Venera ima orbitu s velikom poluosi od 0.723 AJ, a ekscentričnost orbite iznosi 0,007. Mala ekscentričnost i razmjerno mala veličina njene orbite daju Veneri najmanji raspon u udaljenosti između perihela i afela nekog planeta: 1,46 Gm. Planet kruži oko Sunca svakih svakih 225 dana i prijeđe 4.54 AJ pri tome, dajući prosječnu orbitalnu brzinu od 35 km/s.

Konjunkcije i tranziti

Kada se geocentrična ekliptička dužina Venere podudara sa Suncem, ona je u konjunkciji sa Suncem - donjoj ako je Venera bliža i gornjoj ako je udaljenija. Udaljenost između Venere i Zemlje varira od oko 42 milijuna kilometara (u donjoj konjunkciji) do oko 258 milijuna kilometara (u gornjoj konjunkciji). Prosječno razdoblje između sukcesivnih konjunkcija jedne vrste je 584 dana - jedno sinodičko razdoblje Venere. Pet sinodičkih razdoblja Venere gotovo je točno 13 sideričkih godina Venere i 8 zemaljskih godina, te se posljedično, dužine i udaljenosti gotovo ponavljaju.

Nagib Venerine orbite od 3,4° je dovoljno velik da obično onemogućuje da unutarnji planet izravno prođe između Sunca i Zemlje u donjoj konjunkciji. Takvi tranziti Venere rijetko se događaju, ali s velikom predvidljivošći i interesom.

Bliski pristupi Zemlji i Merkuru
U ovoj eri, najbliža što Venera dolazi do Zemlje je nešto manje od 40 Gm. Kako je domet heliocentričnih udaljenosti veći za Zemlju nego za Veneru, najbliži se prilasci se događaju pri Zemljinom perihelu. Opadajući ekscentričnost Zemlje povećava minimalne udaljenosti. Posljednji put kada se Venera približila na 39,5 Gm je bilo 1623., ali to se neće ponoviti već tisućljećima, a zapravo se nakon 5683. Venera neće ni približiti 40 Gm oko 60 000 godina. Orijentacija orbite dviju planeta nije povoljna za minimiziranje udaljenosti približavanja. Dužine perihela bile su samo 29 stupnjeva na J2000, tako da se najmanja udaljenost, do koje dolazi kada se donja konjunkcija dogodi u blizini zemljinog perihela, dogodi kada je Venera blizu perihela. Primjer je tranzit 6. prosinca 1882.: Venera je dosegla perihel 9. siječnja 1883., a Zemlja je isto učinila 31. prosinca. Venera je bila udaljena 0,7205 AJ od Sunca na dan tranzita, manje nego prosječno.

Pomičući se unatrag u vremenu, prije više od 200.000 godina, Venera je ponekad prolazila na udaljenosti od Zemlje malo manjoj od 38 Gm, a sljedeći put to će učiniti nakon više od 400 000 godina.

Merkur je više puta bliži Veneri nego što je Zemlja, a te će udaljenosti s vremenom postajati sve manje prvenstveno zbog sve veće ekscentričnosti Merkurove orbite.

Povijesni značaj
Otkrivanje faza Venere od strane Galileja 1610. bilo je važno otkriće. To je bilo u suprotnosti s Ptolomejevim modelom koji je smatrao da se svi nebeski objekti okreću oko Zemlje i bio je dosljedan drugima, poput onih Braheovog i Kopernikovog modela.

U Galilejevo doba prevladavajući model svemira temeljio se na tvrdnji grčkog astronoma Ptolomeja gotovo 15 stoljeća ranije da se svi nebeski objekti vrte oko Zemlje (vidi Ptolemejski sustav). Promatranje faza Venere bilo je u neskladu s tim gledištem, ali bilo je u skladu s idejom poljskog astronoma Nikole Kopernika da je Sunčev sustav usredotočen na Sunce. Galileovo promatranje faza Venere pružalo je prve izravne opažačke dokaze Kopernikove teorije.

Promatranja tranzita Venere preko Sunca igrala su veliku ulogu u povijesti astronomije u određivanju preciznije vrijednosti astronomske jedinice.

Tablica orbitalnih parametara
Ovdje je predstavljeno više od pet značajnih brojki, a na ovu razinu preciznosti brojke se vrlo dobro podudaraju s VSOP87 elementima i proračunima koji su izvedeni iz njih, Standishove (od JPL-a) 250-godišnje godine, Newcombove, i proračune pomoću stvarnih položaja Venere tijekom vremena.

Izvori

Venera
Dinamika Sunčevog sustava

Venerina orbita


Plebeia wittmanni é uma espécie de abelha social sem ferrão pertencente a tribo Meliponini, descrita por Moure e Camargo em 1989.

É uma espécie ameaçada de extinção desde 2002. Durante o inverno quando as temperaturas podem atingir 0°C, as colônias de P. wittmanni param de criar ninhada e tornam-se inativas.

Ninho
A entrada do ninho se caracteriza por um pequeno tubo de cerume de 5 mm a 10 mm de comprimento e 4 mm de diâmetro aproximadamente, não há proteção de cerume dos favos nos ninhos e são construídos em fendas de rocha granítica. O armazenamento de pólen e mel nos potes são separados, os potes são construídos de cerume marrom escuro e apresentam de 6 mm a 8 mm de diâmetro tanto para pólen quanto mel.

Características taxonômicas
Operária: Comprimento de 3,7 mm, largura da cabeça de 1,56 mm e largura abdominal 1,48 mm, coloração preta com vestígios amarelos pouco perceptível perto dos olhos na parte inferior e assas transparentes, extremidade basal das tíbias amarelada em todas as patas.

Distribuição geográfica
A Plebeia wittmanni pode ser encontrada na Argentina, Brasil (Rio Grande do Sul) e Uruguai.

Interação Abelha-Planta

Lista de plantas que são visitadas por P. wittmanni são:

wittmanni
Himenópteros descritos em 1989
Abelhas do Brasil

Plebeia wittmanni


මොස්කව් ගණිතමය පැපිරසය යනු, පුරාතන ඊජිප්තියානු ගණිතමය පැපිරසයක් වන අතර, ගොලිනීෂිෆ් ගණිතමය පැපිරසය ලෙසින්ද එය  හැඳින්වෙන්නේ, ඊජිප්තුවට පිටස්තර එහි පළමු අයිතිකරු වූ  ඊජිප්තුවේදී ව්ලඩිමීර් ගොලිනීෂිෆ් අනුව යමිනි. 1892 හෝ 1893 ගොලිනීෂිෆ් විසින් පැපිරසය මිලදී ගන්නා ලද්දේ  තිබීසියෙහිදීය.

මොස්කව් ගණිතමය පැපිරසය


El Hospital Naval ALmirante Adriazola, es un centro asistencial de salud que pertenece a la Red Hospitalaria del Sistema de Salud Naval de la Armada de Chile, ubicado en la ciudad de Talcahuano, Región del Biobío.

Historia
En el año 1896, bajo la presencia del Almirante Sanidad Naval Alberto Adriazola, se inaugura el primer edificio que albergaría al Hospital Naval de Talcahuano, que constaba inicialmente de 7 camas y una botica. Su ubicación era frente a la Planta de los Astilleros y Maestranzas de la Armada de Talcahuano. Durante ese mismo año se amplió a 20 camas.

En el año 1925, el hospital fue trasladado a la subida de la población "Las Canchas", en donde poseía 50 camas y un Pabellón.Problemas para acceder a este centro asistencial, principalmente en invierno, y la insuficiencia de agua potable, llevó a que el Ministro de Marina Don Carlos Frodden Lorenzen, durante su visita al Apostadero en el año 1928, dispusiera la construcción de un nuevo Hospital de Emergencia, de material ligero, y emplazado cerca del Molo 500.

Este edificio se inauguró el 2 de junio de 1929 y disponía de 120 camas, con tres servicios básicos: Medicina, Cirugía y Obstetricia, 3 pabellones, 2 salas de Parto, 8 pensionados y Sala Post Operados.

Desde el 1 de marzo de 1967, la Armada ha perpetuado el legado del Almirante Adriazola quien fue un gran precursor de la creación de los Hospitales Navales de Chile, por ello la Armada le rinde el homenaje con que el Hospital Naval de Talcahuano lleve su nombre.

El avance de la medicina obligó a la Sanidad Naval chilena edificar un nuevo Hospital, el que fue entregado el 15 de octubre de 1980, con 14.500 m², 240 camas, emplazado en el sector "Las Canchas" de la Península de Tumbes.

Servicios Clínicos

Hospitalización
Cirugía
Traumatología
Pediatría
UCI
Medicina
Obstetricia y Ginecología

Centro Médico
Atención del Adulto
Atención de la Mujer
Atención del Infantil

Apoyo Clínico
Electroencefalograma
Cámara de flujo laminar
Nutrición
Banco de Sangre
Kinesiología
Endoscopía
Imaginología
Laboratorio Clínico
SAP (Servicio de Atención al Paciente)
Central de Esterilización
Ingeniería Biomédica

Véase también
Armada de Chile
Sistema de Salud Naval (Chile)
Hospital Naval Almirante Nef
Hospital Naval de Puerto Williams

Enlaces externos
Página web Armada de Chile
Página web Hospital Naval Almirante Adriazola
Págin web Hospital Naval Almirante Nef

Naval Almirante Adriazola
Naval Almirante Adriazola
Hospitales universitarios de Chile
Talcahuano

Hospital Naval Almirante Adriazola


لا فيرني  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 20 أغسطس، 1906.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للا فيرني في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لا فيرني 31,638 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 11,070 أسرة وعدد العائلات 8,344 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 11,286 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 77.06% من البيض و3.21% من الأمريكيين الأفارقة و0.64% من الأمريكيين الأصليين و7.20% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و7.42% من الأعراق الأخرى و4.30% من عرقين مختلطين أو أكثر و23.12% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 11,070 أسرة كانت نسبة 38.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 24.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.79، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.23.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.7 عاماً. وكانت نسبة 25% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 93.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 90.1 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 61,326 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 70,344 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,429 دولارًا مقابل 35,180 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 26,689 دولارًا. وكانت نسبة 2.5% من العائلات ونسبة 4.7% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 4.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لا فيرني 31,063 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 11,261 أسرة وعدد العائلات 8,213 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 11,686 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 74.23% من البيض و3.43% من الأمريكيين الأفارقة و0.85% من الأمريكيين الأصليين و7.67% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.20% من سكان جزر المحيط الهادئ و9.08% من الأعراق الأخرى و4.55% من عرقين مختلطين أو أكثر و31.02% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 11,261 أسرة كانت نسبة 31.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 55.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 22.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.70، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.16.

بلغ العمر الوسطي للسكان 42.9 عاماً. وكانت نسبة 21.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 21.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 30.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 16.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.3% ذكور و52.7% إناث.

أعلام

 فريدي براون
 غرانت جيريت
 روبرتا وليامز
 لويس كاتر ويلر
 نواه كلارك

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1906
تأسيسات سنة 1906 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
وادي بومونا

لا فيرني (كاليفورنيا)


"Erika" é uma canção de marcha usada pelos militares alemães, se popularizou durante o regime nazista. A canção foi composta por Herms Niel na década de 1930 e logo passou a ser usada pelas forças armadas do Terceiro Raich. Até hoje é cantada na Bundeswehr e em outras companhias dos mais diversos países. É uma canção conhecida na França por ter sido notadamente cantada pela Wehrmacht durante a Segunda Guerra Mundial.

A letra e a melodia da música foram escritas por Herms Niel, um compositor alemão de marchas. Já era popular antes do início da Segunda Guerra Mundial.

Herms Niel se juntou ao Partido Nacional-Socialista dos Trabalhadores Alemães no início de maio de 1933 e escreveu muitas canções de marcha.

Erika foi criada para a Waffen-SS e votada pela rádio de Joseph Goebbels como a melhor música de todos os tempos. A Wehrmacht adotou-a logo em seguida e ficou conhecida como a marcha mais famosa do Exército Alemão.

Conta a história de um soldado que se despede da sua amada com a esperança de reencontrá-la.

Origens
"Erika" é um nome feminino alemão comum e também é o termo alemão para urze. A letra e a melodia da música foram escritas por Herms Niel, um compositor alemão de marchas. O ano exato da origem da música não é conhecido; muitas vezes a data é dada como "cerca de 1930", uma data que, no entanto, não foi comprovada. A canção foi originalmente publicada em 1938 pela editora Louis Oertel em Großburgwedel. Tinha sido popular antes do início da Segunda Guerra Mundial. A música incentiva o trabalho duro e, de acordo com Michael Tillotson, nenhuma outra música de marcha durante a Segunda Guerra Mundial alcançou a popularidade de Erika. Foi amplamente tocada em grandes eventos políticos.

Canções da Alemanha

Erika (canção)


Vancouver  er borg í Washingtonfylki með um 190.000 íbúa (2020) og er fjórða stærsta borg fylkisins. Hún er hluti af stórborgarsvæði Portland í Oregon en borgin er norður af Columbia-fljóti sem skiptir upp borgunum. Borgin var stofnuð sem Fort Vancouver, skinnakaupstaður.

Borgir í Washingtonfylki

Vancouver (Washington)


Mændenes kanosprint C-1 200 meter ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted den 17. og 18. august på Lagoa Stadium.

Referencer

Kano og kajak under sommer-OL 2016

Kano under sommer-OL 2016 - C1 200 m (herrer)


Senjera, zastava španjolske autonomne zajednice Katalonije
Estelada, zastava kojom se služi katalonski independistički pokret

Katalonska zastava


Les Grands est un film muet français réalisé par Georges Denola, sorti en 1918.

Il s'agit de la première adaptation au cinéma de la pièce Les Grands, pièce en quatre actes de Pierre Veber et Serge Basset, créée au Théâtre de l'Odéon le . Il y aura deux autres adaptations cinématographiques par la suite, d'abord en 1924, Les Grands, réalisée par Henri Fescourt, puis en 1936, Les Grands, réalisée par Robert Bibal et Félix Gandéra.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Les Grands
 Réalisation : Georges Denola
 Scénario : d'après la pièce de Pierre Veber et Serge Basset (1909)
 Photographie :
 Montage :
 Producteur :
 Société de production : Société cinématographique des auteurs et gens de lettres (S.C.A.G.L)
 Société de distribution :  Pathé Frères
 Pays d'origine :
 Langue : film muet avec les intertitres en français
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique
 Métrage :  mètres
 Durée : 47 minutes 40
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Maurice Lagrenée : Jean Brassier
 Simone Frévalles : Hélène Lormier
 Maxime Desjardins : Monsieur Lormier
 Émile Mylo : le veilleur
 Jean Silvestre : Surot
 Albert Bras : Monsieur Brassier
 Herman Grégoire : l'économe
 Roger Tréville
 Jeanne Brindeau
 René Hiéronimus
 Jean Debucourt

Voir aussi

Bibliographie
 Ciné-Journal, n° 472/168 du 31 août 1918
 Bulletin Pathé n°40

Articles connexes
 Liste de films français sortis en 1918
 Les Grands, film de Henri Fescourt ;
 Les Grands, film de Robert Bibal et Félix Gandéra ;

Liens externes

 Les Grands sur le site de la Fondation Jérôme Seydoux-Pathé

Film français sorti en 1918
Film dramatique français
Moyen métrage français
Film réalisé par Georges Denola
Adaptation d'une pièce de théâtre française au cinéma
Film en français
Film muet français
Film français en noir et blanc
Film distribué par Pathé
Octobre 1918

Les Grands (film, 1918)


Julius Tielbürger (* 1. Oktober 1919 in Stemwede-Oppenwehe  bei Lübbecke (Ostwestfalen); † 3. September 1995 ebenda) war ein deutscher Unternehmer und Erfinder.

Jugend und Berufseinstieg
Die Eltern von Julius Tielbürger hatten einen landwirtschaftlichen Betrieb in Oppenwehe. Nach dem Besuch der Volksschule begann er eine Lehre zum Elektriker, die er 1935 abschloss.

Als Tielbürger 1938 zum Wehrdienst eingezogen wurde, meldete er sich bei den Junkers Flugzeugwerken. Während der Kriegsjahre (1939–1945) war er zunächst in der Arbeitsvorbereitung im Junkers-Werk in Aschersleben tätig und später für den Bereich Qualitätssicherung im Zweigwerk Bad Langensalza zuständig.

Von 1946 bis 1951 folgte dann ein Maschinenbau-Studium an der Staatlichen Ingenieurschule für Maschinenwesen in Lemgo.

Leben und Wirken

Zu Beginn der Technisierung der Landwirtschaft wurden die Kartoffeln von den ersten mechanischen Erntemaschinen zwar aufgepflügt, die an der Oberfläche liegenden Knollen mussten jedoch in mühseliger Arbeit von Hand aufgesammelt und in Körbe gefüllt werden. Die Maschinen wurden damals von Pferden gezogen.

Als Julius Tielbürger 1945 nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges in seinen Heimatort Oppenwehe zurückkehrte, konstruierte er während seines Ingenieur-Studiums einen Kartoffelroder, der die früher überwiegend von Frauen (in den Kartoffelferien sogar von Schulkindern) geleistete schwere Feldarbeit erheblich erleichterte. Mit seinem Kartoffelvollernter, der von einem Schlepper gezogen wurde, konnten die Kartoffeln nun mit nur zwei Mann Bedienung aufpflügt, gereinigt und erstmals auch in Körbe gefüllt werden.

1950 baute Julius Tielbürger mit Hilfe des ortsansässigen Schmiedemeisters Christian Biljes die erste Versuchsmaschine. Auf öffentlichen Vorführungen kamen Interessenten von weit her. Man setzte große Erwartungen in diese Maschine und erhoffte sich erhebliche Erleichterungen für die landwirtschaftlichen Betriebe.

Auf den Veranstaltungen konnten nach und nach neue Erkenntnisse gesammelt werden, die anschließend als Verbesserungen in den Kartoffelsammelroder einflossen. Als einer der ersten Kartoffelroder konnte Tielbürgers Sammelroder jetzt außer zur Kartoffelernte auch für andere Hackfrüchte (Rüben, Feldgemüse) verwendet werden.
Am 25. November 1951 wurde die Erfindung zum Patent angemeldet und dann unter dem Markennamen Heinzelmann Kartoffel- und Rübenvollernter vertrieben. Mit dem Sohn Wilhelm Biljes gründete Julius Tielbürger am 1. April 1953 die Firma BILJES & TIELBÜRGER.

Die Nachfrage nach dem Sammelroder wuchs stetig, was die Firmengründer veranlasste, die bisherige Produktionsstätte im Betrieb Biljes zu verlassen, ein Grundstück in Oppenwehe zu mieten und somit die Fertigung in eine Holzbaracke, dem ersten offiziellen Firmensitz der Firma BILJES & TIELBÜRGER zu verlegen.

1956 verließ Wilhelm Biljes die gemeinsame Firma, um sich wieder seinem eigenen, schon lange im Familienbesitz befindlichen Betrieb widmen zu können. Daraufhin wurde der Handelsregistereintrag geändert in Heinzelmann Landmaschinen.

Weil der Verkauf von Kartoffelrodern aber natürlich ein Saisongeschäft war, weitete Tielbürger seine Fertigungspalette auf zusätzliche Produkte wie z. B. Hubwagen, Hubtische und Fernsehregale aus.

Als die Nachfrage nach dem ständig verbesserten Heinzelmann Sammelroder in den folgenden Jahren noch weiter anstieg, ließ Julius Tielbürger den Kartoffel- und Rübenvollernter zusätzlich in Lizenz von der Maschinenfabrik Piper in Wehdem bauen.

1967 wurde die Produktion des Kartoffel- und Rübenvollernters 'Heinzelmann' eingestellt.

Julius Tielbürger war inzwischen mit weiteren Neuentwicklungen für sein Unternehmen beschäftigt und konstruierte für die damals weit verbreiteten Einachsschlepper spezielles Zubehör wie Mähwerke, Bodenfräsen, Kehrmaschinen, Häcksler und Schneeräumschilder.

1969 begann man mit der Serienfertigung der Einachsschlepper-Anbaugeräte und die Produktionsstätten mussten laufend vergrößert werden. Der Handelsregistereintrag wurde nun in Julius Tielbürger geändert.

Gleichzeitig wuchs bei den Anwendern der Wunsch nach einem kompletten Mähgerät und so entschloss sich Julius Tielbürger zur Produktion eines eigenen Balkenmähers. 1974 brachte er einen handgeführten Wiesenmäher als eigenständige Maschine auf den Markt. Nach nur drei Versuchsmodellen entstand der Motormäher t75, der in der Fachwelt aufgrund des Riemenantriebes und der Taumelwelle für großes Aufsehen sorgte. Die Taumelwelle, die eine Rotation in eine horizontale Hin- und Herbewegung umsetzt, wurde zum Markenzeichen der Motormäher von Tielbürger. Als preiswertes Pendant konstruierte er den Kleinmäher t45 und hatte damit große wirtschaftliche Erfolge. Diese beiden Motormäher schufen die Basis für die heutige Produktpalette seiner Firma.

Als sich in den 1970er Jahren Aufsitzrasenmäher auf dem Markt durchsetzten, begann Julius Tielbürger damit auch für diese selbstfahrenden Mäher mit Sitzgelegenheit spezielles Zubehör zu entwickeln. Im Jahr 1979 gelang es Julius Tielbürger dann als einer der Ersten auch Anbaugeräte für Rasentraktoren anzubieten, wie z. B. Anbau-Kehrmaschinen, Schneeräumschilder und Schnittgut-Häcksler. Der zusätzliche Nutzen überzeugte immer mehr Anwender, so dass der Absatz an Anbaugeräten beträchtlich anstieg.

1985 stellte Julius Tielbürger dann den neu entwickelten Vertikutierer tv380 als handgeführtes Gerät, sowie einen Großflächen-Vertikutierer als Anbaugerät für Aufsitzrasenmäher vor.

Trotz der Erfolge mit Anbaukehrmaschinen für Einachser und Rasentraktoren verlangte der Markt nach einer eigenständigen Lösung. Daher wurde 1989 die erste eigenständige Kehrmaschine tk30 entwickelt, die ein anderes Marktsegment abdeckte.
In rascher Folge brachte Tielbürger Innovationen auf den Markt, unter anderem die Modelle tk31 tk32 und tk42 mit höheren Anforderungen an die Maschinensicherheit, einer einfacheren Bedienung für den Benutzer und höheren Flächenleistungen.

Im September 1995 verstarb der Firmengründer Julius Tielbürger. Seine Frau Lydia übernahm die Geschäftsleitung des Unternehmens. Der Handelsregistereintrag lautet jetzt Julius Tielbürger GmbH & Co. KG. Zum Zwecke der Brauchtumspflege werden Altmaschinenfreunde heute noch vielfach bei der Restauration historischer Geräte mit Dokumenten aus dem Firmenarchiv unterstützt.

Heute beschäftigt Tielbürger ca. 150 Mitarbeiter, davon acht Auszubildende.
Das aktuelle Sortiment besteht aus einer breiten Produktpalette von Motorgeräten für die Grundstückspflege und Gartenbauarbeiten. Das sind handgeführte Motormäher, Kehrmaschinen, Vertikutierer, Häcksler und Schneefräsen, sowie Anbaugeräte und Zubehör für Aufsitzmäher und Rasentraktoren, ATVs (Quads) und Einachsschlepper.

Patente und Gebrauchsmuster
 1951 Kartoffelroder
 1955 Hackfrucht-Erntemaschine
 1957 Krautförderer
 1987 Einachsmotormäher
 1993 Einachsige Kehrmaschine
 1993 Vertikutierer
 1995 Schnellkupplung für Anbaugeräte bei Landschaftspflegegeräten

Literatur
 Horst Eichhorn (Hrsg.): Landtechnik. 7. Auflage. Ulmer, Stuttgart 1999, ISBN 3-8001-1086-5.
 Paul Schweigmann: Die Landmaschinen und ihre Instandhaltung. 1. Auflage. Pfanneberg, Gießen 1955. (Nachdruck durch Bulldog-Press, Limburg a. d. Lahn 1993, ISBN 3-9803332-1-3)

Weblinks

 Bedienungsanleitung aus dem Jahr 1958 für Heinzelmann Kartoffel- und Rübenvollernter (PDF; 300 kB)
 Ersatzteilliste aus dem Jahr 1958 für Heinzelmann Kartoffel- und Rübenvollernter (PDF; 662 kB)
 Video: handgeführte Kehrmaschine mit Anbaugeräten
 Webseite des Unternehmens

Einzelnachweise

Unternehmer (Deutschland)
Stemwede
Erfinder
Deutscher
Geboren 1919
Gestorben 1995
Mann

Julius Tielbürger


Fulbright :

 J. William Fulbright (1905-1995), sénateur américain
 Commission Fulbright, nommée d'après le précédent
 Fulbright Tower,  gratte-ciel de bureaux à Houston, Texas
 Programme Fulbright,  système de bourses d'études
 Norton Rose Fulbright, cabinet d'avocats international

Fulbright


Australasian Championships 1911 var den syvende udgave af Australasian Championships, som senere udviklede sig til den nuværende grand slam-turnering Australian Open. Mesterskabet blev spillet udendørs på græsbaner i Albert Park i Melbourne, Australien i perioden 20. - 25. november 1911. Melbourne var værtsby for mesterskabet for anden gang.

Der blev spillet to mesterskabsrækker: herresingle og herredouble. Herresingletitlen blev vundet af Norman Brookes fra Australien, som i finalen besejrede landsmanden Horace Rice med 6–1, 6–2, 6–3, og som dermed vandt sin første og eneste australasiatiske mesterskabstitel i herresingle. Herredoublemesterskabet blev vundet af australieren Rodney Heath og briten Randolph Lycett, der vandt over John Addison og Norman Brookes i finalen med 6–2, 7–5, 6–0.

Resultater

Herresingle

Herresingleturneringen havde deltagelse af 15 spillere og blev vundet af Norman Brookes fra Australien, som i finalen besejrede sin landsmand, 1907-mesteren Horace Rice, med 6–1, 6–2, 6–3, og som dermed vandt det australasiatiske mesterskab i herresingle for første og sidste gang i sin karriere. Det var til gengæld andet år i træk, at Horace Rice tabte i finalen.

Herredouble

Herredoublemesterskabet blev vundet af australieren Rodney Heath og briten Randolph Lycett, der vandt over australierne John Addison og Norman Brookes i finalen med 6–2, 7–5, 6–0.

Kilder / eksterne henvisninger
 Australian Open
 Australian Open - Results Archive - 1911 Men's Singles
 Australian Open - Results Archive - 1911 Men's Doubles
 Tennis Archives - Australian Open 1911
 The Argus, 27. november 1911, s. 10
 The Argus, 25. november 1911, s. 21
 The Argus, 24. november 1911, s. 9
 The Argus, 23. november 1911, s. 5
 The Argus, 22. november 1911, s. 5
 The Argus, 21. november 1911, s. 5
 The Argus, 20. november 1911, s. 4

Noter

Australian Open
Tennis i 1911

Australasian Championships 1911


African Lion Safari is a family-owned safari park in Southern Ontario, Canada, straddling the cities of Hamilton and Cambridge, located  west of Toronto.  Guests may tour seven game reserves, with a total area of about , on tour buses or in visitors' own vehicles, where animals roam freely in contained areas. Accompanying the game reserves is a walking section where exotic birds and primates, as well as the park's herd of Asian elephants, are on display.

African Lion Safari is an accredited member of the CAZA, and is also a member of the World Association of Zoos and Aquariums (WAZA), the International Elephant Foundation (IEF) as well as the International Association of Avian Trainers and Educators (IAATE).

History
This safari park was founded by Gordon Debenham "Don" Dailley, a retired Canadian Army colonel, and opened its doors on August 21, 1969. Dailley initially partnered with the Chipperfield family from England to purchase four farms in the Rockton, Ontario area totaling . He bought out the Chipperfields in the early 1970s. It remains privately owned, and the only significant feature was the drive-through reserve. In 1971, the park began working with Asian elephants, and in 1985 they started to make a concentrated effort to breed Asian elephants. Over the years, successful breeding of 30 endangered species and 20 threatened species has occurred in the park.

Exhibits

Reserves

On any of the seven reserves, visitors are caged in their car and the animals roam in large enclosures that range from .

In the Nairobi Sanctuary, visitors can see Ankole-Watusi cattle, llamas, European white storks, Egyptian geese, and grey crowned cranes on a large open field with a pond.

Between the Nairobi Sanctuary and the Simba Lion Country is the cheetah breeding centre, which is home to cheetahs. There are several enclosures in the preserve where the cheetahs live either separately or grouped.

Simba Lion Country is home to African lions. In it exists a structure made out of rocks for the lions to rest or play on.

Timbavati Lion Country is home to white lions, also known as Timbavati lions. Much like Simba Lion Country, it too has a rock structure.

Wankie Bushland Trail is home to olive baboons, bongo, zebu, and Malayan tapirs. The baboons' tower is a house and a playground for them.

The Rocky Ridge Veldt includes Rothschild's giraffes, Grant's zebras, wildebeest, Common eland, Barbary sheep, ostrich, white rhinoceroses, addax, and scimitar oryx. Inside this open field are shelters, shade structures, and several piles of rocks for animals to climb on.

The Australasia reserve includes Himalayan tahr, yak, nilgai, Indian rhinoceroses, western grey kangaroos, red kangaroos, red-necked wallabies, and Sicilian donkeys. In smaller fenced areas on the periphery of this reserve are enclosures for Turkmenian (Bukharan) markhor and Sichuan takin. This reserve is a mix of trees, grass and pond.

The North America reserve is home to American Bison, Elk, Fallow Deer, and Markhor. There are two feeding areas on this large open field.

Breeding programs

The park is involved in the International Species Survival Plans for Asian elephants, cheetahs, White rhinos, and Cinereous vultures. It has provided captive bred Barn owls, Burrowing owls, Trumpeter swans, Ferruginous Hawks, and a Bald eagle to reintroduction programs for release into the wild.

The park currently claims to have the most successful Asian elephant breeding program in North America, and in 2008 became home to the first third generation Asian elephant in North America. It has received several CAZA awards, including those recognizing outstanding achievements in the care of both cheetahs and giraffes.

In 2010, "Jake" became African Lion Safari's first successful Asian elephant birth from an artificial insemination, and the first birth of this kind in Canada.

Controversies
A demonstration was held at African Lion Safari on Saturday, May 4, 2013.  Animal rights activists from the Grassroots Ontario Animal Liberation Network staged a protest during the Safari's opening day to raise awareness about issues surrounding the use of exotic animals for entertainment and to expose the park as a for-profit business based on animal exploitation. Activists also claimed that the use of bull hooks during elephant shows at the park were cruel and archaic.

In March 2021, animal protection organization In Defense of Animals named African Lion Safari as the worst zoo for elephants in its annual report, citing cruel training methods, exposure to Hamilton's harsh winter climate, constant zoo transfers, and breeding processes. Concerns were also expressed towards a plan to sell two elephants to Fort Worth Zoo - which ranked second on the said report - for $2,000,000.

Incidents
In November 1989, Omar Norton, a 21-year-old part-time employee and biology student at McMaster University was crushed to death by a five-tonne bull elephant named Tusko while trying to break up a fight between it and another elephant.

In April 1996, a couple driving through the game reserve were mauled by a Bengal tiger (which the zoo no longer exhibits). They later launched a lawsuit against the park which took several years to resolve. Finally in January 2005, a court awarded them and their families $2.5 million.

In June 2019, a trainer was airlifted to hospital after being attacked by one of the safari's elephants.

Notes

External links

Safari parks
Amusement parks in Canada
Zoos in Ontario
Culture of Hamilton, Ontario
Tourist attractions in Hamilton, Ontario
Buildings and structures in Hamilton, Ontario
Zoos established in 1969
1969 establishments in Ontario

African Lion Safari


Filmskatten er en film instrueret af Geert Sander, Per Fly, Troels Linde, Vibeke Vogel.

Handling
»Filmskatten« er et interaktivt filmeventyr for børn. I en dampdrevet, labyrintisk fantasibiograf skal man hjælpe filmens gode fe med at finde film at vise. Den umulige altmuligmand gør sit bedste for at narre de film, man finder, fra én med sine gåder. »Filmskatten« er filmundervisning på mediets egne præmisser. Gennem deres oplevelser i den filmiske og visuelt spændende verden tilegner børnene sig en nuanceret viden om film.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002
Dokumentarfilm fra Danmark

Filmskatten


El Gryazev-Shipunov GSh-30-2 (ГШ-30-2) o GSh-2-30 es un poderoso cañón automático doble desarrollado para su uso a bordo de ciertas aeronaves de fabricación soviética.

El cañón no está relacionado con el Gryazev-Shipunov GSh-30-1, pero es un arma de alto desempeño accionada por retroceso que emplea el principio de Gast. Su cadencia de disparo es de unos 3.000 disparos por minuto. El arma fue diseñada para ser sencilla y resistente a la suciedad, por lo que es relativamente pesado. Están disponibles cartuchos de uranio empobrecido para emplearse en el GSh-30-2.

El GSh-30-2 está montado a bordo del avión de ataque a tierra Su-25 y en contenedores externos. Sus medidas son 2.044 x 222 x 195 mm, con dos cañones de 1.500 mm de longitud y un peso de 115 kg. El GSh-30K es una versión modificada con cañones de 2.400 mm de longitud enfriados por agua, cadencia ajustable y unas dimensiones de 2.944 x 222 x 195 mm. Es montado a bordo de los últimos modelos del helicóptero de ataque Mil Mi-24, como el Mil Mi-24P.

Especificaciones (GSh-30-2)
 Fabricante: KBP Instrument Design Bureau
 Tipo: cañón automático.
 Munición: 30 x 165, de percusión eléctrica.
 Calibre: 30 mm
 Sistema de operación: similar a la ametralladora Gast.
 Largo: 2.044 mm
 Longitud del cañón: 1.500 mm
 Peso (montaje completo): 115 kg
 Cadencia de fuego: 1.000-3.000 disparos/minuto
 Velocidad de salida (proyectil): 880-890 m/s
 Peso del proyectil: 386-404 g
 Principales aeronaves que lo montan: Su-25 "Frogfoot"

Especificaciones (GSh-30-2K)
 Fabricante: KBP Instrument Design Bureau
 Tipo: cañón automático.
 Munición: 30 x 165, de percusión eléctrica.
 Calibre: 30 mm
 Sistema de operación: similar a la ametralladora Gast.
 Largo: 2.944 mm
 Longitud del cañón: 2.400 mm
 Peso (montaje completo): 115 kg
 Cadencia de fuego: 300-2.000 disparos/minuto
 Velocidad de salida (proyectil): 890 m/s
 Peso del proyectil: 386-404 g
 Principales aeronaves que lo montan: helicóptero de ataque Mi-24 "Hind"

Véase también
 KBP
 Gryazev-Shipunov GSh-301
 GAU-8 Avenger

Referencias

El GSh-30-2 en la página web oficial de KBP Instrument Design Bureau

Enlaces externos

 Efectividad del cañón automático del moderno avión de caza (en inglés)
 Cartucho 30 x 165

Cañones automáticos
Artillería de 30 mm
Artillería de la Unión Soviética
Armas de aviones
Armas de fuego de cañón múltiple

Gryazev-Shipunov GSh-30-2


Luis Fernando Monti (15 Ocak 1901 - 9 Eylül 1983), Arjantin asıllı İtalya millî futbol takımında da oynamış futbolcudur. İki farklı millî takımla FIFA Dünya Kupası finali oynayan tek futbolcudur.

İlk olarak 1930 FIFA Dünya Kupası'nda Arjantin millî futbol takımı forması ile Uruguay'la final maçına çıkmış ve maçı Arjantin 4-2 kaybetmiştir. Dört yıl sonra bu sefer 1934 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya forması ile Çekoslovakya'nın 2-1 mağlup edilmesinde rol sahibi olmuş ve kupayı kazanmıştır.

Arjantin'de Boca Juniors forması ile tanınmış ve ilk olarak 1924 yılında Arjantin millî takımına çağrılmıştır. Bu ülke millî takımı ile aynı zamanda Copa América şampiyonluğu ve Olimpiyat Oyunları'nda gümüş madalya başarıları kazanmıştır.

İtalyan vatandaşlığına geçmesi 1931 yılında Juventus'a transferinin sonucu olarak olmuştur. Orta sahada görev yapan oyuncu 1932 - 1935 yılları arasında bu takımda oldukça başarılı bir dönem geçirmiş ve dört kez üst üste şampiyonluk yaşamıştır.

Millî takımlar kariyerinde Monti, Arjantin ile 1924 ile 1931 yılları arasında on altı kez millî olmuş ve 5 gol atmıştır. İtalya millî formasını ise 1932 - 1936 yılları arasında on sekiz kez giymiş ve 1 gol atmıştır.

1901 doğumlular
1983 yılında ölenler
Arjantinli futbolcular
İtalyan futbolcular
Arjantin millî futbol takımı futbolcuları
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
CA Huracán futbolcuları
CA Boca Juniors futbolcuları
CA San Lorenzo de Almagro futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
1928 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1930 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1934 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Juventus FC teknik direktörleri
Atalanta BC teknik direktörleri
CA Huracán teknik direktörleri
İtalya vatandaşlığına kabul edilenler
Orta saha futbolcuları
Serie A futbolcuları
Primera División (Arjantin) futbolcuları

Luis Monti


සීතාවක රාජසිංහ රජුගේ එක් පුතෙකු වූ ධර්ම බණ්ඩාර කුමරු වසර දහනවයේදී උඩරට වීරසුන්දර බණ්ඩාර අතින් මරණයට පත් විය(රිසිමන් අමරසිංහ  මහතාගේ මතය) මාදම්පේ තම්මිට බණ්ඩාර ගේ දෙවනි දියණිය වූ තම්මිට බිසෝ බණ්ඩාර (බෙරමානේ ළමා බණ්ඩාර) කුමරියව රයිගම සිට බලෙන් පැහැරගෙන විත් බිසෝ තනතුරේ තබාගෙන තිබෙයි . හැටහත් කට්ටුවක් බණ්ඩාර දේවතාවුන් අතරට අයත් නොවන්නේ සොලොස් වස් ඉක්මවූ සමයේ මියපරලව ගිය බැවින් බව විවිද්වතුන්ගේ මතයයි. ධර්ම  බණ්ඩාර කුමරුගේ පරපුර යකුන්දූවේ ධර්මසේන හිටිරාළලාගේ,හිටිගේ බණ්ඩාර, රංගේ බණ්ඩාර, සහ කඩුකෝන් බණ්ඩාර තුඩුගලගේ  නාම වලින් තවම පැවතෙන බව යකුන්දූවේ බණ්ඩාරවලිය,වර්ශකණ්ඩරාෂ්ට්‍රය ආදී ග්‍රන්ථවල කියැවෙනු ලැබේ.(කෝට්ටේ රජවරුන්ගේ පරම්පරා තෝම්බුව)

ධර්ම බණ්ඩාර


Westbrook Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Westbrook Township (Minnesota)
 Westbrook Township (North Carolina)

Westbrook Township


Franz Eduard Erpf (* 16. Februar 1807 in St. Gallen; † 22. Januar 1851 ebenda) war ein Schweizer Jurist, Unternehmer und Politiker.

Biografie
Franz Eduard Erpf studierte an den Universitäten von Göttingen, München und Heidelberg Rechtswissenschaften. In Göttingen wurde er 1826 Mitglied des Corps Helvetia. In München schloss er sich 1827 dem Corps Rhenania an. Das Studium schloss er 1829 mit der Promotion ab.

Er trat in das elterliche Appreturunternehmen in St. Gallen ein, das er zusammen mit seinem Bruder leitete. Ein weiteres Unternehmen gründete er in Weissenau in Oberschwaben.

Politisch engagierte er sich sowohl auf Kantons- als auch auf Bundesebene insbesondere für die Entwicklung des Postwesens. Von 1835 bis 1843 und von 1845 bis 1847 gehörte er als liberaler Abgeordneter dem St. Galler Kantonsrat an. Von 1836 bis 1843 war er Präsident der kantonalen Postkommission und von 1840 bis 1843 des Kassationsgerichts. Von 1849 bis 1851 war er als St. Galler Regierungsrat für das Innere zuständig. 1848 kandidierte er bei den ersten Parlamentswahlen und gehörte daraufhin bis 1851 dem Nationalrat an.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Nationalrat (St. Gallen)
Regierungsrat (St. Gallen)
Kantonsrat (St. Gallen, Person)
Richter (Schweiz)
Textilunternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (Schweiz)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Schweizer
Geboren 1807
Gestorben 1851
Mann

Franz Eduard Erpf


Die Historische Farbstoffsammlung im König-Bau an der Technischen Universität Dresden enthält mehr als 12.000 Proben technisch produzierter und im internationalen Colour Index registrierter Farbstoffe und Farbpigmente, mehr als 500 Proben von Naturfarbstoffen sowie mehr als 800 Musterkarten der führenden europäischen Farbstoffproduzenten. Sie diente über Jahrzehnte als Materialdepot für wissenschaftlich-technische Untersuchungen zur Applikation von Farbstoffen und Farbpigmenten in der Textil- und Druckindustrie, der photographischen Industrie sowie der Reproduktionstechnik. 1928 wurde die Farbstoffsammlung am Institut für Farben- und Textilchemie von Walter König an der Technischen Hochschule Dresden gegründet.

Die Farbstoffsammlung besitzt als Teil der Sammlungen und Kunstbesitz der TU Dresden vorwiegend musealen Charakter. Sie verdeutlicht durch ihre thematisch angeordneten und gestalteten Anschauungsobjekte und Themenbereiche die historische Entwicklung der Farbstoffchemie, insbesondere im Deutschland des 19. und 20. Jahrhunderts, sowie ihre Rolle bei der Entstehung der chemischen Großindustrie. Durch Bezug auf aktuelle Forschungsaktivitäten an der TU Dresden wendet sich diese Farbstoffsammlung in zunehmendem Maße modernen Anwendungsgebieten organischer Farbstoffe zu, wie der Entwicklung Organischer Leuchtdioden und Organische Solarzellen. Sie ist fachlich eng verbunden mit der von Hermann Krone 1907 an der TH Dresden begründeten Sammlung von Geräten und Anschauungsobjekten zur wissenschaftlichen Fotografie (Krone-Sammlung) sowie der Sammlung Farbenlehre an der Fakultät Architektur der TU Dresden.

Die "Historische Farbstoffsammlung" wird ehrenamtlich durch Horst Hartmann betreut und kann nach Voranmeldung besichtigt werden. Der König-Bau wurde 2023 in das Programm Historische Stätten der Chemie der Gesellschaft Deutscher Chemiker aufgenommen.

Weblinks

 Website der Historischen Farbstoffsammlung (mit Kontaktdaten)

Einzelnachweise

Museum in Dresden
Chemiemuseum
Textilmuseum in Deutschland
Technische Universität Dresden
Gegründet 1907

Historische Farbstoffsammlung


F-5A/B Freedom Fighter (Türkçe: Özgürlük Savaşçısı) ve F-5E/F Tiger II (Türkçe: Kaplan II) düşük maliyeti olan ve kolay bakım yapılabilen bir gelişmiş eğitim uçağıdır. SSCB ve Doğu Blokundaki karşılığı Mig-21dir. Birleşik Devletler Hava Kuvvetlerinde Top Gun tarzı savaş eğitim okullarında eğitim uçağı olarak kullanılmaktadır. Ucuz maliyeti olması sebebiyle daha çok zayıf ekonomili ülkelerin tercihi olmuştur. F-5 çok amaçlı bir uçaktır ve çok yüksek manevra kabiliyeti vardır. Hava Savaşları için Sidewinder füzeleri taşıyabilir. Kara saldırıları için de bomba ve roket taşımaktadır. F-5B adında iki kişilik eğitim sürümü ayrıca RF-5 adında bir fotokeşif sürümü vardır. F-5 pek çok ülkede lisans altında üretilmektedir.

F5-N Düşman Modeli
F-5'in diğer türevlerinin yanı sıra F-5N adına yeni bir türev daha bulunmaktadır. ABD donanması eğitim amaçlı kullanmak üzere durumları iyi olan İsviçre Hava Kuvvetleri'nin kullanım dışı 44 adet F-5E Tiger II uçağını satın alarak bazı düşman unsurları ile donatmış ve F-5N Tiger II şeklinde yeni bir türev ortaya çıkarmıştır.

Amerikan Hava Kuvvetlerinin, İsviçre Hava Kuvvetlerinde kullanımdan çıkmış olan 44 adet F5-B Tiger II'i alıp düşman unsurlarıyla donatıp eğitim uçuşlarında kullanmak için geliştirdiği bir türdür. Düşman unsuru olarak, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliğinin ürettiği Mig-25 Foxbat ve diğer Mig unsurlarının donanımları kullanılmıştır. Telsiz konuşmalarında Amerikan Hava Kuvvetleri Mig-25 olarak tanımlar.

Teknik özellikleri
 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 14.35 m
 Yükseklik: 4.10 m
 Kanat açıklığı: 7.85 m
 Kanat alanı: 17.28 m²
 Boş ağırlığı: -
 Yüklü ağılığı: 9.300 kg
 Motor: 2 x General Electric J-85
 Itiş gücü:15.5 kN
 Maksimum hız: 1526 km/s (1.2 Mach)
 Menzil: 1815 km
 Çıkabildiği maksimum yükseklik: 15.400 m

Silahlandırma

 Top:
 2x 20 mm M39A2 Top
 Havadan Havaya Muharebe Füzeleri AAM
 AIM-9
 AIM-7
 AIM-120
 Havadan Karaya Taarruz Füzeler AGM
 AGM-65E
 AGM-84
 AGM-88A
 Python-3
 Bombalar
 MK-82
 MK-84
 GBU-24
 GBU-49
 GBU-52
 GBU-58

Kullanıcılar

Eski Kullanıcılar

Dipnotlar

F5
Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları
Çift motorlu jetler

Northrop F-5


Íslam í Frakklandi er minnihlutatrú. Talið er að múslimar séu um það bil 4 til 8 prósent af íbúum þjóðarinnar og talið er að Frakkland sé með mesta fjölda múslima í hinum vestræna heimi, fyrst og fremst vegna fólksflutninga frá Maghrebi, Vestur-Afríku og Miðausturlöndum. Eftir að hafa lagt undir sig stóran hluta Íberíuskagans réðust hersveitir Umayyad-múslima inn í Suður-Frakkland nútímans, en voru sigraðir með afgerandi hætti af kristna frankahernum undir forystu Charles Martel í orrustunni við Tours árið 732 e.Kr., og komu þannig í veg fyrir síðari íslamsvæðingu Vestur-Evrópu.

Meirihluti múslima í Frakklandi tilheyrir súnnítatrú og er af erlendum uppruna. Franska erlenda svæðið Mayotte hefur meirihluta múslima.

Samkvæmt könnun þar sem 536 manns af múslimskum uppruna tóku þátt í, sögðust 39% múslima í Frakklandi, sem könnunin IFOP rannsakaði, að þeir fylgdust með fimm bænum íslams daglega árið 2008, sem er stöðug aukning frá 31% árið 1994, samkvæmt rannsókninni sem birt var í kaþólska dagblaðið La Croix. Aðsókn að mosku á föstudagsbænir hefur aukist í 23% árið 2008, en 16% árið 1994, en Ramadan-fylgni hefur náð 70% árið 2008 samanborið við 60% árið 1994. Drykkja áfengis, sem íslam bannar, hefur einnig minnkað í 34% frá kl. 39%

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Frakklandi


An Paphiopedilum exul in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Paphiopedilum exul in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum exul


Alois Koch (* 22. August 1945 in Luzern) ist ein Schweizer Musikwissenschaftler, Kirchenmusiker und Dirigent.

Leben und Wirken
Alois Koch studierte Orgel am Konservatorium Winterthur und Dirigieren an der Musikakademie Luzern. Im Anschluss wurde er Musiklehrer am Gymnasium Stans. 1975 wurde er in Musikwissenschaften an der Universität Zürich promoviert. Er gründete 1982 das Collegium Musicum der Jesuitenkirche St. Franz Xaver in Luzern. Von 1991 bis 1998 war er Domkapellmeister an der Hedwigs-Kathedrale in Berlin und Leiter des Chores der St. Hedwigs-Kathedrale.

Koch war von 1987 bis 2000 Leiter der Akademie für Schul- und Kirchenmusik Luzern. Von 2001 bis 2008 war er Rektor der Hochschule Luzern – Musik. Er lehrte Dirigieren und Kirchenmusik. Er begründete die Zusammenarbeit mit dem renommierten Lucerne Festival. Koch ist zudem  Titularprofessor an der Universität Luzern.

Er dirigierte als Gast u. a. das Berner Symphonieorchester, das Sinfonieorchester St. Gallen, das Sinfonieorchester Basel, das Luzerner Sinfonieorchester, das Orchester Musikkollegium Winterthur, die Berliner Symphoniker, das Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, die Nürnberger Symphoniker und die Stuttgarter Philharmoniker.

Von 2002 bis 2007 war er Präsident des Schweizer Musikrats (SMR). Alois Koch ist Mitglied der Max-Baumann-Gesellschaft.

Auszeichnungen
 1998: Kunst- und Kulturpreis der Stadt Luzern
 2002: Kulturpreis der UBS-Jubiläumsstiftung
 2003: Anerkennungspreis der Europäischen Kulturstiftung
 2009: Gregoriusorden
 2017: Orlando-di-Lasso-Medaille der Allgemeinen Cäcilien-Verbände

Weblinks

 Website von Alois Koch
  beim Lucerne Festival
  beim Collegium Musicum

Musikwissenschaftler
Kirchenmusiker
Dirigent
Domkapellmeister
Hochschullehrer (Universität Luzern)
Hochschullehrer (Hochschule Luzern)
Musiker (Berlin)
Träger des Gregoriusordens (Ausprägung unbekannt)
Schweizer
Geboren 1945
Mann

Alois Koch


La  (ou  ) est une gare ferroviaire située sur le territoire de la commune suisse de Saint-Moritz, dans le canton des Grisons. Elle est le terminus des lignes de l'Albula et de la Bernina des Chemins de fer rhétiques.

La gare est située sur la rive nord du lac de Saint-Moritz.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Saint-Moritz est située au point kilométrique  de la ligne de l'Albula et  de la ligne de la Bernina.

La gare est dotée de dix voies, dont cinq voies à quai, bordées par un quai latéral et deux quais centraux.

Histoire
Le , le tramway de Saint-Moritz a été inauguré. Il a cessé de fonctionner en  et a été remplacé par un service d'autobus. L'arrêt précoce de l'exploitation fut également justifié par le fait qu'il ne desservait pas la gare principale de la commune, ouverte ultérieurement. Cette nouvelle gare est devenue un point central de convergence des lignes d'autobus qui en ont résulté, et de manière plus générale pour les transports publics desservant la Haute-Engadine.

La ligne de l'Albula est ouverte dès  de Thusis à Celerina, mais le dernier tronçon de Celerina à Saint-Moritz n'est mis en service que le . Le tronçon de Saint-Moritz à Celerina Staz du chemin de fer de la Bernina a, quant à lui, été ouvert le .La gare a été construite comme gare de passage, car il était initialement prévu de prolonger la ligne en direction de Maloja. Ainsi, une voie partant du côté ouest de la gare aurait dû franchir d'abord un pont, avant de s'engager dans la pente. Il était ainsi prévu de creuser un tunnel pour passer sous le centre de Saint-Moritz.

En vue des Championnats du monde de ski alpin 2017 organisés à St-Moritz, la gare a été transformée entre  et . Les nouveaux quais, couverts, encadrent cinq voies à quai et ont été conçus pour être accessibles aux personnes handicapées. Le bâtiment voyageurs est resté inchangé, tandis que la place de la gare a été repensée avec une nouvelle gare routière. Les RhB ont, en outre, aménagé de nouvelles voies de garage via la construction d'un mur de soutènement de  de long le long de la route cantonale.

Le premier bâtiment voyageurs a été conçu par A. Ludwig, qui a également assuré la direction des travaux. Les coûts de construction sont estimés à . Le bâtiment a été construit par le maître d'œuvre Huder de Davos. En raison de la rudesse du climat et du prix très élevé du bois à l'époque, le bâtiment était constitué de moellons enduits. Il s'agissait d'une construction en trois parties avec deux bâtiments d'extrémité surélevés reliés par un bâtiment central bas. Le bâtiment a été remplacé par la construction actuelle qui date de .

Service des voyageurs

Accueil
Gare des RhB, elle est dotée d'un bâtiment voyageurs proposant un point de vente de titres de transport ainsi que des distributeurs automatiques de titres de transport. Elle est accessible aux personnes à mobilité réduite.

Desserte

La gare est desservie par les chemins de fer rhétiques à hauteur d'un train InterRegio par heure en journée reliant Coire à Saint-Moritz par la ligne de l'Albula. Ces InterRegio sont en correspondance avec les trains Regio reliant chaque heure Pontresina à Scuol-Tarasp. Ces trains InterRegio se transforment en Regio en soirée et desservent tous les arrêts (ou presque, selon les services) de Coire à Saint-Moritz. Une ligne RegioExpress assure également toutes les deux heures la liaison de Landquart à Saint-Moritz via le tunnel de la Vereina. Cette liaison est renforcée (cadencement horaire imparfait) pour avoir un train par heure et par sens les week-ends et jours fériés. Toujours dans les services réguliers, Saint-Moritz est également reliée chaque heure à Tirano grâce à un train Regio circulant sur la ligne de la Bernina (cadencement horaire imparfait).

À ces services réguliers s'ajoutent, plusieurs fois par jour suivant les saisons, les trains Glacier Express reliant Zermatt à Saint-Moritz ainsi que des trains supplémentaires Bernina Express reliant Saint-Moritz à Tirano.

Intermodalité
La gare de Saint-Moritz est en correspondance directe avec de très nombreuses lignes urbaines et interurbaines à l'arrêt St. Moritz, Bahnhof, situé au niveau de la gare routière de Saint-Moritz à côté du bâtiment voyageurs de la gare ferroviaire.

CarPostal y assure les lignes  à destination de Bivio et de Coire via le col du Julier,  en coopération avec Engadin Bus vers Maloja et Chiavenna et  vers la gare de Lugano (ligne surnommée ). Engadin Bus assure également les lignes  reliant Samedan à Surlej via la gare de Saint-Moritz ,  entre Bernina Lagalb et Maloja via la gare de Saint-Moritz et  qui assure la desserte nocturne entre Samedan et Surlej. Ostbus St. Moritz exploite la ligne  qui assure une desserte interne de Saint-Moritz. Autoservizi Silvestri assure la ligne  à destination de Livigno en Italie via le col de Livigno.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemins de fer rhétiques
 Gare de Coire

Liens externes

Gare de Saint-Moritz
Gare dans le canton des Grisons
Gare mise en service en 1904
Gare en cul-de-sac

Gare de Saint-Moritz


محمد يوسف عبد الوهاب العدساني (1925 - 30 نوفمبر 2022)، وزير كويتي سابق ورئيس سابق لمجلس الأمة الكويتي.

عن حياته
 ولد محمد بن يوسف بن عبد الوهاب العدساني فيد مدينة الكويت من عام 1925، وتلقى تعليمه في المدارس الاهلية وهو في سن السادسة، ثم درس في المدارس النظامية كالمدرسة المباركية والمدرسة القبلية، وكان مولعاً بالقراءة ومتابعا للبرامج الاذاعية الثقافية منها والسياسية ، حتى أصبح محيطا بما يدور حوله، وملما بالاحداث التي تقع بدول العالم، وسافر في سن صغير إلى الهند للعمل بالتجارة إبان الحرب العالمية الثانية ، ثم عاد إلى الكويت وهو في سن الثالثة والعشرين ليعمل مع والده العضو السابق في المجلس التشريعي الكويتي الثاني  يوسف عبد الوهاب العدساني في التجارة وفي نقل البضائع الى السعودية ، وفي عام 1949 ، ترأس نادي المعلمين الذي بدأ معه مسيرة منابر التثقيف التي أخذت بيد الكويت والولوج إلى عالم التمدين والتحديث ، وفي عام 1951 عين سكرتيرا لجمعية الارشاد الاسلامي التي أصبحت في ما بعد نواة لجمعية الاصلاح الاجتماعي التي أسست عام 1963، وفي عام 1959 تم تعيينه عضوا في الهيئة التنظيمية لادارة شؤون البلاد ورئيس جهاز يختص بعمل دائرة الارشاد (الاعلام حاليا) ثم اختير رئيسا لتقييم الجهاز الاداري في وزارة المالية والنفط في عام 1962.

حياته السياسية
تراس المجلس البلدي، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 وسقط وفي انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 فاز وكذلك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 حيث فاز، وخسر في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985، وقد ترأس مجلس الأمة الكويتي بين عامي 1981 و1985، وقد تولى الوزارة عدة أعوام، حيث كان وزيرا للتخطيط في عام 1976، وقد كان وزير التخطيط في عام 1978 ووزير الأشغال في عام 1978

محطات من حياته
 1949 رئيسا لنادي المعلمين.
 1951 سكرتيرا لجمعية الإرشاد.
 1959 عضوا بالهيئة التنظيمية لإدارة البلاد ورئيس جهاز يختص بدائرة الإرشاد.
 1962 رئيسا لتقييم الجهاز الإداري بوزارة المالية والنفط.
 1963 ترشح لعضوية مجلس الأمة للفصل التشريعي الأول ولم ينجح.
 1963 عضوا بالمجلس الاستشاري الاعلى للإعلام.
 1964 عضوا بالمجلس البلدي.
 1964- 1966 رئيسا للمجلس البلدي.
 1965 عضوا في مجلس التخطيط.
 1967 عضوا في مجلس الأمة الثاني.
 1967 سفيرا بوزارة الخارجية.
 1967- 1969 سفيرا بالسعودية.
 1968- 1969 سفيرا محالا في الصومال.
 1969- 1976 سفيرا في لبنان.
 1976- 1980 وزيرا للتخطيط.
 1977 عضوا في هيئة الخدمة المدنية.
 1978 عضوا في لجنة الجنسية العليا.
 1980- 1981 وزيرا للأشغال العامة.
 1981 - 1985 رئيسا لمجلس الأمة.
 1987 - 1990 ممثلا للقطاع الأهلي في هيئة الاستثمار.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
رؤساء مجلس الأمة الكويتي
مواليد 1925
وزراء أشغال عامة كويتيون
وزراء تخطيط كويتيون
وفيات 1444 هـ
وفيات 2022

محمد العدساني


Casa parohială ortodoxă din Roșia Montană este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Roșia Montană, comuna Roșia Montană.

Note

Monumente istorice din județul Alba


Peebles dans le Peeblesshire était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Peebles, Lanark, Linlithgow et Selkirk ont formé le district de Lanark, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661-83, 1665 convention, 1667 convention: Alexander Williamson, provost
 1669-70: John Plenderleith
 1672-74: Alexander Williamson
 1681-82: William Williamson, greffier de la ville
 1678: Gawin Thompson, provost
 1689-1702: John Muir, marchand bourgeois
 1702-07: Archibald Shiells, provost

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans les Scottish Borders

Peebles (circonscription du Parlement d'Écosse)


Laura Toti Rigatelli (Florença, ) é uma historiadora da matemática italiana, fundadora do Centro de Matemática Medieval da Universidade de Siena, biógrafa de Évariste Galois, e autora de diversos livros sobre a história da matemática.

Reconhecimento
Toti Rigatelli tornou-se membro correspondente da Academia Internacional de História da Ciência em 1993.

Um festschrift, Il sogno di Galois: Scritti di storia della matematica dedicati a Laura Toti Rigatelli per il suo 60º compleanno, foi publicado pelo Centro de Matemática Medieval em 2003, em homenagem ao seu 60º aniversário; foi editado por Raffaella Franci, Paolo Pagli e Annalisa Simi.

Livros
Toti Rigatelli é autora e editora de diversos livros em italiano sobre a história da matemática, incluindo uma biografia de Évariste Galois, Matematica sulle barricate: vita di Evariste Galois [To take up arms for mathematics: the life of Evariste Galois] (1993), que foi traduzido para o inglês como Évariste Galois 1811–1832 por John Denton e publicado pela Birkhäuser Verlag em 1996.

Alguns de seus outros livros incluem:
Storia della teoria delle equazioni algebriche [History of the theory of algebraic equations] (com Raffaela Franci, 1979)
La trattatistica matematica del rinascimento senese [The mathematical treatises of the Sienese Renaissance] (com Raffaela Franci, 1981)
Introduzione all'aritmetica mercantile del Medioevo e del Rinascimento [Introduction to the arithmetic of commerce in the Middle Ages and the Renaissance] (com Raffaela Franci, 1982)
Fonti per la storia della matematica : aritmetica, geometria, algebra, analisi infinitesimale, calcolo delle probabilità, logica [Sources of the history of mathematics: Arithmetic, geometry, algebra, infinitesimal analysis, probability theory, logic and foundations] (com Umberto Bottazzini e Paolo Freguglia, 1982)
François-Vincent Raspail : una vita per la medicina e la rivoluzione [François-Vincent Raspail: a life for medicine and revolution] (1997)
Lous-Auguste Blanqui: una vita difficile [Louis Auguste Blanqui: a difficult life] (2007)
Sophie Germain, una matematica dimenticata [Sophie Germain, a forgotten mathematician] (2007)
Évariste Galois: morte di un matematico [Évariste Galois: death of a mathematician] (com Paolo Pagli, 2007)
Vagabondaggi di un genio [Wanderings of a genius] (2008)
Renato Caccioppoli: tra mito e storia [Renato Caccioppoli: between myth and history] (com Romano Gatto, 2009)
Matematica e teatro [Mathematics and theatre] (2010)

Referências

Historiadores da matemática
Matemáticos da Itália
Matemáticas da Itália
Historiadores da Itália
Biógrafos da Itália
Naturais de Florença
Pessoas vivas

Laura Toti Rigatelli


Vjesnik za arheologiju i historiju dalmatinsku glasilo je Arheološkoga muzeja u Splitu.

Časopis su pod nazivom Bullettino di archeologia e storia dalmata pokrenuli Josip Alačević i Mihovil Glavinić. U časopisu se objavljuju članci iz arheologije, epigrafije, povijesti i povijesti umjetnosti, ponajviše s područja Dalmacije, te bibliografiju knjiga, članaka i recenzija. Prvi urednik bio je Mihovil Glavinić, a od 1884. uređivali su ga Frane Bulić i Josip Alačević, a od 1888. do 1925. Bulić koji mu je bio i vlasnik. Poslije su ga uređivali Mihovil Abramić, Duje Rendić-Miočević, Mate Suić, Mladen Nikolanci, Branimir Gabričević, Željko Rapanić, Branko Kirigin, Nenad Cambi, Emilio Marin, Zrinka Buljević, Damir Kliškić. Časopis je dva puta mijenjao naziv: 1920. mu je naziv promijenjen u Vjesnik za arheologiju i historiju dalmatinsku, a od 2005. do 2013. u Vjesnik za arheologiju i povijest dalmatinsku da bi nakon toga bio vraćen stari naziv. Osim Arheološkog muzeja u Splitu, časopis je bio glasilo i Arheološkog muzeja u Zadru od kraja Drugog svjetskog rata pa do 1960., kad je zadarski muzej pokrenuo Diadoru.

Vjesnik je 1980. prigodom stote obljetnice izlaženja kao znak priznanja dobio zlatnu plaketu Grb Splita, a 2005. uvršten je u popis međunarodno priznatih časopisa i publikacija (a1). Povjerenstvo za izdavaštvo Ministarstva znanosti, obrazovanja i športa 2006. ga je izvrsno ocijenilo i svrstalo u 10 posto najboljih časopisa iz njegova područja.

Izvori

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Arheologija u Hrvatskoj


Johann Friedrich Turley (* 23. Juni 1804 in Treuenbrietzen; † 1855 "unweit Köthen") war ein Orgelbauer, der in der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts in Brandenburg wirkte.

Leben
Turley erlernte von seinem Vater Johann Tobias Turley den Orgelbau und war in dessen letzten Lebensjahren sein Mitarbeiter. Verschiedene Orgelneubauten wurden von beiden zusammen erstellt. Nach dem Tod des Vaters übernahm er die Werkstatt und zog mit dem Unternehmen nach Brandenburg, wo er nach 1844 zusammen mit seinem Halbbruder Albert Turley tätig war. Er trug den Titel "Königlich-Preußischer Orgelbaumeister". Am 28. Dezember 1827 heiratete er Theresia Meyer aus Wendhausen, von der er sich vor 1844 scheiden ließ.

Werk (Auswahl)
Von Johann Friedrich Turley sind einige Orgelneubauten – die meisten in der westlichen Mark Brandenburg – bekannt. Charakteristisch sind seit den 1830er Jahren die "kernlosen Labialpfeifen" mit tief sitzenden Kernen und die elfenbeinernen Mundstücke bei Zungenstimmen.
Einige Instrumente sind erhalten. Nicht mehr vorhandene Instrumente sind kursiv gesetzt.

Orgelneubauten

Weitere Arbeiten

Schüler
Turley gab sein Wissen an seinen Halbbruder Albert Turley weiter. Von 1830 bis 1833 lernte bei ihm Friedrich Hermann Lütkemüller. Vermutlich war auch Wilhelm Baer bei ihm tätig.

Literatur
 Wolf Bergelt: Die Mark Brandenburg: Eine wiederentdeckte Orgellandschaft. Pape, München 1988, ISBN 3-921140-32-3.
 Arthur Jaenicke: Tobias Thurley bäckt Semmeln und baut Orgeln. Berlin 1960 (biographischer Roman).

Einzelnachweise

Orgelbauer (19. Jahrhundert)
Orgelbauer (Deutschland)
Orgellandschaft Berlin und Brandenburg
Deutscher
Geboren 1804
Gestorben 1855
Mann

Johann Friedrich Turley


Fotoperiyodizm, bitkilerin günlerin uzunluğuna bağlı olarak gösterdiği gelişim.
Bitkilerin gelişim gösterdikleri evreye ise fotoperiyot denir. Fotoperiyot, bitkilerde büyüme, gelişme, çiçeklenme, yaprakların dökülmesi ve durgunluk döneminin başlaması gibi fizyolojik olayları etkilemektedir. Ayrıca gün uzunluğu bazı bitkilerin dünya üzerindeki yayılışını da belirler.

Gece ve gündüz uzunluğunun yıl içindeki çevrimi, bitkilerin büyümesini ve çiçeklenmesini doğrudan etkiler. Örneğin kısa gün bitkisi denen bazı bitkilerde, gecelerin kısalıp gündüzlerin uzadığı mevsimde yalnız kök, dal ve yapraklar geliştiği halde, gündüzler ya da ışık alma süresi belirli bir minumum altına düşüp geceler uzadığında ilk tomurcuklar belirir ve bitki hızla çiçeklenir. Oysa uzun gün bitkilerinde durum tam tersidir ve bitkinin çiçeklenmesi için karanlık dönemin ya da gecelerin kısa, gündüzlerin uzun olması gerekir. Bazı bitkilerde ise, gece-gündüz uzunluğu eşitlendiğinde çiçeklenme hızlanır.

Fotoperiyodizme göre 3 tür bitki vardır:

Kısa gün bitkileri (Tam gün bitkileri): 13-14 saatten az fotoperiyotta çiçeklenme olurken, daha uzun ışık sürelerinde yapraklanma (vejetatif büyüme) görülür. Mısır, darı, çeltik, sorgum vs...(yalnızca kısa günlerde çiçeklenirler veya bu bitkilerde çiçeklenme kısa günler tarafından daha da aktifleştirilirler.)
Uzun gün bitkileri (Yarım gün bitkileri): 13-14 saatten fazla ışık almaya başlayınca çiçek açar; daha az sürelerde ise ancak vejetatif olarak gelişirler. (yapraklanma gösterirler) Arpa, buğday, yulaf, yonca vs...(yalnızca uzun günlerde çiçeklenirler veya çiçeklenmeleri uzun günler tarafından daha da aktifleştirilir.)
Nötr bitkiler: fotoperiyot süresine bağlı olmaksızın çiçek açan bitkilerdir. Pamuk, tütün, ayçiçeği

Zooloji
Bitki fizyolojisi
Günlük ritimler
Bitki ekolojisi

Fotoperiyodizm


2006 Eurovision Şarkı Yarışması, 18 ve 20 Mayıs 2006 tarihlerinde Yunanistan'ın başkenti Atina'da gerçekleştirilen yarışmadır. Yarışmada Finlandiya'yı temsil eden Lordi grubunun "Hard Rock Hallelujah" şarkısı birinci olmuştur. Ermenistan yarışmaya ilk kez katılmıştır.

Bazı Bilgiler
 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ilk kez hard rock türü bir şarkı birinci olmuştur.
 Birinci olan şarkı "Hard Rock Hallelujah", Eurovision Şarkı Yarışması tarihinde o güne kadarki en yüksek puanı almıştır. (2009'da bu rekoru 387 puanla Norveç egale etmiştir.)
 Eurovision Şarkı Yarışması tarihinin 1000. şarkısı İrlanda'nın "Every Song Is a Cry for Love" şarkısı olmuştur.
 Birinci olan "Hard Rock Hallelujah" şarkısı Ermenistan, Monako ve Arnavutluk haricinde tüm ülkelerden puan almıştır.
 Litvanya, Eurovision Şarkı Yarışması tarihinde ilk kez 12 puanını aldı. Bu 12 puanı İrlanda verdi.

Katılımcı ülkeler

Yarı-final
Yarı-final, 18 Mayıs 2006'da, TSİ 22:00'de başladı. Oylamaya yarı-finalde yarışan 23 ülke, 14 otomatik finalist ve Sırbistan-Karadağ katıldı.

Final

Finalistler şu ülkelerdi:

 Otomatik olarak her sene finalde olan dört ülke Almanya, Birleşik Krallık, Fransa ve İspanya;
 2005 finalinde ilk onda olan ülkeler;
 2006 yarı-finalinden çıkan on ülke.

Final, 20 Mayıs 2006'da TSİ 22:00'de başladı ve yarışma Finlandiya tarafından kazanıldı.

''Kalın harflerle yazılan ülkeler 2007 Eurovision Şarkı Yarışması finalinde otomatik olarak yarışacak ülkelerdi.

Oylama sırası

  Sırbistan-Karadağ

 İsviçre

 Moldova

Skor tablosu

Yarı-final

Final

12 puan

Yeniden Katılan Sanatçılar

Harita

 Yeşil = Finalde yarışan Ülkeler
 Kırmızı = Finale kalamayan ülkeler
 Sarı = Yarışmaya katılmayan ülkeler

Dış bağlantılar

2006 Eurovision Şarkı Yarışması


Svijet

Otkrića
 Robert Brown otkrio i imenovao staničnu jezgru u biljaka.

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Biologija u 1831.


In mathematics, Stone's representation theorem for Boolean algebras states that every Boolean algebra is isomorphic to a certain field of sets. The theorem is fundamental to the deeper understanding of Boolean algebra that emerged in the first half of the 20th century. The theorem was first proved by Marshall H. Stone. Stone was led to it by his study of the spectral theory of operators on a Hilbert space.

Stone spaces

Each Boolean algebra B has an associated topological space, denoted here S(B), called its Stone space. The points in S(B) are the ultrafilters on B, or equivalently the homomorphisms from B to the two-element Boolean algebra. The topology on S(B) is generated by a (closed) basis consisting of all sets of the form

where b is an element of B. This is the topology of pointwise convergence of nets of homomorphisms into the two-element Boolean algebra.

For every Boolean algebra B, S(B) is a compact totally disconnected Hausdorff space; such spaces are called Stone spaces (also profinite spaces). Conversely, given any topological space X, the collection of subsets of X that are clopen (both closed and open) is a Boolean algebra.

Representation theorem

A simple version of Stone's representation theorem states that every Boolean algebra B is isomorphic to the algebra of clopen subsets of its Stone space S(B). The isomorphism sends an element  to the set of all ultrafilters that contain b. This is a clopen set because of the choice of topology on S(B) and because B is a Boolean algebra.

Restating the theorem using the language of category theory; the theorem states that there is a duality between the category of Boolean algebras and the category of Stone spaces. This duality means that in addition to the correspondence between Boolean algebras and their Stone spaces, each homomorphism from a Boolean algebra A to a Boolean algebra B corresponds in a natural way to a continuous function from S(B) to  S(A). In other words, there is a contravariant functor that gives an equivalence between the categories. This was an early example of a nontrivial duality of categories.

The theorem is a special case of Stone duality, a more general framework for dualities between topological spaces and partially ordered sets.

The proof requires either the axiom of choice or a weakened form of it. Specifically, the theorem is equivalent to the Boolean prime ideal theorem, a weakened choice principle that states that every Boolean algebra has a prime ideal.

An extension of the classical Stone duality to the category of Boolean spaces (= zero-dimensional locally compact Hausdorff spaces) and continuous maps (respectively, perfect maps) was obtained by G. D. Dimov (respectively, by H. P. Doctor).

See also

Citations

References

General topology
Boolean algebra
Theorems in lattice theory
Categorical logic


Tadahiro Akiba (født 13. oktober 1975) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved Sommer-OL 1996.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tadahiro Akiba


Os Filhos do Sul (em árabe: أبناء العرقوب transliterado Abna'a Al-Orkoub) foram uma pequena e obscura facção terrorista cristã libanesa baseada no sul do Líbano, ativa durante a Guerra Civil Libanesa.

Atividades (1983-1990)
Supostamente financiado e treinado pelo serviço de inteligência das Forças de Defesa de Israel, os Filhos do Sul foram formados em 1983 e geralmente operavam na região de Jabal Amel perto da 'Zona de Segurança' controlada por Israel. O grupo emergiu em julho de 1984, quando sequestraram o xeque Mohammed Hassan Amin, um importante clérigo xiita do sul do Líbano que as Forças de Defesa de Israel acusaram de incitar ataques de guerrilha contra soldados israelenses e do Exército do Sul do Líbano. Desde este incidente, os Filhos do Sul não foram responsabilizados por novos ataques terroristas ou sequestros e acredita-se que este grupo foi dissolvido em meados da década de 1990, possivelmente por ordem das autoridades israelenses. Eles não estão mais ativos.

Edgar O'Ballance, Civil War in Lebanon, 1975-92, Palgrave Macmillan, London 1998.
 Rex Brynen, Sanctuary and Survival: the PLO in Lebanon, Boulder: Westview Press, Oxford 1990.  –
Robert Fisk, Pity the Nation: Lebanon at War, London: Oxford University Press, (3rd ed. 2001).  –

Leitura adicional
 Jean Sarkis, Histoire de la guerre du Liban, Presses Universitaires de France - PUF, Paris 1993.
 Samir Kassir, La Guerre du Liban: De la dissension nationale au conflit régional, Éditions Karthala/CERMOC, Paris 1994.

Facções da Guerra Civil Libanesa

Filhos do Sul


Mette Hjort Knudsen er en dansk håndboldspiller, der spiller for Team Esbjerg. Hendes position er venstre fløj og er 170 cm. Hun kom til Team Esbjerg i 2016, reserve for Susanne Kastrup Forslund der på daværende tidspunkt var gravid.

Eksterne henvisninger
 Mette Hjort Knudsen - Eurohandball

Håndboldspillere fra Danmark

Mette Hjort Knudsen


Lee Dong-keun (* 20. November 1990) ist ein südkoreanischer Badmintonspieler.

Karriere
Lee Dong-keun gewann bei der Badminton-Juniorenweltmeisterschaft 2008 Bronze im Herreneinzel und Silber mit dem südkoreanischen Team. 2011 siegte er bei den Vietnam International. Bei den Macau Open 2011 schied er jedoch schon in Runde eins aus. Auch bei den Asienmeisterschaften 2012 war schon in der Auftaktrunde Endstation. 2012 qualifizierte er sich mit seiner Nationalmannschaft für die Endrunde des Thomas Cups. 2015 gewann er das Herreneinzel beim Mexico City Grand Prix.

Weblinks

Badmintonspieler (Südkorea)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Olympiateilnehmer (Südkorea)
Teilnehmer an den Asienspielen (Südkorea)
Südkoreaner
Geboren 1990
Mann

Lee Dong-keun (Badminton)


Kysss er en dansk børnefilm fra 2004 med instruktion og manuskript af Kaspar Munk.

Handling
Filmen forsøger at hylde øjeblikket, fokusere på detaljen i livet, og frem for alt vise ømhed i en ellers brutal virkelighed.

Medvirkende
 Marie Søderberg - Line
 Frederik Christian Johansen - Martin
 Majbritt Johansen - Lines mor
 Kenneth J. Kristensen - Lines far
 Emilie Christensen - Lines veninde
 Nickolaj Mads Kaae - Martins ven
 Malene Pedersen - Veninde
 Ulle Bjørn Bengtsson - Læge
 Jennifer Lynn Keef - Sygeplejerske
 Thomas Bang - Mors ven

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004
dansksprogede film
Børnefilm fra Danmark

Kysss


Yusuf Kurçenli (1947, Çayeli - 22 Şubat 2012, İstanbul), Türk film yönetmeni ve senarist.

Yaşamı
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde gazetecilik okudu. 1973 ile 1980 yılları arasında TRT'de yapımcı ve yönetmen olarak çalıştı. İlk filmi "Ve Recep Ve Zehra Ve Ayşe"yi 1983 yılında çekti. Daha sonraki yıllarda çektiği birçok film, değişik festivallerde ödüller kazandı. "Baba Evi" ve "Kurşun Kalem" gibi TV dizilerini yönetti. 22 Şubat 2012 günü hayata gözlerini yummuştur. Cenazesi Ulus Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.

Filmografi

Yönetmen
 1975: Düğün ya da Davul (TRT)
 1977: Özgürlüğün Bedeli
 1977: Çingene Ali
 1978: At Gözlüğü (TV dizisi)
 1979: Savunma (TV filmi)
 1983: Ve Recep Ve Zehra Ve Ayşe
 1984: Ölmez Ağacı
 1986: Merdoğlu Ömer Bey
 1987: Gramofon Avrat
 1989: Gönül Garip Bir Kuştur
 1990: Karartma Geceleri
 1990: Raziye
 1992: Taşların Sırrı (TV dizisi)
 1993: Umut Taksi (TV dizisi)
 1994: Çözülmeler
 1995: Aşk Üzerine Söylenmemiş Herşey
 1997: Antika Talanı
 1997: Baba Evi (TV dizisi)
 2000: Kurşun Kalem (TV dizisi)
 2000: Çemberler (TV dizisi)
 2002: Gönderilmemiş Mektuplar
 2006: Bebeğim (TV dizisi)
 2008: Gurbet Kuşları (TV dizisi)
 2009: Yüreğine Sor

Yapımcı
 1974: Ahududu
 1994: Çözülmeler

Senaryo
 1979: Savunma (TV filmi)
 1983: Ve Recep Ve Zehra Ve Ayşe
 1984: Ölmez Ağacı
 1986: Merdoğlu Ömer Bey
 1987: Gramofon Avrat
 1989: Gönül Garip Bir Kuştur
 1990: Karartma Geceleri
 1990: Raziye
 1994: Çözülmeler
 1995: Aşk Üzerine Söylenmemiş Herşey
 1995: Temmuz Ağustos Eylül Selçuk Baran'ın aynı adlı eserinden uyarlanmış ve Tülay Eratalay tarafından televizyon draması olarak çekilmiştir
 2002: Gönderilmemiş Mektuplar
 2009: Yüreğine Sor

Danışman
 2008: Sınıf (TV dizisi)
 2006: Fırtına (TV dizisi)

Ödülleri
 1990: Yunus Nadi Ödülleri - En İyi Film - Karartma Geceleri
 1990: 9. Uluslararası İstanbul Film Festivali - En İyi Ulusal Film - Karartma Geceleri
 1994: 13. Uluslararası İstanbul Film Festivali - En İyi Yönetmen - Çözülmeler
 1994: 27. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - En İyi Film - Çözülmeler
 1995: 7. Ankara Uluslararası Film Festivali - En İyi Yönetmen - Çözülmeler
 1995: 7. Ankara Uluslararası Film Festivali - En İyi Senaryo - Çözülmeler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Yusuf Kurçenli
 IMDb'de Yusuf Kurçenli
 Sinemalar.com'da Yusuf Kurçenli
 SinemaTürk'te Yusuf Kurçenli
 TSA'de Yusuf Kurçenli

Türk film yönetmenleri
TRT kökenli yönetmenler
Türk senaristler
Vefa Lisesinde öğrenim görenler
1947 doğumlular
2012 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğrenim görenler
Ulus Mezarlığı'na defnedilenler
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü sahibi yönetmenler
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü sahibi senaristler
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Yusuf Kurçenli


Grup teorisi veya Grup kuramı, simetrileri inceleyen matematik dalıdır. Simetri kuramı olarak da adlandırılabilir. Bir nesnenin simetrileri ile kast edilen, nesneye uygulandığında nesneye hiçbir etki olmamış gibi sonuç veren dönüşümlerdir. Her nesnenin en az bir simetrisi vardır: hiçbir şey yapmadan olduğu gibi bırakma dönüşümü. Bahsettiğimiz dönüşümlerin tersleri de vardır ve aradığımız özellikleri sağlarlar. Son olarak da dönüşümlerin art arda yapılması, birleşimli bir işlemdir. Bu üç koşula sırasıyla birim elemana sahip olma, elemenların tersi olma, ve grup işleminin birleşmeli olması denir. Bu kavramların matematikte soyutlanması, üzerinde tersinebilir ve bileşme özelliğine sahip ikili bir işlemin tanımlı olduğu kümeler ile yapılır. Daha detaylı açıklamak gerekirse, grup nesnesi bir küme G ve onun üzerinde tanımlı bir  işleminden oluşur. Bu operasyonun aşağıdaki şartları sağlaması gereklidir:

1) G'nin herhangi üç elemanı a,b,c için

eşitliği sağlanmalıdır,

2) G'nin öyle bir e elemanı vardır ki, G'deki herhangi bir a için

eşitliği sağlanır (yani e etkisiz elemandır), ve de e, G'de bu özelliği sağlayan tek elemandır,

3) G'deki her a elemanı için öyle bir b elemanı bulmak mümkündür ki

eşitliği sağlansın. Eğer bu eşitlik sağlanıyorsa b elemanına a elemanının tersi adı verilir.

Yukardaki tanımda dikkat edilmesi gereken bir nokta ise işlemimizin değişme özelliği olduğunu varsaymıyor oluşumuzdur. Yani bazı gruplarda öyle iki a ve b elemanı bulmak mümkündür ki  olsun. Öte yandan eğer bir grupta fazladan değişme özelliği de varsa o gruba "Abel grubu" veya "değişmeli grup" denir. Gruplar sonlu, sayılabilir sonsuz veya sayılamaz sonsuz sayıda eleman içerebilirler.

Kısa tarih
İlk başta Fransız matematikçi Evariste Galois tarafından cisimler teorisi'ndeki sonlu genişlemeleri açıklamak için tanımlanmışlardır. Bu konu daha sonraları Galois genişlemeleri adıyla anılmaya başlanmış ve bu alanda karşımıza çıkan gruplara da Galois grupları denmiştir. Galois grupları günümüzde hala daha Cebirsel geometri alanının temel uğraş alanları içerisindedirler. Öte yandan gruplar saf matematikte hızla başka uygulama alanları bulmuşlar ve katı hal fiziği ve Oyunlar teorisi gibi uygulamalı alanlara da sıçramışlardır. 1980'li yıllarda tamamlanan sonlu grupların sınıflandırılması projesi modern matematiğin en büyük başarılarından biri olarak kabul edilir.

Gruplara bazı örnekler
1) Tam sayılar kümesi ve üzerindeki toplama işlemi, bir Abel grubudur.

2) 0'dan farklı rasyonel sayılar ve çarpma işlemi, bu da Abeldir.

3) Simetrik n grubu,  kümesinden kendi içersine birebir örten fonksiyonlardan oluşur. Eleman sayısı  dir ve Abel değildir. n sonsuz ise, bu grubun eleman sayısı da sonsuzdur.

4) Lie grupları, diferansiyel geometri alanının uğraş konularıdır. Lie gruplarının en temel örneği, genel doğrusal grup olarak adlandırılan ve   ile gösterilen,  doğrusal uzayanın birebir örten ve doğrusal dönüşümlerinin oluşturduğu gruptur.

5) n bir pozitif tam sayı ve G, 2n mertebeli bir grup olsun G'nin (e, G'nin birimi) a2=e olacak şekilde e' den farklı bir a elemanı vardır.

6) Boş olmayan bir  kümesi verilsin.  tarafından üretilen serbest grup,  ile gösterilen ve elemanları  in elemanları tarafından oluşturulan sadeleşmiş kelimeler olan gruptur.  boş olmadığından  her zaman sonsuzdur.  ise  dir.  ise  değişmeli değildir.

Önemli Grup Sınıfları

1) Değişmeli gruplar, eleman sayılarına göre sonlu veya sonsuz olabilirler. Değişmeli grupların sınıflandırılması şöyledir: Grup eğer sonlu ise, mertebesi asal sayıların kuvvetleri olan devirli değişmeli grupların toplamı şeklinde yazılabilir. Mesela,  i düşünelim.  olduğundan  tir. Aynı mertebeye sahip olan fakat birbirlerine izomorf olmayan değişmeli gruplar bulunabilir. Örnek olarak, mertebesi 8 olan değişmeli gruplar ailesi şu farklı grupları içermektedir: ,  ve . Sonsuz mertebeli değişmeli gruplar kendi içlerinde sonlu eleman tarafından üretilenler ve sonsuz eleman tarafından üretilenler olmak üzere iki sınıfa ayrılırlar. Sonlu eleman tarafından üretilen sonsuz değişmeli gruplar,  nin  tane kopyasının ve bir sonlu değişmeli grubun toplamı şeklinde ifade edilebilirler. Örnek olarak,  yi verebiliriz. Burada  sayısına o grubun rütbesi, yani rankı, denir.  örneğinde rütbe 2 dir. Dikkat edilecek olursa, grubun rütbesinin tanımlandığı kısım, örnekte , grubun sonsuz kısmını ifade eder. Geriye kalan kısım, örnekte  kısmı, grubun burulma (veya kıvrılma) kısmını ifade eder. Sonlu gruplar her zaman sonlu bir küme tarafından üretildiklerinden şu sonuca varırız: Sonlu eleman tarafından üretilen değişmeli gruplar (sonlu veya sonsuz olabilirler) her zaman bir serbest değişmeli kısım (yani  li kısım) ve burulmalı kısmın toplamı şeklinde ifade edilebilirler.

Başka bir örnek olarak, mertebesi 12 olan grupları düşünelim. Mertebesi 12 olan değişmeli gruplar  ve  tür. Mertebesi 12 olan fakat değişmeli olmayan gruplar, ,  ve  dir. Bu lisetenin başka bir grup içermediği gösterilirken, başka bir deyişle, mertebesi 12 olan bir grubun bu listelenmiş gruplardan biri olduğu gösterilirken Sylow teoremleri kullanılır. Mertebesi 12 olan değişmeli grupların listesi hazırlanırken yukarıda bahsedilen sınıflandırma kullanılır.

2) Aşağıdaki tabloda, mertebesi küçük gruplar listelenmiştir.

3) Keyfi seçilmiş her grup bir grup gösterimine sahiptir.  grubu verildiğinde, öncelikle  yi üreten bir  altkümesi seçilir. Böyle bir  her zaman vardır çünkü  seçilebilir. Serbest gruplar gruplar kategorisinin serbest objeleri olduklarından  tarafından üretilen serbest grup  her zaman vardır.  kümesi  yi ürettiğinden,  nin elemanları tarafından üretilmiş sadeleşmiş serbest kelimelerin bir kısmı  nin elemanlarını temsil ederler. Diğer bir kısmı ise  içinde birim elemana eşit olan elemanları temsil ederler.  kümesi ile,  içinde birim elemanı temsil eden -kelimelerini gösterirsek,  grup gösterimini elde ederiz.

Örnek olarak,  verilebilir. Bu gösterimden  grubunun  ve  gibi iki eleman tarafından üretildiği ve bu iki eleman arasında  ve  ilişkilerinin olduğu görülür.  ilişkisi grubun değişmeli olduğunu gösterir. Ayrıca,  ve  tarafından üretilen serbest grup  nin kelimelerinin, bu ilişkilere göre sadeleştirilmiş halleri  grubunun elemanlarını ifade ederler.

Gruplar, sonlu gösterimli ve sonsuz gösterimli olmak üzere iki sınıfa ayrılırlar. Sonlu gösterimli gruplar  kümesi sonlu olan en az bir gösterimi kabul eden gruplardır. Hiçbir gösterimi sonlu olmayan gruplar ise gösterimi sonsuz sınıfına düşerler.

Sonlu gösterimli grupların Descartes çarpımları da serbest çarpımları da sonlu gösterimlidir.  ve  olsun.  nin bir gösterimi  dir.  nin bir gösterimi ise  dir.

4)  üzerinde tanımlanan ikili işlemin, yine  üzerinde tanımlanmış bir topolojiye göre sürekli olup olmaması önemli grup sınıfları oluşturur. Eğer, bu ikili işlem  in topolojisine göre sürekli ise,   grubuna topolojik grup denir. Benzer şekilde,  üzerinde bir topoloji ve ayrıca gerçel analitik yapı var ise, mesela  bir çokkatlı olabilir,  ve ikili işlem gerçel analitik ise,  grubuna Lie grubu denir. Örnek olarak, 2 boyutlu tersinir kare matris grubu,bir gerçel 4 boyutlu tıkız olmayan bağlantısız Lie gruptur. Eğer gerçel yapı karmaşık yapıyla değiştirilirse, karmaşık Lie grubu elde edilir.

5) Gruplar ayrıca, hiperbolik gruplar, uyumlu grup lar (amenable group), T-özelliğine sağlayan veya sağlamayan gruplar gibi ana sınıflara ayrılırlar.

Grupların Cayley Çizgeleri

Her gruba bir  çizgesi tayin edilerek, çizge teorisinin kombinatorik sonuçları, grup teorisinde kullanılabilir.  Bu özel çizgeye Cayley çizgesi denir ve şöyle inşa edilir:  grubunu üreten  kümesi seçildikten sonra,  nin her  elemanına  ile gösterilen bir renk atanır. Uçlar kümesi, yani , olarak  kümesi seçilir.  için  şeklinde  var ise,  ucundan  ucuna  renkli kenar çizilir. Elde edilen renki yönlendirilmiş çizge  dir.

  grup gösterimi ile verilen  grubunun Cayley çizgesi şekilde verildiği gibidir. Bu çizgenin  ucu bulunmaktadır. Uçlar, grup içinde denk geldikleri elemanların adları kullanılarak isimlendirilmişlerdir.  kümesi  olarak seçilmiştir. Kırmızı renk ile gösterilen kenarlar  tarafından verilen kenarları, mavi renkli kenarlar ise  tarafından verilen kenarları göstermektedir. Grup içerisinde,  olduğundan, kırmızı kenarların dört defa art arda yönlü şekilde takip edilmesi, başlangıç noktasına dönmek demektir. Bu çizgenin topolojik olarak temel grubu  tür. Ayrıca, uçların içine konulmuş olan F sembolü,  ün tarif ettiği simetriyi anlatmaktadır.
 Yandaki şekilde,  grup gösterimi ile verilen   grubunun Cayley çizgesi verilmiştir.  nin elemanları  ve  kullanılarak oluşturulabilecek kısaltılmış kelimeler olduklarından  bu durumda sayılabilir sonsuzdur. Mesela,  bu tür kelimelerdendir. Şekilde, bir uçtan çıkan ve sağ tarafa giden oklar  ya, üst tarafa giden oklar  ye, sol tarafa giden oklar  e ve aşağı tarafa giden oklar  e denk gelirler.  bir serbest grup olduğundan, bir uçtan başlayıp yönlü şekilde kenarları katip edersek, başladığımız noktaya geri dönemeyiz. Ayrıca, bu çizge bir fraktaldır. Daha net olarak, şekilde verilen çizge, soyut çizgenin, düzleme gömülmüş halidir, ve bu haliyle bir fraktaldır.

Grupların Cayley çizgeleri  e her zaman gömülebilirler. Ayrıca, her yönlü çizge bir Cayley çizgesi değildir. Cayley çizgesi kullanılarak, grubun tekil Laplace operatörü tanımlanır.

Grupların Gösterim Kompleksleri

Grup gösterimleri kullanılarak, her gruba karşılık bir hücre kompleksi inşa edilir. Bu teknik, geometrik grup teorisinde sıklıkla kullanılır.   gibi bir gösterimin verildiğini kabul edelim.  ile tek noktası olan topolojik uzayı gösterelim.  kümesinin her elemanı için, 1-boyutlu bir kenar, bu tekil noktaya uç noktalarından yapıştırılsın. Oluşan uzayı  ile gösterelim.  kümesinin elemanları,  içinde birim elemana denk gelen kelimeler olduklarından, bu tür her kelimeye karşılık, 2-boyutlu bir disk, topolojik sınırı 1-boyutlu kenarlara denk gelecek  şekilde yapıştırılabilir. Oluşan 2-boyutlu  uzayı,  nin hücre kompleksi dir. Bu hücre kompleksinin temel grubu  nin kendisi olup, topolojik evrensel örtüsünün 1-boyutlu iskeleti  nin Cayley çizgesidir.

Örnek:  in gösterim kompleksi torustur.

Grup Teorisinin Diğer Teorilerle İlişkisi

Grup teorisi cebirin en sık kullanılan yapısı olduğundan, matematiğin diğer dallarında pek sık kullanılır. Aşağıda, bu ilişkilerin birkaçı açıklanmıştır.

 Topolojik uzaylar ile grup teorisi arasındaki münasebet, cebirsel topolojide tanımlanan temel grup ve homoloji gruplarıdır. Kabaca, topolojik uzaylar için tanımlanan ve görüntüleri grup kategorisi veya değişmeli kategori olan izleçler sayesinde, uzaylar arasındaki topolojik işlemler, grup kategorisinde cebirsel işlemlere dönüşürler. Seifert-Van Kampen teoremi; uzayların birleşimleri ile, denk gelen grupların ilaveli çarpımları arasındaki ilişkiyi sağlar. Ayrıca, gruba atanan Cayley çizgesi ve gösterim kompleksi, bazı cebirsel işlemlerin topolojik kategorisinde yapılmasını sağlar. Bunun sonucu olarak da, Hopf teoremi olarak bilinen,; grubun ikinci tekil homoloji grubunu, grubun gösterimini kullanılarak cebisel şekilde ifade eden teorem bulunur. Diğer bir taraftan, çokkatlıların gelişmiş şekli olan Satake-Thurston nun yörüngekatlıları (orbifold), grupların simetri özelliklerini kullanırlar ve Gromov un hiperbolik grupları ile Riemann yüzeylerinde dinamik sistemler arasında bağlantı kurarlar.
 Analiz ile grup teorisi arasında şöyle bir münasebet vardır. Analizin alt kolu olan harmonik analiz, topolojik gruplarda integral operatörünün yapısını inceler. Bu çalışma, grubun uyumlu grup olup olmadığının, Kazhdan nın T-özelliğine sahip olup olmadığının belirlenmesi içindir. T-özelliği ve uyumluluk, grubun geometrisi ve tarif ettiği dinamik sistem ile ilgili bilgi verir. T-özelliği ayrıca grup üzerindeki sürekli topoloji ile alakalıdır. Bunların yanında, topolojik gruplar için Fourier tip ve kotip denilen nicelikler tanımlanır. Bu nicelikler,  de Fourier dönüşümü ile ilgili olup, Banach uzaylarının tip ve kotip nicelikleri ile ilgilidir. Tip ve kotip, meşhur Khintchine eşitsizlikleri ve Banach uzaylarında olasılık ile alakalı olup, Banach uzaylarının Hilbert uzayı olup olmadıklarını kontrol etmek için kullanılır.
 Ergodik Teori ile grup teori arasında, ergodik teorem ile verilen bir ilişki vardır. Kabaca ergodik teorem, ölçülebilir ergodik bir dönüşümün uzay ortalaması ile zaman ortalamasının eşit olduğunu söyler. Bu da, grupların temsil teorisi, kaydırma operatörü (shift), kapalı kaydırılmış altuzaylar (subshift), grupların Cayley çizgeleri üzerinde hücresel otomat ve sonlu-tip gruplar (sofic groups)  gibi dinamik sistem konularıyla alakalıdır.

Grup Teorisinin Önemli Uygulamaları

Aşağıda bazı önemli uygulamalar verilmiştir.

 Rubik Küpünün çözümü grup teorisi kullanılarak elde edilir.
 Galois teorisinde, polinomların köklerinin simetrileri gruplar kullanılarak çalışılır.
 Grup teorisi, kriptografide sıklıkla kullanılır.
 Diferansiyel denklemlerin çözümlerinde ve simetrilerinde, Lie grupları kullanılır.
 Kimya biliminde, kristal yapıların sınıflandırılmasında grup teorisi kullanılır.
 Fizik biliminde, Noether teoremi ile fiziksel sistemlerin simetrileri ile o sistemin koruma kanunu arasında bir münasebet kurulur. Simetriler çoğu zaman gruplar kullanılarak izah edilir. Noether teoremi yüzeysel olarak, bir sistemin simetrisi var ise, o simetriye denk gelen ve zaman tarafından korunan bir niceliğin var olduğunu söylemektedir.

Kaynakça

Grup teorisi


Le château de la Serrée  est un château moderne situé à Mesmont en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Le château de la Serrée se situe à la limite orientale de Mesmont, entre le village et Prâlon.

Historique

En 507-523, Eustade de Mesmont est chargé par l'évêque Grégoire de la garde  du tombeau de Saint Bénigne. En 1160, négociations entre  Eudes II et  l'abbaye Saint-Bénigne de Dijon au sujet Mémont. En 1257, l'abbaye remet Mesmont au duc Hugues à qui Guillaume de Montagu abandonne "le tertre et le puy" de Mesmont en 1260. En 1774, l'abbé Courtépée écrit : on y voit encore quelques restes du vieux château dont les seigneurs sont connus dès le , puisque Saint Seine, mort en 580, était fils du comte de Mesmont. En 1780 le domaine revient à Just Rameau, parent du célèbre compositeur, qui y construit une demeure moderne et y implante un jardin exceptionnel.

Architecture

Le château de la Serrée est une grande bâtisse comportant un sous-sol, un étage et un étage de combles sous toit à longs pans couvert de tuiles plates. Il possède une vieille ferme avec écuries, une chapelle, un lavoir et un pigeonnier.

La chapelle en totalité, le parc enclos, ses dépendances, son réseau hydraulique et ses promenades hors-murs, les façades et les toitures de la maison de maître, de la ferme et de ses dépendances sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 19 août 2016. Les jardins et le parc, avec leurs dépendances sont classés par arrêté du 12 octobre 2022.

Jardins
Le jardin, entretenu jusqu'aux années 1980 avant d'être délaissé, renaît avec ses propriétaires actuels. Dans le verger, on cultive d'anciennes variétés d'arbres fruitiers.

Ce sont des jardins à la française d'environ 2 hectares en paliers avec bassins alimentées par une source, vergers, chartreuses, vallon romantique, grottes, lavoir ou pigeonnier.

Les jardins ont obtenu le label jardin remarquable.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

La Serrée
La Serrée
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 2016
Monument historique classé en 2022
La Serrée

Château de la Serrée (Côte-d'Or)


An Apodasmia similis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Elizabeth Edgar, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Barbara Gillian Briggs och Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Apodasmia similis in nahilalakip ha genus nga Apodasmia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Apodasmia (Restionaceae)

Apodasmia similis


An Hammarbya paludosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Hammarbya paludosa in nahilalakip ha genus nga Hammarbya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hammarbya

Hammarbya paludosa


රිචඩ් මාර්ටින් එම්. ද සිල්වා (උපත 1903 මාර්තු 3, ගාල්ලදී – 1978 අගෝස්තු 12) යනු ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වූ අතර, ඔහු මෙරට ක්‍රීඩා කළ පළමු, පළමු පෙළ ක්‍රිකට් තරගයට ලංකාව නියෝජනය කළේය. ආර්. එම්. එම්. ද සිල්වා 1927 දී සංචාරක මැරිලිබෝන් ක්‍රිකට් සමාජයට එරෙහිව ලංකා කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කළ අතර සිංහල ක්‍රීඩා සමාජයේ හොඳම තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු ගාල්ල රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලබා ඇති අතර එහිදී ඔහු 1921 සහ 1922 දී විද්‍යාල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීය. පසුව ඔහු ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පාසල් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන්ගේ ක්‍රිකට් පුහුණුකරු ලෙසද කටයුතු කළේය.

යොමු කිරීම්

1978 මරණ
1903 උපත්

මාර්ටින් ද සිල්වා


Kushtrim Mushica (în ) (n. 1 mai 1985) este un fotbalist profesionist kosovar care joacă în prezent pentru Bylis Ballsh în Superliga albaneză.

Cariera

FK Priștina
Mushica s-a născut în Priștina, RS Serbia, în prezent în Kosovo, care a fost parte a Iugoslaviei. A început să joace fotbal în 1991 la echipa locală KF Ramiz Sadiku la vârsta de 6 ani. El a rămas la club până la Războiul din Kosovo, care l-a determinat să se mute în Turcia la vârsta de 14 ani, unde a trăit cu rudele sale timp de trei luni, în timp ce tatăl său și fratele mai mare au rămas în Priștina. El s-a întors în orașul său natal, după ce tatăl său a considerat că Priștina este destul de sigură în urma bombardamentelor NATO din Iugoslavia, care au încheiat războiul. După finalul război, el s-a alăturat echipei FC Prishtina, clubul pentru care a jucat la tineret, fiind în cele din urmă a promovat la prima echipă în 2002, la vârsta de 17 ani. La Priștina a câștigat campionatele din sezoanele 2003–04, 2007–08, Cupa Kosovoului în 2005–06 și SuperCupa în 2003–04, 2005–06 și 2007–08.

Bylis Ballsh
El s-a alăturat nou-promovatei Bylis Ballsh din Superliga albaneză pe 21 august 2015, din postura de jucător liber de contract.

Note

Legături externe
 Kushtrim Mushica la transfermarkt.de

Nașteri în 1985
Fotbaliști albanezi
Portari
Oameni în viață

Kushtrim Mushica


Darby Township may refer to:

Ohio
 Darby Township, Madison County, Ohio
 Darby Township, Pickaway County, Ohio
 Darby Township, Union County, Ohio

Pennsylvania
 Darby Township, Delaware County, Pennsylvania
 Upper Darby Township, Delaware County, Pennsylvania

Township name disambiguation pages

Darby Township


es un Oni del folclore japonés que tiene la apariencia de una anciana, pero es un yōkai. Conocida también como la "Bruja demoníaca", "Vieja Bruja", "Mujer de la Montaña", "el Duende de Adachigahara" y "Kurozuka", la Onibaba tiene muchas historias detrás de su nombre.

Características

La Onibaba tiene la apariencia de una anciana arrugada. Algunos de sus rasgos más distintivos incluyen tener una apariencia desaliñada, maníaca, el pelo de aspecto salvaje, y una boca de gran tamaño. Ella se representa a veces con un cuchillo de cocina o sentada con una rueca. A menudo oculta su apariencia demoníaca con el fin de infligir a los visitantes una falsa sensación de seguridad.

La mujer de la cual se originó la leyenda de la Onibaba se dice que vivió en una cueva o una casa pequeña en  y murió cerca, en un lugar llamado . Hay un pequeño museo en Adachigahara que dice mantener sus restos, así como la olla y el cuchillo que usó con sus víctimas.

Referencias

Folclore de Japón
Criaturas de la mitología japonesa

Onibaba


An Fimbristylis littoralis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Fimbristylis littoralis in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 F. l. koidzumiana
 F. l. littoralis
 F. l. macrostachya

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fimbristylis

Fimbristylis littoralis


Wadi al-Rummah (en árabe: وادي الرمة) es uno de los valles río de la Península arábiga más largos, con una longitud de casi 600 km (370 millas) pertenece al Reino de Arabia Saudita. Ahora más bien seco y parcialmente bloqueado por dunas de arena que lo invaden, el wadi se localiza cerca de Medina en la montaña de Al-Abyad (que quiere decir La Montaña Blanca). Se dirige hacia el noreste, conecta a varios wadis más pequeños, como Wadi Mohallani y Wadi Murghala hacia el norte y Wadi Jifn y Wadi Jarir al sur. y termina en las dunas del desierto de Thuayrat ad-Dahna en la provincia de Al-Qassim.

Véase también
 Geografía de Arabia Saudita
 Geografía de Asia

Referencias

Valles de Arabia Saudita

Wadi al-Rummah


Bock und Teich ist eine Ortschaft im Ortsteil Lichte der Stadt Neuhaus am Rennweg im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Die Berghänge der Täler von Piesau und Lichte fallen steil ab. Diese Landschaft, durch die sich das Flüsschen zwängt, gehört mit zum Unterlauf der Lichte. Dort befinden sich die Teile vom Ortsteil Bock und Teich. Am Ostende von Lichte beginnt der Zufluss der Piesau in die Lichte. In der Mitte des Ortes Lichte fließt sie gen Norden nach Geiersthal.

Geschichte
Bock wurde als Schmiede zu Wallendorf 1481 und Teich 1609 erstmals urkundlich erwähnt.

Territoriale Zugehörigkeit
Die zum südlichen Herrschaftsgebiet der Grafen von Orlamünde zählende Region um Schmiedefeld wurde ab 1426 von den Wettinern übernommen, die das Amt Gräfenthal mit Sitz auf der Burg Wespenstein einrichteten. Von 1826 bis 1920 gehörte Schmiedefeld zu Sachsen-Meiningen, ab 1868 zum  Kreis Saalfeld. 1920 wurde das Land Thüringen gegründet und anschließend in Landkreise unterteilt, wobei der Ort zum Landkreis Saalfeld kam, dieser bestand bis 1952. Mit der Bildung der DDR-Bezirke und Kreise im gleichen Jahr gelangte das Gebiet zum Kreis Neuhaus im Bezirk Suhl.

Zum 1. Januar 2019 kam Bock und Teich im Zuge der Eingemeindung von Lichte zur Stadt Neuhaus am Rennweg und wechselte damit vom Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in den Landkreis Sonneberg.

Ortsgeschichte

Die Besiedlung des etwa 7 km langen Piesautales wurde durch den frühneuzeitlichen Bergbau gefördert. Im Tal wurde Kupfererz gefördert, geschmolzen und in Hammerwerken zu Halbzeugen verarbeitet. In der Flur des Ortes sind noch heute Relikte dieser zeitweise auf das ganze Piesautal ausgedehnten Bergbautätigkeit auffindbar.
Mitte des 19. Jahrhunderts schildert aktuell der Historiker Georg Brückner im zweiten Band seiner "Landeskunde des Herzogthums Meiningen" die Verhältnisse um Gräfenthal und Wallendorf:
 Der obere Bock, der untere Bock und der Teich
 Diese drei Orte, die im Grunde der Piesau zwischen der Einmündung des Kolmbachs und Wallendorf und nah beieinander liegen, bilden seit 1844 eine politische Gemeinde. Früher nach Schmiedefeld gepfarrt, geschult und beerdigt, seit 1734 nach Wallendorf. Sie standen bis zur neuesten Zeit unter der Gutsherrschaft von Wallendorf (Gerichtsbarkeit, …, Frondienste und Mühlenzwang). Die Gesamtgemeinde hat 30 Wohn- und drei Werkhäuser, 30 Familien, 182 Einwohner, 94 Stück Vieh (53 Rinder, 25 Ziegen, 10 Schweine).
 Der obere Bock (früher auch "Bockhammer") hat (1849) 3 Wohnhäuser, 9 Familien, … Das vormals dort befindliche Schmelzwerk (Blaufeuer) ist 1842 eingegangen. Eine hier liegende große Halde zeugt von dem Betrieb eines früheren Kupfer(berg)werkes im Inneren des hier nördlich anstoßenden Berges. … Die Zugänge sind verschüttet, auch ist die ansehnliche Wasserkunst desselben eingegangen. Man unterscheidet (in der Flur) noch das große, kleine und obere Kupferthal.
 Der untere Bock und der Teich, zwei Häusergruppen, enthalten (1849) 17 Wohnhäuser, ein Werkhaus, 22 Familien, 128 Seelen und 78 Stück Vieh …
 Der untere Bock, (liegt) dicht unterhalb des oberen; hier ein Stabhammer mit Schmelzofen, eine Privatbesitzung.
 Teich (früher "Stauchenhammer", dann "wüster Teich"), Einzelhäuser, …, am Einfluss des Kolmbaches in die Piesau, am Kleeberg … Vormals oberhalb Teich eine Blaufarbenmühle und ein Vorwerk. Im Kolmbachtal befinden sich unbenutzte Torflager.

Der am Ortsrand von Bock gelegene Bahnhof Lichte (Thüringen) Ost wurde am 16. Januar 1899 unter dem Namen Bock-Wallendorf als neuer Endpunkt der Bahnstrecke Probstzella–Taubenbach in Betrieb genommen. Bedeutsam war dieser Bahnhof auch für den zunehmenden Gütertransport der späteren Kreisstadt Neuhaus am Rennweg.
Mit der 1913 erfolgten Fertigstellung der Bahnstrecke Probstzella–Neuhaus am Rennweg, ab 1913 mit Weiterführung nach Lauscha, wurde aus dem Kopfbahnhof ein Durchgangsbahnhof.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Neuhaus am Rennweg)
Gemeindeauflösung 1950
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)

Bock und Teich