El sistema de los Patagónides, sierras de los Patagónides o simplemente Patagónides, es un conjunto montañoso de la Patagonia argentina, que se eleva como sierras aisladas por encima de las mesetas, extendiéndose esta alineación orográfica de manera casi paralela a la cordillera de los Andes, desde el extremo sur de la provincia de Mendoza hasta el lago Musters, en Chubut, en la zona centro-sur del territorio provincial, recorriendo alrededor de más de 1000 km. Se originaron por plegamientos durante la era Mesozoica.

Denominación

El concepto de «Patagónides» fue creado por el doctor en geología Juan Keidel, definiéndolo en él a esta fase de movimientos supracretácicos, así como describiera antes el concepto de «Gondwánides» para los movimientos hercínicos cordilleranos.

Suele ser llamado «sistema de Patagónides», «sistema de las Patagónides», «sistema de los Patagónides», «sierras de los Patagónides», o simplemente «Patagónides». Han quedado en desuso antiguas denominaciones, por ejemplo: «Circumpatagónides», «montañas de plegamiento Circumpatagónico», y «sierras Centrales Patagónicas».

Origen

Durante el ciclo patagonídico, en su etapa del Cretácico medio, la región austral y norte de la Patagonia, así como el archipiélago de Tierra del Fuego, sufrieron importantes eventos de deformaciones. El plegamiento de los Patagónides se levantó a fines de la era Secundaria, junto con una intensa actividad volcánica. Fue formado en un geosinclinal de dimensiones limitadas, siendo un movimiento precursor del más notorio plegamiento andino del Terciario. La orogénica hurónica fracturó las rocas precámbricas preexistentes: granitos, granodioritas, anfibolitas, las que posteriormente sufrieron los efectos de una intensa acción mecánica.

En el Mesozoico de la patagonia la placa Antártica dio lugar a la formación del Macizo Patagónico, que contacta con el Macizo de Brasilia en el Río Colorado. El Macizo Patagónico sufrió intensos movimientos epirogénicos de ascenso y descenso sobre la línea del mar durante esta era. Al ascender la placa de este macizo, se produce una regresión marina que deposita sedimentos de origen continental. Los materiales provenientes de la erosión de los relieves formados en el Oeste, junto con sedimentos de origen marino, rellenaron al geosinclinal ubicado en algunos sectores de la Patagonia, a las que hoy conocemos como «Cuencas», en las que se formaron yacimientos de hidrocarburos (petróleo y gas). Estas Cuencas se formaron a partir de restos fósiles vegetales y animales, ya que en esta Era el clima cálido y húmedo favoreció el desarrollo de abundante vegetación (extensos bosques) y el dominio de grandes reptiles. También se registró una intensa actividad volcánica, como muestras de ella aún se observan grandes sectores cubiertos por lava (Nesocratones).

Distribución

Todo este sistema forma una larga lonja de un ancho de unos 60 a 70 km. Su extremo norte se desprende de la cordillera de los Andes a la latitud 36° 50'S, al norte de la confluencia de los ríos Grande y Barranca en el extremo sur de Mendoza (según otros autores es en el neuquino río Agrio), recorriendo luego todo el oeste del Neuquén, de Río Negro, y de Chubut, hasta la zona centro-sur del territorio provincial en la latitud 45° 30'S, en el lago Musters, destacándose en su extremo sur el cerro San Bernardo, en inmediaciones de la localidad de Sarmiento. Tiene su límite austral en el codo del Río Senguer, presentándose algunas alturas menores ya en el medio de las mesetas patagónicas, formando con ellas casi una unidad paisajística, con su intrincada mezcla de terrazas, sierras, cañadones, mesetas, valles, depresiones, bajos, salinas, lagunas, etc.

Geomorfología

Desde un punto de vista geomorfológico, forma parte del conjunto de unidades morfoestructurales del sector sur de la Argentina, junto con la cordillera Principal, la cordillera Patagónica y la Patagonia extraandina.

De norte a sur, limita al oeste con los sistemas orográficos de la cordillera Principal, la cordillera Patagónica, y la Precordillera o Antecordillera. Al este, en su parte central, lo hace con el sistema de Somuncurá.

Sus bordes, en especial en el tramo neuquino, lo conforman altos volcanes que se proyectan a las mesetas adyacentes mediante extensos mantos basálticos. Por su lado oeste, estos cordones están separados de la cordillera de los Andes por la gran depresión subandina por la cual corren los tramos superiores de varios ríos cordilleranos: Neuquén, Agrio, Aluminé, Chico, Chubut, Tecka, Languiñeo, Genoa, Senguer, etc. El límite por el este lo demarcan las altas mesetas que dan comienzo a la patagonia típica, en un sentido fisiográfico más estricto.

El conjunto se divide en dos grandes secciones a causa de la interposición de una penillanura de unos 1200 , formada por rocas cristalinas precámbricas y masas intrusivas Paleozoicas en el sur de Neuquén, en el arco que forma el río Limay con su afluente el río Collón-Curá. Dicha penillanura culmina en la sierra de la Angostura. También se prolonga del lado de Río Negro, con formas abruptas, en especial entre Comallo y Mencué.

De Oeste a Este, tras el plegamiento andino, se encuentran grabens y horsts, mientras que los lagos glaciares están embalsados por lomadas de origen morrénico (drumlins) que parcialmente también forman el borde del sistema orográfico de los Patagónides.

Relieve

En parte se encuentran cubiertas por sedimentos posteriores al Cretácico, siendo las sierras los afloramientos del sistema. Se caracterizan por ser cordones de mediana altura que apenas superan los 1800  Suelen tener la forma de arcos con concavidades orientadas hacia el este. Sus laderas orientales son más secas y suaves que las occidentales. Forman elevaciones bajas y de bordes redondeados, pulidos, gastados a causa de la intensa erosión a la que fueron sometidas. Las sierras en su sector más austral son de proporciones aún más modestas, apenas asoman unos 330 m sobre el nivel de las mesetas circundantes, en su altura media. En donde aparecen rocas resistentes, la erosión ha labrado cerros de cuestas abruptas, exhibiendo morros aislados.

Cordones que la componen

En Neuquén

 Arcos del Espinazo del Zorro
 Arcos de Chacaicó
 Arcos de la sierra de la Vaca Muerta
 Sierra del Chachil. Su cumbre principal, el cerro Atravesada tiene una altitud de 1940 ; aunque algunos autores la tratan como perteneciente a la precordillera Neuquina.
  Encadenamiento de Catan-Lil
  Encadenamiento de Cuyín Manzano
  Sierra de la Angostura

En Río Negro

 Encadenamiento Anecón Grande (muy erosionado y de cumbres redondeadas).

En Chubut

 Sierra Nevada
 Sierra Rosada
 Sierra Toquetrén
 Sierra Hualjaina
 Sierra Tepuel
 Sierra Olte
 Sierra Cañadón Grande
 Sierra Cuadrada
 Sierra Aisladores o Telégrafo
 Sierra Buen Pasto
 Sierra Castillo
 Sierra Pastos Blancos
 Sierra San Bernardo
 Sierra Cutancunué. En ella se encuentra el cerro Cutancunué, que con 1885 , es el pico culminante del sistema, aunque otros autores señalan que en Neuquén se encuentran las mayores cumbres del sistema, con crestas rocosas y aristas que superan los 2000  También hay que recordar que el Cerro Anecón Grande en Río Negro llega a una altura de 2023

Clima

El clima puede definirse como estepario con tendencia al régimen mediterráneo, con una estación húmeda invernal, en la que ocasionalmente se producen fuertes nevadas y la mayor parte de las precipitaciones anuales, las que oscilan entre los 200 y 300 mm. La escasa precipitación y su distribución invernal determinan un fuerte déficit hídrico estival.

Los vientos del oeste, provenientes del anticiclón del Pacífico y cargados de humedad, precipitan copiosamente en la parte occidental de los Andes, pero se desecan con rapidez hacia el este, llegando a los Patagónides, con muy poca humedad.

Suelos

La roca consolidada aflorante ocupa áreas amplias y su relieve escarpado impidió la deposición del loess o ceniza volcánica, siendo común la «roca desnuda» o suelos aridisoles y entisoles muy someros, a menudo cubiertos por rodados de «tipo tehuelches» y basaltos, en donde sólo logran prosperar pastizales naturales y pequeños arbustos.

Flora

Dado el intenso frío y la aridez reinante, incrementada por los constantes vientos del cuadrante oeste, sólo se presenta una escasa vegetación xerófila, de pastos cortos y duros, y pequeños arbustos en forma de cojín.

La vegetación se caracteriza por estepas graminosas. Un arbusto característico de la región es Fabiana imbricata, el cual forma matorrales en el quiebre de pendientes, junto con pastizales de coirón amargo (Stipa speciosa), y coirón dulce (Festuca pallescens). Acompañan a esta formación otros arbustos: espino negro (Discaria articulata), neneo (Mulinum spinosum), charcao (Senecio bracteolatus), y el abrojo (Acaena splendens),

Fitogeográficamente corresponde al «Distrito subandino» de la Provincia fitogeográfica patagónica, el cual forma una franja entre los otros distritos esteparios hacia el este y la Provincia Subantártica hacia el poniente.

Etnología

La región fue asiento de parcialidades de la etnia tehuelche, o aonikenk, en especial estos cordones eran la frontera este de la parcialidad «gennakenk» del llamado «País de las Frutillas» o «Chulilaw», una región delimitada aproximadamente al norte por el lago Nahuel Huapi, al este por las cordilleras bajas de los Patagónides, al oeste por las altas cumbres de los Andes y al sur por el lago Buenos Aires/General Carrera.

Notas y referencias

Patagónides
Montañas de la provincia de Chubut
Montañas de la provincia de Mendoza
Montañas de la provincia de Neuquén
Montañas de la provincia de Río Negro
Patagonia argentina

Patagónides


Opinia publică sau Parizianca (în ) este un film de lung metraj american dramatic de dragoste din 1923 scris, produs și regizat de Charlie Chaplin, un film atipic al acestuia. În rolurile principale joacă actorii Edna Purviance, Clarence Geldart, Carl Miller și Lydia Knott. Este cunoscut și ca A Woman of Paris: A Drama of Fate.

Distribuție
 Edna Purviance – Marie St. Clair
 Clarence Geldart – Marie's Father
 Carl Miller – Jean Millet
 Lydia Knott – Jean's Mother
 Charles K. French – Jean's Father
 Adolphe Menjou – Pierre Revel
 Betty Morrissey – Fifi
 Malvina Polo – Paulette
 Henry Bergman (nemenționat) – Head Waiter
 Charles Chaplin (nemenționat) – Porter

Note

Legături externe

 Lantern slide, lobby card, and stills at silenthollywood.com

Vezi și
Listă de filme de comedie din anii 1920
Listă de filme americane din 1923

Filme din 1923
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme americane
Filme alb-negru
Filme United Artists
Filme dramatice
Filme de dragoste
Filme mute

Pariziana


An Systeloglossum ecuadorense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler och Norris Hagan Williams. An Systeloglossum ecuadorense in nahilalakip ha genus nga Systeloglossum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Systeloglossum

Systeloglossum ecuadorense


Hot zone may refer to:

 The Hot Zone, a 1994 non-fiction book by Richard Preston
 Hot zone (environment), a location that is considered to be dangerous

Television
 HOT Zone, an Israeli TC channel on the Hot cable service
 Combat Hospital, aka The Hot Zone, a 2011 Canadian TV series
 The Hot Zone (American TV series), 2019 TV series based on the Richard Preston book
 "Hot Zone" (Stargate Atlantis), a season 1 episode of the TV series Stargate Atlantis

Other uses
 Hot Zone, an alternative name for the Transformers character "Hot Spot"
 Hot-zone, a wireless wide area network offering internet access

See also

 War zone (disambiguation)
 Hot (disambiguation)
 Zone (disambiguation)

Hot zone


SimBin Studios era un desarrollador y distribuidor sueco fundado el 2003 que desarrollaba simuladores de carreras para Windows y para la actual generación de consolas. La compañía empezó como un equipo de modders para el juego F1 2002 de Image Space Incorporated lanzando un mod basado en la temporada 2002 de FIA GT, esencialmente el antecesor del primer juego comercial.

La compañía ha lanzado GTR - FIA GT Racing Game, GT Legends, una secuela de GTR llamada GTR - FIA GT Racing Game 2, todas publicadas por 10tacle como también RACE - The Official WTCC Game publicado por Eidos Interactive y RACE 07 - The Official WTCC Game el cual fue el primer juego de Simbin en incluir autos formula. RACE 07 tuvo dos expansiones pack lanzadas  GTR Evolution y STCC - The Game. Una versión para Xbox 360 de GTR estuvo en producción e iba ser lanzado por THQ. Sin embargo, el desarrollo fue cancelado.

El 2009, el núcleo del equipo de Simbin Blimey! Games fue adquirido por Slightly Mad Studios. Slightly Mad Studios ha lanzado Need for Speed: Shift y Shift 2: Unleashed, pasando su experiencia de los desarrollos de los juegos GTR. Casi finalizando el año 2014, la compañía cerró por problemas aparentemente económicos y reabrió sus puertas bajo el nombre de Sector3 Studios AB, continuando así con el desarrollo de su última plataforma de simulación llamada Race Room Racing Experience.

Juegos desarrollados

Juegos publicados

Enlaces externos
 Página web oficial Sector3 Studios

Desarrolladoras de videojuegos

SimBin Studios


Ivan Nemer, né le  à Mar del Plata (Argentine), est un joueur international italien d'origine argentine de rugby à XV. Il joue au poste de pilier droit ou gauche avec le Benetton Rugby Trévise en United Rugby Championship.

Biographie

Le , il est sélectionné en équipe d'Italie par Kieran Crowley pour faire partie du groupe de 34 joueurs retenu pour disputer pour les tests internationaux de fin d'année. Il connaît sa première sélection contre la Nouvelle-Zélande le .

Le , il est suspendu par la Fédération italienne jusqu'à la fin de la saison, alors qu'il n'a plus joué depuis le . Cette décision fait suite à une banane pourrie offerte en guise de cadeau de Noël à son coéquipier Chérif Traorè, d'origine guinéenne, une offrande reconnue comme un geste raciste qui a été dénoncé par Traorè. Nemer a renoncé à faire appel de sa suspension.

En , il est sélectionné avec l'Italie dans un groupe de 46 joueurs pour préparer la Coupe du monde 2023.

Statistiques en équipe nationale
Au , Ivan Nemer compte  avec l'équipe d'Italie, dont 3 en tant que titulaire. Il débute en équipe nationale à l'âge de  le  contre la Nouvelle-Zélande.

Références

Liens externes

Joueur international italien de rugby à XV
Joueur argentin de rugby à XV
Pilier (rugby à XV)
Joueur du Benetton Rugby Trévise
Naissance en avril 1998
Naissance à Mar del Plata

Ivan Nemer


Steve Starkey ist ein US-amerikanischer Filmproduzent.

Leben
Starkey begann seine Karriere bei Lucasfilm als Schnittassistent bei Das Imperium schlägt zurück und Die Rückkehr der Jedi-Ritter. Später arbeitete er bei Steven Spielbergs Amblin Entertainment als Produktionsleiter der Fernsehserie Fantastische Geschichten. Seit der Produktion von Falsches Spiel mit Roger Rabbit 1986 arbeitete er viele Jahre mit Robert Zemeckis zusammen, 1998 gründete er zusammen mit Zemeckis und Jack Rapke die Filmproduktionsgesellschaft ImageMovers, die 2006 von Disney aufgekauft wurde. Zu den gemeinsamen Produktionen von Starkey und Zemeckis zählen Forrest Gump, Contact, Cast Away – Verschollen und Der Polarexpress.

1995 gewann Starkey den Oscar, als Forrest Gump als Bester Film ausgezeichnet wurde.

Filmografie (Auswahl)
 1988: Falsches Spiel mit Roger Rabbit (Who Framed Roger Rabbit)
 1989: Zurück in die Zukunft II (Back to the Future Part II)
 1990: Zurück in die Zukunft III (Back to the Future Part III)
 1992: Der Tod steht ihr gut (Death Becomes Her)
 1994: Forrest Gump
 1997: Contact
 2000: Cast Away – Verschollen (Cast Away)
 2004: Der Polarexpress (The Polar Express)
 2006: Monster House
 2007: Die Legende von Beowulf (Beowulf)
 2011: Milo und Mars (Mars Needs Moms)
 2012: Flight
 2015: The Walk
 2016: Allied – Vertraute Fremde (Allied)
 2020: Hexen hexen (The Witches)

Auszeichnungen
 1995: Oscar für Forrest Gump
 1995: BAFTA-Film-Award-Nominierung für Forrest Gump

Weblinks

 Biografie (englisch)

Filmproduzent
Oscarpreisträger
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Steve Starkey


Agathis montana, drvo iz roda kaurijske jele, porodica araukarijevki. Kritično je ugrožena endemska vrsta s otoka Nova Kaledonija.

Za ovu vrstu se mislilo da raste samo na vrhu planini Panié, ali je prisutna na širem području otoka, iznad 1 000 metara visine.

Kod novokaledonskih Kanaka drvo je poznato kao Dayu Biik.

Sinonimi
 Salisburyodendron montana (de Laub.) A.V.Bobrov & Melikyan

Izvori

Araukarijevke
Flora Nove Kaledonije

Agathis montana


Javier Livas Cantú (Monterrey, Nuevo León, 7 de junio de 1946-17 de enero de 2023) fue un abogado y político mexicano que fue miembro del Partido Acción Nacional (PAN).

Hijo del exgobernador de Nuevo León Eduardo Livas Villarreal, Javier Livas es licenciado en derecho y obtuvo la maestría en administración de empresas en el Tec de Monterrey. En los años 70 fue dueño de un pequeño negocio de cine y más adelante trabajó en el Banco Capitalizador y en Bancomer, tras su experiencia en estos ramos se dedicó al derecho ejerciendo como abogado de litigio.

Carrera política
Livas Cantú tuvo sus primeras actividades políticas cuando se afilió al Colegio de Abogados de Monterrey, grupo disidente que pretendía reformar el sistema de administración de justicia. En 1977 como miembro del PRI trabajó en el gobierno municipal de San Pedro Garza García donde colaboró con la reforma administrativa y de reglamentos.
Livas renunció al Partido Revolucionario Institucional (PRI) en 1985 desencantado por varias elecciones fraudulentas bajo el gobierno de Miguel de la Madrid y ese mismo año fue elegido presidente de la Asamblea Democrática de Nuevo León agrupación que propuso reformas a la ley electoral del estado que incluyó mecanismos antifraude muy novedosos en ese entonces. Su papel en dicha organización le valieron una invitación a unirse al Grupo San Ángel y mantuvo su lucha por conseguir elecciones democráticas en todo el país. En 1988 fue por primera vez candidato a una elección popular como candidato independiente a diputado federal, mediante un convenio con el PARM, ese mismo año se negó a ocupar un escaño plurinomial por el PARM como parte de la protesta contra el fraude electoral generalizado.

En 1990 Livas Cantú se afilió al PAN, en donde en 1992 fungio como Presidente del Comité Directivo Municipal del PAN en el municipio de San Pedro, Nuevo León, también dentro del partido perdió dos elecciones internas en 1991 y en 1993, en esta última ocasión compitió por primera vez por ser candidato presidencial siendo derrotado por Diego Fernández de Cevallos. En 1995 fue expulsado del partido debido a una denuncia de Federico Talancón quien lo acusó de contravenir las políticas del partido; a pesar de esto no se mantuvo lejos de la política y continuó su colaboración con miembros de ese partido, apoyó a Vicente Fox Quezada en su exitosa campaña de 2000 siendo miembro de los Amigos de Fox y trabajó con el gobierno municipal de Monterrey formando parte de la comisión de transparencia que llevó a que dicha administración fuese la primera en hacer pública su nómina de regidores en todo México.

Candidatura presidencial de 2012
Javier Livas Cantú no dejó de luchar por su reingreso al PAN y tras dieciséis años expulsado del partido y tras pasar por dos solicitudes y dos litigios ante el TRIFE consiguió ser readmitido en el partido en septiembre de 2011, al poco se inscribió como precandidato presidencial del partido. Para su campaña, la cual ha dicho tendrá que ser relampagueante para conseguir el apoyo de los militantes del partido en el poco tiempo que tiene disponible, busca apoyarse principalmente en los medios cibernéticos y particularmente en las redes sociales.
Javier Livas consiguió las firmas suficientes para inscribirse a la elección interna y anunció que se registrará el 15 de diciembre, último días en que las convocatorias están abiertas.

Muerte
Falleció el día 17 de enero de 2023 a causa de un padecimiento cardiaco.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Nacidos en Monterrey
Abogados de Nuevo León
Políticos de Nuevo León

Javier Livas Cantú


جرف دورينته  هو سلسلة من الصخور على امتداد 4 كيلومترات وبارتفاع يبلغ اقصاه 159 متراً عن مستوى سطح البحر. يمتد الجرف على السفح الجنوبي الغربي من جبال أسنينغ في قضاء شتاينفورت بولاية شمال الراين - وستفاليا الألمانية. تقع معظم منطقة الجرف داخل حدود مدينة إبنبورن فيما يقع جزء صغير في أراضي مدينة تكلنبورغ.

تبرز من بين الصخور المشكلة للجرف عدة صخور لافتة. منها صخرة «كرسي القياصرة الثلاث» في الجنوب الشرقي و«المرأة القرفصاء» في الشمال الغربي. ترتبط ببعض الصخور حكايات واساطير شعبية محلية مثل أسطورة «المرأة القرفصاء» المأساوية التي تحكي رواية أم هربت من أمواج الطوفان نحو الجرف حاملة أطفالها، وبعد أن كادت المياه تغمرهم جميعا، دعت ربها أن ينقذ أطفالها، فتراجعت الأمواج، إلا أن الأم تحجرت بعد أن أنقذ أطفالها.

جغرافيا

يُحدد طول الجرف تقريبًا بممرين طبيعيين: في الشمال عبر ممر إبينبورن والطريق الاتحادي رقم B 219 ومنطقة دورنتي المجاورة التابعة لمدينة إبينبورن. وفي الجنوب عبر وادي بوكِه والطريق الإقليمي K 24 وخط سكة حديد جبال اوسنينغ ومنطقة برُختربك التابعة لمدينة تكلنبورغ.

مراجع

جغرافيا شمال الراين-وستفاليا

جرف دورينته


Die Route nationale 699, kurz N 699 oder RN 699, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Kreuzung mit der noch heute existenten Nationalstraße 21 südwestlich von Limoges und der N137 nördlich von Mirambeau verlief. Ihre Länge betrug 153 Kilometer.

Weblinks

 Route nationale française 699 auf WikiSara ()

699
Straße in Nouvelle-Aquitaine

Route nationale 699


Nom de famille

 Daniel Ligou (1921-2013), historien et universitaire
 Robert Ligou (1921-1983), enseignant et militant

Patronyme français

Ligou


Jesse Levine (* 15. Oktober 1987 in Ottawa, Ontario) ist ein ehemaliger kanadisch-US-amerikanischer Tennisspieler.

Karriere
Levine konnte sieben Turniererfolge auf der Challenger Tour feiern, davon fünf im Einzel und zwei im Doppel. Sämtliche Einzeltitel gewann er auf US-amerikanischem Boden. Auf der World Tour erreichte er in Houston zusammen mit Ryan Sweeting das Finale, sie unterlagen jedoch Bob und Mike Bryan glatt mit 1:6, 2:6. Bei Grand-Slam-Turnieren überstand er mehrfach die erste Runde, in Roland Garros konnte er sich allerdings nie für das Hauptfeld qualifizieren. Seine beste Platzierung in der ATP-Weltrangliste war Position 69 am 1. Oktober 2012.

Nach einer anhalten Ellbogenverletzung beendete er 2014 seine Karriere. Zum Saisonbeginn 2016 war er wenige Monate Trainer von Madison Keys.

Privat
Der in Kanada geborene Jesse Levine zog im Alter von 13 Jahren in die Vereinigten Staaten, für die er bis 2012 auf der ATP World Tour antrat. Seit der Saison 2013 tritt Jesse Levine für sein Geburtsland Kanada an.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Weblinks

Einzelnachweise

Tennisspieler (Vereinigte Staaten)
Tennisspieler (Kanada)
College-Tennis-Spieler
US-Amerikaner
Kanadier
Geboren 1987
Mann

Jesse Levine


Rezonans, fizikte bir sistemin (genellikle doğrusal bir sistemin) bazı frekanslarda diğerlerine nazaran daha büyük genliklerde salınması eğilimidir. Bunlar, o sistemin rezonans (tınlaşım) frekansları olarak adlandırılır. Bu frekanslarda küçük periyodik kuvvetler bile çok büyük genlikler üretebilir.

Sürücü bir kuvvetin enerji takviyesi yapmadığı sönümlü bir salınıcı, mekanik enerjisinin yitip gitmesinden dolayı eninde sonunda durgunluğa varacaktır. Örneğin salıncaktaki bir çocuk, babası arada bir onu hareketin hızıyla aynı yönde ittiği kadar saatlerce sallanıp durabilir. Makinelerdeki ve elektrik devrelerindeki salınımların çoğu zoruna ya da dayatma salınımlardır. Bunlar bir dış kuvvet ya da etki tarafından oluşturulup sürdürülen salınımlardır.

Rezonanslar, sistemin iki ya da daha fazla farklı yükleme biçimleri arasında enerji depolayabildiği ya da transfer edebildiğinde (sarkaç durumunun kinetik ve potansiyel enerjisi gibi) meydana gelir. Ancak döngüler arasında "sönüm" adı verilen bazı kayıplar söz konusudur. Sönüm küçük olduğunda rezonans frekansı yaklaşık olarak sistemin doğal frekansına eşittir. Bazı sistemlerin birden fazla, ayrı rezonans frekansları vardır.

Rezonans olayı mekanik, akustik, elektromanyetik, nükleer manyetik (NMR ), elektron spin (ESR) ve kuantum dalga fonksiyonu rezonansları gibi bütün titreşim tipleri ya da dalgalarda oluşur. Rezonant (yani "tınlayan") sistemler titreşim üretmek (örn. Müzik aletleri) ya da birçok frekansı yapısında bulunduran karmaşık titreşimlerden özel frekansları ayırt etmek için kullanılır.

Rezonans, 1602 yılında sarkaç ve müzik aletleri üzerine araştırmaları sonucunda, Galileo Galilei tarafından keşfedilmiştir.

Ayrıca rezonans mühendislikte teorik olarak; "genliğin sonsuza gitmesi" şeklinde açıklanır. Periyodik bir etkinin altında olan sistemde salınımlar olduğunu biliriz. Salınımlar esnasında sistemin normal durumuna göre yaptığı yer değiştirme miktarına genlik denir. Bu salınımlar eğer sistemin doğal frekansına eşit olursa, sistemin genliği sonsuza dek artma eğilimi gösterir; bu olaya rezonans denir. Genliğin sonsuza gitmesiyle yıkıcı sonuçlar oluşabilir. Örneğin; 1940 yılında ABD'nin Washington eyaletinde yapılmış olan Tacoma Asma Köprüsü'nün ulaşıma açıldıktan birkaç ay sonra rüzgarın etkisiyle yıkılması rezonansın varlığını işaret eder.

Kaynakça

Dalgalar
Elektronik terimleri

Rezonans (fizik)


O Governo da República de Moçambique é o Conselho de Ministros, constituído pelo seu chefe, o Presidente da República, pelo Primeiro-Ministro e pelos Ministros e Vice-Ministros. A sua função é assegurar a administração do Estado, realizando a política interna e externa do país, e responde perante o Presidente da República e Assembleia da República.
Política de Moçambique
Governo de Moçambique

Governo de Moçambique


Louise af Savoyen (11. september 1476 – 22. september 1531) var en fransk adelskvinde, der var regerende hertuginde af Auvergne og Bourbon, Hertuginde af Nemours og moder til Kong Frans 1. af Frankrig.

Louise var datter af Hertug Filip 2. af Savoyen og blev som 12-årig gift med Grev Karl af Angoulême, et medlem af den franske kongefamilie. Hun var politisk aktiv og fungerede som regent i Frankrig i 1515, 1525-1526 og i 1529.

Eksterne henvisninger

Regenter
Huset Savoyen
Hertuger fra Frankrig

Louise af Savoyen


Çürükçül ya da saprotrof organizmalar gıdalarını cansız maddelerden elde eder, genelde ölmüş veya çürümekte olan bitki ve hayvanların içerdiği organik bileşikleri kullanır. Saprotroflar kendi gıdalarını yapamadıkları için bir tip heterotrof sayılırlar. Aralarında mantarların çoğu (kalanlar parazit, kommensal veya mutualistik simbiont gruplarındadır), bakteriler ve protozoalar bulunur. Bazı hayvanlar (örneğin gübre böcekleri ve leş akbabaları) ve fotosentez yapmayan bazı ender bitkilere de saprotrof olarak değinilebilir ama bunlara daha sık olarak saprofaj terimi kullanılır.

Eski bir terim olan saprofit artık geçersiz sayılmaktadır, çünkü -fit eki "bitki" demektir. Oysa embriyolu bitkiler arasında gerçek anlamda saprotrof canlılar yoktur, mantar ve bakteriler ise artık Bitkiler Alemi'nde yer almamaktadır. Fotosentez yapmayan orkideler ve monotroplar gibi, bir zamanlar saprofit sayılan bitkilerin artık başka bitkilerin parazitleri olduğu gösterilmiştir.  Bu bitkiler için "miko-heterotrof" terimi kullanılır, çünkü parazit bitkiyi konak bitkiye köklerinden mikoriza (mycorrhiza) mantarlar ile bağlıdırlar.

Ekmek, peynir ve bunun gibi besin maddeleri üzerinde küf yaparak gelişen Penicillium ve Aspergillus saprofit mantarlardandır. Bunlar hayatlarını sürdürmek için hayvan ve bitki ölüleri ya da canlıların boşaltım maddelerinden yararlanırlar. Vücutlarında enzimler meydana getirerek üzerinde yaşadıkları bileşikleri hücrelerine alabilecekleri ufak moleküllere çevirirler veya bu çevirmelerden meydana gelen enerjiyi kullanırlar. Bu canlılar devamlı olarak ölü organizmaları kokuşturular ve ayrıştırırlar.

Bazı saprotrof organizmalar atık su tesislerinde ve çöplüklerde yaşayarak organik maddeleri çürüterek bunların yeşil bitkilerce kullanılabilir hale gelmesine yararlar.

Dış bağlantılar
 Hershey DR. 1999. Myco-heterophytes and parasitic plants in food chains. American Biology Teacher 61:575-578.
 Leake JR. 2005. Plants parasitic on fungi: unearthing the fungi in myco-heterotrophs and debunking the 'saprophytic' plant myth. Mycologist 19:113-122.
 Werner PG. 2006. Myco-heterotrophs: Hacking the mycorrhizal network. Mycena News 57:1,8. Available from: https://web.archive.org/web/20090326181533/http://www.mssf.org/mnews/0603mn.pdf (PDF)

Orman ekolojisi
Habitat
Sürdürülebilir tarım
Ormancılık ve çevre
Beslenme
Mantarlar
Botanik
Mikrobiyoloji
Zooloji

Saprotrof


Glenea langana é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por Maurice Pic em 1903.  É encontrado em Laos, China (Guangxi, Yunnan), Tailândia e Vietname.

Referências

Borneo catalog 2005

langana
Coleópteros descritos em 1903

Glenea langana


Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı (), Harry Potter serisinin aynı adlı beşinci kitabından uyarlanan, 2007 yapımı, fantastik macera filmi. Yönetmenliğini David Yates'in, senaristliğini Michael Goldenberg'in üstlendiği filmin oyuncu kadrosu Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Emma Watson, Bonnie Wright, Matthew Lewis, Helena Bonham Carter, Robbie Coltrane, Warwick Davis, Ralph Fiennes, Michael Gambon, Brendan Gleeson, Richard Griffiths, Jason Isaacs, Gary Oldman, Alan Rickman, Fiona Shaw, Maggie Smith, Imelda Staunton, David Thewlis, Julie Walters ve Emma Thompson'dan oluşmaktadır.

İlk dört filmin senaristi olan Steve Kloves bu filmin senaryosunu yazmamıştır. Filmin yapımcı şirketi Warner Bros.'dur ve Birleşik Krallık'ta 11 Mayıs 2007'de gösterime girmiştir. Filmin çekimi, montajı, düzenlenmesi gibi işlemler Ağustos 2006'da başlamış ve aynı yılın Ekim ayının başlarında tamamlanmıştır.

J. K. Rowling şahsi internet sitesinde 19 Ekim 2006 tarihinde yaptığı bir açıklamada filmin kendisine gönderilen 20 dakikalık bir özetini izlediğini ve bunu çok etkileyici bulduğunu ayrıca bu filmin serinin en iyisi olduğunu söylemiştir. Diğer eleştirmenlerin aksine Rowling kitabının adaptasyonlarını beğendiğini belirtmektedir.

Konusu

Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu'nda beşinci yılını bekleyen Harry Potter, Dursley ailesiyle geçirdiği yaz tatili boyunca ne sınıf arkadaşlarından ne de en yakın dostları Ron Weasley ve Hermione Granger'dan tek bir mektup almıştır. Bu yüzden Harry için yaz uzun ve yalnız geçmiştir.

Yaz tatili için teyzesi ve eniştesi ile birlikte kalırken ruh emicilerin saldırısına uğrar. Harry kendisini ve kuzeni Dudley'i koruyabilmek için bir Patronus büyüsü yapar. Bu olaydan hemen sonra Harry, teyzesinin komşusu Arabella Figg'in bir kofti olduğunu ve Dumbledore tarafından onu korumak için görevlendirildiğini öğrenir. Genç Yaşta Büyücülüğün Makul Kısıtlanması Kararnamesi'nden dolayı Sihir Bakanlığı, Harry'yi bir duruşmaya çağırır ve belki de Harry Hogwarts'tan atılacaktır.

Bir gece Dumbledore emriyle aralarında Alastor 'Deli-Göz' Moody, Kingsley Shacklebolt ve Nymphadora Tonks'un da bulunduğu bir grup Seherbaz (Kara büyücü avcıları) Harry'nin kapısına gelip, Dumbledore'un, Sihir Bakanlığı'nda resmi bir temyiz duruşması ayarladığını söyleyerek, genç büyücüyü apar topar, vaftiz babası Sirius'un Grimmauld Meydanı 12 numaradaki evine götürürler. Bu ev aynı zamanda Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın gizli karargâhıdır. Sirius toplantılar için ailesinin evini Zümrüdüanka Yoldaşlığı'na açmıştır. Harry, Moody'nin gösterdiği eski fotoğrafla annesiyle babasının da Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın ilk üyelerinden olduğunu ve şu anki örgüt üyeleri arasında Molly ve Arthur Weasley'nin, Remus Lupin'in, Severus Snape'in ve şaşkınlık ve memnuniyetle karşıladığı vaftiz babası Sirius Black'in de bulunduğunu öğrenir. Harry'nin duruşmadaki tek umudu, genç büyücünün temelli gitmesini istemek için kendince sebepleri olan Sihir Bakanı Cornelius Fudge'ın yönettiği kurmaca mahkemede kendini savunmaktır. Harry, büyük ölçüde Hogwarts'ın emektar müdürü Albus Dumbledore'un müdahalesiyle ve tanık Arabella Figg sayesinde suçsuz bulunarak Fudge'ı çok üzer, ama ilk kez okuluna dönerken kaygılı ve huzursuzdur.

Hogwarts'a dönüşünde, Harry hem şüpheli bakışlar, hem Gelecek Postası'nın Harry'nin soyadını Potter'dan "Plotter"a (entrikacı) çevirerek attığı başlık ve hem de Lord Voldemort'un dönüşüyle ilgili yalan söylediği suçlamasıyla karşılaşır. Kendini yalnız ve dışlanmış hisseden Harry, Ron ve Hermione'nin yardım ve destek önerilerine bile ayak diretir çünkü yaşadıklarını kimsenin anlayamayacağını düşünmektedir, hatta en yakın arkadaşlarının bile...

Hogwarts'ta yeni okul yılının başında öğretmen kadrosuna yeni bir isim eklenmiştir. Dumbledore'un tüm karşı çıkışlarına rağmen sihir bakanı Cornelius Fudge, Dolores Jane Umbridge'ı okula Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersi öğretmeni olarak atar. Dolores Umbridge aynı zamanda bakanlığın casusudur. Hogwarts öğrencileri Dolores Umbridge'in gözlerini diktiği tek hedef değildirler. Öğretmenler de onun utanç verici saldırılarından paylarını alırlar. Kehanet öğretmeni Sybill Trelawney, Büyü öğretmeni Flitwick ve Hagrid Umbridge'in standartlarının altında kalır. Daha sonra Umbridge'e okul kurallarını keyfine bağlı olarak değiştirme yetkisi verilir. Profesör Umbridge, Hogwarts'ta gitgide artan gücünü kullanırken, yeni ve her biri bir öncekinden daha katı kararnameler gelmektedir. Hemen hemen her gün, yeni bildiriler Hogwarts'ın taş duvarlarına asılarak, Umbridge'in düzene aykırı bulduğu ne varsa yasaklamaktadır.

Harry, Ron ve Hermione'nin teşviğiyle bazı öğrencilere Karanlık Sanatlar'a karşı kendilerini korumaları için gerekli büyüleri öğretmeye başlar. Bu öğrenciler Ginny'nin fikriyle kendilerine "Dumbledore'un Ordusu" adını takar. Toplantılarını ev cini Dobby'nin önerdiği İhtiyaç Odasında yapmaya başlarlar. Toplantılara Harry'nin hoşlandığı Cho Chang'de katılır. Noel tatilinde önceki toplatılarından sonra çıkışta Harry'nin hayatındaki ilk öpüşme gerçekleşir.

Hagrid'in derslerinden birinde iskelet kanatlı Testral'leri işlerler. At özellikleri taşısalar da kesinlikle at olmayan bu yaratıklar at ile ejderhanın ilginç bir karışımını andırmaktalar ve sadece ölüme birinci derecede tanıklık etmiş kişiler tarafından görülebilirler. Cedric'in ölümüne tanık olan Harry, kendilerini Hogwarts'a taşıyan faytonları çekenlerin Testral'ler olduğunu ilk kez görür. Küçük bir çocukken, annesinin ölümüne tanık olmuş olan Luna Lovegood da onları görebilmekte ve bu zarif yaratıkları dostları kabul etmektedir. Harry ve Luna dışında herkes için görünmez olsalar da, Testral'ler, Dumbledore'un Ordusu'nun genç büyücülerini cesaretlerini ve cephanelerine yeni kattıkları her büyüyü sınayacak olan ilk savaşlarını yapacakları yere götürmekte yeri doldurulamaz bir görev üstlenmiştirler.

Hagrid okuldan atılmasının yaklaştığını hissederek Harry ve Hermione'ye okula geç gelmesinin sebebi olan üvey kardeşi Grawp'ı gösterir ve kendi gittiğinde kardeşine onların bakmasını söyler. Hagrid Grawp'ı yasak ormanda saklamaktadır.

Harry bir gece korkunç bir kabustan uyanır. Duruşma için Bakanlığa gittiğinde gördüğünü hatırladığı bir kapının ardından Sirius'a saldırıldığını görmüştür. Aslında kabusun onu Bakanlığa çekmek için kullanılan bir tuzak olma ihtimalinin farkındadır ama bu riski göze alacaktır. Sirius artık onun tek ailesidir. Bunun üzerine Harry ve Dumbeldore'nin Ordusu elemanlarından Hermione Granger, Ron Weasley, Ginny Weasley, Neville Longbottom ve Luna Lovegood, Sirius'u kurtarmaya giderler. Sihir Bakanlığı'ndaki Gizem Departmanı'na vardıklarında, altı genç büyücü Kehanet Salonu'na yönelirler. Burası görünüşe göre her biri birer cam küreye konmuş ve sonra da sıra sıra uzanan raflarda dosyalanmış sayısız kehanetle dolu, uçsuz bucaksız bir odadır. Harry, birdenbire Kehanet Salonu'nu daha önce gördüğünü hatırlar, ama numaralandırılmış raflar arasında gezdikleri sırada esas büyük keşfi yapan kişi Neville olur: Cam kürelerden birinin üzerinde Harry Potter yazdığını görür. Kehanetin, kendisi ile Lord Voldemort arasındaki bağlantının anahtarı olduğunu bilmeyen Harry küreyi eline alır. Öğrenciler, Voldemort'un ölüm yiyenleri tarafından Esrar Dairesi'nde kurulan tuzağa düşerler. Zümrüdüanka yoldaşlığı elemanlarının takviyesi zamanında yetişmesine rağmen, Sirius, kuzeni Bellatrix Lestrange tarafından Adavra Kedavra laneti ile öldürülür. Voldemort ortaya çıkar ve Harry'e ölümcül lanetler göndermeyi dener. Fakat Dumbledore da zamanında ortaya çıkar ve Harry'yi korur. Voldemort, Bellatrix Lestrange ile birlikte ortadan kaybolur fakat sihir bakanlığı artık Voldemort'un döndüğüne inanmıştır. Harry ve Dumbledore temize çıkmıştır.

Yapım aşaması

Yapımı
Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın çekimleri 6 Şubat 2006'da başladı ve Aralık 2006'da sona erdi. Filmin yönetmenliğini David Yates yaptı. Filmin yapımcıları ilk aşamada Harry Potter ve Ateş Kadehi'nin de yönetmeni olan Mike Newell'i düşünmüştü. Fakat Newell bu teklifi Love in the time of Cholera filmiyle ilgilendiğinden reddetmek zorunda kaldı. David Yates'in film hakkındaki düşünceleri şöyledir:

Senaryo, önceki dört filmin senaristi olan Steve Kloves tarafından yazılmadı. Nedeni kendisinin o sıralar başka projeler ile ilgileniyor olması olarak açıklandı. Bu yüzden filmin kitaptan sinemaya uyarlamasını Michael Goldberg yaptı. Kloves'un sonraki Harry Potter filmi olan Harry Potter ve Melez Prens adlı filmde geri döneceği açıklanmıştır.

Önceki filmlerin çekildiği setleri tasarlayan Stuart Craig bu filmde de aynı görevi aldı. Filmde yaptığı en önemli tasarım, önceki filmlerde yer almayan Sihir Bakanlığı binasıdır. Binanın 70 metre uzunluğunda olduğu söylenmektedir. Bu da ona tüm Potter filmleri arasında en büyük set olma özelliğini kazandırmaktadır.

İlk üç filmin müziklerini besteleyen John Williams ve dördüncü filmin müziklerini yapan Patrick Doyle'dan sonra bu filmin müzikleri Nicholas Hooper tarafından bestelenmiştir. Hooper bilinen ezgilere bağlı kalıp farklı çeşitlemelerini yaparak filme katkıda bulunmuştur. Örneğin John Williams tarafından bestelenen "Hedwig's Theme" her filmde olduğu gibi bu filmde de yer almaktadır. Filmde yer alan müzik eserleri 2005 yılının Aralık ve 2006 yılının Ocak aylarında Londra Oda Orkestrası tarafından çalındı ve Abbey Müzik Stüdyolarında (Londra) kaydedildi. Bu filmde diğer filmlere kıyasla daha ürkütücü ve korku dolu sahneler olduğundan müziklerde korkutucu temalara ağırlık verildi. Özellikle Dolores Umbridge'in ve Lord Voldemort'un olduğu sahnelerde müzikler konuyu etkili bir biçimde vurgulamaktadır. Seslerde derinliği sağlamak ve müzikleri etkileyici kılmak için geleneksel JaponTaiko savaş davulları kullanılmıştır. Film müziklerinin bulunduğu albüm, filmin gösterime girmesinden 3 gün önce, 10 Mayıs 2007'de çıkacaktır.

Filmde oyucular son savaş sahnesine hazırlanırken asa sallama dersleri almışlardır. Dans koreografi Paul Harris, farklı büyüler için farklı hareketler geliştirmiştir. Temel hareket yelpazesini belirlemenin yanı sıra oyuncularla çalışarak onların bireysel savaş tarzlarını da oluşturmuştur. Hermione Granger'i canlandıran Emma Watson bir röportajında savaş sahneleri için  demiştir.

Filmin editörü Mark Day'dir. Sinematografi ile Slawomir Idziak ilgilenmiştir. Kostüm tasarımcısı Jany Temime, görsel efekt sorumluları John Richarson, Tim Burke ve Nick Dudman'dır. Filmdeki yeni karakterlerden biri olan Hagrid'in kardeşi dev Grawp, Image Metrics şirketi tarafından geliştirilmiş olan bir teknikle filmde yer almıştır. Daha önce David Yates ile birkaç kez çalışmış olan koreograf Paul Harris, filmde asa kullanarak yapılan büyülerin olduğu sahnelerde, karakterlerin yaptığı hareketleri düzenlemesi ve bazı yenilikler yapması amacıyla kadroya dahil edilmiştir.

Filmin bilgisayar oyunu Order of the Phoenix, Electronic Arts şirketi tarafından yapılmıştır. Üretici firma, oyunun piyasaya çıkış tarihinin filmin gösterime girmesinden bir hafta önce olduğunu açıklamıştır.

The Scotsman, filmin bütçesinin 75 milyon İngiliz Sterlini (yaklaşık 200 milyon TL) olduğu açıklamıştır.

Set tasarımları
İlk dört filmin set tasarımlarını yapan Stuart Craig bu filmde de setleri tasarlamıştır. Sihir Bakanlığı'nın 70 metre yükseklikteki giriş salonu seti, şimdiye kadarki Harry Potter serilerindeki en geniş ve en pahalı settir.Burayı kaplamak için her biri tek tek yerleştirilen 30.000 fayans kullanıldı. Öte yandan beyaz perdede, hol, görsel efektler sayesinde, olduğundan daha büyük görünecek. Yapım tasarımcısı Stuart Craig, Bakanlığın büyük holünün dekorunu, "Fudge'ın Sovyet tarzı propaganda posteri" olarak tanımlamaktadır. Harry'nin bakanlıkta çalışan Arthur Weasley ile, Londra'nın merkezindeki bakanlığa girdiği misafir kapısı çok geçerli nedenlerden ötürü sıradan bir telefon kulübesi şeklindedir. Bunu yapım tasırımcısı Craig "Sihir Bakanlığı'nı Muggle'ların bakanlıklarının altına yerleştirmenin eğlenceli olacağını düşündük; bu yüzden, telefon kulübesini Savunma Bakanlığı'nın çok yakınındaki bir kaldırıma kurduk. Dolayısıyla, Muggle'lar bilmese de, İngiliz Savunma Bakanlığı'nın altında Sihir Bakanlığı uzanıyor" diye anlatmıştır.

Harry Potter'ın Sihir Bakanlığı'ndaki duruşma sahnesi, Ateş Kadehi'ndeki Igor Karkaroff'un duruşma sahnesine sadık kalınarak biraz daha geliştirilmiştir.
Grimmauld Meydanı 12 numaralı evdeki üç duvarı kaplayan Black Ailesi'nin soy ağacı için yapımcılar Rowling'den ayrıntıları istediler. Rowling, yapımcılara her bir aile üyesinin adını ve doğum tarihini içeren Black Ailesi soy ağacını faksladı.

Ayrıca seriye yeni eklenen karakter Dolores Umbridge'in ofisi için Stuart Craig ve ekibi ofisi pembenin tonlarında dekore etmiş ve danteller, kadife ve küçük süs eşyaları kullanmışlardır. Mobilyalarda Fransız tarzını tercih etmişlerdir. Ofisteki en belirgin özellik, ofisin duvarlarındaki üzerinde yavru kedi resmi bulunan 200 tabaktır. Bu kedi yavrularının bazıları ise sesli ve hareketlidir.

Harry ve arkadaşları Sihir Bakanlığı'ndaki Esrar Dairesi'ne vardıklarında, D.O. (Dumbledore'un Ordusu)'dan arkadaşları ile aylardır rüyasında görmüş olduğu Kehanet Salonu yönelirler. Burası kitapta anlatılanlara göre her biri birer cam küreye konmuş ve sonra da sıra sıra uzanan raflarda dosyalanmış sayısız kehanetle dolu, uçsuz bucaksız bir odadır. Stuart Craig orijinal planlarının "gerçekten 15.000 cam küre yaptırıp bunları cam raflara yerleştirmek" olduğunu belirtmiştir. Fakat daha sonra rafların kırılması durumunda çekim için rafların yenisini hazırlatmak ve küreleri yerleştirmek haftalar süreceğini fark etmişlerdi. Bu yüzden dolayı tüm sahneler yeşil perde önünde çekilmiştir. Oyuncuların nereye koşacağını göstermek için yere fosforlu yeşil renkte bant yapıştırılmıştır. Böylece Kehanet Salonu, bir Harry Potter filminde tamamen bilgisayarda yaratılmış ilk set olmuştur.

Görsel efektler
Filmde görsel efekt süpervizörlüğünü Tim Burke, özel efektler süpervizörlüğünü John Richardson ve yaratık efektleri süpervizörlüğünü Nick Dudman yaptı. Filmde 1400'ün üzerinde görsel efekt kullanılmıştır. At adamların bulunduğu sahneler çekilirken oyuncular at adamlar yerine sopalara tutturulmuş toplar, karaton maketler ve mavi renkli özel kıyafetler giymiş insanların karşısında rol yapmışlardır. Çünkü filmdeki yaratıklar tamamen bilgisayarda oluşturulmuştur ve dublörlerin yerine yerleştirilmiştir.

Filmin efekt çalışmalarını yapan firmalardan biri olan Double Negative şirketi 250 kişilik kadrosuyla Yasak Orman, Hogwarts, İhtiyaç Odası, Kehanet Salonu, Tül Odası ve filmdeki Patronus büyüsü sahnelerinin çekiminde çalıştılar. Bu çekimler 19 hafta sürmüştür. Tamamı bilgisayar efekti olan Kehanet Odası'nda bulunan küre şeklindeki kehanetler farklı boylarda yapıldı. Oyuncuların yeşil ekran önünde yapılan çekimleri özel bir el kamerasıyla kaydedilmiştir.

Hagrid'in dev üvey biraderi olan Grawp, bu filmde yeni bir karakter olarak belirdi. Karakteri sıfırdan tasarlamak yerine, aktör Tony Maudsley'in hareket ve yüzle ilgili ifadeleri, Grawp'ın hareketlerini yapmak için kullanıldı.

Filmin çekildiği yerler

Büyük Salon, Privet Drive, Grimmauld Meydanı 12 Numara'daki sahneler gibi pek çok iç sahne Leavesden Stüdyoları ve Watford'''da çekildi.

Harry ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyeleri Thames Nehri üzerinde Grimmauld Meydanı 12 Numara'daki Zümrüdüanka Yoldaşlığı karargâhına doğru uçarken arka planda London Eye, Canary Wharf, Big Ben, Buckingham Sarayı ve HMS Belfast görülür.
Platform 9¾ diğer filmlerde olduğu gibi King's Cross Tren İstasyonu'nda çekildi.

İskoçya'da çeşitli mekanlar, dış çekimler için kullanıldı. Film için önemli olan sahnelerde, kitapta geçen "tepesi karlı dağlar ve dar vadiler" için İskoçya'nın Fort William kasabası kullanıldı. Hogwarts Ekspresi'nin geçtiği vadiler için de diğer filmlerdeki gibi Glenfinnan kasabası kullanıldı. İskoçya'daki bazı açık hava çekimleri için Glen Coe, Clachaig Gully ve Glen Etive kasabaları kullanıldı. The Scotsmanda yayınlanan makaleye göre İskoçya'da yapılan çekimler için 2006 yılında yapımcılar 50,000 İngiliz sterlini harcama yapmışlardır.

Filmin süresi yetmediği için bazı sahneler kesildi. Bunlardan ikisi; Surrey kasabasında, Virginia Gölü yanında çekilen Sihir Bakanlığı görevlilerinin Hagrid'in kulübesinin yanında Profesör McGonagall'a Sersemletme Büyüsü ile saldırma sahnesi ile Burnham Beeches'te çekilen Hagrid'in Sihirli Yaratıkların Bakımı dersinde Thestral'leri anlatma sahnesidir.

 Kitap ile film arasındaki farklar
Britanya baskısı 766 sayfa Türkiye baskısı 1114 sayfa olan kitap serinin en uzun kitabıdır. William Melling'in canlandırdığı Nigel karakteri kitapta var olmadığı halde filmde küçük bir rolü var. Aynı şekilde Ryan Nelson'ın canlandırdığı Slightly Creepy Boy karakteri de filmde var. Bunun yanında kitapta var olduğu halde Harry'nin Rita Skeeter ile röportajı, Hızır Otobüsünün Harry ve diğer Weasley çocuklarını Hogwarts'a götürmesi, Dobby'nin olduğu sahneler, Quidditch sahneleri ve Slytherin öğrencilerinin söylediği Kralımızsın Weasley şarkısı filmde yer almıyor. Filmde Cho Chang gammaz biri olarak yansıtılmıştır; oysaki kitapta arkadaşıdır. Hermione, Ron ve Draco'nun öğrenci başkanı seçilmeleri filmde bahsedilmemiştir.

Kitapta olup filmde olmayanlar; Sirius'un kardeşi Regulus Black, Sirius'un verdiği ayna, Sirius Black'in annesinin portresi filmde ayrıntılı olarak geçmese de ev cini Kreacher'ın bir örtü altında onunla konuşmasıyla filmde yer almıştır.

 Dağıtımı
 Pazarlama
Filmin ilk fragmanı 17 Kasım 2006'da yayınlanmıştır. Uluslararası fragmanı 22 Temmuz 2007'de yayınlanmıştır. Electronic Arts şirketinin çıkarmış olduğu film ile aynı isimli oyun filmin çıkışından 2 hafta önce yani 25 Haziran, 2007 piyasaya sürülmüştür. Filmin soundtrack'ı 10 Haziran 2007'de piyasaya çıkmıştır. Warner Bros. filmin 2 Disklik Özel baskısının, Geniş Ekran versiyonun,Tam Ekran versiyonunun, Blu-ray Disk ve HD DVD versiyonlarının ve 5 filmlik kısıtlı miktarda piyasaya çıkacak olan 5 filmlik özel hediye setinin 11 Aralık 2007 tarihinde piyasaya sürüleceğini açıkladı. Filmin DVD'sinin Brezilya'da 14 Kasım 2007, Almanya'da 16 Kasım 2007, Fransa'da Ocak 2008 tarihlerinde piyasaya çıkacağı belirtilmiştir. Ayrıca DVD'nin içinde filmden kesilen sahnelerin de olacağı 1 saatlik özel bir diski barındıracağı belirtilmiştir. Özel diskin içeriği şöyledir:
 Kesilmiş Sahneler (15 dakika)
 Trailing Tonks (19.21 dakika)
 Harry Potter: The Magic of Editing (32 dakika)
 The Hidden Secrets of Harry Potter (44 dakika)
 ROM (6. filmden çekim görüntülerinin de bulundğu zaman çizelgesi)
 The Hogwarts DVD, Harry Potter EA Game ve Lego Batman Game' in tanıtım fragmanları.

Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık'ta ise 12 Kasım'da piyasaya çıkması beklenmektedir.

 Gösterimi

IMAX'e ait 2 boyutu 3 boyuta dönüştürme teknolojisi kullanılarak, filmin final bölümünün yaklaşık 20 dakikalık kısmı 3 boyutlu IMAX formatında sunuldu. Film Kutup Ekspresi filminin ardından, IMAX DMR teknolojisi kullanılarak 3 boyutlu hale dönüştürülen ikinci Hollywood filmi olmuştur. Filmi Amerika çapında 4.285 yerde 9.000 salonda gösterime girdi. Bu hiçbir Warner Bros. filminde olmadığı kadar geniş çaplı bir gösterim olmuştur. Ayrıca, film için Warner Bros. 22.000 adet master kopya basarak dünyanın dört bir yanına gönderdi. Bu şu ana kadarki en yüksek kopya sayısıdır. Film dünya çapında 1350 dijital salonda gösterilerek Warner Bros.'un en yüksek dijital sinema rekorunu da ele geçirmiştir.

Filmin ilk gala ve prömiyerleri 3 ülkede yapılmıştır. Bunlar ilki 28 Haziran 2007'de Japonya'nın başkenti Tokyo'da yapılmıştır. Galaya Harry Potter'ı canlandıran Daniel Radcliffe katılımıştır. Bundan 5 gün sonra 3 Temmuz günü film anavatanında seyircisiyle buluştu. Gala Londra'da Odeon Leicester Square 'de yapıldı. Galada kitabın yazarı J. K. Rowling'de görülmüştür.. Daha sonra filmin Amerika galası 8 Temmuz 2007'de Los Angeles'ta Grauman's Chinese Theatre yapıldı. Galaya katılan filmin üç genç yıldızı Daniel Radcliffe, Rupert Grint ve Emma Watson binlerce seveniyle buluşmuştur.

Türkiye'deki galası 7 Ağustos 2007'de Levent'teki Kanyon Alışveriş Merkezi'nde yapılmıştır. Galaya Cho Chang'i canlandıran Katie Leung ile Fred ve George Weasley'i canlandıran James ve Oliver Phelps de katılmıştır. Galaya özel bir otomobille gelen oyuncular alışveriş merkezinin önüne yerleştirilen kırmızı halının üzerinden geçerek, oyuncuları görmeye gelen hayranlarına imza dağıtmıştır. Film Türkiye'de 10 Ağustos 2007 tarihinde 165 kopyayla 303 sinema salonunda vizyona girmiştir. Bunlardan 235'i dublajlı 66'sı altyazılıdır.

Film serinin en uzun kitabı (1114 sayfa) olmasına rağmen serinin en kısa filmi (138 dakika) olmuştur.

Filmin resmi internet sitesinde de yüksek ses içerdiği ve korkutucu sahneler barındırdığı açıklanmıştır. Film için Amerika Birleşik Devletleri'nde 13 yaş altı için velinin yönlendirmesi gerekir anlamına gelen PG-13 kodu, Birleşik Krallık'ta ise, 12 yaşından küçükler filmi ancak yanlarında bir büyükleri olduğu zaman izleyebilirler anlamına gelen 12A kodu  kullanılmaktadır.

 Oyuncular ve karakterler

 Harry Potter'ı canlandıran Daniel Radcliffe filmin baş karakteri. Büyücülük dünyasındaki 4. senesinde Lord Voldemort'la karşılaşan Harry'yi kendisine inanmayan büyücülük dünyasıyla mücadele etmek zorundadır. Ayrıca kendilerini korumaları için arkadaşlarına düello eğitimi verir.
 Ron Weasley'i canlandıran Rupert Grint Harry'nin en iyi arkadaşlarından biri. Dumbledore'un Ordusu'nun kurulmasında ve Esrar Dairesi'ndeki savaşta Harry'e yardım eder.
 Hermione Granger'i canlandıran Emma Watson Harry'nin en iyi arkadaşlarından biri. Dumbledore'un Ordusu'nun kurulmasında ve Esrar Dairesi'ndeki savaşta Harry'e yardım eder.
 Lord Voldemort'u canlandıran Ralph Fiennes Harry'nin baş düşmanı. Sihir Bakanlığında Dumblodore ile yaptığı düelloda Harry ortada kalmıştır.
 Albus Dumbledore'u canlandıran Michael Gambon Hogwarts okul müdürü. Yıl boyunca Harry'den uzak durmuştur ama filmin sonunda neden uzak durduğunu açıklamıştır.
 Sirius Black'u canlandıran Gary Oldman Harry'nin vaftiz babası. Esrar dairesindeki büyük savaşta Harry'yi sonsuza kadar terk eder.
 Dolores Umbridge'u canlandıran Imelda Staunton' yeni Karanlık Sanatlara Karşı Savunma hocası. Harry'e 5. yılında büyük zorluklar verir.

 Oyuncu seçimi
J. K. Rowling'in roman dizisine dayanan tüm filmlerinde genç büyücü Harry Potter'ı canlandıran Radcliffe, bu filmde de Harry Potter'ı canlandırmıştır. En iyi arkadaşları Ron ve Herminone karakterlerini Rupert Grint ve Emma Watson canlandırmıştır. Britanya'nın önde gelen film dergisi Empire Grint'i ve Harry Potter'daki rol arkadaşları Daniel Radcliffe ve Emma Watson'ı tüm serideki performanslarından ötürü prestijli Olağanüstü Katkı Ödülü'ne layık görmüştür.

1 Nisan 2006'da İngiliz oyuncu Helen McCrory'nin Bellatrix Lestrange rolü için seçildiği duyurulmuştu. Ancak McCrory hamileliği nedeniyle bu rolden çekilmek zorunda kaldı. Onun çekilmesinden sonra 25 Mayıs'ta Helena Bonham Carter'in Bellatrix rolünü canlandıracağı açıklandı.

Luna Lovegood rolü için yapılan seçmelerde, 15.000 kişi arasından Evanna Lynch bu role seçildi. Genç Remus Lupin rolü için Stuart Hastings'in seçildiği söylentileri çıksa da  25 Mayısta James Utechin'in Genç Lupin'i canlandıracağı açıklandı. Remus Lupin'in gençliğini oynamak için seçmelere katılan James Walters ise bu filmde Sirius Black'in genç halini canlandırmak için seçildi.

Black Ailesi'nin ev cini Kreacher rolünü yapımcılar filme almak istemedi. Fakat Rowling'in son filmde bu rolün önemli bir yer tutacağını belirtmesi üzerine bu rol filme eklendi. Filmde bu karakteri Timothy Bateson seslendirdi.

Filmin Türkçe sürümünde Harry Potter'ı Oğuzhan Akalın, Ron Weasley'i Keremcan Köse, Hermione Granger'i Hazal Erdal ve Sirius Black'i Murat Şen seslendirdiler.

 Harry Potter

Harry'nin yaz boyunca en yakın arkadaşlarından kendini kopmuş hissetmiştir çünkü bilmediği bir nedenle Ron ve Herminone koca bir yaz boyunca ona hiç mektup yazmamışlardır; bu hem incitici, hem de, özellikle de bir önceki yılda yaşadığı çalkantılı ve trajik olaylarını düşünülecek olursa, ilginçtir. Duruşmada ve okulda Dumbledore'un ondan uzak durması da Harry'yi şaşırtmıştır. Dumbledore karakterini canlandıran Michael Gambon bu konuda şunları söylemiştir:
 Bakanlığın ve Gelecek Postasının Harry'yi yalancı göstermesi Harry'yi yalnız ve dışlanmış hissetmesine yol açmıştır. En iyi arkadaşları Ron ve Hermione'nin yardım ve destek önerilerine ayak diretir çünkü yaşadıklarını kimsenin anlayamayacağını düşünmektedir. Ron ve Herminone'nin cesaretlenmesiyle okuldaki bazı arkadaşlarına gizli toplantılarla Karanlık Sanatlar'a karşı kendilerini korumaları için gerekli büyüleri öğreterek kendi öz güveni sağlamıştır. Cho Chang ile öpüşerek kitabın yazarı J. K. Rowling karakterin artık büyüdüğünü ortaya koymuştur.
Karakteri canlandıran Daniel Radcliffe filmin sonu için:  demiştir.

 Başarıları

 Yorum ve görüşler
Film hakkındaki incelemeler genel olarak olumludur. Britanya'nın The Telegraph gazetesi film için "En karanlık ve en iyi film" olarak yorumda bulunmuştur. New York Daily News gazetesi filme 4 üzerinden 4 yıldız vererek filmi serinin en iyi filmi ve "Potter bağımlıları yönetmen Yates'in, özen ve saygıyla J. K. Rowling'in geniş evrenini yansıttığına sevinecek" diyerek gazetesine yansıtmıştır. Sunday Mirror filme 5 üzerinden 4 yıldız vererek, filmi "karanlık, lezzetli, zevkli ve mutlaka görülmesi" gereken bir film olarak göstermiştir. Sinema haberleri yayınlayan Empire dergisinin Ağustos baskısında film "serinin en heyacanlı, gerilimli ve aksiyon yüklü filmi" olarak tanıtılmıştır. Müzik kanalı MTV'nin sitesinde yayınlanan bir makalede aralarında Örümcek Adam 3, Fantastik Dörtlü gibi iddialı yapımlarında bulunduğu listede, Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı daha vizyona girmeden izlenmesi gereken bir numaralı film olarak seçilmiştir.
Londra'da yayınlanan Times gazetesi üç ana aktörün kendi karakterlerinin duygularını tam olarak ifade edemediğinden hayal kırıklığı yarattığını ve bu durumunda filmin en zayıf noktası olduğunu ifade etmiştir.

Rolling Stone dergisi üç başlıca aktörün başarısını övmüştür ve özellikle Radcliffe için "Filmin en sevindiren kısımlarından biri Daniel Radcliffe'in Harry rolü ile seyirci karşısında büyümesidir. Sürekli rahatsız eden kabuslar karakteri derinleştirmiştir. Yumuşaklıktan korkunçluğa bütün esaslara dokunmak Daniel için sansasyonel bir performanstır." demiştir. Ayrıca Rolling Stone incelemesinde filmi önceki dört filmden daha iyi olduğunu belirtmiştir.

Milliyet gazetesinin sinema eleştirmeni Alin Taşçıyan film için "Yates'in öyküyü kalabalık olan Harry Potter camiasında ayrıntılara takılmadan olabildiğince yüksek tempolu biçimde anlattığını" söylemektedir. Yeni Şafak gazetesi filmi "serinin en soğuk filmi" olarak gösterip "seriye bir bütün olarak ve daha serinkanlı bakabilenleri çok da kesmeyecek bir bölüm" olarak yorumlamıştır.

 Gişe başarısı
Film gösterime girdiği andan itibaren 2 haftada dünya çapında 558 milyon $ gişe hasılatı elde etti. Yoldaşlık 11 Temmuz çarşamba günü gösterime girdiği 29 ülkede 29,2 milyon dolarlık açılış hasılatıyla uluslararası gişe rekorlarını eline geçirmiştir. Film Hollanda ve Belçika'da sektörün en büyük; Fransa, İtalya ve Brezilya'da ise ikinci en büyük açılış hasılatını elde etti. Ayrıca Warner Bros. Pictures'ın en yüksek geceyarısı hasılatı, en yüksek günlük hasılatı ve bugüne kadarki en yüksek "Harry Potter" açılış hasılatı rekorlarını ele geçirdi.

Filmi Türkiye'de gösterime girdiği ilk gün 80.000 kişi izlemiştir ve serinin Türkiye'deki en yüksek ilk gün açılışını gerçekleştirmiştir. Türkiye'deki beşinci haftasında 620.520 seyirci sayına ulaşmıştır.Yoldaşlık Birleşik Devletler'de 280,8 milyon dolar(£ 140,1 milyon) ve Birleşik Krallık'ta 92,7 milyon dolar (£46,2 milyon) hasılat elde etmiştir. Bu hasılat Birleşik Devletler'de en yüksek üçüncü Potter filmi Birleşik Krallık'ta ise en yüksek hasılat yapan Potter'' filmi olmuştur. Diğer ülkelerde 502,3 milyon dolar (£253,5 milyon) hasılat yapmıştır. Bunlarla birlikte dünyaçapında toplamda $874,8 milyon dolar (£436,6)'dan fazla hasılat elde etmiştir. Ayrıca film vizyona girdiği 54. gününde tüm dünyada 928 milyon Amerikan Doları hasılat elde etmiştir. Bu da filmi şu ana kadarki 2007 yılında tüm dünyada en çok izlenen 2. filmi ve tüm zamanların en çok izlenen filmler listesinde de 10. sıraya taşımıştır. Ayrıca tüm zamanların en çok hasılat yapan filmleri listesinde 6. sıraya yerleşmiştir.

Aday gösterildiği ya da kazandığı ödüller

Film Saturn Ödüllerine 9 dalda aday gösterilmiştir. Bunlar En İyi Yönetmen, En İyi Fantastik Film,En İyi Kostüm, En İyi Makyaj, En İyi Müzik, En İyi Genç Oyuncu (Daniel Radcliffe), En İyi Görsel Efektler, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Imelda Staunton) ve En İyi Senaryo dallarıdır. Film ayrıca 2008 BAFTA Ödülleri'ne En İyi Özel Efekt ve Best Production Design kategorilerinde ödüle aday gösterilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Bilgisayar Oyunu

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı / Box Office Mojo
  Harry Potter 5. Filmin Müzikleri-Soundtrak
  http://www.harrypotter.ws
  Zümrüdüanka Yoldaşlığı Yapım notları
 Türkçe Resmi sitesi

 Film Müzikleri'' Harry Potter Soundtrack

2007 çıkışlı filmler
2000'lerde fantastik macera filmleri
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Zümrüdüanka Yoldaşlığı
Surrey'de çekilmiş filmler
David Yates'in yönettiği filmler
David Heyman'ın yapımcısı olduğu filmler
Warner Bros. filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Birleşik Krallık fantastik macera filmleri
Birleşik Krallık devam filmleri
Konusu Londra'da geçen filmler
2000'lerde devam filmleri
2000'lerde İngilizce filmler

Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı (film)


Robert Le Bidois (* 1897; † 1971) war ein französischer Romanist, Sprachwissenschaftler  und Diplomat.

Leben und Werk

Robert Le Bidois war der Sohn von Georges Le Bidois. Ab den dreißiger Jahren war er Französischlehrer am City College of New York. Dann wechselte er in die französische Botschaft und, nach ihrer Gründung, in die Sprachenabteilung der Vereinten Nationen. Er habilitierte sich mit der Thèse de doctorat L'inversion du sujet dans la prose contemporaine 1900-1950, étudiée plus spécialement dans l'oeuvre de Marcel Proust (Paris 1952). Le Bidois war Mitarbeiter  der sprachpflegerischen Zeitschrift Vie et langage und ab 1958 der sprachpuristischen Zeitschrift Défense de la langue française.

Weitere Werke

(mit Georges Le Bidois) Syntaxe du français moderne. Ses fondements historiques et psychologiques, 2 Bde., Paris 1935–1938; 2. Auflage 1967 (1324 Seiten)
Les Mots trompeurs ou le Délire verbal, Paris 1970 (sprachpuristische Schrift)

Literatur

Peter Lauwers, La description du français entre la tradition grammaticale et la modernité linguistique. Etude historiographique et épistémologique de la grammaire française entre 1907 et 1948. Löwen/Paris/Dudley  2004, S. 79

Weblinks

 http://ctlf.ens-lyon.fr/n_fiche.asp?num=2618

Romanist
Franzose
Geboren 1897
Gestorben 1971
Mann

Robert Le Bidois


Ilja Muromez (Alternativtitel: Der Kampf um das goldene TorI; Originaltitel: , Ilja Muromez) ist ein sowjetischer Märchenfilm von Alexander Ptuschko aus dem Jahr 1956. Er entstand nach Motiven russischer Volkssagen.

Handlung
Die Kiewer Rus im 12. Jahrhundert: Der alte Krieger Swjatogor verstirbt und übergibt sein dreifach gehärtetes Reckenschwert an eine Gruppe wandernder Sänger und Heiler. Sie sollen es einem würdigen Nachfolger bringen. Swjatogor und sein Pferd sterben und werden zu Stein. Das Fürstentum Kiew leidet unterdessen unter den Überfällen der Tugaren unter ihrem Herrscher Kalin Khan. Sie suchen eines Tages auch das Dorf Karatschajewo des Bauern Ilja Muromez heim und entführen seine Frau Wassilissa. Ilja Muromez kann nichts dagegen tun, weil er schon seit seiner Kindheit gelähmte Arme und Beine hat. Die Wanderer erreichen sein verwüstetes Dorf und geben Ilja Muromez vom Saft des Stehaufkrauts zu trinken. Plötzlich ist er geheilt. Mit dem Schwert des Swjatogor bricht er zum Fürstenschloss in Kiew auf, um Fürst Wladimir seine Dienste anzubieten. Auf seiner Reise nimmt er den Räuber Solowei, der mit seinem Pfeifen einen Sturm erzeugen kann, gefangen.

Am Fürstenhof wird er zunächst nicht ernst genommen. Der zwielichtige Mischatytschka, der einst von Kalin Khan verschont wurde und ihm nun als Maulwurf am Fürstenhof zu Dienste ist, gibt vor, den Räuber Solowei besiegt zu haben. Ilja Muromez entlarvt ihn als Lügner und macht ihn sich so zum Feind. Ein Bote des Khan erscheint und verkündet, dass nicht nur Kalin Khan auf dem Weg nach Kiew ist, sondern auch von der Stadt Zinsen für die nächsten zwölf Jahre im Voraus erpressen will. Ilja Muromez tötet den Boten. Er zieht gegen die Tugaren ins Feld und kann seine Frau Wassilissa befreien. Mit ihr zieht er sich zunächst ins Privatleben zurück. Sie wirkt ihm ein Tischleindeckdich. Als er mit dem Tuch von ihr Abschied nimmt, wünscht er sich von ihr, dass sie einem Jungen das Leben schenken möge. Er soll Sokolnitschek heißen und einen Ring erhalten, den Ilja Muromez zum Dank vom Fürsten erhalten hatte.

Fürst Wladimir hat unterdessen eine reichbeladene Karawane auf den Weg geschickt, deren Route jedoch durch Mischatytschka an Kalin Khan verraten wird. Der überfällt die Schiffe und nimmt die darauf reisende Wassilissa erneut gefangen. Ilja Muromez war nicht bei den Schiffen und wird so vom Fürsten für den Verlust der Waren verantwortlich gemacht. Durch Mischatytschkas Einflüsterungen glaubt der Fürst zudem, dass Ilja Muromez seinen Thron besteigen will, und lässt ihn ins Gefängnis werfen. Seine besten Recken und Iljas Freunde, Dobrynja Nikititsch und Aljoscha Popowitsch, verweigern ihm daraufhin den Gehorsam. Wassilissa bringt in Gefangenschaft ihren Sohn Sokolnitschek zur Welt, der von Kindheit an den Ring des Vaters trägt. Sokolnitschek wird jedoch im Alter von zwei Jahren durch Kalin Khan der Mutter entzogen und wächst stattdessen bei ihm auf. Er glaubt, der Khan sei sein Vater, und wird schließlich im Erwachsenenalter zum besten Krieger der Tugaren.

Kalin Khan zieht nun erneut gegen Kiew. Die Stadt soll in drei Tagen eine Unsumme Gold bereitstellen, sonst wird sie von den Tugaren erobert werden. Erst jetzt besinnt sich Fürst Wladimir auf den im Kerker eingesperrten Ilja Muromez. Mischatytschka sollte ihn in der Zeit der Gefangenschaft mit Essen versorgen, hat dies jedoch berechnend nicht getan. Er glaubt, Ilja Muromez sei verhungert, doch hat der mit dem Tischleindeckdich seiner Frau die Jahre überstanden. Der Fürst erkennt, dass Mischatytschka falsch ist, und lässt ihn teeren. Ilja Muromez wiederum tritt nun in den Kampf gegen Kalin Khan und macht ihn mit einem Trick glauben, Kiew habe ihm die gewünschte Summe gezahlt. Dennoch ist der Khan nicht zufrieden. Er lässt seinen besten Einzelkämpfer gegen Ilja Muromez antreten – dessen eigenen Sohn Sokolnitschek. Ilja Muromez erkennt am Ring, dass er seinen eigenen Sohn vor sich hat, und klärt diesen über seine Herkunft auf. Sokolnitschek stellt sich auf die Seite der Kiewer. Heimlich befreit er seine Mutter Wassilissa auf dem Gefängnis. Die Krieger des Fürsten wiederum sind gegen die Tugaren des Khan erfolgreich. Der lässt zuletzt seinen Feuerdrachen "Gorynitsch" auf Kiew los, der jedoch unter anderem von Ilja Muromez und Sokolnitschek besiegt wird. Der Khan wiederum wird als Gefangener nach Kiew gebracht, wo das Volk über ihn richten soll.

Fürst Wladimir will den Bauern Ilja Muromez für seine Verdienste zum Fürstengleichen und Bojaren machen, doch lehnt der die Ehre ab. Sie soll stattdessen seinem Sohn zugutekommen, der in Zukunft in die Dienste des Fürsten treten wird.

Produktion
Ilja Muromez war der erste sowjetische Film, der in Cinemascope entstand. Der Film erlebte am 16. September 1956 seine sowjetische Kinopremiere. In der DDR lief er unter dem Verleihtitel Ilja Muromez am 6. Februar 1959 in den Kinos an und war er erstmals am 19. Februar 1960 auf DFF 1 im Fernsehen zu sehen. Am 11. März 1960 kam der Film unter dem Verleihtitel Der Kampf um das goldene Tor in die bundesdeutschen Kinos. Icestorm veröffentlichte den Film in der Neusynchronisation im Dezember 2005 im Rahmen der Reihe Die schönsten Märchenklassiker der russischen Filmgeschichte auf DVD, die Erstsynchronisation erschien bei EuroVideo.

Synchronisation
Den Dialog der ersten DEFA-Synchronisation schrieb Wito Eichel, die Regie übernahm Helmut Brandis; für die DEFA-Neusynchronisation zeichneten Werner Klünder (Dialog) und Irene Mahlich (Regie) verantwortlich.

Kritik
Für den film-dienst war Der Kampf um das goldene Tor ein "schauprächtiger Film nach einer russischen Heldensage; eine naive Mischung aus Märchen und Monsterschau."

Rezeption
Der Film wurde 1994 in einer Folge der US-amerikanischen Fernsehserie Mystery Science Theater 3000 aufgegriffen. In dieser Serie wurden als besonders schlecht angesehene Filme gezeigt und kommentiert.

Weblinks

 Ilja Muromez auf kino-teatr.ru (russisch)

Einzelnachweise

Filmtitel 1956
Sowjetischer Film
Fantasyfilm

Ilja Muromez (Film)


Voïevodivka (en ) ou Voïevodovka (en ) est un village du Donbass en Ukraine qui se trouve dans l'oblast de Louhansk et fait partie administrativement du conseil municipal de Sievierodonetsk. Il comptait  en 2010.

Géographie
Le village est situé entre les villes de Sievierodonetsk et Roubijné. La petite rivière de Borovaïa, affluent du Donets, coule à côté. Il s'étend sur 3 km.

Histoire

Le village a été fondé en 1707. Il se trouvait au début sur la rive gauche de la Borovaïa près du Donets. L'académicien Hildenstadt qui voyage dans ses régions en 1774 écrit qu' Et il est alors juste sur la rive gauche de la Borovaïa. Selon les historiens locaux, il pourrait y avoir plusieurs raisons au transfert du village. Peut-être que le cours des rivières a changé ou, lassés des inondations constantes, les habitants se sont déplacés vers la rive droite de la rivière, généralement plus raide.

Le village de Slavianoserbia est fondé en 1753 sur la rive droite de la rivière, tandis que le comte Guendrikov reçoit en sa possession des terres sur la rive gauche du Donets. C'est lui qui fait construire autour de 1760 l'église Saint-Michel-Archange. Le village abritait en 1757, environ 80 foyers. En 1757, le général-en-chef Guendrikov achète à Egor Smolianikov deux moulins avec leurs terres autour. Le recensement de 1778 compte 160 hommes et 148 femmes habitant à Voïevodovka.

Il fait partie depuis 1997 du conseil municipal de Sievierodonetsk. Son nom a été ukrainisé en 2014. Le village est gazéifié depuis 2006. Les troupes de la république populaire de Lougansk aidées de militaires russes se seraient emparées du village le 11 mai 2022.

Lieux à visiter
 Monument en l'honneur du tricentenaire de la fondation du village, d'après les dessins de B. Romanov et S. Boïtenko.
 Église Saint-Nicolas de rite orthodoxe (patriarcat de Moscou), construite en 2009.
 Monument aux morts et tombes militaires de soldats soviétiques morts au combat en 1943. La sculpture date de 1953.

Rues
 Кооперативная, de la Coopérative
 Подгорная, du mont
 Полевая, du champ
 Школьная, de l'école
 Жовтневая, Jovtnevaïa
 Новая, nouvelle

Références

Oblast de Louhansk

Voïevodivka


Herrernes højdespring under sommer-OL 2020 i Tokyo bliver holdt på Tokyo Olympic Stadium, som ligger centralt i Heritage zonen, i perioden d. 31. juli - 2. august 2020.

Tidsplan
Alle tider er i japansk tid (UTC+9)

Resultater

Kvalificeringsrunde
Kvalificeringsregel: Kvalificerende højde er på 2,xx (Q) eller de 12 bedste atleter (q) går videre til finalen.

Finale

o Valid forsøg | x Fejlet forsøg | - Passeret forsøg | NR National Rekord | SB Sæson Best | =NR Equal National Record | =SB Equal Season Best

Referencer

Højdespring (herrer)

Atletik under sommer-OL 2020 - højdespring (herrer)


Carina ya da Karina takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Güney gökkürededir. Carina adı Latince'de gemi omurgası anlamına gelir. Bu isim, daha önceki takımyıldız adlandırmalarında bir gemi olarak tasavvur edilen Argo Navis takımyıldızının omurgasını oluşturan parçası olmasından ötürü verilmiştir. Argo Navis takımyıldızındaki yıldızlar günümüzde Karina, Yelken ve Pupa takımyıldızlarına dağılmıştır.

Dikkat çekici nesneler
Gökyüzündeki en parlak ikinci yıldız olan Canopus ve dev Eta Carinae Bulutsusu'nda (NGC 3372) bulunan süper kütleli yıldız η Carinae bu takımyıldızın bölgesinde bulunur.

Samanyolu Karina takımyıldızı bölgesinde uzandığından, bu takımyıldızda birçok açık küme mevcuttur. NGC 2516 ve "Güneyin Pleiades'i" denilen IC 2602 bu takımyıldız bölgesindedir. Karina'daki en dikkat çekici nesne Eta Carinae Bulutsusunda (NGC 3372) bulunan Homunculus Bulutsusu'dur. Homonculus Bulutsusu, Samanyolu'nun en büyük yıldızlarından biri olan ve süpernova haline dönüşmekten pek de uzak olmayan düzensiz değişen yıldız Eta Carinae tarafından uzaya püskürtülmüş bir gezegenimsi bulutsudur. Yaklaşık 150 yıldız barındıran NGC 3532 kümesi ve çıplak gözle görülebilen bir küresel küme olan NGC 2808 de bu takımyıldız bölgesindedir. Epsilon Carinae ve Upsilon Carinae küçük teleskoplarla görülebilen bir çift yıldızdır.

Karina ayrıca, her yıl 21 Ocak'ta en yüksek sayısına ulaşan Eta Carinids göktaşı yağmurunun da gerçekleştiği gökyüzü bölgesini içine alır.

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.

Dış bağlantılar
 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Carina
 Starry Night Photography: Carina
 Eta Carina Nebula by Thomas Willig
 Star Tales – Carina
 Huge gamma-ray blast seen 12.2 billion light-years from Earth

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi'deki Carina (constellation) maddesinin 28 Haziran 2009, 18:37 tarihli sürümü

Carina (takımyıldız)


Paulo de Lisboa o Paulus Olisiponensis fue un obispo católico de Lisboa, en el reino visigodo de Toledo, a finales del .

La única mención existente en la historia acerca de este prelado es su asistencia al III Concilio de Toledo celebrado el año 589 en presencia del rey Recaredo, en cuyas actas firmó por orden de antigüedad en la sede en decimoséptimo lugar antecediendo a otros cuarenta y cinco obispos, lo que hace suponer que fue consagrado varios años antes, hacia el 580.

Referencias

Obispos de Lisboa
Obispos del siglo VI

Paulo de Olisipo


Biblioteca Națională a Ucrainei () este principala bibliotecă universitară și principalul centru științific din Ucraina, fiind una din cele mai mari biblioteci din lume. Este situată în capitala țării - Kiev. Biblioteca conține aproximativ 15 milioane de articole, având cea mai completă colecție de arhive despre oamenii de știință și personalități culturale notabile din Ucraina. Printre colecții se numără cele ale președinților Ucrainei, copii de arhivă ale documentelor ucrainene  tipărite începând cu 1917 și arhivele Academiei Naționale de Științe a Ucrainei.

Istoric
Biblioteca Națională a Ucrainei a fost înființată la 2 august 1918 de către hatmanul Pavlo Skoropadskyi. La 23 august 1918 a fost înființat Comitetul provizoriu privind crearea Bibliotecii Naționale, condus de Vladimir Vernadsky (Volodymyr Vernadsky).

În august 1941, biblioteca a fost evacuată în Ufa, capitala Bashkortostanului, unde a fost găzduită în Institutul Pedagogic de Stat. În mai 1944, biblioteca a revenit la Kiev. Clădirea actuală a fost construită între 1975 și 1989. Are 27 etaje și o suprafață de 35700 m². Acoperișul său ajunge la 76,7 m.

Patrimoniu
Colecția Bibliotecii Naționale Vernadsky din Ucraina conține mai mult de 15 milioane de articole.

Ca bibliotecă depozitară, aceasta realizează anual o achiziție sistematică. În fiecare an primește 160.000-180.000 de documente (cărți, reviste, ziare, etc.). Expozițiile includ toate publicațiile ucrainene și copii ale tuturor tezelor de doctorat. Biblioteca este implicată într-un schimb de materiale cu peste 1.500 de instituții de cercetare și biblioteci din 80 de țări. Ca bibliotecă depozitară din 1964, ea primește toate publicațiile de limbă engleză și rusă de la  Organizația Națiunilor Unite și instituțiile sale speciale.

Fondurile Bibliotecii Naționale din Vernadský includ colecții mari de manuscrise vechi. Papirus 7 este una dintre cele mai vechi și rare cărți tipărite. Biblioteca cuprinde cea mai completă colecție de scrieri în slavonă a Bisericii Vechi, inclusiv Evangheliile Peresopnytsia, unul dintre cele mai complicate manuscrise orientale slavice.

Biblioteca Națională din Ucraina este cel mai important depozit mondial al muzicii populare evreiești înregistrate pe cilindri de fonograf. Colecția lor de folclor muzical evreiesc (1912-1947)] a fost înscrisă în patrimoniul UNESCO în 2005.

În colecțiile sale sunt incluse versiunea lui Ivan Kotliarevsky a Eneidei, prima operă literară scrisă în ucrainiana vulgară, și Evanghelia de la Orsha, una dintre cele mai vechi cărți scrisă cu caractere chirilice.

Referințe și note

Bibliografie

Legături externe
 Vernadsky National Library of Ukraine – eCatalog

Vezi și

Istoria Ucrainei
Fondări în 1917
Ucraina

Biblioteca Națională a Ucrainei


An Cyclopogon polyaden in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vell., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni F.S.Rocha och Waechter. An Cyclopogon polyaden in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyclopogon

Cyclopogon polyaden


Tales of the Crown trinaesti je studijski album njemačkog heavy metal-gitarista Axela Rudija Pella. Diskografska kuća Steamhammer objavila ga je 24. listopada 2008.

Popis pjesama

Osoblje

 Axel Rudi Pell

 Johnny Gioeli – vokal
 Axel Rudi Pell – gitara, bas-gitara
 Ferdy Doernberg – klavijature
 Volker Krawczak – bas-gitara (na pjesmima 1. – 5., 7. – 10.)
 Mike Terrana – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Charlie Bauerfeind – produkcija, inženjer zvuka, miks
 Ulf Horbelt – mastering
 Kai Hoffmann – fotografije, dizajn
 Felipe Machado Franco – naslovnica

Izvori

Albumi iz 2008.
Albumi Axela Rudija Pella

Tales of the Crown


Gnaeus Pompeius Magnus (* kurz vor 26 n. Chr.; † Ende 46 oder Anfang 47 n. Chr.) war ein Schwiegersohn des römischen Kaisers Claudius und kam bei seinem wohl auf Betreiben von Claudius' Gattin Valeria Messalina erfolgten Sturz zusammen mit seinen Eltern ums Leben.

Leben

Gnaeus Pompeius Magnus war ein Sohn des Konsuls von 27 n. Chr., Marcus Licinius Crassus Frugi, und dessen Gattin Scribonia. Er war wahrscheinlich der älteste Sohn seiner Eltern und hatte mehrere Geschwister, u. a. den nach seinem Vater benannten späteren Konsul von 64, Marcus Licinius Crassus Frugi, sowie Licinius Crassus Scribonianus und Lucius Calpurnius Piso Frugi Licinianus. Seinen Namen erhielt Pompeius Magnus nach dem berühmten gleichnamigen Triumvirn, auf den sich seine Mutter Scribonia zurückführte, wie überhaupt sein Vater die Angewohnheit hatte, in den Namen seiner Kinder deren gesamte fürstliche Ahnentafel augenfällig zu präsentieren.

Aufgrund seines Namens, der als gefährliches Programm verstanden werden konnte, wäre Pompeius Magnus beinahe auf Caligulas Befehl getötet worden, doch rettete ihn seine Jugend vor dem Verderben: der Kaiser begnügte sich damit, dass der Knabe sein Cognomen Magnus (= "der Große") nicht mehr führen durfte. Unter Caligulas Nachfolger Claudius hingegen erfuhr Pompeius Magnus ebenso wie seine Eltern eine große Förderung. Er durfte seinen Beinamen wieder tragen und wurde bereits im ersten Regierungsjahr des neuen Kaisers (41 n. Chr.) mit dessen Tochter Antonia verheiratet. Ferner räumte Claudius ihm das Vorrecht kaiserlicher Prinzen ein, sich fünf Jahre vor dem gesetzlich vorgeschriebenen Alter um die Staatsämter bewerben zu dürfen. Nach dem erfolgreichen Feldzug gegen Britannien (43 n. Chr.), an dem Pompeius' Vater Crassus Frugi als comes Augusti teilgenommen hatte, schickte der Kaiser seine beiden Schwiegersöhne Pompeius Magnus und Lucius Iunius Silanus, der mit Claudius' Tochter Octavia verlobt war, zur Überbringung der Siegesnachricht nach Rom voraus. Pompeius Magnus wurde nun Quästor des Claudius, Pontifex sowie frater Arvalis und vertrat 45 n. Chr. mit Iunius Silanus den Kaiser bei einem Congiarium.

Wurden Pompeius Magnus und seine Familie also von Claudius bislang mit Ehren und Privilegien überhäuft, so kam es Ende 46 oder Anfang 47 n. Chr. zu ihrem plötzlichen Sturz. Die genaueren Einzelheiten dieses Ereignisses sind unbekannt, da jenes Buch von Tacitus' Annalen, in dem es dargestellt war, verloren ist. Laut einer weniger wahrscheinlichen Version erfolgte der Sturz angeblich deshalb, weil Pompeius Magnus homosexuell veranlagt gewesen und mit einem anderen Jüngling im Bett überrascht worden sei. Vielmehr dürfte die Kaiserin Valeria Messalina die Urheberin von Pompeius' Untergang gewesen sein, da sie ihn als gefährlichen Rivalen für die Nachfolge ihres eigenen Sohnes Britannicus betrachtete. Auf welche Weise Pompeius Magnus ums Leben gebracht wurde, ist nicht bekannt, ebenso wenig die Todesumstände seiner Eltern, die damals ebenfalls starben. Er wurde im Familiengrab eines Zweigs der Licinier an der Porta Salaria beigesetzt.

Literatur

 Werner Eck: Die iulisch-claudische Familie. In: Hildegard Temporini-Gräfin Vitzthum (Hrsg.): Die Kaiserinnen Roms. Von Livia bis Theodora. München 2002, ISBN 3-406-49513-3, S. 126f.

Anmerkungen

Römer
Licinier
Geboren im 1. Jahrhundert
Gestorben im 1. Jahrhundert
Mann

Gnaeus Pompeius Magnus (Schwiegersohn des Claudius)


Klorofil (Yunanca [χλωρός] chlorós : yeşil ve φύλλον phýllon : yaprak), çeşitli dalga boylarındaki ışıkları emerek bitkide fotosentez (özümleme) olayının meydana gelmesine sebep olan, yeşil renkli bir biyolojik pigment (renk verici madde).

Klorofiller fotosentez olayında, karbondioksidin şekerlere ve diğer bitki maddelerine redüksiyomunda kullanılan ışık enerjisini emmektir (absorblamaktır).

Yapısı
Klorofil molekülü merkezde bulunan bir Mg atomu çevresinde yer alan 4 tane pirol halkasından oluşan bir yapıdır. Bu tetra pirol yapısına Mg porfirin adı verilir. Pirol halkalarından birine yani molekülün 7. C atomuna uzun ve düz zincirli bir alkol olan fitol bağlıdır.

Çeşitleri
Bitkilerde bulunan klorofil, beş çeşit olup, bunlar a,b,c,d ve f şeklinde adlandırılır. Bunların molekülleri birbirine çok benzer. Damarlı yeşil bitkilerde klorofil a ve b 1/3 oranında bulunur. Diğer klorofiller bu bitkilerde bulunsa bile çok az veya eser miktardadır. Klorofil bitkilerde kloroplast adı verilen organellerin içinde bulunur.

Klorofil a ve b molekülleri arasındaki fark, 2. pirol halkasının 3. karbon atomuna bağlanmış olan gruplardan kaynaklanır. Klorofil a'nın 3. karbonuna metil (CH3) grubu bağlanmışken, klorofil b'nin 3. karbonuna aldehit grubu (CHO) bağlanmıştır. Bu farklılığa bağlı olarak bu moleküller çözünürlük ve ışığı absorbe etme yönünden birbirlerinden ayrılırlar. Örneğin klorofil a petrol eterinde, klorofil b ise metil alkolde çözünür. Klorofil a, dalga boyu 662 milimikron, klorofil b ise dalga boyu 654 milimikron olan ışığı absorblarlar. Klorofil a'nın formülü C55H72O5N4Mg olup dört tane pirol halkasına sahiptir. Ortada, Mg pirol halkasındaki azotlar ile çekirdek teşkil etmiştir. Pirol halkaları birbirlerine karbon köprüleriyle bağlanmışlardır. Böylece büyük bir halka meydana gelmiştir. Klorofil b'nin molekülünün kapalı formülü C55H70O6N4Mg'dir. Açık formülü klorofil a'dan biraz farklıdır.

Klorofil a, bakteriler hariç bütün yeşil bitkilerde, klorofil b, yüksek bitkilerde ve yeşil yosunlarda bulunur. Klorofil d kırmızı yosunlarda, klorofil c kahverengi yosunlarda, diatomlarda ve öglena gibi bir hücreli kamçılılarda bulunur.

Klorofil pigmentleri
Klorofil pigmentleri, fotosentezde temel görevi üstlenen yeşil renkli pigmentlerdir. 1966'da Allen tarafından 8 tane farklı türü olduğu bulunmuştur. Bunlar:

 Klorofil a
 Klorofil b
 Klorofil c
 Klorofil d
 Klorofil f
 Bakteriyoklorofil a
 Bakteriyoklorofil b
 Bakteriyoviridin'dir.

Bakteriyoklorofil a, bakteriyoklorofil b, bakteriyoviridin fotosentetik bakterilerde bulunur. En bol bulunan klorofil a ve b bakteriler dışındaki tüm ototroflarda bulunur. Klorofil b mavi-yeşil, kahverengi ve kırmızı alglerde bulunmaz. Diğer klorofil tiperi ise klorofil a ile birlikte ve yalnız olarak alglerde bulunabilirler. Klorofil pigmenti C,H,O2, N ve Mg elementlerinden oluşur.

Klorofilin meydana gelmesi için ışık şarttır. Bazı fıstık çamı, eğrelti otları gibi bitkiler karanlıkta da yeşilliklerini korurlar.

Tetrapiroller
Pigmentler
Fotosentez

Klorofil


Klekotiv ( e em Polonês: Klekotów) é uma Aldeia (selo) localizada no Distrito de Zolochiv, Oblast de Lviv, no Oeste da Ucrânia. Pertence a hromada urbana de Brody, uma das hromadas da Ucrânia. Klekotiv tem uma população de 314.

De 1918 a 1939, a aldeia, anteriormente conhecida como Klekotów, ficava na voivodia de Tarnopol, na Polônia.

Até 18 de julho de 2020, Klekotiv pertencia ao Distrito de Brody. O Distrito foi abolido em Julho de 2020 como parte da reforma administrativa da Ucrânia, que reduziu o número de Distritos do Oblast de Lviv para 7. A área do Distrito de Brody foi incorporada ao Distrito de Zolochiv.

Residentes notáveis
Leo Kanner (1894—1981), um psiquiatra judeu-americano que escreveu trabalhos na década de 1940 relacionados ao autismo.

Vilas da Ucrânia

Klekotiv


جون فوستر دالاس  (ولد في 25 فبراير 1888 وتوفي في 24 مايو 1959) هو سياسي أمريكي كان وزير الخارجية في عهد الرئيس دوايت أيزنهاور 1953 حتى 1959. كان دالاس شخصية هامة في أوائل الحرب الباردة، واتخذ موقفا عدائيا ضد الشيوعية في جميع أنحاء العالم.

ولد دالاس في واشنطن العاصمة، وانضم إلى مكتب سوليفان وكرومويل للمحاماة في مدينة نيويورك بعد تخرجه من كلية الحقوق بجامعة جورج واشنطن. وشغل جده، جون دبليو فوستر، وخاله روبرت لانسينغ، منصب وزير خارجية الولايات المتحدة، في حين شغل شقيقه ألين ويلش دالاس منصب مدير المخابرات المركزية من عام 1953 إلى 1961. عمل جون فوستر دالاس في مجلس الصناعات الحربية خلال الحرب العالمية الأولى، وكان مستشارا قانونيا للولايات المتحدة في مؤتمر باريس للسلام 1919. وأصبح عضوا في رابطة الأمم الحرة التي دعمت العضوية الأمريكية في عصبة الأمم. ساعدت دالاس أيضا في وضع خطة دوز التي سعت إلى تحقيق الاستقرار في أوروبا عن طريق الحد من تعويضات الحرب الألمانية.

عمل دالاس كمستشار رئيس للسياسة الخارجية لحاكم نيويورك توماس ادموند ديوي والمرشح الجمهوري للرئاسة في عامي 1944 و 1948. كما ساعد في صياغة ديباجة ميثاق الأمم المتحدة وعمل كمندوب لدى الجمعية العامة للأمم المتحدة. في عام 1949، ثم عينه ديوي لملء المقعد الشاغر في مجلس الشيوخ بعد استقالة السيناتور روبرت فيرديناند واغنر. بقي هناك لأربعة أشهر لكنه ترك منصبه بعد هزيمته في انتخابات خاصة على يد هربرت ليمان.

فاز دوايت آيزنهاور في انتخابات الرئاسة عام 1952، واختار دالاس ليكون وزير الخارجية. سعى دالاس في منصبه لبناء وتعزيز تحالفات الحرب الباردة، وأبرزها منظمة حلف شمال الأطلسي (ناتو). وكان المهندس الرئيسي لمنظمة معاهدة جنوب شرق آسيا، وهو تحالف دفاعي مناهض للشيوعية بين الولايات المتحدة وعدة دول في جنوب شرق آسيا وقربها. كما ساعد في التحريض على الانقلاب الإيراني عام 1953 والانقلاب الغواتيمالي عام 1954. وكان يحبذ تنفيذ إستراتيجية انتقامية واسعة النطاق ردّا على المد السوفياتي. ودعا إلى دعم الفرنسيين في حربهم ضد فييت مين في الهند الصينية ولكنه رفض اتفاقيات جنيف التي وافق عليها الفرنسيون والشيوعيون، وبدلاً من ذلك دعم فيتنام الجنوبية بعد مؤتمر جنيف عام 1954. عانى دالاس من سرطان القولون، واستقال من منصبه في عام 1959 وتوفي في وقت لاحق من ذلك العام.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من واشنطن العاصمة
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من ولاية نيويورك
أعضاء مجلس وزراء إدارة ايزنهاور
أفراد عسكريون من واشنطن العاصمة
أمريكيون عاشوا خلال فترة حرب فيتنام
أمريكيون معادون للشيوعية
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون مناهضون للشيوعية
جمهوريون من ولاية نيويورك
حائزون على ميدالية الحرية
خريجو جامعة برنستون
خريجو مدرسة جورج واشنطن للقانون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون من واتيرتاون (نيويورك)
شخصية العام حسب مجلة تايم
ضباط الجيش الأمريكي
عائلة دالاس
مدفونون في مقبرة أرلينغتون الوطنية
مشيخيون أمريكيون
مواليد 1888
مواليد في واشنطن العاصمة
مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي
وزراء خارجية الولايات المتحدة
وفيات 1959
وفيات السرطان في واشنطن العاصمة
وفيات في واشنطن العاصمة

جون فوستر دالاس


Grand Gateway Shanghai () es un complejo de oficinas que consiste en dos rascacielos idénticos situados en el área Xujiahui de Shanghái, China diseñados por Callison Architecture. Los edificios fueron completados en 2005 y son actualmente las cuartas torres gemelas más altas del mundo. Cada torre tiene una altura de 262 m y 52 plantas.

La construcción de las torres fue detenida en 1997 debido a la crisis financiera asiática y el exceso de espacio de oficinas en Shanghái. Sin embargo, en 2002, la construcción fue continuada completándose en 2005.

Las torres son los 71.º edificios más altos del mundo midiendo la altura del detalle arquitectónico, que es el punto más alto de las cúpulas, y los 9.º edificios más altos de Shanghái, haciéndolos un punto de atracción de la ciudad. La altura de azotea es de 224.9 metros.

El centro comercial Grand Gateway 66 está situado en la base de las torres.

También hay un desarrollo residencial, llamado Grand Gateway Garden, que consiste en dos torres de 100 m de altura cada una.

Véase también
 Anexo:Rascacielos en Shanghái
 Anexo:Rascacielos de China
 Anexo:Rascacielos más altos

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial
 Grand Gateway Shanghai I en Emporis
 Grand Gateway Shanghai II en Emporis
 Grand Gateway Shanghai en SkyscraperPage
 Grand Gateway Shanghai en SkyscraperPage

Rascacielos de Shanghái
Arquitectura de China de 2005
Centros comerciales de China
Rascacielos de China de los años 2000
Torres gemelas de China
Rascacielos inaugurados en 2005
Rascacielos de China entre 250 y 299 metros
Edificios de oficinas de China del siglo XXI

Grand Gateway Shanghai


سنان توزجو  (10 يوليو 1977) ممثل تركي. اشتهر أكثر في مسلسل سنوات الضياع (Ihlamurlar altında) بدور عمر أبو شعر بعد ما تم دبلجته باللهجة السورية، وقد قام بدبلجة صوته الفنان السوري إياس أبو غزالة.

المسلسلات
 سنوات الضياع
 الحب والعقاب
 اشرح أيها البحر الاسود

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من عنتاب
خريجو جامعة معمار سنان للفنون الجميلة
ممثلو أفلام أتراك
ممثلو تلفزيون أتراك
ممثلو مسرح أتراك
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977
مواليد في عنتاب

سنان توزجو


Glas Hercegovca bio je hrvatski politički list koji je od 1885. do 1896. izlazio u Mostaru. Uređivao ga je Franjo Miličević. Izlazio je dva puta tjedno.

Vidi još
 Osvit (Mostar)

Bilješke

Literatura

Članci

Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini
Mediji u Mostaru

Glas Hercegovca


Signwriting or sign writing  may refer to:

 The work of the signage profession, see Signwriter
 Sutton SignWriting, a system of writing sign languages

Signwriting


Ludlow station is a commuter rail stop on the Metro-North Railroad's Hudson Line, located in the  Ludlow Park neighborhood of Yonkers, New York. As of August 2006, daily commuter ridership was 250 and there are 33 parking spaces.

Station layout
The station has two offset high-level side platform platforms each eight cars long. An additional track is located west of the southbound platform and is used by freight trains.

Both platforms are canopied full length and have a ramp at their extreme north ends that lead to a passageway at track level (fences separating them from the tracks) before a staircase goes up to Ludlow Street, which crosses above the line. Ticket vending machines are on the overpass. The northbound platform's walkway is part of the sidewalk of Abe Cohen Plaza, a turn-around street that also serves as the station's parking lot.

References

External links

Ludlow Metro-North Station (TheSubwayNut)
 Ludlow Street entrance from Google Maps Street View

Metro-North Railroad stations in New York (state)
Transportation in Yonkers, New York
Railway stations in Westchester County, New York

Ludlow station (Metro-North)


Das Meiji-jingū Yakyūjō (jap. ), das "Meiji-Schrein-Baseballstadion", meist als Jingū Kyūjō (, "Jingū-[Base]ballstadion") abgekürzt, ist ein Baseballstadion im Bezirk Shinjuku, Präfektur Tokio. Es ist heute das Heimstadion der Tōkyō Yakult Swallows aus der Central League und Austragungsort der Sechs Universitäten von Tokio, der Tōto-Hochschulbaseballliga (Tōto ist der Osten der Präfektur Tokio) sowie der nationalen Hochschulbaseballmeisterschaft. Das 1926 eröffnete Stadion fasst rund 35.000 Zuschauer und liegt im Tokioter Stadtteil Kasumigaokamachi zwischen dem Olympiastadion im Nordwesten und dem Prinz-Chichibu-Rugbystadion im Südosten. Nach dem zwei Jahre früher eröffneten Kōshien ist es das älteste noch genutzte Profibaseballstadtion Japans.

Das Stadion wurde mehrfach umgebaut, zuletzt 2008. Ursprünglich lag die Kapazität bei rund 31.000, nach einem Umbau 1931, bei dem die Tribünen deutlich vergrößert wurden, lag die offizielle Zahl bei rund 58.000. Anfangs wurde es vor allem für die Sechs Universitäten von Tokio genutzt, ab 1927 wurde auch das Toshi-Taikō-Baseballturnier (engl. Intercity Baseball Tournament) zwischen Mannschaften aus Großstädten hier ausgetragen, das aber 1938 ins Kōrakuen-Stadion umzog. Am 10. Mai 1931, dem Tag nach Abschluss des Erweiterungsumbaus, wurden bei einem Spiel der Sechs Universitäten 70.000 Zuschauer im Stadion untergebracht. 1932 nahm der Tōto-Baseballverband (damals Chūō-Universität, Nihon-Universität, Senshū-Universität, Kokugakuin-Universität, Landwirtschaftsuniversität Tokio) den Ligabetrieb im Jingū-Stadion auf. 1934 spielte die aus den Vereinigten Staaten in Japan gastierende Major-League-All-Star-Mannschaft unter anderem mit Babe Ruth und Lou Gehrig im Jingū-Stadion ein Spiel gegen den Großjapanischen Baseballklub Tokio, die späteren Yomiuri Giants, und ein weiteres Spiel gemischt als Ruth-Team gegen [Bing]-Miller-Team.

Im Pazifikkrieg wurde das Stadion durch Luftangriffe schwer beschädigt, in der Besatzungszeit wurde es vom Militär beschlagnahmt und war unter dem Namen Stateside Park zunächst den Besatzungstruppen vorbehalten, wurde aber bald wieder für die Tokioter zugänglich gemacht. Schon im Herbst 1945 fanden wieder einzelne Universitätsspiele statt. Im November 1945 fand ein All-Star-Spiel der in diesem Jahr noch ausgesetzten Profiliga als Ost (Kyojin, Nagoya, Senators) gegen West (Hanshin, Hankyū, Kinki, Asahi) statt. 1946/47 wurden Bauarbeiten zur Instandsetzung vorgenommen. Das erste reguläre Ligaspiel im Jingū-Stadion fand 1948 statt. Regelmäßig ist die Profiliga seit 1962 im Jingū-Stadion zu Hause, als zunächst für zwei Jahre die Tōei Flyers einzogen, dann 1964 die Kokutetsu Swallows aus dem Kōrakuen-Stadion hierher umzogen.

Weblinks

 Offizielle Website (japanisch, englisch, chinesisch, koreanisch)

Einzelnachweise

Baseballstadion in Japan
Bauwerk in Shinjuku
Sport (Shinjuku)
Erbaut in den 1920er Jahren

Meiji-jingū Yakyūjō


The achromatic island er en dokumentarfilm fra 2010 instrueret af Sofie Thorsen efter manuskript af Sofie Thorsen.

Handling
Den danske billedkunstner Sofie Thorsens "The Achromatic Island" er en film om at se, men fra et konkret og historisk specifikt perspektiv. Som en konceptuel synsprøve konfronterer den både tilskueren og sin usynlige hovedperson med en række statiske long-takes af de pittoreske landskaber på Limfjordsøen Fur, hvor en sjælden, arvelig øjensygdom indtil 1930'erne gjorde en række af beboerne farveblinde og følsomme overfor lys. Thorsens film forsøger at genskabe den farveblinde oplevelse fotografisk, baseret på et interview med en ældre mand, og den personlige historie antyder samtidig de forandringer og problemer, som det landlige Danmark står overfor i dag. "The Achromatic Island" er imidlertid baseret på yderligere, medicinsk research, hvis grænser først bliver tydelige i Thorsens projekt: er det muligt at forklare det synlige i ord? Og kan et menneskes perception rekonstrueres fotografisk?

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

The achromatic island


Le nswo (ou ntswo) est un culte principalement lié à la fécondité et aux ancêtres, mais foncièrement polyvalent, partagé par plusieurs cultures du Sud-Ouest de la République démocratique du Congo, chez les Yanzi, les Sakata, les Hungana, les Buma, les Mfunuka, les Tsong, les Mbala, les Teke, les Dikidiki ou bien encore les Yaka.

Origine
Peu étudiée, l'histoire du culte nswo est encore mal connue. L'une des hypothèses avance que les statuettes seraient apparues au  à l'ouest du Congo, parmi différents groupes Teke. Leur usage se serait ensuite propagé vers l'est pour se répandre dans toute la province du Bandundu.

Statuaire
Le culte nswo a produit de nombreuses statuettes de facture très simple, en bois ou en terre cuite. La petite taille des objets et leur exécution fruste expliqueraient leur manque de succès auprès des missionnaires belges, grands collecteurs de statues dans le Bas-Congo à l'ère coloniale.
Très populaires, ces figurines accompagnent les habitants du Bas-Congo dans leur vie quotidienne lorsqu'il s'agit de guérir les maladies, protéger les familles et les enfants, favoriser les récoltes et la chasse. Elles constituent ainsi un moyen de communication privilégié entre le monde des vivants et le monde invisible des esprits et des ancêtres.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Julien Volper (dir.), Nswo : statuettes et culte du Sud-Ouest de la République Démocratique du Congo, Musée royal de l'Afrique centrale, Tervuren, 2016, 96 p.
 Julien Volper (dir.), La part de l'ombre, Musée du quai Branly / Skira, Paris, 2021, 176 p.

Articles connexes
 Religion en république démocratique du Congo

Liens externes
 Statuettes nswo : art et croyances en RDC

Culture en république démocratique du Congo
Religion en république démocratique du Congo
Sculpture en république démocratique du Congo

Nswo


Baron Hotham, of South Dalton in the County of York, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1797 for the naval commander Admiral William Hotham, with remainder to the heirs male of his father. Hotham was the third son of Sir Beaumont Hotham, 7th Baronet, of Scorborough (see below), and in 1811 he also succeeded his nephew as eleventh Baronet. Lord Hotham never married and on his death in 1813 he was succeeded in both titles by his younger brother Beaumont, the second Baron and twelfth Baronet. He had previously represented Wigan in the House of Commons.

Beaumont Hotham, 3rd Baron Hotham, grandson of the second Baron, fought at the Battle of Waterloo and was later a General in the Army and sat as a Member of Parliament. He died unmarried and was succeeded by his nephew, the fourth Baron, the son of Rear-Admiral George Frederick Hotham, brother of the third Baron. He, like his successor and younger brother, the fifth Baron, died unmarried. The latter was succeeded by his first cousin once removed, the sixth Baron. He was the son of Reverend William Francis Hotham, second son of the second Baron.

On the death of the sixth Baron, that line of the family also failed and the titles passed to his first cousin twice removed, the seventh Baron. He was the great-grandson of the third son of the third Baron.  the titles are held by his third son, the eighth Baron, who succeeded in 1967.

The Baronetcy, of Scorborough in the County of York, was created in the Baronetage of England in 1622 for John Hotham. Both he and his son, John Hotham the younger, were beheaded by the Parliamentarians in 1645. The title was inherited by the latter's son John, the second Baronet. Both he and his son, the third Baronet, represented Beverley in Parliament. The third Baron was succeeded by his cousin, the fourth Baronet. He sat as Member of Parliament for Scarborough and Beverley. His son, the fifth Baronet, also represented Beverley in the House of Commons. He was succeeded by his son, the sixth Baronet.

On his death in 1767 the line of the fifth Baronet failed and the title passed to the late Baronet's uncle, the seventh Baronet. His eldest son, the eighth Baronet, a Lieutenant-General in the Army, represented St Ives in Parliament and also assumed the additional surname of Thompson. When he died the titles passed to his younger brother, the ninth Baronet. He served as Lord Bishop of Clogher. He was succeeded by his son, the tenth Baronet. On his death in 1811 the title was inherited by the aforementioned eleventh Baronet, who had already been elevated to the peerage as Baron Hotham.

The family seat is Dalton Hall, Beverley, East Riding of Yorkshire.

Hotham Baronets of Scorborough (1622)

Sir John Hotham, 1st Baronet (died 1645)
Sir John Hotham, 2nd Baronet (1632–1689)
Sir John Hotham, 3rd Baronet (1655–1691)
Sir Charles Hotham, 4th Baronet (c. 1663–1723)
Sir Charles Hotham, 5th Baronet (1693–1738)
Sir Charles Hotham, 6th Baronet (died 1767)
Sir Beaumont Hotham, 7th Baronet (died 1771)
Sir Charles Hotham-Thompson, 8th Baronet (1729–1794)
Sir John Hotham, 9th Baronet (1734–1795)
Sir Charles Hotham, 10th Baronet (1766–1811)
Sir William Hotham, 11th Baronet (1736–1813) (had been created Baron Hotham in 1797)

Barons Hotham (1797)
William Hotham, 1st Baron Hotham (1736–1813)
Beaumont Hotham, 2nd Baron Hotham (1737–1814)
Beaumont Hotham, 3rd Baron Hotham (1794–1870)
Charles Hotham, 4th Baron Hotham (1836–1872)
John Hotham, 5th Baron Hotham (1838–1907)
Frederick William Hotham, 6th Baron Hotham (1863–1923)
Henry Frederick Hotham, 7th Baron Hotham (1899–1967)
Henry Durand Hotham, 8th Baron Hotham (born 1940)

The heir apparent is the present holder's son Hon. William Beaumont Hotham (born 1972).
The heir apparent's heir apparent is his son Merlin Frederick Hotham (born 2006).

References

Work cited

Baronies in the Peerage of Ireland
Peerages created with special remainders
1622 establishments in Ireland
Noble titles created in 1797

Baron Hotham