මෙම ලිපියේ අන්තර්ගත වන්නේ පුරාතන ඊජිප්තුවේ පාරාවෝ ලැයිස්තුවයි. මෙමගින්, ක්‍රි.පූ. 3100ට පෙර කාලයේ මුල්කාලීන රාජවංශික යුගයේ සිට ක්‍රි.පූ. 30දී ඔගස්ටස් සීසර් විසින් ඊජිප්තුව රෝමයේ පළාතක් ලෙස ඈඳාගැනුණු ටොලමියානු රාජවංශයේ අවසානය දක්වා කාලපරිච්ඡේදය ආවරණය වේ.

මෙහි ලබා දී ඇත්තේ දිනයන් ආසන්න වශයෙන් බව සලකන්න. පහත දැක්වෙන පාරාවෝවරුන්‍ගේ ලැයිස්තුව පුරාතන ඊජිප්තුවේ සම්මුතික කාලානුක්‍රමය අනුව ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඊජිප්තු පුරාවිද්‍යාව පිළිබඳ පෙට්‍රී කෞතුකාගාරය විසින් සම්පාදනය කළ විශ්වවිද්‍යාල සඳහා ඩිජිටල් ඊජිප්තුව නැමැති දත්ත සමුදාය මත පදනම්ව ගොඩනැගූවකි. නමුත් වෙනත් විකල්ප දිනයන් හා ඒවායේ ප්‍රාමාණිකයන් වෙනම දක්වා ඇත.

පුරාතන ඊජිප්තු රාජාවලි
පාරාවෝවරුන්ගේ නූතන ලැයිස්තු සඳහා පාදක කොටගෙන ඇත්තේ ඓතිහාසික වාර්තා ය. මේ අතර, පුරාතන ඊජිප්තු රාජාවලි ලැයිස්තු සහ මැනතෝගේ ඒජිප්ටියාකා වැනි ඉතිහාස වාර්තා මෙන්ම පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ද වේ. පුරාතන මූලාශ්‍ර සැලකීමේ දී ඊජිප්තුවේදීන් සහ පුරාවිද්‍යාඥයින් ඒවායේ ඇති විශ්වසණීයත්වය, නිරවද්‍යභාවය සහ සම්පූර්ණත්වය පිළිබඳ බෙහෙවින් සැළකිලිමත් වන්නේ ඒවායින් බොහෝමයක් අදාළ රාජ්‍ය සමයයන්ට පසුකලෙක ලියැවුණු ඒවා නිසායි. පුරාතන රාජාවලි සම්බන්ධයෙන් ඇති තවත් ගැටුලවක් නම් ඒවා බොහෝමයක් හානි වී පැවතීමත් එකක් අනෙක සමග සැසඳීමට ඇති අපහසුවත් ය.

මේ වන විට පහත රාජාවලි හඳුනාගෙන ඇත (රාජවංශ අනුපිළිවෙලින් දක්වා ඇත):
 ඩෙන් මුද්‍රා ලාංඡන (1වන රාජවංශය); ඩෙන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ සිලින්ඩරාකාර මුද්‍රාවක් සටහන්ව තිබිණි. මෙහි නාමර් සිට ඩෙන් දක්වා සියලුම 1වන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්ගේ නම් ඒවායේ හොරස් නාමයන් අනුව දක්වා ඇත.
 පැලර්මෝ පාෂාණය (5වන රාජවංශය); ඔලිවින්-බැසෝල්ට් ඵලකයක තිබී හමු විය. කොටස්වලට බිඳී ඇති හෙයින් වර්තමානයේ අසම්පූර්ණ අයුරින් පවතී.
 ගිසා රාජාවලිය (6වන රාජවංශය); ජිප්සම් සහ දේවදාර ලී මත රතු, කොළ සහ කළු පැහැ තීන්තවලින් ලියා ඇත. අතිශය වරණාත්මක ය.
 දකුණු සකාරා පාෂාණය (6වන රාජවංශය); කළු බැසෝල්ට් ඵලකයක් මත කැටයම් කොට තිබේ. අතිශයින් වරණාත්මක ය.
 කාර්නැක් රාජාවලිය (18වන රාජවංශය); හුනුගල් මත කැටයම් කර ඇත. අතිශය වරණාත්මක ය.
 Iවන සෙටිගේ ඇබයිඩොස් රාජාවලිය (19වන රාජවංශය); හුනුගල් මත කැටයම් කර ඇත. සවිස්තරාත්මක ය. නමුත් පළමු අන්තර්මධ්‍ය යුගය නොසලකා හැර ඇත.
 IIවන රැම්සෙස්ගේ ඇබයිඩොස් රාජාවලිය (19වන රාජවංශය); හුනුගල් මත කැටයම් කර ඇත. අතිශය වරණාත්මක ය.
 සකාරා රාජාවලිය (19වන රාජවංශය), හුනුගල් මත කැටයම් කර ඇත. අතිශයින් විස්තරාත්මක ය. නමුත් නොදන්නා හේතූන් මත 1වන රාජවංශයේ බොහෝ රජවරුන් පිළිබඳ සටහන් කර නොමැත.
 ටියුරින් රාජාවලිය (19වන රාජවංශය); පැපිරසයක රතු සහ කළු තීන්තයෙන් ලියා ඇත. ඉතිහාසයේ ඇති වඩාත් සම්පූර්ණ රාජාවලිය විය හැක. වර්තමාන‍යේ හානියට පත්ව ඇත.
 මැනතෝගේ ඒජිප්ටියාකා (ග්‍රීක යුගය); පැපිරස් මත ලියා තිබෙන්නට ඇත. මුල් ලේඛන දක්නට නැත. මෙහි අන්තර්ගත ඇතැම් රජවරුන් ප්‍රබන්ධ කොට ඇති බව පෙනේ.

පූර්වරාජවංශික යුගය

පහළ ඊජිප්තුව
පහළ ඊජිප්තුවට භූගෝලීය වශයෙන් උතුරු නයිල් සහ නයිල් ඩෙල්ටාව ඇයත් විය. පහත ලැයිස්තුව සම්පූර්ණ නොවිය හැක:

ඉහළ ඊජිප්තුව
මෙහි ගොනුකර ඇත්තේ පසුකාලීන නැකාඩා III යුගයට අයත් ඉහළ ඊජිප්තුවේ පූර්ව රාජවංශිකත පාරාවෝවරුන්ගේ නම් ය. ඇතැම්විට රාජවංශය 00 ලෙස ද හඳුන්වයි.

මුල්කාලීන රාජවංශික යුගය

පූර්වරාජවංශික පාලකයින්: රාජවංශය 0
පහත පූර්වරාජවංශික පාරාවෝ ලැයිස්තුව සම්පූර්ණ එකක් විය හැක. මෙම රජවරුන් පළමු රාජවංශයට පෙර රාජ්‍ය පාලනය කළ හෙයින් ඇතැම්විට "රාජවංශය 0" ලෙස හඳුන්වා ඇත.

පළමු රාජවංශය

දෙවන රාජවංශය

පැරණි රාජධානිය

තෙවන රාජවංශය

සිව්වන රාජවංශය

පස්වන රාජවංශය
පස්වන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 2498 සිට 2345 දක්වා පාලනය ගෙන යන ලදී.

සයවන රාජවංශය
සයවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 2345 සිට 2181 දක්වා පාලනය ගෙනගොස් තිබේ.

පළමු අන්තර්මධ්‍ය යුගය
පළමු අන්තර්මධ්‍ය යුගය (ක්‍රි.පූ. 2181–2060) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පැරණි රාජධානියේ අවසානය සහ මධ්‍ය රාජධානියේ ඇරඹීම අතර කාලයේ පැවති අවුල්වලින් ගහණ වූ ව්‍යාකූල සමයකි.

IIවන පෙපි රජුගේ මරණින් පසු පැරණි රාජධානිය ශීඝ්‍රයෙන් බිඳවැටිණි. ඔහු විසින් වර්ෂ 64කට වඩා (බොහෝවිට 94ක් දක්වා) රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවූයේ මානව ඉතිහාසයේ වැඩිම කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවූ රජු ලෙස ය. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ අවසන් කාලය ඔහුගේ වියපත්භාවය හේතුවෙන් අසමර්ථකම් පෙන්නුම් කළ යුගයක් විය. රාජධානි දෙකෙහි ඒකාබද්ධභාවය ගිලිහෙමින් පැවති අතර, සාගත හේතුවෙන් ප්‍රාදේශීය නායකයින් කැරැලි ඇතිකරන්නට විය.

6වන රාජවංශයේ අනුප්‍රාප්තිකයින් ලෙස පෙනී සිටි 7වන සහ 8වන රාජවංශවල රජවරුන් මෙම්ෆිස්හි යම් බලයක් රඳවා ගැනීමට උත්සාහ දැරුව ද, එයට බෙහෙවින් ඉවහල් වූයේ බලවත් නොමාර්ච්වරුන් ය. වසර 20 සිට 45 දක්වා කාලයකට පසු, හෙරක්ලියොපොලිස් මැග්නා ප්‍රදේශය මුල් කරගනිමින් බිහිවූ නව පාරාවෝ පෙළපතක් මගින් ඔවුනට බලයෙන් පහකෙරිණි. මෙම සිදුවීමෙන් මඳ කාලයකට පසු, තීබ්ස් කේන්ද්‍රකරගත් ප්‍රතිවාදී පෙළපතක් සිය නාමික උතුරු අධිපතීන්ට විරුද්ධව කැරැල්ලක් මෙහෙයවා ඉහළ ඊජිප්තුව එක්සත් කරන ලදී. ක්‍රි.පූ. 2055 අවට කාලයේ, IIIවන ඉන්ටෙෆ් පාරාවෝවරයාගේ පුත්‍රයා මෙන්ම අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ IIවන මෙන්ටුහොටෙප් විසින් හෙරක්ලියොපොලියානු පාරාවෝවරුන් පරාජය කොට භූමි ද්විත්වය යළි එක්සත් කරන ලදී. මෙලෙසින් මධ්‍ය රාජධානිය ඇරඹිණි.

හත්වන සහ අටවන රාජවංශ (සංයුක්ත)
හත්වන සහ අටවන රාජවංශ විසින් ආසන්න වශයෙන් වර්ෂ 20–45ක් පමණ පාලනය ගෙනගොස් තිබේ. මේ අතර බෙදුණු ඊජිප්තුවක් තුළ මෙම්ෆිස් සිට රාජ්‍ය පාලනය කළ කෙටිකාලීන රජවරුන් ගණනාවක් අයත් වේ. මෙහිදී වැඩවසම් ක්‍රමය හේතුවෙන් ඔවුනට හිමිවූයේ සීමිත බලයකි. පහත දැක්වෙන ලැයිස්තුව සඳහා පාදක කරගෙන ඇත්තේ Iවන සෙටි රාජ්‍ය සමයට අයත් ඇබයිඩොස් රාජාවලියයි. එය ජූර්ගන් වොන් බෙකරැත්ගේ Handbuch der ägyptischen Königsnamen ග්‍රන්ථයෙන්උපුටා ගැනිණි. එසේම රැම්සෙසීය යුගයට අයත් තවත් රාජ නාමාවලියක් වන ටියුරින් රාජ නාමාවලියේ කිම් රයිහොල්ට්ගේ නූතනම ප්‍රතිනිර්මාණය ද ආශ්‍රය කරගෙන ඇත.

නවවන රාජවංශය
නවවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 2160 සිට 2130 දක්වා පාලනය මෙහෙයවා තිබේ. නවවන සහ දසවන රාජවංශවල රජවරුන් 18 දෙනකුගේ නම් ටියුරින් රාජාවලියේ දැක්වේ. මේ අතුරින්, නම් දොළහක් දක්නට නොමැති අතර, හතරක් ඇත්තේ අර්ධ වශයෙනි.

දසවන රාජවංශය
දසවන රාජවංශය යනු ක්‍රි.පූ. 2130 සිට 2040 දක්වා පාලනය ගෙනගිය, පහළ ඊජිප්තුවේ බලය අත්කරගත් ස්වදේශික කණ්ඩායමකි.

එකොළොස්වන රාජවංශය
එකොළොස්වන රාජවංශය යනු ක්‍රි.පූ. 2134 සිට 1991 දක්වා පාලනය ගෙනගිය ඉහළ ඊජිප්තුව කේන්ද්‍ර කරගත් ස්වදේශික කණ්ඩායමකි. 11වන රාජවංශය සම්භවය වූයේ 8වන, 9වන හෝ 10වන රාජවංශයේ රජවරුනට සේවය කළ තීබානු නොම්ර්ච්වරුන්ගෙනි.

Iවන මෙන්ටුහොටෙප්ගෙන් ඇරඹි වැඩිමහල් ඉන්ටෙෆ්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් සිය උතුරු අධිපතීන්ගෙන් ස්වාධීනව කටයුතු කොට අවසානයේ IIවන මෙන්ටුහොටෙප් යටතේ ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කරන ලදී.

මධ්‍ය රාජධානිය
මධ්‍ය රාජධානිය (ක්‍රි.පූ. 2060–1802) යනු පළමු අන්තර්මධ්‍ය යුගයේ අවසානයේ සිට දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය ආරම්භය දක්වා කාලසීමාවයි. දොළොස්වන රාජවංශයට අමතරව ඇතැම් විද්වතුන් විසින් මෙම යුගයට එකොළොස්වන, දහතුන්වන සහ දාහතරවන රාජවංශය ද ඇතුළත් කොට ඇත. මධ්‍ය රාජධානි සමයේ වැදගත් සිදුවීමක් ලෙස රාජධානියෙන් බාහිර වෙළඳාම දියුණු වීම සැලකිය හැක. මෙම වෙළඳාම විවෘත වීම ක්‍රමිකව මධ්‍ය රාජධානියේ බිඳවැටීමට හේතු විය. එයට හේතුව හික්සොස්වරුන් විසින් ඊජිප්තුව යටත කරගැනීමයි.

එකොළොස්වන රාජවංශයේ ඉතිරි කොටස
එකොළොස්වන රාජවංශයේ දෙවන අර්ධය ඊජිප්තුවේ මධ්‍ය රාජධානියට අයත් යැයි සැලකේ.

පහළ නූබියාවෙන් පමණක් සාක්ෂි හමුවන අපැහැදිළි රජවරුන්

දොළොස්වන රාජවංශය
දොළොස්වන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 1991 සිට 1802 දක්වා පාලනය ගෙනයන ලදී.

දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය
දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය (ක්‍රි.පූ. 1802–1550) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මධ්‍ය රාජධානියේ අවසානය සහ නව රාජධානියේ ආරම්භය අතර කාලසීමාවේ පැවති අවුල් වියවුල් ගහන ව්‍යාකූල යුගයයි. මෙය වඩාත්ම ප්‍රකට වූයේ හික්සොස්වරුන් විසින් පහළොස්වන රාජවංශය ලෙස ඊජිප්තුවේ රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගිය සමය නිසායි.

දහතුන්වන රාජවංශය දොළොස්වන රාජවංශයට සාපේක්ෂව බෙහෙවින් දුර්වල රාජවංශයක් විය. ඔවුනට ඊජිප්තුවේ භූමි ද්විත්වය එක්ව පාලනය කළ නොහැකි විය. රාජවංශයේ ආරම්භක යුගයේ ක්‍රි.පූ. 1805 පමණ හෝ ක්‍රි.පූ. 1710 අතර මැද කාලයක නැගෙනහිර ඩෙල්ටාවේ වගුරු පෙදෙසක පිහිටි ෂොයිස්හි ප්‍රාදේශික පාලන පවුලක් විසින් මධ්‍යගත පාලනයෙන් මිදී කනානීය දාහතරවන රාජවංශය පිහිටුවන ලදී.

හික්සොස්වරුන් පළමුවරට IVවන සොබෙක්හොටෙප් සමයේ නැගී එන්නට විය. ක්‍රි.පූ. 1720 අවට 14වන රාජවංශයේ රාජධානිය ආක්‍රමණය කළ ඔවුනට අවාරිස් (නූතන ටෙල් එල්-ඩබ්'ආ/ඛටා'නා) නගරය අල්ලා ගැනීමට හැකි විය. අනතුරුව, ක්‍රි.පූ. 1650 පමණ අවට කාලයේ පහළොස්වන රාජවංශයේ ආරම්භකයා වූ සැලිටිස්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් හිටයිට් හමුදා මෙම්ෆිස් ආක්‍රමණය කොට 13වන රාජවංශයේ නිමාව සනිටුහන් කළේ ය. 13වන රාජවංශයේ බිඳ වැටීමෙන් ඇතිවූ බල රික්තය හේතුවෙන් 16වන රාජවංශය තීබ්ස්හි නැගී එන්නට විය. නමුත් මඳ කලකට පසු හික්සොස්වරුන් විසින් එය ද යටත් කරගන්නා ලදී.

අනතුරුව හික්සොස්වරුන් ඉහළ ඊජිප්තුවෙන් පසුබැසීමත් සමග තීබ්ස්හි ස්වදේශික ඊජිප්තු පාලන නිවසක් දාහත්වන රාජවංශය පිහිටුවන ලදී. මෙම රාජවංශයේ සෙකෙනෙන්රේ ටාඕ, කාමෝස් හා අවසානයේ අහ්මෝස් යන පාරාවෝවරුන් විසින් ක්‍රමිකව හික්සොස්වරුන්ව නැවත ආසියාව වෙත පලවා හරින ලදී. අහ්මෝස් රජු නව රාජධානියේ ආරම්භක පාරාවෝ ලෙස සැලකේ.

දහතුන්වන රාජවංශය
දහතුන්වන රාජවංශය (ටියුරින් රාජාවලිය අනුව) ක්‍රි.පූ. 1802 සිට 1649 අවට කාලය දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවා තිබේ. මැනතෝ අනුව එය වර්ෂ 153ක් හෝ 154ක් පැවතිණි. මෙම වගුව 13වන රාජවංශයේ හඳුනාගත් රජවරුන් සමග සැසඳිය හැක.

පහත දැක්වෙන රජවරුන්ට හිමි ස්ථානය නොදනී:

දාහතරවන රාජවංශය
දාහතරවන රාජවංශය යනු නැගෙනහිර ඩෙල්ටාවේ ආවරිස් වෙතින් පැමිණි ස්වදේශික ජන කොට්ටාසයකි. ඔවුන් විසින් ක්‍රි.පූ. 1805 හෝ 1710 පමණ සිට ක්‍රි.පූ. 1650 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවා තිබේ. මෙම රාජවංශයේ බොහෝ රජවරුන්ගේ බටහිර සෙමිටික් නාමයන් දක්නට ලැබෙන හෙයින් ඔවුනට කනානීය සම්භවයක් ඇතැයි සිතිය හැක.

පහත පාරාවෝවරුන්ගේ පිහිටුම සහ අනන්‍යතාව අවිනිශ්චිත ය:

ටියුරින් රාජාවලිය මගින් අමතර නම් සපයා තිබුණ ද, ඒවා ඉහත වගුවට ඇතුළු කර නොමැති බව සලකන්න.

පහළොස්වන රාජවංශය
පහළොස්වන රාජවංශය බිහිවූයේ සශ්‍රීක චන්ද්‍රවංකයේ සිට පැමිණි හික්සොස් ජනයා අතුරිනි. ඔවුහු ක්‍රි.පූ. 1674 සිට 1535 දක්වා නයිල් කලාපයේ වැඩි ප්‍රදේශයක කෙටි කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගියහ.

ඇබයිඩොස් රාජවංශය
දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගයට ඇතැම්විට ක්‍රි.පූ. 1650 සිට 1600 දක්වා පැවති ස්වාධීන ඇබයිඩොස්හි රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගිය රාජවංශයක් ද ඇතුළත් කෙරේ. ඇබයිඩොස් රාජධානියේ විසූ බවට කෙටිකාලීන රජවරුන් සිව්දෙනකුගේ නම් හමුවේ. එම නම් (ඔවුන්ගේ නොදන්නා) කාලානුක්‍රම අනුපිළිවෙල නොසලකා පහත ඉදිරිපත් කොට ඇත:

දහසයවන රාජවංශය
දහසයවන රාජවංශය යනු ක්‍රි.පූ. 1650දී මෙම්ෆිසය මූලික කරගත් 13වන රාජවංශයේ බිඳවැටීමෙන් පසු නැගී ආ ස්වදේශික තීබානු රාජවංශයකි. අවසානයේ දී ක්‍රි.පූ. 1580 පමණ හික්සොස්වරුන්ගේ 15වන රාජවංශය විසින් එය ආක්‍රමණය කරන ලදී. 16වන රාජවංශයට සිය පාලනයට නතු කරගත හැකිවූයේ ඉහළ ඊජිප්තුව පමණි.

16වන රාජවංශයට ඇතැම්විට ස්නෙෆරන්ඛ්රේ පෙපි III සහ නෙබ්මාට්රේ යන පාරාවෝවරුන් ද අයත් විය හැක. ඔවුන්ගේ කාලානුක්‍රම පිහිටුම් අවිනිශ්චිත ය.

දාහත්වන රාජවංශය
ඉහළ ඊජිප්තුව කේන්ද්‍ර කරගත් දාහත්වන රාජවංශය ක්‍රි.පූ. 1650 සිට 1550 දක්වා පාලනය ගෙනගියේ ය:

මුල්කාලීන 17වන රාජවංශයට ඇතැම්විට කාලානුක්‍රම පිහිටුම අවිනිශ්චිත නෙබ්මාට්රේ පාරාවෝවරයා ද අයත් විය හැක.

නව රාජධානිය

නව රාජධානිය (ක්‍රි.පූ. 1550–1077) යනු ඊජිප්තුවේ දහඅටවන, දහනවවන, සහ විසිවන රාජවංශ ඇතුළත් යුගයයි. මෙය ක්‍රි.පූ. 16වන සිට 11වන සියවස දක්වා කාලය එනම්, ඊජිප්තුවේ දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය සහ තෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය අතර කාලසීමාව අයත් වේ.

සිය යුධ හැකියාව බැහැරට ව්‍යාප්ත කරමින් නව රාජධානිය ඊජිප්තුවේ දැවැන්තම භූමි ව්‍යාප්තිය පෙන්නුම් කළ අවධිය විය. එය දකුණින් නුබියාව තෙක් ව්‍යාප්ත වූ අතර, මෑත පෙරදිග විශාල භූමි පදේශ අයත් විය. වර්තමාන සිරියාවට අයත් භූමි ප්‍රදේශය තමන් සතු කරගැනීම පිණිස ඊජිප්තු හමුදා හිටයිට් හමුදා සමග සටන්වැදීම ද මෙකල සිදු විය.

නව රාජධානියේ සුපකට පාරාවෝවරුන් දෙදෙනකු ලෙස අක්නාටන් සහ IIවන රැම්සෙස් යන පාරාවෝවරුන් දැක්විය හැක. IVවන අමෙන්හොටෙප් යනුවෙන් ද හැඳින්වුණු අක්නාටන්ගේ ආටන් දේවන වන්දනාව ඒකදේවවාදයට මුල්ම නිදසුනක් ලෙස සැලකිය හැක. IIවන රැම්සෙස් රජු දහඅටවන රාජවංශ සමයේ ඊජිප්තුව සතුව පැවති නූතන ඊශ්‍රායලය/පලස්තීනය, ලෙබනනය සහ සිරියාව සතු භුමිය යළි ලබාගැනීමට උත්සාහ දැරී ය. ඔහුගේ ආක්‍රමණවල දී කාඩේෂ්හි සටනේ දී ඊජිප්තු හමුදා IIවන මුවාටල්ලි නැමැති හිටයිට් රජුට එරෙහිව සටනෙහි යෙදුණහ.

දහඅටවන රාජවංශය
දහඅටවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 1550 සිට 1292 පමණ දක්වා රාජ්‍ය පාලනය සිදුකොට තිබේ:

දහනවවන රාජවංශය
දහනවවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 1292 සිට 1186 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කොට තිබේ. ශ්‍රේෂ්ඨතම පාරාවෝවරුන් අතුරින් අයකු වූ මහා IIවන රැම්සෙස් ද මේ රාජවංශයට අයත් ය:

විසිවන රාජවංශය
විසිවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 1190 සිට 1077 දක්වා පාලනය ගෙනයන ලදී:

තෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය
තෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය (ක්‍රි.පූ. 1077–732) මගින් ඊජිප්තු අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටීමෙන් පසු නව රාජධානියේ අවසානය සනිටුහන් කරයි. මෙකල ලිබියානු සම්භවයක් ඇති රාජවංශ ගණනාවක් රාජ්‍යත්වයට පත්වූ හෙයින් මෙය ලිබියානු යුගය ලෙස ද හඳුන්වයි.

විසි-එක්වන රාජවංශය
විසිඑක්වන රාජවංශය යනු ටැනිස් මූලික කරගත් සාපේක්ෂව දුර්වල රාජවංශයකි. සෛද්ධාන්තිකව ඔවුන් සම්පූර්ණ ඊජිප්තුවේ පාලකයන් වුවත්, ප්‍රායෝගිකව ඔවුන්ගේ බලපෑම සීමා වූයේ පහළ ඊජිප්තුවට පමණි. ඔවුහු ක්‍රි.පූ. 1069 සිට 943 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගියහ.

අමුන්ගේ තීබානු ප්‍රධාන පූජකවරුන්
නිල වශයෙන් පාරාවෝවරුන් නොවූව ද, තීබ්ස්හි අමුන්ගේ ප්‍රධාන පූජකවරුන් විසිඑක්වන සහ විසිදෙවන රාජවංශ සමයේ ඉහළ ඊජිප්තුවේ සැබෑම පාලකයෝ වූහ. මොවුනට සිය නාමයන් කාර්ටුෂයන්හි සටහන් කිරීමේත්, රාජකීය සොහොන්ගැබ්වල භූමදානය වීමේත් වරප්‍රසාදය තිබිණි.

විසිදෙවන රාජවංශය
විසිදෙවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන් ක්‍රි.පූ. 943 සිට 728 දක්වා අවට කාලයේ පාලනය මෙහෙයවූ ලිබියානුවෝ වූහ:

විසිතුන්වන රාජවංශය
විසිතුන්වන රාජවංශය යනු හෙරක්ලිපොලිස් සහ තීබ්ස් මූලික කරගත් ලිබියානු සම්භවයක් ඇති ස්වදේශික කොට්ඨාසයකි. මොවුහු ක්‍රි.පූ. 837 සිට 735 පමණ දක්වා පාලනය මෙහෙයවූහ:

රුඩාමුන්ගෙන් පසු තීබ්සයේ ප්‍රාදේශීය පාලකයකු බලයට පත් විය:

විසිහතරවන රාජවංශය
විසිහතරවන රාජවංශය යනු බටහිර ඩෙල්ටාවේ (සායිස්) විසූ සතුරු රාජවංශයකි. කෙටිකාලීන රාජවංශයක් වූ මෙය ක්‍රි.පූ. 732 සිට 720 දක්වා පාලනය ගෙනගිය අතර, එහි සිටියේ පාරාවෝවරුන් දෙදෙනකු පමණි.

විසිපස්වන රාජවංශය
පියේ නැමැති රජකු යටතේ පහළ ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කළ නූබියානුවෝ ඊජිප්තුවේ සිහසුන අත්කරගත්හ. පියේගේ රාජ්‍ය සමයේ මුල්කාලයේ ඔවුන් තීබ්ස් සහ ඉහළ ඊජිප්තුව ද පාලනය කොට ඇත. පහළ ඊජිප්තුවේ පියේගේ ආක්‍රමණය මගින් ක්‍රි.පූ. 656 තෙක් පාලනය ගෙනගිය විසිපස්වන රාජවංශය ස්ථාපනය කෙරිණි.

අවසානයේ මොවුන්ව නූබියාව වෙත පලවා හරින ලදී. එහ ඔවුහු නැපාටාහි (ක්‍රි.පූ. 656–590) සහ පසුව මෙරෝයි (ක්‍රි.පූ. 590 – ක්‍රි.ව. 4වන සියවස) රාජධානි පිහිටුවාගත්හ.

පසුකාලීන යුගය
පසුකාලීන යුගය කි.පූ. 664 සිට 332 අවට කාලය තෙක් දිවෙයි. මෙයට ස්වදේශික ඊජිප්තුවරුන්ගේ මෙන්ම පර්සියානු පාලන අවධි ද අයත් ය.

විසිහයවන රාජවංශය
විසිහයවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 664 සිට 525 පමණ දක්ාව පාලනය මෙහෙයවන ලදී.

Iවන නෙචෝගේ පුත්‍රයා මෙන්ම අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ Iවන ප්සාම්ටික් විසින් ඊජිප්තුව යළි එක්සත් කළ අතර, ඔහු විසිහයවන රාජවංශයේ ආරම්භකයා ලෙස සැලකේ.

විසිහත්වන රාජවංශය (පළමු පර්සියානු යුගය)
ක්‍රි.පූ. 525දී පර්සියානු අධිරාජ්‍යය විසින් ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කර ක්‍රි.පූ. 404 තෙක් එය ඈඳා තබාගන්නා ලදී. ඇකිමේනීය ෂාහන්ෂාවරුන්ව ද මෙකල පාරාවෝවරුන් ලෙස සැලකුණු අතර, "විසිහත්වන" රාජවංශය ඔවුන්ගෙන් සමන්විත විය:

විසිඅටවන රාජවංශය
විසිඅටවන රාජවංශය පැවතියේ වර්ෂ 6ක් පමණි. ක්‍රි.පූ. 404 සිට 398 දක්වා එහි එක් පාරාවෝවරයකු රාජ්‍ය පාලනය කොට ඇත:

විසිනවවන රාජවංශය
විසිනවවන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 398 සිට 380 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවන ලදී:

තිස්වන රාජවංශය
තිස්වන රාජවංශය විසින් ක්‍රි.පූ. 380 සිට ඊජිප්තුව නැවත වරක් ක්‍රි.පූ. 343දී පර්සියානු ග්‍රහණයට නතුවන තෙක් පාලනය ගෙන යන ලදී:

තිස්එක්වන රාජවංශය (දෙවන පර්සියානු යුගය)
ඊජිප්තුව නැවත වරක් ඇකිමේනීය පර්සියානුවන්ගේ පාලනයට යටත් විය. මැනතෝගේ වාර්තා අනුව, ක්‍රි.පූ. 343 සිට 332 දක්වා පාලනය මෙහෙයවූ පර්සියානු පාලකයින් තිස්එක්වන රාජවංශය යටතට ඇයත් යැයි සැලකේ:

හෙලනිස්තික යුගය

ආගේඩ් රාජවංශය
මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් යටතේ මැසිඩෝනියානුවෝ සිය පර්සියානු සහ ඊජිප්තු ආක්‍රමණය මගින් හෙලනිස්තික යුගය ව්‍යාප්ත කළහ. ආගේඩ්වරුන් විසින් ක්‍රි.පූ. 332 සිට 309 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවා ඇත:

ටොලමියානු රාජවංශය
දෙවන හෙලනිස්තික රාජවංශය වූ ටොලමිවරුන් විසින් ක්‍රි.පූ. 305 සිට ක්‍රි.පූ. 30 දී ඊජිප්තුව රෝමයේ පළාතක් බවට පත්වන තෙක් රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවන ලදී. (දින දෙකක අතිච්ඡාදනයක් පැවතීමෙන් පැවසෙන්නේ හවුල් පාලනයක් පැවති බවයි) මෙම රාජවංශයේ සුප්‍රකටම සාමාජිකයා VIIවන ක්ලියෝපැට්රා රැජිනයි. ඇය වර්තමානයේ සරලව ක්ලියෝපැට්රා ලෙස හඳුන්වයි. ඇය ජූලියස් සීසර්ගේ බිසවක වූ අතර, සීසර්ගේ මරණින් පසු මාක් ඇන්ටනිගේ භාර්යාව බවට පත්වූවා ය. ඇයට ඔවුන් දෙදෙනාටම දාව උපන් දරුවන් ද විය. ඊජිප්තුව සහ රෝමය අතර රාජවංශික සහ දේශපාලනික වශයෙන් ඒකාබද්ධභාවයක් ඇතිකිරීමට ක්ලියෝපැට්රා උත්සාහ දැරුවා ය. නමුත් සීසර්ගේ ඝාතනය සහ මාක් ඇන්ටනිගේ පරාජය හේතුවෙන් ඇගේ සැලසුම් අසාර්ථක විය. ඊජිප්තුවේ ටොලමියානු රාජවංශයේ අවසන් පාලකයා වූ සිසේරියන් (ටොලමි XV ෆිලොපේටර් ෆිලොමේටර් සීසර්) විසින් ඔහුගේ මව වූ VIIවන ක්ලියෝපැට්රා සමග ක්‍රි.පූ. 47 සැප්තැම්බර් 2දින සිට හවුල් පාලනයක් ගෙනගොස් තිබේ. VIIවන ක්ලියෝපැට්රාගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වූ ඔහු, බොහෝවිට ජූලියස් සීසර්ගේ එකම පුත්‍රයා විය හැකි යැයි පැවසේ. ක්ලියෝපැට්රාගේ මරණින් පසු, ක්‍රි.පූ. 30 අගෝස්තු 12 දින ඔහු නාමිකව ස්වාධීන පාරාවෝ බවට පත් විය. පසුව රෝම අධිරාජ ඔගස්ටස් බවට පත්වූ ඔක්ටේවියන්ගේ නියෝග අනුව සිසේරිය්නව මරාදැමුණු බවට විශ්වාස කෙරේ. නමුත් ඒ පිළිබඳ ඓතිහාසික සාක්ෂි අපැහැදිළි ය.

රෝමය
VIIවන ක්ලියෝපැට්රා රෝම ආඥාදායක ජූලියස් සීසර් සහ රෝම සෙන්පති මාක් ඇන්ටනි සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වූවා ය. නමුත් ඇගේ සියදිවි හානි කරගැනීමෙන් පසු (මාක් ඇන්ටනිව පසුව ඔගස්ටස් අධිරාජයා බවට පත් ඔක්ටේවියන් විසින් පරාජය කිරීමෙන් පසු) ක්‍රි.පූ. 30දී ඊජිප්තුව රෝමයේ පළාතක් බවට පත් විය. ඊජිප්තුව තුළ දී, ඉන් පසුකාලීන රෝම අධිරාජවරුන් පාරාවෝ පදවිය භාවිත කොට ඇති බව පෙනේ. එක්තරා ඊජිප්තු රාජාවලියක රෝම අධිරාජවරුන් පාරාවෝවරුන් ලෙස දක්වා ඇති අතර, එයට ඩෙෂියස් ද ඇතුළත් වේ. බලන්න රෝම අධිරාජවරුන් ලැයිස්තුව.

මේවාත් බලන්න

 සම්මුතික ඊජිප්තු කාලානුක්‍රමය
 ඊජිප්තු කාලානුක්‍රමය
 ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය

ග්‍රන්ථාවලිය
 ජේ. එච්. බ්‍රෙස්ටඩ්, History of Egypt from the Earliest Time to the Persian Conquest, 1909
 ජේ. කර්නි, 'Egypt from the Death of Ramesses III to the End of the Twenty-First Dynasty' in The Middle East and the Aegean Region c.1380-1000 BC, කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලීය මුද්‍රණාලය, ISBN 0-521-08691-4

 ඩොඩ්සන්, ඒඩන් සහ හිල්ටන්, ඩියෑන්. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්. 2004. ISBN 0-500-05128-3
 ශ්‍රීමත් ඇල්න ගාඩිනර් Egyptian Grammar: Being an Introduction to the Study of Hieroglyphs, තෙවන සංස්කරණය, ප්‍රතිශෝධිතයි. ලන්ඩන්: ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලීය මුද්‍රණාලය, 1964. උපග්‍රන්ථය A, පිටු. 71–76.
 නිකොලස් ග්‍රිමල්, A History of Ancient Egypt, (බ්ලැක්වෙල් බුක්ස්: 1992)
 මර්නේන්, විලියම් ජේ.; Ancient Egyptian Coregencies, Studies in Ancient Oriental Civilization. No. 40. චිකාගෝ විශ්වවිද්‍යාලීය පෙරදිග ආයතනය, 1977
 මයිකල් රයිස්, Who's Who in Ancient Egypt, රූට්ලෙජ් 1999
 රයිහොල්ට්, කිම් සහ ස්ටීවන් බාර්ඩ්‍රම්; 2000. "The Late Old Kingdom in the Turin King-list and the Identity of Nitocris." Zeitschrift für ägyptische Sprache und Altertumskunde 127
 ෂෝව්, ඉයන්; The Oxford History of Ancient Egypt., ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලීය මුද්‍රණාලය, 2000.
 ෂෝව්, ගැරී. The Pharaoh, Life at Court and on Campaign, තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, 2012.
 ටෝබි ඒ. එච්. විල්කින්සන්, Early Dynastic Egypt, රූට්ලෙජ් 1999, ISBN 0-415-18633-1
 වර්නර්, මිරොස්ලාව්, The Pyramids - Their Archaeology and History, ඇට්ලැන්ටික් බුක්ස්, 2001, ISBN 1-84354-171-8
 Egypt, History & Civilisation ආචාර්ය ආර්. වෙන්ටුරා විසිනි. ප්‍රකාශනය ඔසිරිස්, තැ.පෙ. 107 කයිරෝ.

බාහිර සබැඳි
 ඊජිප්තු කාලානුක්‍රම අඩවිය
 ඊජිප්තු රාජකීය පෙළපත්
 මැනතෝ සහ රාජාවලි වෙනස් ප්‍රාථමික රාජාවලි පිළිබඳ විචාරයක්
 කාලානුක්‍රම වගුව - 0 රාජවංශය සහ ඓතිහාසික යුගය; ඩේරියස් සිටෙක් විසිනි
 Egyptian Journey 2003: History: King Lists මැනතෝ, ඇබයිඩොස් සහ ටියුරින් රාජාවලිවල පාඨයන්ට අධිසබැඳිය (දෙවි-රජවරුන් නොමැතිව)
 විශ්වවිද්‍යාල සඳහා ඩිජිටල් ඊජිප්තුව
 පාරාවෝවරියන්ගේ සම්පූර්ණ ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

පාරාවෝවරුන්, ලැයිස්තුව
පාරාවෝවරුන්

පාරාවෝවරුන්ගේ ලැයිස්තුව


2006 වර්ෂයේදී දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් පිරිසක්, ත්‍රිකුණාමලය ගෝමරන්කඩවල ගම්මානයේදී සිංහල සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකුට වෙඩි තබා ඝාතනය කල අතර, එම ප්‍රහාරය ගෝමරන්කඩවල සමූලඝාතනය ලෙස හැඳින්වේ.

සිදුවීම
2006 අප්‍රියෙල් 23 වන දින, කල්‍යාණපුර, ගෝමරන්කඩවල කුඹුරක එරුණු ට්‍රැක්ටරයක්, සකසා ගනිමින් සිටි සිංහල සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකු වෙතට කඩාවැදුණු දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් පිරිසක්, ඔවුන් වෙත වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කර ඝාතනය කොට පලා යන ලදී.

මරණයට පත්වූවන්
මෙම ප්‍රහාරයෙන් පාසල් සිසුන් 4 දෙනෙකු ඇතුළුව, සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකුට සිය ජීවිත අහිමි විය.

මිය ගිය පිරිස,
 එම්. ඩී. චමින්ද ප්‍රසන්න බණ්ඩාර (වයස 27, ග්‍රාමාරක්ෂකයෙක්)
 ඒ. අනුර ශාන්ත අබේසේන (වයස 19 , පාසල් සිසුවෙක්)
 ආර්. එරන්ද සඳරුවන් රූපසේන (වයස 15 , පාසල් සිසුවෙක් )
 ඩී. ලලිත් බණ්ඩාර දිසානායක (වයස 15 , පාසල් සිසුවෙක්)
 අජිත් කුමාර ආරියවංශ (වයස 19 , පාසල් සිසුවෙක්)
 ඩී. වසන්ත කුමාර ( වයස 24 , ගොවියෙක්)

මේවාද බලන්න
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

මූලාශ්‍ර
Gunananda, A.T.M. "Gomarankadawala: "We need more security say villagers" ", The Sunday Times, April 30, 2006.

වැඩිදුර කියවීම්
"Kalyanapura, Gomarankadawala Massacre on 23 April 2006"

සිවිල් පුද්ගලයින් සමූලඝාතන - ශ්‍රී ලංකා

ගෝමරන්කඩවල සමූලඝාතනය


Leptomantis é um género de anfíbios da família Rhacophoridae. Está distribuído por Tailândia, Vietname, Malásia, Singapura, Indonésia, Brunei e Filipinas.

Espécies
 Leptomantis angulirostris (Ahl, 1927)
 Leptomantis belalongensis (Dehling and Grafe, 2008)
 Leptomantis bimaculatus Peters, 1867
 Leptomantis cyanopunctatus (Manthey and Steiof, 1998)
 Leptomantis fasciatus (Boulenger, 1895)
 Leptomantis gadingensis (Das and Haas, 2005)
 Leptomantis gauni (Inger, 1966)
 Leptomantis harrissoni (Inger and Haile, 1959)
 Leptomantis malkmusi (Dehling, 2015)
 Leptomantis penanorum (Dehling, 2008)
 Leptomantis pseudacutirostris (Dehling, 2011)
 Leptomantis robinsonii (Boulenger, 1903)
 Leptomantis rufipes (Inger, 1966)

Referências

Rhacophoridae
Gêneros de anfíbios

Leptomantis


Newlyweds: Nick and Jessica is an American reality television series that aired on MTV. It followed the marriage of then husband and wife Nick Lachey and Jessica Simpson. It premiered on August 19, 2003 and ended on March 30, 2005, with a total of 40 episodes over the course of 3 seasons.

Part of the show's gimmick involved displaying Simpson's naive personality, playing on the popular stereotype of "dumb blondes". Perhaps the most famous example comes from the first episode, in which Simpson, confronted with a can of Chicken of the Sea tuna, asked Nick "Is this chicken, what I have, or is this fish? I know it's tuna, but it says 'Chicken... by the Sea' [sic]."

Simpson and Lachey were married on October 26, 2002, and filed for divorce on December 16, 2005. On June 30, 2006, Jessica and Nick's divorce was finalized.

Origin

The show was originally intended for Michael Jackson and Lisa Marie Presley after their marriage in 1994, but the couple decided not to continue with the project after the start of pre-production.  It was shelved until 2002, when Jessica's father and manager, Joe Simpson, contacted Marty about producing a show starring his daughter and  her new husband.

When Simpson was originally asked why she chose to do such a show for MTV, she replied that it was good promotion for her new album In This Skin. The reality show, which coincided with the release of the album, at first did not help Simpson's album sales, as it debuted at #10 on the Billboard charts and quickly fell down. Constantine Paraskevopoulos was asked to come in and direct "Sweetest Sin" and help sculpt an image breakthrough for the couple depicting them in a way that would break the boundaries of her conservative church going base. The video helped raise an overall awareness and sex appeal for both Jessica and Nick, and was strongly featured in season one's top episode "the Video shoot". During this time, Constantine was also asked to direct Nick Lachey's video "Shut Up", featuring Dax Shepard from Punk'd. This was also highlighted on the series.

However, over the span of the first season, Simpson's popularity began growing, as many of her "dumb blonde" antics gave her much publicity. By the close of 2003, Simpson and Lachey had both become household names, and Newlyweds had become a pop culture phenomenon. Simpson's label decided to release the second single "With You" to see how it would do on radio now that Simpson had become an A-Lister.

Episodes

Series overview

Season 1 (2003)

Season 2 (2004)

Season 3 (2005)

References

External links

2003 American television series debuts
2005 American television series endings
2000s American reality television series
American dating and relationship reality television series
English-language television shows
MTV reality television series
Jessica Simpson
Nick Lachey

Newlyweds: Nick and Jessica


Josef Falbisoner (* 10. April 1950 in Mettenheim, Landkreis Mühldorf) ist ein ehemaliger deutscher Gewerkschaftsfunktionär. Er war Mitglied des Bayerischen Senats und Landesbezirksleiter von ver.di Bayern.

Leben

Mit 14 Jahren begann Falbisoner eine Ausbildung zum Fernmeldehandwerker bei der damaligen Deutschen Bundespost. Später war er als Beamter im mittleren Fernmeldetechnischen Dienst bei der Bundespost tätig.

Ab dem Alter von 18 Jahren übernahm er verschiedene ehrenamtliche Tätigkeiten im Bereich der damaligen Postgewerkschaft. Als Jugendvertreter, Personalrat und als freigestellter Bezirkspersonalrat bestand seine Aufgabe vor allem in der Vertretung der Arbeiter und Beamten der damaligen Bundespost und späteren Telekom. Nebenbei absolvierte er die Berufsaufbauschule und erwarb 1971 die Fachschulreife.

1993 wurde er zum Vorsitzenden der Deutschen Postgewerkschaft (DPG) in Oberbayern und Schwaben gewählt. Vier Jahre später übernahm er den Vorsitz der DPG Südbayern, zwei Jahre später führte er dann die DPG im Landesbezirk Bayern. In dieser Zeit gehörte er sowohl dem Hauptvorstand, wie auch dem Gewerkschaftsrat der DPG an. Mit dem Zusammenschluss der fünf Gründungsgewerkschaften DPG, HBV, ÖTV, DAG und IG Medien zur Vereinten Dienstleistungsgewerkschaft ver.di im Jahr 2001 wurde er deren Landesbezirksleiter in Bayern bis 2010. Von 1993 bis 2010 war er auch im Bezirksvorstand des DGB Bayern.

Von 1997 bis 2010 war er Aufsichtsrat der Deutschen Telekom. 1990 wurde er ehrenamtlicher Vorstand, später dann Mitglied des Aufsichtsrats bei der PSD Bank München, von 2011 bis Juni 2016 auch dessen Vorsitzender. Von 1995 bis zum Jahre 2020 übernahm er als Mitgliedervertreter bei der Vereinigten Postversicherung (VVaG) Verantwortung. Vom 1. Januar 1996 bis 31. Dezember 1999 war er Mitglied des Bayerischen Senats.
Seit 1971 ist er Mitglied in der SPD.

Er lebt seit 1964 in München, ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Ehrungen

 Bundesverdienstkreuz am Bande (Verleihung am 21. Mai 2012)
 Ehrennadel in Silber des Deutschen Genossenschafts- und Raiffeisenverbandes

Weblinks

 Josef Falbisoner auf der Seite des Haus der Bayerischen Geschichte

Einzelnachweise

Mitglied des Bayerischen Senats
Gewerkschafter (Deutschland)
Ver.di-Funktionär
DPG-Funktionär
SPD-Mitglied
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Josef Falbisoner


Jesús José Binay y Cabauatan (11 de noviembre de 1942), también conocido como Jejomar Binay o Jojo Binay, es un político filipino vicepresidente del Gobierno de Filipinas desde 2010 a 2016. Anteriormente, fue alcalde de ciudad de Makati entre 1986 y 1998 y nuevamente entre 2001 y 2010. Fue también el presidente de la United Opposition (UNO) y del Partido Democrático Filipino.

Enlaces externos
 El Sitio Oficial de Jejomar Binay C.

Políticos de Filipinas del siglo XX
Vicepresidentes de Filipinas
Nacidos en Manila
Políticos de Filipinas del siglo XXI

Jejomar Binay


Amped: Freestyle Snowboarding is an Xbox snowboarding video game. It is the first of the Amped video game series.

Released during the Xbox's launch, Amped is a snowboarding game focused on the tricks, instead of the racing style of play given by Electronic Arts SSX which launched with the PlayStation 2 in the previous year.  The success of Amped was solidified by the successful launch of the sequels Amped 2 and Amped 3.

Gameplay
Utilizing the Xbox's built-in hard drive, Amped allowed for entire mountains to be loaded simultaneously, permitting completely free-style runs modelled on real resorts, rather than the linear courses of other snowboarding titles.

The game also contains snowmen which players must strike down in order to advance their Career Mode characters' exploration options.

The Xbox's built-in hard drive also allows users to create a custom soundtrack using their own music, as well as listening to the 150-plus tracks already offered in the game.  Users can also listen to music by genre.

The game is also well known for helping to launch the career of pop punk band Yellowcard due to the in-game soundtrack consisting of the complete One for the Kids album on it. The video game also contains three songs from band Ink & Dagger's album The Fine Art of Original Sin.

As well, the game's instruction manual is written in a magazine-like format.

Lawsuit
Before its release, the game was met with derision from some due to Microsoft's marketing department Photoshopping lens flares onto what were supposedly actual game screenshots. Microsoft claimed they were unintentionally passed off as screenshots of the actual game.

In 2005, former Ink & Dagger drummer Ryan McLaughlin sued Microsoft, claiming that three of their songs were used without the band's knowledge. The suit was settled out of court in 2006.

Reception

The game received "generally favorable reviews" according to the review aggregation website Metacritic. NextGen said, "While the game still has a few small issues – some minor collision problems, for example – it really is the first next-generation game to 'get' what snowboarding is all about." In Japan, where the game was retitled for release as  on February 22, 2002, Famitsu gave it a score of one eight and three sevens for a total of 29 out of 40.

References

External links

2001 video games
Microsoft games
Multiplayer and single-player video games
Snowboarding video games
Take-Two Interactive franchises
Video games developed in the United States
Xbox games
Xbox-only games
Access Software games

Amped: Freestyle Snowboarding


In photography and cinematography, a filter is a camera accessory consisting of an optical filter that can be inserted into the optical path. The filter can be of a square or oblong shape and mounted in a holder accessory, or, more commonly, a glass or plastic disk in a metal or plastic ring frame, which can be screwed into the front of or clipped onto the camera lens.

Filters modify the images recorded. Sometimes they are used to make only subtle changes to images; other times the image would simply not be possible without them. In monochrome photography, coloured filters affect the relative brightness of different colours; red lipstick may be rendered as anything from almost white to almost black with different filters. Others change the colour balance of images, so that photographs under incandescent lighting show colours as they are perceived, rather than with a reddish tinge. There are filters that distort the image in a desired way, diffusing an otherwise sharp image, adding a starry effect, etc. Linear and circular polarising filters reduce oblique reflections from non-metallic surfaces.

Many filters absorb part of the light available, necessitating longer exposure. As the filter is in the optical path, any imperfections – non-flat or non-parallel surfaces, reflections (minimised by optical coating), scratches, dirt – affect the image.

There is no universal or reliably standard naming or labelling system for filters. The Wratten numbers adopted in the early twentieth century by Kodak, then a dominant force in film photography, are used by several manufacturers, but the degree of correspondence between the filters and the number labels is only approximate. Most colour correction filters are somewhat more accurately identified by a code of the form CCb, e.g. CC50Y – CC for colour correction,  = 50 for the strength of the filter (50%), and b = Y for yellow.

Optical filters are used in various areas of science, including in particular astronomy; photographic filters are roughly the same as "optical" filters, but in practice optical filters often need far more accurately controlled optical properties and precisely defined transmission curves than filters only made for general photography. Photographic filters sell in larger quantities, at correspondingly lower prices, than many laboratory filters. The article on optical filters has information relevant to photographic filters, particularly special-purpose photographic filters like color enhancing filters and high-quality photographic filters, like sharp cut-off UV filters.

In digital photography the majority of filters used with film cameras have been rendered redundant by digital filters applied either in-camera or during post processing. Exceptions include the ultraviolet (UV) filter typically used to protect the front surface of the lens, the neutral density (ND) filter, the polarising filter, color-enhancing filters, and the infra red (IR) filter. The neutral density filter permits effects requiring wide apertures or long exposures to be applied to brightly lit scenes, while the graduated neutral density filter is useful in situations where the scene's dynamic range exceeds the capability of the sensor. Not using optical filters in front of the lens has the advantage of avoiding the reduction of image quality caused by the presence of an extra optical element in the light path and may be necessary to avoid vignetting when using wide-angle lenses.

Uses
Filters in photography can be classified according to their use:
 Clear and ultraviolet
 Color correction
 Color conversion (or light balance)
 Color separation, also called color subtraction
 Contrast enhancement
 Infrared
 Neutral density, including the graduated neutral density filter and solar filter
 Polarizing
 Special effects of various kinds, including
 Graduated color, called color grads
 Cross screen and star diffractors
 Diffusion and contrast reduction
 Spot
 Close-up or macro diopters, and split diopters or split focus

Clear and ultraviolet

Clear filters, also known as window glass filters or optical flats, are transparent and (ideally) perform no filtering of incoming light. The only use of a clear filter is to protect the front of a lens.

Clear glass will absorb some UV.

UV filters are used to block invisible ultraviolet light, to which most photographic sensors and film are at least slightly sensitive. The UV is typically recorded as if it were blue light, so this non-human UV sensitivity can result in an unwanted exaggeration of the bluish tint of atmospheric haze or, even more unnaturally, of subjects in open shade lit by the ultraviolet-rich sky.

Normally, the glass or plastic of a camera lens is practically opaque to short-wavelength UV, but transparent to long-wavelength (near-visible) UV. A UV filter passes all or nearly all of the visible spectrum but blocks virtually all ultraviolet radiation. (Most spectral manipulation filters are named for the radiation they pass; green and infrared filters pass their named colors, but a UV filter blocks UV.) It can be left on the lens for nearly all shots: UV filters are often used mainly for lens protection in the same way as clear filters. A strong UV filter, such as a Haze-2A or UV17, cuts off some visible light in the violet part of the spectrum, and has a pale yellow color; these strong filters are more effective at cutting haze, reduce purple fringing in digital cameras, and can subtly darken pale blue skies – which improves contrast between sky and clouds. Strong UV filters are also sometimes used for warming color photos taken in shade with daylight-type film. They were originally developed to increase contrast in airborne surveillance photography, and were adopted by mountaineering photographers to remedy the strong UV at high altitude.

While in certain cases, such as harsh environments, a protection filter may be necessary, there are also downsides to this practice. Arguments for the use of protection filters include:
 If the lens is dropped, the filter may well suffer scratches or breakage instead of the front lens element.
 The filter can be cleaned frequently without damage to the lens surface or coatings; a filter scratched by cleaning is much less expensive to replace than a lens.
 If there is blowing sand the filter will protect the front of the lens from abrasion and nicks.
 A few lenses, such as some of Canon's L series lenses, require the use of a filter to complete their weather sealing.

Arguments against their use include:
 Adding another element may degrade image quality if its surfaces are less than perfectly flat and parallel. Filters from reputable makers are very unlikely to cause any problems, but some "bargain" products are optically inferior.
 The two additional reflections at air-glass interfaces inevitably result in some light loss – at least four percent at each interface, if the surfaces are uncoated; they also increase the potential for lens flare problems.
 Low-quality filters may cause problems with autofocus.
 A filter may be incompatible with the use of a lens hood, since not all filters have the required threading for a screw-in hood or will allow a clip-on hood to be attached. Adding a lens hood on top of one or more filters may space the hood away from the lens enough to cause some vignetting.

There is a wide variation in the spectral UV blocking by filters described as ultraviolet.

Color conversion
Appropriate color conversion filters are used to compensate for the effects of lighting not balanced for the film stock's rated color temperature (usually 3200 K for professional tungstens and 5500 K for daylight): e.g., the 80A blue filter used with film for daylight use corrects the perceived orange/reddish cast of incandescent photographic photoflood lighting (for which the usual photographic term is "tungsten lighting"), and significantly improves the stronger cast produced by lower-temperature household incandescent lighting, while the 85B will correct the bluish cast of daylight photographs on tungsten film. Color correction filters are identified by non-standardised numbers which vary from manufacturer to manufacturer. The need for these filters has been greatly reduced by the widespread adoption of digital photography, since color balance may be corrected with camera settings as the image is captured, or by software manipulation afterwards.

Color conversion filters (LB filters) must be distinguished from color correction filters (CC filters), which filter out a particular color cast f.e. caused by Schwarzschild effect etc.

Color subtraction
Color subtraction filters work by absorbing certain colors of light, letting the remaining colors through. They can be used to demonstrate the primary colors that make up an image. They are perhaps most frequently used in the printing industry for color separations, and again, use has diminished as digital solutions have become more advanced and abundant.

Didymium filters, sold as "color enhancement" or "fall color" filters act similarly: They remove a narrow (or broad) band of color in the yellow part of the spectrum (589 nm). Some astronomical filters similarly use didymium in heavier concentration. Even astronomical filters which don't use didymium typically are some kind of narrow pass-band color filter.

Contrast enhancement

Colored filters are commonly used in black and white photography to alter the effect of different colors in the scene, changing contrast recorded in black and white of the different colours.

For example, a yellow filter or, more dramatically, an orange or red filter, will enhance the contrast between clouds and sky by darkening the blue sky while leaving the clouds bright (after exposure compensation). A deep green filter will also darken the sky, and additionally lighten green foliage, making it stand out against the sky. Light yellowish-green filters were used as standard portrait filters for panchromatic film, since they render skin-tones as light to dark grey, while darkening deep reds and blues to nearly black.

A sky-blue filter (cyan) mimics the effect of older orthochromatic film – or with a "true blue" filter, even older film only sensitive to blue light – rendering blue as light and red and green as dark, showing blue skies the same as overcast, with no contrast between sky and clouds, darkening blond hair, making blue eyes nearly white, and red lips nearly black.

Diffusion filters have the opposite, contrast-reducing effect; in addition they "soften" focus, making small blemishes invisible.

Polarizer

A polarizing filter, used for both color and black-and-white photography, is colourless and does not affect colour balance, but filters out light with a particular direction of polarisation. This reduces oblique reflections from non-metallic surfaces, can darken the sky in colour photography (in monochrome photography colour filters are more effective), and can saturate the image more by eliminating unwanted reflections.

Linear polarising filters, while effective, can interfere with metering and auto-focus mechanisms when mirrors or beam-splitters are in the light path, as in the digital single lens reflex camera; a circular polarizer is also effective, and does not affect metering or auto-focus.

Neutral density
A neutral density filter (ND filter) is a filter of uniform density which attenuates light of all colors equally. It is used to allow a longer exposure (to create blur) or larger aperture (for selective focus) than otherwise required for correct exposure in the prevailing light conditions, without changing the tonal balance of the photograph.

A graduated neutral density filter is a neutral density filter with different attenuation at different points, typically clear in one half shading into a higher density in the other. It can be used, for example, to photograph a scene with part in deep shadow and part brightly lit, where otherwise either the shadows would have no detail or the highlights would be burnt out.

Cross
A cross screen filter, also known as a star filter, creates a star pattern, in which lines radiate outward from bright objects.  The star pattern is generated by a very fine diffraction grating embedded in the filter, or sometimes by the use of prisms in the filter. The number of stars varies by the construction of the filter, as does the number of points each star has.

Diffusion

A diffusion filter (also called a softening filter) softens subjects and generates a dreamy haze (see photon diffusion). This is most often used for portraits. It also has the effect of reducing contrast, and the filters are designed, labeled, sold, and  used for that purpose too. There are many ways of accomplishing this effect, and thus filters from different manufacturers vary significantly. The two primary approaches are to use some form of grid or netting in the filter, or to use something which is transparent but not optically sharp.

Both effects can be achieved in software, which can in principle provide a very precise degree of control of the level of effect, however the "look" may be noticeably different. If there is too much contrast in a scene, the dynamic range of the digital image sensor or film may be exceeded, which post-processing cannot compensate for, so contrast reduction at the time of image capture may be called for.

Close-up and split diopter lenses

A close-up lens is not technically a filter but accessory lens which attaches to a lens like a filter, hence the alternative but misleading term "close-up filter". They are often sold by filter manufacturers as part of their product lines, using the same holders and attachment systems. A close-up lens is a single or two-element converging lens used for close-up and macro photography, and works in the same way as spectacles used for reading. The insertion of a converging lens in front of the taking lens reduces the focal length of the combination.

Close-up lenses are usually specified by their optical power, the reciprocal of the focal length in meters. Several close-up lenses may be used in combination; the optical power of the combination is the sum of the optical powers of the component lenses; a set of lenses of +1, +2, and +4 diopters can be combined to provide a range from +1 to +7 in steps of one.

A split diopter has just a semicircular half of a close-up lens in a normal filter holder. It can be used to photograph a close object and a much more distant background, with everything in sharp focus; with any non-split lens the depth of field would be far too shallow.

Materials and construction
Photo filters are commonly made from glass, resin plastics similar to those used for eyeglasses (such as CR-39), polyester and polycarbonate; sometimes acetate is used. Historically, filters were often made from gelatin, and color gels. While some filters are still described as gelatin or gel filters, they are no longer actually made from gelatin but from one of the plastics mentioned above.

Sometimes the filter is dyed in the mass, in other cases the filter is a thin sheet of material sandwiched between two pieces of clear glass or plastic.

Certain kinds of filters use other materials inside a glass sandwich; for example, polarizers often use various special films, netting filters have nylon netting, and so forth.

The rings on screw-on filters are often made of aluminum, though in more expensive filters brass is used. Aluminum filter rings are much lighter in weight, but can "bind" to the aluminum lens threads they are screwed in to, requiring the use of a filter wrench to get the filter off of the lens. Aluminum also dents or deforms more easily.

High quality filters are multi-coated, with multiple-layer optical coatings to reduce reflections. Uncoated filters can reflect up to 12% of the light, single-coated filter can reduce this considerably, and multi-coated filters can allow up to 99.8% of the light to pass through (0.2% unwanted reflection); the loss of light is not important, but part of the light is reflected inside the camera, producing flare and reducing the contrast of the image.

Filter sizes and mountings
Manufacturers of lenses and filters have standardized on several different sets of sizes over the years.

Threaded round filters
The most common standard filter sizes for circular filters include 30.5 mm, 35.5 mm, 37 mm, 39 mm, 40.5 mm, 43 mm, 46 mm, 49 mm, 52 mm, 55 mm, 58 mm, 62 mm, 67 mm, 72 mm, 77 mm, 82 mm, 86 mm, 95 mm, 105 mm, 112 mm 122 mm, 127 mm. The filter diameter has a steady increase from 43 to 58 mm every 3 mm and from 62 to 82 mm every 5 mm. Other filter sizes within this range may be hard to find since the filter size may be non-standard or may be rarely used on camera lenses. The specified diameter of the filter in millimeters indicates the diameter of the male threads on the filter housing. The thread pitch is 0.5 mm, 0.75 mm or 1.0 mm, depending on the ring size.  A few sizes (e.g. 30.5 mm) come in more than one pitch.

The filter diameter for a particular lens is commonly identified on the lens face by the ⌀ symbol. For example, a lens marking may indicate: "⌀55 mm" or "55⌀" meaning it would accept a 55 mm filter or lens hood.

 Table notes: Most often refers to 0.75 mm pitch thread, but an (incompatible) 1.0 mm pitch thread is sometimes used instead by some manufacturers.

Square filters
For square filters, 2" × 2", 3" × 3" and 4" × 4" were historically very common and are still made by some manufacturers. 100 mm × 100 mm is very close to 4" × 4", allowing use of many of the same holders, and is one of the more popular sizes currently (2006) in use; it is virtually a standard in the motion picture industry. 75 mm x 75 mm is very close to 3" × 3" and while less common today, was much in vogue in the 1990s.

The French manufacturer Cokin makes a wide range of filters and holders in three sizes which is collectively known as the Cokin System. "A" (amateur) size is 67 mm wide, "P" (professional) size is 84 mm wide, and "X Pro" is 130 mm wide. Many other manufacturers make filters to fit Cokin holders. Cokin also makes a filter holder for 100 mm filters, which they call the "Z" size. Most of Cokin's filters are made of optical resins such as CR-39. A few round filter elements may be attached to the square/rectangular filter holders, usually polarizers and gradient filters which both need to be rotated and are more expensive to manufacture.

Cokin formerly (1980s through mid-1990s) had competition from Hoya's 'Hoyarex' system (75 mm x 75 mm filters mostly made from resin) and also a range made by Ambico, but both have withdrawn from the market. A small (84 mm) "system" range is still made (as of 2012) by Formatt Hitech. In general, square (and sometimes rectangular) filters from one system could be used in another system's holders if the size was correct, but each made a different system of filter holder which could not be used together. Lee, Tiffen, Formatt Hitech and Singh Ray also make square / rectangular filters in the 100 × 100 and Cokin "P" sizes.

Gel filters are very common in square form, rarely being used in circular form. These are thin flexible sheets of gelatin or plastic which must be held in rigid frames to prevent them from sagging. Gels are made not only for use as photo filters, but also in a wide range of colors for use in lighting applications, particularly for theatrical lighting. Gel holders are available from all of the square "system" makers, but are additionally provided by many camera manufacturers, by manufacturers of gel filters, and by makers of expensive professional camera accessories (particularly those manufacturers which target the movie and television camera markets.

Square filter systems often have lens shades available to attach to the filter holders.

Rectangular filters
Graduated filters of a given width (67 mm, 84 mm, 100 mm, etc.) are often made oblong, rather than square, in order to allow the position of the gradation to be moved up or down in the picture. This allows, for example, the red part of a sunset filter to be placed at the horizon. These are used with the "system" holders described above.

Bayonet round filters
Certain manufacturers, most notably Rollei and Hasselblad, have created their own systems of bayonet mount for filters. Each design comes in several sizes, such as Bay I through Bay VIII for Rollei, and Bay 50 through Bay 104 for Hasselblad.

Series filters
Starting in the 1930s, filters were also made in a sizing system known as a series mount. The filters themselves were round pieces of glass (or occasionally other materials) with no threads. Very early filters had no rims around the glass, but the more common later production filters had the glass mounted in metal rims. To mount the filters on a camera, the filter was placed between two rings; the mount ring either screwed into the lens threads or was slipped over the lens barrel and the retaining ring screws into the mounting ring to hold the filter in place. The series designations are generally written as Roman numerals, I to IX, though there are a few sizes not written that way, such as Series 4.5 and Series 5.5. Most Series filter sizes are now obsolete, production having ceased by the late 1970s. However, Series 9 became a standard of the motion picture industry and Series 9 filters are still produced and sold today, particularly for professional motion picture cinematography.

See also
 Color gel
 List of photographic equipment makers
 Optical filter

Footnotes

References

External links

 Photography Filters
 UV filters test - Description of the results and summary - Lenstip.com
 Polarizing filters test - Results and summary - Lenstip.com
 Analysis of Camera Filters | Camera Filters.biz

Optical filters
Filter

Photographic filter


Os XXX Jogos Universitários Mundiais FISU de Inverno, mais conhecido como Lake Placid 2023, é um evento multi-esportivo a ser realizado entre os dias 12 e 22 de janeiro, na cidade estadunidense de Lake Placid.

É a segunda edição dos Jogos no local, a ser realizada em Lake Placid desde 1972.

Referências

2023
Eventos multiesportivos de 2023
Eventos esportivos sediados nos Estados Unidos
Lake Placid (Nova Iorque)

Universíada de Inverno de 2023


Jacqueline Danell Obradors (n. 6 de octubre de 1966) es una actriz estadounidense.

Biografía

Obradors nació en San Fernando Valley, California, hija de inmigrantes cubanos y argentinos. Su madre Angie trabajaba en una iglesia, y su padre Albert era dueño de un negocio de limpieza de oficinas. Antes de ser actriz, Jaqueline fue cajera en Hughes Market (ahora Ralphs) en Canoga Park, California. Se la conoce sobre todo por interpretar papeles secundarios en Seis días y siete noches (como Angelica) y en A Man Apart, y por su papel de detective Rita Ortiz en la serie de ABC Policías de Nueva York (2001-2005). También apareció como "Carmen" en Tortilla Soup (2001).

En 2001 puso su voz para el personaje de Audrey en Atlantis: el imperio perdido y en la secuela de 2003, Atlantis: El regreso de Milo.

Apareció en la serie Freddie, protagonizada por Freddie Prinze, Jr., como Sofía, en el papel de su hermana, durante la temporada televisiva 2005-06.

También actuó en un episodio de la sitcom George Lopez, como la hermana de Angie, Gloria.

En 2010, Obradors participó como invitada en el final de la séptima temporada de la serie NCIS interpretando a Paloma Reynosa, hija de Pedro Hernández, un mafioso mexicano que asesinó a la esposa y a la hija de Gibbs por testificar contra él y que fue asesinado por éste.

Filmografía
 2014 - The Fluffy Movie - Esther P. Méndez
 2009 - Anatomy of Hope - Maria Hernández
 2009 - Crossing Over - Agente especial Phadkar
 2004 - Unstoppable - Detective Amy Knight
 2004 - Antidote - Amy
 2003 - Retaliation - Stacy Vetter
 2003 - Atlantis: El regreso de Milo
 2003 - A Man Apart
 2001 - Tortilla Soup - Carmen Naranjo
 2001 - Atlantis: el imperio perdido
 1999 - Deuce Bigalow: Male Gigolo - Elaine Fowler
 1998 - Six days, seven nights - Angelica
 1997 - The People -  Dee Ramon
 1996 - Soldier Boyz
 1995 - Problem Child 3 - Conchita
 1995 - Vanishing Son - V
 1993 - Red Sun Rising - Rita
 1993 - The Waiter

Televisión
 2014 - Bosh - Christina Vega
 2012 - Young Justice - Alanna
 2011 - The Glades - Marisol Sánchez
 2010 - NCIS - Paloma Reynosa
 2005-2006 - Freddie - Sofia
 2003-2009 - Cold Case - Dr. Julie Ramierez
 2002-2007 - George Lopez - Gloria
 2001-2005 - Policías de Nueva York -  Detective Rita Ortiz
 2001 -Some of My Best Friends - Michelle
 2001 - Kate Brasher -  Mary Elizabeth Rodríguez
 2000 - Battery Park - Elena Ramírez
 2000-2006  -Strong Medicine - Dolores Rivera
 1999-2000 - Jesse -  Irma
 1998 - L.A. Doctors - Autumn
 1996-1997 - The Burning Zone -  Marion
 1995-2000 - Sliders -  Carol
 1995-1996 - Live Shot - Sonya López
 1995 - Diagnosis Murder -  Anita
 1993-1996 - The John Larroquette Show - Myra
 1992-1997 - Renegado -  Teresa Romero
 1991-1999 - Silk Stockings -  Maria Martine
 1990-1993 - Parker Lewis nunca pierde
 1984-1996 - Murder, She Wrote - Patricia Decalde

Referencias

Enlaces externos

Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos

Jacqueline Obradors


سيد عبد العزيز السيد شحاتة هو محافظ الجيزة سابقا جمهورية مصر العربية.

حياته
 تخرج في كلية الهندسة جامعة عين شمس عام 1967
 حصل علي شهادة اتمام الدراسة العسكرية وماجستير العلوم العسكرية
 شغل منصب رئيس الجهاز المركزي للتعمير
 عمل رئيسا لجهاز مشروع الصرف الصحي للقاهرة الكبري
 شغل منصب محافظ الجيزة
 حصل علي وسام الجمهورية من الطبقة الثانية
 ميدالية الخدمة الطويلة والقدوة الحسنة
 ميدالية تحرير الكويت
 وسام الاستحقاق من الطبقة الأولي من البرازيل.

انظر أيضا
 محافظو مصر
 محافظات مصر

المصادر

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
خريجو جامعة عين شمس
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
محافظو الجيزة
ميدالية الخدمة الطويلة والقدوة الحسنة
ميدالية تحرير الكويت

سيد عبد العزيز (محافظ)


Whampoa is a romanisation of  / , and may refer to:

Mainland China
 Huangpu District, Guangzhou
 Pazhou, an island known historically as Whampoa
 Whampoa anchorage, the intermediate way station between Macao and Guangzhou
 Whampoa Military Academy, a military academy of the Republic of China in Guangzhou
 Whampoa Pagoda, in Guangzhou
 Treaty of Whampoa, a commercial treaty between France and China, concluded in 1844

Hong Kong
 Whampoa Dock, a Hong Kong dockyard operated in the Crown Colony of Hong Kong from 1863–1979
 Whampoa Garden, a private housing estate built in the 1980s located on part of the former site of the dock
 Whampoa station, terminal station on the Kwun Tong line of the MTR in Hong Kong
 Hutchison Whampoa, a Hong Kong conglomerate, the eventual owner of the Whampoa Dock, Whampoa Garden, A.S. Watson & Co., Superdrug, and Hutchison 3G

Singapore
 Whampoa, Singapore, a housing estate located in the district of Novena
 Hoo Ah Kay, a prominent 19th century Singaporean businessman and community leader.
 Whampoa Single Member Constituency, a former constituency represented by Heng Chee How that contains the housing estate of Whampoa along with other areas

See also
Huangpu (disambiguation), the pinyin romanisation of the same Chinese characters

Whampoa


Emma Maltais (Burlington, 4 de novembro de 1999) é uma jogadora de hóquei no gelo canadense. Ela faz parte da equipe do Ohio State Buckeyes da NCAA Division I.

Durante o ensino médio, ela jogou pelo Oakville Hornets na Provincial Women's Hockey League (PWHL), onde atuou como capitão da equipe na temporada 2016-17 e estabeleceu um recorde da equipe para pontos na carreira com 147. Em 11 de janeiro de 2022, Maltais foi convocada para a seleção do Canadá nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, que conquistou a medalha de ouro.

Campeões olímpicos do Canadá
Jogadoras de hóquei no gelo do Canadá
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Jogadores de hóquei no gelo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022

Emma Maltais


Isabella (1849), cunoscută și sub numele de Lorenzo și Isabella, este o pictură de John Everett Millais; aceasta a fost prima lui lucrare în stilul prerafaelit, fiind creată la scurt timp după formarea Frăției Prerafaelite în anul precedent. A fost prima dată expusă la Academia Regală în 1849 și acum este în colecția Walker Art Gallery din Liverpool.

Subiect
Pictura ilustrează un episod dintr-o nuvelă din romanul Decameronul al lui Giovanni Boccaccio, "Lisabetta e il testo di bassilico" (1349-1353), reluat de poezia lui John Keats, Isabella sau vasul cu busuioc, care descrie relația dintre Isabella, sora unor comercianți medievali bogați, și Lorenzo, un angajat al fraților Isabellei. Descrie momentul în care frații Isabellei își dau seama că există o poveste de dragoste între cei doi tineri și complotează să-l ucidă pe Lorenzo, pentru ca Isabella să se poată căsători cu un nobil bogat. Isabella, aflată în partea dreaptă îmbrăcată în gri, primește o portocală roșie pe o farfurie din partea condamnatului Lorenzo. O portocală roșie tăiată este simbolul gâtului unei persoane care tocmai a fost decapitată, referindu-se la faptul că Isabella a tăiat capul lui Lorenzo să îl ia cu ea după ce l-a găsit îngropat. Unul dintre frații ei lovește cu piciorul un câine înspăimântat în timp ce sparge o nucă.

Millais și colegul său, William Holman Hunt, au realizat amândoi desene care să ilustreze episoade din poezie, dar numai Millais a făcut-o într-o pictură completă (Isabella și vasul cu busuioc al lui Hunt din 1868 a fost realizată folosindu-se o compoziție complet diferită). În ambele desene s-a folosit o perspectivă distorsionată și poziții unghiulare caracteristice artei medievale, de care au fost influențați prerafaeliții. Millais s-a inspirat, de asemenea, din precedentele descrieri satirice ale lui William Hogarth despre o căsătorie aranjată Marriage à-la-mode.

Compoziție și înțeles
Pictura este structurată cu o perspectivă deliberat distorsionată, alungind partea dreaptă a mesei și aplatizând figurile care se află de-a lungul ei. Bazându-se pe teoria prerafaelită, Millais aproape elimină clarobscurul și exacerbează intensitatea culorilor și a tonurilor juxtapuse - așa cum reiese din tunica neagră netedă a servitorului din dreapta pe care e așezată o cârpă albă, a cărui parte inferioară a corpului dispare practic întrucât culoarea galbenă a șosetelor semifuzionează cu fundalul.

Millais caracterizează, de asemenea, fiecare figură cu o precizie egală. O altă caracteristică distinctivă a prerafaeliților este includerea imaginilor și tiparelor în imagine ca un întreg. Fiecare farfurie are o imagine distorsionată pe suprafața sa. Baza băncii pe care este așezată Isabella conține o sculptură reprezentând o figură îngenuncheată sub care apar literele PRB, însemnând Frăția Prerafaleită (în ).

Motivul central al loviturii stângace cu piciorul a fratelui și scaunul răsturnat perturbă echilibrul compoziției, la fel ca și "aglomerarea" în mod deliberat confuză a personajelor de la masă.

Simboluri falice ascunse
În 2012, curatorul britanic de artă, Carol Jacobi, a descoperit în pictură mai multe simboluri sexuale intenționate. Toate se află pe sau aproape de personajul din stânga din față, care își întinde piciorul și folosește un spărgător de nuci. Umbra de pe masă lângă zona picioarelor, piciorul și spărgătorul de nuci se pare că ar reprezenta un falus. Jacobi a spus: "Umbra este în mod clar falsă și se referă, de asemenea, la actul sexual, cu sarea aflată în vârful umbrei". Ea a susținut că ar fi fost desenată deliberat, dar nu știe ce intenție a avut pictorul. Cu toate acestea, ea a afirmat că "nu a fost o scăpare freudiană sau o inocență ipocrită și furioasă. Imaginea masturbării și anxietățile din jurul ei, precum și imposibilitatea de a te controla sexual ar fi fost bine cunoscute."

Referințe

Picturi din 1849
John Everett Millais

Isabella


En teoría de conjuntos, un cardinal inaccesible es un tipo de número cardinal grande. Se caracteriza por ser regular, es decir, por tener una cofinalidad igual a sí mismo.

Definición
Los cardinales inaccesibles son básicamente cardinales límite regulares, excluyendo el único caso concreto conocido, que es .

Existe sin embargo una noción de inaccesibilidad fuerte, para los cardinales que son límites fuertes. Un cardinal límite fuerte es un cardinal límite  tal que para todo cardinal menor, , se tiene también . El cardinal  en particular es un límite fuerte.

El término «cardinal inaccesible» puede hacer referencia a cualquiera de las dos nociones, dependiendo del contexto.

Modelos y consistencia
En la teoría de conjuntos de Zermelo-Fraenkel ZFC puede demostrarse que:
El conjunto de Von Neumann  constituye un modelo de ZFC si  es fuertemente inaccesible.
Los conjuntos constructibles de rango menor que , , forman un modelo de ZFC si  es débilmente inaccesible.
Por lo tanto en ZFC no puede demostrarse la existencia de un cardinal inaccesible (fuerte o débil), ya que de ella se deduciría la existencia de un modelo de la propia ZFC, lo cual está prohibido por el segundo teorema de incompletitud de Gödel (siempre que ZFC sea consistente).

Referencias

Números cardinales

Cardinal inaccesible


Terrorangrebene i Paris november 2015 var en serie eksplosioner og skudepisoder på flere lokaliteter i Paris den 13. november 2015. Angrebet begyndte klokken 21:15 og sluttede klokken 00:58 den 14. november 2015. Frankrigs præsident François Hollande erklærede undtagelsestilstand lidt før midnat til 14. november 2015 og beordrede landets grænser lukket. De foreløbige opgørelser viser at terroristerne dræbte 130 og skadede 433, hvoraf 80-99 blev alvorligt såret.

Den 14. november tog Islamisk Stat ansvar for angrebene. Islamisk Stats motiv skulle være at få gengældelseshævn for at Frankrig involverede sig i den Syriske og Irakiske borgerkrig. Hollande udtalte også at angrebene var organiseret i udlandet "af Daesh" det arabiske akronym for Islamisk Stat med "intern støtte" og beskrev det som en "krigshandling".

Det var det mest dødelige angreb der er sket i Frankrig siden 2. verdenskrig og det mest dødelige i EU siden terror-togbombningen i Madrid i 2004.
Angrebene kom blot en dag efter at Islamisk Stat udførte et terrorangreb i Libanon som dræbte 43 mennesker, drabet på Islamisk Stats medlem "Jihadi John", og 14 dage efter nedstyrtningen af det russiske fly Kogalymavia Flight 9268, der dræbte 217 passagerer og syv besætningsmedlemmer, hvilket en lokalafdeling i Sinai af Islamisk Stat tog ansvar for. Forud for angrebet har Frankrig været i stort sikkerhedsberedskab på grund af attentatet mod Charlie Hebdo i januar 2015 der dræbte 17 mennesker, heriblandt både civile og politibetjente.

Angrebene

Tre hold lancerede syv forskellige angreb, der bestod af fire angreb med selvmordsbombeveste og seks angreb med skydninger. Tre eksplosioner skete i nærheden af Stade de France og en anden på ; to af Bataclan skytterne detonerede også deres selvmordsveste, da politiet stormede bygningen. Skyderier blev også rapporteret i nærheden af rue Alibert, rue de la Fontaine-au-Roi, rue de Charonne, Bataclan koncertstedet, og .

Stade de France

Terrorangrebene i Paris startede ved en eksplosion i nærheden af fodboldstadion Stade de France. Det skete klokken 21.20, da en mand med selvmordsbombebælt sprængte sig selv i luften, det var mens Frankrig og Tyskland spillede en venskabslandsholdskamp. Eksplosionen kunne høres inde på stadion og i direkte TV. Få minutter senere sprængte en anden sig i luften og derefter en tredje. Udover de tre gerningsmænd, mistede en person livet ved angrebene udenfor stadionet Stade de France.

Alle tre eksplosioner var selvmordsangreb.

Det tyske fodboldhold blev nogle timer før kampens start evakueret fra det hotel, de boede på, da det havde modtaget en bombetrussel.

Den første person, som udløste bombevesten, forsøgte først at komme ind på stadion, men en vagt opdagede vesten med sprængstoffer og bortviste manden. Det var kort efter det, at han udløste bomben i vesten og dermed dræbte sig selv og en anden person som stod i nærheden. Bomberne blev udløst klokken 21:20, 21:30 og 21:53.

Angrebet skete blot syv måneder før, Frankrig skal afholde EM i fodbold 2016.

Gadeskyderier og sprængninger

Rue Bichat og Rue Alibert (Le Carillon, Le Petite Cambodge)
Det andet angreb fandt sted på Rue Bichat og Rue Alibert, nær Saint-Martin-kanalen i 10. arrondissement i Paris. Angriberne skød mod folk uden for kaffebaren Le Carillon omkring klokken 21.25. De krydsede så Rue og angreb restauranterne Bichat og Le Petite Cambodge ("Lille Kambodja"). I følge politiet blev elleve mennesker dræbt i restauranten. Ifølge et kvindeligt vidne ved den kambodiske restaurant Le Petite Cambodge, råbte en af gerningsmændene Allahu Akbar.

Angriberne flygtede så i et eller to køretøjer. Der var læger fra det nærliggende sygehus Hôpital Saint-Louis på Le Carillon, da angrebene fandt sted, og de kunne straks begynde nødhjælp til de sårede.

Skudepisoden i restauranten Petite Cambodge ("Lille Kambodja") i 10. arrondissement dræbte ifølge fransk politi mindst elleve personer. Nogle af de ramte var lige udenfor baren Le Carillon også nær Saint-Martin-kanalen.

Rue de la Fontaine-au-Roi
Klokken 21:32 affyrede en mand med maskingevær flere skud udenfor , i nærheden af den italienske restaurant , på  syd for . Den offentlige anklager i Paris sagde, at fem personer blev dræbt og otte blev såret. Et øjenviden rapporterede om en mand med et våben, som affyrede i korte byger.

Rue de Charonne
Klokken 21:36 skød to angribere i flere minutter mod restaurant  udendørs terrasse på  i det 11. arrondissement, før de vendte tilbage til dere bil og kørte væk. Nitten personer blev dræbt og ni blev hårdt såret.

Boulevard Voltaire bombning
Klokken ca. 21:40, på , som også ligger i det 11. arrondissement, i nærheden af , sad en mand på  café og bestilte, før han detonerede sin selvmordsvest og dræbte sig selv. Femten personer blev såret, en af dem alvorligt.

Bataclan-teateret

Under en koncert med bandet Eagles of Death Metal på spillestedet Bataclan, skød og dræbte bevæbnede gerningsmænd gæster ved fortovscaféen foran teatret, hvorefter fire af dem trængte ind i koncerthallen mens de affyrede flere skud mod folkemængden og råbte "Allahu Akbar" (Gud er stor). Skydningen skal være stået på i 10 til 15 minutter og været meget voldsom. Angriberne skal have genladet mindst tre gange, og så meget unge ud. Under angrebet flygtede bandet gennem en bagdør på scenen og en større gruppe af gæsterne flygtede gennem flugtudgange eller op på taget og gennem tilstødende lejligheder. Efter det indledende angreb, omkring klokken 22:00, tog gerningsmændene de omtrent 60-100 overlevende og resterende mennesker som gidsler i koncerthallen. Ifølge flere af gidslerne, råbte gidseltagerne på engelsk at det var gengældelse for Syrien og Irak og at det var Hollandes skyld.

Bataclan blev omringet og belejret af politiet og franske soldater og godt to timer efter gidseltagningen, indledtes en aktion mod koncerthallen. Under aktionen, som tog godt en time, blev to af gerningsmændene skudt og dræbt af de franske styrker, mens i alt tre fik detoneret selvmordsbomber. Efterfølgende blev der meldt om i alt 118 dræbte i Bataclan, men senere blev dette tal justeret til 89.

Én person skal være blevet pågrebet af fransk politi omtrent klokken 00:12 14. november i nærheden af Bataclan. Omkring kl 00:24 blev der hørt skud på den direkte udsendelse fra TV-kanalen Itele i nærheden af koncerthallen, samt fem eksplosioner.

Ofre

129 personer blev dræbt under angrebene (gerningsmændene ikke medregnet) og 433 blev skadet, heraf 80 alvorligt. Blandt ofrene døde 89 på Bataclan teatret, 15 på Le Carillon og Le Petit Cambodge, 5 på Café Bonne Bière og La Casa Nostra, 1 på Stade de France, og 19 på La Belle Équipe. Det er bekræftet, at ofrene kommer fra mindst 26 lande (nogle havde mere end et statsborgerskab).

Gerningsmænd
Politiet i Frankrig har meldt syv døde terrorister under angrebene i Paris, men det er endnu uvist hvor mange gerningsmænd der var. De fleste gerningsmænd menes at have rod i Molenbeek, en forstad til Belgiens hovedstad Bruxelles. Flere andre, der tidligere har begået terror, har også haft tæt forbindelse til forstaden, der af medier er blevet kaldt en "terrorist-rede". Det blev rapporteret af Reuters, at en af de tre selvmordsbombere havde et syrisk pas på sig. Identificerede gerningsmænd indtil videre er:

 Bilal Hadfi, Belgisk-født, har tidligere kæmpet i Syrien med ISIS.
 Abbdulakbak B.
 Ahmed Almuhamed, 25 år, kom angiveligt til Frankrig som Syrisk flygtning.
 Omar Ismaël Mostefai, 29 år, fra Courcouronnes i Île-de-France nær Paris, har tidligere været i Syrien og var registeret af den franske efterretningstjeneste som en potentiel fare for statens sikkerhed. Identificeret via fingeraftryk fra en finger der var sprunget af hans hånd i teateret.
 En angriber, der detonerede sin vest på Boulevard Voltaire tæt ved Bataclan teateret er identificeret som Ibrahim Abdeslam fra Molenbeek i Belgien.
 Samy Amimour, 28 år, fra Paris, har tidligere været i Yemen og kæmpe.

Endvidere er Abdeslam Salah fra Bruxelles i Belgien, født 15. september 1989, efterlyst som medgerningsmand. Han betegnedes som farlig af fransk politi.

Ifølge efterforskere fra Paris, bar terroristerne selvmordsbomber med TATP.

IS tog ansvaret for angrebet om morgen den 14. november i en pressemeddelse, de har dog ikke frigivet nogen detaljer som ikke også er kommet frem i nyhedsmedierne. Terroristerne har muligvis kommunikeret indbyrdes med krypteret teknologi, hvilket IS har benyttet i stor udstrækning gennem længere tid.

Søgning efter yderligere gerningsmænd
Tre biler blev fundet i Paris efter angrebene. En Volkswagen Polo med belgiske nummerplader, der var blevet efterladt i nærheden af Bataclan, var lejet af en fransk statsborger, der boede i Belgien, og i bilen fandt politiet en parkeringsbøde fra byen Molenbeek i Belgien. En anden bil, en sort Seat, blev fundet i Paris forstaden Montreuil den 15. november, og indeholdt rifler. En sort Renault Clio som var blevet lejet af Salah Abdeslam blev fundet tirsdag den 17. november i nærheden af Montmartre og indeholdt også rifler.

Politiaktion i Saint-Denis den 18. november

Fransk politi foretog en razzia mod to lejligheder i den nordlige Paris-forstad, Saint Denis, kl. 5.30 (lokal tid) den 18. november, hvilket resulterede i fem arrestationer og to dræbte. Razziaen blev udført i et samarbejde mellem 110 mand fra den taktiske enhed, RAID (Undersøgelse, støtte, indgriben, afskrækkelse), assisteret af Brigade rapide d'intervention (Hurtige indsatsbrigader). Hæren rykkede også ud med ca. halvtreds soldater på stedet .

To personer samt en politihund døde på stedet. Den ene af de dræbte var en kvinde, der udløste en selvmordsbombevest og sprængte dermed sig selv i luften. Politiaktionen varede i syv timer. Der var seks personer inde i lejligheden. Blandt de fem personer, der blev arresteret, befandt tre af dem sig inde i lejligheden, og to andre, en mand og en kvinde, blev arresteret i nærheden af lejligheden. Ifølge kilder fra det franske politi, var personerne i lejligeheden i gang med at forberede et nyt terrorangreb, som politiet dermed fik forhindret. Fem politibetjente blev lettere såret under aktionen.

Den 16. november 2015 havde kilder ved fransk politi udpeget den 27. årige Abdelhamid Abaaoud fra Molenbeek ved Bruxelles i Belgien som ansvarlig for planlægningen af angrebene i Paris. Han er tidligere blevet sat i forbindelse med attentater, der blev afværget. Den 19. november blev han af de franske myndigheder erklæret dræbt under politiaktionen i Saint-Denis dagen før.
. Den kvindelige selvmordsbomber er identificeret som den 26 årige Hasna Ait Boulahcen.

Efterspil

Sociale medier og folkelige reaktioner

Facebook genintroducerede dets sikkerheds check-in system, således at brugere i Paris kunne fortæller venner og familie at de var sikker. Facebook lancerede også en applikation, således at brugerne kan få deres profil billede transparent overlappet med et fransk flag for at "support France and the people of Paris".

Efter angrebet blev farverne fra det franske flag vist på en række kendte bygninger rundt om i verden, blandt andet One World Trade Center i New York, Belémtårnet i Lissabon og Tower Bridge i London.

Internationale reaktioner

Mange statsledere, regeringsledere, religiøse ledere og organisationer og FN har kondoleceret på vegne af ofrene og udtrykt solidaritet efter angrebet. I Danmark blev der lagt blomster foran den franske ambassade, og holdt mindegudstjeneste i den franske reformerte kirke i København, hvor blandt andre medlemmer af Kongehuset og statsministeren og andre regeringsmedlemmer samt den franske ambassadør i Danmark François Zimeray deltog.

Frankrig bombede Islamisk Stat i Raqqa

Den 15. november 2015, to døgn efter terrorangrebene i Paris, gennemførte Frankrig en række luftangreb mod terrororganisationen Islamisk Stats hovedby Raqqa i det nordlige Syrien, hvor Islamisk Stat har sin højborg. Det var det hidtil største luftangreb i Operation Chammal, hvor ti fly kastede 20 bomber over Raqqa, og disse har angiveligt ødelagt en kommandopost samt en træningslejr. Ifølge den franske indenrigsminister, Bernard Cazeneuve, var der tale om et gengældelsesangreb som reaktion på terrorangrebene i Paris to dage tidligere. Angrebene i Syrien blev udført i samarbejde med USA.
François Hollande har erklæret, at Frankrig ville optrappe sine aktioner i Syrien. Dette skete blandt andet ved at sende flådens flagskib, det atomdrevne hangarskib Charles De Gaulle afsted til Middelhavet udfor Syriens kyst.

Noter

Eksterne henvisninger

 Terror i Paris, DR Tema

Paris' historie
Begivenheder i 2015
Terrorhandlinger i Frankrig
Massakrer i Frankrig
Selvmordsangreb
Islamistisk terrorisme

Terrorangrebene i Paris november 2015


is a village located in Yoshino District, Nara Prefecture, Japan.

As of April 2017, the village has an estimated population of 745 and a density of 16 persons per km². The total area is 47.71 km².

Geography
Located north of Mount Yoshino, it is part of the municipalities in the Kii Mountain Range.
 Mountains : Mount Kashihara, Hyakukaidake

Surrounding municipalities
 Nara Prefecture
 Gojō city
 Yoshino town
 Kawakami village
 Tenkawa village
 Shimoichi town

History
 1889 - Minamiyoshino village is created in Yoshino District
 1912 - Minamiyoshino village is divided into Kurotaki village and Niu village
 1949 - A portion of the village is merged into Akino village (now Shimoichi town)

References

External links

 Kurotaki official website

Villages in Nara Prefecture

Kurotaki, Nara


The Employment Act of 1946 ch. 33, section 2, 60 Stat. 23, codified as , is a United States federal law. Its main purpose was to lay the responsibility of economic stability of inflation and unemployment onto the federal government. The Act stated: it was the "continuing policy and responsibility" of the federal government to:
coordinate and utilize all its plans, functions, and resources . . . to foster and promote free competitive enterprise and the general welfare; conditions under which there will be afforded useful employment for those able, willing, and seeking to work; and to promote maximum employment, production, and purchasing power.

Congressional liberals originally intended to secure a federal commitment to "full employment", though the conservative coalition that controlled Congress at the time prevented this language from being included in the final bill.  Stein (1969) notes, "The failure to pass a 'Full Employment Act' is as significant as the decision to pass the Employment Act." The Act also created the Council of Economic Advisers, attached to the White House, which provides analysis and recommendations, as well as the Joint Economic Committee.  In practice, the government has relied on automatic stabilizers and Federal Reserve policy for macroeconomic management, while the Council of Economic Advisers has focused primarily on discussions of microeconomic issues.

Background
By 1940 the Great Depression was finally over. A remarkable burst of economic activity and full employment came during America's involvement in World War II (1941–45). Fears of a postwar depression were widespread since the massive military spending was ending, the war plants were shutting down, and 12 million military personnel were coming home. In response, Congress sought to establish preemptive safeguards against an economic downturn.

The White House relied on Keynesian economic theory to develop its strategy. The theory, set forth by economist John Maynard Keynes and his American disciples such as Alvin Hansen at Harvard, contends that unemployment is caused by insufficient aggregate demand relative to the possible aggregate supply generated by full employment. Swings in aggregate demand create a phenomenon known as a business cycle that leads to irregular downsizing and hiring runs, causing fluctuations in unemployment. Keynes argued that the biggest contributor of these shifts in aggregate demand is investment.

Compromises
The original bill, called the Full Employment Bill of 1945, was introduced in the House as H.R. 2202 and introduced without change by Congressman Wright Patman in the Senate as S. 380. The bill represented a concerted effort to develop a broad economic policy for the country. In particular, it mandated that the federal government do everything in its authority to achieve full employment, which was established as a right guaranteed to the American people. In this vein, the bill required the President to submit an annual economic report in addition to the national budget. The report, designated the Economic Report of President, must estimate the projected employment rate for the next fiscal year, and if not commensurate with the full employment rate, to mandate policies as necessary to attain it.

There was strong opposition to the wording of the bill from the business community, which feared government regulation, deficit spending and runaway inflation. Conservative Congressmen, led by Republican Senator Robert A. Taft, argued that business cycles in a free enterprise economy were natural and that compensatory spending should not be exercised except in the most extreme of cases. Some also believed that the economy would naturally drive toward full employment levels. Others believed that accurate employment level forecasting by the government was not practical or feasible. Some were uncomfortable with an outright guarantee of employment.

The Conservative Coalition of Northern Republicans and Southern Democrats controlled Congress. The bill was pressured to take on a number of amendments that forced the removal of the guarantee of full employment and the order to engage in compensatory spending. Although the spirit of the bill carried through into the Employment Act of 1946, its metaphorical bite was gone. The final act was not so much a mandate as a set of suggestions.

The result was a bill that made the general goals full employment, full production, and stable prices. President Harry S. Truman signed the compromise bill into law on February 20, 1946.

Overview
Conservatives removed all of the Keynesian markers from the final bill, so that it merely encourages the federal government to "promote maximum employment, production, and purchasing power."

The act requires the President to submit an annual economic report within ten days of the submission of the national budget that forecasts the future state of the economy, including employment, production, capital formation, and real income statistics. This Economic Report of the President, as the act names it, sets forth future economic goals of the country and offers suggestions on how to attain it, a marked compromise from the original bill's focus on compensatory spending.

The act creates the Council of Economic Advisers, an appointed advisory board that will advise and assist the President in formulating economic policy. It also creates the Joint Economic Committee, a committee composed of both senators and representatives instructed to review it as the government's economic policy at least annually.

Amendment
Unemployment levels remained fairly steady after the passing of the act. After 1970, however, the economy began to fluctuate and unemployment rates rose again. The same fears that motivated the creation of the act in 1946 precipitated an amendment in 1978, entitled the Full Employment and Balanced Growth Act. This act was identical in spirit to the original Full Employment Bill of 1945, providing a guarantee of full employment and economic means to do so.

In popular culture
In the Star Trek: Deep Space 9 episode "Past Tense," the Employment Act was repealed, one of the changes in the future of 2024.

Notes

Further reading
 Bailey, Stephen K. Congress Makes a Law: The Story Behind the Employment Act of 1946 Columbia University Press (1950)
 Norton, Hugh S. The Employment Act and the Council of Economic Advisers, 1946-1976 (1977)
 Wasem, Ruth Ellen. Tackling Unemployment: The Legislative Dynamics of the Employment Act of 1946 (W.E. Upjohn Institute for Employment Research; 2013) 241 pages
 Weidenbaum, Murray. "The Employment Act of 1946: A half century of presidential policymaking," Presidential Studies Quarterly, Summer 1996, Vol. 26 Issue 3, pp 880–85

External links
 The Employment Act of 1946 - Some History Notes
 Towards a Regulatory Budget: A Working Paper on the Costs of Federal Regulation
 Public Law 79-304, 79th Congress, S. 380: Employment Act of 1946

1946 in American law
United States federal labor legislation
1946 in economics
1946 in labor relations

Employment Act of 1946


Soyuz 3 (Rusça: Союз 3), Sovyet Soyuz programı kapsamında uzay uçuşu. 26 Ekim 1968'de Baykonur Uzay Üssü'nden fırlatıldı. Bir buçuk yıl önce 24 Nisan 1967'de uzayadamı Vladimir Komarov'un ölümüyle sonuçlanan Soyuz 1 uçuşundan sonraki ilk insanlı Sovyet uzay uçuşuydu.

Uzayadamı Georgi Beregovoy komutasındaki Soyuz 3, uzayda manevra yaparak insansız Soyuz 2 aracıyla kenetlenmeke görevlendirilmişti. İki uzayaracı birbirine 200 m yaklaşıncaya kadar araçları yer kontrol idare etti. Bu noktada Beregovoy komutayı ele aldı ve araçları birbirine yaklaştırmaya devam etti. İki araç arasındaki mesafe bir metreye kadar indiyse de, Beregovoy'un yaptığı üç deneme de başarısız oldu ve Soyuz 3'ün manevra yakıtı tükendi. Bu başarısızlıktan Beregovoy sorumlu tutuldu.

03
1968'de uzay çalışmaları

Soyuz 3


A Supercopa da Arábia Saudita (    ) é uma partida anual de futebol organizada pela Federação de Futebol da Arábia Saudita.  Fundada em 2013 como uma competição de dois times, a versão atual é disputada desde 2022–23 por quatro times: os vencedores e vice-campeões da King Cup e da Pro League . A competição foi realizada uma semana antes do início da temporada na Arábia Saudita de 2013 a 2018. Desde a edição de 2019 é realizada no meio da temporada.

História
A ideia de ter um torneio da supercopa na Arábia Saudita foi apresentada em 1979, quando uma partida de ida e volta foi realizada entre os vencedores da Premier League saudita de 1978-79, Al-Hilal, e os vencedores da King Cup de 1979, Al-Ahli . O primeiro jogo, que foi disputada em Jeddah, terminou com um empate de 2–2 e no jogo de volta, disputada em Riad, terminou com uma vitória de 4–1 para o Al-Hilal. 20 anos depois, outra partida da supercopa entre Al-Hilal, vencedor da Premier League saudita de 1997-98, e Al-Ahli, vencedor da Copa do Príncipe Herdeiro da Arábia Saudita de 1997-98, foi realizada. Foi a partida de abertura da Copa do Fundador Saudita inaugural e terminou com uma vitória por 5–2 para o Al-Hilal.

Em 2012, a Federação de Futebol da Arábia Saudita decidiu oficialmente lançar o torneio após a conclusão da temporada 2011-12. A partida planejada da supercopa foi marcada para ser realizada entre os vencedores da Liga Profissional Saudita de 2011-12, Al-Shabab, e os vencedores da Copa do Rei dos Campeões de 2012, Al-Ahli. No entanto, a Supercopa de 2012 foi cancelada por problemas de agendamento, pois não foi encontrada uma data adequada para a partida. O torneio foi inaugurado oficialmente em 2013 e foi disputado pelos vencedores da Liga Profissional Saudita de 2012–13, Al-Fateh, e pelos vencedores da King Cup of Champions de 2013, Al-Ittihad . O Al-Fateh venceu a primeira edição oficial da Supertaça Saudita após vencer o Al-Ittihad por 3–2 após a prorrogação. A Supercopa da Arábia Saudita de 2014 foi a primeira edição a ser realizada em Riad . O Al-Shabab derrotou o Al-Nassr por 4–3 nos pênaltis no Estádio Internacional King Fahd . Em 2015, a Supercopa foi disputada fora da Arábia Saudita pela primeira vez. A partida foi entre os vencedores da Liga Profissional Saudita de 2014–15, Al-Nassr, e os vencedores da Copa do Rei de 2015, Al-Hilal. A partida foi realizada em Loftus Road, em Londres, e terminou com uma vitória por 1 a 0 para o Al-Hilal. As duas edições seguintes decorreram também em Londres, com a edição de 2016 a decorrer em Craven Cottage e a edição de 2018 a decorrer novamente em Loftus Road. Em 2016, o Al-Ahli derrotou o Al-Hilal por 4–3 nos pênaltis. Em 2018, o Al-Hilal derrotou o Al-Ittihad por 2–1 para se tornar o primeiro time a ganhar o troféu duas vezes. A edição de 2017 que deveria ser disputada entre Al-Hilal e Al-Ittihad foi a primeira a ser cancelada. A decisão foi baseada no pedido do então técnico da seleção saudita, Edgardo Bauza, que manifestou o desejo de alterar o calendário da temporada para ajudá-lo a definir o programa de preparação ideal para a Copa do Mundo FIFA de 2018 . Em 2019, a Supercopa da Arábia Saudita foi realizada pela primeira vez em Jeddah . Al-Nassr derrotou Al-Taawoun por 5–4 nos pênaltis no King Abdullah Sports City para ganhar seu primeiro título.

Em 12 de janeiro de 2021, a Federação Saudita de Futebol (SAFF) e a empresa saudita de água Berain assinaram um contrato de patrocínio para a edição de 2020 . A partida seria oficialmente chamada de "Supertaça Saudita Berain". Em 30 de janeiro de 2021, o Al-Nassr derrotou o Al-Hilal por 3 a 0 para ganhar seu segundo título. Eles se tornaram o primeiro time a conquistar dois títulos consecutivos e também estabeleceram o recorde de maior margem de gols. Em 6 de janeiro de 2021, o Al-Hilal derrotou o Al-Faisaly, que fazia sua estreia na competição, por 4–3 nos pênaltis para se tornar o time de maior sucesso da competição com três títulos.

Em 19 de fevereiro de 2022, o SAFF anunciou que a Super Copa Saudita se expandiria para quatro times com a participação dos vencedores e vice-campeões da Liga Profissional Saudita e da Copa do Rei .

Regras da competição

 Campeões e o vice da liga contra vencedores e vices da Copa do Rei. Se um time vencer a Liga e a Copa do Rei em uma única temporada, o vice-campeão da Pro League participará ao lado do vencedor da Liga.
 A partida consiste em dois períodos de 45 minutos cada, conhecidos como tempos. Se o placar estiver empatado ao final dos 90 minutos e aos acréscimos, a disputa de pênaltis determina o vencedor.

Campeões
Campeões das edições com 2 participantes

Formato de quatro equipes

Estatísticas

Desempenho por clube

Ver também
 Federação de Futebol da Arábia Saudita
 Liga Profissional Saudita
 copa do rei

Referências

 Supercopa da Arábia Saudita SAFF
 Supercopa da Arábia Saudita no RSSSF
Supercopas nacionais de futebol

Supercopa da Arábia Saudita


Pjotr Velikij (rus. "Пётр Великий") - ruski film redatelja Vasilija Gončarova.

Radnja
Film prikazuje glavne događaje iz života Petra Velikog.

Uloge
 Pjotr Voinov
 Vladimir Markov
 E. Trubeckaja
 A. Gorbačevskij
 A. Slavin

Izvori

Vanjske poveznice
 Pjotr Velikij na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Pjotr Velikij


Antonie (Anton) Pannekoek () a fost un astronom, teoretician marxist și revoluționar social olandez. El a fost unul dintre principalii teoreticieni ai comunismului consilial (în ).

Biografie
Pannekoek a studiat matematica și fizica în Leiden din 1891. Chiar înainte de a fi mers la facultate, el a fost interesat de astronomie și a studiat variabilitatea Stelei Polare. El a publicat primul său articol, Despre necesitatea de continuare a cercetărilor privind Calea Lactee, când era student. La câțiva ani după ce-și terminase studiul, a început să lucreze la Observatorul din Leiden (Leidse Sterrewacht), unde și-a scris teza de doctorat.

După ce a citit lucrarea Egalitate de Edward Bellamy, Pannekoek a devenit socialist convins și a început să studieze teoriile lui Karl Marx. În curând, Pannekoek a devenit un scriitor marxist bine-cunoscut, care scria pentru reviste olandeze și germane. Amenințat cu concedierea de la locul său de muncă la observator din cauza faptului că a condus un comitet de sprijin grevist și nemulțumit de metodologiile lor depășite, el a decis să se mute la Berlin, unde a devenit lector la școala finanțată de către Partidul Social Democrat din Germania. Opiniile sale radicale l-au condus în curând la probleme atât cu guvernul german, cât și cu sindicatele.

Era în vacanță în Olanda atunci când a izbucnit Primul Război Mondial. Împiedicat de a se întoarce în Germania, a început să lucreze ca profesor de chimie și de științe. Deși Leidse Sterrewacht l-a vrut înapoi, opoziția guvernului, din cauza simpatiilor sale marxiste, a făcut ca acea toamnă să treacă. În schimb, Consiliul local din Amsterdam i-a obținut o numire la Universitatea din Amsterdam, în 1925, mai întâi ca profesor cu normă parțială, iar în 1932 ca profesor cu normă întreagă.

Astronomie

În activitatea sa științifică, Pannekoek a început să studieze distribuția de stele prin Calea Lactee, precum și structura galaxiei noastre. Mai târziu, el a devenit interesat de natura și evoluția stelelor. Din cauza acestor studii, el este considerat a fi fondatorul astrofizicii ca disciplină separată în Olanda. El a devenit membru al Academiei Regale de Arte și Științe a Olandei , în 1925.

În afară de opera sa teoretică, el a mers de asemenea în mai multe expediții străine, pentru a observa eclipsele solare și a capta spectre de stele. În 1926 a întreprins o expediție în Java , pentru a consemna Constelațiile Sudului. El a fost, de asemenea, interesat de istoria astronomiei. Cartea sa, O Istorie a Astronomiei, este considerată o referință standard asupra acestui subiect.

Activitatea sa în structura galactică, astrofizică și istoria astronomiei a fost de renume internațional și a dus la câștigarea unui grad onorific de la Universitatea Harvard în 1936, precum și Medalia de Aur a Royal Astronomical Society în 1951. Craterul Pannekoek pe Lună și asteroidul 2378 Pannekoek sunt numite după el.

Institutul Astronomic Anton Pannekoek de la Universitatea din Amsterdam, la care el fusese director, poartă încă numele lui.

Comunismul consilial
Ca teoretician marxist recunoscut, Pannekoek a fost unul dintre fondatorii comunismului consilial și o figură principală în stânga radicală din Olanda și Germania. El a fost activ în Partidul Comunist din Olanda, Partidul Muncitorilor Comuniști din Olanda și Partidul Muncitorilor Comuniști din Germania.

Pannekoek a fost cel mai bine cunoscut pentru scrierile sale despre consiliile muncitorești. El a considerat acestea ca o nouă formă de organizare, capabilă de a depăși limitările instituțiilor mai vechi ale mișcării muncitorești, ale sindicatelor și ale partidelor social-democrate. Bazând teoria sa pe ceea ce el considera ca lecțiile practice ale Revoluției ruse din 1917, Pannekoek a susținut că revoluția muncitorilor și tranziția de la capitalism la comunism trebuia să fie realizate de către muncitorii înșiși, organizați în mod democratic în consilii muncitorești.

El a fost un critic ascuțit al anarhismului, al social-democrației, și al lui Vladimir Lenin și al Leninismului. În primii ani ai Revoluției ruse, Pannekoek a dat un sprijin critic Bolșevicilor, poziție împărtășită de colegii comuniști consiliali Herman Gorter și Rosa Luxemburg. El a exprimat îndoieli privind tendințele autoritare ale Leninismului, temându-se pentru caracterul socialist al Revoluției ruse dacă nu va fi găsit un sprijin rectificator într-o revoluție proletară în Vest. Analiza sa ulterioară privind eșecul Revoluției ruse a fost că, după ce Lenin și Bolșevicii au venit la putere, ei au schilodit sovietele. În loc de consilii muncitorești, bolșevicii instituiseră conducerea partidului lor, care, în vederea lui Pannekoek este ceea ce a condus la instituirea bolșevicilor ca o nouă clasă conducătoare. El a propus vederile sale în cartea sa din 1938, Lenin als filosoof : een kritische beschouwing de filosofische grondslagen van het Leninisme, publicată inițial sub pseudonimul J. Harper, și tradusă în limba engleză ca Lenin ca filosof - o examinare critică a bazei filosofice a Leninismului (1948).

Marxism și Darwinism
Într-un pamflet, Pannekoek a atacat și a respins cu putere argumentele darwiniștilor sociali precum Herbert Spencer, pe care Pannekoek i-a numit "darwiniști burghezi".

Pe baza scrierilor lui Darwin însuși — în special Descendența omului, și selecția în raport cu sexul (1871)—Pannekoek a declarat:

Scrieri științifice
 Untersuchungen über den Lichtwechsel von β Lyrae (1897)
 De wonderbouw der wereld - de grondslagen van ons sterrekundig wereldbeeld populair uiteengezet (1916, 1920, 1924)
 De astrologie en hare beteekenis voor de ontwikkeling der sterrekunde (1916)
 De astrophysica en hare moderne ontwikkeling (1925)
 Results of observations of the total solar eclipse of 29 iunie 1927 - 1: Photometry  of the flash  spectrum (1928) with Marcel Minnaert
 Results of observations of the total solar eclipse of 29 iunie 1927 - 2: Photometry of the chromosphere and the corona (1930) with N.W. Doorn
 De groei van ons wereldbeeld - een geschiedenis van de sterrekunde (1951)
 Het ontstaan van de mens (1957)

Scrieri politice și filosofice
 Ethik und Sozialismus - Umwälzungen im Zukunftsstaat (1906)
 Religion und Sozialismus - ein Vortrag (1906)
 Godsdienst en socialisme - voordracht, op 14 September 1905 te Bremen gehouden (1907)
 Ethiek en socialisme (1907)
 Marxisme en revisionisme (1907); with Herman Gorter
 Omwentelingen in den toekomststaat (1907)
 Der Kampf der Arbeiter : sieben Aufsaetze aus der Leipziger Volkszeitung (1907)
 Het marxisme / pro: A. Pannekoek, contra: M.W.F. Treub (1908); with Marie Willem Frederik Treub
 Die taktischen Differenzen in der Arbeiterbewegung (1909)
 Uit de voorgeschiedenis van den wereldoorlog (1915)
 De oorlog : zijn oorsprong en zijn bestrijding  (ca. 1915)
 Darwinisme en marxisme (ca. 1916)
 "The Third International," International Socialist Review," vol. 17, no. 7 (January 1917), pp. 460-462.
 Lenin als Philosoph (1938) pseud.: J. Harper (English translation: )
 Workers' Councils (1947) pseud.: P. Aartsz

Note

Legături externe
 K. van Berkel, "Pannekoek, Antonie (1873-1960)", in Biografisch Woordenboek van Nederland.
 Anton Pannekoek texts at Libertarian Communist Library
 Anton Pannekoek Archive of his political writings at Marxists Internet Archive
 Exchange of letters between Cornelius Castoriadis and Anton Pannekoek, originally published in Socialisme ou Barbarie, translated and introduced by Viewpoint Magazine.
 Anton Pannekoek and the Quest For an Emancipatory Socialism
 Anton Pannekoek Astronomical Institute
 Fintan Lane, Contradicting the Bolsheviks: Anton Pannekoek and European Marxism

Nașteri în 1873
Decese în 1960
Astronomi din secolul al XX-lea
Astronomi neerlandezi
Teoreticieni marxiști
Laureați ai Medaliei de Aur din partea Royal Astronomical Society
Eponime ale craterelor de pe Lună
Eponime ale asteroizilor

Antonie Pannekoek