Aurorazhdarcho es un género extinto de pterosaurio ctenocasmátido que fue hallado en Eichstätt en Baviera, al sur de Alemania.

Descripción
Aurorazhdarcho es conocido a partir de un único esqueleto casi completo preservado en tres dimensiones. Fue extraído de la Caliza de Solnhofen en el área de Eichstätt, datando de principios de la etapa del Titoniense del Jurásico Superior, hace cerca de 150 millones de años. Es el azdarcoideo más antiguo conocido.

El holotipo de Aurorazhdarcho, NMB Sh 110, fue hallado en la parte superior de la formación Eichstätt datando de principios de la etapa del Titoniense del Jurásico Superior, hace unos 150 millones de años. Consiste en un esqueleto casi completo, preservado tridimensionalmente en una única lámina de roca, cuyo contramolde fue removido, y carece del cráneo y el cuello. Sin embargo, estos elementos están presentes como impresiones, ya que el movimiento de estos elementos en el fondo del lago en el que el cadáver descendió dejando un molde natural cubierto por restos orgánicos en la forma de hojuelas de fosfato de calcio que se hicieron visibles a través de la fotografía UV de Tischlinger. El que la cabeza y el cuello estén ausentes se explica por el hecho de que animal murió en un ataque parcialmente fallido de un depredador, casi arrancando estas partes, después de lo cual el cuerpo rápidamente se hundió. La posterior hinchazón del cadáver por la descomposición pudo haber causado que la cabeza quedara a la deriva. El individuo era probablemente un subadulto y era, como indica la fusión de los isquiopubis en la pelvis, un macho ya que carecía de un amplio canal de puesta.

Aurorazhdarcho era un pterosaurio relativamente pequeño. Los elementos combinados de una única ala del espécimen tipo tiene una longitud extendida de 537,8 milímetros. Las impresiones indican que la cabeza era alargada con la cuenca ocular en una posición alta. El hocico puede haber tenido una cresta alta redondeada. La impresión del cuello es relativamente corta y muestra signos de tener un saco gular.

La cintura escapular fue reconstruida por los autores con una articulación baja en el hombro. Las patas eran relativamente largas con la tibia cerca de un tercio más larga que el fémur. En el ala los metacarpianos eran muy alargados, siendo el cuarto metacarpiano más largo que el antebrazo. Las falanges primera a la cuarta del dedo del ala tienen longitudes de 119, 70,8, 50,8 y 50,6 milímetros, respectivamente.

Descubrimiento y etimología
En 1999 el paleontólogo aficionado Peter Katschmekat descubrió un fósil de un pterosaurio en la Cantera Blumenberg, tres kilómetros al noroeste de Eichstätt, en capas de la Caliza de Solnhofen. El fósil fue preparado por Gerd Stübener y adquirido por el Museo de Historia Natural de Basel. Basándose en este espécimen, el género Aurorazhdarcho fue nombrado por Eberhard Frey, Christian A. Meyer y Helmut Tischlinger en 2011, y proviene del término latino aurora, "amanecer" en referencia a su antigüedad con respecto a otros miembros de su grupo, combinándolo con el nombre del género Azhdarcho (que a su vez, es el nombre de un dragón mítico kazajo) y la especie tipo es Aurorazhdarcho primordius, cuya designación significa "primero" en latín.

Filogenia
Aurorazhdarcho fue asignado originalmente por sus descriptores a la superfamilia Azhdarchoidea y situado en una nueva familia, Protazhdarchidae, de la cual es el único miembro nombrado. Podría ser el azdarcoideo más antiguo conocido con la dudosa excepción de "Doratorhynchus".

Los descriptores rechazaron el uso de un análisis cladístico para establecer su filogenia. Usando el método comparativo encontraron que Aurorazhdarcho era similar en sus proporciones al ctenocasmátido Ctenochasma elegans, una especie también hallada en Solnhofen, pero concluyeron que Aurorazhdarcho pertenecía a Azhdarchoidea debido a que compartía ciertas adaptaciones clave con ese grupo, siendo la más decisiva de la que consideraron la articulación baja del hombro. La posición de esa articulación en Ctenochasma no pudo ser establecida pero los descriptores asumieron que era alta debido a la relación cercana de ese taxón con Pterodactylus.

Bennett en 2013, basándose en el análisis de los especímenes atribuidos a Aurorazhdarcho micronyx (antes incluido en Pterodactylus) y tomando en cuenta su cuello corto y la morfología del pie, llegó a la conclusión de que el género es en realidad un ctenocasmátido.

Referencias

Enlaces externos

 Información adicional e imagen del fósil de Auroazhdarcho en Dinoastur

Pterosaurios del Jurásico
Pterosaurios de Europa
Pterodactyloidea

Aurorazhdarcho


عبد العزيز المطير، قاضي عراقي تولى عضوية محكمة تمييز العراق في عهد المملكة العراقية، ومن العاملين في سبيل القضية العراقية في عهد الدولة العثمانية، وأحد أصحاب المجالس السياسية في بغداد.

مولده ونشأته
ولد عبد العزيز بك بن صالح الأحمد المطير في محافظة عنيزة بمنطقة القصيم في نجد، وهو من قبيلة قحطان المعروفة في الجزيرة العربية. ولقد نشأ في كنف عائلة تمتهن التجارة وبحكم أعمال والدهِ التجارية هاجر والده إلى العراق وسكن مدينة البصرة، ثم توفي في البصرة وأنجب عدة أولاد هم عبد العزيز، وعبد الله، وأحمد، وعبد الرحمن، وقد سار أولاده على نهجهِ في سلوك درب التجارة، باستثناء ولده عبد العزيز الذي سلك طريق العلم حتى نشأ من أفاضل رجالات الدعوة والإرشاد الإسلامي في العراق.

دراسته
تخرج في مدارس الأستانة وبلاد الشام.

ثم التحق بكلية الحقوق في قونية وبعد تخرجهِ منها استطاع أن يدرس القضاء وأصول الحكم.

مناصبه الحكومية
 برع وصار من قضاة العراق المشهورين وشهدت لهُ المحافل القضائية بالفصل في القول والعدل في الحكم.
 عين في عهد الدولة العثمانية حاكماً (قاضياً) في لواء النجف، ثم في لواء العمارة.
 عين بعد الاحتلال الإنكليزي للعراق عام 1917م، قاضيا في لواء البصرة.
 عين في نيابة رئاسة محاكم بغداد المدنية.
 عين عضواً في رئاسة محاكم تمييز العراق عام 1932م، ثم أحيل بعدها على التقاعد.

نشاطه العام

كان لهُ ميل لطلب العلم وقراءة كتب الأدب.
ولقد أبلى بلاءً حسناً في سبيل القضية العراقية في أواخر عهد الدولة العثمانية.

وكان لهُ مجلس من مجالس العلم يقيمه في داره في منطقة الأعظمية، مقابل دار ناجي الخضيري، ويتردد عليهِ العلماء والأدباء والقضاة، وكان ينظر الساسة والمسؤولون إلى مجلسه نظرةَ الريبة وعدم الأطمئنان حيث كان يتكلم فيهِ بأحداث السياسة ونقد تصرفات الدولة، حتى عمدت الحكومة إلى إجبارهِ على أغلاق مجلسهِ بعد ثورة مايس عام 1941م، وأن لا يستقبل أحداً فاضطر إلى ذلك، ثم عاد ففتح مجلسهِ لاستقبال ضيوفهِ فيه وأصحابه بعد انتهاء أحداث ثورة رشيد عالي الكيلاني.

وفاته
توفي في بغداد ليلة سفرهِ لأداء فريضة الحج إلى مكة في 1 ذو الحجة 1369 هـ/13 سبتمبر 1950م، ودفن في مقبرة الخيزران في الأعظمية، وترك أولاداً كثيرين منهم صالح عبد العزيز المطير، كما ترك مكتبة حافلة تضم أمهات الكتب في الفقه والتفسير واللغة والفنون والأدب والتاريخ والقانون.

مصادر

مواليد في عنيزة
أشخاص من بغداد
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
قضاة عراقيون
كتاب وكاتبات عراقيون
وفيات 1369 هـ
وفيات 1950
مدفونون في مقبرة الخيزران

عبد العزيز المطير


Paul (Louis-Toussaint) Héroult (d. 10 Nisan 1863 – ö. 9 Mayıs 1914), Fransız bilim insanı. Alüminyumun elektroliz ile üretim yöntemini bulan kişidir.

Fransız mucitler
1863 doğumlular
1914 yılında ölenler

Paul Héroult


Zagrebačka nogometna zona – Jug  je bila jedna od dvije skupine Zagrebačke zone, te liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1976./77.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Trešnjevka" iz Zagreba.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga – Sjever 1976./77.
 Zagrebačka zona – Sjever 1976./77.
 Međuopćinska liga Karlovac – Kutina – Sisak 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori

 Krešimir Perušić i dr.: 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji : 1903. – 2003., Karlovac, 2004., , str. 314
 Branko Piljek: Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 38

1976-77 Jug
Zagreb
1976-77

Zagrebačka nogometna zona – Jug 1976./77.


Heritage je deseti studijski album švedskog progresivnog metal sastava Opeth. Diskografska kuća Roadrunner Records objavila ga je 14. rujna 2011. godine. Bio je snimljen početkom 2011. u studiju Atlantis/Metronome Studios u Stockholmu, producent mu je bio Mikael Åkerfeldt, inženjer zvuka Janne Hansson, a miksao ga je Steven Wilson. U glazbenom smislu pripada progresivnom rocku, žanru kojem se grupa dugo željela posvetiti. Predstavlja veliki zaokret od elemenata progresivnog i death metala prisutnih na prethodnim uradcima.

Kritički i komercijalno uspješan, album je u prvom tjednu objave u SAD-u bio prodan u 19.000 primjeraka i našao se na 19. mjestu ljestvice Billboard 200. Bio je to prvi album od Damnationa iz 2003. godine na kojem se ne pojavljuju tipični Åkerfeldtovi growlovi.

Pozadina
U priopćenju za tisak posvećenom koncertnom albumu In Live Concert at the Royal Albert Hall koje se održalo u rujnu 2010. godine Mikael Åkerfeldt rekao je časopisu Classic Rock da je konačno počeo skladati glazbu za novi Opethov album. Dana 31. siječnja 2011. Opeth je otišao u studio Atlantis/Metronome Studios u Stockholmu kako bi ondje snimio uradak; Janne Hansson bio je inženjer zvuka, dok je Steven Wilson miksao uradak. Do kraja ožujka miks je bio dovršen, no Per Wiberg napustio je skupinu idući mjesec nakon dogovora s njezinim članovima. Dana 25. svibnja bilo je potvrđeno da će ime albuma biti Heritage. Opeth je 26. srpnja na web-stranici Stereogum objavio prvi singl s uratka, "The Devil's Orchard". Album je 11. rujna bio dostupan za direktno slušanje na web-stranici NPR Music. Glazbeni spot za "The Devil's Orchard" bio je objavljen 23. rujna.

Naslovnica
Naslovnica za Heritage bila je objavljena početkom lipnja 2011. godine, a izradio ju je dugogodišnji suradnik sastava, Travis Smith. U intervjuu s Face Cultureom Åkerfeldt je izjavio da je album vrlo simboličan. Drvo, koje podsjeća na drvo života, prikazuje grupu kako cvjeta u sadašnjosti, dok njegovo korijenje koje "se spušta u pakao" prikazuje njezinu death metal prošlost. Lica na drvetu pripadaju tadašnjim članovima skupine, dok ono koje pada na tlo pripada Peru Wilbergu, klavijaturistu koji ju je napustio 2011. godine. Lubanje pod drvetom također prikazuju prijašnje članove. Goruće kazalište u daljini predstavlja propast civilizacije.

Glazbeni stil
Åkerfeldt je otvoreno objasnio zašto je sastav odlučio prigrliti progresivni rock i odvojiti se od stila kojim se bavio većim dijelom svoje karijere:

U priopćenju za tisak Mikael Åkerfeldt komentirao je da se osjeća kao da se pripremao na skladanje tog albuma od svoje 19. godine života. U recenziji za web-stranicu AllMusic Thom Jurek nazvao je Heritage najavanturističkijim uratkom sastava, dok je za skladbe rekao da su "natopljene instrumentalnim interludijima, sadrže zamršene prijelaze između akorda i tonaliteta, promjenjive taktove, čiste vokale i klavijaturističku instrumentaciju u koju ulaze mellotroni, Rhodes klaviri i Hammond orgulje".

Izvorno su prve dvije skladbe koje je Åkerfeldt napisao za Heritage stilski bile slične Watershedu. Nakon što je prvi put čuo te pjesme, Martín Méndez rekao je Åkerfeldtu da će biti razočaran bude li ostatak albuma takav. Shvativši da ni Méndez nije želio snimiti još jedan konvencionalni Opethov album, Åkerfeldt je odahnuo, odbacio te dvije pjesme i ponovo počeo skladati. Kad je skladao ono što će postati "The Lines in My Hand", odlučio je snimiti cijeli novi album koji će se odlikovati potpuno novim glazbenim stilom. Nadahnut radom Chrisa Dangerousa iz The Hivesa Åkerfeldt je u "The Lines in My Hand" uvrstio bubnjarski ritam iz nepoznate pjesme navedenog umjetnika.

Heritage je bio nadahnut mnogim glazbenicima, među kojima su Alice Cooper i Magma. Naslovnu skladbu nadahnuli su rad švedskoga klavirista Jana Johanssona i švedska narodna glazba. "Slither" je posvećen Ronnieju Jamesu Diu, koji je preminuo dok je grupa skladala album.

Trilogija
Steven Wilson komentirao je da je Heritage prvi dio trilogije, a da ostala dva dijela čine njegov samostalni album Grace for Drowning i istoimeni uradak grupe Storm Corrosion. Sva su tri albuma bila objavljena između 2011. i 2012. godine.

Popis pjesama

Recenzije
Heritage je dobio uglavnom pozitivne kritike. Na web-stranici Metacritic (na kojoj se u obzir uzimaju ocjene različitih kritičara i nakon toga prikazuje njihov prosjek), prema ocjenama 15 recenzenata, album je dobio 71 bod od 100, što označava "uglavnom pozitivne kritike". Mnogi su kritičari pohvalili hrabrost albuma; Thom Jurek iz AllMusica napisao je: "Sviđao vam se ili ne, Heritage, usprkos svojim pretjeranostima – i odličnoj smišljenosti i izvedbi – odvažan je uradak".

Dom Lawson iz The Guardiana pohvalio je novi glazbeni stil sastava izjavivši: "Deseti album tih Šveđana, Heritage, hrabar je, melankoličan i često prekrasan heavy rock uradak koji se diči toplim, analognim tonovima i sjajnim mellotronima koji su označili 1970-te prije pojave punka, ali jednako tako prikazuje opčaranost novim idejama". Neki su kritičari otišli tako daleko da su ga nazvali i jednim od najboljih albuma skupine. U pozitivnoj recenziji za PopMatters Brice Ezell upozorio je da se album treba poslušati više puta: "Heritage nije album koji će vas raspametiti odmah nakon što ga prvi put poslušate; njegova složenost zahtijeva višekratna preslušavanja". Uradak je osvojio nekoliko nagrada glazbenih publikacija i bio je nominiran za album godine u Progu, jednom od inačica časopisa Classic Rock.

Autori podijeljenih recenzija albuma usredotočili su se na promjenu u glazbenom stilu u usporedbi s prethodnim Opethovim uradcima. Časopis Uncut napisao je: "Na Heritageu se otarasuje gotovo svega žestokog". Slično je napisao i časopis Kerrang!: "To je album koji je na svoj način uspješan, ali doista označava završetak Opetha kao metal skupine, što će biti naš gubitak". U negativnoj recenziji za Drowned in Sound Patrick Smith izjavio je: "Åkerfeldta bi trebalo pohvaliti zbog toga što se oslobodio iz žanra koji se često ponavlja – nema ničeg pogrešnog u radikalnoj promjeni. Ali taj odmak nije trebao biti toliko nenadahnut".

Mnogi Opethovi obožavatelji nisu rado prihvatili naglu promjenu u stilu.

U jednom se intervjuu Mikael Åkerfeldt prisjetio vremena kad ga je netko nakon koncerta želio istući jer više nije skladao death metal pjesme.

Promidžbena turneja
Opeth je otišao na promidžbenu turneju za Heritage u rujnu 2011. godine te je u Sjevernoj Americi nastupao s Katatoniom. U studenom je otišao na europsku turneju s Pain of Salvationom. U travnju 2012. vratio se u Sjevernu Ameriku te je ondje s Mastodonom bio jedan od glavnih izvođača na turneji "Heritage Hunter Tour", dok je tim dvama skupinama na spomenutoj turneji predgrupa bio Ghost. Opeth i Mastodon poimence su bili glavni izvođači na posebnim lokacijama.

Osoblje
Opeth
Per Wiberg – klavijature, Hammond orgulje, klavir, Fender Rhodes
Mikael Åkerfeldt – vokali, gitara, mellotron, klavir, efekti, produkcija, inženjer zvuka, miksanje, mastering
Martín Méndez – bas-gitara
Martin Axenrot – bubnjevi, udaraljke
Fredrik Åkesson – gitara
Gostujući glazbenici
Alex Acuña – udaraljke (na skladbi "Famine")
Björn J:son Lindh – flauta (na skladbi "Famine")
Joakim Svalberg – klavir (na skladbi "Heritage")
Charlie Dodd – efekti (na skladbi "Häxprocess")
Ostalo osoblje
Jens Bogren – inženjer zvuka
Janne Hansson – inženjer zvuka
Steven Wilson – miksanje, mastering
Peter Mew – mastering
Travis Smith – naslovnica
Sandra Artigas – fotografija

Izvori

Albumi iz 2011.
Albumi sastava Opeth

Heritage


La coordinación es la capacidad que tienen los músculos esqueléticos del cuerpo de sincronizarse bajo parámetros de trayectoria y movimiento.
La coordinación es una capacidad física complementaria que permite  realizar movimientos ordenados y dirigidos a la obtención de un gesto técnico. Es decir, la coordinación complementa a las capacidades físicas básicas para hacer de los movimientos, gestos deportivos. Podemos hacer movimientos: rápidos durante mucho tiempo,fuerza y resistencia para desplazar objetos pesados.

El resultado de la coordinación motora es una acción  intencional, sincrónica y sinérgica. Tales movimientos ocurren de manera eficiente por contracción coordinada de la musculatura necesaria así como el resto de los componentes de las extremidades involucradas. La coordinación muscular está mínimamente asociada con procesos de integración del sistema nervioso, el esqueleto y el control del cerebro y la médula espinal.

El cerebelo regula la información sensitiva del cuerpo, coordinándola con estímulos procedentes del cerebro, lo que permite realizar movimientos finos y precisos. Junto a esta coordinación de movimientos, el cerebelo regula y controla el tono muscular.

Aprendizaje
El grupo muscular que se requiere para un movimiento, ha de tener una determinada velocidad e intensidad correctos para dicha acción. Para ello, se necesita previamente un aprendizaje y una automatización, que serán regulados a nivel cerebeloso y vestibular con ayuda de la percepción visual. Podemos observar varios tipos de coordinación como la dinámica general (por ejemplo andar a 4 patas), la oculomanual (lanzar un objeto) o la bimanual (escribir a máquina o tocar un instrumento).

Patologías
Alrededor del 8% de los niños en edad escolar tienen algún grado de trastorno del desarrollo de la coordinación motriz, pudiendo estos tropezar con sus propios pies, chocar contra otros niños, tener problemas para sostener objetos y tener una forma de caminar inestable.

Existe una alteración de la coordinación llamada ataxia que suele acompañarse de alteraciones del equilibrio y de la marcha, en la cual se ven afectadas solamente aquellas regiones dedicadas concretamente a funciones del equilibrio. Estas alteraciones pueden crear movimientos desordenados, imprecisos, imposibilitando los movimientos rápidos que requieren alternancia como el tocar una guitarra.

Las personas con enfermedad mental tienen desafíos en el ámbito físico, principalmente en el estado de agitación y las dificultades de coordinación motriz.

En el proceso de envejecimiento se producen importantes cambios deficitarios, tales como la disminución de la memoria, el entorpecimiento senso-perceptivo, la merma en fuerza y coordinación motriz, etc. Estos serán más o menos acusados dependiendo de los hábitos físicos.

Estudio de coordinación muscular
En la profesión sanitaria, puede valorarse la coordinación muscular a través de ciertas técnicas de exploración como la prueba de índice-nariz que consiste en desplazar el índice hacia la nariz empezando con los ojos abiertos y después cerrándolos. La coordinación muscular se puede entrenar, consiste en la mejora de la técnica de uno o varios movimientos, valiendo como entrenamiento efectivo la repetición del acto motor, el cual el sistema nerviosos irá economizándolo, haciéndolo más preciso y usando menos fuerza cada momento, a la vez que automatiza el movimiento para que al realizarlo no tengamos que concentrarnos tanto como lo haríamos en un principio. Un estudio en mujeres mayores de 50 años, experimentaron mejoría en su resistencia cardiovascular y estuvieron próximas a mejorar significativamente su resistencia muscular, pero otros componentes, flexibilidad, coordinación y agilidad no presentaron mejoría o cambio significativo después de un programa de actividad física.

Este entrenamiento de la coordinación, tiene mayor utilidad en temas relacionados con la salud, como rehabilitación y tratamiento de una multitud de patologías asociadas al sistema músculo-esquelético y sistema neuromuscular, aquí es importante el rol del médico rehabilitador, el fisioterapeuta y el terapeuta ocupacional.

Coordinación neuromuscular

La coordinación neuromuscular se expresa permanentemente en situaciones cotidianas en nuestra vida. El sistema nervioso y el sistema endocrino controlan el funcionamiento de nuestro cuerpo, y esta en nosotros que ello se plasme de una manera agresiva, burda o plástica y elegante.

Diferencia de géneros
Por lo general, las mujeres se comportan con más éxito en tareas manuales de precisión, que requieren una coordinación motriz aguda. Los hombres muestran mayor precisión que las mujeres en habilidades motoras dirigidas a un blanco, como lanzar o interceptar proyectiles.

Véase también
Entrenamiento de fuerza
Engrama neuromuscular

Referencias

Fisiología
Deporte y salud
Músculos

Coordinación muscular


Rhododendron arboreum er en lyngplanteart. Rhododendron arboreum indgår i slægten rododendron, og familien lyng.

Rhododendron arboreum er den nationale blomst i Nepal.

Underarter

Arten er opdelt i følgende underarter:

 R. a. albotomentosum
 R. a. arboreum
 R. a. nilagiricum
 R. a. zeylanicum
 R. a. cinnamomeum
 R. a. roseum

Billedegalleri

Kilder

Eksterne links

Rododendron-sorter
Nepal
Røde blomster

Rhododendron arboreum


Fáfnisostruvængur (fræðiheiti Pleurotus euosmus) er tegund vængsveppa sem vex á viði beykis (og líklega fleiri tegunda) í Bretlandi. Hann gæti hafa fundist í Írlandi, Frakklandi og Þýskalandi, en vegna líkinda við ostruvæng er enn óljóst með útbreiðsu.

Tilvísanir

Vængsveppsætt
Ætisveppir

Pleurotus euosmus


Les élections législatives de 1898 ont eu lieu les  et .

Députés élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par arrondissement

Arrondissement de Bressuire

Arrondissement de Melle

Arrondissement de Niort

1ère circonscription

2ème circonscription

Arrondissement de Parthenay

Notes et références

Deux-Sèvres
1898

Élections législatives de 1898 dans les Deux-Sèvres


Rotheca, biljni rod iz porodice usnača od nekih autora uključivan s rodom Clerodendrum. Sastoji se od tridesetak vrsta grmova, polugrmova i trajnica, rjeđe lijana ili manjeg drveća rasprostranjenih po tropskoj južnoj Aziji i Indoneziji, Africi

Vrste

 Rotheca alata (Gürke) Verdc.
 Rotheca amplifolia (S.Moore) R.Fern.
 Rotheca aurantiaca (Baker) R.Fern.
 Rotheca bukobensis (Gürke) Verdc.
 Rotheca caerulea (N.E.Br.) P.P.J.Herman & Retief
 Rotheca calundensis (R.Fern.) R.Fern.
 Rotheca commiphoroides (Verdc.) Steane & Mabb.
 Rotheca cuneiformis (Moldenke) P.P.J.Herman & Retief
 Rotheca cyanea (R.Fern.) R.Fern.
 Rotheca farinosa (Roxb.) Govaerts
 Rotheca hirsuta (Hochst.) R.Fern.
 Rotheca kissakensis (Gürke) Verdc.
 Rotheca louwalbertsii (P.P.J.Herman) P.P.J.Herman & Retief
 Rotheca luembensis (De Wild.) R.Fern.
 Rotheca macrostachya (Turcz.) Leerat. & Chantar.
 Rotheca makanjana (H.J.P.Winkl.) Steane & Mabb.
 Rotheca mendesii (R.Fern.) R.Fern.
 Rotheca microphylla (Blume) Callm. & Phillipson
 Rotheca mirabilis (Baker) Callm. & Phillipson
 Rotheca myricoides (Hochst.) Steane & Mabb.
 Rotheca nudiflora (Moldenke) Callm. & Phillipson
 Rotheca pilosa (H.Pearson) P.P.J.Herman & Retief
 Rotheca prittwitzii (B.Thomas) Verdc.
 Rotheca quadrangulata (B.Thomas) R.Fern.
 Rotheca reflexa (H.Pearson) R.Fern.
 Rotheca rupicola (Verdc.) Verdc.
 Rotheca sansibarensis (Gürke) Steane & Mabb.
 Rotheca serrata (L.) Steane & Mabb.
 Rotheca suffruticosa (Gürke) Verdc.
 Rotheca taborensis (Verdc.) Verdc.
 Rotheca tanneri (Verdc.) Verdc.
 Rotheca teaguei (Hutch.) R.Fern.
 Rotheca verdcourtii (R.Fern.) R.Fern.
 Rotheca violacea (Gürke) Verdc.
 Rotheca wildii (Moldenke) R.Fern.

Izvori

Ajugoideae

Rotheca


IBM Research is the research and development division for IBM, an American multinational information technology company headquartered in Armonk, New York, with operations in over 170 countries. IBM Research is the largest industrial research organization in the world and has twelve labs on six continents.

IBM employees have garnered six Nobel Prizes, six Turing Awards, 20 inductees into the U.S. National Inventors Hall of Fame, 19 National Medals of Technology, five National Medals of Science and three Kavli Prizes. , the company has generated more patents than any other business in each of 25 consecutive years, which is a record.

History

The roots of today's IBM Research began with the 1945 opening of the Watson Scientific Computing Laboratory at Columbia University. This was the first IBM laboratory devoted to pure science and later expanded into additional IBM Research locations in Westchester County, New York, starting in the 1950s, including the Thomas J. Watson Research Center in 1961.

Notable company inventions include  the floppy disk, the hard disk drive, the magnetic stripe card, the relational database, the Universal Product Code (UPC), the financial swap, the Fortran programming language, SABRE airline reservation system, DRAM, copper wiring in semiconductors, the smartphone, the portable computer, the Automated Teller Machine (ATM), the silicon-on-insulator (SOI) semiconductor manufacturing process, Watson artificial intelligence and the Quantum Experience.

Advances in nanotechnology include IBM in atoms, where a scanning tunneling microscope was used to arrange 35 individual xenon atoms on a substrate of chilled crystal of nickel to spell out the three letter company acronym. It was the first time atoms had been precisely positioned on a flat surface.

Major undertakings at IBM Research have included the invention of innovative materials and structures, high-performance microprocessors and computers, analytical methods and tools, algorithms, software architectures, methods for managing, searching and deriving meaning from data and in turning IBM's advanced services methodologies into reusable assets.

IBM Research's numerous contributions to physical and computer sciences include the Scanning Tunneling Microscope and high-temperature superconductivity, both of which were awarded the Nobel Prize. IBM Research was behind the inventions of the SABRE travel reservation system, the technology of laser eye surgery, magnetic storage, the relational database, UPC barcodes and Watson, the question-answering computing system that won a match against human champions on the Jeopardy! television quiz show. The Watson technology is now being commercialized as part of a project with healthcare company Anthem Inc. Other notable developments include the Data Encryption Standard (DES), fast Fourier transform (FFT), Benoît Mandelbrot's introduction of fractals, magnetic disk storage (hard disks, the MELD-Plus risk score, the one-transistor dynamic random-access memory (DRAM), the  reduced instruction set computer (RISC) architecture, relational databases, and Deep Blue (grandmaster-level chess-playing computer).

Notable IBM researchers

There are a number of computer scientists "who made IBM Research famous." These include Frances E. Allen, Marc Auslander, John Backus, Charles H. Bennett (computer scientist), Erich Bloch, Grady Booch,

 Fred Brooks (known for his book The Mythical Man-Month), Peter Brown, Larry Carter,  Gregory Chaitin, John Cocke, Alan Cobham, Edgar F. Codd, Don Coppersmith, Wallace Eckert, Ronald Fagin, Horst Feistel, Jeanne Ferrante, Zvi Galil, Ralph E. Gomory, Jim Gray, Joseph Halpern, Kenneth E. Iverson, Frederick Jelinek, Reynold B. Johnson, Benoit Mandelbrot, Robert Mercer, C. Mohan, Kirsten Moselund, Michael O. Rabin, Arthur Samuel, Barbara Simons, Alfred Spector, Gardiner Tucker, Moshe Vardi, John Vlissides, Mark N. Wegman and Shmuel Winograd.

Laboratories
IBM currently has 19 research facilities spread across 12 laboratories on six continents:

 Africa (Nairobi, Kenya, and Johannesburg, South Africa)
 Almaden (San Jose)
 Australia (Melbourne)
 Brazil (Sao Paulo and Rio de Janeiro)
 Cambridge - IBM Research and MIT-IBM Watson AI Lab (Cambridge, US)
 China (Beijing)
 Israel (Haifa)
 Ireland (Dublin)
 India (Delhi and Bengaluru)
 Japan (Tokyo and Shin-kawasaki)
 Switzerland (Zurich)
 IBM Thomas J. Watson Research Center (Yorktown Heights and Albany)

Historic research centers for IBM also include IBM La Gaude (Nice), the Cambridge Scientific Center, the IBM New York Scientific Center, 330 North Wabash (Chicago), IBM Austin Research Laboratory, and IBM Laboratory Vienna.

In 2017, IBM invested $240 million to create the MIT–IBM Watson AI Lab. Headquartered in Cambridge, MA, the Lab is a unique joint research venture in artificial intelligence established by IBM and MIT and brings together researchers in academia and industry to advance AI that has a real world impact for business, academic and society. The Lab funds approximately 50 projects per year, which are co-led by principal investigators from MIT and IBM Research, with results published regularly at top peer-reviewed journals and conferences. Projects range from computer vision, natural language processing and reinforcement learning, to devising new ways to ensure that AI systems are fair, reliable and secure.

Almaden in Silicon Valley

IBM Research – Almaden is in Almaden Valley, San Jose, California.  Its scientists perform basic and applied research in computer science, services, storage systems, physical sciences, and materials science and technology.

Almaden occupies part of a site owned by IBM at 650 Harry Road on nearly  of land in the Santa Teresa Hills above Silicon Valley. The site, built in 1985 for the research center, was chosen because of its close proximity to Stanford University, UC Santa Cruz, UC Berkeley and other collaborative academic institutions.  Today, the research division is still the largest tenant of the site, but the majority of occupants work for other divisions of IBM.

IBM opened its first West Coast research center, the  San Jose Research Laboratory in 1952, managed by Reynold B. Johnson.  Among its first developments was the IBM 350, the first commercial moving head hard disk drive. Launched in 1956, this saw use in the IBM 305 RAMAC computer system. Subdivisions included the Advanced Systems Development Division. Directors of the center include hard disc drive developer Jack Harker.

Prompted by a need for additional space, the center moved to its present Almaden location in 1986.

Scientists at IBM Almaden have contributed to several scientific discoveries such as the development of photoresists and the quantum mirage effect.

The following are some of the famous scientists who have worked in the past or are currently working in this laboratory: Rakesh Agrawal, Miklos Ajtai, Rama Akkiraju, John Backus, Raymond F. Boyce, Donald D. Chamberlin, Ashok K. Chandra, Edgar F. Codd, Mark Dean, Cynthia Dwork, Don Eigler, Ronald Fagin, Jim Gray, Laura M. Haas, Joseph Halpern, Andreas J. Heinrich, Reynold B. Johnson, Maria Klawe, Jaishankar Menon, Dharmendra Modha, William E. Moerner, C. Mohan, Stuart Parkin, Nick Pippenger, Dan Russell, Patricia Selinger, Ted Selker, Barbara Simons, Malcolm Slaney, Arnold Spielberg, Ramakrishnan Srikant, Larry Stockmeyer, Moshe Vardi, Jennifer Widom, Shumin Zhai.

Australia
IBM Research – Australia is a research and development laboratory established by IBM Research in 2009 in Melbourne. It is involved in social media, interactive content, healthcare analytics and services research, multimedia analytics, and genomics.  The lab is headed by Vice President and Lab Director  Joanna Batstone.  It was to be the company's first laboratory combining research and development in a single organisation.

The opening of the Melbourne lab in 2011 received an injection of $22 million in Australian Federal Government funding and an undisclosed amount provided by the State Government.

Brazil
IBM Research – Brazil is one of twelve research laboratories comprising IBM Research, its first in South America. It was established in 2011, with locations in São Paulo and Rio de Janeiro. Research focuses on Industrial Technology and Science, Systems of Engagement and Insight, Social Data Analytics and Natural Resources Solutions.

The new lab, IBM's ninth at the time of opening and first in 12 years, underscores the growing importance of emerging markets and the globalization of innovation. In collaboration with Brazil's government, it will help IBM to develop technology systems around natural resource development and large-scale events such as the 2016 Summer Olympics.

Engineer and associate lab director Ulisses Mello explains that IBM has four priority areas in Brazil: "The main area is related to natural resources management, involving oil and gas, mining and agricultural sectors. The second is the social data analytics segment that comprises the analysis of data generated from social networking sites [such as Twitter or Facebook], which can be applied, for example, to financial analysis. The third strategic area is nanotechnology applied to the development of the smarter devices for the intermittent production industry. This technology can be applied to, for example, blood testing or recovering oil from existing fields. And the last one is smarter cities."

Japan
The IBM Research – Tokyo, which was called IBM Tokyo Research Laboratory (TRL) before January 2009, is one of IBM's twelve major worldwide research laboratories. It is a branch of IBM Research, and about 200 researchers work for TRL. Established in 1982 as the Japan Science Institute (JSI) in Tokyo, it was renamed to IBM Tokyo Research Laboratory in 1986, and moved to Yamato in 1992 and back to Tokyo in 2012.

IBM Tokyo Research Laboratory was established in 1982 as the Japan Science Institute (JSI) in Sanbanchō, Tokyo. It was IBM's first research laboratory in Asia. Hisashi Kobayashi was appointed the founding director of TRL in 1982; he served as director until 1986. JSI was renamed to the IBM Tokyo Research Laboratory in 1986. In 1988, English-to-Japanese machine translation system called "System for Human-Assisted Language Translation" (SHALT) was developed at TRL. It was used to translate IBM manuals.

History
TRL was shifted from downtown Tokyo to the suburbs to share a building with IBM Yamato Facility in Yamato, Kanagawa Prefecture in 1993. In 1993, world record was accomplished for generation of continuous coherent Ultraviolet rays. In 1996, Java JIT compiler was developed at TRL, and it was released for major IBM platforms. Numerous other technological breakthroughs were made at TRL.

The team led by Chieko Asakawa (:ja:浅川智恵子), IBM Fellow since 2009, provided basic technology for IBM's software programs for the visually handicapped, IBM Home Page Reader in 1997 and IBM aiBrowser (:ja:aiBrowser) in 2007. TRL moved back to Tokyo in 2012, this time at IBM Toyosu Facility.

Research
TRL researchers are responsible for numerous breakthroughs in sciences and engineering. The researchers have presented multiple papers at international conferences, and published numerous papers in international journals. They have also contributed to the products and services of IBM, and patent filings. TRL conducts research in microdevices, system software, security and privacy, analytics and optimization, human computer interaction, embedded systems, and services sciences.

Other activities
TRL collaborates with the Japanese universities, and support their research programs. IBM donates its equipment such as servers, storage systems, and so forth to the Japanese universities to support their research programs under the Shared University Research (SUR) program.

In 1987, IBM Japan Science Prize was created to recognize researchers, who are not over 45 years old, working at Japanese universities or public research institutes. It is awarded in physics, chemistry, computer science, and electronics.

Israel

IBM Research – Haifa, previously known as the Haifa Research Lab (HRL) was founded as a small scientific center in 1972. Since then, it has grown into a major lab that leads the development of innovative technologies and solutions for the IBM corporation. The lab's offices are situated in three locations across Israel: Haifa, Tel Aviv, and Beer Sheva.

IBM Research – Haifa employs researchers in a range of areas. Research projects are being executed today in areas such as artificial intelligence, hybrid cloud, quantum computing, blockchain, IoT, quality, cybersecurity, and industry domains such as healthcare.

Aya Soffer is IBM Vice President of AI Technology and serves as the Director of the IBM Research Lab in Haifa, Israel.

History

In its 30th year, the IBM Haifa Research Lab in Israel moved to a new home on the University of Haifa campus.

The researchers at the Lab are involved in special projects with academic institutions across Israel, the United States, and Europe, and actively participate in numerous consortiums as part of the EU Horizon 2020 programme. Today in 2020, the Lab describes itself as having the highest number of employees in Israel's hi-tech industry who hold advanced degrees in science, electrical engineering, mathematics, or related fields. Researchers participate in international conferences and are published in professional publications.

In 2014, IBM Research announced the Cybersecurity Center of Excellence (CCoE) in Beer Sheva in collaboration with Ben-Gurion University of the Negev.

Switzerland
IBM Research – Zurich (previously called IBM Zurich Research Laboratory, ZRL) is the European branch of IBM Research. It was opened in 1956 and is located in Rüschlikon, near Zurich, Switzerland.

In 1956, IBM opened their first European research laboratory in Adliswil, Switzerland, near Zurich. The lab moved to its own campus in neighboring Rüschlikon in 1962. The Zurich lab is staffed by a multicultural and interdisciplinary team of a few hundred permanent research staff members, graduate students and post-doctoral fellows, representing about 45 nationalities. Collocated with the lab is a Client Center (formerly the Industry Solutions Lab), an executive briefing facility demonstrating technology prototypes and solutions.

The Zurich lab is world-renowned for its scientific achievements—most notably Nobel Prizes in physics in 1986 and 1987 for the invention of the scanning tunneling microscope and the discovery of high-temperature superconductivity, respectively. Other key inventions include trellis modulation, which revolutionized data transmission over telephone lines; Token Ring, which became a standard for local area networks and a highly successful IBM product; the Secure Electronic Transaction (SET) standard used for highly secure payments; and the Java Card OpenPlatform (JCOP), a smart card operating system. Most recently the lab was involved in the development of SuperMUC, a supercomputer that is cooled using hot water.

The Zurich lab focus areas are future chip technologies; nanotechnology; data storage; quantum computing, brain-inspired computing; security and privacy; risk and compliance; business optimization and transformation; server systems. The Zurich laboratory is involved in many joint projects with universities throughout Europe, in research programs established by the European Union and the Swiss government, and in cooperation agreements with research institutes of industrial partners. One of the lab's most high-profile projects is called DOME, which is based on developing an IT roadmap for the Square Kilometer Array.

The research projects pursued at the IBM Zurich lab are organized into four scientific and technical departments: Science & Technology, Cloud and AI Systems Research,  Cognitive Computing & Industry Solutions and Security Research. The lab is currently managed by Alessandro Curioni.

On 17 May 2011, IBM and the Swiss Federal Institute of Technology (ETH) Zurich opened the Binnig and Rohrer Nanotechnology Center, which is located on the same campus in Rüschlikon.

Publications
 IBM Journal of Research and Development

References

Further reading

External links
  of IBM Research
 Projects (archived 10 December 2005)
 Research History Highlights (Top Innovations)
 Research history by year
 Oral history interview with Martin Schwarzschild head of Watson Scientific Computation Laboratory at Columbia University, Charles Babbage Institute, University of Minnesota (archived 12 August 2002)
 IBM Research's technical journals

IBM facilities
Research
Computer science organizations
Research and development organizations

IBM Research


التهيمية «التيمية» سابقا هي إحدى القرى الشرقية في الأحساء، وتجاور جبل القارة من الجهة الجنوبية الشرقية.

تاريخ التهيمية
قرية التهيمية وهي من أقدم القرى الأحسائية تاريخيا، حيث أشارت إليها وثائق الإرشيف العثماني سنة 979 هجرية، وكانت البلدة منتجة زراعيا وبها أنهار وجداول مياه كثيرة كنهر الشيباني والجرواني.
وأخذت القرية في القرن الثامن والتاسع الهجري اسم قرية «الأربعين مسجداً» لكثرة المساجد فيها، غير أنه لم يتبق من تلك المساجد الأربعين إلا 11 مسجداً، وهي الآن مهجورة ومتهدمة.
في أول قيام سلطة الدولة العثمانية في الأحساء منتصف القرن العاشر الهجري كانت تحمل صفة لواء التيمية أو "تهمية سنجاغي"، كما تشير الوثائق العثمانية، بأن هذه البلدة كانت مقرا لحامية لواء التيمية من خلال بناء قلعة محصنة بجبل الشبعان الذي يعرف الآن بجبل القارة، ومازالت آثار أسوار القلعة موجودة حتى الآن. كان الناس في التهيمية يبنون بيوتهم من صخور الجبل، ويسقفون الجدران بسعف النخيل، ولم يكن يزعجهم إلا هبوط الأمطار، حيث لم تكن السقوف تحميهم من الأمطار.

جاء عن تاريخها في تحفة المستفيد في تاريخ الأحساء القديم والجديد لابن عبد القادر أنها منسوبة إلى بني تيم اللات بن ثعلبة بن بكر بن وائل، وذكرها المؤرخ لوريمر وقدر منازلها بنحو 255 منزلاً حينذاك.

وكانت تنسب في العصور السابقة لبني تيم بن ثعلبة، غير أن التهيمية التاريخية هجرت ولم يبق منها سوى أطلال، وتقدر مساحة الجزء المهجور بـ 11 هكتاراً، فيما يحوي الجزء المأهول 80 منزلاً، ويقطنها قرابة 1000 نسمة، وهي مسقط رأس الفيلسوف المتكلم والفقيه الأصولي المحدث الشيخ محمد بن أبي جمهور الأحسائي رحمه الله، صاحب المؤلفات الكثيرة والمتنوعة في كل العلوم الإسلامية، وابن أبي جمهور ولد قبل حوالي ستمائة سنة تقريبا، حيث ولد في القرن التاسع الهجري سنة 838 هجرية، وأيضا الشيخ البويهي وغيرهم من العلماء.

أسباب هجرة السكان
أرض التيمية هي عبارة عن هضبة صخرية في جانب وفي جانب آخر أرض ذات طبيعة مستوية لكنها ممتلئة بالنخيل ولعل هذا الوضع الطبيعي كان السبب في نزوح الأهالي وترك القرية إلى مناطق أخرى بسبب تدني الزراعة، التي كانت تعتمد عليها القرية، ولالتحاق كثير منهم بوظائف حكومية وأهلية أو في شركة أرامكو في أماكن أخرى. غير أن هناك عددا من الأهالي عاد للزراعة، حيث عرفت القرية في السابق بزراعة البرسيم، الفجل، البطيخ، والرز الحساوي، والتمور. إضافة إلى إنتاج العديد من الصناعات الخوصية، مثل سفر الطعام، المراحل، الزنابيل، المخارف، المهفات (المراوح اليدوية).

قرية العلماء والمساجد
ويقول هاشم بن محمد الشخص في كتابه (أعلام هجر من الماضين والمعاصرين) الجزء الأول: (وكانت التيمية في القرنين الثامن والتاسع الهجريين بلداً عظيماً ومهماً، وكانت موطناً لعدد من كبار العلماء أمثال العالم الشهير الشيخ محمد بن أبي جمهور الأحسائي بل يقال إنه اجتمع فيها في عصر ابن أبي جمهور وفي وقت واحد أربعون عالماً بارزاً يقيمون الجماعة في أربعين مسجداً مما يدل على أن البلدة كانت كبيرة جداً). سميت القرية في القرن الثامن والتاسع الهجري (الأربعين مسجدا) لكثرة مساجدها التي يصل عمر بعضها إلى أكثر من 700 سنة وأبرزها:

 مسجد التهيمية الشرقي
 مسجد التهيمية الغربي
 مسجد الوسطي
 مسجد الرسول الاعظم صل عليه واله وسلم
 المسجد الأحمر
 مسجد الزهراء (عليها السلام)
 مسجد زين العابدين (عليه السلام)
 مسجد الإمام المهدي عليه السلام

المصادر

قرى محافظة الأحساء

التهيمية


Wilhelm Friedrich Wieprecht (10 de agosto de 1802 - 4 de agosto de 1872) fue un director de orquesta alemán, compositor e inventor.

Primeros años de vida y carrera
Wieprecht nació en Aschersleben, donde su padre fue un músico del pueblo. De acuerdo a su autobiografía, Wieprecht pronto aprendió de su padre a tocar casi todos los instrumentos de viento. Sin embargo, el tocar el violín fue en lo que su padre deseó particularmente que sobresaliera; y en 1819 fue a Dresde, donde estudió composición y el violín en tan buena forma que un año después se le otorgó una posición en la orquesta de la ciudad de Leipzig, tocando también en la famosa Gewandhaus. En ese tiempo, además de tocar el violín y el clarinete en la orquesta, también tocó presentaciones en "solo" con el trombón.

En 1824 fue a Berlín, donde se volvió un miembro de la orquesta real, y estuvo en el mismo año apuntado como músico de cámara para el rey. Su residencia en Berlín dio a Wieprecht una amplia oportunidad para el ejercicio de su genio para la música militar, en la cual descansa su fama. Muchas de sus marchas fueron pronto adoptadas por las bandas de regimientos, y una composición militar más ambigua atrajo la atención de Gaspare Spontini, de cuyo hogar se volvió un íntimo huésped.

Carrera posterior
Fue en ese momento cuando comenzó a estudiar acústica, para corregir las deficiencias en los instrumentos musicales militares. Como resultado, mejoró las válvulas de los instrumentos de viento, y tuvo éxito al construirlas sobre los principios de la acústica sonora, incrementando sustancialmente el volumen y la pureza de su tono. También inventó la tuba de viento o bombardón para dar una mayor riqueza y poder a las partes de bajo. En reconocimiento de estos inventos, en 1835 fue honrado por la Academia Real de Berlín.

En 1838 fue designado por el gobierno prusiano como director general de todas las bandas de guardia, y en reconocimiento de la magnífica interpretación de las bandas masivas por la ocasión de la visita del emperador Nicolás I de Rusia el mismo año, fue premiado con un uniforme especial. En 1843 se volvió director general de las bandas del 10.º Cuerpo de Ejército Confederado, y desde esta vez ejerció una profunda influencia en el desarrollo de música militar en Alemania y más allá.

Fue el primero en arreglar las sinfonías y oberturas de los clásicos maestros para instrumentos militares, y para organizar aquellos espectáculos al aire libre de piezas de concierto por bandas militares qui hicieron mucho para popularizar la buena música en Alemania y todas partes. La presentación organizada por él sobre La batalla de Vitoria de Beethoven, en la cual las llamadas de corneta fueron dadas por trompeteros estacionados en varias partes del jardín y los disparos de cañón fueron hechos por armas reales, causó una inmensa sensación.

Además del gran trabajo que realizó en Alemania, Wieprecht, en 1847, reorganizó la música militar en Turquía y, en 1852, en Guatemala. Compuso canciones militares así como numerosas marchas, y contribuyó frecuentemente sobre su tema favorito en las revistas musicales de Berlín. Wieprecht fue un hombre de naturaleza genial, amable y generosa, y estuvo asociado con muchas fundaciones caritativas establecidas para el beneficio de músicos pobres. Ludwig Bussler fue uno de sus pupilos.

Referencias

Enlaces externos

Compositores de Alemania del siglo XIX
Directores de orquesta de Alemania
Músicos de Alemania del siglo XIX
Personas de la Provincia de Sajonia

Wilhelm Friedrich Wieprecht


Peter Andersen ist der Name folgender Personen:

* Peter Andersen, eigentlicher Name von DQ (Sänger) (* 1973), dänischer Sänger und Travestiekünstler
 Peter Andersen (Curler), dänischer Curler
 Peter Frank Andersen (* 1970), dänischer Fußballspieler
 Peter Marius Andersen (1885–1972), dänischer Fußballspieler
 Peter Riis Andersen (* 1980), dänischer Radrennfahrer
 Peter Villemoes Andersen (1884–1956), dänischer Turner

Peter Andersen


Vicente Menardo fue un maestro vidriero del , natural de Flandes. Se cree que debió nacer entre 1520 y 1530, se desconoce la fecha y el lugar exacto, solamente se sabe que era natural de Flandes. La primera cita documental en que se le cita data del año 1560. En 1565 fue nombrado maestro vidriero de la Catedral de Sevilla, ciudad en la que falleció el 6 de abril de 1577.

Su arte es de gran originalidad e introduce en sus obras un espíritu libre y sensible. Sus composiciones son delicadas y elegantes, manifestando gran sensación de vida. Entre las obras que realizó se encuentran los siguientes vitrales conservadas en la Catedral de Sevilla: Conversión de San Pablo (1560), La Anunciación (1567), La Visitación (1568), Los evangelistas, vidriera para la capilla de San Laureano con las imágenes de San Isidoro, San Laureano y San Leandro (1572) y vidrieras de la Capilla Real (1575) en las que se representa el escudo de España.

Referencias

Enlaces externos

Vidrieros flamencos en España

Vicente Menardo


Matias Seidelin (født 1970) er en dansk journalist og forfatter.
Han er uddannet cand.mag. i dansk og som historiker fra Roskilde Universitetscenter.
Han har arbejdet på Politiken (2001–2010), TV 2 (2010–2012) og siden 2013 Jyllands-Posten.
På Jyllands-Posten indgår han i avisens indenlandske gravergruppe sammen med Orla Borg og Morten Pihl.

Seidelin har specielt beskæftiget sig med sikkerhedspolitiske emner.
I det emne har han skrevet bøgerne Danskeren på Guantánamo (2004, med Hans Davidsen-Nielsen)
og Allahs danske krigere - i FBI's søgelys (2012).
Sidstnævnte var nomineret til Weekendavisens Litteraturpris i 2012.
For en artikelserie om den tidligere irakiske hærchef, Nazar al-Khazraji, modtog han i 2004 Hørupprisen.

Henvisninger

Journalister fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Journalister ved Politiken
Journalister ved Jyllands-Posten
Ansatte ved TV 2

Matias Seidelin


Oxyhaloini es una tribu de insectos blatodeos de la familia Blaberidae, subfamilia Oxyhaloinae. Esta tribu comprende diez especies clasificadas en un único género.

Géneros
El único género de la tribu Oxyhaloini es el siguiente:
 ''Oxyhaloa

Referencias

Blaberidae

Oxyhaloini


An Sagittaria graminea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Michaux. An Sagittaria graminea in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. g. graminea
 S. g. weatherbiana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sagittaria

Sagittaria graminea


Lizbon (, ), Portekiz'in başkenti ve en büyük şehridir. Lizbon bölgesine bağlı Büyük Lizbon altbölgesinin belediyelerinden biridir. Tejo Nehri'nin oluşturduğu haliç üzerine kurulu olan Lizbon, Atlantik Okyanusu kıyısındadır.

2017 yılında 505.526 nüfusa sahip olan Lizbon şehrinin içinde bulunduğu "Lizbon Metropolitan Alanı"nın nüfusu 2017 yılında yaklaşık 2.800.000 civarındadır. Lizbon bölgesi Avrupa Birliği ortalamasının üzerindeki refah düzeyi ile Portekiz'in en zengin bölgesidir.

Avrupa'nın en renkli başkentlerinden birisi olan Lizbon Roma ve İstanbul gibi yedi tepe üzerine kurulmuştur. 1260 yılından beri Portekiz'in başkenti olan şehir 16. yüzyılda Portekiz İmparatorluğu zamanında en ihtişamlı dönemini yaşamıştır.

Tarihçe

Neolitik Çağ'dan Roma İmparatorluğu'na

Neolitik Çağ'da bölgede Avrupa'nın Atlantik kısmında yaşayan İberler yerleşmişti. Şehrin çevresindeki arazide halâ ayakta kalmış Dolmenler ve Menhirler gibi dinî anıtlar bu halk tarafından yapılmıştır. İlk bin yılın sonunda bölgeyi işgal eden Keltler İberlerle karışmış ve Keltçe konuşan Cempsi gibi yerel kabileler ortaya çıkmıştır.

São Jorge Kalesi'nin bulunduğu tepenin güney eteklerinde yapılan kazılar sonucunda elde edilen arkeolojik bulgular, M.Ö. 1200 yılından beri şehrin merkezi olan bu bölgede bir Fenike ticaret postasının kurulu olduğunu göstermektedir. Tejo Nehri'nin halicinin oluşturduğu olağanüstü güzellikteki doğal liman, Cornwall ve kalay adalarına (günümüzdeki Scilly Adaları) giden gemilere erzak sağlamak için ideal bir yerleşim yeriydi. Şehrin adının nereden geldiğini araştıran teorilerden birine göre bu yerleşim yerinin adı Fenike dilinde "güvenli liman" anlamına gelen Allis Ubbo idi. Kuzeye yolculuk ederken erzak sağlama amacının dışında Fenikelilerin, şehrin İber Yarımadası'nın en geniş nehrinin ağzındaki konumundan yararlanarak daha içerideki kabilelerle değerli metal ticareti yapmaları da olasıdır. Diğer ekonomik yerel ürünler arasında tuz, tuzlanmış balık ve o zamanlardan beri çok ünlü olan Portekiz atları sayılabilir. Kısa süre önce, Orta Çağ'dan kalma Lizbon Katedrali'nin ("Sé de Lisboa") altında, M.Ö. 8. yüzyıldan kalma Fenike kalıntıları ortaya çıkarılmıştır.

Eski Yunanlar Lizbon'a Olissipo adını vermiştir. Efsaneye göre Truva'dan ayrılan ve Yunan koalisyonundan kaçarak Atlas Okyanusu'na gelen Odysseus (Ulysseus) Lizbon'u kurmuştur, bu nedenle şehir ismini ondan alır.

Cailleux'nün  varsaydığı üzere eğer Odysseus'un tüm yolculukları Atlas Okyanusu'nda geçtiyse, şehri kuzeyden gelerek kurmuş ve sonra da günümüz Cadiz şehri olduğu varsayılan yurdu İthaka'ya ulaşmak için güneydoğu yönünde Cailleux'nün Cabo de São Vicente olduğunu söylediği Malya Burnu'nu geçmeye çalışmıştır. Şehrin Fenikeliler tarafından, bölgeye Eski Yunanların gelmesinden önce kurulduğu düşünülmektedir. Şehrin Yunanca olan adı sonraları halk arasında konuşulan Latincede Olissipona'ya dönüşmüştür.

Roma İmparatorluğu'ndan Endülüslülere
Pön Savaşları zamanında, Hannibal'in yenilgisinden sonra (bu birlikler içinde Conii kabilesinin üyeleri de vardı) Romalılar, Kartaca'yı en değerli topraklarından yani Hispania'dan (İber Yarımadası'nın tamamına Romalılar tarafından bu isim verilmişti) mahrum etmeye karar verdi. Kartacalılar Doğu Hispania'da Afrikalı Scipio'ya yenildikten sonra Batı bölümünün Roma yönetimi altına girmesi Konsül Decimus Junius Brutus tarafından yönetilmiştir. Konsül, Olissipo ile ittifak kurmuş ve şehirden kuzeybatıdaki Kelt kabileleriyle savaşmak için kuvvet gönderilmiştir. Bunun karşılığı olarak Olissipo şehri  Felicitas Julia adı ile, Municipium Cives Romanorum olarak Roma İmparatorluğu'na katılmıştır. Bu şekilde yaklaşık 50 km'lik alan içinde özerk yönetime sahip olan kent vergiden muaf tutulmuş ve kentte oturanlara Romalı yurttaşlarla aynı haklar verilmiştir. Şehir o zamanlar merkezi Emerita Augusta olan ve yeni kurulan Lusitania eyaletinin bir parçasıydı. Sonraki yüzyıllarda Lusitanyalılar sık sık ayaklanmış ve şehre saldırmıştır. Bu nedenle şehir surları inşa edilmiştir.

Augustus döneminde Romalılar şehirde birçok yapı inşa etmişlerdi. Büyük bir Tiyatro, günümüz Rua da Prata (Prata sokağı) altındaki hamam, İmparator adına yapılan tapınağın yanı sıra Jüpiter, Diana, Kibele ve Tethys adına tapınaklar, Figueira Plaza'nın altında geniş bir necropolis ve Kale ile şehir merkezi arasında insula adı verilen çok katlı apartman tarzında binalar gibi. Bu kalıntıların büyük çoğunluğu 18. yüzyılın ortasında, Pompeii'nin ortaya çıkarılmasından sonra Roma Arkeolojisi'nin Avrupa'nın üst sınıfı arasında moda olmasıyla gün ışığına çıkmıştır.

Ekonomik olarak Olissipo garum adı verilen bir çeşit balık sosuyla tanınıyordu. İmparatorluğun seçkin tabakasının büyük değer verdiği bu sos amforalar içinde Roma'ya ve diğer şehirlere gönderiliyordu. Şarap, tuz ve oldukça hızlı olan yöre atları da gönderilen ürünler arasındaydı. Korsanlığın kaldırılması ve teknolojik gelişmeler şehrin refah kazanmasını sağlamıştır. Britannia (özellikle Cornwall) ve Rhine gibi Roma eyaletleriyle olan ticaret büyük gelişme göstermiş ve Hispania'nın içerilerinde yaşayan kabileler Tejo Nehri sayesinde daha ileri bir medeniyet düzeyine kavuşmuşlardır. Şehir Julii ve Cassiae adlı iki aile tarafından hükmedilen oligarşik bir konsey tarafından yönetilmekteydi. Gemilerin kaybolmasına yol açan deniz canavarları ile mücadelede yardımcı olunması gibi istekler kaydedilir ve Emerita'da bulunan vali ile İmparator Tiberius adına iletilirdi. Roma dönemi Lizbon şehrinin en ünlü ismi ilk zamanlardaki diktatör Sulla'ya karşı geniş çaplı bir isyanı yöneten Sertorius idi. Latince konuşan çoğunluğun arasında Yunan tüccar ve köleler de bulunuyordu. İl geniş bir yolla Batı Hispania'daki diğer iki büyük şehre bağlanıyordu. Bunlardan birisi Tarraconensis eyaletindeki Bracara Augusta (günümüz Portekiz'inde Braga şehri) ve diğeri de Lusitania'nın başkenti Emerita Augusta (Günümüz İspanya'sında Mérida şehri) idi.

Dinî anlamda şehirde Roma çok tanrılı kültü egemendi ve özellikle Tıp tanrısı Asklepios ve Ay tanrıçası Kibele ile birlikte yerel bir kertenkele ve yılan tanrısı inanılan başlıca tanrılardı.

Olissipo Batı İmparatorluğu'ndaki birçok büyük şehir gibi Hristiyanlığın yayıldığı merkezlerden birisi olmuştur. İlk piskopos Saint Gens'tir ve günümüzde halâ Lizbon'un tepelerinden biri onun adını taşımaktadır. Vilayet, Toledo krallığı Vizigotlara katılmadan önce Alanlar, Vandallar ve Sueveler tarafından işgal edildi.

Endülüs dönemi
Lizbon, yaklaşık 711 yılında Arapların eline geçti. Arapça el-Uşbuna (الأشبونة) diye adlandırılan şehir Endülüslüler zamanında gelişip büyüdü. Kuzey Afrika ve Orta Doğu'dan gelen Araplar, inşa ettikleri birçok cami ve evin yanı sıra günümüzde Cerca Moura diye adlandırılan yeni şehir surlarını da şehre kazandırmıştır. Şehir nüfusu Hristiyanlar, Müslümanlar ve Yahudilerden oluşuyordu. Müslüman Lizbon'da nüfusun çoğunluğunun anadili olan Arapça resmî dildi. Resmî din İslamdı ve 10. yüzyıla gelindiğinde şehirde yaşayanların çoğunluğu Müslümandı.

Arap etkisi Lizbon'da halâ görülmektedir. Kentteki birçok yerin adı Arapça'dan gelmedir. Örneğin Lizbon'un ayakta kalan en eski mahallesi olan Alfama'nın adı Arapça "el-hamma" 'dan gelmektedir. Portekizce'de "Lizşboa" diye telaffuz edilen şehrin adı büyük olasılıkla Latince Olissipo'dan değil de doğrudan Arapça adı olan el-Uşbuna'dan gelmektedir. Şehirde oldukça sık rastlanan mozaikler azulejo müslüman tarzındadır ve "azulejo" sözcüğü de Arapça'dan gelmektedir.

1147 yılında Reconquista dahilinde Portekiz Kralı I. Afonso önderliğinde Fransız, İngiliz, Alman ve Portekiz şövalyelerinden oluşan bir grup Lizbon'u kuşattı ve şehri Endülüslülerin elinden aldı. Bu sırada, şehirde yaşayan tüm dinlerden insanların bir bölümünün katledildiğine inanılır. Bu tarihten sonra Lizbon tekrar Hristiyanların egemenliğine girmiştir.

Bu olay Lizbon tarihindeki en önemli olaylardan biridir. Arapça, günlük hayattaki önemini yitirerek yerine Portekizce geçmiştir. Çoğunluğu oluşturan Müslüman nüfus Katolik Hristiyanlığa döndürülmüş ve camiler kiliseye çevrilmiştir.

Orta Çağ'dan Portekiz İmparatorluğu'na

Lizbon belediyesi (Por: concelho) resmî olarak 1179 yılında Portekiz kralının verdiği buyruk (Por: foral) ile kurulmuş ve 1255 yılından itibaren de Lizbon şehri Portekiz Krallığı içindeki merkezî konumu nedeniyle Portekiz'in başkenti olmuştur.

Orta Çağ'ın son yüzyıllarında oldukça genişleyen şehir hem Kuzey Avrupa hem de Akdeniz şehirleri arasında önemli bir ticaret merkezi hâline gelmiştir.

1290 yılında Portekiz Kralı I. Diniz tarafından Portekiz'in ilk üniversitesi Estudo Geral (Genel Öğretim) adı altında Lizbon'da kurulmuştur. Günümüzdeki Coimbra Üniversitesi olan bu okul birkaç kez Coimbra'ya taşınıp geri gelmiş ve 16. yüzyıldan itibaren Coimbra şehrinde kalmıştır. Birkaç yüzyıl sonra 1911 yılında kolejlerin ve Escola Politécnica gibi üniversite olmayan yüksek okulların bir araya getirilmesiyle Lizbon kendi üniversitesini kurmuştur. Günümüzde Lizbon'da üç kamu üniversitesi ile bir enstitü vardır: Lizbon Üniversitesi, Lizbon Teknik Üniversitesi, Lizbon Yeni Üniversite ve ISCTE

Coğrafi keşifler döneminde, Vasco de Gama'nın Hindistan'a ulaştığı yolculuk dahil olmak üzere birçok Portekiz gemi seferi 15. ve 16. yüzyıda Lizbon'dan başlamıştır.

Lizbon 16. yüzyılda altın çağını yaşamış, şehir Avrupa'nın Uzak Doğu ile yaptığı ticaretin merkezi konumuna gelmiştir. Ayrıca Brezilya'dan gelen önemli miktarda altın şehre giriş yapmıştır.

1640 yılında tekrar bağımsız olmak için başlayan ayaklanma ilk olarak Lizbon'da alevlenmiştir.

26 Ocak 1531'de il binlerce kişinin ölümüne neden olan bir deprem geçirdi.

1 Kasım 1755 tarihinde Lizbon bir başka deprem ile hemen hemen tamamen yok oldu. 60.000 ila 90.000 insanın öldüğü bu depremde şehrin yaklaşık yüzde seksen beşi yıkıldı. Bu felaketten hemen sonra Voltaire Poême sur le désastre de Lisbonne (Lizbon felaketi üzerine şiir) adında uzun bir şiir yazmış ve Candide adlı 1759 tarihli romanında da bu depremden sözetmiştir. Oliver Wendell Holmes, Sr. da 1857 yılında yazdığı The Deacon's Masterpiece, or The Wonderful One-Hoss Shay (Diyakoz'un Şaheseri ya da Harika Tek Atlı Gezinti Arabası) adlı şiirinde bu depremden bahseder.

1755 Depremi'nden sonra şehir Marquês de Pombal'ın planlarına göre yeniden yapılandırılmıştır. Bu nedenle şehrin aşağı bölümüne Baixa Pombalina denir. Pombal Markisi Orta Çağ şehrini yeniden kurmak yerine depremden kalan yıkıntıları tamamen ortadan kaldırarak yerine, zamanın şehircilik kurallarına uygun yeni bir şehir kurmayı tercih etmiştir.

19. ve 20. yüzyıllar
19. yüzyılın ilk yıllarında Portekiz'in Napolyon Bonapart'ın birlikleri tarafından işgal edilmesi üzerine Portekiz Kralı VI. João geçici olarak Brezilya'ya kaçtı. İşgalciler şehri yağmaladı. Portekiz liberal ayaklanmalarının merkezi hâline gelen şehirde café ve tiyatro geleneği de başladı. 1879'da bir parkın üzerine yapılan Avenida da Liberdade (Bağımsızlık Bulvarı) açıldı.

Lizbon, 5 Ekim 1910'da Portekiz Cumhuriyeti'ni kuran darbeye sahne oldu. Darbe öncesinde de 1908'de Portekiz Kralı I. Carlos yine Lizbon'da öldürüldü. II. Dünya Savaşı sırasında Lizbon Avrupa'nın Atlas Okyanusu'na açılan birkaç tarafsız limanından biriydi. ABD'ye sığınanların ve casusların uğrak noktası hâline gelmişti. 1974'te Portekiz'in Estado Novo rejimine son veren kansız askerî darbe Lizbon'da gerçekleşti. 1988'de Chiado'nun tarihî merkezi yakınlarında çıkan yangın, 10 yıl boyunca bölgedeki yaşamı olumsuz etkiledi. 1994 yılında Lizbon Avrupa Kültür Başkenti oldu. 1998'de Expo '98 Lizbon'da gerçekleşti. 1998 aynı zamanda Vasco da Gama'nın Hindistan'a yaptığı deniz yolculuğunun 500. yılıydı. 1999 yılında Lizbon'da yapılan AB zirvesinde, AB ekonomisini yeniden yapılandırmayı amaçlayan bir Avrupa Birliği antlaşması olan Lizbon Ajandası imzalandı.

İklim
Lizbon Avrupa'nın en sıcak başkentlerinden birisidir. Lizbon'da tipik bir Akdeniz iklimi görülür. İlkbahar ve yaz ayları genellikle güneşlidir. En yüksek sıcaklık 35 ile 40 °C, en düşük sıcaklık 15 ile 20 °C arasındadır. Sonbahar ve kış mevsimleri genellikle yağmurlu ve rüzgârlıdır ancak güneşli günlere de rastlanır. Sıcaklık nadiren 5 °C'nin altına düşer. Bu mevsimlerin ortalama sıcaklığı 10 °C civarındadır. Kar yağışı ise Lizbon'da çok nadir görünen bir yağış şeklidir. Ortalama olarak yılda 3.300 güneşli saat ve 100 yağmurlu gün vardır. Lizbon Gulf Stream'den oldukça etkilenmektedir.

Sıcaklık ve Yağış durumu
Kaynak: msn weather Lizbon için ortalamalar

Nüfus
Şehrin nüfusu 564.657 kişi iken metropolitan bölgenin nüfusu 2.760.723 kişidir. Lizbon Metropolitan Bölgesi, Büyük Lizbon ve Setúbal Yarımadası alt bölgelerini içerir. Şehir içindeki nüfus yoğunluğu 6.658 kişi/km² dir. Lizbon Avrupa'da en hızlı büyüyen metropolitan alanlardan birisidir ve Birleşmiş Milletler tahminlerine göre 2050 yılında nüfus 4,5 milyon kişiye ulaşacaktır.

Kültür ve görülmeye değer yerler

Baixa adı verilen şehir merkezi, 2004 yılında UNESCO Dünya Miras Listesi' nde yer almak üzere önerilmiştir. Baixa, 1755 yılında şehrin büyük kısmını yıkan depremden sonra planlanarak inşa edilmiştir ve meydanlar ile bezenmiş, dik kesişen bir cadde ve sokak ağına sahiptir. Baixa'nın doğusunda Lizbon'un kurulduğu yedi tepeden birinin üzerinde São Jorge Kalesi ve Lizbon Katedrali yer alır. İlin en eski mahallesi, Tejo Nehri'nin yakınındaki Alfama'dır. Bu mahalle tarih boyunca süregelen depremlerin çoğundan, fazla yara almadan kurtulmuştur.

Diğer görülmeye değer yerler arasında Praça do Comércio (Ticaret Meydanı) ve yakınlarındaki, güzel ön cephesiyle tanınan Nossa Senhora da Conceição Velha Kilisesi, Rossio Meydanı, Restauradores Meydanı, Elevador de Santa Justa (1900'lü yıllarda Baixa ve Bairro Alto'yu birbirine bağlamak için kurulan Neogotik tarzdaki asansör), Jerónimos Manastırı, Belém Kulesi, Padrão dos Descobrimentos (Keşifler Anıtı) ve Carmo Rahibe Manastırı sayılabilir.

Lizbon şehri mimari açıdan çok zengindir. Roma, Gotik, Manuelin, Barok, Geleneksel Portekiz, Modern ve postmodern tarzı yapılar şehrin her yerinde görülebilir. Şehirde aynı zamanda büyük bulvarlar ve bunların üzerinde de çeşitli anıtlar bulunur. Özellikle yukarı kısımda bulunan bu bulvarların arasında Avenida da Liberdade, Avenida Fontes Pereira de Mello, Avenida Almirante Reis ve Avenida da República sayılabilir.

Şehrin önemli müzeleri arasında Museu Nacional de Arte Antiga (Antik Sanat Ulusal Müzesi), Museu dos Azulejos (Portekiz tarzı Azulejo Mozaik Müzesi), Museu Calouste Gulbenkian (Calouste Gulbenkian Müzesi, çeşitli antik ve modern sanat eser koleksiyonları mevcuttur), Lisbon Oceanarium (Lizbon Okyanus Müzesi, Avrupa'daki en büyük Okyanus Müzesidir), Centro Cultural de Belém (Kültür Merkezi), Museu Nacional dos Coches (Ulusal At arabası Müzesi, Dünya'daki en geniş kraliyet at arabaları koleksiyonuna sahiptir) ve Museu da Farmácia (Eczacılık Müzesi) sayılabilir.

Lizbon'un opera salonu Teatro Nacional de São Carlos, özellikle sonbahar ve kış sezonunda yoğun gösterilere sahne olur. Diğer önemli tiyatro ve konser salonları arasında Centro Cultural de Belem, Teatro D. Maria ve Gulbenkian Vakfı sayılabilir.

Cristo Rei anıtı, nehrin sol kıyısında Almada'da bulunur. Tüm şehre hâkim bir noktada kolları açık şekilde görülen anıt heykel Rio de Janeiro'daki Corcovado anıt heykeline benzer. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Portekiz'in savaşın yıkımından kurtulmasına şükran amacıyla yapılmıştır.

Lizbon'da doğan bir Hristiyan azizin anısına Haziran ayında, beş gün süren ve caddelerde kutlanan bir festival yapılır. Ömrünü yoksullara adaması nedeniyle Katolik Kilisesi tarafından aziz ilan edilen ve Portekizli zengin bir aileden gelen Padua'lı Aziz Anthony (ya da Santo António) Lizbon'da doğmuştur. Şehrin koruyucu azizi olan Zaragoza'lı Vincent adına düzenlenen bir festival yoktur.

Parque Eduardo VII, şehir merkezinde yer alan en büyük parktır ve  Avenida da Liberdade'nin devamında bulunur. Park adını, açılışı sırasında orada bulunan İngiltere Kralı VII. Edward'dan alır. Estufa Fria adı verilen kış bahçesinde çok çeşitli bitkiler bulunur.

Lizbon'da her yıl Lisbon Gay ve Lezbiyen Film Festivali düzenlenir.

Ekonomi

Lizbon şehrinin ekonomisi, Portekiz'in başkenti olması dolayısıyla daha çok hizmet sektöründe yoğunlaşmıştır. Portekiz'de bulunan birçok çok uluslu şirketin merkezi burada bulunur. Lizbon Metropolitan Alanı ve özellikle Tejo Nehri'nin güney yakası oldukça yoğun sanayileşmiş bir bölgedir.

Lizbon bölgesi Portekiz'in en zengin bölgesidir. Tek başına, Portekiz Gayri Safi Yurt içi Hasılasının %45'ini üretir. Kişi başına düşen değerlerde de hem Portekiz'in geri kalanından hem de Avrupa Birliği ortalamasından oldukça yukarıda yer alır. Büyük olasılıkla Lizbon bölgesine AB tarafından yapılan gelişme yardımları durdurulacaktır.

Lizbon Borsası Euronext Lizbon; Amsterdam, Brüksel ve Paris borsalarıyla birlikte Avrupa Euronext sisteminin bir parçasını oluşturur. Euronext, 22 Eylül 2000 günü Paris, Brüksel, Lizbon ve Amsterdam Borsalarının birleşmesi ile kurulmuştur.

Ulaşım

Metro

Lizbon'un kamu ulaşım ağı oldukça geniş ve güvenilirdir. Bu ulaşım ağının ana arteri şehir merkezini yukarı ve doğu mahallelerine bağlayan Lizbon Metrosudur. Genişletme projeleri havaalanını ve kuzey ve batı mahalleleri de içine alacak şekilde ulaşım ağını üçte bir oranında büyütecektir.

Yüzyılı aşkın süredir şehrin otobüs, füniküler ve tramvay hizmeti Companhia de Carris de Ferro de Lisboa (Carris) tarafından verilmektedir.

Tramvay

Lizbon'da toplu taşımanın geleneksel bir biçimi de tramvay'dır. 1901'de tanıtılan elektrikli tramvaylar ilk olarak ABD'den ithal edildiği için  americanos diye anılır. Bu ilk tramvaylar günümüzde Museu da Carris 'de  (Kamu Ulaşımı Müzesi) görülebilir. (Carris ) ve americanos olarak adlandırıldı. Bu ilk tramvaylar günümüzde Museu da Carris 'de  (Kamu Ulaşımı Müzesi) görülebilir. (Carris )
Modern Hat 15 dışında, Lizbon tramvay sistemi hala yirminci yüzyılın başlarından kalma tasarımlı küçük (dört tekerlekli) araçlar kullanmaktadır. Bu farklı sarı tramvaylar, modern Lizbon'un turizm simgelerindendir ve boyutları, şehrin merkezindeki dik yokuşlara ve dar sokaklara çok uygundur.

Tren

Banliyölere giden dört hat bulunur. Cascais, Sintra ve Azambuja hatları ile birlikte 25 Nisan Köprüsü üzerinden Tejo Nehri'ni geçen Setúbal hattı.

Köprüler

Şehir Tejo Nehri'nin karşı kıyısına iki önemli köprü ile bağlanır:
 25 Nisan Köprüsü, 6 Ağustos 1966'da "Salazar Köprüsü" adıyla hizmete açılan ve sonradan Karanfil Devrimi'ne ithafen adı değiştirilen köprü Avrupa'nın en uzun asma köprüsüdür. San Francisco'daki Golden Gate Köprüsü'nü inşa eden mühendisler tarafından yapılmıştır ancak onun bir kopyası değildir.
 Vasco da Gama Köprüsü, Mayıs 1998'de, Vasco da Gama'nın deniz yoluyla Hindistan'a ulaşmasının 500. yılında hizmete açılmıştır ve 17,2 km'lik uzunluğuyla Avrupa'nın en uzun köprüsüdür.

Lizbon, banliyölere ve Portekiz'in geri kalanına oldukça geniş bir otoyol ağı ile bağlıdır. Şehrin etrafında üç adet çevre yolu bulunur: 2ª Circular, CRIL ve CREL.

Dünya üzerindeki hemen her noktaya bağlanan uluslararası Portela Havaalanı Lizbon'da bulunmaktadır.

Eğitim

Şehirde birçok özel ve devlet okulu bulunur. Büyük Lizbon bölgesinde ayrıca Saint Julian's School, Carlucci American International School of Lisbon, St Dominic's School, Deutsche Schule Lissabon ve Lycée Français Charles Lepierre gibi birçok uluslararası okul da bulunmaktadır.

Lizbon'da üç devlet üniversitesi ve bir enstitü bulunur. Bunlar 1911'de kurulan ve Lizbon'un en eski yüksek eğitim kurumu olan Lizbon Üniversitesi, Lizbon Teknik Üniversitesi, Lizbon Yeni Üniversite ve ISCTE'dir. Doğa bilimleri, mühendislik, tıp, hukuk, eğitim, spor bilimleri, mimarlık ve sosyal bilimler üzerine eğitim verilmektedir. Ayrıca Lizbon Politeknik Enstitüsü de şehirde eğitim vermektedir. Başlıca özel yüksek eğitim kurumları arasında Portekiz Katolik Üniversitesi, Lizbon Modern Üniversite , Lusiada Üniversitesi, Lusófona Sosyal Bilimler ve Teknoloji Üniversitesi  ve Lizbon Özerk Üniversitesi sayılabilir.

Spor

Lizbon'da en popüler spor futboldur. Şehrin başlıca kulüpleri arasında UEFA'nın 5 yıldızlı statlar listesinde bulunan 65.000 kişilik Işık Stadyumu ile Benfica bulunur. Benfica UEFA Şampiyonlar Ligi'ni iki kez kazanmış ve yedi kere finalde oynamıştır. Kulübün ünlü oyuncuları arasında 1960'larda Eusebio, günümüzde de Rui Costa, Nuno Gomes ve Simão Sabrosa sayılabilir.

Sporting, şehrin diğer bir futbol takımıdır. Bu takım da 52.000 kişilik ve yine UEFA'nın 5 yıldızlı statlar listesinde bulunan José Alvalade Stadyumu'nda oynamaktadır. Sporting Lizbon bir kez UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazanmış ve bir kez de UEFA Kupası'nda final oynamıştır.

Her yıl Mart ayında halkın yoğun katılımı olan ve Dünya çapındaki bu tür organizasyonlarda en çok kişinin toplandığı koşulardan olan Yarı Maraton düzenlenir.

Ayrıca, 2006 yılından beri Dakar Rallisi'nin başlangıcı Lizbon'dan yapılmaktadır.

Büyük Lizbon

Her büyük şehirde olduğu gibi, Lizbon da birçok uydu kent ile çevrelenmiştir. Lizbon'a her gün çevresindeki yerleşim birimlerinden yaklaşık bir milyon insanın giriş yaptığı tahmin edilmektedir. Gece hayatının en yoğun olduğu yerler Cascais ve Estoril'dir. Sintra'da saraylar ve tarihî yerler bulunur. Lizbon'un etrafındaki diğer belediyeler arasında Amadora, Oeiras, Odivelas, Loures, Vila Franca de Xira ve Tejo Nehri halicinin güney yakasında bulunan Almada, Barreiro ve Seixal sayılabilir.

Turizm

Alfama: Tarihî tepe

Tarihi 12. yüzyıla kadar dayanan eski Alfama mahallesi Lizbon'un mücevherlerinden biri sayılır. Mahalle, barındırdığı Arap ve Romalı unsurlar nedeniyle geçmişte yolculuk hissi uyandırır. Mahallenin adı hamam anlamına gelen Arapça el hamma sözcüğünden gelmektedir. Oldukça dar ve dik olan sokaklarında hüzünlü melodileriyle geleneksel Portekiz müziği fadonun duyulabileceği birçok lokanta ve bar bulunur. Mahallenin yukarısında hem mahallenin hem de Tejo Nehri'nin tamamı bütün güzelliğiyle gözler önüne serilmektedir.

Lizbon: Tramvay turu

Lizbon'da bulunan sarı tramvaylar turistler için en popüler ve vazgeçilmez toplu ulaşımlardan biridir. Bu tramvaylar Lizbon'un dar sokaklarını birbirine bağlamaktadır. Şehri birbirine bağlayan 28, 25, 15, 12 ve 18 numaralı tramvaylar mevcuttur. 28 numaralı tramvay hattında yapılan bir gezinti Lizbon'u görmenin yollarından biridir. Yolculuk Rossio yakınındaki Martim Moniz'de başlar, tepelere doğru döne döne çıkarak eski Alfama mahallesine ulaşır, sonra Basílica da Estrela 'dan geçerek aşağıya doğru Avrupa'nın en eski şehir planlama ürünü olan Baixa 'nın caddelerine gelir. Buradan Bairro Alto 'nun alt kısımlarından geçerek son durak olan Prazeres 'e gelinir.

Belém: Yaşayan Manueline dönemi mimarisi

15 numaralı tramvay hattı, Tejo Nehri boyunca batıya doğru tarihî Belém mahallesine ulaşır. Bu mahallede en ilgi çeken yapı Jeronimos Manastırı'dır. İnşası sırasında her yıl 70 kg. altına mal olmuş, yapımı baharat ticaretiyle finanse edilmiştir. Keşiflerle gelen etkilenmenin Gotik ve Rönesans tarzlarıyla karışmasından oluşan Manuelin dönemi mimarinin tipik bir örneğidir. 1501 yılında başlanan inşaat 70 yılda bitirilmiştir. Mahallede ayrıca ilgi çekici olan Torre de Belém (Belém Kulesi) de bulunmaktadır.

Bairro Alto: Gece hayatı

Bairro Alto (Yukarı Mahalle) Lizbon'un merkezî yerlerinden biridir. Yerleşim, alışveriş ve eğlence bölgesi olarak kullanılır. Günümüzde Portekiz başkentinin gece kalbinin attığı yerdir ve Lizbon gençliğinin uğrak noktasıdır. Lizbon'un Punk, Gay, Metal, Goth, Hip Hop ve Reggae tarzlarındaki barları ve kulüpleri bu mahallede yer alır. Portekiz'in ulusal müziği fado da gece hayatının bir parçasıdır.

Estação do Oriente: Mimarlık mucizesi

Estação do Oriente (Doğu İstasyonu) Lizbon'un tren, metro, otobüs ve taksi trafiğinin ana duraklarından birisidir. Cam ve çelikten yapılmış sütunları palmiyeleri andırır ve hem gün ışığında hem de gece aydınlatıldığında yapıyı olağanüstü bir güzelliğe büründürür. Yapı İspanyol mimar Santiago Calatrava tarafından tasarlanmıştır. Alışveriş merkezinden geçtikten sonra, 1998 Dünya Fuarı'nın (Expo 98) yapıldığı  Parque das Nações (Milletler Parkı) ile karşılaşılır.

Lizbon: Füniküler ulaşım

Lizbon'daki ulaşım birçok şehirden daha çeşitlidir. Bunun başlıca nedenlerinden birisi şehrin coğrafyasıdır. Yedi tepe üzerine kurulmuş olan Lizbon'da yüzyılı aşkındır kullanılan tramvayların yanı sıra üç adet füniküler de oldukça ilgi çekmektedir. Bunlar Elevador da Glória, Elevador da Bica ve Elevador da Lavra 'dır. Carris biletleri fünikülerlerde de geçerlidir.

Bucaklar
Lizbon belediyesi 4 mahallede (Por.: Bairro) toplanmış 53 bucaktan (Por.: freguesia) oluşur.

Kardeş şehirler
Lizbon'un toplam 22 tane kardeş şehri var:
 , 1977
  1979
  1980

 , 1984

 , 1992

Galeri

Kaynakça
 Atlas Dergisi Lizbon gezisi

Dış bağlantılar

Resmî
 Şehrin resmî internet sayfası

Lizbon fotoğrafları
 Alfama & Castelo
 Lizbon fotoğrafları
 Lizbon ve çevresinden fotoğraflar

Seyahat rehberi
 Lizbon - Vikigezgin (en)
 Portekiz sanal yolculuk

Lizbon


Ernst Weber (* 4. März 1906 in Zürich; † 5. Juni 1997 ebenda), reformiert, heimatberechtigt in Zürich, war ein Schweizer Politiker (SP).

Biografie

Familie und Beruf
Ernst Weber, Sohn des Angestellten der Trambetriebe Zürich Emil Weber und der Anna Rosine geborene Näf, absolvierte nach seinem Pflichtschulabschluss eine kaufmännische Lehre bei der Seilerei Denzler in Zürich. Ernst Weber war seit 1933 bei der Stadtverwaltung Zürich tätig, anfangs beim Arbeitsamt, später als Sekretär des Wohlfahrtsamtes sowie der Stiftung Wohnungsfürsorge für betagte Einwohner der Stadt Zürich, 1972 wurde er in den Ruhestand verabschiedet.

Ernst Weber, der zweimal verheiratet war, verstarb 1997 im Alter von 91 Jahren in seiner Heimatstadt Zürich.

Politische Laufbahn
Der der Sozialdemokratischen Partei (SP) beigetretene Ernst Weber gehörte von 1952 bis 1964 dem Zürcher Kantonsrat an, dem er in seinem letzten Amtsjahr als Präsident vorstand. 1963 wählte ihn das Volk in den Nationalrat, in dem er bis 1971 einsass. Zusätzlich präsidierte Weber von 1958 bis 1968 die Sozialdemokratische Partei des Kantons Zürich. Zuletzt übte Ernst Weber von 1967 bis 1975 das Amt des Zentralpräsidenten des sozialdemokratischen Schweizerischen Arbeiter-Turn- und Sportverbandes (SATUS) aus.

Literatur
 FGZ-Info [Mitteilungsblatt der Familienheim-Genossenschaft Zürich] 2, 1997, Seite 34 f.

Weblinks

Nationalrat (Zürich)
Kantonsrat (Zürich, Person)
SP-Mitglied (Schweiz)
Person (Zürich)
Schweizer
Geboren 1906
Gestorben 1997
Mann

Ernst Weber (Politiker, 1906)


Københavnerbilleder er en dokumentarfilm fra 1907 instrueret af Peter Elfelt. Filmen viser forskellige gadebilleder i Indre By og Østerbro i København.

Handling
Filmen indledes med optagelser fra Gammel Strand med mange skibe ved kaj i Slotsholmskanalen. Herefter vises Højbro og Amagertorv med Storkespringvandet og hesteomnibusser. Christiansborgs ruiner anes i baggrunden. Derefter ses Kastelsgraven og Grønningen, hvor to kvinder spadserer med et barn. Desuden anes Nyboder. Østerport Station vises med mange opstillede gods- og personvogne. Sporvogne på linje 1 og 6 ses foran stationen og på Østerbrogade ved Søerne, som der også ses glimt af. Herefter optagelser på og omkring Trianglen med flere sporvogne ind og ud ad Østerbrogade og butiksfacader fra Chr. Fratz, Detailhandlerbankens Østerbroafdeling og biografen Biorama. Bygningen med Hviids Vinstue på Kongens Nytorv ses kort. Derefter følger optagelser af Christianshavn med Christians Kirke set fra Slotsholmen samt den daværende Knippelsbro, der går op for at lade et sejlskib passere. Der vendes tilbage til Kongens Nytorv med en hestevogn med skiltet Toiletskabe Comp. Vesterbroe 268.

Herefter går filmen over til at vise byen dækket af sne. Der ryddes sne på en gade, hvor en sporvogn på linje 2 passerer. Passagerer venter ved et sporvognsstoppested ved Københavns anden banegård. Der ses hestevogne, en hestetrukken slæde med hunde, der løber efter, og et par, der trækker en slæde. Sne falder ned fra taget på Central Hotel ved Vesterbrogade, en toetages sporvogn passerer, og en del tilskuere ser efter kameraet. Herefter ses havnen med omlæsning fra skibe til godsvogne på havnebane og is på vandet. Filmen slutter med det snedækkede Gefionspringvandet.

Baggrund
Filmen viser primært gadebilleder fra Indre By og Østerbro med forskellige mere eller mindre kendte steder. Det er ikke en decideret turistfilm for København men mere en gengivelse af byen, som den var på det tidspunkt.

Flere af de ting der vises var nye eller forholdsvis nye, da filmen blev optaget. Gaden Grønningen var for eksempel blevet omlagt et par år før og området mellem den og Store Kongensgade var nu ved at blive bebygget. Biografen Biorama, det senere Triangel Teatret, var tilsvarende åbnet i 1905. De elektriske sporvogne, der ses flere af, var indført af De kjøbenhavnske Sporveje (DKS) i 1901-1902. Den toetages sporvogn tilhørte dog Frederiksberg Sporvejs- og Elektricitets Aktieselskab (FSEA), der var begyndt med elektrisk drift i 1899.

Andre ting forsvandt kort efter. Knippelsbro der vises i filmen blev således afløst af en ny med et andet udseende i 1908. 1908 blev også året, hvor Detailhandlerbanken trådte i likvidation, efter boligspekulation havde resulteret i en bankkrise. Ved optagelsen af Højbro Plads anes ruinen af det andet Christiansborg, der brændte i 1884. Først i 1906 gik man imidlertid i gang med at nedbryde ruinen til fordel for det nuværende slot, idet fundamentet og dele af ydermurene dog blev genbrugt. Københavns anden banegård, der ses i snescenerne, var i brug frem til 1911, hvor den nuværende Hovedbanegård blev indviet. Den fungerede efterfølgende som Palads Teatret fra 1912 til 1916, hvorefter den blev revet ned og erstattet af den nuværende biografbygning.

Værd at bemærke er også scenerne med hesteomnibusserne. På Højbro Plads ses således en på DKS's linje 12 ad Købmagergade, der var i drift indtil 1917. På Amagertorv ved Storkespringvandet ses FSEA's linje ad Strøget, der blev omstillet til drift med motorbusser i 1913.

Fremme i nutiden bemærkes at mange af de viste bygninger i Indre By og Østerbro stadig står, mens andre steder er blevet forvandlet til noget nær uigenkendelighed. Det gælder ikke mindst kvarteret omkring banegården og Vesterbrogade, hvor for eksempel den i filmen viste Central Hotel blev erstattet af Richshuset i 1936. Tilsvarende gælder for den viste del af Christianshavn, hvor bygninger som Nordeas danske hovedsæde nu udfylder en stor del af pladsen.

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907
Danske film omhandlende København i 1900-tallet
Dokumentariske optagelser
Danmark i 1900'erne

Københavnerbilleder


Sammenheim ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Dittenheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage und Verkehr

Das Pfarrdorf liegt in der Region Westmittelfranken westlich des Gemeindesitzes in einer Mulde am Fuß des Gelben Berges, einer Erhebung des Hahnenkamms. Durch den Ort führt in West-Ost-Richtung die Kreisstraße WUG 26, in die von Norden kommend die Kreisstraße WUG 28 einmündet.

Ortsnamendeutung
Nach dem Ortsnamenforscher Robert Schuh bedeutet der Ortsname "Zum Heim eines Sambo".

Geschichte

Sammenheim geht wahrscheinlich auf bairische Siedler des frühen 9. Jahrhunderts zurück, die sich, aus dem Gebiet östlich von Weißenburg/Gunzenhausen kommend, im fruchtbaren Hahnenkamm-Liasgürtel niedergelassen hatten. Andere Forscher sehen in Sammenheim eine planmäßig angelegte Siedlung des fränkisch-merowingischen Königtums aus dem frühen 7. Jahrhundert. Der früheste Beleg datiert auf das Jahr 1127, als der Bamberger Kanoniker Volkmar der Bamberger Kirche, wohl dem Georgenchor des Bamberger Domes, sein Gut "Sambenheim" gab. Als 1154/55 Bischof Konrad von Eichstätt zwischen den Kanonikern (Weltgeistlichen) und den Benediktinermönchen des nahe gelegenen Klosters Heidenheim im Zuge einer Klosterreform Frieden stiften musste, erhielt ein gewisser Eberhard einen Hof zu Sammenheim aus dem Klosterbesitz als Abfindung für Benefizien in Döckingen. Ab dem 12. Jahrhundert erschien ein Ortsadel (1160: Engelbert von Sammenheim; 1222 Cunradus de Samenheim, Kanoniker des Stiftes St. Gumbert in Ansbach); er saß vermutlich auf einer Burg oberhalb der Buckmühle am Nordhang des Hahnenkamms zwischen der Gelben Bürg und dem Spielberg, von der noch Wälle und Gräben zu erkennen sind. 1249 schenkte der Eichstätter Bischof Heinrich die Einkünfte aus dem Patronatsrecht der Kirche von Sammenheim dem Kloster Heidenheim unter der Bedingung, dass das Kloster einen ständigen Vikar mit dem Titel "Pfarrer" für Sammenheim stellte und für dessen standesgemäße Versorgung aufkam. 1250 hatte auch das Kloster Wülzburg Besitz im Dorf. 1282 ging ein Hof des Dorfes aus dem Besitz des Konrad von Muhr an das Kloster Heidenheim über; dieses erhielt im 14. Jahrhundert weiteren Besitz in Sammenheim. So gehörten 1400 13 Höfe (darunter der Meierhof) bzw. Hofstellen/Huben, 1 Lehen und der Widemhof dem Kloster, dem auch der große Zehnt zustand. Sie hatten Abgaben auch an das Vogtamt Sammenheim zu leisten, das die Grafen von Oettingen aus der Erbmasse mehrerer freiadeliger Geschlechter gebildet hatten. Frühe bäuerliche Königsfreienrechte wirkten sich noch Jahrhunderte in Sammenheim niedergerichtlich aus, nämlich im Ruggericht und in der Dorf-Ehehaft. Eigene Rechts- und Wirtschaftsangelegenheiten der "Gemain" konnten somit autonom geregelt werden, wobei den Vorsitz das oettingsche Vogtamt Sammenheim hatte.

1400 stritten die Grafen von Oettingen mit den Burggrafen von Nürnberg um das oettingsche Geleitrecht zu Sammenheim. Die Burggrafen (und damit die späteren Markgrafen von Ansbach) hatten bereits Besitz im Dorf; so bezog das burggräfliche Amt Hohentrüdingen in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts Abgaben von drei Hofstellen und einem Acker von "Sammenheym". Um 1423 wehrte sich das Kloster Auhausen dagegen, dass die oettingsche Grafschaft die Rechte seiner Güter in Sammenheim an sich bringen wollte. 1458 und noch einmal 1480 wurde die Pfarrkirche dem heiligen Emmeram geweiht. Das Präsentationsrecht stand dem Kloster Heidenheim zu.

Für 1528 wird berichtet, dass der Vikar des Klosters Heidenheim in Sammenheim gemäß markgräflichem Mandat "evangelisch predigt"; die Reformation hatte somit in Sammenheim früh Fuß gefasst.

1532 stellte sich die Besitzlage Sammenheims folgendermaßen dar: 31 Güter waren in Besitz der Oettinger Grafen, 4 Güter gehörten dem Kloster Auhausen, 12 dem Kloster Heidenheim, 4 dem Amt Wassertrüdingen, 4 dem markgräflichen Kastenamt Heidenheim, 4 denen von Lentersheim in Neuenmuhr; die Vogtei übte die Herrschaft Oettingen, die hohe Fraisch das markgräfliche Oberamt Gunzenhausen aus. Im frühen 17. Jahrhundert gingen etliche Güter Sammenheims an den Deutschen Orden der Kommende Ellingen und an die Kommende Eschenbach über. Ebenfalls im 17. Jahrhundert ließen sich in Sammenheim Exulanten aus Oberösterreich nieder und bewirtschafteten die im Dreißigjährigen Krieg zum Teil öd gewordenen Höfe.

Nach dem Aussterben der evangelischen Linie Oettingen-Oettingen kaufte die katholische Linie Oettingen-Spielberg 1731 deren Amt Sammenheim, wo ein Amtshaus und eine Amtsknechtswohnung für die nunmehr 36 oettingschen Güter in Sammenheim bestanden; ein 1774 geplanter Verkauf an die Markgrafen scheiterte an der Höhe der oettingschen Forderungen. Das Patronatsrecht stand zwar nunmehr den katholischen Oettingern zu, aber die Konsistorialgerichtsbarkeit, die Visitation und die Installation blieben bei den Ansbachern. Damit blieb Sammenheim ein evangelisches Pfarrdorf. 1796 wurden die oettigschen Güter in Sammenheim durch die ansbachischen Güter des Dorfes Lehmingen ausgetauscht. Somit ging Sammenheim ganz an die Markgrafschaft Ansbach über, Lehmingen an das Fürstenhaus Oettingen.

Am Ende des Alten Reiches waren die circa achtzig Untertanen Sammenheims zehn verschiedenen markgräflichen und Deutsch-Ordens-Ämtern zugeordnet; zwei Halbhöfe und ein Haus waren Freieigentum; die Gemeinde besaß unter anderem die Schmiede, das Armenhaus, das Hirtenhaus und das Badhaus.

1806 kam infolge des Reichsdeputationshauptschlusses Sammenheim mit dem ehemaligen Fürstentum Ansbach, das 1791/92 an die Krone Preußens gefallen war (die Oettinger Grafen verständigten sich mit Preußen hoheitsrechtlich durch den Vertrag von 1796), an das Königreich Bayern und bildete dort 1808 unter Einschluss der Buckmühle einen eigenen Steuerdistrikt im Landgericht Heidenheim. Die Gemeindeedikte von 1810 und 1818 machten aus dem Steuerdistrikt eine Ruralgemeinde (Landgemeinde). Erst die Gebietsreform in Bayern von 1972 brachte das Ende der Selbständigkeit der Gemeinde Sammenheim, die sich in die Gemeinde Dittenheim im neuen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen eingliederte.

1832 bestand Sammenheim aus 82 Häusern, einer Pfarrkirche, einem Pfarrhof, einem Schulhaus (eine Schule in Sammenheim ist bereits für 1570 nachweisbar), zwei Brauhäusern, einem Wirtshaus und zwei Mühlen. 1864 zählte man 85 Häuser, 1961 81 Wohngebäude.

Am 1. Mai 1978 wurde die bis dahin selbständige Gemeinde zusammen mit ihrem Gemeindeteil Buckmühle in die Gemeinde Dittenheim eingegliedert.

Im Jahr 1983 wurde Sammenheim Bundessieger im Bundeswettbewerb "Unser Dorf hat Zukunft - Unser Dorf soll schöner werden".

Einwohnerzahlen
 1818: 413 Einwohner
 1824: 458 Einwohner, 84 Anwesen
 1864: 458 "Seelen", 85 Häuser, 113 Familien
 1950: 498 Einwohner, 85 Anwesen
 1961: 375 Einwohner, 81 Wohngebäude
 1966: 375 Einwohner
 1970: 363 Einwohner
 1970: 369 Einwohner
 1987: 318 Einwohner
 2011: 330 Einwohner

Sonstiges
 Im Jahre 1827 zog das kranke, predigende und prophezeiende Sammenheimer Bauernmädchen Maria Margaretha M. als "Wundermädchen von Sammenheim" Tausende in seinen Bann.
 Eine Statistik der deutschen Schulen in Mittelfranken von 1859 nennt als Einkünfte für den Lehrer von Sammenheim solche aus seiner Lehrtätigkeit, seiner Tätigkeit als Kirchendiener, als Organist und als Gemeindeschreiber; seine Wohnung hatte er in der Mansarde des 1787/1788 von der Gemeinde errichteten Schulhauses. Neben dem Boden und dem Keller stand ihm ein Stall "für 3 Stück Vieh", eine Scheune und ein kleiner Hofraum mit Brunnen zur Verfügung. Die Orgel in der nahen Kirche sei gut erhalten gewesen und habe 12 Register gehabt.
 Aus einem Inserat von 1868 geht hervor, dass die Dampf-Dreschgenossenschaft Sammenheim eine Dampf-Dreschmaschine der Blumenthalschen Maschinenfabrik Darmstadt besaß.
 Von der Obstsorte Meißner langstielige Feigenbirne sind nur noch wenige Altbäume im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen und ziemlich sicher auch in ganz Deutschland bekannt. In Sammenheim war die Sorte als "Mannsbirne", in Markt Berolzheim als "Frankenbirne" bekannt.
 In Sammenheim gibt es etwa 220 Walnussbäume und ein genossenschaftlich betriebenes Nusshaus, in dem die Ernte im Herbst gesammelt wird. Die Nüsse werden maschinell geknackt, manuell nachsortiert und zu Öl, Nussmus und weiteren Spezialitäten verarbeitet.

Baudenkmäler

Zu den Baudenkmälern in Sammenheim gehören:
 die evangelisch-lutherische Pfarrkirche St. Emmeram, eine Markgrafenkirche vom Typ Langhauskirche, unter Verwendung älterer Teile 1756 bis 1762 nach Plänen des Ansbacher Hofbaumeisters Johann David Steingruber errichtet; im Turm der Kirche hängen vier Glocken mit den Schlagtönen a1, c1, d2, f2.
 das Pfarrhaus von 1815, zweigeschossig mit Halbwalmdach,
 das ehemalige Schulhaus von 1788, zweigeschossig mit Walmdach
 diverse Bauernhäuser, (ehemalige) Wohnstallhäuser und Austragshäuser aus dem 18. und 19. Jahrhundert (Haus-Nr. 1, 15, 19, 43, 70, 80, 83, 87, 94 und 96)

Bodendenkmäler

Persönlichkeiten
 Jakob Friedrich Georgi, Sohn des oetting'schen Amtsmanns Jakob Simon Georgi(i), Feldprediger unter Markgraf Wilhelm Friedrich von Brandenburg-Ansbach und Autor, * am 4. Januar 1697 in Sammenheim; † 3. Oktober 1762 als Ansbachischer Rat in Ansbach

Vereine
 Freiwillige Feuerwehr Sammenheim, gegründet 1891
 Schützenverein "Gelber Berg" Sammenheim, gegründet 1951
 Land-/Hausfrauen Sammenheim, gegründet 1821
 Militär- und Reservistenkameradschaft Sammenheim
 Obst- und Gartenbauverein Sammenheim
 Evangelische Landjugend Sammenheim, gegründet 1966
 Posaunenchor Sammenheim
 Kulturverein Sammenheim
 ARGE Nuss Sammenheim
 WG – Sammenheim

Literatur
 Das Wundermädchen in Sammenheim. Ein Beitrag zur empirischen Psychologie. Beck, Nördlingen 1827
 Notizen vom Pfarrdorfe Sammenheim, Landg. Heidenheim. In: Bayerische Annalen, 1834, 2, S. 1035 ff.

 Martin Winter: Sammenheim. In: Landkreis Gunzenhausen. Verlag für Behörden und Wirtschaft R. A. Hoeppner, München/Assling 1966, S. 237 f.
 Martin Winter: Zur frühen Geschichte von Sammenheim. In: Alt-Gunzenhausen, 1993, 48, S. 91–125.

Weblinks

 Vierstimmige Geläute der Pfarrkirche St. Emmeram. br.de

Einzelnachweise

Geographie (Dittenheim)
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen)
Ersterwähnung 1127
Gemeindeauflösung 1978
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Sammenheim


Suna Tanaltay (22 Nisan 1933, Mersin - 5 Mart 2021, Mersin), Türk psikolog, yazar, şair ve televizyoncu.

Biyografi
İlkokulu, ortaokulu ve liseyi Mersin'de bitirdi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde psikoloji (tezli), felsefe tarihi, eski ve yeni Türk edebiyatı sertifikalarının yanı sıra İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi, Çapa Psikiyatri Kliniği'nden psikiyatri Sertifikası alarak öğrenimini tamamlamıştır. Aynı dönemde Kandilli Kız Lisesi'nde ve Kabataş Erkek Lisesi'nde Psikoloji, Sosyoloji, Felsefe ve Türkçe öğretmenliği yapmış olan Tanaltay, Çapa Psikiyatri Kliniği'nden emeklidir. Eşi psikiyatrist Erdoğan Tanaltay'la birlikte muayenehane açmışlardır.

Üç yıl süre ile Inter-Star'da İyi Günler Türkiye programında ve yıllardır TRT'de konuşan Tanaltay, HBB'de iki yıla yakın bir süre Sevgiyi Paylaşalım programında eşi Erdoğan Tanaltay'la birlikte konuşma ve yorumlarını sürdürmüşlerdir.

Kanal 6'da Derdini Söyle ve bir yıl boyunca Sorun Dertleşelim – Sevgiyi Paylaşalım, 9. Kanal'da Medya Terapi ve Bir Yudum Sevgi programlarında Erdoğan Tanaltay'la canlı yorumları paylaşarak konuşmuşlardır.

Ayrıca, Flash TV, NTV, TRT, Show TV, Kanal D, atv, TGRT ve çeşitli kanallarda söyleşiler yapmıştır. Radyo I Ortak Yayın'da yıllarca Gececi 'lerine seslenen Tanaltay, Radyo Kulüp ve çeşitli özel radyolarda da sık sık konuşmaya devam etmiştir.

Yıllar yılı çeşitli gazete ve dergilerde yazan Suna Tanaltay, Günaydın Gazetesi yanı sıra, eski Posta Gazetesi'nde günlük, Meydan Gazetesi'nde de haftalık köşe yazarlığı yapmıştır.

Yirmi yıldır Sanat Çevresi ve Size dergilerinde devamlı olarak yazan Tanaltay, Bebek Dergisi'nin de köşe yazarıdır.

Türkiye'nin hemen her yöresinde eşi Erdoğan Tanaltay'la birlikte bin beş yüzü aşkın söyleşinin yanı sıra Şırnak'ta da bir seminer vermiştir. 23. Jandarma Tümen Komutanı Ömer Keçecigil'den eşi ile birlikte Takdir belgesi almışlardır.

Dikili ve Akçakoca Belediye Meclisleri'nden Fahri Hemşehrilik Beratı alan Tanaltay'ların Dikili ve Balıkesir'de "Suna-Erdoğan Tanaktay Sokağı" bulunmaktadır. Suna Tanaltay, Oriflame firmasının yaptığı bir Halk Araştırması sonucunda 1997 yılında sağlık hizmetleri konusunda "Yılın en Başarılı Kadını" seçilmiştir.

5 Mart 2021'de bir süredir tedavi gördüğü Mersin Alzheimer Derneği Yaşlı Yaşam Merkezi'nde kalp yetmezliği nedeniyle 87 yaşında hayatını kaybetti. Tanaltay, Mersin Akbelen Mezarlığına defnedildi.

Eserleri
 Her Yaşta Ruh Sağlığı (Çocuk ve Aile Bölümü)
 Sevdikçe (Deneme)
 Önce Sevgi Vardı (Deneme-Öykü)
 Çocuklar Ağlamasın (Psikoloji)
 Sonsuzu Paylaşanlar(Sanat Yazıları)
 Kapıda Bir Gül Açtı (Öyküler)
 Gül Kokusu (Öyküler)
 Ben Sevgiyim (Deneme)
 Gençlik Sevgidir (Deneme)
 Düş Sevginin Peşine (Deneme)
 Şakayık Sokak (Öyküler)
 Yaşam Nehri (Deneme)
 Sevdalar Çocuk Kalır (Şiir)
 İskambil Evler (Anı-Öykü)
 Seviyorum; öyleyse varım (Sesli Kitap)

Kaynakça

1933 doğumlular
Mersin doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk televizyoncular
Türk köşe yazarları
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
2021 yılında ölenler
Mersin'de ölenler
Kalp yetmezliğinden ölenler
Mersin'de defnedilenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Suna Tanaltay


Doymuşören, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara il merkezine 104 km, Kızılcahamam ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Doymuşören, Kızılcahamam


Friesenegg heißen folgende geographische Objekte:

 Friesenegg (Gemeinde Leonding), Ortschaft der Gemeinde Leonding, Bezirk Linz-Land, Oberösterreich
 Friesenegg (Gemeinde Marbach), Ortschaft der Gemeinde Marbach an der Donau, Bezirk Melk, Niederösterreich
 Friesenegg (Gemeinde Sankt Georgen), Ortsteil der Gemeinde Sankt Georgen am Walde, Bezirk Perg, Oberösterreich

Siehe auch:
 Frieseneck
 Friesenegger

Friesenegg


Proširivanje ili izbušivanje je postupak bušenja svrdlom većeg promjera od promjera već postojeće rupe (provrta). Proširivanja se može obaviti više puta, ali je preporučljivo da promjer svake sljedeće veće rupe bude između 50% do 100% veći od prethodne rupe. Alat koji se pritom koristi je svrdlo, kao i pri bušenju. Glavno gibanje je kontinuirano kružno, a posmično gibanje je pravolinijsko kontinuirano, te se oba gibanja izvode istodobno. Ako se obrada izvodi na bušilici sva gibanja izvodi alat. Proširivanje se koristi kada je potrebno izraditi provrt velikoga promjera gdje je zbog režima obrade nemoguće ostvariti provrt željenog promjera samo s jednim bušenjem. Pri izbušivanju mogu se postići sve tolerancije hrapavosti površine, od grubih pa do finijih.

Proširivač
Proširivač se koristi za proširivanje provrta. Proširivač se sastoji od radnog dijela, vrata i drške. Radni dio se sastoji od reznog dijela i dijela za vođenje. Rezni dio proširivača se sastoji iz jezgre i 3 ili 4 oštrice. Svaka oštrica je nastala presjekom prednje površine i leđne površine. Kut vrha proširivača ima 3 ili 4 utora i vodilice, koje omogućavaju pravilno vođenje proširivača i osiguravaju veću točnost strojne obrade. Proširivači prema obliku provrta koji se obrađuje mogu biti: valjkasti, konusni i kombinirani. Za proširivanje provrta većih promjera koriste se nasadni proširivači i proširivači s pločicom od tvrdog metala.

Proširivači služe za proširenje postojećih provrta, za obradu udubljenih ili izbočenih ležišta na glavinama kotača, zupčanika, remenica i kućišta, za obradu sjedišta za upuštene matice i glavice zakovica, za obradu ventilnih sjedišta, za skidanje oruba izbušenih ili odlitih rupa i slično. S obzirom na ovu raznolikost upotrebe postoji i raznolikost u obliku alata. Konstrukcija alata često predviđa posebno vođenje za postizavanje točne obrade.

Za proširenje rupa služi cilindrični oblik upuštala sa spiralnim utorima. Prednji krajevi zubaca zakošeni su pod 30˚ kako pokazuje slika. Od spiralnog svrdla razlikuje se po većem broju utora i videćih fazeta, što osigurava bolje vođenje i točniju obradu. Manji alati prave se s 3, a veći s 4 zupca. Nagib zavojnice prema osi iznosi općenito od 20 do 30˚, nagib zavojnice većih nasadnih upuštala samo od 12 do 15˚. Zupci se redovito izvode kao desnorezni, a zavojnice kao lijevovojne. Prednji kut zubaca γ je za obradu metalnih materijala 0˚, a stražnji kut α od 5 do 8˚. Brzine rezanja spiralnih upuštala odabiru se redovito niže nego brzine spiralnih svrdala, da se očuva alat od prečesta oštrenja.

Bušenje

Bušenje je način strojne obrade odvajanjem čestica kojim se posebnim alatom (svrdlom) izrađuju valjkaste (cilindrične) rupe u obratku. Alat obavlja glavno rotacijsko gibanje i pravocrtno posmično gibanje (posmak) koje mora biti u smjeru osi vrtnje (rotacije). Bušenje je povezano s predradnjom zabušivanja i naknadnim operacijama proširivanja, upuštanja, razvrtanja i izbušivanja.

Izvori

Obrada metala
Alati

Proširivanje


Merkez Grubu, Amerikan profesyonel basketbol ligi NBA'in Doğu Konferansı'nda bulunan bir gruptur. 5 takımdan oluşur.

Takımlar

Merkez grubunda yer alan eski takımlar
 Atlanta Hawks
 Cincinnati Royals
 Houston Rockets
 New Orleans Hornets
 New Orleans Jazz
 Orlando Magic
 San Antonio Spurs
 Toronto Raptors
 Washington Bullets

Merkez Grubu  şampiyonları

 1951: Minneapolis Lakers
 1971: Baltimore Bullets
 1972: Baltimore Bullets
 1973: Baltimore Bullets
 1974: Capital Bullets
 1975: Washington Bullets
 1976: Cleveland Cavaliers
 1977: Houston Rockets
 1978: San Antonio Spurs
 1979: San Antonio Spurs
 1980: Atlanta Hawks
 1981: Milwaukee Bucks
 1982: Milwaukee Bucks
 1983: Milwaukee Bucks
 1984: Milwaukee Bucks
 1985: Milwaukee Bucks
 1986: Milwaukee Bucks
 1987: Atlanta Hawks
 1988: Detroit Pistons
 1989: Detroit Pistons
 1990: Detroit Pistons
 1991: Chicago Bulls
 1992: Chicago Bulls
 1993: Chicago Bulls
 1994: Atlanta Hawks
 1995: Indiana Pacers
 1996: Chicago Bulls
 1997: Chicago Bulls
 1998: Chicago Bulls
 1999: Indiana Pacers
 2000: Indiana Pacers
 2001: Milwaukee Bucks
 2002: Detroit Pistons
 2003: Detroit Pistons
 2004: Indiana Pacers
 2005: Detroit Pistons
 2006: Detroit Pistons
 2007: Detroit Pistons
 2008: Detroit Pistons
 2009: Cleveland Cavaliers
 2010: Cleveland Cavaliers
 2011: Chicago Bulls
 2012: Chicago Bulls
 2013: Indiana Pacers
 2014: Indiana Pacers
 2015: Cleveland Cavaliers
 2016: Cleveland Cavaliers
 2017: Cleveland Cavaliers
 2018: Cleveland Cavaliers
 2019: Milwaukee Bucks
 2020: Milwaukee Bucks
 2021: Milwaukee Bucks
 2022: Milwaukee Bucks
 2023: Milwaukee Bucks

Merkez Grubunu En Fazla Birinci Bitiren Takımlar

NBA grupları
Doğu Amerika Birleşik Devletleri'nde spor

Merkez Grubu (NBA)


Agrilus delphius é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

delphius

Agrilus delphius