Le processus coronoïde de l'ulna, aussi appelé apophyse coronoïde du cubitus en ancienne nomenclature anatomique, est un processus pyramidal quadrangulaire, horizontal et antérieur qui, avec l'olécrâne, constitue l'extrémité supérieure de l'ulna.

Description
Sa base est continue avec la diaphyse et très résistante.

Son sommet est pointu en forme de bec légèrement incurvé vers le haut. Pendant la flexion de l'avant-bras, il se loge dans dans la fosse coronoïde de l'humérus.

Sa surface supérieure est lisse, concave et forme la partie inférieure de l'incisure trochléaire.

Sa face antéro-inférieure est concave, et marquée par une empreinte rugueuse pour l'insertion du muscle brachial. A la jonction de cette surface avec le devant de la diaphyse est une éminence rugueuse, la tubérosité de l'ulna, qui donne insertion à une partie du muscle brachial et son bord latéral donne insertion à la corde oblique de la membrane interosseuse de l'avant-bras.

Sa surface latérale présente une étroite dépression articulaire oblongue, l'incisure radiale.

Sa face médiale présente le tubercule sublime, une petite éminence arrondie qui est une origine du chef huméro-ulnaire du muscle fléchisseur superficiel des doigts. Derrière cette éminence, une petite dépression reçoit une partie de l'origine du muscle fléchisseur profond des doigts. Une crête descend de l'éminence qui sert d'origine au chef ulnaire du muscle rond pronateur. Le bord libre sert à la fixation d'une partie du ligament collatéral ulnaire.

Anatomie fonctionnelle
Il stabilise l'articulation du coude et empêche son hyperflexion.

Aspect clinique
Le processus coronoïde peut être fracturé à partir de sa facette antéro-médiale. Elle est rarement isolée.

Elle peut être classée selon la classification de Regan et Morrey en fonction du niveau d'atteinte du processus :

 type 1 : extrémité du processus.
 type 2 : moitié antérieure du processus.
 type 3 : moitié postérieure du processus

Notes et références

Liens externes

Squelette du membre supérieur

Processus coronoïde de l'ulna


Die Zeitschrift Ameghiniana ist eine paläontologische Fachzeitschrift, die von der argentinischen Asociación Paleontológica Argentina herausgegeben wird. Sie publiziert peer-reviewte Artikel der originären Forschung und will sämtliche Aspekte der Paläontologie abdecken. Sie erscheint seit 2013 sechs Mal pro Jahr.

Die Zeitschrift wird seit 1957 veröffentlicht und ist nach dem argentinischen Naturforscher und Paläontologen Florentino Ameghino benannt.

Weblinks

Belege

Naturwissenschaftliche Fachzeitschrift
Spanischsprachige Vierteljahreszeitschrift
Zeitschrift (Argentinien)
Ersterscheinung 1957

Ameghiniana


Abul Cassin Benegas (Abul Cassin Benegas o Abul Kasin Venegas) perteneciente a la familia Granada Venegas fue el último alcalde nazarí de Vélez-Málaga cuando la ciudad se rindió ante el rey Fernando el Católico el 27 de abril de 1487, entrando el día 3 de mayo por la puerta de Granada y pasando a consagrar las mezquitas existentes.

Alcaldes de Vélez-Málaga

Abul Cassin Benegas


Yumaklı, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy Kavak ilçesinin Emirli mahallesinden göç eden insanlar tarafından kuruldu. Uzun yıllar bu topraklarda rumlarla yöre halkı beraber yaşamıştır.Düğünleri ve cenazeleri beraber yaparlarmış.Kurtuluş Savaşı yıllarında Rumların yaptıkları taşlınlık ve zulumlere dayanamayan köy halkı Rumlar'ı coplarla mahalleden uzaklaştırmışlardır.
Bu sebapten ötürü köy halkına Jopçular denilirmiş.Cumhuriyetin ilanından sonra Soyadı Kanunu ile Jopçular ismi Çöpçü olarak soy isim olarak verilmiştir.Mahallenin büyük çoğunluğu çöpçü soyadını almıştır.Mahallede Yakışan, Seyrek, Varlı soyisimleride kullanılmaktadır.
1990'lı yıllardan itibaren köy nüfusu tarımdaki zorluklardan ötürü ve değişen yaşam şartlarından dolayı büyük şehirlere göçler olmuştur. Bu göçün en fazla olduğu il Osmanlı Devletine Yıllarca Başkentlik yapan Bursa ilidir.Bursa Emek mahallesine yerleşmişlerdir.

Coğrafya
Samsun iline 111 km, Ladik ilçesine 80 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ladik'in mahalleleri

Yumaklı, Ladik


Delta Caeli (δ Cae / δ Caeli) er en stjerne i stjernebilledet Mejslen. Delta Caeli er en blå-hvid kæmpe med en størrelsesorden på +5,07 og den ligger cirka 711 lysår fra Jorden.

Individuelle stjerner i Mælkevejen

Delta Caeli


Agrilus olivicolor é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kiesenwetter, 1857.

Referências

olivicolor

Agrilus olivicolor


Climăuți se poate referi la:
Climăuți, sat din comuna Mușenița, județul Suceava, România
Climăuți, sat din raionul Dondușeni, Republica Moldova
rezervația naturală Climăuți din raionul Ocnița, Republica Moldova
Climăuții de Jos, sat din raionul Șoldănești, reședința comunei cu același nume, Republica Moldova

Climăuți (dezambiguizare)


Liturgijsko posuđe u kršćanstvu je posvećeno posuđe. Obično su od zlata ili dobro pozlaćenoga srebra. Liturgijsko posuđe su dijelovi posuđa koji dolaze u doticaj sa svetim Tijelom i svetom Krvi Gospodinovom. Postoji vasa sacra, vasa sacra u širem smislu i vasa non sacra.

Liturgijsko posuđe i platna su:
kalež
patena (plitica)
velum (veo, rubac)
pala
tjelesnik ili korporal (corporale)
burza (tok)
čistilo ili purifikatorij

Na kredenci (stoliću) kraj oltara su:
kostarice ili ampulice
treći vrčić
tanjurić
rupčić
pričesna plitica
zvonce
kajfež
šibice za paljenje svijeća
pločica s leoninskim molitvama, ako je potrebna

Ostale crkvene stvari:
ciborij (čestičnjak)
pokaznica (monstranca)
kadionica (thuribulum), a tamjan se čuva u lađici (navicula ili acerra)
piksida ili čestičnjak (custodia); v. krizmarij
kotlić (aspersorium) za blagoslovljenu vodu, koju se škropi škropilom (aspergillum)
sveta ulja (katekumensko, krizma i bolesničko)
manuterge
pacifikal
procesional

Izvori

Liturgijsko posuđe


In computer animation and robotics, inverse kinematics is the mathematical process of calculating the variable joint parameters needed to place the end of a kinematic chain, such as a robot manipulator or animation character's skeleton, in a given position and orientation relative to the start of the chain. Given joint parameters, the position and orientation of the chain's end, e.g. the hand of the character or robot, can typically be calculated directly using multiple applications of trigonometric formulas, a process known as forward kinematics. However, the reverse operation is, in general, much more challenging.

Inverse kinematics is also used to recover the movements of an object in the world from some other data, such as a film of those movements, or a film of the world as seen by a camera which is itself making those movements. This occurs, for example, where a human actor's filmed movements are to be duplicated by an animated character.

Robotics
In robotics, inverse kinematics makes use of the kinematics equations to determine the joint parameters that provide a desired configuration (position and rotation) for each of the robot's end-effectors. This is important because robot tasks are performed with the end effectors, while control effort applies to the joints. Determining the movement of a robot so that its end-effectors move from an initial configuration to a desired configuration is known as motion planning.  Inverse kinematics transforms the motion plan into joint actuator trajectories for the robot. Similar formulas determine the positions of the skeleton of an animated character that is to move in a particular way in a film, or of a vehicle such as a car or boat containing the camera which is shooting a scene of a film. Once a vehicle's motions are known, they can be used to determine the constantly-changing viewpoint for computer-generated imagery of objects in the landscape such as buildings, so that these objects change in perspective while themselves not appearing to move as the vehicle-borne camera goes past them.

The movement of a kinematic chain, whether it is a robot or an animated character, is modeled by the kinematics equations of the chain.  These equations define the configuration of the chain in terms of its joint parameters.  Forward kinematics uses the joint parameters to compute the configuration of the chain, and inverse kinematics reverses this calculation to determine the joint parameters that achieve a desired configuration.

Kinematic analysis

Kinematic analysis is one of the first steps in the design of most industrial robots. Kinematic analysis allows the designer to obtain information on the position of each component within the mechanical system. This information is necessary for subsequent dynamic analysis along with control paths.

Inverse kinematics is an example of the kinematic analysis of a constrained system of rigid bodies, or kinematic chain.  The kinematic equations of a robot can be used to define the loop equations of a complex articulated system.  These loop equations are non-linear constraints on the configuration parameters of the system.  The independent parameters in these equations are known as the degrees of freedom of the system.

While analytical solutions to the inverse kinematics problem exist for a wide range of kinematic chains, computer modeling and animation tools often use Newton's method to solve the non-linear kinematics equations. When trying to find an analytical solution it is often convenient exploit the geometry of the system and decompose it using subproblems with known solutions.

Other applications of inverse kinematic algorithms include interactive manipulation, animation control and collision avoidance.

Inverse kinematics and 3D animation

Inverse kinematics is important to game programming and 3D animation, where it is used to connect game characters physically to the world, such as feet landing firmly on top of terrain (see   for a comprehensive survey on Inverse Kinematics Techniques in Computer Graphics).

An animated figure is modeled with a skeleton of rigid segments connected with joints, called a kinematic chain.  The kinematics equations of the figure define the relationship between the joint angles of the figure and its pose or configuration.  The forward kinematic animation problem uses the kinematics equations to determine the pose given the joint angles.   The inverse kinematics problem computes the joint angles for a desired pose of the figure.

It is often easier for computer-based designers, artists, and animators to define the spatial configuration of an assembly or figure by moving parts, or arms and legs, rather than directly manipulating joint angles.  Therefore, inverse kinematics is used in computer-aided design systems to animate assemblies and by computer-based artists and animators to position figures and characters.

The assembly is modeled as rigid links connected by joints that are defined as mates, or geometric constraints.  Movement of one element requires the computation of the joint angles for the other elements to maintain the joint constraints.  For example, inverse kinematics allows an artist to move the hand of a 3D human model to a desired position and orientation and have an algorithm select the proper angles of the wrist, elbow, and shoulder joints.  Successful implementation of computer animation usually also requires that the figure move within reasonable anthropomorphic limits.

A method of comparing both forward and inverse kinematics for the animation of a character can be defined by the advantages inherent to each. For instance, blocking animation where large motion arcs are used is often more advantageous in forward kinematics. However, more delicate animation and positioning of the target end-effector in relation to other models might be easier using inverted kinematics. Modern digital creation packages (DCC) offer methods to apply both forward and inverse kinematics to models.

Analytical solutions to inverse kinematics

In some, but not all cases, there exist analytical solutions to inverse kinematic problems. One such example is for a 6-DoF robot (for example, 6 revolute joints) moving in 3D space (with 3 position degrees of freedom, and 3 rotational degrees of freedom). If the degrees of freedom of the robot exceeds the degrees of freedom of the end-effector, for example with a 7 DoF robot with 7 revolute joints, then there exist infinitely many solutions to the IK problem, and an analytical solution does not exist. Further extending this example, it is possible to fix one joint and analytically solve for the other joints, but perhaps a better solution is offered by numerical methods (next section), which can instead optimize a solution given additional preferences (costs in an optimization problem).

An analytic solution to an inverse kinematics problem is a closed-form expression that takes the end-effector pose as input and gives joint positions as output, . Analytical inverse kinematics solvers can be significantly faster than numerical solvers and provide more than one solution, but only a finite number of solutions, for a given end-effector pose.

Many different software products (Such as FOSS programs IKFast and Inverse Kinematics Library) are able to solve these problems quickly and efficiently using different algorithms such as the FABRIK solver. One issue with these solvers, is that they are known to not necessarily give locally smooth solutions between two adjacent configurations, which can cause instability if iterative solutions to inverse kinematics are required, such as if the IK is solved inside a high-rate control loop.

Numerical solutions to IK problems

There are many methods of modelling and solving inverse kinematics problems. The most flexible of these methods typically rely on iterative optimization to seek out an approximate solution, due to the difficulty of inverting the forward kinematics equation and the possibility of an empty solution space. The core idea behind several of these methods is to model the forward kinematics equation using a Taylor series expansion, which can be simpler to invert and solve than the original system.

The Jacobian inverse technique

The Jacobian inverse technique is a simple yet effective way of implementing inverse kinematics. Let there be  variables that govern the forward-kinematics equation, i.e. the position function. These variables may be joint angles, lengths, or other arbitrary real values. If, for example, the IK system lives in a 3-dimensional space, the position function can be viewed as a mapping . Let  give the initial position of the system, and

be the goal position of the system. The Jacobian inverse technique iteratively computes an estimate of  that minimizes the error given by .

For small -vectors, the series expansion of the position function gives

,

where  is the (3 × m) Jacobian matrix of the position function at .

The (i, k)-th entry of the Jacobian matrix can be approximated numerically

,

where  gives the i-th component of the position function,  is simply  with a small delta added to its k-th component, and  is a reasonably small positive value.

Taking the Moore–Penrose pseudoinverse of the Jacobian (computable using a singular value decomposition) and re-arranging terms results in

,

where .

Applying the inverse Jacobian method once will result in a very rough estimate of the desired -vector. A line search should be used to scale this  to an acceptable value. The estimate for  can be improved via the following algorithm (known as the Newton–Raphson method):

Once some -vector has caused the error to drop close to zero, the algorithm should terminate. Existing methods based on the Hessian matrix of the system have been reported to converge to desired  values using fewer iterations, though, in some cases more computational resources.

Heuristic methods

The inverse kinematics problem can also be approximated using heuristic methods. These methods perform simple, iterative operations to gradually lead to an approximation of the solution. The heuristic algorithms have low computational cost (return the final pose very quickly), and usually support joint constraints. The most popular heuristic algorithms are cyclic coordinate descent (CCD) and forward and backward reaching inverse kinematics (FABRIK).

See also

321 kinematic structure
Arm solution
Forward kinematic animation
Forward kinematics
Jacobian matrix and determinant
Joint constraints
Kinematic synthesis
Kinemation
Levenberg–Marquardt algorithm
Motion capture
Physics engine
Pseudoinverse
Ragdoll physics
Robot kinematics
Denavit–Hartenberg parameters

References

External links
 Forward And Backward Reaching Inverse Kinematics (FABRIK)
 Robotics and 3D Animation in FreeBasic
 Analytical Inverse Kinematics Solver - Given an OpenRAVE robot kinematics description, generates a C++ file that analytically solves for the complete IK.
 Inverse Kinematics algorithms
 Robot Inverse solution for a common robot geometry
 HowStuffWorks.com article How do the characters in video games move so fluidly? with an explanation of inverse kinematics
 3D animations of the calculation of the geometric inverse kinematics of an industrial robot
 3D Theory Kinematics
 Protein Inverse Kinematics
 Simple Inverse Kinematics example with source code using Jacobian
 Detailed description of Jacobian and CCD solutions for inverse kinematics
 Autodesk HumanIK
 A 3D visualization of an analytical solution of an industrial robot

3D computer graphics
Computational physics
Robot kinematics
Virtual reality
Inverse problems

Inverse kinematics


Les élections municipales népalaises de 2017 se déroulent en trois phases les 14 mai, 28 juin et  afin de renouveler pour cinq ans les membres des conseils municipaux du Népal. Il s'agit alors des premières élections municipales organisées dans le pays depuis plus de dix ans, et les premières depuis l'adoption d'une nouvelle constitution en 2015.

Notes et références

Élection au Népal
Politique en mai 2017
Politique en juin 2017
Politique en septembre 2017
Élection municipale
2017 au Népal

Élections municipales népalaises de 2017


مقاطعة إزو  كانت مقاطعة في اليابان قديما متضمنة شبه جزيرة إزو والتي هي اليوم جزء من محافظة شيزوكا وجزر إزو التي هي اليوم جزء من طوكيو. أحاط بمقاطعة إزو مقاطعتي ساغامي وسوروغا.

أول معبد شينتو في إزو كان ميشيما، والثاني كان معبد أساما.

أثناء فترة المقاطعات المتحاربة كانت إزو تتبع لكل من يسيطر على منطقة كانتو متضمنة موساشي وساغامي بمن فيهم عشيرة هوجو ولاحقاً شوغون توكوغاوا.

مراجع

دول وأقاليم انحلت في 1871
مقاطعات اليابان القديمة
انحلالات سنة 1871 في اليابان
تاريخ شيزوكا
مقاطعة إزو

مقاطعة إزو


Tunus Cumhuriyeti (, el-Cumhûriyyetü't-Tûnisiyye) kısaca Tunus (), Kuzey Afrika'da, Akdeniz'e kıyısı olan bir ülkedir. Kurucusu Habib Burgiba'dır. Batısında Cezayir, doğusunda Libya ve Akdeniz, Kuzeyinde de Akdeniz yer alır. Ülkenin güney kısmını Büyük Sahra Çölü kaplar.

Tarihçe

Tunus, Fenike kökenli Kartaca Uygarlığıyla anılır. Kartacalılar, Sicilya ve İspanya'ya kadar koloniler kurmuşlardır. Yeni kurulmakta olan Roma İmparatorluğu için ilk gerçek tehdit olmuşlardır. Ama Pön Savaşları sonucu yenilip Tunus'tan sürülmüşlerdir. Roma egemenliğinde Afrika Eyaleti olarak yönetilmiştir.

Tunus, 16 Ağustos 1534 tarihinde Barbaros Hayreddin Paşa tarafından Hafsi egemenliğine son verilmesiyle Osmanlı İmparatorluğu hâkimiyetine girdi. Ancak V. Karl, 1535 yılında bölgeyi geri aldı ve İspanyol İmparatorluğu'nun kontrolünde Hafsî Hanedanı'nın yönetimine bıraktı. Başşehir Tunus 1574 yılına kadar tekrar Hafsi Hanedanlığı'nın elinde kaldı. Bu arada Barbaros Hayreddin Paşa ve Turgut Reis 1556'da Gafsa'yı, 1558'de Kayrevan'ı ele geçirdiler. Tunus'un doğu ve güney sahilleri Osmanlı himayesi altına girdi. Cerbe Adası deniz üssü olarak kullanıldı. Barbaros Hayreddin Paşa, İspanya'daki Endülüslü Müslümanlardan 100.000 kadarını kurtararak Kuzey Afrika'ya getirdi. 13 Eylül 1574'te Uluç Ali Reis ile Sinan Paşa, Tunus şehrini (Halkul-Vad Kalesi'ni), ele geçirmek suretiyle bütün Tunus, Osmanlı Devletinin bir eyaleti haline geldi. 1881'de Fransa ile yapılan Bardo Antlaşması ile bu ülkenin himayesine girmiştir.

20 Mart 1956'da Fransa'dan bağımsızlığını kazanan Tunus, 1957 ile 1969 arası Başbakanlık makamını kaldırmıştır.

2010-2011 olayları

Tunus'ta halkın pahalılık isyanı 23 yıllık lideri devirdi. Cumhurbaşkanı Zeynel Abidin Bin Ali Tunus'u terk etti. Bazı akrabaları tutuklandı. Bin Ali'nin Suudi Arabistan'da olduğu doğrulandı.

Ülkede etkili Müslüman birliklerinin çağrısıyla düzenlenen gösteride, Başbakan Samir Rifai'nin hükûmetinin devrilmesi çağrısı yapıldı.

Coğrafya

Kuzey Afrika'da bulunan Tunus, Mağrip Bölgesi'nin en küçük ülkesidir. Sicilya Boğazı ile Avrupa kıtasından ayrılan Tunus, Avrupa'ya 140 km uzaklıktadır. Dağlar kıyıya paralel uzanmaktadır. Ülkenin güneyinde birçok mevsimsel sığ gölü ve büyük tuz gölleri vardır.

Tunus'un Cezayir ile 965 km, Libya ile 495 km sınırı vardır.

Siyaset
Tunus, Arap Baharı'nın ardından çok partili demokrasiye geçen ilk ülkedir. 23 Ekim 2011 tarihinde ilk seçimi En Nahda'nın kazanmasını ardından ülkede rejim tartışmaları başladı. Tunus halkı, İslamcıların yapısal değişiklik girişimlerine karşı yoğun sokak gösterileri düzenledi. En Nahda, diğer Arap ülkelerine göre daha eğitimli bir nüfusa, güçlü bir orta sınıfa ve sendikalara sahip olan Tunus'ta 2011 seçimlerini kazanmasına rağmen iktidarın tamamını elde edemedi. Şeriat hükümlerini anayasaya aktarma kararı alındığında da büyük bir dirençle karşılaştı. Tepkiler, düzenlenen suikastler, En Nahda'nın iktidardan adım adım çekilmesine neden oldu. Şubat 2013'te ülkenin önemli solcu liderlerinden Şükrü Belayi'nin öldürülmesi üzerine hükûmet düştü ve Enahda başbakanlığın kendisinde kalması şartıyla bir teknokratlar hükûmeti kurmayı kabul etti. Temmuz 2013'te yine muhalif bir lider olan Muhammed Brahmi'nin öldürülmesi üzerine bu hükûmet de düştü ve En Nahda iktidarı teknokrat hükûmete devretmek durumunda kaldı.

Seçim barajı olmaması ve laik kesimin çok parçalı olması nedeniyle En Nahda yine iktidar adayı olarak önde geliyordu. Fakat 26 Ekim 2014 seçimlerinde Nida %37.6 ile ilk sırayı alarak hükûmet kurma yetkisini alırken, En Nahda %27.8'de kaldı. Ardından ikinci turu 21 Aralık 2014 tarihinde yapılan ve En Nahda'nın aday çıkartmadığı Cumhurbaşkanlığı seçimini yine Nida Tunus Partisinden El Bacı Kaid el Sebsi %55.7 ile kazandı.

Ekonomi

Tunus genel olarak bir tarım ülkesidir. Ülke topraklarının %55'i tarıma elverişlidir. Ancak bu alanın % 35'i ekilebilir topraklardan oluşmaktadır. Tunus, zeytincilikte dünyadaki ilk 10 ülkeden biridir.

Sanayi faaliyetleri pek gelişmemiştir. Ancak deri, kâğıt, gıda, elişi gibi hafif sanayi kollarının önemli etkinliği vardır. Bunun yanı sıra, petrol, selüloz, çelik, elektrikli ev aletleri üretimi de bulunmaktadır.

Ülkede son yıllarda gelişen turizm olgusu, bu alanda yatırımların artmasına neden olmuştur. Bu yüzden de, ülkeye gelen turist sayısında önemli artışlar yaşanmıştır.

Demografi

Tunus halkının %99 kadarı Müslüman'dır ve Arapça konuşur. Ülkenin güneyinde yaşayanlar Berberice konuşur. Bu kesim Müslüman nüfusun %1'i kadardır. Ülkedeki yabancılar genellikle Fransız veya İtalyan'dır.

Ayrıca bakınız
 Tunus Anayasası
 Fransız Tunusu

Kaynakça

Arap Birliği ülkeleri
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Cumhuriyetler
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Tunus


Kuşaklı, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Menekrek" olup Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da bir süre bu isimle kayıtlarda yer almıştır. Köy isimlerinin Türkçeleştirilmesi çalışmaları kapsamında Kuşaklı adı verilen yerleşim, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 73 km, Mazgirt ilçesine 41 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Kuşaklı, Mazgirt


Leja (lat. Leea), rod grmova iz porodice lozovki smješten u vlastitu potporodicu Leeoideae.

Postoji 39 vrsta iz jugoistočne Azije, Indije, Afrike i Madagaskara, i od Australije istočno do Fidžija

Vrste

 Leea aculeata Blume
 Leea acuminatissima Merr.
 Leea adwivedica K. Kumar
 Leea aequata L.
 Leea alata Edgew.
 Leea amabilis Hort. Veitch. ex Mast.
 Leea angulata Korth. ex Miq.
 Leea asiatica (L.) Ridsdale
 Leea compactiflora Kurz
 Leea congesta Elmer
 Leea coryphantha Lauterb.
 Leea curtisii King
 Leea cuspidifera Baker
 Leea glabra C.L.Li
 Leea gonioptera Lauterb.
 Leea grandifolia Kurz
 Leea guineensis G. Don
 Leea heterodoxa K. Schum. & Lauterb.
 Leea indica (Burm. fil.) Merr.
 Leea krukoffiana Ridsdale
 Leea longifoliola Merr.
 Leea macrophylla Roxb. ex Hornem.
 Leea macropus Lauterb. & K. Schum.
 Leea magnifolia Merr.
 Leea papuana Merr. & Perry
 Leea philippinensis Merr.
 Leea quadrifida Merr.
 Leea rubra Spreng. ex Blume
 Leea saxatilis Ridl.
 Leea setuligera C. B. Clarke
 Leea simplicifolia Zoll. & Moritzi
 Leea smithii Koord.
 Leea spinea Desc.
 Leea tetramera B. L. Burtt
 Leea thorelii Gagnep.
 Leea tinctoria Lindl. ex Baker
 Leea tuberculosemen C. B. Clarke
 Leea unifoliolata Merr.
 Leea zippeliana Miq.

Sinonimi
 Aquilicia L.
 Gilibertia Ruiz & Pav.
 Leeania Raf.
 Otillis Gaertn.
 Sansovinia Scop.
 Staphylea Burm.fil.

Vanjske poveznice

Izvori

Lozolike

Leja


Ivete Alves do Sacramento é uma antropóloga, escritora, política e etnolingüista, destacada defensora de direitos raciais dos negros brasileiros, com ênfases nas mulheres negras.

Em 1972, obteve licenciatura em Letras, pela Universidade Federal de Bahia, e em 1975 em línguas vernáculas. Em 1984, completou a especialização em gramática portuguesa pela Faculdade de Ciências da Educação e Letras Olavo Bilaspur. Em 1992, obteve título de Mestre em Educação, pela Universidade de Quebec em Montreal, defendendo a dissertação: Estudo sobre o tipo de enfoque adoptado pelo professor de literatura da disciplina dos meninos no curso da primeira cátedra de grau nas escolas públicas da cidade de Salvador, Bahia, com a assessoria de Kátia Siqueira de Freitas.

Desde 1981, desenvolve atividades acadêmicas e científicas na Universidade Federal da Bahia, eleita como reitora em 1998 e reeleita em 2002.

É fundadora do Movimento Negro Unificado da Bahia.

Algumas publicações

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2001. Qualificação das universidades. Cadct 10 Anos, pp. 23-23

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2001. Quilombo do Ambrósio: um sítio histórico, patrimônio da sociedade brasileira. Rev. Cepaia Realidades Afro Indígenas, Salvador 1: 1-107

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2000. Histórico de uma raça. Raça Negra 5000 1: 8-9

Capítulos de livros

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2003. Apresentação. Em: I.A. do Sacramento (org.) Relatório da pesquisa de egressos dos cursos de graduação da UNEB. Salvador: Editora da UNEB

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2000. Apresentação. Em: I. Santos Prado; Zita Maria Farias Gomes Guimarães (orgs.) Extensão e cidadania missão social da universidade. Salvador: Editora UNEB, 2000, p. 5.

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 2000. Apresentação. Em: Maria José Etelvina dois Santos (org.) Jogos e exercícios vivenciais em educação emocional: Uma experiência da rede UNEB-2000. Cruz das Almas: Gráfica e editora nova civilização

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 1999. Apresentação. Em: I.A. do Sacramento (org.) Breve Léxico da Língua Baniwa do Içana. Salvador: Editora UNEB

 SACRAMENTO, Ivete Alves Do. 1999. Apresentação. Em: Jorge dos Santos Martins (org.) Como construir trabalhos científicos. Salvador: Editora da UNEB

Honras

Prêmios e Homenagens

 2007
 prêmio Claudia

 2005

 Medalha Mérito Policial Militar, Polícia Militar da Bahia
 Cidadão Nazareno, Prefeitura de Nazaré

 2004

 Troféu Raça Brasil 500 anos, Sociedade Afrobrasileira de Desenvolvimento Sócio Cultural - AFROBRAS
 Amigo da PE, Polícia do Exército - PE/BA

 2003

 Comenda Maria Quitéria, Câmara de Vereadores de Salvador
 Prêmio Direitos Humanos, Secretaria Especial dos Direitos Humanos

 2002

 Amigo da Polícia Militar, Polícia Militar da Bahia
 Moção de Felicitação, Prefeitura de Nazaré
 Membro Honoraria, Federação de Academias de Letras e Artes da Bahia e a Associação Cultural Amigos dos Sertões
 Membro Conselho Consultivo da Casa de Angola na Bahia, Casa de Angola na Bahia
 Membro Conselho Consultivo do Grupo Afro Cultural Olodum, Grupo Afro Cultural Olodum
 Menção Honrosa, Festa do Divino Espírito Santo 2002 - Igreja de Santo Antônio Além do Carmo
 Menção Honrosa, Instituto Central de Educação Isaías Alves

 2001

 Amigo do Peito, Projeto Cidadão
 Membro Conselho Consultivo do Grupo Cultural Filhas de Ghandy, Grupo Cultural Filhas de Ghandy

 2000

 Diploma de Grande Benemérito, Sociedade Beneficente amigos de Cairú
 Membro Conselho Consultivo do Patrimônio Cultural, Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional - IPHAN
 Medalha Porto Seguro, 500 anos do Brasil - Prefeitura Municipal de Porto Seguro

 1999

 Pessoa de Distinção pelos louros de Educação e Promoção dos Direitos Humanos, Municipalidad de Kalamazoo, State of Michigan, EE. UU.
 Troféu Zumbi dois Palmares, GTI - Câmara Federal do Brasil
 Troféu Zumbi dois Palmares, GTI - Câmara Federal do Brasil.
 Conferência Nacional de Direitos Humanos, Secretária do Estado dois Direitos Humanos.
 Título de Amizade Maçônica, Entidade Maçônica de Estado da Bahia

 1998

 Sócia-benemérita, Costa Verde Tennis Clube
 Comenda Ordem do Mérito da Bahia, Governo do Estado da Bahia.
 Mulher Destacada, Comissão Especial para a Defesa da Assembleia de Direitos da Mulher Legislativa da Bahia.

Ver também

 Feminismo
 História das mulheres

Fontes

 2010. Brazilian Women in Politics: Marina Silva, Benedita Da Silva, Zélia Cardoso de Mello, Marta Suplicy, Ellen Gracie Northfleet, Adalgisa Nery. Editor General Books LLC. 62 pp. ISBN	1155659627

Ligações externas

Naturais de Salvador
Professores da Universidade do Estado da Bahia
Escritores em português
Alunos da Universidade Federal da Bahia
Tradutores do Brasil
Escritoras do Brasil
Feministas do Brasil
Mulheres do Brasil na política

Ivete Sacramento


was a town located in Toyota District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 2,706 and a density of 192.19 persons per km2. The total area was 14.08 km2.

On March 20, 2005, Kure, along with the towns of Ondo, Kurahashi and Kamagari (all from Aki District), and the towns of Yasuura and Toyohama (all from Toyota District), was merged into the expanded city of Kure and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Kure  (some English content)

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Kure, Hiroshima

Yutaka, Hiroshima