The Belgian Shepherd  (also known as the Belgian Sheepdog, and including the Belgian Malinois or the Chien de Berger Belge) is a breed of medium-sized herding dog from Belgium. While predominantly considered a single breed, it is bred in four distinct varieties based on coat type and colour; the long-haired black Groenendael, the rough-haired fawn Laekenois, the short-haired fawn Malinois, and the long-haired fawn Tervuren. In the United States, the American Kennel Club considers the four varieties to be separate breeds.

The breed descends from a common type of shepherd dog found throughout Western Europe that includes such modern breeds as the Bouvier des Ardennes, Dutch Shepherd and German Shepherd. A common sight in the service of Belgian shepherds for centuries, it was not until the end of the 19th century that a breed club was formed and attempts were made to standardise the breed.

In addition to its historical role as a herding dog, Belgian Shepherds have been used as assistance dogs, companion dogs, detection dogs, guard dogs, guide dogs, police dogs, and search and rescue dogs. The breed has a long history of being used by military forces, serving in both World Wars; they continue to be used by a number of militaries in a variety of roles to this day.

Appearance
The Belgian Shepherd is a medium-sized athletic breed with a body built for endurance, they typically stand between  with bitches being on average  shorter than dogs, they usually weigh between ; the breed standard states the ideal height is  for dogs and  for bitches. The breed has a long, slender head with triangular, erect ears that are rounded at the base, and a long, narrow but balanced muzzle, according to the breed standard a dog that stands 62 centimetres at the withers should have a head that is  long and a muzzle approximately half that length. The breed's body is muscular but not overly heavy; the body's length from shoulder to haunches is approximately the same as their height at the withers, proportionally slightly longer in bitches; they have a straight topline and their belly is neither low-slung nor overly high like that of a sighthound. The breed's chest is deep but not overly broad; their neck is muscular, widening at the shoulders with a slight arch at the nape; their tail is strong and of medium length and curves upwards slightly at the level of their knee; their forelegs are straight and well-boned, their hind legs are muscular and very powerful, none of the legs are overly heavy.

Varieties
The four varieties vary principally in their coat types and colours, the breed standard describes three coat varieties; long-haired, short-haired and rough-haired. Long-haired dogs have a long, smooth coat with short hair on their faces, ears and legs although there is long feathering on the rear of the legs, they have an abundant mane on their neck and chest, particularly long hair on the rear of their thighs and a bushy tail that forms a plume. Short-haired dogs have particularly short hair on the faces, ears and lower portion of their legs, short over the rest of the body and slightly longer on the neck and tail. Rough-haired dogs have a coat that is rough, dry and approximately  long over the body, they have shorter hair on the top of the muzzle and legs and, unlike the other coat types, they have long hair on the face and muzzle.

Groenendael
The Groenendael variety is long-haired, it has a solid black double coat, the outer coat is straight and particularly long around the shoulders, neck and chest; they have short hair on the face, and well feathered legs and tail.

Laekenois
The Laekenois variety is rough-haired, its coat is fawn in colour with discreet black overlay and is harsh, dry and normally slightly tangled in appearance; it has a bristled, feathered muzzle and limited feathering on the legs and tail. According to the breed standard, black overlay means the tips of the hair are black but not in patches or stripes such as brindle.

Malinois
The Malinois variety is short-haired, it is fawn in colour with black overlay, with a charcoal-coloured face and extremities.

Tervuren
The Tervuren variety is long-haired like the Groenendael; its double coat is typically fawn in colour with black overlay and with black extremities, although grey with black is known; it has a ruff of long hair around the neck and feathering on the legs.

Temperament
Belgian Shepherds are known to be highly intelligent, alert and sensitive; they are typically highly trainable, vigilant and hard-working with a strong guarding instinct making them protective of property and family, and very well suited for service with security services. The Groenendael and Tervueren varieties have a reputation for occasionally being snappy, making them less suitable as companion dogs for children; the Laekenois, whilst considered very good with children, can occasionally be troublesome with other dogs. The Belgian Shepherd responds well to training and responds very well to firm and understanding training; they require training from an early age, particularly the Laekenois which can have a tendency to try to dominate a weaker-willed master. The breed is very active, particularly the Malinois which may reflect its continued breeding for security roles, and they all require exercise; the breed adapts well to living indoors, although the Malinois is least suited to these environments.

History
Belgian Shepherds descend from a common type of herding dog as similar Western European breeds like the Bouvier des Ardennes, Dutch Shepherd and German Shepherd, and for centuries they were used by Belgian shepherds for this task. Unlike in other European countries where, throughout the 19th century, shepherd breeds were standardised and breeders made efforts to perpetuate their breeds, by the end of the century the Belgian Shepherd was becoming obsolete and was at danger of extinction. In 1891, the Club de Chien Berger Belge was formed with the purpose of saving the type and a team led by Professor Adolphe Reul of the Cureghem Veterinary School conducted a field survey of the type. As the Belgian Shepherd had for centuries been bred for working ability with little consideration given to form, Professor Reul found the type to vary greatly in appearance. As a part of their work, Professor Reul's team assembled 117 specimens and began the process of standardising them into distinct varieties. Classifying them as a single breed, initially Professor Reul's team divided the breed into six different varieties based on coat type and colour; between 1892 when the first breed standard was drafted and 1956, as few as two varieties and as many as eight were recognised by either the Club de Chien Berger Belge or the Société Royale Saint-Hubert.

In 1905 it was decided that interbreeding between the different varieties should be forbidden, but the disruptions caused by the First World War resulted in a decline in breed numbers, so in 1920 it was decided matings between the varieties should be allowed in order to preserve the breed and avoid issues resulting from inbreeding. The Second World War once again threatened the viability of the breed and in late 1945, it was decided once again that matings between dogs of the different varieties was to be encouraged, and through careful breeding the Belgian Shepherd recovered in numbers. In 1956 the current breed standard was adopted and it specified the four varieties known today; the Groenendael, Laekenois, Malinois and Tervuren.

The Groenendael variety is believed to have been created in 1885 by Nicholas Rose, owner of the Château de Groenendael. Rose owned a long-haired, black Belgian Shepherd bitch called "Petite", liking her look so much he spent over a year searching for a suitable mate, eventually finding a dog named "Piccard D'Uccle" who belonged to a shepherd called Mr Beernaert, these two are considered the foundation stock of the variety. Their finest progeny were called "Duc de Groenendael" and "Barroness" who were mated widely to Belgian Shepherds of different appearances with the black progeny retained. Initially Rose had wanted to name the variety the "Rose", but it was deemed this could cause confusion given their black colour so they were instead named after his château, Groenendael. During the First World War, Groenendaels were used by the Belgian Army to locate wounded soldiers and carry messages, their bravery was recognised by U.S. soldiers during the war and examples were imported to the U.S. in the following years; to this day in the US the name Belgian Shepherd or Belgian Sheepdog is commonly used to refer to the Groenendael.

The Malinois variety was said to be the first variety to breed true to type and initially they became so well-known in Belgium that at one time the other varieties were collectively called "other-than-Malinois", it was the Malinois that the other varieties were gauged against. The variety takes its name from the Mechelen region (called Malines in French), where it was the predominant coat type used by the local shepherds.

The Laekenois variety has always been the rarest; they take their name from the Château de Laeken, a residence of the Belgian royal family. The Laekenois was a favourite of Queen Marie Henriette, who frequently watched them in the service of the shepherds who grazed the royal domains around the château; this patronage contributed to their popularity at the time. In addition to being used as herding dogs, rough-haired Belgian Shepherds were traditionally used as guard dogs in the regions surrounding Boom, guarding valuable linens put out to bleach in the sun.

The Tervuren variety is believed to have been created when a brewer, M. Corbeel, bred his fawn long-haired Belgian Shepherd pair "Tom" and "Poes", one of their progeny was a long-haired fawn bitch named "Miss" who was purchased by a M. Deanhieux. Miss was bred with Duc de Groenendael, the foundation sire of the Groenendael variety, and the fawn progeny became the Tervuren variety who take their name from the region of Tervuren. The Tervuren variety is considered particularly robust and healthy and in Europe a number of breeders use them to reinforce the bloodlines of other varieties, particularly the Groenendael.

Kennel club classification
Most of the world's national kennel clubs including the Société Royale Saint-Hubert, as well as the Fédération Cynologique Internationale, recognise the Belgian Shepherd as a single breed with four distinct varieties. Notably, the American Kennel Club recognises the four varieties as separate breeds; this has caused some consternation for American breeders who breed from imported European stock. European Groenendaels in particular can whelp Tervuren-coloured pups; in most of the world these can be registered as Tervurens, whereas in the United States these pups would be disqualified from registration.

Popularity and uses
The Groenendael remains the most popular variety followed by the Tervuren. The Malinois is gaining in popularity while the Laekenois remains comparatively rare. Extremely versatile, Belgian Shepherds are frequently trained for use as assistance dogs, detection dogs, guard dogs, guide dogs, police dogs, and search and rescue dogs. The breed, in particular the Groenendael, Laekenois and Tervuren varieties, are predominantly kept as pets or companion dogs; all of the varieties are frequently seen competing in obedience competitions and Schutzhund.

In recent times, the Laekenois has been employed by the Belgian Army in a variety of roles, and the Tervuren is frequently used by government organisations as a drug detection dog. The Malinois in particular has become increasingly popular with customs, military, border guard and police forces; organisations that utilise the Malinois include the United States Armed Forces, the United States Secret Service, the Israel Defense Forces' Oketz Unit, the Australian Defence Force, and the anti-poaching canine unit at the Kruger National Park.

Health
Belgian Shepherds are considered to be a relatively healthy breed with a life expectancy of 12 to 14 years, although skin allergies, eye problems and dysplasia are seen. The Société Royale Saint-Hubert recommends all four varieties are tested for hip and elbow dysplasia and that the Malinois be tested for epilepsy. The working lines of the Malinois have been associated with Rage syndrome. A genetic polymorphism in the dopamine transporter gene has been linked to Rage syndrome, and dogs at risk of passing the genotype on to offspring can be identified through genetic testing.

Notable examples
 Conan, United States Army Malinois that assisted in the capture and killing of Abu Bakr al-Baghdadi.
 Diesel, French police Malinois that was posthumously awarded the PDSA Dickin Medal after he was killed in the 2015 Saint-Denis raid.
 K9 Killer, Kruger National Park anti-poaching dog Malinois awarded the PDSA Gold Medal for assisting in the capture of 115 poachers.
 King Tut, US President Herbert Hoover's pet Malinois.
 Kuga, Australian Army Malinois awarded the Dickin Medal after capturing an insurgent whilst shot during the War in Afghanistan.
 Mali, British Army Malinois awarded the Dickin Medal after completing a mission whilst injured during the War in Afghanistan.
 Meadow, the first K9 to work full time at a high school or college in the state of New Jersey to prevent school shootings. K9 Meadow is named in honor of Meadow Pollock who was murdered on February 14, 2018 during the Marjory Stoneman Douglas High School mass shooting.
 Wilson, neighbour Jim's pet dog from British sitcom series Friday Night Dinner.
 Yoda, a U.S. Border Control Malinois that helped capture Danilo Cavalcante after he escaped from prison and was on the run for nearly two weeks.

See also

 Max (2015 film) and Dog (2022 film) both feature Malinois.
 Jim's dog Wilson from Channel 4 series Friday Night Dinner is a Malinois.
 List of dog breeds.
 Belgian Malinois Love

References

External links

 World Federation Belgium Shepherds/Federation Mondiale du Berger Belges

Dog breeds
Dog breeds originating in Belgium
FCI breeds
Herding dogs

Belgian Shepherd


An Helictotrichon sedenense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dc., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Holub. An Helictotrichon sedenense in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Helictotrichon

Helictotrichon sedenense


Telme, Gümüşhane ilinin Şiran ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşim, 1530 yılı Osmanlı tahririnde Tilme adıyla Şiryan (Şiran) nahiyesinin bir köyü olarak kaydedilmiştir. 1642 yılında da Tilme adıyla yer alan yerleşimde, avarıza konu 17 Hristiyan ve 12 Müslüman hane ile 1 tanede sipahi görülmektedir. 1847 yılı sayımına göre (sadece erkek nüfus sayılmıştır) Telme köyünde sadece Müslümanlardan oluşan 37 hanede 101 erkek yaşarken, 1876 yılı Trabzon Salnamesinde köydeki hane sayısı 60 olarak belirtilmiştir. Yerleşim, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Şiran'a bağlı köy konumunu sürdürmektedir.

Coğrafya
Gümüşhane iline 106 km, Şiran ilçesine 8 km uzaklıktadır. İlçenin kuzeydoğusunda, Gümüşhane yolu kenarında ve ilçe merkezine uzaklığı 10 km'dir. Kuzeyinde Altıparmak Dağları, doğusunda Gökçeler Köyü, batısında Çağıl ve güneyinde Alacahan Köyü bulunmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Şiran belde ve köyleri

Telme, Şiran


Mythimna hannemanni es una heterocera de la familia Noctuidae. Se encuentra en Taiwán.

La longitud de las alas anteriores es 15,3-16,2 mm. Las alas anteriores son de color amarillo, con tintes rojizos. Las alas posteriores son más oscuras en la mitad externa y el área basal es ligeramente blanquecina.

Referencias

hannemanni

Mythimna hannemanni


Villefranche-du-Périgord (occitanisch: Vilafranca de Perigòrd) ist eine südfranzösische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im äußersten Süden des Périgord noir. Bis zum Jahr 1893 hieß der Ort Villefranche-de-Belvès.

Lage
Villefranche-du-Périgord liegt im Périgord noir ungefähr 65 Kilometer (Fahrtstrecke) südöstlich von Bergerac und gut 43 Kilometer südwestlich von Sarlat-la-Canéda. Im Nachbarort Loubejac gibt es einen Bahnhof.

Bevölkerungsentwicklung

Geschichte
Villefranche gilt als die älteste Bastide des Périgord: Sie wurde im Jahr 1261 durch Wilhelm von Bagneux im Auftrag von Alfons von Poitiers (ab 1241 Graf von Poitou und ab 1249 Graf von Toulouse), dem Bruder von König Ludwig IX. als militärisches und ziviles Bollwerk gegen die Engländer gegründet. Im Jahre 1463 – nach schweren Zerstörungen während des Hundertjährigen Krieges – ordnete der französische König Ludwig XI. den Wiederaufbau des Städtchens an und bestätigte die alten Privilegien (Steuerfreiheit etc.). In den Hugenottenkriegen des 16. Jahrhunderts war der Ort erneut umkämpft.

Sehenswürdigkeiten

 Am Marktplatz des Ortes stehen noch einige Arkadenhäuser aus dem 13. und 14. Jahrhundert. Die meisten Häuser stammen jedoch aus dem 16. bis 19. Jahrhundert.
 Die gemauerten Säulen der Markthalle (17./18. Jahrhundert) tragen einen schweren hölzernen Dachstuhl, der im 20. Jahrhundert rekonstruiert wurde. An einigen Säulen sind noch die Maße für Brot, Getreide etc. zu erkennen.
 Die neoromanische Kirche Notre-Dame-de-l'Assomption wurde im Jahre 1864 von Paul Abadie, dem späteren Architekten von Sacré-Cœur in Paris erbaut.
 Der sogenannte Tour des Consuls stammt aus dem 16. Jahrhundert.
 Ein kleines Museum (Maison de Châtaignier) zeigt die jahrhundertelange Bedeutung der Esskastanien, Nüsse und Pilze für die Ernährung der Bevölkerung im Périgord noir.

 Die etwa vier Kilometer östlich gelegene kleine romanische Kirche Saint-Étienne-des Landes stammt aus dem 12. Jahrhundert und war die Pfarrkirche des ehemaligen Ortes; sie ist von einem kleinen Friedhof umgeben. Das einfache romanische Kirchenbauwerk ist aus nur grob behauenen Bruchsteinen gemauert und hat einen – wahrscheinlich in der Barockzeit hinzugefügten oder erneuerten – Glockengiebel oberhalb des Übergangs vom Kirchenschiff zur Apsis. Im weitgehend verputzten Innern haben sich Reste von spätgotischen Fresken erhalten; außerdem ist das Mobiliar des 17. und 18. Jahrhunderts beachtenswert. Im Jahr 2002 wurde das Kirchlein zum Monument historique erklärt.

Feste
Alljährlich gegen Ende Oktober feiert der Ort ein Erntedankfest zu Ehren der Esskastanien und der Pilze.

Persönlichkeiten
Der Mönch Aimoin de Fleury (ca. 950–1008), ein mittelalterlicher Chronist, wurde in Villefranche geboren.

Einzelnachweise

Literatur
 Thorsten Droste: Périgord. Dordognetal und Quercy. Die Landschaften im Herzen Südwestfrankreichs. DuMont, Köln 1997, ISBN 3-7701-4003-6, S. 185.

Weblinks

 Villefranche-du-Périgord – Kirche Saint-Étienne-des Landes (franz.)

Ort in Nouvelle-Aquitaine
Bastide
Gegründet 1261

Villefranche-du-Périgord


Conus athenae é uma espécie de caracol marinho, um molusco gastrópode marinho da família Conidae, os caracóis cones e seus aliados.

Como todas as espécies dentro do gênero Conus, esses caracóis são predadores e venenosos. Eles são capazes de "picar" humanos, portanto, os exemplares vivos devem ser manuseados com cuidado ou não devem ser manuseados de forma alguma.

Descrição
A concha é pequena (com 13,6 a 22,7 mm de comprimento), ventricosamente cônica a cilíndrica-conoidal em forma, com uma espiral moderada a alta de contorno reto. A protoconcha é alta, relativamente grande (0,6 mm), um tanto erodida e de cor carne vagamente tingida de marrom rosado pálido. Existem seis a nove voltas em espiral turriformes abaixo da protoconcha. As rampas suturais possuem um perfil ligeiramente côncavo. As primeiras quatro voltas da espiral são com contas e contêm uma forte corda espiral na borda interna na sutura e uma mais fraca na borda externa. As próximas cinco voltas da espiral são fortemente nodulosas na borda externa e têm um contorno côncavo. A última volta da espiral é muito ligeiramente convexa no contorno. Ela é coberta da base ao ombro com cordões espirais fortes e regulares que são arredondados e uniformemente nodulosos. A última volta da espiral tem um brilho opaco e é branca ou muito levemente amarelo-claro, sem marcas distintivas.

Distribuição
Esta espécie marinha é encontrada no Havaí. A localidade tipo é a Lagoa Keehi, em Oahu, a 105 braças de profundidade, onde o holótipo foi recolhido de um fundo de coral e lama.

 Puillandre N., Duda T.F., Meyer C., Olivera B.M. & Bouchet P. (2015). One, four or 100 genera? A new classification of the cone snails. Journal of Molluscan Studies. 81: 1–23

Ligações externas
 Filmer R.M. (2011) Uma nova espécie de Conus das Ilhas Havaianas (Gastropoda: Conidae). In: Severns M., Shells of the Hawaiian Islands – The Sea Shells: 496–500. Conchbooks, Hackenheim.
 "Tesselliconus athenae". Gastropods.com. Acessado em 16 de abril de 2023.

athenae

Conus athenae


Druga hrvatska rukometna liga za žene za sezonu 2020./21. je igrana u tri skupine - Sjever, Zapad i Jug, u kojima je ukupno nastupilo 33 kluba.
Kao posljedica pandemije COVID-19, više utakmica i kola je bilo odgađano, te su naknadno igrane.

Jug

 hrs.hr, 2.HRL Jug - Žene
 hrs.hr, 2.HRL Jug - Žene, wayback

Sjever

 hrs.hr, 2.HRL Sjever - Žene
 hrs.hr, 2.HRL Sjever - Žene, wayback

Zapad

 hrs.hr, 2.HRL Zapad - Žene
 hrs.hr, 2.HRL Zapad - Žene, wayback

Povezani članci
 1. HRL 2020./21.
 Hrvatski kup 2020./21.
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2020./21.

Vanjske poveznice
 hrs.hr
 hrs.hr, Novosti o hrvatskim rukometnim ligama

Izvori

 hrs.hr, glasnici liga

2020-21
ž-2

2. HRL za žene 2020./21.


Desenredo de Persépolis (Persepolis Rising) é um romance de ficção científica de James S. A. Corey, pseudônimo de Daniel Abraham e Ty Franck, e o sétimo livro da série A Expansão. O título do romance foi anunciado em setembro de 2016 e a capa foi revelada em 12 de dezembro de 2016.

Desenredo de Persépolis é precedido pelo livro, Cinzas da Babilônia e a série continua em Ira de Tiamate.

Inspiração Para o Título

O título do livro faz referência a capital do Império Aquemênida, Persépolis. A primeira capital do império foi Babilônia, cidade referênciada no título da obra anterior. Persépolis foi a capital até a conquista do Império Persa por Alexandre Magno em 330 a.C.

A primeira capital do Império Aquemênida foi Pasárgada, porém em 512 a.C. o rei Dario I empreendeu a construção deste massivo complexo suntuoso, ampliado posteriormente por seu filho Xerxes I e seu neto Artaxerxes I. Em 330 a.C., Alexandre Magno, em sua campanha no oriente, ocupou e saqueou Persépolis, incendiando o palácio de Xerxes, para simbolizar o fim da guerra vingativa pan-helênica contra os persas.

Mais especificamente o título do livro faz referência a desfecho, ao encerramento (Rising) do que já foi o poderio dos planetas internos, especificamente a Terra, ao ser dominados pelo Império Laconiano.

Contexto
Vinte e oito anos se passaram desde os eventos de Cinzas da Babilônia e a Terra está de volta após o ataque que paralisou o planeta em Ardil de Nemesis. A tripulação da velha nave Rocinante ainda está junta, trabalhando em contratos para o Sindicato dos Transportes, que controla a estação do Anel e os 1.300 mundos aos quais os portões levam. Ninguém ouviu falar do Almirante Duarte e sua frota desonesta nos trinta anos desde que se separaram da Marinha da República do Congresso de Marte, até agora. Eles passaram seu tempo no sistema Laconia construindo uma frota avançada usando tecnologia remanescente dos criadores das protomoléculas. Eles retornam pelo portão para assumir a Estação Medina e lançar um ataque ao sistema Sol.

Sinopse
Na rede de mil sol da expansão da humanidade, novos mundos de colônias estão lutando para encontrar seu caminho. Cada novo planeta vive no fio da navalha entre o colapso e a maravilha, e a tripulação da velha nave Rocinante tem as mãos mais do que ocupadas mantendo a frágil paz.

No vasto espaço entre a Terra e Júpiter, os planetas internos e o cinturão formaram uma aliança provisória e incerta ainda assombrada por uma história de guerras e preconceitos. No mundo da colônia perdida de Laconia, um inimigo oculto tem uma nova visão para toda a humanidade e o poder de impô-la.

As novas tecnologias colidem com as antigas à medida que a história do conflito humano retorna aos seus antigos padrões de guerra e subjugação. Mas a natureza humana não é o único inimigo, e as forças que estão sendo desencadeadas têm seu próprio preço. Um preço que mudará a forma da humanidade - e da Rocinante - inesperadamente e para sempre.

Enredo Resumido

Prólogo
A história continua três décadas após o conflito da Marinha Livre. A Terra faz parte da reformada Coalizão Terra-Marte, no entanto, o Cinturão é a superpotência. Camina Drummer é a quinta e mais nova presidente da União dos Transportes e ela se prepara para lançar a Estação de Trânsito em Lagrange #5 como a primeira parte da ampliação da sua rede.

Rocinante

A Rocinante e sua tripulação envelhecida são contratadas pela Presidente Drummer para ir ao sistema Freehold resolver suas repetidas violações das diretrizes da União dos Transportes.

Freehold
Uma vez que a tripulação da Rocinante desembarca em Freehold, Holden e Bobbie se encontram com o conselho do município. A instrução de Holden era informar aos cidadãos de Freehold que eles seriam cortados do comércio com a Rede dos Portões por três anos. Incapaz de cumprir conscientemente com esses termos cruéis, Holden muda o plano, permitindo que Freehold entregue sua governadora, Payne Houston, em troca de não ser cortado da Rede. Embora o povo de Freehold esteja chateado, eles entregam Houston a Rocinante. No caminho de volta para o anel do sistema Freehold, Houston se liberta da contenção, mas logo é recapturada. Continuando sua rota de volta à Estação Medina, Holden e Naomi discutem se aposentar da Rocinante e se estabelecer em Luna ou Titan. Quando eles abordam o resto da tripulação sobre isso, é relutantemente acordado que eles comprarão a parte de Holden e Naomi na Rocinante, com Bobbie para se tornar a nova capitã.

Sistema Sol

Uma semana após o retorno da Rocinante, o Sistema Laconiano anuncia que assumirá a Estação Medina e o resto dos mundos conectados à Rede dos Portões. A frota invasora de Laconia compreende apenas duas naves, a nave da classe pulsar "Gathering Storm" e a nave da classe Magnetar "Heart of the Tempest". No entanto, seu poder de fogo é suficiente para sobrecarregar rapidamente as defesas dentro da Zona Lenta, pois destroem várias naves durante a Terceira Batalha de Medina. Eles prontamente ocupam a Estação Medina, estabelecendo seu domínio. A estação é agora liderada por Santiago Singh. Ao tentar estabelecer um novo governo, Singh é testemunha de um tiroteio feito por um grupo terrorista em que seu assistente é morto violentamente. Abalado com a experiência, Singh fica cada vez mais paranoico, levando-o a tomar decisões impulsivas e ruins em relação à segurança na estação que o afasta de seus subordinados. Durante este tempo, a Tempestade (Heart of the Tempest) acelera seu cronograma e começa sua lenta aproximação/invasão do sistema Sol .

A resistência ao governo de Singh entre o povo da Estação Medina cresce à medida que um dos membros do "Subterrâneo" da APE (grupo de resistência contra o Império Laconiano), se une à tripulação da Rocinante para coordenar os ataques. O "Subterrâneo" recebe notícias de que o "Eye of the Typhoon"(Tufão), outra nave da classe Magnetar como a Tempestade, está a caminho para reforçar os laconianos em Medina. Eles estabelecem um cronograma de 40 dias para fazer o melhor que puderem para escapar da estação antes que a Tufão chegue.

O sistema Sol durante este tempo é sumariamente derrotado pela única nave de guerra Laconiana da classe Magnetar a "Tempestade" na batalha "Tempestade Joviana". A Estação Pallas e a cidade vazia Independence são destruídas enquanto a nave avança lentamente em direção a Marte e à Terra. As naves da coalizão jogam tudo o que têm na "Tempestade" em um último esforço de defesa, mas a nave praticamente não é afetada. Baterista, o presidente do Sindicato dos Transportes, se rende, para não ocorrer mais mortes desnecessárias.

O "Subterrâneo" inicia uma revolta organizada na Estação Medina contra o governo de Singh, através de uma série de ataques estratégicos. O primeiro plano do grupo é entrar na sala de segurança do espaço aéreo que se conecta a nave "Gathering Storm". Holden aciona tantos alertas de segurança na área quanto possível para formar uma cortina de fumaça encobrindo o ataque real, sabendo que seria preso ao fazer isso.  O grupo então ataca um soldado laconiano e rouba um conjunto da armadura "Laconian Power". Em posse da armadura a resistência descobre que a blindagem pode ser desativada remotamente e a engenharia reversa subterrânea produz um sinal de desativação para todas as unidades de blindagem motorizadas na estação.

Enquanto Singh está discutindo o ataque ao soldado laconiano e o roubo da armadura, o plano final do Subterrâneo começa em várias frentes. Os prisioneiros mantidos pelos laconianos são libertados por Saba, marido de Drummer, em uma fuga em massa. Naomi, Clarissa e um agente do Coletivo Voltaire chamado Jordão são encarregados de sabotar o sistema de sensores das Estações Medina. Bobbie e Amos são encarregados de sabotar a Gathering Storm em uma missão para destruí-la, desativá-la, ou pelo menos para evitar que ela acerte naves em fuga.

Amos e Bobbie embarcam na Gathering Storm, através de seu casco auto-reparador usando uma tocha de corte, antes de entrar Amos desativa todas as armaduras da Marinha Laconiana na Estação Medina, travando os soldados no lugar em que estão. Amos dirige-se à oficina mecânica e Bobbie dirige-se ao convés de comando. Amos é incapaz de afundar a nave devido à tecnologia alienígena confusa. Bobbie, no entanto, consegue assumir o controle da Gathering Storm, forçando sua tripulação abandonar a nave em trajes de vácuo.

Naomi e Clarissa começam seu plano para desativar o conjunto de sensores apenas para perceber que o agente Jordão as traiu. Com os soldados blindados desativados, cinco oficiais da equipe de segurança laconianos sem armadura cercam Naomi e Clarissa. Como o par está preso com braçadeiras, seu objetivo de missão parece fadado ao fracasso, resultando em uma falha da operação combinada. Clarissa, tendo ficado cada vez mais doente devido ao envelhecimento e vazamento de implantes, ativa suas glândulas artificiais pela última vez. No corpo a corpo rápido, Clarissa mata todos os cinco laconianos junto com o traidor. Ela então cai nos braços de Naomi vendo Ren, antes de morrer.

Com a Gathering Storm subjugada, as vinte naves envolvidas com o Subterrâneo fazem uma corrida em massa para fora de Medina, coordenando a passagem pelos portões sob a orientação de Naomi.

Estação Medina

Após a revolta em massa do Subterrâneo na Estação Medina, Singh forma um plano para abater um terço da população da Estação para servir de exemplo e torná-la mais segura. Após receber as ordens de matar a população o Major Overstreet, chefe de segurança pede esclarecimento das mesmas. Singh, o governador nomeado de Medina esclarece essas ordens e explica que Overstreet tem ordens permanentes e que as deve seguir. Overstreet decide fazer de Singh um exemplo pelo mesmo ter violado o código lacônico quando ordenou o genocídio de seus cidadãos. Overstreet atira então em Singh.

A tripulação da Rocinante, agora apenas Naomi e Alex, escapa para um local isolado na superfície de Freehold a alguns quilômetros do município. A dupla se esconde e constrói um relacionamento com os locais com quem negociam ocasionalmente. A Gathering Storm está escondida em uma caverna de uma lua orbitando outro planeta no sistema. A bordo dessa nave alienígena, tentando entende-la, estão Bobbie, Amos e a tripulação de cinturianos que ajudou a capturá-la.

Epílogo
Holden, tendo sido capturado, é enviado a bordo da nave "Lightbreaker" para Laconia. É informado a ele que a espécie que tentou destruir a prótomolecula em Ilus IV apenas atirou na nave "Tempestade" quando a mesma usou suas armas de gravidade na Estação Pallas/Tycho.

Os laconianos sabem que Holden tem experiência com as Entidades do Anel, a espécie que destruiu os criadores da prótomolecula. Winston Duarte, Alto Cônsul do Império Laconiano, vem tomando "agentes modificadores" feitos com a tecnologia da prótomolecula desenvolvidos por Cortazár. Duarte não dorme mais e tem a capacidade de ler os padrões de pensamento de outras pessoas. Duarte termina o livro entrevistando Holden, atrás de suas experiências e conhecimentos dizendo que ele será necessário na luta que virá contra os destruidores dos criadores da prótomolecula.

Personagens

Personagens com ponto de vista

 Cortázar (prólogo)
 Baterista (12 capítulos)
 Bobbie (14 capítulos)
 Singh (12 capítulos)
 Holden (8 capítulos)
 Alex (1 capítulo)
 Amós (1 capítulo)
 Naomi (3 capítulos)
 Clarissa (1 capítulo)
 Duarte (epilogo)

Exegese

 James Holden, capitão da Rocinante, depois de mais de 30 anos trabalhando na Rocinante, Holden olha para o próximo capítulo de sua vida, a aposentadoria. Quando os lacônios voltam pelo portão, Holden é atraído de volta para a briga. Enquanto todos os seus companheiros escapam para liderar a resistência contra Duarte, ele é levado de volta à Lacônia como cativo.
 Bobbie Draper , ex-fuzileira marciana e agora trabalhando na Rocinante. Quando Holden se retira, Bobbie assume o manto de Capitão da Rocinante.
 Camina Drummer, ex-chefe de segurança da Estação Tycho, agora presidente do Sindicato dos Transportes. O controle da estação Ring pela Transport Union e os 1.300 mundos aos quais ela se conecta fazem de Drummer uma das pessoas mais poderosas de toda a humanidade.
 Santiago Jilie Singh, capitão da Marinha Laconiana, recentemente promovido ao comando do Gathering Storm . Depois que os laconianos tomam a estação de Medina, Singh é nomeado governador da estação.
 Naomi Nagata, uma das melhores engenheiras do sistema solar e vice comandante da Rocinante, ela está ansiosa para uma aposentadoria tranquila ao lado de Holden, até que o retorno dos laconianos faz com que Naomi seja puxada para a resistência com o resto da tripulação da Rocinante.
 Alex Kamal, piloto da Rocinante, depois de mais um casamento fracassado, e com seu filho na universidade, Alex continua pilotando a Rocinante, sem planos de aposentar.
 Amos Burton, mecânico da Rocinante, ainda muito amigo de Clarissa, Amos tornou-se seu cuidador, pois sua saúde está em declínio.
 Clarissa Mao, filha devJules-Pierre Mao e ex-prisioneira na Terra, agora mecânica na Rocinante ao lado de Amos. A saúde de Clarissa está se deteriorando devido aos implantes de modificação corporal que ela recebeu há mais de trinta anos, durante sua busca para destruir Holden e restaurar o bom nome de seu pai. Durante o ataque final para roubar a Tempestade, ela ativa seus mods uma última vez e é morta por uma combinação de produtos químicos liberados e ferimentos recebidos na luta.
 Paolo Cortázar, um ex-membro da divisão de pesquisa em nanoinformática da Protogen que foi prisioneiro da APE após a invasão na Estação Thoth. Ele foi libertado por membros desonestos da APE e tem trabalhado com a frota marciana desonesta sob o almirante Duarte desde então. Ele é o principal pesquisador de Laconia e está trabalhando para tornar Duarte imortal usando tecnologia das protomoléculas.
 Winston Duarte, um ex-comandante da Marinha da República do Congresso de Marte,  até que ele e um grupo dissidente se separaram de Marte e atravessaram o portal do anel para o planeta Laconia, onde foi premiado com o posto de Almirante na recém-nascida Marinha Laconiana. Duarte soube da Laconia e da grande quantidade de tecnologia das protomoléculas que foi deixada para trás pelos criadores através de sua posição na MCRN, e sentiu que precisava ser adquirida e compreendida, caso a raça que destruiu os construtores de protomoléculas retornasse. Ele se vê como um Rei Filósofo que levará a humanidade à vitória sobre o que quer que tenha destruído os construtores das Protomoléculas. Para conseguir isso e evitar problemas com a sucessão, ele iniciou tratamentos para se tornar imortal.

Recepção
Uma resenha no Elitist Book Reviews elogiou a caracterização do romance, dizendo: "A caracterização neste livro estava no ponto. Na verdade, é provavelmente o melhor que eles fizeram na série. Houve tantos momentos que me fizeram prender a respiração, ou sussurrando "não ...", e seriamente rasgando."

Andrew Liptak de The Verge foi um pouco crítico do livro, no entanto, dizendo "[ Persepolis Rising] fica aquém em alguns lugares. Os laconianos se parecem demais com um império do mal estereotipado, completo com super armas e soldados de infantaria blindados. O próprio Singh se sente particularmente ingênuo – deveria ser óbvio por que os governos não querem aceitar o governo lacônico. Alguém poderia pensar que um poder militar poderoso teria uma compreensão mais realista das forças de invasão e lidar com insurgências. Mesmo que a série esteja buscando novas apostas em seu arco final, é menos interessante do que as nuances políticas dos livros anteriores."

Niall Alexander, do Tor.com, elogiou os tons e temas sombrios do romance, dizendo: "Embora a sétima parte de The Expanse comece com uma nota incomumente esperançosa, com a humanidade finalmente unida e nossos heróis sempre esperançosos planejando aposentadorias felizes, Persepolis Rising está entre os capítulos mais sombrios desta saga insaciável. Demora um pouco mais do que eu gostaria, mas quando isso acontece, Persepolis Rising se mostra tão emocionante e pungente quanto qualquer um de seus poderosos predecessores, e dado o quão perto o fim é daqui, não espero que haja outro momento de tédio antes que toda a história acabe."

Conto
"Auberon" é um conto publicado por James S. A Corey ambientado entre Desenredo de Persépolis e sua sequência Ira de Tiamate em 12 de novembro de 2019. Consiste em 63 páginas.  O conto foi bem recebido, com uma classificação média no Goodreads de 4,5 estrelas.

Traduções pelo mundo
O livro não foi publicado no Brasil

 Checo: Vzestup Persepole (2018)
 Hungaro: Perszepolisz felemelkedése (2018)
 Italiano: Persepolis rising — La rinascita (2018)
 Alemão: Persepolis erhebt sich (2019)
 Russo: Восстание Персеполиса (2019)
 Francês: Le Soulèvement de Persépolis (2019)
 Sérvio: Uspon Persepolisa (2019)
 Polonês: Wzlot Persepolis (2019)
 Espanhol: El Alzamiento de Persépolis (2022)

Série

Romances

Referências
Romances de ficção científica dos Estados Unidos

Desenredo de Persépolis


Sylvestre  d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie de  1569 à 1590

Contexte
Sylvestre est originaire de Crète. En 1578, il intervient au  synode de Jérusalem au cours duquel le patriarche Germain  de Jérusalem est démis de sa fonction. En février1585 se tient un concile où le  patriarche d'Antioche prononce l'anathème de Pacôme, considéré comme  Patriarche de Constantinople illégitime.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XVIe siècle

Sylvestre Ier d'Alexandrie


Harmony er en dansk kortfilm fra 1995 instrueret af Lotte Svendsen efter eget manuskript.

Handling

Medvirkende
 Sofie Stougaard
 Helle Dolleris
 Mikael Birkkjær
 Jesper Asholt
 Bent Warburg

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Harmony (film)


Carlos Arnaldo Krug (São Paulo, 25 de outubro de 1906 – Campinas, 6 de fevereiro de 1973) foi um agrônomo, pesquisador e professor universitário brasileiro.

Responsável pelo cultivo do  primeiro híbrido duplo de milho produzido no Brasil, Krug foi chefe do departamento de genética do Instituto Agronômico de Campinas e um dos mais importantes agrônomos do país. É considerado o maior nome da genética experimental em plantas e, consequentemente, o responsável pelos maiores avanços do melhoramento genético vegetal das culturas mais importantes do Brasil.

Biografia
Natural da capital paulista, Krug era filho de Francisco Krug e Erna Krug. Fez o curso secundário na Alemanha, formando-se como engenheiro agrônomo pela Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz, em Piracicaba, em 1928. No mesmo ano ingressou como assistente no Instituto Agronômico de Campinas, na recém criada seção de genética, onde trabalhou com a planta do café.

Em 1931, Krug foi enviado para a Universidade Cornell, em Nova York, para cursar o mestrado em genética, citogenética e melhoramento de plantas. Retornando ao Brasil no final de 1932, Krug tornou-se chefe da seçáo de genética do mesmo Instituto Agronômico.

Carreira
Suas principais pesquisas concentravam-se no melhoramento do milho e do café. A seção de genética do Instituto Agronômico de Campinas era considerada um dos primeiros locais criados no país destinados especificamente para o desenvolvimento de pesquisas sobre a herança e melhoramento das espécies vegetais, em cooperação com instituições de pesquisa estaduais, federais e com entidades privadas.

A cafeicultura desenvolveu-se com rapidez no Brasil neste período, seguidas das culturas de arroz, feijão e milho. Estudavam-se principalmente a biologia da reprodução, a genética, a evolução e a herança de fatores controladores da resistência às doenças e pragas. Krug trouxe o milho híbrido dos Estados Unidos, que já tinha apresentado bons resultados na Argentina. Por 12 anos, Krug e colaboradores trabalharam para o melhoramento genético do cultivo do milho híbrido e o estado de São Paulo foi o primeiro da América Latina a contar com híbridos obtidos através de linhagens próprias.

Krug também trabalhou com o café, na década de 1930, época em que não se esperava mais por um novo período áureo para o cultivo do café no Brasil. Esperava-se que com a pesquisa genética houvesse melhorias nas plantas que elevasse a qualidade do café. Assim ele pesquisou sua biologia da reprodução, taxinomia, análises citológicas, morfologia, anatomia, análises genéticas e seleção de linhagens produtivas e de boa qualidade.

Krug implantou um banco de germoplasma, no qual reunia todas as variedades de Coffea arabica cultivadas e as variações que foram sendo encontradas nas várias visitas a fazendas de café pelo Brasil, bem como as espécies que já haviam sido importadas além das existentes em antiga coleçáo do Instituto Agronômico e no Horto Florestal da Companhia Paulista de Estradas de Ferro, em Rio Claro. O germoplasma tornou-se um dos mais completos referentes ao C. arabica.

O Instituto Agronômico de Campinas realizou amplas análises genéticas no café, tornando-se o único centro de pesquisa a realizar tais estudos com a planta,  cujos resultados eram periodicamente apresentados em congressos e reunióes internacionais. Devido a estes estudos foi possível determinar, geneticamente, que a semente do café era formada por endosperma verdadeiro, sendo de interesse para fins de melhoramento. Dez anos depois, sementes da linhagem de Bourbon Vermelho, bem mais produtivas e uniformes do que as existentes anteriormente, eram utilizadas pelos cafeicultures.

Krug foi o único pesquisador brasileiro participante do VI International Congress of Genetics, realizado em Ithaca, Nova York, de 24 a 30 de agosto de 1932. Em 1933, Krug deu um curso sobre genética no Instituto Agronômico de Campinas, considerado um dos cursos pioneiros na área. Em 1935, tornou-se supervisor da Divisão de Citologia, subordinada ao Serviço de Introdução de Plantas, do Instituto Agronômico de Campinas.

Krug ganhou uma Bolsa Guggenheim em 1940. Sobre este período ele publicou em 1944 o artigo Observações e investigações feitas numa viagem de estudos aos Estados Unidos da América do Norte, 1940- 1941.

Em 1941, Krug foi convidado por Edmundo Navarro de Andrade, Superintendente do Serviço Florestal do Estado de São Paulo, a elaborar um programa de melhoramento genético dos eucaliptos. O programa elaborado por Krug foi considerado um dos mais avançados da época e o começo da pesquisa em genética florestal no Brasil.

Junto de Theodosius Dobzhansky, em 1943, ele participou do curso sobre evolução no Departamento de Química da Universidade de São Paulo, além de apresentar trabalho no primeiro congresso brasileiro de genética e citologia na 1ª Semana de Genética, realizada em Piracicaba.

Krug foi um dos fundadores da revista Ciência e Cultura, criada em 1949 pela Sociedade Brasileira para o Progresso da Ciência (SBPC). Em 1949, tornou-se diretor do Instituto Agronômico de Campinas e no ano seguinte instituiu uma Programaçáo Anual de Pesquisas e dos Trabalhos Experimentais além de comissões técnicas para organizar a programação técnico-científica da instituição. Foi sob sua gestão que começaram as pesquisas sobre agrometeorologia, em 1950.

Neste mesmo ano, em visita à Fundação Rockefeller, Krug conheceu o Laboratório de Climatologia Agrícola, em Seabrook, Nova Jérsei, onde ficou impressionado com as pesquisas do climatologia Charles Warren Thornthwaite (1899-1963). Krug o convidou para assessorá-lo na criação de uma seção de climatologia agrícola no Instituto Agronômico de Campinas. O convite foi aceito, mas não se concretizou. Em seu lugar, foi convidado o climatologista alemão Rudolf Schroeder. Krug foi pioneiro na criação de uma seção de climatologia agrícola no instituto.

Em sua gestão, em 1953, o instituto recebeu as primeiras mudas de café com resistência ao agente da ferrugem (Hemileia vastatrix), vindas dos Estados Unidos. Por segurança as mudas permaneceram, além do período de quarentena no país de origem, quarentenadas por mais de um ano na sede do instituto, e foram liberadas posteriormente para plantio apenas em Campinas. Além do café e do milho, Krug trabalhou com melhoramento de outras culturas, como batata, feijão, trigo e mamona. Trabalhou com Sydney Harland (1891-1982) no melhoramento do algodão.

FAO
Em 1955, Krug foi convidado pela Organização das Nações Unidas para a Alimentação e a Agricultura para uma missão econômica na Tunísia e depois no Vietnã. Bem-sucedido nestas missões, a FAO o convidou para trabalhar na seção de espécies tropicais, em Roma, onde permaneceu por vários anos. Depois foi indicado para trabalhar no escritório da FAO para América Latina, no Rio de Janeiro, onde permaneceu até se aposentar. Publicou vários trabalhos direcionados à melhoria da agricultura tropical, com o objetivo de melhorar e incrementar a produção de alimentos em países em desenvolvimento.

Seu trabalho o levou a várias regiões produtoras de café pelo mundo, o que levou à publicação do livro World Coffee Survey em 1968, com co-autoria de R. A. de Poerck. Foi autor de boletins técnicos do Instituto Agronômico de Campinas e publicou artigos em diversos periódicos especializados nacionais e estrangeiros como Revista do Instituto do Café, Revista de Agricultura, Nature, Journal of Genetics, Journal of Heredity, e Der Züchter.

Krug foi um dos fundadores e primeiro vice-presidente da Sociedade Brasileira de Genética, em 1955 e a partir de 1966 tornou-se membro do conselho. Foi diplomado pela Escola Superior de Guerra, na turma de 1967, e em 1969 foi responsável pela criaçáo da Representação da Associação de Diplomados da Escola Superior de Guerra (ADESG) na cidade de Campinas.

Em 1960, recebeu o título de Doutor honoris-causa pela Escola Superior de Agricultura "Luiz de Queiroz" da Universidade de São Paulo. No mesmo ano, recebeu a Honra do  Mérito Agrícola concedido pelo Instituto Interamericano de Cooperação para a Agricultura, da Costa Rica, por serviços prestados à América Latina. Em 1962, recebeu a Medalla Agrícola Interamericana da mesma instituição.

Morte
Krug morreu em 6 de fevereiro de 1973, em Campinas, aos 66 anos.

Homenagem
A rua Carlos Arnaldo Krug, no Jardim Eulina, em Campinas, é em sua homenagem.

Alunos da Escola Superior de Agricultura Luiz de Queiroz
Brasileiros de ascendência alemã
Naturais da cidade de São Paulo
Cientistas do estado de São Paulo
Agrônomos do estado de São Paulo
Agrônomos do Brasil

Carlos Arnaldo Krug


Dumitru Țepeneag (Bucarest, 14 de febrero  de 1937) es un escritor y traductor rumano representante del onirismo literario que actualmente reside en Francia. Ganó en 2008 el premio de la Unión Latina.

Estudió derecho en la Universidad de Bucarest. Durante los años 1960 y 1970 junto con el poeta Leonid Dimov fue una figura clave del onirismo literario que se oponía al realismo socialista oficial. En 1975, en una estancia en París, fue privado de su nacionalidad por Ceaușescu y condenado al exilio. Fundó y dirigió Cahiers de l'Est de 1975 a 1980; Nouveaux Cahiers de l'Est, de 1991 a 1992 y Seine et Danube de 2003 a 2005. También es importante su obra como traductor del francés al rumano.

Obra
 Exerciții, Bucureșt, 1966
 Frig, Bucureșt, EPL, 1967
 Așteptare, Bucureșt, Cartea Românească, 1971
 Exercices d'attente, Flammarion, 1972
 Arpièges, Flammarion, 1973
 Les Noces nécessaires, Flammarion,1977
 La Défense Alekhine, Garnier, 1983
 Roman de gare, P.O.L 1985
 Le Mot sablier , P.O.L 1984
 Pigeon vole , P.O.L 1988
 Quinze poètes roumains , Belin, 1990
 Zadarnică e arta fugii , Bucurest, Albatros, 1991
 Nunțile necesare Bucureșt, Ed. Fundației Culturale Române, 1992
 Roman de citit în tren Iași, Inst. European, 1993
 Un român la Paris Cluj, Dacia, 1993
 Reîntoarcerea fiului la sânul mamei rătăcite Iași, Inst. European, 1993
 Cuvântul nisiparniță Bucureșt, Univers, 1994
 Hôtel Europa, Bucurest, Albatros, 1996
 Porumbelul zboară Bucureșt, Univers, 1997
 Momentul oniric Bucurest, Cartea Românească, 1998
 Călătorie neizbutită Bucurest, Cartea Românească, 1998
 Pont des Arts, Bucureșt, Albatros, 1999
 Războiul literaturiii nu s-a încheiat, Bucureșt, All, 2001
 Maramureș, Cluj, Dacia, 2001
 Destin cu popești, Cluj, Dacia & Biblioteca Apostrof, 2001
 Prin gaura cheii, Bucureșt, All, 2001
 Au pays du Maramures , P.O.L , 2001
 Attente , P.O.L 2003
 Clepsidra răsturnată, Pitești, Paralela 45, 2003
 La Belle Roumaine, Pitești, Paralela 45, 2006
 Capitalism de cumetrie, Iași, Polirom, 2007
 Frappes chirurgicales , P.O.L, 2009
 Le camion bulgare , P.O.L, 2011

Bibliografía
 Nicolae Bârna, Țepeneag. Introducere într-o lume de hârtie (Tsepeneag. Introduction à un monde de papier), București, Albatros, 1998
 Marian Victor Buciu, Țepeneag între onirism, textualism, postmodernism, (Tsepeneag, entre l'onirisme, textualisme, postmodernisme), Craiova, Aius, 1998
 Daiana Felecan, Între veghe și vis sau Spațiul operei lui D. Țepeneag, Cluj, Limes, 2006
 Laura Pavel, Dumitru Țepeneag și canonul literaturii alternative (Dumitru Tsepeneag et le canon de la littérature alternative), Cluj, Casa Cărții de Știință, 2007
 Nicolae Bârna, Dumitru Țepeneag, Cluj, Biblioteca Apostrof, 2007
Dumitru Tsepeneag and the Canon of Alternative Literature, translated by Alistair Ian Blyth, Champaign & Dublin & London, Dalkey Archive Press, 2011, 214 p.

Referencias y enlaces externos
  Laura Pavel, in "Apostrof", no. 10, 2006
  "Observator cultural", no. 142, 2007
  Marian Victor Buciu, in "Ramuri", no. 1, 2008
(en francés)  Biographie bei P.O.L. Editeur

Traductores de Rumania
Traductores de Francia del siglo XX
Escritores de Rumania del siglo XX
Escritores en rumano
Escritores en francés
Traductores de Francia del siglo XXI
Escritores de Francia del siglo XX
Escritores de Francia del siglo XXI
Nacidos en Bucarest

Dumitru Țepeneag


පරාක්‍රමබාහු ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත්ම සම්මානනීය රජෙකු ලෙස තවමත් ගෞරවයට පාත්‍ර වෙයි. දැනට ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිතා වන මුදල් නෝට්ටුවල 'වටදාගෙයි' සිතුවමක් දක්වා තිබේ.

පරාක්‍රමබාහු වසර 33 ක් ලංකාවේ රාජ්‍ය පාලනය කළ බවත් පොළොන්නරුවේදී අභාවප්‍රාප්ත වූ බවත් චූලවංශයේ විස්තර කරයි. ඔහුගෙන් පසු විජයබාහු රජ විය. විජයබාහු පරාක්‍රමබාහුගේ සහෝදරියගේ පුත්‍රයා බව විස්තර කර ඇත. ඔහු 'කාලිංග' දේශයේ අගනුවර වූ සිංහපුර සිට කැඳවනු ලැබීය. විජයබාහු කාලිංග දේශයේ සිට කැඳ වූයේ ඇයි දැයි පැහැදිළි නොකෙරේ. විජයබාහු, රුහුනේ මානාභරණ විසින් විවාහ කරගෙන සිටි පබාවතී සහ මිත්තා යන පරාක්‍රමබාහු රජුගේ සොහොයුරියන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකුගේ පුතෙක් විය නොහැකි බව පැහැදිලිය. එසේම පරාක්‍රමබාහුගේ තවත් සොහොයුරියක් වූ බද්දාවතී සහ ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා වූ ගජබාහුගේ පුතෙකුද විය නොහැකිය. මන්ද ගජබාහුට -ගජබාහු මරණයෙන් පසුවද ජිවත්වූ පුතෙක් නොසිටි බව චූලවංශය ඉතා පැහැදිලිව විස්තර කර ඇති හෙයිනි. විවාද රහිතව පිළිගැනෙන කාරණයක් වන්නේ සත්‍ය වශයෙන්ම මෙම විජයබාහු, පරාක්‍රමබාහුගේ ( වැඩි විස්තර නොදන්නා කාලිංග රජෙකුට විවාහ කර දුන්) හතරවැනි සොහොයුරියගේ පුතෙකු බවයි. ඔහු මිහිදන් කළ ස්ථානය අප්‍රකටය.

ඔහුගේ රාජ්‍ය කාලය තුළදී දකුණු ඉන්දියාවේ චෝලවරුන්ගේ බලය අස්ථාවර කිරීමට ශ්‍රී ලංකාවේ බලය දායක විය. 12 වෙනි සියවස අවසානය දක්වා ශ්‍රි ලංකා හමුදා රාමේශ්වර් හි දිගටම රැඳි සිටියහ. නිශ්ශංක මල්ල රජුගේ කාලය දක්වා (1187 - 1196) සිංහල හමුදාවන්ගේ ජයග්‍රහණයන් ගැනද වාර්තා තිබේ. තව දුරටත් කියතොත් දිවයින පුරා විසිරී තිබෙන මහා රජු විසින් කරවන ලද කාර්‍යයන්හි වර්ණනාව දැක්වෙන කැටයම් සහ නෙළීම්වලට අමතරව රජු විසින් කරවන ලද ඉදිකිරීම් ව්‍යපෘතිවල විශාලත්වය, තරම, හා පැතිරී ඇති ප්‍රමාණය, හා සංඛ්‍යාව දැනුදු පොළොන්නරුවේදී දැක ගත හැකිය. එහෙත් මෙම සාර්ථකත්වයට වන්දියක් ගෙවිය යුතු විය. කෲරවූ යුද්ධයන් වෙනුවෙන් රටටම වන්දිගෙවීමට සිදුවිය. පරාක්‍රමබාහු රජු විශ්වාසය තැබූ ඔහුගේ කුලී හමුදාව ඔහුගේ මරණයෙන් පසු රට අස්ථාවර කිරීමට බල පෑ එක් සාධකයක් විය. ඔහුගේ කාලය තුළ බදු අය කිරීම ඉහළ ගියේය. ඔහුගේ පාලනයේ අවසාන කාලයේ දුගී බව ඉස්මතු වීම විදහා දක්වමින් වැඩි වටිනාකමින් යුක්ත කාසි නිකුත් කිරීම, භාවිතය නැත්තටම නැති වුනාක් මෙන් විය. ඔහුගෙන් පසු රජකමට පත්වූ නිශ්ශංකමල්ලගේ ජනප්‍රිය කාර්යයක් වූයේ බදු අඩු කිරීමයි.

ඔහුටම විශේෂ වූ බලඅධිකාරිය හා කීර්තිය හේතුවෙන් තමන්ගෙන් පසු පත්වන අනුප්‍රාප්තිකයාගේ බලය ස්ථාවර තත්වයේ පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය පියවර පරාක්‍රමබාහු රජු නොගත්තේය. මෙයට එක් හේතුවක් වූයේ රාජ්‍ය ප්‍රාප්තිය සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ තිබූ නිශේධනාත්මක සම්ප්‍රදායික නීතියයි. එහි රාජ්‍ය අනුප්‍රාප්තිකත්වය පිළිබඳ පැහැදිලි සාධාරණ ක්‍රමවේදයක් අඩංගු වී තිබුනේය. ඔහුගේ යුගයෙන් පසු බොහෝ කල් පැවති අස්ථාවරත්වය හේතුවෙන් සමහරක් කරන ලද කාර්යයන් අභාවයට ගිය අතර නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කළ නොහැකි ලෙස රට අර්බුදවලට මැදි විය. පරාක්‍රමබාහු රජතුමා කෙතරම් ජනප්‍රිය වූයේද කියතොත් ඔහුගෙන් පසු ගත වූ ශත වර්ෂ 4 ක පමණ කාලයක් තුළ රජකමට පත් වූ හත්දෙනෙකු පමණ ඔහුගේ නම භාවිතා කිරීමෙන් ඒ බව තහවුරු වේ. එසේ වුවද පරාක්‍රමබාහු ලද සාර්ථකත්වයේ අංශු මාත්‍රයක්වත් ලබා ගත හැකි වූයේ ඔවුන්ගෙන් දෙතුන් දෙනෙකුට පමණි. දිගු කාලයක් තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ තත්වය උච්චඅවස්ථාවකට ගෙන ඒමේ කාර්‍යයේදී ඔහුගේ ලොකුම දුර්වලකම වූයේ අන් කිසිවක් නොව දිවයිනේ සියලු සම්පත් සංයමයකින් තොරව  සම්පූර්ණයෙන්ම නැති නාස්ති කිරීමයි.

මරණය සහ උරුමය


ලක්දිව පැවති පාරම්පරික කුකුල් පොර කලාවේ තොරතුරු සියල්ල සාරාංශ ගත සටහන් සියල්ල එක වර එකම ලිපියකින් ඉදිරිපත් කරමි.....

සියම් ශිලා ලිපියට ගිය කුකුල් පොරය

කුකුල් පොර අද කාලේ නම් නීත්‍යානුකූල නොවන, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන, ඔට්ටු අල්ලන ක්‍රීඩාවක්. ඒත් බොහෝම ඉස්සර කාලේ සියම් ශිලා ලිපියක ලක්දිව කුකුල් පොර කෙළිය ගැන කියැවී තිබෙනවා. එහි සඳහන් වෙලා තිබෙන්නේ කුමාරවරු දෙදෙනෙක් අනුරපුරයේදී සහභාගිවූ කුකුල් පොර කෙළියක් සම්බන්ධවයි. එහිදීත් අද වාගේම සණ්ඩු සරුවල් දරුණු ලෙස සිදුව ඇතැයි කියැවෙන්නේ කුකුල් පොර පිටියේ සටනකදී එල්ලවූ පිහිපහරකින් ඔවුන් තුවාල ලබා මියගොස් තිබෙන බව සඳහන්ව ඇති නිසයි.

මේ ගැටුමින් මියගිය කුමාරවරුන්ගේ භෂ්මාවශේෂ එකල දඹදිව රාජ්‍ය පාලනය කළ ධර්මාශෝක රජු වෙත යවා එම අළු යොදා සිද්ධාර්ථ ගෞතම කුමාරයා සහ ඔහුගේ බිසව වූ යශෝධරා දේවියගේ පිළිරුවක් ඉදිකරන ලෙස මියගිය කුමාරවරුන්ගේ පිය රජු ඉල්ලීමක් කළ බවත් එම ශිලා ලිපියේ කියැවෙනවා.

ඊට අමතරව ක්‍රිස්තු වර්ෂ 851 දී සිරියානු ජාතික අබු සෙයිඩ් අල් හසාන් යනුවෙන් හැඳින්වුණු කුමරුවකු එවක ලක්දිව කළ සංචාරයකදී කුකුල් පොර කෙළියක් දුටු බව සඳහන් කර තිබෙනවා.

කුකුල් පොරයට සහභාගිකරවන කුකුළන්ගේ හොඳින් වැඩුණු පොර කටු පිහිටලා තිබෙනවා. මේ පොර කටුවලට වානේ තල යොදන්නට උන්ගේ හිමිකරුවන් අමතක කරන්නේ නෑ. මොකද මේ කුකුල් පොරයේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් රන්, රිදී, මුතු මැණික් පමණක් නොවෙයි ඉඩකඩම් වැනි දේ ද පරදුවට තැබෙන නිසයි. ඔට්ටු තබන්නට දෙයක් නොමැති නම් ඇඟිලි පුරුක් කෙටේරියකින් කපා තුවාල වූ ඇඟිලි උතුරන තල තෙලේ දමා හෝ තෙල් දැමූ පහන් කඩක් ඇඟේ තබා එය දල්වා අමු මස් දැවෙන පුළුටු ගඳ ප්‍රතිපක්ෂයට දැනෙන තුරු වේදනාව නොහඟවා සිටි බවයි අල් හසාන් කුමරු පවසා ඇත්තේ.

එවකට සීතාවක රජ කළ දෙවැනි රාජසිංහ රජුගේ සොහොයුරෙක් වූ මාතලේ යුවරජ වශයෙන් කටයුතු කළ වික්‍රමසිංහ කුමාරයාත් කුකුල් පොර කෙළියට බොහෝ සේ ඇළුම් කළ අයෙකි. ඔහුගේ අන්වර්ථ නාමය වුණේත් 'පොර කුකුල් කුමාරයා' යන්නයි. එය එසේ වුණේ යුව රජකමට වඩා ඔහු කුකුල් පොර ක්‍රීඩාවට ප්‍රිය කළ බව රුබෙයිරු නම් පෘතුගීසි කපිතාන් වරයා සටහන් කර තිබෙනවා. පෘතුගීසින් හා නිතර නිතර සටන් වැදුණු දෙවැනි රාජසිංහ රජු 1652 දී ඕලන්දයට ලිපියක් යවමින් සියම් දේශයේ පොර කුකුලන් ඉල්ලා යවා ඇති බව පී.ඊ. පිරිස් සිය පෘතුගීසි සමය නම් ග්‍රන්ථයේ සටහන් වෙනවා....

ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1642 වර්ෂයේදී රාජසිංහ රජුගේ මිත්‍රත්වය පතමින් සිටියා. මේ අවස්ථාවේදී මිත්‍රවන්නේ මොන පාර්ශ්වය එක්කද කියලා රජු තීරණය කළේ තමන්ගේ සොහොයුරිය උපදෙස් දුන් පොර කුකුල් පොරයක තීරණය අනුවයි. දැන් ඔය ඉඟුරු දීලා, මිරිස් ගත්ත කතාව තීරණය කරලා තියෙන්නේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි පොර කුකුළෙක්. මෙතැනදී රජුගේ නැගණිය සාස්තර කීමේ හැකියාවක් තිබුණා කියලා අතීත කතාන්තරවලින් කියැවෙනවා

දැන් තමන්ගේ නැගණියගේ උපදෙස් පිට රජ්ජුරුවෝ පොර කුකුළන් තිදෙනෙකුට රටේ අනාගතය සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් ගැනීම පවරනවා. එතැනදී රජු වෙනුවෙන් කළු පාට පොර කුකුළෙකුත්, ලන්දේසීන් වෙනුවෙන් සුදු පාට පොර කුකුළෙකුත්, පෘතුග්‍රීසින් නියෝජනය කරමින් රතු පාට පොරකුකුළෙකුත් සටන් බිමට යොමු කරනවා. වැඩේ කියන්නේ රතු කුකුළයි, සුදු කුකුළයි පොර කොටද්දී එයින් ජය හිමිවන්නේ සුදු පොර කුකුළට. ඒ නිසා රජු පෘතුගීසින් වෙනුවට ලන්දේසීන්ව තෝරාගන්නවා.

මේ අතර රජු සහ ලන්දේසීන් අතර මිත්‍ර ගිවිසුමට කුමක් සිදුවනු ඇත්දැයිත් සොයා බලා තිබුණේ කළු කුකුළා හා සුදු පොර කුකුළා අතර සටනක් පැවැත්වීමෙනුයි. පුදුම වැඩේ කියන්නේ පොර කුකුළන් දෙදෙනා ජය පැරදුමෙන් තොරව තරගය අවසන් කිරීමයි. ඒ නිසා රජතුමා තීරණය කරනවා මුහුදු බඩ පළාත් පාලනය ලන්දේසීන්ට ලබාදී උඩරට අධිරාජ්‍ය තමන් යටතේ පවත්වා ගන්න. බැරිවෙලාවත් කළු කුකුළා පැරදුණානම් එහෙම සුද්දට උඩරට යටත් කරගන්න ඉන්න ඕනෑ වෙන එකක් නැතිවෙන්නත් ඉඩතියෙනවා. මොකද රජු පොර කුකුළු නිමිත්තට මෙතරම් ඈඳිලා සිටපු ආකාරය බලද්දී රටම ලන්දේසීන්ට බාරදෙන්න පවා ඉඩක් තිබූ නිසා.

කොහොම නමුත් උඩරට රජුටත්, මුහුදු බඩ පළාත් ලන්දේසීටත් දෙන්න රජු තීරණය කරලා තිබුණේ සිය නැගණියගේ පොර කුකුළු නිමිත්තට අනුවයි. එය 1657 වසරේ ලක්දිව සංචාරය කළ ජර්මානු ජාතික ජොහන් ජාකොබ් සාර් විසින්ද මෙම පුවත සනාථ කර තිබුණා. පොර කුකුළු කෙළිය රට තුළ කොතරම් ප්‍රබලව මුල් බැසගෙන තිබුණේද යත් එම ක්‍රීඩාව පාලනය කරන්නට රාජාණ්ඩු අමාත්‍යංශයැයි පිළිගැනීමට සිදුවන ආකාරයේ ආයතන නිර්මාණය කරලා ඊට රජුගේ නිලධාරීන් පත්කර තිබුණා.

ඒ රාජකාරීවලට අදාළ නම්පවා ලබා තිබීමෙන් ඒ බව මොනවට සනාථ වෙනවා. අද පවා බලංගොඩ ප්‍රදේශයේ පුද්ගල පෙළපත් නම් අතර 'පොර කුකුල් මුදියන්සේලාගේ' යන්නත් කුකුළු කෝරළය යන ප්‍රාදේශීය කෝරළ නාමය ඊට කදිම නිදසුනක්........

පොර කුකුළු ක්‍රීඩාව කොතෙක් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩාවක් වුණාද කියනවා නම් 1768 තරම් ඈත කාලයේ දී මෙරට මුහුදු බඩ පළාත් පාලනය කරපු ලන්දේසීන් කොළඹ කුකුළු පොර කෙළි වෙනුවෙන්ම විශේෂ බලපත්‍ර නිකුත් කළා.

ඒත් උත්සව කාල තියෙද්දී ඕනෑම කෙනෙකුට විශේෂ බලපත්‍ර නැතුව ඕනෑඹ කෙනෙකුට මේ කටයුත්ත සිදු කළ හැකිව තිබුණා. මේ බව ලංකාවේ ඕලන්ද බලය නැගීම කියන කෘතිය ලියන පී.ඊ. පීරිස් මහත්තයා ලියා තිබෙනවා.

ඒ බර්ට්ලොඩ්ගේ ලංකාව හැඳින්වීම කියන පොතේ කියන්නේ සුද්දෝ වාර්ෂිකව රික්ස් ඩොලර් කියන මුදල් ඒකක දසදහසක් කුකුල් පොරකොටු බදු වශයෙන් එකතු කරගත් බවයි. රැවෙන්බජර්ගේ වාර්තාවට අනුව 1833 වසරේදී ඉංග්‍රීසින්ට මේ පොර කොටු බලපත්‍ර අලෙවිකරණ වැඩෙන් පවුම් 344 සිලිම් 10ක ආදායමක් සොයාගැනීමට හැකිවී ඇතැයිද කියෙනවා.

ඒ විතරක් නම් මදැයි 1847 අවුරුද්දේ පියර්ස් ඊගන් කියන ලේඛකයා ලියූ ක්‍රීඩා නමැති පොතෙන් ලංකාව ඇතුළේ කුකුල් පොර කෙටවීම සීඝ්‍රව සිදුවූ බවත් සඳහන් කෙරෙනවා.

හැබැයි අතීත ගැමියා තමන්ගේ පොර කුකුළා තමන්ම පුහුණු කරගත්තා. උන්ට කදිරා, රසම්බා, හීන්, පොඩියා, වල්ලියා වගේ නම් තැබූ බවයි කියැවෙන්නෙ. ඒ විතරක් නොවෙයි පොර කුකුළු බිත්තර පොර කිකිළියක ලවා රක්කවන්නේ සිවලකුගේ හමක් උඩ තබලා ලු. එහෙම රැක්කෙවුවාම ප්‍රතිවාදියාට බියගෙන දෙන්නේ සිවලා වගෙයි.

කුකුල් නාම්බා ගොළු හඬලන්නට පටන් ගත් පසුව රංචුවෙන් වෙන් කරලා තනිකරනවා. උගේ කකුල්වල වගේම බෙල්ලෙ තියෙන පිහාටු ගලවලා බත් පිඟාන සෝදලා ගන්න ඉඳුල් වතුරෙන් නාවනවා. ඒ වගේම මස් පිඬු තලලා ශක්තිමත් කරනවා කියලා 'සිංහල පොර කුකුළා ග්‍රන්ථය ලියපු පී.ඒ.පී. දැරණියගල මහතා කියා තිබෙනවා.

එහෙම කරලා නිකං ඉන්නෙ නෑ. ඌට වී, කඩල, කුරක්කන්, සූරියකාන්ත මල් ඇට, මුරුංගා වගේම ඉරිඟු වගේ ධාන්‍ය ආහාර ලබාදෙනවා. බෙහෙත් කොළ වර්ගත් අතරින් පතර මේ විදිහට දෙන ආහාර වේලට එකතු කරන්න අමතක කරන්නෙ නෑ. ඒ විතරක් නොවෙයි අමු බිත්තර, අමු ඉස්සෝ, තලගොයි මාලු වගේම තල තෙලේ බැදපු රෝ, අමු මස් පවා කවන්නේ පොර කුකුළාගේ කායික, මානසික ශක්තිය ඇති කරන්නයි. මේ දේවල් අපට කියවන්න හැකියාව ඇත්තේ අර මම ඉස්සෙල්ලා කියපු පොර කුකුළු ග්‍රන්ථය පරිශීලනය කරලයි.

පොර කුකුලාගේ පොරකටු වැඩෙන්න පටන්ගත්තාට පස්සේ උගේ පිහාටු ගලවනවා. ගෙල පිටිපස්සෙ පිහාටු ඉතිරි කරලා බෙල්ල මුල පියාපත්, පපුව, ගාත් වගේ තැන්වල තිබෙන පියාපත් මුළුමණින්ම ගලවනවා. ඊට පසුව තමයි නියම පොර පුහුණුව ලබාදෙන්නෙ. වෙනත් කුකුල්ලු එක්ක පොරවදින්න දීලා,

පිනුම් ගස්සවලා, පිහිනන්න දමලා හුරු කරලා ඇඹුල් හොඬරවාලු ගෙඩි දෙකක් දමලා, පොල් හකුරු, රතු ලූණු මිශ්‍රකළ තනාගත් විරේකයක් ඉඳහිට දෙනවා. අර උදුරලා දාපු පිහාටු වැඩුණට පස්සේ තමයි තවත් පොර කුකුළෙක් හා සටනට යොදවන්නේ.

ඒකට කියන්නේ නලවනවා කියලයි. සටනින් පස්සේ කුකුළාගේ උගුරේ හිරවුණු සෙම තිබෙනවා නම් ඒවා ඉවත් කරන්නෙ හොට ඇතුළට වතුර දාලා එසැණින් හිස පොළොව දෙසට හරවා ගෙල පිටිපස්සට හෙමින් තට්ටු කිරීමෙනුයි. ඒ වගේම සටනේදී වූ තුවාල උණු අළුවලින් තවලා, දිවිකදුරු කිරි දමනවා.

සටනට ඉස්සෙල්ලා දිනයේ එළු ඇල දිවක් කෑමට දෙනවා. සටනට ඉස්සෙල්ලා ලැබෙන අන්තිම ආහාර වේල වන්නේ පිට්ටු, බිත්තරයක්, අරක්කු ටිකක්. හැබැයි වතුර දෙන්නේ අඩුවෙන්. මේ විධිහට සටනට යන පොර කුකුළා පහරෙන් දෙකෙන් සිය ප්‍රතිවාදියාව මරා දමන අවස්ථා තිබෙනවා.

එහෙම නැත්නම් පැයක්, දෙකක් සටන ඇදෙන අවස්ථාත් නැතිවා නොවෙයි. ප්‍රතිවාදියාගේ ඇ ඟට පැනලා ඒහෙම නැත්නම් ඉහළ අසට පීනලා, ප්‍රතිවාදියා ම ඟ හැරලා සටන් කරන බවයි කියැවෙන්නෙ....

 කුකුළුවා රජමහා විහාරය සබරගමුව පළාතේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පැරණිතම ලෙන් විහාරයක් වන කුකුළුවා රජ මහා විහාරය, අති දුෂ්කර ගමන් මාර්ගයක් නිමකර වනගත ප්‍රදේශ හරහා අඩිපාරවල් දිගේ ළගාවිය යුතු බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයකි. නිරිඇලි කඳුවැටිය මුදුනේ කඳු ශිඛරයක මෙම ලෙන් විහාරය පිහිටියේය. මෙහි ප්‍රධාන ලෙන් දෙකක් දැකිය හැකි අතර, විශාල ලෙන විහාරය සඳහාද කුඩා ලෙන දේවාලය සඳහාද වෙන්වී ඇත. මෙම විහාරයේ සිට රත්නපුර පොත්ගුල් විහාරය දක්වා උමං මාර්ගයක් වෙතැයි ද ජනප්‍රවාදයේ සඳහන්ය.

       කුකුළුවා රජ මහා විහාරය පුරා විද්‍යා සමීක්ෂණයකට මෙතෙක් ලක්වී නොමැත. එහෙත් මෙහි ආරම්භය පිළිබඳව ප්‍රධා මත දෙකක් පවතී. පළමු වැන්න මෙය විදේශ ආක්‍රමණ වලින් ආරක්ෂා වීමට වන වැදී සිටි වට්ට ගාමිණී අභය (වලගම්බා) රජු මෙම ලෙන් වලද තුන් මාසයක් පමණ රැඳී සිටිය බවත්, පසුව විහාරස්ථානයක් බවට පත් කළ බවත්ය. දෙවැන්න, මෙය 1 වන රාජසිංහ (සීතාවක රාජසිංහ) රජ සමයේ ගණින්නාන්සේලා සැඟවී සිටි ස්ථානයක් බවය. සීතාවක රජු තමා අතින් පියා මැරුණු පාපයෙන් ගැලවීමට අරිට්ටකී වෙණ්ඩු සමග එක්වී බෞද්ධ විරෝධී කටයුතු වල යෙදීම නිසා, එකල ස්වාමීන් වහන්සේ  සීතාවක රාජධානියෙන් සැගවී ගියහ. රාජධානියට අයත් පාලන ප්‍රදේශයේ කෙළවර කඳු මුදුනේ පිහිටි මෙම ලෙන් වල ස්වාමීන් වහන්සේ වැඩ විසූහ.

 නිරීක්ෂණයට ලක්වන කරුණු අනුව මෙම දෙවන මතය සනාථ වන බව පවසන අතිපූජ්‍ය පණ්ඩිත කිරිඇල්ලේ ඥානවිමල හිමියෝ මෙම විහාරයේ ඉතිහාසය සීතාවක යුගයෙන් එහාට නොයන බව ප්‍රකාශ කරති. මෙහි ලෙන්වල කොටා ඇති කටාරම් පවා ඒ බව සනාථ කරන්නට කදිමට සාක්ෂි දරයි.

        1 වන රාජසිංහ රජු විසින් නිරිඇල්ලේ තිස්මදය නාරායන බ්‍රහ්මචාරී මුදියන්සේට ප්‍රදානය කළ නිරිඇලි නින්දගමේ දකුණු කෙළවරේ පිහිටි මෙම විහාරය කනත්තේ ලෙන් විහාරය ලෙසින් දක්වා ඇත. පැරණි රාජ්‍ය පරිපාලන කොට්ඨාශ ක්‍රමය අනුව මෙම කනත්තේ ලෙන් විහාරය දිගම්පොත කෝරළේට අයත් වෙයි.

  සිංහල අලුත් අවුරුදු උත්සවයක් මුල්වරට පවත්වා ඇත්තේ 1555 දී සීතාවක රජ සමයේදීය. මහනුවර රජ සමයේ සිංහල අලුත් අවුරුදු උත්සවයක් මුලින්ම පැවැත්වෙන්නේ 2 වන රාජසිංහ රජ දවස 1637 දී ය.

        කි‍්‍ර.ව. 1635 සිට 1687 දක්වා රාජ්‍යය කළ දෙවැනි රාජසිංහ රජතුමා හැඩිදැඩි සිරුරකින් යුත් කී‍්‍රඩාවලට මහත් ඇල්මක් දැක්වූ රජ කෙනෙකි. එතුමා මහත් ඇලුම් කළ කී‍්‍රඩාවක් වී ඇත්තේ කුකුළු පොර කෙටවීමයි. එනිසා කුකුළන් පොර කෙටවීමේ තරගයක් තබා ජය ගත් කුකුළා අයිතිකරුට ගම්වරයක් ප‍්‍රදානය කරන බව කියා කල් තබා රටවටා අණ බෙර කරවා ඇත.

         මහනුවර රජවාසල පැවැත්වුන එම කුකුළු පොර තරගයට සපරගමුවේ දිග්ගම්පත කෝරළයේ (වර්තමාන කලවාන ආසන්නයේ) අයගමට නුදුරු පරගල නමැති හද්දා පිටිසර ගමේ ගැමියෙක් සහභාගි වූයේය. කෝරාළ නම් වූ මෙම ගැමියා තරගය සඳහා ඔහුගේ හොඳ පළපුරුදු පොර කුකුළකු ද රැගෙනය. ඔහු සමඟ දහ අට දෙනකු එම තරගයට සහභාගි වී ඇත.

        පරගල - කෝරළගේ කුකුළා ඒ සියලුම කුකුළන් පරදවා ජයග‍්‍රහණය කළේය. (මෙම කුකුල් පොර කරුවා පරගල ගමේ දක්‍ෂ මන්තර කාර පරපුරකට අයත් බවත්, මොහු එම කුකුළු පොර තරගයේදී අනෙක් කුකුළන් දහඅට දෙනාම මරාදමා ඔහුගේ කුකුළා ජයග‍්‍රහණය කරවූයේ බලගතු මන්තරයකින් මතුරන ලද කහනූලක් පිටතට නොපෙනන අන්දමට තම කුකුළාගේ අත්තට්ටක පිහාටු අතර ගැටගසා තිබීමෙන් බවත්, මේ අනුව කුකුළා ආවේශව ප‍්‍රතිවාදී කුකුළන්ට පහර දීමෙන් ජය ලැබූ බවත් කියවේ.)

        මේ ගැන ඉතා සතුටට පත් රජතුමා ඔහුගේ "කෝරාළ" යන නමේ මුලට පරගල විජේසුන්දර කුකුළු කෝරාළ යන රාජ දක්නය එක් කොට පරගලට නුදුරුව අක්කර හාරසියයක් පමණ විශාල වූ ගම්වරයක් ඔහුට ප‍්‍රදානය කර ඇත. "කුකුළේගම" යන නාමයෙන් අදත් හැඳින්වෙන්නේ එම ගම්වරයයි.

        දින කීපයකින් මෙම සිද්ධිය ප‍්‍රදේශය පුරා මහත් ප‍්‍රසිද්ධියට පත්විය. ඒ නිසා එතෙක් දිග්ගම්පත කෝරළය කියා ව්‍යවහාර වුණු කෝරළය - කුකුළු කෝරලය නමටත්, මෙම ප‍්‍රදේශය මැදින් ගලා ගිය දික්ඔය - කුකුළු ගඟ නමටත්, පරගලාගම ඉහත්තෙහි ගල උඩකන්දේ පිහිටා ඇති මුහුදු මට්ටමේ සිට හරියටම අඩි 3,000 ක් උසැති කුරුළුගල නමැති විශාල පර්වතය - කුකුළු ගල නමටත්, පරගලට නුදුරු පිඹුරේ පිහිටි මෙම කනත්තේ ගල්ලෙන් විහාරය - කුකුළුවා විහාරය නමටත් පරිවර්තනය වී ඇත.

 කුකුළු කෝරළය ඓතිහාසික සිංහරාජ වනය ඇතුළත් ගෙදගල කන්ද, නැගිරිකන්ද, මාන කන්ද, ගලඋඩ කන්ද, තපස්වර කන්ද , ඉළුඹකන්ද, ගවරගිරියේ මාතලේ ගල්ලෙනත් ඇතුළු ඉතා දැකුම්කළු සුවිශේෂි ස්ථාන රාශියක්ම පිහිටා ඇති වනගත ප‍්‍රදේශයකි.

        අතීතයේ කුකුළුවා විහාරයේ ගොදුරු ගම් වූයේ නිරිඇල්ල සහ උඩකන්ද ගමය. කුකුළු කෝරළය ජනාවාස වීමේදී නිරිඇලි කන්ද හරහා පැමිණි වේරගම ආරච්චි පරපුරේ ප්‍රථම නවාතැන උඩකන්ද ගම විය. උඩකන්ද කන්කානම නැමැති අයෙක් මොවුනට නායකතක්වය සැපයීය. විහාරය පාමුල වූ එම භූමියේ ඔවුන් සියවස් දෙකක් පමණ කාලයක් ගත කළ අතර, කිසියම් හේතුවක් නිසා ප්‍රදේශය ජනශුන්‍ය වී, වැසියෝ පිඹුර නැමැති ආසන්න ගමට පදිංචියට ගිය අතර, විහාරය කැලෑවට යටවී වවුලන්ගේ වාසභවනක් බවට පත් වීය.  මේ කාලයේ මෙහි තිබූ චිත්‍ර වවුලන්ගෙන් විනාශයට පත්විය.

        කුකුළුවා විහාරය ගැන නැවත අසන්නට ලැබෙන්නේ 1892 දී මෙහි සැතපෙන පිළිමය සොරුන් විසින් විනාශ කිරීමෙන් පසුවය. මෙහිදී පිළිමයේ හිසට පපුවට උරහිස් වලට වෙඩි තබා විනාශ කළ බව සඳහන්ය.

        මේ කාලය වන විට කුකුළු කෝරළය භාර රටේ මහත්තයා වූ දෙල්වල ලොකුබණ්ඩාර මහතා එවකට කලවාන තිලකරත්නාරාම විහාරාධිපති දැලිවල සද්ධාතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේගේ උපදෙස් පරිදි සැදැහැවතුන්ගේ ආධාරයෙන් කුකුළුවා විහාරය නැවත ප්‍රතිසංස්කරණය කෙරිණි.

නැවත 1934 දී රත්නපුර සද්ධාරාම හිමියන්ගේ අනුශාසකත්වයෙන් කුඩා ලෙන තුළ දේවාලයක් හා භණ්ඨා කුළුනක් ඉදිකරන ලදි.

        කෙසේ වූවත් කුකුළුවා විහාරය තුළ අඛණ්ඩව සංඝාවාසයක් ඇති නොවූ නිසා අවුරුද්දේ  බොහෝ කාලයක් පවතින්නේ වනගතවය. විහාරයේ පියස්සක සවිකර තිබූ කුකුළු රුව පවා හොරුන් විසින්
ගෙන යනු ලැබ්නි.

ජනශ්‍රැතියන්ට අනුව මෙහි කුකුලෙක් ප්‍රමාණයට රනින් කල හෝ මැණිකකින් කැටයම් කරන ලද ගලක් නිධන් කර ඇති බවද පැවසේ....

කුකුළු කෝරලය සබරගමුවේ කෝරළයක් ලෙස ඉතිහාස ගත තොරතුරු මහනුවර යුගයේ දැක්වේ.

පෘතිග්‍රීසි පාලන සමයේ සබරගමුව ලෙස සලකා ඇත්තේ බස්නාහිර පලාතට අයත් දෙහිගම්පල්, පනාවල, අටලුගම් යන කෝරළ තුනක් රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයට අයත් කුරුවිට නවදුන්, අටකලන්, දික්ගම්පල, එතරාවා, මැද යන කෝරලයන්ය.

    රත්නපුර දිසාව බෙදා වෙන් කරන ලද කොරල 7ක් බව පොත් පත් වල සඳහන් වේ. ඒ හත කුරුවිට, නවදුම්, අටකලන් දිග්ගම්පත , එතරාවා, මැද, කොලොන්න වේ.
සබරගමුව දිසාවට අයත් කොරල බෙදා වෙන් කිරීමේදී කුරුවිට, නවදුම්, අටකලන්, කෝරල වලත් කැඩී ඉතිරි වූ කොටස දිග් ගම්පත කෝරලයට වෙන් විය.

මෙම ප්‍රදේශයේ බිම වැටකෙයි කොලයක් වගේ දිගට විහිදුනු ප්‍රදේශයක් ලෙසට බැවින් දිග්ගම්පත කොරලය ලෙස නම් ලැබී ඇත. උතුරින් නවදුන් කෝරලය හා අටකලන් කෝරලයද, කළු ඟගද නැගෙනහිරට අටකලන් කෝරලයද. දකුණට හිනිදුම් පත්තුව හා මොරවක් කෝරළයද, බටහිරට පස් යොදුන් කේරළයද යන මායිම් දික්ගම්පොත කේරළයට අයත් වේ. මෙම කෝරළය උඩපත්තුව,මැද පත්තුව, පල්ලේ පත්තුව වශයෙන් කොටස් 3කි. එනම් වර්තමානය වන විට උපදිසාපති කොට්ඨාශ 2 කට වෙන් වේ.

    කුකුළු කෝරළයේ ඉතිහාසය දෙස බැලූ විට "මානෙල් ගල්ලෙන" වැනි ස්ථාන වලින් ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ විසූ මිනිසුන් ජීවත් වූ බවට සාධක හමු වේ. මෙහි ඉතිහාසය දෙවනපෑතිස් රජුගේ කාලය දක්වා සම්බන්ධ වේ.

දික්ගම්පොත කෝරළය කුකුළු කෝරළය වූ හැටි

 දික්ගම්පොත කොරළයෙන් ගෙනගිය එක්තරා නම ගිය කළු කුකුළකු මහ වාසල සියළු කුකුලන් පරදවා ජය ගත්හ. මේ කුකුළාගේ ජයග්‍රාහී බව දැක සතුටු වූ රජතුමා තෑගි දී පරගල ටිකිරි කෝරාළට ගම්වරක් තෑගි දී පරගල විජයසුන්දර කුකුළු කෝරාළ යන නම පටබැන්ද බව සඳහන් වේ.

මෙම කුකුළුවා විහාරය වෙඩි දමා කඩා නිදන් වස්තු ගත් බව කියවේ. සොරුන් විසින් විහාරය වෙඩි දමා කැඩූ අවස්ථාව පිළිබඳව ජන කවියේ එන්නේ මෙසේය.

සිරිලක පරිසිදු නවදුන් කෝරලේ මැද පත්තුවේ නිරි ඇලි                    කන්දේ
පින්කළ රජවරු තැනවු විහාරෙ බොල් වී  තිබුණයි හිම මැ                  මැද්දේ
පව් කළ හොරු රැළ කුකුළු විහාරේ පිළිමෙ කඩන්නට කළ                   යුද්දේ
දෙව්රට ලමැදට සිරුරට වෙඩි තුන තැබුවා ලෝකෙට පර                      සිද්දේ

කුකුළුවා ලෙන් විහාරය
කලවාන ගම් ප්‍රදේශයට අයත් කුකුළුවා විහාරය පැරණි ලෙන් විහාරයකි. මෙම ලෙන කුකුලෙකුගේ ස්වරෑපය ගත් නිසා කුකුළුවා විහාරය ලෙස සැලකේ.

එහෙත් "කුකුළේගම" නැමැති ගම් ප්‍රදේශයට එම නම ලැබුනේ අතීතයේදී මෙම නමින් ගෙනා පොර කුකුළෙකු කුකුළු පොරයෙන් ජය ගත් නිසා බව සඳහන් කරයි.

   දික්ගම්පොත කෝරළයෙන් ගෙනා කුකුළු පොර           කොටන්ඩ
   කොක් හඩලා සවරම් කෙළ අනෙක් කුකුළු                  මරාලන්ඩ
   වික්මැති යුධ කරපු රජ වාසල සතුටු                              වෙන්ඩ
   එදා පටන් නම් තැබුවයි කුකුළු කෝරළය                       කියන්ඩ

රත්නපුර ජන ප්‍රවාද : කර්තෘ බන්දුල ලියනගේ
රුසිගල කන්ද : පිටු අංක 103

කුකුළු කෝරළයේ නාවල කන්ද ප්‍රදේශයේ ඇති "රුසිගල " රුසිගල රිසිගල යන නම් වලින් හැඳින්වේ. අත්භූත පැවතුම් ඇති කන්දකි. සෘෂිගල ලෙස හඳුන්වන්නේ ප්‍රධාන මාවතේ සිට තරමක් ඈතින් පිහිටි මෙම කන්දේ ඈතට දිස්වෙන පර්වතය අතීතයේ කිසියම් සෘෂිවරයෙකු වාසය කරන ලද ස්ථානයක් යැයි සිතිය හැක.

වළගම්බා රජු සැඟවී සිටි කුකුළුවා විහාරය
    කුකුළු කෝරලයේ පල්ලේ පත්තුවේ පිඹුරේ ගමට යාබදව හිරිඇල්ලේ කන්දේ පිහිටි මෙම ලෙන විහාරයක් බවට පත් කළේ වළගම්බා රජු යයි ජනප්‍රවාදයේ එයි....

 ලක්දිව පැවති පාරම්පරික පොරකුකුල් කලාව සහ සතුන්ගේ ආර පර්යේෂණ කරන්න දේශීය විද්වතුන් පවා කටයුතු කරලා තිබෙනවා. එවැනි අය අතර සිටි ප්‍රමුඛයෙක් තමයි මහාචාර්ය පී.ඊ.පී.දැරණියගල කියලා කියන්නේ. ඔහු මේ විධිහට සිදුකරන ලද පර්යේෂණ වලදී දේශීය ජන ක්‍රීඩාවේ ඇති වැදගත්කම මනාව අවබෝධ කරගත්තා. ඒ නිසා ඔහු ඒවා උසස් ගුණාංගවලින් යුක්ත බව දිගින් දිගටම සිය පර්යේෂණ වාර්තා ඔස්සේ ප්‍රකාශ කරන්නටත් කටයුතු කළා.... අපෙන් අභාවයට යන අපේ දේ රැක ගන්න තමයි එතුමා කටයුතු කලේ සිතන්න මමත් නිදිමරාගෙන රැකියා කරන අතර මගේ කාලය කැප කරලා   පාරම්පරික පොර කුකුල් ආර රැකගෙන ඉදිරියට ෆේස් බුක් පිටුව සකස්  කලේ මට ඒ වෙනුවෙන් ඔයගොල්ලෝ දැනුවත් කරලා අපේදේ අපේ කම රැක ගන්නයි....
ඒ වගේම මේක ලෝකේ හැමෝටම දැන ගන්න විකිපීඩීයා එකට දැම්මේ....

ස්තුතියි හැමොටම ජයෙන් ජය....
මිලාන් සංක

කුකුල් පොර


An Arisaema averyanovii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Van Dzu Nguyen ngan Peter Charles Boyce. An Arisaema averyanovii in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema averyanovii


Der TSV Gochsheim ist ein Sportverein aus der unterfränkischen Gemeinde Gochsheim. Der Verein wurde ursprünglich als Turnverein gegründet. Heute verfügt er über weitere Abteilungen für Fußball, Gymnastik, Korbball, Tischtennis, Volleyball und Wandern.

Geschichte
Der Verein wurde 1906 als Turnverein gegründet. Fußball wird im Verein seit dem Zweiten Weltkrieg gespielt. In der Saison 1947/48 spielte er für ein Jahr in der Landesliga Nordbayern. 1953 und 1962 gelang der Aufstieg in die 1. Amateurliga Nordbayern. Beide Male stieg man aber postwendend ab.

Erfolge
 Aufstieg in die Landesliga Nordbayern: 1947
 Aufstieg in die 1. Amateurliga Nordbayern: 1953, 1962

Weblinks
 Website des Vereins

Gochsheim
Gochsheim
Gochsheim
Gochsheim
TSV 06 Gochsheim

TSV 06 Gochsheim


Ekološka valencija (lat. valentia - snaga, moć) označava raspon kolebanja nekog ekološkog čimbenika unutar kojeg je moguć opstanak određene vrste u pojedinomu ekosustavu, odnosno staništu. Drugim riječima, to je razlika graničnih vrijednosti promatranoga čimbenika unutar koje pojedina vrsta može preživjeti. Taj je raspon vrijednosti određen ekološkim minimumom i maksimumom, između kojih je, ne nužno u aritmetičkoj sredini valencije, smješten i ekološki optimum, najpovoljnjija vrijednost određenoga čimbenika.

Prema prilagođenosti na kolebanja ekoloških čimbenika, vrste se dijele na:
 eurivalentne, vrste široke ekološke valencije koje podnose velika kolebanja pojedinih čimbenika, zbog široke se rasprostranjenosti (velikog areala) nazivaju i kozmopolitima (generalistima); prema položaju ekološkog optimuma dalje se dijele na:
 oligoeurivalentne, s optimumom blizu minimuma,
 mezovalentne, s optimumom na približnoj aritmetičkoj sredini maksimuma i minimuma te na
 polieurivalentne, s optimuom bliže maksimumu i
 stenovalentne, vrste uske ekološke valencije koje opstaju samo uz manja kolebanja vrijednosti ekoloških čimbenika; vrste s uskom valencijom za više čimbenika nazivaju se specijalistima (pr. čovječja ribica).

Za opstanak organizama odsudna su kolebanja ograničavajućih čimbenika, onih značajno udaljenih od ekološkog optimuma ili čak izvan ekološke valencije. Temeljem toga Justus Liebig postavio je tzv. Liebigovo pravilo minimuma, prema kojemu je rast biljke određen onim kemijskim elementom ili spojem kojim biljka najmanje raspolaže tj. koji je u ekološkom minimumu (najčešće fosforom). Jednako tako, razvoj i opstanak svake vrste određuju najudaljeniji čimbenici od ekološkog optimuma, čak i oni izvan valencije te homeostaza, koja ne ovisi o kolebanjima u okolišu.

Literatura
 Glavač, V., 1999.: Uvod u globalnu ekologiju. Duzpo i Hrvatske šume, Zagreb.
 Sremac, J.: Ekološka valencija i čimbenici u okolišu  Predavanje u repozitoriju PMF-a u Zagrebu
 Šolić, M., 2005.: Ekologija Institut za oceanografiju i ribarstvo, Split.

Ekologija

Ekološka valencija


El Short SC.7 Skyvan es un avión utilitario con características STOL, de fabricación inglesa. Fue utilizado por la Prefectura Naval Argentina durante el gobierno militar 1976-1982 y en la Guerra de las Malvinas.

Especificaciones Técnicas (Skyvan 3)

Véase también

Referencias

Aeronaves de Short
Aeronaves civiles utilitarias de los Estados Unidos de los años 1960
Aviones comerciales del Reino Unido de los años 1960
STOL
Aeronaves de transporte del Reino Unido de los años 1960
Aeronaves bimotoras turbohélice

Short SC.7 Skyvan


Le lac Sumner, connu sous le nom de Hokakura en maori, est un lac situé à cent kilomètres au nord-ouest de Christchurch dans la région de Canterbury en Nouvelle-Zélande.

Localisation
Le lac est situé dans le parc forestier du lac Sumner ; la rivière Hurunui et plusieurs autres lacs (loch Katrine, lac Sheppard, lac Taylor et lac Mason) se trouvent également dans le parc.

Notes et références

Liens externes

 Parc forestier du lac Sumner, Département de la conservation

Lac en Nouvelle-Zélande

Lac Sumner


كتابٌ لأبي إسحاق، إبراهيم الشاطبي الغرناطي، ويُصنّف من النوع الذي يُقيّد شوارد المسائل وضبطها وجمع الفوائد المروية، مهما كان العلم الذي ترتبط به

الغرض منه
يقول الشاطبي : ( إني جمعت لك في هذه الأوراق جملة من الإفادات المشفوعة بالإنشادات مما تلقيته عن شيوخنا الأعلام وأصحابي من ذوي النبل والأفهام قصدت بذلك تشويق المتفنن في المعقول والمنقول ومحاضرة المستزيدمن نتائج القرائح والعقول)

عرض الهيكل التفصيلي
جاء بخمسين إفادة، شفع كل واحدة منها بإنشادة؛ مما رواه عن الناظمين مباشرة أو بواسطة يذكرها، ثم توّج المئة بإفادة وإنشادة تضمنتا سؤالا عقديا منظوما في القضاء والقدر موجها إلى الأستاذ أبي سعيد فرج بن لُبًّ، وجوابه المنظوم مع بيان للآيات التي أشار إليها ابن لُب في أبياته.

ولئن كانت الإفادات متنوعة المواضع فإن للعربية، قواعدها وأدبها وبلاغتها الحظ الأوفر في الإفادات؛ مما يدل على نزعة المؤلف إلى علوم العربي، كما تدل بقية الإفادات على حرصه على تنويع فنون المعرفة ومصادرها.

أهمية الكتاب
يتحدث الأستاذ محمد الفاسي عن أهمية الكتب التي تجمع الفوائد قائلا : أول من فعل ذلك على مابلغ إليه علمنا أبو إسحاق الشاطبي وأطلق على كتابه اسم الإفادات والإنشادات، وقد عارضه في هذا العمل كثير من الأدباء وصار لهذه العبارة روجان في الأوساط العلمية

جاءت أغلب الإفادات مروية عن عشرة علماء في مقدمتهم شيوخه : المقّري، ابن الفخار، ابن لُبًّ، أبو علي الزواوي.

مما قيل فيه
(كتاب الإفادات والإنشادات في كراسين فيه طرف وتحف وملح وأدبيات) أحمد بابا التنبكتي

مراجع

كتب أدب عربي
كتب باللغة العربية

الإفادات والإنشادات (كتاب)


In biology, an identification key, taxonomic key, or biological key is a printed or computer-aided device that aids the identification of biological entities, such as plants, animals, fossils, microorganisms, and pollen grains.  Identification keys are also used in many other scientific and technical fields to identify various kinds of entities, such as diseases, soil types, minerals, or archaeological and anthropological artifacts.

Traditionally identification keys have most commonly taken the form of single-access keys. These work by offering a fixed sequence of identification steps, each with multiple alternatives, the choice of which determines the next step.  If each step has only two alternatives, the key is said to be dichotomous, else it is polytomous.  Modern multi-access or interactive keys allow the user to freely choose the identification steps and their order.

At each step, the user must answer a question about one or more features (characters) of the entity to be identified. For example, a step in a botanical key may ask about the color of flowers, or the disposition of the leaves along the stems.  A key for insect identification may ask about the number of bristles on the rear leg.

Principles of good key design

Identification errors may have serious consequences in both pure and applied disciplines, including ecology, medical diagnosis, pest control, forensics, etc.  Therefore, identification keys must be constructed with great care in order to minimize the incidence of such errors.

Whenever possible, the character used at each identification step should be diagnostic; that is, each alternative should be common to all members of a group of entities, and unique to that group.  It should also be differential, meaning that the alternatives should separate the corresponding subgroups from each other.  However, characters which are neither differential nor diagnostic may be included to increase comprehension (especially characters that are common to the group, but not unique).

Whenever possible, redundant characters should be used at each step.  For example, if a group is to be split into two subgroups, one characterized by six black spots and the other by four brown stripes, the user should be queried about all three characters (number, shape, and color of the markings) — even though any single one of them would be sufficient in theory.  This redundancy improves the reliability of identification, provides a consistency check against user errors, and allows the user to proceed even if some of the characters could not be observed. In this case, the characters should be ordered according to their reliability and convenience. Further error tolerance can be achieved by using reticulation.

The terminology used in the identification steps should be consistent in meaning and should be uniformly used. The use of alternative terms for the same concept to achieve more "lively prose" should be avoided.  Positive statements should be used in preference to negative statements.  The wording of the alternatives should be completely parallel sentences; alternatives like "flowers red, size 10-40 cm" versus "flowers yellow" should be avoided.

Geographic distribution characters should be used with caution. Species that have not been observed in a region may still occasionally occur there. Also, the organism may have been transported, particularly to locations near ports and airports, or it may have changed its range (e. g., due to global warming). For Europe and, probably, North Africa a Palaearctic key is advisable.

Rarity is not a viable character. An identification may be correct even though a species is very rare.

Common problems in key usage

Key users must overcome many practical problems, such as:
 Variant forms: The key may identify only some forms of the species, such as adult males (or, more rarely, females). Keys for larvae identification may consider only the final instar. (This is not the case, however, of keys used in forensic identification of fly larvae.)
 Incomplete coverage: Species and groups that are difficult to identify or that have been poorly characterized may have been left out of the key, or may be mentioned only in introductory text.
 Lighting and magnification: Very few keys give details of how the specimen was viewed (the magnification, lighting system, angle of view etc.). This can cause problems. The author may, for instance refer to tiny bristles, hairs or chaetae—but how tiny?
 Language: Very few keys are multilingual. Translations of a key may be incorrect or misleading. Many keys contain vague words that do not translate..
 Obsolescence: Older keys may not include more recently described species. They may also use outdated  species names, which must then be mapped to the current ones.

Verification
The identification obtained from a key should be viewed as only a suggestion of the species's real identity. Full identification requires comparison of the specimen with some authoritative source, such as a full and accurate description of the species, preferably in a monograph.  Many keys contain brief descriptions to allow more certain identification, but these should not be assumed sufficient for verification.

Comparison with a monographic description is often difficult in practice, as many monographs are expensive, out of print, written in foreign languages, or hard to obtain. Monographs are often several decades old, so that often the species names used in the key do not match those used in the monograph.

Another alternative is comparison with authoritatively identified specimens in natural history museums or other relevant repositories.  Authoritatively identified images are becoming more common on the internet.  To qualify, the image must be labeled with a voucher specimen number, the name of the scientist who identified the photographed specimen, and the name of the public institution where the specimen is housed (so that interested parties can re-examine the specimen themselves).

See also
 Species complex
 Systematics

References

External links

 Visual, touch, and translatable generic identification to grasses of Louisiana 2013 V3 with HTML 5
 Linnaeus II - Interactive identification and descriptive data management software
 Xper3 - Online interactive identification and Collaborative edition tool
 Xper2 - Interactive identification and descriptive data management software
 Identification key webservice
 Principles of interactive keys
 Programs for interactive identification and information retrieval
 Lucid - Interactive Identification and Diagnostics key software
 BioBASE for Windows 7.0 - Computer-aided identification of Bacteria
 Discover Life - Interactive Guides and free online guide development space
 Bioimages Comments on Royal Entomological Society of London Keys
 Dmitriev Interactive keys
 DKey - editor of dichotomous taxonomic keys

Wild animals identification
Plant taxonomy
Taxonomy (biology)

Identification key


139 Juewa  is a very large and dark main belt asteroid. It is probably composed of primitive carbonaceous material. It was the first asteroid discovered from China.

Juewa was discovered from Beijing by the visiting American astronomer James Craig Watson on 10 October 1874; Watson was in China to observe the transit of Venus. Watson asked Prince Gong to name the asteroid. Gong's choice was 瑞華星 (roughly, "Star of China's Fortune"). Watson used the first two characters ('star' being redundant), transliterating them Juewa in Wade–Giles convention of the time. (In pinyin, 瑞華 is transliterated ruìhuá.)

Since 1988 there have been 8 reported stellar occultations by Juewa. From the occultation on 31 August 2013 the best fit ellipse measures 148.3+/-4.3 km x 142.3 +/- 15.6 km.

13-cm radar observations of this asteroid from the Arecibo Observatory between 1980 and 1985 were used to produce a diameter estimate of 172 km. Based upon radar data, the near surface solid density of the asteroid is
1.5.

References

External links

000139
Discoveries by James Craig Watson
Named minor planets
000139
000139
000139
18741010

139 Juewa


Active Exploits is a diceless set of role-playing game rules by Precis Intermedia Gaming. The core rules (which contain no setting) are distributed for free as a PDF file, or for a fee as a printed book. There are a number of published game settings and official game conversions which use these rules.

The system is considered innovative, but more in common with GURPS and Unisystem, rather than other diceless games such as Amber and Nobilis

The game has options for freeform and live action role-playing, as well as for converting the game to other systems.  Ample conversion rules allow the adaptation of the engine to a number of commercial systems.

Published Settings and Official Conversions
Active Exploit has converted other published RPGs into diceless versions.
Sengoku: Chanbara, a role-playing game based in Feudal Japan.
Dreamwalker, a setting taking place in others' dreams.
Blood Island Diceless, swashbuckling adventures on the high seas.
CORPS Diceless, based on CORPS, a conspiracy themed RPG about UFOs, vampires, secret societies, etc.
Bloodshadows (3rd Edition) core book has Active Exploits conversion rules.

Awards
The game won an Indie RPG award in 2003 for free game of the year and best support.

Modes of Play

Basic Exploits
This is an introductory version of the rules, intended for those who are new to the system or prefer something less involved.

Advanced Exploits
This presents both advanced and optional rules which players can selectively use. Some examples of advanced elements are:

Flairs: These zoom in on character's abilities.
Fields of Expertise: These replace the need for skills by generalizing occupational knowledge.
Convictions: These expand on the basic concept of Principles (in Basic Exploits) by utilizing Revelation and Dementia.
Threads: These define group dynamics and help encourage more character-oriented roleplaying.
Vehicles: Rules for using vehicles, from motorcycles to starships.

Live Exploits
These are guidelines from the Basic and Advanced Exploits sections which are optimized for live action role-playing.

Adaptive Exploits (Special Edition Softcover only)
A framework for converting characters from other game systems for use with Active Exploits, and adapting other ability/skill-based systems for diceless play.

Other features
Setting Specifics, which add new rules for magic and the occult, and martial arts.

References

External links
 Active Exploits
 Review on RPG.net

Role-playing game systems
Universal role-playing games

Active Exploits


Jérémy Huysman, né le  à Dunkerque en France, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu défensif au FC Loon-Plage.

Biographie

Carrière en club
Jérémy Huysman a été formé dans le club de sa ville natale :  l'USL Dunkerque. En 2006, il passe en équipe senior au sein du club nordiste qu'il ne quittera jamais. Excepté en 2010, où il est prêté au sein du club normand du Pacy Ménilles Racing Club. En une quinzaine de saisons, Huysman connaîtra les difficultés du monde amateur à la découverte du monde professionnel. En effet, en 2020, il signa son premier contrat professionnel au sein du club nordiste de l'USL Dunkerque, pensionnaire de Ligue 2. A l'été 2022, il signe au sein du club amateur du FC Loon-Plage.

Vie personnelle
Jérémy est le fils de l'ancien footballeur et entraîneur français Nicolas Huysman.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Naissance en novembre 1988
Naissance à Dunkerque
Joueur de l'USL Dunkerque

Jérémy Huysman


An Epidendrum polystachyum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Epidendrum polystachyum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum polystachyum


Saint-Placide () is a station on Line 4 of the Paris Métro. Situated in the 6th arrondissement, it was used by 3,376,988 passengers in 2018, making it the 163rd busiest Métro station out of 302.

Location
The station is located under the Rue de Rennes at the intersection with the Rue de Vaugirard. Oriented approximately along a north–south axis, it is located between Saint-Sulpice and Montparnasse – Bienvenue, while being very close geographically to Rennes on Line 12.

History

The station was opened on 9 January 1910 as part of the connecting section of the line under the Seine between Châtelet and Raspail. The station, in the Montparnasse area, is after Rue Saint-Placide, commemorating Saint Placidus. It was opened on 9 January 1910 under the name of Vaugirard, but its name was changed on 15 November 1913 to avoid confusion with the Nord-Sud Company's Vaugirard, now on Line 12.

Like most of the stations on Line 4, between October 1966 and October 1967, the platforms were extended to 90 metres in order to accommodate trains of six cars to cope with significant chronic overcrowding as well as the pneumatization of the said line. As part of the RATP Renouveau du métro program, the station corridors and platform lighting were renovated on 24 May 2005.

From 2017, the platforms were undergoing a partial modernisation as part of the automation of Line 4, including their elevation to accommodate platform screen doors, which were installed from August to September 2019.

Passenger services

Access
The station has a main entrance as well as a secondary exit:
 Entrance 1: Rue Notre-Dame-des-Champs, consisting of a fixed staircase decorated with a Val d'Osne candelabra, located at the right of number 127 of the Rue de Rennes, at the corner with Rue Notre-Dame-des-Champs;
 Entrance 2: Rue de Rennes, consisting of an escalator allowing only an exit from the platform in the direction of Mairie de Montrouge, leading to front of number 120 of the Rue de Rennes.

Station layout

Platforms
Saint-Placide is a standard configuration station. It has two platforms separated by the metro tracks and the arch is elliptical.

Bus connections
The station is served by lines 39, 89, 94, 95 and 96 of the RATP Bus Network as well as, at night, by lines N01, N02, N12 and N13 of the Noctilien network.

Nearby
 Rue de Rennes: the station serves the southern part of this shopping street in the 6th arrondissement.
 Institut Catholique de Paris: the station is relatively close to the establishment, located at 21 Rue d'Assas.

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 6th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1910

Saint-Placide station


An Coix aquatica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Roxburgh. An Coix aquatica in nahilalakip ha genus nga Coix, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Coix

Coix aquatica


Hoya pottsii (chin. 铁草鞋 san mai qiu lan) ist eine Pflanzenart der Gattung der Wachsblumen (Hoya) aus der Unterfamilie der Seidenpflanzengewächse (Asclepiadoideae). Das Verbreitungsgebiet ist auf Südchina und Taiwan beschränkt.

Merkmale
Hoya pottsii besitzt kahle, verzweigte, windende Triebe, die bis 4 m und mehr lang werden können. Sie sind im Querschnitt rund bei einem Durchmesser von 3 bis 4 Millimetern. Die Blätter sind gestielt, die sehr dicken, runden Stiele werden 2 bis 2,5 cm lang. Die Blattspreiten sind (verkehrt-)herzförmig, eiförmig, länglich-eiförmig bis lanzettlich mit einer herzförmigen, gerundeten, keilförmigen bis dreieckig zulaufenden Basis und einem zugespitzten Apex. Sie sind lederig bis fleischig, auf der Oberseite blassgrün, auf der Unterseite dunkelgrün gefärbt. Die verhältnismäßig sehr großen Blattspreiten sind 5 bis 20 cm lang (6 bis 12 cm), bei einer Breite von 5 bis 10 cm (3 bis 6 cm). Die Ränder sind leicht zurückgebogen.

Der kugelige Blütenstand weist bis zu 25 Einzelblüten auf; er entspringt nicht in den Blattachseln. Der Stiel des Blütenstands ist 5 bis 8 cm lang (bis 10 cm) lang, relativ dünn und unbehaart. Die Kelchblätter sind breit-eiförmig, 1,5 mm lang und 0,8 mm breit und damit verhältnismäßig kurz. Die Blütenkrone ist sternartig ausgebreitet mit leicht zurückgebogenen Kronzipfeln und misst etwa 1 cm im Durchmesser. Die blass gelblichgrünen bis weißen Kronzipfel sind breit-eiförmig und am äußeren Ende gespitzt. Sie sind außen kahl, innen schwach mit winzigen, flaumigen Härchen bedeckt. Die Nebenkrone ist weiß, sternförmig ausgebreitet mit einem gelblichen bis leicht rötlichen Zentrum. Die staminalen Nebenkronzipfel sind eiförmig und in der Mitte eingesenkt. Die äußeren Fortsätze sind länglich-spitz ausgezogen. Die Ränder sind stark zurückgebogen und schließen so einen Hohlraum ein. Die inneren Fortsätze sind spitz und treffen sich über dem Griffelkopf. Die Balgfrüchte sind lang-spindelig bei einer Länge von 11 cm und einer Dicke von 0,8 cm. Die Samen sind länglich-lanzettlich in der Draufsicht, ca. 4 mm lang und 1 mm breit und mit einem ca. 3,5 cm langen Haarschopf versehen. Die Blütezeit am Naturstandort ist von April bis Mai. Die Früchte reifen von August bis Oktober. Während Wennström und Stenman schreiben, dass die Art nicht oder nur wenig duftet, wird bereits in der Beschreibung im Curtis Botanical Magazine von einem Duft nach altem und schlechten Honig gesprochen.

Geographische Verbreitung und Habitat
Die geographische Verbreitung der Art ist davon abhängig, ob Hoya nicholsoniae als Synonym von Hoya pottsii anerkannt wird oder nicht. Während Forster & Liddle (1992) die beiden Arten als Synonyme sehen, werden im Sukkulentenlexikon Hoya pottsii und Hoya nicholsoniae als selbständige Arten geführt. Auch die "Flora of China" führt die beiden Arten getrennt. Hier wird letzterer Ansicht gefolgt. Damit ist das Verbreitungsgebiet von Hoya pottsii auf Südchina (Prov. Guangdong, Guangxi, Hainan, Yunnan) und Taiwan beschränkt. Die Art wächst dort in dichten Wäldern auf Baumstümpfen und Felsen von Meereshöhe bis in 500 m über dem Meeresspiegel.

Taxonomie
Hoya pottsii wurde 1827 von James Traill im 7. Band der Transactions of the Horticultural Society of London, S. 25 erstmals beschrieben. Das Erscheinungsdatum dieses Bandes wird im Sukkulenten-Lexikon und im International Plant Names Index unterschiedlich angegeben (1827 vs. 1830). Allgemein anerkannte Synonyme sind Hoya angustifolia Traill (1830), Hoya trinervis Traill (1830) und Hoya obscurinervia Merrill (1923). Forster & Liddle (1992) betrachten Hoya nicholsoniae (und Hoya hellwigiana Warb. und Hoya sogerenesis S. Moore) als Synonym(e) von Hoya pottsii. Hoffmann, van Donkelaar und Albers im Sukkulenten-Lexikon behandeln Hoya pottsi und Hoya nicholsoniae wieder als eigenständige Arten.

Das Typusexemplar wurde von John Potts im August 1822 aus der Umgebung von Macau nach England gebracht. Im Frühjahr 1825 blühte die Pflanze erstmals und wurde zu Ehren von John Potts, der inzwischen verstorben war, benannt.

Belege

Literatur
 Focke Albers, Ulli Meve (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon Band 3 Asclepiadaceae (Seidenpflanzengewächse). Ulmer, Stuttgart 2002, ISBN 3-8001-3982-0 (S. 157/8).
 Anders Wennström und Katarina Stenman: The Genus Hoya - Species and Cultivation. 144 S., Botanova, Umeå 2008 ISBN 978-91-633-0477-4 (S. 112)

Einzelnachweise

Weblinks

  www.myhoyas.com

pottsii
pottsii

Hoya pottsii


Aşağıoyumca, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Türkiye Cumhuriyetinin ilk yıllarında köyün adı Sindamisüflâ (Aşağısindam) olarak kayıtlarda yer almaktadır. 1945 yılı nüfus sayımında "Aşağı Simdankösoğlu", 1950 yılı nüfus sayımında "Aşağı Sindam Köseoğlu" ve 1955 yılı nüfus sayımında da "Aşağısindan" olan yerleşimin adı 1960 yılı nüfus sayımından itibaren Aşağıoyumca olarak görülmektedir.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 36 km, Mazgirt ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Aşağıoyumca, Mazgirt


فولادو (أو فولادوغو) هي منطقة تاريخية في كاسامانس العليا، في جنوب السنغال، بالقرب من الحدود مع غينيا. اليوم تتوافق تقريبا مع محافظة كولدا والمناطق المحيطة بها.

اصل التسمية
منطقة فولادو يقال بأنه عندما تم تأسيس الإمبراطورية الفولادو اجتمع كبار القوم وناقشوا حول اسم الذي المناسب علي الدولة الوليدة وتم الداول علي كثير من الأسماء إلي أن وقع الاختيار علي اسم(الفولادو) الذي يعني بلاد الفولانيين.

تاريخ
تاريخيا، فولادو هي آخر مملكة تم إنشاؤها في السنغال، بين منتصف ونهاية القرن التاسع عشر. تأسست هذه المملكة من قبل زعيم الشعب الفولاني ألفا يايا مولو بالدي،. قبل إنشاء هذه المملكة، حكم الشعب الماندينغي المنطقة. قد أسسوا الواقع في القرن الخامس عشر على هذه المنطقة مملكة كعبا العظيمة، التابعة لإمبراطورية مالي.

توافد الرعاة البدو الرحل الفولانيون بقوة إلى المنطقة، وجذبتهم المساحات الخضراء في القرن الرابع عشر. فولانيون أخرون كانوا رحلًا في المنطقة قبل وصول موجة الفولبي الثانية، لكنهم لم يبقوا أبدا هناك لفترة طويلة، بل هذه الموجة الأخيرة هي التي استقرت بشكل دائم.

هي منطقة تقع في جنوبي السنغال وتمتد حتى داخل الحدود غينيا بيساو وجزء من دولة غامبيا، وعاصمتها مدينة كولدا التي تشكل محافظة كولدا، وقد شهد هذه المنطقة ولادة إمبراطورية فولادو التي أسسها ألفا مولو بالدي، وقد بلغ إوج ازدهارها في فترة الحكم الملك القوي موسي مولو بالدي وذلك في منصف القرن التاسع عشرة، حيث حدث اشتباك بين المحتل البرتغالي والجيش فولادو بقيادة البطل الوطني موسي مولو بالدي، وعد ذلك بعدة سنين استولي الفرنسيون على على القسم الجنوبي الإمبراطورية وضموها إلى المستعمرة السنغال فالشمال أما البريطانيين فقد تمكنوا من الاستيلاء على الشمال وسموها غامبيا، كما احتل البرتغاليون الجزء الباقي حيث ضموه إلى غينيا بيساووا.
لذلك نجد اليوم بأن منطقة الفولادو موزع على ثلاثة دول: وهي - السنغال وغامبيا وغينيابيساوا، مما تسبب في مأساة لأسر والقبائل التي تسكن هذه المنطقة.
مجموعات العرقية في فولادو:

 الفلانيون ويشكلون الأغلبية السكانية ف فولادو.
 المنديغ ويأتون في مرتبة الثانية من حيث العدد.
 الجولا.
 المانجاكو.
 البلانتا.
 بابيلي.
 البصري.

وهذه القبائل أغلبيتها مشتركة بين الدول الثلاثة.

الإسلام في الفولادو
يشكل المسلمون الأغلبية الساحقة في الفولادو وخاص في أوساط القبائل الفولاني والمنديغ، أما الجولا فقد أسلم كثيرون منهم، ولذلك يمكن القول بأن الإسلام هو الدين الأغلبية في الفولادو.

أهم المدن في فولادو
كولدا، وسيجوا، وويليغارا، ومدينة غوناس، وهذه في فولادو السنغال، أما في غينيا بيساو فيوجد مدينة غابو وسينتشان هوك كو وبيراط طا. وفي غامبيا يوجد مدينة بس بريكاما.

المراجع

المصادر

أقاليم السنغال
أنظمة ملكية سابقة في إفريقيا
تأسيسات القرن 19 في السنغال
جغرافيا السنغال
دول سابقة في إفريقيا
غينيا بيساو
ممالك السنغال
مناطق غرب إفريقيا حسب البلد

فولادوا


New Northwest Broadcasters, headquartered in Bellevue, Washington, operated 38 radio stations in seven cities in the Pacific Northwest and Alaska. Prior to the company's bankruptcy, its stations were located in Alaska (Anchorage and Fairbanks), Montana (Billings), Oregon (Astoria and Klamath Falls), and Washington (Yakima).

Stations owned

Anchorage, Alaska
KDBZ 102.1
KFAT 92.9
KBBO-FM 92.1
KXLW 96.3

Astoria, Oregon
KAST 1370
KJOX-FM 99.7

Billings, Montana
In 2009, New Northwest spun its Billings cluster off  to company president and CEO Pete Benedetti.

KGHL 790
KGHL-FM 98.5
KRSQ 101.9
KQBL 105.1
KRPM 107.5

Fairbanks, Alaska
KCBF 820
KFAR 660
KXLR 95.9
KTDZ 103.9
KWLF 98.1

Yakima, Washington
KARY-FM 100.9
KJOX 1390
KHHK 99.7
KBBO 980
KRSE 105.7
KXDD 104.1

See also
List of radio stations in Alaska
List of radio stations in Montana
List of radio stations in Oregon
List of radio stations in Washington

References

External links
Official website

Defunct radio broadcasting companies of the United States
Companies based in Bellevue, Washington

New Northwest Broadcasters


වෙසමුණි හෝ වෛශ්‍රව යනු මහා ඍෂි පුලස්තිගේ වැඩි මහලු පුතණුවෝය .

මූලාශ්‍ර

හෙළ ඉතිහාසය

වෛශ්‍රව