Amanda Hocking (* 12. Juli 1984) ist eine US-amerikanische Schriftstellerin von Fantasy-Romanen. Sie gilt mit weit über 8 Millionen verkauften E-Books (Stand: November 2013) als die erfolgreichste self-publishing-Autorin der Welt. Mittlerweile hat Hocking bei einem der größten Verlage der USA unterschrieben.

Leben und Karriere
Amanda Hocking arbeitete als Altenpflegerin und verfasste in ihrer Freizeit Vampir-Romane. Nach erfolgloser Verlagssuche veröffentlichte Hocking im April 2010 ihre ersten Bücher auf Amazon Kindle als E-Books. In den ersten Monaten verkaufte sie bis zu 9.000 E-Books pro Tag und verdiente weit über 100.000 US-Dollar pro Monat. Hocking kündigte schon nach dem ersten Monat nach der Veröffentlichung ihre Stelle als Altenpflegerin. Bis heute konnte Amanda Hocking über eine Million E-Books ihrer Vampir-Fantasy-Geschichten verkaufen. Mittlerweile werden ihre Bücher in weiten Teilen der Welt, unter anderem auch in Europa und Asien, in gedruckter Buchform vertrieben. In Deutschland werden ihre Bücher vom cbt Verlag vermarktet. Im Jahr 2011 wurden mehrere Filmemacher und Filmstudios auf die Autorin und ihre Bücher aufmerksam und kauften die Filmrechte an mehreren Büchern.
Die Trilogie "Die Tochter der Tryll" soll nunmehr verfilmt werden. Das Drehbuch verfasste Terri Tatchell.

2011 schloss Amanda Hocking einen Vertrag mit dem US-Verlag St Martin's Press für eine Jugendbuchreihe ab.

Werke
 Unter dem Vampirmond  (Original: My Blood Approves)
Band 1 – Versuchung (Original: My Blood Approves, 2010)
Band 2 – Verführung (Original: Fate, 2010)
Band 3 – Verlangen (Original: Flutter, 2010)
Band 4 – Schicksal (Original: Wisdom, 2010)
Band 5 – Original: Swear, 2016

 Die Tochter der Tryll (Original: A Trylle Novel)
Band 1 – Verborgen (Original: Switched, 2010)
Band 2 – Entzweit (Original: Torn, 2012)
Band 3 – Vereint (Original: Ascent, 2012)

 Watersong
Band 1 – Sternenlied (Original: Wake, 2012)
Band 2 – Wiegenlied (Original: Lullaby, 2012)
Band 3 – Todeslied (Original: Tidal, 2013)
Band 4 – Original: Elegy, 2013

Weblinks

 Blog von Amanda Hocking (engl.)
 Blog von Amanda Hocking bis zum 3. April 2015 (engl.)
 Amanda Hockings Autorenseite beim Heyne Verlag
 "Die meisten verstehen nicht, was ich tue", Interview mit Spiegel Online, 3. März 2011

Einzelnachweise

Autor
US-Amerikaner
Geboren 1984
Frau

Amanda Hocking


Isla Diwaranhttp://repository.shareinvestor.com/rpt_view.pl/id/219377.1/type/sgxnet es una isla que pertenece al país asiático de Filipinas, posee una superficie de 55 hectáreas (0,55 kilómetros cuadrados) ubicada en la provincia de Palawan. Se le ha considerado como "la próxima Bintan" por su concepto de complejo turístico integrado, o "la próxima Boracay" por su arena blanca y fina.

Un complejo de 7 estrellas serán desarrollado por «Banyan Tree Holdings Resort» y se completará en 2012.

Véase también
 Geografía de Filipinas
 Geografía de Asia

Referencias

Archipiélagos e islas de Filipinas

Diwaran


Vicente Navas y Márquez (Mérida, 12 de julio de 1741 - Comayagua, 1809) fue un religioso español y Obispo de Honduras.

Biografía
Vicente Navas y Márquez, nació en Mérida, provincia de Extremadura, en España; el 12 de julio de 1741, siendo hijo del matrimonio compuesto por el señor Diego Manuel de Navas y la señora Ynes Nicolasa Márquez.

Vida y Obra
Vicente, tomo los hábitos ingresando a la Orden de Santo Domingo, (dominicos) en el Convento de Nuestra Señora de Atocha en Madrid; seguidamente en 1760 la Orden lo envió a Guatemala, donde en 1769 ya era miembro del Convento Grande de Santiago de Guatemala y rector del Colegio Doméstico. Además fungía como procurador de la orden dominica asentada en aquella capitanía General. Navas en un informe al rey de España, le solicitaba la venida de 25 religiosos más y que se suspendiera la secularización, debido a la falta de estímulo económico y que la provincia había entrado en una decadencia de creencias. El rey accedió en el mes de agosto de 1772 a enviarle los religiosos, que fueron reclutados por el mismo Navas en territorio español, de los 25 requeridos, sólo 17 aceptaron en Cádiz y 13 llegaron a América.

En 1773 Navas, se encontraba en Honduras, cuando una noticia le hizo querer volver a Guatemala, su convento había sido presa de un terremoto. Regreso a Guatemala y de allí fue nombrado secretario real ante las cortes de España y Portugal; más tarde, en una visita a Roma se tiene conocimiento que enfermo y tuvo que asentarse en la ciudad eterna para restablecer su salud y volver o a España o a Guatemala. En 1792 regresa a Guatemala donde realizaba actos de procuración de la orden en aquella localidad.

Obispo de Honduras
Estando en La Habana, Cuba en 1794 es elevado a Obispo de la provincia de Honduras, por lo cual debía trasladarse a su nueva residencia en la Villa de Santa María de la Nueva Valladolid de Comayagua. Navas, mantenía una estrecha amistad y correspondencia con el comerciante guatemalteco Juan Bautista Marticorena, dichas cartas se dejaron de enviar entre 1795 a 1796 perdiendo así todo contacto con los dominicos y por un seguro que Vicente Navas y Márquez había comprado en Cádiz en julio de 1796, cuya suma era de 880 Pesos y que no pudo cancelar y por lo que no se había movilizado hacia Honduras debido a esto, solicitó a Manuel José Pavón que lo cancelase, la cual fue pagada hasta el 20 de julio de 1799. Vicente Navas y Márquez viajó en el bergantín llamado "El Lince" un antiguo guardacostas de La Habana, arribando a las costas de Honduras, al puerto de Trujillo un 15 de agosto de 1802, ocho años después de la muerte del antiguo Obispo Fernando Cardiñanos.

Durante su obispado se encontró con desacuerdos con el proceder del arcediano José Joaquín Beltrán y después le denunciaba a este junto con los miembros de su cabildo.
Realizó un proyecto agrario en su diócesis (dicho sea de paso, denominada "demasiado pobre") en la cual se regalaban semillas para el cultivo de campos, según la Ley Agraria Madrileña, asimismo publicó sus intenciones en la Gazeta de Guatemala, con lo que obtuvo buenos beneplácitos y confianza del pueblo, Navas prometió una tercera parte de los diezmos para la promoción de la agricultura. Según Navas, era posible dar 35 Pesos a todos los ciudadanos que produjeran 500 plantas de cacao o de café.
Navas y Márquez recayó y en 1805 se encontraba de nuevo en Guatemala, sus quejas estaban a la orden del día sobre de vivir de la caridad del contador de diezmos señor Juan Rubio y Gemnir. Seguidamente denunció al señor Joaquín Fernández Lindo y Molina por el motivo de haber dejado 600 Pesos de los 7062 Pesos que le correspondían de diezmos, en dicho pleito intervino su hijo don Juan Lindo para obligar a Joaquín Lindo quien se encontraba en una "Feria Ganadera" en Antigua Guatemala, a que pagase la deuda, logrando cancelar 2000 Pesos a Navas.
El obispo Vicente Navas y Márquez regreso a Comayagua, donde finalmente su enfermedad lo acabó, falleciendo en 1809 y ordenando ser sepultado en la Catedral de Comayagua.

Referencias
 Carta autobiográfica de Vicente Navas y Márquez.

Iglesia católica en Honduras
Dominicos de España del siglo XVIII
Religiosos de Extremadura
Obispos españoles en América
Nacidos en Mérida (España)

Vicente Navas y Márquez


Siirtspor (Eski Adları: Siirt YSE (Yol Su Elektrik Spor) 1983-1989, Siirt Köy Hizmetleri Spor 1989-1999, Siirt Jet-PA Spor 1999-2002), Fadıl Akgündüz'ün sahibi olduğu JetPA ile sponsorluk anlaşması yaparak Siirt Jet-PA Spor adıyla 1999-2000 sezonunda 1. Lig'e (bugünkü Süper Lig) yükselmiştir.  Kulüp;  Ersen Martin, Timuçin Bayazıt, Ceyhun Eriş, Okan Öztürk, Oktay Derelioğlu, Hamza Hamzaoğlu gibi önemli isimleri kadrosuna katmasına rağmen 2000-2001 sezonunda 1. Lig'den düşmüştür. Daha sonra Jet-PA şirketinin iflas etmesi nedeniyle mali sıkıntılar yaşadıktan sonra yoluna Siirtspor olarak 3. Lig'de devam eden kulüp, 2013-2014 sezonunda yaşadığı mali sıkıntılardan ötürü ligden çekildi ve amatör kümeye düştü. Kulüp, Siirt 1. Amatör Liginde mücadele etmekteyken ismini Siirt Yeni Köy Hizmetleri Spor olarak değiştirdi. Kulüp, takıma hiç kimsenin sahip çıkmaması sonucu 2020 senesinde kapandı.
Maçlarını 5.650 kişilik Siirt Atatürk Stadı'nda oynamaktaydı. Kulübün renkleri sarı-mavi idi.

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 2000-2001
 1. Lig: 1985-1998, 1999-2000, 2001-2002
 2. Lig: 1984-1985, 1998-1999, 2002-2007
 3. Lig: 2007-2014
 Amatör Lig: 1969-1984, 2014-2020

Başarıları

 3. Lig:

Şampiyonluk (2): 1984-1985, 1998-1999

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TFF Resmi Site - Siirtspor

Siirt'te spor
Siirt'teki futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
1969'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1969'da kurulan futbol kulüpleri
2020'de feshedilen futbol kulüpleri

Siirtspor


Ultrakratki optički pulsevi velike snage ili iznimno kratki optički pulsevi velike snage (eng. Chirped Pulse Amplification ili CPA tehnika) nastali su u težnji stvaranja laserske svjetlosti što veće snage i jakosti, a to se nastoji još od izuma lasera 60-tih godina 20. stoljeća. Povijesno gledano, rješenje se tražilo razvijanjem metoda stvaranja što kraćih laserskih pulseva kako bi se dana količina energije isporučila u kraćem vremenskom prozoru čime se povećava jakost svjetlosti. Osnovni preduvjet pojave nelinearnih optičkih učinaka je da jakost električnog polja laserske svjetlosti (svjetlost je elektromagnetski val) mora biti usporediva s električnim poljem koje veže elektrone unutar atoma. Tehnike razvijene 1960-tih omogućile su stvaranje pulseva vršne snage reda veličine gigavata (GW) čime su stvoreni preduvjeti za istraživanja nelinearnih optičkih učinaka kao što su miješanje više svjetlosnih valova, stvaranje viših harmonika, samofokusiranje, stimulirano Ramanovo raspršenje i tako dalje. Ironično, isti razlog koji je omogućio istraživanje novih pojava usporio je daljnji napredak u razvoju laserskih izvora još veće snage koji bi na primjer omogućili stvaranje laserske plazme i razvoj novih područja istraživanja kao što je relativistička optika. Tipično se pojačanje pulseva odvija u odgovarajućem kristalu (najčešće u titanijem dopiranom safiru) u kojem je optičkim putem pohranjena energija koju puls koji pojačavamo treba "pokupiti". Problem nastaje kada su ti pulsevi toliko kratki da, zbog svoje velike snage koja je koncentrirana u vrlo malom vremenskom rasponu, uzrokuju fizička oštećenja kristala, kroz učinak samofokusiranja i filamentacije laserske zrake u kristalu. Smanjenjem jakosti pulsa drastično se umanjuje učinkovitost procesa pojačanja te se činilo kako će biti nemoguće razviti tehnologiju do stupnja koji bi omogućio izradu pouzdanih laserskih izvora ultrakratkih (pikosekundnih i femtosekundnih) pulseva koji bi se mogli koristiti i izvan najnaprednijih znanstvenih instituta.

D. Strickland i G. Mourou na svoju revolucionarnu ideju došli su posudivši zamisao nešto ranije razvijen u radarskoj tehnologiji gdje je jedan od problema bio kako povećati domet i preciznost radarskog otkrivanja (detekcije). Veći domet ostvariv je povećanjem snage radio valova, dok se preciznost može povećati slanjem kratkih pulseva radio valova. Glavna tehnološka prepreka bila je u razvoju odgovarajućih elektroničkih pojačala signala koji bi davali mikrovalno zračenje željenih svojstava što je riješeno korištenjem rastegnutih pulseva kako bi pojačalo radilo smanjenom snagom u duljem vremenskom periodu dok se skupljanje pulseva, ako je bilo potrebno, radilo nakon detekcije povratnog
zračenja.

Kako bi se shvatio način rada iznimno kratkih optičkih pulseva velike snage ili CPA tehnike potrebno je najprije poznavati osnovna svojstva lasera. Iako se najčešće pogrešno smatra kako je po određenju laser monokromatski (jednobojni) izvor elektromagnetskog zračenja, kada je riječ o pulsnim laserima, kao posljedica Fourierovih transformacija, spektar laserskog zračenja nije više uzak već mu je širina određena trajanjem pulsa u vremenu. Što su laserski pulsevi kraći, to im je spektar širi. Korištenjem disperzivnih dijelova, kao što su recimo optičke rešetke, moguće je manipulirati laserskim pulsevima na način da se mijenja duljina puta valova različitih valnih duljina pulsa čime je moguće produljiti puls u vremenu: duljina puta koji prođu kraće (plave) valne duljine je dulja od duljine puta koji prođu dulje (crvene) valne duljine. Za laserski puls kojemu dulje valne duljine prethode kraćima kažemo da posjeduje pozitivni cvrkut (eng. chirp) jer frekvencija valova raste s vremenom prolaska pulsa, dok u suprotnom slučaju govorimo o negativnom cvrkutu. U oba slučaja kao rezultat imamo proširenje laserskog pulsa u vremenu. Kako se disperzijom očito mijenja i profil (poprečni presjek) zrake koja se širi i divergira, potrebno je upotrijebiti još jednu rešetku kako bi se poništio taj učinak i zraka zadržala svoju paralelnost. Najčešće se koristi dvostruki prolaz kroz sustav dvije rešetke kako bi se laserskoj zraci vratio početni profil. CPA tehnika (pojačanje rastegnutog pulsa), u pojednostavnjenoj slici, svodi se na sljedeće: laserski puls koji želimo pojačati najprije se rastegne u vremenu kako bi mu se smanjila vršna snaga, zatim ga se pojača, i nakon toga ponovno skrati na početnu vrijednost koristeći disperzijske optičke dijelove kao što su optičke rešetke ili prizme.

G. Mourou iznimno je aktivan znanstvenik čiji je rad prepoznat i cijenjen u cijelom svijetu zbog svog doprinosa u područjima elektronike, optoelektronike, arheologije i medicine. Između ostalog, idejni je začetnik europskog projekta Extreme Light Infrastructure (ELI) čiji je cilj izgradnja laserskih sustava koji će svojim svojstvima, jakoćom i kratkoćom laserskog pulsa, nadmašiti sve postojeće lasere. Planirana vršna snaga ovih lasera bit će desetak petavata (deset milijuna milijardi vata), što odgovara jakošću zračenja većem od zračenja površine Sunca.

Nakon M. Curie i M. Goeppert-Mayer, D. Strickland tek je treća žena i jedina živuća ženska dobitnica Nobelove nagrade za fiziku. Nagradu je podijelila sa svojim nekadašnjim suradnikom i doktorskim mentorom G. Mourouom, s kojim je sredinom 1980-tih razvila CPA tehniku koja je omogućila povećanje snage i jakosti laserske svjetlosti za nekoliko redova veličine i time otvorila brojna nova područja istraživanja i primjene lasera.

Iako je ova tehnika omogućila značajni napredak u razvoju lasera postavlja se pitanje zašto je razvoj ove tehnike toliko važan da zaslužuje Nobelovu nagradu? Odgovor leži u brojnim važnim područjima znanosti, medicine i industrije gdje su ovi laseri našli svoju primjenu. U znanosti, najpoznatija primjena lasera zasnovanih na CPA tehnici koristi kratkoću ovih pulseva za spektroskopsko praćenje dinamike kemijskih reakcija, molekularnih vibracija i prijelaznih stanja gdje se procesi odvijaju na femtosekundnoj vremenskoj skali (femtosekunda je milijunti dio milijarditog dijela sekunde) te za moguću lasersku manipulaciju kemijskim reakcijama, za što je A. Zewailu dodijeljena Nobelova nagrada za kemiju 1999. Novi laserski izvori zasnovani na CPA zamisli koriste se za izradu ubrzivača čestica (akceleratora) na bazi laserski inducirane plazme koji bi jednog dana, zbog svoje kompaktnosti, mogli zamijeniti radiofrekventne ubrzivače čestica kakvi se danas koriste u bolnicama za na primjer radioterapiju tumora. Nadalje, ovi laserski izvori omogućili su proboj i ubrzali razvoj područja istraživanja vezanih uz stvaranje visokih harmonika, kako bi se valne duljine laserskih izvora iz tradicionalnog područja vidljivog dijela spektra pomakle prema dubokom ultraljubičastom i rendgenskom području.

Rezultati ovih istraživanja omogućili su razvoj tehnika za stvaranje još tisuću puta kraćih, atosekundnih laserskih pulseva, čime je omogućeno donedavno nezamislivo praćenje dinamike elektrona unutar atoma. Svoju primjenu ultrakratki laseri nalaze u znanstvenim istraživanjima s velikom mogućnošću primjene kao što su razvoj novih učinkovitijih katalizatora, sunčevih ćelija, novih izvora energije, učinkovitijih načina spremanja podataka, te u razvoju novih lijekova. Svim navedenim istraživanjima zajedničko je da se većina najvažnijih procesa odvija na ultrakratkoj vremenskoj skali. U posljednja 3 desetljeća izvori ultrakratkih laserskih zraka našli su svoju primjenu i u brojnim područjima izvan znanosti, kao što su precizno mikrostrukturiranje te u oftalmologiji za liječenje miopije (kratkovidnosti) i uklanjanje astigmatizma. Tehnološki napredak, koji je svojim idejama ovaj znanstveni dvojac, omogućio je razvoj brojnih novih područja istraživanja u osnovnoj i primijenjenoj znanosti, medicini i industriji čiji se razvoj još ne naslućuje.

Izvori

Laseri


Der Winzerkrieg ist ein deutsch-österreichisches Familien-Drama von Peter Sämann aus dem Jahr 2011.

Handlung
Die Winzerin Franziska Habicht wird bei einem Festakt zur "Winzerin des Jahres" ernannt. Trotzdem ist die Stimmung gedrückt, da Franziska während ihrer Dankesrede an ihren vor zwei Jahren verstorbenen Mann Anton erinnert. Schließlich bittet sie ihren Sohn David auf die Bühne, der den Preis "eigentlich verdient hat", da er in die Fußstapfen seines Vaters getreten ist.

Josef Fink, der Besitzer eines konkurrierenden Weinguts, ist auch unter den Gästen der Preisverleihung. Im Anschluss versucht er Franziska zu überzeugen "in Rente" zu gehen und ihm ihr Weingut zu verkaufen. Diese möchte den Besitz jedoch bald ihrem Sohn überschreiben. Währenddessen flirtet David mit Marie, Josefs Tochter. Sie verrät ihm, dass sie nach Wien auf eine Modeschule gehen möchte.

Noch am selben Abend stoßen Franziska und David daheim auf den Erfolg an. David erzählt seiner Mutter von Maries Plänen und meldet Zweifel an, ob Josef mit der Entscheidung seiner Tochter glücklich sein wird. Da man sich für andere nie verbiegen solle, begrüßt Franziska Maries Entschluss.

Am nächsten Tag bekommt Josef einen Anruf seines Rechtsanwalt. Es wurde ein altes Dokument gefunden, nachdem der Weinberg der Habichts schon vor 400 Jahren an die Familie Fink überschrieben wurde. Folglich dürfe Franziska ein angemessenes Kaufangebot Josefs nicht mehr länger ablehnen. Diese reagiert jedoch wütend auf die Nachricht und droht mit ihrem Anwalt. Josef bittet daraufhin seine Tochter David in Zukunft etwas auszuhorchen.

Als sich die beiden am Weinberg zum Knutschen treffen, erzählt David, dass er mit nach Wien kommen möchte, um einer Entwicklergruppe beizutreten, die sich mit alternativen Energien beschäftigt. Marie beichtet ihm, dass sie ihn aushorchen soll. Sie fragen sich, woher das ominöse Dokument kommt und beschließen der Sache auf den Grund zu gehen.

Währenddessen überredet Franziska eine befreundete Bankangestellte, einen gewährleisteten Kredit Josefs früher als geplant zurückzufordern, damit dieser in Geldnöte gerät. Da ihr Anwalt Franziska und ihrem Sohn zu bedenken gibt, dass ein eventueller Prozess sich über Jahre hinziehen könne, denkt David erstmals laut darüber nach das Weingut zu verkaufen. Franziska weigert sich jedoch nach wie vor.

Obwohl Josef sich in der Folge versucht mit sachlichen Argumenten Franziska anzunähern, endet ein erneutes Gespräch wieder im Streit. Marie möchte dem Ganzen ein Ende machen und versucht ihren Vater zu überreden, das alte Dokument zu vernichten. Josef, immer noch vom Streit aufgewühlt, behauptet, dass David kein wahrer Winzer sei. Darauf möchte dieser endlich wissen, woher das Dokument so plötzlich kommt. Josef verrät ihm, dass es von seinem Vater Anton stammt. Dieser hätte es der Familie Fink wohl zukommen lassen, da er gewusst habe, dass David das Weingut nicht vernünftig weiterführen könne.

Weil Franziska auch hinter das Geheimnis des Dokuments kommen möchte, bricht sie am Abend ins Haus der Finks ein und durchsucht Josefs Schreibtisch. Dabei wird sie von Marie und David gehört, die sich im oberen Stock in Maries Zimmer aufhalten. Bevor beide die Treppe hinunterkommen können, wurde Franziska schon vom heimkommenden Josef auf frischer Tat erwischt. Dieser ruft sofort die Polizei. Um die Situation zu beruhigen deckt Marie Franziska, indem sie behauptet, dass diese sich mit ihrem Einverständnis in der Wohnung aufgehalten und lediglich nach einem Stift gesucht hätte.

Am Folgetag besucht Franziska Josef in seinen Produktionsräumen. Josef besteht weiterhin darauf, dass David kein Winzer sei und Franziska daher an ihn verkaufen solle. Diese erzählt ihm von Maries Wien-Plänen, worauf Josef vor Schreck zusammenbricht. Franziska ruft den Notarzt und leistet Erste Hilfe. Als sich Josef später im Krankenhaus wieder berappelt hat, stellt er Marie zur Rede. Diese verlässt darauf weinend die Klinik.

Wieder zuhause suchen Marie und David nach einem Beweis, dass das alte Dokument keine Gültigkeit besitzt. Sie beschließen in alten Kirchenbüchern zu recherchieren. Noch bevor sie aufbrechen können, kommt Franziska dazu und sagt ihnen, dass sie beschlossen habe, das Weingut an Josef zu verkaufen. Darauf gesteht David ihr, dass er kein Winzer werden will und dass Josef das alte Dokument von Anton bekommen habe. Franziska will dies nicht glauben und wirft ihrem Sohn vor, auf Josefs Seite zu sein.

Am Abend brechen Marie und David zum örtlichen Kloster auf. Da sie vom Vorsteher nur spärliche Informationen erhalten, verschaffen sie sich wenig später unberechtigten Zugang in das Gebäude. Im alten Weinkeller finden sie Fässer mit der Inschrift "J. F.", die für Jonas Fink, einem Vorfahren Josefs, steht. In einem alten Buch finden sie zudem Hinweise auf einen Jakobus Habicht, einem Urahn von Anton Habicht. Irgendwie stellt sich heraus, dass aufgrund eines Katholiken-Protestanten-Problems Jonas Fink und Jakobus Habicht ein und derselbe Mann waren. Dieser war gezwungen seinen Namen zu ändern und überschrieb sein Weingut quasi sich selbst, damit er es nach der Namensänderung noch behalten konnte. Plötzlich fällt die Tür des Weinkellers ins Schloss und Marie und David sind eingesperrt.

Zur gleichen Zeit stattet Josef Franziska einen Besuch ab. Während sie zusammen Wein trinken, erzählt Josef, dass er sich entschlossen habe, alles zu verkaufen. Außerdem möchte er mit Franziska eine Reise nach Italien machen. Diese fühlt sich von Josefs Annäherungsversuchen überrumpelt und schickt ihn im Regen nach Hause.

Am nächsten Morgen vermissen Franziska und Josef ihre Kinder. Ihre Suche führt sie auch zum Kloster. Der diensthabende Mönch bemerkt sie nicht, da er einen Hörschutz trägt, während er mit einem Rasenmähertraktor der Gartenarbeit nachgeht. Also betreten sie auf eigene Faust das Kloster und finden aufgrund eines Lustschreis von Marie auch bald ihre Sprösslinge. Nach einem kurzen peinlichen Moment berichten Marie und David über ihre Recherche-Ergebnisse. Das alte Dokument besitzt somit keine Gültigkeit mehr.

Wieder zuhause, schenkt Josef Marie eine Büste, an der sie ihre Modekreationen ausprobieren kann. Auch Franziska und David haben sich wieder lieb. Schließlich fahren Franziska und Josef zusammen nach Italien, nicht ohne noch vorher ihr Techtelmechtel zu hinterfragen, da sie ja schließlich denselben Vorfahren haben.

Hintergrund
Die Idee zum Drehbuch kam Autor und Hauptdarsteller August Schmölzer bei einem Glas Wein in seinem Heimatort St. Stefan ob Stainz. Dort wurde der Film schließlich auch gedreht.

Die Dreharbeiten begannen am 6. Juli 2010. Die deutsche Erstausstrahlung erfolgte am 16. Dezember 2011 in der ARD und auf ORF 2.

Kritik

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Filmdrama
Heimatfilm
Deutscher Film
Österreichischer Film
Fernsehfilm (Das Erste)
Fernsehfilm (ORF)

Der Winzerkrieg


Maria Amalia Teresa of Naples and Sicily (26 April 1782 – 24 March 1866) was Queen of the French by marriage to Louis Philippe I, King of the French.  She was the last queen of  France.

Among her grandchildren were the monarchs Leopold II of Belgium, Empress Carlota of Mexico, with whom Maria Amalia regularly corresponded while she was in Mexico, Ferdinand I of Bulgaria, and Queen Mercedes of Spain.

Early years

Maria Amalia was born on 26 April 1782 at the Caserta Palace just outside Naples. She was the tenth of eighteen children of Ferdinand I of the Two Sicilies and Maria Carolina of Austria.

As a young Italian princess, she was educated in the Catholic tradition, which she appears to have taken to heart. Maria Carolina, like her mother, Maria Theresa, made an effort to be a part of her daughter's life, though she was cared for daily by her governess, Vincenza Rizzi. As a child, Maria Amalia's mother and her aunt, Marie Antoinette, arranged for her engagement to Marie Antoinette's son, Louis Joseph, Dauphin of France, her cousin, the future king of France. Her young fiancé died in 1789.

Maria Amalia faced chaos and upheaval from a young age. The death of her aunt Marie Antoinette during the French Revolution and her mother's subsequent dramatic actions emblazoned the event in her memory. During the outbreak of the French Revolution in 1789, the Neapolitan court was not hostile to the movement. When the French monarchy was abolished and her aunt Marie Antoinette and uncle Louis XVI were executed, Maria Amalia's parents joined the First Coalition against France in 1793. Although peace was made with France in 1796, by 1798 conflict again erupted and the royal family fled to the Kingdom of Sicily, leaving Naples on 21 December 1798 aboard , a British Royal Navy vessel protected by two Neapolitan warships. Maria Amalia spent the years 1800 to 1802 with her mother in Austria. In 1802, she finally returned to Naples with her mother. After the invasion of Naples by Napoleon in 1806, the royal family was once more forced to flee to Sicily, where they again settled in Palermo under the protection of British troops.

While in exile, Maria Amalia encountered her future husband, Louis Philippe d'Orléans, also forced from his home in France due to political complications of the French Revolution and the rise of Napoleon. Louis-Philippe's father, the previous Duke of Orléans, had been guillotined during the French Revolution, though he had advocated it in the early years.

The two were married in 1809, three years after they met in Italy, whereupon Marie-Amelie became Duchess of Orléans. The ceremony was celebrated in Palermo 25 November 1809. The marriage was considered controversial, because she was the niece of Marie Antoinette, while he was the son of a man who was considered to have played a part in the execution of her aunt. Her mother was skeptical to the match for the same reason, but she had given her consent after he had convinced her that he was determined to compensate for the mistakes of his father, and after having agreed to answer all her questions regarding his father.

Duchess of Orléans

During the first years of her marriage, Marie-Amelie and Louis Philippe lived under British protection in Palermo, in a palace given to them by her father, the Palazzo Orléans.

Marie-Amelie went to France with her new husband in 1814, where she attempted to make a home with her growing family, but with Napoleon's brief return, she was forced to flee yet again. Prior to her husband's rise to power, Marie-Amelie and her husband had to cope with a persistent money problem due to the fact that they had no income aside from that which they were given by the British crown. The family was given permission to return to France again in 1817.

During the Orléans' time in France prior to Louis-Philippe's accession, the family lived in the Palais-Royal, which had been the home of her father-in-law, Louis Philippe II, Duke of Orléans. Despite the monetary worries of the family, the house was returned to its original splendor at a cost to the couple of eleven million francs. During their tenure as Duke and Duchess of Orléans, her spouse made Palais-Royal a center of high society in Paris when the aristocracy found the royal court, which was organized according to revived l'ancien regime-etiquette, too stiff. However, it was rather her sister-in-law Madame Adelaide who was regarded the hostess at Palais-Royal, while Marie-Amelie was described as dignified but silent and withdrawn. In 1825, the Duke and Duchess met with her sister and brother-in-law, the King and Queen of Sardinia in Chambéry, and in May 1830, they hosted her brother and sister-in-law, the King and Queen of the Two Sicilies, at Palais-Royal.

Tenure as queen

In 1830, following what is known as the July Revolution, Louis-Philippe became king of the French, with Maria Amalia as queen of the July Monarchy. Maria Amalia did not approve of Louis-Philippe's acceptance of the crown and reportedly described it as a catastrophe.

When tumult followed the publication of the Ordinances in 1830 and erupted in the July revolution in Paris, the Orléans family was at the country estate Neuilly. Her sister in-law, Adélaïde, convinced Louis-Philippe that the moment was right for him to place himself as the leader of the opposition against the absolute monarchy of Charles X, and present himself as the candidate of a constitutional monarchy, in between the unpopular absolute monarchy and the republicanism. In this, she defeated the view of her sister in-law, Maria Amalia, who was loyal to the reigning older branch. When rumors arrived that the royalists were going to arrest Louis-Philippe, he evacuated to Raincy and the children were sent to Villers-Cotterêts, but Adélaïde and Maria Amalia remained at Neuilly. When a delegation reached Neuilly and offered Louis-Philippe the crown, Maria Amalia refused the offer on behalf of herself and her spouse, reproaching Ary Scheffer and Adolphe Thiers for insulting them by having made it. Adélaïde, however, accepted it with the argument that her brother would do anything to prevent the country he loved from anarchy. Thiers accepted the answer of Adélaïde rather than the one from Maria Amalia with the words: "Madame, you have given the crown to your family".  After this, several other visits followed from people asking Louis-Philippe to accept the crown: to all, Maria Amalia answered that Louis-Philippe was an honest man and thus could not do it, while Adélaïde contradicted her by stating, that the offer should be made to Louis-Philippe by the chamber of deputies; and if he should hesitate, she would herself go to Paris and accept the crown for him.  Soon after, the Chamber of Deputies called Louis-Philippe to Paris to formally present him their offer. It has been estimated that he accepted the crown largely because of Adélaïde.

When the news arrived that Louis-Philippe had accepted the crown, Maria Amalia reportedly cried and sobbed: "What a catastrophe! They will call my husband an usurper!"  She refused to return to Paris with her children in an open state carriage, as this would give an impression of triumph. When she did arrive to the Palais-Royal, which was at that time wide open to the public, it was noticed that she looked as if she had been crying, which attracted attention. She and her sister-in-law visited those who had been wounded during the revolution, and supported them financially.

Maria Amalia was to say that she could see no advantages of the crown, only the destruction of a peaceful family life and an insecurity for the lives of her family.  However, she concluded, as God has given them the crown, they must do the best of the matter: "Since by God's will this Crown of Thorns has been placed upon our heads, we must accept it and the duties it entails". At 6 August 1830, she and her sister-in-law were present at the tribune on the ceremony at the chambers when Louis-Philippe were declared King of the French. She herself was never honored with any form of official ceremony, though she was automatically given the honorary title Queen of the French.

Maria Amalia did not play an active role in politics and in fact made a concentrated effort to remove herself from it. In 1832, after the failed coup of Marie-Caroline de Bourbon-Sicile, duchess de Berry, Marie-Caroline appealed to her from her prison at Blaye, as did one of Marie-Caroline's followers, Mesnard; however Maria Amalia refused to even receive the petition of the first nor to promise anything to the second, despite being personally attached to the Duchess de Berry. It was with his sister rather than with his wife that the King discussed state affairs.

As Queen, Maria Amalia became foremost known for her simple personal life style and her charity. For political reasons, King Louis-Philippe did not wish to have any representation or court life of the more elaborate kind but, rather wished to give the impression of his family living a life of the burgher class, and during her tenure as Queen, the royal court was relatively subdued to its outward appearance.
The court etiquette at the Tuileries was therefore simplified, and the royal family lived a life which was to be modeled after the ideal life of a wealthy burgher class family of the time, with few state occasions, though they did regularly host smaller gala dinners for the representatives of the people. This domestic life did suit Maria Amalia, who was already devoted to this life style. The household included her lady-in-waiting, the Marquise de Dolomieu.

The Queen's daily routine centered around family dinners, religious duties and charitable work: she kept a strict guard over her daughters and later her daughters-in-law, sewing with them in the drawing room when she was not occupied with her charitable work.  After having heard Mass and received private audiences, she worked with her secretaries receiving, personally reading and attending to petitions from the poor. Reportedly, Maria Amalia received a personal allowance of 500.000 franc, and spent 400.000 franc of that sum on charity.
In one instance, she responded to a request from French missionary sister Saint Mother Theodore Guerin of the Sisters of Providence of Saint Mary-of-the-Woods by saying, "Ah, yes, sisters, let us save souls!" She gave Guerin and her fellow Sister of Providence Mary Cecilia Bailly funds for their schools in the United States, as well as covered their travel expenses.  Reportedly, however, she did give contributions to the needing regardless of their political or religious convictions.  As queen she was named Protector of several charity organizations, notably the Société de Charité Maternelle.

She was regarded to have performed her representational duties with dignity. In 1843, she hosted British Queen Victoria at the Château d'Eu in Normandy. She did not, however, follow Louis-Philippe on his visit to England in 1844.

While Maria Amalia had accepted the crown unwillingly, she regarded it her duty to keep it after it had once been given to her by God. During the Revolution of 1848, Maria Amalia made an attempt to get Louis-Philippe to take control of the troops, rally the National Guard, subdue the riots on the streets and defend his crown with his life. Reportedly, he did not answer her, but only asked her to trust his judgement. When a mob marched toward the Tuileries, Louis Philippe was convinced by his ministers to flee, and he signed his abdication in favor of his grandson against the consent of Maria Amalia. When the family left the palace, Maria Amalia reportedly turned to minister Thiers and commented: "Ah Monsieur, you were not worthy of such a good king!"

The family left under somewhat chaotic circumstances, and Maria Amalia reportedly fainted and had to be lifted into her carriage. The couple were accompanied by their son Antoine, Duke of Montpensier; their daughter-in-law the Duchess of Nemours; their daughter Princess Clementine and her spouse, as well as six grandchildren. Their eldest son's widow the Duchess of Orléans and her sons were left at the palace in the company of their son the Duke of Nemours to fight for the right to the crown of their grandson, the Count of Paris.

The family left Paris for Saint-Cloud and from there to Dreux, where they parted and made their way to England in different groups. Maria Amalia and Louis Philippe lived for a while in the cottage of a friend in Honfleur, before they left in secret by Le Havre for Newhaven in England.

Exile and death

In England, Louis Philippe and Maria Amalia were well received by Queen Victoria, who let them live in Claremont House in Surrey for life. As the French state had decided not to confiscate their property, they did not have money problems.

Louis Philippe died two years later. After the death of her husband, Maria Amalia continued to live in England where she attended daily Mass and was well known to Queen Victoria. She spent her remaining years living a private family life, and was joined by most of her children with the exception of the Duke of Montpensier. Maria Amalia regarded the elder branch of the Bourbon to have superior right to the French throne, and she supported her son the Duke of Nemours when he reconciled with the head of the elder Bourbon line, Henri, Count of Chambord, on behalf of the Orléans line. At her death, she also asked to be called Duchess of Orléans on her grave stone rather than Queen of the French.

Maria Amalia died on 24 March 1866, aged 83. She was the last surviving grandchild of Empress Maria Theresa of Austria. After her death, the dress she had kept since 1848 when her husband had left France was put on her, according to her last wishes.

Issue

Ancestry

References

Bibliography

Further reading

 Howarth, T.E.B. Citizen-King, The Life of Louis-Philippe, King of the French. London: Eyre & Spottiswoode, 1961.
 Margadant, Jo Burr. "The Duchesse de Berry and Royalist Political Culture in Postrevolutionary France. History Workshop Journal, No. 43, (Spring, 1997).
 Margadant, Jo Burr. "Gender, Vice, and the Political Imagery in Postrevolutionary France: Reinterpreting the Failure of the July Monarchy 1830–1848." American Historical Review 104.5, (1995).
 Paris, Isabelle comtesse de. La Reine Marie-Amelie, Grand-mere de l'Europe. Paris: Perrin, 1998.

External links

|-

1782 births
1866 deaths
19th-century French people
18th-century Italian people
19th-century Italian people
Duchesses of Montpensier
Duchesses of Orléans
Duchesses of Chartres
French expatriates in England
Queens consort of France
Italian expatriates in England
People from Caserta
House of Bourbon-Two Sicilies
Neapolitan princesses
Sicilian princesses
People of the Bourbon Restoration
Burials at the Chapelle royale de Dreux
Italian Roman Catholics
French princesses
French duchesses
Duchesses of Valois
Princesses of the Blood
French people of Italian descent
French people of Campanian descent
French people of Sicilian descent
Royal reburials
Daughters of kings

Maria Amalia of Naples and Sicily


Giulio Terzi di Sant'Agata es un diplomático italiano.

Biografía
Fue titular desde el 16 de noviembre de 2011 del Ministerio de Asuntos Exteriores de su país en el gobierno técnico liderado por Mario Monti.

Fue embajador en Washington y entre 2008 y 2009 representante permanente ante las Naciones Unidas.

Referencias

Ministros de Asuntos Exteriores de Italia
Gobierno Monti
Embajadores de Italia en Estados Unidos
Embajadores de Italia ante las Naciones Unidas
Nacidos en Bérgamo

Giulio Terzi Di Sant'Agata


An Epidendrum ruizianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Epidendrum ruizianum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum ruizianum


An Scleria jiangchengensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Y.Y.Qian. An Scleria jiangchengensis in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria jiangchengensis


Gunhild (levede ca. 965) angiveligt gift med den danske konge Harald Blåtand. Hun er to gange nævnt i Adam af Bremens værk: "Historiae Hammaburgensis Ecclesiae" ("Den Hammaburgske Kirkes historie"):

Den ene gang oplyses, at Otto den Store angiveligt vandt et slag over Harald. Harald blev underlagt Otto men fik sit rige tilbage på betingelse af, at han gjorde danerne kristne: "Harald selv modtog straks efter dåben sammen med sin hustru Gunhild og deres lille søn, som vor konge stod fadder til og døbte Svein Otto. Ved samme lejlighed blev den del af danernes land, som ligger på denne side af havet og af den lokale befolkning selv kaldes Judland, opdelt i tre bispedømmer og langt ind under bispesædet i Hammaburg."

Anden gang er i forbindelse med Haralds død: "Hans dødsdag faldt på Allehelgensdag, Mindet om ham og hans hustru Gunhilde??? vil leve evigt blandt os."

Efterhånden er der almindeligvis en vis skepsis blandt historikere om troværdigheden af de udsagn Adam af Bremen fremsætter vedrørende denne periode.

Det er ikke klarlagt om Gunhild er samme kvinde som Tove fra Venden, eller om de er to forskellige.

Noter

Litteratur
 Adam af Bremens krønike. Dansk udgave ved Allan A. Lund. Illustreret af Jørgen Kraglund. 300 sider. Forlaget Wormianum 2000.
 ; s. 17

Ikke-regerende dronninger af Danmark
Personer fra vikingetiden
Danskere i 900-tallet

Gunhild (dansk dronning)


Antonio Zabaleta (Madrid, 1803-1864) fue un arquitecto español de origen cántabro. Hizo su carrera dentro del denominado periodo romántico. Su carrera transcurre entre las ciudades de Madrid y Santander. Zabaleta fue uno de los arquitectos españoles que vivió la transición entre el neoclasicismo y el romanticismo en la arquitectura. Durante su juventud vive un largo periodo formativo entre París y Roma. A su regreso del exilio se convierte en director de la Escuela de Arquitectura de Madrid (1854 y 1855), así como asiduo colaborador del Boletín Español de Arquitectura. Sus posturas se alinean con la arquitectura ecléctica, contrarias a las corrientes clásicas.

Biografía

En el año 1823, al final del Trienio Constitucional, se ve obligado a emigrar a París por motivos políticos. A pesar de ello la Academia de San Fernando es la que le pensiona para residir en la capital francesa para luego trasladarle a Italia en 1830. Tres años más tarde logra el título de arquitecto. Desde su estancia en las ciudades europeas asiste al debate europeo entre arquitectos partidarios del clasicismo y del romanticismo. Regresa a España como profesor de Arquitectura legal y práctica de la Construcción de la Escuela Especial de Arquitectura de Madrid siendo director de la misma entre 1854 y 1855.

Se presenta a varios concursos arquitectónicos nacionales, en el presentado para el diseño del Congreso de los Diputados quedó en segundo lugar detrás de Narciso Pascual y Colomer. En Santander tiene una calle que lleva su nombre

Obra

Entre sus obras más destacadas se encuentra un edificio famoso en el Madrid Isabelino, el denominado Baños de Capellanes y que se encontraba en la plaza del Celenque (edificado en 1836, no se inauguraría hasta 1843). En Santander diseña la casa de los Arcos de Botín en la plaza de Pombo y la cercana iglesia de Santa Lucía.

Referencias

Enlaces externos

 Obras digitalizadas de Antonio Zabaleta en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España
 El Diario Montañés: El Mercado del Este

Arquitectos de España del siglo XIX
Arquitectos de Cantabria
Arquitectos de la Comunidad de Madrid
Cántabros del siglo XIX
Nacidos en Madrid

Antonio Zabaleta


Anagé es un municipio brasileño del estado de Bahía, distante cerca de 560 kilómetros de la capital.
Su población estimada en 2005 era de 24.492 habitantes. IBGE

Historia
Anagé fue fundada por el explorador y capitán mayor Juán Gonçalves de la Costa, en el año de 1784, cuando abría la ruta uniendo el Festival de la Conquista con Caetité y el río São Francisco. La región, entonces, era habitada por los índios imborés y mongoiós.

Referencias

Enlaces externos
 Secretaria de la Cultura y Turismo  de Bahía

Localidades de Bahía

Anagé


Polimerni materijali su tehnički upotrebljive tvari kojima osnovu čine polimeri. Ubrajaju se među najvažnije tehničke materijale današnjice. Najviše služe kao konstrukcijski materijali i upotrebljavaju se svuda gdje i uobičajeni materijali – metali, drvo, keramika, staklo, tekstilna vlakna, kaučuk, guma, ali su zbog svojih posebnih svojstava našli i posebnu primjenu te omogućili napredak u mnogim područjima ljudske djelatnosti. Prirodne polimerne materijale koristio je čovjek od svojega postanka. Prvi polimerni polusintetski proizvod, celulozni nitrat, dobiven je 1845., a svojstva su mu poboljšana 1870., kada se kao omekšavalo dodao kamfor te se tako proizveo celuloid. Prvi potpuno sintetski polimerni materijal pripravio je 1907. Leo Hendrik Baekeland reakcijom fenola i formaldehida te umrežavanjem u čvrsti i tvrdi materijal, koji se ubrzo, pod imenom bakelit, počeo koristiti kao vrstan električni izolator. Industrijska proizvodnja polimernih materijala u većem je opsegu započela između 1930. i 1940., a već 1979. po volumenu je premašila proizvodnju čelika.

Prirodni polimerni materijali su drvo, papir, biljna i životinjska vlakna, prirodni kaučuk, prirodne smole, neki silikatni proizvodi. Sintetski polimerni materijali proizvode se kemijskim reakcijama (polimerizacija) od monomera dobivenih uglavnom iz nafte i prirodnoga plina, a glavne su vrste poliplasti, elastomeri (kaučuk i guma) i kemijska vlakna.

Poliplasti

Poliplasti (trgovački naziv plastika, prije nazivani i plastičnim masama) najčešće se upotrebljavaju kao konstrukcijski materijali, a prema ponašanju tijekom preradbe i prema svojim uporabnim svojstvima dijele se na plastomere i duromere:
 plastomeri su građeni od ravnolančanih ili granatih makromolekula velikih relativnih molekularnih masa. Zagrijavanjem do temperature mekšanja ili taljenja ne mijenjaju kemijsku strukturu, nego samo agregatno stanje. Mogu se po volji oblikovati, a uzastopno mekšanje i skrućivanje moguće je ponavljati bez bitnih promjena temeljnih svojstava.
 duromeri se u konačnom obliku sastoje od gusto prostorno umreženih makromolekula. Proizvode se tako da prvo polikondenzacijom monomera nastaju viskozni ili lakotaljivi pretpolimeri (smole) pogodni za oblikovanje i preradu, zatim se smole zagrijavanjem i dodatkom reaktivnih spojeva (umrežavala) nepovratno povezuju i otvrdnu u netopljive i netaljive materijale velike čvrstoće, tvrdoće i toplinske postojanosti.

Polimerne tvari rijetko se koriste u izvornu obliku u kakvu nastaju polimerizacijom, već im se primješavaju mnogobrojni dodatci (aditivi), koji im i u malim udjelima bitno poboljšavaju neka svojstva (mehanička, površinska, optička, kemijska, postojanost prema toplini i svjetlosti, preradljivost) i čine ih tehnički uporabljivim materijalima. Dodatkom omekšavala (plastifikatora) nekim se plastomerima, posebno poli(vinil-kloridu), poboljšavaju preradbena i uporabna svojstva. Miješanjem dvaju ili više polimera dobivaju se smjese polimera s poboljšanim ili čak novim svojstvima. Ugradnjom ojačala (na primjer staklenih ili ugljičnih vlakana) u polimernu osnovu nekih polimernih materijala, na primjer nezasićenih poliestera, dobivaju se kompozitni materijali (kompoziti) bitno povećane čvrstoće. Polimerni materijali u pjenastom (spužvastom) obliku, kao što su na primjer pjenasti poliuretan i pjenasti polistiren, imaju izvrsna toplinska i zvučna izolacijska svojstva. U novije doba izrađuju se i mnogobrojni polimerni materijali posebnih svojstava, napose električki vodljivi polimerni materijali, polimerni svjetlovodni kabeli (optička vlakna), polimerni materijali na bazi tekućih kristala prestižnih mehaničkih svojstava, toplinski postojani polimerni materijali, nanokompoziti, dendrimeri, takozvani inteligentni polimerni materijali.

U istim područjima primjene polimerni materijali pokazuju, u usporedbi s uobičajenim materijalima, bolja svojstva. Tako na primjer ne hrđaju kao metali, ne razbiju se lako kao staklo, prema vlazi su otporniji od papira. Smatra se da je već danas gotovo 20% plastike nemoguće zamijeniti alternativnim materijalima. Polimerni materijali imaju veliku važnost kao ambalaža (folije, boce, pakiranja prehrambenih i farmaceutskih proizvoda), u građevinarstvu (vrata i prozori, krovovi, odvodne cijevi), u elektroindustriji (izolacija kabela, električni i elektronički uređaji), automobilskoj industriji (odbojnici, armaturne ploče, tapeciranje), za izradbu namještaja, kućanskih i uredskih aparata i potrepština i slično.

Zbrinjavanje iskorištene plastike jedan je od prioriteta u zaštiti okoliša, pa je i oporaba (recikliranje) važan dio industrije polimernih materijala. Neke vrste sortiranog i razmjerno čistoga plastomernog otpada mogu se ponovno izravno preraditi u gotove proizvode ili se toplinskom obradom i razgradnjom regenerirati u polazne sirovine. Intenzivno se istražuju bioplastika (od sirovina iz obnovljivih izvora), razgradljiva (toplinom, vlagom, ultraljubičastim zračenjem) i biorazgradljiva plastika (djelovanjem mikroorganizama).

Danas se proizvodi više od 50 temeljnih vrsta polimernih materijala, a glavninu (gotovo 80%) čine njih pet: različiti tipovi polietilena (32%), polipropilen (20%), poli(vinil-klorid) (16,5%), polistiren i polietilentereftalat (PET). Godine 2004. u svijetu je proizvedeno 224 milijuna tona plastike, od toga 29% u istočnoj Aziji, 26% u Sjevernoj Americi, 24% u zemljama EU-a, 9% u istočnoj Europi, a po 6% u Japanu, Africi i na Bliskom istoku.

Polimerni materijali počeli su se u Hrvatskoj proizvoditi od uvoznih sirovina odmah nakon Drugog svjetskog rata. Tako je već 1945. u Chromosu u Zagrebu počela proizvodnja fenolformaldehidnih smola, a 1961. i polistirena. U Kaštel Sućurcu izgrađena je 1950. tvornica vinil-klorida i poli(vinil-klorida), a u Zagrebu 1963. tvornica Organska kemijska industrija (OKI), koja je proizvodila polietilen niske gustoće, obični i pjenasti polistiren. Proizvodio se i polistiren povećane udarne čvrstoće (DOKI). Godine 1974. izgrađena je INA – Petrokemijska industrija u Omišlju s velikim kapacitetima za proizvodnju vinil-klorida i polietilena niske gustoće. Danas se u Hrvatskoj u većem opsegu proizvode samo polietilen niske gustoće, polistiren i poli(vinil-klorid), no u znatnom je opsegu zastupljena preradba uvezenih polimernih materijala. Veće proizvodne kapacitete imaju DIOKI (Zagreb i Omišalj), Chromos –Tvornica smola i Oriolik. Godine 2004. hrvatska je proizvodnja polimernih materijala iznosila 183 200 tona.

Prerada polimernih materijala
Proizvodnja poluproizvoda i gotovih proizvoda od polimernih materijala zasniva se na izradbenim postupcima praoblikovanja i preoblikovanja svojstvenima za tu vrstu materijala, te postupcima odvajanja (sječenje, obrada odvajanjem čestica, kao na primjer piljenje, glodanje ili bušenje), povezivanja (varenje, lijepljenje), prevlačenja površine i mijenjanja svojstava materijala. Za postupke praoblikovanja koristi se i izraz prerada materijala, ali se zbog najšire zastupljenosti tih postupaka tako naziva mnogo šira skupina izradbenih postupaka. Za postupke preoblikovanja i odvajanja uobičajen je zajednički naziv obrada materijala.

Preoblikovanje
Praoblikovanjem ili izvornim oblikovanjem od bezobličnih se tvari (plin, kapljevina, prašak, vlakna, strugotine, granulat, čestice geometrijski određenog oblika) dobiva kompaktno tijelo, pritom se postiže povezanost među česticama i stvara se materijal. Praoblikovanje plastomera i elastoplastomera temelji se na promjeni njihova stanja zagrijavanjem i hlađenjem. Pri praoblikovanju duromera i umreživih elastomera, stvaranje materijala prostorno umrežene strukture povezano je s jednom od polireakcija ili reakcijom umreživanja, pri kojoj istodobno nastaje i makrogeometrijski oblik tvorevine. Tako se izrađuju poluproizvodi (na primjer ekstrudirane cijevi ili kalandrirani trakovi) ili izradci (na primjer otpresci ili odljevci).

Isprešavanje

Isprešavanje ili ekstrudiranje je najprošireniji postupak preradbe polimernih materijala, kojim se izrađuju beskonačni proizvodi ili poluproizvodi (ekstrudati), kao na primjer krute ili gipke cijevi, štapovi i slični profili, vlakna, obloženi kabeli. To je postupak kontinuiranoga praoblikovanja protiskivanjem kapljastoga polimera kroz mlaznicu. Istisnuti polimer očvršćuje u tvorevinu hlađenjem, polimeriziranjem ili umreživanjem.

Kalandriranje
Kalandriranje je izrada beskonačnih trakova praoblikovanjem visokoviskoznoga kapljastog polimera njegovim propuštanjem između parova valjaka (kalandara) s podesivim rasporom. Pritom valjci pritišću polimer, a vrpčasta tvorevina, kalandrat, očvršćuje geliranjem i hlađenjem, odnosno hlađenjem ili umreživanjem. Osim smjesa prirodnog i sintetskoga kaučuka, kalandriraju se i plastomeri.

Injekcijsko prešanje
Injekcijsko prešanje najvažniji je ciklički postupak preradbe polimera, a provodi se ubrizgavanjem polimerne tvari potrebne smične viskoznosti iz jedinice za pripremu i ubrizgavanje u temperiranu kalupnu šupljinu. Tvorevina, otpresak, postaje polireakcijom ili umreživanjem, geliranjem ili hlađenjem podobna za vađenje iz kalupne šupljine. Proizvodnja pjenastih i ojačanih polimernih tvorevina vezana je uz posebnosti u građi i dobivanju praoblika reakcijskim praoblikovanjem.

Preoblikovanje
Preoblikovanjem se poluproizvodu (pripremku), dobivenomu jednim od postupaka praoblikovanja, mijenja oblik, uz moguće očvršćivanje. Najvažniji su postupci preoblikovanja toplo i hladno oblikovanje, puhanje i izvlačenje. Od postupaka toplog oblikovanja najproširenije je razvlačenje, koje se može provoditi mehaničkim pritiskanjem, tlakom zraka ili djelovanjem podtlaka, te njihovom kombinacijom. Puhanje šupljih tijela ciklički je postupak preoblikovanja pripremka djelovanjem stlačenoga zraka u šuplje tijelo koje učvršćuje svoj oblik hlađenjem. Ovisno o načinu izrade pripremka razlikuju se ekstruzijsko i injekcijsko puhanje.

Izvori

Materijali
Polimeri

Polimerni materijali


B-type asteroids are a relatively uncommon type of carbonaceous asteroid, falling into the wider C-group; the 'B' indicates these objects are spectrally blue. In the asteroid population, B-class objects can be found in the outer asteroid belt, and also dominate the high-inclination Pallas family which includes the third-largest asteroid 2 Pallas. They are thought to be primitive, volatile-rich remnants from the early Solar System. There are 65 known B-type asteroids in the SMASS classification, and 9 in the Tholen classification as of March 2015.

Characteristics
Generally similar to the C-type objects, but differing in that the ultraviolet absorption below 0.5 μm is small or absent, and the spectrum is rather slightly bluish than reddish. The albedo also tends to be greater than in the generally very dark C type. Spectroscopy of B-class objects suggests major surface constituents of anhydrous silicates, hydrated clay minerals, organic polymers, magnetite, and sulfides. The closest matches to B-class asteroids have been obtained on carbonaceous chondrite meteorites that have been gently heated in the laboratory.

The majority of asteroids that have been observed to display cometary-like activity are B-types. Some of these objects display indications of aqueous alteration in the past, and they may have incorporated significant amounts of water ice.

Well studied B-type asteroids

Asteroid 101955 Bennu is a B-type asteroid which is the target of the OSIRIS-REx mission. The mission seeks to characterize the asteroid by mapping the surface, studying the Yarkovsky effect, and retrieving a sample of the asteroid to return in 2023. The spacecraft was launched in 2016 and has been at Bennu since December 2018.

Other B-type asteroids include:

 2 Pallas
 24 Themis
 47 Aglaja
 59 Elpis
 85 Io
 88 Thisbe
 142 Polana
 213 Lilaea
 241 Germania
 282 Clorinde
 335 Roberta
 372 Palma
 383 Janina
 431 Nephele
 531 Zerlina
 541 Deborah
 555 Norma
 560 Delila
 702 Alauda
 704 Interamnia
 767 Bondia
 895 Helio
 1021 Flammario
 1331 Solvejg
 1474 Beira
 1484 Postrema
 1539 Borrelly
 1655 Comas Sola
 1705 Tapio
 1724 Vladimir
 2382 Nonie
 2446 Lunacharsky
 2527 Gregory
 2629 Rudra
 2659 Millis
 2708 Burns
 2772 Dugan
 2809 Vernadskij
 2816 Pien
 2973 Paola
 3000 Leonardo
 3074 Popov
 3200 Phaethon
 3566 Levitan
 3579 Rockholt
 3581 Alvarez
 3627 Sayers
 3647 Dermott
 4124 Herriot
 4396 Gressmann
 4686 Maisica
 4997 Ksana
 5079 Brubeck
 5102 Benfranklin
 5133 Phillipadams
 5222 Ioffe
 5234 Sechenov
 5330 Senrikyu
 5344 Ryabov
 (5690) 1992 EU
 6500 Kodaira
 (7753) 1988 XB

 (65679) 1989 UQ

See also
 Asteroid spectral types

References

Asteroid spectral classes

B-type asteroid


În cursul evoluției sale, Imperiul Otoman (1299 – 1922) a fost unul dintre cele mai puternice imperii ale lumii, de-a lungul existenței sale reușind să aibă o influență uriașă asupra istoriei mondiale dar și asupra unui număr considerabil de popoare, printre care și romii. Având în vedere preponderența cu care această minoritate etnică s-a stabilit în Balcani, teritoriu istoric vorbind influențat considerabil de Imperiul Otoman, se poate astfel vorbi despre o cultură romă de sinteză balcano-otomană.

Surse istorice - prezența în imperiu a romilor

Atestatele istorice situatează primul val de migrare a romilor dinspre India de Nord înspre Asia Minor (ținut bizantin la acea vreme) cu mult înaintea sosirii otomanilor în sec 14, romii ajungând pentru prima oară aici undeva în secolul XII. Totuși, prezența considerabilă a acestei minorități etnice a debutat odată cu invaziile otomane din secolele XIV-XV – fie că serveau ca personal auxiliar în eforturile de cucerire turcice (soldați, fierari, meșteșugari), sau că făceau parte din populația care acompania pur și simplu invazia, încet încet romii au ajuns în teritoriul balcanic. Deși mulți dintre romi și-au continuat drumul spre Europa, majoritatea au rămas pe teritoriul Imperiului Otoman, și contrar la ce ne-am putea aștepta vis-a-vis de un popor finalmente nomad și deci greu de cuantificat, apariția lor în diverse documente oficiale ale Înaltei Porți este ceva din plin întâlnit.

Romii în evidențele financiare
Având la bază un sistem administrativ economic și religios foarte structurat, otomanii încercau să cuantifice și să controleze toată populația aflată pe teritoriul Imperiului – deși distincția de bază și implicit cea mai importantă, se făcea între musulmani (tr. Mümin) și non-musulmani (tr. Kafir), ierarhizarea oficială a căpătat și numeroase alte valențe de-a lungul istoriei.

Toți cetățenii Imperiului Otoman erau obligați să plătească diferite taxe ce erau în mod regulat înregistrate în numeroși regiștrii; astfel,  putem observa în documentele Otomane existente și astăzi dorința administrației de a include romii în acești regiștrii și de a-i face să-și plătească taxele aferente. În cadrul acestor documente se găsesc informații referitoare la vârsta, ocupația și situația familială a romilor; conform acestora ei erau grupați în unități administrativo-financiare (cemaat-uri), fiecare cu un lider care avea rolul de a ușura posibilele interacțiuni cu autoritățile. Aceste cemaat-uri erau la rândul lor subdivizate în unități teritoriale ce incorporau totalitatea romilor dintr-un sat sau oraș.

Prima mențiune a romilor în evidențele financiare ale Imperiului Otoman o putem găsi în Registrul Timarelor din Nicopole (1430) din care putem afla că din totalul gospodăriilor înregistrate, circa 3.5% aparțineau romilor  - cuantum de 431 de case. Din acest prim document și altele ce au survenit ulterior, putem observa că majoritatea romilor erau sedentarizați și că erau diferențiați de restul populației pe baza de criterii etnice și nu exclusiv religioase. În majoritatea cazurilor romii erau incluși în regiștrii financiari valabili pentru toată populația și etnia lor, deși menționată, nu constituia un motiv de segregare; dar au existat și regiștrii în care această distincție era făcută -  spre exemplu registrul de taxe pentru gizie (tr. Djizya – taxa pentru non-musulmani) în Tracia din 1487-1489: acesta conține înregistrări referitoare la 3237 de gospodării rome. Acest număr ridicat de romi non-musulmani (creștini) indică prezența lor pe aceste teritorii anterior cuceririlor otomane.

Legi privind romii din Rumelia
Un alt document ce ne oferă un ajutor în a contura statutul romilor în cadrul Imperiului otoman este o decret emis de sultanul Soliman I (Magnificul) în 1530. Documentul intitulat "Lege privind statutul romilor din provincia Rumeliei" ne dă de înțeles că toți membrii acestei minorități etnice trebuiau să plătească o taxă similară celei plătite de creștinii imperiului, dar că totuși romii creștini trebuiau să plătească și o taxă adițională; diferențele de taxe între romii musulamani și cei creștini nu erau clar stipulate în acest decret, fapt ce ne indică că diferențierea în cazul acestor minoritari se făcea mai degrabă pe bază etnică și nu confesională. Existau și romi ce erau excluși de la plata acestei taxe "etnice" – aceia incluși în "Sangeacul Țigănesc" (sangeac – unitate administrativ teritorială a Imperiului Otoman); aceștia trăiau în fortărețe sau în jurul lor și participau la eforturile de război fie ca fierari, musicieni de armată sau ca alte trupe auxiliare.

Din nou, este de notat încercarea Imperiului Otoman de a colecta taxe din partea întregii populației otomane, chiar și din partea populației nomade/semi-nomade – în acest sens, putem observa tendința statului de a încuraja comunitatea romă de a-și alege proprii conducători, conducători care mai apoi serveau ca liant în interacțiunea cu statul și care se asigurau că taxele erau colectate de la toți membrii comunității. Dovadă pentru această tendință a statului otoman stă decretul emis de sultanul Selim II în 1574 – acest decret obliga minerii romi din Banja-Luka să se organizeze în grupuri de câte 50 de oameni și să aleagă un conducător pentru fiecare dintre acestea.

Romii în Armata Otomană – "Sangeacul țigănesc"
Documentul "Lege privind statutul romilor din provincia Rumeliei"  nu doar că confirmă statutul administrativ-legal special al comunității rome, dar face referire și la o instituție exclusiv romă – "Sangeacul țigănesc". Dacă deobicei termenul de "sangeac" se referea la o unitate administrativ-teritorială a Imperiului Otoman, în cazul acestei minorități etnice, "sangeac" se referea la acei membrii ce erau implicați în diverse eforturi auxiliare serviciului militar.

Totuși, există dovezi conformă cărora romii fuseseră integrați și în alte corpuri alte armatei otomane – registre datând începând cu  1566 indică faptul că romi musulmani participau la eforturile de război în mod direct, iar estimările făcute pe baza acestor registre arată că de-a lungul secolelor XVI-XVII, în jur de 15.000 – 20.000 de etnici romi au fost încorporați în armata otomană.

Registrul de taxe în vremea lui Soliman I
În 1522-1533, sub domnia lui Soliman I, un alt registru de taxe a fost constituit – "Registrul cuprinzător al veniturilor și taxărilor romilor din provincia Rumelia" -  acest nou registru cuprindea 347 de pagini și avea ca subiect exclusiv popuția romă. Unic în natura sa, documentul  oferă un număr mare de date despre romii balcanici de la începutul secolului 16; acesta cuprindea numărul gospodăriilor rome clasificate pe baza comunităților taxabile (musulmani și non-musulmani), gospodării situate în 9 districtie juridice din peninsula Balcanică. Registrul enumeră 10.294 de gospodării rome creștine și 4.203 gospodării rome musulmane. Un număr adițional de 2.694 de gospodării rome au fost identificate ca făcând parte din "Sangeacul Țigănesc". Pe baza acestor numere, luând în considerare faptul că gospodăria de rând din Imperiul Otoman avea în jur de 5 membrii, putem trage concluzia că în Balcani la începutul secolului 16 erau în jur de 66.000 de romi, dintre care 47.000 erau creștini. Tot pe baza acestui important document putem trasa o împărțire geografică conform granițelor statale moderne – în Turcia erau 3.185 de gospodării, în Grecia 2.512, în Albania 374, în fosta Iugoslavie 4.382, în Bulgaria 5.701 (rămâne un număr de 1.037 de gospodării a căror locație nu a putut fi determinată cu exactitate). Este de notat aici preponderența romilor creștini în Imperiul Otoman în secolele 15-16.

Măsuri de sedentarizare a romilor
O parte dintre locuitorii romi ai Imperiului Otoman duceau o viață nomadă, fapt ce putea crea anumite probleme pentru organul administrativ – dacă locația lor nu era de natură fixă, taxarea romilor se putea dovedi mai dificil de efectuat. Ca răspuns la stilul de viață nomad al romilor, Imperiul Otoman a hotărât să introducă o serie de penalizări/amenzi pentru etnicii ce continuau acest stil de viață. În documentul emis în vremea lui Suleiman I, "Registrul cuprinzător al veniturilor și taxărilor romilor din provincia Rumelia", devine evident că eventualele reprimarii financiare impuse romilor erau o simplă măsură de a-i determina să renunțe la nomadism, și nu avea sub nici o formă o sursă de natură teologică/etnică.

Principala metodă de simplificare a procesului de taxare a populației în Imperiul Otoman era aceea de taxare directă la nivel de cemaat (unitate teritorial-administrativă) și nu la nivel individual iar același lucru era valabil și în taxarea cemaat-urilor ce incorporau romi nomazi - registrele din 1522-1533 înregistrează doar 7 grupuri nomade. Această "balanță" între numărul de romi sedentarizați și cei nomazi este îndoielnic o reflecție clară a realității obiective, și mai degrabă reprezintă faptul că majoritatea romilor duceau un stil de viață semi-nomad; deși erau înregistrați cu domiciliul într-un anumit cemaat, aceștia își continuau stilul de viață itinerant.

Ocupațiile romilor în Imperiu
Prin analiza registrelor financiare din 1522-1533, putem observa că romii din Imperiul Otoman erau de cele mai multe ori înregistrați cu profesia de "muzicieni" – cele mai populare instrumente prin rândul lor erau "zurna" (instrument de suflat tip oboi) și tobe etnice. Adiacent, există numeroase mențiuni la ansambluri de dansatori romi.

Deși în multe zone ale lumii romii sunt asociați cu meseria de fierari, se pare că până la un anumit punct (început de secol XVI), romii fierari nu erau atât de des întâlniți în Imperiul Otoman precum am început să fie în țările balcanice post formării republicii kemaliste. Ba mai mult, se pare că în unele cazuri romii își abandonau meseriile tradiționale pentru a se ocupa cu agricultura asociată posesiilor feudale ale ofițerilor de armată. În acest sens, există registre datând din 1445-1446 care indică existența unor feude în zona Sofiei (Bulgaria), una fiind deținută de un anume "Ali Bey" (Domnul Ali); feuda acestuia includea 15 gospodării complete, 3 aparținând unor văduve și etnia lor este clar marcată în registre ca fiind "romă".

Romii și căderea Imperiului Otoman

Odată cu disoluția Imperiului, romii au rămas situați între granițele noilor state balcanice, iar din punctul acesta traseul lor istoric și cultural a luat întorsături specifice fiecărei țări. Totuși, moștenirea otomană încă este prezentă în cazul multor romi din Balcani, fie că această se face simțită prin religia musulmană rămasă, fie prin diferite cutume specifice.

Note

Bibliografie
 Mantran, Robert (2001) - Istoria Imperiului Otoman
 Panaite, Viorel (2013) - Război, Pace și Comerț în Islam
 Gemil, Tahsin (1991) - Românii și Otomanii în secolele XIV-XVI
 Fraser, Angus (2017) - Țiganii - Originile, Migrația și Prezența lor în Europa

Istoria romilor
Istoria Imperiului Otoman

Romii din Imperiul Otoman


Moon Hotel Kabul este un film românesc din 2017 regizat de Anca Damian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Florin Piersic jr.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017

Moon Hotel Kabul


فيكتوريا كينت (1898 - نيويورك 1987) (الاسم بالإسبانية Victoria Kent Siano) هي محامية وسياسية إسبانية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مالقة
المرأة في الحرب الأهلية الإسبانية
المرأة في حرب في إسبانيا
إسبان في الحرب الأهلية الإسبانية (الجبهة الجمهورية)
إسبانيات في القرن 20
تاريخ المثلية في إسبانيا
خريجو جامعة كمبلوتنسي بمدريد
سياسيات إسبانيات
سياسيات إسبانيات في القرن 20
سياسيات في القرن 20
سياسيو أندلوسيا
سياسيو اليسار الجمهوري (إسبانيا)
محامون إسبان
محامون إسبان في القرن 20
محاميات إسبانيات
محاميات في القرن 20
منفيو الحرب الأهلية الإسبانية إلى المكسيك
مواليد 1891
مواليد 1898
مواليد في مالقة
نواب برلمان الجمهورية الإسبانية الثانية
وفيات 1987
وفيات في نيويورك

فيكتوريا كينت


An Sarcoglottis sceptrodes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Sarcoglottis sceptrodes in nahilalakip ha genus nga Sarcoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sarcoglottis

Sarcoglottis sceptrodes


Ackworth may refer to:

 Ackworth, West Yorkshire, England
 Ackworth, Iowa, US

See also

 Acworth (disambiguation)

Ackworth


Amphoe Kut Rang () est un amphoe de la province de Maha Sarakham.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Kut Rang

Amphoe Kut Rang


Hideki Sahara (født 15. maj 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale og FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hideki Sahara


Aníbal Roy González (n. Buenos Aires, 7 de febrero de 1978) es un exfutbolista argentino. Juega de mediocampista y su último equipo fue Cruz Alta de la Liga Tucumana de fútbol.

Clubes

Enlaces externos
  Ficha del jugador en BDFA
 Ficha del jugador en Soccerway

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas del Club Atlético Vélez Sarsfield
Futbolistas del Atlético Club San Martín
Futbolistas del Club Atlético Tucumán
Futbolistas del Club Olimpo
Futbolistas del Sport Boys Association
Futbolistas del Club Deportivo O'Higgins en los años 2000
Futbolistas del Manta Fútbol Club
Futbolistas del Club Atlético Nacional Potosí

Aníbal Roy González


Le tournoi Apertura 2021 est le vingt-neuvième tournoi saisonnier disputé au Costa Rica. C'est cependant la  que le titre de champion du Costa Rica est remis en jeu.

Lors de ce tournoi, le Deportivo Saprissa tente de conserver son titre de champion du Costa Rica face aux onze meilleurs clubs costariciens. Le vainqueur se qualifie pour la Ligue de la CONCACAF 2022. Face au tenant du titre en grande finale, le CS Herediano remporte son vingt-neuvième championnat après avoir dominé la première phase du championnat.

Les douze équipes participantes

Ce tableau présente les douze équipes qualifiées pour disputer le championnat 2021-2022. On y trouve le nom des clubs, le nom des stades dans lesquels ils évoluent ainsi que la capacité et la localisation de ces derniers.

Compétition
Le tournoi Apertura est divisé en trois phases :
 La phase de qualification : les vingt-deux journées de championnat.
 La phase finale : les matchs aller-retour allant des demi-finales à la finale.
 La finale nationale éventuelle : s'il ne remporte pas la phase finale, le vainqueur de la phase de qualification fait face au vainqueur de la phase finale pour déterminer le champion du tournoi.

Phase de qualification
Lors de la phase de qualification les douze équipes s'affrontent à deux reprises selon un calendrier tiré aléatoirement.
Les quatre meilleures équipes sont directement qualifiées pour la phase finale.
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0).
Le départage final se fait selon les critères suivants :
 Le nombre de points.
 La différence de buts générale.
 La différence de buts particulière.
 Le nombre de buts marqué.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}

Résultats

Phase finale
Les quatre équipes qualifiées sont réparties dans le tableau final d'après leur classement général, le deuxième affrontant le troisième et le premier affrontant le quatrième lors des demi-finales.

En cas d'égalité sur la somme des deux matchs, c'est la position au classement général qui départage les deux équipes, sauf pour la finale où des prolongations puis une séance de tirs au but ont éventuellement lieu.

Tableau

Demi-finales

Finale

Finale nationale
Le CS Herediano ayant été éliminé en demi-finale de la phase finale, le club affronte le vainqueur de cette seconde phase afin de déterminer le vainqueur du tournoi Apertura 2021.

Bilan du tournoi

Statistiques

Buteurs

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Championnat du Costa Rica de football

Liens externes
  Site officiel
  Résumé du tournoi sur RSSSF.com

Championnat du Costa Rica de football
Costa Rica
Sport au Costa Rica en 2021

Tournoi d'ouverture du championnat du Costa Rica de football 2021


1.HMNL 2016./17. je dvadeset i šesta sezona prvog ranga hrvatskog malonogometnog prvenstva, a u ligi sudjeluje 12 momčadi.
Prvenstvo je treći put zaredom osvojio Nacional iz Zagreba.

Sustav natjecanja
Prvenstvo se igra u dva dijela: ligaškom i doigravanju.
U ligaškom sudjeluje 12 momčadi koje odigraju ligu dvokružnim sustavom  (22 kola). Po završetku lige šest najbolje plasiranih momčadi se plasira u doigravanje za prvaka koje se igra na ispadanje. Četvrtzavršnica i poluzavršnica se igra na dvije dobivene utakmice, a završnica na tri dobivene utakmice.

Sudionici

 Square - Dubrovnik
 Albona Potpićan '98 - Labin (Potpićan '98 Istra - Pula)
 Novo Vrijeme Apfel - Makarska
 Osijek Kelme - Osijek
 Brod 035 - Slavonski Brod
 Solin - Solin
 Split Tommy - Split
 Vrgorac - Vrgorac
 Alumnus - Zagreb
 Futsal Dinamo - Zagreb
 Nacional - Zagreb
 Uspinjača - Zagreb

Napomene:
 Potpićan '98 Istra započela sezonu, ali je tokom sezone klub fuzioniran s klubom Albona iz Labina, te su nastavili sezonu pod nazivom Albona Potpićan '98
<ref> [http://futsalmagazin.com/potpicanova-legenda-raduje-me-povratak-labin-a-nastavku-nas-sezone-ocekuje-grcevita-borba-ostanak/ futsalmagazin.com, Potpićanova legenda razočarana prvim dijelom sezone, ali ističe: "Raduje me povratak u Labin"], objavljeno 7. siječnja 2017., pristupljeno 10. svibnja 2017. </ref>crofutsal.com, Elvis Uravić bez dlake na jeziku o "Slučaju Potpićan", objavljeno 4. veljače 2017., pristupljeno 10. svibnja 2017.
 Solin'' odustao od natjecanja u drugom dijelu sezone

Ligaški dio sezone

Ljestvica

Rezultati
{| width="100%" style="font-size: 80%"
|-
|width="25%"|
|width="25%"|
|width="25%"|
|width="25%"|
|-

|valign="top"|
{|class="wikitable" width="100%"
!colspan="2"|1. kolo
|-
|colspan="2" align="center"|30. rujna 2016.
|-
|Split Tommy - Potpićan '98 Istra ||2:0
|-
|Brod 035 - Nacional ||0:9
|-
|colspan="2" align="center"|1. listopada 2016.
|-
|Vrgorac - Alumnus ||4:6
|-
|Uspinjača - Osijek Kelme ||2:2
|-
|Futsal Dinamo - Novo Vrijeme Apfel ||1:1
|-
|colspan="2" align="center"|25. listopada 2016.
|-
|Square - Solin ||12:1
|}

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|
|valign="top"|
|}

 Doigravanje ČetvrtzavršnicaPoluzavršnicaZavršnica'''

Povezani članci
 Hrvatski malonogometni kup 2016./17.
 Druga hrvatska malonogometna liga 2016./17.

Izvori
 crofutsal.com, 1. HMNL, pristupljeno 10. svibnja 2017.
 flashscore.com, 1. HMNL, pristupljeno 10. svibnja 2017.
 , objavljeno 30. rujna 2016., pristupljeno 10. svibnja 2017.

Vanjske poveznice
 crofutsal.com, 1. HMNL
 futsalmagazin.com, 1. HMNL

2016-17

1. HMNL 2016./17.


Thomas Cartwright (1634–1689) est un évêque et chroniqueur anglais, connu comme un partisan de Jacques II .

Biographie
Il est né et va à l'école à Northampton, et étudie à l'Université d'Oxford, d'abord au Magdalen Hall, puis au Queen's College où il a Thomas Tully comme professeur. Il est ordonné par Robert Skinner .

Il est vicaire de Walthamstow de 1658 à 1662 . En 1660, il est nommé vicaire de Barking par la Couronne . Il devient un ardent partisan de la monarchie à la Restauration et est nommé doyen de Durham en 1672 .

Il est nommé évêque de Chester en 1686 par Jacques II, dont il est le pasteur anglican préféré. La nomination cause beaucoup de scandale, du fait d'une moralité controversée. Il devient membre de la Commission ecclésiastique du roi . En octobre 1687, il est l'un des trois commissaires royaux, avec Robert Wright et Sir Thomas Jenner, envoyés au Magdalen College d'Oxford . Ils renvoient tous les membres, sauf trois.

Après la Glorieuse Révolution il suit Jacques II en exil . Il meurt à Dublin, de dysenterie, et est enterré à Christ Church, Dublin. Malgré sa tolérance notoire à l'égard de la foi catholique romaine, il refuse fermement de se convertir à cette communion sur son lit de mort .

Famille
Cartwright épouse une femme nommée Wight, par qui il a une nombreuse famille. Son fils aîné, John, est dans les ordres sacrés et obtient la promotion par l'influence de son père. Cinq autres fils, Richard, Gervas, Charles, Thomas, Henry, et deux filles, Alicia et Sarah, sont mentionnés dans le journal de Cartwright.

Références

Liens externes

Doyen de Ripon
Évêque de Chester
Décès en 1689
Naissance en 1634

Thomas Cartwright (évêque)


Britain's Road to Socialism is the programme of the Communist Party of Britain, and is adhered to by the Young Communist League and the editors of the Morning Star newspaper.

It proposes that socialism can be achieved in Britain by the working class leading various political forces in a popular democratic alliance against monopoly capital, and implementing a left-wing programme of socialist construction. Part of this strategy involves winning the labour movement with a left-wing position, through struggle in the existing democratic bodies of the working class, such as trades unions, trades union councils and tenants' associations.

History
The publication of Communist Party programmes in Britain began in the 1920s with the release of Class against Class, the General Election Programme of the Communist Party of Great Britain. This was published in 1929 by the Communist Party of Great Britain (CPGB), the precursor to the Communist Party of Britain, for the general election of that year in which the party fielded 25 candidates. The subsequent programme, titled For Soviet Britain, was published for the party's 13th Congress in 1935. An unnamed draft programme was issued in 1939 but the Second World War and its aftermath delayed the publication of an updated programme until the 1950s.

For Soviet Britain was finally superseded in February 1951 when The British Road to Socialism was published, the original incarnation of today's Britain's Road to Socialism. The first edition of the document received the personal approval of Joseph Stalin prior to publication. The British Road built on themes already present in the Communist Party's 1949 election programme The Socialist Road for Britain, and Stalin's commentary did not suggest significant diversion from the existing policy. Under its original name, it underwent revisions in 1952, 1958, 1968 and 1977.

When the CPGB's leadership abandoned The British Road to Socialism in 1985, elements in the party that remained loyal to the programme, including the then editorial board of The Morning Star, split to form the Communist Party of Britain in 1988. The re-established party published the 6th edition of the programme in 1989, with a revision in 1992 to take into account the onset of capitalist restoration in Eastern Europe. Three subsequent editions have been produced with further revisions and a change of title to Britain's Road to Socialism. The 7th edition was published in 2001, the 8th in 2011, and the 9th in 2020.

References

External links

9th edition (2020)

1951 in British politics
1951 in the United Kingdom
1951 documents
Communism in the United Kingdom
Communist Party of Britain
Communist Party of Great Britain
Party platforms

Britain's Road to Socialism


ملحمة الشفق: قمر جديد  فيلم فانتازيا رومانسي أمريكي تم إصداره سنة 2009. حيث أخرجه الأمريكي كريس واتيز إنطلاقا من رواية بنفس الاسم للكاتبة الأمريكية ستفني ماير. وهو ثاني فيلم في سلسلة أفلام ملحمة الشفق. قامت ببطولته كريستين ستيوارت في دور بلا سوان وروبرت باتينسون في دور مصاص دماء إدورد كولن وتايلور لوتنر في دور جيكب بلاك. عُرض الفيلم في 20 نوفمبر 2009.

القصة
في يوم عيد ميلاد بيلا سوان، استيقظت من نومها بعد أن رأت نفسها امرأة مسنة، فتحدثت إلى حبيبها آنذاك إدوارد كولن عن استيائها من التقدم في العمر. في نفس الليلة أقامت عائلة إدوارد بالتبني حفلة عيد ميلاد لبيلا رغم عدم تشجعها للفكرة في البداية. أثناء فتح الهدايا في بيت عائلة كولن جرحت بيلا نفسها مما سبب تهيج جاسبر (أخو إدوارد) بسبب رائحة الدم فحاول قتلها. بعد ذلك أدرك إدورادالخطر الذي سببه لبيلا فأنها علاقتهما وغادرت عائلة كولن فوركس نهائيًا.

سبب ذهاب إدوراد حزنًا شديدًا لبيلا لعدة أشهر، لكنها قررت العودة إلى الحياة الاجتماعية بعد أن أمرها والدها بالذهاب للعيش مع أمها في فلوريدا. ذهبت بيلا لمشاهدة فيلم مع صديقتها جيسيكا ستانلي وعندما خرجا، رأت بيلا مجموعة شبان متسكعين على درجات نارية، فتذكرت أن مجموعة منهم حاولوا الاعتداء عليها سابقًا قبل أن ينقذها إدوراد ورأت خيالًا لإدوراد يحذرها من الاقتراب منهم، إلا أنها اقتربت منهم وركبت مع أحدهم رغبة في رؤية الخيال فرأته عدة مرة. حاولت بيلا تعميق علاقتها مع صديقها جيكوب لتنسى الهم الذي سببه ذهاب إدوراد، لكنه انقطع عنها لعدة أسابيع ورفض الحديث معها، فاكتشفت لاحقًا أنه «مستذئب» وأن المستذئبين أعداء قدماء لمصاصي الدماء. كان جيكوب وأصدقاؤه منشغلين بمطاردة مصاصة الدماء الشريرة فيكتوريا التي تحاول قتل بيلا انتقامًا لحبيبها. بعد أن أصبحت وحيدة مرة أخرى، عادت بيلا إلى ممارسة نشاطات خطرة على أمل أن ترى إدوراد.

ظن إدوراد بسبب خطأ المعلومة التي وصلته أن بيل انتحرت. فقرر إدوراد الذهاب إلى إيطاليا ليستفز عائلة الفالتوري (وهم سادة مصاصي الدماء القادرين على قتله) بإظهار نفسه للبشر في ضوء الشمس. أخبرت اليس كولن صديقتها بيلا بذلك، فذهبتا على عجل إلى إيطاليا لإنقاذ إدوراد ووصلا في الوقت المحدد لإيقافه. قرر الفالتري أن بيلا التي تعرف بوجود مصاصي الدماء يجب أن تُقتل أو أن تُحوّل إلى مصاصة دماء. منعت آليس الفالتري من قتلها بعد أن أخبرت آرو (كبير الفالتري) أنها رأت أن بيلا سوف تُحوّل، ووعدت بأن تحولها بنفسها. عادوا بعد ذلك إلى فوركس وأخبر إدوراد بيلا أنه ما غادر إلا لحمايتها، فسامحته.ثم صوّتت عائلة كولن لصالح تحويل بيلا إلى مصاصة دماء، الأمر الذي لم يرده إدوراد وجيكوب. في نهاية الفيلم، خيّر إدورد بلا بين أن تحولها اليس بعد أن يتخرجا أو أن يحولها هو بنفسه شرط أن تتزوجه، لكن جيكوب ذكّر إدورد بالاتفاق الذي عقدته عائلة كولن مع القبيلة: أن القبيلة لن تتعرض لهم ما لم يعضوا البشر.

مصادر

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أخرجها كريس ويتز
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في إيطاليا
أفلام تقع أحداثها في واشنطن
أفلام خيال رومانسية عقد 2000
أفلام رشحت لجائزة التوتة الذهبية
أفلام رومانسية مراهقة عقد 2000
أفلام روميو وجولييت
أفلام سجلها ألكسندر ديسبلا
أفلام سمت إنترتاينمنت
أفلام عن المستذئبين
أفلام فانتازيا رومانسية أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي مليسا روزنبرغ
أفلام مبنية على روايات أمريكية
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 2000
أفلام مراهقة رومانسية أمريكية
أفلام مراهقة فانتازيا في عقد 2000
أفلام مصاصي دماء أمريكية
أفلام مصورة في إيطاليا
أفلام مصورة في توسكانا
أفلام مصورة في فانكوفر
الشفق (سلسلة أفلام)
أفلام أمريكية في عقد 2000

ملحمة الشفق: قمر جديد


وزن الذبابة  هو أحد فئات الوزن في رياضات القتال.

الملاكمة
في الملاكمة يشمل وزن الذبابة الملاكمين الذين لا تقل أوزانهم عن 49 كغم (108 رطل) ولا تزيد عن 52 كغم (112 رطل).

ملاكمة المحترفين
كان وزن الذبابة آخر فئات الوزن التقليدية الثمان في الملاكمة التي تم إقرارها.

فنون القتال المختلطة
فئة وزن الذبابة في فنون القتال المختلطة – على النحو المحدد في الرياضات القتالية للجنة ولاية نيفادا الرياضية ورابطة لجان الملاكمة – يجمع معًا جميع المتنافسين من وزن 125 رطلاً (57 كجم) وأقل. تقع بين وزن القشة (106 رطلاً - 115 رطلاً) و وزن الديك (126 رطلاً - 135 رطلاً).

المراجع

فئات وزن التايكوندو
فئات وزن الكيك بوكسينغ
فئات وزن المصارعة
فئات وزن الملاكمة
فئات وزن فنون القتال المختلطة
ملاكمو وزن الذبابة

وزن الذبابة


Matthew Hansen "Matt" Mead (født 11. marts 1962 i Jackson, Wyoming) er en amerikansk politiker. Han var den 32. guvernør for den amerikanske delstat Wyoming fra 2011 indtil 2019. Han er medlem af det Republikanske parti.

Mead blev valgt til guvernør den 2. november 2010 og overtog embedet den 3. januar 2011.

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør Mead på Wyomings officielle hjemmeside.
 Matt Meads officielle kampagneside på www.meadforgovernor.com

Guvernører i Wyoming

Matt Mead


Caspar von Eickstedt ist der Name folgender Personen:

 Caspar von Eickstedt (Geistlicher), Geistlicher, Vizedominus des Bistums Cammin von 1440 bis 1456
 Caspar von Eickstedt (Landrat) (1602–1632), Landrat im Herzogtum Pommern

Caspar von Eickstedt


Morrano puede referirse a:

Lugares
 Morrano, una localidad de la provincia de Huesca, en Aragón, España.
 Morrano, una localidad de la provincia de Terni, Italia.
 Valle de Morrano, un valle pirenaico español ubicado en el Pirineo de Lérida.

Morrano (desambiguación)


Der Vertrag von Warschau vom 18. September 1773 war ein in Warschau zwischen dem König von Polen Stanisław August Poniatowski und der Rzeczpospolita einerseits und dem preußischen König Friedrich II. anderseits abgeschlossener Vertrag. Er entstand in der Folge der ersten Teilung Polens 1772.

In dem in französischer Sprache abgefassten Vertragswerk wurden u. a. Rechtsansprüche geltend gemacht, die sich aus nicht eingehaltenen Vereinbarungen des Vertrags von Bromberg vom 6. November 1657 ergeben hatten.

Das Gebiet von Pommerellen, das der Deutsche Orden im Zweiten Frieden von Thorn 1466 an Polen hatte abtreten müssen, wurde  größtenteils an Preußen übergeben. Die Lande Lauenburg und Bütow traten in ein neues Verhältnis zu Preußen ein. Im Artikel V des Vertrags wurde vereinbart, dass Polen auf die Starostei Draheim, die in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts durch Polen von der Neumark Brandenburg abgetrennt und später Pfandbesitz von Brandenburg-Preußen geworden war,  für alle Zukunft unwiderruflich verzichtet. Die polnischen katholischen Geistlichen, die in dem Gebiet Immobilien besaßen, durften diese behalten, und es wurde ihnen freie Religionsausübung zugesichert.

An den Verhandlungen, die zur Übergabe Pommerellens an Preußen und zum endgültigen Verzicht Polens auf das Gebiet von Draheim, das in älterer Zeit einmal zum Besitztum der pommerschen Herzöge gehört hatte, geführt hatten, war der Minister Ewald Friedrich von Hertzberg beteiligt gewesen.

Einzelnachweise

Pommersche Geschichte
Vertrag (Preußen)
Polen-Litauen
Politik 1773
Vertrag (18. Jahrhundert)
Preußische Geschichte (18. Jahrhundert)

Warschauer Vertrag (1773)


ඊස් ප්‍යාර් කෝ ක්‍යා නාම් දූන්? (සිංහල: මේ ප්‍රේමයට මා දෙන නම කුමක් ද?) යනු 2011 ජූනි 6 සිට 2012 නොවැම්බර් 30 දක්වා ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ සතියේ දිනවල විකාශය කෙරුණු ඉන්දියානු දිනපතා සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙම කතාමාලාව විස්ථාපනය කරමින් කාලි - ඒක් පුනාර් අවතාර් යන්න විකාශය විය. නොයෙකුත් භාෂාවන්ට හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව දෙමළ බසින් ඉදු කාදලා? යනුවෙන් නම්කෙරිණි. මීට අමතරව තෙලිඟු බසින් චුප්පුලු කලිසිනා ෂුභාවේලා යනුවෙන් ද, මලයාලම් බසින් මෞනම් සම්මාධම් යනුවෙන් ද, තුර්කි බසින් බිර් ගරිප් අස්ක් යනුවෙන් ද විකාශය විය. බෙංගාලි බසින් බොජ්හේනා සේ බොජ්හේනා නම් වූ මෙය, අරාබි බසින් මෙන් නස්රා තාන්යා ලෙස ද, වියට්නාම් බසින් Mối Tình Kì Lạ ලෙස ද, ප්‍රංශ බසින් La Promesse යනුවෙන් ද විකාශය කෙරිණි. ශ්‍රී ලංකාවේ ශක්ති ටීවී නාළිකාව විසින් දෙමළ හඬකැවූ ඉදු කාදලා? කතාමාලාව සිංහල උපසිරැසි සහිතව විකාශය කරන ලදී.

2013 අගෝස්තු 26 දින මෙම කතාමාලාව ඇසුරෙන් නිපදවූ ඊස් ප්‍යාර් කෝ ක්‍යා නාම් දූන්?...ඒක් බාර් ෆිර් (සිංහල: මේ ප්‍රේමයට මා දෙන නම කුමක් ද?... නැවත වරක්) නැමැති කතාමාලාව විකාශය ආරම්භ විය. අවිනාශ් සච්දේව් (ශ්ලෝක් අග්නිහෝත්‍රි) සහ ශ්‍රේනු පරිඛ් (ආස්තා ශ්ලෝක් අග්නිහොත්‍රි) විසින් මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලදී. කෙසේනමුත් මෙම කතාමාලාවට පෙර කතාමාලාවේ අරුමය අභිබවා යා නොහැකි විය. වසර 2ක් පුරා විනාශය වූ මෙම දෙවන කතාමාලාව 2015 ජූනි 13 දින විකාශය අවසන් විය.

2015 නොවැම්බර් 24 දින, මුල් කතාමාලාව සිහිපත් කිරීම සඳහා හොට්ස්ටාර් ආයතනය විසින් කථාංග 1ටකින් යුත් මෙහි අවසන් වෙබ් කතාමාලාවක් මුදාහරින ලදී. මෙය ඔවුන් එකට සිටි වසර තුන පිළිබඳ වේ. එන්ටර්ටේන්මන්ට් මාෆියා විසින් මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කෙරුණු අතර, බරුන් සොබ්ති සහ සනායා ඉරානි සුපුරුදු ලෙස මෙහි අර්නාව් සහ ඛුෂිගේ චරිත නිරූපණය කරති. පෙබරවාරි 3 දින වාර්තා සඳහන් කොට ඇත්තේ මෙම වෙබ් කතාමාලාව ලබාගත් ඉහළ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් මෙහි මුල් කතාමාලාවේ වූ නළු පිරිසම යොදා ගෙන 2016 මාර්තු මස ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ කථාංග 30කින් යුත් කතාමාලාවක් නිර්මාණය කිරීමට බලාපොරොත්තු වන බවයි.

කථාපුවත
කතාමාලාව ඇරඹෙන්නේ ලක්නව්හි ඛුෂි කුමාරි ගුප්තා සහ අර්නාව් සිං රයිසාදා මුණගැසීමෙනි. අර්නාව්ගේ සමාගම විසින් සංවිධානය කරනු ලබන නිරූපණ උත්සවයක විලාසිතා ගමනක යෙදෙන්නට යාමේ දී පය පැටලී ඛුෂි, අර්නාව්ගේ දෑත් මත ඇදවැටෙයි. මෙලෙසින් උත්සවය කඩාකප්පල් වෙයි. කටකතා පැතිරෙන්නට පටන් ගැනීමත් සමග ඛුෂි සහ ඇගේ සොයුරිය වූ පායල්, දිල්ලියෙහි සිය පිය පාර්ශ්වයේ නැන්දණියකගේ නිවස වෙත යයි. රයිසාදාවරුන් ජීවත් වන්නේ ද මෙම පෙදෙසෙහිමය.

ධනවත් දැඩි ව්‍යාපාරිකයකු වූ අර්නාව් සිය මවගේ සියදිවි නසාගැනීමෙන් පසු සිය දයාබර සොයුරිය වූ අංජලි හා ඇගේ මිත්‍යා දෘෂ්ටික සැමියා ෂ්‍යාම්, මනෝහාර් මාමා, මනෝරමා නැන්දණිය, මස්සිනා වූ ආකාශ් සහ මිත්තණිය වන දේව්‍යාණි සමග දිවි ගෙවයි. අනෙක් අතින් ඛුෂි පහළ මධ්‍යම පාන්තික න්‍යෂ්ටික පවුලක සිටි විනෝදකාමී තැනැත්තියකි. නොයෙකුත් අවස්ථාවල හමුවන මොවුන් දෙදෙනා එකිනෙකා සමග ගැටෙන අතර, අවසානයේ එකිනෙකා කෙරෙහි උනන්දු වන්නට වෙති.

මෙම කතාවේ සිටින ප්‍රධාන එදිරිවාදියා අර්නාව්ගේ මස්සිනා වූ ෂ්‍යාම් ය. ෂ්‍යාම් ඛුෂිව විවාහ කරගැනීමට අදහස් කරයි. සිය සොයුරියගේ විවාහය රැකගැනීම සඳහා ආකාශ් සහ පායල්ගේ විවාහ දිනයේ, අර්නාව් ඛුෂිව විවාහ කරගනියි. පසුව දෙදෙනා විසින් ෂ්‍යාම්ව පලවා හරිනු ලැබෙයි. ක්‍ර‍මයෙන් එකිනෙකා කෙරෙහි ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන අර්නාව් සහ ඛුෂි විවාහ වී, සදා සතුටින් ජීවත් වෙති.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 බරුන් සොබ්ති, අර්නාව් සිං රයිසාදා  ලෙස(2011–12)
 සනායා ඉරානි සේගාල්, ඛුෂි කුමාරි ගුප්තා සිං රයිසාදා ලෙස (2011–12)

ආවර්තී චරිත

 විශේෂ් බන්සාල්, ආරව් සිං රයිසාදා ලෙස (2012)
 අක්ෂේ දොග්රා, ආකාශ් සිං රයිසාදා ලෙස (2011–12)
 දීපාලි පන්සාරේ, පායල් ගුප්තා සිං රයිසාදා ලෙස (2011–12)
 අභාස් මෙහ්තා, ෂ්‍යාම් මනෝහාර් ජා ලෙස (2011–12)
 දල්ජීත් කොවුර් භානොත්, අංජලි ෂ්‍යාම් ජා ලෙස (2011–12)
 සංජේ බත්‍රා, ශෂි ගුප්තා ලෙස (2011–12)
 තුහිනා වොහ්රා/ප්‍යුමෝරි මෙහ්තා, ගරිමා ශෂි ගුප්තා ලෙස (2011–12)
 අභා පර්මාර්, මධුමති ගුප්තා ලෙස (2011–12)
 ජයශ්‍රී ටී., දේව්‍යානි රයිසාදා ලෙස (2011–12)
 උත්කර්ෂා නායික්, මනෝරමා රයිසාදා ලෙස (2011–12)
 රාජේශ් ජායිස්, මනෝහාර් රයිසාදා (අර්නාව්ගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මාමා) ලෙස (2011–12)
 කරන් ගොද්වානි, නන්ද් කිෂෝර් (NK) ලෙස (2011–12)
 මධුර නායික්, ශීතාල් කපූර් ලෙස (2012)
 සානා මක්බුල්, ලාවන්‍යා කාශ්‍යප් ලෙස (2011)
 රෝෂිනී රස්තෝගි, ඛුෂිගේ මිතුරිය ලෙස (2011)
 ස්වාති චිට්නිස්, සුභද්‍රා දේවි, අර්නාව්ගේ ආච්චි ලෙස (2012)
 ධිර්ති භාටියා, බබ්ලි ලෙස (2012)

නළුවරණය, නිෂ්පාදනය සහ බෙදාහැරීම
මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය සහ අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ ගුල් ඛාන් විසින් 4 ලයන්ස් ෆිල්ම්ස් යන සන්නාමය ඔස්සේය. මුලින් මෙහි රංගනය සඳහා තෝරාගැනුණු කරන් සිං ග්‍රෝවර් සිය චිත්‍රපට දිවියේ අවශ්‍යතාවක් සඳහා ඉවත්වීම හේතුවෙන් බරුන් සොබ්ති ඒ වෙනුවට ආදේශ කෙරිණි. ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය සඳහා මුලින් තෝරාගැනුණේ ශ්‍රද්ධා ආර්යා නැමැති නිළියයි. පසුව ඒ වෙනුවට සනායා ඉරානි තෝරාගැනිණි. දල්ජීත් කොවුර් භානොත්, දීපාලි පන්සාරේ සහ අක්ෂේ දොග්රා යන අය ප්‍රධාන චරිතවල සහායක චරිත සඳහා තෝරාගැනිණි. සෙසු සහායක නළුනිළියන් අතර ජයශ්‍රී ටී., තුහිනා වොහ්රා, අභා පාර්මාර්, උත්කර්ෂා නායික්, සන්ජේ බත්‍රා වැනන්නන් ද වේ. අභාස් මෙහ්තා සහ සානා මක්බුල් තෝරාගැනුණේ එදිරිවාදී චරිත සඳහා ය. පසුව, 2011 දෙසැම්බර් මස සානා නාට්‍යයෙන් ඉවත් විය.

අනුගාමී කෘති
2013දී, මෙම සෝප් ඔපෙරාවේ දෙවන කතාවාරය ලෙස ඊස් ප්‍යාර් කෝ ක්‍යා නාම් දූන්?...ඒක් බාර් ෆිර් (සිංහල: මේ ප්‍රේමයට මා දෙන නම කුමක් ද?... නැවත වරක්) යන නව කථාපුවතක් රැගත් කතාමාලාවක් විකාශය කෙරිණි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත අවිනාශ් සච්දේව් (ශ්ලෝක් අග්නිහෝත්‍රි) සහ ශ්‍රේනු පරිඛ් (ආස්තා ශ්ලෝක් අග්නිහෝත්‍රි) විසින් නිරූපණය කරන ලදී.

2015දී, හොට්ස්ටාර් විසින් මුල් නළුනිළියන් සහ චරිත යොදාගෙන කථාංග අටකින් යුත් ඊස් ප්‍යාර් කෝ ක්‍යා නාම් දූන්? — ඒක් ජාෂ්න් නැමැති වෙබ් කතාමාලාවක් විකාශය කරන ලදී. මෙම කතාමාලාව අර්නාව් සහ ඛුෂිගේ විවාහයෙන් වසර තුනකට පසු කථාව නිරූපණය කළේය. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ එන්ටර්ටේන්මන්ට් මාෆියා සමාගම විසිනි.

සම්මාන

විකාශය සහ ප්‍රතිනිර්මාණය
මෙම කතාමාලාව බොජ්හෙනා සේ බොජ්හෙනා සහ අරාගිනි වැනි අන්තර්ජාතික ප්‍රතිනිර්මාණයන් උත්ප්‍රේරණය කළේය. වියට්නාමය තුළ මෙම කතාමාලාව Mối tình kỳ lạ යන තේමාව ඔස්සේ HTV3 නාළිකාව මගින් විකාශය කෙරිණි. ජැමෙයිකාව තුළට එරට විකාශන නිදහස ඇති නාළිකා දෙකෙන් එකක් වූ CVMTV නාළිකාව ඔස්සේ ස්ට්‍රේන්ජ් ලව් යන නාමයෙන් මෙය විකාශය කෙරිණි. එය නැමිබියාව තුළ ද විකාශය විය. එය ඉංග්‍රීසි බසින් හඬකැවූ සංස්කරණයකි.

දෙමළ බසින් ඉදු කාදලා? යනුවෙන් හඬකැවුණු මෙය, තෙලිඟු බසින් චුප්පුලු කාලිසිනා ෂුභාවේලා යනුවෙන් ද, මලයාලම් බසින් මෞනම් සම්මාධම් යනුවෙන් ද, තුර්කි බසින් "බිර් ගරිප් අස්ක්" යනුවෙන් සහ අරාබි බසින් මෙන් නස්රා තාන්යා ලෙස විකාශය විය. ප්‍රංශ බිසින් හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව La Promesse යන නාමයෙන් විකාශය විය.

පිළිගැනීම
අර්නාව් සහ ඛුෂි වෙනුවන් නිමැවුණු "රබ්බා වේ" නැමැති පසුබිම් ගීතය නොමඳ ප්‍රේක්ෂක ආකර්ෂණයට ලක් විය. අර්නාව් සිං රයිසාදා චරිතය බෙහෙවින් ජනප්‍රිය වූ අතර, එමගින් බරුන් සොබ්ති කෙතරම් ප්‍රේක්ෂකාදරයට පාත්‍රවී ද කියතොත්, වරක් සොබ්ති කතාමාලාවෙන් ඉවත් වන බව නිවේදනය කළ විට ප්‍රේක්ෂකයෝ ඒ වෙනුවට කතාමාලාව අවසන් කිරීම උචිත බව ඉල්ලා සිටියෝ ය. සොබ්ති සහ සනායා ඉරානි කිහිප වරක්ම හොඳම යුවළ සම්මාන සඳහා ද නිර්දේශ වූහ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය

ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
2011 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2010 දශකයේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා
2012 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
දිල්ලිය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්

ඊස් ප්‍යාර් කෝ ක්‍යා නාම් දූන්?