Ljestvice i sastavi skupina hrvatske košarkaške B-1 lige za sezonu 1994./95., koja je predstavljala treći stupanj hrvatske košarkaške lige za muškarce.

Centar

Plava skupina

 Izvori:
 30 godina KK "Novska"

Zapad

 Izvori:
 kkrovinj.hr, B-1 liga Zapad 1994./95.
 kkrovinj.hr, Povijest kluba - godina 1994/95

Unutarnje poveznice
 B-1 Hrvatska košarkaška liga
 A-1 liga 1994./95.
 A-2 liga 1994./95.
 Kup Hrvatske 1994./95.

Vanjske poveznice

Izvori

1994-95
m-3-B-1

B-1 Hrvatska košarkaška liga 1994./95.


Langkasuka var et gammelt malaysisk (hinduistisk, buddhistisk) kongerige, der ligger på Malayahalvøen. Navnet er sanskrit-oprindelse; det menes at være en kombination af langkha i betydningen "glødende land" og -sukkha i betydningen "lyksalighed". Kongeriget, sammen med Ældre Kedah, er sandsynligvis blandt de tidligste kongeriger grundlagt på den malaysiske halvø. Den nøjagtige placering af kongeriget er omstridt, men arkæologiske opdagelser i Yarang nær Pattani i Thailand peger på et sandsynligt sted. Riget antages at være blevet grundlagt i 2. århundrede e.Kr.

Ifølge legenden givet i Kedah-annalerne blev kongeriget grundlagt og navngivet af Merong Mahawangsa. Et andet forslag tyder på, at navnet kan have været afledt af langkha og Ashoka, den legendariske mauriske hinduiske kriger, som efterhånden blev pacifist efter at have overtrukket idealerne i buddhismen, og at de tidlige indiske kolonisatorer af den malaysiske muslimske navn kaldte kongeriget Langkasuka til hans ære. Kinesiske historiske kilder gav nogle oplysninger om kongeriget og omtaler en konge, Bhagadatta, der sendte udsendinge til den kinesiske hof.

Historiske optegnelser

Den tidligste og mest detaljerede beskrivelse af kongeriget kommer fra det kinesiske Liangdynastis (502-557) annaler Liangshu, som refererer til kongeriget "Lang-ya-xiu" (kinesisk: 狼牙 脩, Lang-gga-siu i Hokkien ) grundlagt i 2. århundrede e.Kr. Ifølge Liangshu var "Lang-ya-xiu" eller Langkasukas udstrækning tredive dagsrejser fra øst til vest og tyve fra nord til syd, beliggende i en afstand af 24.000 li fra Guangzhou. Det nævner, at Aloestræ (Aquilaria) og kamfer var rigelige i riget, og dets hovedstad blev beskrevet som omgivet af mure for at danne en by med dobbelte porte, tårne og pavilloner. Både mænd og kvinder i Langkasuka siges at bære saronger med deres torsoer (kroppe) bare og deres hår løst, omend kongen og højtstående embedsmænd dækkede skuldrene med klæde og havde guldøreringe og bælter af guldkabel. Kvinder med høj status indpakket sig i klæde og havde juvelbesmykkede korsetter. Det gives yderligere oplysninger om nogle af landets konger og vedrører også en historie om kongerækken:

"Når kongen går ud, rider han på en elefant. Han er ledsaget af bannere, flue-vifter, flag og trommer, og han holder sig i skygge med en hvid parasol. Vagtsoldaterne er udvalgte. Indbyggerne i landet siger, at deres stat blev grundlagt mere end fire hundrede år siden. Efterfølgende blev efterkommerne svagere, men i kongens hus var der en dygtig mand, som befolkningen vendte sig til. Da kongen hørte om det, fængslede han denne mand, men hans kæder bristede uforklarligt. Kongen tog ham for et overnaturligt væsen, og han vovede ikke at skade ham og forviste ham fra landet, hvorefter han flygtede til Indien. Kongen af Indien gav ham sin ældste datter i ægteskab. Ikke længe efter, da kong Lang-ya døde, kaldte de ledende ministre ham tilbage fra eksilet og gjorde ham til konge."
- Liangshu, oversættelse af Paul Wheatley.

Denne konge regerede derefter i mere end 20 år. Han blev efterfulgt af sin søn, kong Bhagadatta, der sendte den første ambassadør til Kina i 515.

Transkriptionen af kongerigets navn ændrede sig over tid i de kinesiske optegnelser. I det sene syvende århundrede nævnte den buddhistiske munk Yi Jing et møde mellem tre kinesiske munke, der boede på et sted ved navn Lang-jia-shu (郎 伽 戍).

Et værk fra Song-dynastiet, Zhu fan zhi (udgivet i 1225), giver en beskrivelse af Ling-ya-si-jias land (凌 牙 斯加). Det nævner, at dets folk skar deres hår af og indpakker sig i et stykke klæde, der indeholder elefantstødtand, næsehornshorn, forskellige slags træ og kamfer, og at deres købmænd handlende med vin, ris, silke og porcelæn. Det siger også, at landet hylder et land, der hedder Sanfoqi, som ofte fortolkes som Srivijaya.

Langkasuka blev kendt som "Long-ya-xi-jiao" i Daoyi Zhilüe fra Yuan-dynastiet (1279-1368); [10] og "Lang-xi-jia" (狼 西加) under Ming-dynastiet (1368-1644), som markeret på Mao Kun-kortet fra admiral Zheng He. Daoyi Zhilüe nævner, at indfødte i Langkasuka fremstiller salt fra havvand og fermenteret risvin og producerer hjelme af elfenben fra næsehornsfugle, lakatræ, honning og gharutræ. Folket bar bomuldstøj fra Filippinerne og dekoreret klæde fra Indien og lokale producenter.

Landet hedder "Langkasuka" i den malayiske tekst Hikayat Merong Mahawangsa, og blev omtalt som "Lengkasuka" i det japanske digt Nagarakretagama. Tamilske kilder kalder det "Ilangasoka" og omtaler det som en af Rajendra Cholas erobringer under dennes ekspedition mod Srivijaya-imperiet. Det blev beskrevet som et rige, der var "uberørt i voldsomme kampe". Thai-kilder omtaler ikke Langkasuka, men Pattani blev identificeret som en af de tolv Naksat byer under ledelse af Nakhon Si Thammarat i thailandske krøniker.

Historie
En kort oversigt over Langkasukas historie kan bestemmes ud fra de begrænsede historiske kilder. Riget antages at have været grundlagt nogen tid tidligt i det 2. århundrede e.Kr. Derefter gennemgik det en periode med tilbagegang på grund af udvidelsen af Funan i begyndelsen af 3. århundrede. I det 6. århundrede oplevede det en genopblussen og begyndte at sende udsendinge til Kina. Kong Bhagadatta etablerede de første forbindelser med Kina i 515 e.Kr., med yderligere ambassader sendt i 523, 531 og 568. Ved det 8. århundrede var det sandsynligvis kommet under kontrol af det fremvoksende Srivijaya-imperium I 1025 blev det angrebet af kong Rajendra Cholas hærer i dennes kampagne mod Srivijaya. I det 12. århundrede var Langkasuka en lydstat under Srivijaya, og omkring det 15. århundrede blev den erstattet af Pattani-kongeriget.

Beliggenhed

Kinesiske og arabiske kilder placerede det gamle kongerige på østkysten af den malaysiske halvø. Xin Tangshu (Den nye Tangbog) anførte, at Langkasuka grænser op til Pan Pan-riget, og et kort i forbindelse med Ming-dynastiets militære traktat med Wubei Zhi lokaliserer det syd for Songkla nær Pattani-floden. En arabisk tekst fra det 15. århundrede placerer ligeledes kongeriget syd for Songkla. Den eneste modstridende information kommer fra en senere malayisk tekst Hikayat Marong Mahawangsa, som placerede staten på vestkysten som forgængeren til det moderne Kedah, selv om dens suverænitet havde nogen tilknytning til Pattani. Kinesiske, arabiske og indiske kilder anser alle, at Kedah og Langkasuka er separate geografiske enheder. Det javanesiske digt Nagarakretagama placerede det nord for Saiburi, hvilket synes at antyde, at det oprindeligt var placeret på vestkysten, men blev overført senere mod øst.

I 1961 konkluderede geologen og historikeren Paul Wheatley, at Langkasuka skulle have ligget tæt på den moderne by Pattani. Den franske arkæolog og historikeren Michel Jacq-Hergoualc'h var enig og foreslog den tidligere flodmunding af Pattani-floden nær Yarang som den sandsynlige placering af Langkasuka. Han foreslog også, at hele området mellem Pattani, Saiburi og Yala kan være en del af Langkasuka. Moderne arkæologiske udforskninger har afdækket ruiner nær Yarang, en landsby femten kilometer syd for Pattani, som kan være af byen beskrevet i Liangshu. Byen var beliggende inden for landet 10 mil fra kysten og forbundet med floderne, der fører til havet via kanaler. Tilsanding af vandvejene kan have bidraget til dens tilbagegang.

Arkæologi

Adskillige arkæologiske ekspeditioner blev udført i 1960'erne for at finde Langkasuka efter forslag fra Paul Wheatley af dets sandsynlige beliggenhed. I 1963 ledede Stewart Wavell en Cambridge-ekspedition for at finde Langkasuka og Tambralinga, og detaljerne i denne ekspedition er beskrevet i bogen The Naga King's Daughter.

En arkæologisk undersøgelse af Yarang-området begyndte i 1989 af Thailands Fine Arts Department. Størstedelen af ruinerne lå samelede i nærheden af en landsby kaldet Ban Wat, og kan have dannet kernen i byen. Andre lå spredt videre mod nord i Ban Jalæ, og et par mere ved Ban Prawæ. Ved udgravningerne blev fundet forskellige buddhistiske bygninger og genstande, herunder votivtavler og -skulpturer, hvilket indikerer en stærk buddhistisk tilstedeværelse i kongeriget. Genstrande relateret til hinduistisk tilbedelse blev også fundet.

Mange kinesiske og arabiske mønter lavet af bronze er blevet fundet i regionen, en indikation af kongeriget kommercielle aktivitet. Der er også fundet to sølvmønter fra Sassanidedynastiet.

Noter

Malaysia

Langkasuka


A Terceira Liga de 2022–23, também conhecida como Liga 3, será a 2ª edição da recente competição estreada em 2021-22. Ocupa o 3º Nível do futebol em Portugal e será disputada por 24 equipas.

Formato
Esta competição consistirá numa primeira fase com todas as equipas que então passarão para uma série de promoção ou despromoção dependendo de seu desempenho.

1ª fase

Na primeira fase, os 24 clubes serão divididos em duas séries (A e B) de 12 equipas, de acordo com critérios geográficos. Em cada série, as equipas jogam umas contra as outras em jornadas sucessivas a duas mãos. As quatro equipas mais bem colocadas de cada uma das séries avançarão para a série de promoção e as 8 últimas equipas de cada série seguirão para a série de despromoção.

Fase de promoção

As oito equipas classificadas serão divididas em duas séries de 4 equipas, jogando umas contra as outras em jornadas sucessivas a duas voltas. Os vencedores de cada série serão automaticamente promovidos à Segunda Liga de 2022–23 e disputarão a final em campo neutro para determinar o campeão. As segundas equipas melhor colocadas irão disputar um playoff, cujo vencedor enfrentará o 16º classificado da Segunda Liga de 2021–22 pela última vaga da Segunda Liga. Nesta fase as equipas estarão divididas da seguinte forma:

Fase de Despromoção

As 8 últimas equipas de cada série serão divididas em quatro séries de 4 equipas, jogando umas contra as outras a duas voltas. As equipas iniciarão a segunda fase com pontos de bónus consoante a classificação na primeira fase: os equipas classificado em 5º começarão a 2ª fase com 8 pontos, em 6º com 7 pontos e assim sucessivamente até que as equipas que terminaram em 12º irão começaer com apenas 1 ponto. As duas últimas equipas de cada série serão despromovidas para o Campeonato de Portugal.

Participantes

1ª fase
Na primeira fase, os 24 clubes foram divididos em duas séries (A e B) de 12 equipas, de acordo com critérios geográficos.

Série A

|}

Série B

|}

2ª fase

Fase de Subida
Na fase de subida, os 8 clubes foram divididos em duas séries (1 e 2) de 4 equipas.

Série 1

|}

Série 2

|}

Play-off promoção
O Länk Vilaverdense disputou um play-off com o Braga B a 2 mãos para decidir a equipa a participar no play-off de acesso à Segunda Liga de 2023–24.

Primeira mão

Segunda mão

Länk Vilaverdense venceu a eliminatória por 4–1.

Fase de Manutenção
Na fase de manutenção, os 16 clubes foram divididos em quatro séries (1 a 4) de 4 equipas.

Série 1

|}

Série 2

|}

Série 3

|}

Série 4

|}

3ª fase

Apuramento de Campeão
No apuramento de campeão, os clubes vencedores dos grupos da fase de subida disputaram, em campo neutro, o título de campeão da Liga 3.

Equipas por Associação de Futebol

Ver também
 Primeira Liga de 2022–23
 Segunda Liga de 2022–23
 Campeonato de Portugal de 2022–23
 Taça de Portugal de 2022–23
 Taça da Liga de 2022–23

Futebol de 2022 em Portugal
Futebol de 2023 em Portugal
2022–23

Terceira Liga de 2022–23


An Festuca acamptophylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni St.-yves, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca acamptophylla in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca acamptophylla


A caça furtiva em Mayotte, visa principalmente tartarugas, uma espécie ameaçada.

Descrição

Ver também
 Crime ambiental
 Extinção

Ligações externas
 Sea Shepherd

Sociedade de Mayotte
Caça

Caça furtiva em Mayotte


Theodor Eduard Nietner, genannt Theodor I. Nietner (* 3. Dezember 1790 in Schönholz; † 28. Dezember 1871 in Potsdam) war ein Königlicher Hofgärtner in Schloss Paretz und Niederschönhausen.

Leben und Wirken
Der aus einer Gärtnerfamilie stammende Theodor Nietner war der Sohn des Planteurs in Schönholz, später Hofgärtner in Niederschönhausen, Christian Nietner und der Sarah Eva Catharina, geborene Rolandt oder Ruhlandt, Tochter eines Unteroffiziers der Garde.

Seine Lehrzeit absolvierte Nietner von 1806 bis 1809 im Garten des "Gräflich Reußischen Palastes" in Berlin, der unweit des Potsdamer Tors an der Leipziger Straße lag. Anschließend ging der 19-Jährige auf Wanderschaft, die ihn nach Paris und Renneville führte. Das im Hofgärtnermuseum des Schlosses Glienicke aufbewahrte Zeugnis, das der Bürgermeister von Renneville ausgestellt hatte, bescheinigt Nietner gutes Betragen […], ohne auf Details von Nietners Tätigkeit einzugehen. Zurück in Preußen, erhielt er ab 1811 eine Gehilfenstelle bei seinem Vater in Niederschönhausen und nahm von 1813 bis 1815 als Freiwilliger an den Befreiungskriegen teil.

Der Sohn einer angesehenen Hofgärtnerfamilie besuchte 1816 als Gasthörer die Berliner Universität, wo er an wissenschaftlichen Seminaren in den Fächern Botanik und Zoologie teilnahm. Im darauffolgenden Jahr ermöglichte ihm ein Reisestipendium Friedrich Wilhelms III. die Weiterbildung in den Garten- und Parkanlagen in Wien, Neapel, Haarlem und England. Nach der Rückkehr 1820 bekam er eine Gehilfenstelle im Potsdamer Neuen Garten zugewiesen, den Hofgärtner Johann Friedrich Morsch (1765–1834) verwaltete.

Um in den königlichen Gärten auf die nächsthöhere Stelle des Obergehilfen kommen zu können, musste Nietner aufgrund einer Neuregelung eine schriftliche Prüfung ablegen. Dieses erste Examen mit wissenschaftlichem Anspruch, das Peter Joseph Lenné kurz zuvor durchgesetzt hatte, fand im Herbst 1820 statt. Die ersten Prüflinge waren Nietner und Carl Julius Fintelmann. Mit bestandenem Abschluss durften sie sich "Obergehilfe" nennen und hatten das Anrecht auf eine Hofgärtnerstelle.

Als im April 1822 der Hofgärtner der Plantagen im Park Sanssouci, Wilhelm Sello, starb, übernahm Nietner vorübergehend dessen Amt, bis im Juli desselben Jahres der Nachfolger Carl Handtmann (1776–1852) aus Paretz eintraf.  Nietner erhielt nun die frei gewordene Hofgärtnerstelle in Paretz, dem ehemaligen Sommersitz Friedrich Wilhelms III. und der Königin Luise. Nach zehn Jahren übergab er das Amt 1832 an Gustav I. Adolph Fintelmann und folgte der Berufung auf den Sommersitz der Fürstin Liegnitz nach Niederschönhausen, wo er bis zu seiner Pensionierung 1870 tätig war. In seinem neuen Wirkungsbereich spezialisierte er sich auf Gemüsezucht sowie Treiberei und legte mit besonderem Eifer eine große Sammlung Eriken an.

In Anerkennung seiner Verdienste verlieh ihm Wilhelm I. am 19. März 1863 den Roten Adlerorden III. Klasse und ehrte ihn am 3. April 1867 mit dem Titel "Oberhofgärtner".

Mitgliedschaften
In dieser Zeit gehörte es für einen Hofgärtner zur Selbstverständlichkeit, einem Gartenbauverein oder naturkundlichen Verein beizutreten, die Mitte des 19. Jahrhunderts zahlreich gegründet wurden. Die Mitgliedschaft bot nicht nur Kontakt- und Informationsmöglichkeiten, sondern förderte durch die Weitergabe eigener Kenntnisse auch die gesellschaftliche Anerkennung.

Bereits als Gartengehilfe war Nietner am 1. Dezember 1818 der heute noch existierenden "Wetterauischen Gesellschaft für die gesamte Naturkunde zu Hanau" als korrespondierendes Mitglied beigetreten. Ebenso wurde er am 1. August 1846 in der "Böhmischen Gartenbau-Gesellschaft" in Prag aufgenommen und am 28. Mai 1846 in der "Flora – Königlich Sächsische Gesellschaft für Botanik und Gartenbau zu Dresden". Eine weitere Mitgliedschaft erfolgte nach Gründung des "Akklimatisations-Vereins für die Königlich Preußischen Staaten" 1857 in Berlin.

Schriftstellerische Tätigkeiten
Neben zahlreichen Aufsätzen in Gartenzeitschriften beteiligte sich Nietner auch an dem von Peter Joseph Lenné zwischen 1837 und 1842 herausgegebenen Nachschlagewerk "Handbibliothek für Gärtner und Liebhaber der Gärtnerei". In dem dreizehn Bände umfassenden Werk, das die Erfahrungen von Hofgärtnern und Botanikern allgemeinverständlich wiedergab, wurde Nietners "Küchengärtnerei" im ersten, 1837 erschienenen Band  veröffentlicht. 1842 folgte eine eigene Publikation über Erdbeerzucht.

Für die Zeitschriften "Verhandlungen  des Vereins zur Beförderung des Gartenbaues in den Königlich Preußischen Staaten", des gleichnamigen "Berliner Gartenbauvereins" (Kurzform), schrieb er Aufsätze über Zier- und Nutzpflanzen. Ebenso verfasste er Texte für die von Christoph Friedrich Otto und Albert Gottfried Dietrich herausgegebene "Allgemeine Gartenzeitung". Außerdem übersetzte er Artikel aus ausländischen Fachzeitschriften, da er über gute Fremdsprachenkenntnisse verfügte.

Familie

Theodor I. Nietner heiratete 1822 in Potsdam die aus einer Gärtnerfamilie stammende Charlotte Luise Albertine, genannt Berta (auch Bertha), geborene Sello (1803–1835), Tochter des Hofgärtners Ludwig Sello. Mit ihr hatte er sechs Kinder, von denen drei Söhne den Gärtnerberuf erlernten. Der 1823 geborene Theodor II. war später Hofgärtner in Potsdam. Der 1828 geborene Johannes erforschte die Pflanzenwelt auf Ceylon und siedelte sich dort als Eigentümer einer Kaffeeplantage an. Nach dem Tod seiner Ehefrau ging Nietner mit Auguste Schneider (1813–1872) eine zweite Ehe ein.

Als Theodor I. Nietner 1871 mit 81 Jahren starb, wurde er, wie auch seine erste Ehefrau Berta und die am 2. März 1872 verstorbene zweite Ehefrau Auguste, auf dem Friedhof in Niederschönhausen beigesetzt. Die von ihrem Schwager Ludwig Persius entworfene Grabstele für Berta Nietner kam 1871/1872 für Theodor und Auguste Nietner als Kopie hinzu. Nach 1945 wurden die im klassizistischen Stil gestalteten Stelen auf den sogenannten "Sello-Friedhof" überführt, den sein Schwager Hermann Sello 1844 als privaten Familienfriedhof auf dem Bornstedter Friedhof angelegt hatte. Die Grabmäler stehen heute im südlichen Bereich des "Sello-Friedhofs".

Siehe auch
Stammtafel der Gärtnerfamilie Nietner (Auszug)

Literatur
 Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg (Hrsg.): Preußisch Grün. Hofgärtner in Brandenburg-Preußen. Henschel, Potsdam 2004, ISBN 3-89487-489-9.

Einzelnachweise

Gärtner
Theodor 01
Deutscher
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Geboren 1790
Gestorben 1871
Mann

Theodor I. Nietner


Područna nogometna liga Varaždin , također i kao  Područna liga - Sjever, Varaždinska nogometna liga  za sezonu 1975./76. Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Sloboda" iz Varaždina.

Ljestvica

 Ladanje – danas podijeljeno na Donje Ladanje i Gornje Ladanje. "Metalac" (danas "Rudar 47") je iz Donjeg Ladanja

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Za prvaka SNP Varaždin
{|
|Sloboda Varaždin  || || – || ||'Rudar Mihovljan || ||1:1, 1:1 (3:5 11 m) ||
|}"Rudar" iz Mihovljana prvak Saveza nogometnog područja (SNP) Varaždin''

 Izvori:

Poveznice

Izvori
 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 94
 Franjo Novak, Zvonko Gerić: NK Podravina : Ludbreg : [1919.-2009.], Ludbreg, 2011., , str. 96-97

1975-76 Varaždin
Varaždin

Područna nogometna liga Varaždin 1975./76.


Općinska A nogometna liga Daruvar je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1981./82.
Dotadašja Općinska nogometna liga Daruvar je podijeljena na dvije lige – Općinsku A ligu i Općinsku B ligu. U Općinskoj A ligi su nastupali klubovi koji su imali i sastav u pionirskoj konkurenciji.
Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bio klub "Sokol" iz Sokolovca.

Sustav natjecanja
6 klubova je igralo dvokružnu ligu (20 kola).

Ljestvica

 Daruvarski Brestovac – također iskazan kao Brestovac Daruvarski
 Mala Maslenjača – tada samostalno naselje, od 2001. dio naselja Maslenjača

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Općinska B liga Daruvar 1981./82.
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1981./82.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Jednota : organ Svazu čechu a Slovaku v SR Horvatsku
  library.foi.hr, "Jednota", br. 24/1982 (1959), god. 37, izdano 12. lipnja 1982., str. 17 (20. kolo i ljestvica), preuzeto 17. prosinca 2022.

1981-82 A
Daruvar A

Općinska A nogometna liga Daruvar 1981./82.


Ahmet Hamdi Tanpınar (23 Haziran 1901, İstanbul - 24 Ocak 1962, İstanbul), Türk şair, romancı, deneme yazarı, edebiyat tarihçisi, siyasetçi ve akademisyendir.

Cumhuriyet neslinin ilk öğretmenlerinden olan Ahmet Hamdi Tanpınar; "Bursa'da Zaman" şiiri ile geniş bir okuyucu kitlesi tarafından tanınmış bir şairdir. Şiir, hikâye, roman, deneme, makale, edebiyat tarihi gibi birçok türe yönelen Tanpınar, "Yirmi Beş Senenin Mısraları" adı altında beş yazılık bir deneme serisi de yayımlamıştır.

TBMM VII. dönem Maraş milletvekilidir.

Hayatı
23 Haziran 1901'de Şehzadebaşı'nda doğdu. Babası Gürcü asıllı Hüseyin Fikri Efendi, annesi Nesime Bahriye Hanım'dır. Tanpınar, ailenin üç çocuğundan en küçüğüdür. Çocukluğu, kadı olan babasının görev yaptığı Ergani, Sinop, Siirt, Kerkük ve Antalya'da geçti. Annesini Kerkük'ten yaptıkları bir yolculuk sırasında 1915'te tifüsten kaybetti. Lise öğrenimini Antalya'da tamamladıktan sonra yükseköğrenim için 1918'de İstanbul'a gitti.

Halkalı Ziraat Mektebinde bir yıl yatılı olarak okuduktan sonra lise öğrencisiyken şiirlerinden tanıdığı Yahya Kemal Beyatlı'nın etkisiyle 1919 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesine girdi. Burada başta Yahya Kemal olmak üzere Mehmed Fuad Köprülü, Cenab Şahabeddin, Ömer Ferit Kam, Babanzâde Ahmed Naim gibi hocaların derslerine devam etti. 1923 yılında Şeyhî'nin "Hüsrev ü Şirin" başlıklı mesnevîsi üzerine yazdığı lisans teziyle edebiyat fakültesinden mezun oldu.

1923'te Erzurum Lisesinde edebiyat öğretmenliğine başlayan Tanpınar 1926'da Konya Lisesinde, 1927'de Ankara Lisesinde, 1930'da Ankara Gazi Terbiye Enstitüsünde ve 1932'de İstanbul'daki Kadıköy Lisesinde öğretmenlik yaptı. Gazi Orta Muallim Mektebine bağlı Mûsiki Muallim Mektebinin diskoteğinde yer alan plaklar ve okulda görevli Alman hocalar sayesinde klasik batı müziği ile tanıştı. Güzel Sanatlar Akademisindeki dersleri de batı plastik sanatlarına karşı ilgisini uyandırdı.

Bu dönemde yeniden şiir yayımlamaya başladı. 1926'da Millî Mecmua'da yayımlanan "Ölü" şiirinden sonra 1927 ve 1928 yıllarında ("Leylâ" şiiri hariç) hepsi Hayat dergisinde olmak üzere toplam yedi şiir yayımladı. İlk yazısı ise 20 Aralık 1928'de yine Hayat dergisinde çıktı.

Şiir dışında ikinci bir çalışma alanı olarak çeviriye başlayan Ahmet Hamdi'nin 1929 yılında biri E.T.A. Hoffmann'dan ("Kremon Kemanı"), diğeri ise Anatole France'tan ("Kaz Ayaklı Kraliçe Kebapçısı") olmak üzere iki çevirisi yine aynı dergide yayımlandı.

1930 yılında Ankara'da toplanan Türkçe ve Edebiyat Muallimleri Kongresinde, Osmanlı edebiyatının tedrisattan kaldırılması ve okullarda edebiyat tarihinin, Tanzimat'ı başlangıç kabul ederek okutulması gerektiğini söyleyen Tanpınar, kongrede önemli tartışmaların doğmasına sebep oldu. Aynı yıl Ahmet Kutsi Tecer ile beraber Ankara'da Görüş dergisini çıkarmaya başladı.

1932 yılında Kadıköy Lisesine atanması üzerine İstanbul'a döndü. Ahmed Hâşim'in vefâtıyla boşalan "estetik mitoloji" derslerini vermek üzere 1933'te Sanayi-i Nefise'ye tâyin edildi. Tanzimat'ın 100. yıldönümü dolayısıyla 1939'da eğitim bakanı Hasan Âli Yücel'in emriyle edebiyat fakültesi bünyesinde kurulan "19'uncu asır Türk edebiyatı" kürsüsüne, doktorası olmadığı hâlde, "yeni Türk edebiyatı profesörü" olarak atandı ve Tanzimat'tan sonraki Türk edebiyatının tarihini yazmakla görevlendirildi. Hazırladığı edebiyat tarihinin de etkisiyle 1940'lı yıllarda yazı faaliyetlerini yeni Türk edebiyatı etrafında şekillendirdi. Kitap tanıtım yazıları ve İslam Ansiklopedisi'ne maddeler yazdı. 1940 yılında 39 yaşındayken Kırklareli'nde topçu teğmeni olarak askerliğini yaptı.

1943-1946 yılları arasında Maraş milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde bulundu. 1946 seçimlerinde parti tarafından aday gösterilmeyince bir süre Millî Eğitim Bakanlığı'nda müfettişlik yaptı. 1948'de akademideki estetik hocalığına ve 1949'da Edebiyat Fakültesindeki kürsüsüne döndü.

1953'te edebiyat fakültesi, Tanpınar'ı altı aylığına Avrupa'ya gönderdi. 1955'te Paris Filmoloji Kongresi'ne katılmak üzere üç haftalığına, 1955'te Venedik Sanat Tarihi Kongresi'ne katılmak üzere bir aylığına, 1957'de Münih Müsteşrikler Kongresi'ne katılmak üzere yine bir haftalığına, 1958'de Venedik'te gerçekleşen felsefe kongresine katılmak üzere bir haftalığına yurt dışına çıktı. 1959'da edebiyat tarihinin ikinci cildi için kaynak toplamak üzere Rockefeller bursuyla bir yıllığına yeniden Avrupa'ya gitti. Yurtdışı seyahatlerinde İngiltere, Belçika, Hollanda, İspanya, İtalya, Almanya ve Avusturya'yı gezerek görme imkânı buldu.

Sağlığı gittikçe bozulan Ahmet Hamdi Tanpınar, 23 Ocak 1962 tarihinde geçirdiği kalp krizi neticesinde İstanbul'da 60 yaşında vefât etti. Cenaze namazı Süleymaniye Camii'nde kılındı ve Rumelihisarı Âşiyân Mezarlığı'nda Yahya Kemal'in mezarının yanı başına defnedildi. Mezartaşına meşhur "Ne İçindeyim Zamanın" şiirinin ilk iki mısrası yazılmıştır:"Ne içindeyim zamanınNe de büsbütün dışında..."Ahmet Hamdi Tanpınar Gayri Menkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu, Yahya Kemal'i Sevenler Derneği ve Fransa'daki Marcel Proust Dostları Derneği üyesiydi.

Edebî hayatı
Yahya Kemal, onun şiir zevkinin, millet ve tarih hakkında görüşlerinin oluşmasında önemli rol oynadı. Celâl Sahir Erozan'ın bir şiir ve hikâye toplamı şeklinde yayımladığı seriden "Altın Kitap"'taki "Musul Akşamları", yayımladığı ilk şiir oldu (Temmuz 1920). Daha sonraki şiirleri Dergâh, Millî Mecmua, Anadolu Mecmuası, Hayat, Görüş, Yeni Türk Mecmuası, Varlık, Kültür Haftası, Ağaç, Oluş, Ülkü, İstanbul, Aile, Yeditepe gibi kültür ve edebiyat dergilerinde yayımlandı. Yahya Kemal'in çıkardığı Dergâh'ta 1921-1923 arasında 11 şiiri yayımlandı. En tanınmış şiiri olan "Bursa'da Zaman"ın ilk hâli "Bursa'da Hülya Saatleri" başlığıyla 1941'de Ülkü mecmuasında yayımlandı. Vefâtına yakın zamanda yaptığı bir seçimle "Şiirler" adıyla basılan kitabına otuz yedi şiirini aldı. Bu eser, Tanpınar'ın ilk ve tek şiir kitabıdır. Bu esere alınmasını uygun bulduğu şiirlerin hepsi hece vezniyledir. Vefâtından sonra İnci Enginün tarafından bir araya getirilen ve "Bütün Şiirleri" başlıklı antolojide 74 şiir bulunmaktadır.

1930'da ilk makalesi "Şiir hakkında" yayımlandı.

Bir bilim insanı olarak "XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi" adlı eseriyle edebiyat tarihçiliğine yeni bir görüş ve bakış açısı getirmiştir. Hem bu eserde, hem de diğer edebiyat yazılarında ayrıntılara büyük önem vermiş, edebî şahsiyetler ile metinler hakkındaki şâirâne üslubunu belgelere dayanan bilimsel bir tarih anlayışıyla harmanlamıştır. Bu eser iki cilt hâlinde düşünülmüş, fakat tamamlanamamıştır. Yayımlanan birinci cilt, Tanzimat'tan başlayıp 1885'e kadar olan dönemi ele almaktadır.

İkinci kitabı olan "Namık Kemal Antolojisi"ni 1942 yılında yayımladı. 1943'te öykülerini içeren "Abdullah Efendinin Rüyaları"'nı yayımladı. Bu, onun basılı ilk edebiyat yapıtıdır. Aynı yıl "Yağmur", "Güller ve Kadehler" ve "Raks" gibi ünlü şiirleri yayımlandı; "Bursa'da Hülya Saatleri" şiiri, "Bursa'da Zaman" adıyla tekrar basıldı.

İlk romanı Mahur Beste 1944'te Ülkü dergisinde tefrika edildi. Tanpınar'ın önemli çalışması Beş Şehir, 1946'da kitaplaştı. Huzur romanı 1948'de Cumhuriyet'te tefrika edildikten sonra büyük değişikliklerle kitap haline getirilip 1949'da yayımlandı. Aynı yıl Millî Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel'in ısmarladığı XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi adlı eserinin 600 sayfalık ilk cildini yayımladı. İki cilt olarak tasarladığı bu eserin ikinci cildi yarım kalmıştır. Sahnenin Dışındakiler adlı romanı 1950'de Yeni İstanbul gazetesinde tefrika edildi.

1954 yılında Saatleri Ayarlama Enstitüsü romanının Yeni İstanbul gazetesinde tefrikası yapıldı; 1955 yılında ise ikinci hikâye kitabı olan Yaz Yağmuru yayımlandı. 1957 ve 1958 yıllarında Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan yazılarına ağırlık verdi.

Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Euripides'ten "Alkestis" (Ankara 1943), "Elektra" (Ankara 1943) ve "Medeia" (Ankara 1943), Henry Lechat'tan da "Yunan Heykeli" (İstanbul 1945) tercümeleri de bulunmaktadır.

Ölümünden sonra
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın sağlığında yayımlatamadığı birçok çalışması ölümünü takip eden yıllarda teker teker yayımlanmıştır.

1970'li yıllardan sonra Tanpınar'a artan ilgiyle onun hayatı, hâtıraları, şahsiyeti ve eserlerindeki başlıca tema ve fikirleri üzerine çok sayıda eser ve makale yazılmış, tezler hazırlanmıştır. Abdullah Uçman ile Handan İnci'nin hazırladığı "Bir Gül Bu Karanlıklarda: Tanpınar Üzerine Yazılar" başlıklı derleme, Ahmet Hamdi Tanpınar hakkında 2007'ye kadar yayımlanmış 855 yazı ile 27 kitabın ayrıntılı bibliyografyasını ve aralarından seçilmiş 110 yazının metnini bir araya getirmektedir.

Enis Batur 1992 yılında "Ahmet Hamdi Tanpınar'dan Seçmeler" adlı bir kitap hazırladı. 1998 yılında da Canan Yücel Eronat tarafından hazırlanan "Tanpınar'dan Hasan Âli Yücel'e Mektuplar" kitaplaştı.

Tanpınar'ın önceki kitaplara girmemiş yazıları ve söyleşileri ise "Mücevherlerin Sırrı" adı altında toplanarak yayımlandı. 1953 yılında yazmaya başladığı ve 1962 yılında vefatına kadar tuttuğu notlar, 2007'de "Günlüklerin Işığında Tanpınar'la Baş başa" başlığıyla neşredildi.

Bunların dışında Zeynep Kerman tarafından derlenen 111 mektup "Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Mektupları" başlığıyla yayımlandı. Canan Yücel Eronat, "Tanpınar'dan Hasan Âli Yücel'e Mektuplar"ı hazırladı. Alpay Kabacalı, "Bedrettin Tuncel'e Mektuplar" başlığıyla 7 mektubu derledi. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın günlükleri de İnci Enginün ile Zeynep Kerman tarafından gerekli notlar ve açıklamalarla birlikte "Günlüklerin Işığında Tanpınar'la Baş başa" adı altında toplandı. Öğrencilerinin tuttuğu ders notları "Edebiyat Dersleri" ve "Tanpınar'dan Yeni Ders Notları" ismiyle basıldı.

Eleştiriler
Tanpınar, özellikle roman alanında çok sayıda eser vermemesine rağmen, ölümünden sonra yapıtlarının yayımlanmasının yanı sıra, hakkında kırka yakın inceleme kitabı çıkmış ve yeni Türk edebiyatının başlıca inceleme alanlarından biri haline gelmiştir.

Tanpınar, çağdaşlaşma sürecinde bireyin, geleneksel kültürle modern kültür arasında sıkışması, yaşadığı çatışma, bunun toplum hayatına yansıması, bireyin iç dünyasındaki yansımalarını romanlarında işlemiştir.

Eserleri

Roman
 Huzur (1949)
 Saatleri Ayarlama Enstitüsü (1962)
 Sahnenin Dışındakiler (1973)
 Mahur Beste (1975)
 Aydaki Kadın (1987)
 Suat'ın Mektubu (2018, haz. Handan İnci)

Şiir
 Şiirler (1961)

İnceleme
 XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi (1949, 1966, 1967)
 Tevfik Fikret (1937)

Deneme
 Beş Şehir (1946)
 Yahya Kemal (1962)
 Edebiyat Üzerine Makaleler (1969) (ölümünden sonra derlenmiştir)
 Yaşadığım Gibi (1970) (ölümünden sonra derlenmiştir)

Hikâye
 Abdullah Efendinin Rüyaları (1943)
 Yaz Yağmuru (1955)
 Hikâyeler (yazarın ölümünden sonra derlenmiş olan bu kitap, iki kitabındaki hiikâyelerin yanı sıra daha önce kitaplaşmamış hikâyeleri de içermektedir)

Hakkında yayımlanmış eserlerden bazıları
 Tanpınar'ın Şiir Dünyası, Mehmet Kaplan (İÜ Edebiyat Fak. Yay.,1964; ikinci basım, Dergâh Yay.,1983)
 Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Mektupları, Zeynep Kerman (1974; genişletilmiş ikinci basım, 1992)
 Ahmet Hamdi Tanpınar'dan Seçmeler, Enis Batur (YKY, 1992)
 Boşluğa Açılan Kapı, Haluk Sunat (Bağlam, 2004)
 "Bir Gül Bu Karanlıklarda" Tanpınar Üzerine Yazılar. Hazırlayanlar: Abdullah Uçman, Handan İnci. Kitabevi, 2002.
 Günlüklerin Işığında Tanpınar'la Başbaşa Hazırlayanlar: Zeynep Kerman, İnci Enginün. Dergâh Yay., 2007.
 Ahmet Hamdi Tanpınar Hazırlayan: Ümit Meriç. Ufuk Kitapları, 2002.
 Bir Hülya Adamının Romanı - Ahmet Hamdi Tanpınar Hazırlayan: Orhan Okay. Dergâh Yay., 2010.
 Kutup Noktası: Ahmet Hamdi Tanpınar Üzerine Eleştirel Deneme, Oğuz Demiralp, İstanbul: YKY,1993
 Yer Değiştiren Gölge, Nurdan Gürbilek, İstanbul: Metis, 1995
 Zamana Vuran Dalgalar: Virginia Woolf ve Ahmet Hamdi Tanpınar, Elmas Şahin, İstanbul: Yitik Ülke, 2015
 Talih, Tesadüf ve İrade Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Romancılığı Üzerine Düşünceler, Seval Şahin, İletişim Yayınları, 2019.
Tanpınar'ın Saklı Dünyası, Hazırlayanlar: Julian Rentzsch - İbrahim Şahin, Doğu Batı Yayınları, 2018.
Haz ve Günah Bir Tanpınar Yorumu, Hazırlayan: İbrahim Şahin, Kapı Yayınları, 2012.
Bir Güneş Avcısı: Ahmet Hamdi Tanpınar, Hazırlayanlar: İbrahim Şahin-Deniz Depe-Nurcan Ankay, Doğu Kütüphanesi Yayınları, 2018.

Ayrıca bakınız
 Ahmet Hamdi Tanpınar Edebiyat Müze Kütüphanesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İTEF - İstanbul Tanpınar Edebiyat Festivali
 Ahmet Hamdi Tanpınar'ın hayatı, eserleri, hakkında yazılanlar ve İ.Ü. Türkiyat Enstitüsü'nde bulunan arşivi

1901 doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
1962 yılında ölenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
20. yüzyıl erkek yazarları
Türk deneme yazarları
Antalya Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi öğretim üyeleri
TBMM 7. dönem Kahramanmaraş milletvekilleri
Anadolucular
Kültür Haftası kişileri
Gürcü asıllı Türkler

Ahmet Hamdi Tanpınar


The maximum segment size (MSS)  is a parameter of the Options field of the TCP header that specifies the largest amount of data, specified in bytes, that a computer or communications device can receive in a single TCP segment. It does not count the TCP header or the IP header (unlike, for example, the MTU for IP datagrams). The IP datagram containing a TCP segment may be self-contained within a single packet, or it may be reconstructed from several fragmented pieces; either way, the MSS limit applies to the total amount of data contained in the final, reconstructed TCP segment.

To avoid fragmentation in the IP layer, a host must specify the maximum segment size as equal to the largest IP datagram that the host can handle minus the IP and TCP header sizes. Therefore, IPv4 hosts are required to be able to handle an MSS of 536 octets (= 576  - 20 - 20) and IPv6 hosts are required to be able to handle an MSS of 1220 octets (= 1280 - 40 - 20).

Small MSS values will reduce or eliminate IP fragmentation but will result in higher overhead.

Each direction of data flow can use a different MSS.

For most computer users, the MSS option is established by the operating system.

TCP options size (Variable 0–320 bits, in units of 32 bits) must be deducted from MSS size if TCP options are enabled. For example, TCP Time Stamps are enabled by default on Linux platforms.

Default value
The default TCP Maximum Segment Size is for IPv4 is 536. For IPv6 it is 1220. Where a host wishes to set the maximum segment size to a value other than the default, the maximum segment size is specified as a TCP option, initially in the TCP SYN packet during the TCP handshake. The value cannot be changed after the connection is established.

Inter-Layer Communication

In order to notify MSS to the other end, an inter-layer communication is done as follows:
 The Network Driver (ND) or interface should know the Maximum Transmission Unit (MTU) of the directly attached network.
 The IP should ask the Network Driver for the Maximum Transmission Unit.
 The TCP should ask the IP for the Maximum Datagram Data Size (MDDS). This is the MTU minus the IP header length (MDDS = MTU - IPHdrLen).
 When opening a connection, TCP can send an MSS option with the value equal to: MDDS - TCPHdrLen. In other words, the MSS value to send is: MSS = MTU - TCPHdrLen - IPHdrLen

While sending TCP segments to the other end, an inter-layer communication is done as follows:
 TCP should determine the Maximum Segment Data Size (MSDS) from either the default or the received value of the MSS option.
 TCP should determine if source fragmentation is possible (by asking the IP) and desirable.
 If so, TCP may hand to IP, segments (including the TCP header) up to MSDS + TCPHdrLen.
 If not, TCP may hand to IP, segments (including the TCP header) up to the lesser of (MSDS + TCPHdrLen) and MDDS.
 IP checks the length of data passed to it by TCP. If the length is less than or equal MDDS, IP attaches the IP header and hands it to the ND. Otherwise, the IP must do source fragmentation.

MSS and MTU
MSS is sometimes conflated with MTU/PMTU, which is a characteristic of the underlying link layer, while MSS applies specifically to TCP and hence the transport layer. The two are similar in that they limit the maximum size of the payload carried by their respective protocol data unit (frame for MTU, TCP segment for MSS), and related since MSS cannot exceed the MTU for its underlying link (taking into account the overhead of any headers added by the layers below TCP). However, the difference, in addition to applying to different layers, is that MSS can have a different value in either direction and also that frames exceeding the MTU may cause packets (which encapsulate segments) to be fragmented by the network layer, while segments exceeding the MSS are simply discarded.

Further reading

See also
Path MTU Discovery

References

Packets (information technology)
Transmission Control Protocol

Maximum segment size


Mahajanga was a former province of Madagascar that had an area of 150,023 km². It had a population of 1,896,000 (2004).  Its capital was Mahajanga,  the second largest city in Madagascar.

Except for Fianarantsoa, Mahajanga Province bordered all of the country's other provinces–Antsiranana in the north, Toamasina in the east, Antananarivo in the southeast and Toliara in the southwest. Sea cucumbers were an important commercial product produced in the province.

In 1999, cholera epidemic broke out in the province. It infected 380 people and claimed 26 lives. The epidemic spread towards the southern Antananarivo and Toliara provinces. The province was hit by Cyclone Kamisy in June 1984. A large percentage of the province's population lived below the poverty line.

A large area of the province was covered by rain forests. It had a rich variety of flora and fauna. Several lemur species were endemic to the province. Assassin spiders were discovered in the province's Baie de Baly National Park. Another important national park is Ankarafantsika National Park. The national parks attract many tourists and served as an important economic advantage to the province. A Natural Science Center was created in Mahajanga in 1985.

Rice, cotton, tobacco and manioc were the important agricultural products. The province offerd limited opportunities for higher and technical education. The health related facilities are limited. Anemia in children was common and the province offered poor transportation and security related facilities.

Abolition
The provinces were abolished following the results of Malagasy constitutional referendum, 2007 which led to the formation of 23 smaller areas (faritra or regions) to facilitate regional development.

Administrative divisions

Mahajanga Province was divided into four regions - Betsiboka, Boeny, Melaky and Sofia. These four regions became the first-level administrative divisions when the provinces were abolished in 2009. They are subdivided into 21 districts:

 Betsiboka region:
 10. Kandreho District
 11. Maevatanana District
 21. Tsaratanana District
 Boeny region:
  1. Ambato-Boeni District
 12. Mahajanga II District
 13. Mahajanga
 17. Marovoay District
 18. Mitsinjo District
 20. Soalala District
 Melaky region:
  2. Ambatomainty District
  4. Antsalova District
  8. Besalampy District
 14. Maintirano District
 19. Morafenobe District
 Sofia region:
  3. Analalava District
  5. Antsohihy District
  6. Bealanana District
  7. Befandriana-Nord District
  9. Boriziny District
 15. Mampikony District
 16. Mandritsara District

References

Bibliography

Provinces of Madagascar

Mahajanga Province


Friedrich Karl Azzola (* 4. Dezember 1931 in Cireșa, Ferdinand, Rumänien; † 6. Dezember 2014) war ein deutscher Chemiker und Historiker.

Leben
Azzola entstammte einer Familie Siebenbürger Sachsen und wurde 1931 im Banat geboren. Seine Eltern führten ein Unternehmen der Holzwirtschaft. Nach Flucht im September 1944 kam die Familie nach Hessen. Er besuchte das Realgymnasium in Marburg, von dem er mit der Mittleren Reife abging, und absolvierte im Anschluss eine Lehre in einem holzverarbeitenden Betrieb. Im Oktober 1954 absolvierte er in Frankfurt das externe Abitur und nahm an der Universität Gießen ein Studium der Chemie auf. An der Technischen Hochschule Darmstadt wurde er 1965 zum Doktor promoviert.  Er war zunächst einige Jahre in der freien Wirtschaft tätig. Ab 1970 lehrte er an der Staatlichen Ingenieurschule für Maschinenwesen in Rüsselsheim Chemie und Werkstoffkunde für angehende Ingenieure. Nach Gründung der Fachhochschule Wiesbaden wurde er zum Professor ernannt. Dort lehrte er bis zu seiner Pensionierung im Jahr 1997 unter anderem auch in Geisenheim.

Ab den 1950er-Jahren widmete er sich in seiner Freizeit der wissenschaftlichen Erforschung der christlichen und weltlichen Ikonographie sowie der historischen Berufs- und Handwerkszeichen. Er verfasste mehr als 350 Publikationen in historisch-landeskundlichen Zeitschriften.

Ehrungen
 1981: Waldo-Wenzel-Plakette der Arbeitsgemeinschaft Friedhof und Denkmal
 1996: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland
 2009: Bürgerpreis der Gemeinde Trebur

Weblinks

 Veröffentlichungen von Friedrich Karl Azzola im Opac der Regesta Imperii
 Porträt bei my-Trebur.de

Einzelnachweise

Chemiker (20. Jahrhundert)
Landeshistoriker
Hochschullehrer (Hochschule RheinMain)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Rumäne
Geboren 1931
Gestorben 2014
Mann

Friedrich Karl Azzola


Auranticarpa, biljni rod od šest vrsta drveća koje raste na sjeveru i istoku Australije po kišnim i monsunskim šumama. Rod je opisan tek 2000. godine a njegove vrste prije su bile klasificirane rodu Pittosporum.

Vrsta A. rhombifolia čije je staro ime bilo Pittosporum rhombifolium, danas se često sadi kao ukrasno drvo po gradovima u raznim krajevima Australije. Ovo stablo može narasti do 25 metara visine i promjer debla je 45 cm., a cvate u kasno proljeće i početkom ljeta. Bijelo cvijeće i narančasto voće čine ga atraktivnim uz gradske ulice i po vrtovima.

Vrste
 Auranticarpa edentata, na jugoistoku poluotoka York, naraste do 20 metara,
 Auranticarpa ilicifolia, poluotok York
 Auranticarpa melanosperma, Arnhemova zemlja, poluotok York
 Auranticarpa papyracea, poluotok York
 Auranticarpa resinosa, sjeverna obala Zapadne Australije
 Auranticarpa rhombifolia istočno priobalje Australije

Izvori

Pitosporovke

Auranticarpa


Ayn Rand (2 Şubat 1905 - 6 Mart 1982, ilk adı Alisa Zinovyevna Rosenbaum), kurduğu objektivizm felsefesi ve yazdığı Yaşamak İstiyorum (We the Living), Ben (Anthem), Hayatın Kaynağı (The Fountainhead) ve Atlas Silkindi (Atlas Shrugged) kitaplarıyla tanınan filozof-yazar.

Felsefesi ve kitapları kendi bireycilik, rasyonel bencillik ve kapitalizm mefhumlarını vurgular. Devletin özgür bir toplumda yasal ama minimal bir role sahip olduğuna inanan Rand sıkı bir minarşisttir. Liberteryenler ve Amerikalı muhafazakârlar arasında önemli bir etkisi olmuştur.

Romanları kendisine özgü oluşturduğu bir kahramanın tanıtımını merkez alır, kahraman kendi yeteneği özgünlüğü ve bağımsızlığı yüzünden toplumla çatışır, ama bu çatışmalar onun hataları yüzünden değil, rasyonel davrandığı ve yürekten gelen bir şekilde kendi çıkarı adına çalıştığı için olur. Rand'a göre rasyonel düşünen akıllar için çatışma söz konusu değildir. Kahraman yine de idealleri doğrultusunda devam eder. Rand bu kahramanı ideal insan olarak görür ve literatürünün bu tip insanlar için bir tanıtım yeri olmasını amaç edinir.

Ona göre,

 İnsan değerlerini ve hareketlerini mantık kullanarak seçmelidir,
 Bireylerin kendilerini başkaları için feda etmeden ve aynısını başkalarından beklemeden kendi amaçları için yaşamaya hakları vardır,
 Kimsenin bir başkasının haklarına güç kullanarak tecavüz etmeye ya da güç kullanarak ona kendi fikirlerini empoze etmeye hakkı yoktur.

Biyografisi

Gençlik yılları
Ayn Rand Rusya'da Sankt-Peterburg'da doğdu. Yahudi bir ailenin üç kızının en büyüğü idi. Ailesi agnostik ve dine karşı ilgisizdi. Küçük yaşlarından itibaren edebiyat ve sinemaya ilgi duydu. Yedi yaşındayken hikâyeler ve oyunlar yazmaya başladı. Annesi ona Fransızca öğretme görevini üstlendi ve çocuklar için hikâyelerin bulunduğu bir dergiye abone oldu. Bu dergilerde Rand ilk çocukluk kahramanını buldu: Rudyard Kipling tarzı bir hikâye olan Gizemli Vadi'de yerli bir subay, Cyrus Paltons.

Gençlik yılları boyunca Sir Walter Scott, Alexandre Dumas ve diğer romantik yazarların kitaplarını okudu ve genel olarak romantizm akımına karşı tutkulu bir sevgi besledi. 13 yaşında Victor Hugo'yu keşfetti ve romanlarına âşık oldu. Sonraki yıllarda Rand onu en sevdiği, dünya edebiyatının en büyük roman yazarı olarak adlandırmıştır.

Petrograt Üniversitesi'nde felsefe ve tarih okudu. Üniversite yıllarında yaptığı en büyük keşifler Edmond Rostand, Friedrich Schiller ve Fyodor Dostoyevski oldu. Rostand'a zengin, romantik hayal gücü, Schiller'e de büyük, kahramansı etkisi yüzünden hayranlık besledi. Dostoyevski'ye  kurduğu drama ve yaptığı derin ahlâki analizler yüzünden hayrandı, ama felsefesine ve hayat anlayışına derinden karşıydı.

Kısa öyküler ve oyunlar yazmaya devam etti, ve yoğun bir şekilde Anti-Sovyet fikirler içeren düzensiz bir günlük tuttu. Nietzsche ile de tanıştı, Böyle Buyurdu Zerdüşt'teki kahramanca ve özgür adamı yüceltişini beğendi, ama aynı zamanda felsefesine romanlarının önsöz kısmında haşince eleştirecek kadar karşı oldu.

Rand'ı açık ara en çok etkileyen isim özellikle Mantık adlı eseriyle Aristoteles'tir, onu gelmiş geçmiş en büyük filozof olarak gördü ve sonradan etkilendiği tek filozof olduğunu söyledi.

Sonradan 1924'te Devlet Sinema Sanatları Enstitüsü'ne girdi ama 1925'te kendisine Amerika'daki akrabalarını ziyaret etmek için bir vize verildi. Şubat 1926'da 21 yaşında ABD'ye geldi ve akrabalarıyla Chicago'da geçirdiği kısa bir süreden sonra bir daha hiçbir zaman Sovyetler Birliği'ne geri dönmemeye karar verdi. Senarist olma hayali ile Hollywood yollarına düştü.

Sonradan ismini Ayn Rand olarak değiştirdi. İsmini Remington Rand daktilosundan aldığına dair bir rivayet vardır ama o Ayn Rand ismini daktilo piyasaya çıkmadan önce kullanmaya başlamıştır. Ayn adını Finlandiyalı bir yazardan etkilenip aldığını söylemiştir. Bu Finlandiya-Estonyalı bir yazar olan Aino Kallas olabilir, ama Fince konuşulan ülkelerde bu isme ve varyasyonlarına sıklıkla rastlandığı için kesin olarak bilinmiyor.

Önemli eserleri

Başlangıçta Hollywood'da bocaladı ve basit ihtiyaçlarını karşılayabilmek için tuhaf işlere girdi. Ek olarak Cecil B. DeMille'in King of Kings'inde çalışırken gözüne çarpan hırslı, genç bir aktörle tanıştı, Frank O'Connor. İkisi 1929 yılında evlendiler. 1931 yılında Rand Amerikan vatandaşlığına kabul edildi.

Edebi ilk başarısını 1932 yılında Red Pawn adlı senaryosunu Universal stüdyolarına satarak yakaladı. Ardından 1934'te 16 Ocak Gecesi (Night of January 16th) adlı eserini yayımladı ve bu eser büyük ölçüde başarılı oldu. Sonra 1936'da Yaşamak İstiyorum (We the Living), 1938'de de Ben (Anthem) adlı romanlarını yazdı.

Yaşamak İstiyorum Amerikalı eleştirmenlerden orta, İngiltere'de ise iyi bir tepki aldı, ama Anthem tuhaf yayımlanma hikâyesi yüzünden sadece İngiltere'de ama önemli bir beğeni kazandı. Rand Amerikayı o yıllarda etkisine alan kızıl dönem'e (the red decade) son derece karşıydı ve aslında Anthem Amerika'da yayıncı bile bulamadı, ilk baskısı İngiltere'de yapılmıştır. Bunun yanında, Rand hâlâ edebi üslunu tam olarak geliştirememişti ve romanları hâlâ gelişmesini tamamlamamıştı.

Roma'daki Scalara film şirketi tarafından 1942'de Ayn Rand'ın haberi olmadan Yaşamak İstiyorum kitabı üzerine 2 film yapıldı: Noi vivi ve Addio, Kira. Benito Mussolini yönetimindeki İtalyan hükûmeti ikisini de sansürledi fakat Anti-Sovyet içeriği yüzünden yayınlanmasına izin verdi. Filmler başarı kazandı ve halk çabucak filmlerin komünizm'e olduğu kadar faşizm'e de karşı olduğunu anladı, kısa süre sonra da hükûmet yasaklamaya karar verdi. Sonradan filmler elden geçirildi ve Rand'ın onayı ile We the Living adı ile 1986 yılında yayınlandı.

Rand'ın profesyonel anlamda ilk büyük başarısı yazımı 7 sene süren ve 1943 yılında yayınlanan Hayatın Kaynağı (The Fountainhead) romanı oldu. Roman 12 yayıncı firma tarafından "fazla entelektüel ve Amerikan düşünce tarzına karşı" olması gerekçesiyle geri çevrildi, "bu kitabı okuyacak bir kitle yok" 'tu. Sonunda kitap Archibald Ogden'in kitabı beğenmesi ve editörlük kurulunda kabul ettirmesi sayesinde Bobbs-Merrill Company yayınevi tarafından basıldı. İlk zorluklara rağmen Hayatın Kaynağı dünya çapında bir başarıya kavuşarak Ayn Rand'a ün ve ekonomik rahatlama getirdi.

Hayatın Kaynağı'nın teması "insanın ruhundaki bireycilik ve kollektivistlik"tir. Beş ana karakteri konu alır. Başkahraman Howard Roark, Rand'ın idealidir, yüce ruhlu, kendi fikirlerine ve ideallerine güçlü biçimde bağlı, hiç kimsenin bir başkasının tarzını herhangi bir alanda, özellikte mimaride kopya etmemesi gerektiğini düşünen bir mimar. Romandaki diğer tüm karakterler  yoğunluğu değişmekle birlikte ondan değerlerinden feragat etmesini talep ederler ama o kararlılığını muhafaza eder. Roark'ın ilginç bir başka yönü de, bu savaşını alışılagelmiş diğer kahramanlar gibi özgünlüğü ve dünyanın adaletsizliği ile ilgili uzun ve tutkulu monologlara girerek değil, aksine kibirli, neredeyse küçümseyici bir suskunluk ve birkaç küçük söz ile yapar.

Rand'ın "magnum opus"u, en büyük eseri Atlas Vazgeçti'dir. (Atlas Shrugged) 1957 yılında yayımlanmış ve dünya çapında bir çoksatan kitap olmuştur. (Kitabın adının Türkçe karşılığı "Atlas Silkindi"'dir. Dünyayı sırtında taşıyan Atlas'ın artık vazgeçtiğine yapılan bir göndermedir. Türkçe çevirisinde "Atlas Vazgeçti" ismi kullanılmıştır.) Atlas Vazgeçti, Ayn Rand'ın objektivist felsefesini en iyi ve bütün şekilde anlattığı romanıdır. Kitapta yer alan şu sözleri düşüncesini özetler:

"Benim felsefem, özünde, hayattaki ahlâki amacı kendi mutluluğu olan, varlığının yegâne amacı ve en yüce eseri olarak yaratıcı üretkenliğini gören kahramansı bir varlık, bir insan konseptidir."

Atlas Vazgeçti'nin ana teması "insan aklının toplumdaki rolü" dür. Rand sanayiciyi tüm toplumlardaki en değerli organ olarak görür ve sanayicilere karşı duyulan genel kızgınlığı son derece sert bir biçimde eleştirir. Bu duyguları onu Amerikalı sanayicilerin greve gittiği ve dağlık bir alanda saklanmayı seçtiği bir roman yazmaya iter. Toplumun sömürücü olarak gördüğü, aşağıladığı ve suçladığı bu idealist, yaratıcı insanların kaçmasıyla Amerikan toplumu ve ekonomisi genel anlamda çöküşe girer. Hükûmet sanayi üzerindeki zaten boğucu olan kontrollerini artırarak tepki gösterir. Roman her ne kadar politik bir temayı merkez almışsa da seks, müzik, tıp ve insan yetenekleri gibi birçok farklı ve kompleks meseleyi irdeler.

Nathaniel Branden, karısı Barbara, Alan Greenspan ve Leonard Peikoff gibi başkaları ile birlikte Ayn Rand, Felsefesini tanıtmak ve yaymak üzere objektivist hareketi başlatır.

Objektivist Hareket

(Bu yazı objektivizm ile direkt ilgili değildir, Ayn Rand'ın hayatında objektivist felsefenin yerini anlatır. Objektivizm için bkz. ilgili iç ve Dış bağlantılar)

1950'de Rand New York'a taşındı ve 1951'de 19 yaşında genç bir psikoloji öğrencisi olan Nathaniel Branden ile tanıştı. 14 yaşındayken Hayatın Kaynağı'nı okuyan Branden Rand'ın açığa çıkan objektivist felsefesini kendisiyle tartışmaktan zevk alıyordu. Branden ve bazı arkadaşları ile birlikte bir grup oluşturdular ve ileride Birleşik Devletler Merkez Bankası başkanı olacak Alan Greenspan'ın da katılımından faydalandılar. Yıllar sonra her ikisi de evli olmasına rağmen Rand ve Branden'ın arkadaşlıkları romantik bir ilişkiye dönüştü. Eşleri tarafından kabullenilmesine rağmen bu ilişki Branden'ın önce eşinden ayrılmasına sonra da boşanmalarına sebep oldu. 60 ve 70'li yıllarda Rand objektivist felsefeyi kitaplarıyla ve çeşitli üniversitelerde yaptığı konuşmalarla geliştirip yaydı. Konuşmalarının çoğunu Nathaniel Branden'ın felsefeyi yaymak için kurduğu Nathaniel Branden Enstitüsü'nde (NBI) yaptı.

1968'de Karmaşık bir dizi ayrılma-birleşmeden ve Nathaniel Branden'ın Patrecia Scott ile olan ilişkisini öğrendikten sonra hem kendisi, hem de karısı Barbara Branden ile olan münasebetini kesin bir şekilde bitirdi. (Bu ilişki Rand-Branden ilişkisiyle çakışmamıştır.) Rand NBI ile ilişkisini bitirdi ve "The Objektivist" dergisinde yayımladığı bir mektupla Branden ile olan ayrılıklarını duyurdu. Bir daha bir araya gelmediler ve Branden objektivist harekette bir "persona non grata" oldu.

Sonradan başka ayrılıkların ve kocasının 1979'daki ölümünün de etkisiyle objektivist harekete yönelik aktiviteleri azaldı. Son projelerinden biri Atlas Vazgeçti'nin bir televizyon uyarlamasıydı.

Rand yakalandığı kanser hastalığını yendikten sonra 6 Mart 1982'de kalp krizinden öldü. Mezarı Valhalla, New York'taki Kensico Mezarlığı'ndadır.

Atlas Silkindi ve Objektivizm
1957 yılında yayınlanan "Atlas Silkindi," Ayn Rand'ın başyapıtı olarak kabul edilir. Bu roman, insanın varoluşundaki akılın rolünü ve yeni bir ahlaki felsefenin doğmasını temel alır: rasyonel kişisel çıkar ahlakı. Ayn Rand, Objektivizm felsefesinin temel ilkelerini savunur ve insan başarısını vurgular. Hikâye, en yaratıcı sanayicilerin, bilim insanlarının ve sanatçıların refah devleti hükümetine karşı greve giderek bağımsız bir serbest ekonomi inşa ettikleri gizli bir vadide geçiyor. Romanın kahramanı ve grevin lideri John Galt, bunun ulusun zenginliğine ve başarılarına en çok katkıda bulunan bireylerin zihinlerini geri çekerek "dünyanın motorunu" durdurmak olarak tanımlar. Roman, Galt tarafından yapılan uzun bir monologda Objektivizm felsefesini açıklar.

Atlas Silkindi, uluslararası bir bestseller olmasına rağmen, entelektüellerin tepkisi Ayn Rand'ın moralini bozdu ve cesaretini kırdı. Bu roman, Ayn Rand'ın tamamladığı son kurgusal eserdi ve bir romancı olarak kariyerinin sonunu, popüler bir filozof olarak rolünün başlangıcını simgeliyordu.

1958 yılında Nathaniel Branden, Ayn Rand'ın felsefesini halka açık konferanslarla tanıtmak amacıyla daha sonra Nathaniel Branden Enstitüsü (NBI) adını alacak olan Nathaniel Branden Lectures'ı kurdu. Branden ve Rand, 1962'de Rand'ın fikirlerini tartıştıkları makaleler yayınlamak için birlikte The Objectivist Newsletter'ı (daha sonra adı The Objectivist olarak değiştirildi) kurdu. Rand, NBI öğrencilerini etkilemekte zorlandı ve bazen kendisiyle aynı fikirde olmayanlara soğuk veya öfkeli bir şekilde tepki gösterdi. Bazı eski NBI öğrencileri ve Branden'ın kendisi de dahil olmak üzere eleştirmenler, NBI kültürünü entelektüel uyumluluk ve Ayn Rand'a aşırı saygı olarak tanımladılar. Bazıları NBI'yi veya Objektivist hareketi bir tarikat veya din olarak gördüler. Ayn Rand, edebiyattan müziğe, cinsellikten sakala kadar pek çok konuda görüşlerini dile getirdi. Bazı takipçileri onun tercihlerini taklit etti, romanlarındaki karakterlere uygun kıyafetler giydi ve onun mobilyalarını satın aldı. Ancak bazı eski NBI öğrencileri, bu davranışların abartıldığına ve sorunun Ayn Rand'ın en yakın takipçileri arasında yoğunlaştığına inandılar.

Sonraki Yıllar
1960'ların ve 1970'lerin tamamı boyunca, Rand, Objektivist felsefesini geliştirmiş ve tanıtmıştı. Bu dönemde, kendi kurgusal olmayan eserleriyle ve kolej ve üniversitelerde öğrencilere verdiği konuşmalarla felsefesini yaymıştı. Yıllık olarak Ford Hall Forum'da konferanslar vermeye başlamış ve izleyicilerin sorularına yanıt vermişti. Bu görünümlerde, o dönemin siyasi ve sosyal meseleleriyle ilgili sıkça tartışmalı görüşler ileri sürmüştü. Bu görüşler arasında, kürtaj haklarını desteklemiş, Vietnam Savaşı ve askerlik zorunluluğuna karşı çıkmış (ancak birçok kaçak askeri "serseriler" olarak kınamıştı), 1973 Yom Kippur Savaşı'nda İsrail'i Arap ulusları koalisyonuna karşı desteklemiş ve Avrupa yerleşimcilerinin Amerika yerlilerinin yaşadığı toprakları işgal etme hakkına sahip olduğunu savunmuştu. Ayrıca homosekselliği "ahlaki olmayan" ve "iğrenç" olarak nitelendirmiş, ancak tüm bu konuda düzenlemelerin kaldırılmasını savunmuştu. Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri başkanlığı için birkaç Cumhuriyetçi adayı desteklemiş, en güçlü desteklediği ise 1964'te Barry Goldwater olmuş ve bu adaylığı The Objectivist Newsletter için yazdığı birkaç makalede tanıtmıştı.

1964 yılında Nathaniel Branden, genç aktris Patrecia Scott ile bir ilişkiye başlamış ve daha sonra onunla evlenmişti. Nathaniel ve Barbara Branden, bu ilişkiyi Ayn Rand'dan gizli tutmuşlardı. Ancak Rand, bunu 1968'de öğrendiğinde, romantik ilişkisi zaten sona ermiş olmasına rağmen, ilişkisini her iki Branden ile de sonlandırmış ve NBI kapatılmıştı. Nathaniel Branden'ı dürüstlük eksikliği ve özel hayatında gösterdiği "irrasyonel davranışlar" nedeniyle The Objectivist'te kınamıştı. Sonraki yıllarda, Rand ve birkaç en yakın işbirlikçisi yollarını ayırmıştı.

Rand, ağır sigara içmesinin ardından 1974 yılında akciğer kanseri ameliyatı geçirmişti. 1976 yılında, bültenini yazmayı bırakmış ve başlangıçta itirazlarına rağmen, avukatının istihdam ettiği bir sosyal hizmet uzmanının Sosyal Güvenlik ve Medicare'ye kaydolmasına izin vermişti. 1970'lerin sonlarına doğru, Objektivist hareket içindeki etkinlikleri azalmıştı, özellikle de 9 Kasım 1979'da eşinin ölümünden sonra. Onun son projelerinden biri, asla tamamlanmayan "Atlas Silkindi"nin televizyon uyarlaması üzerinde çalışmak olmuştu.

6 Mart 1982'de Rand, New York City'deki evinde kalp yetmezliği nedeniyle hayatını kaybetmişti. Cenazesinde, bir dolar işareti şeklindeki 1.8 metrelik bir çiçek düzenlemesi casketına yakın bir yere yerleştirilmişti. Vasiyetnamesinde, Rand, Peikoff'u mirasçısı olarak belirlemişti.

Felsefesi
Rand felsefesini "Objektivizm" olarak adlandırmış ve özünü "insanı kahraman bir varlık olarak, kendi mutluluğunu hayatının ahlaki amacı olarak, üretken başarıyı en asil faaliyeti olarak ve aklı tek mutlak olarak gören bir kavram" olarak tanımlamıştır.Objektivizmi sistematik bir felsefe olarak görmüş ve metafizik, estetik, epistemoloji, etik ve siyaset felsefesi üzerine görüşler ortaya koymuştur.

Metafizik ve Epistemolojisi
Metafizikte Rand, felsefi realizmi desteklemiş ve her türlü din de dahil olmak üzere mistisizm veya doğaüstücülük olarak gördüğü her şeye karşı çıkmıştır. Rand, fail nedenselliğin bir biçimi olarak özgür iradeye inanmış ve determinizmi reddetmiştir.

Estetik alanında Rand, sanatı "sanatçının metafizik değer yargılarına göre gerçekliğin seçici bir şekilde yeniden yaratılması" olarak tanımlamıştır.Ona göre sanat, felsefi kavramların kolayca kavranabilecek somut bir biçimde sunulmasını sağlayarak insan bilincinin bir ihtiyacını karşılamaktadır.Bir yazar olarak Rand'ın en yakından odaklandığı sanat dalı edebiyat olmuştur. Romantizmi, insanın özgür iradesinin varlığını en doğru şekilde yansıtan yaklaşım olarak değerlendirmiştir.

Epistemolojide Rand, tüm bilginin, geçerliliğini aksiyomatik olarak kabul ettiği duyu algısına ve "insanın duyuları tarafından sağlanan malzemeyi tanımlayan ve bütünleştiren yeti" olarak tanımladığı akla dayandığını düşünmüştür. Rand, "'içgüdü', 'sezgi', 'vahiy' veya herhangi bir 'sadece bilme' biçimi" dahil olmak üzere algısal olmayan tüm bilgi iddialarını reddetmiştir.Rand, Objektivist Epistemolojiye Giriş adlı eserinde bir kavram oluşumu teorisi sunmuş ve analitik-sentetik ikiliğini reddetmiştir. Epistemolojinin felsefenin temel bir dalı olduğuna inanmış ve akıl savunusunu felsefesinin en önemli yönü olarak görmüştür.

Etik ve Siyaseti
Rand etikte, yol gösterici ahlaki ilke olarak rasyonel ve etik egoizmi (rasyonel kişisel çıkar) savunmuştur. Bireyin "ne kendini başkalarına feda ederek ne de başkalarını kendine feda ederek kendi iyiliği için var olması" gerektiğini söylemiştir. Rand aynı adlı kitabında egoizmden "bencillik erdemi" olarak bahsetmiştir. Bu kitapta, ahlakı "insanın insan olarak hayatta kalması" ihtiyaçlarına dayandıran bir meta-etik teori tanımlayarak amaç-araç sorununa kendi çözümünü sunmuştur.Etik özgeciliği insan yaşamı ve mutluluğunun gereklilikleriyle bağdaşmadığı için kınamış, güç kullanmanın kötü ve mantıksız olduğunu savunmuş, Atlas Silkindi'de "Güç ve akıl birbirine zıttır" diye yazmıştır.

Rand'ın etik ve politikası, felsefesinin en çok eleştirilen alanlarıdır.Fikirlerinin ilk akademik eleştirilerinden ikisinde Robert Nozick ve William F. O'Neill dahil olmak üzere birçok yazar, Rand'ın varlık-yokluk problemini çözme girişiminde başarısız olduğunu söylemiştir.Eleştirmenler onun egoizm ve özgecilik tanımlarını önyargılı ve normal kullanımla tutarsız olarak nitelendirmiştir.Dini geleneklerden gelen eleştirmenler onun ateizmine ve özgeciliği reddetmesine karşı çıkmaktadır.

Rand'ın siyasi felsefesi mülkiyet hakları da dâhil olmak üzere bireysel hakları vurgulamıştır. Laissez-faire kapitalizmini tek ahlaki sosyal sistem olarak görüyordu çünkü ona göre bu hakları korumaya dayalı tek sistem buydu.Rand, komünizm, faşizm, sosyalizm, teokrasi ve refah devleti gibi birçok özel hükümet biçimini içerdiğini düşündüğü kolektivizm ve devletçiliğe karşı çıkıyordu.Tercih ettiği hükümet biçimi, bireysel hakların korunmasıyla sınırlı anayasal bir cumhuriyetti. Siyasi görüşleri genellikle muhafazakâr veya liberter olarak sınıflandırılsa da Rand, "kapitalizm için radikal" terimini tercih ediyordu. Siyasi projelerde muhafazakârlarla birlikte çalışmış ancak din ve etik gibi konularda onlarla aynı fikirde olmamıştır. Rand, anarşizmle ilişkilendirdiği liberteryenizmi kınamıştır. Anarşizmi, uygulamada kolektivizme yol açacak öznelciliğe dayalı naif bir teori olarak reddetmiştir.

Nozick de dahil olmak üzere bazı eleştirmenler onun bireysel hakları egoizm temelinde gerekçelendirme girişiminin başarısız olduğunu söylemiştir.Liberteryen filozof Michael Huemer gibi diğerleri ise daha da ileri giderek onun egoizmi desteklemesi ile bireysel hakları desteklemesinin tutarsız pozisyonlar olduğunu söylemiştir.Roy Childs gibi bazı eleştirmenler ise onun güç kullanımına karşı çıkmasının sınırlı hükümet yerine anarşizmi desteklemesine yol açması gerektiğini söylemiştir.

Diğer filozoflarla ilişkileri
Aristoteles, Thomas Aquinas ve klasik liberaller dışında, Rand bilinen çoğu filozofu ve felsefi geleneği keskin bir şekilde eleştirmiştir. Aristoteles'i en büyük etkisi olarak kabul eden Rand, felsefe tarihinde yalnızca "üç A "yı önerebileceğini belirtmiştir -Aristoteles, Aquinas ve Ayn Rand.1959 yılında Mike Wallace ile yaptığı bir röportajda, felsefesinin nereden geldiği sorulduğunda şu yanıtı     vermiştir:"Aristoteles'e olan borcumu tanıyarak, kendi zihnimin dışında beni etkileyen tek filozof aristotelesdir."

Claremont Review of Books için yazdığı bir makalede siyaset bilimci Charles Murray, Rand'ın tek "felsefi borcunun" Aristoteles'e olduğu iddiasını eleştirmiştir. Murray, Rand'ın fikirlerinin John Locke ve Friedrich Nietzsche gibi önceki düşünürlerden türetildiğini iddia etmiştir. Rand, Nietzsche'den erken dönemde ilham almıştır ve akademisyenler Rand'ın özel günlüklerinde buna dair işaretler bulmuşlardır. 1928'de, kahramanı katil William Edward Hickman'dan esinlenen yazılmamış bir romanın notlarında Nietzsche'nin "süpermen" fikrine atıfta bulunmuştur.We the Living'in (Rand daha sonra revize etmiştir) ilk baskısından pasajlarda ve genel yazı stilinde Nietzsche'nin etkisine dair başka göstergeler de vardır. The Fountainhead'i yazdığında Rand, Nietzsche'nin fikirlerine karşı çıkmıştır ve ilk yıllarında bile onun üzerindeki etkisinin boyutu tartışılmıştır.

Rand, felsefi karşıtını "insanlık tarihinin en kötü adamı" olarak tanımladığı Immanuel Kant olarak görüyordu; Kant'ın epistemolojisinin aklın altını oyduğuna ve etiğinin kişisel çıkara karşı olduğuna inanıyordu. Filozoflar George Walsh ve Fred Seddon, Rand'ın Kant'ı yanlış yorumladığını ve aralarındaki farklılıkları abarttığını ileri sürmüşlerdir.Rand, Platon'u da eleştirmiş ve metafizik ve epistemoloji konularında Aristoteles ile olan farklılıklarını felsefe tarihindeki temel çatışma olarak görmüştür.

Rand'ın çağdaş filozoflarla ilişkisi çoğunlukla düşmanca bir karakter taşıyordu. Bir akademisyen değildi ve akademik söyleme katılmadı.Eleştirileri küçümsedi ve katılmadığı fikirler hakkında derinlemesine analiz yapmadan polemikçi bir şekilde yazdı.Buna karşılık, onu ciddi bir şekilde dikkate alınması gerekmeyen önemsiz bir figür olarak reddeden birçok akademik filozof tarafından çok olumsuz görülmüştür.

Akademik tepkiler
Rand'ın yaşamı boyunca, eserleri akademik bilim adamlarından pek ilgi görmedi.1967 yılında, John Hospers, An Introduction to Philosophical Analysis adlı ders kitabının ikinci baskısında Rand'ın etik fikirlerini tartıştı. Aynı yıl, Hazel Barnes, An Existentialist Ethics adlı kitabında Objectivism'i eleştiren bir bölüm ekledi. Rand'ın felsefesi hakkında ilk tam uzunluktaki akademik kitap 1971'de yayınlandığında, yazarı Rand hakkında yazmanın "ihanet dolu bir girişim" olduğunu ve onu ciddiye almanın "ortaklıkla suçlama" yoluna gidebileceğini açıkladı. Rand'ın fikirleri hakkında birkaç makale, ölümünden önce 1982 yılına kadar akademik dergilerde yayınlandı, bunlardan birçoğu The Personalist dergisinde yer aldı. Bu makalelerden biri, libertarian filozof Robert Nozick tarafından yazılan "On the Randian Argument" adlı makaleydi ve meta-etik argümanlarını eleştirdi. Aynı yayında yazan diğer filozoflar, Nozick'in Rand'ın duruşunu yanlış ifade ettiğini savundular.Nozick'e yanıt olarak Douglas Den Uyl ve Douglas B. Rasmussen tarafından yazılan bir makalede, Rand'ın pozisyonlarını savundular, ancak onun tarzını "edebi, abartılı ve duygusal" olarak tanımladılar.
Ölümünden sonra, Rand'ın fikirlerine olan ilgi yavaşça arttı. Ayn Rand'ın Felsefi Düşüncesi, Den Uyl ve Rasmussen tarafından düzenlenen Objectivism hakkında yazılmış denemelerin bulunduğu 1984 tarihli bir derleme kitabı, onun ölümünden sonra yayınlanan ilk akademik kitaptı.Bir makalede, siyasi yazar Jack Wheeler, "sürekli öfkeli ve sürekli patlayan Randian öfkesine rağmen", Rand'ın etiklerinin "çağdaş düşünce içindeki diğer her şeyden çok daha verimli olan çok büyük bir başarı" olduğunu yazdı. 1987 yılında, Ayn Rand Cemiyeti, Amerikan Felsefe Derneği'nin bir şubesik olarak kuruldu.

1995 yılında, Jenny A. Heyl tarafından yazılan Contemporary Women Philosophers'daki bir makalede, farklı akademik uzmanlık alanlarının Rand'ı nasıl değerlendirdiği konusunda bir ayrışma olduğunu anlattı. Heyl, Rand'ın felsefesinin "akademik felsefeden düzenli olarak dışlandığını, ancak edebiyat akademisi boyunca Ayn Rand'ın bir filozof olarak kabul edildiğini" belirtti.1998'deki Routledge Encyclopedia of Philosophy'nin bir bölümünde, siyaset teorisyeni Chandran Kukathas, onun eserlerinin akademik felsefe tarafından nasıl karşılandığını iki ana bölümde özetledi. Kukathas, çoğu yorumcunun onun etik argümanını Aristoteles'in etiğinin ikna edici olmayan bir varyantı olarak gördüğünü ve politika teorisinin "çok az ilgi çekici" olduğunu belirtti, çünkü devlete karşı düşmanlığını anarşizmi reddetmesiyle uzlaştırmak için yapılan "düşünülmemiş ve sistemli olmayan" bir çabanın sonucu olarak bozulmuştu. Rand ve fikirleri üzerine odaklanan, çok disiplinli ve hakemli bir akademik dergi olan Journal of Ayn Rand Studies, 1999 yılında kuruldu.

Politik Etkileri
"Muhafazakâr" ve "liberteryen" etiketlerini reddetmesine rağmen,Rand'ın sağ kanat siyaset ve liberteryenizm üzerinde devam eden bir etkisi olmuştur.Rand genellikle modern Amerikan liberteryenizminin erken gelişimindeki en önemli üç kadından biri (Rose Wilder Lane ve Isabel Paterson ile birlikte) olarak kabul edilir. Liberteryen Parti'nin kurucularından David Nolan, "Ayn Rand olmadan liberteryen hareket var olamazdı" demiştir. Gazeteci Brian Doherty bu hareketin tarihini yazdığı kitabında onu "yirminci yüzyılın kamuoyu üzerindeki en etkili liberteryeni" olarak tanımlamıştır.Siyaset bilimci Andrew Koppelman onu "en çok okunan liberteryen" olarak nitelendirmiştir.Tarihçi Jennifer Burns ondan "sağdaki hayata geçişin nihai ilacı" olarak bahsetmiştir.

Rand'dan etkilenen siyasi figürler genellikle muhafazakârlardır (genellikle Cumhuriyetçi Parti üyeleri),Rand'ın kürtaj yanlısı ve ateist olmak gibi bir muhafazakâr için alışılmadık bazı pozisyonlar almasına rağmen.William F. Buckley Jr. ve muhafazakâr National Review dergisine katkıda bulunan diğer yazarların yoğun muhalefetiyle karşılaştı ve yazıları ve fikirleri hakkında çok sayıda eleştiri yayınladı.Yine de, 1987'de The New York Times'ta yayınlanan bir makalede ondan Reagan yönetiminin "roman yazarı ödüllüsü" olarak bahsedildi.

Cumhuriyetçi kongre üyeleri ve muhafazakâr uzmanlar onun hayatları üzerindeki etkisini kabul etmiş ve romanlarını tavsiye etmişlerdir. Birleşik Krallık'ta Sajid Javid, Norveç'te Siv Jensen ve İsrail'de Ayelet Shaked gibi ABD dışındaki bazı muhafazakâr politikacıları etkilemiştir.

2007-2008 mali krizi Rand'ın eserlerine, özellikle de bazılarının krizin habercisi olarak gördüğü Atlas Silkindi'ye olan ilgiyi yeniden artırdı.Fikir yazıları gerçek dünyadaki olayları romanın konusuyla karşılaştırdı.Çay Partisi protestolarında Rand ve kurgusal kahramanı John Galt'tan bahseden pankartlar görüldü.Özellikle siyasi soldan Rand'ın fikirlerine yönelik eleştiriler arttı. Eleştirmenler ekonomik krizden Rand'ın bencilliği ve serbest piyasayı desteklemesini, özellikle de Alan Greenspan üzerindeki etkisini sorumlu tuttu. 2015 yılında Adam Weiner, Greenspan aracılığıyla "Rand'ın ABD ekonomisinin kazan dairesine etkili bir şekilde saatli bomba attığını" söyledi. Lisa Duggan, Rand'ın romanlarının neoliberal siyasi fikirlerin yayılmasını teşvik etmede "hesaplanamaz bir etkisi" olduğunu söyledi.2021'de Cass Sunstein, Rand'ın fikirlerinin Trump yönetiminin vergi ve düzenleme politikalarında görülebileceğini söyledi ve bunu Rand'ın kurgusunun "kalıcı etkisine" bağladı.

Eserleri
 1934 16 Ocak Gecesi (Night of January 16th)
 1936 Yaşamak İstiyorum (We The Living)
 1938 Ben, Ego (Anthem)
 1943 Hayatın Kaynağı (The Fountainhead)
 1957 Atlas Vazgeçti (Atlas Shrugged)
 1961 Yeni Entelektüel İçin
 1964 Bencilliğin Erdemi (Nathaniel Branden ile)
 1966 Kapitalizm: Bilinmeyen İdeal (Capitalism: The Unknown Ideal)
 1967 Introduction to Objectivist Epistemology
 1969 The Romantic Manifesto
 1971 The New Left: The Anti-Industrial Revolution
 1982 İhtiyacımız Olan Felsefe (Philosophy: Who Needs It)

Ölümünden Sonra Yayımlanan Eserleri

 1984 The Early Ayn Rand (edited and with commentary by Leonard Peikoff)
 1989 The Voice of Reason: Essays in Objectivist Thought (edited by Leonard Peikoff; additional essays by Leonard Peikoff and Peter Schwartz)
 1990 Introduction to Objectivist Epistemology second edition (edited by Harry Binswanger; additional material by Leonard Peikoff)
 1995 Letters of Ayn Rand (edited by Michael S. Berliner)
 1997 Journals of Ayn Rand (edited by David Harriman)
 1998 Ayn Rand's Marginalia: Her Critical Comments on the Writings of over Twenty Authors (edited by Robert Mayhew)
 1998 The Ayn Rand Column: Written for the Los Angeles Times (edited by Peter Schwartz)
 1999 Russian Writings on Hollywood (edited by Michael S. Berliner)
 1999 Return of the Primitive: The Anti-Industrial Revolution (expanded edition of The New Left; edited and with additional essays by Peter Schwartz)
 2000 The Art of Fiction (edited by Tore Boeckmann)
 2001 The Art of Nonfiction (edited by Robert Mayhew)
 2001 The Objectivism Research CD-ROM (collection of most of Rand's works in CD-ROM format)
 2005 Ayn Rand Answers
 2005 Three Plays
 2015 Ideal (Roman)

Kaynakça

 İngilizce Wikipedia'daki makale esas alınmıştır.

Dış bağlantılar

Genel bilgiler
 www.noblesoul.com - Ayn Rand: sıkça sorulan sorular
 Ayn Rand Esntitüsü - sıkça sorulan sorular
 İnternet Felsefe Ansiklopedisi'ndeki "Ayn Rand" başlığı
 Kitaplari hakkinda okur degerlendirmeleri

Ayn Rand'ın felsefesini tanıtan organizasyonlar
 Ayn Rand Enstitüsü
 ARI Watch - Ayn Rand Enstitüsü'nün Ayn Rand'ın felsefesiyle olan tutarlılığının kritiği
 The Objectivist merkezi
 Kapitalizm gelişim merkezi
 Ayn Rand hakkında

Rand'ın eserleri ve konuşmaları
 Anthem — Anthem, E-kitap
 "Philosophy: Who Needs It?"
 Rand's HUAC testimony
 We the Living — Video taslağı
 Rand featured on C-Span's "American Writers"  — RealVideo tartışmaları
 Ayn Rand'la Röportaj
 Objektivizm'e Giriş

Karşı görüş: Eleştiriler
 "Ayn Rand: Düşünceli Romancı" (Türkçe)
 Ayn Rand'ın Narsizmi, İftiracılığı ve Solculuğu (İngilizce)
 Ayn Rand, Bencilliğin Fazileti Üzerine (İngilizce)

1905 doğumlular
1982 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Amerikalı yazarlar
Amerikalı filozoflar
Amerikalı antikomünistler
Amerikalı ateistler
Amerikalı liberteryenler
Rus asıllı Amerikalılar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Rus ateistler
Yahudi asıllı Ruslar
Ateizm aktivistleri
Klasik liberaller
Liberteryen teorisyenler
Din eleştirmenleri
Kensico Mezarlığı'na defnedilenler
Ateist yazarlar
Yahudi ateistler
Amerikalı muhafazakârlar

Ayn Rand


La Carretera de Nebraska 4 (en inglés: Nebraska Highway 4) y abreviada NE 4, con una longitud de , es una carretera estatal de sentido oeste-este ubicada en el estado estadounidense de Nebraska. La Carretera de Nebraska 4 se inicia en su extremo  occidental en una intersección con U.S. Route 6 y U.S. Route 34 al suroeste de Atlanta. Su término del este está en una intersección con U.S. Route 75 norte de Dawson.

Cruces
Los principales cruces de la Carretera de Nebraska 4 son las siguientes:

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Lista de Autopistas por estado
 The Nebraska Highways Page: Carreteras de Nebraska del 1 al 30
 Carreteras de Nebraska: NE 1-10

Carreteras estatales de Nebraska
Condado de Gage
Condado de Harlan (Nebraska)
Condado de Jefferson (Nebraska)
Condado de Nuckolls
Condado de Pawnee (Nebraska)
Condado de Richardson
Condado de Thayer

Carretera de Nebraska 4


Juan Gerardo Guaidó Márquez (; n. 28 iulie 1983, La Guaira, Venezuela) este un politician venezuelan, de profesie inginer, care din 5 ianuarie 2019 ocupă funcția de președinte al Adunării Naționale a Venezuelei. Este membru al partidului Voința Populară și deputat în Adunarea Națioanală, reprezentând statul Vargas. Juan Guaidó a debutat în politică în 2007 odată cu generația de studenți care au ieșit în stradă împotriva fostului președinte Hugo Chávez.

Pe 23 ianuarie 2019, Juan Guaidó s-a autoproclamat "președinte în exercițiu" al țării în fața a milioane de oameni care protestau pe străzile Caracasului împotriva lui Nicolás Maduro. În acest sens, Guaidó a invocat articolele 233, 333 și 350 din Constituția Venezuelei care îl împuternicesc pe președintele Adunării Naționale să își asume președinția interimară a țării pentru a restabili ordinea democratică. Președinția lui Guaidó este recunoscută de zeci de guverne din întreaga lume, inclusiv Guvernul României, dar și de organizații interguvernamentale precum Parlamentul European și Grupul de la Lima.

Note

Legături externe

Juan Guaidó  pe site-ul Adunării Naționale din Venezuela
CNN interview, ianuarie 2019

|-

Nașteri pe 28 iulie
Nașteri în 1983
Președinți ai Venezuelei
Absolvenți ai George Washington University
Oameni în viață

Juan Guaidó


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Veľké Úľany enthält die 17 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Veľké Úľany im Okres Galanta.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Velke Ulany


NGC 7344 je spiralna galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7344
  Auke Slotegraaf: NGC 7344 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7344 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7300 - 7349

7344

NGC 7344


El Programa Asistencial de Nutrición Suplementaria (Supplemental Nutrition Assistance Program-SNAP, en inglés ) de los Estados Unidos, histórica y comúnmente conocido como Programa de Cupones para Alimentos (Food Stamp Program, en inglés), es un programa de asistencia federal que provee la ayuda a personas y familias de bajos ingresos o sin ningún ingreso que viven en el país. Aunque el programa está administrado por el Departamento de Agricultura de EE.UU., los beneficios se distribuyen por los distintos Estados de la Unión.

En el año fiscal 2010, se distribuyeron $64700 millones en cupones de alimentos, con un beneficio medio mensual por beneficiario por hogar de 133,49 dólares. A partir de junio de 2011, el número de estadounidenses que reciben cupones de alimentos fue de 45.183.931, la primera vez en 38 meses que el número de participantes disminuyó. En Washington D. C. y Misisipi, más de una quinta parte de los residentes reciben cupones de alimentos. Los beneficiarios deben tener ingresos próximos a la pobreza para calificarse para los beneficios.

Hoy en día, todos los beneficios de los cupones de alimentos se distribuyen mediante tarjetas, pero la mayor parte de su historia el programa ha utilizado realmente sellos denominacionales de papel o cupones con un valor de $ 1 (color marrón), 5 (color azul), y 10 (color verde). Estos sellos pueden ser usados para comprar todos los alimentos preenvasados comestibles, independientemente de su valor nutricional (por ejemplo, se pueden comprar refrescos y dulces con los cupones de alimentos). A finales de 1990, el programa de estampillas para alimentos se modernizó y los sellos reales fueron eliminados en favor de un sistema de tarjeta de débito especializado conocido como Transferencia Electrónica de Beneficios (EBT) proporcionado por contratistas particulares. Muchos Estados fusionaron el uso de la tarjeta EBT para programas de bienestar de asistencia pública también. El reemplazo con éxito a lo largo del tiempo de todos los sellos de papel de comida por las tarjetas EBT permitió al Congreso de los EE. UU. cambiar el nombre del Programa de Cupones de Alimentos por el de Programa Suplementario de Asistencia Nutricional, a partir de octubre de 2008, y actualizar todas las referencias en la ley federal de "sello" o cupón " a "tarjeta" o " EBT ". Esto se efectuó el 18 de junio de 2008, por la Resolución de la Cámara de Representantes 6124, la Ley de Alimentos, Conservación y Energía de 2008, promulgada como Ley Pública de EE.UU. por encima del veto del Presidente George W. Bush.

Referencias

Véase también
Asistencialismo

Enlaces externos
 Programa Asistencial de Nutrición Suplementaria- Supplemental Nutrition Assistance Program (SNAP) en el Food and Nutrition Service
 Historia del Programa de Cupones para Alimentos, video del Center on Budget and Policy Priorities

Presidencia de Estados Unidos
Bienestar en Estados Unidos
Agricultura de Estados Unidos
Gobierno de Estados Unidos


François Bordes (), cunoscut și sub pseudonimul Francis Carsac, a fost un om de știință francez, geolog, scriitor și arheolog.

Biografie
După cursuri universitare de geologie și antropologie, este numit director al Antichităților preistorice  din Aquitania.
A fost profesor de preistorie și geologie cuaternară la Facultatea de Științe din Bordeaux. Este cunoscut printre arheologii din întreaga lume pentru capacitatea sa de a replica unelte vechi de piatră.

A lucrat la Centrul Național Francez de Cercetări Spațiale  în domeniul geologiei planetare. În 30 de activitate a publicat aproape 200 de cărți și studii despre preistorie și geologie.

De asemenea, a publicat numeroase romane science fiction sub pseudonimul Francis Carsac. Debutează ca romancier SF în 1954 cu Cei de nicăieri (Ceux de nulle part). Cărțile lui fost traduse în limbile rusă, română, bulgară, lituaniană, letonă, maghiară, estonă și altele.

Lucrări

Romane
Ceux de nulle part (Cei de nicăieri, 1954). Romanul este o operă spațială, un roman realist în stilul lucrărilor lui Jack Williamson sau Edmond Hamilton. Eroul Dr. Vsévolod Clair este răpit de o farfurie zburătoare pilotată de umanoizi verzi (Hiss-i) și dus în lumi extragalactice, bântuite de Misliks - creaturi metalice care se hrănesc cu stele.
Les Robinsons du Cosmos  (Robinsonii cosmosului, 1955). În limba română a apărut  în 1964 la Editura Tineretului. Ca urmare a unei catastrofe cosmice, câteva părți ale Pământului au fost mutate într-o lume complet diferită, care mai târziu este numită Tellus. În această lume, pământenii trebuiau să-și construiască din nou civilizația, folosind puținul care a fost adus de pe Pământ. Francezii sunt cei mai norocoși - au o fabrică și un mic sat. Pe drumul spre formarea unei noi societăți, au existat războaie și încercări de a profita de putere, mai mult, oamenii au trebuit să lupte împotriva faunei extraterestre.

Terre en fuite (1960). În Fuga Pământului Soarele este pe cale să devină o supernovă și oamenii de știință își unesc eforturile în vederea mutării Pământului pe orbita unei alte stele.
Pour patrie l'espace   (1962)
Ce monde est nôtre   (1962)
La Vermine du Lion   (Paraziții leului, 1967). În limba română a apărut  în 1999 la Editura SFVA (Revista 467). Romanul are loc pe planeta Eldorado, unde localnicii sunt foarte asemănători cu pământenii. Lacoma corporație de stat, Biroul Interplanetar Metalurgic, tratează nativii ca o rasă inferioară și este interesată doar de profiturile obținute din extracția mineralelor.  Biroul Interplanetar  trebuie să înfrunte opoziția unui lup singuratic, a lui Terai Laprade care dorește ca planeta să-și păstreze echilibrul ecologic și social dinainte de venirea pământenilor.
Sur un monde stérile (1997; scrisă în 1945)

Nuvele
 Hachures (1954)
 Taches de rouille (1954)
 Genèse (1958). Nuvela Geneza publicată în revista Satelitte prezintă vizita unor extratereștri pe Pământ cu miliarde de ani în urmă. Aici găsesc o lume ostilă fără viață. La plecare unul din extratereștri calcă fără să vrea pe sol. Asta este cauza primordială care a dus la apariția vieții.
 L'Homme qui parlait aux martiens (1958)
 Le Baiser de la vie (1959)
 Sables morts (1959)
 La Revanche des Martiens (1959)
 Quelle aubaine pour un anthropologue ! (1959)
 Les pauvres gens (1959)
 La Voix du loup (1960)
 Premier Empire (1960)
 Une fenêtre sur le passé (1961)
 L'Ancêtre (1962)
 Dans les montagnes du destin (1971)
 Le dieu qui vient avec le vent  (1972)
 ro.: Zeul pe care îl aduce vîntul, Almanahul Anticipația 1986
 Tant on s'ennuie en Utopie (1975)
 L'homme qui voulut être Dieu (1970)
 Les Mains propres (1981)
 Celui qui vint de la grande eau (1982)

Note

Legături externe
 François Bordes la Internet Speculative Fiction Database
 Short biography from Minnesota State University

Vezi și
Listă de arheologi
Listă de scriitori francezi

Nașteri în 1919
Decese în 1981
Scriitori francezi de literatură științifico-fantastică
Arheologi francezi

François Bordes


لغة مَحَل ()، أو لغة مَلِك () عند السكان المحليين، هي لغة هندية آرية جزرية، يتكلمها أهل جزيرة ملك ولكشديب الهند. هي ضرب من الديفهي المحكي في الدولة المحلديبية.

توزيع جغرافي
يكثر المتحدثون باللغة المحلية في جزيرة ملك، بينما يتواجدون بقلة في ولاية كرالا، فمعظم هؤلاء من المهاجرين.

لهجات

أبجدية
يستعمل لكتابة اللغة المحلية خط تانة.

أمثلة

أولى مواد الإعلان العالمي لحقوق الإنسان
تانة:
މާއްދާ 1 — ހުރިހާ އިންސާނުން ވެސް އުފަންވަނީ، ދަރަޖަ އާއި ޙައްޤު ތަކުގައި މިނިވަންކަމާއި ހަމަހަމަކަން ލިބިގެންވާ ބައެއްގެ ގޮތުގައެވެ. އެމީހުންނަށް ހެޔޮ ވިސްނުމާއި ހެޔޮ ބުއްދީގެ ބާރު ލިބިގެން ވެއެވެ. އަދި އެމީހުން އެކަކު އަނެކަކާ މެދު މުޢާމަލާތް ކުރަންވާނީ އުޚުއްވަތްތެރި ކަމުގެ ރޫޙެއް ގައެވެ.

سأمت:

تحشية، كلمة بكلمة:
مادة 1 — كل ناس كذلك ولد، كرامة وحق في حرية ومساواة مكتسبة للناس كما هو. هم بنتيجة ووعي هبة مكتسبة هي. وهم واحد آخر لمعاملة لأخوة روح مع.

ترجمة غراماتيقية:
المادة الأولى — يولد جميع الناس أحرارا متساوين في الكرامة والحقوق. وقد وهبوا عقلا وضميرا وعليهم أن يعامل بعضهم بعضا بروح الإخاء.

مراجع

لغات الهند

لغة محل


Frère et Soeur é um filme francês de 2022 do gênero drama, escrito e dirigido por Arnaud Desplechin e estrelado por Marion Cotillard e Melvil Poupaud como dois irmãos que são forçados a se reencontrar pela primeira vez em mais de 20 anos após a morte dos pais. O filme foi selecionado para competir pela Palma de Ouro no Festival de Cannes em maio de 2022, e foi lançado nos cinemas da França em 20 de maio de 2022.

Sinopse
Alice, uma atriz, e Louis, um professor, são dois irmãos que não se falam há mais de 20 anos e são forçados a se reencontrar após a morte dos pais.

Elenco

Produção
Em 12 de abril de 2021, Arte France Cinéma anunciou seu apoio para o próximo filme de Arnaud Desplechin, Frère et Soeur, que marca o retorno da parceria entre Desplechin com a atriz Marion Cotillard após o filme Os Fantasmas de Ismael de 2016, e com o ator Melvil Poupaud após Um Conto de Natal de 2008. A atriz Golshifteh Farahani foi anunciada no elenco em 16 de janeiro de 2022. Grégoire Hetzel compôs a trilha sonora do filme.

O filme é uma co-produção entre a Why Not Productions e a Arte France Cinéma.

Filmagens
As filmagens aconteceram em Paris em outubro de 2021, e em Lille e Roubaix na França entre novembro e dezembro de 2021.

Marketing
A primeira imagem do filme com Marion Cotillard foi divulgada em 16 de abril de 2022.

O distribuidor Francês Le Pacte divulgou o primeiro poster do filme no Twitter em 25 de abril de 2022. Em 27 de abril de 2022, oito imagens do filme foram divulgadas.

Lançamento
O filme fez sua estreia mundial no 75º Festival de Cannes na competição oficial pela Palma de Ouro em maio de 2022. O distribuidor Le Pacte lançou o filme nos cinemas da França ao mesmo tempo de sua estreia em Cannes, em 20 de maio de 2022.

Prêmios e indicações

Ligações externas
 Site oficial

Filmes da França de 2022
Filmes ambientados na França
Filmes gravados na França
Filmes em língua francesa
Filmes de drama da França

Frère et Soeur


Sherry Wolf, født 4 maj 1965 i Brooklyn, New York, er en amerikansk forfatter, debattør, socialist, feminist og LGBT-aktivist.

Biografi
Wolf voksede op på Long Island i New York. Hun studerede filosofi ved Northwestern University. På universitetet kom hun ud som lesbisk og blev aktiv socialist. Hun er associeret redaktør af den International Socialist Review og union koordinator for American Association of University Professorer ved Rutgers University.

Forfatter
Wolf har skrevet bogen Sexuality and Socialism: History, Politics, and Theory of LGBT Liberation, hvor hun analyserer LGBT-rettigheder i historie, politik og teori fra marxistiske og postmoderne perspektiver. Bogen har blevet revideret i amerikansk og europeisk presse og har citerets et flertal ganger i videnskabelig litteratur.

Wolf har skrevet kronikker til blandt andet The Nation, The Advocate, Counterpunch, Monthly Review, Dissident Voice, Socialist Worker, International Socialist Review og New Politics. Discipliner som hun har skrevet om er LGBT spørgsmål, imperialisme, sport, den israelsk-palæstinensiske konflikt, feminisme og amerikansk partipolitik.

Aktivisme
Wolf var medlem af forretningsudvalget der organiserede the National Equality March, en stor manifestation som samlede 200.000 demonstranter til Washington, DC i 2009 at kræve lige rettigheder før LGBT-personer . Hun var også en af talerne . Dette var 2000-talens første store LGBT demonstration i USA, med det formål at lægge pres på præsident Barack Obama til at opfylde sine løfter fra valgkampen om LGBT-spørgsmål.

Wolf, som er jøde, er medlem af International Jewish Anti-Zionist Network. Hun mener at kritik af staten Israel ikke er liktydigt med antisemitism. Hun støtter aktivt den palæstinensiske kamp og den internationale boykot, desinvestering og sanktioner kampagne mod israeliske produkter og investeringer.

Bøger

Artikler (udvælgelse)
 When Will the US Catch Up with Africa?, Counterpunch, 17 november 2006.
 Israel, the "lobby," and the United States: The watchdog, notat the master, International Socialist Review, marts–april 2007.
 Ron Paul, Libertarianism, and the Freedom to Starve to Death, MRZine, december 11, 2007.
 Why The Left Must Reject Ron Paul, Dissident Voice, december 13, 2007.
 LGBT Political Cul-de-sac: Make a U-Turn, New Politics, Winter, 2009.
 Caster Semenya: The Idiocy of Seks Testing, The Nation, august 21, 2009.
 Leveling the playing field, Socialist Worker, maj 27, 2010.
 Why are Liberals Building the Right?, CounterPunch, oktober 11, 2010.
 "America's Deepest Closet", The Nation, juli 27, 2011.
 "What's So Gay About Apartheid?", The Advocate, august 11, 2011.
 What's behind the rise of BDS?, International Socialist Review, 2014.

Interviewer
 "Real Socialism 101" - An interview with Sherry Wolf, International Socialist Organization Boston, 19 oktober 2009.
 Mosque debate heats up, Hardball with Chris Matthews, 23 august 2010.
 Sherry Wolf: The Ruckus Over Israeli Apartheid Week, the Gay Centrum, and a Porn Star, The Village Voice, 24 februar 2011.
 Lesbian socialist: Do we really want to be part of 'traditional marriage'?, The Advocate, 26 juni 2015.
 Entrevistamos Sherry Wolf, autora do livro "Sexualidade e Socialismo", Entrevista Diário, 28 juni 2015.
 Socialism and LGBT Liberation, Left Voice, 7 september 2015.
 Sexualität & Sozialismus, Klasse Gegen Klasse, 16 oktober 2015.

Referencer

Eksterne links
 Blog: SherryTalksBack
 Twitter: @SherryTalksBack
 International Socialist Review

Feminister fra USA
Socialister fra USA

Sherry Wolf


دهنك   قرية كبيرة تـتبع للبلدة المركزية  من توابع مدينة بستك، وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب غرب إيران. قرية كبيرة عامرة تقع على بعد 40 كيلومراً في شمال شرقي مدينة بستك.

حدود قرية دهنك
حدود دهنگ: من الشمال تسان، « پاکوه »، « جبل بُر »، و« جبل کوه لومه‌ای »، ومن الجنوب رودخانه شور كوده، ومن الغرب قرية ملوردی، ومن الشرق تنتهي بـقرية تدرویه.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (1٬636) نسمة تشكل (344) عائلة، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، بها مساجد، وعدة مدارس: ابتدائية، والاعدادية والثانوية، كذلك بها المرافق العامة كشبكة المياه والكهرباء والهاتف. وعيادة صحية صغيرة، وعدد كبير من البرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية، اقرب مطار إلى قرية دهنك في مدينة لار في جهة الشمال.

مهنة سكان القرية
قرية قديمة جداً يرجع تاريخها إلى قبل الإسلام،
يمتهن سكان القرية بمهنة تربية المواشي والأغنام، والزراعة، أراضيهم خصبة، وتزرع فيها البر والشعير.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 دیوان: (اشعار معروف کوخردی)   به کوشش: حسنى، كوخردى، محمد وحبیبی، حسام،. ناشر: همسایه .، ایران: چاپ أول، انتشار سال 1385 خورشیدی.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

دهنك


دائرة وادي العلايق إحدى دوائر ولاية البليدة  بالجزائر وتضم بلديات وادي العلايق وبني تامو وبن خليل.

مراجع

وادي العلايق

دائرة وادي العلايق


Jenna-Louise Coleman (født 27. april 1986 i Blackpool, Lancashire, England), professionelt kendt som Jenna Coleman, er en engelsk skuespiller, som er bedst kendt for sin rolle som Clara Oswald i den britiske science fiction-serie Doctor Who, Jasmine Thomas i den britiske sæbeopera Emmerdale og som dronning Victoria i ITV-serien Victoria. Hun begyndte sin skuespillerkarriere i en ung alder, som et medlem af en teatergruppe kaldt In Yer Space.

Filmografi

Tv
 Victoria (2016)
 Doctor Who (2012–2015, 2017)
Me before you

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England

Jenna Coleman


Sustav prividne mreže (engl. Overlay) je temeljni sloj upravljanja računalnom infrastrukturom u razvojnoj okolini PIE. Osnovna zadaća ovog sustava jest virtualizacija fizičke mreže Internet u logičku mrežu. Radi ostvarenja međusobna komunikacije, sva računala raspodijeljenog sustava koriste prividnu mrežu. Sustav prividne mreže ostvaruje prividni komunikacijski prostor povrh fizičke računalne mreže. Računala koja su unutri prividne mreže nazivamo čvorovima, a čvorovi
sadrže postavljene primjenske usluge. Otkrivanje i postavljanje usluga na čvorovima prividne mreže omogućava sustav za upravljanje uslugama.  Potporu izgradnji i izvođenju raspodijeljenih programa koji koriste usluge kao osnovne gradivne elemente, pruža sustav za upravljanje raspodijeljenim programima. Zaštitu prividne računalne okoline pruža sustav za nadziranje pristupa. Korisnici sustavu pristupaju koristeći mrežno grafičko sučelje. Unutar prividne mreže komunikacija se ostvaruje uporabom logičkih adresa, koje su jedinstvene svakom računalu u prividnoj mreži, čime sustav više nije ovisan o domenskom sustavu DNS.

Vidi
slog protokola (složaj protokola, protocol stack)
programirljiva internet okolina (Programmable Internet Environment, PIE)
koopeticijski mehanizmi
sustav za upravljanje uslugama
sustav za izgradnju raspodijeljenih programa
sustav za izvođenje raspodijeljenih programa
rudarenje podataka
skladištenje podataka
Protokol zasnovan na privuci načelu
Protokol zasnovan na potegni načelu
prividna logička mreža (virtual network)

Izvori

Računalne mreže
Virtualizacija

Sustav prividne mreže


Le manoir de Vertot est un manoir situé sur la commune de Terres-de-Caux, en Seine-Maritime, en France. Le domaine fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques en 1991.

Localisation

Le manoir est situé à Bennetot, ancienne commune et commune déléguée de Terre-de-Caux depuis le .

Historique
Le manoir est daté du - sur une base antérieure du siècle précédent.

L'édifice est le lieu de naissance de l'historien et académicien René Aubert de Vertot (1655-1735).

Un incendie endommage l'édifice au  et l'encorbellement est remplacé par une façade en briques.

Le colombier est construit au -.

Le manoir est inscrit comme monument historique le  : les façades et toitures des écuries, le logis et le colombier font l'objet de la protection.

Description
Le logis est en pierre, silex et pan de bois.

Le colombier, , est en brique et il est muni d'un larmier.

Notes et références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des châteaux et manoirs de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement du Havre

Liens externes

Vertot
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique inscrit en 1991
Patrimoine du XVIe siècle
Patrimoine du XVIIe siècle
Vertot

Manoir de Vertot


Kenneth Herman Rollins (Charleston, Misuri; 14 de septiembre de 1923-Greencastle, Indiana; 9 de octubre de 2012), más conocido como Kenny Rollins, fue un baloncestista estadounidense que disputó tres temporadas entre la BAA y la NBA, y una más en la NPBL. Con 1,83 metros de estatura, jugaba en la posición de base. Es hermano del también exjugador profesional Phil Rollins.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Wildcats de la Universidad de Kentucky, interrumpidas por el servicio militar durante la Segunda Guerra Mundial, en las que promedió 6,9 puntos por partido. Formó parte de los denominados Fabulous Five, junto con Wah Wah Jones, Cliff Barker, Alex Groza y Ralph Beard, que consiguieron el título de campeones de la NCAA en 1948. Esa temporada y la anterior fue incluido en el mejor quinteto de la Southeastern Conference.

Selección nacional
En 1948 se realizaron unas pruebas para elegir al equipo que representaría a Estados Unidos en los Juegos Olímpicos de Londres, jugándose un partido final entre los Kentucky Wildcats y el equipo semiprofesional de los Phillips Oilers, perdiendo el equipo universitario por 4 puntos, pero uniéndose sus cinco titulares a la selección, ganando la medalla de oro derrotando en la final a Francia por 66-21. Barker jugó 7 partidos, en los que promedió 3,4 puntos.

Profesional
Fue elegido en el Draft de la BAA de 1948 por Fort Wayne Pistons, pero acabó fichando por los Chicago Stags, donde jugó dos temporadas, siendo la más destacada la primera de ellas, en la que promedió 6,2 puntos y 2,8 asistencias por partido.

En 1950 fichó por los Louisville Alumnites para disputar la NPBL, jugando la única temporada de la competición, en la que promedió 8,6 puntos por partido. Al año siguiente ficha por los Boston Celtics, donde jugaría su última temporada como profesional, promediando 2,3 puntos y 1,1 asistencias por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Kenny Rollins en ultimatenba.com

Baloncestistas de Misuri
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la selección de Estados Unidos
Baloncestistas de los Kentucky Wildcats
Baloncestistas de los Chicago Stags
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Louisville Alumnites
Baloncestistas de Estados Unidos en los Juegos Olímpicos de Londres 1948
Hermanos baloncestistas

Kenny Rollins