Lucas Miedler, né le  à Tulln an der Donau, est un joueur de tennis autrichien, professionnel depuis 2014.

Il a remporté cinq titres en double avec son compatriote Alexander Erler.

Carrière
Lucas Miedler est champion d'Europe junior de double en 2013 avec l'Italien Filippo Baldi. En fin de saison, ils s'imposent à l'Eddie Herr à Bradenton, puis à l'Orange Bowl. En 2014, il est vainqueur de l'Open d'Australie junior avec l'Australien Bradley Mousley, puis finaliste à Roland-Garros avec Akira Santillan.

Il a remporté dix titres en simple sur le circuit ITF entre 2015 et 2021. Il compte également 30 succès en double entre 2014 et 2020. En juillet 2018, il est finaliste en simple du Challenger de Winnipeg contre Jason Kubler. Il se qualifie également pour le tournoi de Saint-Pétersbourg. En 2019, il remporte un premier titre Challenger en double à León avec Sebastian Ofner.

En 2021, il remporte son premier titre sur le circuit ATP au tournoi de Kitzbühel avec son compatriote Alexander Erler alors qu'ils étaient invités. Ce succès lance sa carrière puisqu'il remporte ensuite, avec le même partenaire, les tournois Challenger de Sibiu, Helsinki et Forlì.

En 2022, ils s'imposent à Ostrava, Tampere, Côme et Tulln. Fin octobre, ils signent un succès de prestige à l'ATP 500 de Vienne où ils avaient reçu une invitation. Il intègre cette année-là l'équipe d'Autriche de Coupe Davis.

En 2023, il rajoute un titre en catégorie ATP 500 à son palmarès avec une victoire à Acapulco. Deux mois plus tard, il s'impose à Munich. Il remporte également un deuxième titre au tournoi de Kitzbühel.

Palmarès

Titres en double messieurs

Finale en double messieurs

Parcours dans les tournois du Grand Chelem

En double messieurs

|-
|2023
|
|
|
|

Classements ATP en fin de saison

Notes et références

Liens externes

Joueur autrichien de tennis
Naissance en juin 1996
Naissance à Tulln an der Donau

Lucas Miedler


Magellankorsrod (Baccharis magellanica), også skrevet Magellan-Korsrod, er en stedsegrøn, krybende til opstigende busk med gule blomster. Den er sjældent dyrket, men hårdfør nok til at kunne bruges som haveplante i Danmark.

Kendetegn
Magellankorsrod er en busk med en krybende til opstigende, og tætgrenet vækst. Skuddene er stive og tæt hårede. Bladene er spredt stillede og samlet mod skudspidserne. De er hele og omvendt ægformede med tandet rand. Oversiden er mørkegrøn, mens undersiden er en anelse lysere. Blomstringen foregår sent på vinteren eller tidligt på foråret (i Nordeuropa svarende til: februar-marts). Blomsterne sidder samlet i tætte hoveder ved skudspidserne. De enkelte blomster er 5-tallige og uregelmæssige (typisk astersagtige) med gule kronblade. Frøene er nødder.

Rodsystemet er kraftigt, dvs. både dybtgående og vidt udstrakt. Planten indeholder antioxidanter og insektdræbende stoffer.

Magellankorsrod når en højde på 0,5 m og en bredde på ca. 1,5 m.

Hjemsted
Magellankorsrod hører hjemme på tørre heder matorral, på skovbunden og i skovbryn samt på højmoser i Bolivia, det sydlige Chile, det sydlige Argentina og på Falklandsøerne. I de argentinske departementer Futaleufú og Languiñeo, som ligger i den nordvestlige del af provinsen Chubut findes subantarktiske, løvfældende skove. Her er arten dominerende sammen med lenga og en anden sydbøgeart, antarktisk sydbøg (Nothofagus antarctica), og her findes den sammen med bl.a. Acaena argentea og Acaena ovalifolia (begge er arter af slægten tornnød), andesceder, Berberis microphylla (en art af berberis), chilejordbær, Chiliotrichum diffusum, Chusquea culeou, darwinberberis, Elymus andinus (en art af kvik), fru heibergs hår, Galium hypocarpium og Galium richardianum (begge er arter af slægten snerre), glat ærenpris, gul inkalilje, Hierochloe redolens (en art af festgræs), hvid eskallonia, Hydrocotyle chamaemorus (en art af frøbid), krybende kambregne, Lathyrus magellanicus (en art af fladbælg), Luzula chilensis (en art af frytle), magellannellikerod, Maytenus boaria og Maytenus chubutensis (begge er arter af en slægt i Ananas-familien), Ribes cucullatum og Ribes magellanicum (begge er arter af Ribs-slægten), Schinus patagonicus (en art af pebertræ), Senecio filaginoides og Senecio neaei (begge er arter af slægten brandbæger), Sisyrinchium patagonicum (en art af slægten blåøje), Solidago chilensis (en art af slægten gyldenris), trefliget gummipude, Vicia magellanica (en art af slægten vikke) og Viola maculata (en art af slægten viol).

Noter

Gule blomster
Buske
Haveplanter
Chiles flora

Magellankorsrod


Der Arroyo Maciel ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt an der Südostspitze des Departamento Flores an dessen Grenze mit dem Departamento Florida in der Cuchilla del Pintado nordwestlich der Quelle des Arroyo de la Horqueta. Von dort verläuft er die Grenzlinie der beiden Departamentos bildend in nördliche Richtung. Er mündet schließlich, nachdem er im Unterlauf die Grenze zwischen Flores und Durazno bildet und die Ruta 14 unterquert hat, als linksseitiger Nebenfluss unweit flussaufwärts der Mündung des Arroyo del Tala einige Kilometer westlich von Durazno in den Río Yí.

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Flores
Fluss im Departamento Florida
Fluss im Departamento Durazno

Arroyo Maciel (Río Yí)


Sigiswald Kuijken (nacido en Bruselas, el 16 de febrero de 1944) es un director de orquesta, violinista e intérprete de viola da spalla y viola da gamba belga.

Forma parte de una familia destacada de músicos belgas; su hermano mayor Wieland Kuijken, es un gran intérprete de viola de gamba y de violonchelo, y su hermano menor, Barthold Kuijken, es un reconocido flautista. Sigiswald estudió en el Conservatorio de Brujas y después en el de Bruselas, en el que fue alumno de Maurice Rakin.

Desde el año 1970, aprendió a tocar la viola de gamba de forma autodidacta, siempre al lado de su hermano, que se había convertido en un destacado intérprete de este instrumento antiguo. En 1972 fundó La Petite Bande, con la que ha realizado diversas grabaciones discográficas entre las cuales destacan Orfeo y Eurídice de Christoph Willibald Gluck.

Ha sido profesor de violín barroco en los Conservatorios de La Haya y Bruselas. Algunos de sus alumnos: Lucy Van Dael, François Fernández, Ryo Terakado, Luis Ottavio Santos, Blai Justo, etc.

Discografía selecta
 Johann Sebastian Bach: Sonatas y partitas para violín BWV 1001-1006
 Johann Sebastian Bach: Sonatas para violín y clavicémbalo BWV 1014-1019 con Gustav Leonhardt
 Johann Sebastian Bach: Magnificat BWV 243 y Cantata BWV 21 con Reyghere, Jacobs, Pregardien y La Petite Bande
 Johann Sebastian Bach: Suites para orquesta BWV 1066-1069 con La Petite Bande
 Christoph Willibald Gluck: Orfeo y Eurídice con Kweksilber, Jacobs, Falewicz y La Petite Bande
 Georg Friedrich Händel: Alessandro con Jacobs, Boulin, Poulenard y La Petite Bande
 Joseph Haydn: Sinfonías n.º 26,52,53,82,83,84,85,86,87 con La Petite Bande y la Orquesta Age of Englightenment
 Wolfgang Amadeus Mozart: Così fan tutte con Groop, Isokoski, Argenta, Schäfer y La Petite Bande

Bibliografía
La Discoteca Ideal de Intérpretes, pág. 253 de Enciclopedias Planeta (ISBN 84-08-02160-5)

Directores de orquesta de Bélgica
Violinistas clásicos de Bélgica
Violagambistas
Intérpretes de música antigua
Directores de grupos de música antigua
Músicos clásicos del siglo XX de Bélgica
Músicos clásicos del siglo XXI de Bélgica
Intérpretes de música clásica de Bélgica

Sigiswald Kuijken


Uma bluestocking é uma mulher educada, intelectual, originalmente membro da Sociedade das Meias azuis (Blue Stockings Society) do século XVIII, dirigida pela anfitriã e crítica Elizabeth Montagu (1720–1800), a "Rainha das Azuis" (Queen of the Blues), incluindo Elizabeth Vesey (1715–1791), Hester Chapone (1727–1801) e a classicista Elizabeth Carter (1717–1806). Na seguinte geração vieram Hester Lynch Piozzi (1741–1821), Hannah Mais (1745–1833) e Frances Burney (1752–1840).
Até finais do século XVIII, o termo referia-se a pessoas instruídas de ambos sexos. Mais tarde aplicou-se principalmente a mulheres intelectuais e o equivalente francês bas bleu teve uma conotação similar. Posteriormente utilizou-se com uma conotação negativa e em alguns casos aquelas mulheres eram estereotipadas como mulher desalinhada (frumpy). A referência às meias azuis surgiu da época quando as meias de lã penteada eram uma vestimenta informal, em contraste com o formal, que eram as meias de seda pretas da moda. A referência mais frequente sobre este tipo é para um homem, Benjamin Stillingfleet, quem ao que parece carecia das meias negras formais, mas participou na Sociedade das Meias Azuis.

História
Uma referência às bluestockings foi atribuída a John Amos Comenius em seu livro de 1638, onde  mencionou a antiga tradição de excluir às mulheres de uma educação elevada, citando a Biblia e a Euripides. Aquela referência, ainda assim, provem da tradução de Keatinge  em 1896 e não está presente ao texto latino original de Comenius. O nome pode ter sido aplicado no século XV às meias azuis levadas pelos membros da Compagnie della Calza em Veneza, o qual foi então adoptado em Paris e Londres; no século XVII pelos Covenanters da Escócia, quem levavam meias de lã sem branquear, em contraste com as médias branqueadas ou pintadas dos mais ricos. Em 1870 Henry D. Wheatley notou que a camarilla de Elizabeth Montagu recebeu o nome de "meias azuis" em honra às meias azuis que usava o naturalista Benjamin Stillinfleet.

A Blue Stockings Society foi uma sociedade literária  dirigido por Elizabeth Montagu e outras no ano 1750 em Inglaterra. Elizabeth Montagu era uma anomalía nesta sociedade porque  tomou posse da propriedade de seu marido quando ele morreu. Isto lhe permitiu ter impacto em seu mundo. Esta sociedade esteve fundada por mulheres, e incluía muitos membros proeminentes da sociedade inglesa, ambos homens e mulheres, incluindo a Harriet Bowdler, Edmund Burke, Sarah Fielding, Samuel Johnson, e Frances Pulteney. M.P., uma ópera cômica de 1811 por Thomas Moore e Charles Edward Horn, foi entitulada The Blue Stocking (A Média Azul). Continha uma personagem, Lady Bab Blue (a senhora de carácter azul) quem era uma paródia  das bluestockings.

William Hazlitt disse, "O bluestocking é o personagem mais odioso da sociedade... funde-se onde quer que a coloquem, como a gema de um ovo, até o fundo, e leva a sujeira com ela."

Outros usos

 Em Japão, uma revista literária Seitõ (Bluestocking) foi lançada em 1911 baixo a direcção de Raichō Hiratsuka. Publicou-se até 1916, proporcionando uma saída criativa e uma plataforma política para as feministas japonesas enquanto enfrentavam protestos públicos e censura governamental.

 O Toledo Blue Stockings foi uma equipe de basebol da grandes ligas em Toledo (Ohio) entre 1883-1885. Historicamente, a equipe é mais conhecida por ser o único de grandes ligas com jogadores negros (Moisés Fleetwood Walker e seu irmão, Weldy Walke) antes do aparecimento de Jackie Robinson com os Brooklyn Dodgers em 1947.

 Bluestockings é o nome de uma livraria radical, um café de comércio justo e um centro de ativistas administrado por pessoas voluntárias e de propriedade coletiva localizado no Lower East Side de Manhattan (Nova York) que abriu suas portas em 1999.

 "The Bluestocking" é o nome do anuário de Mary Baldwin College, uma escola tradicional para mulheres em Staunton, Virginia.

Referências

Século XVIII na Inglaterra
Feminismo
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Bluestocking


ඉඳි ආප්ප (දෙමළ:ඉදියප්පම්), (මලයාලම්:නූපුට් (හෝ නූල්පුට්ටු) (කොදාගු), පුට්ටුමායම් (මැලේසියාවේ) දමිල, කේරල, කොදෙව්, ටුලූ සහ  ශ්‍රී ලාංකීය සම්ප්‍රදායික  ආහාරයක් වන අතර හාල් පිටි මිශ්‍රණයක් සිදුරු සහිත වංගෙඩියක දමා තද කිරීමෙන් වට්ටියක් මතට වත් කිරීමෙන් අනතුරුව හුමාලයෙන් තම්බා ගනී.

ඉතිහාසය
අහාර පිලිබඳ කීර්තිමත් විද්යාඥයකු මෙන්ම ඉතිහාසඥයකු වන ඉන්දියානු ජාතික කේ.ටී. අචය විසින් රචිත "The Story of our Food" කෘතියෙහි සඳහන් වන ආකාරයට ඉඳි ආප්ප සහ ආප්ප පුරාණ දෙමළ රටවල ක්‍රි.ව. පළමුවන සියවසේ සිට පැවත එයි; සන්ගම් සාහිත්‍ය පරිශීලනය අනුව

ව්‍යාප්තිය
තමිල්නාඩුව, කේරලය, ශ්‍රී ලංකාව සහ කර්ණාටක දකුණු ප්‍රදේශය (විශේෂයෙන් දක්ෂිණ කන්නාඩ, උඩුපි, සහ කොදාගු දිස්ත්‍රික්ක වල) ඉඳි ආප්ප සෑදීමට විශේෂ සමත්කම් දක්වයි. ශ්‍රී ලංකාවද එහි ප්‍රධාන ස්ථානයක පවතී. ඉඳි ආප්ප යන නමෙහි උපත වශයෙන් දෙමළ/මලයාලම් වචන වන ඉඳි , 'කඩා දැමූ', සහ ආප්ප, "ලැවරිය" යන අරුත් ගෙනදෙන අතර ඉඳි ආප්ප ලෙස උච්චාරණය කෙරේ.  ඒවාගේම මෙම ආහාරය බොහෝදෙනෙක් නූල්ආප්ප හෝ නූල්පුට්ටු ලෙස හඳුන්වන අතර මලයාලම්/දෙමළ/කන්නාඩ/කෝදාවා වචනයක් වන නූල්, "කෙඳි හෝ තන්තු" යන අරුත ගෙනදෙයි.  ඒවාගේම කර්ණාටක වෙරළබඩ ප්‍රදේශ වල සෙමිජ් යනුවෙන් හඳුන්වනු  ලැබේ. මෙය මැලේසියාවේ සුලභ වන අතර එහි පුටුමායම් ලෙස හඳුන්වයි.

සාදාගැනීමේ ක්‍රමය

මෙය හාල් පිටි, ලුණු සහ ජලය එකට මිශ්‍ර කර සාදාගත හැක. මෙය සාමාන්‍යයෙන් ව්‍යංජන (අල, බිත්තර, මාළු, මස්) සහ පොල් සම්බෝල සමඟ උදෑසන හෝ රාත්‍රී ආහාර වේලක ප්‍රධාන ආහාරය ලෙස පිළිගැන්විය හැකිය. ශ්‍රී ලංකාවේ සහ කේරලයේ මලබාර් ප්‍රදේශයේ මෙය පොල් කිරි සහ සීනි සමඟද පිළිගන්වයි. සාමාන්‍යයෙන් දහවල් ආහාර වේල සඳහා මෙය පිළිනොගන්වයි.  කේරලයේ සහ තමිල්නාඩු වල අනෙකුත් කොටස් වල මෙය රසවත් ව්‍යංජන සමඟ බහුල වශයෙන් ආහාරයට ගනු ලබයි. තිරිඟු පිටි යොදා සැකසීමේදී මෙය දුඹුරු පැහැයක් ගනුලබයි.

හාල් පිටි උණු වතුර සමඟ මිශ්‍ර කර, අවශ්‍ය පමණට ගිතෙල් එකතුකර, ලුණු සමඟ පදම්කරගන්න. සියුම් මිශ්‍රණයක් වනතුරු අනාගන්න. අනාගත් සියුම් පිටි මිශ්‍රණය ඉඳි ආප්ප වංගෙඩියකට දමා කෙසෙල් කොලයක් මතට හෝ එක එල්ලේම හුමාල උන්දුනට වත්කරගන්න. අවශ්‍යනම් ගා ගත් පොල් ස්වල්පයක් එක්කරගන්න. විනාඩි 5-10 ක් තැම්බීමටහරින්න. ඉඳි ආප්ප ගා ගත් පොල් සහ පොල් කිරි සමඟ පිළිගන්වන ලදී.

සංස්කෘතික සබැඳුම
ඩාවිඩ් ඩවිඩර්, ඔහුගේ House of blue mangoes නැමැති නව කතාවේ ඉඳි ආප්ප ගැන සඳහන් කර ඇත.

මේවාද බලන්න
 පුටු මායම්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ඉඳියප්පම් http://www.iddiyappam.com/

ඉඳි ආප්ප


Olaylar
 1238 - Jaime I, Valensiya'yı alarak Valensiya Krallığı'nı kurdu.
 1264 - Kastilya Krallığı, 711 yılından beri Endülüs Müslüman yönetiminde olan Jerez de la Frontera'yı aldı.
 1446 - Kore'de Hangul alfabesi yayımlandı.
 1514 - Fransa Kralı XII. Louis ile Mary Tudor evlendi.
 1558 - Venezuela'da, Mérida şehri kuruldu.
 1829 - Friedrich Parrot ile beraberindeki ekip, Ağrı Dağı'nın zirvesine ilk kez tırmanmayı başardı.
 1854 - Kırım Savaşı'nda Sivastopol kuşatması başladı.
 1888 - Washington Anıtı resmen açıldı.
 1914 - I. Dünya Savaşı: Anvers (Belçika), Alman güçlerinin eline geçti.
 1936 - Hoover Barajı'ndan 266 mil uzaklıktaki Los Angeles'a (Kaliforniya) elektrik verilmeye başlandı.
 1944 - Türkiye Cumhuriyeti Başbakan'ı Şükrü Saracoğlu, resmi tören ile Anıtkabir'in temelini attı.

 1944 - Birleşik Krallık, Çin, ABD ve Sovyetler Birliği, Birleşmiş Milletler(BM)'in kurulacağını açıkladı.
 1953 - Amerikalı Kadın yüzücü Florence Chadwick, Çanakkale Boğazı'nın Nara Burnu ile Eceabat arasını 1 saat 50 dakikada yüzdü.
 1957 - Tibet, Çin'e bağlandı.
 1962 - Uganda, Büyük Britanya'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1967 - Ernesto Che Guevara, yakalandıktan bir gün sonra, Bolivya'da infaz edildi.
 1970 - Kamboçya'daki sağcı darbenin ardından Kmer Cumhuriyeti ilan edildi.
 1971 - Deniz Gezmiş ve 17 arkadaşı idama mahkûm edildi.
 1981 - Fransa'da ölüm cezası kaldırıldı.
 1997 - İtalyan oyun yazarı Dario Fo, Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.
 2004 - Afganistan'da ilk demokratik seçimler yapıldı.
 2005 - Birleşik Krallık Demiryolları'nda, tütün mamulleri kullanımı tamamen yasaklandı.
 2005 - Çin, Everest tepesinin yüksekliğinin 8.848,43 m olduğunu resmi olarak açıkladı.
 2006 - Google, YouTube'u 1,65 milyar dolara aldığını açıkladı.
 2006 - Güney Kore Dışişleri Bakanı Ban Ki-mun, Gana'lı Kofi Annan'ın yerine 1 Ocak 2007'den itibaren göreve başlamak üzere Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliği'ne seçildi.
 2006 - Kuzey Kore, nükleer bir deneme yaptığını açıkladı.
 2007 - "Dev Manyetik Direnç"ile (GMR) ilgili çalışmalarından ötürü Albert Fert (Fransız) ve Peter Grünberg (Alman)Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü.
 2008 - Nobel Edebiyat Ödülü'nü Fransız Jean-Marie Gustave Le Clézio kazandı.

Doğumlar
 1261 - I. Diniz, Portekiz Krallığı'nın 6. Kralı (ö. 1325)
 1623 - Ferdinand Verbiest, Flaman Cizvit misyoner ve rahip (ö. 1688)
 1757 - X. Charles, Fransa Kralı (ö. 1836)
 1835 - Camille Saint-Saëns, Fransız besteci (ö. 1921)
 1852 - Hermann Emil Fischer, Alman kimyager (ö. 1919)
 1859 - Alfred Dreyfus, Fransız subay (ö. 1935)
 1862 - Fatma Aliye Topuz, Türk yazar (Türk edebiyatının ilk kadın romancısı) (ö. 1936)
 1866 - Emine Nazikeda, VI. Mehmed'in eşi (ö. 1941)
 1866 - Philippe Berthelot, Fransız diplomat (ö. 1934)
 1873 - Karl Schwarzschild, Alman fizikçi (ö. 1916)
 1879 - Max von Laue, Alman fizikçi (ö. 1960)
 1888 - Nikolay Buharin, Rus siyasetçi (ö. 1938)
 1892 - İvo Andriç, Yugoslav yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1975)
 1906 - Seyyid Kutub, Mısırlı yazar ve düşünce adamı (ö. 1966)
 1906 - Léopold Sédar Senghor, Senegalli şair ve siyasetçi (ö. 2001)
 1907 - Jacques Tati, Fransız yönetmen ve aktör (ö. 1982)
 1907 - Horst Wessel, Alman Nazi aktivisti, NSDAP ve SA üyesi (ö. 1930)
 1908 - Werner von Haeften, Alman hukukçu, banka memuru ve Nazi Almanyası'nın subayı (ö. 1944)
 1918 - Lila Kedrova, Rus asıllı Fransız oyuncu (ö. 2000)
 1920 - Michael Shaw, Baron Shaw of Northstead, İngiliz siyasetçi (ö. 2021)
 1921 - Michel Boisrond, Fransız yönetmen ve yazar (ö. 2002)
 1922 - Fyvush Finkel, Amerikalı ünlü oyuncu, şarkıcı ve komedyen (ö. 2016)
 1924 - Anthony Earnshaw, İngiliz anarşist, sanatçı ve sürrealist yazar ve grafiker
 1925 - Joan Benson, Amerikalı müzisyen ve eğitimci (ö. 2020)
 1930 - Rahmi Koç, Türk iş insanı
 1931 - Anthony Booth, İngiliz oyuncu (ö. 2017)
 1933 - Peter Mansfield, 2003 yılında Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülünü Paul Lauterbur ile birlikte kazananan İngiliz bilim insanı (ö. 2017)
 1934 - Jill Ker Conway, Avustralyalı-Amerikalı otobiyografi yazarı (ö. 2018)
 1935 - Edward, Britanya kraliyet ailesinin üyesi
 1937 - Brian Blessed, İngiliz aktör, maceracı
 1938 - Heinz Fischer, Avusturyalı politikacı
 1939 - John Pilger, Avustralyalı-Britanyalı haberci
 1940 - John Lennon, İngiliz müzisyen, yazar ve aktivist (ö. 1980)
 1942 - Michael Palmer, Amerikalı tıp doktoru ve yazar (ö. 2013)
 1947 - France Gall, Fransız şarkıcı (ö. 2018)
 1950 - Jody Williams, Amerikalı eğitimci
 1953 - Tony Shalhoub, Amerikalı sinema ve dizi oyuncusu
 1954 - John O'Hurley, İngiltere doğumlu Amerikalı oyuncu
 1954 - Dennis Stratton, İngiliz müzisyen
 1957 - Ini Kamoze, Jamaikalı reggae müzik sanatçısı
 1958 - Al Jourgensen, Küba asıllı Amerikalı müzisyen
 1958 - Kürşad Tüzmen, Türk bürokrat ve siyasetçi
 1959 - Boris Nemtsov, Rus muhalif lider politikacı (ö. 2015)
 1962 - Jorge Burruchaga, Arjantinli futbolcu
 1964 - Guillermo del Toro, Meksikalı yönetmen
 1966 - David Cameron, Britanyalı siyasetçi ve Başbakan
 1967 - Eddie Guerrero, Amerikalı güreşçi (ö. 2005)
 1967 - Gheorghe Popescu, Rumen eski futbolcu
 1968 - Murat Göğebakan, Türk Anadolu rock müzik sanatçısı (ö. 2014)
 1969 - PJ Harvey, İngiliz müzisyen, şarkı yazarı ve vokalist
 1975 - Sean Lennon, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, gitarist ve aktör
 1975 - Mark Viduka, Hırvat asıllı Avustralyalı eski futbolcu
 1976 - Özlem Piltanoğlu, Türk bürokrat ve siyasetçi
 1977 - Emanuele Belardi, İtalyan eski kaleci
 1978 - Nicky Byrne, İrlandalı şarkıcı-şarkı yazarı, radyo ve TV sunucusu, dansçı ve eski futbolcu
 1979 - Brandon Routh, Amerikalı sinema oyuncusu
 1979 - Chris O'Dowd, İrlandalı aktör
 1979 - Gonzalo Sorondo, Uruguaylı millî futbolcu
 1981 - Gaël Givet, Fransız futbolcu
 1987 - Barış Arduç, Türk oyuncu
 1987 - Derya Çayırgan, Türk voleybolcu
 1990 - Kevin Kampl, Almanya doğumlu Slovenya asıllı futbolcu
 1996 - Bella Hadid, Filistin asıllı Amerikalı model

Ölümler
 892 - Tirmizi, 9. yüzyılda yaşamış Fars hadis bilgini (d. 824)
 1253 - Robert Grosseteste, İngiliz devlet adamı, teolog, filozof Lincoln başpiskoposu (d. 1175)
 1831 - Yannis Kapodistrias, Yunan devlet adamı, diplomat ve siyasetçi (Birinci Yunanistan Cumhuriyeti'nin ilk Valisi) (d. 1776)
 1849 - William Townsend Aiton, İngiliz botanikçi (d. 1766)
 1876 - Mustafa Celâleddin Paşa, Leh asıllı Osmanlı Paşası (d. 1826)
 1897 - Jan Heemskerk, 1874-1877 yılları arasında Hollanda Başbakanı (d. 1818)
 1911 - Jack Daniel, Amerikalı iş insanı (d. 1849)
 1934 - I. Aleksandar, Yugoslavya Kralı (suikast) (d. 1888)
 1934 - Louis Barthou, Fransız siyasetçi (suikast) (d. 1862)
 1943 - Pieter Zeeman, Hollandalı fizikçi (d. 1865)
 1958 - XII. Pius, İtalyan Papa (Katolik Kilisesi'nin 260. Papası) (d. 1876)
 1959 - Shirō Ishii, Japon mikrobiyolog (d. 1892)
 1967 - André Maurois, Fransız yazar (d. 1885)
 1967 - Che Guevara, Arjantinli devrimci (d. 1928)
 1967 - Cyril Norman Hinshelwood, İngiliz kimyager (d. 1897)
 1974 - Oskar Schindler, Alman iş insanı (d. 1908)
 1976 - Walter Warlimont OKW iç daire başkan yardımcısı rolüyle bilinen Alman subayı (d. 1894)
 1978 - Jacques Brel, Belçikalı söz yazarı, şarkıcı ve müzisyen (d. 1929)
 1982 - Anna Freud, Avusturyalı psikanalist (d. 1895)
 1987 - William P. Murphy, Amerikalı tıp doktoru (d. 1892)
 1989 - Ercüment Karacan, Türk gazeteci ve Milliyet gazetesi eski sahibi (d. 1921)
 1989 - Yusuf Atılgan, Türk roman ve öykü yazarı (d. 1921)
 1995 - Alec Douglas-Home, İngiliz siyasetçi (d. 1903)
 2000 - David Dukes, Amerikalı oyuncu (d. 1945)
 2001 - Herbert Ross, Amerikalı film yönetmeni ve yapımcısı (d. 1927)
 2002 - Aileen Wuornos, Amerikalı kadın seri katil (d. 1956)
 2006 - Paul Hunter, İngiliz profesyonel snooker oyuncusu (d. 1978)
 2008 - Gidget Gein, Amerikalı müzisyen (d. 1969)
 2010 - Maurice Allais, Fransız bilim insanı (d. 1911)
 2010 - Zecharia Sitchin, Azeri asıllı Amerikalı bilim insanı ve sümerolog (d. 1920)
 2012 - Paddy Roy Bates, İngiliz korsan radyo yayıncısı (d. 1921)
 2012 - Sammi Kane Kraft, Amerikalı rekortmen beyzbolcu ve sinema oyuncusu (d. 1992)
 2013 - Stanley Kauffmann, Amerikalı film eleştirmeni, yazar ve editör (d. 1916)
 2013 - Wilfried Martens, Flaman Belçikalı politikacı (d. 1936)
 2013 - Chopper Read, Avustralyalı suçlu ve yazar (d. 1954)
 2013 - Nurettin Uzunoğlu, Türk yazar ve akademisyen (d. 1939)
 2014 - Jan Hooks, Amerikalı oyuncu ve komedyen (d. 1957)
 2014 - Ana Karić, Hırvat oyuncu (d. 1941)
 2014 - Paul Lukather, Amerikalı seslendirme sanatçısı ve aktör (d. 1926)
 2014 - Carolyn Kizer, Amerikalı feminist şair (d. 1925)
 2015 - Geoffrey Howe, İngiliz siyasetçi ve bakan (d. 1926)
 2015 - Dave Meyers, Amerikalı basketbolcu (d. 1953)
 2016 - René Avilés Fabila, Meksikalı yazar (d. 1940)
 2016 - Aaron Pryor, Amerikalı eski boksör (d. 1955)
 2016 - Bilge Tarhan, Türk futbolcu ve teknik direktör (d. 1941)
 2016 - Andrzej Wajda, Polonyalı sinema yönetmeni (d. 1926)
 2017 - Manuel Busto, Fransız bisiklet sporcusu (d. 1932)
 2017 - Armando Calderón Sol, 1 Haziran 1994 ve 1 Haziran 1999 tarihleri arasında El Salvador devlet başkanı (d. 1948)
 2017 - Allan Çumak, Rus alternatif tıp uzmanı (d. 1935)
 2017 - Michel Diefenbacher, Fransız siyasetçi (d. 1947)
 2017 - Hessie, Fransız tekstil sanatçısı (d. 1936)
 2017 - Jean Rochefort, Fransız oyuncu, yönetmen ve senarist (d. 1930)
 2017 - József Tóth, Eski Macar millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1929)
 2018 - Thomas A. Steitz, Amerikalı biyokimyacı ve moleküler biyofizikçi (d. 1940)
 2018 - Venantino Venantini, İtalyan oyuncu (d. 1930)
 2018 - Carolyn Warner, Amerikan Demokrat Parti üyesi kadın siyasetçi (d. 1930)
 2019 - Richard Askey, Amerikalı matematikçi ve yazar (d. 1933)
 2019 - Andrés Gimeno, İspanyol tenisçi (d. 1937)
 2020 - Pierre Kezdy, Amerikalı müzisyen (d. 1962)
 2022 - Eileen Ryan, Amerikalı oyuncu (d. 1927)
 2023 - Haluk Akakçe, Türk ressam ve iç mimar (d. 1970)

Tatiller ve özel günler

Kaynakça

1009
09

9 Ekim


An Cathestecum erectum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey ngan Eduard Hackel. An Cathestecum erectum in nahilalakip ha genus nga Cathestecum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cathestecum

Cathestecum erectum


Um buikman, também conhecido como mikkeman, wekkeman ou stutenkerl, é um pão de massa fina recheado com uvas passas comum na região do Limburgo, no nordeste da França, na Alemanha, e em outros países germanófonos. O buikman é um pão em formato de um ser humano, com vestimentas de um bispo, frequentemente assado com um pequeno cachimbo de argila na boca. Às vezes, o pão também carrega um galho de pinheiro. Tradicionalmente, come-se a cabeça do buikman antes do resto do corpo.

Origem
O pão é assado no formato estilizado de Sinterklaas, uma figura baseada em Nicolau de Mira. A origem da receita e das tradições em torno do buikman não são totalmente claras. Uma das teorias para o surgimento nos Países Baixos seria que o pão era assado por membros da Igreja Católica, que davam os pães uns aos outros ao fim das missas. Posteriormente, a receita se tornou quase que exclusivamente consumida durante festividades. De acordo com a tradição, oferecer buikmannen a outras pessoas traria sorte.

Outra possibilidade é que o pão era assado e oferecido aos deuses durante as festividades do Solstício de Inverno pelos germanos. Essa teoria é respaldada pelos feriados católicos durante os quais os buikmannen coincidirem com celebrações germânicas, como os dias de São Martinho, São Pedro Damião e São Nicolau. A receita é mais comumente consumida durante o Advento, mas isso também varia de acordo com o local. Acredita-se que essa tradição surgiu na Alemanha.

Ver também

 Spekulaas
 Pepernoot
 Taaitaai

Referências
Natal
Pães

Culinária dos Países Baixos
Culinária da Alemanha

Buikman


Alhendín, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Alhendín belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 4729 kişidir.

Dış bağlantılar
 Alhendín Belediyesi
 Alhendín konumu

Granada'nın belediyeleri

Alhendín


Bilad al-Sham (), also historically known as Historical Syria and Natural Syria, is the Arabic endonym for the Greater Syria region. It refers to the province of the Rashidun, Umayyad, Abbasid, and Fatimid caliphates. It roughly corresponded with the Byzantine Diocese of the East, conquered by the Muslims in 634–647. Under the Umayyads (661–750) Bilad al-Sham was the metropolitan province of the Caliphate and different localities throughout the province served as the seats of the Umayyad caliphs and princes.

Bilad al-Sham was first organized into the four ajnad (military districts; singular jund) of Filastin (Palestine), al-Urdunn (Jordan), Dimashq (Damascus), and Hims (Homs), between 637 and 640 by Caliph Umar following the Muslim conquest. The jund of Qinnasrin was created out of the northern part of Hims by caliphs Mu'awiya I () or Yazid I (). The Jazira (Upper Mesopotamia) was made an independent province from the Mesopotamian part of Qinnasrin by Caliph Abd al-Malik in 692. In 786 the jund of al-Awasim and al-Thughur were established from the northern frontier region of Qinnasrin by Caliph Harun al-Rashid. As centralized Abbasid rule over Bilad al-Sham collapsed in the 10th century, control over the region was divided by several potentates and the ajnad only represented nominal divisions. The Abbasids and the Egypt-based Fatimid Caliphate continued to officially recognize the province and its ajnad until the Crusader invasions of the coastal regions in 1099.

Name
The name Bilad al-Sham in Arabic translates as "the left-hand region". It was so named from the perspective of the people of the Hejaz (western Arabia), who considered themselves to be facing the rising sun, that the Syrian region was positioned to their left, while to their right was al-Yaman ("the right-hand-region"). Today, the adjective Shami is commonly used to mean "Levantine" in various contexts.

Geography
Bilad al-Sham comprised the area of Greater Syria, spanning the modern countries of Syria, Lebanon, Israel, Jordan, and Palestine, as well as the regions of Hatay, Gaziantep, and Diyarbakir in modern Turkey. It was bound by the Mediterranean Sea in the west and the Syrian Desert in the east toward Iraq. The western, Mediterranean coastal range were characterized by rolling hills in Palestine in the south, rising to their highest points in Mount Lebanon in the center before becoming considerably lower in the Jabal Ansariya range in the north. Eastward from the coastal range, the ridges of inland Syria become gradually lower, with the exception of Mount Hermon north of the Golan, and include the ranges of the Anti-Lebanon, Jabal al-Ruwaq, and Jabal Bishri. With the termination of the inland ridges begins the mostly level Syrian steppe.

History

Muslim conquest

Following the consolidation of Islamic hegemony over Arabia and its nomadic Arab tribes in the Ridda wars of 632–633, the caliph (leader of the Muslim community) Abu Bakr () turned the nascent Muslim state's goals toward the conquest of Syria. The conquest unfolded in three main phases, according to the historian Fred Donner. In the first phase, Abu Bakr dispatched four armies from Medina in late 633 led by the commanders Amr ibn al-As, Yazid ibn Abi Sufyan, Shurahbil ibn Hasana, all veterans of the Ridda wars, and Abu Ubayda ibn al-Jarrah, a leading companion of Muhammad. Abu Ubayda may not have been dispatched until 636. Each commander was assigned to a different zone, with Amr entrusted over Palestine, Yazid to the Balqa (central Transjordan), Shurahbil to southern Transjordan, and Abu Ubayda to the Ghassanid stomping grounds of the Golan Heights. The Muslim commanders mainly engaged in small-scale skirmishes in the southern Syrian countryside with local garrisons. The goal of the Muslims at the start of the conquest was likely bringing the Arabic-speaking nomadic, semi-nomadic, and settled tribesmen of the southern Syrian desert fringes under their control.

The second phase began with the arrival of Khalid ibn al-Walid and his troops to Syria in 634. Under Khalid's supreme command, the Muslim armies besieged and captured the southern Syrian urban centers of Bosra, Damascus, Beisan (Scythopolis), Pella, Gaza, and temporarily, Homs (Emesa) and Baalbek (Hierapolis). Heraclius responded by deploying successive imperial armies against the Muslims. The Byzantines were decisively defeated in the resulting major battles of Ajnadayn in Palestine and Fahl and Yarmouk in Transjordan, all occurring in 634–636. The Muslim battlefield victories effectively ended organized resistance by the Byzantines.

In the third phase, beginning about 637, the Muslim armies quickly occupied the northern Syrian countryside, while steadily conquering individual towns throughout the region whose garrisons held out alone following the breakdown of the imperial defense. Among the towns, a number of which held out until 637 or 638, were Aleppo (Beroea) and Qinnasrin (Chalcis) in the north, Hama, Homs and Baalbek (the latter two possibly for the second time), Damascus possibly for the second time, Jerusalem. Within the next few years, the Mediterranean coastal towns of Beirut, Sidon, Tyre, Caesarea, Antioch, Tripoli and Ascalon were captured by Muslim forces.

Governorship of Mu'awiya
Umar has appointed Abu Ubayda ibn al-Jarrah commander of the Muslim troops in Syria in  and governor of the conquered region. He died in the plague of Amwas, which devastated the Muslims at their camp near Jerusalem and caused significant loss of life throughout Syria. Umar replaced him with Yazid ibn Abi Sufyan in the southern districts of Syria and Iyad ibn Ghanm in the northern districts. Yazid died from the plague soon after and was replaced by his brother Mu'awiya. Umar's successor, Caliph Uthman (), gradually expanded Mu'awiya's governorship to span all of Syria.

As governor, Mu'awiya, forged strong ties with the old-established Arab tribes of Syria, which, by dint of their long service under the Byzantines, were more politically experienced than the tribesmen of Arabia, who filled the ranks of the Muslim armies. Among the Syrian tribes, the powerful Banu Kalb and their Quda'a confederacy gained the preeminent position in Mu'awiya's government. He also accommodated Arab newcomers, most prominently the Kinda of South Arabia. The tribes and commanders of Syria backed Mu'awiya in his confrontation with Caliph Ali at the Battle of Siffin in 657, which ended in a stalemate and an agreement to arbitrate their dispute. The arbitration talks collapsed and Mu'awiya's Syrian supporters recognized him as caliph in a ceremony in Jerusalem in 660. Ali was murdered the following year, paving the way for Mu'awiya to gain control of the rest of the Caliphate.

Umayyad period

Syria became the metropolitan province of the Umayyad Caliphate which Mu'awiya founded and whose capital was at Damascus. Syria's history under Umayyad rule was "essentially the history of the Umayyad dynasty", according to the historians Henri Lammens and Clifford Edmund Bosworth. Mu'awiya had his son Yazid I, the son of a Kalbi woman, recognized as his successor. Yazid I () was opposed by the people of the Hejaz, whose revolt against him was crushed by Syria's troops at the Battle of al-Harra. The Syrians proceeded to besiege Mecca in 683, but withdrew to Syria after Yazid I died. The Meccan leader of the revolt, Ibn al-Zubayr, was recognized as caliph across much of the Muslim empire, while Yazid I's son and successor, Mu'awiya II, succumbed to the plague.

The Kalb and other loyalist tribes elected another Umayyad, Marwan I, as caliph and he moved to secure the dynasty's Syrian heartland. With these tribes' support, he defeated the Qays tribes and other supporters of Ibn al-Zubayr at the Battle of Marj Rahit, north of Damascus, in 684. Under his son and successor, Abd al-Malik (), Syrian troops reconquered the rest of the Caliphate and killed Ibn al-Zubayr in a second siege of Mecca. A standing army composed of the Syrian tribal soldiery was established under this caliph and his sons and successors. Abd al-Malik inaugurated a more Arab–Islamic government in Syria by changing the language of its bureaucracy from Greek to Arabic, switching from Byzantine coinage to a strictly Islamic currency, and building the Dome of the Rock in Jerusalem, which he may have promoted as an additional center of Muslim pilgrimage to Mecca.

Abd al-Malik's son and successor, al-Walid I (), ruled with autocratic tendencies and less tolerance for the non-Muslims in Syria and the empire in general, which reached its greatest territorial extent during his reign. He largely demolished the Christian basilica of St. John in Damascus and built in its place the landmark Great Umayyad Mosque. He achieved great popularity among the Syrian Arabs. During his rule and that of his successors, Damascus retained its role as the administrative capital of the empire, but the caliphs increasingly resided in their country estates in the Syrian steppe.

After a period of stagnation, the caliph Hisham () restored the prestige of Umayyad Caliphate through his administrative reforms, state-building and austerity, though the conquests ground to a halt. His successor, al-Walid II, was assassinated, sparking the Third Muslim Civil War. His successor Yazid III died after a few months, followed by the weak rule of Ibrahim. Marwan II took control of the caliphate, crushed his Syrian tribal opponents, and shifted the capital to Harran, outside of Syria, which increased Syrian opposition to his rule.

Abbasid period

Al-Sham became much less important under the Abbasid Caliphate, which succeeded the Umayyads in 750. The Abbasids moved the capital first to Kufa, and then to Baghdad and Samarra, all of which were in Iraq, which consequently became their most important province. The mainly Arab Syrians were marginalized by Iranian and Turkish forces who rose to power under the Abbasids, a trend which also expressed itself on a cultural level. From 878 until 905, Syria came under the effective control of the Tulunids of Egypt, but Abbasid control was re-established soon thereafter. It lasted until the 940s, when the province was partitioned between the Hamdanid Emirate of Aleppo in the north and Ikhshidid-controlled Egypt in the south. In the 960s the Byzantine Empire under Nikephoros II Phokas conquered much of northern Syria, and Aleppo became a Byzantine tributary, while the southern provinces passed to the Fatimid Caliphate after its conquest of Egypt in 969. The division of Syria into northern and southern parts would persist, despite political changes, until the Mamluk conquest in the late 13th century.

Administrative history

Roman–Byzantine precursors

The ajnad were an adaptation of the preexisting administrative system of the Diocese of the East (Byzantine Syria) to suit the nascent Muslim state's needs. The Byzantine system, in turn,  had been based on that instituted by its Roman predecessor in the aftermath of the First Jewish Revolt in 70 CE and the Bar Kokhba Revolt in 135 CE. To establish closer control over the broadly spread population of Syria following the revolts, the region was subdivided into smaller units centered around an urban center which policed and collected taxes from the surrounding hinterland. By 400 the southern half of Syria was divided between the three Palestines (Palaestina Prima, Palaestina Secunda, and Palaestina Tertia), Phoenice and Arabia.

Beginnings of Islamic administration
Following the decisive Muslim victory at Yarmouk in 636, and the occupation of most of the Mediterranean coast and northern Syria in the next two years, the Muslims began to militarily and administratively organize the region for their needs. Caliph Umar, who ruled from Medina, visited the Muslim army's principal camp at Jabiya, the former Ghassanid capital, at least once between 637 and 639. From there he personally oversaw the distribution of allowances (ata) and rations (rizq) to the Muslim soldiery, tax collection from the conquered population, and the appointments to military command. There may have been initial Muslim intentions to establish Jabiya as the permanent, central garrison town of Syria along the lines of those later established in the conquered regions of Iraq (Kufa and Basra), Egypt (Fustat), and Ifriqiya (Kairouan). Those garrison cities developed into major urban centers of the Caliphate. During one of his visits, or by 640 at the latest, the central army camp at Jabiya was disbanded by Umar. Instead, as a result of several factors, "a self-supporting, more flexible" military-administrative system was established, according to the historian Alan Walmsley.

Unlike Iraq and Egypt where settlement was concentrated along the major rivers of those provinces, Syrian settlement was distributed over an extensive area of mountains, valleys, and plains. The complex geography slowed communications and army movements in the region, necessitating multiple regional centers for efficient administration and defense; according to Walmsley, this was "a principle confirmed by over 500 years of Roman and Byzantine administration". The change of Muslim military objectives following Yarmouk, when focus shifted to the northern Syrian and Mediterranean fronts, also necessitated the establishment of additional army headquarters and garrisons, such as Homs, diminishing Jabiya's centrality. Further reducing troop numbers in Jabiya was the Plague of Amwas in 639, which reduced the garrison there from 24,000 to 4,000. The decrease was likely due to factors in addition to the plague. In late 639 or early 640, a significant number of Muslim troops also left Syria for the conquest of Egypt under Amr's command.

Troop numbers in Jabiya could not be restored in the aftermath of the plague and the departure of Muslim troops to other fronts. Unlike in Iraq where there were high levels of Arab tribal immigration, similar immigration into Syria was restricted by the Qurayshite elite in a bid to preserve their pre-established interests in the region. Syria had a substantial, long-standing Arab population, both in the tribes who dominated the steppe and formerly served Byzantium and in the urban Arab communities, particularly those of Damascus and Homs. Not long after Yarmouk, the Arab tribes of Syria were incorporated into the nascent Muslim military structure there. The native tribes had a preference for the established urban centers with which they were long familiarized. Muslim settlement in the urban centers was facilitated by the wide availability of property in the cities in the wake of the conquests, as a result of the exodus of pro-Byzantine, Greek-speaking residents or in property transfers to the Muslims secured in capitulation agreements. Muslim settlement in the hinterland, on the other hand, was limited as the Aramaic-speaking peasantry remained in their villages.

The jund divisions

Umar divided Syria into the four ajnad of Filastin, al-Urdunn, Dimashq, and Hims. The new garrisons were assigned to the urban centers of Lydda, Tiberias, Damascus, and Homs, respectively. In effect, Umar gave his sanction of the existing military situation in Syria, where different army units operated independently on the different fronts. By establishing the ajnad, Umar transformed the military structures into provincial governments concerned with the taxation of the local populations and the distribution of collected money and supplies for the troops. During the caliphate of Umar's successor Uthman (), supplemental garrisons were established in the respective ajnad, especially in the coastal cities.

During the reign of Mu'awiya I or Yazid I, Qinnasrin (northern Syria) and the Jazira (Upper Mesopotamia) were separated from Jund Hims and became Jund Qinnasrin. The separation may have been a response to the influx of northern Arab (Qays and Mudar) immigrant tribesmen to Qinnasrin and the Jazira during Mu'awiya's governorship and caliphate. In 692 Caliph Abd al-Malik separated the Jazira from Jund Qinnasrin, and it became the independent province of the Jazira. According to Blankinship, this change of status may have been related to the peace settlement reached with the Qays in 691 after the Qays had rebelled against the Umayyads during the Second Muslim Civil War. According to the historian Hugh N. Kennedy, the separation was done at the request of Muhammad ibn Marwan, Abd al-Malik's brother and his commander responsible for the Jazira.

In 786 Caliph Harun al-Rashid established Jund al-Awasim out of the northern part of Jund Qinnasrin. It spanned the frontier zone with the Byzantine Empire, extending from the areas immediately south of Antioch, Aleppo, and Manbij and eastward to the Euphrates. Manbij and later Antioch became the capitals of the new jund. Jund al-Awasim served as the second defensive line behind the actual frontier zone, the Thughur, which encompassed the far northern Syrian towns of Baghras, Bayas, Duluk, Alexandretta, Cyrrhus, Ra'ban and Tizin. The Thughur was subdivided into the Cilician or Syrian al-Thughur al-Sha'miya and the Jaziran or Mesopotamian al-Thughur al-Jaziriya sectors, roughly separated by the Amanus mountains. Tarsus and Malatya were the most important towns in the Syrian and the Mesopotamian sectors respectively, though the two districts did not have administrative capitals sometimes were under the administrative control of Jund al-Awasim. By the 10th century, the terms Thughur and al-Awasim were often used interchangeably in the sources.

The governor of the provinces were called  or .

 Jund Dimashq (, "military district of Damascus"), with its capital at Damascus, was the largest of the provinces and encompassed much of present-day Lebanon and territories east of the Jordan River known as the al-Balqa region.
 Jund Filastin (, "military district of Palestine") stretched from Aqaba on the Red Sea and al-'Arish in the Sinai in the south to the lower Galilee in the north, encompassing most of the territory of the Byzantine provinces of Palaestina Prima and Palaestina Tertia. The Tulunids expanded the province eastwards and southwards, at the expense of Jund Dimasq, to include regions in modern-day southern Jordan and north-western Saudi Arabia. Ramla was founded in 715 and became both the administrative capital and most important city in Palestine.
 Jund al-Urdunn (, "military district of the Jordan") corresponded with Palaestina Secunda and covered most of the Galilee and the western part of Peraea in Transjordan. It also included the cities Acre and Tyre on the coast. Tabariyyah (Tiberias) replaced Scythopolis as the new capital of the province.
 Jund Hims (, "military district of Homs"), with its capital at Homs.
 Jund Qinnasrin (, "military district of Qinnasrin"), with its capital at Qinnasrin, was carved out of the northern part of Jund Hims.

Post-Abbasid rule

As direct Abbasid rule over the Levant faltered and eventually collapsed in the 10th century, different parts of the region were controlled by several different rulerships. The ajnad became nominal divisions with no practical relevance. The administrative system continued to be officially recognized by the Abbasid and Fatimid governments until the Crusader conquests of the western parts of Bilad al-Sham, beginning in 1099. As a geographic expression, "Bilad al-Sham" continued to be used by Arabic-speaking Muslims into the late 19th century, when Suriyya, the Arabic word for "Syria", generally replaced the term in common usage. Leading up to that point, Suriyya had been increasingly used in 19th-century Arabic Christian literature and among Europeans.

See also
 Crusader states (Outremer)
 Middle East
 Palaestina Prima
 Syria Palaestina

References

Bibliography

Geography of the Middle East
Medieval Jordan
Medieval Lebanon
Medieval Palestine
Historical regions

Bilad al-Sham


Yön, Ankara'da 20 Aralık 1961'de yayına başlayan ve 27 Mayıs Darbesi sonrası sol muhalif hareketin sözcülüğünü yapan eski haftalık dergi. İmtiyaz sahibi ve yazı işleri müdürü Doğan Avcıoğlu'ydu (1926-1983); Kurucuları arasında Mümtaz Soysal, Cemal Reşit Eyüboğlu vardı. Dergi, 24 sayfa büyük boy halinde 222 sayı çıktı, 30 Haziran 1967'de son sayısı yayımlandı. Yön'ün ilk sayısı 20.000 nüsha basıldı ve tamamı ilk gün satıldı. İkinci sayısı 50.000 nüsha basıldı. Kapanmadan önceki tirajının 15.000 olduğu tahmin ediliyor.

Yön Manifestosu

Yön dergisinin ilk sayısında 531 kişinin imzası bulunan ünlü "Aydınların Ortak Bildirisi" yayımlandı. Bildirideki imza sayısı sonradan 1042'ye yükseldi. "Yön manifestosu" olarak da bilinen batılılaşmak, kalkınmak ve aydınlanmak taleplerini içeren bildiriye imza atanlar arasında Doğan Avcıoğlu (Derginin imtiyaz sahibi ve sorumlu yazı işleri müdürü), İlhan Selçuk, İlhami Soysal, Mümtaz Soysal, Niyazi Berkes, Şevket Süreyya Aydemir, Sadun Aren, İdris Küçükömer, Fethi Naci, Çetin Altan, Selahattin Hilav, Sami Şekeroğlu, Mete Akyol, Korkut Boratav, Altan Öymen gibi isimler vardı. Kadro Dergisi ve Kadrocular'ın devamı niteliğindeydiler.

İçeriği

İlk sayısındaki bildiriyle siyasal ve entelektüel hayatta etkili bir yer edinen Yön dergisi, Kemalizmin "Halkçılık" ve "Devletçilik" ilkeleri doğrultusunda kapitalist olmayan bir kalkınmayı öne çıkaran bir kalkınma felsefesinin oluşturulması için radikal soldan devletçi aydınlara kadar geniş tabanlı bir uzlaşma zemini arayan bir kurucu fikir platformuydu. Dergi, demokrasi anlayışını, "Halkın dışında kurtarıcılar beklemenin yanlış ve zararlı bir tutum olduğuna inanıyoruz" diye açıklıyordu. Haftalık olarak yayınlanan ve her sayısında özel bir konuya ve bu konuyla ilgili pek çok yoruma yer veren Yön dergisi gündemi tayin ediyordu. Dergide ekonomi, toplum, politika, çalışma yaşamı, kültür ve sanat konulu eleştirel değerlendirmeler yapılıyordu. Doğan Avcıoğlu 194 yazı, İlhan Selçuk 129 yazı ve Fethi Naci 78 yazı ile derginin en üretken yazarlarıydılar.

Yön dergisi, daha iyi sosyal ve ekonomik şartların yerleşmesi için yön belirleyici bazı kavramların öncüsü olarak Türkiye'nin siyasi tarihinde ayrıcalıklı bir yere sahipti. Yön'ün 20 Kasım 1964 tarihli 86. sayısında, ilk kez bir Türk aydınının, Gazeteci-Yazar İlhami Sosyal'ın Moskova'da Nazım Hikmet'in mezarının başında fotoğrafı yayımlanır, fotoğrafa eşlik eden "Bir Türk şairinin ölümü" başlıklı yazısı, tıpkı Doğan Avcıoğlu'nun birinci sayıya yazdığı başyazıyı "Türkiye'nin kurtuluşu sosyalizmle olur" sözüyle bitirmesi gibi bir dönüm noktasıydı Yön dergisi kuruluş amacına uygun bir şekilde tabuları yıkıyordu.

İçeriği ve etkisi nedeniyle dergi siyasal baskılara uğradı ve hakkında çok sayıda dava açıldı. Yayın hayatına başladıktan bir yıl sonra sağcı gençlerin dergiye yönelik protestosu arttı. 6 Ocak 1963'te Taksim Anıtı önünde sağcı gençler dergi aleyhine gösteri yaptılar. 8 Haziran 1963'te Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı Yön dergisini kapattı.

1964'te yeniden çıkmaya başlayan dergi, yayımına son verdiği 30 Haziran 1967'ye kadar 222 sayı çıktı. Son sayısında haftalık yayına son verildiği ve bundan böyle günlük yayınlanacağı ilan edildi, ancak tekrar yayınlanmadı. Kapanış nedeni okur sayısının azalmasına ve sol hareketin bölünmesine bağlandı.

Etkileri

Yön dergisi, özellikle askeri-bürokratik elit ve üniversite gençliğiyle entelektüel kesim üzerinde etkili olmuştur. Gençler dergiyi otobüslerde taşır, halka açık yerlerde okumayı tercih eder ya da konuşmalarında dergideki yazılara atıfta bulunurlardı. İçeriği ve tayin ettiği "yön" ile Yön dergisi, sola bir ses ve bir ortam vermek suretiyle Türkiye'nin daha açık bir topluma dönüşmesine giden yolda katkıda bulundu. Kadro dergisi deneyi gibi Yön dergisi de içinden "Yön Hareketi" olarak adlandırılan aydın hareketini doğurdu. Yön Hareketi, Sola ve sol partilere, CHP ve TİP'e yakındı. Hareket bürokrat aydınların, asker ve sivil karışımından oluşuyordu.

İlhan Selçuk kapandığı gün dergiyi "yeni kavramları topluma sokmuş ve fazlasıyla eskimiş tabuların itibarını yok eden geçmişe ait bir yaratık" olarak tarif etmiştir.
Doğan Avcıoğlu, Yön'den sonra 21 Ekim 1969'da Devrim dergisini çıkardı.

Dış bağlantılar

 Yön Dergisi Online Arşivi
 Yön Dergisi Bütün Sayıları , Türkiye Sosyal Tarih Araştırma Vakfı tarafından yayınlandı.
 Yön bildirisi ve imzalayanların listesi
 "Amerikan Millî Arşiv Belgelerine Göre Altmışlı Yıllarda Türk Basını"

Kaynakça
Özel

Genel

 NARA, RG 59 General Records of the Department of State-General Foreign Policy Files 1967-1969 Box 394, 12 Temmuz 1967 tarih PPB 9 POL 12 TUR sayılı belge: Amerikan Büyükelçiliğinin 12 Temmuz 1967 tarihli raporu.

Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Düşünce dergileri
Türkiye siyasi dergileri
Türkçe dergiler
Türkiye'de yayımlanan haftalık dergiler
1967'de Türkiye'de feshedilmiş oluşumlar
1961'de Türkiye'de kurulan oluşumlar

Yön (dergi)


Soribes steht für:
 den asturischen Namen des Parroquia San Román in der Gemeinde Piloña in Spanien, siehe San Román (Piloña)
 den asturischen Namen des Parroquia Sorribas in der Gemeinde Piloña in Spanien, siehe Sorribas (Piloña)

Soribes


Biserica evanghelică fortificată din Seleuș (Daneș) este un ansamblu de monumente aflat pe teritoriul satului Seleuș, comuna Daneș.

Localitatea
Seleuș, mai demult Seleușul Mare (în dialectul săsesc Grisz-Alesch, Grîsâleš, în , în ) este un sat în comuna Daneș din județul Mureș, Transilvania, România. Prima mențiune documentară a localității, aflată într-o vale laterală a Târnavei Mari, datează din anul 1348. Aflat inițial pe pământ nobiliar, spre sfârșitul secolului al XIV-lea Seleușul devine sat liber în Scaunul Sighișoara.

Biserica
Biserica sală, care are hramul Sfântul Ladislau, este atestată documentar în 1476. La începutul secolului al XVI-lea au avut loc ample lucrări de fortificare, cu un zid de incintă cu un plan poligonal neregulat și un turn de poartă masiv, la sud de biserică, cu drum de strajă deschis și acoperiș piramidal. În secolul al XIX-lea biserica a fost lărgită spre vest. Altarul baroc datează din 1713 și a fost realizat în atelierul lui Andreas Hermann din Sibiu. Amvonul și cristelnița datează din anul 1823, iar orga din anul 1844. Cele două clopote din turnul clopotniță au fost turnate în secolul XV.

Fortificațiile au fost dărâmate în secolul XIX, iar în loc s-a construit zidul de 2 m înălțime.

Note

Bibliografie
Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Seleuș (Daneș), Mureș

Imagini din exterior

Imagini din interior

Biserici din județul Mureș
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici din secolul al XV-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Ladislau

Biserica fortificată din Seleuș (Daneș)


Bülowsvej er en gade på Frederiksberg i København, der går fra Gammel Kongevej i forlængelse af Madvigs Allé til Åboulevard i forlængelse af Brohusgade. Den vestlige side domineres af Københavns Universitets Frederiksberg Campus med den store hovedbygning fra 1895. På den østlige side ligger et af Danmarks ældste parcelhuskvarterer.

Historie

Gaden er opkaldt efter Ladegårdens inspektør Frederik Christoffer Bülow. Da demarkationslinjen blev flyttet fra Jagtvej til Søerne i 1852 erhvervede han store arealer, både mellem Ladegårdsåen og Gammel Kongevej på Frederiksberg og ved Blågård på Nørrebro. Området på Frederiksberg udstykkede han i grunde med servitutter gældende til 1925, der sikrede, at de kun blev brugt til lave private villaer. Bülow foreslog, at H.C. Ørsteds Vej blev forlænget hele vejen til Gammel Kongevej, men det blev forkastet. I stedet anlagde han Bülowsvej på sin egen jord og opkaldte den efter sig selv.

I 1858 blev Den Kongelige Veterinær- og Landbohøjskoles nye hovedbygning opført på den vestlige side af gaden til erstatning for den gamle ved Sankt Annæ Gade på Christianshavn. I 1864 blev Vestbanen til Roskilde omlagt, så den kom til at krydse gaden. I 1902 åbnede Paul Bergsøe en metalvarefabrik på den østlige af gaden ved jernbanen. Den blev revet ned i 1945. Jernbaneoverskæringen forsvandt, da banen blev omlagt til sit nuværende forløb i 1911.

Bygninger og beboere

Den mest bemærkelsesværdige bygning er hovedbygningen for Københavns Universitets Frederiksberg Campus i nr. 17. Dets nuværende udseende skyldes en udvidelse tegnet af Johannes Emil Gnudtzmann i 1895. Nord for den gamle hovedbygning, på den anden side af Thorvaldsensvej, er Copenhagen Plant Science Centre under opførelse. Det kommer til at bestå af fire cylinderformede bygninger tegnet af Lundgaard & Tranberg.

I nr. 27 ligger DTU Veterinærinstituttet, en del af DTU, der forsker i infektiøse dyresygdomme. Instituttet er resultatet af en fusion mellem Den Kongelige Veterinær- og Landbohøjskoles Serumlaboratorium (grundlagt i 1908) og Statens Veterinære Institut for Virusforskning (grundlagt i 1926) i 2002 under navnet Danmarks Veterinærinstitut. Det har været en del af DTU siden 1. januar 2007.

Den neobarokke etageejendom i nr. 40 ved hjørnet af Rosenørns Allé er fra 1905 og tegnet af Axel Preisler og Povl Baumann.

Området på den østlige side af gaden udgør Danmarks ældste kvarter af parcelhuse. Det omfatter blandt andet sidegaderne Uraniavej, Lindevej, Kastanievej og Amalievej.

Noter

Eksterne henvisninger

Gader på Frederiksberg

Bülowsvej


Există joi? este un film românesc din 1988 regizat de Adrian Petringenaru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Valentin Voicilă, Diana Lupescu.

Prezentare

Filmul este o ecranizare după povestirea "O lumină ciudată" de Paul Everac și Al. G. Croitoru.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 112.519 persoane în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1988 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988
Filme regizate de Adrian Petringenaru
Filme dramatice românești

Există joi?


المك نمر بن محمد ود نمر الجعلي السعدابي، ملك الجعليين بشندي، وهو آخر ملوك الجعليين في القرن التاسع عشر.

نسبه
المك نمر بن المك محمد بن إدريس بن سليمان بن سالم بن بشارة بن كنبلاوي بن الفحل بن عبد السلام بن إدريس بن سليمان بن المك سعد أبو دبوس بن الملك محمد بن عدلان.

و يروي الخبير النسب كما يلي: المك نمر بن محمد بن نمر الأكبر بن عبد السلام بن إدريس التولي بن سليمان العدار بن ضياب البرنس بن الملك سعد أبو دبوس بن عبد السلام الأكبر بن عبد المعبود بن الملك عدلان بن عرمان بن ضواب بن غانمبن حميدان بن صبح أبو مرخة بن مسمار بن سرار بن حسن كردم بن أبو الديس بن قضاعة بن عبد الله حرقان بن مسروق بن أحمد بن إبراهيم جعل بن إدريس بن قيس بن يمن بن عدنان بن قصاص بن كرب بن محمد هاطل بن أحمد ياطل بن محمد ذو الكلاع بن سعد بن الفضل بن العباس بن محمد بن علي بن عبد الله بن العباس بن عبد المطلب بن هاشم.

حياته
ينتمي المك نمر من ناحية النسب إلى قبيلة الجعليين العربية المشهورة بالسودان، أما والدته فهي من الأسرة الحاكمة في العبدلاب، أسرة ود عجيب. وقد عاش شبابه منفياً وسط البطاحين لخلاف كبير حول أحقيته بالحكم وأصبح مكا (ملك) حوالي عام 1802م رغم الاعتراف بأحقيته منذ عام 1795م. والمك نمر ملك شندي كان تابعا لسلطنة سنار، إلا أنه كان مطلق التصرف في حكم إقليمه.

وقد ذكر الرحالة بوركهارت الذي زار شندي في عهد المك نمر أن الملك قد جمع في يده كل السلطات، وأقرباؤه يحكمون القرى التابعة للإقليم، وقوام بلاطه ستة من الشرطة، وكاتب، وإمام، وخازن، وفرقة حرس جلها من الرقيق.

الحرب مع الشايقية

اتصلت الحرب سنوات بين المك نمر وقبيلة الشايقية، وذلك قبل أن يصل المماليك إلى دنقلا، فقتل الشايقية نفرا من أقاربه وأغاروا مرات على أرضه وأملاكه، على ضفة النيل الغربية بفرق كبيرة من فرسانهم فتركوها خرابا، ثم اصطلح الشايقية معه ليفرغوا إلى قتال المماليك قتالا جديا.

حملة محمد علي باشا على السودان

عندما جائت قوات حملة محمد علي باشا بقيادة ابنه إسماعيل كامل باشا إلى السودان، وهُزمت مملكة الشايقية، ودانت له دنقلا، وقبيلة الشايقية، والرباطاب والميرفاب بالطاعة. بعث المك نمر بابنه نائبا عنه، ومظهرا الطاعة والانقياد، ولكن الوشايات على ما يظهر بدأت تعمل عملها، فبلغ الباشا أن المك نمر لم يكن طائعا من قلبه، وأنه ما امتنع أو تجنب الحضور بنفسه إلا لأمر في نفسه، فألح إسماعيل باشا على حضور عاهل الجعليين شخصيا. فركب في جماعة من حرسه وأتباعه يلبس الطاقية ذات القرنين علامة الملك، ويحمل له أحد عبيده شمسية كبيرة تقيه حر الهاجرة، وتلقاه حرس من جند الباشا، ودخل معسكر إسماعيل باشا بهذه الهيئة، وحلف المك نمر يمين الولاء والطاعة للسلطان العثماني، وخُلع عليه، غير أنه لم يعط سيفا كملك أرقو، ونصر الدين، وشيخ العبابدة، وكان هذا علامة الحلف والاطمئنان والثقة، وفي هذا دلالة واضحة على أن إسماعيل لم يكن ليطمئن إلى عاهل دار جعل. بل إنه لم يكتفي بذلك فحسب، فعندما غادر إسماعيل باشا مدينة شندي جنوبا في طريقه إلى سنار، أخذ معه المك نمر والمك مساعد في ركابه، وأوكل بحراستهما الملك جاويش وخيالته.

حادثة حرق إسماعيل باشا
بعد سقوط سنار عاصمة الفونج، عاد إسماعيل باشا إلى شندي، واستدعى المك مساعد والمك نمر، وأمر المك نمر بضريبة باهظة، 15,000 دولار و 6,000 من الرقيق خلال ثلاثة أيام، وعلى حسب بعض الروايات فإن الباشا طلب منهما أن يحضرا من النقود والماشية والجمال ما يقدر بنحو عشرين ألف جنيه، أو على وجه العموم مبلغا تقتصر مواردهم المحدودة على أدائه، وحين اعترض المك نمر على مطالبه، بسبب أنها مستحيلة، صفعه الباشا بغليونه على وجهه، وقد روي أنه همَّ بسحب سيفه، غير أن المك مساعد قد غمزه في يده في رواية، وفي رواية أخرى وتحدث معه بلهجة البشاريين بأن يؤجل الانتقام لفرصة أخرى. وقد دبرت المؤامرة منذ تلك اللحظة حين تغيرت سحنة نمر وأظهر القبول وتسليم المطلوب غدا، وجهزت الدلوكة لتضرب احتفاء بالباشا وأسكر القوم حتى ناموا، وأثناء السرور والانشراح وضع القصب الجاف حول مقام الباشا، وأشعلت النيران ليلا، ووقف الجعليون بسيوفهم يقضون على من يخترق النيران ويخرج إلى الفضاء، ويقال أن المماليك أظهروا إخلاصا لسيدهم وتراموا عليه، ومات بالاختناق لا بالاحتراق في ليلة 17 صفر 1239 هجرية.

هكذا تروى القصة بتفاصيلها وقد تختلف في بعض أجزائها من رواة آخرين، ولكنها في جوهرها تقول بأن الأسباب هي مطالب باهظة مصحوبة بإهانة بالغة وأن الرد كان اغتيالا دبّر وأحكم تدبيره.

حملات الدفتردار الانتقامية وما بعد المحرقة
وقد أدت حادثة حرق إسماعيل كامل باشا ابن محمد علي باشا إلى وقوع حملات انتقامية ومجازر إبادة وحشية بحق السودانيين، حيث راح ضحيتها 30,000 من السودانيين. بعد أن ارتكب الدفتردار العديد من المجازر، وبعد أن ترك المتمة خرابا، اتجه شمال لملاقاة المك مساعد والمك نمر اللذان رحلا لمحاصرة بربر منذ أن قتل إسماعيل باشا، وحدث اللقاء معهما وهما في عدة آلاف من قومهما، واستعر قتال دارت دائرته على الجعليين بعد أن تركوا في ميدان المعركة نحو الألف قتيل، وبعد أن غرق الكثير في النهر، وبهذا انهارت تلك المقاومة الأولى وانفك الحصار عن بربر وتسنى لمحو بيك أن يتقابل مع الدفتردار في الدامر.

وبعد الاجتماع والتشاور ورسم الخطط عاد محو بك إلى مركز حكومته، واتجه الدفتردار جنوبا ليعمل السيف في بلاد الجعليين، وعندما كان قبالة توتي عبر إليها وقتل ونشر الذعر والرعب ومن أدركه منهم قضى عليه حتى وصل ود مدني. وهكذا انتهت المرحلة الانتقامية الأولى حيث رجع إلى كردفان تاركا الثوار ملتجئين بالبطانة بعد أن التحموا في معركة أخرى مع محو بك.

سمع الجعليون بقدوم السر عسكر فلجأوا إلى البطانة بالقرب أبي دليق، ووصل هو إلى بلاد الجعليين وجهز جيشا يلحق بالثوار، وحرض القبائل الأخرى لتمد يد المساعدة للحكومة، والتقى بهم في مكان يدعى النصوب، انهزم بعدها المك نمر بعد أن قُتل عدد كبير من أهله وعشيرته. فتلاشت قوة نمر بقتل من قُتل وأسر البقية.

الانتقال إلى الحبشة ووفاته
وبعد معارك النصوب وأبي دليق، انسحب المك نمر بعدد من أصحابه إلى الحبشة، وفي طريقه إلى هناك أدركه الملك جاويش، وبدد جيشه، فاستعد المك نمر للقتل وفرش، ولكن الملك جاويش أمر جنوده بالكف عن إطلاق النار، وتركه يذهب للحبشة، وأقام عاصمته المتمة في الجبال على بحر السلام. وتوفي المك نمر هناك، ثم استكمل المشوار من بعده ابنه عمر.

المراجع

المصادر
 السودان في قرن 1819–1919- مكي شبيكة.
 موسوعة القبائل والأنساب في السودان- عون الشريف قاسم.
 رحلات بوركهارت في بلاد النوبة والسودان- جون لويس بوركهارت.

تاريخ السودان
عباسيون
عرب سودانيون
ملوك السودان
ملوك أفارقة
ملوك عرب
وفيات 1846

المك نمر


Ağustos 1919 tarihinde, Erzurum merkezli kurulmuştur. Elazığ'da da şubesi vardır. Bu cemiyet, önce İstanbul'da kurulmuş olan Vilayat-ı Şarkiye Müdafaa-i Hukuk-u Milliye Cemiyetine bağlı olarak açılmış, daha sonra Şarkî Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti adı ile İstanbul'dan ayrılmış, doğuda müdafaa-i hukuk akımını temsil ederek Mustafa Kemal'in sevk ve idaresinde güçlenmiş, bütün memlekete yayılacak bir program hazırlamıştır. Ayrıca bu dernek Erzurum Kongresi'ni toplayarak tüm yurdun savunulmasını kararlaştırmıştır.

Ayrıca bakınız
 Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri

Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri
1919'da kurulan dernekler ve vakıflar
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar

Şarkî Anadolu Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti


El bloqueo de Stralsund ocurrió durante la guerra de los Siete Años, cuando una fuerza prusiana rodeó a la guarnición sueca de Stralsund, la capital de la Pomerania sueca. En lugar de realizar un asedio formal al puerto, los prusianos la aislaron por tierra y la bloquearon. No pudieron aislarla por vía marítima, ya que Prusia no contaba con una flota. Finalmente el bloqueo fue abandonado cuando la mayoría de las fuerzas prusianas fueron retiradas para pelear en otros teatros de operaciones.

Antecedentes
Suecia había entrado en la guerra de los Siete Años en 1757, al lado de Francia, Rusia, Austria y Sajonia en su alianza contra Prusia. Durante el otoño de 1757, mientras las tropas prusianas combatían en otros lugares, los suecos habían podido avanzar hacia el sur y ocupar una gran parte de Pomerania. Luego de la retirada rusa de la Prusia Oriental después de la batalla de Gross-Jägersdorf, Federico el Grande ordenó a su General Hans von Lehwaldt que se trasladara al oeste, a Stettin, para enfrentarse a los suecos. Las tropas prusianas estaban mejor equipadas y entrenadas que los suecos, y en poco tiempo los obligaron a retirarse a la Pomerania Sueca. Prusia continuó con su avance, tomando Anclad y Demmin. Tras los avances de Prusia, los suecos solo dominaban Stralsund y la isla de Rügen. Fredrik von Rosen fue enviado para ponerse al mando de las fuerzas suecas restantes en Pomerania.

Bloqueo
Dado que Stralsund no se iba a rendir, se hizo evidente de que los prusianos necesitarían apoyo naval para obligarle a rendirse. En vista de esto, Federico envió, en repetidas ocasiones, solicitudes a sus aliados británicos para que mandasen una flota al mar Báltico. Temerosos de que una acción de este tipo podría envolverlos en una guerra con Suecia o Rusia, con quienes se encontraban en paz, los británicos negaron la solicitud de Prusia. Justificaron su decisión explicando que sus navíos eran necesitados en otros lados. El no haber obtenido el apoyo de la Real Armada Británica fue un factor decisivo para el fracaso prusiano en la toma de Stralsund.

Durante este periodo los prusianos reclutaron hombres en forma forzosa del territorio ocupado de la Pomerania Sueca. Los franceses tuvieron que mantener el esfuerzo militar de los suecos mediante subsidios y pagando a Dinamarca para que no entrara en la guerra del lado de Prusia.

Eventos posteriores
Cuando comenzó la temporada de campañas de 1758, las fuerzas prusianas alrededor de Stralsund eran requeridas más urgentemente en el frente ruso y casi todas fueron retiradas, terminando así el bloqueo. Hasta que Prusia sufrió una derrota decisiva en la batalla de Kunersdorf en 1759 y sus fuerzas se hallaban nuevamente ligadas a otros frentes, los suecos no pudieron reanudar la ofensiva y ganar la batalla de Frisches Haff. Pese a esto los suecos solo hicieron avances limitados y en 1762, cuando los rusos se retiraron de la guerra, los suecos hicieron la paz con Prusia en el Tratado de Hamburgo (1762).

Referencias

Bibliografía
 Atkins, S.R. From Utrecht to Waterloo. London, 1965
 Millar, Simon and Hook, Adam. Rossbach and Leuthen 1757: Prussia's Eagle Resurgent. Osprey, 2002.
 Oakley, Stewart P. War and peace in the Baltic, 1560-1790. Routledge 1992
 Szabo, Franz A.J. The Seven Years War in Europe, 1757-1763. Pearson, 2008.

Bloqueos
Stralsund
Stralsund
Stralsund

Stralsund

Conflictos en 1758

Conflictos en 1757

Bloqueo de Stralsund (1757)


Miconieae je  tribus iz porodice melastomovki, dio potporodice Melastomatoideae.

Sastoji se od 12 rodova

Rodovi
 Macrocentrum Hook. fil. (26 spp.)
 Salpinga Mart. ex DC. (12 spp.)
 Meriania Sw. (134 spp.)
 Axinaea Ruiz & Pav. (41 spp.)
 Centronia D. Don (5 spp.)
 Graffenrieda DC. (66 spp.)
 Ochthephilus Wurdack (1 sp.)
 Adelobotrys DC. (32 spp.)
 Eriocnema Naudin (2 spp.)
 Physeterostemon R. Goldenb. & Amorim (5 spp.)
 Miconia Ruiz & Pav. (1973 spp.)
 Kirkbridea Wurdack (2 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Melastomovke

Miconieae


Antz er en amerikansk computeranimeret eventyr- og komediefilm fra DreamWorks Pictures og udgivet af United International Pictures i USA den 20. November 1998.

Handling

Z-4195 eller "Z" er en neurotisk og pessimistisk arbejdermyre, der hader ensformigheden og længes efter realisere sin drøm om at opleve et anderledes liv. Da han en dag møder prinsessen Bala, er hans skæbne beseglet - og myretuen bliver adrig den samme igen.

Medvirkende

Referencer

Ekstern henvisning

Animationsfilm fra USA
Amerikanske film fra 1998
Komediefilm fra USA
Computeranimationsfilm

Antz


بلدية إلبورغو (بالإسبانية: Elburgo) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية إلبورغو 623 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إلبورغو

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

إلبورغو


An Trisetum tonduzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Trisetum tonduzii in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum tonduzii