හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් (흥선대원군, 21 දෙසැම්බර් 1820 – 22 පෙබරවාරි 1898) හෙවත් දේවොන්ගුන් (대원군), ගුක්තේගොං (국태공, "මහා නායක ආදිපාද") නැතහොත් චාරිත්‍රානුකූලව හ්‍යුංසොන් හොන්උයි දේවොන්ගුන් (흥선헌의대원왕) යනුවෙන් හැඳන්වෙන්නේ 1860 දශකයේ පමණ ජොසොන් රාජවංශයේ ගෝජොං අධිරාජයාගේ කුඩා අවධියේ සිටි රාජ්‍යාධිකාරීවරයායි. අද්‍යතන බටහිර විද්වතුන් විසින් ගුං කුමරු යනුවෙන් හැඳින්වූ මොහුගේ මුල් නම යි හා-ඉයුං විය. ඔහු සිය මරණය තෙක්ම ජොසොන් කොරියාවේ වැදගත් දේශපාලන චරිතයක් ලෙස කටයුතු කළේ ය.

දේවොන්ගුන් යන වදනෙහි අරුත "මහා මාලිගයේ කුමරු" යන්නයි. මෙය සම්ප්‍රදායිකව ප්‍රදානය කෙරුණේ රජකරන රජුගේ පියා, රාජ්‍ය පාලනය නොකළ තැනැත්තකු නම් (එයට හේතුව ඔහුගේ ඥාති රජකු විසින් සිය පුත්‍රයාව සිහසුනට උරුමකරු ලෙස නම්කොට තිබීමයි) රජුගේ පියාට ය. ජොසොන් රාජවංශයේ තවත් දේවොන්ගුන්වරුන් තිදෙනකු සිට ඇත. ඒ අතුරින්, යි හා-ඉයුං පසුකාලීන ජොසොන් රාජවංශයේ ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටුකළ නිසා සාමාන්‍යයෙන් "දේවොන්ගුන්" යන වදන භාවිතා වන්නේ ඔහුටයි.

දේවොන්ගුන් සිය පාලන සමයේ පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණ ආරම්භ කළ අතර, ඔහුගේ "දැඩි හුදකලා ප්‍රතිපත්තිය, ක්‍රිස්තු ලබ්ධිකයන්ට හිංසා පැමිණවීම, සහ කොරියාවට ඇතුළු වූ විදේශිකයන් ඝාතනය හෝ පිටමං කිරීම" වැනි ක්‍රියා මේ අතර ප්‍රමුඛ විය.

දිවිය

මුල්කාලීන දිවිය
1820දී දේවොන්ගුන් උපත ලැබූයේ යි හා-ඉයුං යන නාමයෙනි. ඔහු රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයකු වූ යි චේ-ජුංගේ සිව්වන පුත්‍රයා විය. 1816දී යි චේ-ජුංහට යි කු යන නාමය සහ නම්යොන් කුමරු යන පදවිය ලබා දිණි. දේවොන්ගුන් ඉන්ජෝ රජුගෙන් ඍජුවම පැවතෙන්නෙකි.

දේවොන්ගුන් කොන්ෆියුසියානුවාදය සහ චින සම්භාව්‍ය කෘති පිළිබඳහසල උගතකු විය. ඔහු චාරුලේඛන කලාව (calligraphy) සහ සිතුවම් ශිල්පයට දස්කම් පෙන්වීය. ඔහුගේ මුල්කාලීන රජයේ රැකියාව සුළු එහෙත් ගෞරවණීය එකක් විය. ඔහුගේ දිවියේ මුල්කාලයේ ඔහු සහ රාජකීය නිවස අතර තිබූ සම්බන්ධය ඔහුට එතරම් ප්‍රයෝජනවත් එකක් නොවීය. දුගියකු වූ ඔහු රාජකීය නිවසේ ධනවත් ඥාතීන්ගේ ගැරහුමට ලක් විය.

බලයට පත් වීම
දේවොන්ගුන් බලයට පැමිණියේ ඔහුගේ පුත් යි මියොං-බොක් රජකමට නම් කෙරුණු නිසායි.

1864 ජනවාරි මස, චොල්ජොං රජු මියගියේ සිහසුන‍ට උරුමකරුවකු නොමැතිවය. මේ නිසා ඊළඟ රජු තේරීම වැන්දඹු බිසෝවරුන් තිදෙනකුට පැවරිණි. ඔවුන් තිදෙනා නම්, හොන්ජොං රජුගේ මව වූ සින්ජොං රැජිණ, හොන්ජොංගේ බිරිඳ වූ මියොංහොන් අගබිසව සහ චොල්ජොං රජුගේ බිරිඳ වූ චොරින් අගබිසවයි. නමුත් "පත්කිරීමේ අයිතිය" හිමි වූයේ මින් වැඩිමහල්ම බිසව වූ සින්ජොං වැන්දඹු රජ බිසව හටයි.

අද්භූත කථාන්තරයකට අනුව, යි හා-ඉයුංගේ එකොලොස් වියැති යි මියොං-බොක්ව කැඳවාගෙන ඒමට චොරින් අගබිසව අමාත්‍යවරයකු යැවුවාය. මේ වන විට මියොං-බොක් මාලිග උද්‍යානයේ සරුංගල් යවමින් සිටියේය. මෙම පුත්‍රයාව දෝලාවකින් මාලිගයට රැගෙන ආ අතර, එවිට සින්ජොං මව්බිසව දිවවිත් ඔහුට සිය පුතු යැයි ඇමතුවාය. මෙලෙසින් ජොසොන් රාජවංශයේ නව රජු වූ ගෝජොං පත්කෙරිණි. ගෝජොං කිරුළහිමි හ්යෝම්යොං කුමරුගේ හදාගත් පුත්‍රයා ලෙස සැලකිණි. මෙම කතාපුවත සත්‍ය විය නොහැක.

නමුත් සත්‍ය යැයි පිළිගන්නා තොරතුරු අනුව, 1864 ජනවාරි 16 දින වැන්දඹු සින්ජොං බිසව විසින් යි මියොං-බොක් කුමරුන්, ඉක්සොංහි කුමරු ලෙස නම්කරන ලදී. ඊළඟ දිනයේ ඔහුගේ පියාට දේවොන්ගුන් යන පදවිය පිරිනැමිණි. ජනවාරි 21 දින යි මියොං-බොක්ව, ගෝජොං රජ යන නාමයෙන් සිංහාසනාරූඪ කළ අතර, සින්ජොං වැන්දඹු අගබිසව රාජ්‍ය පාලනය ඇරඹූවා ය. මෙලෙසින් යි ව තෝරාගැනුණේ "ඔහු යි වංශයේ ජීවත්ව සිටින එකම සුදුසුකම් ඇති පුත්‍රයා වීමත්, රාජකීය නිවසට සමීපතම රුධිරය ඇත්තකු වීමත් නිසායි".

ගෝජොං ලාබාල වියේ පසු වූ බැවින්, සින්ජොං රැජිණ දේවොන්ගුන්ට රාජ්‍ය පාලනයට සහාය වීමට ආරාධනා කළාය. ඇය රජ තනතුරේ වැඩබැලීමට තමන්ට ඇති අයිතිය ප්‍රකාශ කළාය. නමුත් ඇය නාමික රාජ්‍යාධිකාරිණිය විය. සැබවින්ම රාජ්‍යය පාලනය කළේ දේවොන්ගුන් විසිනි.

ගෝජොං සිහසුනට පත් වූ පසු ඔහුගේ විවාහය පිළිබඳ යෝජනා ඉදිරිපත් විය. ගෝජොංගේ මව වූ යෝහ්‍යුං සිය මින් වංශයේ දියණියක වූ මින් ආර්යාවගේ නාමය මේ සඳහා යෝජනා කළාය. දේවොන්ගුන් ප්‍රකාශ කළේ මින් ආර්යාව "දැඩි මුරණ්ඩු සහ තැන්පත් කාන්තාවක්" බවයි. නමුත් ඔහු ඇයව සිය පුතුට විවාහ කරදුන්නේය. ඔහු තමන්ගේ ප්‍රධානතම දේශපාලන සතුරා වන්නේ මින් ආර්යාව බව දැනසිටියේ නැත.

ප්‍රතිසංස්කරණ
සිය පාලන සමයේ, දේවොන්ගුන් ප්‍රතිසංස්කරණ කිහිපයක් සඳහා මුලපිරී ය. ඔහුගේ ප්‍රධාන අරමුණ වූයේ, සියවස් ගණනාවක් පුරා රජවරුන්ගේ ආධිපත්‍යය බිඳදැමූ පැරණි පාලන පක්ෂය යටපත් කිරීමයි".

බලය ලබාගත් පසු 1864දී දේවොන්ගුන්, රජය ප්‍රතිසංස්කරණයට ලක් කොට මධ්‍ය පාලනය ශක්තිමත් කිරීමට අදහස් කළේය. දූෂණ විරෝධී ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ ඔහු රාජකීය වංශ හික්මවීමට උත්සාහ ගත් අතර වංශවතුන් වූ යැංබැන්වරුනට බදු පැනවීය. කියුමිංස් සඳහන් කරන්නේ මෙය විප්ලවයක් නොව ප්‍රතිෂ්ඨාපනයක් බවයි. දේවොන්ගුන් උත්සාහ දැරූයේ පහළොස්වන සියවසේ සේජොං රජුගේ මෙන් යුගයක් පිහිටුවීමටයි.

දේවොන්ගුන්ගේ වඩාත් වැදගත් කාර්යයක් ලෙස ග්යොංබොක් මාලිගය ප්‍රතිසංස්කරණය දැක්විය හැක. මෙම මාලිගය ජොසොන්හි පළමු රජ සමයේ ඉදිවූවකි. 1533දී ගින්නක් හේතුවෙන් මෙහි විශාල පෙදෙසක් විනාශ වී තිබූ අතර, 1592 ජපන් ආක්‍රමණය හේතුවෙන් එහි ශේෂ වූ කොටස ද විනාශයට පත් විය. මෙය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට වර්ෂ හතක් සහ මාස පහක් ගත විය. ඇතැම්විට ජොසොන් රාජවංශයේ වඩාත් වියදම් සහගත ව්‍යාපෘතිය මෙය වන්නට ඇත.

දේවොන්ගුන්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණ එතරම් සාර්ථක වූයේ නැත. ඇතැම් විද්වතුන් පවසන්නේ ඔහු "ඉහළ හැකියාවකින් යුක්ත වූ නමුත් රළු" බවයි. එපමණක් නොව, ඔහුගේ ප්‍රතිපත්ති එතරම් ප්‍රතිඵලදායක නොවී ය. 1874දී ගෝජොං නිසි වයසට එළැඹි විට, ඔහු දේවොන්ගුන්ව අර්ධ-විශ්‍රාම ගැන්වීමකට ලක් කළ අතර, දේවොන්ගුන්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණ බොහෝමයක් නිෂ්ප්‍රභ කළේය.

විදේශ ප්‍රතිපත්තිය
දේවොන්ගුන්ගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ඉතා සරල එකක් බව පවසන කියුමිංස් එය මෙසේ විස්තර කරයි: "ගිවිසුම් නැත, වෙළඳාම් නැත, කතෝලිකයන් නැත, බටහිර ජාතීන් නැත, සහ ජපානය නැත". ඒ වෙනුවට ඔහු හුදකලා ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළේ ය.

මෙම ඒකලන ප්‍රතිපත්තිය මගින් බලවත් යැයි සිතූ චීනය හැර සෙසු සියලු විදේශ බලවේගවලින් ජොසොන් රාජ්‍යය හුදකලාව තබාගැනීම අපේක්ෂා කෙරිණි. ප්‍රංශ සහාය ආධාරයෙන් ජොසොන්හි වරායයන් විවෘත කිරීමට රුසියානුවන් දරන උත්සාහය ව්‍යර්ථ කිරීමට ඔහු උත්සාහ ගත්තේ ය. නමුත් 1866 බ්යුං-ඉන් හිංසන (병인박해) සිදුවීම හේතුවෙන් ප්‍රංශ ජාතිකයෝ එය ප්‍රතික්ෂේප කළහ. මීට අමතරව ඔහු ජනරාල් ෂර්මන් සිද්ධියට ද දායක විය. 1868දී කොරියාවට වරායයන් විවෘත කිරීමට බලකරමින් ජර්මානු වෙළෙන්දකු වූ අර්න්ස්ට් ඔපර්ට් විසින් දේවොන්ගුන්ගේ පියාගේ අස්ථි ප්‍රාණඇපයට ගැනීමට උත්සාහ දැරීම හේතුවෙන් ඒකලන ප්‍රතිපත්තිය තවත් දැඩිකෙරිණි. ඉන් අනතුරුව, 1871 ග්වංහ්වාදෝහි ඇමරිකන් ප්‍රහාරය ද ඇති විය.

මෙම හුදකලා ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන් කොරියානු දේශානුරාගය ඔප්නැංවුණු අතර කොරියානු කොන්ෆියුසියානු සංස්කෘතිය ද ආරක්ෂා විය. මෙලෙසින් හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්හට ජොසොන් රාජ්‍යය සංස්කෘතික අධිරාජ්‍යවාදයෙන් සහ බටහිරකරණයෙන් මුදාගත හැකි විය. ඔහු විසින් අන්තර්ජාතික සබඳතා පවත්වා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසා, වෙළඳාම සහ කොර්මික විප්ලවයක් සිදුවීමට ලැබුණු අවස්ථා අල්ප ය. සැබැවින්ම දේවොන්ගුන්ට අවශ්‍ය වූයේ බටහිර ජාතීන් සමග සබඳතා වැළැක්වීමයි. බටහිර ජාතීන් සමග සබඳතා පැවැත්වුවහොත් අනිවාර්යයෙන්ම එම රටවල්වලට නිදහස් වෙළඳාමට අවසර දීමට සිදුවන හෙයින්, එවිට රජයේ බලපෑම දුර්වල වේ. ජොසොන් රාජවංශය සතුවූයේ දැඩි සමාජ පන්ති ක්‍රමයකි. යැංබැන් වංශවතුන්ගේ ධනය සංමින් ගොවි කම්කරුවන් සහ කුලීකරුවන්ගේ කර මත රඳාපැවතිණි. දේවොන්ගුන් කීර්තිමත්, සාධාරණ පාලකයකු යැයි පැවසුණ ද, ඔහුට කුල ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට අවශ්‍ය නොවී ය. එයට හේතුව සංමින් ජනයාගේ නිදහස මගින් සිය යැංබැන් පාන්තිකයන්ගේ තත්ත්වය බිඳවැටෙන නිසායි.

බටහිරකරණය වැළැක්වීම සඳහා දේවොන්ගුන් අනුගමනය කළ දුඩි ක්‍රමවේද හේතුවෙන් ජොසොන් රාජ්‍යයේ අන්තර්ජාතික සබඳතා බෙහෙවින් දුර්වල වන්නට විය. දේවොන්ගුන් තමන් දැන සිටි ලෝකය ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ, විදේශිකයන් නෙරපීමෙන්, නූතනකරණ සංවර්ධනයන් ප්‍රමාද කිරීමෙන් සහ කොරියාව හුදකලා රාජධානියක් ලෙස පවත්වා ගැනීමෙනි. බොහෝ කොරියානුවන් විශ්වාස කරන්නේ ඔහු සිය ලේලිය වූ මින් රැජිණ මෙන් විදේශ රාජ්‍යයන් සමග සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගත්තේ නම් කොරියාවේ ජපන් පාලන යුගයක් නොඑ‍ළඹෙන බවයි. කෙසේනමුත්, ඇතැමුන් පවසන්නේ හුදකලා ප්‍රතිපත්තිය පැවති දස අවුරුදු සමය එ‍සේ තර්ක කිරීමට තරම් කුඩා වැඩි බවයි.

විශ්‍රාම ගැනීම
1874දී ගෝජොං රජු නිසි වයසට එළැඹි හෙයින්, ඔහුගේ බිරිඳ වූ මින් රැජිණ, "සම්පූර්ණ රාජකීය බලතල ලබාගන්නා" මෙන් ඔහුට යෝජනා කළා ය. මෙම ක්‍රියාවත් සමග දේවොන්ගුන්ව අර්ධ-විශ්‍රාම ගැන්වීමකට ලක් කරන ලදී.

නැවත බලයට පැමිණීම
1882 ඉමෝ සිද්ධියේ දී කෙටි කාලයක් බලය භුක්ති විඳීමට දේවොන්ගුන්ට අවස්ථාව හිමි විය. මෙම කැරැල්ල සිදු වූ දිනයේ, දේවොන්ගුන් විසින් "මින් රෙජිමය පරදවා ජපනුන් පිටුවහල් කරන මෙන්, සෙබලුන්ව දිරිමත් කළ බව" පැවසේ. ගෝජොං රජු සිය පියා වූ දේවොන්ගුන්ට නැවත මාලිගයට ආරාධනා කළේ ය. දේවොන්ගුන් නැවත පැමිණියේ කැරලිකරුවන් 200ක් සමගිනි. එමගින් "මෙම අවුල් සහගත තත්ත්වයට ඉක්මන් අවසානයක් ලබාදීමට ඔහු අපේක්ෂා කළේ ය." ගෝජොං විසින් දේවොන්ගුන්ට "රජයේ සියලුම කුඩා සහ විශාල ගැටලු" භාරදුන් අතර, දේවොන්ගුන් එය භාරගත්තේ ය. ජපන් මෙන්ම චීන හමුදා කොරියාවේ කැරැලි ඇති කිරීමට මූලිකත්වය ගත් අතර, කොරියාවේ චීන විද්වතකු වූ මා චියෙන්-චුං තීරණය කළේ දේවොන්ගුන්ව ඉවත් කිරීමට සුදුසුම අවස්ථාව එය බවයි.

දේවොන්ගුන්ව ඉවත් කිරීමට චීනුන්ට හේතු තුනක් තිබිණි: පළමුවැන්න, ඔහු විසින් චීන-හිතවාදී මින් පාර්ශ්වය බලයෙන් පහකිරීමට උත්සාහ ගැනීමයි. දෙවැන්න, "ඔහු ජපන් සෙබලුන්ට කොරියාවට ඇතුළුවීමට අවස්ථාවක් සැලසීමයි. එසේම එය චීනය සහ ජපානය අතර මෙන්ම කොරියාව අතර ද යුධ අරගලයක් ඇතිවීමට මගපෑදීය." තෙවැන්න නම්, "තේවොන්ගුන් [දේවොන්ගුන්]-අනුග්‍රහය ලත් කැරැල්ල, නීත්‍යානුකූලව ගොඩනැගුණු ජාතියක රාජ්‍ය පදනමට තර්ජනයක් වීමයි".

"චීන අධිරාජයා විසින් කොරියාවේ රජුට පවර තිබූ බලය" බලෙන් පැහැරගෙන අධිරාජයාට අපහාස කිරීමේ චෝදනාවට මා නිලධාරියා විසින් දේවොන්ගුන්ව අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. කෙසේනමුත්, ඔහු රජුගේ පියා වූ බැවින්, ඔහුට මෘදු අයුරින් සලකන ලදී. චීන සෙබලුන් සියයකගේ ආරක්ෂාව සහිතව දේවොන්ගුන්ව චීන යුධනැවක නංවා ටියෙන්ට්සින් වෙත ගෙනයන ලදී.

නැවත කොරියාව වෙත පැමිණීම
1885 බිඳ වැටීමත් සමග "අගබිසව සහ ඇගේ අනුගාමිකයන්ගේ දැඩි විරෝධය මධ්‍යයේ" චීනය දේවොන්ගුන්ව නැවත කොරියාව වෙත පිටත් කළේ ය.

ගැබෝ ප්‍රතිසංස්කරණය
1894දී, ජපනුන් කොරියාව කෙරෙහි සිය බලපෑම ශක්තිමත් කරන්නට වූහ. ගැබෝ ප්‍රතිසංස්කරණයේ දී ඔවුනට නම්‍යශීලී කොරියානු නායකයකු අවශ්‍ය විය. ඔවුහු ඒ සඳහා වඩාත් සුදුසුම තැනැත්තා දේවොන්ගුන් බව වටහා ගත්හ. ඔහුගේ එකඟතාව හිමිවීමෙන් පසු, ජූලි 23 දින ජපන්නු, ගෝජොං විසින් ඔහුට පනවා තිබූ නිවාස අඩස්සියෙන් ඔහුව මුදා ගත්හ. මෙම උදව්වට ප්‍රතිඋපකාර ලෙස දේවොන්ගුන් පොරොන්දුවක් ඉල්ලා සිටියේ මෙම ප්‍රතිසංස්කරණය සාර්ථක වුවහොත් "ජපානය කොරියාවේ එක් බිම් කඩකුදු ඉල්ලා නොසිටිය යුතු බවටයි". සෙබලු ඔහුව මාලිගය වෙත රැගෙන ගියහ. ගෝජොං රජුට නින්දා කළ දේවොන්ගුන් තමන් නැවත පාලනය භාරගන්නා බවට නිවේදනය කළේ ය.

දේවොන්ගුන් බලයට පත්වීමෙන් ජපනුන් භීතියට පත් විය. සේවොන්ගුන්ට අවශ්‍යව තිබුණේ "බලය අතට ගෙන, ප්‍රතිවාදීන්ට දඬුවම් කිරීමට බවත් ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රතිපත්තිය කෙරෙහි ඔහුට උනන්දුවක් නොමැති බවත් පෙනෙන්නට තිබිණි". 1894 සැප්තැම්බර් වන විට, දේවොන්ගුන් විශ්වාස කටයුතු පුද්ගලයකු නොවන බව ජපන්නු වටහා ගත්හ. ඔක්තෝබර් මුල වන විට, "තේවොන්ගුන් [දේවොන්ගුන්]ව අතකොලුවක් ලෙස යොදා ගෙන ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කිරීමට වන සැලසුම සාර්ථක නොවන" බව පෙනෙන්නට තිබිණි. ජපන් රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයකු වූ ඉනෝයි කඔරු නව නේවාසික අමාත්‍ය ලෙස පත්කෙරිණි. ඔහු දේවොන්ගුන්ට පැවසූයේ "ඔබ සැමවිටම අතරමග නවතියි" යනුවෙනි. අනතුරුව ඔහු දේවොන්ගුන්ට බලකළේ "දේශපාලන බාධාවීම්වලින් වැළකී සිටින ලෙසයි".

මින් අගබිසවගේ ඝාතනයට දායකත්වය
1895දී, කොරියාවේ විසූ ජපන් නිලධාරීන් ගෝජොංගේ බිසව වූ මින් රැජිණ ඉවත් කිරීමට සැලසුම් සකස් කළහ. ඉනෝයි නඔරුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස කොරියානු රජයේ ජපන් උපදේශක බවට පත් මියුරා ගොරෝ සහ ජපන් තානාපති කාර්යාලයේ ලේකම්වරයා වූ සුගිමුරා ෆුකාෂි මෙය සැලසුම් කළෝ ය. මෙම කුමන්ත්‍රණයට දේවොන්ගුන්වද සහභාගී කරවා ගැනීමට සිතූ ඔවුහු, සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් පසු දේවොන්ගුන්ද ඔවුන් සමග එකතු වීමට තරම් මින් අගබිසව කෙරෙහි කෝපයෙන් සිටින බව වටහා ගත්හ. 1895 ඔක්තෝබර් 8 දින, උදෑසන ජපන් පොලිස් භටයින් දේවොන්ගුන්ව මාලිගය වෙත රැගෙන ගියෝය. එතැන්සිට මෙම අපරාධයට දේවොන්ගුන්ගේ සම්බන්ධතාවය පැහැදිළි නැත. නමුත් එම උදෑසන, ජපන් නියෝජිතයින් විසින් මින් අගබිසව ඝාතනය කරන ලදී.

මරණය
දේවොන්ගුන් මියගියේ 1898දී ය.

පවුල
පියා: නම්යොන් කුමරු (남연군, 1788–1836)
මව: මින් යෝහ්‍යුං ආර්යාව
බිරිඳ: යෝහ්‍යුං මින් වංශයේ මින් යෝහ්‍යුං මහා ආර්යාව, මහා මාලිගයේ කුමරුගේ වල්ලභ කුමරිය (여흥부대부인 민씨, 1818–1898)
පුතුන්:
 යි ජේ-ම්යොන් (이재면, 1845–1912)
 යි මියොං-බොක් (이명복, 8 සැප්තැම්බර් 1852 – 21 ජනවාරි 1919)
 යි ජේ-සොන් (이재선, ?-1881)

සටහන්
1.කාලානුක්‍රමය අනුව: සොන්ජෝගේ පියා (දොක්හ්‍යුං දේවොන්ගුන්), ඔහුගේ පුත්‍රයා (ජොංවොන් දේවොන්ගුන්; ඉන්ජෝගේ පියා), සහ චොල්ජොංගේ පියා (ජොංග්යේ දේවොන්ගුන්). ගෝජොංගේ පියා සිව්වැන්නා මෙන්ම අවසාන දේවොන්ගුන්වරයා වේ.
2.ඔහු නීත්‍යානුකූල නොවන පුත්‍රයෙකි.

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාවේ පාලකයින්
මියොංසොං අධිරාජිනිය

මූලාශ්‍ර

ලී, මූන්-සු. කොරියා දොංහක් ඇකඩමි ජර්නලය වෙළුම.11 අං.-(2002). Heungseundaewongun's Political reformation and its Limitation during Late Chosen Dynasty. පි. 1-29. කොරියානු ජනරජය: හංගුක් දොංහක් ඇකඩමිය, 2002.

බාහිර සබැඳි
1820 උපත්
1898 මරණ
19වන සියවසේ කොරියානු ජනයා
හා-ඉයුං
කොරියාවේ රාජ්‍යාධිකාරීන්
ඒකලනවාදය

හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්


Zügellos ist ein Kriminalroman des englischen Schriftstellers und ehemaligen Erfolgsjockeys Dick Francis (Originaltitel: ), der 1994 erschien und in deutscher Übersetzung aus dem Englischen von Malte Krutzsch im Diogenes Verlag, Zürich, 1996 veröffentlicht wurde. Wie bei den üblichen Kriminalromanen Francis' hat die Handlung einen Bezug zum Galopprennsport und dank der Recherchen seiner Frau Mary Francis einen besonderen Bezugspunkt: in diesem Falle die Welt des Films.

Handlung

Thomas Lyon, ein junger britischer Regisseur, darf zum ersten Mal bei einer Hollywood-Produktion nach einem englischen Bestsellerroman Regie führen. Darin wird lose auf einem mehrere Jahrzehnte zurückliegenden mysteriösen Todesfall einer jungen Frau in der Turfszene basierend eine spekulative Kriminalgeschichte erzählt.

Zu Anfang wird Thomas Lyon jedoch zum Wohnort seines einstigen, selbst mit dem Pferdesport verbundenen Mentors Valentine Clark, einem früheren Hufschmied und Pferdetrainer, gerufen, der todkrank im Sterben liegt. Auf dem Totenbett hält dieser Lyon für einen Pater und beichtet ihm in unklaren Worten gegenüber einen wie auch immer gearteten Mord an den Jungen aus Cornwall, den er selbst nicht haben verantworten wollen und das er "ihre Jugend zerstört habe, obwohl sie es nicht wussten." Da die Dreharbeiten auf Lyon warten, kann er sich zunächst darum nicht kümmern.

Denn er hat erhebliche Probleme mit dem Autor der literarischen Vorlage, Howard Tyler, der entgegen seiner vertraglichen Verpflichtung bei der weiteren Ausgestaltung des Drehbuchs nicht mithelfen möchte, um seine Vorlage bangt und die weiteren Nachfragen bezüglich der eigentlichen zugrundeliegenden Geschehnisse boykottiert. Lyon möchte hingegen keine vagen Traumsequenzen, in denen über eventuelle Mord- oder Selbstmordmotive spekuliert werden kann, sondern handfestere Fakten. Der Schriftsteller geht allerdings so weit gegenüber der Presse, Gerüchte darüber zu streuen, dass angeblich sogar der eigentliche Star des Films, Nash Rourke, sich darüber negativ geäußert hätte. Lyon würde sowohl die Buchvorlage missachten, als auch den Film ruinieren. Da Rourke sich vor Lyon stellt und auch O'Hara, der Filmproduzent, zu Lyon hält, scheint die erste Unruhe um den Film vorbei zu sein. Doch Tyler hatte die Indiskretionen gegenüber der Klatschkolumnistin Alison Visborough wiedergegeben, die aufgrund der persönlichen Involvierungen ihrer Familie durch ihren Bruder Roddy Visborough verlangt, dass die Dreharbeiten unverzüglich eingestellt werden.

Lyons Misstrauen wird aufgrund dieser Erpressungsversuche geweckt und versucht daher hinter die Ursprünge der Geschichte zu ergründen. Einst hatte sich Sonya Wells, die junge Ehefrau der politisch ambitionierten Trainerlegende Jackson Wells, ohne Zurücklassung eines Abschiedsbriefs in einer Scheune bei Newmarket erhängt. Ihr Ehemann zog daraufhin seine Kandidatur zum britischen Unterhaus zurück und sich selbst auch zunehmend vom Rennsport zurück. Anscheinend hatte der Schriftsteller seinen Roman lediglich auf einem dünnen Nachruf im Pferdesportmagazin Jockey Club basieren lassen. Während Thomas Lyon versucht, die damaligen Zeitzeugen zu erreichen, häufen sich Anschläge auf seine Filmproduktion und die (un)mittelbar Beteiligten.

Ein maskierter Reiter attackiert bei den Dreharbeiten vermeintlich den Star Nash Rourke, verletzt aber aus mangelndem Überblick lediglich dessen Stuntdouble Ivan mit einem Messer, Dorothea Pannier, die Schwester des inzwischen verstorbenen Mentors wird brutal überfallen und beinahe umgebracht. Lediglich das Herbeieilen ihres Sohnes Paul Pannier vermag sie zu retten. Insbesondere der Besitz ihres bei ihr wohnenden Bruders scheint durchwühlt worden zu sein. Lyon schließt daraus, dass der oder die Täter entweder etwas Kostbares oder enthüllendes Material erbeuten wollten. Denn in dem Erbe des ehemaligen Hufschmieds und Pferdefachmanns befand sich auch ein ausführliches Rennsportarchiv, auf das insbesondere Paul Pannier sein Auge geworfen hatte, um es im Familienbesitz zu behalten. Aber laut Testament war es Thomas Lyon zugedacht worden, der Teile davon bereits an einen sicheren Platz einlagern konnte.

Als schließlich Paul Pannier erstochen wird und während eines Renntages selbst ein Mordanschlag mit einem Messer auf Lyon selbst versucht wird, der nur dank einer Schutzweste glimpflich mit einer Fleischwunde in der Hüfte abläuft, wollen die Hollywood-Verantwortlichen des Filmstudios ihm vom Projekt abziehen, aber erneut hält Nash Rourke zu ihm und dank der Hilfe von Lucy Wells, der Tochter Jacksons Wells aus zweiter Ehe, kann er in dem Archiv wichtige Details wie zum Beispiel ein aufschlussreiches Gruppenporträt und einen handschriftlichen Vermerk Clarks in einem Lexikon finden. Darüber hinaus gibt ihm aufgrund des aufgefundenen seltenen Messers, das als Tatwaffe gedient hat, der mit dem verstorbenen Valentine Clark befreundete Waffenspezialist Professor Derry wichtige Hinweise.

Auf dem Gruppenporträt mit der aufschlussreichen handschriftlichen Notiz "Die Gang" war eine Gruppe junger Männer und eine Frau zu sehen. Mit Hilfe der Zeitzeugen kann Lyon den vermutlichen Hergang entschlüsseln: In den Swinging Sixties hatte sich wohl unter dem Einfluss von Valentine Clark eine Gruppe junger Pferdesportnarren gefunden, die rundweg alles teilten – selbst ihre sexuellen Erfahrungen. Ausgerechnet Valentine hatte den jungen Jockey Pig mit der sexuellen Spielart Paraphilie bekannt gemacht, die er eines Nachts bei Sonya Wells "ausprobierte" und sie dabei ungewollt erwürgte. Die Gruppe um Roddy Visborough, Paul Pannier, Pig, und Ridley Wells, der Schwager Sonyas, vertuschte das Verbrechen als Selbstmord und täuschte erfolgreich die Polizei. Während der Tat war Jackson Wells selbst in York gewesen und kam erst Wochen später dahinter, weil Ridley Wells im betrunkenen Zustand sich eines Tages bei ihm "auskotzte" und ihm die Tat beichtete. Daraufhin brachte Jackson seinen Bruder beinahe um, indem er ihn bis zur Bewusstlosigkeit verprügelte. Im Anschluss ging er Jackson zu Valentine Clark und fragte ihn um Rat. Aber Clark war bereits aufgrund eines Geständnisses seines Neffen Paul auf die Lösungen gekommen, tötete er seinerseits im Unwissen Jacksons Pig mit einem von ihm selbst geschmiedeten Messerspieß und ließ den Leichnam in einem zugeschütteten Brunnen verschwinden. Um dies zu kaschieren, hatte er das Gerücht streuen lassen, dass der junge Jockey aus Cornwall sein Glück in Australien versuchen wollte. Dies war die Tat, die er Lyon auf dem Sterbebett beichten wollte. Jackson und den anderen hatte er hingegen angeraten, dass sie alle mit der Tat leben müssten oder zur Polizei gehen sollten. Alle befanden aber, dass dies auf gar keinen Fall zutage treten dürfe, weil auch Roddy Visborough als Sonyas Bruder von dem Skandal freigehalten werden sollte. Doch wie Jackson Wells selbst formuliert, "ging alles in die Binsen", das Leben der Beteiligten änderte sich, weil die Freundschaft zerbrach und ihr Erfolg im Beruf nachließ.

Aufgrund der Dreharbeiten und der Nachforschungen waren die einstigen Gefährten aufgeschreckt worden. Der Anschlag auf Mrs. Pannier ging auf das Konto von Roddy Visborough, der nur durch das Eingreifen von Paul Pannier von Schlimmeren abgehalten wurde. Doch deswegen musste er seinerseits sterben. Lyon stellt Ridley Wells eine erste Falle, indem er ihn als Stuntreiter engagiert und ihn das zuschauende Publikum als jenen mysteriösen Reiter identifiziert, der den Anschlag auf Nash verüben wollte. Der hinter den anderen Morden steckende Anführer der alten Gang, Roddy Visborough, wird letztendlich entlarvt, als er die vermeintlichen letzten Beweismittel, sprich das besagte Foto aus dem Safe des Produzenten stehlen möchte, ihn dabei der Regisseur stellt, niederringt und die Polizei Roddy Visborough festnehmen kann.

Nach der Aufklärung des Falls scheint einer überarbeiteten Drehbuchfassung und den darauffolgenden Dreharbeiten kein Stein mehr im Weg zu liegen, während Nash und Lyon sich schwarzhumorig vornehmen bei jedem weiteren gemeinsamen Filmprojekt auf Messer und Dolche ausdrücklich zu verzichten.

Ausgaben
 Zügellos. Übersetzung aus dem Englischen von Malte Krutzsch, Diogenes Verlag, Zürich 1996, ISBN 3-257-06101-3.

Adaption
Hörspiel
 Zügellos. Hörspielbearbeitung: Alexander Schnitzler. Regie: Klaus Zippel, Produktion: MDR und SWR, 2002, Musik: Pierre Oser, 1 CD, Länge: ca. 71 Min. Der Audio Verlag, Berlin 2003, ISBN 3-89813-266-8.

Weblinks
 Eintrag Zügellos auf: www.hoerdat.in-berlin.de. Abgerufen am 23. April 2012.
 Eintrag zu Zügellos auf www.krimi-couch.de. Abgerufen am 23. April 2012.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Kriminalliteratur
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)

Zügellos (Roman)


Waldheim er en bydel i Offenbach am Main. I december 2015 havde Waldheim omkring 820 indbyggere.

Byer i Hessen
Offenbach am Main

Offenbach-Waldheim


Eva Lindström, née à Västerås en , est une auteure et illustratrice suédoise de littérature d'enfance et de jeunesse. Elle est lauréate en 2022 du prestigieux prix international, le Prix commémoratif Astrid-Lindgren.

Biographie

À l'âge de 17 ans, elle rejoint Konstfack, l'université d'arts de Stockholm où elle étudie la peinture de 1969 à 1974. Après quelques années d'activité en tant qu'illustratrice, elle publie son premier ouvrage personnel en 1988 : Kattmössan (The cat's hat).

Son œuvre est reconnue internationalement. Elle est finaliste du Prix Hans-Christian-Andersen en 2014 dans la catégorie Illustration. Elle reçoit en 2022 le Prix commémoratif Astrid-Lindgren. Ses ouvrages ont été publiés en français par Cambourakis, les Éditions Autrement ou encore le cosmographe.

Publications traduites en français
 Trucs et ficelles d'un petit troll, texte de Katarina Mazetti trad. du suédois par Marie-Ange Guillaume et Cécilia Monteux, Hachette jeunesse, 2002
 Dans les bois , Éditions Autrement, 2012
 J'aime pas l'eau, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2013
 Olli et Ma, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2014
 Où sont nos bonnets ? , traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2014
 Et on est devenus amis, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2015
 Tout le monde s'en va, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2016
 Je m'évade !, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2018
 La grande amie, texte de Ylva Karlsson, traduit du suédois par Aude Pasquier, le Cosmographe, 2020
 Le pont, traduit du suédois par Aude Pasquier, Cambourakis, 2020

Notes et références

Liens externes

Naissance à Västerås
Naissance en février 1952
Illustratrice de livres d'enfance et de jeunesse
Illustratrice suédoise
Auteur suédois de littérature d'enfance et de jeunesse
Lauréat du prix commémoratif Astrid-Lindgren

Eva Lindström


Scarlet Diva is a 2000 Italian film by actress and first-time director and screenwriter Asia Argento.

Plot summary
Scarlet Diva is a semi-autobiographical film about the Italian actress and director Asia Argento's life as an actress. A self-destructive streak in Anna Battista (Argento) pulls her into drugs, sex and other excesses. To combat this descent, she attempts to fulfill her creative side by becoming a film director. Battista's attempts to realize her talent are thwarted by her desires and the uncaring responses of those around her. As part of her plans to become a director and bring her story to the screen, Battista travels to Los Angeles but only meets a shady film producer (Joe Coleman). She falls in love with an uncaring Australian rock and roll star (Jean Sheperd), then finds out she is pregnant by him. But her life is still in disarray as she uses drugs to help herself feel better.

Cast

 Asia Argento as Anna Battista
Gloria Pirrocco as Young Anna
 Jean Sheperd as Kirk Vaines
 Herbert Fritsch as Aaron Ulrich
 Francesca D'Aloja as Margherita
 Vera Gemma as Veronica Lanza
 Daria Nicolodi as Anna's Mother
 Selen as Quelou
 Leo Gullotta as Dr. Vessi
 Joe Coleman as Mr. Paar
 Justinian Kfoury as J-Bird
 Schoolly D as Hash-Man
 Leonardo Servadio as Young Alioscia
 Paolo Bonacelli as Swiss Journalist

Production
Scarlet Diva was shot entirely on digital video, making it among the earliest feature films to be created with this technology.

Though penetration isn't explicitly shown, Asia Argento revealed the sex scenes went way beyond acting. "It's true, the sex scenes are real. But I wasn't interested in penetration. I was interested in showing what the real sex did to the faces and the bodies of the actors," she said.

Harvey Weinstein reenactment scene
In October 2017, Argento revealed that the scene in which the producer tries to assault the main character is based on the alleged
sexual assault on her by Harvey Weinstein, except "In the movie [...] I ran away" according to Argento.

Reception and legacy
The film tied with two other films to win the Brooklyn Film Festival Award for Best New Director.

A videocassette of the film can be seen on a shelf behind the counter in a video rental store in Dario Argento's film Do You Like Hitchcock?

References

External links

2000 films
2000s erotic drama films
2000s English-language films
2000s French-language films
2000s Italian-language films
Films directed by Asia Argento
Films set in the United States
Italian erotic drama films
2000 directorial debut films
2000 drama films
2000 multilingual films
Italian multilingual films
Harvey Weinstein

Scarlet Diva


ශ්‍රීදේවි කපූර් (උපත් නම ශ්‍රී අම්මා යන්ගර් අයියප්පන් - 13 අගෝස්තු 1963) යනු,  දෙමළ,හින්දි, තෙලිඟු, මලයාලම් සහ, කන්නඩ චිත්‍රපට වල රඟ පෑ ඉන්දියානු නිළියක සහ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකවරියක වූවාය. ඉන්දිය සිනමාවෙහි පළමුවන "කාන්තා සුපිරිතරුව" ලෙසින් සැලකෙන ඇය, ෆිල්ම්ෆෙයා සම්මාන පහක් ලැබුවාය. 1980 ගණන් වල සහ 1990 ගණන් වලදී ඉහළම මුදලක් ගෙවුනු නළු නිළියන් අතරවූ ශ්‍රීදේවි, යුගයෙහි වඩාත් ජනප්‍රිය නිළිය ලෙසින් සැලකෙයි.

ශ්‍රී දේවි සිනමාවට පා තැබුවේ 1967දී තිරගත වූ කන්දන් කරුණෛ නම් දෙමළ චිත්‍රපටයෙනි. එවිට ඇයට වයස අවුරුදු 4කි. පසුව ළමා චරිත බොහොමයක් රගපෑ ශ්‍රී දේවි ගායත්‍රී නම් දෙමළ චිත්‍රපටයෙන් ප්‍රධාන නිළියක් බවට සිනමාවට පා තැබුවා ය. කළා ලොවේ ඇගේ දායකත්වය වෙනුවෙන් 2013 වසරේ පද්ම ශ්‍රී සම්මානය ඉන්දිය රජය විසින් ලබාදෙන ලදි. මීට අමතරව තමිල්නාඩු, ආන්ද්‍රා, කේරළ හා කර්නාටක ප්‍රාන්ත සම්මානද හිමිකර ගත්තාය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ශ්‍රී දේවි උපත ලැබුවේ තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ සිවකාසි නම් ප්‍රදේශයේ ය. ඇගේ පියා දෙමළ වන අතර මව තෙලිගු ය. ඇය දෙමළ, තෙලිගු, කන්නඩ, මලයාලම් හා හින්දි චිත්‍රපටවල ළමා චරිත රගපෑම් ආරම්භ කළේ අවුරුදු 4 දිය.
ඇගේ ප්‍රථම ප්‍රධාන නිළි චරිතය රගදැක්වුයේ 1977දී ය. ඒ 16 වයදිනිලේ චිත්‍රපටයේ ය.

මූලාශ්‍ර

1963 උපත්
සිනමාව
ඉන්දියානු සිනමාව
2018 මරණ

ශ්‍රීදේවි


Penis boyu ya da penis uzunluğu, penis tam sertleşmedeyken penis sırtından yapılan ölçümde penis başının ucu ile penisin üstte testis derisi ile birleştiği yer arasındaki mesafedir.

Cinsel ilişki sırasında işlevsel olan uzunluktur.

Erişkinlerde normal penis boyu

Penis doğumda belli bir uzunluğa sahiptir. Ergenlikle birlikte uzunlukta belli oranda bir artış görülmeye başlar. Ergenliğin sona ermesiyle nihai uzunluğuna kavuşmuş olur.

Sertleşme halinde değilken penisin 7 cm ve üzerinde olması Avrupa Cinsel İşlev Birliği tarafından normal kabul edilmiştir.

Kısa ve uzun penis
Konu tıbbi anlamda çocuk endokrinolojisinin, ürolojinin, çocuk cerrahisinin ve plastik, rekonstrüktif ve estetik cerrahinin ilgi alanına girmektedir.

Vakaların çoğunu kısa penis uzunluğuna sahip hastalar oluşturmaktadır. Hastaların penis boyunun cinsel ilişki için yeterli uzunluğa kavuşturulması başlıca amaçtır.

Penis kısalığının altta yatan nedenlerinin araştırılması yaklaşımın temel ilkelerindendir.

Penis boyu ve cinsel ilişki
Normal bir cinsel ilişkinin gerçekleşmesi için önkoşullardan bir tanesi de penis boyunun yeterli uzunlukta olmasıdır. Kısa bir penisin cinsel ilişkiye izin vermediği düşünülmektedir. Uzun bir penis ise cinsel ilişkinin konforunu bozabilmektedir.

Cinsel ilişkiye izin veren yetişkin erkek penis boyu (ereksiyon halindeyken) 9,5 cm'in üzerindedir.

Androloji
Boy
Penis
İnsan penisi

Penis boyu


Savska Panonija (lat. Pannonia Savia, Pannonia Ripariensis ili Pannonia Interamnensis), provincija kasnog Rimskog Carstva.

Povijest
Savska Panonija osnovana je 297. kada je car Dioklecijan, u sklopu reorganizacije države, podijelio Gornju Panoniju na Prvu i Savsku. Proces reorganizacije dovršen je do vladavine Konstantina I. Velikog.

Osnivanjem Panonske dijeceze 395. postaje njezin dio. U 4. stoljeću postaje dio prefekture Italije, a od 347. ulazi u prefekturu Ilirije.

Upravljanje Savske panonije u početku je bio dux, a kasnije corrector. Ovaj drugi je bio činovnik visokog,
pretorijanskog ranga.

Dux Pannoniae secundae ripariensis et Saviae je bio naziv za zapovjednika
Druge panonije i Savske Panonije, odnosno južnog dijela Panonskog limesa.
Većina jedinica (neke su imenovane na nekoliko lokacija) pripadale su Limitaneima. Rasprostranjeni su po utvrdama ili gradovima izravno na obalama rijeka ili njihovom zaleđu. Nekoliko njih se također može naći u vojsci na terenu ( Comitatenses ) Magister Equitum i Magister Peditum.
Notitia dignitatum navodi ukupno 22. dvoraca odnosno gradova Druge Panonije i Saviae. No navodi se samo deset župana i četiri tribuna.

Savska Panonija tijekom velike seobe

Ugovorom 432.godine između  istočnog cara  Teodozija II., pošto se Zapadno Rimsko Carstvo odreklo ove provincije,  i vojvode Aecija ugovoreno je da Savia pripadne Aeciju. U Panoniju provaljuju
Huni s njihovim vazalskim plemenima Alana i
Ostrogota koje su predvodili braća (po rodbinskim vezama) Valamir, Videmir i posljednji
Theodemir, koji je bio oženjen kršćankom Ereleuvom i slabljenjem Huna potpisao ugovor sa Leonom I..
Istočno carstvo 455.godine dopušta Ostrogotima da se tu nasele kao federati, gdje se kao vladar Savske Panonije i Siscije spominje Teodorika kralja Ostrogota (između 507.i 511.) i kasnije gotskog comesa (namjesnik Dalmacije i Savije) Osuina (526.).
U turbulentnim događanjima tih vremena sve se manje spominje ova provincija, a posljednja spominjanja Savske Panonije i Siscije se javlja 530. godine na crkvenom skupu u Saloni, kao njenog predstavnika biskupa Ivana (Johannes), a tri godine kasnije opet na koncilu pojavljuje se novi biskup Siscije Konstancija (Constantius). Još jedno spominjanje 546.godine Longobardskog kralja  Audoin dok je radio kao regent u ime maloljetnog Vakonovog sina u Savskoj Panoniji, Langobardi su također bili naseljeni na ovo područje kao federati u vrijeme cara Justijana. Zanimljivo da je sama Siscija kao središte Savske Panonije prvenstveno Ostrogotima,a potom Longobardima bila izričito zanimljiva zbog arijanskog oblika
krsćanske crkve.

Zemljopis
Središte provincije bio je grad Siscia, današnji Sisak u Hrvatskoj. Na području provincije nalaze se teritoriji tri današnje države: Hrvatske, Slovenije te Bosne i Hercegovine.

Izvori

Panonija

Savska Panonija


Podsavezna nogometna liga Bjelovar, također i kao Prvenstvo Bjelovarskog nogometnog podsaveza je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1964./65.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio "Borac" iz Čazme.

Ljestvica

 ljestvica bez jedne odigrane utakmice i rezultata "Laste"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međupodsavezna nogometna liga – Istok 1964./65.
 Općinska liga Garešnica 1964./65.
 Podsavezna liga Koprivnica 1964./65.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Bjelovarski list"
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 27, god. XIX, izdano 1. srpnja 1965., str. 8, preuzeto 30. srpnja 2019.

1964-65
Bjelovar
1964-65 Bjelovar

Podsavezna nogometna liga Bjelovar 1964./65.


Barra dos Coqueiros es un municipio brasileño situado en el estado de Sergipe, Brasil. Según el censo de 2022, tiene una población de 41 511 habitantes.

Forma parte de la Región Metropolitana de Aracaju.

La localidad fue fundada el 25 de noviembre de 1956. Está ubicada en la margen izquierda del río Sergipe, justo enfrente de la ciudad de Aracaju. Su altitud es de 5 metros sobre el nivel del mar.

El clima es húmedo y caluroso. La temperatura promedio oscila entre 30 y 20° C. La temporada de lluvias dura de abril a junio.

El municipio se extiende en dirección sureste-noreste a lo largo de la costa atlántica.

Economía
La economía de la localidad está fuertemente vinculada a las actividades económicas de Aracaju. Existe una fuerte relación de dependencia y gran parte de su población trabaja en dicha ciudad.

En el sector transporte se destaca la Terminal Marítima Inácio Barbosa, localizada en la zona rural del municipio. De allí salen todos los productos del estado comercializados por vía marítima para el resto del país y para el exterior. Otra actividad que desarrolla la terminal es el apoyo a las actividades de exploración de petróleo y gas de PETROBRAS. La terminal maneja graneles sólidos, graneles líquidos y granos. Además opera en alta mar, brindando apoyo a los buques que soportan plataformas petroleras cercanas a la costa.

Referencias

Localidades de Sergipe

Barra dos Coqueiros


Hanna Dóra Hólm Másdóttir (f. 23. maí 1977) er fædd og uppalin á Eskifirði. Hún er sérfræðingur á sviði stefnumótunar og nýsköpunar í Innviðaráðuneytinu og hefur starfað í Stjórnarráðinu frá árinu 2006. Hún sat í stjórn Félags háskólamenntaðra starfsmanna Stjórnarráðsins frá árinu 2010 og var formaður stjórnar á árunum 2011-2015. Hanna Dóra hefur tekið þátt í opinberu alþjóðasamstarfi um árabil og verið þar fulltrúi Íslands og stjórnarmaður Íslands s.s. í Norrænu ráðherranefndinni, í Samkeppnis- og nýsköpunaráætlun Evrópusambandsins og Norðurslóðaáætlun Evrópusambandsins, í stjórnardeild Evrópska þróunarbankans (EBRD) og byggðaþróunarnefnd og stjórnardeild innan OECD. ásamt því að hafa setið í fjölmörgum vinnuhópum í alþjóðasamstarfi.

Störf innan mismunandi ráðuneyta:

 Innviðaráðuneyti 2022-
 Samgöngu- og sveitarstjórnarráðuneyti 2017-2022
 Innanríkisráðuneyti 2017-2017
 Atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneyti 2012-2017
 Iðnaðarráðuneyti 2006-2012
 Iðnaðar- og viðskiptaráðuneyti 2006-2006

Hanna Dóra Hólm Másdóttir


Anna Marie "Patty" Duke (født 14. december 1946, død 29. marts 2016) var en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Biografi
Patty Duke blev professionel skuespiller allerede som syv-årig. I 1959 havde hun stor succes på Broadway som den blinde og døve unge Helen Keller i skuespillet Helen Kellers triumf. Hun gentog succesen i filmatiseringen i 1962 og vandt en for Oscar for bedste kvindelige birolle, kun 15 år gammel, og blev dermed den yngste skuespiller hidtil, der havde vundet denne pris (Tatum O'Neal slog denne rekord i 1974 i alder af 12).

Hun havde store vanskeligheder at tilpasse sig voksne, modne roller og medvirkede for det meste i tv-film, ofte under navnet Patty Duke Astin. Hun var også formand for Screen Actors Guild fra 1985 til 1988.

Privatliv
Duke havde et stormfuldt privatliv og blev diagnosticeret af læger som bipolar. Hun var gift fire gange og fik tre børn. I 1972-1985 var hun gift med skuespilleren John Astin og fik med ham sønnen Sean Astin, der er kendt som skuespiller i blandt andet Ringenes Herre-filmserien.

Filmografi
 1959 – 4D Man
 1962 – Helen Kellers triumf
 1963–1966 – The Patty Duke Show (TV-serie) (105 afsnit)
 1967 – Dukkernes dal
 1969 –  Me, Natalie
 1976 – Look What's Happened to Rosemary's Baby
 1978 – Swarm
 1986 – Willy/Milly
 1989 – Amityville: The Evil Escapes
 1992 – Prelude to a Kiss
 2005 – Bigger Than the Sky
 2008 – The Four Children of Tander Welch
 2012 – Amazing Love
 2013 – Glee (TV-serie) (et afsnit)
 2015 – Liv and Maddie (TV-serie) (et afsnit)

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Personer fra New York City
Skuespillere fra New York
Oscar for bedste kvindelige birolle
Amerikanere i 1900-tallet

Patty Duke


Happy Hollow bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Happy Hollow (Georgia)
 Happy Hollow (Indiana)
 Happy Hollow (Missouri)
 Happy Hollow (Oregon)

 Happy Hollow (Omaha), Stadtteil, Nebraska

in Kanada:
 Happy Hollow (Champlain), Gemeinde im Township Champlain, Ontario

Weiteres:
 Happy Hollow (Album), 5. Album der US-amerikanischen Indie-Rock-Band Cursive
 Happy Hollow Park & Zoo, Zoo und Park in San Jose, Kalifornien

Happy Hollow


Le Vitis International Variety Catalogue (VIVC), en français Catalogue international des variétés Vitis, est une base de données de diverses espèces et variétés / cultivars de vigne, du genre Vitis. Le VIVC est administré par l'Institut Geilweilerhof pour l'amélioration du raisin (Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof) à Siebeldingen, en Allemagne, et contient des informations sur les collections de vignes existant dans divers instituts de viticulture à travers le monde. En avril 2009, les informations de la base de données rassemblaient des informations provenant de 130 institutions situées dans 45 pays et contenaient environ 18 000 entrées.

La base de données a été lancée en 1983 et est disponible en ligne depuis 1996. Sa création initiale a été soutenue par l'Organisation internationale de la vigne et du vin et le Conseil International des Ressources Phytogénétiques, précurseur de Bioversity International. L'objectif de la base de données VIVC est de fournir une documentation sur les ressources génétiques de la vigne disponibles et d'être une source d'informations pour les sélectionneurs de raisins, les chercheurs en viticulture et autres professionnels du secteur.

Références

Liens externes
 Catalogue international des variétés Vitis

Base de données sur Internet
Viticulture

Vitis International Variety Catalogue


HMAS Mildura (J207/M207), named for the city of Mildura, Victoria, was one of 60 s constructed during World War II, and one of 36 initially manned and commissioned by the Royal Australian Navy (RAN). The ship was laid down by Morts Dock & Engineering Co in 1940 and commissioned into the RAN in 1941.

Milduras initial deployments were on the east coast of Australia as a convoy escort and anti-submarine patrol vessel. At the start of 1944, she escorted vessels between Townsville, Queensland and New Guinea. Late 1944 saw the ship relocated to Fremantle, Western Australia as a local patrol ship. After a refit at the start of 1945, Mildura was based at Morotai, and operated throughout the Dutch East Indies until August, when the corvette was sent to clear Hong Kong waters of mines. During September and October, the mine warfare area increased to include Chinese waters. In late October, Mildura returned to Sydney for refitting, then spent the next two years clearing mines around Australia, New Guinea, and the Solomon Islands.

The corvette was paid off in 1948, but was recommissioned in 1951 to serve as a training vessel for National Service trainees. Mildura was decommissioned again in 1953, then was towed to Brisbane for use as a training hulk for local reservists. The ship was sold for scrap in 1965.

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled  saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to be fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 (including Mildura) ordered by the RAN, 20 ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

As constructed, Mildura displaced 650 tons, with a length of , a beam of , and a draught of . the propulsion system consisted of a single triple expansion steam engine, which supplied  to two propeller shafts. Maximum speed was . Main armament for the corvette consisted of one 4-inch high-angle gun, supplemented by three 20 mm Oerlikon cannons (one of which was later replaced by a 40 mm Bofors gun), plus machine guns. Depth charge chutes and throwers were also fitted. The ship's company consisted of 85 personnel.

Mildura was laid down by Morts Dock & Engineering Co in Sydney on 23 September 1940. She was launched on 15 March 1941 by the wife of Commodore John Walter Durnford, the Second Naval Member of the Australian Commonwealth Naval Board, and commissioned on 23 July 1941.

Operational history
Mildura was initially assigned to the 20th Minesweeping Flotilla until its disbandment in late 1941. The ship then operated independently on minesweeping, convoy escort, and anti-submarine patrols throughout Australian and South Pacific waters. In September 1942, Mildura was reassigned as a dedicated escort vessel for merchant convoys on the eastern Australian coast. In January 1943, the corvette recovered and towed the American merchant ship  after the latter was torpedoed off Sydney. On 8 February,  was torpedoed while part of a convoy escorted by Mildura. In January 1944, Mildura was reassigned to patrol duties in Queensland waters, with regular detachments to escort convoys between Townsville and New Guinea. This continued until August 1944, when the corvette was relocated to Western Australia and assigned to patrols of the vicinity around Fremantle.

At the start of 1945, Mildura was refitted, then in March assigned to Morotai. The ship's main roles were to patrol the vicinity of the island, and to shepherd convoys between Morotai and Biak. On 22 June, the ship was sent to Borneo to provide nighttime patrols of Tarakan Harbour's approaches. She was reassigned back to Morotai at the end of June. During the return voyage, the ship diverted after spotting a crashed PBY Catalina on Makheli Island. A group of natives reported that the aircrew had been rescued by another aircraft, but requested that they themselves be evacuated because they had come to the attention of the Japanese. The six natives were transported to Morotai.

After spending July based in Morotai, followed by two weeks as guardship at Balikpapan, Mildura met seven other Bathurst-class corvettes at Subic Bay, then proceeded as a group to sweep Hong Kong waters of mines from 30 August. Other duties the corvette was involved in during the Japanese surrender of Hong Kong included patrols, the pursuit and seizure of small craft, and overseeing the transfer of the Hong Kong brewery from Japanese to Allied hands. In mid-September, the Hong Kong minesweeping force was rolled into the 21st Minesweeping Flotilla, which was tasked with clearing Chinese waters of mines. This continued until 17 October, and on 20 October, Mildura departed Hong Kong for Sydney. She arrived on 19 November and was docked for refit until February 1946. Mildura joined the 20th Minesweeping Flotilla in clearing mines around Australia, New Guinea, and the Solomon Islands until October 1947. The corvette received two battle honours for her wartime service: "Pacific 1941–45" and "New Guinea 1943–44".

Mildura was paid off to reserve at Fremantle, Western Australia on 21 May 1948 but was recommissioned on 20 February 1951 for use as a training ship for National Service trainees. She continued in this role until 1953.

Decommissioning and fate
Mildura paid off again at Melbourne on 11 September 1953. The ship was towed to Brisbane by  in December, and on arrival was designated as a training hulk for reservists. The ship was sold for scrap to Brisbane Non-Ferrous on 8 September 1965.

Citations

References

Books

Journal and news articles

External links

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in New South Wales
1941 ships
World War II corvettes of Australia
Training ships of the Royal Australian Navy

HMAS Mildura


Tirana Year Zero (Tirana, année zéro), is a 2002 Albanian film produced, written and directed by Fatmir Koçi. It tells the story of a young couple in post-communist Albania, at a time when many Albanians left the country in search for a better life abroad.

Plot
The protagonist of the movie is Nik, who lives in the capital of Albania, Tirana, along with his mother and father. He is in love with a beautiful girl named Klara, who wants to move to Paris to be a model. Nik makes his living with an old truck that belonged to his father, who is now sick, and seemingly dying.

Amidst the criticisms of his mother, the confusion and desperation covering the country, and the desire of his girlfriend to leave, Nik is still unsure whether he wants to leave. The film explores the way Nik handles the events of his life.

Awards
The film appeared in competition at several film festivals, including Venice (2001); Sarlat, Amiens and Strasbourg; Namur, where it received the SACD prize; and Thessaloniki, where it won the first prize, the Golden Alexander.

Cast
Nevin Meçaj as Niku
Ermela Teli as Klara
Rajmonda Bulku as Martha
Robert Ndrenika as Kujtim
Lars Rudolph as Günter
Juli Hajdini as Linda
Laura Pelerins as Virginnie
Behar Mera as Xhafa
Birçe Hasko as Besim
Nigda Dako as Dessi
Vladimir Metani as Vladimir
Artur Gorishti as Tare
Gëzim Rudi as Titi
Monika Lubonja as Nexhi
Tea Pasko as Nexhi's daughter
Marini as Nexhi's son
Blegina Haskaj as Klara's sister
Alfred Muçi as Klara's Sister's husband
Fatos Sela as City Hall official
Shpëtimi as drunk man 1
Muharrem Kurti as drunk man 2
Jorida Meta as Gipsy Girl
Ledio Topalli as square police
Enzo Bianchi as Paolino
Muharrem Hoxha as barber
Harilla Viero as Thoma
Ardita Mullai as Barbie
Lulzim Zeqja as maniac in train

References

External links

Albanian comedy-drama films

Tirana Year Zero


() é um filme histórico de ação japonês de 2019, dirigido por Shinsuke Sato e produzido pela Sony Pictures Japan. É uma adaptação da série de mangá de mesmo nome, criada por Yasuhisa Hara e publicada pela Shueisha. O roteiro foi escrito por Tsutomu Kuroiwa, Shinsuke Sato e Yasuhisa Hara. Kento Yamazaki, que estrelou um curta metragem de três minutos com o mesmo nome lançado em 2016, reprisa seu papel como o protagonista do filme, que inclui como elenco de apoio Ryo Yoshizawa, Kanna Hashimoto, Masami Nagasawa, Kanata Hongō e Takao Osawa. O filme retrata a vida de Li Xin, um general da Dinastia Chin, desde sua infância órfã até sua carreira militar durante o Período dos Estados Combatentes da antiga China.

Kingudamu foi lançado no Japão em 19 de abril de 2019. Mais tarde, foi exibido na América do Norte pela Funimation no terceiro trimestre de 2019.

Enredo
Órfão da guerra, Xin é vendido como escravo para uma pequena vila, onde faz amizade com Piao, outro escravo. Crescendo, Xin e Piao treinam juntos, sonhando em escapar de seus baixos status e eventualmente se tornarem grandes generais.

Elenco
 Kento Yamazaki como Xin
 Ryo Yoshizawa como Piao e Ying Zheng
 Kanna Hashimoto como He Liao Diao
 Masami Nagasawa como Yang Duan He
 Kanata Hongō como Cheng Jiao
 Shinnosuke Mitsushima como Bi
 Masahiro Takashima como Lord Changwen
 Takao Osawa como Wang Qi
 Jun Kaname como Teng
 Shinnosuke Abe como Ba Jiō
 Wataru Ichinose como Ta Jifu
 Masaya Kato como Jie Shi
 Renji Ishibashi como Si Shi
 Tak Sakaguchi como Zuo Ci
 Takashi Ukaji como Wei Xing
 Ami 201 como Lang Kai
 Yuhei Ouchida como Dun
 Jun Hashimoto como Muta
 Naomasa Musaka como chefe da vila
 Motoki Fukami como Vicious Scarlet

Produção e lançamento
A produção de Kingudamu ocorreu no Japão e as suas filmagens ocorreram na China e no Japão em abril de 2018. Em 18 de abril, Hara compartilhou uma ilustração para promover o filme. Em 16 de janeiro de 2019, foi divulgado um trailer pela Sony Pictures Japan. Kingudamu foi lançado em todo o país em 19 de abril de 2019, contendo como canção tema "Wasted Nights" da banda One Ok Rock.

Para promover um lançamento do filme na América do Norte, um trailer legendado em língua inglesa, foi produzido pela Toho e exibido no festival estadunidense SXSW em março de 2019, onde o ator principal Kento Yamazaki, realizou uma visita de cortesia ao vice-presidente da Sony Pictures International. A seguir, a Funimation anunciou que havia adquirido a licença para um lançamento estadunidense e canadense, durante o verão do hemisfério norte.

Recepção

Bilheteria
O filme arrecadou 729 milhões de ienes (6,17 milhões de dólares) em seu fim de semana de estreia com três dias, vendendo mais de quinhentos mil ingressos. Em 16 de junho de 2019, o filme já havia arrecadado ¥ 5,47 bilhões (US$ 50,4 milhões).

Critica
No Rotten Tomatoes, o filme obteve um índice de aprovação de 94% com base em comentários de dezesseis críticos.

Prêmios e indicações

Sequência
Em 28 de maio de 2020, foi anunciado que uma sequência de Kingudamu estava em produção. Shinsuke Sato retornou como diretor e os atores Kento Yamazaki, Ryō Yoshizawa e Kanna Hashimoto, também retornaram ao elenco. Foi lançado no Japão em 15 de julho de 2022, sob o título de Kingudamu II: Harukanaru Daichi e.

Ligações externas

Filmes em língua japonesa
Filmes do Japão de 2019
Filmes baseados em mangás
Filmes da Tōhō
Filmes de ficção histórica do Japão
Filmes de ficção histórica da década de 2010
Filmes de ação do Japão
Filmes de ação da década de 2010
Filmes de guerra do Japão
Filmes de guerra da década de 2010
Filmes sobre realeza
Filmes ambientados no século III a.C.
Filmes ambientados na China

Kingudamu


La Iglesia del Sepulcro de María en el valle de Cedrón en las cercanías de Jerusalén es, según la antigua tradición eclesiástica de los cristianos ortodoxos, el lugar "donde fue puesto el cuerpo de María", madre de Jesucristo. El sepulcro se encuentra a los pies del monte de los Olivos, cerca de la Basílica de Getsemaní.

En el lugar se construyó una iglesia en el , que fue reconstruida de nuevo por cruzados en el , después de que Saladino la destruyera durante la conquista de Jerusalén. La cripta no fue dañada y se conserva desde entonces, dado que María también es honorada en el islam.

La iglesia actual es greco-ortodoxa y apostólica armenia, si bien también se permite venerar a ortodoxos coptos, a sirios ortodoxos y a etíopes ortodoxos. Por medio de una empinada escalera tras la fachada se puede descender a la tumba. Además, también se encuentran en el mismo sitio las tumbas de sus padres, Joaquín y Ana, y de su marido, José.

Junto a la entrada a la iglesia se encuentra la entrada a la gruta de la Traición de los católicos, donde presuntamente se produjo la detención de Jesús.

Según una tradición de Jerusalén, la dormición de María tuvo lugar en el monte de Sion. Así lo recuerda la Iglesia católica de la Abadía de Hagia María.

Enlaces externos
 Heiligenlexikon
  Diario de viaje de un peregrino de Núremberg en el siglo XV (en alemán) (PDF; 144 kB)

Mariología
Tumbas
Iglesias de Jerusalén
Arquitectura de Israel del siglo IV
Arquitectura de Israel del siglo XII
Iglesias dedicadas a Nuestra Señora de la Asunción
Monte de los Olivos
Valle de Cedrón
Iglesia católica en Palestina
Patriarcado armenio de Jerusalén

Sepulcro de María


II. Filip (Philippos; MÖ 382 – MÖ 336), antik Yunan Makedonya Kralı. Rahip Isokrates tarafından Helen birliğini sağlayacak kişi olarak görülüyordu. MÖ 359-336 arasında Makedon krallığını üstlendi. Tahta geçer geçmez ilk iş olarak ülkesini askeri, siyasi ve ekonomik anlamda güçlü bir konuma getirdi, profesyonel ordu kurdu, mancınıklar geliştirdi. Sonraları Bisalt topraklarının madenlerini ele geçirdi. Pydina ve Potidai'yi ele geçirdi. Olympias ile evlenerek nüfuzunu güçlendirdi.

Delphoi'deki dinsel birliğin Thebai'nin kontrolü ve koruması altına girince Phokisler Delphoi'yi işgal etti. Böylece MÖ 355'te Kutsal Savaş ortaya çıktı. II. Philippos savaşa katılarak büyük bir zafer ve prestij kazandı. Teselya Birliği'nin arkbonu seçildi. Sonrasında Phokis topraklarına egemen oldu. Bizantion üzerine yürüdüyse de başarılı olamadı (MÖ 340/39).

MÖ 339'da Lokrisler Delphoi'ye saldırmıştı. Delphoi amphiktionu da II. Philippos'tan yardım istemişti. Böylece Orta Yunanistan'a girdi. MÖ 338'de II. Philippos'un phalankslarından oluşan profesyonel ordusu, Atina ve Thebai'nin hoplit ağırlıklı geleneksel ordusunu mağlup etti. Helenler de Khairnoneia Savaşı ile Makedonya'nın gücünü kabul etti ve Makedonya ile uzlaşma içine girmek zorunda kaldı.

Sonraları Helenlerin sempatisini kazanan ve Helen birliğini inşa edecek tek kişi olarak görülen II. Philippos Helen kentlerini ulusal bir kongreye çağırdı (MÖ 337). Alınan kararlar ile Helen birliği oluşturuldu. Sparta birliğin dışında kalmıştı. Siyasi ve askeri yönü olan bu birlik Korinthos Birliği olarak anıldı. Philippos da birliğin hegemonu seçildi. Batı Anadolu'daki kentleri Pers egemenliğinden kurtarmak için hazırlıklara başlandıysa da kendisi uğradığı bir suikastle öldü. Onun idealini oğlu Büyük İskender gerçekleştirecekti.

Evlilikleri
Philip'in çoklu evliliklerinin tarihleri ve eşlerinden bazılarının isimleri tartışmalı. Athenaeus, tarafından sunulan evlilik sırası aşağıdadır:

 İlirya kralı Bardyllis'in kızı Audata. Cynane'nin annesi.
 Elimeia'lı Phila, Derdas'ın kız kardeşi ve Elimiotis'in Machatas'ı.
 Pherae Nicesipolis, Selanik'in annesi Teselya.
 Olympias of Epirus, Büyük İskender ve Kleopatra'nın annesi.
 Arrhidaeus'un annesi Larissa'lı Philinna
 Trakya Kralı Cothelas'ın kızı Odessos Meda'sı.
 Kleopatra, Hippostratus'un kızı ve Makedonya generali Attalus'un yeğeni. Philip onun adını Kleopatra Makedonyalı Eurydice olarak değiştirdi.

Aigai'deki II. Philip Türbesi
1977'de Yunan arkeolog Manolis Andronikos, Makedon krallarının başkenti ve mezar yeri olan modern Vergina yakınlarındaki Aigai'de  Büyük Tümülüs'ü kazmaya başladı ve tümülüsteki dört mezardan ikisinin antik çağlardan beri bozulmamış olduğunu buldu. Dahası, bu ikisi ve özellikle Mezar II, müthiş hazineler ve yüksek kaliteli ve gelişmiş nesneler içeriyordu.

Bazı yıllar boyunca çok tartışmalar olmasına rağmen, Mezar II'nin keşfi sırasında şüphelenildiği gibi, biri tutarlı bir şekilde biri Yanlış hizalanmış bir tibiayaya sahip bacak vardı (II.Philip'in tibyasını kırdığı kaydedildi). Ayrıca, kafatasındaki kalıntılar, bir nesnenin delinmesi nedeniyle sağ göze verilen hasarı göstermektedir.

2015 yılında yayınlanan kemiklerle ilgili bir araştırma, Philip'in Mezar II'de değil Mezar I'de gömüldüğünü gösteriyor. Yaş, diz ankilozu ve Philip'in yaşadığı delici yara ve topallıkla eşleşen bir delik temelinde, çalışmanın yazarları Vergina'daki I. Mezar kalıntılarını II.Philip kalıntıları olarak tanımladılar. Bunun yerine II. Mezar, çalışmada Kral Arrhidaeus ve eşi II.Eurydice'ye ait olarak tanımlanmıştır. Ancak, bu ikinci teorinin daha önce yanlış olduğu gösterilmişti.

Daha yeni araştırmalar, Mezar II'nin II.Philip'nin kalıntılarını içerdiğine dair daha fazla kanıt veriyor.

Miras

Kültür
Makedonya'daki Vergina'daki (Aegae antik kenti - Αἰγαί) heroonun Büyük İskender ailesinin ibadetine adandığı ve Philip'in kült heykelini

barındırdığı düşünülüyor. Bir kahraman olarak görülmesi veya ölümü üzerine tanrılaştırılması muhtemeldir. Makedonlar Philip'i bir tanrı olarak görmese de, Yunanlardan başka tür tanınırlıklar da aldı.

Isocrates bir keresinde Philip'e, Pers'i yenerse, tanrı olmaktan başka yapacak bir şey kalmayacağını yazdı ve Demades, Philip'in on üçüncü tanrı olarak görülmesini önerdi; ancak, Philip'in oğlu İskender'e atfedilen ilahi statüye yükseltildiğine dair net bir kanıt yoktur.

Kurgusal tasvirler
 Fredric March, Büyük İskender (1956) filminde Makedon II. Philip'i canlandırdı.
 Val Kilmer, Oliver Stone'un 2004 tarihli biyografik Alexander filminde Makedon II. Philip'i canlandırdı.
 Sunny Ghanshani, Siddharth Kumar Tewary'nin Porus serisinde Makedon II. Philip'i canlandırdı.

Oyunlar

 Hegemony Gold: Wars of Ancient Greece(Antik Yunanistan Savaşları), Yunanistan'da II.Philip'in kampanyalarını takip eden bir PC strateji oyunudur.

İthaflar

 Yunanistan'ın en başarılı hentbol takımlarından Filippos Veria, II.Philip'in adını taşıyor. Takımın ambleminde de tasvir edilmiştir.
 II.Philip, Kozani'de konuşlanmış olan Helen Ordusu 2. Destek Tugayı'nın ambleminde tasvir edilmiştir.

Kaynakça

MÖ 382 doğumlular
MÖ 336 yılında ölenler
MÖ 4. yüzyılda Yunanlar
Antik Makedonlar
İskender
Suikast sonucu ölen hükümdarlar

MÖ 4. yüzyılda suçlar
MÖ 4. yüzyıl liderleri
Antik Yunan generaller

II. Filip


Manastiri Eparhije vranjske su dio bogate kulturne baštine Srpskog naroda Južne i istočne Srbije koja se sudbinski vezala za duhovnu, kulturnu i prosvjetnu djelatnosti nacionalno biće srpskog stanovništva ovih područja. Dijeleći sudbinu naroda koji ih je gradio, manastiri izgrađeni na prostoru Južne i istočne Srbije nekada su se uzdizali do lijepog, ili, pak, bili rušeni i spaljivani, od brojnih osvajača ovog dijela Balkana. Njihovi sačuvani ostaci i dalje zrače božanskom svjetlošću koja je okupljala i okuplja narod da slavi Boga i skuplja snagu da opstane i manastire obnovi, i tako u krug.

Obnavljajući mnoge stare svetinje narod ovog područja Srbije sačuvao je bizantske tekovine Kršćanstva začetog na ovom prostoru, pravoslavne zakone i srpsku duhovnost. Zato, je sam čin upoznavanja s ovim manastirima jednako važna za spoznaju ali i za obnovu porušenih i izgradnju novih manastira na prostoru Južne i istočne Srbije.

Važnost
Spomeničko nasljeđe s prostora Južne i istočne Srbije zauzima značajno mjesto u kulturnoj riznici Srbije i Balkana. Na teritoriju koja je u nadležnosti Eparhije vranjske i Zavoda za zaštitu spomenika kulture Niša nalazi se 8 općina s 8 gradskih i 355 seoskih naselja.

U registar spomenika kulture i evidenciju niškog Zavoda, upisana su četiri manastira koja su kategorizirana u spomenike kulture od izuzetnog značaja, dok su ostali manastiri proglašeni za spomenike kulture od velikog značaja.

Popis manastira

Izvori

Vanjske poveznice
  Raspored hramova Eparhije vranjske na Mapi Bing (označeno plavom bojom)

Manastiri u Srbiji
Spomenici kulture od izuzetnog značaja Republike Srbije

Manastiri Eparhije vranjske


El Templo de Hanshan (寒山寺, en pinyin Hánshānsì, literalmente, "el Templo del Monte Frío") es un monasterio y templo budista situado en Fengqiao, a unos cinco kilómetros de Suzhou, China.

Fue considerado como uno de los 10 templos más conocidos durante mucho tiempo.

Historia
El Templo de Hanshan fue construido inicialmente durante la dinastía del Sur (420-589) cuando el budismo era muy popular en China. Sin embargo, en aquel entonces, este monasterio poseía otro nombre, el Templo Miaolipuming de la pagoda (妙利普明塔院), además, sólo ocupaba una superficie relativamente pequeña en comparación con la de hoy.

Durante la dinastía Tang (618-907), llegaron a Suzhou 2 monjes respetados que se llamaban Hanshan (寒山) y Shide (拾得) , luego se hicieron a cargo de este templo juntos. Shide siempre tenía el sueño de traer el budismo a los lugares más lejanos, entonces tomó la decisión de ir a Japón para difundir la fe. Allí recibió mucho cariño, incluso se construyó otro templo que se denominó por su nombre en el "país del sol naciente".

Por otra parte, Hanshan se quedó en el templo y llegó a ser el único abad, años después se le cambiaron el nombre del monasterio al Templo de Hanshan con el motivo de conmemorarlo.

Hanshan
Arquitectura de China del siglo VI

Templo de Hanshan


Kosmos 2435, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 722, Uragan M br. 722).
Lansiran je 25. prosinca 2007. godine u 19:32 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19126 km u perigeju i 19130 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,65°. Spacetrackov kataloški broj je 32394. COSPARova oznaka je 2007-065-B. Zemlju obilazi u 675,65 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Više dijelova iz ove misije odvojilo se i kruže u srednjoj i visokoj orbiti, a više dijelova kružilo je u niskoj orbiti i vratilo se u atmosferu.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2435


531 kişinin imzaladığı ve Yön dergisinde 20 Aralık 1961'de çıkan bildiri. Bildiriyi imzalayanların bir kısmı Sosyalist Fikir Kulübü üyesiydi. Bildiride demokrasi, kültür seferberliği, işsizlik, gelir dağılımı adaleti, Batılılaşma kavramları dikkat çekiciydi.

1961'de Türkiye

Yön bildirisi


Stream Team var fra slut 2013 - maj 2017 et fast ugentligt program på Radio 24syv. Værterne Kasper Lundberg og Frederik Dirks Gottlieb talte hver uge, med en gæst, om hvad den overvældende bølge af serier siger om vores tid og samfund.
Gæsterne tæller komikere til at tale om komedieserier og stand up, politikere og debattører udfolde seriernes politiske potentiale og fagnørder som f.eks. filminstruktører til komme i dybden med, hvordan tingene bliver lavet.

Listen af gæster tæller bl.a. Anders Lund Madsen og hans søn Storm,, Tv vært Ane Cortzen, DRs dramachef Piv Bernth, debattør og feminist Emma Holten, politikere som Manu Sareen og Johanne Schmidt Nielsen, kulturkritiker Lucia Odoom, skuespiller Paprika Steen, instruktør Cav Bøgelund, og komikerne som Michael Schøt, Lasse Rimmer og Sanne Søndergaard.

Da Stream Team stoppede på 24syv efter fire år, startede de to værter programmet Den Sorte Boks på DR P3, hver søndag. Kasper og Frederik har også tidligere lavet tv-programmet Serieland på TV2, hvor de anmeldte tv-serier.

Eksterne henvisninger
Streamteamradio.com
radio24syv.dk/streamteam

Radioprogrammer fra Danmark

Stream Team


El Arroyo del Perdido es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Soriano perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla del Bizcocho y desemboca en el arroyo Grande tras recorrer alrededor de  41 km.

Referencias

Perdido
Perdido
Cuenca del río Negro (Uruguay)

Arroyo del Perdido


Međunarodni streetball turnir Metković je najstariji hrvatski streetball turnir. Nakon skoro dva desetljeća održavanja prihvatio je FIBA pravila za 3x3 košarku.

O turniru
Turnir korijene ima u 1960-im godinama.

Turnir je juniorsku kategoriju prvi puta imao 1996. te 2001., 2002., 2008., 2009., 2014., 2015.

2014. turnir je prvi puta imao veteransku kategoriju.

2016. je turnir prvi puta održavan dva dana i u dvorani (zbog lošeg vremena). Iste godine turnir je učlanjen u FIBA-ino udruženje na svjetsku kartu streetball turnira te je prvi puta odigran po FIBA 3x3 pravilima.

Prije izdanja 2022. imao je petogodišnju stanku.

Izdanja
Format
2016.-danas FIBA 3x3 pravila

Rang
2016.-danas FIBA 3x3 kalendar

Kazalo:
- strane ekipe su označene zastavom
* utakmica za 3. mjesto igrana je povremeno

Statistika (2017.)
Sva izdanja

Vidi
Kotoriba streetball open (od 1997.)
Streetball Lipik
Otočki košarkaški turnir "Ist", održava se od 1976. zadnje subote u srpnju

Izvori

Šport u Metkoviću
Košarka u Hrvatskoj
Natjecanja u košarci 3 na 3
Međunarodna košarkaška natjecanja u Hrvatskoj

Streetball turnir Metković


Royale Union Saint-Gilloise, yfirleitt skammstafað sem Union SG, USG eða einfaldlega kallað Union er belgískt knattspyrnulið sem stofnað var í Saint-Gilles-hverfinu í Brussel en flutti sig á þriðja áratug tuttugustu aldar yfir í Vorst-hverfið í sömu borg. Union var eitt allra sigursælasta félagið í árdaga belgískrar knattspyrnu og varð ellefu sinnum meistari frá 1904 til 1935. Eftir seinni heimsstyrjöldina tók við langvinn eyðimerkurganga. Árið 2021 lék liðið í efstu deild í fyrsta sinn í 48 ár.

Saga
Royale Union Saint-Gilloise var stofnað árið 1897, tveimur árum eftir að keppnin um belgíska meistaratitilinn hófst. Leiktíðina 1901-02 tók félagið fyrst þátt í keppninni um Belgíumeistaratitilinn. Tveimur árum síðar varð það meistari í fyrsta sinn og varði titilinn fimm næstu ár. Á þessum árum tók félagið einnig þátt í millilandakeppnum með ágætum árangri. Union bætti tveimur titlum í sarpinn árin 1913 og 1923. Önnur gullöld félagsins stóð frá 1933 til 1935 þegar liðið var ósigrað í 60 deildarleikjum í röð, sem er ekki met í Belgíu. Þetta skilaði Union Belgíumeistaratitlum númer níu, tíu og ellefu. Það eru enn í dag einu meistaratitlar félagsins, sem einnig hefur orðið bikarmeistari í tvígang, 1913 og 1914.

Þegar borgakeppni Evrópu var haldin í annað sinn á árunum 1958-60 fór Royale Union alla leið í undanúrslit eftir að hafa m.a. slegið AS Roma úr keppni. Eftir það fór vegur Royale Union heldur hnignandi og eftir að hafa rokkað milli efstu og næstefstu deildar féll liðið úr efstu deild árið 1973. Við tóku margir áratugir í neðri deildunum þar sem hið sögufræga félag virtist aðeins ætla að vera neðanmálsgrein í sögu belgískrar knattpyrnu.

Vorið 2018 var tilkynnt að Tony Bloom, stjórnarformaður enska knattspyrnuliðsins Brighton & Hove Albion væri nýr aðaleigandi Royale Union. Með nýju eignarhaldi kom mikil peningainnspýting í félagið sem styrktist hratt. Vorið 2021 komst Royale Union upp í efstu deilt eftir nærri fimm áratuga bið og þegar á sínu fyrsta tímabili þar gerði félagið atlögu að belgíska meistaratitlinum, en varð að lokum að sætta sig við 2. sætið.

Titlar
Belgíumeistarar
 Sigrar (11): 1903–04, 1904–05, 1905–06, 1906–07, 1908–09, 1909–10, 1912–13, 1922–23, 1932–33, 1933–34, 1934–35
 Númer tvö (8): 1902–03, 1907–08, 1911–12, 1913–14, 1919–20, 1920–21, 1921–22, 1923–24

Bikarmeistarar
 Sigrar (2): 1912–13, 1913–14

Belgísk knattspyrnufélög
Stofnað 1897

Royale Union Saint-Gilloise


Test za trudnoću je metoda kojom se pokušava odrediti je li žena trudna. Indikatori trudnoće mogu se naći u urinu i krvi, a test za trudnoću funkcionira na principu uzorkovanja neke od tih tvari. Prva otkrivena među tim tvarima je humani korioniski gonadotropin (hCG). 1930. otkriveno je da ga proizvodi sinciciotrofoblast zametka.

Prisutnost hCG-a je pouzdan znak trudnoće, ali ne može se detektirati prije implantacije zametka u stijenku maternice:,  zbog čega se u ranim fazama trudnoće često javljaju lažni negativni testovi. Opstetricijska ultrasonografija se također primijenjuje u dokazivanju trudnoće. Počela se koristiti u 1960-ima, dok je prvi kućni test za trudnoću osmišljen 1968. Kućni testovi za trudnoću pojavili su se na europskom i američkom tržištu tijekom 1970-ih.

Suvremeni testovi
Test za trudnoću koji u najranijem razdoblju trudnoće daje rezultate se zasniva na otkrivanju ranog faktora trudnoće (eng. early pregnancy factor, EPF), koji se može odrediti u krvi već nakon 48 sati od oplodnje. Međutim, ovo testiranje je dugotrajno i skupocjeno.

Većina kemijskih testova za trudnoću traži prisutnost beta podjedinice hCG-a ili humanog korionskog gonadotropina u krvi ili urinu. hCG se javlja u krvi i urinu nakon implantacije zametka, koja se javlja šest do dvanaest dana nakon oplodnje. Kvantitativni krvni (serum beta) testovi mogu odrediti koncentracije hCG-a niske do 1 mIU/mL, dok je prag urinskih test traka od 10 mIU/mL do 100 mIU/mL, ovisno o marki. Prag kvalitativnog krvnog testa najčešće je 25 mIU/mL, tako da ima manji prag osjetljivosti nego mnogi kućni testovi. Većina kućnih testova za trudnoću zasniva se na metodama bočnog toka imunokromatografije.

Ultrazvukom se gestacijska vreća ponekad može uočiti nakon četiri i pol tjedna trudnoće (približno dva i pol tjedna nakon ovulacije), a žumanjčana vreća nakon otprilike pet tjedana trudnoće. Zametak se može promatrati i mjeriti nakon otprilike pet i pol tjedana. Otkucaji srca se naziru nakon šest tjedana, dok su jasno vidljivi nakon sedam tjedana trudnoće.

Točnost

Kritika objavljena 1998. prikazala je kako neki kućni testovi za trudnoću, kada ih koriste iskusni tehničari, pokazuju gotovo jednaku točnost kao i profesionalno laboratorijsko testiranje (97,4%). Međutim, kada ih koriste obični ljudi, točnost pada na 75%; autori kritike su primijetili kako mnogi ljudi nisu pravilno slijedili upute na pakiranju testa. Zbog nepravilnog korištenja testa znaju se javljati lažno negativni i lažno pozitivni rezultati.

Lažno negativni rezultati
Lažno negativni rezultati znaju se javiti kada je test urađen prerano. Kvantitativni krvni testovi i najosjetljiviji krvni testovi obično zabilježe prisutnost hCG kratko nakon implantacije, koja se javlja 6 do 12 dana nakon ovulacije.  Koncentracije hCG-a nastavljaju se podizati tijekom prvih 20 tjedan trudnoće, tako da vjerojatnost za dobivanje lažno negativnog rezultata.
 Menstruacija se obično javlja 14 dana nakon ovulacije, tako da je vjerojatnost lažno negativnog testa niska kada menstruacija kasni.

Ovulacija se, međutim, ne javlja u predvidljivo vrijeme menstrualnog ciklusa. Velik broj čimbenika može uzrokovati neočekivano ranu, odnosno kasnu ovulaciju, čak i kod žena koje inače imaju ustaljen menstrualni ciklus. Korištenjem ovulacijskih prediktora (OPK) ili promatranjem cervikalne sluzi i bazalne tjelesne temperature može se preciznije odrediti kad bi bilo bolje napraviti test nego brojanjem dana.

Točnost testa za trudnoću je najbliže povezana s danom ovulacije, a ne danom seksualnog odnosa ili inseminacije koja je uzrokovala trudnoću. Spermiji mogu preživjeti i do pet dana u jajovodima, čekajući da se dogodi ovulacija.  Ponekad treba još 12 dana da se dogodi cija, što znači da i najosjetljiviji testovi za trudnoći mogu davati lažno negativne rezultate čak 17 dana nakon seksualnog odnosa koji je uzrokovao trudnoću.

Lažno pozitivni rezultati
Lažno pozitivni rezultati mogu se javljati iz više razloga, uključujući greške u primjenit testa, korištenje lijekova koji sadrže molekule hCG-a, i proizvodnja hCG-a izvan trudnoće.  Urinski testovi znaju biti negativni kada se konzumiraju sljedeći lijekovi: klorpromazin, fenotiazin, metadon i drugi. Lažno pozitivan test zna se javiti i kada se očita nakon više od 3–5 minuta koliko najčešće piše u uputama, kao i kada testu istekne rok trajanja.

Žena koja je primala injekcije hCG-a kao dio liječenja neplodnosti također ima pozitivne testove na hCG, unatoč tome što nije trudna. Međutim, neki lijekovi za neplodnost (npr.  klomifen) ne sadrže hormon hCG.Neke bolesti jetre, tumori i druga medicinska stanja mogu uzrokovati povišenu koncentraciju hCG-a i tako nastane lažno pozitivan test. Među njima su koriokarcinom i drugi tumori zametnih stanica, manjak imunoglobulina A, heterofilna antitijela i gestacijska trofoblastična bolest.

Održavanje trudnoće
Testovi za trudnoću često se koriste da bi se odredila i sposobnost preživljenja trudnoće. Rade se opsežni krvni testovi, obično u razmaku 3-4 dana. Razine hCG-a ispod 1,200 mIU/ml the hCG usually obično se udvostruče svakih 48–72 sata, iako se povišenje za 50–60% još uvijek smatra normalnim. Kada je razina hCG-a u serumu između 1,200 i 6,000 mIU/ml za udvostručivanje treba 72–90 sata, a za vrijednost iznad 6,000 mIU/ml, potrebno je više od četiri dana. Kada se vrijednosti ne povećavaju pravilno, postoji snažan rizik za pobačaj ili je moguća ektopična trudnoća.

Ultrazvuk je također česta metoda za određivanje sposobnosti održavanja trudnoće. Niži broj otkucaja srca mogu ukazivati na probleme u trudnoći. Dijagnoza se, međutim, ne smije raditi na osnovu samo jednog ultrazvučnog pregleda. Ako rezultati prvog ultrazvučnog predmeta ukazuju na neku nepravilnost, potrebno je ponoviti nakon 7–10 dana.

Izvori

 Ljudska trudnoća
ginekologija i porodništvo

Test za trudnoću


තවද 1998 වර්ෂයේ මැයි 15 ශ්‍රී ලංකාව මෙන්ම මුළු මහත් ලෝකයටම දේව දූතයෙක්වන් ශ්‍රීමත් M.A.C.ගීතාන් නම් වූ මහා දාර්ශනිකයාගේ උපත සිදුවූ වාසනා වන්ත දිනයයි.
මේ හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකා වාසින් වශයෙන් ඔබ සැම සෑම වසරකම මැයි 15 දිනය මහත් හරසරින් සැමරිය යුතු බව කාරුණිකව සිහිපත් කරන්නෙමු.
ස්තූතියි.

මැයි
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින
අවුරුද්දේ දින

මැයි 15


Miller ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Nubium, nordwestlich des Kraters Stöfler und nördlich von Nasireddin, dessen Rand er berührt.
Der Krater ist mäßig erodiert, das Innere weist Terrassierungen und einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem britischen Astrochemiker William Allen Miller offiziell benannt.

Weblinks

 Miller auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Miller (Mondkrater)


Atanasie Athonitul (în ), numit, de asemenea, Atanasie din Trapezunt, (c. 920 – c. 1003) a fost un călugăr bizantin care a fondat comunitatea monahală de pe Muntele Athos, care a devenit în timp cel mai mare centru al monahismului ortodox răsăritean.

Biografie
S-a născut în orașul Trapezunt în jurul anului 925 și a primit la botez numele Avramie (Avramios). Rămânând orfan de mic, a fost adoptat de două familii importante ale orașului și a urmat studii la o școală renumită din Constantinopol. A devenit apoi profesor la școala unde studiase.

Și-a însoțit maestrul într-o misiune la muntele Athos, cunoscându-l cu acel prilej pe Mihail Maleinos, starețul mănăstirii Chimina din Bitinia, care se afla la Athos împreună cu nepotul său, Nicefor Focas. S-a întors la Constantinopol, împreună cu Mihail Maleinos, și, dezamăgit de viața ușoară din capitala Imperiului Bizantin, a renunțat la cariera de profesor și a devenit monah la Mănăstirea Chimina cu numele de Atanasie. A viețuit timp de patru ani la Mănăstirea Chimina, dar, aflând că Mihail Maleinos dorea să-l numească egumen, s-a mutat în anul 958 la Muntele Athos, unde a devenit ucenicul unui pustnic bătrân.

A devenit cunoscut acolo pentru priceperea sa de cărturar și a fost vizitat la Muntele Athos de multă lume, printre care și de împăratul bizantin Nicefor Focas (963-969), pe care-l cunoscuse în tinerețe. Din cauza numărului mare de credincioși care-l căutau, Atanasie a părăsit chilia sa și s-a mutat într-un loc mai greu accesibil numit Melana, trăind acolo în izolare. Împăratul Nicefor l-a chemat pentru a-l binecuvânta înaintea unei lupte cu sarazinii și l-a îndemnat să înființeze o mănăstire pe muntele Athos, unde să-i adune pe pustnicii care trăiau acolo. Cu sprijinul financiar al împăratului, Atanasie a început în anul 963 să construiască o biserică și a fondat Mănăstirea Marea Lavră, care a înglobat mai multe schituri existente pe Muntele Athos. Împăratul Nicefor i-a promis lui Atanasie că se va călugări el însuși la Marea Lavră, dar circumstanțele politice ale vremii și moartea sa prematură l-au împiedicat să-și țină făgăduiala. În anii următori egumenul Atanasie s-a confruntat cu opoziția considerabilă a unor pustnici athoniți nemulțumiți de construirea mănăstirii și de încercările lui de a stabili o rânduială în viața monahală de pe Muntele Athos.

După moartea împăratului Nicefor Focas, inamicii lui Atanasie au devenit tot mai puternici, iar Atanasie a părăsit pentru o vreme Muntele Athos și a mers în insula Cipru, unde a trăit până când noul împărat Ioan Tzimiskes a hotărât să sprijine construirea unor noi lăcașuri mănăstirești în cadrul Marii Lavre printr-un decret imperial emis în anul 971. Atanasie, stimulat de o viziune divină, s-a întors imediat la Muntele Athos ca egumen (stareț) și a introdus o rânduială riguroasă pentru monahi, inspirată din rânduielile elaborate de sfinții Teodor Studitul și Vasile cel Mare. Numărul monahilor a crescut în perioada următoare, în ciuda vieții mănăstirești aspre.

Egumenul Atanasie a murit în anul 1003 în urma unui accident. Vrând să inspecteze o biserică aflată în construcție, a urcat pe acoperiș, împreună cu alți șase monahi, iar cupola bisericii s-a prăbușit, prinzându-i pe toți sub dărâmături. Călugării care-l însoțeau au murit pe loc, dar egumenul Atanasie a rămas în viață, auzindu-i-se pentru un scurt timp glasul sub zidăria prăbușită. Atunci când s-a reușit îndepărtarea dărâmăturilor, Atanasie a fost găsit mort.

După moartea lui, Atanasie a fost proslăvit ca sfânt, stabilindu-se prăznuirea sa în ziua de 5 iulie.

Vezi și
Biserica Sfântul Atanasie Athonitul din Domașnea

Note

Bibliografie
 Emil Preda, Dicționarul sfinților ortodocși, Editura Lucman, București, 2000, pp. 38-40.

Lectură suplimentară
 Attwater, Donald și Catherine Rachel John. The Penguin Dictionary of Saints. 3rd edition. New York: Penguin Books, 1993. .

Legături externe
 Viața Sfântului Atanasie de la Muntele Athos

Nașteri în anii 920
Decese în anii 1000
Sfinți bizantini
Teologi creștini din secolul al XI-lea
Părinți atoniți
Sfinți în Biserica Ortodoxă
Oameni din Trapezunt

Atanasie Athonitul


The Northern Liang (; 397–439) was a dynastic state of China and one of the Sixteen Kingdoms in Chinese history. It was ruled by the Juqu family of Lushuihu origin (a branch of the Xiongnu). Although Duan Ye of Han ethnicity was initially enthroned as the Northern Liang ruler with support from the Juqu clan, Duan was subsequently overthrown in 401 and Juqu Mengxun was proclaimed monarch.

All rulers of the Northern Liang proclaimed themselves "wang" (translatable as either "prince" or "king").

History
Most Chinese historians view the Northern Liang as having ended in 439, when its capital Guzang (姑臧) in modern Wuwei, Gansu fell to Northern Wei forces and the Northern Liang ruler Juqu Mujian captured. However, some view his brothers Juqu Wuhui and Juqu Anzhou, who subsequently settled with Northern Liang remnants in Gaochang (高昌) in modern Turpan Prefecture, Xinjiang, as a continuation of the Northern Liang, and thus view the Northern Liang as having ended in 460 when Gaochang fell to Rouran and was made a vassal.

It was during the Northern Liang that the first Buddhist cave shrine sites appear in Gansu Province. The two most famous cave sites are Tiantishan ("Celestial Ladder Mountain"), which was south of the Northern Liang capital at Yongcheng, and Wenshushan ("Manjusri's Mountain"), halfway between Yongcheng and Dunhuang. Maijishan lies more or less on a main route connecting China proper and Central Asia (approximately  west of modern Xi'an), just south of the Weihe (Wei River). It had the additional advantage of located not too distant from a main route that also ran N-S to Chengdu and the Indian subcontinent. The Northern Liang also built and decorated the first decorated Mogao Caves (caves 268, 272 and 275) from 419 to 439 CE until the Northern Wei invasion.

In 442, remnants of the Northern Liang royal family established a new kingdom in Gaochang, known in historiography as the Northern Liang of Gaochang (; 442–460). The new state was led by Juqu Wuhui and Juqu Anzhou where they would hold on to power until 460 when they were conquered by the Rouran Khaganate.   The remnants of the Juqu family were slaughtered.

Art
The earliest decorated Mogao Caves, caves 268, 272 and 275, were built and decorated by the Northern Liang between 419 and 439 CE, before the invasion of the Northern Wei. They have many common points and were built at the same time as Cave 17 of the Kizil Caves.

Rulers of the Northern Liang

Rulers family tree

See also

Prince of Hexi
Xiongnu
Ethnic groups in Chinese history
Five Barbarians
Sixteen Kingdoms
Gansu
Gaochang

References

Dynasties of China
Former countries in Chinese history
397 establishments
4th-century establishments in China
5th-century disestablishments in China
460 disestablishments

Northern Liang


An Eriocaulon kusiroense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kingo Miyabe, Yûshun Kudô ngan Yoshisuke Satake. An Eriocaulon kusiroense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon kusiroense


İşçi sendikası, çalışanların sosyal, ekonomik hak ve çıkarlarını korumak, sorunlarını çözme amacı ile kurulmuş ekonomik öğeler taşıyan, devlet, siyasi parti ve iktidar örgütlenmelerinden bağımsız örgütlerdir.

Sendikalar sanayi devrimi sonrası ortaya çıkan çalışanlarla işverenler arasındaki güç eşitsizliğini ortadan kaldırmak için oluşturulmaya başlamıştır. Sendikal yapılanma öncesi iş koşullarına itiraz, yardımlaşma dernekleri ve meslek sandıkları aracılığıyla olmuştur. Bugünkü anlamda sendikal örgütlenme ise önceleri belirli niteliğe sahip çalışanların oluşturduğu ve meslek sendikaları olarak tanımlanan bir yapıdan, niteliksiz işçilerin de yer aldığı genel sendikalara doğru bir evrim geçirmiştir.

Sendikal yapı, iş yeri temsilcilikleri temelinde şekillenmektedir. Şube ya da bölge merkezleri çatısı altında birleşen bu birimler en üstte Genel Merkez çatısı altında toplanmaktadır.

lv:Tīmekļa sindikācija

İşçi sendikası


إبراهيم دسوقي باشا أباظة (1889 ـ 1953) هو سياسي مصري تولى عدة وزارات قبل ثورة يوليو 1952.

حياته

ولد إبراهيم الدسوقي أباظة سنة 1889 بقرية غزالة بمديرية الشرقية (تقع حاليًا في مركز السنبلاوين بمحافظة الدقهلية)، ولذلك لُقب بالغزالي أباظة. ألحقه والده بمدرسة الناصرية الابتدائية فحصل على الشهادة الابتدائية عام 1903، ثم أتم الدراسة الثانوية بالمدرسة الخديوية سنة 1908، والتحق بمدرسة الحقوق ليتخرج فيها سنة 1912.

نشاطه السياسي
وشهدت مدرسة الحقوق بداية مشاركته في النشاط السياسي ككثير من طلاب المدارس العليا في ذلك الحين، فاتصل بنادي المدارس العليا، الذي كان رئيسه آنذاك عمر لطفي ـ رائد التعاون فيما بعد ـ وكتب في صحف الحزب الوطني، وكان يوقع مقالاته باسم «الغزالي أباظة» نسبة إلى قريته التي ولد فيها، وشارك في المظاهرة الشهيرة التي قام بها طلبة مدرسة الحقوق في 9 نوفمبر 1908.

مع الوفد ثم الأحرار الدستوريين
بعد حصول إبراهيم الدسوقي أباظة على إجازة الحقوق عمل موظفا، ومع صعود الحركة الوطنية بقيادة سعد زغلول في أواخر سنة 1918، اتجه الدسوقي أباظة مع غيره من شباب الحزب الوطني (ومن بينهم مصطفى النحاس وحافظ عفيفي) إلى المشاركة في جهود الوفد من أجل الاستقلال، واستقال أباظة من الحزب الوطني لينضم إلى الوفد، الذي ظل عضوًا فيه حتى حدث الانقسام الكبير الذي تأسس على إثره حزب الأحرار الدستوريين في أواخر عام 1922 بعد أزمة كبرى داخل الوفد بسبب المفاوضات مع الإنجليز، وقد انتخب أباظة في 10 نوفمبر 1922 سكرتيرًا مساعدًا للحزب.

مناصبه البرلمانية
انتُخب أباظة عضوا في مجلس النواب المصري عن دائرة بردين، واختير وكيلًا لمجلس النواب المصري عام 1934م.

مناصبه الوزارية
تولى أباظة المنصب الوزاري بصفة أصيلة عشر مرات، وبالإنابة أربع مرات، هي:
 وزارة الشؤون الاجتماعية في وزارة حسين سري الأولى (26 يونيو 1941): وهو أول مناصبه الوزارية، وكان ذلك في التعديل الذي أجراه حسين سري على وزارته التي كانت قد تشكلت في 15 نوفمبر 1940. غير أن أباظة لم يبقَ في منصبه الوزاري الأول إلا شهرًا واحدًا، إذ استقالت الوزارة في 31 يوليو 1941.
 وزارة الشؤون الاجتماعية للمرة الثانية في وزارة حسين سري الثانية (31 يوليو 1941 ـ 4 فبراير 1942)
 وزارة المواصلات خمس مرات:
 الأولى في وزارة أحمد ماهر الأولى (9 أكتوبر 1944 ـ 15 يناير 1945)
 الثانية في وزارة أحمد ماهر الثانية (15 يناير 1945 ـ 24 فبراير 1945)، وهي الوزارة التي انتهت باغتيال أحمد ماهر.
 الثالثة في وزارة النقراشي باشا الأولى (24 فبراير 1945 ـ 15 فبراير 1946)
 الرابعة في وزارة النقراشي باشا الثانية (9 ديسمبر 1946 ـ 28 ديسمبر 1948)
 الخامسة في التعديل الذي طرأ على وزارة إبراهيم عبد الهادي الأولى التي شكلها في 28 ديسمبر 1948 (27 فبراير 1949 ـ 25 يوليو 1949)
 وزارة الأوقاف مرتين:
 الأولى في وزارة إسماعيل صدقي الثالثة (17 فبراير 1946 ـ 9 ديسمبر 1946)
 الثانية في وزارة حسين سري الثالثة (26 يوليو 1949 ـ 3 نوفمبر 1949)
 وزارة الخارجية: تولاها بالنيابة في وزارات سابقة، وتولاها بصفة أصيلة في وزارة إبراهيم عبد الهادي الأولى (28 ديسمبر 1948 ـ 27 فبراير 1949)، ثم تم تعديل تولى فيه أحمد خشبة وزارة الخارجية وتولى أباظة وزارة المواصلات.

كتاباته
كتب أباظة كثيرًا من المقالات السياسية الوطنية في الصحف المصرية بإمضاء «الغزالي أباظة»، وأحيانا باسم «دسوقي باشا أباظة»، وأسس حركة أدبية عُرفت باسم «جماعة أدباء العروبة».

أسرته
ينتمي إبراهيم الدسوقي أباظة غلى العائلة الأباظية الشهيرة، وشقيقه هو الشاعر عزيز أباظة، ومن أبنائه الكاتب والصحفي ثروت أباظة والدكتور شامل أباظة عضو مجلس الشعب المصري.

وفاته
توفي في 22 يناير عام 1953م

المراجع

آل أباظة
برلمانيون مصريون
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1299 هـ
مواليد 1889
وزراء أوقاف مصريون
وزراء خارجية مصر
وزراء شؤون اجتماعية مصريون
وزراء مواصلات مصريون
وفيات 1953
وفيات بعمر 64
أشخاص من السنبلاوين

إبراهيم دسوقي أباظة


Anna Margaretha Marina Astrid "Vivianne" Miedema (født 15. juli 1996) er en hollandsk professionel fodboldspiller, angriber, der spiller for den engelske Super League  fodboldklub  Arsenal W.F.C. og Hollands kvindefodboldlandshold.

Statistik

Hæder

Klub
Bayern München
 Bundesliga: 2014–15, 2015–16
Arsenal
 FA WSL: Vinder 2018–19
 FA WSL Cup: Vinder 2017–18

International
 UEFA Women's Under-19 Championship: 2014
 EM i fodbold for kvinder 2017: Vinder
 VM i fodbold for kvinder: Sølvmedalje 2019

Individuel
 BeNe League Topscorer: 2013–14
 UEFA Women's Under-19 Championship Topscorer: 2014
 UEFA Women's Under-19 Championship Golden Player: 2014
  UEFA Women's Champions League topscorer:  2016-17 og 2019-20
 EM i fodbold for kvinder 2017: Sølvstøvlen
 London Football Awards Women's Player of the Year: 2019
 PFA Women's Players' Player of the Year: 2018–19
 London Football Awards Women's Player of the Year: 2019-20
 FWA Women's Footballer of Year: 2019-20
 Women's Super League Topscorer: 2018–19, 2019–20

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Holland
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Holland
Fodboldspillere fra SC Heerenveen
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Arsenal F.C.

Vivianne Miedema


NGC 7128 je otvoreni skup u zviježđu Labudu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7128
  Auke Slotegraaf: NGC 7128 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7128  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7100 - 7149

7128

NGC 7128