In mathematics, specifically abstract algebra, an Artinian module is a module that satisfies the descending chain condition on its poset of submodules. They are for modules what Artinian rings are for rings, and a ring is Artinian if and only if it is an Artinian module over itself (with left or right multiplication).  Both concepts are named for Emil Artin.

In the presence of the axiom of (dependent) choice, the descending chain condition becomes equivalent to the minimum condition, and so that may be used in the definition instead.

Like Noetherian modules, Artinian modules enjoy the following heredity property:
 If M is an Artinian R-module, then so is any submodule and any quotient of M.
The converse also holds:
 If M is any R-module and N any Artinian submodule such that M/N is Artinian, then M is Artinian.
As a consequence, any finitely-generated module over an Artinian ring is Artinian. Since an Artinian ring is also a Noetherian ring, and finitely-generated modules over a Noetherian ring are Noetherian, it is true that for an Artinian ring R, any finitely-generated R-module is both Noetherian and Artinian, and is said to be of finite length. It also follows that any finitely generated Artinian module is Noetherian even without the assumption of R being Artinian. However, if R is not Artinian and M is not finitely-generated, there are counterexamples.

Left and right Artinian rings, modules and bimodules
The ring R can be considered as a right module, where the action is the natural one given by the ring multiplication on the right.  R is called right Artinian when this right module R is an Artinian module. The definition of "left Artinian ring" is done analogously.  For noncommutative rings this distinction is necessary, because it is possible for a ring to be Artinian on one side but not the other.

The left-right adjectives are not normally necessary for modules, because the module M is usually given as a left or right R-module at the outset.  However, it is possible that M may have both a left and right R-module structure, and then calling M Artinian is ambiguous, and it becomes necessary to clarify which module structure is Artinian.  To separate the properties of the two structures, one can abuse terminology and refer to M as left Artinian or right Artinian when, strictly speaking, it is correct to say that M, with its left R-module structure, is Artinian.

The occurrence of modules with a left and right structure is not unusual: for example R itself has a left and right R-module structure.  In fact this is an example of a bimodule, and it may be possible for an abelian group M to be made into a left-R, right-S bimodule for a different ring S.  Indeed, for any right module M, it is automatically a left module over the ring of integers Z, and moreover is a Z-R-bimodule.  For example, consider the rational numbers Q as a Z-Q-bimodule in the natural way.  Then Q is not Artinian as a left Z-module, but it is Artinian as a right Q-module.

The Artinian condition can be defined on bimodule structures as well: an Artinian bimodule is a bimodule whose poset of sub-bimodules satisfies the descending chain condition.  Since a sub-bimodule of an R-S-bimodule M is a fortiori a left R-module, if M considered as a left R-module were Artinian, then M is automatically an Artinian bimodule.  It may happen, however, that a bimodule is Artinian without its left or right structures being Artinian, as the following example will show.

Example:  It is well known that a simple ring is left Artinian if and only if it is right Artinian, in which case it is a semisimple ring.  Let R be a simple ring which is not right Artinian.  Then it is also not left Artinian.  Considering R as an R-R-bimodule in the natural way, its sub-bimodules are exactly the ideals of R. Since R is simple there are only two: R and the zero ideal.  Thus the bimodule R is Artinian as a bimodule, but not Artinian as a left or right R-module over itself.

Relation to the Noetherian condition
Unlike the case of rings, there are Artinian modules which are not Noetherian modules. For example, consider the p-primary component of , that is , which is isomorphic to the p-quasicyclic group , regarded as -module. The chain  does not terminate, so  (and therefore ) is not Noetherian. Yet every descending chain of (without loss of generality) proper submodules terminates: Each such chain has the form   for some integers , and the inclusion of  implies that  must divide . So  is a decreasing sequence of positive integers. Thus the sequence terminates, making  Artinian.

Note that  is also a faithful  module. So, this also provides an example of a faithful Artinian module over a non-artinian ring. This does not happen for Noetherian case; If M is a faithful Noetherian module over A then A  is Noetherian as well.

Over a commutative ring, every cyclic Artinian module is also Noetherian, but over noncommutative rings cyclic Artinian modules can have uncountable length as shown in the article of Hartley and summarized nicely in the Paul Cohn article dedicated to Hartley's memory.

Another relevant result is the Akizuki–Hopkins–Levitzki theorem, which states that the Artinian and Noetherian conditions are equivalent for modules over a semiprimary ring.

See also
 Noetherian module
 Ascending/Descending chain condition
 Composition series
 Krull dimension

Notes

References

Module theory

Artinian module


مروة (شركة)
 مروة (اسم)، اسم علم مؤنث
 مروة قاوقجي، أحد أعضاء البرلمان التركي
 مروة مهران، ممثلة مصرية
 الصفا والمروة، أحد أركان المسجد الحرام عند المسلمين
 مروة محمد
 مروة عبد المنعم
 مروة خليل
 مروة الشربيني
 مروة راتب
 مروة حسين

انظر أيضاً

 مروي
 مروى

مروة (توضيح)


O  Ferrari 166  foi um modelo utilizado pela Ferrari entre as temporadas de 1950 e 1953.Teve como pilotos Kurt Adolff,Piero Carini,Franco Comotti,Max de Terra,Vittorio Marzotto,Sergio Sighinolfi,Raymond Sommer,Peter Staechelin e Maurice Trintignant.

Carros de Fórmula 1 da Ferrari

Ferrari 166 F1


Bulmastif, İngiliz bekçi köpeği.

Çok eski çağlardan beri bilinen Asya kökenli olduğu sanılan Bulmastif, İngiltere'ye Romalılar tarafından getirilmiştir. Erkeğinin omuzdan yere yüksekliği 75 cm'yi, ağırlığı 75 kg'ı bulur. Dişisi biraz daha küçüktür. Küçük kulakları, kare biçimi başının üst bölümünden yanlara doğru sarkar. Kısa tüylü, genellikle sarı kızıl renkli, kulakları ve gözleri siyahtır. Bekçi köpeklerinin en iyilerinden biri sayılmaktadır.

Galeri

Dış bağlantılar
Bullmastif Irk Bilgisi Köpek.gen.tr

Mastifler

Bulmastif


An Herminium chloranthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tang ngan Fa Tsuan Wang. An Herminium chloranthum in nahilalakip ha genus nga Herminium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Herminium

Herminium chloranthum


Nogometni klub "Hrvatski Bojovnik" Mokrice (NK "Hrvatski Bojovnik"; NK "Hrvatski Bojovnik" Mokrice; Hrvatski Bojovnik" Mokrice Miholečke) je nogometni klub iz Mokrica Miholečkih, općina Sveti Petar Orehovec, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. "Hrvatski dragovoljac" se natjecao u "2. ŽNL Koprivničko-križevačkoj", ligi šestog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Klupska boja je crna.

O klubu
Nogometni klub u Mokricama Miholečkim (mjesto koje je potpadalo po župu Miholec, odnosno tadašnju općinu Križevci) je osnovan 1986. godine pod imenom "Dinamo" (odnosno "Dinamo Mokrice"), te se natjecao u "Općinskoj nogometnoj ligi Križevci". Početkom Domovinskog rata klub prestaje s djelovanjem.
Do obnove rada "Dinama" dolazi 2002. godine, te klub počinje s natjecanjem u "4. ŽNL Koprivničko-križevačkoj". 2004. godine klub mijenja ime u NK "Hrvatski Bojovnik" ("Hrvatski Bojovnik" Mokrice), te klub nadalje nastupa u županijskim ligama Nogometnog saveza Koprivničko-križevačke županije.
Klub koristi vlastito igralište, koje ima i reflektore za potrebe treninga.

Uspjesi
 3. ŽNL Koprivničko-križevačka
 drugoplasirani: 2005./06., 2006./07.

 4. ŽNL Koprivničko-križevačka
 drugoplasirani: 2003./04.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Povezani članci
 Mokrice Miholečke

Vanjske poveznice
 NK Hrvatski Bojovnik, facebook stranica
 blog.dnevnik.hr/hrbojovnik, NK Hrvatski Bojovnik Mokrice
  sofascore.com, NK Hrvatski Bojovnik
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB HRVATSKI BOJOVNIK MOKRICE

Izvori

 Ivan Majdak: "Križevačka nogometna priča : 1909. – 2009.", Križevci, 2009.,
 prigorski.hr, Mokrice Miholečke: NK Hrvatski Bojovnik proslavio 30. rođendan, objavljeno 20. studenog 2016., pristupljeno 12. kolovoza 2021.
 nogomet.lzmk.hr, "Nogometni leksikon", Koprivničko-križevačka županija, nogometni savez
 ns-kckz.hr, Klubovi, pristupljeno 12. kolovoza 2021.
 bisnode.hr, NOGOMETNI KLUB "HRVATSKI BOJOVNIK" MOKRICE
 poslovna.hr, NOGOMETNI KLUB HRVATSKI BOJOVNIK MOKRICE
 fininfo.hr, NK "HRVATSKI BOJOVNIK" MOKRICE
 companywall.hr, NOGOMETNI KLUB "HRVATSKI BOJOVNIK" MOKRICE

Nogometni klubovi u Koprivničko-križevačkoj županiji

NK Hrvatski Bojovnik Mokrice Miholečke


Cousines es una película del año 2003.

Sinopsis
Driss va a pasar un mes de vacaciones a Argel. Ve a sus padres, su hermano, sus primas y el país de su niñez que ha cambiado bastante desde su partida. Conoce a Nedjma, una prima lejana un poco tímida y reservada. Driss despertará en ella las ganas de independencia y de libertad. Pero está prometida a Amrane, el primo de Driss.

Referencias

Cousines


Moncton, Kanada'nın New Brunswick eyâletindeki en büyük kentidir. Kent, eyâletin en hızlı gelişen kısmı olan merkezi bölgesinde yer alır.

Moncton, yakın bir zamana kadar Saint John'un ardından New Brunswick'in ikinci en büyük kenti olma unvanını taşıyordu. 2006 yılında Moncton kentsel yerleşim alanının nüfusu 126.424'tür, ve bu haliyle kent eyaletin en büyüğüdür; tüm Kanada'nın ise en büyük otuzuncu kentsel alanını oluşturur.

Kentte İngilizce ve Fransızca bir arada kullanılmaktadır. Kent nüfusunun Fransızca konuşan %35i, Acadie Fransızcası adı verilen diyalekti konuşmaktadır.

Kentte Fransızca eğitim veren Moncton Üniversitesi (Université de Moncton) bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 New Brunswick

Dış bağlantılar
 Moncton Kenti Resmi Sitesi
 Moncton Üniversitesi

New Brunswick'teki şehirler

Moncton


Bitter Sweet is an operetta in three acts, with book, music and lyrics by Noël Coward. The story, set in 19th century and early 20th century England and Austria-Hungary, centres on a young woman's elopement with her music teacher. The songs from the score include "The Call of Life", "If You Could Only Come with Me", "I'll See You Again", "Dear Little Café", "If Love Were All", "Ladies of the Town", "Tokay", "Zigeuner" and "Green Carnation".

The show had a long run in the West End from 1929 to 1931, and a more modest one on Broadway in 1929–1930. The work has twice been adapted for the cinema, and the complete score has been recorded for CD.

Background
Coward wrote the leading role of Sari with Gertrude Lawrence in mind, but the vocal demands of the part were beyond her capabilities. His second choice, Evelyn Laye, refused the role because of a private grievance against the producer of the show, C B Cochran. Coward's third choice, Peggy Wood, made a considerable success in the part, and Laye, realising her mistake in turning it down, willingly accepted the role in the subsequent Broadway production. For the part of the leading man, Cochran and Coward toured the theatres of Europe in search of someone suitable. According to Coward, a likely candidate named Hans Unterfucker was ruled out because of his name, and George Metaxa was cast.

Original cast
Parker, a butler – Claude Farrow
Dolly Chamberlain – Dorothy Bond
Lord Henry – William Harn
Vincent Howard – Billy Milton
Marchioness of Shayne (Sari) – Peggy Wood
Marquess of Shayne – Alan Napier
Carl Linden – George Metaxa
Manon la Crevette – Ivy St Helier
Nita – Isla Bevan
Captain August Lutte – Austin Trevor
Hugh Devon – Robert Newton
Helen – Nancy Bevill
Jackie – Maureen Moore
Frank – Arthur Alexander
Source: The Times and Stanley Green.

Plot
Act I
In 1929, the elderly and widowed, but still lively, Marchioness of Shayne is holding a party at her home in London to celebrate the impending society marriage of a young woman, Dolly Chamberlain, who is in love not with her fiancé but with a poor musician ("That Wonderful Melody"). Dolly is torn between love and fortune, and Lady Shane is reminded of her own youth ("The Call of Life").

Nearly 55 years earlier, in 1875, Lady Shayne is the young Sarah Millick, a wealthy London society debutante, who is having a singing lesson with her dashing music teacher, Carl Linden. The spirited Sarah is engaged to Lord Hugh, a wealthy but stuffy young nobleman, but Sarah and Carl have fallen in love ("If You Could Only Come With Me"). Carl's integrity makes him decide not to ruin Sarah's 'proper' life and return directly to his native Austria, but vows to think of Sarah each Spring ("I'll See You Again"). At the pre-wedding party, Sarah realises she would be unhappy with Lord Hugh and that true love is more important ("What Is Love?"). Carl is entertaining at the party ("The Last Dance"). Later, during a game of blindman's buff, Carl and Sarah declare their mutual love and decide to elope to Vienna.

Act II
Five years later, in Vienna, Carl is a bandleader, and Sarah (now called Sari), sings his songs, but their employment at Schlick's Café, a racy establishment patronised by army officers and whores, requires Sari to dance with the patrons, and perhaps more ("Ladies of the Town"). Carl's previous lover, Manon La Crevette, entertains at the café and expresses feelings of lost love ("If Love Were All"). Sari and Carl plan to quit and find their dream café ("Dear Little Café"), but it's a busy night ("Tokay"), and after Manon's number ("Bonne Nuit, Merci"), Sari is obliged to dance with an army captain who makes a determined pass, provoking Carl to intervene. The captain challenges him to a duel, which he wins easily, killing Carl; Sari is distraught, as Manon reprises a sad waltz number ("Kiss Me").

Act III
Thirteen years pass, and in 1893 London it is the Gay Nineties ("Ta Ra Ra Boom De Ay"; "Green Carnation"). The young ladies are now respectable society matrons ("Alas! The Time is Past"). Sari, now a Viennese star singing Carl's music ("Zigeuner"), is pursued by the Marquis of Shayne, who seeks to restore her youthful spirit. He has proposed to her in every European capital, and now home in London, she finally accepts him, but reprises "I'll See You Again" to her lost love, Carl.

Again at the 1929 party, Dolly, inspired by Lady Shane's story of love pursued and lost, rejects her society fiancé and declares her love for the poor musician, whose reaction is to burst into a syncopated piano rendition of "I'll See You Again" as the heartbroken Sarah gives way to bitter mirth.

Critical reception
After the opening night in Manchester the reviewer in The Manchester Guardian wrote that the future of the show seemed rosy: "If a wealth of light melody, a spice of wit, and much beauty of setting can assure it, Mr Coward need have no misgivings". In London, James Agate praised the piece: "a thundering good job … a thoroughly good light entertainment". When the piece was revived in 1988, Jeremy Kingston wrote in The Times, "Coward's melodic gift reached its peak in this show, with its gipsy music, drinking song, witty jokes about the gay Nineties and the waltzes that, once heard, are imperishable."

Productions
The piece, directed by Coward, opened on 2 July 1929 at the Palace Theatre, Manchester, before the London premiere at His Majesty's Theatre on 18 July. It ran in London for 697 performances, at five different theatres, concluding its run at the Lyceum, with Laye returning from New York to succeed Wood as Sari. Ivy St. Helier played Manon, and the role of the aged Marquess of Shayne was played by the 26-year-old Alan Napier, later to gain fame as Batman's butler, Alfred.

With the success of the London production, Cochran wanted a Broadway presentation. Rather than wait until the end of the West End run and take the original cast to New York, Cochran insisted on moving quickly. The musical opened on Broadway on 5 November 1929, starring Evelyn Laye as Sari.  She was well received by audiences and critics, but otherwise the cast was not as strong as their London counterparts. The production ran for 159 performances, closing on 22 March	1930.

Although popular with amateur operatic societies, Bitter Sweet has had few professional revivals. A Broadway production played in 1934, starring Evelyn Herbert and Allan Jones. In America, the St. Louis Municipal Opera presented six productions of Bitter Sweet between 1933 and 1953 as well as one in 1974. The Long Beach Civic Light Opera in Southern California staged a production in 1983 starring Shirley Jones as Sari. The first professional revival in London was in 1988 at Sadler's Wells; Valerie Masterson and Ann Mackay alternated as Sari, with Martin Smith as Carl and Rosemary Ashe as Manon. The Ohio Light Opera produced Bitter Sweet in 1993 and 1998.

Films and recordings
The piece has been filmed twice. The first, in 1933,  directed by Herbert Wilcox was filmed in black-and-white, with Anna Neagle and Fernand Gravet in the leading roles. An opulent Technicolor version for MGM in 1940, directed by W S Van Dyke, starred Jeanette MacDonald and Nelson Eddy. In both cases, the score was heavily cut. Coward disliked the much-rewritten 1940 film and vowed that no more of his plays would be filmed in Hollywood. In 1951 he told The Daily Express, "I was saving up Bitter Sweet as an investment for my old age. After MGM's dreadful film I can never revive it."

Abridged recordings have been made starring Vanessa Lee (1960) and June Bronhill (1969) The first recording of the complete score was issued in 1989, based on the 1988 Sadler's Wells production, with Masterson as Sari.

Musical numbers

Act I
 That Wonderful Melody    – Singer and Dancing Chorus
 The Call of Life – The Marchioness of Shayne and Chorus
 If You Could Only Come with Me – Carl Linden
 I'll See You Again – Sarah Millick and Carl
 Polka
 Tell Me What is Love? – Sarah and Chorus
 The Last Dance – The Marquis of Steere, Lord Edgar James, Lord Sorrel, Mr. Vale, Mr. Bethel, Mr. Proutie, Victoria, Harriet, Gloria, Honor, Jane and Effie
 Finale

Act II
 Life in the Morning – Waiters and Cleaners
 Ladies of the Town – Lotte, Freda, Hansi and Gussie
 If Love Were All – Manon
 Evermore and a Day – Sari Linden
 Dear Little Café – Sari and Carl
 Bitter Sweet Waltz
 We Wish to Order Wine –
 Tokay – Carl, Officers and Chorus
 Bonne Nuit, Merci – Manon
 Kiss me – Manon and Chorus

Act III
 Ta-ra-ra Boom-de-ay (by Henry J. Sayers) – Wealthy and noble couples of London
 Alas! The Time is Past – The Duchess of Tenterton, Lady James, Mrs. Proutie, Lady Sorrel, Mrs. Vale and Mrs. Bethel
 We All Wear a Green Carnation – Bertram Sellick, Lord Henry Jade, Vernon Craft and Cedrick Ballantyne
 Zigeuner – Sari
 I'll See You Again (reprise) – Sari

The Noël Coward Society's website, drawing on performing statistics from the publishers and the Performing Right Society, ranks "I'll See You Again" and "If Love Were All" as among Coward's ten most popular songs. "Dear Little Café" is among the top twenty.

Notes

References

External links

Bitter Sweet at Tams-Witmark Music Library, Inc.
Bitter Sweet (1940 film) at Jeanette MacDonald and Nelson Eddy: A Tribute

1929 operas
English-language operettas
British plays adapted into films
Musicals by Noël Coward
British musicals
Fiction set in 1929
Fiction set in 1875
Fiction set in 1880
Fiction set in 1893

Bitter Sweet (operetta)


Vefaiye Medresesi diğer adıyla Âliye Medresesi Bağdat'ta Kebapçılar Çarsısı'nda Vefa Hatun tarafından yaptırılmıştır.

Vefaiye Medresesi, Cigalazade Yusuf Sinan Paşa tarafından tamir ettirilmiştir. 1762'de Ali Paşa'nın yenilediği medrese, Mithat Paşa tarafından sanat okulu haline getirilmiştir.

Bağdat'taki medreseler
Irak'ta Osmanlı mimarisi

Vefaiye Medresesi


Stade 20 Août Cezayir'in Borc Bou Riric şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Cezayir'in CA Bordj Bou Arreridj takımının maçlarını yaptığı stadyum, 8.000 seyirci kapasitelidir.

Cezayir'deki stadyumlar

20 Ağustos Stadyumu


محمد مساعد الصالح (1935 - 7 أكتوبر 2010)، محامي وكاتب كويتي، وكان يكتب في جريدة القبس.

دراسته
كان في السادسة من عمره عندما دخل إلى المدرسة المباركية، ولم يكن يُسمَح لمن هم في سنه بالدخول إلى المدرسة ولكن العائلة كلمت مدرس الفصل سيد عمر العاصم الذي طلب موافقة مدير المعارف آنذاك يوسف بن عيسى القناعي، الذي يكون جده من جهة والدته فتمَّ استثناؤه وتم قبوله في صف من هم في السابعة وبقي في المدرسة حتى أنهى الصف الرابع الثانوية.

بعد نهاية السنة الدراسية 1950/1951 قرر الذهاب إلى مصر لاستكمال الدراسة، ولم يكن النظام المصري يقبل بشهادة الثانوية العامة الكويتية، لذا تقدم إلى امتحان لاجتياز الصف الرابع الثانوي هو مع زملائه يوسف الرشيد وعلي العمر وعبد الوهاب الفهد، ورسبوا جميعا في الامتحان ما عدا يوسف الرشيد، وتمت إعادة الامتحان لهم واستطاعوا أن ينجحوا فيه ، ودرس المحاماة في مصر ، وتخرج من كلية الحقوق في جامعة القاهرة في عام 1958 ، وقد شجعه عبد الله زكريا الأنصاري على الكتابة في مجلة البعثة التي كانت تصدر باسم الكويت في مصر.

عندما كان بداية وجوده في مصر حدثت ثورة 23 يوليو 1952 وتأثر بالشعارات التي كانت موجود في الصحف عن انتصار الشعب، وكتب في مجلة الاتحاد التي يصدرها الاتحاد الكويتي لطلبة الكويت: غدًا سينتصر الشعب الكويتي وستتحول إلى مدارس يتعلم فيها أبناء الشعب تاريخه، وعندما عاد إلى الكويت في صيف 1953 أخبره حامد يوسف العيسى الذي كان موظفًا كبيرًا في دائرة المالية بأن الشيخ جابر الأحمد الصباح مدير دائرة المالية قرأ ما كتبه الصالح، ووصف بأن ما كتبه نزوات شباب وأنه يفضل ذهابه إلى السجن الوحيد في الكويت لبعض الوقت.

أثناء دراسته في مصر، تشكلت من قبل الطلبة الكويتيين جماعة قومية عربية كان من ضمنها عبد الله النيباري ويوسف الشلقان وعلي الرضوان وسليمان حمود الزيدي وفجحان هلال المطيري وعلي العمر وجاسم المرزوق وفيصل الفليج، وتطوعوا للدفاع عن مصر في أيام العدوان الثلاثي.

بعد مرور عامين على تخرجه ذهب إلى بريطانيا لتعلم اللغة الإنجليزية.

عمله
عندما تخرج من الجامعة لم يكن في الكويت محاكم نظامية أو قوانين حديثة لذا لم يعمل، وبدأ بالعمل في شركة والده.

بدأ بالكتابة بشكل منتظم في عام 1961 في مجلة الهدف وكان يكتب صفحة كاملة تحتوي على عدد من الأعمدة وتنشر في كل يوم خميس ، وفي أثناء أزمة الكويت مع عبد الكريم قاسم قام بكتابة مقالة يصف فيها عبد الكريم قاسم بالجنون واستدعى بعدها الشيخ عبد الله السالم الصباح رؤساء تحرير الصحف وكان معهم وزير الإعلام آنذاك صباح الأحمد الصباح، وقال بأنه لا يجب على الصحافة بأن تهبط إلى هذا الأسلوب الهابط فقال له بأن صحافة العراق توصف عبد الله السالم بنعوت أشد فرد عليه الشيخ عبد الله السالم بأننا يجب أن نترفع عن الرد عليهم ، وعندما صدرت جريدة الوطن بدأ بكتابة عامود اسمه «الله بالخير» في الصفحة الأخيرة، وكان رئيس تحرير الجريدة وبعدها أصبح رئيس مجلس إدارة الجريدة وظل يكتب العامود.

حصل على جائزة أفضل عامود في صحفي من نادي دبي للصحافية في 28 ابريل 2007 ، وقد كرمه وزير الإعلام آنذاك عبد الله المحيلبي ، وكرمته جمعية الصحافيين.

كتبه
 جمعية الدشاديش القصيرة، 1997.
 قال بوطلال حفظه الله: الله بالخير، 2008.
 شهادات وسيرة حياة، 2011 (11)

كتب عنه
 المتميزون وجها لوجه، 1998.

مراجع

حائزون على جائزة الصحافة العربية
خريجو المدرسة المباركية
خريجو جامعة القاهرة
صحفيون كويتيون
محامون كويتيون
مواليد 1935
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010

محمد مساعد الصالح


ලක් විජය බලාගාරය, නොරොච්චෝලෙ ගල් අඟුරු බලාගාරය ලෙසද හඳුන්වයි. මෙම බලාගාරය ශ්‍රී ලංකාව තුල ඉදිකල පළමු ගල් අඟුරැ විදුලි බලාගාරයයි. බලාගාරයේ ඉදිකිරීම් 2006 මැයි මස 11 ඇරඹූ අතර වැඩ නිම කල මෙගා වොට් 300 ක ධාරිත විදුලියක් ලබා දෙන පලමු අදියර 2011 මාර්තු 22 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා විසින් විවෘත කරන ලදී. මේ අවස්ථාව සඳහා එවකට බලශක්ති අමාත්‍යවරයා වූ චම්පික රණවක හා නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයා වූ ප්‍රේමලාල් ජයසේකර මහතාද සහභාගී වූහ.

බලාගාරයේ දෙවන අදියර 2010 මැයි මස එවකට ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා අතින් ආරම්භ කරනු ලැබු අතර, වැඩ අවසන් කරන ලද එම අදියර 2014 සැප්තැම්බර් 16 වන දින දී චීන ජනපති ෂී ජිංපිං මහතා සහ ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් ජාතික විදුලි බල පද්ධතියට තවත් මෙගා වොට් 600 ක් එකතු කරමින් විවෘත කරන ලදි.

               මෙම අදියර දෙකකින් යුත් මෙගා වොට් 900 ක ධාරිතාවක් ලබාදෙන ලක්විජය විදුලි බලාගාර ව්‍යාපෘතියෙහි ප්‍රධාන කොන්ත්‍රාත්කරු චීනයේ CMEC ආයතනයයි. මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා චීනයේ එක්සිම් (EXIM) බැංකුව මගින් මූල්‍යාධාර සපයනු ලැබූ අතර මෙහි අයිතිය සම්පූර්ණයෙන්ම ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලය සතුවේ.

මෙම විදුලි බලාගාරය මෙගාවොට් 300 බැගින් නිපදවන ඒකක 03 කින් සමන්විත වේ.

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ 2015 විදුලි ජනන දත්ත වලට අනුව වාර්ෂිකව ටෙරා වොට් පැය 4.4 කට වැඩි වාර්ෂික විදුලි ධාරිතාවක් ලක්විජය විදුලි බලාගාරයෙන් නිපදවා ඇති අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ 2015 වසරේ සමස්ත විදුලි ඉල්ලුම වන ටෙරා වොට් පැය 13 සමඟ සසඳන කල එය සැලකිය යුතු තරම් අගයක් වේ.

තවද, 2015 වසරේදී මෙම ටෙරා වොට් පැය 4.4 ක් පමණ නිපදවන විට ලක්විජය විදුලි බලාගාරයේ පළමු ඒකකය (Unit – 01) නඩත්තු කටයුතු සදහා මාස 02 ක පමණ කාලයක් නවතා තිබුණි. එසේ නොවුනිනම් ඒකක තුනම ක්‍රියාත්මක වන විට මෙම බලාගාරයට සමස්ත විදුලි ඉල්ලුමෙන් 50% ක (2015 වනවිට පවතින ඉල්ලුමෙන්) පමණ දායකත්වයක් ලබා දීමේ හැකියාවක් තිබේ.

මෙම බලාගාරය මගින් නිපදවන මෙගාවොට් 900 ක් වන සමස්ථ ධාරිතාව අධි වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ රැහැන් හරහා අනුරාධපුරයෙන් හා වේයන්ගොඩින් ජාතික විදුලි බල පද්ධතියට සම්බන්ධ කෙරේ.

ඉතිහාසය

පසුබිම
ගල් අඟුරු විදුලි තාක්ෂණය සඳහා ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සහ ශ්‍රී ලංකා රජය තම අවදානය යොමු වන්නේ 1980 දශකයේ මැදභාගයේ සිටය. ඒ සඳහා හේතු වුයේ දිගින් දිගටම වර්ධනය වන විදුලිබල ඉල්ලුමත්, ජල මුලාශ්‍ර මගින් විදුලිය නිපදවීම උපරිමයට ලඟාවීමත් යන කරුණු වේ. ඒ අනුව 1992 දී 300 MW ධාරිතාවයකින් යුත්  පළමූ ගල් අඟුරු බලාගාරය නැගෙනහිර ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රිකුණාමලයේ ඉදිකිරිම සඳහා යෝජනා කරන ලදී. නමුත් දිගින් දිගටම පැනනැගුනු මහජන උද්ඝෝෂණ හේතුවෙන් මෙම යෝජනාව ක්‍රියාත්මක නොකිරීමට ලංකා රජයට සිදුවිය.

ඉන් අනතුරුව දකුණු දිග ශ්‍රී ලංකාවේ මාවැල්ල ප්‍රදේශය ද ගල් අඟුරු බලාගාරයක් පිහිටුවීම සඳහා තෝරාගත් නමුත් ඒ සඳහා පැනනැගුනු මහජන උද්ඝෝෂණ හේතුවෙන් මෙම යෝජනාව ද ක්‍රියාත්මක නොකිරීමට ලංකා රජයට සිදුවිය.

ඉදිකිරීම
මෙම විදුලි බලාගාරය ඉදිකිරිම පිළබද මුලින්ම සැලසුම් සැකසුනේ 2005 වසරේය. එවක රජය මෙම බලාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ  වයඹ පළාතේ නොරොච්චෝල ප්‍රදේශයේ ඉදිකිරිමට පියවර ගත් අතර 2006 වර්ෂයේ දි අදියර 03 ක් යටතේ නිමකරන්නට සැලසුම් කෙරුණු මෙම ව්‍යාපෘතියට චීන රජයෙන් ඩොලර් මිලියන 455 ක් ලබා දිමට එකග විය. මුල් අදියරේ සියයට 06 ක පොලියක් යටතේ ඩොලර් මිලියන 155 ක්ද, සියයට 02 පොලිය යටතේ ඩොලර් මිලියන 300 ක්ද ලැබුනු අතර ලංකා ආණ්ඩුවෙන් මිලියන 5300 ක් මේ සදහා යෙදිවිය. හෙක්ටයාර් 93 ක් පමණ භුමි ප්‍රමානයක සැළසුම් කල මෙහි පදිංචි පවුල් 80 ක් මුලින්ම ඉවල් කරනු ලැබිය. 2007 වර්ෂයේ මුලින්ම මෙහි ඉදිකිරිම් ආරම්භ විය. මෙහි සම්පුර්ණ විදුලි ධාරිතාව මෙගාවොට් 900 කි. එය ශ්‍රි ලංකාවේ සමස්ථ විදුලි අවශ්‍යතාවයෙන් සියයට 50ක් පමණ වේ. මෙහි ඉදිකිරිම් භාරව කටයුතු කර ඇත්තේ චීන ඉංජිනේරුවන් විසින්ය.

මෙහෙයුම් ක්‍රියාවලිය
බත්තල් මගින් ගෙන එනු ලබන ගල් අඟුරු පටි වාහක (Conveyer) මඟින් ගල් අඟුරු අංගනය වෙත ගෙන එනු ලබයි.

මෙලෙස ලක්විජය බලාගාරය සතු ගල් අඟුරු අංගනයේ ආසන්න වශයෙන් ගල් අඟුරු ටොන් මිලියන 1.2 ක් ගබඩා කර තැබිය හැකි වේ. වාරකන් කාලයට ගල් අඟුරු ප්‍රවාහනය හා ගොඩ බෑම අපහසු කර්ය්‍යයක් නිසා මෙම බලාගාරයට ගල් අඟුරු ගෙන එනු ලබන්නේ සැප්තැම්බර් සිට අප්‍රේල් දක්වා වූ කාලයේ දී පමණි. ඒ හේතුවෙන් වර්ෂයක ඉතිරි මාස 06 සඳහා අවශ්‍ය ගල් අඟුරු මෙම ගල් අඟුරු අංගනයේ ගබඩා කර තබා ගනී. මෙම ගබඩා කිරිම් හා බලාගාරයට ගල් අඟුරු නිකුත් කිරීම විශේෂ උපකරණයක් (stacker/Reclaimer) භාවිතයෙන් කරනු ලැබේ.

ගල් අඟුරු අංගනයෙ සිට පටි වාහක හරහා ගල් අඟුරු බලාගාරය වෙත ගෙන එනු ලැබේ. එම ගෙන එනු ලබන අතර මඟ දී මෙම ගල් අඟුරු 50 mm සිට 25 mm ට අඩු කැබලි වලට කඩනු ලැබේ. එසේ කරනු ලබන්නේ ගල් අඟුරු ක්‍රෂරය ( Coal breaker) නැමති යන්ත්‍රය මගිනි.

මෙසේ 25 mm කැබලි වලට බිද ගනු ලැබු ගල් අඟුරු කැබලි පටි වාහක මගින් ගෙනවිත් ගල් අඟුරු බංකර් තුල ගබඩා කරනු ලැබේ. බංකර් තුල ඇති ගල් අඟුරු එම මොහොතේ දී විදුලි නිෂ්පාදනයට යොදා ගනී. ඒ කක 3කින් සමන්විත මෙම බලාගාරයේ එක් ඒකකයක් සදහා ටොන් 350 ක් පමණ ගබඩා කල හැකි බංකර 05 ක් පිහිටා තිබේ.

එම එක් එක් බංකරයට පහලින් ගල් අඟුරු ඇඹරුම් යන්ත්‍ර සවිකර තිබේ. එම ඇඹරුම් යන්ත්‍ර මඟින් සිහින් කුඩක් වන සේ අඹරා ගත් ගල් අඟුරු තාපනය කරගත් වාතය සමඟ මුසු කර බොයිලේරුව තුලට විදිනු ලැබේ. මෙලෙස ගල් අඟුරු ඇඹරුම් යන්ත්‍ර 05ක් ඇතිමුත් (එක් ඒකකයක් සදහා) එම ඒකකයේ උපරිම ධාරිතාව වන මේගා වොට් 300 නිෂ්පාදනය කිරීම සදහා අවශ්‍ය වන්නේ ඇඹරුම් යන්ත්‍ර 04 ක් පමණි. මෙසේ එක් යන්ත්‍රයක් කිසියම් දෝෂයක් සිදු වුවහොත් අනෙක් අතිරේක යන්ත්‍රය භාවිතා කරනු ලැබේ.

බොයිලරය තුලදී මෙම ගල් අඟුරු දහනය සිදුවේ. විදුලි නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කරනු ලබන මුල් අවස්ථාවේ දී ( බලාගාරය පණගන්වනු ලබන විට ) මෙම බොයිලරය තුල දහන ක්‍රියාවලිය අරම්භ කරනු ලබන්නේ ඩීසල් භාවිතයෙන් වේ. ඉන් පසු ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් එය ගල් අඟුරු බවට පරිවර්තනය කරනු ලැබේ. රත්වී ඇති බොයිලරය තුලට ඇතුල් වන ගල් අඟුරු වායු සමග එකතුව සැනෙන් දහනය සිදුවෙයි. එම දහන ක්‍රියාවලියෙන් සෙල්සියස් අංශක 1200 කට වැඩි උෂ්ණත්වයක් බොයිලරය තුල නිර්මාණය වන අතර එම අධික තාපයෙන් බොයිලර් බට තුල ඇති පිරිසිදු ජලය අධිතාපිත හුමාලය බවට පත්වේ. මෙලෙස පැයකට ජලය ටොන් 1025 ක් මෙලෙස අධිතාපිත හුමාලය බවට පත්වීම සිදුවේ. එම එම හුමාලය (ජල වාෂ්ප) සෙල්සියස් අංශක 541 ට රත් කරනු ලබන අතර වායුගෝල පීඩනය 170 ක් පමණ පීඩනයකින් ද යුක්ත වේ. මෙයට අධි පීඩනයෙන් යුත් අධිතාපිත හුමාලය යැයි කියනු ලැබේ.

බොයිලරය වෙතින් නිකුත් කරනු ලබන අධික පීඩනයෙන් යුත් අධිතාපිත හුමාලය තල බමනය තුලට ඇතුළු වේ. මෙම ඇතුළු වන අධිතාපිත හුමාලය වෑල්ව ( Valve ) මගින් පාලනය කරනු ලබයි. අධිපිඩන (High pressure), අතර මැදි පීඩන (Intermediate pressure) සහ අඩු පීඩන (Low pressure), වශයෙන් තලබමන 3 ක් මෙම තල බමනය තුල අඩංගු වෙයි. තල බමනය තුල ගාමක බලය ( Motive force) නිපදවන පෙති ( Blades) දහස් ගණන් තිබේ. හුමාලය මෙම පෙති හා ගැටීමෙන් තල බමනය මිනිත්තුවකට වට 3000 ක (3000 rpm) වේගයෙන් කැරකැවේ. මෙහි දී අධි පිඩන තල බමනයෙන් නිකුත් වන හුමාලය නැවත බොයිලරය තුලට යවා නැවත අධි තාපිත හුමාලය බවට පත් කර අතරමැදි පීඩන තල බමනයට යවනු ලැබේ. එම හුමාලය අනතුරුව අඩු පීඩන තල බමනයට යවයි. මෙලෙස නැවත බොයිලේරුවට යවන්නේ උපරිම කාර්යක්ෂමතාවක් ලබා ගැනීමටයි.

තලබමනය මගින් විදුලි ජනක අන්තර් සම්බන්ධතාවයකින් විදුලි ජනකය කරකැවීමෙන් විදුලිය නිපදවයි. මෙලෙස එක් ජනකයකින් මෙගා වොටි 300 ක් නිපදවයි. තවද ජනකය තුල සිසිලන ක්‍රියාවලියට හයිඩ්‍රජන් වායුව හා ජලය යොදා ගනු ලැබේ.

විදුලි ජනකය දහස් වෝල්ත 20 කින් (20 kV) විදුලිය නිපදවන අතර අධිකර පරිණාමකය මඟින් එම විදුලිය දහස් වෝල්ත ( 220 kV) 220 කට ඉහල නංවයි. එසේ කරනුයේ සම්පේෂණ රැහැන් හරහා විදුලිය සම්ප්‍රේෂණය කෙරීමේ දී සිදු වන විදුලි ප්‍රතිරෝධී හානි අවම කරලීමටයි.

මෙසේ 220 kV දක්වා ඉහල නැංවූ විදුලි බලය ද්විත්ව පරිපථ සම්ප්‍රේෂණ රැහැන් මගින් වේයන්ගොඩින් හා අනුරාධපුරයෙන් ජාතික විදුලි බල පද්ධතියට එක් වෙයි.

ජාතික විදුලිබල පද්ධතිය දිවයින පුරා ඇති විදුලි උපපොළ වලට සැපයීම කරන අතර එම උපපොළ වල දී විදුලි බලය දහස් වෝල්ත 33 ( 33kv) කට අඩු කර බෙදා හරිනු ලැබේ.

විදුලි පාරිභෝගිකයා වෙත ලගා වන විට එම විදුලි බලය 400 v / 230 v දක්වා අඩු කරනු ලැබේ.

තල බමනය තුලට ඇතුළු වීමෙන් පසු ඉන් පහලට ගමන් කරන්නා වූ හුමාලය ( ජල වාෂ්ප) ඝනීභවනය කර යලි ජලය බවට පත් කර නැවත බෝයිලේරුව තුලටම යොමු කරනු ලැබේ. මෙම ඝනීභවන ක්‍රියාවලිය සිදු වන්නේ ඝනීකාරක ( condenser) කුටිය තුලදීය.

බලාගාරයෙන් අත් වී ඇති ප්‍රතිලාභ
ශ්‍රී ලංකා මහා බැංකුව - වාර්ෂික වාර්තාව 2015 අනුව ලක්විජය විදුලි බලාගාරයේ ඒකක තුනම ක්‍රියාත්මක වන විට මුලු විදුලි ඉල්ලුමෙන් 40% කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබා දීමට ඇති හැකියාව කරණ කොට ගෙන ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයට අඩු මිලකට විදුලිය නිෂ්පාදනය කරගත හැකි බව පෙන්වා දී තිබේ.

තවද 2015 වර්ෂයේ ගල් අඟුරු බලාගාරයේ ඒකකයක් ජනනය කිරීම සදහා වැයවි ඇති මුදලෙහි මධ්‍ය අඟය රු: 7.33 වන බව මහා බැංකු වාර්තාව මගින් පෙන්වා දි තිබෙන අතර, එය අනෙකුත් බලාගාරවල ජනන ඒකකයක් සදහා වැය වන මුදල හා සසඳා බලන කල කැපි පෙනෙන වෙනසක් පෙන්නුම් කරනු ලැබේ. එනම් ජල විදුලි බලාගාරයක ඒකකයක් ජනනයට වැයවන මුදල රු: 1.70 වන අතර ද්‍රව ඉන්ධන බලාගාරයක ඒකකයක් ජනනයට වැයවන මුදල රු: 29.82 ක් ද සාම්ප්‍රදායික නොවන පුනර්ජනනීය බලශක්ති (NCRE) සදහා ඒකකයකට රු: 17.06 ක් ද වැය වන බව එම වර්ථාව මගින් දක්වා තිබේ.

කෙසේ වෙතත් ජල විදුලි බලාගාර ඉතාමත් ලාභදායී හා පරිසර හිතකාමී ම විදුලි නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය වේ. නමුත් අඛණ්ඩ ජල ධාරිතාවක් ලබා ගැනීමට ඇති නොහැකියාව හේතු කොට ගෙන විකල්ප මධ්‍යයක් භාවිතා කළ යුතුව තිබේ.

ලක්විජය විදුලි බලාගාරය පිහිටුවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අඩු මුදලට විදුලිය ජනනය කීරිමේ හැකියාවක් ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලය ලබා ගෙන ඇත. එම හේතුවෙන් 2014 හා සසඳන කල 2015 වන විට ජනතාවගේ විදුලි බිල අඩු කිරීමේ හැකියාවද ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලය ලබා ගෙන ඇත. තවද පවතින කාලගුණය මත නොරැදී අඛණ්ඩ විදුලි සැපයුමක් ජාතික ජාලයට ලබාදීමේ හැකියාවද ලක්විජය විදුලි බලාගාරය සතුවේ.

ලක්විජය බලාගාරය හේතු කොට ගෙන අඩු මුදලකට විදුලි නිෂ්පාදනය මෙන්ම, 1000 කට වැඩි පිරිසකට රැකියා අවස්ථා ද තවත් දස දහස් සංඛ්‍යාත ජනතාවකගේ විදුලි අවශ්‍යතාවයන් ඉටු කිරිමද තවත් දැවැන්ත කර්මාන්ත පුරයන් විදුලියෙන් පෝෂණය කරමින් ශ්‍රී ලංකාව සංවර්ධනය කරා යන ගමන් මඟ ආලෝක කිරීමේ වගකීම දැවැන්ත ලෙසම ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයේ ලක්විජය විදුලි බලාගාරය මගින් මේ වන විට දරනු ලැබේ.

ආනයනය කරනු ලබන ගල් අඟුරු
බලාගාරය සදහා අවශ්‍ය ගල් අඟුරු ගෙන්වනු ලබන්නේ රුසියාව, ඉන්දුනීසියාව හා දකුණු අප්‍රිකාව යන රටවල් වලින් වේ. ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීම සහ ගෙන ඒම කරනු ලබන්නේ ලංකා ගල් අඟුරු සමාගම මගිනි.

ලක්විජය විදුලි බලාගාරය සදහා මිලදී ගැනීම් කරනු ලබන්නේ බිටුමිනස් නම් වූ ගල් අඟුරු වර්‍ග වන අතර එහි අඩංගු සංඝටක වල ප්‍රතිශතයන්ද විදුලි බල මණ්ඩලය විසින් තීරණය කරනු ලැබ ඇත. එහි දී ප්‍රධාන වශයෙන් අලු ප්‍රතිශතය 15% කට අඩු සල්ෆර් ප්‍රතිශතය 1% කට අඩු, කාබන් ප්‍රතිශතය 43% කට වැඩි, 50 mm වඩා කුඩා කැබලි, තෙතමනය 15% ට අඩු හා සමස්ත තාප ජනන අඟය 5800-6300 kcal/kg වන ගල් අඟුරු මිලදි ගනු ලැබේ.

ටොන් 60,000 ඉක්ම වූ ගල් අඟුරු ධාරිතාවක් එක් නෞකාවකින් ප්‍රවාහනය කරනු ලබන අතර එම නෞකා බලාගාරයේ ජැටියේ සිට 4.5 Km පමණ දුරින් නවතනු ලැබේ. එහිදි බත්තල වලට පටවා ගන්නා ගල් අඟුරු, ගල් අඟුරු ජැටිය දක්වා ගෙන එනු ලබයි. ගල් අඟුරු ජැටියෙහි සිට පටි වාහක භාවිතා කර ගල් අඟුරු ගෙන එනු ලබේ.

බේ.

ස්ථීති විද්‍යුත් අවක්ෂේපය ( Electrostatic precipitator)
ගල් අඟුරු දහනයෙන් පසු දහන ඵල රැගත් විමෝචක වායු මෙම ස්ථිති විද්‍යුත් අවක්ෂේපයට ඇන් සියයට 99.4 කට ව ගල් අඟුරු දහනවය නිසා නිපදවෙන සියුම් අළු පරිසරයට එක්වීම වැලක් වීමයි.

අවක්ෂේපයෙන් වෙන් කරන පියාසර අළු අවක්ෂේපයේ තහඩු මත තැන්පත් වන අතර සවි කර ඇති කම්පක ( vibrator) මඟින් පියාසර අළු වෙන් කොට ගෙන විශාල බින් (Bin) තුල තැන්පත් කරනු ලැබේ. මෙම එකතුකරගත් අළු සම්පීඩිත වාත නල මාර්ගයක් ඔස්සේ අළු මිල දී ගනු ලබන සිමෙන්ති නිෂ්පාදනාගාර වලට අයත් වාහන වලට දමනු ලැබේ.

විමෝචක වායු සල්ෆර් වියුක්තිය ( Flue Gas Desulpherizer)
 ස්ථීති විද්‍යුත් අවක්ෂේපයෙන් පසු විමෝචක වායු ඇතුළු වන්නේ මෙම විමෝචක වායු සල්ෆර් වියුක්තිකයට වේ. එහිදි විමෝචක වායුව මුහුදු ජලය තුලින් යවනු ලැබේ. එහිදී විමෝචක වායුවේ ඇති ආම්ලික වායු 90% ක් පමණ ඉවත් කරනු ලැබේ. මෙහිදී විශේෂ අවධානය යොමු කරනු ලබන්නේ සල්ෆර් ඉවත් කිරීම සදහා වේ. මෙම විමෝචක වායුවේ අඩංගු සල්ෆර් ඩයොක්සයිඩ් (  SO2 ) මෙහිදි මෙම මුහුදු ජලයේ දිය වී සල්ෆයිට් ( SO3-) අම්ලය සෑදේ. මෙම සෑදෙන අස්ථායි සල්ෆයිට් අම්ලය සහිත ජලය ජල තටාක වල දී බුබුලන කරවා තවත් ඔක්සිජන් (O2) සමඟ මුසුවිමට ඉඩ ලබා දේ. එහි දී සල්ෆයිට් අම්ලය සල්ෆේට් (  SO-4) බවට පත්කර මුහුදට මුදා හරිනු ලැබේ.

මෙලෙස පරිසර තත්වයට අනුකූල වන පරිදි පිරිසිදු කරන ලද විමෝචක වායුව අවසානයේ දී මීටර් 150 ක් උස චිමිනිය තුලින් යැවීමෙන් පරිසරයට මුදා හරිනු ලැබේ.

මුහුදු ජලයේ උෂ්ණත්වය
තල බමනයෙන් පසු ජල වාෂ්ප ඝනීභවනය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සදහා ඝනීකාරකය තුලට තත්පරයට ඝනමීටර් 16 ක පමණ ජල ප්‍රවාහනයක් ලබා ගනු ලැබේ. එම ජල ධාරාව ඝනී කාරකය තුල වූ නල 16000 ක් තුලින් වේගයෙන් ගමන් කරනු ලැබේ. මෙසේ ගමන් කිරීමෙන් අඩු පීඩන තල බමනයෙන් ඉවත් වන අඩු පීඩන හුමාලය ඝනිභවනය සිදු කරනු ලැබේ. මෙලෙස විශාල ජල ප්‍රවාහයක් ඝනීකාරකය හරහා ගමන් කරවන්නේ එමගින් මුහුදින් ලබාගත් ජලය තුලට ඇතුළු වන උෂ්ණත්වය අවම කිරීම සදහා වේ. මෙහිදී මුහුදු ජලයේ උෂ්ණත්වය වැඩි වන්නේ සෙල්සියස් අංශක 5 කින් පමණ වේ. එම ජලය ජල තටාක වලදි තව දුරටත් සිසිලනය කොට මුහුදට මුදා හරිනු ලැබේ.

සිදුවීම්

විරෝධතාවයන්
ශ්‍රී ලංකාව තුල ගල් අඟුරු බලාගාර පිහිටුවීමට දරන ලද උත්සාහයන් පිළිබදව ගත් කල එය 1988 තරම් වූ කාලයකට දිවේ. එතැන් පටන් පවතින විදුලි ඉල්ලුමට සරිලන සැපයුම ලබාදීම සඳහා ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයට මහත් පරිශ්‍රමයක් දැරීමට සිසුවිය. එපමණක් ද නොව දැවැන්ත සංවර්ධන ක්‍රියාවලින් අභිමුව බලශක්ති අර්බුදයට ශ්‍රී ලංකා රජයට විශාල වැය ශේෂයක් දැරීමට සිදු විය. සියලුම සංවර්ධන ක්‍රියාවලින් අඩපණ වීම වැලක්වීම උදෙසා වූ හොදම විසඳුම ලෙස (ප්‍රධාන වශයෙන් අඩුමිල) මෙම ගල් අඟුරු බලාගාරය ඉදිකිරීම 2006 දී ආරම්භ කරන ලදි.

ව්‍යාපෘතිය ඇරඹූ මුල් කාලයේ, ප්‍රදේශවාසීන් විසින් ඊට එරෙහිව උද්ඝේෂණ පවත්වනු ලැබූ අතර ඔවුන් චෝදනා කලේ රජය ඔවුන් මුලාවට පත් කල බවයි.

බලාගාරය ඇණ හිටීම්
ලක්විජය විදුලි බලාගාරය (වෙනත් ගල් අඟුරු බලාගාර මෙන් ම) කොටස් ගණනාවකින් සමන්විත දැවැන්ත පද්ධතියක් වන බැවින් හා අතිශයින් සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියකින් සමන්විත වන බැවින් එය එකවර නතර කර ගැනීම හෝ එකවර පණගැන්වීම හෝ කල නොහැක. එම නිසා ඒ සදහා යම් කාලයක් ගතවේ. තවද ගල් අඟුරු බලාගාර වලටම ආවේණික හේතු මත විටින් විට බලාගාරයේ සේවය ලබා ගැනීමට නොහැකි අවස්ථා උදවිය හැකිය.

බලාගාරයෙහි පවතින ඒකක තුන පිළිවලින් නඩත්තු කටයුතු සඳහා අක්‍රිය කිරීමට සිදුවේ.
 නඩත්තු කටයුතු සඳහා වසර 04 කට වරක් නියමිත දින ගණනක් ඒ ඒ ඒකකය මුළුමනින් ම අක්‍රිය කර තැබීම නියමිතව ඇති අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවයකි. මෙය A මට්ටමේ අලුත් වැඩියාවක් ලෙස හදුන්වනු ලැබේ. ඒ සඳහා එක් ඒකකයක් දින 100 ක පමණ කාලයක් බැගින් අක්‍රිය කර තැබීමට අවශ්‍ය වේ.
 තවද නියම කරනු ලැබ ඇති තවත් නඩත්තුවක් බි (B) මට්ටම ලෙස නම් කර තිබෙන අතර එම අලුත් වැඩියාව සදහා සෑම වසර 02 කටම වරක් දින 30-35 ක් එක් ඒකකයක් බැගින් අක්‍රීය කරනු ලැබේ.
 ඉහත මට්ටමේ නඩත්තු දෙකම නොයෙදුනු වසරකදි C මට්ටමේ තවත් නඩත්තුවක් නිර්දේශ කර ඇති අතර ඒ සදහා දින 20 ක් පමණ කාලයක් අක්‍රීය කර තැබිමට සිදුවේ.
එමෙන්ම මහා පරිමානයේ විදුලි බිද වැටීමක් ජාතික විදුලි බල පද්ධතියේ සිදු වුවහොත් එවැනි විචල්‍යයක් ක්ෂණිකව දරා ගැනීමේ හැකියාවක් ගල් අඟුරු බලාගාරයක් සතුව නොපවති. එම නිසා එවැනි අවස්ථාවකදි බලාගාරය ස්වයංක්‍රීය ව අක්‍රීයවන්නේ අඛණ්ඩව ධාවනය වුවහොත් යන්ත්‍ර සූත්‍ර වලට මෙන් ම සේවකයන්ගේ ජීවිතවලට ද සිදුවිය හැකි හානිය නවතා ගැනිමටයි.

එසේ අක්‍රීය වූ බලාගාරය නැවත පණගැන්වීමට අවම වශයෙන් දින 03 ක් පමණ කාලයක් ගතවේ. මෙලෙස ගල් අඟුරු බලාගාරයක් අක්‍රීය වීම දෝශ සහගත තත්වයක් නොවන අතර එය ආරක්ෂිත උපාංගයක් වේ.

එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකාව සතු වන්නේ එක් ගල් අඟුරු බලාගාරයක් පමණක් බැවින් හා එය රටෙහි විදුලි ඉල්ලුමෙන් හරි අඩක්ම සපයන බැවින් මෙය අක්‍රිය වන සෑම අවස්ථාවකදීම ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික බල පද්ධතියට දැඩි බලපෑමක් සිදුවේ.

මීට විසඳුම වන්නේ සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතිය ශක්තිමත් කිරීම සහ බලාගාර විමධ්‍යගත කිරීමයි.

අමතර කියවීම සඳහා
 ශ්‍රී ලංකාවේ බලාගාර ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ විදුලි බලය

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ ගල් අඟුරු බලාගාර

ලක් විජය බලාගාරය


Dina Ercilia Boluarte Zegarra (f. 31. maí 1962) er perúskur lögfræðingur og stjórnmálamaður sem hefur verið forseti Perú frá 7. desember 2022. Hún var áður varaforseti landsins frá árinu 2021 til 2022 og hefur verið embættismaður hjá þjóðskrá Perú frá árinu 2007. Hún er fyrsti kvenforseti Perú.

Uppvöxtur og menntun
Boluarte er fædd þann 31. maí 1962 í Chalhuanca í Apurímac-héraði. Hún útskrifaðist sem lögfræðingur frá Háskólanum í San Martín de Porres og stundaði framhaldsnám við háskólann.

Stjórnmálaferill
Boluarte er forseti Apurímac-klúbbsins í Líma. Hún hefur unnið sem lögfræðingur og skrifstofustjóri hjá perúsku þjóðskránni (sp. Registro Nacional de Identificación y Estado Civil, RENIEC) frá árinu 2007.

Hún bauð sig fram án árangurs í borgarstjórakosningum Surquillo-umdæmisins í Líma árið 2018 fyrir stjórnmálaflokkinn Frjálst Perú. Hún gaf einnig kost á sér í þingkosningum Perú árið 2020 fyrir Frjálst Perú en náði ekki kjöri.

Varaforseti (2021–2022)
Boluarte var frambjóðandi til embættis varaforseta Perú í forsetaframboði Pedro Castillo árið 2021. Boluarte og Castillo unnu seinni umferð kosninganna og tóku við embætti í júlí sama ár 2021.

Þann 29. júlí 2021 var Boluarte einnig útnefnd ráðherra í þróunarmálum og félagslegri aðlögun.

Í janúar 2022 staðhæfði Boluarte í viðtali við La República að hún hefði aldrei trúað á hugmyndafræði Frjáls Perú. Boluarte kvaðst alltaf hafa verið vinstrisinnuð, en væri það á lýðræðislegum grunni en ekki alræðislegum. Aðalritari flokksins, Vladimir Cerrón, rak hana í kjölfarið úr flokknum og skrifaði í færslu á Twitter: "Alltaf trygg, aldrei svikarar." Cerrón sagði jafnframt að yfirlýsing Boluarte stofnaði samheldni flokksins í hættu.

Þann 5. desember 2022 samþykkti þingnefnd um stjórnarskrárásakanir kvörtun um Boluarte vegna þess að hún hefði rekið einkaklúbb á meðan hún vann sem þróunarmálaráðherra.

Forseti (2022–)
Í desember 2022 reyndi Pedro Castillo að leysa upp perúska þingið á meðan vantrauststillaga gegn honum var til umfjöllunar. Boluarte fordæmdi tilraun Castillo og kallaði útspil hans "valdarán sem gerir bara illt verra í þeirri stjórnarkreppu sem er við lýði". Þingið leysti Castillo í kjölfarið úr embætti og Boluarte sór embættiseið sem nýr forseti. Hún er fyrsti kvenforseti í sögu landsins.

Eftir að Castillo var vikið úr embætti brutust út mótmæli í hlutum landsins sem leiddu til tveggja dauðsfalla. Í kjölfarið tilkynnti Boluarte að hún hefði náð samkomulagi um að láta flýkka þingkosningum um tvö ár og að þær yrðu haldnar árið 2024. Mótmælin hafa engu að síður haldið áfram og stuðningsmenn Castillos hafa krafist þess að Boluarte segi af sér. Þann 16. janúar 2023 höfðu 43 mótmælendur fallið í valinn í átökum við yfirvöld.

Tilvísanir

Forsetar Perú

Dina Boluarte


La datorie este un film românesc din 1968 regizat de Ștefan Traian Roman și Nicolae Corjos. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Peter Paulhoffer, Emil Hossu și Nicolae Praida.

Prezentare

Distribuție
 Peter Paulhoffer
 Emil Hossu
 Nicolae Praida

Note

Legături externe

 La datorie  la CinemaRx.ro

Vezi și

Filme din 1968
Filme românești
Filme în limba română
Filme regizate de Ștefan Traian Roman
Filme regizate de Nicolae Corjos

La datorie


අන්ඛෙසෙනමුන් (ˁnḫ-s-n-imn, "ඇගේ දිවිය අමුන්ගේ ය"; ක්‍රි.පූ. 1348 පමණ – 1322 පසුව) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ රැජිනකි. අන්ඛෙසෙන්පාටන් ලෙස උපන් ඇය, පාරාවෝ අක්නාටන්ගේ සහ ඔහුගේ මහා රාජකීය බිරිඳ වූ නෙෆර්ටිටිගේ දියණියන් සය දෙනා අතුරින් තුන්වැන්නිය වූවා ය. ඇය සිය අර්ධ-සොයුරා වූ ටූටන්ඛාමූන්ගේ මහා රාජකීය බිරිඳ බවට පත්වූවා ය. ඇගේ පියාගේ මරණින් පසු පුරාතන ඊජිප්තු ආගමේ සිදු වූ වෙනස්වීම්වලට අනුකූලව ඇගේ නාමය ද පසුකලෙක වෙනස් විය. ඇගේ දෙමව්පියන්ගේ සමයට අයත් පුරාතන කැටයම් සහ සිතුවම්වල ඇගේ යොවුන් විය සවිස්තරව නිරූපණය ක‍ර තිබේ. ටූටන්ඛාමූන් සහ අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ පියා එකම තැනැත්තකු වූව ද, මෑතකාලීන ජාන විද්‍යාත්මක සාක්ෂි අනුව පෙනීගොස් ඇත්තේ ටූටන්ඛාමූන්ගේ මව අක්නාටන්ගේ සොයුරියක, එනම් IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ හඳුනානොගත් දියණියක බවයි.

ඇය බොහෝවිට අක්නාටන්ගේ රාජ්‍ය සමයේ 4වන වර්ෂයේ උපත ලබන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ඇගේ පියාගේ 12වන වර්ෂයේ දී ඇය සමග ඇගේ බාල සොයුරියන් තිදෙනා නිරූපණය කොට තිබේ. ඇගේ පියා විසින් සිය භාර්යාව (නෙෆර්ටිටි) සම-අනුරාජ පදවියට පතකර ඇති බව පෙනේ. ඔහුගේ පවුල තාත්වික ස්වරූපයෙන් සියලු නිල කලා නිර්මාණවල නිරූපණය කොට තිබේ.

නිසැකවම අන්ඛෙසෙනමුන් එක් රජකුටවත් විවාහ කර දී ඇත. ඇය පාරාවෝ ටූටන්ඛාමූන්ගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වූවා ය. ඇයව කෙටි කාලීනව ටූටන්ඛාමූන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ආයිට ද විවාහ කරදුන්නා විය හැක. ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ ආයි ඇගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන් බවයි. ඇය ඇතැම්විට ඇගේ මවගේ මරණින් පසු අක්නාටන්ගේ හෝ ඔහුගේ සම-අනුරාජයා වූ ස්මෙන්ඛ්කරේගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වී යැයි ඇතැම්හු පවසති.

2010 පෙබරවාරි මස ප්‍රකාශිත මෑතකාලීන DNA පරීක්ෂාවක් අනුව, යෝජනා වී ඇත්තේ KV21 සොහොන්ගැබේ භූමදානය කළ 18වන රාජවංශයේ රැජිනියන් දෙදෙනාගේ මමීවලින් එකක් ඇගේ විය හැකි බවයි. DNA අනුව, මෙම මමී දෙකම රාජකීය සාමාජිකයන්ගේ බව පෙනේ.

මුල්කාලීන දිවිය
අන්ඛෙසෙන්පාටන් උපත ලැබූයේ ඊජිප්තුව පෙර නොපැවැති ආගමික විප්ලවයක (ක්‍රි.පූ. 1348 පමණ) පසුවූ යුගයකයි. ඇගේ පියා විසින් හිරුමඬල මගින් සංකේතවත් කෙරුණු හිරු දෙවියන්ගේ සුළු ස්වරූපයක් වූ ආටන් වන්දනාව ප්‍රචලිත කිරීමේ අරමුණින් පැරණි දෙවිවරුන් ඇදහීම තහනම් කළේ ය.

ඇය වැසෙට් (වර්තමාන තීබ්ස්) ප්‍රදේශයේ උපත ලබන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. බොහෝවිට ඇය හැදී වැඩෙන්නට ඇත්තේ නව අගනුවර වූ අක්ටාටන් (වර්තමාන අමර්ණ) හි විය හැක. වැඩිමහල් දියණියන් තිදෙනා වූ මෙරිටාටන්, මෙකෙටාටන් සහ අන්ඛෙසෙන්පාටන් "ජ්‍යෙෂ්ඨ කුමරියන්" ලෙස රජයේ සහ ආගමික කටයුතු සඳහා දායක වූහ. ඇගේ උපන් දිනය නොදනී.

පසුකාලීන දිවිය

පළමුව ඇයව ඇගේ පියා විසින්ම විවාහ කරගැනුණු බව විශ්වාස කෙරේ. මෙය ඊජිප්තු රාජකීය පවුල් සඳහා අයෝග්‍ය යැයි පිළිනොගැනිණි. ඇය ඇගේ දොළොස්වන වියේ දී, අන්ඛෙසෙන්පාටන් ටැෂෙරිට් (ඇගේ පියාට හෝ ස්මෙන්ඛ්කරේටා දාව) කුමරිය බිහි කරන්නට ඇත. නමුත් එම දරුවාගේ දෙමාපියන් පැහැදිළි නැත.

ඇගේ පියාගේ මරණින් අනතුරුව, ස්මෙන්ඛ්කරේ සහ නෙෆර්නෙෆරුආටන්ගේ කෙටි රාජ්‍ය සමයයන්ගෙන් පසු, ඇය ටූටන්ඛාටන්ගේ භාර්යාව බවට පත්වූවා ය. විවාහයෙන් පසුව, යුවළ ප්‍රතිෂ්ඨාපිත ආගමේ දෙවිවරුන්ට ගෞරව වශයෙන් සිය නම් ටූටන්ඛාමූන් සහ අන්ඛෙසෙනමුන් ලෙස වෙනස් කරගත්හ. මෙම යුවළට මළදරු බිළිඳියන් දෙදෙනකු වූ බව පෙනේ. ටූටන්ඛාමූන්ගේ හඳුනාගැනුණු එකම භාර්යාව අන්ඛෙසෙනමුන් හෙයින් ටූටන්ඛාමූන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ භ්‍රෑණ ද්විත්වය ඔහුගේ දියණියන්ගේ විය හැක. සිය නවවන රාජ්‍ය වර්ෂයේ, දහඅටවන වියේ පමණ පසුවූ ටූටන්ඛාමූන් හදිසියේම මියගියේ උරුමකරුවකු නොමැතිව ය. මේ වන විට අන්ඛෙසෙනමුන්ට වයස අවුරුදු විසි එකක් පමණ විය.

සොයාගැනුණු මුදුවක සඳහන් වන්නේ අන්ඛෙසෙනමුන් පිළිබඳ වාර්තා ඉතිහාසයෙන් අවසන් වීමට මඳ කලකට පෙර ඇය ආයි සමග විවාහ වූ බවයි. නමුත් ඇය රාජකීය බිසව වූ බවට කිසිදු ස්මාරකයක් හමු නොවේ. ආයිගේ සොහොන්ගැබේ රැජින ලෙස දැක්වෙන්නේ අන්ඛෙසෙනමුන් නොව ටෙයි (ආයිගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ බිරිඳ) නැමැත්තියයි. ඇතැම්විට ඇය ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ හෝ රාජ්‍ය සමයට මඳ කලකට පසු මිය යන්නට ඇත. ඇය වෙනුවෙන් කිසිදු භූමදානයක් හමු වී නැත.

හිටයිට් ලිපි
හිටයිට් අගනුවර වූ හැට්ටුසාවලින් අමර්ණ යුගයට අයත් යැයි කාල නිර්ණය කළ ලේඛනයක් හමුවී ඇත. මෙය Iවන සුපිලුලියුමාගේ "ක්‍රියාවන්" යනුවෙන් ප්‍රකට ය. කර්කෙමිෂ්හි වටලෑමක් අතරතුර හිටයිට් පාලකයාට ඊජිප්තු රැජිනකගෙන් ලිපියක් ලැබෙයි. එම ලිපියේ මෙසේ දැක්වෙයි:

"මාගේ සැමියා මියගොසිනි. මට පුතුන් නැත. ඔවුන් ඔබ ගැන පවසන්නේ ඔබට පුතුන් රැසක් සිටින බවයි. මාගේ සැමියා කර ගැනීමට මට ඔබගේ පුත්‍රයකු ලබා දෙන්න. මාගේ යටත් වැසියකු සැමියා ලෙස පත් කරගැනීමට මා සිතන්නේ නැහැ... මට බියක් දැනෙයි."

මෙම ලේඛනය සුවිශේෂී යැයි සැලකේ. ඊජිප්තුවරුන් සම්ප්‍රදායිකව විදේශිකයන් පහත් යැයි සලකා තිබේ. මින් විස්මයට පත් Iවන සුපිලුලියුමා සිය රාජ සභිකයනට මෙසේ පවසා තිබේ:

"මෙවන් දෙයක් මාගේ දිවියේ කිසිදින මා හට සිදු වී නැත!"

පෙනෙන ආකාරයට මේ පිළිබඳ විමර්ශනශීලී වූ ඔහු මේ පිළිබඳ සොයාබැලීමට දූතයකු පිටත් කර හැරියේ ය. නමුත් මෙසේ සිදු කිරීමෙන් ඔහු සිය අධිරාජ්‍යය ඊජිප්තුව කරා ව්‍යාප්ත කිරීමට තිබූ අවස්ථාව අහිමි කරගත්තේ ය. පසුව ඔහු සිය පුත්‍රයකු වූ සනන්සාව පිටත් කර හැරි මුත්, ගමන අතරතුර කුමරු මියගියේ ය. ඇතැම්විට මෙය මිනීමැරුමක් වන්නට ඇත.

මෙම ලිපිය ලියූ රැජිනගේ අනන්‍යතාවය නොදනී. හිටයිට් වාර්ෂික වාර්තාවල ඇයව දඛමුන්සු ලෙස හඳුන්වා තිබේ. මෙය ඇතැම්විට ටහෙමෙට්නෙසු (රජුගේ භාර්යාව) යන ඊජිප්තු පදවි නාමයෙහි පරිවර්තනයක් විය හැක. මෙම තැනැත්තිය සඳහා යෝජනා වී ඇති නම් අතර, නෙෆර්ටිටි, මෙරිටාටන්, සහ අන්ඛෙසෙනමුන් ද වේ. මින් අන්ඛෙසෙනමුන් වඩාත් යෝග්‍ය යැයි සැලකෙන්නේ ඇගේ සැමියා වූ ටූටන්ඛාමූන් මියයන විට ඔහුට උරුමකරුවකු නොසිටීම නිසායි. නමුත් අක්නාටන් සතුව අවම වශයෙන් නීත්‍යානුකූල අනුප්‍රාප්තිකයින් දෙදෙනකුවත් විය. නමුත් මෙය පාදක කරගෙන ඇත්තේ 18වන රාජවංශයේ අවසන් පාරාවෝවරයා වූ හොරෙම්හෙබ්ගේ රාජ්‍ය සමය වර්ෂ 27ක් ලෙස සලකා ය. නමුත් වර්තමානයේ පිළිගැනෙන්නේ ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය වර්ෂ 14ක් වැනි කෙටි කාලයක් බවයි. මෙම සාධකය නිසා මියගිය පාරාවෝ ලෙස ටූටන්ඛාමූන්ට වඩා අක්නාටන් සැලකීමට සිදු වේ. 'මාගේ යටත් වැසියකු' (ඇතැමුන් විසින් 'සේවකයින්' ලෙස පරිවර්තනය කොට තිබේ) සමග විවාහ වීම යන යෙදුමෙන් ප්‍රධාන අමාත්‍ය ආයි හෝ ඊජිප්තු රාජකීය පවුල් පෙළපතේ ද්විතීයික සාමාජිකයකු අදහස් කළා වන්නට පුළුවන. ඊජිප්තුවේ සතුරන්ට දඬුවම් පමුණුවන නෙෆර්ටිටි ඇගේ සැමියාට සමානව බලවත් අයුරින් ස්මාරකවල නිරූපණය කර ඇති හෙයින්, නිකොලස් රීවස් විශ්වාස කරන්නේ අමර්ණ ලිපි හුවමාරුවේ දැක්වෙන දඛමුන්සු නෙෆර්ටිටි බවයි. ඊජිප්තුවේ සිහසුනට සිය අයිතිය තහවුරු කරගැනීම පිණිස ආයි විසින් තමන්ව විවාහ කරග්නනා මෙන් අන්ඛෙසෙනමුන්ට බල කරන්නට ඇත. මෙම අදහස මගින් ඇය 'බියෙන්' පසුවීමට හේතුව ද පැහැදිළි කළ හැක. විශේෂයෙන්ම ආයි ඇගේ සැමියාගේ මරණයට දායක වී ය යන ජනප්‍රිය (නමුත් පුළුල්ව පිළිනොගැනේ) වන මතය ද ඇතැම්හු මෙයට සම්බන්ධ කර දක්වති. 2005දී ටූටන්ඛාමූන්ගේ මමිය පිළිබඳ සිදුකළ CT පරිලෝකනයකින් පෙනීගියේ ඔහුගේ මරණයට මඳ කලකට පෙර පාදය දරුණු ලෙස බිඳීමට ලක්ව ඇති බවත්, පාදය ආසාදනය වී ඇති බවත් ය. 2010දී සිදුකළ DNA විශ්ලේෂණයකින් ඔහුගේ සිරුර තුළ මැලේරියා පරපෝෂිතයින් හමු විය. වර්තමානයේ විශ්වාස කෙරනේනේ මැලේරියාව සහ ලයියොමයෝමේටා යන තත්ත්වයන්ගේ සම්මිශ්‍රණයෙන් ඔහුගේ මරණය සිදුවූ බවයි. කෙසේනමුත්, සිය වල්ලභයා විදේශ රාජ්‍යයකින් තෝරා ගැනීමට අන්ඛෙසෙනමුන්, නෙෆර්ටිටි තරම් බලවත් තැනැත්තියක ද නොවී ය.

KV21A මමිය
2010 පෙබරවාරි මස ප්‍රකාශිත DNA පරීක්ෂාව අනුව, අනුමාන කෙරුණේ ඇගේ මමිය රජුන්ගේ නිම්නයේ KV21 සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ 18වන රාජවංශයේ රැජිනියන් දෙදෙනාගේ මඹී ද්විත්වය අතුරින් එකක් බවයි.

ටූටන්ඛාමූන් සමග භූමදානය කොට තිබූ භ්‍රෑන ද්විත්වය ටූටන්ඛාමූන්ගේ දරුවන්ට අයත් යැයි සනාථ වී තිබේ. වර්තමාන මතය නම් ඇන්ඛෙසෙනමුන් ඔවුන්ගේ මෑණියන් බවයි. මෙ‍ම රැජිනියන්ගේ අනන්‍යතාව පිළිබඳ ධනාත්මක අදහසක් ඇති කරගැනීමට ප්‍රමාණවත් තරම් DNA KV21 මමීවලින් ලැබුණේ නැත. ප්‍රමාණවත් DNA අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ KV21a මමිය ටූටන්ඛාමූන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ භ්‍රෑණ ද්විත්වයේ මව වියැ හැකි බවයි. එම තැනැත්තිය අන්ඛෙසෙනමුන් විය හැකි යැයි යෝජනා වී ඇත්තේ ඓතිහාසික වාර්තාවල ටූටන්ඛාමූන්ගේ භාර්යාව ලෙස හමුවන්නේ ඇගේ නාමය පමණක් බැවිනි.

නමුත් මෙම අනාවරණය පිළිබඳ එක් ගැටලුවක් ඇත: KV21a මමිය අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ නම්, KV55 මමිය ඓතිහාසික වාර්තාවල සඳහන් ඇගේ පියා වන අක්නාටන්ගේ විය නොහැක. KV21a මමියේ DNA භ්‍රෑණවල මව ලෙස ගැලපුණු නමුත්, KV55ගේ දියණිය ලෙස නොගැළපිණි. එම නිසා:

 මෙම මමිය අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ නොව ටූටන්ඛාමූන්ගේ අප්‍රකට භාර්යාවකගේ වන්නට ඇත, නැතහොත්
 KV55 මමිය අක්නාටන්ගේ නොව ඔහුගේ වෙනත් සහෝදරයකුගේ, බොහෝවිට ස්මෙන්ඛ්කරේගේ විය හැක, නැතහොත්
 KV55 මමිය අක්නාටන්ගේ ය. KV21a අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ ය. නමුත් ඔහු ඇගේ ජීව විද්‍යාත්මක පියා නොවේ.

කෙසේනමුත් KV21a මමියේ DNA, 18වන රාජවංශයේ රාජකීය පෙළපත සමග ගැළපෙන හෙයින් එය තුත්මොසීය පාලන නිවසේ සාමාජිකාවකගේ විය හැක.

KV63
KV63 සොහොන්ගැබේ කැනීම්වලින් පසු යෝජනා වී ඇත්තේ එය අන්ඛෙසෙනමුන් වෙනුවෙන් ඉදිවූවක් බවයි. එයට හේතුව මෙය ටූටන්ඛාමූන්ගේ KV62 සොහොන්ගැබට යාබදව පැවතීමයි. මෙම සොහොන්ගැබේ තිබී මිනීපෙට්ටි (ඉන් එකක කාන්තාවකගේ මුද්‍රාවක් පැවතිණි), කාන්තා වස්ත්‍ර, ආභරණ සහ නේට්‍රන් ද හමු විය. පාටන් යන නාම කොටස සහිත මැටි බඳුන්වල කොටස් ද මෙහි තිබී හමු විය. මෙම නාමය සහිත එකම රාජකීය පුද්ගලයා අන්ඛෙසෙනමුන් ය. ඇගේ සැබෑ නාමය අන්ඛෙසෙන්පාටන් ය. කෙසේනමුත් KV63 සොහොන්ගැබෙන් කිසිදු මමියක් හමු නොවිණි.

නූතන මාධ්‍ය තුළ

අන්ඛෙසෙන්පාටන්/අන්ඛෙසෙනමුන් ප්‍රබන්ධ චරිතයක් ලෙස පහත කෘතිවල දක්නට ලැබේ:

ස්ටෙෆනී ලියාෂිගේ The Last Heiress: A Novel of Tutankhamun's Queen කෘතියේ කථිකයා ලෙස.
බෙල්ජියානු කතාමාලාවක් වන, Het Huis Anubis තුළ අක්නාටන්ගේ කෲර භාර්යාව ලෙස.
ක්‍රිස්ටියන් ජාක්ගේ La reine soleil නවකථාවේ සහ එහි සජීවීකරණ චිත්‍රපට අනුවර්තනය වූ එම නාමයම ඇති චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතය ඇයයි.
ලුසිල් මොරිසන්ගේ The Lost Queen of Egypt කෘතියේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස.
පෝලින් ගෙජ්ගේ The Twelfth Transforming කෘතියේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස.
චියේ ෂිනොහරාගේ මංගා කතාමාලාවක් වන Red Riverහි ඇගේ චරිතය නිරූපිත ය. මෙය හිටයිට් ලිපි සිද්ධිය හා සම්බන්ධව දක්වා ඇත.
මිචෙල් මොරාන්ගේ Nefertiti නවකථාවේ ඇගේ දියණියන් සයදෙනාගෙන් තුන්වැන්නිය ලෙස දක්වා ඇත.
මොයිරා කැල්ඩිකොට්ගේ Tutankhamun and the Daughter of Ra නවකථාවේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස.
ඇගේ නාමය ඉම්හොටෙප්ගේ පෙම්වතිය ලෙස යොදාගෙන ඇත. ඉම්හොටෙප් 1932 මුල් චිත්‍රපටය වූ The Mummy චිත්‍රපටයේ එන මමියකි. මෙය ටූටන්ඛාමූන්ගේ සොහොන්ගැබ සොයාගැනීමෙන් පසු ඇතිවූ ජනප්‍රියත්වය නිසා නිපදවූවකි. ඇගේ චරිතය නිරූපණය කළේ සිටා ජොහෑන් විසිනි. 1999 ප්‍රතිනිර්මාණය වූ The Mummy සහ එහි අනුගාමී කෘතිය වූ The Mummy Returns චිත්‍රපටයේ ඇගේ චරිතය පැට්‍රිෂියා වෙලාස්ක්වෙස් විසින් නිරූපණය කරයි. 1932 චිත්‍රපටයේ ඇගේ නාමය උච්චාරණය කරන්නේ අන්ඛ්-එස්-එන්-අමොන් ලෙස ය. 1999 චිත්‍රපටයේ එය අන්ක්-සු-නමුන් ලෙස දැක්වේ.
ජුඩිත් ටාර්ගේ නවකථාවක් වන Pillar of Fire තුළ අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ දිවිය විශාල වශයෙන් නිරූපණය වේ.
පී. සී. ඩොහර්ටිගේ අක්නාටන් තුන්ඈඳුතුව තුළ ඇය ටූටන්ඛාමූන්ගේ මරණින් පසු හිටයිට් කුමරකු සමග විවාහ වන අයුරු දක්වා ඇත.
ජේම්ස් පැටර්සන් සහ මාර්ටින් ඩුගාර්ඩ් ගේ The Murder of King Tut හි ඇය ප්‍රධාන චරිතයකි. මෙහි ඇගේ සැමියාගේ මරණයේ අභිරහස නිරූපණය වේ.
නික් ඩ්‍රේක්ගේ Tutankhamun: the Book of Shadowsහි ඇය ප්‍රධාන චරිතයකි.
ස්පයික් නාළිකාවේ ටුට් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ඇගේ චරිතය නිරූපණය කරන්නේ සිබිලා ඩීන් විසිනි.

පෙළපත සහ පවුල

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීමට
Akhenaten, King of Egypt සිරිල් ඇල්ඩ්‍රඩ් විසිනි (1988), තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්.

ක්‍රි.පූ. 14වන සියවසේ කාන්තාවන්
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ අගබිසෝවරුන්
අමර්ණ යුගය
ක්‍රි.පූ. 1340 දශකයේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 1320 දශකයේ මරණ
ටුටන්ඛාමුන්
අක්නාටන්
නෙෆර්ටිටි
ආයි

අන්ඛෙසෙනමුන්


Pontecorvo (or Ponte Corvo) is a town in Italy.

Pontecorvo or Ponte Corvo may also refer to :

Bridges
 Ponte Corvo (bridge) ("raven bridge"), an Ancient Roman bridge in Padua, northern Italy

Places
 Duchy of Pontecorvo, one of the Papal States and a papal governorship
 Principality of Pontecorvo (1806–1815), created by Napoleon I Bonaparte

People with the surname
Bruno Pontecorvo (1913–1993), Italian physicist
Eugene Pontecorvo, fictional character on the HBO series, The Sopranos
Gillo Pontecorvo (1919–2006), Italian filmmaker
Guido Pontecorvo (1907–1999), Italian geneticist

See also
 Ponte (disambiguation)
 Ponti (disambiguation)
 Pont (disambiguation)

Italian-language surnames

Pontecorvo (disambiguation)


Physalis hederifolia, es una especie de planta perenne perteneciente a la familia de las solanáceas. Es nativa del suroeste de Estados Unidos y el norte de México, donde se pueden encontrar en el desierto rocoso y seco y el hábitat de montaña.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia rizomatosa con un tallo velloso, y una ramificación que alcanza los  10 a 80 centímetros de largo. Las hojas son ovaladas de color gris verdoso de 2 a 4 centímetros de largo y tienen los bordes lisos o dentados. Las flores que crecen en las axilas de las hojas, tienen forma de campana de poco más de un centímetro de largo. Son de color amarillo con manchas marrones en la garganta. El cáliz de cinco lóbulos formado por los sépalos en la base de la flor se agranda como el fruto que desarrolla, convirtiéndose en una estructura inflada, veteada casi esférica de 2 o 3 centímetros de largo que contiene la baya.

Taxonomía

Physalis hederifolia fue descrita por Asa Gray y publicado en Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences 10: 65, en el año 1874.
Variedades aceptadas
 Physalis hederifolia var. comata (Rydb.) Waterf.
 Physalis hederifolia var. cordifolia (A.Gray) Waterf.
Sinonimia
 Physalis palmeri A. Gray

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Photo gallery

hederifolia

Physalis hederifolia


Daniela Held (* 16. Januar 1978 in Pegnitz) ist eine deutsche Fußballspielerin und -trainerin.

Karriere
Held war Spielerin beim SV Bieberbach, dem TSC Pottenstein, der SpVgg Hausen, dem RSV Drosendorf und dem 1. FC Nürnberg. Sie bestritt im Anschluss von 2004 bis 2009 104 Erst- und Zweitligaspiele für den TSV Crailsheim, dabei gelangen ihr drei Treffer. Im Sommer 2009 wechselte Held zum damaligen Bayernligisten ETSV Würzburg, mit dem sie in den Jahren 2010 und 2011 in die Regional- bzw. zweite Bundesliga aufsteigen konnte. In der Saison 2011/12 war sie Kapitän und Stammspielerin ihres Vereins und stand in allen 22 Ligaspielen in der Startformation Würzburgs. Im Sommer 2012 wechselte Held zum damaligen Landesligisten SpVgg Greuther Fürth. Mit den Fürtherinnen gelang ihr zunächst der Aufstieg in die Bayernliga, nach der Saison 2016/17 folgte der Aufstieg in die Regionalliga-Süd, aus der die SpVgg Greuther Fürth allerdings direkt wieder abstieg.

Mit Beginn der Saison 2018/19 übernahm Daniela Held den Posten der Co-Trainerin unter dem neuen Trainer Peter Hirschberger. Als dieser im November 2018 zurücktrat übernahm Held dessen Amt bis zum Ende der Saison. Sogar auf den Platz kehrte Held noch einmal zurück, allerdings in ungewohnter Rolle: Im BFV-Pokalspiel gegen den 1. FC Nürnberg streifte sich Held für die letzten 12 Minuten das Torwarttrikot über, nachdem sich die eigentliche Torhüterin verletzt hatte.

Nach diesem Jahr pausierte Held zunächst, ehe sie schließlich doch wieder als Spielerin der 2. Mannschaft der SpVgg Erlangen die Fußballschuhe schnürte.

Einzelnachweise

Weblinks
 Daniela Held auf kleeblatt-chronik.de

Fußballspieler (TSV Crailsheim)
Fußballspieler (ETSV Würzburg)
Fußballspieler (SpVgg Greuther Fürth)
Deutscher
Geboren 1978
Frau

Daniela Held


Hans Christian Korsgård Madsen (født 11. januar 1951, død 23. september 2018) er tidligere direktør i Danske Spil. samt Coop Danmark

Han meddelte i 2016, at han ville fratræde som direktør i Danske Spil i 2017.

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

H.C. Madsen


හොන්ඩා සිවික් හයිබ්‍රිඩ් යනු දෙමුහුම් බල සැපයුමක් සහිත හොන්ඩා රථ වාහන සමාගම විසින් 2001 දී පමන හදුන්වාදෙනුලැබූ සිඩැන් වර්ගය් මොටර් රථයකි.එය දිගටම වෙනස්වන ස්වයංක්‍රිය ප්‍රචාලන පද්ධතියකින්(CVT) හෝ මිනිස් බලයෙන් ක්‍රියාකරන වේග (ගියර්)5 කින් යුත්  ප්‍රචාලන පද්ධතියකින් (2005 දක්වා)සමන්විතයි.හොන්ඩා ඉන්සයිට් දෙමුහුම්  මොටර් රථයේ පරිදිම මෙහිත් සංකලිත මෝටර් සහායක (Intigrated Moter Assist-IMA) විද්‍යුත් දෙමුහුම් පද්ධතියක් භාවිතාවෙයි.

ඉන්ධන කාර්යක්ෂමතාවය

මූලාශ්‍ර

මෝටර් රථ
දෙමුහුම් වාහන
දෙමුහුම් විද්‍යුත් වාහන

හොන්ඩා සිවික් හයිබ්‍රිඩ්


Clostridioides difficile infection
  (CDI or C-diff), also known as Clostridium difficile infection, is a symptomatic infection due to the spore-forming bacterium Clostridioides difficile. Symptoms include watery diarrhea, fever, nausea, and abdominal pain. It makes up about 20% of cases of antibiotic-associated diarrhea.  Antibiotics can contribute to detrimental changes in gut microbiota; specifically, they decrease short-chain fatty acid absorption which results in osmotic, or watery, diarrhea. Complications may include pseudomembranous colitis, toxic megacolon, perforation of the colon, and sepsis.

Clostridioides difficile infection is spread by bacterial spores found within feces. Surfaces may become contaminated with the spores with further spread occurring via the hands of healthcare workers. Risk factors for infection include antibiotic or proton pump inhibitor use, hospitalization, hypoalbuminemia, other health problems, and older age. Diagnosis is by stool culture or testing for the bacteria's DNA or toxins. If a person tests positive but has no symptoms, the condition is known as C. difficile colonization rather than an infection.

Prevention efforts include terminal room cleaning in hospitals, limiting antibiotic use, and handwashing campaigns in hospitals. Alcohol based hand sanitizer does not appear effective. Discontinuation of antibiotics may result in resolution of symptoms within three days in about 20% of those infected.

The antibiotics metronidazole, vancomycin, or fidaxomicin, will cure the infection. Retesting after treatment, as long as the symptoms have resolved, is not recommended, as a person may often remain colonized. Recurrences have been reported in up to 25% of people. Some tentative evidence indicates fecal microbiota transplantation and probiotics may decrease the risk of recurrence.

C. difficile infections occur in all areas of the world. About 453,000 cases occurred in the United States in 2011, resulting in 29,000 deaths. Global rates of disease increased between 2001 and 2016. C. difficile infections occur more often in women than men. The bacterium was discovered in 1935 and found to be disease-causing in 1978. In the United States, healthcare-associated infections increase the cost of care by US$1.5 billion each year. Although C. difficile is a common healthcare-associated infection, at most 30% of infections are transmitted within hospitals. The majority of infections are acquired outside of hospitals, where medications and a recent history of diarrheal illnesses (e.g. laxative abuse or food poisoning due to Salmonellosis) are thought to drive the risk of colonization.

Signs and symptoms
Signs and symptoms of CDI range from mild diarrhea to severe life-threatening inflammation of the colon.

In adults, a clinical prediction rule found the best signs to be significant diarrhea ("new onset of more than three partially formed or watery stools per 24-hour period"), recent antibiotic exposure, abdominal pain, fever (up to 40.5 °C or 105 °F), and a distinctive foul odor to the stool resembling horse manure. In a hospital population, prior antibiotic treatment plus diarrhea or abdominal pain had a sensitivity of 86% and a specificity of 45%. In this study with a prevalence of positive cytotoxin assays of 14%, the positive predictive value was 18% and the negative predictive value was 94%.

In children, the most prevalent symptom of a CDI is watery diarrhea with at least three bowel movements a day for two or more days, which may be accompanied by fever, loss of appetite, nausea, and/or abdominal pain. Those with a severe infection also may develop serious inflammation of the colon and have little or no diarrhea.

Cause

Infection with C. difficile bacteria is responsible for C. difficile diarrhea.

C. difficile

Clostridia are anaerobic motile bacteria, ubiquitous in nature, and especially prevalent in soil. Under the microscope, they appear as long, irregular (often drumstick- or spindle-shaped) cells with a bulge at their terminal ends. Under gram staining, C. difficile cells are gram-positive and show optimum growth on blood agar at human body temperatures in the absence of oxygen. When stressed, the bacteria produce spores that are able to tolerate extreme conditions that the active bacteria cannot tolerate.

C. difficile may colonize the human colon without symptom; approximately 2–5% of the adult population are carriers, although it varies considerably with demographics. The risk of colonization has been linked to a history of unrelated diarrheal illnesses (e.g. laxative abuse and food poisoning due to Salmonellosis or Vibrio cholerae infection).

Pathogenic C. difficile strains produce multiple toxins. The most well-characterized are enterotoxin (Clostridium difficile toxin A) and cytotoxin (Clostridium difficile toxin B), both of which may produce diarrhea and inflammation in infected people, although their relative contributions have been debated. Toxins A and B are glucosyltransferases that target and inactivate the Rho family of GTPases. Toxin B (cytotoxin) induces actin depolymerization by a mechanism correlated with a decrease in the ADP-ribosylation of the low molecular mass GTP-binding Rho proteins. Another toxin, binary toxin, also has been described, but its role in disease is not fully understood.

Antibiotic treatment of CDIs may be difficult, due both to antibiotic resistance and physiological factors of the bacteria (spore formation, protective effects of the pseudomembrane). The emergence of a new and highly toxic strain of C. difficile that is resistant to fluoroquinolone antibiotics such as ciprofloxacin and levofloxacin, said to be causing geographically dispersed outbreaks in North America, was reported in 2005. The U.S. Centers for Disease Control and Prevention  in Atlanta warned of the emergence of an epidemic strain with increased virulence, antibiotic resistance, or both.

C. difficile is transmitted from person to person by the fecal-oral route. The organism forms heat-resistant spores that are not killed by alcohol-based hand cleansers or routine surface cleaning. Thus, these spores survive in clinical environments for long periods. Because of this, the bacteria may be cultured from almost any surface. Once spores are ingested, their acid-resistance allows them to pass through the stomach unscathed. Upon exposure to bile acids, they germinate and multiply into vegetative cells in the colon. People without a history of gastrointestinal disturbances due to antibiotic use or diarrheal illness are less likely to become colonized by C. difficile.

In 2005, molecular analysis led to the identification of the C. difficile strain type characterized as group BI by restriction endonuclease analysis, as North American pulse-field-type NAP1 by pulsed-field gel electrophoresis  and as ribotype 027; the differing terminology reflects the predominant techniques used for epidemiological typing. This strain is referred to as C. difficile BI/NAP1/027.

Risk factors

Antibiotics
C. difficile colitis is associated most strongly with the use of these antibiotics: fluoroquinolones, cephalosporins, and clindamycin.

Some research suggests the routine use of antibiotics in the raising of livestock is contributing to outbreaks of bacterial infections such as C. difficile.

Healthcare environment
People are most often infected in hospitals, nursing homes, or other medical institutions, although infection outside medical settings is increasing. Individuals can develop the infection if they touch objects or surfaces that are contaminated with feces and then touch their mouth or mucous membranes. Healthcare workers could possibly spread the bacteria or contaminate surfaces through hand contact. The rate of C. difficile acquisition is estimated to be 13% in those with hospital stays of up to two weeks, and 50% with stays longer than four weeks.

Long-term hospitalization or residence in a nursing home within the previous year are independent risk factors for increased colonization.

Acid suppression medication
Increasing rates of community-acquired CDI are associated with the use of medication to suppress gastric acid production: H2-receptor antagonists increased the risk 1.5-fold, and proton pump inhibitors by 1.7 with once-daily use and 2.4 with more than once-daily use. Increased risk in recurrent CDI is also found with gastric acid repression use in observational studies, with a rate of 22.1%, compared to patients without gastric acid repression has a rate of 17.3% of recurrent CDI.

Diarrheal illnesses
People with a recent history of diarrheal illness are at increased risk of becoming colonized by C. difficile when exposed to spores, including laxative abuse and gastrointestinal pathogens.  Disturbances that increase intestinal motility are thought to transiently elevate the concentration of available dietary sugars, allowing C. difficile to proliferate and gain a foothold in the gut. Although not all colonization events lead to disease, asymptomatic carriers remain colonized for years at a time. During this time, the abundance of C. difficile varies considerably day-to-day, causing periods of increased shedding that could substantially contribute to community-acquired infection rates.

Other
As a result of suppression of healthy bacteria, via a loss of bacterial food source, prolonged use of an elemental diet increases the risk of developing C. difficile infection. Low serum albumin levels is a risk factor for the development of C. difficile infection and when infected for severe disease. The protective effects of serum albumin may be related to the capability of this protein to bind C. difficile toxin A and toxin B, thus impairing entry into enterocytes.

Chronic kidney disease (CKD) has been identified as a risk factor in the development of a C. difficile infection. Patients with CKD have a higher risk of both initial and recurring infection, as well as a higher chance of severe infection, than those without CKD.

Pathophysiology
The use of systemic antibiotics, including broad-spectrum penicillins/cephalosporins, fluoroquinolones, and clindamycin, causes the normal microbiota of the bowel to be altered. In particular, when the antibiotic kills off other competing bacteria in the intestine, any bacteria remaining will have less competition for space and nutrients. The net effect is to permit more extensive growth than normal of certain bacteria. C. difficile is one such type of bacterium. In addition to proliferating in the bowel, C. difficile also produces toxins. Without either toxin A or toxin B, C. difficile may colonize the gut, but is unlikely to cause pseudomembranous colitis. The colitis associated with severe infection is part of an inflammatory reaction, with the "pseudomembrane" formed by a viscous collection of inflammatory cells, fibrin, and necrotic cells.

Diagnosis

Prior to the advent of tests to detect C. difficile toxins, the diagnosis most often was made by colonoscopy or sigmoidoscopy. The appearance of "pseudomembranes" on the mucosa of the colon or rectum is highly suggestive, but not diagnostic of the condition. The pseudomembranes are composed of an exudate made of inflammatory debris, white blood cells. Although colonoscopy and sigmoidoscopy are still employed, now stool testing for the presence of C. difficile toxins is frequently the first-line diagnostic approach. Usually, only two toxins are tested for—toxin A and toxin B—but the organism produces several others. This test is not 100% accurate, with a considerable false-negative rate even with repeat testing.

Classification
CDI may be classified in non-severe CDI, severe CDI and fulminant CDI depending on creatinine and white blood count parameters.

Cytotoxicity assay
C. difficile toxins have a cytopathic effect in cell culture, and neutralization of any effect observed with specific antisera is the practical gold standard for studies investigating new CDI diagnostic techniques. Toxigenic culture, in which organisms are cultured on selective media and tested for toxin production, remains the gold standard and is the most sensitive and specific test, although it is slow and labor-intensive.

Toxin ELISA
Assessment of the A and B toxins by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) for toxin A or B (or both) has a sensitivity of 63–99% and a specificity of 93–100%, depending on detection assays.

Previously, experts recommended sending as many as three stool samples to rule out disease if initial tests are negative, but evidence suggests repeated testing during the same episode of diarrhea is of limited value and should be discouraged. C. difficile toxin should clear from the stool of somebody previously infected if treatment is effective. Many hospitals only test for the prevalent toxin A. Strains that express only the B toxin are now present in many hospitals, however, so testing for both toxins should occur. Not testing for both may contribute to a delay in obtaining laboratory results, which is often the cause of prolonged illness and poor outcomes.

Other stool tests
Stool leukocyte measurements and stool lactoferrin levels also have been proposed as diagnostic tests, but may have limited diagnostic accuracy.

Polymerase chain reaction (PCR)

Testing of stool samples by real-time polymerase chain reaction is able to detect C. difficile about 93% of the time and when positive is incorrectly positive about 3% of the time. This is more accurate than cytotoxigenic culture or cell cytotoxicity assay. Another benefit is that the result can be achieved within three hours. Drawbacks include a higher cost and the fact that the test only looks for the gene for the toxin and not the toxin itself. The latter means that if the test is used without confirmation, overdiagnosis may occur. Repeat testing may be misleading, and testing specimens more than once every seven days in people without new symptoms is highly unlikely to yield useful information. The screening specificity is relatively low because of the high number of false positive cases from asymptomatic infection.

Prevention

Self containment by housing people in private rooms is important to prevent the spread of C. difficile. Contact precautions are an important part of preventing the spread of  C. difficile. C. difficile does not often occur in people who are not taking antibiotics so limiting use of antibiotics decreases the risk.

Antibiotics
The most effective method for preventing CDI is proper antibiotic prescribing. In the hospital setting, where CDI is most common, most people who develop CDI are exposed to antibiotics. Although proper antibiotic prescribing is highly recommended, about 50% is considered inappropriate. This is consistent whether in the hospital, clinic, community, or academic setting. A decrease in CDI by limiting antibiotics or by limiting unnecessary prescriptions in general, both in an outbreak and non-outbreak setting has been demonstrated to be most strongly associated with reduced CDI. Further, reactions to medication may be severe: CDI infections were the most common contributor to adverse drug events seen in U.S. hospitals in 2011. In some regions of the UK, reduced used of fluoroquinolone antibiotics seems to lead to reduced rates of CDI.

Probiotics
Some evidence indicates probiotics may be useful to prevent infection and recurrence. Treatment with Saccharomyces boulardii in those who are not immunocompromised with C. difficile also may be useful. Initially, in 2010, the Infectious Diseases Society of America recommended against their use due to the risk of complications. Subsequent reviews, however, did not find an increase in adverse effects with treatment, and overall treatment appears safe and moderately effective in preventing Clostridium difficile-associated diarrhea.

One study in particular found that there does appear to be a "protective effect" of probiotics, specifically reducing the risk of antibiotic-associated diarrhea (AAD) by 51% in 3,631 outpatients, but it is important to note that the types of infections in the subjects were not specified. Yogurt, tablets, dietary supplements are just a few examples of probiotics available for people.

Infection control
Rigorous infection protocols are required to minimize this risk of transmission. Infection control measures, such as wearing gloves and noncritical medical devices used for a single person with CDI, are effective at prevention. This works by limiting the spread of C. difficile in the hospital setting. In addition, washing with soap and water will wash away the spores from contaminated hands, but alcohol-based hand rubs are ineffective. These precautions should remain in place among those in hospital for at least 2 days after the diarrhea has stopped.

Bleach wipes containing 0.55% sodium hypochlorite have been shown to kill the spores and prevent transmission. Installing lidded toilets and closing the lid prior to flushing also reduces the risk of contamination.

Those who have CDIs should be in rooms with other people with CDIs or by themselves when in hospital.

Common hospital disinfectants are ineffective against C. difficile spores, and may promote spore formation, but various oxidants   (e.g 1% sodium hypochlorite solution) rapidly destroy spores. Hydrogen peroxide vapor (HPV) systems used to sterilize a room after treatment is completed have been shown to reduce infection rates and to reduce risk of infection to others. The incidence of CDI was reduced by 53% or 42% through use of HPV. Ultraviolet cleaning devices, and housekeeping staff especially dedicated to disinfecting the rooms of people with C. difficile after discharge may be effective.

Treatment
Carrying C. difficile without symptoms is common. Treatment in those without symptoms is controversial. In general, mild cases do not require specific treatment. Oral rehydration therapy is useful in treating dehydration associated with the diarrhea.

Medications
Several different antibiotics are used for C. difficile, with the available agents being more or less equally effective.

Vancomycin or fidaxomicin by mouth are the typically recommended for mild, moderate, and severe infections. They are also the first-line treatment for pregnant women, especially since metronidazole may cause birth defects. Typical vancomycin 125mg is taken four times a day by mouth for 10 days. Fidaxomicin is taken at 200 mg twice daily for 10 days. It may also be given rectally if the person develops an ileus.

Fidaxomicin is tolerated as well as vancomycin, and may have a lower risk of recurrence. Fidaxomicin has been found to be as effective as vancomycin in those with mild to moderate disease, and it may be better than vancomycin in those with severe disease. Fidaxomicin may be used in those who have recurrent infections and have not responded to other antibiotics. Metronidazole (500 mg 3 times daily for 10 days) by mouth is recommended as an alternative treatment only for C. difficile infections when the affected person is allergic to first-line treatments, is unable to tolerate them, or has financial difficulties preventing them from accessing them. In fulminant disease vancomycin by mouth and intravenous metronidazole are commonly used together.

Medications used to slow or stop diarrhea, such as loperamide, may only be used after initiating the treatment.

Cholestyramine, an ion-exchange resin, is effective in binding both toxin A and B, slowing bowel motility, and helping prevent dehydration. Cholestyramine is recommended with vancomycin. A last-resort treatment in those who are immunosuppressed is intravenous immunoglobulin. Monoclonal antibodies against C. difficile toxin A and C. difficile toxin B are approved to prevent recurrence of C. difficile infection including bezlotoxumab.

Probiotics
Evidence to support the use of probiotics in the treatment of active disease is insufficient. Researchers have recently begun taking a mechanical approach to fecal-derived products. It is known that certain microbes with 7α-dehydroxylase activity can metabolize primary to secondary bile acids, which inhibit C. difficile. Thus, incorporating such microbes into therapeutic products such as probiotics may be protective, although more pre-clinical investigations are needed.

Fecal microbiota transplantation
Fecal microbiota transplant, also known as a stool transplant, is roughly 85% to 90% effective in those for whom antibiotics have not worked. It involves infusion of the microbiota acquired from the feces of a healthy donor to reverse the bacterial imbalance responsible for the recurring nature of the infection. The procedure replenishes the normal colonic microbiota that had been wiped out by antibiotics, and re-establishes resistance to colonization by Clostridioides difficile. Side effects, at least initially, are few.

Fecal microbiota, live (Rebyota) was approved for medical use in the United States in November 2022.

Fecal microbiota spores, live (Vowst) was approved for medical use in the United States in April 2023. It is the first fecal microbiota product that is taken by mouth.

Surgery
In those with severe C. difficile colitis, colectomy may improve the outcomes. Specific criteria may be used to determine who will benefit most from surgery.

Recurrent infection
Recurrent CDI occurs in 20 to 30% of the patients, with increasing rates of recurrence with each subsequent episode. In clinical settings, it is virtually impossible to distinguish a recurrence that develops as a relapse of CDI with the same strain of C. difficile versus reinfection that is the result of a new strain.

Several treatment options exist for recurrent C difficile infection. For the first episode of recurrent C difficile infection, the 2017 IDSA guidelines recommend oral vancomycin at a dose of 125 mg four times daily for 10 days if metronidazole was used for the initial episode. If oral vancomycin was used for the initial episode, then a prolonged oral vancomycin pulse dose of 125 mg four times daily for 10-14 days followed by a taper (twice daily for one week, then every two to three days for 2-8 weeks) or fidaxomicin 200 mg twice daily for 10 days. For a second recurrent episode, the IDSA recommends options including the aforementioned oral vancomycin pulse dose followed by the prolonged taper; oral vancomycin 125 mg four times daily for 10 days followed by rifaximin 400 mg three times daily for 20 days; fidaxomicin 200 mg twice daily for 10 days, or a fecal microbiota transplant.

For patients with C. diff infections that fail to be resolved with traditional antibiotic regimens, fecal microbiome transplants boasts an average cure rate of >90%. In a review of 317 patients, it was shown to lead to resolution in 92% of the persistent and recurrent disease cases. It is clear that restoration of gut flora is paramount in the struggle against recurrent CDI. With effective antibiotic therapy, C. difficile can be reduced and natural colonization resistance can develop over time as the natural microbial community recovers. Reinfection or recurrence may occur before this process is complete. Fecal microbiota transplant may expedite this recovery by directly replacing the missing microbial community members. However, human-derived fecal matter is difficult to standardize and has multiple potential risks, including the transfer of infectious material and long-term consequences of inoculating the gut with a foreign fecal material. As a result, further research is necessary to study the long term effective outcomes of FMT.

Prognosis
After a first treatment with metronidazole or vancomycin, C. difficile recurs in about 20% of people. This increases to 40% and 60% with subsequent recurrences.

Epidemiology
C. difficile diarrhea is estimated to occur in eight of 100,000 people each year. Among those who are admitted to hospital, it occurs in between four and eight people per 1,000. In 2011, it resulted in about half a million infections and 29,000 deaths in the United States.

Due in part to the emergence of a fluoroquinolone-resistant strain, C. difficile-related deaths increased 400% between 2000 and 2007 in the United States. According to the CDC, "C. difficile has become the most common microbial cause of healthcare-associated infections in U.S. hospitals and costs up to $4.8 billion each year in excess health care costs for acute care facilities alone."

History
Ivan C. Hall and Elizabeth O'Toole first named the bacterium Bacillus difficilis in 1935, choosing its specific epithet because it was resistant to early attempts at isolation and grew very slowly in culture. André Romain Prévot subsequently transferred it to Clostridium,  binomen Clostridium difficile. Its combination was later changed to Clostridiodes difficile after being transferred to the new genus Clostridioides.

Pseudomembranous colitis first was described as a complication of C. difficile infection in 1978, when a toxin was isolated from people with pseudomembranous colitis and Koch's postulates were met.

Notable outbreaks
 On 4 June 2003, two outbreaks of a highly virulent strain of this bacterium were reported in Montreal, Quebec, and Calgary, Alberta. Sources put the death count to as low as 36 and as high as 89, with around 1,400 cases in 2003 and within the first few months of 2004. CDIs continued to be a problem in the Quebec healthcare system in late 2004. As of March 2005, it had spread into the Toronto area, hospitalizing 10 people. One died while the others were being discharged.
 A similar outbreak took place at Stoke Mandeville Hospital in the United Kingdom between 2003 and 2005. The local epidemiology of C. difficile may offer clues on how its spread may relate to the time a patient spends in hospital and/or a rehabilitation center. It also samples the ability of institutions to detect increased rates, and their capacity to respond with more aggressive hand-washing campaigns, quarantine methods, and the availability of yogurt containing live cultures to patients at risk for infection.
 Both the Canadian and English outbreaks possibly were related to the seemingly more virulent strain NAP1/027 of the bacterium.  Known as Quebec strain, it has been implicated in an epidemic at two Dutch hospitals (Harderwijk and Amersfoort, both 2005). A theory for explaining the increased virulence of 027 is that it is a hyperproducer of both toxins A and B and that certain antibiotics may stimulate the bacteria to hyperproduce.
 On 1 October 2006, C. difficile was said to have killed at least 49 people at hospitals in Leicester, England, over eight months, according to a National Health Service investigation. Another 29 similar cases were investigated by coroners. A UK Department of Health memo leaked shortly afterward revealed significant concern in government about the bacterium, described as being "endemic throughout the health service"
 On 27 October 2006, nine deaths were attributed to the bacterium in Quebec.
 On 18 November 2006, the bacterium was reported to have been responsible for 12 deaths in Quebec. This 12th reported death was only two days after the St. Hyacinthe's Honoré Mercier announced the outbreak was under control. Thirty-one people were diagnosed with CDIs. Cleaning crews took measures in an attempt to clear the outbreak.
 C. difficile was mentioned on 6,480 death certificates in 2006 in UK.
 On 27 February 2007, a new outbreak was identified at Trillium Health Centre in Mississauga, Ontario, where 14 people were diagnosed with CDIs. The bacteria were of the same strain as the one in Quebec. Officials have not been able to determine whether C. difficile was responsible for the deaths of four people over the prior two months.
 Between February and June 2007, three people at Loughlinstown Hospital in Dublin, Ireland, were found by the coroner to have died as a result of C. difficile infection. In an inquest, the Coroner's Court found the hospital had no designated infection control team or consultant microbiologist on staff.
 Between June 2007 and August 2008, Northern Health and Social Care Trust Northern Ireland, Antrim Area, Braid Valley, Mid Ulster Hospitals were the subject of inquiry. During the inquiry, expert reviewers concluded that C. difficile was implicated in 31 of these deaths, as the underlying cause in 15, and as a contributory cause in 16. During that time, the review also noted 375 instances of CDIs in those being treated at the hospital.
 In October 2007, Maidstone and Tunbridge Wells NHS Trust was heavily criticized by the Healthcare Commission regarding its handling of a major outbreak of C. difficile in its hospitals in Kent from April 2004 to September 2006. In its report, the Commission estimated approximately 90 people "definitely or probably" died as a result of the infection.
 In November 2007, the 027 strain spread into several hospitals in southern Finland, with 10 deaths out of 115 infected people reported on 2007-12-14.
 In November 2009, four deaths at Our Lady of Lourdes Hospital in Ireland have possible links to CDI. A further 12 people tested positive for infection, and another 20 showed signs of infection.
 From February 2009 to February 2010, 199 people at Herlev hospital in Denmark were suspected of being infected with the 027 strain. In the first half of 2009, 29 died in hospitals in Copenhagen after they were infected with the bacterium.
 In May 2010, a total of 138 people at four different hospitals in Denmark were infected with the 027 strain  plus there were some isolated occurrences at other hospitals.
 In May 2010,  14 fatalities were related to the bacterium in the Australian state of Victoria. Two years later, the same strain of the bacterium was detected in New Zealand.
 On 28 May 2011, an outbreak in Ontario had been reported, with 26 fatalities as of 24 July 2011.
 In 2012/2013, a total of 27 people at one hospital in the south of Sweden (Ystad) were infected with 10 deaths. Five died of the strain 017.

Etymology and pronunciation
The genus name is from the Greek klōstēr (), "spindle", and the specific name is from Latin difficile, neuter singular form of difficilis "difficult, obstinate", chosen in reference to fastidiousness upon culturing.

Regarding the pronunciation of the current and former genus assignments, Clostridioides is  and Clostridium is . Both genera still have species assigned to them, but this species is now classified in the former. Via the norms of binomial nomenclature, it is understood that the former binomial name of this species is now an alias.

Regarding the specific name,  is the traditional norm, reflecting how medical English usually pronounces naturalized New Latin words (which in turn largely reflects traditional English pronunciation of Latin), although a restored pronunciation of  is also sometimes used (the classical Latin pronunciation is reconstructed as ). The specific name is also commonly pronounced , as though it were French, which from a prescriptive viewpoint is a "mispronunciation" but from a linguistically descriptive viewpoint cannot be described as erroneous because it is so widely used among health care professionals; it can be described as "the non-preferred variant" from the viewpoint of sticking most regularly to New Latin in binomial nomenclature, which is also a valid viewpoint, although New Latin specific names contain such a wide array of extra-Latin roots (including surnames and jocular references) that extra-Latin pronunciation is involved anyway (as seen, for example, with Ba humbugi, Spongiforma squarepantsii, and hundreds of others).

Research
 As of 2019, vaccine candidates providing immunity against C. difficile toxin A and C. difficile toxin B have advanced the most in clinical research, but do not prevent bacterial colonization. A vaccine candidate by Pfizer is in a phase 3 clinical trial that is estimated to be completed in September 2021 and a vaccine candidate by GlaxoSmithKline is in a phase 1 clinical trial that is estimated to be completed in July 2021.
 CDA-1 and CDB-1 (also known as MDX-066/MDX-1388 and MBL-CDA1/MBL-CDB1) is an investigational, monoclonal antibody combination co-developed by Medarex and Massachusetts Biologic Laboratories (MBL) to target and neutralize C. difficile toxins A and B, for the treatment of CDI. Merck & Co., Inc. gained worldwide rights to develop and commercialize CDA-1 and CDB-1 through an exclusive license agreement signed in April 2009. It is intended as an add-on therapy to one of the existing antibiotics to treat CDI.
 Nitazoxanide is a synthetic nitrothiazolyl-salicylamide derivative indicated as an antiprotozoal agent (FDA-approved for the treatment of infectious diarrhea caused by Cryptosporidium parvum and Giardia lamblia) and also is currently being studied in C. difficile infections vs. vancomycin.
 Rifaximin, is a clinical-stage semisynthetic, rifamycin-based, nonsystemic antibiotic for CDI. It is FDA-approved for the treatment of infectious diarrhea and is being developed by Salix Pharmaceuticals.
 Other drugs for the treatment of CDI are under development and include rifalazil, tigecycline, ramoplanin, ridinilazole, and SQ641.
 Research has studied whether the appendix has any importance in C. difficile. The appendix is thought to have a function of housing good gut flora. In a study conducted in 2011, it was shown that when C. difficile bacteria were introduced into the gut, the appendix housed cells that increased the antibody response of the body. The B cells of the appendix migrate, mature, and increase the production of toxin A-specific IgA and IgG antibodies, leading to an increased probability of good gut flora surviving against the C. difficile bacteria.
 Taking non-toxic types of C. difficile after an infection has promising results with respect to preventing future infections.
 Treatment with bacteriophages directed against specific toxin-producing strains of C difficile are also being tested.
 A study in 2017 linked severe disease to trehalose in the diet.

Other animals
 Colitis-X (in horses)

References

External links

 Updated guidance on the management and treatment of Clostridium difficile infection

Conditions diagnosed by stool test
Diarrhea
Gut flora bacteria
Healthcare-associated infections
Wikipedia medicine articles ready to translate
Wikipedia emergency medicine articles ready to translate

Clostridioides difficile infection


Takaki Tomozawa (født 6. marts 1993) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder YSCC Yokohama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takaki Tomozawa


Ann-Louise Peters (født 3. februar 1975) er en dansk dartspiller, der tilhører verdenseliten inden for sin sport. Hendes hidtil bedste resultat er en semifinaleplads ved BDO's verdensmesterskabsturnering 2014. Hun er fem gange dansk mester og har været udtaget til det danske landshold 23 gange, hvilket er rekord blandt kvinderne.

Eksterne henvisninger

Dartspillere fra Danmark

Ann-Louise Peters