Hasan Zati Sungur (10 mars 1898 - 6 juillet 1984) est un illusionniste turc de renommée internationale, connu sous les noms de scène comte Richmond et Zati Bey.

Premières années
Hasan Zati Sungur est né à Bursa le 10 mars 1898. Après des études primaires et secondaires à Bursa, il décide, contre l'avis de ses parents d'entrer dans l'armée et réussit l'examen d'entrée à l' école des sous-officiers de la marine d'Istanbul où il étudie la mécanique .

En 1916, il est envoyé avec un groupe d'étudiants en Allemagne à Flensbourg, Kiel et Hambourg poursuivre sa formation dans les sous-marins. Au moment de la  défaite allemande, le groupe est rapatrié en Turquie, à l'exception de Zati Sungur, malade à ce moment-là. Il cherche du travail d'abord à Berlin puis à Cologne où il trouve un poste d'ouvrier-chaudronnier, malgré des compétences faibles dans ce domaine, dans l'.

Ses collègues de travail et amis, admiratifs devant les tours qu'il réalise pour eux l'encouragent à se tourner vers l'illusionnisme. Il lit des publications sur les tours de magie et assiste à des spectacles d'illusionnistes, y participant même parfois. Peu à peu, il se fait un nom sur scène sous le pseudonyme de «comte Richmond».

Carrière
En 1920, il est embauché au  de Berlin. Il se produit sur les scènes d'Europe (France, Italie, Espagne, Portugal) et en Amérique du Nord.

En 1922, il entreprend une grande tournée en Amérique du Sud. Il se produit au Chili, au Paraguay, au Brésil et en Argentine. Au début, il partage des spectacles de courte durée avec d'autres artistes de variété, comme les magiciens Dante () et Chang (Juan Jose Pablo Jesorum) mais à mesure que son répertoire s'enrichit, il commence à apparaître seul dans de longs spectacles. Il se déplace avec sa propre équipe de 10 à 12 assistants magiciens et deux camions remplis de matériel. Il acquiert une grande renommée sous le nom de scène «comte Sati de Richmond» et plus tard avec celui de «Zati Bey».

En 1924, il commence à mettre au point son tour de magie de la femme coupée en deux, aboutissant à sa version, dite «coupe fine», définitive  et remarquée en 1930. Son amélioration de ce tour sera une contribution au monde magique de la scène et sera reprise par de nombreux autres artistes.

En 1932, il est au Brésil où il participe, avec les membres de la Société Brésiliene de Magie, à démythifier la supposée qualité de fakir de Tahra-Bey.

Zati Sungur rentre chez lui, en Turquie, le 21 avril 1936 et commence à jouer ses spectacles le 9 mai au Théâtre Ses (alias Théâtre Français) à Istanbul. Sa notoriété se répand rapidement. Après un spectacle en présence du président Mustafa Kemal Atatürk, il est félicité par celui-ci qui lui octroie une exemption fiscale à vie sur ses spectacles.

En 1938, il épouse son assistante de scène Necla Hanim. Le couple a deux filles.

Il ajoute à ses talents d'illusionniste, ceux de ventriloque et sa marionnette nommée Keloğlan est l'une des préférées du public.

Il fait des tournées à travers la Turquie et dans les pays d'Europe de l'Est et du Moyen-Orient (Liban, Egypte, Autriche, Italie...)

Retraite
Il prend sa retraite de la scène en 1966 et se consacre à son «Universal Sihirbazlık ve İllüzyon Hünerleri Stüdyosu» (Studio de la Magie et de l'Illusion»), où il expose les instruments des tours de magie qu'il a inventés. Son studio est devenu le plus grand centre de production et de distribution d'instruments de magie d'Europe de l'Est et du Moyen-Orient.

Il écrit plusieurs livres d'apprentissage de la magie.

Il reçoit le "Grand Prix" lors de la convention de la magie de 1975 à Karlovy Vary en Tchécoslovaquie, avec son tour des «Dés magiques». En 1981, il a été honoré du titre de «Roi des magiciens» lors de la convention de la même ville.

Zati Sungur meurt à l'âge de 86 ans à Istanbul le 6 juillet 1984. Il est inhumé au cimetière de Zincirlikuyu après la cérémonie religieuse tenue à la mosquée Teşvikiye le 10 juillet.

Divers

Zati Sungur est en vedette dans un film de 1940 Nasreddin Hoca dügünde.

En juin 1958, il apparaît sur la couverture de la 10 édition du magazine de magie américain Genii.

Il fut le mentor de , aujourd'hui célèbre magicien turc.

Zati Sungur avait l'habitude de présenter des tours de magie dans les rues, mystifiant des anonymes, pour promouvoir ses spectacles.

Ses capacités d'illusionniste étaient si célèbres en Turquie que, lorsqu'on voulait évoquer des élections truquées, on parlait des «urnes de Zati Sungur" (Zati Sungur'un sandığı).

Publications

Références

Bibliographie

 , archivé par Taha Toros Arşivi, Dosya No: 7-Zati Sungur

Liens externes

Naissance en mars 1898
Naissance à Bursa
Naissance dans l'Empire ottoman
Décès en juillet 1984
Décès à Istanbul
Décès à 86 ans
Militaire ottoman du XXe siècle
Prestidigitateur
Ventriloque

Zati Sungur


ألياف الأكريليك : هي ألياف اصطناعية تصنع من بوليمر عديد نتريل الأكريل، بمعدل وزن جزيئي 100,000. وتعرّف بأنها ألياف اصطناعية مكونها الأساسي أي سلسلة بوليمرية طويلة مركبة يكون 85% من وزنها على الأقل من وحدة أكريلونيتريل.

مراجع

أقمشة منسوجة
ألياف اصطناعية
لدائن

أكريليك (نسيج)


İbimahmut, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 61 km, Mazgirt ilçesine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

İbimahmut, Mazgirt


Bjarki Baldvinsson (f.12.09.1990) er íslenskur knattspyrnumaður sem spilar með Völsungi. Hann hefur einnig spilað með KA.

Tengill
KSÍ síða

Íslenskir knattspyrnumenn

Bjarki Baldvinsson


Büyük insansı maymunlar veya İnsangiller (Lat. Hominidae), primatlar (Primates) takımının insansılar (Hominoidea) üst familyasına ait bir familyadır. Familyanın dört cinsi iki ayrı alt familyaya bölünür; bunlar, Ponginae alt familyası bünyesinde gruplandırılan Pongo (orangutan) ile Homininae alt familyası bünyesinde gruplandırılan Gorilla (goril), Homo (insan) ve Pan (şempanze) cinsleridir.

Sınıflandırma

Eski sınıflandırmalar
Hominidae familyasının sınıflanması yıllar içinde çok defa değişikliğe uğramıştır. Bu familya ilk başlarda yalnızca insan cinsini ve onun soyu tükenmiş akrabalarını içermiş, diğer büyük insansı maymunlar ise Pongidae adlı ayrı bir familyada sınıflanmıştır. Bu tanım günümüzde pek çok antropoloji uzmanınca hâlâ kullanılsa da Pongidae familyasını kısmi soylu (parafiletik) bir grup durumuna sokmaktadır. Güncel taksonomi yaklaşımları ise tek soylu (monofiletik) grupların oluşturulmasını desteklemektedir. Bu doğrultuda da pek çok biyoloji uzmanı, Pongidae familyasının Ponginae alt familyası olarak Hominidae familyası içine dâhil edilmesini ve Ponginae alt familyasının da yalnızca Pongo (orangutan) cinsi ile onun Gigantopithecus gibi soyu tükenmiş akrabalarını içermesini desteklemektedir.

Hominidae familyasının Hominoidea üst familyasına ait güncel soy ağacındaki yeri aşağıda sunulmuştur:

Güncel sınıflandırma
Hominidae familyasının Hominoidea üst familyasındaki yeri ve alt türlere kadar olan ayrıntılı sınıflaması aşağıda sunulmuştur; soyu tükenmiş türler dâhil edilmemiştir:
 Üst familya: Hominoidea - insansı maymunlar
 Familya: Hominidae - büyük insansı maymunlar (hominidler)
 Alt familya: Homininae
 Cins: Gorilla - goril
 Tür: Gorilla beringei - doğu gorili
 Alt tür: Gorilla beringei beringei - dağ gorili
 Alt tür: Gorilla beringei graueri - doğu ova gorili
 Tür: Gorilla gorilla - batı gorili
 Alt tür: Gorilla gorilla diehli - batı ova gorili
 Alt tür: Gorilla gorilla gorilla - Cross Nehri gorili
 Cins: Homo - insan ve yakın akrabaları
 Tür: Homo sapiens - modern insanlar
 Alt tür: Homo sapiens sapiens - modern insan
 Cins: Pan - şempanze
 Tür: Pan paniscus - bonobo (cüce şempanze)
 Tür: Pan troglodytes - bayağı şempanze
 Alt tür: Pan troglodytes schweinfurthii - doğu şempanzesi
 Alt tür: Pan troglodytes troglodytes - merkezî şempanze
 Alt tür: Pan troglodytes vellerosus - Nijerya şempanzesi
 Alt tür: Pan troglodytes verus - Batı Afrika şempanzesi
 Alt familya: Ponginae
 Cins: Pongo - orangutan
 Tür: Pongo abelii - Sumatra orangutanı
 Tür: Pongo pygmaeus - Borneo orangutanı
 Familya: Hylobatidae - küçük insansı maymunlar

Soyu tükenmiş hominidler
Mevcut ve soyu tükenmiş hominidlerin soy ağacı:

{{Clade|{{Clade
  |label1=Ponginae (14)
  |1=
  |label2=(13)
  |2=
  |label3=Homininae (13)
  |3=

Kaynakça

İnsansılar
John Edward Gray tarafından adlandırılmış taksonlar

Büyük insansı maymunlar


Kapıcı veya kapucu (Rumence: Capugiu), Orta Çağ'da Osmanlı Devleti'nin Moldova'da Lehler için tasarladığı Osmanlı Sultanı'nın resmi elçisi.

Misyonu ve vazifeleri daha çok hospodar konusunda sınırsız yetkiyle yeniden çağrılmaktı.(Bazı durumlarda hızlı infaz ve tutsak almakta bulunmaktadır.)

Kaynakça

Unvanlar

Kapucu


ඩයටම ප්‍රධාන ඇල්ගී වර්ගයක් වන අතර, ඒවායේ වඩාත්ම සුලභ ආකාරයේ ෆයිටොප්ලන්ට්රෝනයකි. ඩයිමොමොමීටෝ එකකොලු වුවද, නයිට්රේට් හෝ රිබන් (උදා. Fragilaria) හැඩය, උන්ඩ (උදා. Meridion), zigzags (උදා. Tabellaria) හෝ තාරකා (උදා. විද්යාත්මක සාහිත්යය තුළ නිල වශයෙන් ප්රකාශයට පත් කරන ලද පළමු ද්විදෙරණය, 1783 දී ඩෙන්මාර්ක ස්වභාව විද්යාඥ ඔටෝ ෆ්රෙඩ්රික් මියුලර් විසින් යටත්විජිත Bacillaria paradoxa සොයා ගන්නා ලදී. ආහාර දාමය තුළ නිෂ්පාදකයෝ නිෂ්පාදන වේ. දියරමය සෛලවල අද්විතීය ලක්ෂණයක් වන්නේ ඒවා සිලිකා (හයිඩ්රීටඩ් සිලිකොන් ඩයොක්සයිඩ්) වලින් සෑදූ සෛල බිත්තියකි. මෙම ව්යාකූලතාවන් තුළ විවිධාකාර විවිධත්වයක් දක්නට ලැබේ. නමුත් ද්විපාර්ශ්වික වශයෙන් සමමිතික වේ. එබැවින් කණ්ඩායම් නාමයයි. අනික් අතට එක වස්තුවක් අනෙක් පැත්තට වඩා තරමක් විශාල වන බැවින් එම සමමිතිය පරිපූර්ණ නොවේ. අනෙක් එකේ මායිම ඇතුළත එක ඇලක් සවි කිරීමට ඉඩ ඇත. ෆොසිල සාක්ෂි මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන් මුල් යුගයේ යුගයේ මුල් අවධිය හෝ ඊට පෙර සිදු වූ බවයි. කේන්ද්රීය ඩයැටුම් වල පිරිමි ගේමාවන් පමණි, ධජය මගින් සංචලනය කිරීමේ හැකියාව ඇත. දියමන්ති ප්රජාවන් අතීතයේ හා වර්තමාන පරිසර තත්වයන් නිරීක්ෂණය කිරීම සඳහා ජනප්රිය මෙවලමක් වන අතර ඒවා ජල තත්ත්වයේ අධ්යයන කටයුතුවල සාමාන්යයෙන් භාවිතා වේ.

Diatoms අයත් වන්නේ හයිඩ්රොකොන්ට් යනුවෙන් හැඳින්වෙන විශාල සමූහයකට අයත් වේ. Autotrophs (උදා., රන් ඇල්ගී, කෙල්ප්) සහ විෂමාපොෆ් (උදා., ජල අච්චු) යන අයද ඇතුළත් වේ. ඔවුන්ගේ කහ පැහැති-දුඹුරු හිල්රෝලේස්ට් හීටරොකොන්ටේ, පොටෑසියම් හතරක් හා කැරොටිනොයිඩ් ෆියුකොසැන්තින් වැනි වර්ණක අඩංගු වේ. පුද්ගලයන් සාමාන්යයෙන් දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණ දෙති. නමුත් ඒවා වෙනත් කේෂ්ත්රයේ මන්තර ගුරුකම්වල පිරිමි නියුමෝනියන්හි දක්නට ලැබේ. අනෙක් කණ්ඩායම් වල ලක්ෂණ ඇති හිසකෙස් (mastigonemes) නොමැතිව සාමාන්ය හයිරොකොන්ට් ව්යුහය ඇත. ඒවායේ සාපේක්ෂව ඝන සෛල බිත්ති නිසා ඒවා ගිලී යයි. විවෘත වතුරේ දී වැඩිවන ප්ලැක්ක්ටනික ආකෘතීන් සාමාන්යයෙන් හිරු රශ්මියෙන් මතුපිට ජල මට්ටමේ ඒවා රඳවා තබා ගැනීම සඳහා සුළඟ මගින් ඉහල ස්ථර වල කැළඹිලි මිශ්ර වීම රඳා පවතී. සමහර විශේෂයන් ගිලීමේ ප්රතික්රියාවක් සඳහා සෛලීය ලයිනිඩ් සමග ඔවුන්ගේ උත්ප්ලාවකතාව පාලනය කරයි.

Diatoms හි ලක්ෂණය වන්නේ යූරියා චක්රය වන අතර, ඔවුන් පරිණාමය ලෙස සතුන් වෙත සම්බන්ධ කරයි. ඇන්ඩෲ ඇලන්, ක්රිස් බොලර් සහ සගයන් විසින් සිදු කරන ලද පර්යේෂණයන්හි මෙය සොයා ගන්නා ලදී. 2011 දී ප්රකාශයට පත් කරන ලද ඔවුන්ගේ සොයාගැනීම්, දියතොම් ක්රියාකාරී යූරියා චක්රයක් ඇති බව සැලකිය යුතු ලෙස සැලකිය යුතු කරුණක් විය. මෙයට පෙර මෙම යූරියා චක්රය ආරම්භ වී ඇත්තේ මීතොටොයන් විසින් සොයා ගන්නා ලද මැටාසෝයන් නිසාය. ඔවුන්ගේ අධ්යයනය පෙන්වා දුන්නේ, diatoms සහ සතුන් වෙනස් යානාවන් සඳහා යූරියා චක්රය භාවිතා කරන අතර, ඔවුන් පරිණාමය ලෙස සම්බන්ධ වී ඇති බවක් ලෙස සතුන් හා ශාක නොපවතිනු ඇත. [16]

දියතොම සෛල අඩංගු වන සිලිකන් තාප්පයක් ලෙස හැඳින්වෙන අද්විතීය සිලිකා සෛලයක අන්තර්ගතව ඇත. [17] සෛල බිත්තියක් සෑදීමට ජෛව සිනික් සිලිකා සිලිකේරි අම්ල මොනෝමීස් බහුපද වීමෙන් අභ්යන්තර ඇටසැකි වේ. මෙම ද්රව්යයෙන් සෛලය පිටත පිටතට තල්ලු කර බිත්තියට එකතු වේ. බොහෝ විශේෂවලදී, දියතන් දෙකක සෛල දෙකක් නිපදවන අතර, එක් එක් සෛලය දෙපැත්තට දෙකකින් එකක් සහ එය තුළ කුඩා භාගයක් දෙගුණ කරයි. ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, සෑම අංශක චක්රයකට පසුව ජනගහනයේ ඩීටා සෛල වල සාමාන්ය ප්රමාණය කුඩා වේ. එවැනි සෛල යම් යම් ප්රමාණයේ මට්ටමකට ළඟා වූ විට, ඒවා බෙදීමෙන් පමණක් නොව, එම පරිහානිය ප්රතිස්ථාපනය කරයි. මෙය විශාල ප්රමාණයේ සෛලයකට හේතු වන අතර එය විශාල ප්රමාණයේ බෙදීම් කරා ආපසු යෑමට හේතු වේ. [ඇඹිලිපීඩියා] අුවෝකොපෝ නිෂ්පාදනය සෑම විටම මෙයිසෝස් සහ ලිංගික ප්රජනනයට සම්බන්ධ වේ.

කාබනික හා අකාබනික (සිලිකේට් ආකාරයෙන්) කාබනික හා අකාබනික රසායනික ද්රව්යයන් විනාශ වීම හා ක්ෂය වීම නිසා අකාබනික සංඝටකයේ අකාබනික ද්රව්යය තැන්පත් වී ඇති බැවින් අතීත සමුද්ර පරිසරය විශ්ලේෂණය කිරීමේ ක්රමයට මඟ පෑදිය හැකිය. මැටි හා සිලටි තැන්පත් කිරීම සහ එම මුහුදු පතුලේ ස්ථීර භූගෝලීය වාර්තාවක් පිහිටයි. (සිලිකන් දියර බලන්න).

මුලින්ම පෙනෙන එක් ද්විත්ව සෛලයක් සෛලයක් ලෙස පෙනෙන්නට නොතිබුණද diatoms යනු න්යෂ්ටිය, මයිටකොන්ඩ්රියා සහ ගෝල්ගි සංකීර්ණ වැනි සාමාන්ය ආවේගයන් සහිත eukariotic ජීවීන් වේ.

1) න්යෂ්ටිය; ජානමය ද්රව්යය දරයි

2) නියුට්රෝටස්; වර්ණදේහවල පිහිටීම

3) ගොල්ගි සංකීර්ණය; ප්රෝටීන වෙනස් කරන අතර සෛලය පිටතට යවයි

4) සෛල බිත්ති; සෛල පිටත පටල

5) පියුරොයිඩ්; කාබන් සවි කිරීම් මධ්යස්ථානය

6) හතමාල්ෙතෝ; පටක ව්යුහය රැගෙන යන වර්ණකය

7) වකුගඩු; පටක මගින් බන්ධනය වන තරල අඩංගු සෛලයක වෙසිලිය

8) සයිෙටොප්ලාස්ටික් ෙපොටවල්; න්යෂ්ටිය තබාගන්න

9) මයිෙටෝෙකොන්ඩ්රියා; සෛලය සඳහා ATP (ශක්ති) නිර්මාණය කරයි

10) වාෂ්ප / ස්ට්රයිං; සෛල තුලින් හා පිටතට පෝෂක හා අපද්රව්ය ලබා දෙයි

Diatoms අධ්යයනය යනු phycologics ශාඛාවකි. Diatoms විශේෂීකරණය කිරීම පිළිබඳ phycologists හැඳින්වෙන්නේ diatomists ලෙසිනි.

සිලිකා උචිත යාන්ත්රණය [සංස්කරණය]

සෛල බිත්තිවලට ඩීඅයිටොයිඩය මගින් අවශෝෂණය වන සිලිකා මාරු කිරීමේ නිශ්චිත යාන්ත්රණය තවමත් පර්යේෂණ තවමත් සිදු කර නොමැති වුවද එය නොදනී. දියරමය ජාන වල අනුපිළිවෙල බොහොමයක් වන්නේ, සෙරිකා උෂ්ණත්වය හා තැන්පතු වල ඇති නැනෝ පරිමාණ රටාවන්ගේ යාන්ත්රණය සොයා ගැනීමෙනි. මෙම ප්රදේශයෙහි වැඩිම සාර්ථකත්වය වන්නේ විශේෂ 2 ක් වන තාලසොසිරා පෙසෝඩනානා වර්ගයකි. සම්පූර්ණ ජානම අනුපිළිවෙල අනුව ජානමය පාලනය සඳහා විධික්රම ස්ථාපනය කරන ලද අතර Cylindrotheca fusiformis, වැදගත් සිලිකා තැන්පත් කරන ප්රෝටීන වල silaffins ප්රථමයෙන් සොයා ගත්හ. [18] සිලෝෆින්, පොලිචෙටේෂන් පීපීඩීස් කට්ටල, C. fusiformis සෛල බිත්තිවල සොයාගත හැකි අතර සංකීර්ණ සිලිකා ව්යුහ නිර්මාණය කරගත හැකිය. මෙම ව්යුහයන් ද්විත්ව රටාවන්ට අනුකූලව පරිමාණ වල ප්රමාණ 1 පෙන්නුම් කර ඇත. ටී පෙසෝඩනානා ජෙනෝම විශ්ලේෂණයට ලක් වූ විට සොයා ගන්නා ලද්දේ යූරියා චක්රය, බොහෝ ජෙනමාවලට වඩා බහුඅංශක බහුතරයක් මෙන්ම පැහැදිලි සිලිකන් ප්රවාහ ජාන තුනකටය. [19] සිලිකන් ප්රජනක ජාන වල විවිධාකාර කාණ්ඩ 8 ක කාණ්ඩ වල සිලිකන් ප්රවාහනය පිළිබඳ සිනිටු අධ්යයනයක දී සිලිකන් ප්රවාහනය විශේෂයෙන් විශේෂයෙන් කාණ්ඩගත කරන ලදී. [18] මෙම අධ්යනය ද පෙන්ඩේට් (ද්විපාර්ශවික සමමිතික) සහ කේන්ද්රික (රේඩියල් සමමිතික) diatoms අතර ව්යුහාත්මක වෙනස්කම් සොයාගෙන ඇත. සිලිකා තැන්පත් කිරීමේ ක්රියාවලියේ වෙනස්කම් ඇති වෙනස්කම් හඳුනාගැනීම සඳහා විවිධාකාර පසුබිමක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා මෙම අධ්යයනයෙහි සංසන්දනය කරන ලද අනුපිළිවෙලවල් භාවිතා කරන ලදී. මීට අමතරව, එම අධ්යයනය මගින් සිලිකන් ප්රවාහනයේ මූලික ව්යුහය ඇතිවිය හැකි බව විශේෂයෙන් සොයාගෙන ඇත. මෙම සිලිකා ප්රෝටීන ප්රෝටීන, ස්ෙටොග්ස් ෙහෝ සහල් වැනි ෙවනත් විෙශේෂවලදී ෙසොයාෙගන ඇති ෙවනත් සතුන් සමඟ ෙනොමැත. මෙම සිලිකන් ප්රවාහ ප්රජනකයන්ගේ දුර්වලතාවය ද ප්රෝටීන සංයුක්ත කාණ්ඩ 5 කින් සමන්විත පුනරුත්ථාපනය කරන ලද ප්රෝටීන වල ව්යුහය ද පෙන්නුම් කරයි. මෙය ජාන අනුපිටපත් හෝ ඩිමරේකරණය යනුවෙන් දැක්වේ. සිලාෆින් සහ දිගු දාම පොලිනියම් වල ක්රියාකාරිත්වයේ ප්රතිපලයක් වශයෙන්, diatoms වල ඇති පටල වලින් සෑදූ සෛල වලින් සිදුවන සිලිකා ආලේපනය උපකල්පනය කර ඇත. මෙම සිලිකා තැන්පත් කිරීමේ වෙසිලිය (SDV) ගොල්ගි-ව්යුත්පන්න වෙසිලියන්වලට සම්බන්ධ වූ ආම්ලික සංචිතයක් ලෙස නම් කර ඇත. [20] මෙම ප්රෝටීන් ව්යුහ දෙක ද්විත්ව උෂ්ණත්වයේ පරිමාව මත අක්රමවත් සිදුරු සමඟ සිහින් කර ඇති සිලිකා සෛල සාදා ඇති බව පෙන්නුම් කර ඇත. මෙම ප්රෝටීන් සංකීර්ණ ව්යුහය නිර්මාණය කිරීමට කටයුතු කරන ආකාරය පිලිබඳ එක් කල්පිතයක් වන්නේ SDV හි සංරචකය තුළ ඉතිරිව සංරක්ෂණය කර ඇති නිසාය. එමනිසා, විවිධාකාර අනුපිළිවෙලවල් ගණනාවක සීමිත සංඛ්යාවක් නිසා හඳුනා ගැනීමට හෝ නිරීක්ෂණය කිරීමට අපහසුය. සිලිකා අතිශයින් ඒකාධිකාරී තැන්පත් කිරීමෙහි නිශ්චිත යාන්ත්රණය තවමත් නොදන්නා නමුත්, silaffins වෙත සම්බන්ධ තලසියෝසිරි pseudonana ජානවල නැනෝසකලේ සිලිකා තැන්පත් කිරීම සඳහා ජානමය පාලනය සඳහා ඉලක්ක ලෙස සැලකේ

ආලෝකය අන්වීක්ෂයක් මත දීප්තිමත් ක්ෂේත්රයේ දී දිස්වන පරිදි Diatomaceous පොළොව. Diatomaceous පෘතුව යනු දියතොම්වල සෛල බිත්ති වලින් සෑදූ මෘදු, සිලීස්කට්, අවසාදිත පාෂාණ සහ නිසි කුඩු බවට ක්ෂයවී යයි. මෙම නියැදිය කේන්ද්රීය (රේඩියල් සමමිතික) සහ පැන්ට් (ද්වීපාර්ශවික සමමිතික) diatoms වලින් සමන්විත වේ. ජලයෙහි ද්විපෝෂිත පෘථිවි අංශු ප්රමාණය 6.236 පික්සල් / μm පරිමාණයක් වේ. සමස්ත රූපය 1.13 ට 0.69 මි.මී.

හයිෙඩොකොන්වල වර්ගීකරණය තවමත් අසීරු වී ඇති අතර, ඔවුන් බෙදීම් (හෝ පිලියම්), රාජධානිය හෝ අතරමැදි දෙයක් ලෙස සලකනු ලැබේ. ඒ අනුව ඩයොම්මා වැනි මට්ටම් වර්ග (සාමාන්යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ Diatomophyceae හෝ Bacillariophyceae යනුවෙන් හැඳින්වෙන) වර්ගයන් (සාමාන්යයෙන් Bacillariophyta යනුවෙන් හැඳින්වෙන) ලෙස වර්ගීකරණය කළ හැකිය.

පරමාණුක ක්රමාංකය සාම්ප්රදායිකව බෙදී යන ප්රධාන ව්යුහ දෙකකට බෙදී ඇත. ද්විතියික diatoms රේඩියේ සමමිතික ලෙසින් සමන්විත වන අතර ඒවා ඉහළ සහ පහළ කපාටවලින් සමන්විත වේ (epitheca සහ hypotheca); එකිනෙකට යටින් සැහැල්ලු කළ හැකි කපාටයක් සහ කරකැවෙන කලාපයකින් සමන්විත වන අතර ඒවායේ සෛල අන්තර්ගතය වැඩි දියුනු කිරීම සඳහා ප්රසාරණය වී ඇත. සෙන්ටික් දියමන්තිගේ සෛල ප්රෝටෝනය ෂෙල් වෙහි අභ්යන්තර පෘෂ්ඨය ඔස්සේ පිහිටා ඇති අතර සෛල මධ්යයේ පිහිටා ඇති විශාල vacuole වටා හිස් ඇලවීමක් සපයයි. මුහුදු වෙරළට සමානයි. මෙම විශාල මධ්ය මධ්යම වායුගෝලය "සෙල් යුෂ" නමින් හඳුන්වනු ලබන අතර නිශ්චිත අයන අන්තර්ගතය සමඟ වෙනස් වේ. මෙම සෛලීය ස්ඵටිකමය ස්තරය වන්නේ චිලලෝස්ට් සහ මයිටකොන්ඩ්රිය වැනි බොහෝ ඉන්ද්රියයන් වලටය. සෙන්ටික්රික් ව්යාප්තිය ආරම්භ කිරීමට පෙර එහි න්යෂ්ටිය ක්ලාන්තයේ එක් ස්ථානයක පිහිටා ඇති අතර බෙදීම සම්පූර්ණ කිරීමට පෙර සෛල ප්රෙමසිසහ තට්ටුවේ කේන්ද්රය වෙත ගමන් කරනු ඇත. මෙම වර්ගයේ ද්විද්රව්ය විවිධ හැඩයන් සහ ප්රමාණවලින් සොයා ගත හැකි අතර, කොල පාෂාණය දක්වා පැතිරෙන අක්ෂය සහ සින්ක් එකතු කිරීමට සෙන්ටිකාවන්ට විශාල වශයෙන් රඳා පවතී. ද්විතියික ඩයැටෝම් මෙන් නොව පීනේට් ඩයොමෝමා ද්විපාර්ශ්වීයව රේඩියල් සමමිතික නොවේ. සෑම වෑල්මකින්ම එකවර රිපීස් කපා හැරෙන අතර ඒවායේ කවචයන් මෙම රිපාවන්ට සමාන්තරව දිග හැරේ. ඔවුන් සෑම විටම ඝන පෘෂ්ඨ මත ගමන් කරමින් රිප්වා ඔස්සේ ගලා යන සයිටොපලස් හරහා සෛල චලනය වනවා.

රෙනේ (කල්පැවැත්මේ උඩු කණුව) ඇති බව පෙන්වන වෙනස්කම නිසා, රවුන් (Crawford & Mann) (1990) විසින් වඩාත් මෑත වර්ගීකරණයක් [9] ලෙස සැලකේ. Bacillarophyta) යන කාණ්ඩ තුනකට සහ නියෝග ගණනාවකට [22]

• ප්ලාස්ටික් කොසිනෝඩිසෝසෝෆයිසියේ රවුම් සහ ආර්

•

• අන්යාලේල් රවුම් සහ ආර්

• ආරච්චිහිල්ලාස්ලන්ඩ් රවුන්ඩ්

• ඇස්ටොඇම්පොලැල්ස් රවුන්ඩ්

• ඕලකොසෙයිරලස් ආර්

• බඳිල්ෆියල්ස්

• Chaetocerotales Round & R.M.Crawfor

• ක්රිසන්තේමඩිසෙස්ලේලා වටය

• ෙකෝටේලර් රවුම් සහ ආර්

• කොසිනොඩිනෙස්ලේස් වටය

• Cymatosirales වටය සහ R.M. ක්රව්ෆෝඩ්

• එඩ්මෝදිස්ලාස් වටය

• හේමියුලේලර් රවුම් සහ ආර්

• Leptocylindrales Round & R.M. Crawford

• ලයිටේඩ්ස්මිල්ස්

• මෙලෝසිරේල් එම්.එම්. ක්රෝෆර්ඩ්

• ඕතෝසෙයේලසය ආර්

• පැරාලියල්ස් එම්. ක්රව්ෆෝඩ්

• රයිසොසොලීනීස්

• Stictocyclales වටය

• ස්තූටොඩිස්සාලෙස් රවුම් සහ ආර්

• තැලිසොසිලසය

• ට්රයිස්රේෂියල්ස් රවුම් සහ ආර්

• පංති Fragilariophyceae F.E.Round: පැන්ට් diatoms රාධ (araphids)

•

• ඇඩ්ඩිසෙනේල්ස් එෆ්.ඊ.

• Climacospheniales වටය

• සයික්ලොපෝලාස් රවුන්ඩ් සහ එම්

• කපටි සිල්ලර P.C.Silva

• Licmophorales වටය

• ප්රෝටෝරහයිඩෙල්ස් වටය

• රබ්බොන්ඩෝමලස් රවුන්ඩ් සහ ආර්

• Rhaphoneidales වටය

• ස්ට්රියාටෙල්ලස් F.E.Round

• ටැබ්ලලෙයියල්ස් වටය

• තලසයිසෙලටාස් රවුන්ඩ්

• ටොක්යාරියල්ස් වටය

• 1878, Bacillariophyceae Haeckel පන්තිය, නැවත නැඹුරු. ඩී. ජී. මන්න්: රෙපේ (රාධ)

•

• අන්නාතලාල් පී.සී. සිල්වාව

• බචිරාලියල්ස් හෙන්ඩි

• සිම්බාෙලේල්ස් D.G.Mann

• ඩිකිකෝ ඩයිනේෂන් ඩී ජී. මන්

• Eunotiales P.C.Silva

• ලිඇලලෙස් ඩී

• Mastogloiales D.G.Mann

• නාවිකුලලෙස් බෙසී

• Rhopalodiales D.G.Mann

• සිරිආරලාල් ඩී

• තැලසිෆයලේස් ඩී. ජී. මන්

ඔවුන්ගේ සබඳතා වැඩි වීමක් ලෙස තවදුරටත් සංශෝධන සිදු වනු ඇත. Medlin & Kaczmarska (2004) ඩයටොස් සඳහා පහත දැක්වෙන වර්ගීකරණය ඉදිරිපත් කරයි: [23]

• Bacillaryophyta

• කොසිනොඩිසෝසෝෆයිටිනා

• කොසිනෝඩිසෝසෝෆයිසී ('රේඩියල් සෙන්ටික්')

• Bacillariophytina

• Mediophyceae ('ධ්රැවීය සෙන්ටික්')

• Bacillariophyceae (පැන්ට් ඩයැටෝ

Ernst Haeckel හි 1904 Kunstformen der Natur හි (Art of Nature of Nature) තෝරාගැනීම්, පෙන්ඩේට් (වමේ) සහ කේන්ද්රික (දකුණු) කරකැවිලි වලින් තෝරාගැනීම්.

සාමාන්යයෙන් සිලිකන් ප්රමාණයෙන් 2 සිට 200 μm දක්වා වූ පරිමාණ පරාසයක පැතිර ඇති අතර සිලිකා ප්රාථමිකව සංයුතිය කර ඇති සංකීර්ණ දෘඪ, නමුත් සිදුරු සහිත සෛල බිත්ති (කුහරයන් හෝ පරීක්ෂණ) ලෙස හදුන්වයි. [15]: 25-30 මෙම සිලිකසයි තාප්පය [24] සිදුරු, රිබන්, මිනිල්ලුම්, මායිම් වැටි සහ උන්නතාංශවල විවිධත්වය; සෑම වර්ගයක්ම ජාන හා විශේෂයන් නිරූපණය කිරීමට යොදා ගත හැකිය. සෛලය මුළුමනින්ම සවිම තහඩු, කපාට සහ ආන්තික සම්බන්ධක, හෝ රාමු පටියකින් සමන්විත වේ. එක් අර්ධයක්, හයිපොටිකාව, අනෙක් භාගයට වඩා කුඩා වන තරමට කුඩා ය. දියවැඩියාව morphology වෙනස් වේ. සෛලවල හැඩය සාමාන්යයෙන් චක්රලේඛය වුවද, සමහර සෛල ත්රිකෝණාකාර විය හැක, හතරැස් හෝ ඉලිප්සාකාර විය හැක. ඔවුන්ගේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණය නම් ඔපල් (සංඝටක, පොලිමැරිලි සහිත සිලිසික් අම්ලය) සෑදූ ඝන ඛනිජ තට්ටුවකි.

සිලිකන් හුදකලා හෝ විවිධ වර්ගවල යටත් විජිතවලට එකතු වී ඇති අතර, සිලිකන් ව්යුහයන් මගින් සම්බන්ධ කළ හැක. මිකල ප්ලාස්ටි, ස්ටිප්ස් හෝ ටියුබ්; සෛලවල නාස්කන ක්රියාවලීන් හරහා ස්රාවය වන ක්ෂීරජ ස්කන්ධ, හෝයිටින් නූල්, (පොලිසච්චරයිඩ්) මගින් ස්රාවය වේ. ඩයිටෝම් වල ප්රධාන වර්ණක වන්නේ ක්ලෝරොෆිලල්ස් සහ සී, බීටා-කැරොටින්, ෆූකොසන්තින්, ඩයිඕටොකාසින්ටින් සහ ඩයිඩිනොක්සැන්තින් [8]. ප්රධාන වශයෙන් ප්රභාසංශ්ලේෂණය වේ. කෙසේ වෙතත්, කීප දෙනෙක් අනිවාර්යයෙන්ම heterotrophs වේ

දියමොසොෆෙනියා ගෙමිණාට ඩිඩිමෝසොෆීනියා ගෙමිණාට, සාමාන්යයෙන් දමිමෝ ලෙස හැඳින්වෙන අතර එය ඩීසිමෝ ලෙස හැඳින්වේ. එය දුඹුරු ජෙලි වැනි සමාන ද්රව්යයක් නිපදවන "දුඹුරු කබාය" හෝ "ගල් පර්වතය" ලෙස හැදින්වෙන දියකඩන වල ඇති දැඩි පාරිසරික පරිහානියට හේතු වේ. මෙම ද්විත්ව පරමාණු යුරෝපයට ස්වදේශීය වන අතර උතුරු ඇමරිකාවේ ප්රතික්රියාකාරකවල හා උතුරු ඇමරිකාවේ ආක්රමණශීලී ශාකයකි. [27] [28] මෙම ගැටළුව බොහෝ විට ඕස්ට්රේලියාව හා නවසීලන්තයෙන් වාර්තා වේ. [29]

කොන්දේසි අහිතකර තත්ත්වයන් ඇති විට, පෝෂ්ය පදාර්ථ ක්ෂය වීමෙන් සාමාන්යයෙන් ඩයටොම් සෛල සාමාන්යයෙන් ඉහළ ගොස් ඇති මිශ්ර ස්ථර ("බිස්ට්") මුදාහරිනු ඇත. මෙම ගිලීමේ ක්රියාවලිය මගින් උත්ප්ලාවකතාව පාලනය කිරීම, දියතොම සෛල එකට ඇනීම හෝ අධික විවේකගැනීමේ බීජාණු නිෂ්පාදනය කිරීම සිදු කරයි. ඉහළ මිශ්ර ස්ථරය අතුරින් ගිලුණු ජනගහණය සහ ඉහළ උෂ්ණත්වයන් ඇතුලත, වර්ධනය සඳහා අහිතකර තත්වයන්ගෙන් දියතොම් ඉවත් කරයි (සෛල පරිවෘත්තිය වැඩිවිය හැක). ගැඹුරු ජලය හෝ නොගැඹුරු මුහුදට ළඟා වන සෛල නැවත නැවතත් වාසිදායක වන තුරු නිශ්චල විය හැක. විවෘත සාගරයේ බොහෝ ගිලී ඇති සෛල ගැඹුරට අහිමි වී ඇත. නමුත් සරණාගත ජනගහනය තාපය දිගේ දිගටම පවතී.

අවසාන වශයෙන්, මෙම විවේචනාත්මක ජනගහනය තුළ ඩිජෝටේට් සෛල ඉහළ මිශ්ර ස්ථරයට නැවත සිරස් මිශ්ර කිරීම ඇතුලත්ය. බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී මෙම මිශ්ර කිරීම ඉහළ මිශ්ර ස්ථරයේ පෝෂ්ය පදාර්ථ පෝෂ්ය කරන අතර, ඩයටේමා මණ්ඩලයේ ඊළඟ වටය සඳහා දර්ශනය කිරීම. විවෘත සාගරයේ (අඛණ්ඩ නැවතුම්පලවල ඈත ප්රදේශවලින් ඈත් වීම [30]) මෙම පිපිරීමේ චක්රය, බිස්ට්, පසුව පූර්ව මල් පිපීම වෙත නැවත පැමිණීම සාමාන්යයෙන් සිදුවන්නේ වාර්ෂික චක්රයක් තුලය. මෙය වසන්තයේ හා මුල් ගිම්හානය තුල පමණකි. කෙසේවෙතත්, සමහර ස්ථානවලදී, ගිම්හාන පැල්පත් වල බිඳ වැටීම හා පෝෂ්ය පදාර්ථ ආසාදනය වීමෙන් ඇතිවන සරත් සෘතුවේ මල් හට ඇති අතර, වර්ධනය සඳහා ප්රමාණවත් ආලෝක ප්රමාණයක් තවමත් ප්රමාණවත් වේ. සිරස් මිශ්ර කිරීම වැඩිවෙමින් පවතින අතර, ශීත ඍතුව ළගදී ඇහිසමින් ආලෝක මට්ටම පහත වැටේ. මෙම සීතල ඔවුන්ගේ වසන්ත සමකයට වඩා කුඩා වන අතර කෙටි වේ.

විවෘත සාගරයේ දී, දියමන්ති (වසන්ත) පිපීම සාමාන්යයෙන් සිලිකන් හිඟයක් නිසා අවසන් වී ඇත. අනෙකුත් ඛනිජ මෙන් නොව, සිලිකන් සඳහා අවශ්යතාවය දියතොම සඳහා අද්විතීය වන අතර, එය කාර්යක්ෂම ලෙස ප්රෝටෝටොන් පරිසර පද්ධතියේ ප්රකෘතිමත් නොකර නයිට්රජන් හෝ පොස්පරස් පෝෂ්ය පදාර්ථ ලෙස ප්රතිනිර්මාණය කර නැත. මතුපිට පෝෂක සාන්ද්රණය පිළිබඳ සිතියම්වල දැකිය හැකිය. පෝෂ්ය පදාර්ථය පුරාම පෝෂ්ය පදාර්ථ පහත වැටේ. සාමාන්යයෙන් සිලිකන් නිසි ලෙස සම්පුර්ණයෙන් වියළන ලද (සාමාන්යයෙන් නයිට්රජන් මගින් ෆොස්ෆරස් මගින් අනුගමනය කරනු ලැබේ).

මෙම පිපිරීම සහ බිස්ට් චක්රය හේතුවෙන් සාගර මතුපිට ජල කාබන් අපනයනයෙන් අපනයනය කිරීමේ දී අසමානුපාතිකව වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත [30] [31] (ජීව විද්යාත්මක පොම්පයද බලන්න). සිලිකන්වල ජෛව රසායනික චක්රය නියාමනය කිරීමේදී ඔවුන් ද වැදගත් භූමිකාවක් ඉටු කරයි

ඒ නිසා ඔබ ජලජ පරිසරවල diatoms සොයා ගත හැක. නමුත් ඔබ දැනටමත් ඔබට නියපොතු සහ දන්තාලේපය තුළ diatoms සොයා ගත හැකිද?

 Diatoms මිය ගිය විට මුහුදු පතුලේ හෝ විල ඇඳට පහළට වැටෙන විට ඒවා මැටි හා කාබනික ද්රව්ය සමඟ මිශ්ර කර ගත හැක. මෙම තෙතමනය එලිදරව් වී තිබේ නම් එය සුදු සිලිකා පොහොසත් ඛනිජයකි.

Diatoms බොහෝ දේ සඳහා භාවිතා කළ හැකිය! පිහිනුම් තටාකයක් සහ පානීය උල්පත් ෆිල්ටර් එය මෙන්ම නියපොතු සහ කාර් තීන්තද අඩංගු වේ. බඩ ඉරිඟු හා විෂ ද්රාවනය සඳහා ද එය භාවිතා කළ හැකිය. ඩයටේටේටයිට් ද ශබ්ද සවිකිරීමේ ද්රව්යයක් මෙන්ම පරිවාරකයක් ලෙසද ගොඩනැගිලි තුළ භාවිතා වේ.

ද්වීතීය ද්රව්ය ගොඩක් ද්විත්ව පෘථිවිය ලෙස හැඳින්වේ. ද්වීපික පෘථිවිය පළිබෝධ මර්ධකයෙකු ලෙස භාවිතා කරයි. මෙය කෘමීන්ගේ බාහිර ස්ථරයෙන් ජලය ආරක්ෂිත මේද හා තෙල් අවශෝෂණය කරයි. එබැවින් සාරවත් ජලයෙන් කෘමීන් 'කසළේ' ඇත. සිලිකා වලින් සාදන ලද දියෝඩම් සාදන නිසා මෙය diatomaceous පෘෂ්ඨය ඉතා උෂ්ණත්වයට පත් වේ. එබැවින් තියුණුබව කෘමීන් පළිබෝධනාශක ලෙස වැඩි දියුණු කරයි.

Diatoms අධිකරණ වෛද්ය අධ්යයන කටයුතුවලදී ප්රයෝජනවත් වේ. යම් පුද්ගලයෙක් දියේ ගිලී ගියහොත්, ශරීරයට ශරීරයට ඇතුල් වීමට හැකියාව ඇත. වකුගඩුවක් ජලයෙන් හුස්ම හිර වී ගියහොත්, diatoms රුධිර ස්නායු, ඇටමිදුළුව, මොළය, පෙනහළු හා වකුගඩු ඇතුළු විය හැකිය. අස්ථි මෝටරයක් තුළ diatoms සොයාගතහොත්, එය ජලයට ඇතුළු වූ විට ගොදුරුව සිටි පුද්ගලයා ජීවත්ව සිටින බවට හොඳ දර්ශකයකි. සිරුර සොයාගෙන ඇති වතුරේ දියවඩනවල සමානත්වය ශරීරයේ අඩංගු diatoms ද ශරීරය චලනය කර තිබේද යන්න සොයා ගැනීමට උපකාරි වේ. වෙබ් අඩවිවල සොයාගත් ඇඳුම් සහ ද්රව්ය පිළිබඳ ඩයැටොම්ස් සහ ඩයොම්මාසෙස් වර්ගයන් සොයාගත හැකිය.

දියමන්ති වීදුරු ආවරණ හිරු එළිය අල්ලාගැනීමේ දී ඉතා සාර්ථක වේ. එබැවින් ඉංජිනේරුවන් විසින් සූර්ය බලශක්ති සෛල කාර්යක්ෂමතාව 50% කින් ඉහළ දැමීමට (අනෙක් සූර්ය කෝෂ වලට සාපේක්ෂව) 1.

මම හිතනවා අපට diatoms ඉතා කුඩා බව ...

ඩයටම සහ එහි වාසි


ديتر إيبرل Dieter G. Eberl (ولد في 15 أغسطس 1929 في ديتمولد) هو كاتب ألماني.

عمل إيبرل مترجما تحريريا وفوريا في مجال الصناعة. وهو يقيم منذ عام 1963 في دينسلاكن حيث عمل أمين مكتبة منذ عام 1964 وإلى جانب ذلك مشاركا في العديد من الصحف والمجلات.

من أعماله

 الترويض 1977
 الجواد والفارس 1985

مراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
كتاب وكاتبات ألمان في القرن 20
مواليد 1929
مواليد في دتمولد

ديتر إيبرل


Pulse (stylised P·U·L·S·E) is the third live album by the English rock band Pink Floyd. It was released on 29 May 1995 by EMI in the United Kingdom and on 6 June 1995 by Columbia in the United States. The album was recorded during the European leg of Pink Floyd's Division Bell Tour in 1994.

Content and recording
The album is notable for including a complete live version of The Dark Side of the Moon. It also features "Astronomy Domine", a Syd Barrett song not performed since the early 1970s. The track "Another Brick in the Wall, Part II" features small portions of the songs "Another Brick in the Wall, Part I", "The Happiest Days of Our Lives" and "Another Brick in the Wall, Part III".

Unlike the previous live album Delicate Sound of Thunder, no parts of the songs were re-recorded in the studio. However, the band and Guthrie fixed songs that had bad notes (as heard on some bootlegs) by lifting solos and corrected vocal lines from other performances as the band recorded most of the European leg. The album was mixed in QSound, which produces a 3D audio effect even on a two channel stereo system.

Release history
In the United States, despite a price of $34.99 (which included flashing spine light and two AA batteries) Pulse debuted at number one on the Billboard 200 during the week of 24 June 1995 with 198,000 copies sold, it became the first multidisc album to top the Billboard 200 since the chart started using SoundScan data in May 1991. The next week it fell off to number three on the chart. It remained on the chart for twenty two weeks. It was certified two times platinum by the RIAA on 31 July 1995 for shipments of one million units.

On 1 July 1995 the video version of Pulse debuted at number one on the Billboard's Top Music Videos chart with 16,500 units sold. The video was certified eight times platinum by the RIAA on 31 July 2006 for shipments of 800,000 units.

The video version (on VHS and Laserdisc) also featured the song "Take It Back," and an almost complete performance from their 20 October show at Earl's Court, London. The Pulse DVD was released on 10 July 2006. On 16 December 2021, the band announced on social media platforms that a re-release of "Pulse" on DVD and a first-time release on Blu-ray format will be on 18 February 2022. The packaging will re-introduce the blinking LED featured with the original CD release from 1995.

The vinyl version was released as a four-LP box set and included "One of These Days" (also heard on the cassette release) as well as a large version of the photo booklet.

The original CD cover features an "eye-like" machine that has clock pieces inside, there is a planet in its centre, and on the outside it shows evolution as it moves backwards. It starts in the sea, moves to the bacteria which evolve into fishes, then into egg type creatures, then into eggs that hatch birds, and birds follow the trail of an aeroplane. There are six pyramids in the desert, and in the bottom of the sea, one can observe a city in the shore.

The debut of the album was highlighted by a light show from the top of the Empire State Building in New York City with music simulcasted on a New York City radio station.

LED packaging
Early CD versions came with a flashing red LED on the side of the case. This was designed by EMI contractor Jon Kempner, who was awarded the platinum disc, using the now discontinued LM3909 LED flasher IC. The circuit was powered by a single AA battery; the battery life was stated to be over six months. Some versions were also made with two AA batteries and later editions of the CD set did not feature the blinking LED.

Track listing

Personnel

Pink Floyd
David Gilmour – lead vocals, lead guitar, acoustic guitar and lap steel guitar (on "One of These Days", "High Hopes" and "The Great Gig In the Sky")
Nick Mason – drums, percussion (on "Time")
Richard Wright – keyboards, synthethizer, backing vocals, lead vocals on "Astronomy Domine", co-lead vocals on "Time", "Us and Them" and "Comfortably Numb"

Additional personnel
Guy Pratt – bass, backing vocals, co-lead vocals on "Run Like Hell"
Jon Carin – keyboards, backing vocals, co-lead vocals on "Hey You"
Sam Brown – backing vocals, first vocalist on "The Great Gig in the Sky"
Durga McBroom – backing vocals, second vocalist on "The Great Gig in the Sky"
Claudia Fontaine – backing vocals, third vocalist on "The Great Gig in the Sky"
Tim Renwick – guitar, backing vocals
Dick Parry – saxophone
Gary Wallis – percussion, additional drums
Doug Sax, Ron Lewter – mastering at The Mastering Lab

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

References

External links

 Pink Floyd Drums: The Division Bell PULSE Tour Drums

Albums with cover art by Storm Thorgerson
Albums produced by David Gilmour
Albums produced by James Guthrie (record producer)
Pink Floyd live albums
1995 live albums
Columbia Records live albums
EMI Records live albums

Pulse (Pink Floyd album)


Os agonistas beta adrenérgicos, agonistas beta ou β-agonistas são fármacos que relaxam os músculos das vias aéreas e promovem a dilatação das vias respiratórias, facilitando a respiração. Eles pertencem à classe dos simpaticomiméticos, atuando sobre os β-receptores ao ativar seus transportadores (β-AA ou B-AR). De modo geral, os agonistas beta-adrenérgicos puros têm a função oposta dos betabloqueadores: os ligantes dos β-agonistas  mimetizam as ações da adrenalina e da noradrenalina – na sinalização celular do coração, pulmões e tecido muscular liso; onde a adrenalina expressa afinidade mais alta. A ativação dos receptores β1, β2 e β3 encadeando a ativação da enzima adenilato ciclase (AC). Como consequência, é ativado o trifosfato de adenosina (ATP), que é catalisado por hidrólise em monofosfato cíclico de adenosina (cAMP), o qual atua como mensageiro secundário; O cAMP ativa a proteína quinase A (PKA), enzimas que catalisam a fosforilação de uma proteína-alvo e são responsáveis pelo relaxamento do músculo liso e contração do tecido cardíaco.

Função

A ativação dos receptores β1 promove o inotropismo (força de contração) e cronotropismo positivo do músculo cardíaco, levando ao aumento da frequência cardíaca, hipertensão, secreção de grelina pelo estômago e excreção de renina pelos rins.

A ativação dos receptores β2 induz o relaxamento do músculo liso nos pulmões, trato gastrointestinal, útero e vários vasos sanguíneos. O aumento da frequência cardíaca e a contração do músculo cardíaco estão associados aos receptores β1; entretanto, os receptores β2 são relacionados à vasodilatação no miocárdio em ensaios clínicos.

Os receptores β3 se situam principalmente no tecido adiposo. Sua ativação induz o metabolismo de lipídios.

Usos médicos
As indicações de administração de agonistas beta incluem:

 Bradicardia (frequência cardíaca lenta)
 Asma
 Doença pulmonar obstrutiva crônica (DPOC)
 Insuficiência cardíaca
 Reações alérgicas
 Hipercalemia
 Intoxicação por betabloqueador
 Trabalho de parto prematuro (uso off-label e sob supervisão médica por ser potencialmente prejudicial)

Efeitos colaterais
Embora menores em comparação com os da epinefrina/adrenalina, os agonistas beta geralmente têm efeitos adversos leves a moderados, que incluem ansiedade, hipertensão, aumento da frequência cardíaca e insônia. Outros efeitos colaterais podem incluir dores de cabeça e tremor essencial. Devido ao aumento da secreção de insulina no corpo pela ativação de receptores β2, também pode causar hipoglicemia.

Em 2013, o zilpaterol, um beta agonista vendido pela Merck, foi retirado temporariamente do mercado devido a sinais de doença em alguns bovinos que foram alimentados com a droga. Os agonistas beta são amplamente utilizados na alimentação de bovinos.

Seletividade do receptor
A maioria dos agonistas dos receptores beta são seletivos para um ou mais receptores beta-adrenérgicos (β1, β2 e/ou β3). Por exemplo, pessoas com frequência cardíaca baixa (bradicardia) geralmente são tratadas com agonistas beta que são mais "cardiosseletivos", como a dobutamina, que aumenta a força de contração do músculo cardíaco. Pessoas que sofrem de doenças pulmonares inflamatórias crônicas, como asma ou doença pulmonar obstrutiva crónica (DPOC), podem ser tratadas com medicamentos direcionados para induzir mais relaxamento da musculatura lisa nos pulmões e menos contração do coração, como os medicamentos de primeira geração, a exemplo do salbutamol (albuterol), ou com medicamentos de última geração desta mesma classe, como o vilanterol.

Os β 3 agonistas estão atualmente sob pesquisa clínica e acredita-se que aumentem a quebra de lipídios em pacientes obesos.

Agonistas β1
Os agonistas β1 estimulam a atividade da adenilato ciclase (AC) e a abertura dos canais de cálcio (como em estimulantes cardíacos; usados para tratar choque cardiogênico, insuficiência cardíaca aguda e bradiarritmias). Alguns exemplos são:

 Denopamina
 Dobutamina
 Dopexamina (β1 e β2)
 Adrenalina (não seletiva)
 Isoprenalina (DCI), isoproterenol (DCB, USAN) (β1 e β2)
 Prenalterol
 Xamoterol

Agonistas β2

Os agonistas β2 estimulam a atividade da adenilil ciclase e o fechamento do canal de cálcio (relaxantes do músculo liso; usados para tratar asma e DPOC). Exemplos selecionados são:

 Arformoterol
 Bufenina
 Clenbuterol
 Dopexamina (β1 e β2)
 Adrenalina ou epinefrina (não seletivo)
 Fenoterol
 Formoterol
 Isoetarina
 Isoprenalina (DCI), isoproterenol () (β1 e β2)
 Levosalbutamol (DCI), levalbuterol (USAN)
 Orciprenalina (DCI), metaproterenol (USAN)
 Pirbuterol
 Procaterol
 Ritodrina
 Salbutamol (DCI), albuterol (USAN)
 Salmeterol
 Terbutalina

Indeterminados/não seletivos
Os agentes abaixo também são listados como agonistas sem seletividade especificada no sistema de classificação Medical Subject Headings (MeSH):

 Arbutamina
 Befunolol
 Bromoacetilalprenololmentano
 Broxaterol
 Cimaterol
 Cirazolina
 Etilefrina
 Hexoprenalina
 Higenamina
 Isoxsuprina
 Mabuterol
 Metoxifenamina
 Oxifedrina
 Ractopamina
 Reproterol
 Rimiterol
 Tretoquinol
 Tulobuterol
 Zilpaterol
 Zinterol

Ver também
 Receptores adrenérgicos

Agonista beta adrenérgico


Los bradibaeninos (Bradybaenina) son una subtribu de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Géneros
Bradybaenus
Ooidius

Referencias

 Carabidae of the World

Enlaces externos

Bradybaenina


المكسور هو فليم الرعب / والفيلم من إخراج ايليس وبطولة لينا هيدي ، ,وعرض أول مرة عام 2008 في المهرجان Sundance Film Festival .

وصلات خارجية

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إثارة أمريكية
أفلام إثارة درامية أمريكية
أفلام إنتاج 2006
أفلام إنتاج 2007
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000

المكسور (فيلم)


El Buhund noruego es una raza de perro de tipo spitz, cercano al Pastor islandés y el Jämthund.

El nombre Buhund deriva de la palabra noruega "bu", que significa granja, casa o refugio de montaña, donde el pastor vivía mientras cuidaba de su rebaño en verano. El Buhund se utiliza para todas las labores en la granja, tanto como pastor y guardian.

Referencias

Véase también

Enlaces externos
 Club en Noruega Norsk Buhundklubb
 Club en Reino Unido
 Club en Estados Unidos

Grupo 5 de la FCI
Razas caninas poco frecuentes
Razas de perro de Noruega
Spitz

Buhund noruego


Pier Marcellino Corradini (Sezze, 2 de junho de 1658 - Roma, 8 de fevereiro de 1743) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Sezze em 2 de junho de 1658. De família burguesa e profundamente cristã. Filho de Torquato Corradini, de família originária de Reggio Emilia, e Porzia Ciammarucone (ou Ciamariconi). Batizado no dia seguinte; sua madrinha era Caterina Savelli, futura venerável.

Educação
Educado em casa, foi enviado a Roma em 1669 para continuar seus estudos e obteve o doutorado in utroque iure , tanto em direito canônico quanto em direito civil. (Nenhuma informação educacional adicional encontrada).

Início da vida
Auditor do Cardeal Benedetto Pamphilj, OSIo.Hieros., 1685. Advogado da Cúria. Subdatário, 29 de maio de 1699; confirmado no cargo pelo novo Papa Clemente XI, 7 de dezembro de 1700. Cônego da patriarcal basílica de Latrão, dezembro de 1699.

Sacerdócio
Ordenado em 10 de junho de 1702, Roma. Referendário dos Supremos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 19 de maio de 1706. Uditore Santissimi , maio de 1706. Nomeado pelo cardeal Leandro Colloredo, Orat., grande penitenciário, auditor e canonista da Penitenciária Apostólica, 28 de julho de 1706 ; confirmado por bula papal, 19 de agosto de 1706.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Atena, em 7 de novembro de 1707. Assistente do Trono Pontifício, em 23 de novembro de 1707. Consagrado, em 27 de novembro de 1707, basílica patriarcal de Latrão, pelo cardeal Fabrizio Paolucci, coadjuvado por Antonio Francesco Sanvitale, arcebispo titular de Efeso, e por Ulisse Giuseppe Gozzadini, arcebispo titular de Teodosia. Na mesma cerimônia foi consagrado Alessandro Aldobradini, arcebispo titular de Rodi, futuro cardeal.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 18 de maio de 1712; publicado no consistório de 26 de setembro de 1712; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Giovanni a Porta Latina, em 21 de novembro de 1712. Pró-prefeito da SC do Conselho Tridentino, abril de 1718; prefeito, de 26 de novembro de 1718 a 12 de maio de 1721. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, de 8 de fevereiro de 1719 a 4 de março de 1720. Participou do conclave de 1721 , que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Pró-datário, 12 de maio de 1721. Participou do conclave de 1724 , que elegeu o Papa Bento XIII. Confirmado no cargo de pró-datário pelo novo Papa Bento XIII, em 7 de junho de 1724. Optou pelo título de S. Maria in Trastevere, mantendo o título anteriorin commendam , 11 de setembro de 1726. Participou do conclave de 1730 , que elegeu o Papa Clemente XII. Recusou a confirmação do cargo de pró-datário do Papa Clemente XII para poder trabalhar na conclusão dos tratados entre a Santa Sé e a Espanha, Nápoles e Áustria. Renunciou ao título in commendam , em 10 de abril de 1734. Optou pela ordem dos bispos e pela sé suburbicária de Frascati, em 15 de dezembro de 1734. Participou do conclave de 1740 , que elegeu o Papa Bento XIV; O cardeal Troiano Acquaviva d'Aragon apresentou o veto do rei Felipe V da Espanha contra sua eleição.

Morte
Morreu em Roma em 8 de fevereiro de 1743, às 11h45, após longa e grave doença, em seu palácio romano na Via Lata. Transferido para a basílica de S. Maria em Trastevere, Roma, conforme seu testamento, na noite de 10 de fevereiro de 1743. A capella papalis aconteceu no dia seguinte e posteriormente foi sepultado naquela mesma igreja (1) .

Beatificação
Em 19 de maio de 1993, na catedral de Palermo, o Cardeal Salvatore Pappalardo, arcebispo daquela cidade, iniciou a fase diocesana do processo de beatificação, que foi concluído em 17 de outubro de 1999, pelo novo arcebispo de Palermo, Cardeal Salvatore De Giorgi. Em 24 de abril de 2021, o Papa Francisco autorizou a promulgação de um decreto sobre as virtudes heroicas do Cardeal Corradini.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Pier Marcellino Corradini


Gilgit-Baltistan (urdu: گِلگِت بَلتِسْتان, balti: རྒྱལ་ སྐྱིད་ སྦལྟི་ ཡུལ), ranije poznato kao Sjeverna područja, regija je kojom Pakistan upravlja kao administrativnim teritorijem i čini sjeverni dio veće regije Kašmir koji je bio predmet spora između Indije i Pakistana od 1947. godine, a između Indije i Kine nešto kasnije.

To je najsjeverniji teritorij, kojim upravlja Pakistan. Graniči s Azad Kašmirom na jugu, pokrajinom Hajber Pahtunva na na zapadu, afganistanskim koridorom Wahan na sjeveru, kineskom regijom Xinjiang na istoku i sjeveroistoku, te indijskim teritorijima Jammu i Kašmir i Ladakh prema jugoistoku.

Gilgit-Baltistan dio je šire regije Kašmir, koja je predmet dugotrajnog sukoba između Pakistana i Indije. Teritorij dijeli granicu s Azad Kašmirom, zajedno s kojim ga Ujedinjeni narodi i druge međunarodne organizacije nazivaju "Kašmirom pod upravom Pakistana".  Gilgit-Baltistan je šest puta veći od Azad Kašmira. Teritorij također graniči s indijskim teritorijima Jammu i Kašmir i Ladakh, a od njega je odvojen Linijom kontrole, de facto granicom između Indije i Pakistana.

Izvori

Pakistanske pokrajine i teritoriji

Gilgit-Baltistan


Jacques Arcadelt (also Jacob Arcadelt; 10 August 150714 October 1568) was a Franco-Flemish composer of the Renaissance, active in both Italy and France, and principally known as a composer of secular vocal music. Although he also wrote sacred vocal music, he was one of the most famous of the early composers of madrigals; his first book of madrigals, published within a decade of the appearance of the earliest examples of the form, was the most widely printed collection of madrigals of the entire era. In addition to his work as a madrigalist, and distinguishing him from the other prominent early composers of madrigals – Philippe Verdelot and Costanzo Festa – he was equally prolific and adept at composing chansons, particularly late in his career when he lived in Paris.

Arcadelt was the most influential member of the early phase of madrigal composition, the "classic" phase; it was through Arcadelt's publications, more than those of any other composer, that the madrigal became known outside of Italy. Later composers considered Arcadelt's style to represent an ideal; later reprints of his first madrigal book were often used for teaching, with reprints appearing more than a century after its original publication.

Life
Arcadelt was born in Namur on 10 August 1507. He moved to Italy as a young man, and was present in Florence by the late 1520s, thereby gaining an opportunity to meet or work with Philippe Verdelot, who wrote the earliest named madrigals. In 1538,  or immediately before, he moved to Rome where he obtained an appointment with the papal choir at St. Peter's Basilica; many composers from the Netherlands served as singers there throughout this period, and it is even possible that he went to Rome before coming to Florence. Still in Rome, in January 1539, he was probably made a member of the Julian Chapel (the records give his name as "Jacobus flandrus", suggesting a Flemish origin, but it cannot be known with certainty if this record refers to Arcadelt). After some months there, he became a member of the Sistine Chapel, where he was appointed magister puerorum. The same year saw the publication of no fewer than four books of his madrigals. The first of these collections, Il primo libro di madrigali, went through 45 editions, becoming the most widely reprinted collection of madrigals of the time.

Arcadelt remained in Rome as a singer and composer at the Sistine Chapel until 1551, except for one leave of absence to visit France in 1547. During this period, probably in early 1542, he made the acquaintance of Michelangelo, but his madrigalian settings of two of the artist's sonnets were received with indifference; indeed, from Michelangelo's letters on the topic, he probably considered himself unmusical and incapable of appreciating Arcadelt's work. Michelangelo paid Arcadelt with a piece of satin suitable for making into a doublet.

Arcadelt wrote over 200 madrigals before he left Italy in 1551 to return to France, where he spent the remainder of his life; his numerous chansons date from this and subsequent years. In 1557 he published a book of masses, dedicated to his new employer, Charles de Guise, Cardinal of Lorraine (Arcadelt was maître de chapelle, i.e. choirmaster for him). In this publication he was mentioned as a member of the royal chapel, and therefore must have served both Henry II (died 1559) and Charles IX during this late phase of his career. In Paris he employed the publishing house of Le Roy and Ballard, who printed his abundant chansons, masses and motets just as the Venetian printers had earlier printed his madrigals.

Arcadelt died in Paris on 14 October 1568.

François Rabelais immortalized Arcadelt in the introduction to Book IV of Gargantua and Pantagruel, where he includes the musician between Clément Janequin and Claudin de Sermisy as part of a choir singing a ribald song, in which Priapus boasts to the gods on Mount Olympus of his method of using a mallet to deflower a new bride.

Music
During his long and productive career, Arcadelt wrote music both sacred and secular, all of it vocal. He left a total of 24 motets, 125 French chansons, approximately 250 madrigals (about fifty of which are of uncertain attribution), three masses, as well as settings of the Lamentations of Jeremiah and the Magnificat. There may be as many as 250 more madrigals by Arcadelt which survive anonymously in manuscript sources. Influences on his music ranged from the chanson and polyphonic style of his northern homeland, to the native secular music of Italy such as the frottola, to the music he heard while he served in the Sistine Chapel choir. Of all the early madrigalists, he was the most universal in his appeal; his influence on others was enormous. Arcadelt brought the madrigal form to its early maturity.

Secular music

Madrigals
 (Madrigal for four voices; setting of a poem by Michelangelo, from the early 1540s)
Arcadelt's several hundred madrigals, composed over a span of at least two decades, were usually for four voices, although he wrote a few for three, and a handful for five and six voices. Stylistically his madrigals are melodious and simple in structure, singable, and built on a clear harmonic basis, usually completely diatonic. The music is often syllabic, and while it sometimes uses repeated phrases, is almost always through-composed (as opposed to the contemporary chanson, which was often strophic). Arcadelt alternates homophonic and polyphonic textures, "in a state of delicate, labile equilibrium". His madrigals best represent the "classic" phase of development of the form, with their clear outline, four-part writing, refinement, and balance; the word painting, chromaticism, ornamentation, virtuosity, expressionistic and manneristic writing of madrigalists later in the century are nowhere to be found in Arcadelt.

His music became immensely popular in Italy and France for more than a hundred years, with his first book of madrigals being reprinted fifty-eight times by 1654, and his music appearing in innumerable intabulations for instruments such as the lute, guitar, and viol. Additional hints to his popularity are the frequency with which anonymous compositions were attributed to him, and the appearance of his music in several paintings of musicians from the time. Likely his popularity was due to his gift for capturing the Italian spirit and marrying it with the technical perfection of the Franco-Flemish harmonic and polyphonic style; in addition he wrote catchy tunes which were easy to sing. Unlike later generations of madrigal composers, Arcadelt did not expect professional singers to be the only consumers of his work; anyone who could read notes could sing his madrigals.

For his texts, Arcadelt chose poets ranging from Petrarch (and his setting of a complete canzone, as a set of five interrelated madrigals, was the predecessor of the vogue for madrigal cycles), Pietro Bembo, Sannazaro, to Florentines Lorenzino de'Medici, Benedetto Varchi, Filippo Strozzi, and Michelangelo himself, to others such as Luigi Cassola of Piacenza, a now-obscure writer who was among the most often-set poets of the early madrigalists. Much of the poetry of Arcadelt's madrigals has remained anonymous, just as some of Arcadelt's music is believed to survive anonymously. Another poet he set was Giovanni Guidiccioni, who wrote the words to his most single famous composition, and one of the most enduring of the entire 16th century: the four-voice madrigal Il bianco e dolce cigno (The white and gentle swan).

This madrigal was appealing on many levels. According to Alfred Einstein, writing in The Italian Madrigal, "… he is content with a simple, tender declamation of the text, depending upon the elementary and magical power of music, of harmony, which veils this poem in a cloak of sublime and distant sentimentality. Here is attained the ideal of what the time expected of the dolcezza [sweetness] and the suavità [suaveness] of music. Arcadelt has conferred upon this composition a quality which is very rare in sixteenth-century secular music, namely durability …" The texture is mostly homophonic, with a hint of fauxbourdon in the harmony; the subject matter is erotic, with the orgasmic "thousand deaths" portrayed by a rising fourth figure in close imitation; brief bits of word-painting occur, such as the use of a flattened seventh on "piangendo"; and the musical phrases overlap the lines of verse, blurring the formal division of the line, a technique known in music, as in poetry, as enjambment.

Chansons
Since Arcadelt lived both in France and Italy, writing secular music in both countries, his chansons and madrigals not unexpectedly share some features.  The chanson was by its nature a more stable form, often strophic and with patterned repetition; the madrigal, on the other hand, was usually through-composed.  Arcadelt borrowed some features of the chanson when he wrote his madrigals, in the same way, he wrote some of his chansons with madrigalian features. Most of his chansons are syllabic and simple, with brief bursts of polyphonic writing, occasionally canonic, and with sections imitating the note nere style of the madrigal – the fast "black notes" producing the effect of a patter song. Some of his chansons were actually contrafacta of his madrigals (the same music, printed with new words French instead of Italian). Rarely in music history were the madrigal and the chanson more alike.

Sacred music
In addition to his copious output of madrigals and chansons, Arcadelt produced three masses, 24 motets, settings of the Magnificat, the Lamentations of Jeremiah, and some sacred chansons – the French equivalent of the madrigale spirituale. The masses are influenced by the previous generation of Franco-Flemish composers, particularly Jean Mouton and Josquin des Prez; the motets, avoiding the dense polyphony favored by the Netherlanders, are more declamatory and clear in texture, in a manner similar to his secular music. Much of his religious music, except for the sacred chansons, he probably wrote during his years in the papal chapel in Rome. Documents from the Sistine Chapel archives indicate that the choir sang his music during his residence there. Arcadelt's Ave Maria is not an original sacred work by the composer.  In 1842, Pierre-Louis Dietsch adjusted Arcadelt's chanson "Nous voyons que les hommes" to the Latin text and added a bass line.

Publishers
Antoine Gardano became the primary Italian publisher for Arcadelt, although the competing Venetian publishing house of Scotto brought out one of his madrigal books as well. Arcadelt's Il bianco e dolce cigno opened one of Gardano's books; as the piece had already achieved immense fame, it was the main selling point. In Paris, some of Arcadelt's chansons appeared as early as 1540 in the publications of Pierre Attaingnant and Jacques Moderne, so must have been written in Italy. After Arcadelt returned to France, his chansons, masses, and motets appeared in the editions of the printing firm of Le Roy and Ballard throughout the 1550s and 1560s, while his music was still being printed in distant Venice.

Works

A complete modern edition of Arcadelt's works is published in CMM, xxxi, 1–10 (ten volumes), edited by Albert Seay. The first volume contains Arcadelt's masses; his secular compositions are in volumes two through nine, and his motets and other sacred music are in volume ten.  Below is a partial list of his works.  Note that numbering is by number of voices: for example, there is an Il primo libro di madrigali (First Book of Madrigals) for four voices, and another Primo libro di madrigali for three.

Madrigals
 Il primo libro di madrigali (four voices; Venice, 1539)
 Il secondo libro de madrigali (four voices; Venice, 1539, published by Scotto)
 Il vero secondo libro di madrigali (four voices; Venice, 1539)
 Terzo libro de i madrigali novissimi (four voices; Venice, 1539)
 Il quarto libro di madrigali (four voices; Venice, 1539)
 Primo libro di madrigali (three voices; Venice, 1542)
 Il quinto libro di madrigali (four voices; Venice, 1544)
 Numerous other madrigals in other collections, and in manuscript, 1537 to 1559

Chansons
 Quatorsiesme livre de chansons (four to six voices; Paris, 1561)
 Tiers livres de chansons (four voices; Paris, 1567)
 Quatrième livre de chansons (four voices; Paris, 1567)
 Cinquième livre de chansons (four voices; Paris, 1567)
 Sisième livre de chansons (four to five voices; Paris, 1569)
 Neuvième livre de chansons (four to six voices; Paris, 1569)

Masses
 Missa tres (four, five, and six voices; Paris, 1557)

Magnificats and lamentations
 Magnificat primi toni (four to six voices; Paris, 1557)
 Lamentationes Jeremiae i (four voices; Paris, 1557)
 Lamentationes Jeremiae ii (four voices; Paris, 1557)
 Lamentationes Jeremiae iii (four voices; Paris, 1557)

Motets and sacred chansons
 Numerous individual compositions published between 1532 and 1555; motets in Latin and sacred chansons in French

Notes

References and further reading
 Abraham, Gerald. The Age of Humanism. London: Oxford University Press, 1968.
 Atlas, Allan W. Renaissance Music. New York: W. W. Norton & Company, Inc., 1998.
 Blume, Friedrich. Renaissance and Baroque Music. New York: W. W. Norton & Company, Inc., 1967.
 Brown, Howard Mayer. Music in the Renaissance. Prentice Hall History of Music Series. Englewood Cliffs, New Jersey; Prentice-Hall, Inc., 1976.
 Brown, Howard Mayer, and Stein, Louise K. Music in the Renaissance, second edition. Upper Saddle River: Prentice Hall, 1999.
 Einstein, Alfred. The Italian Madrigal. Three volumes. Princeton, New Jersey, Princeton University Press, 1949.
 Haar, James; Glozer, Letitia. "Arcadelt [Archadelt, Arcadet], Jacques", Grove Music Online
 Perkins, Leeman L. Music in the Age of the Renaissance. New York: W. W. Norton & Company, Inc., 1999.
 François Rabelais, Gargantua and Pantagruel (tr. J.M. Cohen). Baltimore, Penguin Books, 1963.
 Randel, Don, ed. The New Harvard Dictionary of Music. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1986.
 Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W.W. Norton & Co., 1954/1959.
 Slonimsky, Nicolas. The Concise Edition of Baker's Biographical Dictionary of Musicians, 8th ed. New York, Schirmer Books, 1993.

External links

1500s births
1568 deaths
Belgian classical composers
Belgian male classical composers
16th-century Franco-Flemish composers
Madrigal composers
Renaissance composers

Jacques Arcadelt


ou Patrouille frontière (Border Patrol), film américain de Lesley Selander sorti en 1943 ;
 Le Cercle infernal (The Racers), film américain d'Henry Hathaway sorti en 1955 ;
  (Yong chun jie quan), film hong-kongais de Chi Chang et Hua Chen sorti en 1976 ;
 Le Cercle infernal (The Haunting of Julia), film canado-britannique de Richard Loncraine sorti en 1977.

Le Cercle infernal


جورجو غابر (Giorgio Gaber) (ميلانو، 25 يناير 1939 -- كامايوري بمقاطعة لوكا، 1 يناير 2003) مغني مؤلف، وممثل كوميدي إيطالي.

يعد أحد أشهر المغنين المؤلفين. كذلك أداءه كمؤلف وممثل مسرحي، أسس مع ساندرو لوبوريني ما عُرف بمسرح الأغنية.

روابط خارجية

مراجع

إيطاليون من أصل سلوفيني
عازفو قيثارة
عازفو قيثارة إيطاليون
عازفو قيثارة ذكور إيطاليون
عازفو قيثارة في القرن 20
كتاب إيطاليون
مسرحيون من ميلانو
مغنو بوب إيطاليون
مغنون إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور إيطاليون في القرن 20
مغنون من ميلانو
مغنون وكتاب أغان إيطاليون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إيطاليون
ممثلون إيطاليون
مواليد 1939
مواليد في ميلانو
موسيقيون ذكور إيطاليون في القرن 20
وفيات 2003

جورجو غابر


NGC 7252, aussi nommée les Atomes pour la paix, est une galaxie lenticulaire issue d'une fusion de galaxies et située dans la constellation du Verseau. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7252 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

NGC 7252 présente une large raie HI et renferme des régions d'hydrogène ionisé (HII). Elle figure dans l'atlas des galaxies particulières d'Halton Arp sous la cote Arp 226.

À ce jour, seule une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d', ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Atomes pour la paix (origine du nom)
En 1953, le président américain Dwight D. Eisenhower prononça un discours préconisant l'utilisation de l'énergie nucléaire à des fins pacifiques. Ce discours « Des atomes pour la paix » était important pour la communauté scientifique, car il a mis la recherche nucléaire dans le domaine public. NGC 7252, qui a une ressemblance superficielle avec un noyau atomique entouré par les boucles des orbites électroniques, a été surnommée la galaxie Atoms for Peace (Atomes pour la paix) en l'honneur de cela.

Galaxies en fusion
NGC 7252 résulte de la fusion de deux galaxies à disques s'étant produite il y a environ un milliard d'années. Au centre, on trouve un disque en frome de spirale d'un diamètre d'environ 10 000 années-lumière et qui subit une intense vague de formation stellaire. Les deux bulbes des galaxies originels ont semble-t-il fusionné et on pense que dans un avenir lointain, NGC 7252 évoluera en une galaxie elliptique.

Les queues de marée issues de la collision s'étirent sur près de 500 000 années-lumière.

Amas stellaires
Les observations de NGC 7252 par le télescope spatial Hubble nous ont révélé la présence de jeunes groupes d'étoiles bleutées, probablement nées de la collision et que l'on pense être de jeunes amas globulaires. Parmi eux a été identifié un amas stellaire âgé d'environ 300 à 500 millions d'années, particulièrement massif et compact, que l'on soupçonne être en fait une galaxie naine ultra compacte. Nommé W3, il est aussi l'amas d'étoiles le plus lumineux connu à ce jour.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

  NGC 7252 sur le site du professeur C. Seligman

7252
Objet de l'atlas Arp
Constellation du Verseau
Galaxie lenticulaire
Galaxie en interaction
Galaxie découverte en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 7252


Horatio steht für:

 Horatio (Vorname), männlicher Vorname
 Horatio Stump, Hügel auf King George Island, Antarktis

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Horatio (Arkansas)
 Horatio (Mississippi)
 Horatio (Ohio)
 Horatio (Pennsylvania)
 Horatio (South Carolina)

Siehe auch:
 Horacio
 Horatiobucht, auf King George Island

Horatio


Ahlrich Meyer (* 1941) ist ein deutscher Politologe und Historiker.

Leben
Meyer war von 1968 bis 1975 wissenschaftlicher Assistent von Hans Blumenberg in Münster. Sein Forschungsinteresse galt zunächst dem Frühsozialismus und der Sozialgeschichte des 19. Jahrhunderts. Seine erste publizierte Arbeit war ein ausführliches Nachwort zur Neuveröffentlichung von Max Stirners Buch Der Einzige und sein Eigentum (1845). Dies ist auch sein am meisten verbreiteter Text, denn das Buch erfuhr von 1972 bis heute zahlreiche Nachauflagen. Meyer beklagte jedoch diese "Erfolgsgeschichte" des Buches in einer Zusatzbemerkung, die ab 1981 in jeder Nachauflage gedruckt wurde, weil dieser Erfolg zeige, dass das "geistige Elend seines [des Buchs] Ursprungs" noch immer nicht erkannt worden sei.

Seit den 1990er Jahren arbeitet Meyer zum Nationalsozialismus und zur Judenverfolgung in den von Deutschland während des Zweiten Weltkriegs besetzten Ländern.

Meyer hatte seit 1975 eine Professur für Politische Theorien und Politische Ideengeschichte an der Universität Oldenburg und trat im Jahr 2000 in den vorzeitigen Ruhestand.

Schriften (Auswahl)
 Mechanische und organische Metaphorik politischer Philosophie, Archiv für Begriffsgeschichte, Vol. 13 (1969), S. 128–199, Felix Meiner, Hamburg.
 Nachwort (1970). In: Max Stirner: Der Einzige und sein Eigentum. Reclam, Stuttgart 1972, S. 423–461
 Frühsozialismus. Theorien der sozialen Bewegung 1789–1848. Alber, Freiburg im Breisgau/München 1977, ISBN 3-495-47376-9
 Moses Heß, der Abbé Constant und die Schrift "La Voix de la famine". In: Alternativen denken. Kritisch emanzipatorische Gesellschaftstheorien als Reflex auf die soziale Frage in der bürgerlichen Gesellschaft. Herausgegeben vom Zentralinstitut für Philosophie. Zentralinstitut für Philosophie, Berlin 1991, S. 45–48. (Kolloquium zum Thema: Alternativen Denken, 4. und 5. Oktober 1991, Berlin).
 Die Logik der Revolten. Studien zur Sozialgeschichte 1789–1848. Schwarze Risse/Rote Straße/VLA, Berlin/Hamburg 1999, ISBN 3-924737-42-8.
 Der Blick des Besatzers. Propagandaphotographie der Wehrmacht aus Marseille 1942–1944 – Le regard de l'occupant. Marseille vue par des correspondants de guerre allemands, 1942–1944. Vorwort von Serge Klarsfeld. Geleitwort von Friedrich P. Kahlenberg. Zweisprachige Ausgabe. Edition Temmen, Bremen 1999.
 Die deutsche Besatzung in Frankreich 1940–1944. Widerstandsbekämpfung und Judenverfolgung. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2000.
 mit Jörg Paulsen: Erinnerungsbuch. Ein Verzeichnis der von der nationalsozialistischen Judenverfolgung betroffenen Einwohner der Stadt Oldenburg 1933–1945. Edition Temmen, Bremen 2001, ISBN 3-86108-794-4. (aktualisierte Online-Fassung 2014: Erinnerungsbuch für die jüdischen NS-Opfer aus Oldenburg)
 Täter im Verhör. Die "Endlösung der Judenfrage" in Frankreich 1940–1944. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2005.
 Das Wissen um Auschwitz. Täter und Opfer der "Endlösung" in Westeuropa. Schöningh, Paderborn 2010.
 mit Insa Meinen: Verfolgt von Land zu Land: Jüdische Flüchtlinge in Westeuropa 1938–1944. Schöningh, Paderborn 2013, ISBN 978-3-506-77564-1.
 Herausgeber und Nachwort. In: Hans Blumenberg, Rigorismus der Wahrheit: "Moses der Ägypter" und weitere Texte zu Freud und Arendt. Suhrkamp, Berlin 2015, ISBN 978-3-518-58616-7.
 Jüdische Immigranten in der belgischen Ökonomie (1918 bis 1942),Teil 2, mit Insa Meinen. In: Sozial.Geschichte Online, Heft 23 (2018), URN: urn:nbn:de:hbz:464-20180919-123432-2
 Jüdische Immigranten in der belgischen Ökonomie (1918 bis 1942),Teil 1, mit Insa Meinen. In: Sozial.Geschichte Online, Heft 22 (2018), URN: urn:nbn:de:hbz:464-20180418-081343-1
 "Ein Kafka-Roman mit umgekehrten Vorzeichen". Notizen anlässlich des Reprints von H.G. Adlers Buch Theresienstadt 1941–1945, Sozial.Geschichte Online 24 (2019), S. 37–66. https://duepublico.uni-duisburg-essen.de:443/servlets/DocumentServlet?id=47938
 Wie Hannah Arendt versuchte, Karl Marx beizukommen. Bemerkungen anlässlich der Arendt-Gesamtausgabe. SGO Sozial.Geschichte Online 25 (2019), S. 119 – 151. https://duepublico2.uni-due.de/receive/duepublico_mods_00070548
 Die Schwelle des Zeugnisses überschritten. David Roussets L'universe concentrationaire liegt endlich auf Deutsch vor.  SGO Sozial.Geschichte Online 27 (2020), S. 207–216, https://duepublico2.uni-due.de/receive/duepublico_mods_00072007
 Der Bann der Unglaubwürdigkeit. Essays und historische Studien zum Nationalsozialismus, Edition Tiamat, Berlin 2023, ISBN 978-3-89320-307-9.

Weblinks

 Ahlrich Meyer, Personalnachrichten, Universität Oldenburg 2001
 Bibliographie https://uol.de/ahlrich-meyer bei Universität Oldenburg
 Gerd Dietrich, Helmut Dietrich, Ahlrich Meyer: Film L'affiche rouge - Das rote Plakat. Eine Reise von Paris nach Berlin 1944–1994, BRD 1994

 Ahlrich Meyer im FID Benelux-Forschungsverzeichnis

Politikwissenschaftler
Holocaustforscher
Hochschullehrer (Carl von Ossietzky Universität Oldenburg)
Deutscher
Geboren 1941
Mann

Ahlrich Meyer


Le château des Mauberets  est un château situé à La Sauzière-Saint-Jean, dans le Tarn (France).

Description

Histoire
Le château des Mauberets a très sûrement été élevé à la fin du , ou au début du . Même s'il garde un aspect général rappelant cette époque, il a subi quelques remaniements au cours des , et possède aussi une toiture neuve.

Architecture
Le château des Mauberets est un corps de logis carré en brique s'élevant sur trois étages, dont un sous combles. Ses quatre angles sont flanqués de tours, de différentes formes et hauteurs. Ainsi, elles sont toutes carrées, sauf celle de l'angle Nord-Ouest, ronde. De plus, la tour carrée du Sud-Ouest surmonte les autres de près d'un étage.

L'ensemble des façades présentent de sobres mais élégants ornements, réunissant chaînages, bandeaux et moulure. La forme rectangulaire des fenêtres des tours leurs confèrent une allure particulière. Les hautes ouvertures du logis sont quant à elles arrondies.

Voir aussi

Article connexe
 Liste des châteaux du Tarn

Références

Mauberets

Château des Mauberets


Olaylar
 15 Ocak - 223 kilometrelik Kayseri - Sivas demiryolunun devlet tarafından yapılması kararlaştırıldı.
 16 Ocak - Ticaret ve Ziraat vekaletlerinin, İktisat Vekaleti olarak birleştirilmelerini sağlayan kanun TBMM'de kabul edildi.
 31 Ocak - Türk Eğitim Derneği'nin Atatürk önderliğinde kurulması.
 11 Mart - İzmir'in Buca ilçesinde Bucaspor adlı spor kulübü kuruldu.
 10 Nisan - TBMM, Anayasa'nın ikinci maddesini değiştirdi. Söz konusu maddeden, "Türkiye Devleti'nin dini İslam'dır" bölümü çıkarıldı. Milletvekilleri ve Cumhurbaşkanı, yemin ederken "Vallahi" yerine "Namusum üzerine söz veririm" diyecek.
 14 Nisan - Yargıtay Kuruluş Kanunu kabul edildi.
 23 Mayıs - Türk Vatandaşlığı Kanunu kabul edildi.
 24 Mayıs - Uluslararası Rakamların kullanılmasına ilişkin kanun kabul edildi.
 28 Mayıs - Millet Mektepleri açılması hakkında Bakanlar Kurulu kararı alındı.
 23 Ağustos - Amasya - Zile Demiryolu (82 km) hizmete girdi.
 1 Kasım - Yeni Türk alfabesine ilişkin kanun Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde kabul edildi.
 24 Kasım - Atatürk'ün Millet Mektepleri Başöğretmenliği'ni kabul etmesi.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak - Abdüssettar İdhi, Pakistanlı hayırsever (ö. 2016)
 7 Ocak - William Peter Blatty, Amerikalı yazar (ö. 2017)
 23 Ocak - Jeanne Moreau, Fransız oyuncu (ö. 2017)

Şubat
 9 Şubat - Rinus Michels, Hollandalı futbolcu (ö. 2005)
 26 Şubat - Ariel Şaron, 11. İsrail başbakanı (ö. 2014)
 28 Şubat
 Kuzgun Acar, Türk heykeltıraş (ö. 1976)
 Erol Taş, Türk sinema sanatçısı (ö. 1998)
 29 Şubat - Josh Ackland, İngiliz oyuncu

Mart
 1 Mart - Jacques Rivette, Fransız yönetmen (ö.2016)
 4 Mart - Fikret Tabeyev, Sovyet Tatar politikacı, büyükelçi, parti lideri, Tataristan Cumhuriyeti Komünist Partisi'nin kurucusu (ö. 2015)
 6 Mart - Gabriel García Márquez, Kolombiyalı yazar, romancı. (ö. 2014)
 16 Mart - Karlheinz Böhm, Avusturyalı oyuncu (ö. 2014)

Mayıs
 4 Mayıs - Muhammed Hüsnü Mübarek, Mısırlı politikacı, cumhurbaşkanı (ö. 2020)
 11 Mayıs - Yaacov Agam, Optik ve kinetik sanatın önde gelen savunucusu
 21 Mayıs - Dore Ashton, Amerikalı akademisyen, yazar, sanat tarihçisi ve eleştirmeni (ö. 2017)
 27 Mayıs - Ayfer Feray, oyuncu. (ö. 1994)

Nisan
 4 Nisan - Alfredo Armenteros, Kübalı müzisyen (ö. 2016)
 7 Nisan - Alan J. Pakula, Polonya asıllı, Amerikalı film yönetmeni, yazar, yapımcı (ö. 1998)
 28 Nisan - Yves Klein, Fransız ressamı (ö. 1962)

Mayıs
 4 Mayıs - Joseph Tydings, Amerikalı siyasetçi (ö. 2018)

Haziran
 13 Haziran -
 John Forbes Nash, Nobel Ekonomi Ödülü sahibi Amerikalı matematikçi. (ö. 2015)
 Giacomo Biffi, İtalyan piskopos ve kardinal.
 14 Haziran - Ernesto Che Guevara, Arjantinli devrimci (ö. 1967)
 30 Haziran
 Celal Aliyev, Azeri akademisyen, biyolog ve siyasetçi (ö. 2016)
 Orhan Boran, Türk sunucu ve oyuncu (ö. 2012)

Temmuz
 3 Temmuz - Orhan Günşiray, (ö. 27 Ağustos 2008) Türk sinema sanatçısı.
 4 Temmuz - Giampiero Boniperti, İtalyan futbolcu
 10 Temmuz - Bernard Buffet, Fransız ressam (ö. 4 Ekim 2000)
 12 Temmuz - Hayden White, Amerikalı tarihçi (ö. 2018)
22 Temmuz - Freda Dowie, İngiliz oyuncu (ö. 2019)

Ağustos
 3 Ağustos - Cécile Aubry, Fransız sinema oyuncusu (ö. 2010)
 6 Ağustos
 Andy Warhol, Amerikalı sanatçı (ö. 1987)
 Jeyan Mahfi Tözüm, Türk oyuncu ve dublaj sanatçısı (ö. 2023)
 7 Ağustos - Herb Reed, Amerikalı şarkıcı ve müzisyen (ö. 2012)
 25 Ağustos - Herbert Kroemer, Nobel ödüllü Alman fizikçi
 26 Ağustos - Yvette Vickers, Amerikalı eski Playboy güzeli ve oyuncu.
 31 Ağustos - James Coburn, Amerikalı oyuncu (ö. 2002)

Eylül
 1 Eylül - Şemsettin Ünlü, Türk şair, roman yazarı, çevirmen
 6 Eylül - Fumihiko Maki, Japon bir mimar
 8 Eylül - Semahat Arsel, Türk iş insanı
 9 Eylül - Sol LeWitt, Amerikalı heykeltıraş ve ressam (ö. 2007)
 13 Eylül - Diane Foster, Kanadalı atlet

Ekim
 11 Ekim - Yıldız Kenter, Türk tiyatrocu. (ö. 2019)
20 Ekim - Li Peng, Çin Halk Cumhuriyeti'nin dördüncü Başbakanı (d. 2019)

Kasım
 11 Kasım - Carlos Fuentes Macías, Meksikalı yazar (ö. 2012)
 17 Kasım - Rance Howard, Amerikalı oyuncu (ö. 2017)
 29 Kasım - Yolande Fox, Amerikalı model ve opera şarkıcısı.

Aralık
 12 Aralık - Cengiz Aytmatov, Kırgız yazar
 16 Aralık - Philip Kindred Dick, Amerikalı bilimkurgu roman ve kısa hikâye yazarı (ö. 2 Mart 1982)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Viola Myers, Kanadalı atlet
 Albert Salmi, Amerikalı aktör (ö. 1990)

Ölümler
 11 Ocak - Thomas Hardy, İngiliz yazar.
 13 Ekim - Maria Fyodorovna, Rusya'nın imparatoriçesi (d. 1847)

Öldüğü gün ve ay bilinmeyenler
 Frédéric Courtois, Fransız misyoner ve doğa bilimci (d. 1860)

1928


Die Mariengrotte ist eine Lourdesgrotte in Tannheim im Landkreis Biberach in Oberschwaben.

Lage
Die Lourdesgrotte befindet sich in der Friedhofstraße, unterhalb des Funkenberges und des kirchlichen und gemeindlichen Friedhofes im Oberdorf des Dorfes. Vor der Grotte befindet sich eine Sitzbank aus Holz. An beiden Seitenwänden der Grotte sind mehrere Schilder mit der Aufschrift "Maria hat geholfen" angebracht.

Geschichte

Die Mariengrotte wurde ursprünglich unter Pfarrer Jacob Braun im ehemaligen Beinhaus eingerichtet. Aufgrund einer Erweiterung des Friedhofs im Jahr 1938 wurde die Lourdesgrotte an ihren heutigen Platz verlegt. Ein Bauer stellte zu diesem Zweck den nahe gelegenen Berghang zur Verfügung. Von einem Maurermeister sowie einem Tannheimer Bürger wurde unter Verwendung alter Grabsteine die heutige Lourdesgrotte errichtet.

Zu Zeiten des Zweiten Weltkrieges fanden ab Herbst 1944 allabendliche Bittgänge zur Grotte statt, um für ein baldiges Kriegsende sowie um Verschonung des Heimatortes zu beten. Als gegen Kriegsende Tannheim, wegen der Nähe zu Memmingen, seines Bahnhofes und des Illerwerkes II Tannheim, immer mehr durch Luftangriffe gefährdet war, befahl Pfarrer Hugo Farny (1934–1961) das Dorf dem Schutz Mariens an und gelobte, bei Verschonung alljährlich eine Prozession zur Lourdesgrotte abzuhalten.

Da Tannheim vom Krieg weitestgehend verschont wurde, wird seither das Skapulierfest im Juli als Tannheimer Fest abgehalten um das Gelöbnis zu erfüllen.

Weblinks

Gemeinde Tannheim

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Tannheim (Württemberg)
Tannheim

Lourdesgrotte (Tannheim)


سنوحي مسلسل رسوم متحركة مصري بطله سنوحي وهو طفل مصري من عصر المصريين القدماء يخوض مغامرات مع العديد من أصدقاءه من إنتاج إستوديو عرين وإخراج مجموعة كبيرة من فناني الرسوم المتحركة المصريين.

شارة البداية
كانت أغنية سنوحي التي غناها الفنان المصري تامر حسني وكلماتها:

هوة دة هة عملتها قبلك ياحلو

بصوتك الحلو دة والحانك الشيك عيزينك تعملنا التتر بتعنا

ممممم اممممم لقيتها..

عن طيبة الجنة الكون غني..والكل بيتعلم منا..

افكرنا حياتنا وتفنينا والعالم كلة يغنلنا..

ليلا ليلا لووو..ليللا ليلا لا ليلا ليلا لووو.. ليللا ليلا لا

سنوحي وحابي وتي تيشري سنوحي وحابي وتي تيشري

ايوة انا مشهور كدة وسط صحابي هية هية هية هية..

مع تي تيشيري وكمان حابي احلمنا بريئة وجريئة هية هية هية هية

هنحققها باي طريقة وبلدنا الحلوة نغنلها..

ليلا ليلا لوووو ليلا ليلا لا ليلا ليلا لوووو ليلا ليلا لا..

سنوحي وحابي وتي تيشيري ايوة ايوة سنوحي وحابي وتي تيشيري..

رغم شقاوتي وصغر سني هية هية هية هية..

ولاحد في يوم زعل مني هية هية هية هية..

بفرح والعب بس بذاكر هية هية هية هية..

وبحب صحابي ومدرستيي والدنيا الحلوة تغنيلنا..

ليلا ليلالووو ليلا ليلا لا ليلا ليلالووو ليلا ليلا لا..

انظر أيضا
 قائمة أسماء مسلسلات الرسوم المتحركة العربية

رسوم متحركة عربية

سنوحي (مسلسل)


هذه قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور لمدد مختلفة (مأخوذه من مجلس المطارات الدولي). فعدد المرور هو عدد مرات الهبوط والإقلاع من خلال المطار في المدة المذكورة.

التقديرات الأولية 2009
المحصلة النهائية لتقديرات سنة 2009.

الإحصائيات النهائية لعام 2008
 الأرقام التالية للسنة كاملة حسب (ACI) وهي تقديرية، يجب الإنتباه بأن الأرقام المذكورة قد تخضع لتغييرات كبيرة.

الإحصائيات النهائية لعام 2007

الإحصائيات النهائية لعام 2006

الإحصائيات النهائية لعام 2005

انظر أيضاً
 قائمة بأزحم مطارات العالم حسب حركة الشحن
 قائمة بأزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب

المصادر

قوائم أزحم المطارات


Alexander Otto (* 7. Juni 1924 in Sofia) ist ein ehemaliger österreichischer Diplomat.

Leben
Alexander Otto wurde als Sohn eines auf dem Balkan tätigen österreichischen Ärzteehepaares geboren. Von 1951 bis 1953 war Otto Botschaftssekretär in Lissabon. Von 1955 und 1958 war Otto Botschaftssekretär in Rio de Janeiro. Am 11. Jänner 1969 wurde er zum Botschafter in Lagos ernannt, wo er vom 30. Jänner 1969 bis 28. Juni 1972 akkreditiert war, ebenfalls war er bei der Regierung in Monrovia akkreditiert. Von 1972 bis 15. Mai 1977 war er Botschafter in Belgrad, wo er am 6. November 1976, bei einer Staatsjagd in Novi Becej, Pierre Sebilleau erschoss.
Von 1977 bis 1980 war er als Botschafter in Santiago de Chile.
1981 leitete er die Abteilung I. 7 Koordination der multilateralen, sozialen und bestimmter anderer Angelegenheiten im Außenministerium am Minoritenplatz. Am 11. März 1982 wurde er zum Botschafter in Harare, ernannt, wo er vom 25. März 1982 bis 29. Juni 1985 akkreditiert war. Von 1985 bis 1988 war er als Botschafter in Lissabon.

Einzelnachweise

Österreichischer Botschafter in Nigeria
Österreichischer Botschafter in Serbien
Österreichischer Botschafter in Chile
Österreichischer Botschafter in Simbabwe
Österreichischer Botschafter in Portugal
Botschafter (Republik Österreich)
Träger des Ordens des Infanten Dom Henrique (Großkreuz)
Österreicher
Geboren 1924
Mann

Alexander Otto (Diplomat)


Eriocrania eru smávaxin mölfiðrildi. Flestar tegundirnar lifa í birkiblöðum, en einstaka eru með eik eða hesli sem hýsil. Ein tegund hefur fundist á Íslandi, birkikemba.

Tegundir
Eriocrania alpinella
Eriocrania breviapex
Eriocrania carpinella
Eriocrania chrysolepidella
Eriocrania cicatricella
Eriocrania komaii
Eriocrania sakhalinella
Eriocrania salopiella
Eriocrania sangii
Eriocrania semipurpurella
Eriocrania sparrmannella
Eriocrania unimaculella

Heimildir

Tenglar
Eriocrania at funet

Hreisturvængjur
Meindýr

Eriocrania


تشرد، مصطلح آخر لعملية التأين.
 تشرد (علم اجتماع) العيش دون مسكن.

تشرد (توضيح)


A competição do slopestyle feminino do esqui estilo livre nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada nos dias 14 e 15 de fevereiro no Parque de Neve Genting, em Zhangjiakou.

Medalhistas

Resultados

Qualificação
As doze melhores atletas classificam-se à final.

Final
A final foi composta de três descidas, com a melhor descida entrando na pontuação final da atleta.

Slopestlye feminino

Esqui estilo livre nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Slopestyle feminino


Beibut Amirhanoviç Shumenov (født 19. august 1983) er en kasakhstansk tidligere professionel bokser, der konkurrerede fra 2007 til 2016. Han er 2 gange verdensmester med i 2 vægtklasser, hvor han var WBA letsværvægtsmester fra 2010 til 2014 og WBA cruiservægtsmester fra 2016 til 2017.

Han repræsenterede Kasakhstan under Sommer-OL 2004 i Athen, hvor han blev slået ud i 2. runde.

Han har bemærkelsesværdige sejre over Montell Griffin, Byron Mitchell, Gabriel Campillo (som han også har tabt til), William Joppy, Enrique Ornelas og BJ Flores.

Han mistede sin WBA-verdensmesterskabstitel til Bernard Hopkins som han tabte til på en splid decision den 19. april 2014 i USA.

Referencer

Boksere fra Kasakhstan
Boksere ved sommer-OL 2004

Beibut Shumenov


13004 Aldaz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13004 Aldaz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,30 și o înclinație de 14,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

13004 Aldaz


Heráldica municipal de Cáceres puede referirse a:

 Escudo de Cáceres, escudo municipal de la ciudad de Cáceres;
 Heráldica municipal de Extremadura, lista de escudos de los municipios de la provincia de Cáceres.

Heráldica municipal de Cáceres


Gecek, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Manav yerleşimidir. Sivrihisar 1289 tarihinde Osmanlı hakimiyeti altına girmiştir. Bu tarihten sonra, Osman Bey Sivrihisarla birlikte bütün Eskişehir çevresinin idaresini kardeşi Gündüz Bey'e vermiş ve üç bin kadar Türkmen aşireti çevreye yerleştirilmiştir. Sivrihisar'a Kılıç aşireti Sivrihisar merkezi ve Gecek Köyü'ne yerleşmişlerdir.

Coğrafya
Eskişehir iline 150 km, Günyüzü ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Günyüzü'nün mahalleleri

Gecek, Günyüzü


Potres na Bilogori 1938. dogodio se 27. ožujka 1938. na gori Bilogori u sjeverozapadnoj Hrvatskoj, magnitude 6,2 po Richteru.

U selu Rakitnici bilo je srušeno 26 kuća, isto toliko je oštećenih, a čitava je ostala samo jedna zgrada od ukupno 80. Nešto manje, ali vrlo jako, stradala su sela Šemovci i Kegljevac, a najbolje je, kao nekim čudom, prošla Hampovica, koja je smještena u sredini tih mjesta. Srušio se zvonik i bio uništen velik dio crkve sv. Marije Magdalene u Kapeli. Zvonik je popravljen tek 2017. godine, nakon brojnih neuspjelih pokušaja.

Naročito su bili oštećeni: Koprivnica, Virje, Kloštar Podravski, Novigrad Podravski, Koprivnički Bregi, Đurđevac, također Bjelovar i Virovitica. Ljudskih žrtava nije nigdje bilo, ali je zato među pučanstvom vladalo veliko uzbuđenje.

Vrlo jako se osjetio u Zagrebu, Varaždinu (ondje je oštetio zgradu škole), Virovitici i drugdje.

Tadašnji đurđevački župnik Jakov Novosel zapisao je, da se potres dogodio u 12 sati i 15 minuta te da je prouzročio dosta štete u Podravini pri čemu je bilo razrušenih kuća, srušenih dimnjaka i popucalih zidova. Stari grad u Đurđevcu bio je oštećen, a s tada nove župne crkve svetog Jurja u Đurđevcu otpala je žbuka. O potresu i njegovim posljedicama izvještavale su i tadašnje novine.

Sljedećih mjesec dana bilo je još pet slabijih potresa na tom području.

Izvori

 1938-03-27
Koprivničko-križevačka županija
Hrvatska u prvoj Jugoslaviji
 1938-03-27
Bilogora

Potres na Bilogori 1938.


Josip Belamarić (Šibenik, 1953.), hrvatski povjesničar umjetnosti i muzikolog

Životopis
Rodio se je u Šibeniku. U Splitu je završio Klasičnu gimnaziju, a na Sveučilištu u Zagrebu međufakultetski studij povijesti umjetnosti i muzikologije. Magistrirao je i doktorirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Doktorirao je na temi Dioklecijanova palača — razmatranja o okolnostima utemeljenja i izvornoj funkciji srpnja 2009. kod mentora Igora Fiskovića. Usavršavao se na više znanstvenih institucija u Europi. Od 1979. je radio u službi službe za zaštitu spomenika kulture u Splitu. Od 1985. do 1996. predavao je Ikonologiju na studiju koji je prethodio današnjem studiju povijesti umjetnosti u Splitu. Od 1991. do 2009. godine obnašao je na dužnost ravnatelja Regionalnog zavoda za zaštitu spomenika kulture (danas Konzervatorski odjel Ministarstva kulture) u Splitu. Vodeći ga, osigurao mu je vlastiti radni prostor. Sljedeće je godine zaposlenikom Instituta za povijest umjetnosti, kao voditelj novoosnovanog Centra Cvito Fisković u Splitu, kojem je također našao vlastiti radni prostor. Iste 2010. izabran je u zvanje znanstvenog savjetnika.

Objavio je više knjiga, te niz priloga i studija o urbanoj povijesti dalmatinskih gradova, te srednjovjekovnoj i renesansnoj umjetnosti. Urednik je časopisa Prilozi povijesti umjetnosti u Dalmaciji (od 1991.) i Mogućnosti. Uredio je mnoge izložbe. Radio je na upisu trogirske povijesne jezgre, Starigradskog polja i sinjske Alke na Listu UNESCO-ove svjetske baštine.

Nagrade i priznanja
 Dobio je s ekipom suradnika nagradu Vicko Andrić za konzervatorski pothvat godine, kao urednik izložbe "Tesori della Croazia" (Venecija 2001.).
 Vodio je tim koji je restaurirao kapelu bl. Ivana u trogirskoj katedrali, za što je dobio nagradu Europa nostra Vijeća Europe 2003. godine, a zatim i restauraciju Radovanova portala.
1996. godine predsjednik Republike Hrvatske Franjo Tuđman odlikovao ga je Redom Danice hrvatske s likom Marka Marulića.
2005. godine predsjednik Republike Italije odlikovao ga je viteškim redom Commendatore.
2010. godine nagrada HAZU za najviša znanstvena i umjetnička dostignuća unutar RH u području likovnih umjetnosti.
Nagrada Vicko Andrić za životno djelo - 2023.

Izvori

Vanjske poveznice
Joško Belamarić Institut za povijest umjetnosti

Životopisi, Šibenik
Životopisi, Split
Hrvatski povjesničari umjetnosti
Hrvatski konzervatori restauratori
Dobitnici_nagrade_HAZU

Joško Belamarić


An Cryptocoryne bullosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Odoardo Beccari. An Cryptocoryne bullosa in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne bullosa


حي العزيزية هو أحد الأحياء المشهورة في مدينة مكة المكرمة غرب السعودية. كان يطلق على حي العزيزية اسم حوض البقر حيث كانت تلك المنطقة مكاناً للمزارع وتربية الماشية، ويعتبر أقدم من السبهاني والعوالي. تقع به العديد من الأبراج الفندقية والتجارية والسكنية والأسواق الفخمة والمصارف والمطاعم والمكتبات والصيدليات. وهو من أشهر شوارع مكة الآن ومن شوارعها الرئيسية.

يبعد عن الحرم المكي مسافة 15 دقيقة تقريبا، ويسهل الوصول منه إلى منى. وتقع به جامعة أم القرى فرع البنين، ولكن بعد إنشاء حي العابدية انقسمت الجامعة لتضم بعض الأقسام في العزيزية والأخرى في العابدية. يشتهر الحي بشدة ازدحامه في أيام الحج وشهر رمضان؛ لأنه يقع على طريق الحجاج من الحرم إلى منى، ولقد تم مؤخراً إنشاء خط مشاة ينقل الحجاج مباشرة من مكة إلى مشعر منى، ووفرت الحكومة السعودية في هذا الخط الكثير من المرافق التي يحتاجها الحاج.

انظر أيضًا
 الكعكية
 الشبيكة (مكة)

مراجع

أحياء مكة المكرمة

العزيزية (مكة)


Elisabeth Oehler-Heimerdinger; Pseudonym für Elisabeth Oehler; (* 13. Januar 1884 in Cannstatt als Elisabeth Heimerdinger; † 30. März 1955 in Erdmannhausen) war eine deutsche Missionarin und Schriftstellerin.

Leben

Elisabeth Oehler-Heimerdinger entstammte einer pietistischen Kaufmannsfamilie. Sie erhielt ihre schulische Ausbildung an der Höheren Töchterschule in Cannstatt und in einem Mädchenpensionat in Neuchâtel. Anschließend lebte sie im elterlichen Haushalt. 1908 hielt der Missionar Wilhelm Oehler, der in China wirkte, um ihre Hand an. Elisabeth Oehler-Heimerdinger folgte ihm 1909 nach China, wo sie mit ihrem Mann in der Missionsarbeit wirkte. Sie war als
Lehrerin tätig und pflegte insbesondere den Kontakt zu chinesischen Frauen, mit deren Problemen sie auf diese Weise vertraut wurde. Nachdem die Familie Oehler 1920 nach Deutschland zurückgekehrt war, widmete sich Elisabeth Oehler-Heimerdinger der Erziehung ihrer vier Kinder und unterstützte ihren Ehemann bei seiner akademischen Tätigkeit an den Universitäten Tübingen und Basel sowie in der Gemeindearbeit.

Elisabeth Oehler-Heimerdinger verfasste eine Vielzahl von erzählenden Werken, die meist der Missionsliteratur zuzurechnen sind und in denen sie häufig die in China gemachten Erfahrungen verarbeitete. Daneben entstanden Gedichte, Memoiren, Biografien sowie Übersetzungen chinesischer Lyrik.

Ihre Enkelin ist die Wissenschaftsjournalistin und Sachbuchautorin Regina Oehler.

Werke

 Ich harre aus, Basel 1911
 Im finstern Tal, Basel 1911
 Das Pfarrhaus am Schatzberg, Basel 1912
 Ein Fünklein Mutterliebe, Basel 1918
 Gelitten und gestritten, Stuttgart 1920
 Die Befreiung der Agiau, Stuttgart 1921
 Der Maler von Tsiangkai, Stuttgart 1921
 ... sondern das Schwert, Elberfeld 1922
 Über den gelben Strom, Stuttgart 1922
 Der brennenden Kerze gleich, Elberfeld 1923
 Ohne Sang und Klang, Stuttgart 1923
 Weihrauch und Gebet, Stuttgart 1924
 Bibelfrauen in China, Stuttgart 1925
 Lastträgerinnen, Stuttgart 1925
 Wie mir die Chinesen Freund wurden, Stuttgart 1925
 Chinesenbuben, Stuttgart 1926
 Freude im Himmel, Basel 1926
 Beim roten Ahorn, Stuttgart 1927
 Von der Lebensfahrt eines Landsknechts Christi, Striegau 1927
 Jugend im Schatten, Stuttgart 1929
 Der Weg der Ho moi, Stuttgart [u. a.] 1932
 Das Äckerle des Johannes, Bamberg 1935
 Wie's daheim war, Stuttgart 1936
 Eine tapfere Frau, Basel 1937
 Die Chinesin, Elmshorn 1939
 Im fremden Land, Gießen 1947
 Die gefährliche Wette, Stuttgart 1948
 Die beiden Nönnchen, Möckmühl (Württ.) 1949
 Herbstwolke, Baden-Baden 1949
 Das Mädchen Wong, Stuttgart 1949
 Mit Gritli in die Schweizer Alpen, Stuttgart [u. a.] 1949
 Die Söhne aus dem Hause Tschhin, Basel 1949
 Das Kind in den Büschen, Stuttgart 1950
 Hannele und der Affe Dschimbo, Stuttgart 1951
 Drei Kindervisiten, Stuttgart 1952
 Otto Stockmayer, Basel 1952
 Jintai, Konstanz 1954
 Ein Leben der Hoffnung, Konstanz 1954
 Der Bub im Schnee. Des Waisenknaben Weihnachtsfreude, Stuttgart 1955
 Froher Dienst, Stuttgart 1955
 Niemand kann zwei Herren dienen, Stuttgart 1955
 Der Pfarrer von Schatam, Konstanz 1955
 Der Schneiderhannes von Denkendorf, Metzingen 1955
 A-On in Surinam, Stuttgart 1956
 Der Fächer des alten Tschong, Hannover 1956
 Justinas Tochter, Metzingen/Württ. 1956
 Kusine Hedwig, Metzingen/Württ. 1956
 Wohin der Weg auch führt, Metzingen/Württ. 1957
 Die Annemrei von Weil, Metzingen 1958
 Elisabeth Oehler-Heimerdinger, Metzingen/Württ. 1959
 Die blinde Mutter, Konstanz (Baden) 1960
 Marie Gemsenjäger, Metzingen/Württ. 1984

Herausgeberschaft

 Das Frauenherz, Stuttgart 1925

Literatur

Autor
Übersetzer aus dem Chinesischen
Übersetzer ins Deutsche
Autobiografie
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Evangelischer Missionar
Deutscher
Geboren 1884
Gestorben 1955
Frau

Elisabeth Oehler-Heimerdinger