San Cristóbal, Spanish for Saint Christopher, may refer to:

Places

Argentina
 San Cristóbal, Santa Fe
 San Cristóbal, Buenos Aires, a neighborhood (barrio)

Bolivia
 San Cristóbal mine (Bolivia), a silver, zinc and lead mine

Chile
 San Cristóbal Hill, a hill and public park in Santiago
 San Cristóbal de La Paz, a former fortress

Colombia
 San Cristóbal, Bogotá
 San Cristóbal, Bolívar

Cuba
San Cristóbal, Cuba, in the province of Artemisa
Havana, founded as Villa de San Cristóbal de la Habana

Dominican Republic
San Cristóbal Province
San Cristóbal, Dominican Republic

Ecuador
 San Cristóbal Island, an island in the Galápagos
 San Cristóbal Canton, surrounding the island

El Salvador
San Cristóbal, Cuscatlán

Guatemala
Ciudad San Cristóbal, a neighbourhood in the city of Mixco
San Cristóbal Acasaguastlán
San Cristóbal Cucho
San Cristóbal Totonicapán
San Cristóbal Verapaz

Mexico
San Cristóbal de las Casas, a city in Chiapas
San Cristóbal Amatlán
San Cristóbal Amoltepec
San Cristóbal Ecatepec
San Cristóbal (Mexibús, Line 2), a BRT station in Ecatepec de Morelos, Mexico
San Cristóbal (Mexibús, Line 4), a BRT station in Ecatepec de Morelos, Mexico
San Cristóbal, Guanajuato, the location of the Vicente Fox Center of Studies, Library and Museum
San Cristóbal Lachirioag
San Cristóbal Suchixtlahuaca

Nicaragua
San Cristóbal Volcano

Panama

Cristóbal Island, Bocas del Torro Province
Estadio San Cristóbal, a stadium in Chiriquí Province

Paraguay
 San Cristóbal (Asunción)
 San Cristóbal District, Paraguay

Peru
 San Cristóbal District, Luya, a district in the Amazonas Region

Philippines
Mount San Cristobal
San Cristobal River

Puerto Rico
 San Cristóbal (Puerto Rico), a sector in San Juan

Solomon Islands
 San Cristóbal or Makira, an island

Spain

 San Cristóbal (Madrid), a neighbourhood
 San Cristóbal (Madrid Metro), a metro station
 San Cristóbal, Cantabria, a town
 San Cristóbal (Oscos), a parish in Villanueva de Oscos, Asturias
 San Cristóbal de La Laguna, a suburban area of Santa Cruz de Tenerife (province)
 Fort San Cristóbal (Spain), a fort in Navarre
 San Cristóbal Lighthouse, a lighthouse on La Gomera, Canary Islands

United States
 San Cristobal, New Mexico, a census-designated place in Taos County

Venezuela
 San Cristóbal, Táchira

Other uses
 San Cristóbal (volleyball club), Dominican Republic
 San Cristobal de la Habana (cigar), a brand of Cuban cigars
 Cristóbal Carbine, an automatic rifle

See also
 Cristóbal (disambiguation)
 Castillo San Cristóbal (disambiguation)

San Cristóbal


Alxenor () steht für:

 Alxenor (Bildhauer), ein antiker griechischer Bildhauer aus Naxos
 Alxenor (Mythologie), in der griechischen Mythologie ein Heros von Teos

Alxenor


Cotopaxi, Ekvador'un 5.897 m yüksekliği ile ikinci en yüksek dağı ve ülkenin en yüksek aktif volkanı. Aynı zamanda Dünya 'nın en yüksek aktif volkanlarından biridir. Bir Ekvador dağı olarak 6310 m ile Chimborazo daha yüksek olsa da artık volkanik olarak aktif değildir. Dünya çapında en yüksek aktif volkan olarak şu an 6887 m yükseklikle Arjantin/Şili'deki  Ojos del Salado kabul edilir. Cotopaxi Doğu-Andlar'a ait olarak, merkez Ekvador'da, kendi ismiyle anılan milli parkın sınırları içinde, Quito'un yaklaşık 50 km güneyinde yer alır. Faal bir volkan olmasına rağmen, ülkenin en çok tırmanılan dağı ve büyük ihtimalle tüm Güney Amerika'nın en çok ziyaret edilen zirvesidir.

İstikrarlı koni biçimindeki şekli ve zirvedeki buz takkesi sebebiyle, strato tipi volkanlara uygun olarak ideal bir resim verir. Zirvedeki kraterin ağız kesiti 800 m X 550 m derinliği ise yaklaşık 350 m'dir. Sıklıkla duman salınımı gözlenebilir.

Cotopaxi 1738'den beri 50 kez patlamıştır. Bunların içinde en şiddetli olanları  1744, 1768 ve 1877'deki patlamalardır. 1877'deki büyük patlama zirvedeki buzulu eritmiş, böylelikle oluşan çamurlu çığ 100 km mesafede taşkına sebebiyet vermiş,  Latacunga şehri komple harap olmuştur. Son büyük patlamayı 1904'te yaşayan Cotopaxi 1975-76 aralığında son büyük faaliyetlerini göstermiştir. Bu zaman aralığında ısı yükselmesi, duman oluşumu ve küçük çapta depremler meydana gelmiştir.

Dağa tırmanmayı deneyen ilk avrupalı, 1902 yılında yaklaşık 4.500 m ye kadar ulaşan Alexander von Humboldt'du. Yaklaşık 70 yıl sonra jeolog Wilhelm Reiss zirveye kadar ulaşmıştır.

Günümüzda, ekvadorlu seyahat bürolarının sunduğu rehberlik eşliğinde düzenli tırmanışlar yapılmaktadır. 4800 m yükseklikte turistlerin geceleyebileceği ve buradan tırmanışa başladığı Jose-Rifa korunma kulübesi bulunur.

Cotopaxi aynı adlı Cotopaxi Eyaleti 'indedir

Resimler

Dış bağlantılar

 NASA Satellitenaufnahme des Vulkans
 Smithsonian, Global Volcanism Program, Cotopaxi

Andlar
Ekvador'daki yanardağlar
Kuvaterner volkanizması
Beşbinlikler
18. yüzyıldaki volkanik olaylar
19. yüzyıldaki volkanik olaylar
20. yüzyıldaki volkanik olaylar

Cotopaxi


Die Krämerstraße gehörte neben der Altestadt zu den beiden Straßen in der Altstadt von Düsseldorf, die bereits zum Zeitpunkt der Stadternennung 1288 vorhanden waren. Die Straße wurde damals vermutlich Am Ufer genannt. Sie lag hinter der westlichen Stadtbegrenzung vor dem Rheinufer. Die Bebauung der Straße änderte sich mehrmals im Laufe der Geschichte. Nach 1945 wurde die Gebäudeflucht nach Osten zurückgenommen und die bis zum Krieg noch bebaute Ostseite der Straße weitgehend für die Neugestaltung des Rheinuferbereiches verwendet. Die Straße wurde dadurch überflüssig und durch einen Ratsbeschluss vom 28. März 1968 aufgehoben.

Lage

Die Krämerstraße lag bezogen auf die aktuellen Verhältnisse zwischen Burgplatz in Höhe des Schlossturms und dem Emilie-Schneider-Platz im Bereich des Schlossufers vor der Josephskapelle. Genauere Daten und Angaben für den Zeitpunkt der Anlegung der Straße und der ersten Bebauung vor dem 13. Jahrhundert liegen nicht vor. Überwiegend wird angenommen, dass zum Zeitpunkt der Stadtgründung nur der östliche Bereich der Straße bebaut war. Die westliche Begrenzung war die Stadtmauer oder deren Vorläufer, ein Erdwall zwischen Rheinufer und dem ursprünglichen Dorf.

Der Beginn der Straße lag im Bereich der Altestadt, da "Junker Schöllers Haus" unter "Aldt Stadt und achtern der mauren" im Landsteuerbuch von 1632 aufgelistet wurde. Die Straße endete südwestlich im Bereich einer befestigten Hofanlage aus der sich die Burg der Grafen von Berg entwickelte und eine Brücke über die Düssel angelegt war. Von der Krämerstraße aus war damals bereits ein Zugang zum Rheinufer, die Lindentrappenpforte, vorhanden. Über diese Pforte war der Rhein für die Fischer zugänglich und wurde der Transport von Gütern von und zu den Rheinkähnen durchgeführt. Ein Foto aus der 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts zeigt noch eine Rampe, die vom ehemaligen Tor zum Rheinufer hinunter führte.

An der Stelle wo heute das Haus der Familie Kampes am Burgplatz 28 steht (ehemalige Gaststätte "Am Schlossturm", heute "D-Town"), begann damals die Krämerstraße in Höhe des Schlossturms.

Geschichte

Wie bereits angeführt endete die Krämerstraße im Bereich der späteren Burg. Fundamente einer Brücke, die von der Krämerstraße über die Düssel und den Wassergräben der Burg zum Gelände davor führten, wurden im 19. Jahrhundert freigelegt. Die frühsten urkundlichen Nachweise für diese Brücke sind von 1353 und 1355.

Die Krämerstraße endete vor der ersten Stadterweiterung ab 1384 etwa 35 m weiter nördlich im Bereich des Schlossturmes und des dort gelegenen Südtores der ersten Stadtbefestigung. Später, dies ist in allen Stadtskizzen und Stadtplänen vom 16. Jahrhundert bis 1945 ersichtlich, lag das letzte Gebäude auf der Ostseite in Höhe der Mühlenstraße. Der Burgplatz war kleiner als aktuell und begann erst ab Höhe der Mühlenstraße.

Die ersten Gebäude auf der Ostseite der Straße wurden von Handwerkern und Händlern mit ihren Läden bewohnt. Letztere waren damit die Namensgeber der Straße. Im Bereich der nördlichen Verlängerung, aktuell hinter dem Emilie-Schneider-Platz, lag sowohl das Stadthaus wie auch die Lindentrappenpforte über die Fischer und Händler die "alte Werft" und damit den Rhein von der Stadt aus erreichten. Auch der erste Markt von Düsseldorf lag am Anfang von Altestadt und Krämerstraße und vor dem Stadthaus. Dies gilt auch für einen Zollturm, der nach der Verlegung des Rheinzolles 1380 nach Düsseldorf bis zur Verlegung der Zollerhebung zur Zollstraße im Bereich dieser nördlichen Verlängerung der Krämerstraße und der dortigen Stadtmauer lag.

Mit der Verdichtung der Bebauung in der Altstadt wurden auch auf der Westseite der Krämerstraße Gebäude errichtet. Der Besuch eines Gebäudes in der Krämerstraße durch Herzog Johann von Jülich, Kleve und Berg ist für den 30. Mai 1537 belegt.

Nordöstlich vom Stadthaus lag der Pulverturm, der 1634 explodierte. Durch die Nähe zum Pulverturm wurden besonders im nördlichen Bereich der Krämerstraße und am Anfang der Altestadt, die dortigen Gebäude bei der Explosion überwiegend völlig zerstört. Die Schäden müssen großflächig gewesen sein. Noch für 1642 wurde angeführt, dass zwischen Rheinufer und der St. Lambertus-Kirche "nun ein freier Platz sei". Der nachfolgende Wiederaufbau erfolgte relativ langsam, da der Dreißigjährige Krieg noch nicht beendet und die finanziellen Möglichkeiten in der Kriegszeit begrenzt waren. Die Bebauung wurde beim Wiederaufbau im nördlichen Bereich der Krämerstraße offensichtlich geändert. Die Rückseiten der neuen Häuser auf der Westseite waren nun gleichzeitig Bestandteil der Stadtmauer. Nur durch eine andere Bebauung in diesem Bereich wird erklärbar, warum Jonker Schöllers Haus statt im Nordwesten nun südöstlich auf einem neuen Grundstück in unmittelbarer Nähe der St.-Lambertus-Kirche gebaut wurde.
Der Stadtplan von 1796 zeigt eine beiderseitige Bebauung, die auf der Westseite durch das Kohlentor, der spätere Name der Lindentrappenpforte, einen Zugang zum Rhein hatte.

Waren es zuerst überwiegend einfache Bürger, die an der Straße ihre Häuser hatten, so siedelten sich später auch begüterte Personen an. Im Landsteuerbuch von 1632 werden bereits einige Gutsbesitzer, die vor der Stadt ihre Güter hatten, der Schultheis Caspar und einige Adelige als Hausbesitzer angeführt. Auch H. Ferber führt in seinem Buch von 1889 viele hochgestellte Hauseigentümer an. Als nach 1898 für den Bau der Rheinuferstraße mit der Vorschiebung des Rheinufers die gesamte Bebauung auf der Westseite der Verbreiterung des Rheinufers weichen musste, blieben nur noch die Häuser auf der Ostseite stehen. In diesen Häusern waren um 1900 noch 4 Läden und 1 Lokal nachweisbar.

Bebauung
Von der ersten Bebauung liegen keine genaueren Informationen vor. Erste konkrete Daten und Namen von Eigentümern für die Krämerstraße sind im Landsteuerbuch von 1632 dokumentiert. Wie bei vielen Häusern in der Altstadt wurden ab diesem Zeitpunkt auch einige Häusernamen überliefert.

Für die Westseite der Krämerstraße sind dies: Nr. 1: Drachenfels, Nr. 7: Im eisernen Kreuz, Nr. 11: In den sieben Sternen und Nr. 15: Zum Elephanten. Für Haus Nr. 19, dem letzten auf dieser Seite vor dem Schloss, ist bekannt, dass dieses zeitweise das "Fürstliche Knaben- und Pagenhaus" war. 1699 wurde in diesem Gebäude ein großer Ballsaal eingerichtet. Von 1825 bis 1897 war in diesem Gebäude des Leihaus der Stadt untergebracht. Das Haus Drachenfels lag neben dem Kohlentor und in ihm wurde im 19. Jahrhundert bis zum Abriss um 1900 eine Wirtschaft Zum Drachenfels betrieben. Dieses Lokal war auch der Wartesaal für Reisende, die Rheinschiffe für ihre Reisen benutzten und hier auf die Information der bevorstehenden Abfahrt der Schiffe warteten.

Die Häuser Nr. 4 und 6 auf der Ostseite der Krämerstraße lagen seit ihrem Bau nach der Explosion des Pulverturmes mit ihrer Vorderfront in der Verlängerung der Altestadt, Richtung Rheinufer, schräg gegenüber der Josephskapelle. Nr. 4 war das Eckhaus und dieses Gebäude wurde nach 1634 von Jonker Schöller als Ersatz für das Haus, das auf der Westseite lag und 1634 völlig zerstört worden war, neu errichtet. Das Haus, nun auf der Ostseite gelegen, gehörte noch 1645 Freiherr von Schöller. Zu Beginn des 18. Jahrhunderts war dieses Haus bereits wieder baufällig und wurde 1713 für den Hofmaler Douven neu errichtet. Weiteres hierzu unter Douvenhaus. Das nächste Haus Nr. 6 wurde Zur Stadt Rom genannt und lag gleichfalls vor der St. Lambertus-Kirche. Die Häuser, die vor dem Hauptportal der Kirche lagen, wurden bei der größeren Umgestaltung der Altstadt in den 1830er Jahren bereits abgerissen und damit der Zugang zur Kirche deutlich verbessert.

Die Häuser Nr. 8 bis 18 waren vornehme Bürgerhäuser, die wieder auf der normalen Ostseite der Krämerstraße lagen. Im Haus Nr. 18, dem letzten im Schlossbereich, wohnten bis 1816 für längere Zeit die Grafen und Freiherrn von Hochstede, die hohe Positionen am herzoglichen Hof und im Herzogtum hatten.

Einzelnachweise

Anmerkungen

Weblinks

 Digitalisierte Ausgabe der ULB Düsseldorf = Das Landsteuerbuch Düsseldorf's von 1632
 Digitalisierte Ausgabe der ULB Düsseldorf = Geschichte des Düsseldorfer Schlosses
 Heinrich Ferber: Historische Wanderung durch die alte Stadt Düsseldorf; 1889, Teil I, Kremerstrasse S. 61–66 ub.uni-duesseldorf.de

Innerortsstraße in Düsseldorf
Bauwerk in der Altstadt (Düsseldorf)
Abgegangenes Bauwerk in Düsseldorf

Krämerstraße (Düsseldorf)


La Corriente de Opinión Nacional, denominada también con la sigla CON, es una línea interna de orientación ideológica socialdemócrata de la Union Civica Radical, fundada a principios de la década de 1990 y liderada por Federico Storani. Esta línea es continuadora de lo que fue Junta Coordinadora Nacional y se origina a partir de la fractura del Movimiento de Renovación y Cambio a mediados de los años 80, debido al alejamiento de La Coordinadora de éste. Durante la década de 1990 la CON fue una de las líneas internas del radicalismo con mayor fuerza. La Coordinadora primero, desde mediados de los ochenta, y la CON después, en los años noventa, fue el sector de la UCR crítico a Raúl Alfonsín, quien lideraba desde 1983 el partido radical, en especial de las leyes de Obediencia debida y Punto Final y del Pacto de Olivos.

Historia
A principios de 1990 se crea La Corriente de Opinión Nacional bajo el liderazgo de Federico Storani.

Primer precandidato de la CON

En 1990 la CON decide pelear la candidatura a Gobernador de la provincia de Buenos Aires 1991 y presentó como precandidato a gobernador al Intendente bahiense, Juan Carlos Cabiron y a Jorge Young ex Intendente de pergamino (1983-1987) como precandidato a vicegobernador.

La formula saldría en tercer lugar con el 23,67 por ciento de los votos siendo derrotados por Juan Carlos Pugliese y Melchor Posse.

La CON pelea la candidatura a presidente

En 1994 La CON presentó como precandidato a presidente de la Nación a su líder Federico Storani en fórmula completada por Rodolfo Terragno y apoyados por el Ateneo del Centenario del diputado nacional Jesús Rodríguez, perdiendo en la elección interna obteniendo  207.423 votos contra la formula Horacio Massaccesi - Antonio Maria Hernandez que obtuvo 340.118 votos.

En el año 2003, la Diputada Nacional de la CON Margarita Stolbizer fue candidata a Gobernador de Buenos Aires acompañada por el exdiputado Provincial, Miguel Ángel Bazze quedando en cuarto lugar con el 8.97 %.

Políticos que pertenecieron a la CON que se fueron del radicalismo
En las filas de la CON militaron numerosos políticos de la UCR, muchos de los cuales hoy se encuentran fuera del radicalismo, entre ellos podemos citar a:
 Margarita Stolbizer (Diputada Nacional UCR, GEN-Coalición Cívica y GEN-Frente Amplio Progresista)
 Elisa Carrió (Diputada Nacional UCR, Coalición Civica y Coalición Civica ARI),
 Jaime Linares (ex intendente de Bahía Blanca, senador nacional por el GEN-Frente Amplio Progresista),
 Raúl Alconada Sempé (exviceministro de Defensa y Vicecanciller del gobierno de Raúl Alfonsín)

 Ricardo Vázquez (exdiputado nacional de la UCR)
 Carlos Martín (exdiputado provincial de la UCR y subsecretario de Seguridad Interior del Ministerio del Interior del gobierno de Fernando De la Rúa)
 Francisco Ferro (diputado nacional de la Coalición Cívica),
 Pedro Azcoiti (diputado nacional de la UCR),
 Daniel Katz (diputado nacional del Consenso Federal),
 Juan Carlos Pugliese (hijo) (secretario de Políticas Universitarias del Ministerio de Educación del gobierno de Fernando De la Rúa, entre otros.

Fracaso de la Alianza
La CON sufrió un duro golpe con el fracaso de la Alianza UCR-Frepaso en 2001 - 2002, fracturándose y dando origen a varios partidos políticos como el ARI y el GEN, mientras otros sectores de la CON de la Provincia de Buenos Aires se sumaron al kirchnerismo, constituyéndose en los denominados Radicales K.

Alianza de la CON con el MODESO
En 2001 Storani resulta elegido en elecciones internas presidente del comité provincial de Buenos Aires para el periodo 2001-2003 tras ganarle a Ricardo Alfonsín.En 2003 otra miembro de la CON Margarita Stolbizer resultó elegida presidenta con Daniel Salvador perteneciente entonces a MODESO, como vicepresidente.

Desde 2003 la CON se alió con la línea interna de la UCR con la que rivalizó en los años 90, el Movimiento para la Democracia Social (MODESO), esta alianza perduró hasta enero del año 2011 cuando se separó debido a que el MODESO decidió apoyar la candidatura de Ricardo Alfonsín, mientras la CON trato de imponer la candidatura de Ernesto Sanz. Pero al bajarse Sanz y no aceptar competir en internarmas con Ricardo Alfonsín la CON quedó muy debilitada, llegando prácticamente a disolviéndose después de las elecciones presidenciales de octubre de 2011.

En 2014 nuevamente la CON junto al MODESO formaron una alianza para apoyar la candidatura de Daniel Salvador para la presidencia del comité provincial de Buenos Aires la cual perdió contra Ricardo Alfonsín y su línea interna MORENA.

Storani vicepresidente del Comité Nacional
El día 15 de febrero de 2017, el líder de la CON Federico Storani fue elegido vicepresidente segundo del Comité Nacional de la Unión Cívica Radical que será presidida por Alfredo Cornejo para el periodo 2017-2019. Durante 2018 y 2019 salió varias veces en televisión criticando a la coalición Cambiemos y al PRO de Macri por no escuchar al radicalismo.

Elecciones Internas

Elecciones Internas UCR para Gobernador de Buenos Aires 1991

Elecciones Gobernador de Buenos Aires

Elecciones Gobernador Buenos Aires 2003

Referencias

Unión Cívica Radical
Alfonsinismo

Corriente de Opinión Nacional


Klaus Wilhelm Rath (* 10. Mai 1902 in Anklam; † 24. Juli 1981 in Braunlage) war ein deutscher nationalsozialistischer Wirtschaftswissenschaftler.

Leben
Klaus Wilhelm Rath studierte an den Universitäten Frankfurt/Main, München, Marburg und Berlin Volkswirtschaftslehre. In Frankfurt am Main wurde er 1928 zum Doktor der Staats- und Wirtschaftswissenschaften promoviert und war dort anschließend als Assistent an der Wirtschafts- und Sozialwissenschaftlichen Fakultät tätig. 1933 habilitierte er sich. Vertretungsweise lehrte er wirtschaftswissenschaftliche Staatswissenschaften 1934/1935 an der Universität Greifswald und 1935/1936 an der Universität Göttingen. In Göttingen lehrte er ab 1937 als außerordentlicher, ab 1939 als ordentlicher Professor für politische Volkswirtschaftslehre und Finanzwissenschaft und betrieb die nationalsozialistische Ausrichtung des Fachgebietes. Er wurde Direktor des Seminars für Versicherungswirtschaft. Klaus Wilhelm Rath war von 1933 bis 1941 Mitglied der SA und seit 1933 der NSDAP. Er gehörte dem Nationalsozialistischen Deutschen Dozentenbund (NSDoB) und dem NS-Rechtswahrerbund (NSRWB) an.

Von 1952 bis 1957 wurde er in Göttingen als ordentlicher Professor zur Wiederverwendung geführt. Er gehörte zu den wenigen politisch belasteten Hochschullehrern, bei denen sich die Fakultäten weigerten, sie wieder aufzunehmen, da er sich als  aufgeführt hatte und seine Wiedereinstellung deshalb als rufschädigend angesehen wurde. Zusammen mit dem Theologen Walter Birnbaum leitete er den Göttinger Verband der Nicht-Amtierenden (Amtsverdrängten) Hochschullehrer. 1957 wurde ihm der Status eines emeritierten Hochschullehrers der TH Hannover verliehen.

Schriften (Auswahl)
 Macht und ökonomisches Gesetz. Klostermann, Frankfurt am Main 1933.
 Das Judentum in der Rechtswissenschaft / 2. Judentum und Wirtschaftswissenschaft. 1936.
 Imperialismus und völkische Wirtschaftsordnung. J. F. Lehmanns Verlag, München 1940.
 Konkurrenzsystem, Organisationsform und Wirtschaftlichkeit im Versicherungswesen. Meiner, Leipzig 1942.

Literatur
 Michael Jung, Eine neue Zeit. Ein neuer Geist? Eine Untersuchung über die NS-Belastung der nach 1945 an der Technischen Hochschule Hannover tätigen Professoren unter besonderer Berücksichtigung der Rektoren und Senatsmitglieder. Hrsg. v. Präsidium der Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover Michael Imhof Verlag, Petersberg 2020, ISBN 978-3-7319-1082-4 (vollständig als PDF-Dokument), S. 96–98, 202–203, 235–237.
 Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 8, Walter de Gruyter, 2007, ISBN 978-3-598-25030-9, S. 191. (Google Books)

Einzelnachweise

Weblinks

Ökonom (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1981
Mann

Klaus Wilhelm Rath


Pushwagner er en film instrueret af Even Benestad.

Handling
»Pushwagner« er et intenst og kreativt portræt af en af Norges mest berømte og berygtede kunstnere. Pushwagners rejse mod berømmelse og anerkendelse har ikke været let. Han har tilbragt flere år som hjemløs, og har kæmpet med narkotika og alkoholmisbrug. I dag er den 71-årige kunstner blandt de mest berømte og fremtrædende både i hjemlandet Norge og på den internationale kunstscene. Filmen handler bl.a. om identitet og kontrol ' temaer som går igen i både Pushwagners personlighed og hans kunst. Hvem gemmer sig bag den Joker-lignende karakter, som er altid ulasteligt klædt? Vil filmholdet kunne trænge ind bag faceaden En varm duel opstår mellem instruktørerne og deres subjekt ' Hvem har kontrol over den kreative proces? »Pushwagner« er ikke en almindelig kunstfilm, hvor specialister og kunsthistorikere udtaler sig, men et humoristisk studie af et menneske, hvis kunst bliver brugt som et kreativt redskab i forsøget på at nå ind til manden bag myten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012
Film fra Danmark (administrationskategori)
Portrætfilm fra Danmark

Pushwagner


Visoki jaglac (blijedožuti jaglac, lat. Primula elatior), zeljasta višegodišnja biljka iz roda jaglaca, porodica jaglačevki, rasprostranjena po Europi, uključujući i Hrvatsku.

Naraste do 30cm visine, a u proljeće procvate svjetložutim cvijećem, u grozdovima od 10 do 30 na jednoj stabljici.

Izvori

Jaglac

Visoki jaglac


Web tarayıcısı veya ağ tarayıcısı (İngilizce: web browser), kullanıcıların World Wide Web (WWW) üzerinde bulunan bilgi kaynaklarını edinmeye ve görüntülemeye yarayan yazılımların genel adıdır. WWW üzerindeki bilgi kaynakları web sayfası, resim, video veya başka içerik türü olabilir. Bu kaynaklarda yer alan hiperlinkler aracılığıyla kullanıcılar, web tarayıcılarını kullanarak ilgili kaynaklar arasında dolaşabilir.

Web tarayıcılarının temel kullanım alanı World Wide Web'de gezinmek olsa da; özel ağlardaki web sunucuları tarafından sunulan bilgilere veya dosya sistemlerindeki dosyalara erişmek için de kullanılabilir.

Günümüzün en gözde web tarayıcıları Firefox, Internet Explorer'ın yerini alan Edge, Safari, Opera ve Chrome'dur.

Standart web tarayıcısı; metin veya çoklu ortam dosyalarını açabilir, kaydedebilir, HTML'den HTTP'ye tüm iletişim kurallarını ve standartları destekler, açılan sayfada aranan nesneyi bulabilir, sık kullanılanlar ve geçmiş listesi yapabilir, genel ağa dosya yükleme ve genel ağdan dosya indirme yapabilir, e-posta ve metin düzenleyicileriyle tümleşebilir. Linkleri (bağlantı) izleyebilir. Dosya sistemlerini okuyabilir, bağlayabilir, kaydedebilir. Çoklu ortam dosyalarını oynatabilir veya kaydedebilir, sayfanın çıktısını alabilir, çevrimdışı çalışabilir.

Kullanıcı Arabirimi
Önemli web tarayıcılarında ortak olarak bulunan kullanıcı arabirimleri bunlardır:
 Önceki ve ilerideki uğraşa gitmek için İleri ve Geri tuşları.
 Tarihçe, daha önce ziyaret edilen siteleri gösterir.
 Mevcut sayfayı yeniden yüklemek için Yenile butonu
 Uğraşıyı durdurmak için Dur butonu. Bazı tarayıcılarda dur butonuyla yenileme butonu birleşmiştir.
 Ana sayfaya dönmek için Home butonu
 İstenilen uğraşa girmek ve görüntülemek için Adres Çubuğu
 Bir arama motoruna bağlı olmak şartıyla Arama Çubuğu
 Uğraşının yüklenirken ilerlemesini ve aynı zamanda imleçle üzerine gelindiğinde URI bağlantıları görüntüleyen ve sayfa yakınlaştırma özelliği olan Durum Çubuğu
Ayrıca önemli web tarayıcıları web sayfası içinde arama özelliklerine sahiptirler.

Web tarayıcı modelleri
 Gecko tabanlı web tarayıcıları
 Mozilla
 Mozilla Firefox
 Netscape
 Galeon
 K-Meleon
 Camino
 Internet Explorer tabanlı web tarayıcıları
 Microsoft Edge (Yeni versiyon)
 Maxthon (Eski adı MyIE2)
 NetCaptor
 Crazy Browser
 NeoPlanet
 MSN Explorer
 Avant Browser
 Cibrowser
 KHTML tabanlı web tarayıcıları
 Konqueror
 ABrowse
 Phalanx Web Tarayıcısı
 OmniWeb (4.5 ve sonrası)
 Webkit Tabanlı web tarayıcıları
 Apple Safari
 Chromium Tabanlı web tarayıcıları
 Microsoft Edge
 Google Chrome (Yeni versiyon)
 Chromium Browser
 Diğer web tarayıcıları
 Opera
 Oregano
 Amaya
 iCab
 NetPositive
 OmniWeb
 Dillo
 IBrowse
 AWeb
 Voyager (web tarayıcısı)
 Espial Escape
 HotJava
 Arachne
 Off By One
 Emacs/W3
 Grail
 SkyKruzer
 Metin tabanlı web tarayıcıları
 ELinks
 Lynx
 w3m
 Links
 Netrik
 Mobil web tarayıcıları
 Opera Mini
 Opera Mobile
 Apple Safari (iOS sürümü)
Google Chrome
Microsoft Edge

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Web Tarayıcılarının Zaman Çizelgesi
 Ağ tarayıcıları karşılaştırması

İngiliz icatları

Web tarayıcısı


Christiansø Fyr   er mellem 1801 og 1805 bygget ind mellem ydre og indre mur i Store Tårn, der er en del af Christiansøs fæstningsværk fra 1684. Det er et  rundt muret tårn som er   4 stokværk højt plus lanternen i toppen, tegnet af  P. de Løwenørn der også stod bag blandt andet Tunø Fyr, Sprogø Fyr og Stevns Fyr.

Det første fyr var med  9 parabolspejle i tre grupper med oliebrændere, monteret  på vandrette roterende arme der blev drevet af et urværk, så fyret kunne udsende tre blink i minuttet. I 1879 blev denne anordning erstattet af et linseapparat, som igen blev udskiftet  med en petroleumsbrænder  i 1904. Den oprindelige anordning var det tidligste danske blinkfyr, som nu findes i model på M/S Museet for Søfart.  Fyret er fredet som en del af fæstningen.

Eksterne kilder og henvisninger

 Christiansø på fyrtaarne.dk
 Danske Fyranlæg 1750 - 1950  Skov og Naturstyrelsen 2008

Ertholmene
Fyrtårne i Danmark
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Danmark

Christiansø Fyr


Sfântul David (în galeză: Dewi Sant; latină: Davidus; ) a fost un episcop galez al Mynyw (acum ) în timpul secolului al VI-lea. Este patronul Țării Galilor. David era originar din Țara Galilor și se știe o cantitate relativ mare de informații despre viața sa. Data nașterii sale este însă incertă: sugestiile variază între 462 și 512. În mod tradițional, se crede că este fiul Sfântului Non și nepotul lui Ceredig ap Cunedda, regele Ceredigionului. Analele galeze și-au plasat moartea la 569 de ani de la nașterea lui Hristos, dar datarea lui Phillimore a revizuit acest lucru la 601.

Note

Nașteri în 512
Decese în 589
Sfinți creștini din secolul al VI-lea
1 martie

Sfântul David


Arabaşı ya da arabaşı çorbası, Türk mutfağının İç Anadolu'ya özgü çorbasıdır.

Arabaşı isminin nereden geldiği konusunda farklı rivayetler olmakla birlikte kesin bir bilgi yoktur. Çorbanın özelliği ekmek ile birlikte değil, beraberinde hamur yutularak yenmesidir.  Çorbası ile hamuru birbirinden ayrılamaz bir yemek olan arabaşı çoğu yörede bir ritüeldir.

Yalnızca un, su ve biraz da tuz eklenerek pişirilen hamur; ilk örnekleri keklik etiyle, sonraki örnekleri horoz etiyle yapılan bu çorbayla yutularak tüketilmektedir. Eskiden çorbası aynı tastan ortak olarak içilirdi ve çorbaya hamuru ilk defa düşüren kişinin evinde bir sonraki arabaşı yapılırdı.

Türkiye'de bilindiği yöreler
Arabaşı, yaygın olarak İç Anadolu Bölgesi'nde görülür. Türkiye'de Çorum, Nevşehir, Ankara, Antalya, Burdur, Denizli, Muğla, Niğde, Sivas, Konya, Aksaray, Uşak, Afyonkarahisar, Mersin, Eskişehir, Karaman, Kütahya, Çankırı, Kırıkkale, Kırşehir, Yozgat, Isparta ve Kayseri'nin Türkmen ağırlıklı ilçelerinde bilinir.

Bunların dışındaki illerin bazı ilçelerinde yapılır. Örneğin Afyonkarahisar'da Emirdağ ve Eskişehir'de Sivrihisar civarında sıklıkla yapılırken bu ilçe ve yakın ilçeleri dışındaki kesimlerde pek bilinmez. Sivas'ta Yozgat ve Kayseri'ye yakın olan Gemerek ve Şarkışla ilçelerinde yapılır. Ankara'da Polatlı, Şereflikoçhisar ve Evren ilçelerinde yapılırken Kırıkkale'de ise Yozgat'la komşu ilçe Delice'de yapılır. Delice'nin hemen yanı başındaki Balışeyh'te ise bilinmez. Adana 'da Pozantı ilçesinde meşhurdur ama diğer illerinde pek bilinmez.

Yörelere göre çeşitleri

Yozgat arabaşısı
Yozgat arabaşısı, 27 Aralık 2013 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Eskişehir-Sivrihisar arabaşısı
Sivrihisar arabaşısı, 21 Şubat 2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Türk mutfağındaki tavuk yemekleri
Türk mutfağındaki çorbalar

Arabaşı


Eugene O'Dunne ou Eugene Antonio Dunne (22 de junho de 1875 - 30 de outubro de 1959) foi um juiz do Supremo Tribunal da cidade de Baltimore.

Nascidos em 1875
Mortos em 1959
Juízes dos Estados Unidos
Alunos da Universidade de Maryland

Eugene O'Dunne


Gornji Korićani su naseljeno mjesto u općini Skender Vakuf, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu općine Travnik koja je ušla u sastav Federacije BiH.

Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 15
 Hrvati - 15

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Skender Vakuf

Gornji Korićani (Skender Vakuf, BiH)


Os Urdaneta são uma prestigiosa família militar sul-americana, sediada principalmente na Venezuela e na Colômbia, originária de Guipúzcoa, na Espanha.

A palavra Urdaneta é composta pelas palavras urdan e eta, que em basco significa "lugar do javali", e suas origens remontam a 1388, com o fidalgo Ximeno Urdaneta. A família tem dois ramos principais, o venezuelano — ao qual pertence o militar Rafael Urdaneta y Faría —, e o colombiano (o mais conhecido deles), embora também tenha um pequeno ramo no Uruguai — ao qual pertence Francisco Urdaneta.

O ramo colombiano é famoso porque um de seus membros foi presidente do país — Roberto Urdaneta — assim como Rafael Urdaneta, herói das guerras de independência. Também tem entre seus membros empresários, advogados, políticos e escritores. Também por causa de seus laços matrimoniais, os Urdaneta estão ligados a outras famílias poderosas, como os Holguín e os Caro.

Membros

 Ximeno Urdaneta (século XIV): Chefe comum da família.
 Francisco Urdaneta y González (1791–1861): Militar uruguaio. Ocupou vários cargos públicos no Uruguai e Nova Granada. Primo de Rafael Urdaneta.

Ramo venezuelano

 Miguel Gerónimo de Urdaneta Barrenechea (1754–1820): Político neo-grandino.
 Luis Urdaneta Farías (1768–1831). Militares venezuelano. Herói da Independência da Nova Granada e após a separação do Equador da Colômbia.
 Rafael Urdaneta y Farías (1788–1845): Militar venezuelano. Presidente da Grã-Colômbia entre 1830 e 1831.
 Amenodoro Urdaneta Vargas (1829–1905): Escritor colombiano. Filho de Rafael Urdaneta y Dolores Vargas París, irmã do militar Ignacio Vargas e sobrinha de Joaquín París Ricaurte.
 Rafael Guillermo Urdaneta Vargas (1823–1862): Militar venezuelano.
 Luciando Urdaneta Vargas (1825–1899): Engenheiro venezuelano.

Ramo colombiano

 Roberto Urdaneta Girardotː Militar colombiano.
 Roberto Urdaneta Gómez, I (séculos XIX e XX): Militar colombiano. 7° e 29° Diretor da Polícia da Colômbia. Filho de Roberto Urdaneta Girardot; e neto de Francisco Urdaneta e de Louis Girardot; sobrinho de Atanasio Girardot.
 Alberto Urdaneta Urdaneta (1845–1887): Artista e jornalista polímata colombiano.
 Roberto Urdaneta Arbeláez (1890–1972): Político colombiano. 25° Presidente da Colômbia (1951–1953). Casou-se com Clemencia Holguín Caro, filha de Carlos Holguín Mallarino (4° Presidente da Colômbia) e Margarita Caro Tobar.
 José Pablo Leyva Urdaneta (1911–1962): Médico e político colombiano.
 Jorge Leyva Urdaneta (1912–1968): Político e economista colombiano. Irmão de José Pablo Leyva e pai dos políticos Álvaro e Jorge Leyva Durán.
 Roberto Urdaneta Gómez, II (nascido em 1955): Escritor suíço. Neto de Roberto Urdaneta Arbelaez.

Presidentes da Colômbia

Famílias da Colômbia
Família Urdaneta

Família Urdaneta


Tiran sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:
 Tiran - Arnavutluk Cumhuriyeti'nin başkenti ve en büyük şehri
 Tiran Üniversitesi - Arnavutluk'un başkenti Tiran'da bir devlet üniversitesi
 KF Tirana - Arnavut spor kulübü
 Tiran Boğazı - Arap yarımadası arasında bulunan boğaz
 Tiran, İran - İsfahan'ın bir ilçesi
 Tiran (Antik Yunanistan) - Antik Yunanistan'da siyasal gücü zorla ele geçiren kimse
 Tiran (tiyatro) - Kukla ve tulûat tiyatrolarında bir karakter

Tiran (anlam ayrımı)


Nebula este fiica tiranului Thanos, a cărui singură dorință este eradicarea întregii vieți din univers. Ea are o soră, pe Gamora, iar ea stă mereu în umbra acesteia, acest fapt declanșând o dușmănie temporară între ele două, care până la urmă este rezolvată. Nebula este una dintre cele mai importante eroine care ajută la recuperarea celor pierduți de răzbunători în Războiul Infinitului

Personaje Marvel Comics
Personaje din benzi desenate

Nebula (personaj)


Bisinoza (din greaca byssos = bumbac + -oză =  boală neinflamatorie) este o boală pulmonară profesională cronică indemnizabilă, probabil de natură alergică, determinată de inhalarea pulberilor plantelor textile, în cursul prelucrării industriale a acestora. Observată în principal la muncitorii expuși la inhalarea pulberilor de bumbac, acesta poate fi, de asemenea, legată de inhalarea pulberilor de in, cânepă, sisal și iută. Clinic se manifestă printr-o bronhopneumopatie caracterizată prin dispnee marcată cu senzația de constricție toracică și dificultățile în respirație, care este mai pronunțată mai ales în prima zi de lucru (luni) după weekendul de la sfârșitul săptămânii sau după vacanță, dar regresează spre sfârșitul săptămânii. Simptomatologia este maximă la începutul reexpunerii în fiecare săptămână. Bisinoza poate evolua treptat spre o bronhopneumopatie cronică obstructivă (BPOC).

Referințe

Legături externe
Byssinose. Dictionnaire médical de l'Académie de Médecine

Boli profesionale
Boli ale sistemului respirator

Bisinoză


Ratkovská Suchá este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 46 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ratkovská Suchá este atestată documentar din 1323.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ratkovská Suchá


Steendijkpolder est une ancienne gare ferroviaire devenue station de la ligne B du métro de Rotterdam. Elle est située dans la commune de Maassluis, à proximité de Rotterdam aux Pays-Bas.

Situation sur le réseau

Établie en surface, Steendijkpolder, est une station de passage de la ligne B du métro de Rotterdam. Elle est située entre la station Maassluis-West, en direction terminus nord Nesselande, et la station Hoek van Holland-Haven, terminus de la ligne B.

Elle dispose des trois voies de la ligne et trois quais dont un central.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Métro de Rotterdam
 Ligne B du métro de Rotterdam

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne B du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2019

Steendijkpolder (métro de Rotterdam)


O Samsung Galaxy A2 Core é um smartphone de baixo custo produzido pela Samsung Electronics dentro da linha Galaxy A. Ele possui o sistema operacional móvel Android 8 na versão Go Edition e é voltado para os mercados do Sul e Sudeste da Ásia, Oriente Médio e África. Oferece quatro opções de cores (azul, preto, vermelho e dourado).

Especificações

Software
O A2 Core possui o sistema operacional Android 8.0 Oreo na versão Go Edition, que é otimizada para smartphones de baixo custo com a interface Samsung Experience 9.0. Ele pode ser atualizado para o Android 8.1.0 com a interface Samsung Experience 9.5.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy A
Smartphones

Samsung Galaxy A2 Core


La plañidera rojiza (Rhytipterna holerythra) es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, una de las tres pertenecientes al género Rhytipterna. Es nativa de la América tropical (Neotropico), desde el sur de México, por América Central hasta el noroccidente de América del Sur.

Nombres comunes
Aparte de plañidera rojiza (en Costa Rica, Honduras y Nicaragua, se le denomina también plañidera rufa (en Colombia, Ecuador y Panamá), copetón plañidero rufo (en Ecuador), mosquero canelo, papamoscas alazán o plañidera alazán (en México) o plañidera acanelada.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el sur de México, por la pendiente caribeña de Belice, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica y Panamá, hasta la base norte de los andes de Colombia, por la pendiente del Pacífico de Costa Rica y Panamá, oeste de Colombia hasta el noroeste de Ecuador.

Esta especie es considerada poco común en sus hábitats naturales: el estrato medio y el sub-dosel de selvas húmedas de tierras bajas y estribaciones montañosas, hasta los 1000 m de altitud.

Descripción
Mide en promedio 20 cm de longitud y pesa 40 g. El plumaje de las partes superiores es pardo ferruginoso brillante; las partes inferiores y bajo la cola más claras, color acanelado; Las alas color castaño, con las remeras con un amplio borde rufo canela que contrasta con las coberteras primarias de punta fusca. La parte superior del pico es negruzca con tinte color cuerno en la base, la mandíbula es color carne a cuerno pálido, con la punta fusca. Las patas son grises.

Comportamiento
Anda solitario o en parejas, se encarama erecto y silencioso en una rama abierta en busca de sus presas. Se junta regularmente a bandadas mixtas.

Alimentación
Observa desde una rama para buscar insectos y sus orugas, así como frutos y semillas. y atrapa luego su comida, generalmente en vuelo.

Reproducción
Anida en huecos en los troncos de árboles, a veces aprovechando cavidades hechas por pájaros carpinteros.

Sistemática

Descripción original
La especie R. holerythra fue descrita por primera vez por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1860 bajo el nombre científico Lipaugus holerythrus; su localidad tipo es: «Choctum, Verapaz, Guatemala».

Etimología
El nombre genérico femenino «Rhytipterna» se compone de las palabras del griego «ῥυτις rhutis, ῥυτιδος rhutidos» que significa 'arruga', y «πτερνα pterna» que significa 'talón'; y el nombre de la especie «holerythra», se compone de las palabras del griego «holos» que significa 'completo', 'entero', y «eruthros» que significa 'rojo'.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Rhytipterna holerythra holerythra (), 1860 – pendiente caribeña desde el sur de México (nort de Oaxaca) hacia el sur hasta Panamá y norte de Colombia (al este hasta Santander).
 Rhytipterna holerythra rosenbergi (), 1905 – tierras bajas del Pacífico del oeste de Colombia (al sur desde el sur de Chocó) y noroeste de Ecuador (Esmeraldas, raramente en Pichincha).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Rhytipterna holerythra en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Rhytipterna holerythra en xeno-canto.

holerythra
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Taxones descritos por Osbert Salvin
Animales descritos en 1860

Rhytipterna holerythra


Golden Bauhinia Square (金紫荊廣場) est une place piétonne publique de Hong Kong située dans le quartier de Wan Chai, juste à côté du centre de congrès et d'expositions de Hong Kong. Nommée d'après la statue géante d'un bauhinia blakeana dorée installée en son centre, elle a accueilli les cérémonies de la rétrocession de Hong Kong à la Chine et de l'établissement de la région administrative spéciale de Hong Kong en juillet 1997. Une cérémonie de levée du drapeau y a lieu tous les jours à 8h00 et est considérée comme une attraction touristique.

La sculpture centrale, une fleur de bauhinia dorée, mesure six mètres de haut et est posée sur un socle de granit rouge. Cette fleur est considérée comme un symbole important pour la population de Hong Kong depuis la rétrocession. Le deuxième jour du Nouvel An chinois et lors de la Fête nationale de la république populaire de Chine, la place est illuminée par un feu d'artifice. La sculpture est également surnommée le « bok choy doré » par les Hongkongais.

Cérémonie de levée du drapeau
La cérémonie quotidienne officielle de levée du drapeau sur Golden Bauhinia Square est menée par la police de Hong Kong. Il existe trois types de cérémonies : la cérémonie de levée du drapeau quotidienne (en journée, tous les jours sauf le 1er de chaque mois), la cérémonie de levée du drapeau améliorée (le 1er de chaque mois, sauf en juillet et octobre) et la cérémonie spéciale de levée du drapeau (1er juillet et 1er octobre).

La cérémonie quotidienne comprend une tenue régulière et l'interprétation de l'hymne national, tandis que la cérémonie améliorée comprend une cérémonie de lever du drapeau d'officiers de police de Hong Kong, accompagnés d'une unité de fusiliers tous en tenue de cérémonie, et comprend également l'interprétation de l'hymne national par la fanfare de la police suivi d'une performance musicale de 10 minutes par le corps de cornemuses de la police.

Depuis juillet 2008, le deuxième dimanche de chaque mois, la cérémonie de levée du drapeau est menée par différents groupes locaux de jeunes en uniforme qui organisent la cérémonie quotidienne de levée du drapeau (c'est-à-dire que la fête du drapeau se compose de cinq membres : un commandant, deux hisseurs de drapeau nationaux et deux hisseurs de drapeau régionaux) sans représentation d'orchestre.

Voir aussi
 , Macao

 District de Wan Chai

Notes et références

Place à Hong Kong
Attraction touristique à Hong Kong
Île de Hong Kong

Golden Bauhinia Square


El Aeropuerto de Kotlas (; ICAO: ULKK; IATA: KSZ), se encuentra a 3 km al sudoeste de Kotlas, en el óblast de Arjánguelsk, Rusia.

Se trata de un pequeño aeropuerto de clase III. Está limitado a aeronaves con un peso máximo al despegue de 21 toneladas.

El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Arcángel-Talagi (ICAO: ULAA).

Desde el mes de julio de 2004 es propiedad de OAO "Aeroservice". Desde ese mismo momento pasó, en préstamo, a "Transavia-Garantia" que es quien opera el aeropuerto que, en 2007, empleaba a unas 100 personas.

Pista

El aeropuerto de Kotlas dispone de una pista de asfalto en dirección 13/31 de 1.450x35 m. (4.757x115 pies).

El pavimento es del tipo 14/F/D/X/T, lo que permite la operación de los aviones Antonov An-24, Antonov An-26, Antonov An-30, Yakovlev Yak-40 y clases menores y todo tipo de helicópteros.

Compañías y destinos

 Durante el verano, aviones An-2 y helicópteros Mi-8 se dedican a la vigilancia antiincendios.

Referencias

Enlaces externos
Características técnicas del aeropuerto - Índice de aeropuertos de Rusia (en inglés). Consultado el 6 de septiembre de 2011
  (en inglés) Consultado el 26 de marzo de 2012
 . (en inglés) Consultado el 26 de marzo de 2012
 Horarios aeropuerto de Kotlas - Salidas (en ruso).
 Horarios aeropuerto de Kotlas - Llegadas (en ruso).
 Mapa de ubicación de los aeropuertos de Arjánguelsk en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 26 de marzo de 2012

Kotlas

Aeropuerto de Kotlas


الميكاترونكس تقنية جديدة , مبنية على المجهرية (الأجسام الصغيرة) , , أدت إلى نشوء علم جديد يعرف بالإلكترونات الميكانيكية على المقياس النانوي (الميكاترونيكس).

ميكاترونكس نانوي  أو الإلكترونات الميكانيكية على المقياس النانوي مجموعة تقنيات جديدة، تقوم على الفحص المجهري وتصنيع الآلات وتطوير التقنية النانوية.يركز هذا العلم على أتمتة (جعل الشئ ذاتي العمل) العمليات والنظم بحيث يؤدي إلى مزيد من الإنتاجية , التلاعب , النمذجة , والتفاعل على مقياس نانوي.

تطبيقاته
التطبيقات تتراوح من الأجهزة الإلكترونية فائقة الصغر , الرجال الآليون فائقوا الصغر , الأدوية المجهرية , التصنيع على مقياس نانومتري وحتى التقنية الحيوية.

انظر أيضا
 تقانة نانوية
 ذاكرة وصول عشوائي نانوية
 جسيم نانوي
 الياف نانوية

وصلات خارجية

مجلة علمية للنانو والمايكرو ميكاترونكس

أتمتة
تقنية النانو
هندسة كهروميكانيكية

ميكاترونكس نانوي


أبو منصور عبد القاهر بن طاهر بن محمد البغدادي التميمي (توفي عام 1037 م) متكلم من أئمة الأصوليين وأعيان فقهاء الشافعية أحد أعلام الأشاعرة في نهاية القرن الرابع وبداية القرن الخامس.

كان البغدادي ماهرا في علوم كثيرة، وفي علم الحساب خاصة. وكان عارفاً بالنحو، وبرع في علوم الدين، فاشتهر اسمه وبعد صيته. ولما مات شيخه الإسفراييني قام مقامه في التدريس بمسجد عقيل، فأملى سنين، واختلف إليه الأئمة فقرؤوا عليه، وكان منهم ناصر المروزي وزين الإسلام القشيري وغيرهما..وقيل إنه كان يدّرس في سبعة عشر فناً. ولما نشبت فتنة التركمان في نيسابور فارقها إلى إسْفَرايين سنة 429 هـ/ 1037 م فابتهج الناس بمقدمه، ولكنه لم يعش فيها إلا زمناً يسيراً فقد مات في السنة ذاتها ودفن إلى جانب شيخه أبي إسحاق.

مولده ونشأته
ولد في بغداد ونشأ فيها ثم رحل مع أبيه إلى خراسان واستقرّ في نيسابور، وتفقه على أهل العلم والحديث، وكان من شيوخه أبو عمرو إسماعيل بن نُجيد النيسابوري شيخ الصوفية بنيسابور (ت 366 هـ) وأبو أحمد عبد الله بن عدي الجرجاني أحد الأئمة الثقات في الحديث (ت 365 هـ) وأبو إسحاق إبراهيم بن محمد الإسفراييني، العالم الفقيه بالأصول (ت 418 هـ).

شيوخه
 أبو إسحاق الإسفراييني
 إسماعيل بن نجيد
 بشر بن أحمد
 أبو عمرو بن نجيد
 أبو عمرو محمد بن جعفر بن مطر
 شيخ الإسلام أبو بكر الإسماعيلي
 أبو أحمد بن عدي

تلاميذه
 أبو بكر البيهقي
 عبد الغفار بن محمد الشيرويي
 الفارمذي الإمام الكبير، شيخ الصوفية، أبو علي، الفضل بن محمد الفارمذي، الخراساني، الواعظ.
 القشيري الشيخ العالم المأمون أبو محمد الفضل بن محمد بن عبيد بن محمد ابن محمد بن مهدي القشيري النيسابوري المعدل الصوفي.
 الفضل بن محمد ابن عبيد بن محمد بن محمد بن مهدي، العدل المأمون الصالح أبو محمد القشيري النيسابوري، أخو عبيد بن محمد.

مؤلفاته
كان البغدادي ذا مال كثير، أنفقه على العلم والحديث، ولم يكن يسعى بعلمه ليكسب مالاً. صنف في العلوم المختلفة، وأكثر مصنفاته في علوم الدين، ومنها:
 «تفسير القرآن»
 «الناسخ والمنسوخ»
 «التكملة في الحساب»
 «تفسير أسماء الله الحسنى»
 «فضائح المعتزلة»
 «فضائح القدرية»
 «فضائح الكرامية»
 «تأويل متشابه الأخبار»
 «تأويل المتشابهات في الأخبار والآيات»
 «الإيمان وأصوله»
 «نفي خلق القرآن»
 «الصفات»
 «تفسير الأسماء والصفات»
 «بلوغ المدى في أصول الهدى»
 «معيار النظر»
 «العماد في مواريث العباد»
 «إبطال القول بالتولد»
 «شرح مفتاح ابن القاص»
 «التحصيل في أصول الفقه»
 «الملل والنحل»
 «نقض ما عمله أبو عبد الله الجرجاني في ترجيح مذهب أبي حنيفة»
 «التكملة» في الحساب وهو الذي أثنى عليه الإمام فخر الدين الرازي في كتاب «الرياض المونقة»
 ومن أجلّ كتبه كتاب «الفَرْق بين الفِرَق»
 وكتاب «أصول الدين»

وينطلق في كتابه «الفرق بين الفرق» من الإجابة عن شرح معنى الخبر المأثور عن النبي  في افتراق الأمة ثلاثاً وسبعين فرقة، منها واحدة ناجية. فيذكر في كتابه الذي قسم مضمونه إلى خمسة أبواب أسماء الفرق التي تنسب إلى الإسلام والمعنى الجامع الذي تعتقده في انتسابها، فيتحدث عن الروافض والخوارج والمرجئة والقدرية والمعتزلة وما توزع عنها من فرق وما تؤمن كل فرقة به، وقد حكم على كل فرقة من الفرق الإسلامية من وجهة النظر الأشعرية إذ نراه يعود في كثير مما كتبه إلى أبي الحسن الأشعري، ويبدو متعصباً للسنية الشافعية، وقد نقل عن كتابه هذا كثير من الباحثين في الشؤون الدينية عبر العصور، ووصف بأنه من أجلّ الكتب الموضوعة في هذا الباب.

أما كتابه «أصول الدين» فقد ذكر فيه خمسة عشر أصلاً من أصول الدين، وشرح كل أصل منها بخمس عشرة مسألة من مسائل العدل والتوحيد والوعد والوعيد، وما يتعلق بها من مسائل النبوات والمعجزات، وأشار في كل مسألة منها إلى أصولها، كما ردّ بقسوة على القدرية والروافض والخوارج وغير ذلك من الملل والنحل، وقد هاجم في كتابه «فضائح المعتزلة» وردّ على الجبّائي وغيره من أئمتهم، وانتصر لأهل السنة، وتحدث عن صفات الله والأحكام الدينية والمحرمات والمباحات والطاعات والمعصيات وتحدث عن الإمامة وذكر شروطها وشروط الزعامة من الأولياء وأهل الكرامة، ودافع في هذا البحث عن وجهة نظر الخلافة السنية.

ويعرض البغدادي في كتابه «مسائل علم الكلام» التي جاء بها أبو الحسن الأشعري ولكن على نحو منظم ومبوب، وقد اعتمد في مسألة بيان حدوث العالم على نظرية الجوهر الفرد، وهي تمثل العقلية الكلامية التي تتأسس عليها طريقة المتكلمين المتقدمين.

والبغدادي يمثل فكر المتكلمين الذين يكتبون في مسائل علم الكلام فيعمدون إلى المقدمات العقلية ثم يتحدثون عن المعتقدات الدينية، والمقدمات عنده صنفان:
 صنف يقدم نظرية في العلم وأقسامه وأصنافه،
 وصنف يطرح فروضاً نظرية حول العلم والإنسان،
أما المعتقدات الدينية فموضوعها ذات الله وصفاته وأسماؤه وأفعاله والمعاد والثواب والعقاب والقول في الإمامة. والمقدمات بصنفيها هي للدفاع عن وجهة نظر معينة داخل المذهب أو تجاه المذاهب الأخرى.

مكانته العلمية وثناء العلماء عليه
 قال أبو عثمان الصابوني: كان من أئمة الأصول وصدور الإسلام بإجماع أهل الفضل والتحصيل بديع الترتيب غريب التأليف والتهذيب تراه الجلة صدرا مقدما وتدعوه الأئمة إماما مفخما ومن خراب نيسابور اضطرار مثله إلى مفارقتها. فارق نيسابور بسبب فتنة وقعت بها من التركمان.
 وقال عنه قاضي القضاة شيخ الإسلام تاج الدين السبكي في طبقات الشافعية الكبرى: الإمام الكبير الأستاذ أبو منصور البغدادي إمام عظيم القدر جليل المحل كثير العلم حبر لا يساجل في الفقه وأصوله والفرائض والحساب وعلم الكلام، اشتهر اسمه وبعد صيته وحمل عنه العلم أكثر أهل خراسان.
 وقال عنه عبد الغافر الفارسي هو الأستاذ الإمام الكامل ذو الفنون الفقيه الأصولي الأديب الشاعر النحوي الماهر في علم الحساب العارف بالعروض ورد نيسابور مع أبيه أبي عبد الله طاهر وكان ذا مال وثروة ومروءة وأنفقه على أهل العلم والحديث حتى افتقر صنف في العلوم وأربى على أقرانه في الفنون ودرس في سبعة عشر نوعا من العلوم وكان قد درس على الأستاذ أبي إسحاق وأقعده بعده للإملاء مكانه وأملى سنين واختلف إليه الأئمة وقرأوا عليه.
 وقال عنه الإمام فخر الدين الرازي في كتاب «الرياض المونقة» كان يعني أبا منصور الإسفرايني يسير في الرد على المخالفين سير الآجال في الآمال وكان علامة العالم في الحساب والمقدرات والكلام والفقه والفرائض وأصول الفقه ولو لم يكن له إلا كتاب التكملة في الحساب لكفاه.

وفاته
مات بإسفرايين في سنة تسع وعشرين وأربع مئة وقد شاخ. واتفق أهل العلم على دفنه إلى جانب الأستاذ أبي إسحاق فقبراهما متجاوران تجاور تلاصق كأنهما نجمان جمعهما مطلع وكوكبان ضمهما برج مرتفع.

المراجع

أشاعرة
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 10
أشخاص من بغداد
حقوقيون في القرن 11
رياضياتيو القرن 10
رياضياتيو القرن 11
رياضياتيون عراقيون من العصور الوسطى
رياضياتيون عرب من العصور الوسطى
رياضياتيون من الدولة العباسية
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
عراقيون في القرن 10
عراقيون في القرن 11
عرب في القرن 10
عرب في القرن 11
علماء دين سنة
فقهاء الشافعية
متكلمون مسلمون
مهاجرون عراقيون إلى خراسان الكبرى
مواليد 980
مواليد عقد 980
وفيات 1037
وفيات 429 هـ

عبد القاهر البغدادي


El Convenio de Erdut () (), oficialmente el Acuerdo básico sobre la región de Eslavonia Oriental, Baranja y Sirmia Occidental, El acuerdo fue alcanzado el 12 de noviembre de 1995 entre las autoridades de la República de Croacia y las autoridades serbias locales de la región de Eslavonia Oriental, Baranja y Sirmia Occidental, con respecto a la resolución pacífica de la Guerra de Croacia en las regiones orientales de Croacia. Debe su nombre a la aldea en la que se firmó, Erdut.
Los firmantes fueron Hrvoje Sarinić, anterior primer ministro del Gobierno de Croacia, Milan Milanovic y políticos locales serbios representantes de la autoproclamada República Serbia de Krajina, bajo las instrucciones de las autoridades de la República Federal de Yugoslavia. Los testigos fueron Peter Galbraith, el Embajador de los Estados Unidos en ese tiempo en Croacia y Thorvald Stoltenberg, de las Naciones Unidas, como Intermediario.

El territorio de Eslavonia Oriental, Baranja y Sirmia Occidental había sido previamente controlada por la auto-proclamada República de la Krajina Serbia, y antes de eso por la Serbian Autonomous Oblast SAO (Región Autónoma Serbia) de Eslavonia Oriental, Baranja y Sirmia Occidental.

Fue reconocida por la Resolución 1023 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas, y allanó el camino para el establecimiento de la Administración de Transición de las Naciones Unidas en Eslavonia del Este, Baranja y Sirmia Occidental.

En la base de este acuerdo se estableció el Concejo Municipal Mixto con una población mayoritariamente serbia.

Fuentes

Guerra de Croacia
Tratados de 1995
República Serbia de Krajina
Relaciones Croacia-Serbia
Tratados de paz de Croacia
Tratados de Croacia del siglo XX

Convenio de Erdut


Geumgwan Gaya (43–532), also known as Bon-Gaya (본가야, 本伽倻, "original Gaya") or Garakguk (가락국, "Garak State"), was the ruling city-state of the Gaya confederacy during the Three Kingdoms Period in Korea. It is believed to have been located around the modern-day city of Gimhae, Southern Gyeongsang province, near the mouth of the Nakdong River. Due to its geographic location, this kingdom played a dominant role in the regional affairs from the Byeonhan period onward to the end of the Gaya confederacy.

Rise of the kingdom

Gaya confederacy (42–532 CE), founded by the King Suro, originated from the Byeonhan (also called Pyonhan, Byeon and Byeonjin) tribe, and it had 12 statelets. Byeonhan was one of the 3 Samhan, other 2 being Jinhan and Mahan. According to the Samguk Yusa, Geumgwan Kaya was made of 9 villages united by King Suro of Gaya. His wife and queen Heo Hwang-ok, whom he married in 48 AD, is believed to be from an Ayuta kingdom. As a confederacy of city states, Gaya rose to prosperity due to sea port trade with Japan and other states as well with land trade with China in the north. Daegaya was an important city state and sea port as part of the Gaya Confederacy, it is associated with the place the Queen Heo had first arrived in Korea from her foreign location.

During this early time in the history of Gaya, several waves of migration from the north, including the earlier-extant Gojoseon, Buyeo, and the Goguryeo, arrived and integrated with existing populations and stimulated cultural and political developments. A sharp break in burial styles is found in archaeological sites dated near the late 3rd century AD, when these migrations are to have taken place.  Burial forms associated with North Asian nomadic peoples, such as the burial of horses with the dead, suddenly replace earlier forms in the tombs of the elite. In addition, evidence exists indicating that earlier burials were systematically destroyed. In the early 1990s, a royal tomb complex was unearthed in Daeseong-dong, Gimhae, attributed to Geumgwan Gaya but apparently used since Byeonhan times.

According to the Records of the Three Kingdoms, It is presumed the four countries, Sinunsin (, Anra (安邪踧支濆), Sinbunhwal (臣離兒不例) and Geumgwan (拘邪秦支廉), had a superior position in the southern peninsula around the 3rd century.

Religion

Centuries after Buddhism originated in India, Mahayana Buddhism arrived in China through Silk Road transmission of Buddhism in 1st century CE via Tibet, then into the Korean peninsula in the 3rd century CE during the Three Kingdoms Period from where Buddhism was transmitted to Japan. In Korea, Buddhism was adopted as the state religion by three constituent polities of the Three Kingdoms Period: first by the Goguryeo ruling tribe of Geumgwan Gaya in 372 CE, then by Silla in 528 CE, and lastly by Baekje in 552 CE.

List of kings

In chronological order:

 Geumgwan Gaya (lit. Gaya Confederacy) or Bon Gaya (lit. Original Gaya) era
 King Suro
 King Geodeung
 King Mapum
 King Geojilmi
 King Isipum
 King Jwaji
 King Chwihui
 King Jilji
 King Gyeomji
 King Guhyeoung

Decline

Geumgwan Gaya declined due to the wars with Japan and the tribes in north. Its various constituent city statelets fell one by one to Silla. After Geumgwan Gaya capitulated to Silla in 532 AD, its royal house was accepted into the Sillan aristocracy (perhaps because by that time, a major house of Silla, of the Gyeongju Kim clan, was related to the Gaya royal house, which was the Gimhae Kim clan) and given the rank of "true bone," the second-highest level of the Silla bone rank system. General Kim Yu-shin of Silla (also of the Gimhae Kim clan) was a descendant of the last king of Gaya.

Gallery

See also
 History of Korea
 List of Korean monarchs
 Daegaya
 Creation myth of Geumgwan Gaya

References

Cheol, S.K.  (2000).  Relations between Kaya and Wa in the third to fourth centuries AD.  Journal of East Asian Archeology 2(3-4), 112-122.
Il, yeon. Garak-gukgi chronicles, Samgukyusa

Gaya confederacy
Gayageu
Former countries in Korean history
43 establishments
532 disestablishments
Wajinden
States of the Wajinden

Geumgwan Gaya


An Thamnochortus karooica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder. An Thamnochortus karooica in nahilalakip ha genus nga Thamnochortus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thamnochortus

Thamnochortus karooica


مدينة بيروت الرياضية أو مدينة كميل شمعون الرياضية، هي مدينة رياضية تقع في منطقة الجناح في العاصمة اللبنانيّة بيروت، إذ تُعتبر من أهم المنشئات الرياضية فيها. تأسست عام 1957.

التأسيس
بنيت المدينة الرياضية، في عام 1956 في عهد الرئيس كميل شمعون، وحملت رسمياً اسمه وتمّ تدشينها في 12 آب عام 1957م.

وكانت المباراة الافتتاحية مباراة ودية ضد نادي بترولول، حيث فاز لبنان بهدف مقابل لا شيء سجله الهدف جوزف أبو مراد، وكان ذلك في افتتاح الدورة العربيّة الثانية بحضور رئيس الجمهورية اللبنانيّة وعاهل المملكة العربيّة السعودية سعود بن عبد العزيز آل سعود، ووفود رسمية من مختلف دول العالم وشعبية من كافة المناطق اللبنانية.

إعادة الافتتاح
بقيت مدينة كميل شمعون تحمل اسمه. إلا أنه وخلال عملية اجتياح بيروت، دمر طيران العدو الإسرائيلي في حربه الهمجية على لبنان المدينة الرياضية بحجة وجود مقاومين فيها. وفي الرابع من أيلول عام 1993م إعيد ترميمها بدعم من دولة الرئيس الشهيد رفيق الحريري وبتمويل سعودي -كويتي حيث وضع الحجر الأساس لإعادة بنائها لاستقبال الدورة العربيّة الثامنة من تموز عام 1997م

افتتحت الدورة السادسة للألعاب الفرنكوفونية السادسة في بيروت، على ستاد مدينة كميل شمعون الرياضية. وانطلق الحفل بحضور نحو 20 ألف متفرج تقدمهم رئيس الجمهورية اللبنانية ميشال سليمان وأمين عام المنظمة الفرنكوفونية السنغالي عبدو ضيوف والأمير ألبير دو موناكو ورئيس حكومة فرنسا فرانسوا فيون ووفود وزارية ورسمية من عدد كبير من الدول المشاركة في الدورة، وشخصيات سياسية وفعاليات والوفود الرياضية والثقافية المشاركة من 42 دولة.

مراجع

الرياضة في لبنان
منشآت رياضية
مبان ومنشآت اكتملت في 1957

مدينة بيروت الرياضية


Prunus nigra, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas, nativa del este de Norteamérica desde Nuevo Brunswick y Manitoba,  al sur hasta Connecticut a través de Iowa. Anteriormente se encontraba en Ohio pero se cree que se ha extinguido en este estado.

Descripción
Se trata de un arbusto caducifolio o pequeño árbol que alcanza un tamaño de 10 m de altura con un tronco de hasta 25 cm de diámetro, con las ramas bajas, y densa corona de ramas tiesas y rígidas. La corteza es de color gris-marrón, la capas más antiguas salen en las placas de espesor. Las ramillas son de color verde brillante al principio, después se tiñen de color marrón oscuro con rojo, y son espinosas. Los brotes de invierno son de color castaño, acuminados, de hasta 8 mm de largo.

Las hojas son alternas, simples, oblongo-ovadas u obovadas, de 5-12 cm de largo y 3-7 cm de ancho, en forma de cuña o ligeramente en forma de corazón o redondeada en la base, contraída en el ápice, el nervio central visible, ligeramente teñidas de rojo, son suaves, llegando a ser de color verde brillante por encima y más pálido por debajo cuando está madura. Los pecíolos de las hojas son fuertes, con dos grandes glándulas oscuras.

Las flores tienen 15-25 mm de diámetro, con cinco pétalos redondeados,  de color blanco a rosa pálido,  fragantes, producidas en tres o cuatro umbelas de flores, con pedúnculos cortos y gruesos, y aparecen de mediados a finales de la primavera. Los pedúnculos florales son de color rojo oscuro y delgados. El cáliz es de color rojo oscuro, de cinco lóbulos. Tiene 15-20 estambres, insertos en el tubo del cáliz; filamentos filiformes, anteras violáceas. El fruto es una drupa oblonga-oval de 25-30 mm de largo con una resistente piel gruesa, de color rojo anaranjado. La especie crece mejor en suelos aluviales.

Usos
La fruta se come cruda o cocida y se convierte en conservas y jaleas.

La madera es de color rojo brillante color marrón, pesada, dura, fuerte y de grano fino, con una densidad de 0,6918.

Taxonomía
Prunus nigra fue descrita por William Aiton y publicado en Hortus Kewensis; or, a catalogue... 2: 165, en el año 1789.
Etimología
Ver: Prunus: Etimología

nigra: epíteto latíno que significa "negra"

Referencias

Enlaces externos

 USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) [Online Database].

nigra
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1789
Taxones descritos por William Aiton
Cultivos originarios de América del Norte
Nigra

Prunus nigra


Harry Worton (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député provincial libéral de la circonscription ontarienne de Wellington-Sud de 1955 à 1985.

Biographie
Né à Guelph en Ontario, Worton étudie au Guelph Collegiate et travaille ensuite comme cuisinier.

Politique
Échevin dans le conseil municipal de Guelph en 1945, 1946, 1947, 1950 et en 1951, il occupe la fonction de maire de 1952 à 1955.

Élu en 1955, il est réélu en 1959, 1963, 1967, 1971, 1975, 1977 et en 1981. Worton passe l'ensemble de sa carrière politique dans l'opposition et ironiquement, alors qu'il ne se représente pas en 1985, les libéraux forme un gouvernement minoritaire.

Durant sa carrière, il occupe le poste de whip durant un certain temps. Il supporte Jim Breithaupt lors de la course à la direction du parti libéral en 1982. Worton n'opère jamais de bureau de circonscription et rencontre ses concitoyens à leur domicile privé. Bien que les médias locaux rapporte que Worton ne c'est jamais exprimé en chambre, son travail de parlementaire était tout de même très respecté.

Après la politique
À la suite du décès de Worton en 2002, l'ancien chef libéral Robert Nixon exprime son respect et la contribution de Worton sur sa carrière.

Résultats électoraux

Références
Harry A. Worton - Assemblée législative de l'Ontario

Liens externes

Naissance en février 1921
Naissance à Guelph
Député du Parti libéral de l'Ontario
Maire de Guelph
Décès en mars 2002
Décès à Guelph
Décès à 81 ans

Harry Worton


Triatlonul a fost inclus în programul olimpic de Jocurile Olimpice de vară din 2000 de la Sydney.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de vară din 2012.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Triatlon la Comitetul Olimpic Internațional
  Triatlon la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Triatlon la Jocurile Olimpice


Drijeva, srednjovjekovno trgovište pored današnjeg naselja Gabela. Ime su dobila po staroslavenskoj riječi drijevo što je značilo drvo, ali i lađu. Građa na latinskom jeziku Drijevu je nazivala imenom Forum Narenti vel mercatum de Narenta, a nazivala se još i Neretvanskim Gradom. Dubrovački spisi nazivaju je Drijeva, portus Narenti, forum Narenti i gabella Nerente. Moguće je da su se Drijeva nalazila na lijevoj obali Neretve, a na desnoj obali Krupe.

Prvi spomen Drijeva je 1186. u ugovoru između srpskog velikog župana Stefana Nemanje i Dubrovnika. Njime se dubrovačkim trgovcima jamčila sloboda trgovanja u Drijevima. U Drijevima se odvijala trgovina s Bosnom, i to ponajviše solju, žitom, pa čak i robovima. Vlasništvo nad Drijevima često se mijenjalo. Tako su oko 1280. bila u posjedu Đorđa (sina humskog kneza Andrije), početkom 14. stoljeća pod srpskom vlašću, od 1357. u posjedu Mađara, a nakon 1382. u posjedu Tvrtka I. U to vrijeme se spominju Dubrovčani kao zakupnici carine, za što su plaćali godišnju zakupninu od 6000 dukata. U 15. stoljeću vlasnici su bili vojvoda i herceg Hrvoje Vukčić Hrvatinić (od 1404.), vojvoda Sandalj Hranić (od 1410.), herceg Stjepan Vukčić Kosača (od 1435.) te kralj Stjepan Tomaš (od 1444.). Osmanlije su Drijeve spalile 1448., a Mlečani su na drugoj obali Neretve osnovali novo naselje. Tada počinje gubiti na važnosti, a Osmanlije je zauzimaju 1493. i nastavljaju ubirati carinu.

Galerija

Izvori

Građevine u Čapljini
Povijest Bosne i Hercegovine (1102. – 1463.)

Drijeva


Vezi și
 Bunul comun
 Domeniul Public Maritim Terestru
 Bunurile din domeniul public în Mexic

Drept administrativ

Domeniul public (drept administrativ)


Cebren, Yunan mitolojisindeki okeanidlerden biri. Diğer okeanidler gibi Tethys ve Okeanos'un çocuğudur. Bir nehir-tanrı olan Cebren'in nehri Troy yakınlarında bulunmaktadır.

Ayrıca Cebren Asterope, Hesperia ve Oenone'nin babasıdır.

Okeanidler

Kebren


Emniyet pensesi, emniyet telini büklümlendirmeye yarayan bir el aletidir.

Emniyet teli, cıvata ile somunu birbirine vidaladıktan sonra gevşemesini önler. Böylece bağlama elemanlarının zamanla gevşeyip yuvasından çıkmasının önüne geçilmiş olur.

El aletleri
Tutturucular

Emniyet pensi


El topónimo Adamsville puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Adamsville, una ciudad en el estado de Alabama;
 Adamsville, una área no incorporada en el estado de Delaware;
 Adamsville, una villa en el estado de Ohio;
 Adamsville, un lugar designado por el censo en el estado de Pensilvania;
 Adamsville, un pueblo en el estado de Tennessee.

Adamsville


Willy Drügemüller (* 18. Mai 1891 in Berlin; † 20. Februar 1965 ebenda) war ein deutscher Gewerkschafter, SPD-Politiker und SED-Funktionär.

Leben
Willy Drügemüller wurde als Sohn eines Tischlermeisters und Gastwirtes geboren. Nach dem Volksschulabschluss 1905 absolvierte er eine Lehre als Maurer bei einer Berliner Firma, besuchte danach bis 1908 die Fachschule für das Maurer-, Zimmerer- und Dachdeckergewerbe und arbeitete im Anschluss als Bautechniker. Seine berufliche Tätigkeit führte ihn unter anderem nach Belgien, Österreich, Ungarn, Dalmatien, Rumänien und in die Schweiz. Von 1915 bis 1918 nahm er als Soldat am Ersten Weltkrieg teil, zunächst als Dolmetscher, später als Pionier.

Drügemüller trat 1910 in die SPD ein und war von Januar 1920 bis 1922 als Parteisekretär für den Landkreis Beeskow-Storkow tätig. Zugleich fungierte er als Vorsitzender des SPD-Unterbezirkes Teltow-Beeskow. Für den Deutschen Baugewerksbund, dem er sich ebenfalls angeschlossen hatte, war er von November 1922 bis 1933 Geschäftsführer und Vorsitzender der Filiale in Berlin. Drügemüller war 1924 Stadtverordneter und Ratsherr in Beeskow, von 1924 bis 1933 Mitglied des Kreistages und des Kreisausschusses des Kreises Beeskow, von 1921 bis 1925 Mitglied des Brandenburgischen Provinziallandtages und von Februar 1924 bis 1933 Mitglied des Preußischen Landtages. Neben seinen politischen Funktionen war er seit 1928 Mitglied der Reichsforschungsgesellschaft für Wirtschaftlichkeit im Bau- und Wohnungswesen sowie stellvertretendes Vorstandsmitglied der Reichsanstalt für Arbeitsvermittlung und Arbeitslosenversicherung. 1932 wurde er Mitglied des Revisionsverbandes gemeinnütziger Baugenossenschaften e.V.

Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten musste Drügemüller seine politischen Ämter niederlegen und seinen Beruf aufgeben. Er wurde am 6. Juni 1933 verhaftet, ins Gefängnis des Amtsgerichtes Königs Wusterhausen gebracht und am 27. Juni ins KZ Oranienburg überführt. Später wurde er in das Nebenlager Blumberg verbracht, kam dann aber wieder nach Oranienburg und wurde am 21. Dezember 1933, nach abermaliger Inhaftierung im Amtsgerichts-Gefängnis, entlassen. Noch bis April 1934 wurde Drügemüller unter Polizeiaufsicht gestellt. In den folgenden Jahren erwarb er ein Getreide- und Futtermittelgeschäft in Driesen, das er bis 1945 als selbständiger Kaufmann betrieb. Im Zuge des Attentats auf Hitler wurde er Ende August 1944 für etwa eine Woche inhaftiert.

Drügemüller zog im Juni 1945 wieder zurück nach Beeskow und wurde dort Direktor der Kreisgenossenschaft. Im März 1946 trat er in den Verwaltungsdienst ein und bekam eine Stelle als Hauptsachbearbeiter für die Landwirtschaft beim Landratsamt. Er betätigte sich wieder politisch, wurde Vorsitzender der SPD im Kreis Beeskow-Storkow und amtierte von August 1946 bis zu seiner Abberufung Ende 1948 als Landrat des Kreises Osthavelland. Ihm wurde vorgeworfen, weniger linientreue Ortsbürgermeister in ihrer Tätigkeit und Einschätzung zu unterstützen. Nach der Zwangsvereinigung von SPD und KPD zur SED wurde er Mitglied des SED-Bezirksvorstandes in Bernau bei Berlin. Mit dem Verlust des Landratsamtes wurde er Geschäftsführer eines Kommunal-Wirtschaftlichen Unternehmens. Im Juni 1951 verließ er die DDR, siedelte nach West-Berlin über und ließ sich in Berlin-Neukölln nieder.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 318.

Weblinks

  bei der Stiftung Brandenburgische Gedenkstätten

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Mitglied des Provinziallandtages von Brandenburg
Landrat (Brandenburg)
SPD-Mitglied
SED-Funktionär
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1891
Gestorben 1965
Mann
Häftling im KZ Oranienburg

Willy Drügemüller


Çukurelma, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya merkezine 93 km, Elmalı ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Elmalı'nın mahalleleri

Çukurelma, Elmalı


Agastachys, monotipski biljni rod iz porodice dvoličnjakovki. Jedina je vrsta A. odorata, grm ili manje drvo koje kao endem raste jedino na zapadu Tasmanije.

Rod i vrsta opisani su 1811.

Sinonimi
 Lippomuellera odorata Kuntze

Izvori

Dvoličnjakovke
Flora Tasmanije

Agastachys


إيجو هو صنف من أصناف الوافل المجمد أو بسكويتات الوافل المجمّدة وتؤكل في كندا، المكسيك والولايات المتحدة الأمريكية، واللإيجو مملوك من قبل شركة كيللوجو. شعارهم التسويقي منذ الستّينات كان "L'Eggo my Eggo " . بسكويتات الوفل هذه تأتي بعدة نكهات منها العادي، العناب أو التوت، الفراولة، قرفة ، تفاح ،و رقائق الشوكولاتة.تصنع من الإيجو الخبز الفرنسي أيضاً والفطائر.

في مجلة الثروة (Fortune)، تم التصريح بأنّ الإيجو يمتلك أو يحتكر 65 % من اسهم سوق الوافل المجمد.
منتجات الفطورِ الأخرى سوقت تحت هذا التصنيف تتضمّن أعواد الخبز الفرنسي، كعك المافن ، حبوب فطورِ، عصير.
47 مليون دولار أمريكي تم صرفها مقابل جهد الإعلان المطلق للترويج لعصير إيجو الجديد في عام 2003.

وافلات الإيجو

 النوع المنزلي الصنع
 حليب الزبدة
 العناب
 الرقاقة الشوكولاتية
 خبز موزِ
 التفاح سينامون
 نخب سينامون
 الخبز الفرنسي
 الفانيلا الفرنسي

المصادر

 https://web.archive.org/web/20090228203636/http://www2.kelloggs.com/brand/brand.aspx?brand=148&cat=eggo
 http://money.cnn.com/magazines/fortune/fortune_archive/2005/10/31/8359152/index.htm Ehrbar, Al. Fortune Magazine. October 31, 2005.
 Kellogg's Eggo products
 http://www2.kelloggs.com/Product/ProductDetail.aspx?brand=148&product=3332&cat

انظر أيضًا

 وافل.

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للإيجو

أطعمة إفطار
بان كيك
تأسيسات سنة 1953 في كاليفورنيا
شركات أغذية
طعام سهل التحضير
مطبخ أمريكي
مطبخ كندي
مطبخ مكسيكي
منتجات عرضت في 1953
وجبات سريعة

إيجو


Matela Portekiz'de Vimioso belediyesine bağlı olan, 45,81 km2 yüzölçümüne sahip, 338 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vimioso

Matela (Vimioso)


Loher Moos ist seit 1922 ein Stadtteil der kreisfreien Stadt Nürnberg, Teil des statistischen Bezirks 83 Marienberg.

Lage
Der Stadtteil Loher Moos liegt im Norden von Nürnberg zwischen Ziegelstein (im Norden), Schafhof (im Osten), Herrnhütte und Klingenhof (im Süden) und dem Volkspark Marienberg (mit den Sportanlagen des ehemaligen Gauligisten ASN Pfeil Nürnberg sowie des ehemaligen Handballbundesligisten TuSpo Nürnberg) im Westen.

Straßen

Kirchen
 Evangelisch-lutherische Melanchthongemeinde Ziegelstein
 Katholische Pfarrei St. Georg Ziegelstein

Verkehr
Südöstlich des Stadtteils Loher Moos verläuft die Äußere Bayreuther Straße, die als Bundesstraße 2 stadtauswärts zur Bundesautobahn 3 führt. Der Süden ist mit dem U-Bahnhof Herrnhütte und dem Nordostbahnhof verkehrstechnisch an den ÖPNV Nürnbergs angebunden.

Literatur

Weblinks
 Denkmalschutz Nürnberg.de (PDF; 7,5 MB)
 Baukunst Nürnberg

Einzelnachweise

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg

Loher Moos


Dagmar Schmauks (* 13. Juli 1950 in Neuss) ist eine deutsche Semiotikerin und Hochschullehrerin.

Leben
Schmauks studierte von 1973 bis 1976 Erziehungswissenschaften in München und arbeitete anschließend bis 1984 in Berchtesgaden als Lehrerin. Parallel absolvierte sie von 1981 bis 1985 ein Studium der Philosophie und Linguistik in Salzburg, das sie mit der Magisterarbeit Der Kanon vom umgekehrten Verhältnis zwischen Extension und Intension abschloss.

Von 1985 bis 1991 war sie wissenschaftliche Mitarbeiterin im Sonderforschungsbereich 314 (Künstliche Intelligenz (KI), Wissensbasiertes Systeme) am KI-Labor des Lehrstuhls für Informatik IV der Universität des Saarlandes. 1990 wurde sie mit der Dissertation Deixis  in der Mensch-Maschine-Interaktion. Multimediale Referentenidentifikation durch natürliche und simulierte Zeigegesten promoviert. 1991/1992 arbeitete sie als wissenschaftliche Mitarbeiterin der Philosophischen Fakultät. 1995 erhielt sie die Lehrberechtigung für Semiotik mit der Habilitationsschrift Multimediale Informationspräsentation am Beispiel von Wetterberichten. Mit einem Werkvertrag war sie 1996 im Sonderforschungsbereich 378 (Ressourcenadaptive Kognitive Prozesse) der Fachrichtung Philosophie tätig.

1997 wurde sie Privatdozentin an der TU Berlin. Von 1998 bis 2004 war sie Mitherausgeberin der 1979 gegründeten Zeitschrift für Semiotik, des Organs der Deutschen Gesellschaft für Semiotik.

Seit 2004 ist sie außerplanmäßige Professorin für Semiotik an der Arbeitsstelle für Semiotik der TU Berlin.

Für das Deutsche Schweinemuseum erarbeitete sie die 2004 gezeigte Sonderausstellung Die Lust ein Schwein zu sein – Das Schwein in Redensart, Schlagzeile, Werbung und Comic.

Ihre Forschungsgebiete sind visuelle Zeichensysteme, Kultur- und Körpersemiotik, zeichengesteuerte Orientierung im Raum, Kartosemiotik, multimediale Interaktionen und linguistische Pragmatik.

Sie ist Autorin der Zeitschrift Deutsche Sprachwelt.

Schriften (Auswahl)
 Orientierung im Raum. Zeichen für die Fortbewegung. Tübingen 2002, ISBN 3-86057-096-X.
 Semiotische Streifzüge. Essays aus der Welt der Zeichen. Berlin, Münster 2007, ISBN 978-3-8258-0705-4.
 Denkdiäten, Flachflieger und geistige Stromsparlampen. Die kognitive Struktur von Redewendungen zur Dummheit. Aachen 2009, ISBN 978-3-8322-8486-2.
 Dummheit – schimpfen. Ein Ratgeber. Obernburg am Main 2010, ISBN 978-3-939462-13-2.
 Spitze Bemerkungen und schwammige Argumente. Tastsinn und Handhabung in Redewendungen. Tübingen 2015, ISBN 978-3-95809-001-9.

Weblinks

 Dagmar Schmauks auf der Seite der TU Berlin

Einzelnachweise

Semiotiker
Sachbuchautor
Herausgeber
Hochschullehrer (Technische Universität Berlin)
Deutscher
Geboren 1950
Frau

Dagmar Schmauks


Dasylirion gentryi, es una especie  de planta  fanerógama de la familia Asparagaceae, anteriormente de las ruscáceas. Es nativa de México.

Descripción
Tiene un tallo corto leñoso que alcanza un tamaño de 50 cm de altura. Las hojas de color verde, lisas y dentadas de 70 a 130 cm de largo por 10 - 25 mm de ancho. Dispuestas irregularmente, presenta largas espinas dirigidas hacia arriba de hasta 2 mm de longitud. La inflorescencia es paniculada,  de 2 a 4 m de altura. La flores son de color blanco a crema. El período de floración se extiende de marzo a abril. El fruto en forma de cápsulas ovaladas que contienen una o raramente dos semillas.

Distribución y hábitat

Dasylirion gentryi se encuentra en el sureste de Sonora en México y en la región de Chihuahua a una altitud de 1100 a 1700 metros. Crece en las laderas rocosas y en los bosques abiertos, asociada con la Yucca declinata y varias especies de agaves.

Taxonomía
Dasylirion gentryi fue descrita por Bogler y publicado en Brittonia 50(1): 71, en el año 1998.
Etimología
Dasylirion: nombre genérico compuesto que deriva de la palabra griega: dasys para "rugosa" , "descuidada" y leirion de "lirio", que probablemente fue elegido debido a las hojas largas y desordenadas.

gentryi: epíteto otorgado en honor del botánico Howard Scott Gentry.

Referencias

Enlaces externos

gentryi
Flora de México
Plantas descritas en 1998
Plantas descritas por Bogler

Dasylirion gentryi


Buenos muchachos es el tercer álbum de la banda argentina de ska La Mosca Tsé-Tsé. Éste fue lanzado en el año 2001.

Listado de canciones

Videos
Hasta el momento se le conocen cuatro videos musicales:
Te quiero comer la boca (2001)
Todos tenemos un amor (2001)
Hoy estoy peor que ayer (2001)
Buenos muchachos (2002)
Todo pasa (radio single) (2002)

Referencias
 Discogs

Álbumes de ska
Álbumes de 2001
Álbumes de La Mosca Tsé-Tsé
Álbumes en español

Buenos muchachos (álbum de La Mosca)


Kelebek Etkisi (Özgün adı: The Butterfly Effect), 2004 yılı ABD yapımı bir Dram, bilimkurgu ve gerilim filmi. Başrollerini Ashton Kutcher, Amy Smart, Eric Stoltz paylaşmaktadır.

Konu
Evan Treborn doğuştan zihinsel sorunları olan bir çocuktur. Kötü olaylar yaşamış fakat gidip gelen hafızası yüzünden bu olayları tam olarak hatırlayamamaktadır. Zaman geçer, Evan artık bir yetişkin olur ve hafıza sorunu olmadan gayet normal bir yaşantı sürer. Bir gün küçüklüğünde sorunu çözmek için tuttuğu günlüklerden birini tesadüfen okur ve zamanda yolculuk yaparak yarım anılarının hatırlayamadığı karanlık kısmına döner. O anda değiştirdiği olaylar bulunduğu zamandaki yaşantısını etkileyecek ve geri döndüğünde kimsenin zarar görmediği normal bir hayat için mücadele verecektir.

Türkiye Düstrübütörü
Fida Film tarafından Türk sinema severler ile buluşturulmuştur.

Oyuncular

 Ashton Kutcher .... Evan Treborn
 Amy Smart .... Kayleigh Miller
 Melora Walters .... Andrea Treborn
 Elden Henson .... Lenny Kagan
 William Lee Scott .... Tommy Miller
 John Patrick Amedori .... Evan Treborn - 13
 Irene Gorovaia .... Kayleigh Miller - 13
 Kevin G. Schmidt .... Lenny Kagan - 13
 Jesse James .... Tommy Miller - 13
 Logan Lerman .... Evan Treborn - 7
 Sarah Widdows .... Kayleigh Miller - 7
 Jake Kaese .... Lenny Kagan - 7
 Cameron Bright .... Tommy Miller - 7
 Eric Stoltz .... George Miller
 Ethan Suplee .... Thumper
 Nathaniel DeVeaux ... Dr. Redfield
 Kevin Durand .... Carlos
 Callum Keith Rennie .... Jason Treborn
 Lorena Gale .... Bayan Boswell
 Tara Wilson .... Heidi
 Jesse Hutch .... Spencer
 Sarah Gruber .... Bystander 1

Dış bağlantılar

 Original script

Psikolojik bilimkurgu filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik filmleri
2000'lerde fantastik filmler
Aryan Kardeşliği
New Line Cinema filmleri
2004 çıkışlı bilimkurgu filmleri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik filmleri
2004 çıkışlı psikolojik gerilim filmleri
Zamanda yolculuk filmleri
Matematik ile ilgili filmler
Amerika Birleşik Devletleri psikolojik gerilim filmleri
Eric Bress'in yönettiği filmler
J. Mackye Gruber'in yönettiği filmler
Chris Bender'in yapımcısı olduğu filmler
A. J. Dix'in yapımcısı olduğu filmler
J. C. Spink'in yapımcısı olduğu filmler
Eric Bress'in senaryosunu yazdığı filmler
J. Mackye Gruber'in senaryosunu yazdığı filmler
Michael Suby'nin müziğini yaptığı filmler
Matthew F. Leonetti'nin görüntülediği filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu gerilim filmleri
2000'lerde İngilizce filmler

Kelebek Etkisi


Manipulation er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Christina Christensen.

Handling
MANIPULATION er en film om overvågning og jalousi, men hvem er det egentligt, der overvåger hvem?

Medvirkende

 Jens Hamborg Koefoed
 Pepper Potemkin
 Christina Christensen

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Manipulation (film)


Cloratul este anionul provenit de la acidul cloric și are formula ClO3-, astfel că atomul central de clor are un număr de oxidare egal cu +5. Clorații sunt compușii chimici ionici care conțin anionul clorat, fiind sărurile cu metale ale acidului cloric (de exemplu, clorat de potasiu KClO3 sau clorat de sodiu NaClO3). Conform teoriei RPESV, anionul clorat are o geometrie de piramidă trigonală.

Vezi și
Hipoclorit
Clorit
Perclorat

Legături externe

Anioni

Clorat


Erik Abrahamsen, (født 9. april 1893 i Brande i Jylland, død 17. februar 1949) var en dansk musikhistoriker.

Abrahamsen gik gennem musikkonservatorium i København, tog magisterkonferens ved universitetet i København, og doktorgrad i Fribourg (Schweiz). Han var organist og assistent ved Det Kongelige Bibliotek (musikafdelingen), indtil han i 1924, blev lektor i musikvidenskab på universitetet, og i 1926, danmarks første professor i faget.

Abrahamsen, offentliggjorde, blandt andre Liturgisk musik i den danske kirke efter reformationen (1919), hans ph.d. - afhandling om de romerske og tyske elementer i den gregorianske sang og danske folkesang, Éléments romans et allemands dans le chant grégorien et la chanson populaire en Danemark, (1923), og Tonekunsten (1927). Han har også oversat Romain Rollands musiklitterære arbejde og skrev en lang række musikhistoriske artikler i Svensk uppslagsbok.

Kilder
 Artiklen, eller dele af det, er oversat fra Wikipedia på svensk
 Behrend, W.:
 Svensk uppslagsbok, Lund, sverige, i 1929

Musikhistorikere fra Danmark
Professorer fra Københavns Universitet
Personer fra Jylland
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Erik Abrahamsen


Etna Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Etna Township (Indiana)
 Etna Township (Iowa)
 Etna Township (Ohio)
 Etna-Troy Township (Indiana)

Etna Township


Das Filmfestival von Gramado (portugiesisch: Festival de Cinema de Gramado oder Festival de Gramado) ist ein Filmfestival, das seit 1973 jedes Jahr in der südbrasilianischen Stadt Gramado stattfindet. Die Idee, ein Filmfestival zu organisieren, entstand 1969 nach einer Filmschau während des "Festa das Hortênsias" (Hortensienfest). Wegen der Schwierigkeiten, in denen sich die brasilianische Filmindustrie zu der Zeit befand, werden seit 1992 neben brasilianischen Produktionen auch andere lateinamerikanische Filme zugelassen.

Hauptveranstaltungsort des Festivals ist der Palácio dos Festivais in Gramado.

Weblinks

 Offizielle Website des Festivals

Gramado
Veranstaltung in Gramado
Erstveranstaltung 1973

Filmfestival von Gramado


Lise Bech (født 16. september 1961 i Esbjerg) er en dansk politiker som siden 18. august 2022 har repræsenteret Danmarksdemokraterne i Folketinget. Hun har været folketingsmedlem valgt i Nordjyllands Storkreds siden 2015 og repræsenterede Dansk Folkeparti indtil februar 2022 hvor hun meldte sig ud af partiet og blev løsgænger indtil august.

Baggrund
Hun blev født den 16. september 1961 som datter af forhenværende salgsdirektør Poul Erik Bech og forhenværende danselærerinde og sygehjælper Ellen Baagøe Bech.

Bech er uddannet kontorassistent fra Handelsskolen i Aars og merkonom i ledelse og samarbejde fra Aalborg Handelsskole. Hun var selvstændig forretningsfører og bogholder 2010-2015.

Politisk karriere
Bech var medlem af Dansk Folkeparti fra partiets stiftelse i 1995 og var samme år med til stifte partiets lokalforening i Støvring Kommune. og hun var bestyrelsesmedlem i lokalforeningen fra 1996 til 2006.

Hun var byrådsmedlem i Støvring Kommune 1999-2006 og medlem af kommunens teknik- og miljøudvalg samt børne- og kulturudvalg. Hun blev igen byrådsmedlem da hun i 2014 indtrådte i byrådet i Rebild Kommune efter Rikke Karlsson som var valgt til Europa-Parlamentet for Dansk Folkeparti. Hun var medlem af Rebild Kommunes sundhedsudvalg og arbejdsmarkedsudvalg. Lise Bech trådte ud af byrådet efter folketingsvalget 2015 for at varetage arbejdet i Folketinget.

Ved folketingsvalget 2015 blev hun valgt for Nordjyllands Storkreds med 4.181 personlige stemmer. DF gik generelt stærk tilbage ved folketingsvalget 2019, og Bech havde også en nedgang i personlige stemmer til 2306, men det lykkedes hende at blive genvalgt.

Bech var Dansk Folkepartis fødevareordfører 2015-2022, landbrugsordfører 2016-2022 og beredskabs- og veteranordfører 2019-2022.

Ved formandsvalget til i Dansk Folkeparti i januar 2022 støttede hun Martin Henriksen der ikke blev valgt. Fire uger efter formandsvalget, som Morten Messerschmidt vandt, meldte hun sig ud af partiet sammen med flere andre folketingsmedlemmer efter en kraftig kritik af Messerschmidts ledelsesstil.  Hun var løsgænger i Folketinget til august 2022 hvor hun skiftede til Danmarksdemokraterne og også blev folketingskandidat for Danmarksdemokraterne i Nordjylland Storkreds.

Referencer

Nuværende folketingsmedlemmer fra Danmarksdemokraterne
Tidligere folketingsmedlemmer fra Dansk Folkeparti
Tidligere løsgængere i Folketinget
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Folketingsmedlemmer i 2020'erne
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Dansk Folkeparti

Lise Bech


Detlef ist ein Dokumentarfilm von Stefan Westerwelle und Jan Rothstein, der auf der Berlinale 2012 uraufgeführt wurde. Der Film behandelt das Leben von Detlef Stoffel, der in den 1970er-Jahren einer der wichtigsten Aktivisten der Lesben- und Schwulenbewegung Deutschlands war.

Inhalt
Der sechzigjährige Detlef Stoffel lebt heute in Bielefeld, wo er seine mehr als 90 Jahre alte Mutter pflegt. Anhand von Archivmaterial wird aus seinem Leben erzählt, von seinem Coming-out Anfang der 1970er bis zum Ende seines aktiven Engagements in der politischen Schwulenbewegung 1980. Zu Wort kommen auch teils prominente Interviewpartner, die in den 1970er-Jahren zu Stoffels Umfeld gehört haben. Der Film beschränkt sich aber nicht auf die Beschreibung der Vergangenheit, sondern porträtiert auch den heutigen Detlef Stoffel.

Rezeption
Elmar Kraushaar nannte den Film in der Frankfurter Rundschau eine "nachdenkliche und oft nüchtern-lakonische Filmbilanz" und lobt, die Filmemacher erzählten "erstaunlich kompetent mit dem stimmig dosierten Einsatz von Dokumentarmaterial und Zeitzeugenaussagen." Nach Ansicht des Rezensenten des Tagesspiegels sind einige der Aufnahmen "von unschätzbarem Wert" und vermitteln eine "Ahnung vom Chaos der Zeit".

Weblinks

 Detlef auf der Homepage von Detlef Stoffel
 Detlef im Programm der Berlinale

Einzelnachweise

Dokumentarfilm
Deutscher Film
Homosexualität im Film
Filmtitel 2012

Detlef (Film)


Utahceratops era un dinozaur erbivor ce a trăit în Cretacic, în America de Nord.

Numele lui înseamnă "față cu coarne  din Utah". Acesta era înrudit cu: Einiosaurus, Protoceratops, Triceratops,  Chasmosaurus, Pachyrynhosaurus, Psittacosaurus, Koreaceratops, Styracosaurus, Nasutoceratops,  Sinoceratops, Albertaceratops, Machairoceratops, Zuniceratops, Yamaceratops, Anchiceratops etc. Unde a fost descoperit, în acele locuri nu sălășuia de unul singur; acolo au fost descoperiți următorii: Prădătorii Utahraptor și Teraphoneus, împlătoșații Gastonia și Nasutoceratops și Parasaurolophus.

Note

Dinozauri din Cretacic
Dinozauri erbivori
2010 în știință
Genuri de dinozauri

Utahceratops


Mecachrome SAS je inženjerska tvrtka koja se bavi zrakoplovstvom, automobilskom industrijom, motociklističkim utrkama i industrijskim inženjeringom.

Tvrtka je osnovana 1937., a danas joj je središte u gradu Amboise u Francuskoj. Zahvaljujući snažnom bogatstvu - stručnosti, učinkovitosti, konkurentnosti, Mecachrome je postao svjetski lider u sektoru precizne mehanike. Visoko kvalificirani zaposlenici, ultra učinkovita oprema i globalni proizvodni prostor veći od 185 000 m² danas omogućuju Mecachromeu da razvije rješenja s dodanom vrijednošću za svoje kupce. Njihove tvrtka smještene su u Europi, Sjevernoj Americi i Sjevernoj Africi na 13 proizvodnih mjesta. Mecachrome je strateški partner glavnih industrijskih tvrtki u sektorima zrakoplovne, automobilske, moto sportove, obrane i energetike. Mecachrome je u 2017. godini prijavio 405 milijuna eura prihoda i zapošljavao više od 3000 ljudi u svijetu.

Od 1979. Mecachrome je uključen u Renaultov sportski program u automobilizmu, a od 1983. Renault počinje s proizvodnjom motora za pojedine momčadi Formule 1. U sezonama 1998. i 1999., Renaultovi motori momčadi Williams F1 su nosili ime Mecachrome. Danas je Mecachrome dobavljač motora u Formuli 2 i Formuli 3.

Izvori

Vanjske poveznice
Mecachrome  Official website

Zrakoplovstvo u Francuskoj
Francuske tvrtke

Mecachrome


Suhoj S-70 Ohotnik-B (, lovac) ruska je teška bespilotna borbena letjelica koju su razvili Suhoj i Mikojan kao projekt zrakoplova šeste generacije. Dron se temelji na ranijem Mikojan Skatu, koji je dizajnirao MiG, i obuhvaća neke tehnologije borbenog zrakoplova pete generacije Suhoj Su-57.

Dizajn
Ohotnik se temelji se na konceptu »letećeg krila«, a konstrukcija uključuje upotrebu kompozitnih materijala i stealth premaza, čineći dron slabo uočljivim u letu. Ima masu od oko 20 tona i raspon krila oko 20 metara. Dron pokreće jedan turboventilatorski motor AL-31F, kakav se koristi na borbenom zrakoplovu Suhoj Su-27, ili poboljšani derivat AL-41F ugrađen na lovce Su-35S i prototipove Su-57. Iako je ispušna mlaznica prvog prototipa bila konvencionalna i mogla je povećati radarski potpis bespilotne letjelice, buduća nadogradnja mogla bi poboljšati ispušne plinove, kao i ulaz motora, kao što je prikazano na maketi na Međunarodnom zrakoplovnom i svemirskom salonu MAKS 2019. Maksimalna brzina drona navodno je 1000 km/h. Zrakoplov po izgledu ima neke sličnosti s RQ-170. Nagađa se da su ruski inženjeri mogli imati pristup onom koji su zarobili Iranci, ali sličan dizajn letećeg krila Mikojan Skat bio je u razvoju od 2005. Drugi prototip dobio je ravnu mlaznicu.

Specifikacije
 Posada: Nema
 Raspon krila: 20 m
 Prazna masa: 10 000 do 20 000 kg  (nije potvrđeno)
 Maksimalna masa pri polijetanju: 25 000 kg
 Pogon: 1 × Saturn AL-41F, derivat bez naknadnog izgaranja i bez vektoriranja potiska

Performanse
 Najveća brzina: 1000 km/h (620 mph, 540 čv)
 Domet: 6000 km (3700 mi, 3200 nmi)
 Borbeni domet: 3000 km (1900 mi, 1600 nmi)

Naoružanje
 2 unutarnja odjeljka za oružje za do 2000 kg vođenog i nevođenog streljiva

Izvori

Ruske vojne bespilotne letjelice

Suhoj S-70 Ohotnik-B