En stor mellemfinger til den nye skolereform (lejlighedsvis også kendt ved det kortere navn Fuck Skolereformen) var et aktivistisk elevinitiativ og aktionsfællesskab for skoleelever i Danmark. Initiativet blev grundlagt i august 2015 som en platform til at organisere modstand mod folkeskolereformen 2013/14, samt de længere skoledage i folkeskolen, der fulgte med reformen.
Initiativet/gruppen brugte i vid udstrækning Facebook som kommunikationsmiddel for sine aktiviteter. Aktionsgruppen blev dog også omtalt som en organisation, men selv afviste de, at være en egentlig interesseorganisation.

Gruppen var aktiv fra august 2015 og indtil begyndelsen af 2017.

I et opslag på Facebook d. 12. september 2018 betegnede gruppen deres kamp som at være vundet, og siden da er der ikke kommet nogle yderligere initiativer fra gruppen.

Formål og virkemidler

Formålet med En stor mellemfinger til den nye skolereform udviklede sig efterhånden, som fællesskabet tog form. I august 2015 blev hovedmålet formuleret som en protest mod, at "den nye reform stjæler vores fritid", men gradvist udvidede fællesskabet dog sin 'målsætning', så der i 2016 taltes om, at "målet er at stoppe skolereformen og at skabe en demonstrationskultur blandt skoleeleverne", ligesom en mere generel kritik af systemet betød at de også sagde: "elevernes konklusioner stopper dog ikke der. For dem er det ikke bare et spørgsmål om småjusteringer af systemet, men selve systemet den er gal med".

Foruden selve facebooksiden, hvor debat, nyheder og opfordringer blev slået op, så virkede En stor mellemfinger til den nye skolereform via aktioner, demonstrationer, skolebesættelser og kampagneture, ligesom plakatophængning, løbesedler samt salg af klistermærker og t-shirts indgik som en del af initiativets arbejde med at udbrede kendskabet til aktionsfællesskabet og dets formål samt at skaffe visse beskedne indtægter til samme.

Organisering

Elevinitiativet var alene organiseret af skoleelever, og som talsmand for initiativet fungerede Legolas Szathmari, der gik i 9. klasse på Guldberg Skole i skoleåret 2016-2017, hvor han tillige var elevrådsrepræsentant.

Aktionernes form og initiativets retning var noget gruppens medlemmer fandt frem til gennem fælles drøftelser. Derudover arrangerede gruppen også et åbent stormøde i november 2016 for fælles drøftelser om aktiviteter, mål og strategi.

Elevinitiativet havde et bredt samarbejde med børnemagtsbevægelsen, og forældreorganisationen Folkeskoleforældre var også behjælpelige med at sprede budskabet om det nye elevinitiativ.

Aktioner og aktiviteter

En stor mellemfinger til den nye skolereform har arrangeret en række udadvendte aktioner og aktiviteter, især i Københavnsområdet.

Følgende kan bemærkes:

 Demonstration d. 3. november 2015.
 En ikke-politianmeldt demonstration d. 4. december 2015.
 Besættelse af Guldberg Skole og Nørrebro Park Skole i København d. 11. december 2015.
 Demonstration d. 5. januar 2016, hvor skuespiller og samfundsdebattør Anne Marie Helger var en af talerne under demonstrationen.
 Aktion foran Undervisningsministeriet d. 11. marts 2016.
 Kampagnetur "Mellemfinger på tur" til forskellige byer i provinsen 19.-20. marts 2016.
 Demonstration d. 11. maj 2016.
 Gadefest imod skolereformen d. 18. juni 2016.
 Demonstration d. 3. november 2016.
 Stormøde d. 30. november 2016.

Endvidere har En stor mellemfinger til den nye skolereform deltaget i eller opfordret til deltagelse i en række aktiviteter arrangeret af andre foreninger og grupper og de fik i en sådan anledning mulighed for at afholde en 1. maj tale ved deres talsmand Legolas Szathmari.

Lejlighedsvise happenings, der ikke nødvendigvis var annonceret, kunne også indgå som en del af bevægelsens arbejdsmåde.

En enkelt mere traditionel debat om skolepolitik via de etablerede medier blev det dog også til.

Derimod havde elevinitiativet ikke den store succes med organisering af en underskriftsindsamling for "en ny og gennemtænkt folkeskolereform", blot 653 skrev under på opfordringen.

Videre aktiviteter?
Selvom demonstrationen d. 3. november 2016 virkede nydeligt og pænt organiseret, så trak den kun, hvad der svarer til henved to skoleklasser, som deltagerantal.
Efter det såkaldte stormøde d. 30. november 2016 afholdt elevinitiativet ikke yderligere offentlige arrangementer/begivenheder. Antallet af opslag på facebooksiden efter nytåret 2016/2017 indskrænkede sig også, og en del af de opslag, der var, drejede sig om salg af merchandice.
Den 12. september 2018 annonceredes det dog i et opslag på gruppens facebookside: VI HAR VUNDET!.

Kritik af Danske Skoleelever
Den officielt anerkendte organisation for skoleelever, Danske Skoleelever (DSE), og En stor mellemfinger til den nye skolereform havde på mange måder ganske modsat rettede holdninger til folkeskolereformen 2013/14. Men også i spørgsmål om organisering, arbejdsmåde og økonomi var forskellene store og siden august 2015 oplevede man gentagne gange, at En stor mellemfinger til den nye skolereform kritiserede DSE på forskellig vis og grundlæggende lod det til at holdningen hos elevinitiativet var, "at DSE har fejlet som organisation".

Kritikken fra En stor mellemfinger til den nye skolereform (som navnlig blev fremsat på gruppens facebookside) mod DSE var dog til tider ganske hård og vedholdende, især i perioden august-november 2015, hvor elevinitiativet mere var at ligne ved en Facebookgruppe end ved det aktionsfællesskab, som det siden udviklede sig til. Elevinitiativet har således både frabedt sig alle typer kommentarer fra DSE og deres tilhængere på deres facebookside og ligeledes fremstillet en video som en kommentar til og parodi på DSEs tilgang til det elevpolitiske arbejde.

Endelig dukkede en gruppe fra En stor mellemfinger til den nye skolereform uanmeldt op til en reception d. 15. juni 2016, som Danske Skoleelever afholdt på en restaurant i København og hvor også undervisningsministeren var til stede. Gruppen forsøgte at fremføre nogle af deres slagord, men blev snart efter bortvist af restaurantens ejer/forpagter, der ikke ønskede gruppens tilstedeværelse.

Modsvar fra DSE
Udfald og beskyldninger som disse fik Danske Skoleelever til, efter demonstrationen d. 3. november 2015, at udsende en video som kommentar og modsvar til noget af den kritik og debattone, der var kommet fra En stor mellemfinger til den nye skolereform og demonstranterne.

Reception og bedømmelse

Elevorganisationer
Foruden Danske Skoleelevers reaktion på En stor mellemfinger til den nye skolereform (nævnt i forrige afsnit), så havde elevorganisationen Alle Danmarks Folkeskoleelever (ADFE), der eksisterede kortvarigt fra januar til maj 2016, et anderledes positivt syn på og forhold til En stor mellemfinger til den nye skolereform, og flere af ADFEs medlemmer deltog da også i nogle af de demonstrationer som blev arrangeret af En stor mellemfinger til den nye skolereform.

Venstrefløjen
Den aktivistiske venstrefløj tog pænt imod En stor mellemfinger til den nye skolereform og lod også gruppen være repræsenteret på Politisk Bazar i Folkets Hus, ligesom gruppen også fik taletid på Antifascistisk 1. maj (2016).
Yderligere taletid til En stor mellemfinger til den nye skolereform kunne man se ved en demonstration i København d. 27. maj 2016 arrangeret af kampagnen Nej tak til nye kampfly og videre var gruppen også tildelt taletid ved en fællesdemonstration d. 4. oktober 2016 i forbindelse med Folketingets åbning.

Folketingspolitikere
Politikernes reaktion på En stor mellemfinger til den nye skolereform var ganske forskelligartede. Johanne Schmidt-Nielsen fra Enhedslisten bakkede allerede i forbindelse med den første demonstration i november 2015 eleverne op med ordene: "Til folkeskoleeleverne der står ude på Slotspladsen og demonstrerer mod alt for lange skoledage: Vi kan godt se jer! Bliv ved!". Undervisningsordfører Anni Matthiesen fra Venstre fandt det positivt, at eleverne engagerer sig, men synes, det var ærgerligt, at det skete i skoletiden, og opfordrede i stedet eleverne til at bruge kræfterne lokalt. Undervisningsordfører Annette Lind fra Socialdemokratiet mente ligeledes, at demonstranterne fra En stor mellemfinger til den nye skolereform burde satse på det lokale elevdemokrati i elevrådene,  eller som hun formulerede det: "Hvis man vil ændre nogle ting, skal man ikke bare stille sig op foran Christiansborg og råbe op til os". Anders Samuelsen fra Liberal Alliance lagde i forbindelse med demonstrationen i maj 2016 en lille video ud på Facebook fulgt af ordene: "Hvorfor er de egentlig ikke i skole her midt på dagen?".

Udlandet
Også i nabolandet Norge blev aktionsfællesskabets aktiviteter bemærket og omtalt.

Som samfundsfænomen

En mere samfundsanalyserende tilgang til fænomenet En stor mellemfinger til den nye skolereform finder man i Anna Ullmans artikel "Med hånddukker skal autoriteter knækkes", hvor skribenten sætter En stor mellemfinger til den nye skolereform ind i en samfundsudvikling som hun ser især havende sin rod tilbage til 1968, hvor Danmarks Radios B&U-afdeling blev oprettet. Ifølge hende er der en klar sammenhæng mellem 1970'ernes antiautoritære børnefjernsyn, en film som Operation Kirsebærsten fra 1972, 1970'ernes Børnemagt-aktivister og så en aktivistisk og antiautoritær bevægelse som En stor mellemfinger til den nye skolereform i 2016 - eller som hun formulerede det:

Om kritisk holdning til elevråd
Gruppen udtalte ved flere lejligheder en mistro til, at elever kan opnå specielt meget indflydelse gennem et elevråd. Disse kritiske betragtninger blev taget op igen nogle år senere i et forsøg på at sætte fokus på en debat om nye måder at "genstarte" elevrådene på.

Se også
 Danske Skoleelever
 Børnemagt
 Folkeskoleforældre

Fodnoter

Henvisninger
 Facebookside for En stor mellemfinger til den nye skolereform

Yderligere henvisninger

Etableret i 2015
Ophørt i 2018
Elev- og studenterbevægelsen
Aktivisme i Danmark
Folkeskolen


4. HNL – Jug je svoje posljednje izdanje imala u sezoni 2011./12., te se sastojala od tri skupine (A, B i C). U skupini B su se natjecali klubovi iz Splitsko-dalmatinske županije, a prvak lige je bio klub "Kamen" iz Ivanbegovine.
Kako je liga rasformirana, klubovi iz ove lige su četvrti stupanj nastavili igrati od sezone 2012./13. u 1. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj.

Sustav natjecanja
Četrnaest klubova je igralo dvokružnu ligu (26 kola).

Sudionici

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Kvalifikacije za 3. HNL – Jug

Povezani članci
 Četvrta hrvatska nogometna liga
 4. HNL – Jug A 2011./12.
 4. HNL – Jug C 2011./12.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2011./12.

Izvori
  rsssf.org, Croatia 2011/12 / Fourth Level
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2011. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2012. godina
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925.-2015., Mravince, 2015., , str. 180-182

2011-12 B
4-Jug-B

4. HNL – Jug B 2011./12.


اتحاد القوى الديمقراطية هو حزب سياسي موريتاني يرأسه أحمد ولد داداه.
تأسس هذا الحزب سنة 1991 وشارك في انتخابات 1992 الرئاسية والبرلمانية، ثم سرعان ما تم حظره سنة 2000 ليعود بعد ذلك تحت اسم «تكتل القوى الديمقراطية» يعتبر هذا الحزب أكبر حزب سياسي موجوج في موريتانيا. وعن هذا الحزب تفرعت كثير من الأحزاب السياسية الأخرى. وأنجب الكثير من القادة السياسية في البلد

وصلات داخلية

 موريتانيا

روابط خارجية
 الموقع الرسمي للحزب

مراجع

انحلالات سنة 2000 في موريتانيا
أحزاب اشتراكية في موريتانيا
أحزاب اشتراكية محظورة
أحزاب سياسية سابقة في موريتانيا
أحزاب سياسية محظورة
تأسيسات سنة 1991 في موريتانيا

اتحاد القوى الديمقراطية (موريتانيا)


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 7. do 21. svibnja – Svjetsko prvenstvo u rukometu na Islandu: prvak Francuska
 Od 5. do 17. prosinca – Svjetsko prvenstvo u rukometu za žene u Austriji i Mađarskoj: prvak Južna Koreja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 21. lipnja do 2. srpnja – Europsko prvenstvo u košarci u Grčkoj: prvak SR Jugoslavija
 Od 18. do 27. kolovoza – Europsko prvenstvo u vaterpolu u Beču u Austriji: prvak Italija

Osnivanja
 D.C. United, američki nogometni klub
 Los Angeles Galaxy, američki nogometni klub
 New England Revolution, američki nogometni klub
 San Jose Earthquakes, američki nogometni klub
 Sporting Kansas City, američki nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti
 19. siječnja – Petar Goić, hrvatski i čileanski atletičar (* 1896.)
 18. studenoga – Branko Kallay, hrvatski atletičar (*  [[Šport u 1908.|1908.])

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1995.


Tak for sidst er en børnefilm moderniseret i 2005 af Ulla Hjorth Nielsen ud fra Holger Jensens originale film fra 1950.

Den moderniserede version havde premiere i Cinemateket den 20. januar 2006.

Handling
Ulla Hjorth Nielsen har i 2005 moderniseret og skabt en fuldstændig lydside til filmen Tak for sidst på basis af Holger Jensens film af samme navn fra 1950. Inspireret af Vittorio de Sicas mesterværk, Cykeltyven, som kom til Danmark året før, instruerede han en film om to københavnerbørn. Lis på 11 år og Mads på 14 deler skole og baggård på Nørrebro. De driller hinanden eftertrykkeligt, men drilleriet går for vidt, da Mads er skyld i, at Lis' cykel bliver ødelagt. Da de mødes igen, som feriebørn på landet, skal Mads forsøge at gøre skaden god ved at skaffe Lis en ny cykel. Filmen emmer af efterkrigstid og begyndende velfærdsstat - fra et Nørrebro med baggårde, sporvogne og småindustri over damplokomotiver og Storebæltsfærge til jysk bondegårdsferie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Børnefilm fra Danmark

Tak for sidst (film fra 2005)


175109 Sharickaer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
175109 Sharickaer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wrightwood de M. Vale. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,13 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 18,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 175001-176000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

175109 Sharickaer


Die Grabener Höhe ist ein  hoher Aussichtsberg auf dem Haisterkircher Rücken, in der Nähe von Graben, einem Weiler im Nordosten der Stadt Bad Waldsee im Landkreis Ravensburg in Oberschwaben.

Beschreibung
Man erreicht die Grabener Höhe von der Nordwestseite über eine in Osterhofen von der K 7933 abzweigenden Straße in Richtung Graben – oder von der Südostseite über die Straße östlich des Haisterkircher Rückens, die Unterschwarzach mit Haidgau verbindet, über eine Abzweigung die von Bulach nach Graben führt. Der Haisterkircher Rücken zwischen Bad Wurzach und Bad Waldsee bildet die Wasserscheide zwischen Donau und Rhein. In seiner Nähe entspringen die Riß mit ihren Quellbächen Kalte und Warme Riß und die Schussen.

Von der Grabener Höhe hat man bei gutem Wetter einen guten Ausblick auf das Wurzacher Ried, Haidgauer Heide und die Alpen, nördlich auf den Bussen, das dahinter liegende Tal der Donau und die Schwäbische Alb.

Der jährlich stattfindende Oberschwabenmarathon und das Einzelzeitfahren der Radfahrer haben die Grabener Höhe zum Ziel. In der Nähe der Höhe befindet sich ein Kinderspielplatz. Unweit der Grabener Höhe befindet sich die Wallfahrtskapelle St. Sebastian.

Sport
Seit 1988 in nahezu jährlichen Abfolge findet das Radrennen 'Grabener Höhe' im Rahmen eines Einzelzeitfahrwettbewerbes statt. Der Lauftreff Möhre veranstaltet dabei das Rennen ehrenamtlich. Gestartet wird an der Viehversteigerungshalle Bad Waldsee. Die Strecke führt über Osterhofen nach Graben und endet dann 200 Meter weiter auf der Grabener Höhe. Der Streckenrekord für die 10,2 km liegt derzeit bei 15:41.

Literatur
 Oskar Sailer (Hrsg.): Der Kreis Ravensburg. Theiss, Stuttgart 1976, ISBN 3-8062-0145-5

Weblinks

 Internetauftritt Bad Waldsee
 Wetterwarte Süd: Empfohlene Aussichtspunkte bei Föhnwetterlagen (PDF; 81 kB)

Einzelnachweise

Berg in Europa
Berg im Landkreis Ravensburg
Oberschwaben
Geographie (Bad Waldsee)
Landschaftsschutzgebiet im Landkreis Ravensburg

Grabener Höhe


Svjetski kup u alpskom skijanju 2017./2018.

52. sezona Svjetskog skijaškog kupa 2018. godine počela je 28. listopada 2017. u austrijskom Söldenu, a završila 17. ožujka 2018. u švedskom Åre.

Skijaši su odvozili 37 utrka (9 spustova, 6 super-veleslaloma, 8 veleslaloma, 11 slaloma, 2 alpske kombinacije i 1 paralelni slalom). Najviše bodova (1620) osvojio je Marcel Hirscher iz Austrije.

Skijašice su odvozile 39 utrke (8 spustova, 8 super-veleslaloma, 8 veleslaloma, 12 slaloma, 2 alpske kombinacije i 1 paralelni i slalom). Najviše bodova (1773) osvojila je Mikaela Shiffrin iz Sjedinjenih Američkih Država.

Ukupni pobjednici

Konačni poredak

Skijaši

Spust

Super-veleslalom

Veleslalom

Slalom

Alpska kombinacija

Skijašice

Spust

Super-veleslalom

Veleslalom

Slalom

Alpska kombinacija

Vanjske poveznice
Svjetski skijaški kup 2018 - rezultati

2018
Međunarodna natjecanja u alpskom skijanju u Austriji
Međunarodna natjecanja u alpskom skijanju u Švedskoj

Svjetski skijaški kup 2018.


Imad Lahoud est un nom notamment porté par :
 Imad Lahoud, hommes d'affaires né en 1967 ;
 Imad Lahoud, personnalité libanaise de l'automobile.

Imad Lahoud


Aceasta este o listă de filme britanice din 1958:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1958 la Internet Movie Database

Vezi și
1958 în Marea Britanie
1958 în film
1958 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1958


Jean-Albert-Vincent-Auguste Perdonnet, (Pariz, 12. ožujka 1801. — Cannes, 27. rujna 1867.), bio je francuski inženjer.

Poslije studija na École des mines u Parizu, putuje u Njemačku i Englesku. Po povratku u domovinu objavljuje zajedno s Léonom Costeom prvi francuski pisani dokument o željeznici, Mémoire sur les chemins à ornières (1829). Postao je 1845. upravni direktor željezničke kompanije Chemins de fer de l'Est. Od 1831. držao je predavanja o izgradnji željeznica na École centrale des arts et manufactures, a kasnije postaje direktor tog instituta. Od njegovih brojnih zapisa o željeznici treba posebice izdvojiti  Portefeuille de l'ingenieur des chemins de fer (tri dijela, 1843., zajedno s Camilleom Polonceauom, reizdanje 1859.) i Traité elementaire des chemins de fer (1855. – 56). Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Francuski znanstvenici

Auguste Perdonnet


En parkajakke eller parkacoat er en type af jakke, hvis længde typisk går til enten hoften eller midt på lårene og som yderligere er kendetegnet ved at have en hætte. Parkajakken, som har frontåbning og derfor tages på som almindelig jakke eller frakke, er en koldvejrsjakke, som derfor ofte produceres i robuste materialer og fores med dun, uld eller kunstfiber for isolation, varme og åndbarhed.

Etymologi
Ordet parka stammer fra Nenets-sproget, der, som navnet indikerer er oprandt i og omkring området omkring Nenetsk og Jamalo-Nenetsk i den Nordvestlige del af Rusland. Med udbredelsen af ordet nåede det til Aleuterne i Beringshavet, hvor det oversættes til dyreskind eller dyreskindsjakke. Første gang ordet parka er registreret anvendt i det engelske sprog var i 1625 af den engelske præst Samuel Purchas.

Oprindelse - parkaen som militærjakke

Snorkelparka

Der skelnes hovedsageligt mellem to typer af parkajakker; snorkelparkaen og fiskehaleparkaen. Snorkelparkaen så dagens lys i USA i 1950'erne som en del af udstyret til militært personel udstationeret i meget kolde områder. De originale modeller (USAF N-3B og USAF N-2B), som blev designet af det amerikanske militær og senere produceret af amerikanske Alpha Industries, gik til henholdsvis lige under hoften og til livet. De var lavet af silkenylon og var foret med et uldlignende materiale, og var således udviklet til at kunne modstå temperaturer ned til omkring -50 °C. I midten af 1970'erne blev foringsmaterialet i de militære snorkelparkaer ændret til polyestervat, hvilket både gjorde jakkerne varmere og lettere. Skalmaterialet blev også ændret til at være bomulds-nylon mix. Navnet "snorkelparka" kommer af den slående lighed med en dykkersnorkel, når jakken er lynet helt op og hætten er oppe. Ligheden opstår, da dette kun efterlader et mindre hul i hætten, som bæreren kan kigge ud af.

Fiskehaleparka
Ligesom snorkelparkaen blev fiskehaleparkaen udviklet til militært brug og kom i anvendelse omkring 1950. Fiskehaleparkaen er kendetegnet ved den hale, som er bagpå jakken og som oftest går til under midt på lårene. Fiskehaleparkaen, som også har hætte, blev oprindeligt lavet til militære operationer i kolde omgivelser - omend ikke lige så kolde som snorkelparkaen (N-3B og N-2B), idet fiskehaleparkaen oprindeligt var beregnet til omkring -10 °C. De første fiskehaleparka modeller (M-48 og M-51), som også blev designet af og produceret til den amerikanske hær, var foret med uld og lommerne var også uldforede. I en senere M-51 version var både for og hættepels aftagelig, således at jakken blev nemmere at rengøre samt mere brugbar i et bredere temperaturspænd. Fiskehaleparkaen er i alle originale modeller mere rummelige end snorkelparkaen, da den ikke har samme varmeegenskaber og derfor er beregnet til at bære udover en kampuniform.

Nyere tid - parkaen som modejakke
I 1970'erne begyndte N-3B designet så småt at slå rødder på den internationale modescene for vinterjakker og i takt med at designets popularitet langsomt steg op igennem 1980'erne og 1990'erne begyndte et stigende antal producenter at kopiere snorkel parkaen - nogle med vigende trofasthed overfor kvalitet og originalitet - og udbredte den på det civile marked. Blandt de store kommercielle mærker, som siden er forblevet tro imod parkaens oprindelige specifikationer og formål, er blandt andre Canada Goose, The North Face og lidt senere canadiske Nobis.

I 1960'erne begyndte fiskehaleparkaen at bryde igennem som modefænomen i Storbritannien i takt med at mod-subkulturen vandt indpas. De gamle M-48, M-51 og M-65 designs blev, ligesom det var tilfældet for snorkelparkaen, genstand for kopiering, masseproduceret og solgt verden over. Mange varianter og farver er således siden set i det internationale modebillede, men nogle producenter som eksempelvis Cheap Monday, Filippa K og Samsøe & Samsøe har holdt sig loyale imod de første designmæssige specifikationer. Originale M-48 og M-51 fiskehaleparkaer i den originale militære salvie grønne farve sælges imidlertid som vintage mode og ses udbudt til væsentligt højere priser end nye fiskehaleparkaer fra kommercielle mærker.

Henvisninger

Militærhistorie
Subkulturer
Jakker

Parkajakke


Heinz Liebscher ist der Name folgender Personen:

* Heinz Liebscher (Philosoph) (1931–2022), deutscher Philosoph
 Heinz Liebscher (Chemiker) (1931–2021), deutscher Chemiker

Heinz Liebscher


"No Body, No Crime" (stilizirana malim slovima) pjesma je koju je napisala i snimila američka kantautorica Taylor Swift, a uključuje gostujuće vokale američkog rock sastava Haim. Pjesma se nalazi na šestom mjestu na Swiftinom devetom studijskom albumu, Evermore (2020.), objavljenom 11. prosinca 2020., putem Republic Recordsa. Aaron Dessner producirao je pjesmu.

"No Body, No Crime" optimistična je country, country rock i pop rock balada koja detaljno opisuje fiktivnu priču žene po imenu Este, koju muž ubije kad sazna za njegovu nevjeru. Budući da nije mogla dokazati muža krivim za Esteino ubojstvo, prijateljica Este (pripovjedač pjesme) osvećuje se Esteinu smrću ubojstvom njezina supruga i brišući sve dokaze o ubojstvu.

Po izlasku Evermorea, "No Body, No Crime" dobio je oduševljene kritike glazbenih kritičara, koji su ga prozvali povratnom reakcijom na Swiftine korijene te su pohvalili filmski stil i radnju njegovih tekstova. Dostigla je top 20 regija ljestvica rekorda u Australiji, Kanadi, Irskoj i Velikoj Britaniji. U Sjedinjenim Državama, pjesma je zauzela drugo mjesto na ljestvici Billboard Hot Country Songs i 34. mjesto na Billboard Hot 100, što označava prvi Haimov ulazak u Hot 100. "No Body, No Crime" utjecao je na američki radio kao singl 11. siječnja 2021.

Ljestvice

Izvori

Američke skladbe, Skladbe Taylor Swift

No Body, No Crime (pjesma Taylor Swift)


قرية الحلاة هي قرية تتبع إداريا لمحافظة المندق في منطقة الباحة في المملكة العربية السعودية على سفوح جبال الحجاز بامتداد الطريق السياحي الباحة - الطائف. وتسكنها قبيلة بني كنانة زهران (وهم غير قبيلة كنانة العدنانية).

الآثار
 حصن المروة
 حصن مستور
 حصن الشتفاء
 غار المشورة

المراجع

محافظات منطقة الباحة
مدن منطقة الباحة

الحلاة


Las elecciones federales de México de 1828 se llevaron a cabo el 1 de septiembre de 1828. En ellas se eligieron los siguientes cargos de elección indirecta :

 Presidente de la República. Jefe de Estado y de Gobierno, electo para el cuatrienio 1829-1833, sin posibilidad de reelección inmediata. El candidato electo fue Manuel Gómez Pedraza.

 Vicepresidente de la República. Substituto constitucional del Presidente, electo para el mismo periodo. Electo para este cargo quien obtuviera el segundo lugar en la elección. El candidato electo fue Vicente Guerrero.

Sin embargo, el Congreso de la Unión, presionado por los partidarios de Guerrero, decidió anular las elecciones y designar el 12 de enero de 1829 como Presidente de la República a Vicente Guerrero y como Vicepresidente a Anastasio Bustamante.

Resultados electorales

Véase también
 Primera República Federal (México)
 Anexo:Elecciones federales en México

Referencias

1828
1828
México
México en 1828

Elecciones federales de México de 1828


Albert Floch, né le  à Rouen et mort le  à Broquiers, est un résistant français, compagnon de la Libération. En juin 1940, devant l'avancée des troupes allemandes, il part pour l'Angleterre pour se rallier à la France libre. Participant aux premiers combats des forces françaises libres en Afrique en 1941, il est ensuite gravement blessé en Syrie mais poursuit la guerre dans les services logistiques de la  division française libre.

Biographie

Jeunesse et engagement

Fils de facteur, Albert Floch nait le 21 mai 1920 à Rouen, alors en Seine-Inférieure. Il est couvreur de métier.

Seconde Guerre mondiale

En juin 1940, refusant la défaite et ayant pris connaissance de l'appel du général de Gaulle, il part pour Brest où il parvient à s'embarquer pour l'Angleterre alors que la Wehrmacht est en train de s'emparer de la ville. Arrivé en Grande-Bretagne, il est d'abord contraint de passer plusieurs semaines dans un camp de transit avant de pouvoir se rendre à Londres où il s'engage dans les forces françaises libres le 28 août 1940. Affecté comme pilote à la  compagnie de chars, il participe à l'expédition de Dakar en septembre 1940 puis à la campagne du Gabon le mois suivant. En février 1941, la compagnie de chars embarque vers la Palestine pour y être intégrée à la  division légère française libre. Arrivé au Proche-Orient en avril 1941, Albert Floch est engagé dans la campagne de Syrie au début du mois de juin. Le 16 juin 1941, lors de l'attaque de Kissoué, il est grièvement blessé lorsque son char est touché. Alors que ce dernier est en flamme, Albert Floch parvient à s'extraire de la tourelle malgré une jambe fracassée qui doit être amputée. Après une longue période de soins et de convalescence, d'abord en Syrie puis en Libye, il est envoyé en Afrique du Sud en décembre 1942 pour y recevoir une prothèse.

Pouvant à nouveau marcher de manière autonome après quelques mois de rééducation, il peut reprendre du service et rejoint la  division française libre ( DFL) en Tunisie en novembre 1943. Ne pouvant plus combattre, il est affecté à l'atelier lourd de réparation de la division. À partir de juin 1944, il prend part à la campagne d'Italie au cours de laquelle il est promu sergent le  juillet. En août de la même année, il participe au débarquement de Provence puis suis le parcours de la  DFL pendant les combats de libération de la France.

Après-guerre

Ne pouvant poursuivre une carrière militaire après la guerre du fait des séquelles de sa grave blessure, il est réformé défénitivement en octobre 1945. Il est alors embauché comme huissier par la chancellerie de l'Ordre de la Libération, fonction qu'il exerce jusqu'à sa retraite en 1978.

Albert Floch meurt le 12 février 1999 à Broquiers, dans l'Oise, où il est inhumé.

Décorations

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Militaire des Forces françaises libres (terrestres)
Résistant français
Commandeur de la Légion d'honneur promu en 1996
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille militaire
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille coloniale
Naissance en mai 1920
Naissance à Rouen
Décès en février 1999
Décès dans l'Oise
Décès à 78 ans

Albert Floch


An Pterostylis timorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Schuiteman ngan Jaap J. Vermeulen. An Pterostylis timorensis in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis timorensis


En møntherre er indehaver af retten til at slå mønt. I Danmark har møntprægning traditionelt været et regale, dvs. et kongeligt privilegium, men også kirken har i dele af middelalderen haft del i møntretten, ligesom enkelte byer selv har ladet præge mønter.

Penge

Møntherre


ප්රධාන මෙනුව විවෘත කරන්න
විකිපීඩියා
විකිපීඩියාව සොයන්න
Eichhornia crassipes
භාෂාව
PDF බාගන්න
නරඹන්න
සංස්කරණය කරන්න
"ජල හයසින්ත්" ලෙස හැඳින්වෙන අනෙකුත් ශාක සඳහා අයිචෝර්නියාව බලන්න .
පොන්ටෙඩේරියා ක්‍රැසිප්ස් - සාමාන්‍ය ජල හයසින්ත් ලෙසද හැඳින්වේ, (සහ " බෙංගාලයේ භීෂණය " ලෙසද හැඳින්වේ; සාමාන්‍යයෙන් බෙංගාලි භාෂාවෙන් එය බොහෝ විට 'කොචුරිපාන' ලෙස හැඳින්වේ) - ඇමසන් ද්‍රෝණියට ආවේණික ජලජ ශාකයක්වන අතර එය බොහෝ විට ඉතා ගැටළු සහගත වේ.ස්වකීය දේශ සීමාවෙන් පිටත ආක්‍රමණික විශේෂ . එය Pontederia subgහි එකමවිශේෂයයි. ඔෂුනේ . [2]

පොදු ජල හයසින්ත්
අයිචෝර්නියා සීසීපීජී
විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණයසංස්කරණය කරන්න
රාජ්යය:
පැලෑටි
පන්තිය :
Tracheophytes
පන්තිය :
ඇන්ජියෝස්පර්ම්ස්
පන්තිය :
මොනොකොට්ස්
පන්තිය :
කොමලිනිඩ්ස්
නියෝග:
කොමෙලිනල්ස්
පවුලේ:
පොන්ටෙඩෙරියාසී
කුලය:
අයිචෝර්නියාව
විශේෂ:
ඊ. ක්‍රැසිප්
ද්විපද නම
Eichhornia crassipes
මාර්ට්.
සමාන පද
අයිචෝර්නියා ක්‍රැසිප්ස් ( මාර්තු ) සොල්ම්ස් [1]
අන්තර්ගතය
විස්තර	සංස්කරණය කරන්න
තවත් හදාරන්න
සත්‍යාපනය සඳහා මෙම කොටසට අමතර උපුටා දැක්වීම් අවශ්‍යයි . ( අප්රේල් 2021 )
වෝටර් හයසින්ත් යනු නිවර්තන සහ උප නිවර්තන දකුණු ඇමරිකාවට ආවේනිකව නිදහසේ පාවෙන බහු වාර්ෂික ජලජ පැළෑටියක් (හෝ හයිඩ්‍රොෆයිට්) වේ. පළල්, ඝන, දිලිසෙන, ඕවලාකාර පත්‍ර සහිත, ජල හයසින්ත් උසින් මීටර 1 (අඩි 3) තරම් ජල මතුපිටට ඉහලින් නැඟී යා හැක. ජල කඳට ඉහළින් පාවෙන බල්බයක් වැනි ගැටිති ආධාරයෙන් පාවෙන කඳක් මත කොළ 10-20 සෙ.මී. (අඟල් 4-8) පමණ ඇත. ඔවුන් සතුව දිගු, සිනිඳු හා බල්බ සහිත දalු ඇත. පිහාටු සහිත, නිදහසේ එල්ලෙන මුල් දම්-කළු වේ. කෙළින් වූ ගොයම් ගහක් කැපී පෙනෙන ලෙස ආකර්ෂණීය මල් 8-15 දක්වා වැඩි වන අතර බොහෝ විට ලැෙවන්ඩර් සිට රෝස දක්වා රෝස මල් පෙති හයක් ඇත. මල් පිපෙන්නේ නැති විට ජල හයසින්ත් ගෙම්බන්ගේ බිට් ලෙස වරදවා වටහා ගත හැකිය ( ලිම්නෝබියම් ස්පොන්ජියා[3] ) හෝ Amazon frogbit ( Limnobium laevigatum ).

දන්නා වේගයෙන්ම වර්ධනය වන ශාක වලින් එකක් වන වෝටර් හයසින්ත් ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රජනනය කරන්නේ ධාවකයන් හෝ ස්ටෝලෝන් මගිනි , එය අවසානයේ දියණිය ශාක සාදයි. සෑම ශාකයකටම අමතරව සෑම වසරකම බීජ දහස් ගණනක් නිපදවිය හැකි අතර, මෙම බීජ වසර 28 කට වඩා වැඩි කාලයක් ශක්‍යව පැවතිය හැකිය. [4] සමහර ජල හයසින්ත් අග්නිදිග ආසියාවේ සමහර ස්ථානවල දිනකට මීටර් 2 සහ 5 (අඩි 7 සහ 16) අතර වර්ධනය වන බව සොයා ගන්නා ලදී . [5] පොදු හයසින්ත් ( පොන්ටෙඩේරියා ක්‍රැසිප් ) යනු දැඩි වගාකරුවන් වන අතර පැදුරු සති දෙකක් හෝ දෙකක් තුළ ප්‍රමාණයෙන් දෙගුණයක් විය හැකිය. [6] තවද ප්‍රමාණයට වඩා ශාක ගණන අනුව, ඒවා දින 23 ක් වැනි කෙටි කාලයකින් සිය ගුණයකින් සිය ගුණයකින් ගුණනය වන බව කියවේ.

ස්වදේශික පරාසය තුළ මෙම මල් දිගු දිව ඇති මී මැස්සන් මඟින් පරාගනය වන අතර ලිංගික හා ක්ලෝනිකව ප්‍රජනනය කළ හැකිය. හයසින්ත් වල ආක්‍රමණශීලී බව ක්ලෝන කිරීමට ඇති හැකියාව හා සම්බන්ධ වන අතර විශාල පැල්ලම් සියල්ලම එකම ප්‍රවේණික ස්වරූපයේ කොටසක් විය හැකිය.

දිය හයසින්ත් මල් මෝර්ෆ් තුනක් ඇති අතර එය " ට්‍රයිස්ටිලස් " ලෙස හැඳින්වේ . මල් මෝර්ෆ් ඔවුන්ගේ පිස්තෝලයේ දිග සඳහා නම් කර ඇත: දිගු, මධ්යම සහ කෙටි. [7] කෙසේ වෙතත් ත්‍රිත්ව ජනගහනය දකුණු ඇමරිකාවේ නිජබිම වන දකුණු හයසින්ත් ජල සීමාවට සීමා වී ඇත; හඳුන්වා දුන් පරාසය තුළ, M-morph පවතින අතර, L-morph විටින් විට සිදු වන අතර S-morph සම්පූර්ණයෙන්ම නොපවතී. [8] මල් වර්‍ගයේ මෙම භූගෝලීය ව්‍යාප්තියෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ වර්‍ග ලොව පුරා ව්‍යාප්ත වීමේදී නිර්මාතෘගේ සිදුවීම් ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටු කර ඇති බවයි. [9]

වාසස්ථානය සහ පරිසර විද්‍යාව	සංස්කරණය කරන්න
එහි වාසස්ථාන සිට පරාසයක නිවර්තන කාන්තාර කිරීමට උපනිවර්තන හෝ උණුසුම් සෞම්ය කාන්තාර වැසි වනාන්තර කලාප. ජල හයසින්ත් වල උෂ්ණත්ව ඉවසීම පහත පරිදි වේ: එහි අවම වර්ධන උෂ්ණත්වය 12 ° C (54 ° F); එහි ප්‍රශස්ථ වර්ධන උෂ්ණත්වය 25-30 ° C (77-86 ° F); එහි උපරිම වර්ධන උෂ්ණත්වය 33-35 ° C (91-95 ° F) වන අතර එහි pH අගය 5.0-7.5 ලෙස ගණන් බලා ඇත. තුහින මගින් කොළ මිය යන අතර ශාක ජල උෂ්ණත්වයට වඩා 34 °C (93 °F) ඉවසන්නේ නැත. සාමාන්‍ය ලවණතාව මුහුදු ජලයේ (කිලෝග්‍රෑමයකට ලුණු ග්‍රෑම් 5ක් පමණ) 15% ට වඩා වැඩි නම් ජල හයසින්ත් වර්ධනය නොවේ . දී කිවුල් ජලය , එහි කොළ epinasty පෙනී chlorosis, සහ අවසානයේ මිය යනවා. අස්වනු නෙළන ලද ජල හයසින්ත් පාරු මුහුදට පාවී ගොස් එහිදී මරා දමනු ලැබේ. [10]

නයිට්‍රජන් සවි කරන බැක්ටීරියා විශේෂයක් වන අසෝටෝබැක්ටර් ක්‍රූකොකම් සමහර විට පොල් බීඩංග වල පාද වටා සංකේන්ද්‍රණය වී ඇතිනමුත්ශාකය අධික නයිට්‍රජන් හිඟයකින් පීඩා විඳිනවා විනාබැක්ටීරියා නයිට්‍රජන් සවිනොකරයි. [11]

නැවුම් ශාක වල ගොරෝසු ස්ඵටික අඩංගු වේ . [10] මෙම ශාකයේ හයිඩ්‍රජන් සයනයිඩ් , ඇල්කලෝයිඩ් සහ ට්‍රයිටර්පෙනොයිඩ් අඩංගු වන අතර කැසීම ඇති කළ හැකි බව වාර්තා වේ . [12] 2,4-ඩයික්ලෝරෝෆෙනොක්සිඇසිටික් අම්ලය ඉසින ලද ශාක දූෂිත පරිසරවල නයිට්‍රේට්, [13] සහ අනෙකුත් හානිකර මූලද්‍රව්‍යවල මාරාන්තික මාත්‍රා එකතු විය හැක . [ උපුටා ගැනීමක් අවශ්‍යයි ]

භාවිතා කරයි	සංස්කරණය කරන්න
තවත් හදාරන්න
සත්‍යාපනය සඳහා මෙම කොටසට අමතර උපුටා දැක්වීම් අවශ්‍යයි . ( අප්රේල් 2021 )
ජල හයසින්ත් ඉතා සාරවත් බැවින් කාර්මික භාවිතය සඳහා අස්වැන්න නෙලීම පාරිසරික පාලනයේ මාධ්‍යයක් ලෙසද ක්‍රියා කරයි.

ඊසානදිග ඉන්දියාව, පිලිපීනය, තායිලන්තය සහ වියට්නාමය යන රටවල ජල හයසින්ත් කඳන් ෙගත්තම් ද්‍රව්‍යයක් සහ තන්තු ප්‍රභවයක් ලෙස භාවිතා කරයි. බෑග්, පාවහන්, මල් වඩම්, තොප්පි, බඳුන්, නත්තල් පහන් කූඩු සහ තවත් අලංකාර ද්‍රව්‍ය සෑදීම සඳහා භාවිතා කරන ෙගත්තම් හෝ ලණුවක් සෑදීමට වියලන ලද කෙඳි නූල් එකට වියන ලද හෝ එකිනෙකට සම්බන්ධ කර ඇත. වියළි කඳන් බාස්කට් සහ ගෘහ භාණ්ඩ සඳහා භාවිතා වේ. ජල හයසින්ත් කෙඳි කඩදාසි සඳහා අමු ද්රව්ය ලෙස භාවිතා වේ.

ශාකයේ නයිට්‍රජන් විශාල ප්‍රමාණයක් අඩංගු බැවින් එය ජීව වායුව නිපදවීමට සහ ජෛව වායුවෙන් ලබා ගන්නා රොන් මඩ සඳහා උපස්ථරයක් ලෙස භාවිතා කළ හැකිය . කෙසේ වෙතත්, විෂ ද්රව්ය පහසුවෙන් සමුච්චය වීම නිසා, ශාකය ආහාර ලෙස භාවිතා කරන විට දූෂිත වීමට ඉඩ ඇත.

මෙම කර්මාන්තශාලාව කාර්මික අපජලය ජෛව පිරිසිදු කිරීම සඳහා යෝග්‍ය වන පරිදි කැඩ්මියම් , ක්‍රෝමියම් , කොබෝල්ට් , නිකල් , ඊයම් සහ රසදිය ඇතුළු බැර ලෝහ ලබා ගැනීමේ හැකියාව ඉතා ඉහළ වන අතර ඉහළ ධාරිතාවක් ඇත. [14] , [15] , [16] , [17] බැර ලෝහ වලට අමතරව පොන්ටෙඩේරියා ක්‍රැසිප් වලට රත්තරන් කැණීමේ මෙහෙයුම් ඉවසා සිටි ප්‍රදේශවල පරිසර හිතකාමී වන සයනයිඩ් වැනි අනෙකුත් විෂ ද ඉවත් කළ හැකිය . [18]

උතුරු ඇමරිකාව, යුරෝපය, ආසියාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, අප්‍රිකාව සහ නවසීලන්තය තුළ ජල හයසින්ත් බහුලව හඳුන්වා දී ඇත . [19] බොහෝ ප්‍රදේශ වල එය වැදගත් හා හානිකර ආක්‍රමණික විශේෂයක් වී ඇත. නවසීලන්තයේ එය ජාතික පළිබෝධ පැලෑටි ගිවිසුමේ ලැයිස්තුගත කර ඇති අතර එමඟින් එය ප්‍රචාරණය කිරීම, බෙදා හැරීම හෝ විකිණීම වළක්වයි. එවැනි ලුසියානා, ලෙස විශාල ජල ප්රදේශවල කේරල Backwaters දී ඉන්දියාව , Tonlé යුෂ දී කාම්බෝජය , සහ ලේක් වික්ටෝරියා , එය බරපතල පළිබෝධ බවට පත් වී තිබේ. සාමාන්‍ය ජල හයසින්ත් අප්‍රිකාවේ වික්ටෝරියා විලේ ආක්‍රමණශීලී ශාක විශේෂයක් බවට පත්ව ඇත1980 ගණන් වල එය එම ප්‍රදේශයට හඳුන්වා දීමෙන් පසු. [20]

පාලනය නොකළ විට, ජල හයසින්ත් සම්පූර්ණයෙන්ම විල් සහ පොකුණු ආවරණය කළ හැක; මෙය ජල ප්‍රවාහයට නාටකාකාර ලෙස බලපාන අතර බොහෝ විට මිය යන දේශීය ජලජ පැළෑටි වෙත හිරු එළිය ඇතුළු වීම අවහිර කරයි. දිරාපත්වීමේ ක්‍රියාවලියේදී ජලයේ දියවී ඇති ඔක්සිජන් හීන වී බොහෝ විට මාළු විනාශ වේ. [21] මෙම ශාක ද අගමැති වාසස්ථාන නිර්මාණය මදුරුවන්ගෙන් , [22] සම්භාව්ය වාහකයන් රෝග, හා වන ජීවි විශේෂයක් snail සත්කාර කිරීමට දන්නා පරපෝෂිත flatworm හේතු වන, schistosomiasis (snail උණ). [23] පැපුවා නිව්ගිනියාවේ කුසගින්නෙන් පෙළෙන යැපුම් ගොවීන් සම්බන්ධයෙන් සෘජුවම දොස් පැවරීම , [ උපුටා ගැනීම අවශ්‍ය වේ] ඵලදායී පාලන වැඩ සටහන් ක්‍රියාත්මක නොවන විට ජල හයසින්ත් ප්‍රධාන ගැටලුවකි. මිනිසා විසින් සාදන ලද පොකුණුවල පාලනයකින් තොරව ජල හයසින්ත් බොහෝ විට ගැටළු ඇති කරයි, නමුත් රන් මසුන් සඳහා ආහාර ප්‍රභවයක් සැපයීම, ජලය පිරිසිදුව තබා ගැනීම [24] [25] සහ ඔක්සිජන් සැපයීමට උපකාරී වේ. [26]

හියසින්ත් බොහෝ විට මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් පීඩාවට පත් වූ ජල කඳවල් ආක්‍රමණය කරයි. [ උපුටා දැක්වීමක් අවශ්‍ය ] උදාහරණයක් ලෙස, කෘත්‍රිම ජලාශවල හෝ විශාල පෝෂක ප්‍රමාණයක් ලැබෙන eutrophied විල්වල ස්වභාවික ජීවන චක්‍ර අසමතුලිත කිරීමට ශාකවලට හැකිය .

නිසා පී crassipes ' invasiveness, කිහිපයක් ජීව විද්යාත්මක පාලන නියෝජිතයන් දෙදෙනෙකු ඇතුළු, එය පාලනය කිරීම සඳහා නිකුත් කර ඇති රතු කුරුමිණි ,: (Curculionidae Coleoptera) Neochetina bruchi Hustache හා Neochetina eichhorniae වෝනර්, සහ සලබයා Niphograpta albiguttalis (වොරන්) (Lepidoptera: Pyralidae). [27] [28] නියොචෙටිනා අයිචෝර්නියා "ජල හයසින්ත් නිෂ්පාදනය සැලකිය යුතු ලෙස අඩු කිරීමට" හේතු වේ (ලුසියානා හි); එමඟින් ශාකයේ උස, බර, මුල් දිග අඩු වන අතර, ශාකයෙන් දියණිය පැල අඩු ප්‍රමාණයක් නිෂ්පාදනය කරයි. N. eichhorniae 1972 දී ආර්ජන්ටිනාවේ සිට ෆ්ලොරිඩාවට හඳුන්වා දෙන ලදී [29]අර්ධ ජලජ පළගැටියෙකු වන Cornops aquaticum අතිරේක පාලන නියෝජිතයෙකු ලෙස දකුණු අප්‍රිකාවේ විමර්ශනය කෙරේ. [30]

එක්සත් ජනපදය	සංස්කරණය කරන්න
එක්සත් ජනපදය තුළ හැඳින්වීම	සංස්කරණය කරන්න
ජල හයසින්ත් එක්සත් ජනපදයට හඳුන්වා දුන් ආකාරය පිළිබඳව විවිධ ගිණුම් දක්වා ඇත. [ඒ]

(1884 ප්රදර්ශනය)
, ද ලෙස හඳුන්වන දිය හයසින්ත් මල නිව් ඔර්ලියන්ස් හි ලෝක සැණකෙලියේ දී 1884 දී එක්සත් ජනපද හඳුන්වා දෙන ලදී යන ප්රකාශය සමඟ ලෝක කපු Centennial , [32] "මුල් සත්ය ගිණුමක්" ලෙස හඳුන්වාදෙනු ඇත, [33] "ලෙස මෙන් ම, දේශීය පුරාවෘත්තය". [34]

(ජපන් සම්බන්ධයක් ඇතැයි චෝදනා)
යම් අවස්ථාවක දී, "පුරාවෘත්තයේ" අනුවාදයන් ප්‍රකාශ කළේ, ප්‍රදර්ශනයේ දී ජපන් නියෝජිත පිරිසක් විසින් මෙම පැල තෑග්ගක් ලෙස ලබා දී ඇති බවයි. [37] මෙම ඉල්ලීම මිලිටරි ඉංජිනේරුවරයාගේ වෙළඳ සඟරාවේ 1940, [ආ] [38] හි පළ වූ අදාළ ලිපියක නොමැති නමුත් ලුසියානා දෙපාර්තමේන්තුවේ වනජීවී හා ධීවර අංශයේ අධ්‍යක්ෂවරයා විසින් 1941 දී ලියන ලද කැබැල්ලක දක්නට ලැබේ. සංරක්ෂණය, කතුවරයා ලියා ඇති පරිදි, "ජපාන රජය ජපන් ගොඩනැගිල්ලක් පවත්වාගෙන ගියේය", සහ "ජපන් කාර්ය මණ්ඩලය වෙනිසියුලාවෙන් සැලකිය යුතු ජල හයසින්ත් ප්‍රමාණයක් ආනයනය කරන ලද අතර ඒවා සිහිවටන ලෙස ලබා දෙන ලදී". [c] [35] මෙම ප්‍රකාශය පසුකාලීන ලේඛකයන් විසින් පුනරුච්චාරණය කර ඇත, විස්තරවල විවිධ මාරුවීම් ඇත.Noel D. Vietmeyer (1975) ලියා ඇත්තේ "ජපන් ව්‍යවසායකයින්" මෙම ශාකය එක්සත් ජනපදයට හඳුන්වා දුන් බවත්, ශාක "වෙනිසියුලාවේ ඔරිනොකෝ ගඟෙන්" එකතු කර ඇති බවත්, [36] එම ප්‍රකාශය යුගලයක් විසින් එම සාරාංශය ඔස්සේ ප්‍රතිරාවය කරන ලදී. ක නාසා පර්යේෂකයන් ( Wolverton සහ මැක්ඩොනල්ඩ් 1979 වන සමරු ශාක නොසැලකිලිමත්ව විවිධ ජල මාර්ග දමා ඇති බව අවධාරණය කරයි සිටි),. [39] කැනේඩියානු ජීව විද්‍යාඥ ස්පෙන්සර් සීඑච් බැරට් (2004) මේ අතර ඔවුන් ප්‍රථමයෙන් උද්‍යාන පොකුණු වල වගා කරන ලද න්‍යායට අනුග්‍රහය දැක්වූ අතර පසුව ඒවා වැඩි වී අවට ප්‍රදේශවලට පලා ගියේය. [40] ළමා කතා කතන්දර කැරොල් මාෂ් විසින් පවසන ලද පරිදි ගිණුම වෙනස් විස්තරයක් ලබා ගනී(1992), ප්‍රදර්ශනය අතරතුර "ජපානය දිය හයසින්ත් බීජ ලබා දුන්නේය" යනුවෙන් පවසන අතර, [41] සහ තවත් දක්ෂිණ රචකයෙකු වන Gaspar J. "Buddy" Stall (1998) ජපන් ජාතිකයින් එම බීජවල පැකේජයක් සෑම පවුලකටම ලබා දුන් බව ඔහුගේ පාඨකයන්ට සහතික විය. . [42]

(වෙනත් හඳුන්වාදීමේ ක්‍රම)
ආක්‍රමණික ශාක ව්‍යාප්තියේදී බීජ හා පැලෑටි අලෙවි කිරීම කෙබඳු කාර්යභාරයක් ඉටු කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව එක් පත්‍රිකාවක් විමසා තිබේ. එය බව සොයා ගෙන ඇති පී crassipes ඉදිරිපත් කෙරිණි 1884 කලාපයේ නිව් ජර්සි, ෙබෝර්ඩන්ටවුන් එඩ්මන්ඩ් ඩී Sturtevant ගේ පරිච්ඡේදය දුර්ලභ දිය මානෙල් හා අනෙකුත් තෝරා ජලජ ශාක නාමාවලි , [43] සහ Haage සහ ෂ්මිට්  [ ද ] ජර්මනියේ ඉදිරිපත් කර ඇත 1864 සිට බලාගාරය (සමාගම ආරම්භ කළ දා සිට). [43] 1895 වන විට, එය NJ, NY, California සහ Florida ප්‍රාන්තවල බීජ පිරිපහදු කරන්නන් විසින් පිරිනමන ලදී. [44] [d]

මෙම හාර්පර්ගේ සතිපතා නිව් ඔර්ලියන්ස් සිට එක්තරා මිනිසෙක් ඔහු කොලොම්බියාව, ඇ සිට එකතු ගෙදර වතුර hyacinths එකතු සහ ගෙනා බව පවසමින් සඟරාව (1895) යනු පෞරාණික ගිණුමක් මුද්රණය කර ඇත. 1892, සහ බලාගාරය වසර 2 කින් වැඩි විය. [46]

අග්නිදිග ආසාදනය හා පාලනය	සංස්කරණය කරන්න
හයසින්ත් පැදුරු බවට ප්‍රජනනය වන විට ඔවුන් මත්ස්‍යයින් සිටීම ඉවත් කරන අතර බෝට්ටු සහ නැව් ගත කිරීම සඳහා ජල මාර්ග හිර කරයි. [47] මෙම බලපෑම 20 වැනි සියවස ආරම්භය වන විට ලුසියානා ප්‍රාන්තයේ හොඳින් ග්‍රහණය විය. [32]

මෙම බලාගාරය 1890 දී [48] ෆ්ලොරිඩා ආක්‍රමණය කළ අතර ඇස්තමේන්තු ගත පරිදි කිලෝග්‍රෑම් 50/කි 2 ක් ස්කන්ධයෙන් ෆ්ලෝරිඩාවේ ජල මාර්ග අවහිර විය. [49] ශාන්ත ජෝන්ස් ගඟ අවහිර වීම බරපතල තර්ජනයක් විය, 1897 දී රජය විසින් ෆ්ලොරිඩා සහ ලුසියානා වැනි ගල්ෆ් රාජ්‍යයන් පීඩාවට පත් කරන ජල හයසින්ත් ගැටලුව විසඳීම සඳහා එක්සත් ජනපද හමුදා ඉංජිනේරු බලකායේ කාර්ය සාධක බලකායක් යවන ලදී . [e] [51] [50]

මේ අනුව මුල් 20 වන සියවසේ දී, එක්සත් ජනපද යුද්ධය දෙපාර්තමේන්තුව (එනම්, ඉංජිනේරු හමුදාවේ ඉංජිනේරු බලකායේ) එම ගුවන් යානා-streaming වාෂ්ප හා උණුසුම් ජලය, විවිධ වන ඉල්ලුම් ඇතුළුව, ශාක තුරන් විවිධ උපක්රම අත්හදා ශක්තිමත් අම්ල , හා අයදුම් ඛනිජ තෙල් අනුගමනය පුළුස්සා දැමීමෙන්. [F] ඉසීම සංතෘප්ත ලුණු විසඳුමක් (නමුත් තනුක විසඳුම් නොවේ) ඵලදායී ලෙස ශාක මරුට අවාසනාවන්ත ලෙස මෙය මිල අධික ලෙස සැලකූ අතර, ඉංජිනේරුවන් විසින් මුලිනුපුටා දැමීම සඳහා ප්‍රශස්ත පිරිවැය ඵලදායී මෙවලමක් ලෙස ආසනික් අම්ලය වූ හර්වෙස්ටා සන්නාම වල් නාශකය තෝරා ගත්හ . [52] [53]මෙම වල් නාශකය 1905 වන තෙක් භාවිතා කරන ලද අතර එය වෙනස්, සුදු ආසනික් පදනම් වූ සංයෝගයක් සමඟ ආදේශ කරන ලදී . [53] ඉසීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබූ ඉංජිනේරුවෙකු වස විෂ වීම ගැන නොසිතුවේ, ඉසින බෝට්ටුවේ කාර්ය මණ්ඩලය තම වැඩ කරන ප්‍රදේශවලින් නිතිපතා මසුන් අල්ලාගෙන ඒවා පරිභෝජනය කරන බවයි. [54] කෙසේ වෙතත්, පලා ගිය ජනපදවල විශාලත්වය සහ සමහර ආසාදිත ප්‍රදේශවලට ප්‍රවේශ විය නොහැකි වීම හේතුවෙන් ජල හයසින්ත් සම්පූර්ණයෙන්ම තුරන් කිරීමට ඉසීමට බලාපොරොත්තු නොවූ අතර, ඉංජිනේරුවරයා යෝජනා කළේ යම් ජීව විද්‍යාත්මක පාලන ක්‍රම අවශ්‍ය විය හැකි බවයි. [55]

1910 දී නිව් ෆුඩ්ස් සමිතිය විසින් නිර්භීත විසඳුමක් ඉදිරිපත් කරන ලදී . ඔවුන්ගේ සැලසුම වූයේ අප්‍රිකාවෙන් හිපපොටේමස් ගෙන්වා ලුසියානා බොක්ක වෙත ආනයනය කර මුදා හැරීමයි. හිපපොටේමස් පසුව වතුර හයසින්ත් අනුභව කරන අතර එවකට තිබූ තවත් බරපතල ගැටලුවක් වූ ඇමරිකානු මස් අර්බුදය විසඳීම සඳහා මස් නිෂ්පාදනය කළේය. [32]

ඇමරිකානු හිපෝ පනත ලෙස හැඳින්වෙන එච්ආර් 23621 ලුසියානා කොංග්‍රස් සභික රොබර්ට් බ්‍රෝසාර්ඩ් විසින් හඳුන්වා දෙන ලද අතර එක්සත් ජනපද නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ කෘෂිකාර්මික කමිටුව විසින් විවාදයට ගන්නා ලදී. නිව් ෆුඩ්ස් සමිතියේ ප්‍රධාන සහයෝගිතාකරුවන් සහ බ්‍රෝසාර්ඩ්ගේ පනත් කෙටුම්පතට පක්ෂපාතී වූයේ ඇමරිකානු ප්‍රකට බාලදක්ෂ මේජර් ෆ්‍රෙඩ්රික් රසල් බර්න්හැම් සහ කැප්ටන් ෆ්‍රිට්ස් ඩුකේස්නේ ය., පසුව ජර්මනියේ කුප්‍රකට ඔත්තුකරුවෙකු බවට පත් වූ දකුණු අප්‍රිකානු බාලදක්ෂයෙකි. කෘෂිකාර්මික කමිටුව ඉදිරියේ ඉදිරිපත් කරමින්, බර්න්හැම්, ඇමරිකානුවන් ආහාරයට ගත් කුකුළන්, ඌරන්, එළදෙනුන්, බැටළුවන්, බැටළු පැටවුන් කිසිවක් එක්සත් ජනපදයට ආවේණික නොවන බව පෙන්වා දුන්නේය. සියල්ල සියවස් ගණනාවකට පෙර යුරෝපීය පදිංචිකරුවන් විසින් ආනයනය කර ඇත, එබැවින් හිපපොටේමස් සහ අනෙකුත් විශාල සතුන් ඇමරිකානු ආහාර වේලට හඳුන්වා දීමට ඇමරිකානුවන් පසුබට විය යුත්තේ ඇයි? දකුණු අප්‍රිකාවේ ඉපදී හැදී වැඩුණු Duquesne තවදුරටත් සඳහන් කළේ එම මහාද්වීපයේ යුරෝපීය පදිංචිකරුවන්ට හිපපොටේමස්, පැස්බරා, ඇන්ටිලෝප් සහ අනෙකුත් අප්‍රිකානු වන සතුන් ඔවුන්ගේ ආහාර වේලට ඇතුළත් කර ඇති අතර කිසිදු අහිතකර ප්‍රතිවිපාක අත්විඳ නැති බවයි. ඇමරිකානු හිපෝ පනත බොහෝ දුරට සම්මත වූ නමුත් එක් ඡන්දයක් අඩු විය. [32]

උත්ප්රාසාත්මකව, ජලය hyacinths ද වාසය කරන ජලය බවට හඳුන්වා දී ඇති විශේෂවලට චීටාවන් ෆ්ලොරිඩා, අරමුණ සඳහා bioremediation (cf. §Phytoremediation පහත දක්වා ඇති) කිරීමට දූෂිත හා වැටී ගොදුරක් බවට පත්ව ඇති ජලය ඇල්ගී වීමයි . [56] මැන්ටේටීස් සතුන්ගේ ආහාරයට හයසින්ත් ඇතුළත් වේ, [56] නමුත් එය ඔවුන් සඳහා පළමු තේරීමේ ආහාරය නොවිය හැකිය. [57]

එක්සත් ජනපදයේ විකිණීම සහ නැව්ගත කිරීමේ නීත්‍යානුකූලභාවය	සංස්කරණය කරන්න
In 1956 E. crassipes was banned for sale or shipment in the United States, subject to a fine and/or imprisonment.[58] This law was repealed by HR133 [59][60][116th Congress (2019-2020)] on 12/27/2020.

Africa	Edit
See also: Water hyacinth in Lake Victoria

Water hyacinth at Kisumu Port
The water hyacinth may have been introduced into Egypt in the late 18th to early 19th century during Muhammad Ali of Egypt's era, but was not recognized as an invasive threat until 1879.[61][62] The invasion into Egypt is dated between 1879 and 1892 by Brij Gopal.[63] Gopal; Junk; Davis (2000) , Biodiversity in Wetlands 2p. 109.</ref>

The plant (Afrikaans: waterhiasint[64]) arguably invaded South Africa in 1910,[66][67][68] although earlier dates have been claimed.[71][g]

The plant was introduced by Belgian colonists to Rwanda to beautify their holdings. It then advanced by natural means to Lake Victoria where it was first sighted in 1988.[73] There, without any natural enemies, it has become an ecological plague, suffocating the lake, diminishing the fish reservoir, and hurting the local economies. It impedes access to Kisumu and other harbors.

The water hyacinth has also appeared in Ethiopia, where it was first reported in 1965 at the Koka Reservoir and in the Awash River, where the Ethiopian Electric Light and Power Authority has managed to bring it under moderate control at considerable cost of human labor. Other infestations in Ethiopia include many bodies of water in the Gambela Region, the Blue Nile from Lake Tana into Sudan, and Lake Ellen near Alem Tena.[74] By 2018, it has become a serious problem on Lake Tana in Ethiopia.

The water hyacinth is also present on the Shire River in the Liwonde National Park in Malawi.

Asia	Edit

Haldia Municipality Pool, a public water reservoir is being choked by growing water hyacinth population as in December 2019.
Water hyacinth was introduced to North America in 1884 and later to Asia, Africa, and Australia. Since there are no natural enemies in the new location, it can multiply quickly and cause disaster.

The water hyacinth was introduced to Bengal, India because of its beautiful flowers and shapes of leaves, but turned out to be an invasive weed draining oxygen from the water bodies and resulted in devastation of fish stock.[75] The water hyacinth was referred to as the "(Beautiful) Blue Devil" in Bengal, and "Bengal Terror" elsewhere in India; it was called "German weed" (Bengali: Germani pana) in Bangladesh out of belief the German Kaiser submarine mission[76] was involved in introducing them at the outbreak of World War I; and called "Japanese trouble" in Sri Lanka, due to the rumor that the British had planted them in order to entice Japanese aircraft to land on the insecure pads.[77][78]

In Bangladesh, projects have begun to utilize water hyacinth for the construction of floating vegetable gardens.[79]

Water hyacinth has also invaded the Tonlé Sap lake in Cambodia. An Osmose project in Cambodia is trying to fight it by having local people make baskets from it.

The plant entered Japan in 1884 for horticultural appreciation, according to conventional wisdom,[80][81] but a researcher devoted to the study of the plant has discovered that ukiyo-e artist Utagawa Kunisada (aka Utagawa Toyokuni III, d. 1865) produced a wood-block print featuring the water hyacinth, goldfish, and beautiful women, dated to 1855.[82] The plant is floated on the water surface of filled (glassware) fishbowls,[83] or glazed earthenware waterlily pots (hibachi pots serving as substitute).[84]

In the 1930s, water hyacinth was introduced into China as a feed, ornamental plant and sewage control plant, and it was widely planted in the south as an animal feed. Beginning in the 1980s, with the rapid development of China's inland industry, the eutrophication of inland waters has intensified. With the help of its efficient asexual reproduction and environmental adaptation mechanisms, water hyacinth has begun to spread widely in the river basin. The hyacinths blocked the river and hindered the internal water traffic. For example, many waterways in Zhejiang and other provinces were blocked by the rapidly growing water hyacinth. In addition, a large number of water hyacinths floating in the water will block sunlight from entering the water, and its decay consumes a lot of dissolved oxygen in the water, pollutes the water quality, and can kill other aquatic plants. The outbreak of water hyacinth has seriously affected the biodiversity of the local ecosystem and threatened the production, life and health of community residents.

In Iraq, water hyacinth which was imported in the 1990s as a decorative plant, caused major problems for water supply systems and fishermen at the Euphrates.

Europe	Edit
In 2016, the European Union banned any sales of the water hyacinth in the EU.[85] The species features on the list of Invasive Alien Species of Union Concern.[86] This means that not only the sales but also importation, cultivation, or intentional release into the environment are forbidden in the whole of the European Union.[87]

Invasive species	Edit
Water hyacinth breeds quickly, is easy to float and spread, and can quickly cover the water body, resulting in poor water transparency. Therefore, in natural waters, water hyacinth competes with other aquatic (floating and submerged) plants and algae for mineral nutrition, sunlight, etc. resources, thereby inhibiting the growth of other aquatic and algal organisms. In 2011, Wu Fuqin et al.[88] tracked the results of Yunnan Dianchi Lake and also showed that water hyacinth could affect the photosynthesis of phytoplankton, submerged plants and algae by water environment quality and inhibit its growth. In addition, the outbreak of water hyacinth and its decay stage will consume a large amount of dissolved oxygen in the water body at the same time, and the space for reproduction of underwater animals such as fish will be reduced, and even a large number of fish will die. It is similar to changing the original food chain in the water body, thereby reducing the stability of the ecosystem in this water area.[citation needed]

The massive growth of water hyacinth often covers the water body where it is located, blocking river channels and waterways, and impeding water transportation. According to reports, a large area of water hyacinth has appeared in the lower reaches of the Han River in Wuhan for 20 consecutive days, posing a direct threat to the safe navigation of ships in the lower reaches of the Yangtze River. On the waters of the Yaojiang, Fenghua, and Minjiang rivers in Ningbo, Zhejiang, ships were also unable to sail because of the masses of vegetation.[89] Secondly, water hyacinth can absorb a large amount of harmful heavy metals and other substances. After death, it will rot and sink to the bottom of the water, causing secondary pollution to the water body, destroying the natural water quality, and may even affect the quality of residents' drinking water in severe cases. Third, due to the dense growth of water hyacinth, it brings great difficulties to fishermen and often destroys fishing gear, resulting in a large increase in fishing costs.[90] The surface of the water body where water hyacinth grows heavily is often a breeding place for mosquitoes and harmful pathogens, posing a potential threat to the health of local residents.[91]

The invasion of water hyacinth also has socioeconomic consequences. Since water hyacinth is comprised up of 95% water, the evapotranspiration rate is high.[92] As such, small lakes that have been covered with the species can dry out and leave communities without adequate water or food supply. In some areas, dense mats of water hyacinth prevents the use of a waterway, leading to the loss of transportation (both human and cargo) as well as a loss of fishing possibilities.[93] Large sums of money are allocated to the removal of water hyacinth from the water bodies as well as figuring out how to destroy the remains harvested.[94] Harvesting water hyacinth mechanically requires a lot of effort. A million tons of fresh biomass would require 75 trucks with a capacity of 40m^3, per day, for 365 days to get rid of a million tons of water hyacinth.[95] The water hyacinth would then be transferred to a dumping site and allowed to decompose which releases CO2, CH4 and nitrous oxides which would all negatively impact the air quality and contribute to global warming.[96]

Control	Edit
Control depends on the specific conditions of each affected location such as the extent of water hyacinth infestation, regional climate, and proximity to human and wildlife.[97]

Chemical control	Edit
Chemical control is the least used out of the three controls of water hyacinth, because of its long-term effects on the environment and human health. The use of herbicides requires strict approval from governmental protection agencies of skilled technician to handle and spray the affected areas. The use of chemical herbicides is only used in case of severe infiltration of water hyacinth.[98] However, the most successful use of herbicides is when it is used for smaller areas of infestation of water hyacinth. This is because in larger areas, more mats of water hyacinths are likely to survive the herbicides and can fragment to further propagate a large area of water hyacinth mats. In addition, it is more cost-effective and less laborious than mechanical control. Yet, it can lead to environmental effects as it can penetrate into the ground water system and can affect not only the hydrological cycle within an ecosystem but also negatively affect the local water system and human health. It is also notable that the use of herbicides is not strictly selective of water hyacinths; keystone species and vital organisms such as microalgae can perish from the toxins and can disrupt fragile food webs.[97]

The chemical regulation of water hyacinths can be done using common herbicides such as 2,4-D, glyphosate, and diquat. The herbicides are sprayed on the water hyacinth leaves and leads to direct changes to the physiology of the plant.[99] The use of the herbicide known as 2,4-D leads to the death of water hyacinth through inhibition of cell growth of new tissue and cellular apoptosis.[100] It can take almost a two-week period before mats of water hyacinth are destroyed with 2, 4-D. Between 75,000 and 150,000 acres (30,000 and 61,000 ha) of water hyacinth and alligator weed are treated annually in Louisiana.[101]

The herbicide known as diquat is a liquid bromide salt that can rapidly penetrate the leaves of the water hyacinth and lead to immediate inactivity of plant cells and cellular processes. For the herbicide glyphosate, it has a lower toxicity than the other herbicides; therefore, it takes longer for the water hyacinth mats to be destroyed (about three weeks). The symptoms include steady wilting of the plants and a yellow discoloration of the plant leaves that eventually leads to plant decay.[98]

Physical control	Edit
Physical control is performed by land-based machines such as bucket cranes, draglines, or boom or by water based machinery such as aquatic weed harvesters,[102] dredges, or vegetation shredder.[103] Mechanical removal is seen as the best short-term solution to the proliferation of the plant. A project on Lake Victoria in Africa used various pieces of equipment to chop, collect, and dispose of 1,500 hectares (3,700 acres) of water hyacinth in a 12-month period. It is, however, costly and requires the use of both land and water vehicles, but it took many years for the lake to become in poor condition and reclamation will be a continual process.[citation needed]

It can have an annual cost from $6 million to $20 million and is only considered a short-term solution to a long-term problem. Another disadvantage with mechanical harvesting is that it can lead to further fragmentation of water hyacinths when the plants are broken up by spinning cutters of the plant-harvesting machinery. The fragments of water hyacinth that are left behind in the water can easily reproduce asexually and cause another infestation.[99]

However, transportation and disposal of the harvested water hyacinth is a challenge because the vegetation is heavy in weight. The harvested water hyacinth can pose a health risk to humans because of the plant's propensity for absorbing contaminants, and it is considered toxic to humans. Furthermore, the practice of mechanical harvesting is not effective in large-scale infestations of the water hyacinth, because this aquatic invasive species grows much more rapidly than it can be eliminated. Only one to two acres (1⁄2 to 1 ha) of water hyacinth can be mechanically harvested daily because of the vast amounts of water hyacinths in the environment. Therefore, the process is very time-intensive.[104]

In 2010 the insect Megamelus scutellaris was released by the Agricultural Research Service as a biological control for water hyacinth.[105]
Biological control	Edit
As chemical and mechanical removal is often too expensive, polluting, and ineffective, researchers have turned to biological control agents to deal with water hyacinth. The effort began in the 1970s when USDA researchers released into the United States three species of weevil known to feed on water hyacinth, Neochetina bruchi, N. eichhorniae, and the water hyacinth borer Sameodes albiguttalis. The weevil species were introduced into the Gulf Coast states, such as Louisiana, Texas, and Florida, where thousands of acres were infested by water hyacinth. It was found that a decade later in the 1980s that there was a decrease in water hyacinth mats by as much as 33%. However, because the life cycle of the weevils is ninety days, it puts a limitation on the use of biological predation to efficiently suppress water hyacinth growth.[101] These organisms regulate water hyacinth by limiting water hyacinth size, its vegetative propagation, and seed production. They also carry microorganisms that can be pathological to the water hyacinth. These weevils eat stem tissue, which results in a loss of buoyancy for the plant, which will eventually sink.[99] Although meeting with limited success, the weevils have since been released in more than 20 other countries.[citation needed] However, the most effective control method remains the control of excessive nutrients and prevention of the spread of this species.[citation needed]

In May 2010, the USDA's Agricultural Research Service released Megamelus scutellaris as an additional biological control insect for the invasive water hyacinth species. Megamelus scutellaris is a small planthopper insect native to Argentina. Researchers have been studying the effects of the biological control agent in extensive host-range studies since 2006 and concluded that the insect is highly host-specific and will not pose a threat to any other plant population other than the targeted water hyacinth. Researchers also hope that this biological control will be more resilient than existing biological controls and the herbicides that are already in place to combat the invasive water hyacinth.[105]

Another insect being considered as a biological control agent is the semi-aquatic grasshopper Cornops aquaticum. This insect is specific to the water hyacinth and its family, and besides feeding on the plant, it introduces a secondary pathogenic infestation. This grasshopper has been introduced into South Africa in controlled trials.[30]

The introduction of manatees into waterways was reportedly successful in controlling the plant's growth in Guyana.[57]

The Rhodes University Center for Biological Control is rearing Megamelus scutellaris en masse for biocontrol at dams in South Africa.[106][107]

Uses	Edit
Bioenergy	Edit
Because of its extremely high rate of development, Pontederia crassipes is an excellent source of biomass. One hectare (2.5 acres) of standing crop thus produces more than 70,000 m3/ha (1,000,000 cu ft/acre) of biogas (70% CH
4, 30% CO
2).[108] According to Curtis and Duke, one kg (2.2 lb) of dry matter can yield 370 litres (13 cu ft) of biogas, giving a heating value of 22,000 kJ/m3 (590 Btu/cu ft) compared to pure methane (895 Btu/ft3)[109]

Wolverton and McDonald report approximately 0.2 m3/kg (3 cu ft/lb) methane,[h] indicating biomass requirements of 350 t/ha (160 short ton/acre) to attain the 70,000 m3/ha (1,000,000 cu ft/acre) yield projected by the National Academy of Sciences (Washington).[111] Ueki and Kobayashi mention more than 200 t/ha (90 short ton/acre) per year.[112] Reddy and Tucker found an experimental maximum of more than 1⁄2 tonne per hectare (1⁄4 short ton/acre) per day.[113]

Bengali farmers collect and pile up these plants to dry at the onset of the cold season; they then use the dry water hyacinths as fuel. The ashes are used as fertilizer. In India, one tonne (1.1 short tons) of dried water hyacinth yields about 50 liters ethanol and 200 kg residual fiber (7,700 Btu). Bacterial fermentation of one tonne (1.1 short tons) yields 26,500 ft3 gas (600 Btu) with 51.6% methane (CH
4), 25.4% hydrogen (H
2), 22.1% carbon dioxide (CO
2), and 1.2% oxygen (O
2). Gasification of one tonne (1.1 short tons) dry matter by air and steam at high temperatures (800 °C or 1,500 °F) gives about 40,000 ft3 (1,100 m3) natural gas (143 Btu/ft3) containing 16.6% H
2, 4.8% CH
4, 21.7% CO (carbon monoxide), 4.1% CO
2, and 52.8% N
2 (nitrogen). The high moisture content of water hyacinth, adding so much to handling costs, tends to limit commercial ventures.[111][114] A continuous, hydraulic production system could be designed, which would provide a better utilization of capital investments than in conventional agriculture, which is essentially a batch operation.[10][115]

The labor involved in harvesting water hyacinth can be greatly reduced by locating collection sites and processors on impoundments that take advantage of prevailing winds. Wastewater treatment systems could also favorably be added to this operation. The harvested biomass would then be converted to ethanol, biogas, hydrogen, gaseous nitrogen, and/or fertilizer. The byproduct water can be used to irrigate nearby cropland.[10]

Phytoremediation, waste water treatment	Edit
Water hyacinth removes arsenic from arsenic-contaminated drinking water. It may be a useful tool in removing arsenic from tube well water in Bangladesh.[116]

Water hyacinth is also observed to enhance nitrification in wastewater treatment cells of living technology. Their root zones are superb micro-sites for bacterial communities.[24]

Water hyacinth is a common fodder plant in the third world especially Africa though excessive use can be toxic. It is high in protein (nitrogen) and trace minerals and the goat feces are a good source of fertilizer as well.

Water hyacinth is reported for its efficiency to remove about 60–80% nitrogen[117] and about 69% of potassium from water.[118] The roots of water hyacinth were found to remove particulate matter and nitrogen in a natural shallow eutrophicated wetland.[119][120]

The plant can also screen heavy metals and various other toxins from contaminated water.[121]

The roots of Pontederia crassipes naturally absorb pollutants, including lead, mercury, and strontium-90, as well as some organic compounds believed to be carcinogenic, in concentrations 10,000 times that in the surrounding water.[122] Water hyacinths can be cultivated for waste water treatment (especially dairy waste water).[10][failed verification]

Agriculture	Edit
In places where water hyacinth is invasive, overabundant, and in need of clearing away, these traits make it free for the harvesting, which makes it very useful as a source of organic matter for composting in organic farming. It is used internationally for fertilizer and as animal feed.[123]

In Bengal, India the kachuri-pana has been used primarily for fertilizer, compost or mulch, and secondarily as fodder for livestock and fish.[124] In Bangladesh, farmers in the southwestern region cultivate vegetables on "floating gardens" usually with a bamboo-built frame base, with dried mass of water hyacinth covered in soil as bedding. As a large portion of cultivable land goes under water for months during monsoon in this low-lying region, farmers have grown this method for many decades now. The method of this agriculture is known by many names including dhap chash and vasoman chash.[125]

In Kenya, East Africa, it has been used experimentally as organic fertilizer, although there is controversy stemming from the high alkaline pH value of the fertilizer.[126]

Other uses	Edit
In various places in the world, the plant is used for making furniture, handbags, baskets, rope, and household goods/interior products (lampshades, picture frames) by businesses launched by NGOs and entrepreneurs.[123][56]

Woven products	Edit
American-Nigerian Achenyo Idachaba has won an award for showing how this plant can be exploited for profit as woven procuts in Nigeria.[127]

Paper	Edit
Though a study found water hyacinths of very limited use for paper production,[128] they are nonetheless being used for paper production on a small scale. Goswami pointed out in his article that water hyacinth has the potential to make tough and strong paper. He found that adding water hyacinth pulp to the raw material of bamboo pulp for anti-grease paper can increase the physical strength of paper.

Edibility	Edit
The plant is used as a carotene-rich table vegetable in Taiwan. Javanese sometimes cook and eat the green parts and inflorescence.[10] Vietnamese also cook the plant and sometimes add its young leaves and flower to their salads.

Medicinal use	Edit
In Kedah (Malaysia), the flowers are used for medicating the skin of horses.[10] The species is a "tonic".[129][130]

Potential as bioherbicidal agent	Edit
Water hyacinth leaf extract has been shown to exhibit phytotoxicity against another invasive weed Mimosa pigra. The extract inhibited the germination of Mimosa pigra seeds in addition to suppressing the root growth of the seedlings. Biochemical data suggested that the inhibitory effects may be mediated by enhanced hydrogen peroxide production, inhibition of soluble peroxidase activity, and stimulation of cell wall-bound peroxidase activity in the root tissues of Mimosa pigra.[131]

Gallery	Edit

Floating plant

Flowers

Close-up of flowers

Large pond covered with water hyacinth

Inflated petiole

Huge swamp field populated by Pontederia crassipes

Explanatory notes	Edit
 Including indication that these were grown in nurseries and landscapes soon after the American Civil War (ended 1865).[31]
 Note that military engineers were tasked with the removal of water hyacinths in the South, as explained below.
 Brown (1941) also wrongly claims the species to be "a native to Japan", p. 9. Brown appears in a photograph on p. 12.
 It might be also noted that when the World's Fair returned to the U.S. in 1993 and was held in Chicago (World's Columbian Exposition), Edmund D. Sturtevant was there displaying his water-lilies.[45]
 The term "board of engineer officer" is used, but the biography from one of its members, in the West Point graduate roll, shows he was from the Army Corps of Engineers.[50]
 The 1903 Experiment Report has "petroleum", whereas Klorer 1909, p. 443 writes "Beaumont fuel oil".
 The more ambitious by Kitunda (2017), p. xv dating to 1829 due to William Townsend Aiton of Kew Gardens does not pan out, since the pointed source, Curtis's Botanical Magazine (1829) merely states Aiton made the plant available then to Glasgow Botanic Gardens.[72]
 i.e., 200 liters out of the "350 to 411 liters of biogas per kg dry weight of water hyacinths (5.7 to 6.6 scf per dry lb)" reported by this team with Barlow.[110]
References	Edit
 "Eichhornia crassipes". Global Invasive Species Database (GISD).
 Pellegrini, M. O. O.; Horn, C. N. & Alemida, R. F. (2018). "Total evidence phylogeny of Pontederiaceae (Commelinales) sheds light on the necessity of its recircumscription and synopsis of Pontederia L." PhytoKeys (108): 25–83. doi:10.3897/phytokeys.108.27652. PMC 6160854. PMID 30275733.
 "Limnobium spongia". UF / IFAS Center for Aquatic and Invasive Plants.
 Sullivan, Paul R; Wood, Rod (2012). Water hyacinth (Eichhornia crassipes (Mart.) Solms) seed longevity and the implications for management (PDF). 18th Australasian Weeds Conference. Melbourne.
 Gopal, Brij (1987). Water Hyacinth (Aquatic Plant Studies). Elsevier Science. ISBN 978-0444427069.
 Dickinson, Richard; Royer, France (2014). Weeds of North America. University of Chicago Press. p. 625. ISBN 978-0-226-07658-4. Water hyacinth forms large floating mats.. Under ideal conditions populations may double in size every 6–18 days.
 "Eichhornia crassipes (water hyacinth)". Invasive Species Compendium. CABI. Retrieved November 14, 2017.
 Barrett, Spencer C.H. (1977) Tristyly in Eichhornia crassipes (Water Hyacinth). Biotropica, 9: 230–238
 Barrett, Spencer C.H. (1989) Waterweed invasions. Scientific American, 260: 90–97.
 Duke 1983, Eichhornia crassipes (Mart.) Solms
 Matai, S.; Bagchi, D.K. (1980), Gnanam, A.; Krishnaswamy, S.; Kahn, J.S. (eds.), "Water hyacinth: a plant with prolific bioproductivity and photosynthesis", Proceedings of the International Symposium on Biological Applications of Solar Energy, 1–5 December 1978, MacMillan Co. of India, Madras, pp. 144–148 apud Duke (1983).
 Medicinal plants of east and southeast Asia. By L.M Perry. 1980. MIT Press, Cambridge. Cited in Duke (1983).
 Tropical feeds. Feed information summaries and nutritive values. By B. Gohl. 1981. FAO Animal Production and Health Series 12. FAO, Rome. Cited in Duke (1983).
 Upadhyay, Alka R.; B. D. Tripathi (2007). "Principle and Process of Biofiltration of Cd, Cr, Co, Ni & Pb from Tropical Opencast Coalmine Effluent". Water, Air, & Soil Pollution. Springer. 180 (1–4): 213–223. Bibcode:2007WASP..180..213U. doi:10.1007/s11270-006-9264-1. S2CID 97353113.
 Abou-Shanab, R. A. I.; Angle, JS; Van Berkum, P; et al. (2007). "Chromate-Tolerant Bacteria for Enhanced Metal Uptake by Eichhornia crassipes (MART.)". International Journal of Phytoremediation. 9 (2): 91–105. doi:10.1080/15226510701232708. PMID 18246718. S2CID 21893402.
 Maine, M.A.; Sune, N; Hadad, H; Sanchez, G; Bonetto, C; et al. (2006). "Nutrient and metal removal in a constructed wetland for wastewater treatment from a metallurgic industry". Ecological Engineering. Elsevier. 26 (4): 341–347. doi:10.1016/j.ecoleng.2005.12.004.
 Skinner, Kathleen; Wright, N; Porter-Goff, E; et al. (2007). "Mercury uptake and accumulation by four species of aquatic plants". Environmental Pollution. Elsevier. 145 (1): 234–237. doi:10.1016/j.envpol.2006.03.017. PMID 16781033.
 Ebel, Mathias; Evangelou, MW; Schaeffer, A; et al. (2007). "Cyanide phytoremediation by water hyacinths (Eichhornia crassipes)". Chemosphere. Elsevier. 66 (5): 816–823. Bibcode:2007Chmsp..66..816E. doi:10.1016/j.chemosphere.2006.06.041. PMID 16870228.
 Gannon, Mike (January 15, 2014). "Water Hyacinth – In and Out of Your Water Garden". Full Service Aquatics.
 Chepkoech, Anita (February 7, 2017). "Removal of Water Hyacinth Could Take Longer, Expert Says". Daily Nation.
 Voiland, Adam (June 1, 2016). "Seven Things You Didn't Know About Water Hyacinth". Earth Observatory. Retrieved November 21, 2017.
 "Non-native Invasive Freshwater Plants — Water Hyacinth (Eichornia crassipes) — Technical Information". Washington State Department of Ecology. Archived from the original on November 15, 2017. Retrieved November 21, 2017.
 Coles, G.C.; Kabatereine, N.B. (June 2008). "Water hyacinth and the transmission of schistosomiasis". Transactions of the Royal Society of Tropical Medicine and Hygiene. 102 (6): 619–620. doi:10.1016/j.trstmh.2008.01.009. PMID 18374376.
 Todd, J.; Josephson, B. (May 1996). "The design of living technologies for waste treatment". Ecological Engineering. 6 (1–3): 109–136. doi:10.1016/0925-8574(95)00054-2. S2CID 13068184.
 Sheffield, C.W. (June 1967). "Water Hyacinth For Nutrient Removal" (PDF). Journal of Aquatic Plant Management (JAPM). 6: 27–30. Retrieved July 31, 2013.
 Hanson, Sarah (March 20, 2013). "Eichhornia crassipes – The 'Jekyll and Hyde' of the freshwater world". Tropical Biodiversity. Retrieved November 21, 2017.
 Julien, M.H., and Griffiths, M.W. (1998), Biological Control of Weeds: A World Catalogue of Agents and their Target Weeds (4th ed.), Oxon, UK: CABI Publishing, CAB International.
 "Biological Control of Weeds — A World Catalogue of Agents and their Target Weeds". iBiocontrol. The University of Georgia – Center for Invasive Species and Ecosystem Health. Retrieved November 14, 2017.
 Goyer, Richard A.; Stark, John D. (1981). "Suppressing water hyacinth with an imported weevil". Louisiana Agriculture. 24 (4): 4–5.
 Amédégnato, Christiane; Devriese, Hendrik (2008), Balian, E.V.; Lévêque, C.; Segers, H.; Martens, K. (eds.), "Global diversity of true and pygmy grasshoppers (Acridomorpha, Orthoptera) in freshwater", Freshwater Animal Diversity Assessment, Springer Science & Business Media, p. 542, ISBN 978-1-4020-8259-7. Reprinted from Hydrobiologia, 595 (2008), doi:10.1007/s10750-007-9132-z.
 Penfound & Earle (1948), p. 449: "some evidence.. cultivated as greenhouse and landscape exotic shortly after the War between the States."
 Mooallem, John (2013). "American Hippopotamus". The Atavist. Vol. 32. New York. ASIN B00HEWJTF4. Retrieved November 14, 2017; Mooallem's piece was also featured in Miller, Greg (December 20, 2013). "The Crazy, Ingenious Plan to Bring Hippopotamus Ranching to America". Wired. ISSN 1059-1028.
 Penfound & Earle (1948), p. 449.
 Douglas, Lake (2011). Public Spaces, Private Gardens: A History of Designed Landscapes in New Orleans. LSU Press. pp. 54–55, 246 nn26–27. ISBN 978-0-807-13838-0.
 Brown, James, Major (1941). "Water hyacinth control in fishing waters". Louisiana Conservation Review. Vol. 10 no. 2. Department of Conservation, State of Louisiana. p. 9. Alt URL
 Vietmeyer (1975), p. 65.
 Claimed in Major James Brown (1941),[35] Vietmeyer (1975),[36] Wolverton & McDonald (1979), p. 2, Barrett (2004), p. 92, and Mooallem (2013)[32] as delineated below.
 Wunderlich, William E. (1940). "Machines Combat Aquatic Growth". The Military Engineer. Society of American Military Engineers. 33 (1): 517.
 Wolverton & McDonald (1979), p. 2: " Japanese exhibitors coming to the 1884 Cotton States Exposition in New Orleans, Louisiana, brought along this aquatic plant because of its beautiful lavender flowers. They had collected the water hyacinths from the Orinoco River in Venezuela. These plants were given away at the exposition as souvenirs".
 Barrett (2004), p. 92: "..In that year water hyacinths imported from the lower Orinoco River in Venezuela were distributed as gifts by a Japanese delegation".
 Douglas, Lake (1992). Loony Louisiana!. Carole Marsh Louisiana Bks. ISBN 0-793-37321-2.
 Stall, Gaspar J. "Buddy" (1998). Buddy Stall's Louisiana Potpourri. Pelican Publishing. p. 81. ISBN 1-56554-427-7.
 Mack, Richard N. (1991). "The Commercial Seed Trade: An Early Disperser of Weeds in the United States". Economic Botany. Springer on behalf of New York Botanical Garden Press. 45 (2): 265–266. doi:10.1007/BF02862053. JSTOR 4255340. S2CID 36826088.
 Mack (1991), pp. 265–266, 262 (Table 1, Eicchornia crassipes)
 Tricker, William (August 1, 1910). "The Water Garden: a quarter century of aquatics". Gardening. Vol. 18 no. 430. p. 338.
 "This Busy World", Harper's Weekly, 39, May 4, 1895
 Penfound & Earle (1948), p. 450.
 Webber 1897, p. 11 apud Penfound & Earle 1948, p. 449
 "A Troublesome ′Water Weed′". Popular Science Monthly. LII: 429. January 1898. Retrieved November 14, 2017.
 Washington Cullum, George; Holden, Edward Singleton, eds. (1901). William H. H. Benyaurd. Biographical Register of the Officers and Graduates of the U.S. Military Academy, at West Point, N.Y. Houghton, Mifflin. pp. 138–139.
 Klorer 1909, p. 43.
 "Report on Experiments for Destruction of the Water Hyacinth in the Waters of Florida", Annual Report of the Department of War, 12 (4), p. 2433, 1903
 Klorer 1909, pp. 42–44.
 Klorer 1909, p. 45.
 Klorer 1909, p. 47.
 Doughty, Robin W.; Turner, Matt Warnock (2019). Unnatural Texas?: The Invasive Species Dilemma. Texas A&M University Press. pp. 54–55, 246 nn26–27. ISBN 978-1-623-49705-7.
 Barrett (2004), p. 96.
 "Transportation of water hyacinths". Bill No. 18 U.S. Code § 46 of 1 August 1956. United States Congress.
 Cuellar, Henry (December 27, 2020). "H.R.133 - 116th Congress (2019-2020): Consolidated Appropriations Act, 2021". www.congress.gov. Retrieved December 29, 2020.
 "TITLE X--CLEAN UP THE CODE ACT OF 2019 SEC. 1002. REPEALS. The following provisions of title 18, United States Code, are repealed: (1) Section 46 relating to transportation of water hyacinths.". Act of 27 December 2020.
 Kitunda (2017), pp. xxiv, 6.
 Hussein, Walaa (September 7, 2016). "How this invasive flower is taking over the Nile". Al-Monitor. CAIRO.
 Gopal & Sharma 1981.
 Stirton, C. H. (1983). Plant Invaders: Beautiful, But Dangerous : a Guide to the Identification and Control of Twenty-six Plant Invaders of the Province of the Cape of Good Hope. Department of Nature and Environmental Conservation of the Cape Provincial Administration. p. 68. ISBN 978-0-798-40094-7.
 Ashton, P. J.; Scott, W. E.; Sten, D.J.; Wells, R. J. (1979), "The chemical control programme against the water hyacinth Eichhornia crassipes (Mart.) Solm on Hartbeespoort Dam", South African Journal of Science, 75: 303–306
 Dutoit. R., (1938). "Water hyacinth". Farming South Africa 13, 16–17, apud Ashton et al. (1979), p. 303[65]
 Gopal 1987.
 apud Gopal; Junk; Davis (2000) , Biodiversity in Wetlands 2p. 109.
 Kluge. R. L. (1978). Eichhornia crassipes. In Plant Invaders: Beautiful but Dangerous, edit. C. H. Stirton
 Wise, R.M.; Wilgen, B.W. van; Hill, M.P.; Schulthess, F.; Tweddle, D.; Chabi-Olay, A.; Zimmermann, H.G. (February 2007), The Economic Impact and Appropriate Management of Selected Invasive Alien Species on the African Continent FINAL REPORT (PDF), Global Invasive Species Programme, p. 7. CSIR Report Number: CSIR/NRE/RBSD/ER/2007/0044/C
 The 1884 dating given by R. L. Kluge (1978)[69] (also C. H. Stirton (1983)[64]) is refuted by Ashton et al. (1979), p. 303 as a mistake for the year it was introduced into the U. S., 1884 (year of the World's Fair in New Orleans, Louisiana). Kitunda (2017), pp. 107–108 cites Zimmermann, H. G. et al. (2007), that the plant was distributed at the 1904 St. Louis World's Fair, aka "Louisiana Purchase Exposition", and this was one possible route of transmission to S. Africa in 1910.[70]
 Hooker, William Jackson (1829) "#2932 Pontederia azurea. Large-flowered Pnotederia", Curtis's Botanical Magazine, New Series 3 (=Vol. 56)
 Thielke, Thilo (September 2, 2008). "Die grüne Pest" [The Green Pest]. Spiegel Online (in German). Retrieved September 2, 2008.
 Rezene, F. (2005). "Water Hyacinth (Eichhornia crassipes): A Review of its Weed Status in Ethiopia". Arem. 6: 105–111. Cited in Yirefu, F.; Tafesse, A.; Gebeyehu, T.; Tessema, T. (2007). "Distribution, Impact and Management of Water Hyacinth at Wonji-Shewa Sugar Factory" (PDF). Eth. J. Of Weed MGT. 1 (1): 41–52. Archived from the original (PDF) on February 22, 2014.
 Gopal & Sharma (1981), apud Petr, T. (2000) Interactions Between Fish and Aquatic Macrophytes in Inland Waters: A Review, p. 84
 Husain, Anwar (July 1969). "Silent Scourges of East Pakistan". Perspective. Vol. 3 no. 1. p. 261.
 Vietmeyer (1975), p. 67.
 Monsod (1979), p. 30.
 Helvetas Bangladesh (February 6, 2013). "How to do Floating Vegetable Garden-step by step". Retrieved March 21, 2019.
 Kadono (2004), p. 163.
 Ishii et al. (2001), p. 28.
 Ishii et al. (2001), pp. 29–30.
 "Hotei-aoi ほてい-あおい【布袋葵】", Kojien, 4th ed., 1991.
 Kaneko, Yukiko (2006). Chotto wa no aru kurashi ga nandaka totemo wakuwaku suru ちょこっと和のある暮らしが なんだかとてもワクワクする!. Subarusha. ISBN 978-4-883-99555-4.
 Marks, Simon (December 14, 2016). "Dutch breeders hit back at EU's invasive alien species ban". Politico. Retrieved September 10, 2020.
 "List of Invasive Alien Species of Union concern - Environment - European Commission". ec.europa.eu. Retrieved July 27, 2021.
 "REGULATION (EU) No 1143/2014 of the European parliament and of the council of 22 October 2014 on the prevention and management of the introduction and spread of invasive alien species".
 Li, Xuebao; Wu, Zhenbin; He, Guangyuan (May 1995). "Effects of low temperature and physiological age on superoxide dismutase in water hyacinth (Eichhornia crassipes Solms)". Aquatic Botany. 50 (2): 193–200. doi:10.1016/0304-3770(94)00417-k. ISSN 0304-3770.
 XIA, H; MA, X (May 2006). "Phytoremediation of ethion by water hyacinth (Eichhornia crassipes) from water". Bioresource Technology. 97 (8): 1050–1054. doi:10.1016/j.biortech.2005.04.039. ISSN 0960-8524. PMID 15982870.
 Twongo, T. (August 13, 2019). "Growing Impact of Water Hyacinth on Nearshore Environments on Lakes Victoria and Kyoga (East Africa)". The Limnology, Climatology and Paleoclimatology of the East African Lakes. Routledge. pp. 633–642. doi:10.1201/9780203748978-35. ISBN 978-0-203-74897-8. S2CID 202198793.
 Kong, Fanbin; Xiong, Kai; Zhang, Ning (September 29, 2014). "Determinants of Farmers' Willingness to Pay and Its Level for Ecological Compensation of Poyang Lake Wetland, China: A Household-Level Survey". Sustainability. 6 (10): 6714–6728. doi:10.3390/su6106714. ISSN 2071-1050.
 Jamal, Tazim (September 30, 2019). "Tourism ethics: a perspective article". Tourism Review. 75 (1): 221–224. doi:10.1108/tr-05-2019-0184. ISSN 1660-5373. S2CID 211444052.
 Villamagna, A. M.; Murphy, B. R. (2010). "Ecological and socio-economic impacts of invasive water hyacinth (Eichhornia crassipes): a review". Freshwater Biology. 55 (2): 282–298. doi:10.1111/j.1365-2427.2009.02294.x. ISSN 1365-2427.
 Wyk, E. van; Wilgen, B. W. van (January 1, 2002). "The cost of water hyacinth control in South Africa: a case study of three options". African Journal of Aquatic Science. 27 (2): 141–149. doi:10.2989/16085914.2002.9626585. ISSN 1608-5914. S2CID 218644199.
 Water Hyacinth. August 9, 2017. doi:10.1201/9781315151809. ISBN 9781315151809.
 Sarika, D.; Singh, Jiwan; Prasad, Ravi; Vishan, Isha; Varma, V. Sudharsan; Kalamdhad, Ajay S. (September 2014). "Study of physico-chemical and biochemical parameters during rotary drum composting of water hyacinth". International Journal of Recycling of Organic Waste in Agriculture. 3 (3): 9. doi:10.1007/s40093-014-0063-1. ISSN 2195-3228. S2CID 86070957.
 Villamagna, Amy; Murphy, Brian (August 27, 2009). "Ecological and socio-economic impacts of invasive water hyacinth (Eichhornia crassipes): a review". Freshwater Biology. 55 (2): 282–298. doi:10.1111/j.1365-2427.2009.02294.x.
 "Water Hyacinth". California State Parks: Division of Boating and Waterways. State of California: Division of Boating and Waterways. Archived from the original on November 14, 2014.
 Jiménez, Maricela. "Progress on water hyacinth (Eichhornia crassipes) management". Food and Agriculture Organization of the United Nations. Retrieved November 4, 2014.
 Jiménez, VM (November 2005). "Involvement of plant hormones and plant growth regulators on in vitro somatic embryogenesis". Plant Growth Regulation. 47 (2–3): 91–110. doi:10.1007/s10725-005-3478-x. S2CID 2458933.
 Sanders, Dearl; Jonhson, Seth; Kelso, Bill (Fall 2010). "Invasive Aquatic Weeds in Louisiana". Louisiana Agriculture. 53 (4): 34–37. Retrieved October 13, 2014.
 "Aquatic Weed Harvester". Aquarius Systems.
 "Vegetation Shredders". Aquarius Systems.
 Malik, Anushree (January 2007). "Environmental challenge vis a vis opportunity: The case of water hyacinth". Environment International. 33 (1): 122–138. doi:10.1016/j.envint.2006.08.004. PMID 17010439.
 "Scientists Release Biocontrol for Waterhyacinth". United States Department of Agriculture, Agricultural Research Service.
 "Our mass rearing team collected over 40... - Centre for Biological Control - CBC | Facebook". Facebook.
 "Sisonke". Center for Biological Control - Rhodes University. September 17, 2014. Retrieved November 11, 2020.
 National Research Council (1976). Making Aquatic Weeds Useful: Some Perspectives for Developing Countries. Washington, DC: The National Academies Press. doi:10.17226/19948. ISBN 978-0-309-33457-0. Retrieved November 15, 2017.
 Curtis, C.R.; Duke., J.A.(1982) An assessment of land biomass and energy potential for the Republic of Panama, vol. 3. Institute of Energy Conversion. Univ. Delaware. apud Duke (1983).
 Wolverton, B.C.; Barlow, R.M.; McDonald, R.C. (1976), Tourbier, J.; Pierson, R. W., Jr. (eds.), "17. Application of Vascular Aquatic Plants for Pollution Removal, Energy, and Food Production in a Biological System", Biological Control of Water Pollution, University of Pennsylvania Press, pp. 141–149, apud Wolverton & McDonald (1979), p. 7
 Wolverton, B.C.; McDonald, R.C. (1981) "Energy from vascular plant wastewater treatment systems – Eichhornia crassipes, Spirodela lemna, Hydrocotyle ranunculoides, Pueraria lobata, biomass harvested for fuel production", Economic Botany 35 (2), pp. 224–232, doi:10.1007/BF02858689, apud Duke (1983).
 Cultivation of new biomass resources. By K. Ueki and T. Kobayashi. 1981. Energy Develop. in Japan. 3(3):285–300. Cited in Duke (1983).
 Productivity and nutrient uptake of water hyacinth Eichhornia crassipes. By K.R. Reddy and J.C. Tucker. 1983. 1. Effect of nitrogenous source. Econ. Bot. 37(2):237–247. Cited in Duke (1983).
 The wealth of India. By C.S.I.R. (Council of Scientific and Industrial Research). 1948–1976. 11 vols. New Delhi. Cited in Duke (1983).
 Benemann, J.R. (1981) "Energy from fresh and brackish water aquatic plants", pp. 99–121. In: Klass, D.L. (ed.), Biomass as a non-fossil fuel source. ACS Symposium Series 144. ACS. Washington. Cited in Duke (1983).
 Misbahuddin, M.; Fariduddin, A.T.M. (2002). "Water Hyacinth Removes Arsenic from Arsenic-Contaminated Drinking Water". Archives of Environmental Health. 57: 516- 518.
 Fox, LJ; Struik, PC; Appleton, BL; Rule, JH; et al. (2008) Nitrogen phytoremediation by water hyacinth (Eichhornia crassipes (Mart.) Solms). Water Air Soil Pollut 194:199–207
 Zhou, W; Zhu, D; Tan, L; Liao, S; Hu, H; David, H; et al. (2007) Extraction and retrieval of potassium from water hyacinth (Eichhornia crassipes). Biores Tech 98:226–231
 Billore, SK; Bharadio, R; Kumar, A; et al. (1998) Potential removal of particulate matter and nitrogen through roots of water hyacinth in a tropical natural wetland. Curr Sci 74:154–156
 Ansari, Abid; Gill, Sarvajeet; Khan, Fareed; Ghauri, Naeem (2014). Phytoremediation Systems for the Recovery of Nutrients from Eutrophic Waters. Eutrophication: Causes, Consequences and Control. 2. pp. 239–248. doi:10.1007/978-94-007-7814-6_17. ISBN 978-94-007-7813-9.
 Niering, William A.; Olmstead, Nancy C. (1985) [1979]. The Audubon Society Field Guide to North American Wildflowers, Eastern Region. Knopf. p. 711. ISBN 0-394-50432-1.
 "UNKNOWN". Biology Briefs. BioScience. 26 (3): 224. March 1976. doi:10.2307/1297259. JSTOR 1297259. Cite uses generic title (help)
 Aguilo, Patricia; L'Esperance, Amanda; Mbau, Elizabeth; Palmer, Phillip; Patel, Asmita; Sparkman, Tim (May 10, 2007). "Attracting Investment to Kisumu: Opportunities and Challenges" (PDF). Columbia University. p. 78. Archived from the original (PDF) on September 16, 2012.
 Datta, S. C.; Banerjee, A. K. (1978). "Useful Weeds of West Bengal Rice Fields". Economic Botany. 32 (3): 302. doi:10.1007/BF02864704. JSTOR 4253961. S2CID 29531285.
 Habiba, Umma; Shaw, Rajbi (2012), Shaw, Rajib (ed.), "6. Bangladesh Experiences of Community-Based Disaster Risk Reduction", Community Based Disaster Risk Reduction, Emerald Group Publishing, p. 102, ISBN 978-0-857-24867-1
 "Eichhornia crassipes". Global Invasive Species Database.
 Idachaba, Achenyo (May 2015). "How I turned a deadly plant into a thriving business". TED.
 Nolad, W.J.; Kirmse, D.W. (May 1974). "The Papermaking Properties of Waterhyacinth" (PDF). Journal of Aquatic Plant Management (JAPM). 12: 90–97.
 Duke, J.A.; Wain, K.K (1981) Medicinal plants of the world. 3 vols.
 Oudhia, P. (Winter 2001). "Traditional medicinal knowledge about a noxious weed, jal kumbhi (Eichhornia crassipes), in Chhattisgarh (India)" (PDF). AQUAPHYTE Online. 21 (2). ISSN 0893-7702.
 Chai, TT; Ngoi, JC; Wong, FC (2013). "Herbicidal potential of Eichhornia crassipes leaf extract against Mimosa pigra and Vigna radiata". International Journal of Agriculture and Biology. 15 (5): 835‒842.
Bibliography	Edit
Barrett, Spencer C. H. (October 2004). "Waterweed Invasions". Scientific American. 261 (4): 90–97. doi:10.1038/scientificamerican1089-90. JSTOR 24987444.
Duke, J. (1983). Handbook of Energy Crops. Purdue University. (Complete List of References)
Gopal, Brij; Sharma, K. P. (1981). Water-hyacinth (Eichhornia Crassipes): The Most Troublesome Weed of the World. Hindasia.
Ishii, Takeshi; Ninjyou, Hiroyuki; Norinao, Hideki; Maeda, Hironobu; Yamashina, Youko (2001), "世界に分布するホテイアオイとその水質浄化並びに資源としての有効利用の研究(I)" [A Study on Water Hyacinth all over the World; The Usefulness for Water Purification and Agricultural (or Natural) Resources (I)], Water Science / Suiri Kagaku 水利科学 (in Japanese), 45 (2): 17–33, doi:10.20820/suirikagaku.45.2_17
Kadono, Yasuro (2004). "Alien aquatic plants naturalized in Japan: history and present status" (PDF). Global Environmental Research. 8 (2): 163–169.
Kitunda, Jeremiah Mutio (2017). A History of the Water Hyacinth in Africa: The Flower of Life and Death from 1800 to the Present. Lexington Books. ISBN 978-1-498-52463-6.
Klorer, John (1909), "The Water Hyacinth Problem", Journal of the Association of Engineering Societies, 42: 42–48
Monsod, Godofredo G. (1979). Man and the water hyacinth. Vantage Press. ISBN 9780533038244.
Penfound, Wm. T.; Earle, T. T. (October 1948). "The Biology of the Water Hyacinth". Ecological Monographs. 18 (4): 447–472. doi:10.2307/1948585. JSTOR 1948585.
Vietmeyer, Noel D. (1975). "Beautiful Blue Devil". Natural History. 84 (9): 65–73.
Webber, H. J. (1897). "The Water Hyacinth, and its Relation to Navigation in Florida". U. S. Dept. Agr. Div. Bot. Bulletin (18): 1–20.
Wolverton, Billy C.; McDonald, Rebecca C. (1979). "The Water Hyacinth: From Prolific Pest to Potential Provider". Ambio. Springer on behalf of Royal Swedish Academy of Sciences. 8 (1): 2–9. JSTOR 4312402.
External links	Edit
Wikimedia Commons has media related to Eichhornia crassipes.
Wikispecies has information related to Eichhornia crassipes.
Eichhornia crassipes
Eichhornia crassipes in West African plants – A Photo Guide.
Species Profile – Water Hyacinth (Eichhornia crassipes), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Water Hyacinth.
Eichhornia crassipes Israel Wildflowers and native plants
Practical uses of Water Hyacinth
IUCN Leaflet on E. crassipes in the context of Lake Tanganyika
"Water hyacinth", AquaPlant Profile
Last edited 15 hours ago by Invasive Spices
Wikipedia
වෙනත් ආකාරයකින් සටහන් නොකළහොත් CC BY-SA 3.0 යටතේ අන්තර්ගතය ලබා ගත හැකිය .
රහස්යතා ප්රතිපත්තිය භාවිත නියමඩෙස්ක්ටොප්

ආක්‍රමණික විශේෂ


Das Haus Heiligegeiststraße 4 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich im Stadtgebiet südlich des Quedlinburger Marktplatzes. Östlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Heiligegeiststraße 5 an. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Wohn- und Geschäftshaus eingetragen.

Architektur und Geschichte
Das Gebäude entstand 1904 durch den Architekten Max Schneck. Schneck baute auch mehrere andere Gebäude in der Umgebung, so auch das Haus Heiligegeiststraße 1. Bauherr des Gebäudes Heiligegeiststraße 4 war der Kaufmann Selmar Philippsborn. Die Neorenaissance-Architektur des Gebäudes lehnt sich an die Gestaltung herrschaftlicher Bauten der Renaissance an. Bemerkenswert ist die mit Quadern aus rotem Sandstein errichtete Fassade. Sie ist im Stil des Jugendstils gestaltet, zitiert jedoch Stilelemente vergangener Zeiten. So sind im Erdgeschoss Arkaden eingefügt. Dominiert wird das Haus durch seinen mächtigen polygonalen Turmerker. Weiterhin besteht ein Schweifgiebel, sowie ein Fachwerkerker. Die Fachwerkelemente wurden auf Drängen des städtischen Bauamtes eingesetzt.

Zumindest in den 1920er Jahren befand sich im Gebäude das Kaufhaus Wohlwert.

Literatur
 Falko Grubitzsch in: Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Sachsen-Anhalt. Band 1: Ute Bednarz, Folkhard Cremer u. a.: Regierungsbezirk Magdeburg. Neubearbeitung. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2002, ISBN 3-422-03069-7, S. 750.
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 128.

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Erbaut in den 1900er Jahren
Wohn- und Geschäftshaus in Quedlinburg
Heiligegeiststraße (Quedlinburg)
Quedlinburg

Heiligegeiststraße 4 (Quedlinburg)


Gürgen (Carpinus), Betulaceae (huşgiller) familyasından Carpinus cinsini oluşturan girintili grimsi kabuklu gövdelere sahip ağaç ya da ağaççıklara verilen ad.

Morfolojik özelikler
Ağaç veya bazen çalı formunda yaprak döken bitkilerdir. Kabuğu çatlaklı veya pürüzsüzdür. Kulakçıklar dökülür. Yapraklar almaşık dizilişli, kenarı düzensiz ve çift veya basit testere dişli ilerler. Erkek çiçek kümesi sarkık, başak-talkımlı, silindirik, kış aylarında tomurcuklarla çevrili, çok sayıda üst üste binen brakteler bulunur; braktesiz veya çiçek örtüsüz çiçekli; erkek organlar 3-12 adet, brakteler tabanında yerleştirilmiş; iplikçikler tepede çatallı; başçıklar 2 bölümlüdür, teka ayrık, ucu havlıdır. Dişi çiçek kümeleri uçta veya bodur sürgünlerin koltuğundan çıkar, salkımlı; çiçekler çiftli; brakteler yapraksı, düz, üst üste binmiş, tabanda 2 veya 3 lobludur. Fındıkçık damarlı, brakte lobları ile çevrili veya değildir.

Ostrya-Carpinus farklılığı
Ostrya ile yakından ilişkili olan Carpinus, pürüzsüz, gri, genellikle yivli gövdeleri ve her biri küçük üçgen bir fındıkçıktan oluşan kalabalık olmayan, yapraklı, 3 loblu brakte çiftlerinden oluşan salkımlı meyve durumlarıyla kolayca tanınır. Staminat (ama pistillat değil) kedicikler sonbaharda gelişir ve çiçeklenmeden önce kış boyunca tomurcukların içinde kalırlar (Ostrya'''da bunlar kış boyunca açığa çıkar). Pistillate kedicikler, ilkbahardaki ilk yeni büyümede üretilir.

 Kullanımı
Nispeten küçük ekonomik öneme sahip olan Carpinus, özellikle tokmak kafaları, alet kulpları, kaldıraçlar ve diğer küçük, sert ahşap nesnelerin yapımında kullanıldığı çok sert ahşabı için sınırlı bir kullanıma sahiptir.

 Türler
43 tür tanımlanmıştır.Carpinus betulus – Carpinus caroliniana – Carpinus chuniana – Carpinus cordata – Carpinus dayongiana – Carpinus faginea – Carpinus fangiana – Carpinus fargesiana – Carpinus firmifolia – Carpinus gigabracteatus – Carpinus hebestroma – Carpinus henryana – Carpinus insularis – Carpinus japonica – Carpinus kawakamii – Carpinus kweichowensis – Carpinus langaoensis – Carpinus laxiflora – Carpinus lipoensis – Carpinus londoniana – Carpinus luochengensis – Carpinus mengshanensis – Carpinus microphylla – Carpinus mollicoma – Carpinus monbeigiana – Carpinus omeiensis – Carpinus orientalis – Carpinus paohsingensis – Carpinus polyneura – Carpinus pubescens – Carpinus purpurinervis – Carpinus putoensis – Carpinus rankanensis – Carpinus rupestris – Carpinus shensiensis – Carpinus shimenensis – Carpinus tibetana – Carpinus tientaiensis – Carpinus tropicalis – Carpinus tsaiana – Carpinus tschonoskii – Carpinus turczaninovii – Carpinus viminea''

Kaynakça

Ağaçlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Gürgen


Dúo Coirón fue una banda chilena fundada en 1968 en la ciudad de Santiago, disuelta en 1973 luego del Golpe de Estado y vuelta a conformar en 2000 hasta 2002. Su líder fue el cantautor, folclorista y antropólogo Valericio Leppe, y entre sus integrantes figuraron reconocidos músicos tales como Fernando Carrasco y Pedro Yáñez. Pertenecientes a la llamada Nueva Canción Chilena, llegaron a publicar cuatro álbumes oficiales.

Inicios y exilio
Valericio Leppe, inmediatamente luego de retirarse de la agrupación Quelentaro en 1968, decide iniciar un proyecto propio. Para ello invita al joven Pedro Yáñez, a quien conoció en una peña folclórica en Santiago, y quien fuera el primer director musical y fundador de Inti-Illimani en 1967, a participar en lo que llamarían el Dúo Coirón. Más adelante se integrarían otros integrantes estables a la banda, tales como Fernando Carrasco, integrante de Barroco Andino, Huamarí y actualmente Quilapayún.

Durante esta etapa alcanzaron a grabar tres álbumes de estudio, dejando uno inconcluso llamado Leyendas de la cocina, que quedó paralizado producto del Golpe de Estado en Chile de 1973, que daría comienzo a la dictadura militar y con ello el período de exilio de Leppe en Europa.

Regreso a Chile
Leppe regresa a Chile en 1996, estableciéndose en Talca, ciudad cercana a su pueblo natal Pencahue. Entonces se contactó con Fernando Carrasco para reactivar la agrupación, logrando publicar de manera independiente el álbum Más allá de las palabras (2002), regrabación del inédito Leyendas de la cocina que no alcanzó en su momento a dar a luz. El mismo año del lanzamiento del álbum el dúo se disuelve. Dos años más tarde, el 20 de abril de 2004, fallece Leppe en la ciudad de Talca.

Integrantes
 Valericio Leppe: voz y guitarra (1968 - 1973 / 2000 - 2002)
 Pedro Yáñez: voz y guitarra (1968 - 1971)
 Eladio López: voz y guitarra (1971 - 1972)
 Fernando Carrasco: voz y guitarra (1972 - 1973 / 2000 - 2002)

Discografía
 1970 - El obligao
 1971 - Tamarugo y yerba buena
 1971 - Chúcaro y manso
 2002 - Más allá de las palabras

Referencias

Grupos de folclore de Chile
Grupos de música de los años 1960
Dúos de música de Chile

Dúo Coirón


Popstar Türkiye, Türkstar ve Popstar Alaturka gibi yarışmaların dünya çapındaki adı.

2001'de başlayan Birleşik Krallık televizyon dizileri
2001'de sona eren televizyon dizileri
2000'lerde Birleşik Krallık televizyon dizileri
Britanyalı yarışma programları
Medya imtiyazları

İdol serileri


Arkéa-Samsic er et UCI World Tour-hold. Holdet har sin hovedbase i Frankrig. Holdet blev stiftet i 2005.

Sæsoner

2023

Sejre

2022

Sejre

2021

Sejre

2020

Sejre

2019

Sejre

2018

Eksterne henvisninger

Cykelhold fra Frankrig
Etableret i 2005

Arkéa-Samsic


Film ile aynı ismi taşıyan albüm, Columbia Records tarafından 1972 yılında çıkarıldı.
Müziklerin besteleri Nino Rota'ya ait.

 . "Main Title" - 3:04
 . "I Have But One Heart" (Johnny Farrow ve Marty Symes) - 2:57 (Al Martino)
 . "The Pickup" - 2:56
 . "Connie's Wedding" (Carmine Coppola) - 1:33
 . "The Halls Of Fear" - 2:12
 . "Sicilian Pastorale" - 3:01
 . "Love Theme From The Godfather" - 2:41
 . "The Godfather Waltz" - 3:38
 . "Apollonia" - 1:21
 . "The New Godfather" - 1:58
 . "The Baptism" - 1:49
 . "The Godfather Finale" - 3:50

1
1972 albümleri
En İyi Orijinal Film Müziği Grammy Ödülü sahipleri

Baba (albüm)