Zanthoxyloideae, potporodica rutovki. Sastoji se od 4 tribusa. Tipični rod je Zanthoxylum ili žuto drvo sa oko 240 vrsta troposkog drveća i grmova

Potporodice i rodovi:

 Subfamilia Zanthoxyloideae A. Juss. ex Arn.
 Tribus Dictamneae Bartl.
 Casimiroa La Llave & Lex. (11 spp.)
 Dictamnus L. (4 spp.)
 Orixa Thunb. (1 sp.)
 Skimmia Thunb. (5 spp.)
 Tribus Diosmeae DC.
 Calodendrum Thunb. (2 spp.)
 Empleurum [Sol.] in Aiton (2 spp.)
 Phyllosma Bolus (2 spp.)
 Acmadenia Bartl. & H. L. Wendl. (33 spp.)
 Adenandra Willd. (18 spp.)
 Coleonema Bartl. & H. L. Wendl. (8 spp.)
 Agathosma Willd. (139 spp.)
 Diosma L. (28 spp.)
 Pseudiosma DC. (1 sp.)
 Sheilanthera I. Williams (1 sp.)
 Euchaetis Bartl. & H. L. Wendl. (23 spp.)
 Macrostylis Bartl. & H. L. Wendl. (10 spp.)
 Tribus Pteleeae DC.
 Subtribus Pteleinae
 Ptelea L. (3 spp.)
 Plethadenia Urb. (2 spp.)
 Subtribus Choisyinae
 Choisya Kunth (6 spp.)
 Peltostigma Walp. (2 spp.)
 Subtribus Pilocarpinae
 Pilocarpus Vahl (18 spp.)
 Metrodorea A. St.-Hil. (6 spp.)
 Raulinoa R. S. Cowan (1 sp.)
 Balfourodendron Corr. Mello ex Oliv. (2 spp.)
 Esenbeckia Kunth (36 spp.)
 Helietta Tul. (8 spp.)
 Euxylophora Huber (1 sp.)
 Subtribus Hortiinae
 Adiscanthus Ducke (1 sp.)
 Hortia Vand. (10 spp.)
 Subtribus Spirantherinae
 Spiranthera A. St.-Hil. (6 spp.)
 Nycticalanthus Ducke (1 sp.)
 Subtribus Galipeinae
 Ertela Adans. (2 spp.)
 Ravenia Vell. (12 spp.)
 Raveniopsis Gleason (20 spp.)
 Conchocarpus J. C. Mikan (51 spp.)
 Leptothyrsa Hook. fil. (1 sp.)
 Naudinia Planch. & Linden (1 sp.)
 Desmotes Kallunki (1 sp.)
 Toxosiphon Baill. (4 spp.)
 Galipea Aubl. (13 spp.)
 Ticorea Aubl. (6 spp.)
 Decagonocarpus Engl. (2 spp.)
 Rauia Nees & Mart. (5 spp.)
 Angostura Rich. (16 spp.)
 Dryades Groppo, Kallunki & Pirani (5 spp.)
 Neoraputia Emmerich ex Kallunki (7 spp.)
 Raputia Aubl. (13 spp.)
 Raputiarana Emmerich (2 spp.)
 Andreadoxa Kallunki (1 sp.)
 Erythrochiton Nees & Mart. (6 spp.)
 Sigmatanthus Huber ex Emmerich (1 sp.)
 Apocaulon R. S. Cowan (1 sp.)
 Rutaneblina Steyerm. & Luteyn (1 sp.)
 Lubaria Pittier (2 spp.)
 Tribus Zanthoxyleae Dumort.
 Subtribus Zanthoxylinae
 Fagaropsis Mildbr. (4 spp.)
 Phellodendron Rupr. (2 spp.)
 Tetradium Lour. (9 spp.)
 Zanthoxylum L. (243 spp.)
 Subtribus Vepridinae
 Ivodea Capuron (29 spp.)
 Vepris Comm. ex A. Juss. (98 spp.)
 Subtribus Flindersiinae
 Flindersia R. Br. (17 spp.)
 Lunasia Blanco (1 sp.)
 Coatesia F. Muell. (1 sp.)
 Geijera Schott (5 spp.)
 Subtribus Dinosperminae ined.
 Dinosperma T. G. Hartley (4 spp.)
 Subtribus Pitaviinae
 Bosistoa F. Muell. ex Benth. (4 spp.)
 Bouchardatia Baill. (1 sp.)
 Crossosperma T. G. Hartley (2 spp.)
 Acradenia Kippist (2 spp.)
 Pitavia Molina (1 sp.)
 Polyaster Hook. fil. (1 sp.)
 Decazyx Pittier & S. F. Blake (2 spp.)
 Decatropis Hook. fil. (2 spp.)
 Subtribus Pentacerinae ined.
 Pentaceras Hook. fil. (1 sp.)
 Subtribus Diplolaeninae ined.
 Neoschmidea T. G. Hartley (2 spp.)
 Halfordia F. Muell. (1 sp.)
 Crowea Sm. (3 spp.)
 Myrtopsis Engl. (8 spp.)
 Correa Andrews (11 spp.)
 Leionema (F. Muell.) Paul G. Wilson (28 spp.)
 Eriostemon Sm. (2 spp.)
 Muiriantha C. A. Gardner (1 sp.)
 Philotheca Rudge (54 spp.)
 Drummondita Harv. (11 spp.)
 Geleznowia Turcz. (2 spp.)
 Asterolasia F. Muell. (20 spp.)
 Diplolaena R. Br. (15 spp.)
 Microcybe Turcz. (4 spp.)
 Phebalium Vent. (35 spp.)
 Nematolepis Turcz. (7 spp.)
 Chorilaena Endl. (1 sp.)
 Rhadinothamnus Paul G. Wilson (3 spp.)
 Subtribus Boroniinae ined.
 Boronia Sm. (133 spp.)
 Neobyrnesia J. A. Armstr. (1 sp.)
 Perryodendron T. G. Hartley (1 sp.)
 Zieria Sm. (65 spp.)
 Brombya F. Muell. (2 spp.)
 Euodia J. R. Forst. & G. Forst. (7 spp.)
 Pitaviaster T. G. Hartley (1 sp.)
 Cyanothamnus Lindl. (23 spp.)
 Tetractomia Hook. fil. (6 spp.)
 Medicosma Hook. fil. (25 spp.)
 Acronychia J. R. Forst. & G. Forst. (53 spp.)
 Maclurodendron T. G. Hartley (6 spp.)
 Melicope J. R. Forst. & G. Forst. (244 spp.)
 Dutaillyea Baill. (3 spp.)
 Sarcomelicope Engl. (9 spp.)
 Comptonella Baker fil. (8 spp.)
 Dutailliopsis T. G. Hartley (1 sp.)
 Picrella Baill. (3 spp.)

Izvori

Rutovke

Zanthoxyloideae


Der Red Bull RB1 war der erste Formel-1-Rennwagen von Red Bull Racing. Er nahm an 18 von 19 Rennen der Formel-1-Saison 2005 teil.

Technik und Entwicklung
Der Red Bull RB1 wurde im Jahr 2004 ursprünglich beim Jaguar-Formel-1-Team entwickelt. Mit dem Kauf von Jaguar Racing durch den Energy-Drink-Hersteller Red Bull übernahm das neue Team Red Bull Racing auch das Konzept des von Mark Smith und Rob Taylor entworfenen Fahrzeugs. Angetrieben wurde der RB1 vom V10-Cosworth-TJ2005. Die Reifen des RB1 stellte der französische Reifenhersteller Michelin.

Lackierung und Sponsoring
Die Grundfarbe des Red Bull RB1 ist dunkelblau. Auf dem Fahrzeug sind großflächige Sponsorenaufkleber von Red Bull platziert. Auf der Motorhaube und dem Frontflügel das Red-Bull-Logo, auf den Seitenkästen der Red-Bull-Schriftzug. Ein weiterer Sponsor ist der Reifenlieferant Michelin.

Fahrer
Pilotiert wurde der RB1 vom Schotten David Coulthard im ersten Wagen sowie dem Österreicher Christian Klien und dem Italiener Vitantonio Liuzzi, die sich in dem zweiten Wagen abwechselten.

Dritte Fahrer waren die beiden zum Einsatz gekommenen Christian Klien und Vitantonio Liuzzi sowie der US-Amerikaner Scott Speed. Testfahrer war der Schweizer Neel Jani.

Ergebnisse

Weblinks

Rennwagen der Formel-1-Weltmeisterschaft  2005
RB01

Red Bull RB1


أول ظهور علني لحزب التحرير في موريشيوس كان بتاريخ 03 من شـعبان 1430 الموافق 2009/07/24م، حيث عقد مؤتمرا بعنوان: "عودة الخلافة... مسألة وقت". وذلك ضمن الحملة العالمية التي اطلقها الحزب في الذكرى ال88 لهدم الخلافة.
ونشر المكتب الاعلامي لحزب التحرير صورا للمؤتمر على صفحاته.

مراجع

أحزاب موريشيوس

حزب التحرير (موريشيوس)


Publicaciones sobre negocios
The Kiplinger Letter: Boletín Kiplinger

Kiplinger Business Resource Center: Centro de recursos de negocios Kiplinger

The Kiplinger Tax Letter: Boletín de impuestos de Kiplinger

The Kiplinger Agriculture Letter: Boletín de agricultura Kiplinger

Kiplinger Audio Conferences: Conferencias en Audio Kiplinger

Publicaciones sobre finanzas personales
Kiplinger's Personal Finance magazine: Magazine Kiplinger de finanzas personalesKiplinger.com: Sitio Web de la EditorialKiplinger's Retirement Report Informe mensual sobre Jubilación

Special issues and products: Publicaciones y productos especiales

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial

K
Empresas de Washington D. C.

Kiplinger


SummerSlam 2006 a fost cea de-a nouăsprezecea ediție a pay-per-view-ului anual SummerSlam organizat de World Wrestling Entertainment. Evenimentul a avut loc pe 20 august 2006 și a fost găzduit de TD Banknorth Garden în Boston, Massachusetts. Sloganul oficial a fost "The Enemy" de la Godsmack.

Rezultate
 Dark Match: Carlito l-a învins pe Rob Conway (4:20)
 Chavo Guerrero l-a învins pe Rey Mysterio (10:59)
 Chavo l-a numărat pe Mysterio după ce Vickie Guerrero l-a împins în mod accidental din colțul ringului iar Chavo i-a aplicat un "Frog Splash".
 Big Show l-a învins pe Sabu într-un Extreme Rules Match păstrându-și titlul ECW Championship (8:30)
 Big Show l-a numărat pe Sabu după un "Chokeslam" pe o masă.
  Hulk Hogan l-a învins Randy Orton (10:56)
 Hogan l-a numărat pe Orton după un "Leg Drop".
 Ric Flair l-a învins pe Mick Foley într-un "I quit match" (12:47)
 Foley a oprit meciul atunci când Flair a amenințat că o va lovi pe Melina cu o bâtă cu sârmă ghimpată
 Batista l-a învins pe campionul mondial al greilor King Booker (însoțit de Queen Sharmell) (10:30)
 Booker a fost descalificat după ce Sharmell s-a urcat pe spatele lui Batista.
 D-Generation X (Triple H & Shawn Michaels) i-au învins pe The McMahons (Vince McMahon & Shane McMahon) (13:02)
 Triple H l-a numărat pe Vince după un "Sweet Chin Music" a lui Michaels și un "Pedigree".
 Edge (însoțit de Lita) l-a învins pe John Cena păstrându-și titlul WWE Championship (15:41)
 Edge l-a numărat pe Cena după ce l-a lovit în cap cu un obiect atunci când arbitrul era cu spatele.
 Dacă Edge pierdea prin descalificare, pierdea centura.

Referințe
SummerSlam

SummerSlam (2006)


Podsavezna liga Priština je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1961./62.  Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila "Lokomotiva" iz Kosovo Polja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Zonska liga AKMO 1961./62.
 Podsavezna liga Peć 1961./62.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak FSJ 1961-62, Beograd, 1962., ISSN: 0351-2894, str. 197

KOS 1961-62 Priština
KOS Priština
1961-62 Prištona
1961-62 Priština

Podsavezna nogometna liga Priština 1961./62.


Yak-Services (En ruso: ЗАО «Авиационная компания «Як-Сервис») fue una aerolínea con base en Moscú, Rusia. Operaba vuelos chárter ejecutivos a nivel nacional e internacional. Fue fundada el 12 de febrero de 1993 e inicio operaciones el 23 de noviembre de ese mismo año. La aerolínea tuvo prohibido volar en la Unión Europea desde julio de 2009 a noviembre de ese mismo año.

El 21 de septiembre de 2011, la Rosaviatsiya revoco la licencia de vuelo de la compañía debido al accidente del 7 de septiembre.

Información de Códigos

ICAO: AKY

Indicativo: Yak Service

Flota

Para enero de 2005, la flota de la compañía estaba comprendida por:

 3 Yakovlev Yak-40

 1 Yakovlev Yak-42

Flota pasada

 1 Yakovlev Yak-42D, RA-42434, c/n 4520424305017; se estrelló el 7 de septiembre de 2011.

Accidentes e incidentes

 Vuelo 9633 de Yak Service: El 7 de septiembre de 2011, un vuelo chárter que transportaba al equipo de hockey sobre hielo Lokomotiv Yaroslavl, se estrelló en las cercanías del Aeropuerto de Tunoshna, Yaroslavl, Rusia. El vuelo era operado con un Yakovlev Yak-42 matriculado con las siglas RA-42434. En el accidente murió todo el equipo y la mayoría de la tripulación, siendo el único sobreviviente el ingeniero de vuelo, Alexander Sizov.

Véase también

Referencias
Commission Regulation (EC) No 1144/2009 of 26 November 2009 amending Regulation (EC) No 474/2006 establishing the Community list of air carriers which are subject to an operating ban within the Community

(Russian) Sobol, Ekaterina; Pirigov, Ivan (21 September 2011). "Авиакомпания «Як-Сервис» лишилась лицензии". Kommersant. Archived from the original on 23 September 2011. Retrieved 23 September 2011

Aviation Herald, "Crash: Yak Service YK42 at Yaroslavl on Sep 7th 2011, failed to climb on takeoff", Simon Hradecky, 7 September 2011

Aviation Safety Network, 7 SEP 2011 4520424305017. Among the deceased in this crash were former National Hockey League (NHL) players Pavol Demitra, Ruslan Salei, and Karl Skrastins

Aerolíneas desaparecidas de Rusia
Aerolíneas desaparecidas en 2011

Yak Service


An Sobralia warszewiczii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Sobralia warszewiczii in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sobralia

Sobralia warszewiczii


Derek Vaughan (* 2. Mai 1961 in Neath) ist ein britischer Politiker der Labour Party.

Leben
Vaughan studierte an der Swansea University.

EU-Parlamentarier
Bei der EU-Wahl 2009 gelang Vaughan für Wales der Einzug ins Europäische Parlament. Das Mandat konnte er im Mai 2014 erfolgreich verteidigen. Für die Wahl 2019 verzichtete Vaughan auf eine erneute Kandidatur. Vaughan war unter anderem
stellvertretender Vorsitzender des Haushaltskontrollausschusses sowie Mitglied im Ausschuss für regionale Entwicklung und in der Delegation für die Beziehungen zu Australien und Neuseeland.

Weblinks

 Persönliche Website (englisch)

Quellen

Mitglied des Europäischen Parlaments für das Vereinigte Königreich
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Wales)
Commander des Order of the British Empire
Waliser
Brite
Geboren 1961
Mann

Derek Vaughan


මෙහිදී වගාව සිදු කරනුයේ සංවෘත ගෘහයක් තුලය.
පතිතවන හිරු එලිය මගින් පැළැටි ගෘහය වැඩි (හෝ අඩු) උෂ්ණත්වයක තබා ගනිමින් (දේශගුණයක් පවතින රටවල) ආලෝකය, වාතාශ්‍රය, වාතයේ තෙතමනය ආදිය නිසි පරිදි කළමනාකරණය කර ගැනීම හරිතාගාර වගාවේ දකිය හැක.

හරිතාගාර වගාව


Amortizer (franc. amortisseur: prigušivač, ublaživač) je naprava na motornim vozilima, zrakoplovima i strojevima koja služi za prigušivanje vibracija i ublaživanje udaraca, na primjer kada vozilo prelazi preko neravnina ili kada zrakoplov dodirne tlo prilikom slijetanja. Kao amortizeri služe opruge, gibnjevi, gumeni ulošci, hidraulični i pneumatični uređaji, a istražuju se i mogućnosti elektromagnetskih uređaja. Kod cestovnih motornih vozila, amortizer je dio sustava za oslanjanje kotača koji sprječava nekontrolirane vibracije opruge te odvajanje kotača od kolnika, pa znatno utječe na sigurnost vožnje.

Vrste i tipovi amortizera
Prema načinu djelovanja amortizeri mogu biti jednostrani i dvostrani. Jednostrani djeluju samo kad se hodni dijelovi približavaju okviru ili oklopnom tijelu, ili se od njega udaljavaju, a dvostrani u oba slučaja.

Postoji više tipova amortizera, ali najviše se upotrebljavaju opružni, gumeni, mehanički, hidraulični, pneumatični, hidropneumatični i opružnohidraulični.

Opružni amortizeri
Opružni amortizeri ublažavaju udare i oscilacije na račun sabijanja opruge. Krajem 19. stoljeća počeli su se primjenjivati kod topničkih oružja, a od početka 20. stoljeća postavljeni su i na putničke automobile i male zrakoplove. Medutim, zbog kratkog vijeka trajanja i tvrdoće zamijenjeni su, kasnije, drugim tipovima, a danas su se zadržali samo u vilicama kotača nekih motocikla.

Gumeni amortizeri
Gumeni amortizeri prigušuju energiju udara deformiranjem gumenih blokova ili traka. Primjenjuju se za prigušivanje oscilacija radilice stroja, motora u motornim vozilima, agregatima i dr. Jednostrani gumeni amortizeri upotrebljavaju se kod podvozja malih zrakoplova.

Mehanički amortizeri

Mehanički (trenski) amortizeri djeluju na principu trenja. Ima ih više vrsta. Najpoznatiji je mehanički amortizeri dvostranog djelovanja, koji se sastoji od više ploča, međusobno čvrsto priljubljenih posebnom čeličnom pločom s oprugom i vijkom za podešavanje. S dva čelična kraka amortizer je vezan paralelno s gibanjima vozila. Ovaj tip amortizera počeo se upotrebljavati već 1903., i do sredine dvadesetih godina 20. stoljeća bio je najrasprostranjenijih tipova amortizera na putničkim automobilima. Zbog mnogih nedostataka danas se primenjuje, uglavnom, kod motocikla, i rijetko kod nekih trkačkih automobila. Amortizeri s trakom su jednostranog djelovanja. Primjena im je ograničena zbog male radne sposobnosti i jednake vrijednosti trenja pri svim brzinama, a i zbog kratkog vijeka trajanja.

Hidraulični amortizeri
Hidraulični amortizeri su prvi puta primijenjeni 1907. na putničkim, a 1916. na teretnim automobilima. Zbog mekoće ublažavanja udara i sigurnosti u radu, našli su vrlo široku primjenu i danas predstavljaju glavni tip amortizera na ovjesima svih vrsta motornih vozila. Princip rada tih amortizer sastoji se u potiskivanju ulja (ili specijalne hidraulične tekućine) iz prostora niskog, u prostor visokog priziska u cilindru, što izaziva unutarnje trenje tekućine. Najpoznatiji tipovi su: krilni, polužni i teleskopski.

Krilni
Krilni amortizeri su starijeg tipa, dvostranog djelovanja, bez klipa i cilindra. Ulje se potiskuje kroz otvore u krilu, koje se pomiče pri osciliranju gibanja vozila. Nisu dali dobre rezultate, te su zamijenjeni učinkovitijima.

Polužni
Polužni amortizeri sastoje se od cilindra, klipa i klipne poluge. Cilindar je na oba kraja zatvoren i vezan za okvir vozila, a klipna poluga za ravnotežu, odnosno za rukavac kotača. Klipna poluga vezana je za sredinu klipa, a dijelovi cilindarske zapremine ispred čela klipa tvori prostore niskog i visokog pritiska. Međusobno su spojeni kanalima kroz koje se, kretanjem klipa, potiskuje ulje.

Teleskopski

Teleskopski amortizeri su najsavršeniji, dvostranog su djelovanja i koriste se za sva opterećenja. Sastoje se od cilindra (u kojem se nalazi ulje) i klipa, pričvršćenog preko klipnjače uz okvir ili oklopno tijelo vozila. Klip dijeli zapreminu na prostor viskokog i niskog pritiska. Na njemu si i ventili za niski i visoki pritisak, kroz koje se pomicanjem cilindara potiskuje ulje i ostvaruje prigušavanje oscilacije gibanja. Kod hidrauličnih amortizera najvažnije je brtvljenje cijelog sklopa.

Pneumatični amortizeri
Pneumatični amortizeri djeluju na istom principu kao i hidraulični, ali se umjesto ulja potiskuje zrak, koji svojim otporom prigušuje oscilacije gibanja ili ublažava udarce. Mogu biti jednostranog ili dvostranog djelovanja, podešeni za razna opterećenja. Primjenjuju se u teleskopskim vilicama motocikala i podvozjima malih zrakoplova.

Hidropneumatični amortizeri
Hidropneumatični amortizeri pretvaraju kinetičku u toplinsku energiju (kao kod hidrauličnih amortizera) u oba takta, i u toplinsku energiju zraka (kao kod pneumatičkih amortizera) u taktu sabijanja. Primjenjuju se kod viješanja teških teretnih automobila, većih zrakoplova, tramvaja, željezničkih vagona brzih i ekspresnih vozila te u vagonima podzemne željeznice.

Opružno-hidraulični amortizeri
Opružno-hidraulični amortizeri predstavljaju spregu dva posebna amortizera (opružna i hidraulična) i nemaju konstruktivnih osobina.

Prigušenje

Prigušenje ili atenuacija je smanjenje vrijednosti neke fizikalne veličine (električnoga napona, električne struje, zvuka, svjetlosti i tako dalje). Nastaje prilikom prijenosa zvučnih ili elektromagnetskih valova kroz različita sredstva ili prolaskom kroz uređaje zbog pretvaranja dijela energije zvučnih ili elektromagnetskih valova u druge oblike energije. Za namjerno prigušenje, upotrebljavaju se prigušivači ili prigušnice najčešće u elektrotehnici i akustici.

Kada se sustav, pomaknut iz ravnotežnoga položaja, prepusti daljem gibanju, vibracije su slobodne prigušene ili su u idealnom slučaju neprigušene.

Literatura

 "Amortizeri", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 137.
J. Thiede, Federung und Dämpfung schneller Strassenfahrzeuge, Hale an der Zale, 1951.
Б. В. Голд, Проекмиpoeание аемомобилей, москва, 1956.
J. Chagette, Technique automobile, Paris, 1957.
В. И. Архангельский, Л. Л. Афанасьев, Л. В. Дех-теринский, В. А. Иларионов, Н. М. Сергеев, С. М. Цукерберг, Автомобили (устройство, эксплуатация и ремонт), Москва, 1964.
S. Sedmak, P. Stojanivić, Terenski automobili savremene armije, Beograd, 1968.

Izvori

Dijelovi vozila

Amortizer


حرب النجوم الجزء الخامس: الامبراطورية تعيد الضربات  هو فيلم صدر عام 1980 للمخرج ايرفين كريشنر. السيناريو مبني على أساس قصة لجورج لوكاس. كتب الفيلم لورانس كاسدان ووليه براكيت. وهو الفيلم الثاني الذي يصدر في حرب النجوم والخامس من حيث التسلسل الزمني الداخلي.

روابط خارجية

المصادر

أفلام تقع أحداثها في مستنقعات
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام أمريكية
أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام إنتاج 1980
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل خلط أصوات
أفلام حركة مغامرات أمريكية
أفلام حولت إلى ألعاب فيديو
أفلام حولت إلى برامج إذاعية
أفلام حولت إلى قصص مصورة
أفلام خيال علمي إنتاج عقد 1980
أفلام خيال علمي حربية أمريكية
أفلام خيال علمي في 1980
أفلام خيال علمي مغامرات
أفلام خيال علمي وحركة أمريكية
أفلام خيال علمي وحركة عقد 1980
أفلام سايوبرغ
أفلام سجلها جون ويليامز
أفلام صنعت باستخدام صور الحاسوب
أفلام علمية فانتازيا أمريكية
أفلام عن مبتوري الأطراف
أفلام عن مينيسوتا توينس
أفلام فنتازيا علمية
أفلام كتب نصها السينمائي لي براكيت
أفلام لوكاس فيلم
أفلام متممة أمريكية
أفلام مصورة في النرويج
أفلام مغامرات فضاء أمريكية
أفلام ملحمية أمريكية
أفلام من إخراج إيرفين كريشنر
أفلام من إنتاج غاري كيرتز
العائلة في الأعمال الخيالية
تمردات في الأعمال الخيالية
جراحة ترقيعية في الخيال
نصوص سينمائية كتبها جورج لوكاس

حرب النجوم الجزء الخامس: الإمبراطورية تعيد الضربات


Storytime ist ein britischer animierter Kurzfilm von Terry Gilliam aus dem Jahr 1968.

Handlung
Ein Mann erklärt den Kindern, dass er ihnen die Geschichte Don the Cockroach erzählen will. In einem wunderschönen Schloss lebte einst eine Kakerlake namens Don, die den Tag damit verbrachte, auf Weißbrot zu hüpfen und unter den Dielenbrettern zu laufen. Eines Tages wurde sie beim Lauf über die Dielen von einem Mann zertreten und der Erzähler stellt fest, dass das nicht weiter schlimm sei, da Kakerlaken sowieso nicht sonderlich interessant seien. Über den Mann, der Don zertreten hat, wird eine Kette von Beziehungen erstellt, so war sein Bruder der Freund eines gut angestellten Mannes. Der wiederum arbeitete für einen Buchhalter, der für einen Arzt arbeitete. Dieser hatte einst die Schwester eines bekannten Boxers behandelt, dessen größter Bewunderer seine Mutter war. Die Mutter hatte einst eine Affäre mit einem Klempner, der wiederum für einen Artisten arbeitete. Dessen Reinigungsfrau war gerade mit der Bekämpfung von Kakerlaken beschäftigt. Erneut beginnt die Geschichte von Don, bis eine Stimme aus dem Off erklärt, dass der Erzähler das alles bereits erzählt habe. Eine Einblendung erklärt, dass der Animator des Films gefeuert wurde und dass der nächste Cartoon besser werde.

Im nächsten Film, The Albert Einstein Story, wird der Mann Albert Einstein vorgestellt, der als einziger Mensch weltweit außer dem berühmten Albert Einstein diesen Namen trägt. Einstein wiederum ist zwar nicht wissenschaftlich tätig, hat dafür aber tolle Hände, die ihn zuweilen streicheln. In einer Rückschau wird gezeigt, dass seine Hände früher ihr eigenes Ding machten, zusammen bis spät nachts ausgingen und eine Affäre mit einem Fuß eingingen, was für Klatsch in der feinen Hände-Gesellschaft sorgte. Am Ende werden Fred & Frank Feet and Their Dancing Body angekündigt und Männer mit überdimensionalen Füßen tanzen auf einer Bühne. The End wird eingeblendet.

The Christmas Card beginnt und zeigt einen alten Mann allein am 25. Dezember 1968 zu Weihnachten in einem spärlich möblierten Zimmer in London. Plötzlich geht die Tür auf und ein überdimensionaler Umschlag wird ins Zimmer geschoben. Heraus kommt eine ebenso große Weihnachtskarte mit der Aufschrift Joy to the World, Händels Halleluja ertönt. Der Sprecher erklärt, dass eine Weihnachtskarte Weihnachten erst komplett mache. Mehrere Weihnachtskarten werden gezeigt, deren Figuren sich bewegen. Unter anderem irren die Heiligen Drei Könige dem Stern von Betlehem hinterher, kleine Kinder beschießen den Weihnachtsmann mit Schneebällen, der wiederum stiehlt weinenden Mädchen ihre Geschenke und ein Jäger erschießt die friedlich im Schnee stehenden Rehe. Am Ende wird zurück in das Zimmer des Mannes geblendet, der begeistert um die Weihnachtskarte herumtanzt. Plötzlich endet das Halleluja abrupt und die Karte wird mit dem Hinweis, dass sie falsch zugestellt wurde, aus dem Zimmer gezogen. Der Mann schaut verdutzt in die Kamera. The End wird eingeblendet.

Produktion
Terry Gilliam erstellte für die Fernsehshow Do Not Adjust Your Set einige Animationskurzfilme, darunter The Christmas Card, der Ende 1968 im Rahmen eines Weihnachts-Specials von Do Not Adjust Your Set gezeigt wurde. The Albert Einstein Story und Don the Cockroach erschienen möglicherweise erst 1971 bzw. 1972 in der Sendung The Marty Feldman Comedy Machine. Wann genau die Einzelsegmente zum Gesamtfilm Storytime zusammengesetzt wurden, ist daher umstritten. In der Regel wird jedoch 1968 als Entstehungsjahr angegeben. Storytime gilt daher als das eigentliche Regiedebüt Terry Gilliams.

Storytime lief unter anderem 1980 als Vorfilm zur britischen Erstaufführung von Das Leben des Brian sowie 2001 anlässlich der Wiederaufführung von Gilliams Jabberwocky in den Kinos. Im November 2009 war Storytime einer von drei Kurzanimationsfilmen Gilliams, die im Rahmen eines Gilliam-Specials in der Sendung Tracks von ARTE gezeigt wurden. Bereits 2005 erschien der Film auf der DVD Le court des grands.

Der Film nimmt in seinem markanten Stil in Stop-Motion, mit Cut-Out-Animation und Collagetechniken, die späteren Python-Animationen z. B. in Monty Python's Flying Circus vorweg.

Weblinks

 Terry Gilliam's Debut Animated Film, Storytime
 Storytime auf bcdb.com

Einzelnachweise

Filmtitel 1968
Britischer Film
Kurzfilm
Stop-Motion-Film

Storytime (Film)


Hans-Joachim Goetz (* 1944 in Freiburg im Breisgau) ist ein ehemaliger deutscher Diplomat, der zuletzt von 2006 bis 2009 Botschafter in Slowenien war.

Leben
Nach dem Abitur absolvierte Goetz ein Studium der Rechtswissenschaften an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg sowie der Freien Universität Berlin und schloss dieses Studium mit dem Ersten und dem Zweiten Juristischen Staatsexamen ab. Im Anschluss war er für einige Zeit als Wissenschaftlicher Assistent am Lehrstuhl für ausländisches und internationales Privatrecht der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg tätig.

1973 trat er in den Auswärtigen Dienst der Bundesrepublik Deutschland ein und war nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst von 1974 bis 1977 zunächst Konsul in Liverpool, ehe er anschließend bis 1981 Referent im Referat für Völkerrecht des Auswärtigen Amtes war. Während dieser Zeit schloss er 1980 an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg auch seine Promotion zum Dr. jur. mit einer Dissertation zum Thema Der Übergang vom Schuldprinzip zum Zerrüttungsprinzip im englischen Scheidungsrecht ab.

Nachdem Goetz von 1981 bis 1984 Ständiger Vertreter des Botschafters in Bangladesch war, wurde er Referent in der Wirtschaftsabteilung der Botschaft in Italien und im Anschluss von 1988 bis 1993 Referent in der Rechtsabteilung des Auswärtigen Amtes. Danach wurde er Leiter der Wirtschaftsabteilung der Botschaft in Polen, ehe er von 1997 bis 1999 als Sonderinspektor des Auswärtigen Amtes tätig war. Nachdem er zwischen 1999 und 2002 Leiter eines Referats für Personalwesen im Auswärtigen Amt war, wurde er 2002 Gesandter und Ständiger Vertreter des Botschafters beim Heiligen Stuhl.

Am 19. September 2006 erhielt Goetz als Nachfolger von Hans Jochen Peters, der wiederum Botschafter in Kroatien wurde, seine Akkreditierung als Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Slowenien. In dieser Funktion verblieb er bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 2009 und seiner anschließenden Ablösung durch Matthias von Kummer.

Ehrungen
 2008: Komtur mit Stern des Päpstlichen Ritterordens des heiligen Gregors des Großen

Weblinks

Einzelnachweise

Jurist im auswärtigen Dienst
Deutscher Botschafter in Slowenien
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Komtur)
Träger des Gregoriusordens (Komtur mit Stern)
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Hans-Joachim Goetz


2012 ඊජිප්තියානු-ඊශ්‍රායෙල දේශසීමා ප්‍රහාරය 2012, අගෝස්තු 5 දිනදී සිදුවූයේ අවිගත් මිනිසුන් විසින්  සීනායි අර්ධද්වීපයෙහි ඊජිප්තියානු හමුදා කඳවුරක් වෙත රැකසිට පහරදී, ඊජිප්තියානු සොල්දාදුවන්  16 දෙනෙකු මරාදමා ඊජිප්තියානු   සන්නද්ධ රථ දෙකක් සොරකම් කරගෙන, ඊශ්‍රායෙලය තුලට පලා යාමත් සමගය.  ප්‍රහාරකයෝ, ඊශ්‍රායෙලයේ කෙරම් සලෝම් දේශසීමා කපොල්ල තුලින් හඹායත්ම එක් රථයක් පිපිරීමට ලක්විය.  ප්‍රහාරකයෝ ඉන්ඉක්බිතිව,   ඊශ්‍රායෙල් ආරක්ෂක හමුදාවේ සොල්දාදුවන් හා ගිනිඅවි සටනක නිරතවූ අතර එහිදී ප්‍රහාරකයෝ සය දෙනෙක් මිය ගියෝය. ඊශ්‍රායෙල්වරුන් කිසිවකු තුවාල නොලදහ.

ඊශ්‍රායෙල හා ඊජිප්තියානු බලධාරින්ගේ තියුණු හෙලාදැකීමට ප්‍රහාරය විගසින් ලක්විය.  මියගිය ඊජිප්තියානු සොල්දාදුවන් වෙනුවෙන් සිය සංවේගය පලකල ඊශ්‍රායෙල අගමැති බෙන්ජමින් නෙතනියාහූ, ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදාවන් පැසසුවේ ඔවුන්ගේ සුදානමින් සිටීම හා ප්‍රහාරය පාලනය කිරීම වෙනුවෙනි.  සීනායි අර්ධද්වීපයෙහි ත්‍රස්තවාදීන් පිළිබඳ කටයුතු කිරීම සම්බන්ධයෙන්  "නිදි ගැට හැරීමේ" සිද්ධියක් ලෙස ඊජිප්තුව විසින් මෙය සැලකිය යුතු බව  ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක ඇමති ඉහුඩ් බරක් අනතුරු ඇඟවූ අතර, ඊජිප්තියානු ජනාධිපති මෙහොම්මඩ් මෝර්ස් විසින් සීනායි අර්ධද්වීපය යළි අත්පත් කරගන්නා බව සපථ කරමින් තෙදිනක ශෝකවීමේ කාලයක් ප්‍රකාශයට පත් කලේය.  ඊජිප්තු රජය විසින් ගාසා තීරය වෙතවූ රෆා දේශසීමා කපොල්ල වසා දැමීය.

පසුබිම
2011–2012 ඊජිප්තියානු විප්ලවයට අනතුරුව, සටන්කාමී සංවිධාන විසින්  සීනායි අර්ධද්වීපයෙහි සිය ක්‍රියාකාරකම් ඉහළ නැංවූ අතර, සමහරක්  අල්-කයිඩා-සබැඳි කණ්ඩායම් එහි ප්‍රතිෂ්ඨාපිත වූහ.

සීනායි අර්ධද්වීපය හරහා ඊශ්‍රයෙලයේ සිට ඊජිප්තුව වෙතද යළිත් ඊශ්‍රායෙලය (හා ජෝර්දානය) වෙතද දිවුනු අම්පාල් සමාගමට අයත් ගෑස් පයිප්ප වෙතට මෙම කණ්ඩායම් විසින් නිරන්තර ප්‍රහාර හා බෝම්බ දැමීම් සිදුවෙමින් තිබුණි.  2012 ජූලි වන විට, 2011  නැගී සිටීමෙහි සිට ගත් කල, ගෑස් පයිප්ප නල මාර්ග වෙත 15 වතාවක් බෝම්බ දමා තිබුණි.

2011 අගෝස්තු  මාසයේදී, ඊජිප්තියානු දේශසීමාව සමීපයේ  දකුණු  ඊශ්‍රායෙලයෙහි මහාමාර්ගය 12 හිදී සීනායි අර්ධද්වීපය ඔස්සේ දේශසීමාව-හරහා සිදුකල ප්‍රහාර මාලාවක්  ඇතිවිය.

ආශ්‍රිත

ඊජිප්තුව 2012 දී
ඊශ්‍රායෙලය 2012 දී
2012දී සමූල ඝාතන
ඉස්ලාමීය ත්‍රස්තවාදය
2012දී ත්‍රස්තවාදී සිද්ධි

2012 ඊජිප්තියානු–ඊශ්‍රායෙල දේශසීමා ප්‍රහාරය


Juan Aurelio Manuel Pardo Heeren (Lima - Perú, 25 de septiembre de 1910- 27 de agosto de 1967), fue un político peruano que desempeñó como Ministro de Hacienda.

Biografía

Nació el 25 de septiembre de 1910, dentro de una familia de la aristocracia peruana. Su padre, José Pardo y Barreda, fue Canciller y Presidente del Perú en dos ocasiones, hijo del también Presidente y fundador del Partido Civil, Manuel Pardo y Lavalle, y nieto del poeta y escritor, Felipe Pardo y Aliaga. Su madre, Carmen Heeren Barreda, prima de su padre, era hija de Oscar Heeren Massa y sobrina del conde de Heeren. Su hermano José Pardo Heeren fue el VI marqués de Fuente Hermosa de Miranda.

Ligado por su familia a la Hacienda Tumán, una de las más importantes del país, mantuvo una pequeña participación ahí. Realizó sus estudios escolares en el Colegio Sagrados Corazones Recoleta y superiores en el Trinity Hall de la Universidad de Cambridge, Inglaterra.

El 20 de agosto de 1942, se casó con la mexicana Guadalupe de Escandón Landa, hermana del I marqués de Barrón y sobrina del general Pablo Escandón y Barrón. Tuvieron seis hijos.

Apoyó la candidatura a la Presidencia del general Ernesto Montagne Markholz para las elecciones de 1950, contra el general Manuel A. Odría. Lamentablemente Montagne fue apresado y pese a ordenar el régimen su destierro a la Argentina, esto no se cumplió por la negativa del propio Montagne de solicitarlo por escrito tal como lo indica en sus Memorias (página 236), por lo que Odría quedó como candidato único, ganando las elecciones.

En 1956, fue nombrado Ministro de Hacienda en el Gabinete Cisneros durante la segunda presidencia de Manuel Prado y Ugarteche. Tuvo que afrontar la crisis económica que dejó el gobierno de Odría, en relación con el dólar teniendo que apelar al Banco Central de Reserva. Asimismo, tuvo que acudir a las emisiones inorgánicas cada vez que la caja fiscal necesitaba dinero, por lo que fue conocido como el ministro de la maquinita. Criticado desde el diario La Prensa por Pedro G. Beltrán, quien planteaba un modelo económico liberal, renunció y fue sustituido por Augusto Thorndike Galup, en 1958.

El 28 de febrero de 1962, fundó junto a Enrique East Álvarez-Calderón, Federico Costa Laurent Garrat y otras personas ligadas al sector empresarial, la Universidad del Pacífico, siendo Presidente del Patronato y Presidente de la Comisión Económica de dicha institución. Dicha universidad se enfoca en las áreas de economía y de gestión institucional y empresarial.

Fundó, junto a Herbert Patton Johnson y Felipe Benavides, la empresa Diarios Asociados SA (DASA), a la que pertenecieron los periódicos regionales El Pueblo, El Sol, La Voz y El Faro. Asimismo, fundaría el Colegio San Pablo, un internado británico en Chaclacayo, a las afueras de Lima.

Falleció en su casa de Chosica, Lima, el domingo 27 de agosto de 1967, de un infarto al corazón, rodeado de su familia.

Una de las galerías del Instituto Cultural Peruano Norteamericano en el Jr. Cuzco lleva su nombre. Pardo fue socio fundador de esa institución en 1938. Además, fue promotor de The Per Jacobsson Foundation, junto a Eugênio Gudin, Lord Cobbold y Federico Pinedo (hijo).

Condecoraciones
 1953: Cruz de la Orden de San Gregorio Magno, Vaticano.
 1956: Orden al Mérito por Servicios Distinguidos, Perú.
 1958: Gran Comandante de la Legión de Honor, Francia.
 1961: Caballero Comandante de la Orden del Imperio Británico, Reino Unido.

Árbol genealógico

Referencias

Ministros de Economía y Finanzas de Perú
Caballeros de la Orden de San Gregorio Magno
Pardo (familia)
Familia Lavalle
Familia Osma
Alumnado del Colegio de los Sagrados Corazones Recoleta
Alumnado de la Universidad de Cambridge
Fallecidos en Lima

Juan Pardo Heeren


أوجانة أو بلدية وجانة إحدى بلديات دائرة الطاهير ولاية جيجل تبعد عن مقر الولاية حوالي 20 كلم يحدها كل من الطاهير و الأمير عبد القدر شمالا وتاكسنة و جيملة غربا والشحنة جنوبا وشرقا عدد سكانها حوالي10 ألف نسمة. ذات طابع سياحي، تعتمد على الفلاحة وتربية المواشي، وأيضاً زراعة الزيتون والأشجار الأخرى كالكروم وغير ذلك. سكانها ذو لهجة عربية أمازيغية فرنسية يسودها النطق الأمازيغي للحروف. أغلب أسماء الأشياء في هذه اللهجة اٍما فرنسية أو أمازيغية ومنها ما يلي.
 البلدية (la mairie)
 المدرسة (لقراية)
 المروج (ارساغ)
 هضبة (ايروم)
 منطقة عامرة بالزيتون (زمورن)
 أرض مائلة (اجدير أو اجطيف)
 مركز البريد (البوسطة أو la poste)
 أرض منزلقة (سيخا)
 نبات الدمام (تادمامت)
 بحيرة مائية (اغبال)
 اسطبل (اداي)
 الساحة ( المراح)
 الحوش (الرحبة أو السقيفة)
 منطقة عامرة باشجار البلوط (تابلوت)
 الورشة (الشانتيي)
 المركب(الكومبلاكس )

المصادر

بلديات ولاية جيجل

وجانة


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 68 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Jeo" beginnt.

Jeo

Jeon
 Jeon, Da-hye (* 1983), südkoreanische Shorttrackerin
 Jeon, Do-yeon (* 1973), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, Eun-ha (* 1993), südkoreanische Fußballspielerin
 Jeon, Gyeong-rin (* 1962), südkoreanische Schriftstellerin
 Jeon, Hee-sook (* 1984), südkoreanische Florettfechterin
 Jeon, Hye-won (* 1998), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, Hyeok-jin (* 1995), südkoreanischer Badmintonspieler
 Jeon, Jae-won (* 1973), südkoreanischer Biathlet
 Jeon, Ji-hee (* 1992), südkoreanische Tischtennisspielerin
 Jeon, Ji-soo (* 1985), südkoreanische Shorttrackerin
 Jeon, Jong-seo (* 1994), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, Jun-bum (* 1986), südkoreanischer Badmintonspieler
 Jeon, Jung-woo (* 1994), südkoreanischer Eishockeyspieler
 Jeon, Ki-young (* 1973), südkoreanischer Judoka
 Jeon, Mi-ra (* 1978), südkoreanische Tennisspielerin
 Jeon, Mi-seon (1970–2019), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, San-hae (* 1999), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeon, So-mi (* 2001), südkoreanische Popsängerin
 Jeon, So-nee (* 1991), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, So-yeon (* 1998), südkoreanische Schauspielerin
 Jeon, William, US-amerikanischer Schauspieler
 Jeon, Yeo-been (* 1989), südkoreanische Schauspielerin
 Jeong Bo-kyeong (* 1991), südkoreanische Judoka
 Jeong Gyeong-mi (* 1985), südkoreanische Judoka
 Jeong, Bo-young (* 2003), südkoreanische Tennisspielerin
 Jeong, Chung-geun (* 1995), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Do-jeon (1337–1398), koreanischer Politiker und neokonfuzianischer Philosoph
 Jeong, Dong-sik (* 1980), südkoreanischer Fußballschiedsrichter
 Jeong, Duk-hyung (* 1984), südkoreanischer Sprinter
 Jeong, Geumhyung (* 1980), südkoreanische Performance-Künstlerin, Tänzerin und Choreografin
 Jeong, Gi-dong (* 1961), koreanischer Fußballtorhüter
 Jeong, Gu (1543–1620), koreanischer Philosoph und Dichter, Schriftsteller
 Jeong, Ha-dam (* 1994), südkoreanische Schauspielerin
 Jeong, Ho-min (* 1994), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Hun (* 1985), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Ja-in (* 2001), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Jeong-yong (* 1969), südkoreanischer Fußballspieler und -trainer
 Jeong, Ji-hye (* 1998), südkoreanische Diskuswerferin
 Jeong, Ji-so (* 1999), südkoreanische Schauspielerin
 Jeong, Jin-yeong (* 1964), südkoreanischer Schauspieler
 Jeong, Jong-won (* 1992), südkoreanischer Skilangläufer
 Jeong, Ken (* 1969), US-amerikanischer Comedian, Schauspieler und Arzt
 Jeong, Kyeong-doo (* 1960), südkoreanischer Politiker und Verteidigungsminister
 Jeong, Mong-ju (1337–1392), koreanischer Politiker der Goryeo-Dynastie, Diplomat, neokonfuzianischer Philosoph, Dichter und Schriftsteller
 Jeong, Sang-bin (* 2002), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Sang-eun (* 1990), südkoreanischer Tischtennisspieler
 Jeong, Sarah (* 1988), US-amerikanische Journalistin der New York Times
 Jeong, Sophia (* 1993), südkoreanische Skeletonpilotin
 Jeong, Soseong (1944–2020), südkoreanischer Philologe und Schriftsteller
 Jeong, Su-nam (* 1996), südkoreanische Tennisspielerin
 Jeong, Suk-young (* 1993), südkoreanischer Tennisspieler
 Jeong, Woo-geun (* 1991), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Woo-yeong (* 1999), südkoreanischer Fußballspieler
 Jeong, Yein (* 1998), südkoreanische Sängerin
 Jeong, Yeon-jin (* 1992), südkoreanische Siebenkämpferin
 Jeong, Yeong-a (* 1990), südkoreanische Fußballspielerin
 Jeong, Yeong-won (* 1996), südkoreanische Tennisspielerin
 Jeong, Young-hwa (* 1971), südkoreanischer Poolbillardspieler
 Jeong, Yu-jeong (* 1966), südkoreanische Autorin
 Jeong, Yu-mi (* 1983), südkoreanische Schauspielerin
 Jeong, Yu-mi (* 1984), südkoreanische Schauspielerin
 Jeong, Yu-sun (* 1997), südkoreanische Kugelstoßerin
 Jeonghui (1418–1483), Königin der Joseon-Dynastie in Korea
 Jeongjo (1752–1800), 22. König der Joseon-Dynastie in Korea
 Jeongjong (923–949), 3. König des Goryeo-Reiches und der Goryeo-Dynastie
 Jeongjong (1018–1046), 10. König des Goryeo-Reiches und der Goryeo-Dynastie
 Jeongjong (1357–1419), 2. König der Joseon-Dynastie in Korea
 Jeongyeon (* 1996), südkoreanische Popsängerin und Mitglied der Girlgroup Twice

Liste der Biografien/Jeo


La fortaleza de Oréshek (también Oréjov) («Pequeña nuez») es una fortaleza situada en la isla Oréjovets en el municipio ruso de Shlisselburg, a 35 km de San Petersburgo. La fortaleza Oréshek forma parte, con el código 540-005, del sitio Patrimonio de la Humanidad denominado «Centro histórico de San Petersburgo y conjuntos monumentales anexos».

Historia
Oréshek fue construido en origen como una fortaleza de madera por el gran príncipe Yuri de Moscú (en su calidad de príncipe de Nóvgorod) en nombre de la República de Nóvgorod en 1323. Guardaba el límite septentrional de Nóvgorod y el acceso al mar Báltico. La fortaleza está situada en la isla de Oréjovets, cuyo nombre se refiere a las nueces en sueco, finlandés (Pähkinäsaari/Pähkinälinna, «Isla/Fortaleza de la Nuez», en finés, Nöteborg, «Fortaleza de la Nuez», en sueco) y ruso.

Después de una serie de conflictos, se firmó un tratado de paz en Oréshek el 12 de agosto de 1323 entre Suecia y el gran príncipe Yuri y la República de Nóvgorod que fue el primer acuerdo sobre la frontera entre la Cristiandad Occidental y la Oriental, que recorría lo que hoy es Finlandia. Un monumento de piedra moderno al norte de la Iglesia de San Juan en la fortaleza conmemora el tratado.

Veinticinco años después, el rey Magnus Eriksson atacó y brevemente tomó la fortaleza durante su cruzada en la región (1348-1352). Quedó ampliamente destruida cuando los novgorodianos retomaron la fortaleza en 1351. La fortaleza fue reconstruida en piedra en 1352 por el arzobispo Vasilii Kalika de Nóvgorod (1330-1352) quien, según la Primera Crónica de Nóvgorod fue enviado por los novgorodianos después de que varios príncipes rusos y lituanos ignoraron los ruegos de la ciudad de ayudarles a reconstruir y defender el fuerte. Los restos de las murallas de 1352 se excavaron en 1969 y pueden verse justo al norte de la Iglesia de San Juan en el centro de la fortaleza actual.

El fuerte fue capturado por Suecia en 1611 durante la Guerra de Ingria. Como parte del Imperio sueco, la fortaleza era conocida como Nöteborg («Fortaleza de la Nuez» en sueco o Pähkinälinna en finés, y se convirtió en el centro del condado (slottslän) Nöteborg ingrio septentrional.

En 1702, durante la Gran Guerra del Norte, la fortaleza fue tomada por los rusos de Pedro el Grande en un asalto anfibio. Fue entonces cuando recibió su nombre actual, Shlisselburg, una transcripción de Schlüsselburg. El nombre, que significa «Fortaleza llave» en alemán se refiere a la percepción de Pedro de la fortaleza como la «llave a Ingria»".

Durante la Rusia Imperial, la fortaleza se usó como una prisión política tristemente famosa; entre sus famosos prisioneros estuvieron Wilhelm Küchelbecher, Mijaíl Bakunin y, durante 38 años, Walerian Łukasiński. Iván VI de Rusia fue asesinado en la fortaleza en 1764, y el hermano de Lenin, Aleksandr Uliánov, fue ahorcado allí también.

De diez torres, la fortaleza conserva sólo seis (cinco rusas y una sueca). Los restos de una iglesia en el interior de la fortaleza fueron transformados en un memorial a los defensores de la fortaleza. Desde 2003 se celebra un concierto de rock en ella. También hay un museo de prisioneros políticos del Imperio Ruso, y una pequeña colección de artillería de la Segunda Guerra Mundial.

Referencias

Enlaces externos

 Artículo e imágenes de la fortaleza de Oréshek (en inglés)

Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad en Rusia (Centro histórico de San Petersburgo y conjuntos monumentales anexos)
Oreshek
Arquitectura de Rusia del siglo XIV

Fortaleza Oreshek


NGC 190 este o galaxie spirală situată în constelația Peștii, membră a grupului de galaxii HCG 5 (care este format din galaxiile NGC 190, PGC 2322, PGC 2325 și PGC 2326). A fost descoperită în 22 octombrie 1886 de către Lewis Swift.

Note

Vezi și
 NGC 189
 NGC 191

Legături externe
 NGC 190 pe WikiSky
 NGC 190 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Lewis Swift

NGC 190


is a town located in Nakatado District, Kagawa Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of 17,711 in 7477 households and a population density of 960 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Manno is located at the northern foot of the Sanuki Mountains, which includes the highest peak in Kagawa Prefecture, the west peak of Mt. Ryuo (1060 meters), and the second highest peak, Mt. Okawa (1043 meters). Spread over hills in southern Kagawa Prefecture, the town has more than 900 large and small reservoirs, including Manno Lake, the largest irrigation reservoir in Japan. The Doki River flows through the north and south of the town.

Neighbouring municipalities
Kagawa Prefecture
 Takamatsu
Marugame
 Mitoyo
 Kotohira
Ayagawa
Tokushima Prefecture
Miyoshi
Mima
Higashimiyoshi

Climate
Mannō has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Mannō has been declining steadily since the 1950s.

History
The area of Mannō was part of ancient Sanuki Province. During the Edo Period,the town area was divided between the holdings of Takamatsu Domain, Marugame Domain and direct (tenryō) holdings of the Tokugawa Shogunate. The villages of Yoshino, Kanno and Shijo were established with the creation of the modern municipalities system on February 15, 1890. The three villages merged on April 1, 1955 to form the town of Mannō (満濃町). On March 20, 2006, Mannō absorbed the towns of Chūnan and Kotonami, both from Nakatado District and changed its name to its current hiragana spelling.

Government
Mannō has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 16 members. Mannō, together with Kotohira, contributes two members to the Kagawa Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Kagawa 3rd district  of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The local economy is heavily centered on agriculture.

Education
Mannō has six public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railways
 Shikoku Railway Company - Dosan Line
  -

Highways

Local attractions

Manno Lake:

Nestled in the mountains, this lake reservoir is one of the largest in Japan, with a volume of 15,400,000 m3. Kagawa has low rainfall, so rain dances and water reservoirs have been important throughout history, particularly for rice production. The original dam was built about 1,300 years ago, from 701 to 704. In 821 the dam lay in disrepair and a larger version was built by the Buddhist monk Kūkai on the Emperor's request. Since then the dam has fallen into disrepair and been rebuilt 3 times to reach its current size.
The water is used for rice paddy irrigation, and every year in June there is a ceremony to start the yearly flow. Four tonnes of water gush out every second to reach rice paddies as far away as Marugame City.
There is also a shrine and a temple near the lakefront.

Sanuki Manno National Park:

There are flower gardens for all four seasons, forest walks, large-scale events, rent a cycles and other fun activities. Boasts the largest camping car, sports and recreation area in Shikoku. In winter the "Winter Fantasy" illumination, one of the largest in Japan, is held. Some nights have a fireworks display. There is also an illumination on Valentine's Day.

Sunflower fields and the Sunflower Festival:
250,000 sunflowers are grown every year over 5 hectares, a summer tradition in the Chunan area of Manno Town. The Sunflower Festival is held in July every year. A photo contest, sketching and live jazz featured and there are sunflower seed ice-cream, croquettes, and salad dressing stalls. There is also sunflower seed-fed beef and other food for sale.

Ayako Rain Dance:
The Ayako Odori is performed as a prayer for rain. It is often performed by children and has been nominated as a UNESCO Intangible Cultural Heritage Lists. In 1976 it was registered as one of Japan's important cultural assets.

Daisen Buddhist Rain Dance:
This rain dance takes place on the top of the second highest mountain in the Sanuki Mountain Range, Daisenzan(大川山). During prayers to end a drought in 734, it is said that a white snake came out of a pond, turned into a dragon, flew up to heaven and called the rainclouds in to make it rain. It is registered as a cultural asset in Kagawa. It is held on the closest Sunday to June 14 per the lunar calendar.

Onsen
Epia Mikado:
A rest area facility near the border of Tokushima Prefecture.  was endorsed by the great 18th-century inventor Hiraga Gennai. The white cloudy water has an interesting texture and boasts to be one of the best quality springs in Kagawa. There is also a restaurant, shop with local goods and a small produce market.

Shioiri Onsen:
These springs have alkaline medicinal waters. Restaurant, Shop, Local Produce. Shippoku Udon is only available in the cold season. There are 5 lodges that can be rented out, with an outdoor barbeque area for good times.

Gallery

Noted people from Mannō
Yuji Terajima, manga artist

References

External links

Official website

Towns in Kagawa Prefecture
Mannō, Kagawa

Mannō, Kagawa


Les muscles intertransversaires sont de petits muscles placés entre les apophyses transverses des vertèbres.

Description

Région cervicale
C'est dans la région cervicale qu'ils sont le mieux développés.

Il y a sept paires de ces muscles, la première paire étant entre l'atlas et l'axis, et la dernière paire entre la septième vertèbre cervicale et la première vertèbre thoracique.

Ils sont constitués de faisceaux musculaires et tendineux arrondis  :

 les muscles intertransversaires antérieurs du cou qui relient les tubercules antérieurs de deux vertèbres contiguës ;
 les muscles intertransversaires postérieurs du cou qui relient les tubercules postérieurs de deux vertèbres contiguës.

Ils sont séparés l'un de l'autre par une division primaire du nerf cervical qui se trouve dans la rainure située entre eux.

Ils sont innervés par les branches antérieures des nerfs rachidiens.

Région thoracique
Dans la région thoracique, ils sont présents entre les apophyses transverses des trois vertèbres thoraciques inférieures et entre les apophyses transverses de la dernière thoracique et de la première vertèbre lombaire.

Ils sont nommés muscles intertransversaires thoraciques.

Ils sont innervés par les branches postérieures des nerfs spinaux.

Région lombaire
Dans la région lombaire, ils sont disposés par paires, de chaque côté de la colonne vertébrale entre chaque vertèbre de la onzième vertèbre thoracique à la première vertèbre sacrée :

Ce sont de petits muscles disposés en deux faisceaux :

 Le premier latéral : les muscles intercostiformes lui-même comportant une partie dorsale et une partie ventrale. Ils relient les processus costiformes des vertèbres adjacentes.
 Le deuxième médial : les muscles intertransversaires lombaires médiaux insérés entre le processus accessoire d'une vertèbre et le processus mamillaire de la vertèbre sous-jacente..

Les muscles intercostiformes sont innervés par les branches antérieures des nerfs spinaux.

Les muscles intertransversaires lombaires médiaux par les branches postérieures des nerfs spinaux.

Action
Ils contribuent peu ou pas de mouvement par eux-mêmes, mais ils stabilisent les vertèbres adjacentes permettant une action plus efficace des autres groupes musculaires.
Ils favorisent l'extension et la flexion latérale.

Voir aussi

Références

intertransversaire

Muscle intertransversaire


Valfjorden er en fjord på vestsiden af Rolvsøya i Måsøy kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden har indløb  mellem Skarvodden i nord og Rossvikskjeret i syd og går fem kilometer mod øst til Valfjordbotn i enden af fjorden.

Valfjorden er 46 meter på det dybeste, helt yderst i fjorden.
Der er kun bebyggelser inderst i fjorden omkring Valfjordbotn. Her ligger blandt andet Sørkjosen på sydsiden. Omkring en kilometer mod øst fra Valfjordbotn ligger bunden af Langfjorden på østsiden af Rolvsøya.

Fylkesvej 151 (Finnmark) går langs nordsiden af Valfjordbotn.

Kilder og henvisninger

Valfjord på Rolvsøy billede på kystmuseene.no

Fjorde i Troms og Finnmark
Måsøy

Valfjorden (Måsøy)


Lucy Walter (c. 1630 – 1658), also known as Lucy Barlow, was a Welsh noblewoman, the first mistress of King Charles II of England and mother of James, Duke of Monmouth. During the Exclusion Crisis, a Protestant faction wanted to make her son heir to the throne, fuelled by the rumour that the king might have married Lucy, a claim which he denied.

Life

Ancestry and early life
Lucy Walter was born into Welsh gentry as the daughter of William Walter (died 1650) and his wife, born Elizabeth Prothero (died 1652), daughter of John Prothero and niece of John Vaughan, 1st Earl of Carbery. She was probably born in 1630 at her family's home, Roch Castle near Haverfordwest in Pembrokeshire, Wales, and had two brothers, Richard and Justus. She received no formal education but learned etiquette.

As her parents had a strained relationship, they separated in 1640 when Walter was 10 years old. She, her mother and her brothers went to live with her maternal grandmother in London. She may have first met the Sidney family, who held the earldom of Leicester, here through her maternal family members. In 1647, when Walter was 17, after a long legal battle between her parents, the House of Lords ordered her and her brothers to live with their father as their mother could no longer afford to keep them.

Politician Algernon Sidney (1623–1683), son of the 2nd Earl of Leicester later stated that he had purchased the sexual services of Walter for 40 or 50 gold coins, but was called away to military services and missed out on his bargain. Walter then sailed to the Dutch Republic, either alone or with her uncle, to join the exiled court of Charles, Prince of Wales in The Hague, hoping to find a lover among the many young aristocrats there. She briefly became the mistress of Robert Sidney, brother of Algernon Sidney.

Relationship with Charles II

In May 1648, Walter managed to meet and charm Prince Charles, who had by then been living in France but visited The Hague for a short time. They were both only 18, and it is usually assumed that she was his first mistress. They might have resumed their relationship in September 1648, when he was again in the Dutch Republic. On 9 April 1649, Walter gave birth to a son, James (1649–1685), who was acknowledged by Prince Charles as his illegitimate child. The child was sent away to a wet nurse near Rotterdam, while Walter went to live in Antwerp.

In August 1649, Walter travelled to Saint-Germain-en-Laye, France to see Charles, who had become king in January after the execution of his father, Charles I. She shared a coach with writer and diarist John Evelyn, who described her as "a brown, beautiful, bold, but insipid creature". During July and August 1649 she stayed with Charles in Paris and Saint-Germain-en-Laye, and she may have accompanied him to Jersey in September. It was around this time that she started using the name of her relative, John Barlow of Slebech.

Later life
In June 1650, Charles left for Scotland. There was an attempt to kidnap Walter's son, who was missing for 10 days but was eventually found. Her mother took him to Paris for his safety, where she had an affair with Theobald Taaffe, 2nd Viscount Taaffe (later 1st Earl of Carlingford; circa 1603–1677). On 6 May 1651, she gave birth to a daughter, Mary, whose father was probably the Viscount Taaffe. After the Battle of Worcester in late 1651, Charles escaped from England and returned to the Dutch Republic. This time, he made it clear to Walter that their relationship was over, which she could not accept. For the next four years, she was involved in one scandal after another, causing much embarrassment to the exiled royal court. During this time, she considered marrying Sir Henry de Vic, 1st Baronet (circa 1599–1671), which eventually came to nothing. She then returned to The Hague and became the mistress of Thomas Howard, brother of the 3rd Earl of Suffolk.

In early 1656, when she was in Cologne, some of the king's friends persuaded her to return to England by giving her cash and a pearl necklace and promising her a yearly allowance of £400. She went to live in London with Lord Thomas, her children and a maid, Ann Hill. They lived over a barber shop near Somerset House. She was suspected of being a spy, and at the end of June 1656, she and Hill were arrested and imprisoned in the Tower of London. After interrogation, they were released in July and deported back to the Dutch Republic. By this time, Lord Thomas had left her and she had no money to feed her children, as King Charles was unable to pay her allowance. She threatened him with releasing his letters to the public if he didn't pay. The king, wanting custody of their 8-year-old son, attempted to kidnap him in December 1657, and succeeded at capturing him in March 1658. James was then sent to Paris and placed in the care of William, Lord Crofts, whose surname he started using.

Soon, Walter also moved to Paris. She was dying from a venereal disease. She made a General Confession of her life to John Cosin, future Bishop of Durham, insisting that she had married King Charles. She allegedly gave proof of thus to Cosin, which he kept in a black box. This box was then supposedly inherited by Sir Gilbert Gerard, Cosin's son-in-law. Lucy Walter died between 29 August and December 1658 and was probably buried in the Huguenot cemetery in the Faubourg Saint-German district of Paris. After his restoration to the throne, King Charles took their son James to England and created him Duke of Monmouth. Because of his complicated childhood, James never learned to read and write properly.

Aftermath during the Exclusion Crisis
The marriage of King Charles and Catherine of Braganza (1638–1705) did not produce legitimate children, leaving his brother, James, Duke of York (1633–1701) as heir to the throne. The duke was Catholic, and many people wanted a Protestant monarch. Rumours spread that the king had married Lucy Walters, making the Duke of Monmouth legitimate.

Sir Gilbert Gerard, who supposedly had the box containing proof of the marriage was summoned before the Privy Council in January 1678, and testified that he knew nothing of the proof. The king also denied the marriage. After King Charles' death in 1685, the Duke of York became king as James II, and the Duke of Monmouth started a rebellion against him, which was crushed in the Battle of Sedgemoor. The duke was beheaded.

Issue
Lucy Walter had two children:

 By Charles II of England (1630–1685):
 James Scott, Duke of Monmouth (9 April 1649, Rotterdam – 15 July 1685, London), who married Lady Anne Scott (1651–1732) and had issue;
 Probably by Theobald Taaffe, 1st Earl of Carlingford (1603–1677):
 Mary Crofts (born 6 May 1651, The Hague), who married first William Sarsfield (died 1675) and had issue, and second William Fanshawe (died 1708), with whom she also had issue.

In popular culture
 Her descendant, Lord George Scott, published a biography called Lucy Walter Wife or Mistress. London: George G. Harrap & Co. Ltd, 1947.
 The novelist Elizabeth Goudge published a novel about Lucy, The Child from the Sea, in 1970.
 In the 2003 television documentary, The Boy Who Would Be King, Sandra Darnell portrays Lucy Walter.

See also
English royal mistress

Notes

References
  Endnotes:
 Steinmann, Althorp Memoirs (1869), pp. 77 seq. and Addenda (1880);
 J. S. Clarke, Life of James II. (2 vols., 1816);
Clarendon State Papers, vol. iii. (Oxford, 1869–1876);
John Evelyn, Diary, edited by W. Bray (1890).

Attribution
  Endnotes: contains 23 sources.

Further reading

 — A source that is critical of the tone and some of the facts (such as the daughter Mary's stated date of birth) in Thomas Seccombe's DNB article.
  – A source that presents the information in the same way Thomas Seccombe's DNB article but with additional details.

Lucy
Mistresses of Charles II of England
1658 deaths
Year of birth uncertain
People from Haverfordwest
17th-century English women
17th-century English people
Infectious disease deaths in France

Lucy Walter


Geometry & Topology est une revue mathématiques à comité de lecture consacrée à la géométrie et la topologie et à leurs applications. Elle est localisée à l'université de Warwick, et est publiée par Mathematical Sciences Publishers, une organisation d'édition universitaire à but non lucratif.

Historique
La revue a été fondée en 1997 par un groupe de topologues mécontents de récentes hausses substantielles des prix d'abonnement aux revues publiées par les grandes maisons d'édition. L'objectif était de créer une revue de qualité, capable de concurrencer les revues existantes, mais avec des frais d'abonnement nettement inférieurs.

Pendant les dix premières années de son existence, la revue était en libre accès pour les utilisateurs individuels avec, pour les institutions, un abonnement payant pour l'accès en ligne et pour les volumes imprimés. À l'heure actuelle (en 2022), un abonnement en ligne est requis pour afficher des copies en texte intégral des articles des volumes les plus récents ; les articles plus anciens sont en libre accès, et des copies des articles publiés sont téléchargées sur arXiv, ce qui en fait une épirevue. Une version imprimée traditionnelle est également publiée, actuellement sur une base annuelle.

Objectifs

Publié depuis 1997, le journal tente de garantir une qualité élevée de ses articles par sa signature de trois membres du comité de lecture, un proposant et deux assesseurs. Le rédacteur en chef du journal est, en 2022, András I. Stipsicz de  l'Institut de recherches mathématiques Alfréd-Rényi.

Le nombre de numéros annuels va en croissant ; depuis 2018, il publie 7 numéro par an, pour un total d'environ  pages.

L'accès en lecture aux articles est libre six ans après leur publication. Les auteurs peuvent entreposer une version accepté de l'article sur Arxiv avec une référence à la publication dans le journal. La politique de libre accès de la maison d'édition est susceptible d'évoluer.

Résumés et indexation
Le journal Geometry & Topology est indexé par
  MathSciNet (American Mathematical Society).
 zbMATH Open (FIZ Karlsruhe).
 Scopus (Elsevier) and Scimago Journal Rank.
 Web of Science (Clarivate).
 Journal Citation Report / Impact Factor (Clarivate).

Notes et références

Liens externes

 Géométrie & Topologie
 Politique de libre accès de  Mathematical Sciences Publishers

Presse écrite en anglais
Titre de presse créé en 1997
Revue de mathématiques

Geometry & Topology


Borba jastucima je vrlo rašireni vid zabave u obliku nenasilne igre u kojoj dvoje ili više pojedinaca sudjeluje u bliskoj borbi koristeći se jastucima kao oružjem. Predstavlja jednu od najpoznatijih igara općenito s brojnim referencama u popularnoj kulturi.

U Japanu se dječji oblik ove igre naziva Makura-Nage, samo što se u njemu protivnici gađaju, a ne bore jastucima.

U gradovima diljem svijeta 1. travnja održavaju se javne borbe jastucima u sklopu proslave Međunarodnog dana borbe jastucima.

U kanadskom gradu Torontu utemeljena je u veljači 2004. Pillow Fight League (Liga borbe jastucima), poluprofesionalni športski sustav natjecanja unutar kojeg se održavaju javne borbe jastucima, u kojima mogu sudjelovati samo žene.

Prema Guinnessovoj knjizi rekorda, borba jastucima s najviše sudionika (njih 6 261) održana je u srpnju 2015. u američkom gradu Saint Paul u Minnesoti.

Američko-njemački filmski umjetnik Siegmund Lubin prvi je snimao filmove s ovim motivom: Pillow Fight i New Pillow Fight (1897.) te Pillow Fight, Reversed (1903.).

Druge inačice
 grudanje, gađanje snježnim grudama
 prskanje vodom, u moru, rijeci, jezeru ili na kopnu

Zajedno s borbom jastucima, paintballom i sl. ulaze u tzv. igre borbi ili borbene igre (eng. Fight plays).

Izvori

Igre

Borba jastucima


فراسين قرية فلسطينية في شمال الضفة الغربية جنوب غرب محافظة جنين. وهي من القرى المحتلة في عام 1967. تقع على الطريق الرئيسي الواصل بين مدينتي جنين وطولكرم.

الجغرافيا
تبلغ مساحة أراضيها 6672 دونماً ويحيط بها أراضي قرى زبدة ويعبد وقفين والنزلة الشرقية والنزلة الوسطى ونزلة أبو نار. ترتفع القرية عن سطح البحر حوالي (200) مترًا.

التاريخ
تقوم القرية على البقعة التي كانت تقوم عليها قرية كفار باريسي في العهد الروماني .ذكرها المقريزي في (السلوك) بفتح أولها، حيث أقطعها الظاهر بيبرس عام (663هـ) بكاملها إلى الأمير ركن الدين بيبرس.

تعتبر القرية ذا موقع أثري يحتوي على تل أنقاض وأساسات وأعمدة وأرض مبلطة ومغر.

النكسة
بعد حرب 1967، احتلت إسرائيل القرية. في عام 1984، أقامت إسرائيل مستوطنة حرميش على أجزاء من القرية.

السلطة الفلسطينية
حتى 30 مارس 2020، كانت القرية تتبع بلدية بلدة قفين في محافظة طولكرم من ناحية الخدمات البلدية. ثم قررت الحكومة الفلسطينية استحداث مجلس قروي لإدارة شؤون القرية فيها.

في 29 يوليو 2020، سلمت سلطة الاحتلال الإسرائيلي 36 إخطارًا بالهدم، تقضي بهدم كل منشآت القرية.

السكان
بلغ عدد سكان القرية في عام 1922 نحو 14 نسمة، وفي عام 1931 نحو 24 نسمة، وفي عام 1945 نحو 20 نسمة. أما في تعداد 2017 فقد بلغ عدد السكان نحو 27.

المراجع

وصلات خارجية

 صفحة القرية في فلسطين في الذاكرة

قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين

فراسين


Alpaşalı, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Alipaşalı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 135 km, Durağan ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Alpaşalı


فيسورنيس جنس منقرض من الطيور المفترسة التي لا تطير، وتصنف مع فصيلة طيور رعب التي عاشت في الأرجنتين.

مصادر خارجية
 Genus taxonomy.

مراجع

أصنوفات أحفورية وصفت في 1895
طيور الرعب
مستحاثات الأرجنتين
أصنوفات سماها فلورنتينو أمفينو

فيسورنيس


Hans Schlunegger ist der Name folgender Personen:

* Hans Schlunegger (Skirennfahrer, 1912) (1912–1948), Schweizer Skirennfahrer und Bergführer
 Hans Schlunegger (Skirennfahrer, 1944) (* 1944), Schweizer Skirennfahrer und Trainer

Hans Schlunegger


Železná Breznica este o comună slovacă, aflată în districtul Zvolen din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 543 de locuitori.

Istoric
Localitatea Železná Breznica este atestată documentar din 1424.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Železná Breznica


Flow (estilizado como FLOW) é uma banda de rock japonesa formada em 1998 como uma banda de cinco membros composta por dois vocalistas, um guitarrista, um baixista e um baterista. Eles são contratados pela Sacra Music. Em fevereiro de 2023, a banda lançou 39 singles e 12 álbuns de estúdio. Suas músicas foram apresentadas nas sequências de abertura de várias séries de anime e dramas japoneses.

História
O grupo começou em 1993 quando os irmãos Kōshi (mais velho: vocais, guitarra rítmica) e Take (mais novo: guitarra solo) começaram a tocar juntos. Eles formaram o Flow em 1998 e, em 2000, foram unidos por Keigo (vocais), Gotō (baixo) e Iwasaki (bateria). Em 2001, a banda lançou seu primeiro maxi single, "Flow #0". Em 2002, o grupo lançou dois mini-álbuns no mesmo ano, seguidos por "Okuru Kotoba", o primeiro single cover do Flow, lançado em janeiro de 2003, que permaneceu na parada indie da Oricon por sete semanas consecutivas e também atingiu o sexto lugar na parada geral de singles. Na primavera daquele ano, o primeiro álbum completo do Flow, Splash!!!, estreou no segundo lugar da parada de álbuns da Oricon. Em julho de 2003, o Flow lançou o single "Blaster" pela gravadora Ki/oon Records. Em abril de 2004, eles lançaram "GO!!!", que permaneceu no Top 10 da Oricon por três semanas. Em maio de 2004, o Flow lançou seu primeiro álbum da gravadora, intitulado Game.

Uma sequência de singles se seguiu e em julho de 2005 a banda lançou seu terceiro álbum, Golden Coast. Desde o lançamento de Golden Coast, o Flow lançou dois singles com lado A, mas um desses, "Around The World / Kandata", foi um lançamento com lado A duplo. As músicas "GO!!!" e "Re:member" foram usadas como temas de abertura da série de anime Naruto,  assim como "Sign" foi em Naruto Shippūden. "Days" foi a primeira abertura do anime Eureka Seven do estúdio Bones, e "Realize" foi a abertura dos jogos eletrônicos para PlayStation 2 baseados na mesma série. O Flow se apresentou ao vivo pela primeira vez nos Estados Unidos em Dallas, Texas, em 2 de setembro de 2006, no AnimeFest, que aconteceu no Hotel Hyatt e no Convention Center no centro de Dallas. Em seguida, o Flow lançou "Colors" em 2006, a primeira abertura da série original da Sunrise, Code Geass: Lelouch of the Rebellion.

A música deles "Answer" foi o primeiro tema de abertura para o drama japonês em live-action Detective School Q. Eles apresentaram "Night Parade" com a banda de hip-hop Home Made Kazoku. Em fevereiro de 2008, eles lançaram um novo single intitulado "Arigatō", seguido pelo novo tema de abertura de Persona -trinity soul-, "Word of the Voice", em junho de 2008. Eles apresentaram o segundo tema de abertura de Code Geass: Lelouch of the Rebellion R2, "World End", lançado em 2008. Em 2009, a banda apresentou "Sign", a sexta abertura de Naruto Shippūden. A banda lançou um álbum de compilação com lado B em 4 de novembro de 2009. Seu single "Calling" foi apresentado como o encerramento do anime Heroman. O Flow voltou à América do Norte para se apresentar no Anime Central, em Rosemont, Illinois, em 20 de maio de 2011, e no FanimeCon, em San Jose, Califórnia, em 28 de maio de 2010 e maio de 2011. A música "Hey!!!" foi o terceiro tema de abertura para o anime Beelzebub, e a música "Brave Blue" foi usada como o segundo tema de abertura para o anime Eureka Seven AO. Em 2012, eles se apresentaram na França pela primeira vez na Japan Expo.

Eles fizeram uma versão da música "Cha-La Head-Cha-La" para ser a música tema principal do filme Dragon Ball Z: Battle of Gods; a música, junto com uma música inserida no filme, foi lançada como um single de lado A em 20 de março de 2013 e posteriormente seria apresentada como tema de abertura para jogos eletrônicos de Dragon Ball, como Dragon Ball Z: Battle of Z e Dragon Ball Xenoverse. Flow lançou seu oitavo álbum de estúdio Flow The Max!!! em 27 de março de 2013. Flow foi ao Brasil pela primeira vez para se apresentar no Ressaca Friends em 2013. Seu single "Ai Ai Ai ni Utarete Bye Bye Bye" lançado em 26 de fevereiro de 2014 foi usado como a segunda abertura do anime Samurai Flamenco. O Flow retornou ao Brasil no verão de 2014 para se apresentar no Anime Friends em São Paulo e na SuperCon em Recife. Eles retornaram para se apresentar no AnimeFest depois de 8 anos em agosto de 2014 no Sheraton Dallas Hotel. O single deles, "7 -seven-", foi uma colaboração com a banda Granrodeo e foi apresentado como a música tema de encerramento do anime Nanatsu no Taizai. Flow lançou seu segundo álbum de compilação de suas melhores canções que serviram como temas de animes intitulado "Flow Anime Best Kiwami" em 25 de fevereiro de 2015. A primeira turnê mundial do Flow, Flow World Tour 2015 Kiwami, os levou a se apresentar cinco vezes no Japão e catorze vezes em outros sete países. O primeiro single digital da banda, , foi lançado em 21 de março de 2015 e foi usado como a música tema do espetáculo teatral de Naruto, Live Spectacle Naruto. O single  deles foi usado como o 34.º tema de encerramento de Naruto Shippūden.

O single "Steppin' out" foi usado como tema de abertura de Durarara!!x2: Ketsu. Os singles " e "Burn" da Flow foram lançados em 24 de agosto de 2016; as músicas são usadas como temas de abertura de Tales of Zestiria the X e Tales of Berseria. O single "Innosense" foi lançado em 8 de fevereiro de 2017; a música foi usada como o segundo tema de encerramento de Tales of Zestiria the X. A banda fez um cover de "Classic" no álbum "Tribute of Mucc -en"- em homenagem à banda Mucc, lançado em 22 de novembro de 2017. A banda retornou para a América do Norte para se apresentar na Anime Boston em 30 de março de 2018. Eles fizeram um cover de "D.O.D. (Drink Or Die)" para o álbum "Tribute Impulse" em homenagem ao músico hide, lançado em 6 de junho de 2018. Eles também interpretaram a música tema  para a série de drama Sachi-iro no One Room. A música "Break it down" foi usada no jogo de 2020 Naruto x Boruto Ninja Tribes. Flow novamente se apresentou no Nippon Budokan em 30 de janeiro de 2019. Eles lançaram o álbum Tribalythm em 10 de abril de 2019 e a turnê "Flow Live Tour 2019: Tribalythm" para divulgar o álbum.

O Flow realizou com sucesso o Flow Chokaigi 2020 "Anime Shibari Returns" no Makuhari Messe Event Hall em 24 de fevereiro de 2020. Eles fizeram uma versão de "Modern Strange Cowboy" do Granrodeo no álbum Granrodeo Tribute Album "Rodeo Freak", lançado em 13 de maio de 2020. A música  do Flow foi utilizada como tema de abertura do anime Shadowverse de 2020. Eles realizaram uma série de concertos online especiais apresentando todos os seus onze álbuns intitulada Flow Special Online Live Comprehensive Album Series: Flame of 12 Months, todo dia 26 do mês, que começou em 26 de setembro de 2020 e terminou em 26 de agosto de 2021. A banda produziu "Nijīro no Puddle"  para a agência do youtuber virtual Nijisanji, que comemorou seu terceiro aniversário em 2021. A música foi cantada por um total de 12 lives, incluindo Akina Saegusa, Furen E Lustario, Hayato Kagami, Kaede Higuchi, Kuzuha, Rena Yorumi, Rion Takamiya, Ryushen, Saku Sasaki, Sara Hoshikawa, Shellin Burgundy e Toya Kenmochi. O single "United Sparrows" foi usado como tema de encerramento da série de anime Back Arrow de 2021. Em 9 de agosto de 2021, eles realizaram seu primeiro show presencial desde a pandemia de COVID-19, intitulado Flow The Carnival 2021 ~Shinsekai~ no Line Cube Shibuya.

O single "Dice" foi lançado em 15 de dezembro de 2021 e continha três músicas em colaboração. "Dice" foi utilizada como a primeira música tema de abertura da versão de 15 anos de aniversário da retransmissão da série de anime de 2006 Code Geass: Lelouch of the Rebellion.  foi apresentada no jogo de pachinko Pachislot Anemone: Eureka Seven HI-Evolution.  foi uma parceria entre o Flow e o Afterglow do jogo de ritmo mobile BanG Dream! Girls Band Party!. As duas partes também colaboraram em uma versão de "Colors", que é uma música jogável em Girls Band Party!; "Yūshō" também foi adicionada ao jogo por tempo limitado de 11 de dezembro de 2021 a 10 de janeiro de 2022.

Duas músicas do single "Gold" foram usadas na franquia "Naruto".  foi usada como música tema para a peça de teatro Live Spectacle "Naruto" Uzumaki Naruto Monogatari, enquanto "Gold" foi usada como o décima tema de abertura do anime Boruto: Naruto Next Generations em janeiro de 2022. O novo single intitulado  foi uma colaboração com a banda Orange Range e foi usado como a segunda música tema de abertura do relançamento de 15 anos do anime Code Geass: Lelouch of the Rebellion R2. O single também inclui uma versão de "O2" do Orange Range. Em julho de 2023, a banda retornou ao Brasil para três apresentações, o primeiro em Fortaleza no SANA, e mais duas apresentações em São Paulo no Anime Friends.

Membros

Kohshi
Posição: Vocalista, Guitarrista rítmico
Nome completo: Kōshi Asakawa
Data de nascimento: 22 de abril de 1977
Local de nascimento: Saitama

Keigo
Posição: Vocalista
Nome completo: Keigo Hayashi
Data de nascimento: 1 de julho de 1977
Local de nascimento: Tóquio

Take
Posição: Guitarrista principal, Vocalista de apoio
Nome completo: Takeshi Asakawa
Data de nascimento: 31 de agosto de 1978
Local de nascimento: Saitama

Got's
Posição: Baixista, Vocalista de apoio
Nome completo: Kohtaro Gotō
Data de nascimento: 26 de janeiro de 1977
Local de nascimento: Niigata

Iwasaki
Posição: Baterista
Nome completo: Hiroshi Iwasaki
Data de nascimento: 21 de novembro de 1969
Local de nascimento: Osaka

Discografia

Álbuns

Álbuns de estúdio

Extended plays

Compilações

Singles

Singles indies

Singles digitais

Álbuns de vídeo

DVDs & Blu-rays

DVDs & Blu-rays exclusivo para membros de fã-clube

Ligações externas

Bandas de rock alternativo do Japão
Bandas de punk rock do Japão
Bandas de J-rock
Músicos de animes
Quintetos musicais
Bandas da prefeitura de Saitama
Bandas formadas em 1998

Flow (banda)


Mojmírovce este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.888 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Csömör.

Istoric
Localitatea Mojmírovce este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Mojmírovce


An Quesnelia alvimii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Quesnelia alvimii in nahilalakip ha genus nga Quesnelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Quesnelia

Quesnelia alvimii


Elektrokardiyografi (EKG), kalp kasının ve sinirsel iletim sisteminin çalışmasını incelemek üzere kalpte meydana gelen elektriksel faaliyetin kaydedilmesi işlemidir. Bu kayıt ile elde edilen grafiğe elektrokardiyogram (EKG), kullanılan alete de elektrokardiyograf denir. Bir akım yükselteci (amplifikatör) tarafından yükseltilen gerilimler genellikle ısıya duyarlı kâğıt üzerine kaydedilir.

Tarihi
İlk elektrokardiyografi cihazını bir galvanometreden 1900 yılında geliştiren Hollandalı fizyolog Willem Einthoven bu keşfiyle Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü kazandı. Geliştirilen bu ilk cihaz 270 kg ağırlığındaydı. Elektrokardiyografi cihazı geliştirildikçe küçüldü. Bugün artık elle taşınabilen EKG cihazlarının ağırlığı 1 kg'ın altına inmiştir. Ayrıca daha ileri özel kayıt cihazları da mevcuttur. Bu cihazların çalışma prensipleri de Einthoven'in ilk cihazındakine benzer. Son zamanlarda bu sahaya bilgisayarlar da girmiş bulunmaktadır. Ayrıca EKG'yi aynı anda hem kağıda kaydetmek hem de görüntülemek (bir ekranda) mümkündür. Elde edilen bilgileri anında değerlendirip rapor veren cihazlar da mevcuttur.

Çalışma prensibi
Kalp kası (miyokard) kendi başına kasılma özelliğine sahiptir. Kalbin sinüs düğümü adı verilen noktasından çıkan düzenli tembihler (uyarılar) özel bir iletim yoluyla adale hücrelerine varır. Dinlenmekteyken elektrik bakımından sakin (polarize) durumda olan hücreler, gelen tembihle uyarılarak (depolarize olarak) kasılırlar ve boyları kısalır. Böylece kalp odacıklarını çevreleyen myokardın bütünü büzüşerek içindeki kanı büyük ve küçük dolaşıma gönderir. Buna kalp kasılması (sistolü) denir. Myokard hücreleri çok kısa süren bu kasılma döneminden sonra hemen eski elektrik yüklerini kazanarak tekrar sakin (polarize) duruma geçerler. Bu olay nabız sayısı kadar tekrarlanır. Nabız sayısı 60 olan kişide bu Depolarizasyon-Repolarizasyon olayı dakikada 60 defa tekrarlanır. Kalbin elektrik faaliyeti ile meydana gelen potansiyel değişiklikleri, kalp çevresindeki dokuların ve bilhassa kanın yardımı ile bütün vücuda aynı anda yayılır. Vücudun çeşitli yerlerine konan iletici uçlar (elektrotlar) vasıtasıyla ortaya çıkan elektrik değişiklikleri yükseltilerek kaydedilir. Vücudun çeşitli noktaları arasındaki potansiyel farkları kaydedilir ve o bölgeye göre adlar verilir. Her bir değişik bölge için çizdirilen elektrokardiyogram eğrisine derivasyon denmektedir. Normal EKG'de 12 ayrı derivasyonun kaydı yapılır.

Uygulama
Önce hastanın kol ve bacaklarına elektrotlar bağlanır. 1. derivasyon, sol kol-sağ kol arasındaki farkı; 2. derivasyon, sağ kol-sol bacak arasındaki farkı; 3. derivasyon, sol kol-sol bacak arasındaki farkı gösterir. Bunlara standart derivasyonlar denir. Ayrıca yükseltilmiş (augmented) derivasyonlar vardır ki bunlarda vücudun üç elemanından (kol ve bacakların üçünden) gelen akımlar sıfıra indirgenip dördüncüsünden gelen akım kaydedilir. Bunlar da üç tanedir. aVR (sağ kol), aVL (sol kol) ve aVF (sol bacak). Vücut üyelerinden kaydedilen derivasyonlardan başka göğüs çevresinden alınan 6 çeşit derivasyon daha vardır (V1, V2, V3, V4, V5 ve V6). Bu şekilde kaydedilen 12 derivasyon sırasıyla kâğıt üzerine geçirilir. Kalbin çeşitli bölgelerinin rahatsızlıkları değişik derivasyonlarda belli değişiklikler meydana getirirler ve hekimin kalp rahatsızlığının cinsini ve bölgesini teşhiste yardımcı olurlar.

Elektrokardiyogram denilen bu yüzeysel kayıt işleminden başka, kalbe kadar sokulan ve miyokarda değdirilen kateter yardımıyla yapılan elektrokardiyogramlar da vardır. Bu işlem kalp adalesi ve onun fonksiyon bozukluğu hakkında daha doğru ve etraflı bilgi verir.

Elektrokardiyograf aleti, prensip olarak elektrik gerilimini ölçen hassas bir voltmetre ve bu gerilimi yükselten tertibattan ibarettir. Belli bir hızda geçen EKG kağıdına gerilim değişiklikleri anında yazdırılmaktadır. EKG kâğıtlarının çoğu sıcaklık karşısında siyahlaşan bir özelliğe sahip olarak imal edilir. Yazıcı çubuk da sıcak bir metalden ibarettir.

Normal bir EKG'de p, QRS ve T diye adlandırılan 3 dalga ve bunlar arasında düz çizgiler vardır. Bu dalga ve çizgilerdeki değişiklikler normalden sapmaları gösterir. P dalgası kulakçıkların tembih ile kasılmasını, QRS dalgası karıncıklara geçen tembihin bunları kasmasını, T dalgası karıncıkların polarize (sakin) hale gelmesini gösterir. Dalgalar arasındaki mesafeler dalgaların süresi yükseklikleri (voltajları), şekilleri, düzenli olarak birbirlerini takip etmelerindeki değişiklikler kalpte olabilecek yapı değişikliğini veya hastalığı gösterebilir.

EKG bugün hekimlere yardımcı olan modern bir tetkik metodudur. Bununla beraber EKG kalpteki rahatsızlıkları tam bir doğrulukla göstermeyebilir. Çünkü EKG kayıtlarının normal sınırları çok geniştir. Ayrıca bir kalp hastasının EKG'si normal görünebileceği gibi EKG'si bozuk gibi görünen kişinin kalbi sağlam olabilir. EKG kalp hastalıklarının teşhisinde hekimin muayenede bulduğu araz ve belirtiler ile birlikte değerlendiğinde ve diğer tahlil ve filmler de göz önünde bulundurulduğunda yardımcı olur. Aksi takdirde EKG yanıltıcı da olabilir. En hassas Elektrokardiyograflar  SQUİDlerde bulunur.

Eforlu EKG: Hastanın bir merdiven çıkıp inmesi veya yürüyen bir zemin üzerinde yürütülerek yorulması esnasında çekilen EKG olup, bilhassa başlangıç halindeki kalp damar sertliğinin teşhisinde kullanılır.

İntraoperatif EKG
 Aritminin tanınmasını ve supraventriküler - ventriküler aritminin ayırt edilmesini sağlar.
 İskeminin, özellikle ciddi koroner arter hastalığı olduğunu bildiğimiz hastada tanınmasını sağlar.
 Elektrolit değişikliklerinin (ki anestezi ve mekanik ventilasyon sırasında sıklıkla ortaya çıkar) tanınmasını sağlar.
 Kalıcı kalp pili (pacemaker) taşıyan hastalarda cerrahi girişim süresince izlenmesi gereklidir. Girişim pilin telinin veya ppilin kendisinin yakınında olabileceği gibi elektrokoter kullanımı da pilin fonksiyonunu etkileyebilir.

Postoperatif EKG
 Postoperatif devrede kan gazlarındaki veya elektrolit dengesindeki değişiklikler ile beraber olan aritmiler anestezik girişimin bir sonucu olabilir.
 Postoperatif devrede gelişen miyokard iskemisinin veya infarktüsünün tanınmasını sağlar.

Ayrıca bakınız
 EEG

Dış bağlantılar

 Rehber Ansiklopedisi
Photographic guide to 12-lead ECG electrode placement on males & females
 Electrocardiogram, EKG, or ECG
 University of Maryland School of Medicine Emergency Medicine Interest Group
 ECG in 100 steps: Slideshow
 ECG Lead Placement
 ECGpedia: Course for interpretation of ECG
 12-lead ECG library
 Simulation tool to demonstrate and study the relation between the electric activity of the heart and the ECG
  Minnesota ECG Code
 openECGproject - help develop an open ECG solution
 EKG Review: Arrhythmias
 AME ECG - Advanced PC Based Electrocardiograph solution

Kardiyoloji
Fizyoloji
Hollandalı icatları
Tıbbi testler

Elektrokardiyografi


Gladsaxe Ringvej  ofte benævnt O3 er en firesporet ringvej, der går igennem det vestlige København.

Vejen er en del af Ring 3, der går fra Ishøj Strandvej til Motorring 3 E47/E55, og er med til at lede den tung trafikken som kører nord/syd om byen.

Vejen forbinder Herlev Ringvej i syd med Buddingvej i nord, og har forbindelse til, Motorring 3 E47/E55, Hillerødmotorvejen primærrute 16, Gladsaxe Møllevej og Gladsaxevej.

Kilder

Ringveje i Danmark
Ringvej

Gladsaxe Ringvej


An Eriocaulon minimum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Eriocaulon minimum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon minimum


Les transports en commun d'Obernai sont réalisés par autobus desservant la commune d'Obernai dans le département du Bas-Rhin au nord-est de la France, sous le nom commercial de Pass'O.

Histoire
Le premier réseau des transports en commun d'Obernai fut mis en service en 2005 avec une seule ligne. La deuxième ligne a été créée en .

Réseau

Lignes régulières

TAD

Le réseau Pass'O contient deux lignes spéciales, leurs parcours sont susceptibles d'être modifiés en fonction de la demande de passagers.

Tarif
Une unité de voyage est valable pour 45 minutes. Des tickets de journée ainsi que des abonnements sont proposés par l'exploitant.

Notes et références

Voir aussi
 Obernai

Liens externes
 Site officiel de Pass'O

Obernai
Obernai

Transports en commun d'Obernai


Léon-Benoit-Charles Thomas (Paray-le-Monial, 30 de maio de 1826 – Rouen, 9 de março de 1894) foi um cardeal francês da Igreja Católica, arcebispo de Rouen.

Biografia
Ingressou no Seminário Menor de Semur-en-Brionnais e estudou humanidades; depois, frequentou o Seminário Maior de Autun, onde estudou filosofia; e mais tarde, estudou teologia no Seminário de São Sulpício de Paris; finalmente, ele obteve um doutorado em teologia em Roma em 1856.

Foi ordenado padre em 21 de dezembro de 1850, em Paris. Foi o vigário paroquial da Catedral de Autun, em fevereiro de 1851 e, em 1853, tornou-se o responsável das missões diocesanas. Depois, foi o vigário-geral de Autun e arquidiácono do capítulo da catedral, entre 1856 e 1867.

Foi eleito bispo de La Rochelle em 19 de janeiro de 1867, tendo seu nome confirmado em 27 de março pelo Papa Pio IX e sendo consagrado em 15 de maio seguinte, na Catedral de Autun, por Jean-François-Anne Landriot, arcebispo de Reims, assistido por Frédéric de Marguerye, bispo de Autun e por Jean Devocoux, bispo de Évreaux. Participou do Concílio Vaticano I.

Foi eleito como arcebispo metropolitano de Rouen em 28 de novembro de 1883 e teve seu nome confirmado pelo Papa Leão XIII em 24 de março de 1884. Era chamado de "Thomas le Magnifique" por causa do esplendor de suas celebrações e da qualidade de seus "Oratórios".

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 16 de janeiro de 1893, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santa Maria Nova em 15 de junho.

Morreu em 9 de março de 1894, de congestão pulmonar, em Rouen. Foi velado na Catedral de Notre-Dame de Rouen, onde ocorreu o funeral em 15 de março e foi sepultado na capela de Sainte-Marguerite, nave sul daquela catedral. Um bombardeio em 19 de abril de 1944 danificou seu túmulo e seus restos mortais foram transferidos para a cripta dos arcebispos na capela de Sainte-Vierge, na mesma catedral.

Bibliografia

Ligações externas

Naturais de Saône-et-Loire
Arcebispos católicos da França
Cardeais da França
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Cavaleiros da Ordem Nacional da Legião de Honra

Léon-Benoit-Charles Thomas


Sildefiskeri er en dansk dokumentarfilm fra 1934 instrueret af Paul Hansen.

Handling
Især optaget i Julianehåbs Distrikt.
Yderligere oplysninger findes i Carl Nørresteds registrant (p.t. på Karins kontor, 2012)

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1934

Sildefiskeri


Cedrus er lítil ættkvísl stórra sígrænna trjáa með ilmandi við sem hefur verið mikilvægur í sögu heimalanda sinna.

Tegundir

Tegundir Cedrus eru ýmist taldar frá 4 niður í eina tegund:

Heimildir

Þallarætt

Sedrus


Alman felsefesi, 18. yüzyıl sonu ve 19. yüzyıl başlarından itibaren belirgin bir ağırlık kazanan, bir bakıma felsefenin yurdu hâline gelen Alman felsefe geleneğini ya da başka bir açıdan farklı felsefi eğilimlere sahip olan Alman felsefecilerinin bütünlüğünü ifade etmektedir.

Alman felsefecilerin bütünlüğünü ifade etmesi dolayısıyla Alman felsefesi belli bir düşünce geleneğine ya da filozof grubuna indirgenemez. Alman felsefesi denildiğinde akla ilk Klasik Alman idealizmi gelir ancak Alman felsefecilerinin bundan çok daha fazla olduğu ve karşıt felsefi eğilimleri temsil eden Alman filozofların bulunduğu bilinmektedir. Leibniz, Friedrich Schelling, Johann Gottlieb Fichte, Kant, Hegel, Feuerbach, Marx, Arthur Schopenhauer, Nietzsche, Karl Jaspers, Goethe gibi ünlü filozoflar bulunmaktadır. Bu filozoflar ise idealist, materyalist, duyumcu, rasyonalist, deneyci, aşkın idealist, diyalektik ya da diyalektik materyalist gibi düşünce eğilimlerini temsil etmektedir.

Klasik Alman felsefesi, Alman İdealizmi olarak adlandırılır ve ana gövdesinde Immanuel Kant ve Friedrich Hegel gibi isimler yer alır. Öte yandan Ludwig Andreas Feuerbach gibi klasik materyalizmin temsilcileri de bu felsefe içinde yerlerini almışlardır. Alman felsefesinin güçlü dalgasının geri çekilişi 20. yüzyılın başlarından itibaren görülebilir. Yine de bu dönemde Alman felsefesi fenomenolojinin ve varoluşçu felsefenin iki temel ismini ve 20. yüzyılın iki başlıca filozofu olan Edmund Husserl, Martin Heidegger, Hannah Arendt'i yetiştirmiştir. 20. yüzyıl, Alman felsefesinin etkisizleşme zamanı olmakla birlikte bu iki filozofun yanı sıra Frankfurt Okulu gibi felsefi düşünceyi ayakta tutan ve gelişim yönünü tayin eden okulun gerçekleşmesi söz konusu oldu; Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, Herbert Marcuse, Habermas gibi isimler yetişti.

Kant: Eleştirel felsefe ve Transendental idealizm

Immanuel Kant, eleştirel felsefenin öncü ismi olduğu gibi kendi felsefi çalışmalarını çoğu yerde transendental idealizm olarak da adlandırmaktadır. Felsefi eğitiminde Leibniz'den etkilendiği söylenebilir ancak esas olarak felsefi düşüncelerinin gelişimi David Hume ve Rousseau'nun etkisiyle ortaya çıkar. Empirizmin sınırlı bir felsefi yaklaşım olduğundan hareketle deney ve deneyim kategorilerini yeniden değerlendirir. Kendinde-şey ve kendi-için-şey (Noumenon ve Fenomen) kavramları onun felsefi çalışmasının temel ilkeleridir. Böylece epistemoloji ile ontoloji arasına kesin/kategorik bir ayrım koymuştur. Aklın sınırlarını soruşturmuş, metafiziğin olabiliriliğini değerlendirmiş, bir etik felsefesi kurmuş, bilgi ve inanç üzerie felsefi soruşturmayı kendine özgü felsefi sistemini kurarak yürütmüştür. Kant genel bir eğilim olarak felsefe tarihi içinde Alman idealizminin ilk kurucularından kabul edilmektedir. Kant, aklı kurucu ilke olarak belirlemenin yanı sıra felsefi çalışmasını aklın sınırlarını belirleme uğraşıyla da yönlendirir. O hem bilgiye geçerli bir kuramsal temel sağlamaya hem de inanca yer açmaya çalışmış, modern zamanlarda metafizigin yerini sorgulamıştır. Kant sonrası felsefe büyük ölçüde ve esas olarak Kant'ın koyduğu kavram ve kategorilerle çalışmıştır.

Klasik Alman idealizmi
Felsefede idealizm, nesnelerin bize göründüklerinden daha başka bir şey olduklarını ve kendi içlerinde bizim deneyimimizin ötesinde, ulaşılmaz bir gerçeklik taşıdıklarını savunan düşünce biçimidir. Ding an sich (kendinde şey), zihnimizin nesneleri aslında oldukları gibi değil de göründükleri gibi algıladığı nosyonudur. Böylece zihinden bağımsız nesne düşüncesi İdealizm için anlamsız bir soru hâline gelir.

Friedrich Heinrich Jacobi

1787 yılında Friedrich Heinrich Jacobi, "İnanç Üzerine ya da İdealizm ve Gerçekçilik" (David Hume über den Glauben oder Idealismus und Realismus) adlı kitaplarında Kant'ın "kendinde şey" (Ding an sich) kavramına atıfta bulunur. Jacobi, kendinde şey'in asla doğrudan bilinemeyeceği fikrine varır. Buna çözüm olaraksa inancı ileri sürer. Bir özne, dış dünyadaki gerçekliğin temsille veya kendi zihnindekilerle ilgili olduğuna inanmalıdır. Bu inanç, bilinen ama mantıksal olarak kanıtlanmamış hakikatin sonucudur. Kendinde şey'in gerçek varlığı böylece kendini gözleyen özneye açık eder. Bu yolla özne; doğrudan zihnine görünenlerin ideal, öznel temsillerini bilir ve gerçek, nesnel kendinde şey'in kendi zihninin dışında olduğuna inanır. Heinrich Jacobi, dış dünyayı bir inanç nesnesine dönüştürerek inancı ve onun teolojik çağrışımlarını mazur göstermeye çalışmıştır.

Karl Leonhard Reinhold

Karl Leonhard Reinhold 1790 ve 1792 yıllarında Kantçı felsefeye ilişkin iki ciltlik yazılarını yayımlar. Bu yazılar karmaşık, teknik dili nedeniyle anlaşılmaz olan filozofun düşüncelerinin net bir açıklamasını vermektedir.

Ayrıca Reinhold, insanların ve diğer hayvanların, kendinde şeyl'eri değil, nesnelerin ancak zihinlerinde oluşan görüntülerini bilebilecekleri yönündeki Kantçı iddiayı kanıtlamaya çalışmıştır. Buna kanıt getirebilmek için asla şüphe edilmeyecek bir aksiyom ortaya atar. Bu aksiyoma göre bilincin tüm bilgisi anlaşılabilir olmaktadır: Aksiyom şöyledir: "Temsil özne tarafından bilinçte anlaşılır, bu anlama özneden nesneye doğru gerçekleşir ve ikisini de ilgilendirir."

Böylece Reinhold tanımlardan değil, bilinçli bir akıldaki zihinsel imgeleri ya da temsilleri ilgilendiren prensiplerden başlar. Bu yolla bilgiyi: 1) Bilen özne ya da gözlemci, 2) Bilinen nesne 3) Öznenin zihnindeki imge ya da temsil bakımından inceler. Aşkın idealizmi anlamak için üç bileşenden oluşan deneyimin derinlerine kadar düşünmek gerekir: Özne, temsil ve nesne.

Friedrich Schelling

Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling 19. yüzyılda Alman İdealizmi'nin öncü filozoflarından birisidir. Üniversitede Hegel ve Hölderlin ile birlikte Teoloji okumuştur. Üniversitede Kant ve Johann Gottlieb Fichte'nin felsefelerine yoğunlaşmıştır. Spinoza'nın onun üzerinde derin bir tesiri olmuştur, ayrıca Schelling de Hegel'i etkilemiştir. Klasik Alman İdealizmi olarak adlandırılan akımın kurucu isimlerindendir. Doğada tam anlamıyla bir amaçlılık bulunduğunu düşünür. Ona göre doğa bilinçsiz bir zekânın ürünüdür.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel

Hegel, Alman İdealizmi'nin doruk noktasıdır. Diyalektik yöntemden hareketle bütün idealist ögeleri sistematize etmiştir. Kurduğu sisteme ise "diyaletik mantık" denilir. Buna göre bir tez (bir fikir), anti-tez'le (karşısındaki başka bir fikirle) karışır ve bundan yeni bir anlayış doğar buna da sentez denilir. Hegel felsefesi, bireylerin kendi kendilerine ilişkin olarak özgür bir bilince ulaştıkları bir insanlık tarihi felsefesidir. Ama bilinç kendi başına özgür değildir, bilincin özgürleşmesi "Ruhun/Tinin Fenomenolojisi"nde betimlenen karmaşık bir süreçle gerçekleşir. Başlangıçta Schelling'in öznel idealizm felsefesine inanmış görünse de sonradan kendine ayrı bir sistem kurmuş ve onun savunmasını yapmaya başlamıştır. Schelling'in, Fichte'nin ve Kant'ın etkisi yapıtlarında görülmektedir. Kurduğu felsefe sistemini "Phänomenologie des Geistes" (Ruhun Fenomenolojisi) adındaki eserinde anlatmıştır.

Materyalizm

Ludwig Andreas Feuerbach

Ludwig Andreas Feuerbach, 19. yüzyıl Alman felsefesinin materyalizm ayağını temsil etmektedir. Hristiyanlığın Özü (Das Wesen des Christentums) adlı eseri temel yapıtıdır. Felsefeye Hegel'in nesnel idealizmini benimseyerek başlamış ancak kendi felsefi görüşlerini materyalizm ekseninde şekillendirmiştir. Onun felsefesi bir hümanizm ve natüralizm olarak şekillenir. Karl Marx üzerinde etkili olduğu bilinmektedir. Karl Marx, Feuerbach'ın felsefi materyalizmini dönüştürerek kullanacaktır. Feuerbach, doğayı temel almış, her şeyin öncesinde doğanın önceliğini vurgulamış ve düşünceyi de doğanın bir ürünü olarak değerlendirmiştir.

Karl Marx

Karl Marx, Klasik Alman felsefesinin her iki yönden akımlarını alan ancak her birisini dönüştürerek yeni bir felsefi düşünüşe dönüştürmüş olan bir Alman düşünürdür. "Diyalektik materyalizm" olarak bilinen felsefe geleneğinin öncü ismidir. Hegel'den diyalektiği ve Feuerbach'tan materyalizmi alan Marx, bunların kendince gördüğü sınırlılıklarını, mekanik ve idealist ya da metafizik yanlarını aşma ya da onları eleştirel olarak değerlendirme iddiasındadır. Marx, felsefi olarak maddenin düşünceden önce geldiği ilkesini benimsemek anlamında materyalist, maddenin ve düşüncenin sürekli değiştiğini söylemek anlamında diyalektik felsefinin sürdürücüsü ve geliştiricisidir. Ona göre, doğanın ve toplumun anlaşılması icin diyalektik ve materyalist bir görüş gereklidir. Böylece hem idealizmin soyut tasavvurları hem de materyalizmin mekanik sınırlılıkları aşılabilecektir.

Arthur Schopenhauer

Arthur Schopenhauer, ünlü Alman irrasyonalist düşünürlerin en belirgin isimlerinden biri sayılmaktadır. Schopenhauer felsefe tarihinin en aykırı filozoflarından biri kabul edilir. Karamsar ve kinik bir düşünce sistematiği geliştirmiş, akla kuşkuyla yaklaşmıştır. Friedrich Nietzsche üzerindeki derin tesiri dolayısıyla isminin onun gölgesinde kaldığı söylense de yakından incelendiğinde kendine özgülüğü ve düşünce yapısının çarpıcı yanları ortaya çıkar. İstenç ve Tasarım Olarak Dünya (Die Welt als Wille und Vorstellung) adlı yapıtı temel eserleri arasında gösterilmektedir. İstenç ve Tasarım Olarak Dünya'da ilkesel bir kavram olarak İstenç (Wille) kavramını ortaya koymuştur. İstenci varoluşun temeli olarak ele almıştır. İstenç kendini doğada bir zorunluluk olarak gösterir. İstencin buyruklarını en aza indirmeye çalışarak bu boyunduruktan nispeten kurtulan insanın; mutlu olamasa da en azından istencin sebep olduğu acı, keder ve zorluklardan uzaklaşacağını öne sürmektedir. Bu noktada Schopenhauer'in felsefi görüşleri Gautama Buda gibi filozoflarınkine ve bazı diğer Doğu felsefelerindeki görüşlere benzerlik göstermektedir.

Friedrich Nietzsche

Friedrich Nietzsche, yalnızca Alman felsefesinin değil genel olarak felsefe tarihinin en aykırı düşünürlerinden biri olarak değerlendirilir. Kendisinden sonraki felsefe ve düşünce yönelimlerini derinden etkilemiş bir düşünürdür. Felsefi söyleminde şiirsel ve anlaşılması zor bir dil kullanmıştır, bu nedenle yoruma açık ve çok katmanlı bir düşünür olarak ele alınmaktadır. Nietzsche, felsefe tarihi içindeki metafizik geleneğe, gelenekselleşmiş akılcı söylemsel yapıya, soyut öğretilere itiraz eder ve bilinen anlamdaki felsefe yapma tarzlarını yadsır. Heidegger, Foucault, Sartre, Jacques Derrida, Richard Rorty gibi filozoflar; varoluşçuluk, yaşam felsefesi, dil felsefesi, postyapısalcı felsefe gibi felsefi akımlar Nietzsche tarafından derinden etkilenmişlerdir. Böyle Buyurdu Zerdüşt (Also sprach Zarathustra), onun başyapıtları arasında gösterilir.

Karl Jaspers

Karl Jaspers'da Nietzsche ve Kierkegaard etkisi görülür, bununla birlikte varoluşçu felsefeyi kendine özgü tarzda kurmuş ve geliştirmiştir. Jaspers varoluş problemini akıl aracılığıyla çözümleme yoluna gider, insanın gerçek bir bene ve varoluşa ulaşması için gerekli şartları belirlemeye çalışır. Jaspers için önemli olan varlık'tan önce oluş'tur, o böylelikle insanı düşüncenin merkezine koymayı, felsefeyi insan varoluşunun düşünülmesi noktasında konumlandırmayı hedefler.

Kaynakça
 Batı Felsefesi Tarihi, Bertrand Russell.
 Kıta Avrupası felsefesine Giriş, David West, çeviren;Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Felsefe tarihi
Bölgelerine göre felsefe

Alman felsefesi