Die Brücke – Transit in den Tod (dänischer Originaltitel Broen, schwedischer Originaltitel Bron), auch Bron – Die Brücke, ist eine dänisch-schwedisch-deutsche Krimiserie, die von 2011 bis 2018 in vier Staffeln mit 38 Episoden entstand, und eine bedeutende Vertreterin des Genres Nordic Noir. Namensgebend für den Titel ist die Öresundbrücke, die die Hauptschauplätze, das schwedische Malmö und das dänische Kopenhagen, miteinander verbindet. Die vierte Staffel erschien auf Deutsch unter dem Titel Die Brücke – Das Finale.

Die Serie handelt von der Zusammenarbeit von Kriminalpolizisten beider Städte in der Öresundregion bei der Aufklärung von Gewaltverbrechensserien und bezieht auch das Privatleben des Hauptermittlerduos mit ein. Dieses besteht aus der schwedischen Kommissarin Saga Norén, deren Verhalten autistische Züge trägt, und den dänischen Kommissaren Martin Rohde (Staffeln 1 und 2) bzw. Henrik Sabroe (Staffeln 3 und 4).

Kritiker lobten die Serie dafür, spannend erzählt, vorzüglich besetzt und gut gespielt zu sein. Andere beanstandeten die Darstellungen der Morde bzw. Leichen. Es gab zahlreiche Nominierungen und Prämierungen bei europäischen Fernsehpreisen. In Deutschland wurde sie in Spielfilmform im Abendprogramm des ZDF ausgestrahlt, welches auch an der Produktion beteiligt war. Auch in vielen anderen Ländern wurde sie veröffentlicht. Weltweit entstanden überdies mehrere Neuverfilmungen von ihr.

Inhalt

Überblick

Die Serie spielt in der Öresundregion – hauptsächlich im dänischen Kopenhagen und im schwedischen Malmö – und handelt von der Zusammenarbeit dänischer und schwedischer Kriminalpolizisten bei der Aufklärung von Verbrechensserien. Pro Staffel geht es um eine Verbrechensserie mit in der Regel mehreren Mordfällen, während die persönlichen Handlungsstränge der Hauptfiguren auch staffelübergreifend verlaufen. Merkmal der Serie ist, dass viele Nebenhandlungsstränge für den Zuschauer nicht sofort erkennbar mit der Haupthandlung zusammenhängen.

Hauptfiguren

Saga Norén ist eine Polizistin im Dienst der Kriminalpolizei von Malmö. Sie hat Probleme im Umgang mit ihren Mitmenschen, vor allem wenn es um Empathie geht, handelt dabei jedoch nicht in böser Absicht. Sie zeigt dabei deutliche Merkmale des Asperger-Syndroms. Zwischenmenschliche Beziehungen über den Job hinaus sind bei ihr eine Seltenheit, meistens schläft sie, ohne Zuneigung zu empfinden, mit fremden Männern. Neben ihrer Schwester Jennifer, die sich als Jugendliche das Leben nahm, konnten nur ihr Vorgesetzter Hans sowie ihre Kollegen Martin und Henrik näher zu ihr vordringen. Saga fällt oft durch ihre schmerzhaft direkte und ehrliche Art, aber auch durch ihre logische und klare Herangehensweise auf, die sie zu einer sehr kompetenten Ermittlerin macht. Oft wird ihr fehlender Sinn für Ironie thematisiert. Sie leidet gelegentlich an Schlafstörungen, liest gerne Fachbücher und fährt bei ihrer Arbeit einen olivgrünen Porsche 911 S von 1977. Nach dem Tod ihres Vaters begeht ihre Mutter, die am Münchhausen-Stellvertretersyndrom leidet, Selbstmord, der zunächst als von Saga begangener Mord gilt, weswegen Saga für ein Jahr im Gefängnis sitzt.

Martin Rohde ist innerhalb der Serie der erste dänische Partner an Saga Noréns Seite. Der Familienvater ist mit Mette verheiratet. Nach anfänglichen Schwierigkeiten, mit der komplizierten Persönlichkeit der Schwedin zurechtzukommen, bezeichnet diese ihn nach einiger Zeit der Zusammenarbeit sogar als Freund. Im Verlauf der Handlung lässt sich Mette von ihm scheiden und sein erwachsener Sohn August kommt ums Leben. Nach dem Mord an dessen Mörder Jens, einem ehemaligen Kollegen, zeigt Saga ihn an und er kommt ins Gefängnis.

Henrik Sabroe arbeitet als Ermittler für die Kriminalpolizei von Kopenhagen und nimmt nach Martin und Hanne den Platz an Sagas Seite bei den polizeilichen Ermittlungen ein. Was Saga an Mitgefühl und Einfühlungsvermögen fehlt, macht er wett, darüber hinaus verhält er sich während der Ermittlungen ähnlich fanatisch wie seine Kollegin. Henrik ist süchtig nach Aufputschmitteln und kämpft auch, nachdem er clean ist, immer wieder damit. Hauptauslöser für Rückfälle sind wiederkehrende Halluzinationen seiner Frau Alice und seiner Töchter Astrid und Anna, die vor mehreren Jahren spurlos verschwanden – seitdem wohnt Henrik allein im Haus der Familie und nutzt jede freie Minute, um neue Erkenntnisse über ihren Verbleib zu erlangen. Trotz allem geht er im Verlauf der Handlung eine Beziehung zu Saga ein. Sagas Nachforschungen führen zum Abschluss der vierten Staffel dazu, dass er seine Tochter Astrid lebend wiederfindet.

Handlung

Staffel 1
Genau auf der dänisch-schwedischen Landesgrenze auf der Öresundbrücke werden zwei Hälften zweier weiblicher Leichname gefunden. Der Oberleib stammt von einer Malmöer Stadträtin, der Unterleib von einer Kopenhagener Prostituierten, die 13 Monate zuvor getötet worden war. Martin und Saga ermitteln gemeinsam. Der Täter wendet sich mehrfach an die Öffentlichkeit, unter anderem über seine Internetseite und durch Telefonanrufe bei dem Journalisten Daniel Ferbé, um verschiedene Missstände in Dänemark und Schweden anzuprangern. In seiner Botschaft weist er darauf hin, dass wegen des Todes einer Stadträtin sehr viel mehr Ermittlungsaufwand betrieben wird als für eine vermisste Prostituierte, bei der die Ermittlungen bereits nach zwei Wochen eingestellt worden waren.

Mit der nächsten Tat will der Täter auf die Missstände bei Obdachlosen aufmerksam machen. Dazu verteilt er Flaschen mit vergiftetem Wein an Obdachlose. Ein Opfer ist Sonja Lindberg, die schwerverletzt ins Krankenhaus eingeliefert wird. Ein anderes Opfer ist der obdachlose Bjørn Rasmussen, der in einem Keller an einen Stuhl gefesselt und live im Internet zur Schau gestellt wird. Nach einem gescheiterten Fluchtversuch wird Björn erneut an den Stuhl gefesselt, nunmehr mit einer Kanüle an seinem Oberkörper, über die langsam Blut aus seinem Körper abfließt. Die Online-Zuschauer können ihm aufgrund des Blutverlustes beim Sterben zusehen. Der Täter fordert indes von vier vermögenden Immobilienbesitzern jeweils fünf Millionen Kronen, um Bjørn am Leben zu lassen. Der Polizei gelingt es währenddessen nicht, die Übertragung des "Wahrheitsterroristen", wie der Brückenmörder in Medien inzwischen genannt wird, zurückzuverfolgen. Saga kann das Blinzeln von Bjørn aber als Morsecode interpretieren, der die Seriennummer eines Stromzählers in dem stillgelegten Fabrikgebäude darstellt, in dem er gefangengehalten wird. Bei der Suche nach Bjørn werden Martin und Saga von einem maskierten Mann gehindert, der wahrscheinlich der Täter ist und trotz der indes eingetroffenen Sondereinheiten flüchten kann. Für den geschwächten Bjørn kommt jede Hilfe zu spät.

Wenige Tage später tötet der psychisch labile Lasse Jönsson mit einem Samurai-Schwert einen Psychologen in dessen Praxis. Sein anschließender Versuch, sich selbst das Leben zu nehmen, wird von Mitarbeitern der Praxis verhindert. Der Brückenmörder nimmt abermals Kontakt mit Ferbé auf und macht ihn auf das Problem von extremen Einsparungen im psychiatrischen Bereich aufmerksam. Währenddessen geschehen in Malmö und Kopenhagen weitere eigenartige Morde und bald wird klar, dass der Brückenmörder psychisch labile Personen zu den Morden mit anschließendem Suizid angestiftet hat. Um den Brückenmörder zu finden, verhören Martin und Saga den Mörder Lasse, der der einzige Überlebender der vier Mörder ist und beharrlich schweigt.

In Lasses Wohnung entdecken die beiden Kriminalkommissare Spuren von Anja Björk, einem von zu Hause ausgerissenen Mädchen, das vorübergehend bei ihm wohnt. Aufnahmen einer Überwachungskamera vor Lasses Haus zeigen Anja bei einer zufälligen Begegnung mit einem Mann, der aus dem Haus kommt und der der Brückenmörder sein könnte. Ehe die Polizei Anja aufgreifen kann, wird Anja von einer Kugel des Brückenmörders getroffen. Kurz bevor sie im Krankenhaus ihrer schweren Verletzung erliegt, entsteht mit ihrer Hilfe eine halbfertige Zeichnung des Gesichts des Täters. Martin erkennt in der Zeichnung Ähnlichkeiten mit dem Gesicht von Sonjas Bruder Stefan Lindberg. Bei der Durchsuchung von dessen Wohnung werden Blutspritzer entdeckt, und Lindberg wird festgenommen. Er beteuert seine Unschuld, das Blut in seiner Wohnung stamme von keinem der Opfer des Brückenmörders, sodass er wieder frei kommt. Im Internet macht der Brückenmörder derweil auf ein viertes Problem, die fehlende Ausländerintegration, aufmerksam, und entführt und tötet dazu einen Polizisten. Dieser hatte zuvor durch eine Falschaussage vor Gericht Kollegen gedeckt, die einen Immigranten zu Tode misshandelt hatten.

Schließlich macht der Brückenmörder auf sein fünftes und letztes Problem aufmerksam, die Kinderarbeit. Dazu entführt er einen Schulbus mit fünf Kindern und droht, diese zu töten, wenn es nicht bei fünf verschiedenen Konzernen, die ihre Produkte mit Kinderarbeit herstellen, brennt. Die Polizei rettet die Kinder, ohne alle Brände zu verhindern.

Nachdem die schwedische und dänische Polizei bereits zwei mögliche Täter verhaftet hatten, ermitteln sie, dass Martins ehemaliger Kollege Jens Hansen, der vor Jahren seinen Suizid vorgetäuscht hat, hinter den Verbrechen steckt. Er will auf gar keine Missstände hinweisen, sondern sich nur an allen rächen, die er für seinen damaligen psychischen Zusammenbruch und die nachfolgenden persönlichen Probleme verantwortlich macht. Dazu gehört auch Martin, weil dieser eine Affäre mit Jens' Frau hatte. Kurz nach einem Streit, in dem Jens' Frau ihm die Scheidung angekündigt hatte, starben Jens' Frau und Sohn auf der Brücke durch einen Autounfall. Jens Hansen, der sich mittlerweile Sebastian Sandstrod nennt und sein Erscheinungsbild operativ hat ändern lassen, erschleicht sich das Vertrauen von Martins Frau Mette Rohde und sperrt sie und die drei Kinder mit einer entsicherten Handgranate in ihrer Hand in einem abgelegenen Haus ein. Martin kann seine Familie nach einem anonymen Hinweis retten. Als alles ein gutes Ende zu nehmen scheint, kommt Saga dem eigentlichen Plan von Jens Hansen auf die Spur: Er will Martins erwachsenen Sohn August töten, um Martin so den gleichen Schmerz zuzufügen, den er damals spürte.

Martins Haus wird polizeilich bewacht, doch Hansen gelingt es trotzdem, Saga anzuschießen und August zu entführen. Es beginnt eine hektische Suchaktion nach Jens und August. Jens lockt Martin auf die Brücke und gibt ihm die Möglichkeit, ihn zu erschießen. Währenddessen lässt er die Welt durch Liveaufnahmen an dem Geschehen teilhaben. Jens eröffnet Martin, dass August bereits tot sei, weshalb Martin ihn erschießen will. Doch Saga schreitet ein, schießt Martin an – um ihn davon abzuhalten, einen Mord zu begehen – und verhaftet Jens. Zuvor hatte die Polizei auf Sagas Erkenntnis hin August tot und eingemauert in Jens' Garage gefunden.

Staffel 2

Die Handlung setzt etwa ein Jahr nach dem Ende der ersten Staffel ein. Neben der Fahrrinne unterhalb der Öresundbrücke läuft ein Frachtschiff scheinbar führer- und besatzungslos auf Grund. Die Polizei findet darin eine Gruppe betäubter Jugendlicher. Vor ihrem Tod in einem Krankenhaus erweist sich, dass sie mit Lungenpest infiziert worden sind. Die Tode stellen sich als Teil einer Giftmordreihe heraus, die in Kopenhagen und Malmö stattfinden. Die Kriminalpolizisten beider Länder ermitteln gemeinsam, allen voran Saga und Martin.

Die Kripo kann die Verbindung zu mehreren Videos im Internet durch Broschen herstellen, die jeweils eine goldene Kröte zeigen und an den Tatorten platziert wurden. Zunächst versuchen Martin und Saga, die Urheber der Videos, und damit die Mörder, zu identifizieren. Es handelt sich dabei um eine Gruppe, die verschiedene globale Missstände anprangert. Nach und nach fügen sich Handlungsfäden zusammen, und Saga und Martin können die Gruppe identifizieren, allerdings erst kurz nachdem diese ein weiteres Attentat, die Explosion eines Tanklastzuges im Freihafen von Malmö, verübt. Als die Polizei die Gruppenmitglieder ergreifen möchte, erkennt sie, dass die gesuchte Gruppe nur ausführend handelte und ihre Mitglieder kurzerhand von den unbekannten Hintermännern schon ermordet wurden.

Saga und Martin verfolgen die Spur Julians, des Bruders eines der ermordeten Aktivisten. Dieser scheint gleichfalls in die Aktion verwickelt zu sein, wird jedoch auch entführt, bevor Saga und Martin ihn erreichen können. Am Ort der Entführung können sie Julians Assistentin Laura habhaft werden, die nur knapp dem Tode entgangen ist. Von ihr und aus Julians Computeraufzeichnungen erfahren Saga und Martin, dass sich Julian mit dem Kopf der Bewegung über das Internet verabredet hatte. Wenig später wird allerdings auch er ermordet in Lauge in Kopenhagen gefunden.

Laura, die bei der Entführung Julians angeschossen wurde und danach an einer Amnesie litt, erinnert sich schließlich an das Gesicht des Angreifers. Es ist Oliver Nordgren, dessen Schwester Victoria Inhaberin des Arzneimittel-Konzerns Medisonus ist, der bisher schon mehrfach in den polizeilichen Ermittlungen aufgetaucht ist. Victoria ist unheilbar erkrankt und hat vermutlich nur noch ein Jahr zu leben. Sie wird von ihrem Bruder, der ein inzestuöses Interesse an ihr hat, umsorgt und überwacht. Als Victoria von Olivers Aufdringlichkeit endgültig genug hat und ihn dauerhaft aus ihrer Nähe verbannt hat, gesteht er ihr, dass er für diverse der ungeklärten Verbrechen verantwortlich ist und noch einen finalen Akt geplant hat, der Victoria zur Heldin Europas machen soll. Als Victoria sich diesem Plan verweigert, versucht er sie mit einem Kissen zu ersticken. Dies jedoch verhindert Olivers bei Medisonus tätige Gattin Gertrud, die ihn erschlägt und so Victoria rettet.

Derweil klärt der Rechtsmediziner Saga darüber auf, dass Julian und einem weiteren Opfer ein neuartiges, gefährliches Gift injiziert worden ist, das starke innere, tödliche Blutungen verursacht und dessen Erreger hochansteckend sind. Um die Spuren des Giftes verschwinden zu lassen, wurden zwei der Leichen in Fässer mit Lauge gesteckt. Saga und Martin wird klar, dass Gertrud als Leiterin der Medisonus-Forschungsabteilung diejenige gewesen sein muss, die den Opfern das Gift injizierte. Anscheinend wollte Gertrud an Julian und Ramon testen, wie schnell verschieden hohe Dosierungen zum Tode führen. Die Ermittler kommen dahinter, dass Victoria für Gertrud nur Mittel zum Zweck war. Der Erreger verbreitet sich als Aerosol in der Luft, sobald Infizierte zu bluten beginnen, z. B. durch Husten. Man steckt sich also durch bloßes Einatmen an.

Bei einem Gipfeltreffen von EU-Umwelt-Politikern, das in einem Kopenhagener Hotel stattfindet, soll Victoria als Medisonus-Chefin eine Rede halten. Vorher bittet sie Gertrud, ihr eine ihrer üblichen Morphium-Spritzen vorbeizubringen, die diese ohne Victorias Wissen präpariert. Ahnungslos injiziert sich Victoria den Inhalt der Spritze. Gertrud bezweckt, dass Victoria während ihres Vortrages das Virus verbreitet. Die Ermittler lassen das Hotel unter Quarantäne stellen und suchen die infizierte Victoria, die dringend von den anderen isoliert werden muss. Sie wird von der Polizistin Pernille auf der Toilette gefunden und hustet dabei plötzlich Blut, womit Pernille auch dem Tode geweiht ist. Kurz nachdem Victoria gestorben ist, erschießt sich Pernille, um einem schmerzhaften Tod zu entgehen. Währenddessen kann Gertrud unbemerkt fliehen. Sie nimmt in einer leerstehenden Lagerhalle ein Video auf, in dem sie sich stolz und siegessicher über die Aktionen der Umwelt-Terroristen äußert. Ein Mann, dessen Identität unklar bleibt, betritt die Halle und teilt Gertrud mit, dass ihre Bemühungen nicht gereicht hätten, dann erschießt er sie.

Aus Sagas Privatleben erfährt der Zuschauer, dass diese jetzt in einer Beziehung und in einer gemeinsamen Wohnung lebt. Im Laufe der Staffel wird diese Beziehung und vor allem Sagas Problem mit emotionalen Bindungen thematisiert. So entflieht Saga in einer Folge zwei Nächte in ein Hotel, da das gemeinsame Zusammenleben sie überfordert und um wieder vorübergehend allein zu sein. Am Ende zieht Sagas Freund aus der gemeinsamen Wohnung wieder aus.

In einem weiteren Handlungsstrang geht es um Martins Vergangenheitsbewältigung. Er war nach dem Tod seines Sohnes als Maßnahme zur Traumabewältigung aus der Mordkommission versetzt worden. Bei Sagas unvermitteltem Besuch empfindet er sie als willkommene Abwechslung, nicht zuletzt, weil sie ihn ohne Rücksicht bzw. Bewusstsein für seinen emotionalen Zustand behandelt. Martin wünscht sich ein Stück Normalität zurück, in der er nicht mehr als gebrochener Mann behandelt wird. Der Zuschauer erfährt, dass Martin seit der Geburt der gemeinsamen Zwillinge getrennt von Mette lebt. Als Saga wieder in Martins Leben tritt, erkennt er, dass er das Trauma, das ihm in der ersten Staffel zugefügt wurde, nur dann bewältigen kann, wenn er sich wieder seiner eigentlichen Arbeit widmet. Er beschließt, die Paartherapie vorläufig abzubrechen und besucht stattdessen den Mörder seines Sohnes, Jens, mehrfach im Gefängnis, um diesem etwas Reue für seine Taten zu entlocken, was ihm schließlich auch zu gelingen scheint. Nachdem Martin kurzzeitig wieder bei Mette eingezogen ist, erkennt diese, dass sie ihn nicht mehr liebt. Offensichtlich, weil er Jens für sein nunmehr zusammengebrochenes Privatleben verantwortlich macht, vergiftet er ihn insgeheim im Gefängnis. Nachdem Saga in den Medien von Jens' vermeintlichem Selbstmord erfahren hat, entdeckt sie in der Asservatenkammer Hinweise darauf, dass eine Giftampulle gestohlen wurde. Das überzeugt sie, dass Jens von Martin ermordet wurde. Sie gibt diesen Hinweis und weitere Indizien an ihre Vorgesetzten weiter, woraufhin Martin verhaftet wird.

Staffel 3
Die lesbische Gender-Aktivistin Helle Anker wird ermordet und mit fehlendem Herzen in einer künstlichen Szenerie aufgefunden, in der sie mit einigen Schaufensterpuppen an einem Esstisch sitzt. Saga Norén arbeitet bei den Ermittlungen zunächst mit der dänischen Kommissarin Hanne Thomsen zusammen. Diese wird bei den Ermittlungen durch eine versteckte Tretmine aber so schwer verletzt, dass sie als Ermittlerin ausfällt. Ihr Nachfolger wird der dänische Kommissar Henrik Sabroe.

Dann wird ein Pfarrer tot aufgefunden. Da die dänische Bloggerin Lise Friis Andersen sich ablehnend über die beiden Toten geäußert hat, gerät sie unter Mordverdacht, bestreitet aber, dafür verantwortlich zu sein. Wenig später wird Sagas Chef und Mentor Hans Pettersson entführt. Die Ermittler können Hans etwas später aufspüren, jedoch ist er schwer verletzt, denn ihm wurde die rechte Hand gewaltsam entfernt. Deshalb im Krankenhaus in ein Koma versetzt, erlangt er das Bewusstsein nicht wieder und wird schließlich, sehr zur Trauer von Saga, für hirntot erklärt.

Es ereignen sich weitere Morde, darunter auch der an Helles Sohn Morten. Gemein ist den Leichen, dass sie an der Innenseite der Lippe ein Brandmal aufweisen, welches einen Buchstaben oder eine Zahl darstellt. Zudem wurde den Verstorbenen in den meisten Fällen ein wichtiger Körperteil entnommen bzw. gewaltsam entfernt, darunter das Gehirn oder die männlichen Genitalien. Die Ermittler erhalten den Hinweis, dass die Morde in Zusammenhang mit einigen Kunstwerken in einer Ausstellung stehen könnten, die der Geschäftsmann und Kunstsammler Freddie Holst in einem Museum ausrichtet. Die Toten wurden offensichtlich so hergerichtet und positioniert wie in den Kunstwerken. Bald ergibt sich für die Ermittler daher der Verdacht, dass Holst selbst zum nächsten Opfer werden könnte.

Freddie lässt, unterstützt von seiner Ehefrau Åsa, die hochschwangere junge Jeanette, die mit dem spielsüchtigen, verschuldeten Marc liiert ist, als Leihmutter das auch von ihm gezeugte Kind austragen. Dazu wohnt Jeanette im Anwesen der Holsts, sehr zum Ärger von Åsa, die damit nicht einverstanden ist. Åsa trägt einen künstlichen Babybauch, um die Schwangerschaft öffentlich als ihre eigene vorzutäuschen. Der Mörder erfährt bald von der Schwangerschaft, indem eine Journalistin Åsa fotografiert und Bilder an ihn weitergibt, der dabei anonym bleibt. Freddie verweigert der Polizei, von ihr geschützt zu werden, da er eigene Sicherheitskräfte nutzt.

Die Ermittler untersuchen Freddies Umfeld und werden dabei auch auf Åsas Ex-Ehemann aufmerksam, den Motivationsredner Claes Sandberg. Für diesen entwickelt sich die Bestatterin Annika Melander, die an seinen Veranstaltungen teilnimmt, zu einer Stalkerin – erst recht, als sie herausfindet, dass sein kürzlich offiziell eines natürlichen Todes gestorbener Vater tatsächlich ermordet worden ist. Ohne auf diesen Mord aufmerksam zu werden, stellen die Ermittler sowohl Claes als auch Annika unter Tatverdacht. Später wird zwar auch Annika entführt, aber lebend wiedergefunden.

Infolge eines Streits zwischen Freddie und Åsa flüchtet Jeannette mit Marc aus dem Holst-Anwesen. Der Mörder lauert ihnen an ihrem Haus auf, erschießt Marc und entbindet Jeannette von ihrem Sohn, ehe sie von Freddie lebend aufgefunden wird. Freddie wird von dem Mörder eingeladen, sich mit ihm zu treffen, um seinen neugeborenen Sohn zurückzuerhalten. Auf dem Weg zu dem Treffen schüttelt Freddie die ihn verfolgenden Ermittler ab, um seinen Sohn nicht zu gefährden. Da unter den Toten auch ein älteres Ehepaar aus Ystad ist, die früher als Pflegeeltern tätig waren, und andere Tote und Annika bei ihnen als Pflegekinder gelebt haben, verdichtet sich für die Ermittler der Verdacht, dass der Mörder sich an Freddie rächen will. Dadurch findet Sabroe in einer Kinderwunschklinik heraus, dass Freddie vor vielen Jahren durch Spermienspende Vater eines Jungen namens Emil Larsson wurde. Emil ist der Museumsangestellte, der die Polizei auf den möglichen Zusammenhang der Morde mit den Kunstwerken hingewiesen hatte. Die Zeichen in den Brandmalen, mit denen die Toten versehen wurden, bilden zusammen die Nummer des Datensatzes, den die Klinik über Emil gespeichert hat.

Emil ist über seine Kindheit so sehr traumatisiert, dass er sich wünscht, sie sei nie geschehen und er wäre nie geboren worden. Deshalb möchte er sich, Freddie und dessen neuen Sohn mit einem selbstgebauten Galgen töten und deshalb hat er auch die anderen Morde begangen. Hans hatte er entführt, weil der einst an Emils Überführung beteiligt war. Saga und Henrik können die drei jedoch anhand der Herkunft eines an Annikas Entführungsort aufgefundenen Gemäldes in letzter Sekunde und, bevor die strangulierende Wirkung eingetreten wäre, retten. Emil kommt ins Gefängnis und begeht dort wenig später Suizid.

In Nebenhandlungssträngen geht es um die privaten Probleme der Hauptermittler. Saga erhält Besuch von ihrer Mutter, die – entgegen Sagas bisheriger Auffassung – behauptet, nicht für den Selbstmord von Sagas Schwester verantwortlich zu sein. Saga schenkt ihr keinen Glauben, daraufhin wird die Mutter tot aufgefunden und Saga gerät polizeiintern unter Verdacht, dafür verantwortlich zu sein. Nachdem Saga vom Suizid Emils mithilfe einer Büroklammer erfahren hat, der er sich bei ihrem Besuch in seiner Zelle heimlich bemächtigt hat, möchte sich auch Saga selbst das Leben nehmen, sieht davon aber ab, auch wegen Henriks Widerspruch. Henrik indes ist drogenabhängig, seit vor sechs Jahren seine Frau und seine Kinder verschwunden waren. Für die Zuschauer erweist sich, dass Henrik die Drogen einnimmt, um sich in seiner Wohnung im Rahmen von Halluzinationen in der Gegenwart seiner Familie zu befinden. Gegen Staffelende wird zufällig bei Bauarbeiten die skelettierte Leiche seiner Frau gefunden. Daraufhin lässt er sich von Saga dabei helfen, den Todesfall aufzuklären.

Staffel 4
Auf dem Ufer unterhalb der Öresundbrücke wird die Leiche der zu Tode gesteinigten Margrethe Thormod gefunden, Leiterin der dänischen Ausländerbehörde. Für die dänischen Kommissare Henrik Sabroe und Jonas Mandrup ergibt sich der Verdacht, dass der homosexuelle iranische Asylbewerber Taariq Shirazi, dessen geplante Abschiebung Thormod verantwortet, als Mörder in Betracht kommt, zumal sich Thormod zuvor in einem Taxi zu einer Schwulenbar hatte fahren lassen. Die Ermittler befragen auch Dan Brolund, den Fahrer dieses Taxis, sowie Margrethe Thormods Mann, den Psychologen Niels Thormod.

Indes befindet sich Saga Norén wegen des vermeintlichen Mordes an ihrer Mutter im Gefängnis. Ihre Beziehung mit Henrik, der sie manchmal besucht, hält sie aufrecht. In einer Berufungsverhandlung spricht das Gericht sie frei, sodass sie das Gefängnis verlassen kann. Kurz vor ihrer Entlassung versucht eine andere Gefängnisinsassin, sie durch einen Schnitt am Hals zu ermorden, verletzt sie aber lediglich. Nach kurzer Genesung kehrt Saga in den polizeilichen Dienst zurück und hilft bei den Ermittlungen.

Es ereignen sich weitere Morde, bei denen die Kommissare zunächst keinen Zusammenhang erkennen können. Der Krankenhausclown Patrik Dahlquist, Zwillingsbruder des Journalisten Richard Dahlquist, stirbt durch einen Stromschlag, den er beim Verlassen seines Swimmingpools erleidet. Der Waffen- und Drogenhändler William Ramberg wird dazu verleitet, seine kleine Tochter in dem Glauben zu vergiften, ihr damit das Leben zu retten. Das Pferd einer Einsatzleiterin der Polizei wird eingesperrt und durch Einleiten von Gas getötet. Saga erkennt unter den Morden die Gemeinsamkeit, dass in allen Fällen Varianten der Todesstrafe angewendet wurden und dass angesichts dessen noch mit weiteren Morden zu rechnen ist.

Die Polizei verfolgt Shirazi und wird dabei auf die beiden obdachlosen jugendlichen Taschendiebinnen Julia und Ida aufmerksam, die ihm kürzlich ein gestohlenes Handy gegeben hatten, von dem aus Margrethe Thormod angerufen worden war. Im versteckten Diebesgut der Teenager finden die Ermittler das Portemonnaie von Niels Thormods Angestellter Susanne Winter. Shirazi begeht Selbstmord in der Annahme, er werde aus Dänemark abgeschoben. Henrik lässt Julia und Ida in seiner Wohnung wohnen und hat dadurch erneut Erinnerungen an seine vor Jahren verschwundenen beiden Töchter. Überdies besucht Henrik eine Selbsthilfegruppe, um erneute Drogenabhängigkeit zu vermeiden, und freundet sich dabei mit dem querschnittsgelähmten Kevin an.

Unterdessen ist Dan Brolund auf der Suche nach seiner Ex-Frau, die sich vor ihm mit dem gemeinsamen Sohn Christoffer wegen seiner Gewalttätigkeit in einem Haus versteckt, das ihr der befreundete Frank Wahlgren zur Verfügung stellt und sich in einem Dorf befindet. Christoffer freundet sich dort mit dem Mädchen Astrid an, welches bei Frank wohnt. Bei einem Jagdausflug mit Frank im Wald erschießt Christoffer versehentlich seinen Vater, der unterwegs in das Dorf war. Um nicht als Mittäter zu gelten, beseitigt Frank Dans Leiche in einem Fluss. Nach einem Streit zwischen Frank und Christoffers Mutter um das Zusammenleben flieht Christoffer mit Franks Auto aus dem Dorf.

Saga teilt Henrik mit, dass sie im zweiten Monat schwanger mit einem gemeinsamen Kind ist. Sie lässt das Kind abtreiben, da sie der Meinung ist, das Kind würde ihrer Beziehung mit Henrik im Wege stehen. Henrik ist über die Abtreibung so erzürnt, dass er Saga zum Auszug aus seinem Haus drängt, Schlafprobleme bekommt und nachts zum Arbeiten ins Kommissariat fährt. Dort erkennt er den entscheidenden Zusammenhang zwischen den Morden: Alle Ermordeten standen in Beziehung zu Tommy Petersen, dem Vater von Brian. Tommy hatte vor Jahren als verdeckter Informant für die dänische Polizei in einem Kreis von Verbrechern ermittelt, zu denen auch William Ramberg gehörte und die ihn ermordeten, als ihnen seine Informantenrolle klar wurde. Für die Ermittler ergibt sich nun, dass die aktuelle Mordserie dazu dient, den Angehörigen der Ermordeten zu schaden, weil sie Tommy damals im Stich ließen. Aus dieser Erkenntnis ergibt sich auch Lebensgefahr für Henrik, der einst Tommys Kontaktmann war, und seine Chefin, Lilian Larsen. Tatsächlich gibt es einen Mordversuch an Henrik, bei dem er aber nur leicht verletzt wird, und erhält Lilian den exhumierten Kopf ihres Mannes Hans in einem Geschenkkorb überreicht.

Unterdessen versucht sich Saga bei Henrik wieder beliebt zu machen, indem sie zum Verbleib seiner beiden Töchter ermittelt. Dabei findet sie heraus, dass Henriks Frau ein Verhältnis mit einem anderen Mann hatte, bei dem es sich um Frank Wahlgren handelt. Hilfreich in dem Zusammenhang ist auch Christoffers Aussage bei der Polizei, durch die ein Phantombild von Sofie entsteht, bei der es sich tatsächlich um Henriks Tochter Astrid handelt. Als die Polizei Franks Haus stürmt, kehrt Astrid zu Henrik zurück. Frank hatte die Mädchen einst bei sich aufgenommen, Astrids Schwester starb danach an einer Blinddarmentzündung.

Die Polizei hat nun Susanne Winter als Mörderin in Verdacht, da sie einst mit Tommy befreundet war. Tatsächlich gesteht sie nach ihrer Verhaftung, für die Morde verantwortlich zu sein und dabei aus Rache gehandelt zu haben. Saga erkennt jedoch Unstimmigkeiten in Susannes Alibi und entdeckt, dass Susanne bei den Morden mit Brian kooperiert hat. Zudem stellt sich erst jetzt heraus, dass der Mordversuch an Saga im Gefängnis mit zu der Mordserie gehört. Brian indes erhebt sich aus seinem Rollstuhl, nimmt Astrid und Henrik in dessen Haus gefangen und möchte ihn leiden sehen, indem er Astrid erschießt. Saga jedoch vereitelt Astrids Tod, indem sie Brian erschießt.

Saga hat Henrik und Astrid gerettet, indem sie einen Befehl ihrer Vorgesetzten ignoriert hatte und sich allein in das Haus begeben hat. Dazu wurde sie auch durch eine Empfehlung ihrer Psychotherapeutin motiviert, die ihr geraten hat, nicht nur das zu machen, was andere von ihr erwarten, sondern auch eigenen Gefühlen zu vertrauen. Die Empfehlung ist zudem Auslöser für Sagas Entscheidung, den Polizeidienst zu verlassen. Zuvor hatte die Therapeutin im Gespräch mit ihr erfahren, dass Sagas einstige Entscheidung, Polizistin zu werden, vom Tod ihrer Schwester beeinflusst war. Bei einem Zwischenstopp während einer Autofahrt über die Öresundbrücke wirft Saga ihren Dienstausweis ins Meer und nimmt einen Anruf entgegen, bei dem sie sich erstmals im Serienverlauf ohne den Zusatz "Kripo Malmö" meldet.

Produktion
Produziert wurde die Serie im Auftrag von DR, dem dänischen öffentlichen Fernsehsender DR1 und SVT, dem schwedischen öffentlichen Fernsehen, dem ZDF und durch unabhängige Produktionsgesellschaften in den Ystad-Filmstudios.

Als Hauptautor wirkte Hans Rosenfeldt, der die Krimihandlung auf der Öresundbrücke entwickelte. Als Koautoren arbeiteten Måns Mårlind, Björn Stein, Nikolaj Scherfig und Camilla Ahlgren an der Ausarbeitung der Episoden mit.

Die Titelmusik des Vor- und Abspanns heißt Hollow Talk und stammt von der dänischen Band Choir Of Young Believers.

Der olivgrüne 1977er Porsche 911S, den Sofia Helin in ihrer Rolle als  Saga Norén fährt, wurde nach der Produktion der Serie auf einer Wohltätigkeitsauktion beim Goodwood Festival Of Speed für 125.000 britische Pfund versteigert. Der Erlös ging an die gemeinnützige Organisation WaterAid, die von Helin unterstützt wird.

Besetzung und Synchronisation
Die deutsche Synchronisation entstand nach Dialogbüchern von Cay-Michael Wolf (Staffel 1), Manja Condrus (Staffel 2), Carsten Bengelsdorf (Staffel 3) und Michael Schlimgen (Staffel 4) unter der Dialogregie von Wolf durch die Synchronfirma Film- & Fernseh-Synchron in Berlin.

Hauptbesetzung
Hauptdarsteller Kim Bodnia verließ die Serie nach der zweiten Staffel, da er mit dem Manuskript und der Entwicklung seiner Rolle in der 3. Staffel unzufrieden war und sich als Jude in der Öresund-Region wegen des wachsenden Antisemitismus nicht mehr sicher fühlte. Seinem Anliegen, diese Thematik in die Handlung der Serie einzubeziehen, wurde nicht entsprochen.

Nebendarsteller

Veröffentlichung
Die Serie startete in Schweden am 21. September 2011 auf SVT 1, in Dänemark eine Woche danach bei DR1, und wurde fortan wöchentlich in ca. 1-stündigen Episoden ausgestrahlt. Die Episoden liefen auf den beiden Sendern ab der zweiten Staffel weitgehend zeitgleich zueinander.

In Deutschland strahlte das ZDF die Staffeln ab März 2012 erstmals aus, im Gegensatz zur Originalfassung aber in Form von 2-stündigen Spielfilmen, die aus je zwei Episoden zusammengeschnitten waren. In dieser Form wurden die Staffeln auch auf DVD und Blu-ray veröffentlicht. Den Auftakt der ersten Staffel sahen 3,36 Millionen Zuschauer, was einem Marktanteil von 17,0 % entsprach. Die vierte Staffel war bereits am 11. November 2018, d. h. eine Woche vor ihrer Fernsehausstrahlung, zum Abruf in der ZDF-Mediathek verfügbar.

Außerhalb Dänemarks und Schwedens wurde die Serie durch ZDF Enterprises auch in das Vereinigte Königreich verkauft. Die Rechte erhielt dort die BBC, die die Serie auf BBC Four zeigte.

Rezeption

Kritik
Kritiker lobten die Serie dafür, spannend und realistisch zu sein und über hervorragende Drehbücher zu verfügen. Sie zeichne sich dadurch aus, wie sie die Gesellschaft der Länder darstelle, in denen sie spielt. Zum Beispiel hob es der Kritiker der ersten Staffel in der Süddeutschen Zeitung als große Stärke der Serie hervor, "dass sie ein Geflecht an Handelnden knüpft, die Gesellschaft als lebenden Organismus mit all seinen Zwängen und Abhängigkeiten zeigt." Im Spiegel hieß es, ebenfalls zur ersten Staffel, dass die Serie "großes Erzählfernsehen" sei und zwar "einen kranken Parallelkosmos" erschaffe, "ein europäisches Alptraumland irgendwo zwischen Kopenhagen und Malmö", das Thriller-Panorama erstaunlicherweise jedoch nie "unter seinem philosophischen Überbau zusammenzubrechen" drohe. Das US-Magazin Salon.com fand es nach der ersten Staffel "großartig", dass die Serie einen "second-order case" (Deutsch etwa: eine "Alternative") "zur hoch funktionsfähigen Homogenität der skandinavischen Gesellschaft […] bietet, nicht nur, indem sie darauf aufmerksam macht, dass sie eigenartiger und gefährlicher ist als sie erscheint, sondern dass, wenn schon nicht die Gefahr, dann doch die Eigenartigkeit nicht notwendigerweise abgelehnt werden sollte."

Manche Kritiker waren jedoch mit der Menge der Morde, den außergewöhnlichen Todesarten bzw. Leichenzuständen und damit einhergehend der Qualität der Drehbücher unzufrieden. Zum Beispiel hieß es in der Frankfurter Rundschau zur dritten Staffel: "Sobald die Handlung zu erschlaffen droht, wird eine neue Leiche ins Spiel gebracht, und das auf möglichst bizarre und degoutante Art. Offenbar befinden sich die skandinavischen Gewaltpornografen in einer Art Überbietungswettbewerb." Und die taz kritisierte anlässlich der vierten Staffel: Das Drehbuchautorenteam gefalle sich "im Aushecken immer neuer perfider Mordszenarien. Bewusst gesetzte Sadoeffekte, um die Drehbuchschwächen zu überspielen."

Lob gab es für die Verknüpfung des beruflichen und privaten Lebens der Ermittler. Der Film-Dienst etwa nannte diese Verbindung "geschickt", und in der NZZ hieß es: "Kunstvoll eingebettet ins Ganze läuft hier das Leben der Ermittler so selbstverständlich mit, wie es derzeit offenbar nur nordische Drehbuchautoren einzuflechten wissen."

Überdies erhielt die Serie von Kritikern Zuspruch für ihre Besetzung und die Leistungen ihrer Schauspieler. Das gilt vor allem für die dritte Staffel, zu der die Frankfurter Rundschau schrieb: "Sofia Helin zeigt hier ganz große Schauspielkunst, insbesondere wenn die massiven Erschütterungen selbst die gefühlsunfähige Saga nicht unberührt lassen, wenn sie mit diesen Irritationen ringt und verzweifelt nach einem Ventil für die ungewohnten Empfindungen sucht." Die "plausible Entwicklung" der Figur Saga gelinge dadurch. Die FAZ hob die Besetzung der Staffel vor allem wegen des hinzugekommenen Thure Lindhardt als "ganz großer Coup" hervor, "nicht nur, weil die Chemie zwischen Sarbroe und Norén sofort" stimme, sondern vor allem auch, weil er "durch seine konzentrierte, aber auch mühevoll kontrollierte Art das Erstaunliche" schaffe und Sabroe den Zuschauern ans Herz wachse, statt ärgerlicherweise "schon wieder einen nordischen Ermittler mit Seelenknacks präsentiert zu bekommen".

Den Vergleich mit dem US-Remake entschied die Serie in den Augen mancher Kritiker für sich. Das Original sei "bescheidener, fokussierter und in sich geschlossener", hieß es etwa in der New York Times.

Auszeichnungen

Neuverfilmungen
In mehreren Ländern entstanden Neuverfilmungen der Serie, weshalb sie in Medien auch als meistkopierte skandinavische Krimiserie bezeichnet wurde.
 Die US-amerikanische Neuverfilmung The Bridge – America wurde 2013 bis 2014 in zwei Staffeln beim Sender FX ausgestrahlt. Angelpunkt der Handlung ist die Brücke zwischen dem mexikanischen Ciudad Juárez und dem texanischen El Paso. Hauptdarsteller sind Diane Kruger, Demián Bichir und Matthew Lillard.
 Die britisch-französische Version The Tunnel – Mord kennt keine Grenzen erschien von 2013 bis 2017 auf Sky Atlantic und Canal+. Statt einer Brücke steht hier der Eurotunnel im Mittelpunkt. Hauptdarsteller sind Stephen Dillane und Clémence Poésy.
 2018 bis 2020 erschien in zwei Staffeln eine russische Adaption namens Most. Die Hauptfiguren wurden Ingeborga Dapkūnaitė und Mikhail Porechenkov verkörpert, die Handlung beginnt auf der Brücke über die Narwa, die Russland und Estland miteinander verbindet.
 Seit 2018 gibt es eine asiatische Adaption namens The Bridge, von der bis 2020 zwei Staffeln entstanden. Sie spielt im Grenzgebiet zwischen Malaysia und Singapur.
 Seit 2019 gibt es die deutsch-österreichische Adaption Der Pass, ausgestrahlt bei Sky Deutschland und im ZDF. An die Stelle der Öresundbrücke tritt hier der Gebirgspass zwischen Bayern und Österreich, der die Ermittler aus den beiden Ländern zur Zusammenarbeit zwingt.

Literatur
 Annegret Heitmann: Dunkle Welten: Kulturpessimismus in Bron/Broen Staffel II, in: European Journal of Scandinavian Studies, Band 49 von 2019, S. 141–155
 Kathleen McHugh: The Female Detective, Neurodiversity, and Felt Knowledge in Engrenages and Bron/Broen, in: Television & New Media Nr. 6/2018 (19. Jg.), S. 535 ff.
 Kim Toft Hansen, Anne Marit Waade: Locating Nordic Noir. From Beck to The Bridge (Palgrave European Film and Media Studies), Palgrave Macmillan, Cham ZG 2017, ISBN 978-3-319-86708-3

Weblinks

Einzelnachweise

Kriminal-Fernsehserie
Fernsehserie der 2010er Jahre
Fernsehserie (Schweden)
Fernsehserie (Dänemark)
Asperger-Syndrom
Autismus im Film

Die Brücke – Transit in den Tod


Psefologia (din , deoarece grecii au folosit pietricele ca buletine de vot) este o ramură a științei politice, care se ocupă de studiul și analiza științifică a alegerilor

Psefologia folosește date istorice privind votarea în secții, sondaje de opinie, informații despre campaniile de finanțare a campaniilor și date statistice similare. Termenul a fost inventat în 1948 în Regatul Unit de către W. F. R. Hardie (1902-1990) după ce a fost rugat de către prietenul său R. B. McCallum pentru un cuvânt care să descrie studiul alegerilor; prima utilizare în scris în 1952. Teoria votării este un domeniu de studiu diferit care studiază votul dintr-o perspectivă matematică.

Referințe

Legături externe

 'Psephos' Dr. Adam Carr's Elections Archive
 International IDEA – International Organisation providing (amongst other things) statistical analysis of elections and electoral systems
 ACE Project – Information resource for electoral design and administration. Includes comparative data on elections and electoral systems

Psefologie
Științe sociale

Psefologie


Peuple frère ou peuple fraternel est un cliché de propagande, un idiome, un idéologème des processus politiques et idéologiques largement utilisé dans les pays impériaux et post-impériaux, principalement en Russie et visant à la subjugation des États voisins et à l'asservissement des peuples voisins.

L'Allemagne et les « peuples frères »

À la fin du , l'idéologème « nation frère » a été utilisé par les théoriciens militaires allemands contre les Autrichiens dans le contexte de la confrontation entre l'Allemagne et la France.

La Pologne et les « peuples frères »

Les chroniques polonaises de la fin du  et début du  racontent une légende sur trois frères mythologiques, Czech, Lech et Rus, qui cherchaient une terre pour vivre et, l'ayant trouvée, ont créé trois pays – Czechia (la Bohême), Lechia (la Pologne) et Rus (la Ruthénie). Cette légende a pénétré en Ukraine grâce au parrainage des princes Ostrogski. Les princes font remonter leur généalogie au grand-prince Vladimir et, de là, à un ancêtre mythique de tous les Russes – un certain "Rus" qui n'a jamais existé. Les actes des princes ont créé une base pour la propagation du concept de "peuple vieux russe" sur un territoire déterminé.

La Russie et les « peuples frères »

La mythologie de la fraternité des peuples russe et ukrainien était l'une des mythologies fondatrices de la propagande soviétique qui a remplacé le concept de la "trinité du peuple russe", doctrine officielle de l'Empire russe.

Contexte historique

Le cliché est répandu en Russie (sous diverses formes de son existence : Empire russe, RSFSR, fédération de Russie) principalement envers les Ukrainiens et les Biélorusses ainsi qu'envers les Bulgares, les Polonais, les Serbes, les , les Tchèques et les Slovaques, etc. En même temps, la reconnaissance de ces nations comme « frères » était un élément de l'agression russe contre ces nations ou les nations voisines et la reconnaissance elle-même constitue un outil de consolidation du « monde russe » et d'expansion de la langue russe.

Bulgarie

L'expansion de l'Empire Russe sur la péninsule des Balkans dans la seconde moitié du  a conduit à l'implication dans la sphère « fraternelle » de plusieurs peuples slaves, notamment les Bulgares, qui occupaient la partie orientale de la péninsule limitrophe avec l'Empire Russe. Cette politique à l'égard des Bulgares était renforcée par le fait que les Russes et les Bulgares sont tous deux orthodoxes et que même les livres religieux en Russie et en Bulgarie étaient écrits dans le même langage religieux slave.

Cette politique est toujours en cours, mais pas toujours ouvertement. Par exemple, le Président bulgare Rossen Plevneliev déclare que de nombreux facteurs indiquent que la Russie finance des partis et des médias anti-européens en Bulgarie et dans d'autres pays européens cherchant ainsi à miner l'UE en son sein et à préserver l'influence de la Russie sur la Bulgarie. Dans le même temps, les experts russes estiment que les élites bulgares sont constamment en conflit avec des sentiments fraternels entre les peuples de Bulgarie et de Russie motivant cela par la position de certaines associations russophiles bulgares.

Serbie

Les Serbes ont été l'un des premiers peuples à entrer dans la sphère d'intérêt de l'Empire Russe au cours de la Première Guerre mondiale et ont été reconnus comme peuple « frère ». À ce moment-là, l'envoyé impérial à la mission impériale russe à Nice, le prince Grigori Troubetskoï, a noté que la volonté de soutenir le peuple frère dans une période difficile, non seulement par des moyens militaires, répondait à la mission de l'Empire Russe de préserver les positions politiques dans les Balkans acquises dans les années d'avant-guerre, en particulier en Serbie et au Monténégro.

Pologne

En 1881, pendant la russification active de la Pologne, l'historien et homme politique russe Nikolaï Kareïev écrivait :« Est-il possible de ne pas tendre une main fraternelle au peuple frère qui a perdu la paix de l'esprit à cause de la terrible situation qui a frappé sa patrie ? ».

Tchécoslovaquie

En 1968, pendant les manifestations en Tchécoslovaquie, Andreï Gretchko, ministre de la défense de l'URSS, a déclaré à propos de l'invasion de la Tchécoslovaquie par les troupes russes :« Nous allons chez nos frères pour les aider à défendre le socialisme ».

Bélarus

Au printemps 2017, Valentina Matvienko, chef de l'Assemblée fédérale de la fédération de Russie, a déclaré :« Le Belarus est une nation frère, un partenaire stratégique avec lequel nous allons construire l'État Uni ». Dans un même temps, la partie biélorusse déclare de temps en temps qu'elle ne veut pas céder beaucoup du pouvoir.

Ukraine

La signification de l'idiome "nation frère" par rapport aux Ukrainiens a varié en Russie en fonction des circonstances politiques. Dans l'Empire Russe, on s'accordait à dire que les Russes et les Ukrainiens formaient un peuple commun ; en Union soviétique, ils étaient frères, de même sang еn Russie moderne, avec le début de la croissance de l'attitude agressive envers l'Ukraine, les dirigeants politiques et l'église russe ont commencé à décrire le peuple ukrainien comme étant commun avec les Russes, comme faisant partie de la nation russe.

Durant la guerre russo-ukrainienne à l'Est de l'Ukraine, le président russe Poutine a reconnu les Ukrainiens comme un peuple frère. Cependant, en 2015, selon les enquêtes sociologiques, le nombre de ceux qui considéraient les habitants du pays voisin comme des frères a diminué à 34 %, contre près de 90 % en Ukraine et près de 80 % en Russie, comme avant le début de la guerre. Cela indique que les relations entre les peuples sont loin d'être fraternelles.

Le concertiste Iosip Kobzon, originaire du Donbas ukrainien, fait remarquer que le peuple frère pour les Russes, ce sont les habitants de la soi-disant RPD.

Contexte de l'expansion russe à l'égard des « frères »

L'écrivain Fiodor Dostoïevski écrit :Quelle comparaison peut-on faire entre les Russes et les Slaves ? Et qui établira l'égalité entre eux ?..La Russie est inégale à tous égards - et à chaque nation individuellement et à toutes ensemble ?Et en même temps :... La Russie n'aura pas, et n'a jamais eu, de tels haineux, jaloux, diffamateurs et même de véritables ennemis que toutes ces tribus slaves, dès lors que la Russie les libérera et que l'Europe acceptera de les reconnaître comme libérées !

Notes et références

Géopolitique

Peuple frère


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Muráň enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Muráň im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Muran


Stormen (The Wind) er en amerikansk dramafilm fra 1928 instrueret af Victor Sjöström med Lillian Gish, Lars Hanson, Montagu Love og Dorothy Cumming i hovedrollerne.

Handling
En kvinde fra det østlige USA flytter til Texas og må leve med den konstante vind, sandet og brutale mænd.

Om filmen
Filmen er en af de sidste stumfilm udgivet af MGM. Den havde premiere i Sverige den 3. december 1928 og er den sidste af Victor Sjöströms betydelige amerikanske film og anses som hans hovedværk fra USA-tiden. Filmen er baseret på en roman af Dorothy Scarborough.

Medvirkende i udvalg
 Lillian Gish - Letty Mason
 Lars Hanson - Lige Hightower
 Montagu Love - Wirt Roddy
 Dorothy Cumming - Cora
 Edward Earle - Beverly
 William Orlamond - Sourdough

Eksterne henvisninger
 Stormen imdb.com
 Uddrag

Stumfilm fra USA
Film af instruktører fra Sverige

Stormen (film fra 1928)


École nationale de la statistique et de l'administration économique (ENSAE ParisTech) er et fransk ingeniør-institut tilknyttet Université Paris-Saclay.

Instituttet blev oprettet i 1942 og har i dag omkring 500 studerende.

Eksterne henvisninger

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter


කාන්තා හිස් වැසුම්  නිර්මාණය කරන්නෙකු ඉංග්‍රීසි බසින් Milliner ලෙස හැදින්වෙන අතර Millinery යන ඉංග්‍රීසි වදන එවැනි හිස් වැසුම්  නිර්මාණ ශිල්පියෙකු විසින් කාන්තාවන් වෙත අලෙවි කරන හිස්වැසුම් සහ අනෙකුත් ඇඟලුම් හෝ කාන්තාවන් වෙනුවෙන් ඇඳුම් සහ හිස්වැසුම් සැළසුම් කිරීමේ නිර්මාණය කිරීමේ සහ අලෙවි කිරීමේ වෘත්තිය ඇගවෙයි. මොවුන් හිස් වැසුම් වෙනුවෙන් අනෙකුත් උපාංග සැලසුම් කිරීම නිර්මාණය සහ අලෙවි කිරීමද සිදු කරති. මේ අනුව ඉංග්‍රීසි බසින් Milliner ලෙස හැදින්වෙන්නේ කාන්තා ඇඳුම් සහ හිස් වැසුම් සැළසුම් කිරීම නිෂ්පාදනය සහ අලෙවි කිරීම සිදු කරනු ලබන හිස් වැසුම් නිර්මාණ ශිල්පියෙකි. මේ අනුව මෙවැනි අයෙකු විසින් පවත්වා ගෙන යන අලෙවි සැලක් වෙත පාරිභෝගිකයන් ඇඟලුම් තෝරාගෙන මිලට ගැනීම සදහා පැමිණෙති. (උදා - හිස් වැසුම්, යට ඇදුම්, කමීස සහ ළමා ඇදුම්) කෙසේ නමුත් Millinery යන ඉංග්‍රීසි වදන පොදුවේ ක්‍රියාකාරීත්වයන් සදහා අනවශ්‍ය කොටස් හෝ ද්‍රව්‍ය හැදින්වීම සදහා ද භාවිතා වේ. මේ සදහා උදාහරණ ලෙස ආහාරයකට යොදනු ලබන සැරසිලි සහ පිරිමියෙකුගේ කමීස අතක දැකිය හැකි අමතර බොත්තම් යනාදිය හැදින්විය හැක.

බොහෝ මුල් කාලීන සුප්‍රසිද්ධ විලාසිතා නිර්මාණකරුවන් තම වෘත්තිය මෙවැනි පුද්ගලයෙකු ලෙස ආරම්භ කළ අය වෙයි. ඔවුන් අතරට කොකෝ චැනල්, හැල්ස්ටන් සහ රෝස් බර්ටින් යන අය අයත් වෙයි. වර්තමාන උදාහරණයන් ලෙස ෆිලිප් ට්‍රේසි සහ මාර්ක් පොල් ස්ප්‍රීට්සර් යන අය පෙන්වා දිය හැක.

මෙම වෘත්තියෙහි යෙදෙන්නන් හැදින්වීම සදහා යෙදෙන ඉංග්‍රීසි පදය වන Milliner යන්නෙහි සම්බවය මිලාන් නගර වාසියෙකු හෝ මිලාන් නගරය සමග සම්බන්ධතා ඇති අයෙකු හැදින්වීම සදහා යෙදෙන ඉංග්‍රීසි පදය වන Milener යන්න ඇසුරෙන් සකස්වී ඇතැයි  සැලකිය හැක. (මෙය ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබද ඇමෙරිකානු උරුමය පිළිබද ශබ්ද කෝෂයේ තෙවැනි සංස්කරණය ඇසුරෙන් වේ.

විලාසිතා - කාන්තා ඇඳුම් නිෂ්පාදනය


Carl (o Karl) Joseph Millöcker (Viena, 29 de abril de 1842 - Baden bei Wien, 31 de diciembre de 1899) fue un compositor de operetas y director de orquesta austriaco.

Nació en Viena, donde estudió flauta en el Conservatorio de Viena. Tras desempeñar diversos cargos en la ciudad empezó a componer operetas. La primera fue Der tote Gast, una pieza en un acto estrenada en 1865 con libreto de Ludwig Harisch, basado en una novela de Heinrich Zschokke. El éxito internacional de Der Bettelstudent (El estudiante mendigo), le permitió retirarse de la dirección. Sin embargo, nunca logró otro éxito comparable con posterioridad.

Carl Millöcker murió en Baden bei Wien el 27 de octubre de 1900 y fue enterrado en una tumba honorífica en el cementerio Zentralfriedhof de Viena (grupo 32, A35).

Referencias
Notas

Fuentes
 Lamb, Andrew (1992), 'Millöcker, Carl' en The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (Londres) ISBN 0-333-73432-7

Enlaces externos

 Foto de Millöcker, años 1890

Compositores del Romanticismo de Austria
Compositores de ópera
Directores de orquesta de Austria

Alumnado de la Universidad de Música y Arte Dramático de Viena
Compositores de opereta
Nacidos en Viena
Fallecidos en Baden bei Wien

Carl Millöcker


Die königlich ungarische geologische Anstalt () in Pest war nach dem Österreichisch-Ungarischen Ausgleich von 1869 bis 1918 die zweite geologische Anstalt in Österreich-Ungarn.

Heutiger Nachfolger des Instituts ist das Ungarische Geologische Institut (Magyar Állami Földtani Intézet, MÁFI).

Geschichte
Die k. ungarische geologische Anstalt wurde von König Franz Joseph I. am 18. Juni 1869 gegründet. Der Errichtung ging eine Arbeitsgruppe voraus, die zusammen mit kartierenden Geologen aus Wien die geologische Landesaufnahme im Königreich Ungarn konzipierte und im Juli 1868 durch den k. ungarischen Minister für Ackerbau, Industrie und Handel Stefan Gorove in ihr Amt berufen wurde.

Der erste Präsident war Maximilian Hantken, der mit Franz von Hauer, dem Leiter k.k. geologische Reichsanstalt in Wien, eng befreundet war. Aber bereits 1870 lehnte das ungarische Ministerium eine weitere Hilfe aus Wien ab. So wurde die geologische Kartierung in Oberungarn, der heutigen Slowakei, kurzfristig eingestellt. Ab dem Jahr 1871 führte die ungarische Anstalt die Arbeiten allein weiter und legte den Schwerpunkt auf die geologische Kartierung von Transdanubien. Ein regelmäßiger Austausch der geologischen Kartenblätter zwischen Budapest und Wien wurde aber weiterhin durchgeführt.

Gemeinsam mit der Ungarischen Geologischen Gesellschaft wurde die Herausgabe der Földtani Közlöny (Geologischen Mittheilungen) begonnen. Dabei wird auch über geologische Arbeiten aus Wien stammender aber Ungarn betreffend referiert, wie von Wilhelm Ritter von Haidinger, Emil Tietze, Guido Stache und andere. Besonders der Geologe Gustav Tschermak war interessant, da er zahlreiche Arbeiten über Ungarn erstellte.

Nachdem Hantken im Jahr 1882 zum ersten Professor der Paläontologie der Universität Budapest ernannt wurde, übernahm Johann Böckh als sein Nachfolger die Leitung der Anstalt. Böckh war zudem korrespondierendes Mitglied der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. Direktor blieb Böckh bis 1908. Unter ihm wurde das Verhältnis zur k.k. geologischen Reichsanstalt nach Wien wieder entspannter.

Im Jahr 1896 fand in Budapest anlässlich der Tausendjahrfeierlichkeiten der ungarischen Landnahme ein Milleniumskongress für Bergbau, Hüttenkunde und Geologie in Budapest statt. Sämtliche Vorträge wurden neben der ungarischen Sprache auch in Deutsch und Französisch gedruckt. Das ist insofern bemerkenswert, da die Verwendung anderer Sprachen als Ungarisch immer wieder als "unpatriotisch" vermieden oder zumindest diskutiert wurde.

1899 wurde ein neues Gebäude für die Anstalt vom ungarischen Jugendstilarchitekten Ödön Lechner erbaut.

Der Bruch mit Wien war aber all die Jahre zu bemerken. So wurde der IX. Internationale Geologenkongress 1903 in Wien fast durchwegs von allen Mitgliedern der Ungarischen Geologischen Anstalt boykottiert. Nur wenige Geologen nahmen daran teil.

In den Jahren 1904 bis 1910 war Antal Koch der Präsident der geologischen Anstalt.

Während des ungarischen Königreichs (1920–1946) trug die Anstalt ausschließlich den ungarischen Namen Magyar Királyi Földtani Intézet.

Weblinks

 Endre Dudich: Die Beziehungen zwischen der k. k. Geologischen Reichsanstalt in Wien und der Ungarischen Geologie von 1867 bis 1918. In: Abhandlungen der Geologischen Bundesanstalt. Band 56/1, 1999, S. 61–68 (PDF; 1,6 MB).

Einzelnachweise

Geologische Organisation
Organisation (Ungarn)
Gegründet 1869
Organisation (Budapest)

Königlich ungarische Geologische Anstalt


أيسلبن (Eisleben) مدينة ألمانية في ولاية سكسونيا- آنهالت . تعرف بوصفها المكان الذي ولد فيه مارتن لوثر (الذي توفي هناك) .

توأمة
لأيسليبن اتفاقيات توأمة مع كل من:
 فاينهايم
 هيرنه
 ميمينجين (1 أكتوبر 1990 - )

أعلام

 كارل برنهارد فون ترينيوس
 تيمو هوفمان
 ماركو كورث
 كاسبار شوتس
 نورمان مولر
 مارتن لوثر

مراجع

أيسليبن
بلدات ساكسونيا أنهالت
مارتن لوثر
معالم في ألمانيا
مقاطعة ساكسونيا
مواقع التراث العالمي في ألمانيا

أيسليبن


فرضت عدة دول عددًا من العقوبات على إيران، لا سيما الولايات المتحدة والكيانات الدولية. فرضت الولايات المتحدة أول عقوبة على إيران في نوفمبر 1979 بعد أن استولت مجموعة من الطلاب الراديكاليين على السفارة الأمريكية في طهران واتخذوا من فيها رهائن. شملت العقوبات المفروضة بموجب الأمر التنفيذي رقم 12170 تجميد ما يقرب من 12 مليار دولار من الأصول الإيرانية، منها ودائع بنكية وذهب وعدة ممتلكات أخرى، وفرض حظر اقتصادي. رُفعت تلك العقوبات في يناير 1981 بعد التوقيع على اتفاقية الجزائر التي ساومت فيها الولايات المتحدة على تحرير الرهائن.

فرضت الولايات المتحدة العقوبات الثانية على إيران في عهد الرئيس رونالد ريغان عام 1987 بسبب أفعال إيران في الفترة 1981–1987 ضد الولايات المتحدة والدول المطلة على الخليج العربي، ودعمها للإرهاب. اشتدت تلك العقوبات في عام 1995 لتشمل المؤسسات التي تتعامل مع الحكومة الإيرانية.

فُرضت العقوبات الثالثة في ديسمبر 2006 بناءً على قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 1737 بعد أن رفضت إيران أن تمتثل لقرار المجلس رقم 1696 الذي طالبها بوقف برنامج تخصيب اليورانيوم. استهدفت عقوبات الولايات المتحدة في بداية الأمر استثمارات النفط والغاز والبتروكيمياويات، وصادرات منتجات النفط المكرر، وصفقات العمل مع الحرس الثوري الإيراني. شملت تلك العقوبات قيودًا على المعاملات البنكية والتأمينات (بما يشمل البنك المركزي الإيراني)، والشحن، وخدمات استضافة مواقع الويب للأغراض التجارية، وخدمات تسجيل اسم النطاق. مددت قرارات المجلس اللاحقة تلك العقوبات.

تكبد الاقتصاد الإيراني خسائر فادحة على مدار السنين بسبب تلك العقوبات. قادت الولايات المتحدة الجهود الدولية لاستعمال العقوبات في التأثير على سياسات إيران منذ عام 1979، بما في ذلك برنامج إيران لتخصيب اليورانيوم الذي تخشى الحكومات الغربية من أن يكون هدفه تطوير قدرة إيران على إنتاج أسلحة نووية. زعمت إيران أن برنامجها مُخصص للأغراض المدنية السلمية فقط مثل إنتاج الكهرباء والأغراض الطبية.

احتج أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي بتباطؤ المفاوضات النووية بين إيران والحكومات الغربية وفشلها في إحراز أي تقدم لفرض عقوبات اقتصادية جديدة على إيران. وفي 2 أبريل 2015، توصلت مجموعة 5+1 إلى اتفاق مبدئي مع إيران على إطار عمل يهدف في نهاية المطاف إلى رفع جميع العقوبات عن إيران في مقابل فرض قيود على برامج إيران النووية الممتدة لعشرة أعوام على الأقل. اُعتمدت الاتفاقية النهائية المعروفة بخطة العمل الشاملة المشتركة في 18 أكتوبر 2015. ونتيجة لذلك رُفعت عقوبات الأمم المتحدة عن إيران في 16 يناير 2016.

في 8 مايو 2018، أعلن الرئيس الأمريكي دونالد ترامب أن الولايات المتحدة سوف تنسحب من الاتفاق النووي مع إيران. وفي أعقاب ذلك، نفذ الاتحاد الأوروبي تشريعًا مُحدثًا في 7 أغسطس 2018 لإبطال تأثير العقوبات الأمريكية على الدول التي تتعامل مع إيران. وفي سبتمبر 2019 أعلنت الولايات المتحدة عن نيتها فرض عقوبات على أي دولة تتعامل مع إيران أو تشتري منها نفطًا. وفي ذات الشهر أيضًا، قال ترامب أنه أمر وزارة الخزانة بتشديد العقوبات على إيران، وذلك ردًا على هجوم إيراني مشتبه فيه على مرافق النفط السعودية الرئيسية. استهدفت تلك العقوبات الجديدة البنوك المحلية الإيرانية. وقال أحد كبار موظفي إدارة ترامب أن العقوبات الجديدة تستهدف الأصول المالية لدوائر المرشد الأعلى للدولة الإيرانية. ورغم ذلك أفادت جريدة نيويورك تايمز بأن طهران أنكرت تورطها في الهجمات التي استهدفت مرافق النفط السعودية.

في 21 فبراير 2020، وُضعت إيران على القائمة السوداء الخاصة بمجموعة العمل المالي. وفي 14 أغسطس 2020 رفض مجلس الأمن قرار الولايات المتحدة المُقترح لتمديد حظر بيع الأسلحة لإيران. إذ أنه وفقًا للبنود التي وافقت عليها الأمم المتحدة في الاتفاق النووي مع إيران عام 2015، تنتهي فترة حظر بيع الأسلحة لإيران في 18 أكتوبر 2020، وبعد انتهاء تلك المدة يُسمح لإيران بشراء الأسلحة الأجنبية وفقًا لمتطلباتها الدفاعية.

حاولت إيران تشجيع السياحة لديها بعد فرض الولايات المتحدة عقوبات على الأشخاص الذين زاروا إيران انطلاقًا من عام 2011 بالتوقف عن إلحاق تأشيرة دخول الأجانب مع جوازات السفر ووضع الأختام على جوازات السفر. وفي نوفمبر 2018 امتنعت إيران من جديد عن وضع الأختام على جوازات سفر السياح الأجانب، وتوقفت عن وضع ملصقات تأشيرة الدخول في جوازات السفر.

في أغسطس 2020، حاولت إدارة ترامب تمديد حظر بيع الأسلحة لإيران ولكن بلا جدوى. ولذا حاولت الولايات المتحدة فرض العقوبات الجزائية المنصوص عليها في الاتفاق النووي بمفردها رغم انسحابها من هذا الاتفاق في عام 2018. أثارت تلك المناورة الشكوك والقلق من حلفاء الولايات المتحدة، وحذر الخبراء من أنها قد تؤدي إلى فسخ الاتفاقية. قال مندوب وزارة الدفاع في الشرق الأوسط السابق ميك مولروي أن انسحاب الولايات المتحدة من خطة العمل الشاملة المشتركة أدى إلى «إقصاء العديد من حلفائنا وشركائنا – أولئك الذين نحتاجهم لمكافحة أنشطة إيران الخبيثة ومنعها من الحصول على أسلحة نووية إلى الأبد».

في 25 أغسطس، تصدت الأمم المتحدة لجهود الولايات المتحدة لفرض العقوبات الجزائية على إيران، إذ صرح مجلس الأمن أنه لا يمكنهم المضي في تنفيذ تلك المناورة. صرح رئيس مجلس الأمن وسفير إندونيسيا في الأمم المتحدة ديان تيرانسيا دجاني قائلًا أن وضعه لا يسمح له باتخاذ أي إجراءات أخرى بشأن طلب الولايات المتحدة، مستشهدًا بعدم إجماع مجلس الأمن على إستراتيجية الولايات المتحدة.

في 20 سبتمبر، أكدت الولايات المتحدة أن عقوبات الأمم المتحدة على إيران عادت إلى ما كانت عليه، وهو ما نفته إيران ومعظم أعضاء المجتمع الدولي. وفي اليوم التالي فرض الرئيس ترامب عقوبات جديدة كاسحة على إيران لكبح تهديدات طهران باستخدام القذائف والأسلحة التقليدية والنووية. وفي 8 أكتوبر 2020 فرضت الولايات المتحدة عقوبات جديدة على قطاع إيران المالي تستهدف 18 بنكًا إيرانيًا.

عقوبات الولايات المتحدة منذ 1984
في ذات الوقت الذي احتدمت فيه حرب العراق مع إيران التي اندلعت في سبتمر 1980، حظرت عقوبات الولايات المتحدة بيع الأسلحة ومساعدات الولايات المتحدة لإيران.

في عام 1995، ردًا على برنامج إيران النووي ودعم إيران للجماعات الإرهابية مثل حزب الله وحماس وحركة الجهاد الإسلامي في فلسطين، أصدر الرئيس بيل كلينتون عدة أوامر تنفيذية متعلقة بإيران. منها الأمر التنفيذي رقم 12957 في 15 مارس 1995 الذي حظر الاستثمارات الأمريكية في قطاع الطاقة الإيراني، والأمر التنفيذي رقم 12959 في 6 مايو 1995 الذي حظر التجارة مع إيران والاستثمارات الأمريكية على أرضها.

وقعت الولايات المتحدة على قانون العقوبات على إيران وليبيا في 5 أغسطس 1996 الذي تحول إلى قانون العقوبات على إيران فقط بعد رفع العقوبات عن ليبيا عام 2006. وفي 31 يوليو 2013 صوت أعضاء مجلس النواب الأمريكي لصالح تشديد العقوبات على إيران بواقع 400 صوت مع في مقال 20 صوت ضد.

انظر أيضًا
العقوبات الأمريكية ضد إيران
 مجموعة عمل إيران
 تجميد الأصول الإيرانية
 برنامج إيران النووي
 إنزال طائرة RQ-170 الأمريكية في إيران
 احتجاز زورقين حربيين أمريكين 2016

مصادر

 الملف النووي الإيراني: سؤال وجواب، مقالة في بي بي سي عربي.

اقتصاد إيران
العقوبات ضد إيران
العلاقات الأمريكية الإيرانية
علاقات الاتحاد الأوروبي الخارجية
جميع الانحيازات المرتبطة بالدقة
عقوبات دولية
علاقات إيران الخارجية
مشاعر معادية للإيرانيين

العقوبات المفروضة على إيران


Geoffrey Enthoven (Wilrijk, 6 de mayo de 1974) es un director de cine belga. Ha realizado numerosos trabajos para televisión.

Premios
En 2001, fue galardonado con el premio del público del Festival Internacional de Cine de Flandes-Gante por su película Les enfants de l'amour. La película Vidange Perdue ganó la Golden Rosa Camuna del Bergamo Film Meeting y el premio a mejor película del Festival Internacional de Cine de Mannheim-Heidelberg. En 2011, su película Hasta la vista ganó el Grand Prix des Americas del Festival Internacional de Cine de Montreal y la Espiga de Oro de la Semana Internacional de Cine de Valladolid.

Referencias

Enlaces externos

Directores de cine de Bélgica
Nacidos en Wilrijk

Geoffrey Enthoven


فرانيي (Врање) هي مدينة في بسينجا في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 56544 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لفرانيي:

توأمة
لفرانيي اتفاقيات توأمة مع كل من:
 نوفي سونتس
 كومانوفو

أعلام

 جوزيب كوزي
 نيكولا يانكوفيتش
 آنا إيليك
 لازار دورديفيك

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة منطقة بتشينيا

فرانيي


An Panicum nutabundum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fernando Omar Zuloaga ngan Osvaldo Morrone. An Panicum nutabundum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum nutabundum


Paština Závada este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 228 de locuitori.

Istoric
Localitatea Paština Závada este atestată documentar din 1402.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Paština Závada


علم النفس الإيجابي  بدأ كحركة تطورت من التفكير الإيجابي إلى علم نفس إيجابي على يد مارتن سليجمان، رئيس جمعية علماء النفس الأمريكيين، عام 1998 ميلادية. ومن هنا تعددت فروع علم النفس ومجالاته وميادينه؛ فمنها ما يهتم بالوقوف على خصائص السلوك السوي، ومقوماته وقوانينه الأساسية؛ ومنها ما يهتم بالتعرف على السلوك غير السوي، بدرجاته المختلفة وصوره المتعددة.

ينتمي علم النفس الإيجابي إلى المجموعة الأولى التي ذكرت أولاً؛ لأنه يهتم في الأساس بالدراسة العلمية لما يحقق السعادة للناس. ويسعى إلى تعزيز قدرات الشخصية المتعددة، كالصمود والصلابة النفسية والتفكير الإيجابي وغيرها، وإلى تدريب الأفراد على مواجهة الضغوط النفسية، التي يتعرضون لها، والتخلص من الاحتراق النفسي، وإلى تحسين الرضا عن الحياة وجودتها، وإلى دراسة الظروف والعمليات، التي تسهم في الوصول إلى أعلى أداء وظيفي للناس والجماعات والمؤسسات. وفضلاً عن ذلك فإن علم النفس الإيجابي، في اهتمامه بالمجتمع، يسعى إلى تنمية الفضائل وتفعيل دور المؤسسات المدنية، التي تعمل على تحسين الواقع وتنمية الشعور بالمسؤولية، لدى الأفراد، والإيثار والتسامح، والعمل الخلاق.

وقد أصبح تركيز الدراسات النفسية على مكامن القوة في نفسية الإنسان كالسعادة والطمأنينة والأمل والاستقرار النفسي والتقدير الاجتماعي والقناعة وبهدف التغلب على الضغوط التي تؤدي بالإنسان إلى اضطرابات بالصحة النفسية خاصة أنها تقع على الطرف الآخر لأكثر الاضطرابات النفسية شيوعا كالقلق والاكتئاب واليأس وعدم تقدير الذات. الا أن الجانب المهم بعلم النفس الإيجابي أن تقوية مكامن القوة يؤدي إلى دور وقائي لمن يعيش بحالة جيدة من التوافق النفسي، كم أنه يساعد من يعاني من مشكلات توافقية إلى تدعيم مكانيزمات التوافق لديه.

إذا كان علم النفس التقليدي يركز على السلبيات؛ فإن علم النفس الإيجابي يعالج الضعف، ويغذي مواضع القوة لدى الفرد، ويعمل على بناء السِّمات الإيجابية، التي تساعد الأفراد والمجتمعات، ليس على التحمل والبقاء فقط، بل وتساعدهم أيضاً على الازدهار. كما أن استخدام إستراتيجيات علم النفس الإيجابي، تؤدي إلى نقل الشخص بعيداً عن التركيز ضيق الأفق، على معايشة المواقف السلبية والأمراض النفسية، إلى منهج جديد هو تنمية السمات الإيجابية والفضيلة والقوى الإيجابية على مدى الحياة، والاستفادة منها في الصحة والعلاقات والعمل. ويقوم علم النفس الإيجابي على تعظيم المهارة، التي يمتلكها جميع الأفراد، وهي مهارة الكفاح من أجل الهدف، والتي تؤدي إلى تنمية السِّمات البشرية الإيجابية، واستخدامها في مكانها الصحيح.

من رواد علم النفس الإيجابي في العالم العربي «شريف عرفة» صاحب الكتب الأكثر مبيعا في هذا المجال

نماذج لموضوعات علم النفس الإيجابي
ظهر مجال علم النفس الإيجابي وأهدافه تغيير وظيفة علم النفس، من التعامل فقط مع الموضوعات ذات الطابع السلبي في الحياة، إلى بناء أفضل الكفايات الإيجابية، مثل السعادة والارتياح (للماضي)، والتدفق والبهجة والإحساس بالمتعة (للمستقبل)، والخبرات المعرفية حول التفاؤل بالمستقبل والآمال والإيمان، والصحة النفسية الإيجابية.
 المستوى الفردي: يهتم بالسمات الفردية الإيجابية، مثل الحب والتشجيع والمهارات التشخيصية والإحساس بالجمال والمثابرة والتسامح والأصالة والحكمة، وكذلك الصحة النفسية الإيجابية.
 المستوى الجماعي: يدور اهتمامه حول الخصائص البيئية، والمؤسسات التي توجه الأفراد نحو أساليب المواطنة، كالمسؤولية والتنشئة والإيثار والحداثة والتسامح وأخلاقيات العمل.

وبناءً على ذلك تعددت موضوعات علم النفس الإيجابي، التي يتناولها بالدراسة. وفيما يلي عرض لنماذج من موضوعاته:

أولا: الشخصية الإيجابية
لتعريف الشخصية الإيجابية عدة مناحي: الأول منها سرد الخصائص المميزة لتلك الشخصية، والثاني المقارنة بين خصائص الشخصية الإيجابية، وخصائص الشخصية السلبية. أما المنحى الثالث، فيقوم على اقتراح تنظيم متكامل لتلك الخصائص.

المنحى السردي لنتائج البحوث والدراسات
تتميز الشخصية الإيجابية بالسعادة والرضا عن الحياة، وبتفسير المواقف بطريقة أكثر إيجابية، وبالبحث عن المواقف التي ترتبط بسمات شخصياتهم ودوافعهم؛ فالانبساطي يقضي وقتاً أطول في المواقف الاجتماعية، والمناشط البدنية، خاصة إذا كان اختيار هذه المواقف وتلك المناشط يتم بحرية.
وتتسم الشخصية الإيجابية بالتفاؤل وتقدير الأحداث على أنها مُجلبة للسرور، ويتذكرون أحداثاً أكثر إيجابية، وتكون تداعياتهم الحرة أكثر مجلبة للسرور.

ويرتبط الانبساط بالسعادة والشعور بالرضا وبالمشاعر الإيجابية. ويهيئ الانبساط الناس لأن يمروا بأحداث حياة سعيدة، خاصة في مجال الصداقة والعمل، وهذه تقود، من ثم، إلى درجة عالية من الهناء الإيجابي، وإلى زيادة الانبساطية.

ومن خصائص الشخصية الإيجابية ارتفاع الضبط الداخلي؛ إذ يعتقدون أن الأحداث تقع تحت سيطرتهم، وليست بيد الآخرين أو الحظ. ويزداد لدى هذه الشخصية الشعور الذاتي بالهناء، الذي يرتبط بارتفاع الضبط الداخلي.

ويشعر صاحب الشخصية الإيجابية بأعلى درجات السعادة عندما يستطيع حل صراعاته الداخلية، وتحقيق درجة من التكامل في شخصيته. كما وجد أن الذين يكشفون عن درجة منخفضة من التفاوت، بين صورة الذات والذات المثالية وبين التطلعات والإنجازات، هم أكثر شعوراً بالسعادة والإيجابية. كما بينت الدراسات أن أصحاب الشخصية الإيجابية يحصلون على قدر كبير من الشعور الذاتي بالرضا، من خلال العمل، أي من خلال أداء العمل فعلاً، واستخدام مهاراتهم، وتحقيق الإحساس بالنجاح، أو الإنجاز، الناجم عن إكمال العمل، بل ومن الممارسة الجادة لأنشطة وقت الفراغ. ومن خصائص تكامل الشخصية الإيجابية القدرة على التنظيم والتخطيط، واستخدام الوقت بنجاح، والنظرة الإيجابية للوقت، وبالدقة والكفاءة، ومن ثم يبدو المستقبل مشرقاً لهم.

المنحى المقارن

منحى التنظيم المتكامل لخصائص الشخصية الإيجابية

اتجاهات الفرد نحو ذاته
 رؤية واقعية موضوعية للذات.
 تقبل الذات بما فيها من قوة أو قصور.
 الشعور بالذاتية، بما فيها من اعتبار للذات.

النمو والنضوج وتحقيق الذات
 النمو السليم لمفهوم الذات.
 توجيه الدافعية للسلوك توجيهاً سليماً.
 تمايز أبعاد الذات وتطويرها إلى أقصى حد.

التكامل
 توازن القوى النفسية لدى الفرد.
 نظرة متسقة غير متضاربة للحياة.
 مواجهة الضغوط وإيجابية مقاومتها.

الاكتفاء الذاتي
 تنظيم السلوك تنظيماً نابعاً من داخل الفرد.
 الاستقلالية في التصرف.

إدراك الواقع
 إدراك متحرر من التشوه الناتج عن الحاجة.
 المشاركة الوجدانية والتعاطف والحساسية الاجتماعية.

السيطرة على البيئة
 القدرة على تبادل الحب.
 الكفاية في الحب والعمل.
 الكفاءة في مواجهة متطلبات المواقف.
 القدرة على المواءمة والتكيف.
 الكفاءة في حل المشكلات.

ثانياً: التفكير الإيجابي
قال ديكارت «أنا أفكر إذن أنا موجود». واستدل ديكارت على وجود الإنسان بناءً على تفكيره. إن التفكير عملية وليس إجراء، يهدف إلى البناء والفعالية للفرد والمجتمع، وذلك باستنباط واكتشاف ما هو أفضل، وبالاستخدام النافع لإمكانات الأفراد والمجتمعات. إن التفكير هو التقصي المدروس للخبرة من أجل غرض ما، قد يكون هذا الغرض هو الفهم أو اتخاذ القرار أو التخطيط وحل المشكلات، أو الحكم على الأشياء، أو القيام بعمل ما. وإذا كان القرين يتضح بنقيضه، فالتفكير الإيجابي يزداد وضوحاً إذا قورن بالتفكير السلبي؛ فإذا كان التفكير السلبي هو إدراك سلبي للذات والعالم والمستقبل، قائم على الأفكار المشوهة، فإن التفكير الإيجابي هو تكوين صورة ذهنية موجبة عن ذات الفرد، وعن العالم والمستقبل. وإذا كان التفكير السلبي استياء من الماضي وخوفاً من المستقبل، وإنه يغلق كل طريق منطقي، يعاني صاحبه من القلق الكافٍ للاوعي؛ فإن التفكير الإيجابي توظيف وانتفاع بالخبرات الماضية، وإعادة توظيفها على نحو أفضل للأداء، وبصورة بناءة أكثر فائدة ونفعاً.

وإذا كان التفكير السلبي توقعاً سلبياً ضاراً وغير نافع للأمور؛ لأنه نوع من التشوهات المعرفية، فإن التفكير الإيجابي توقع إيجابي للأمور؛ لأنه يشعر الفرد بالتفاؤل بسلطته وقوته وبأنه متحكم في حياته بحكمة وذكاء، وبالقدرة على مواجهة الأمور وحل المشكلات. وإذا كان الخوف من الفشل ومن الرفض وعدم التقبل ومن النقد، من خصائص التفكير السلبي؛ فإن التطوير الإيجابي المتواصل من سمات التفكير الإيجابي لأنه يجعل من الفشل طريقاً للنجاح، ومن الرفض طريقاً للتقبل، ومن النقد مفتاحاً للبناء، اعتماداً على جوانب القوة ومعالجاً لجوانب الضعف. وإذا كان التشاؤم من سمات التفكير السلبي؛ لأن أصحابه ينظرون دائماً إلى الجانب المظلم في كل شيء، ويتخيلون أن كل الأشياء غير السارة المخيفة على وشك الوقوع؛ فإن التفاؤل من سمات التفكير الإيجابي؛ بمعنى الإيمان بالنتائج الإيجابية وتوقعها، حتى في أصعب المواقف والأزمات والتحديات.

ومن خصائص أصحاب التفكير السلبي، الحديث السلبي الذاتي النابع من مسلمات خاطئة عن النفس والآخرين. ويكون هذا الحديث تأكيداً لتلك المسلمات الخاطئة. أما أصحاب التفكير الإيجابي، فإن حديثهم الذاتي يكون إيجابياً؛ لأنه مبني وقائم على رؤية موضوعية وفهم حقيقي للذات والآخرين، وتصحيح مستمر ومستمد من الخبرات المتجددة التي يكتسبها الفرد (لا على تشويه تلك الخبرات والتجارب).

ويتسم أصحاب التفكير السلبي بسيطرة كثير من المشاعر السلبية عليهم، كالاكتئاب والقلق والخوف وضعف السيطرة على غضبهم والعصبية في التصرف، كما يكونون في حالة توتر مستمر. أما أصحاب التفكير الإيجابي، فتسيطر عليهم المشاعر الإيجابية، فهم قادرون على توجيه تفكيرهم وجهة إيجابية، ينظرون نظرة متفائلة لما يحيط بهم، متفائلون، متقبلون لذواتهم، وبالكفاءة الشخصية المدعمة بإنجازاتهم تحقيقاً لذواتهم، وبالتفتح والانفتاح على الخبرات، وبممارسة التفاعل الاجتماعي بنجاح، وبالحكمة والتطلع نحو المستقبل. وثمة طريقتان أساسيتان للنظر إلى العالم. فأصحاب التفكير الإيجابي يتصفون بالنظر للعالم نظرة تتميز بالإيجابية، فتصير شخصاً إيجابياً، وترى العالم في إطار الخير والإحسان، وتصير أكثر تفاؤلاً، وتصير شخصاً أكثر سعادة وأكثر فاعلية. أما أصحاب التفكير السلبي، فيتصفون بنظرة تتسم بالسلبية والخبث تجاه العالم، لا ترى سوى المشكلات والظلم في كل مكان، وترى القيود وعدم الإنصاف، بدلاً من رؤية الفرص والأمل.

ويتضح مما سبق فوائد التفكير الإيجابي، والتي تتمثل في أنه:
 يعتبر سر الأداء المتميز، سواء في الدراسة أو في العمل.
 يتيح للفرد فرصة الاختيار الناجح للأهداف.
 يجعل الحياة ممتعة ومليئة بالسعادة، مع وجود القلق الحافز.
 ما يمتاز به التفكير الإيجابي من خصائص، يؤدي إلى التفاؤل والطاقة والقدرة على الدفاع عن النفس.
 إن الشخص الذي يفكر تفكيراً إيجابياً يعتمد على نفسه، وهو مخطط ومنفذ بناء، موضوعي النظرة، يجعل من الفشل طريقاً للنجاح، وعضواً نافعاً في المجتمع.

الإيجابية ثقافيا
يرى الأستاذ الدكتور عمر الفجاوي أن الإيجابية:  ويستدل على ما ورد في تعريفه بكلام منسوب للجاحظ ذكر فيه لفظ «النصبة» الذي يعده مرادفا للمصطلح الإنجليزي  والتي تترجم حرفيا إلى لغة الجسد.

ثالثاً: السعادة
«ما هو أرقى خير يمكن أن يبلغه المرء بجهده؟ يتفق عامة الناس وصفوتهم على أنه السعادة؛ ولكنهم يختلفون حتى في تحديد حقيقتها».
«إن كل البشر قد خلقوا سواسية، وإن خالقهم قد حباهم بحقوق لا يجوز انتزاعها منهم، منها الحق في الحياة، والحرية، والجد في طلب السعادة».
«ما الذي يطلبه الناس من الحياة ويودون تحقيقه؟ إن الإجابة على هذا السؤال جلية يصعب الشك فيها؛ فالناس يكافحون من أجل سعادتهم، إنهم يريدون أن يكونوا سعداء، وأن يظلوا على هذا النحو».

مما سبق يتضح أن السعادة حق من حقوق الإنسان؛ لذا فهي هدف يسعى الإنسان نحو تحقيقه. وفي سعيه نحو تحقيق سعادته، يتعامل ويوجِد نوع الحياة التي يريدها.

إن نوع الحياة، على المستوى الاجتماعي العام، هي ذلك البناء الكلي الشامل، الذي يتكون من مجموعة من المتغيرات المتنوعة، التي تهدف إلى إشباع الحاجات الأساسية للأفراد الذين يعيشون في نطاق هذه الحياة... ونوع الحياة بالنسبة للإنسان هي ما يدركه منها، حتى إن تقييم الفرد للمؤشرات الموضوعية في حياته (كالدخل والسكن والعمل والتعليم... إلخ) تمثل في أحد مستوياتها انعكاس مباشر لإدراك هذا الفرد لجودة الحياة، في وجود هذه المتغيرات على هذا المستوى، والذي يتوقف، بدرجة كبيرة، على مدى أهمية كل متغير من هذه المتغيرات لهذا الفرد، وذلك في وقت معين وفي ظل ظروف معينة. ويظهر ذلك في مستوى السعادة أو الشقاء، الذي يكون عليه، والذي يؤثر بدوره على تعاملات هذا الإنسان مع كافة المتغيرات، التي تدخل في نطاق تفاعلاته.

ومعنى ذلك أن السعادة (والشقاء) إحدى مظاهر التعبير عن نوع الحياة، وأن هذا النوع دالة لإدراك الفرد للمتغيرات التي يتعامل معها، من أجل إشباع حاجاته.

ما السعادة؟
حاول الفلاسفة وضع تعريف للسعادة؛ إلا أن نسبية المفهوم أدت إلى اختلافاتهم فيما صاغوه من تعريفات. يرى أحد الفلاسفة أن السعادة هي النظير للأسلوب الناجح في التعامل، مع فترة أقصر وأهداف أقل؛ لذلك فإن التدبير المتروي في الكيفية التي يمكن بها أن تكون سعيداً، هي بمثابة النظير للتدبير المتروي في الكيفية التي يمكن بها التعامل مع مجموعة أصغر من الأهداف، عبر فترة زمنية أقصر.
ويرى فيلسوف آخر أن السعادة نشاط النفس وفقاً لفضيلتها، وإذا كان هناك أكثر من فضيلة للنفس، فإنها (أي السعادة البشرية) تكون وفقاً لأعظم فضائلها، وأكثرها كمالاً.

وثمة فيلسوف آخر يرى أن السعادة للموجودات البشرية، هي عقارٌ طبيٌ مهدئٌ وطريقة في التفكير، أي تبدو في المقام الأول بوصفها سعادة الارتياح وعدم الانزعاج، وحالة تُخمة الإشباع التي تبلغ في النهاية حالة التوافق. وقد أسهمت التعريفات الفلسفية للسعادة في توضيح نسبية السعادة، وفي تعريفها. وجاءت التعريفات النفسية لتبحث في مكونات السعادة وقياسها؛ فالسعادة هي «الرضا الشامل»، الذي يشتمل على الشعور بالرضا عن جوانب محددة، مثل العمل أو الزواج أو الصحة أو القدرات الذاتية أو تحقيق الذات. ويمكن فهم السعادة بوصفها انعكاساً لدرجة الرضا عن الحياة، أو بوصفها انعكاساً لمعدلات تكرار حدوث الانفعالات السارة وشدة هذه الانفعالات. وليست السعادة عكس التعاسة تماماً.

وللسعادة ثلاثة عناصر أو أبعاد، هي: الرضا عن الحياة ومجالاتها المختلفة، والاستمتاع والشعور بالبهجة، والعناء بما يتضمنه من قلق أو اكتئاب، وأخيراً الصحة، التي ترتبط بكل من العوامل الثلاثة السابقة. أدى تعدد تعريفات السعادة إلى ظهور مفهومات أخرى ترتبط بها، وتسهم في الوصول إلى تحقيقها، من ناحية، وفي تحديد طبيعة علم النفس الإيجابي، من ناحية أخرى، ومن هذه المفاهيم:

معنى الحياة
ومعنى الحياة مفهوم شائع يصف خبرة حياة لها هدف وذات قيمة. ويوجد هذا الهدف عندما يتسامى الإنسان بذاته. والإنسان، الذي يكتشف أن لحياته معنى وهدفاً، هو الإنسان، الذي يستطيع أن يتحمل ندرة اللذة والافتقار إلى المكانة والنفوذ، دون أن ينتقص هذا من سعادته أو صحته.
إن معنى الحياة هو إدراك الفرد لمكانته الاجتماعية، في ضوء ثقافة مجتمعه، ومنظومة القيم، التي نشأ عليها في ضوء أهدافه واهتماماته وتوقعاته، في شتى المجالات. والفرد الذي يدرك معنى لحياته، يخطط أهدافه ويحدد أغراضه ويشعر أن عليه وظيفة يجب أن يؤديها في هذه الحياة، وأنه لم يوجد في هذه الحياة جزافاً.

ويشتق الفرد معنى حياته من عدة مصادر، منها ما يتعلق بإشباع الجانب الروحي، كالمداومة على الذهاب لدور العبادة؛ ومنها ما يتعلق بالجانب الاجتماعي، كتكوين علاقات اجتماعية وممارسة الأنشطة الابتكارية وتحقيق الإنجازات الشخصية وإشباع الدوافع الأساسية؛ ومنها ما يتعلق بالجانب الاقتصادي، المتمثل في الحصول على موارد مالية تحقق مطالب حياته. إضافة إلى الشعور بالأمن والتمتع بأوقات الفراغ، والالتزام بالقيم والمبادئ الخلقية السامية.

ومعنى الحياة قد يكون إيجابياً أو سلبياً، ويتحدد ذلك من خلال قدرة الفرد على مواجهة تحديات الحياة، ومجابهة الأزمات، إذا استطاع أن يوازن بين إمكاناته المتاحة ومطالب الحياة المتزايدة. ويعني ذلك أنه إذا نجح الفرد في تحقيق هذا التوازن، أصبح للحياة معنى إيجابياً، وإذا فشل في تحقيق هذا التوازن أصبح للحياة معنى سلبياً.

الرضا عن الحياة
ظهرت نظريات مختلفة لتفسير الرضا عن الحياة، منها:
 نظرية المواقف: يرى أصحاب هذه النظرية أن الإنسان عندما يعيش في ظروف طيبة، يشعر فيها بالأمن والنجاح في تحقيق أهدافه. في هذه الظروف يكون الإنسان راضياً وسعيداً، ومتمتعاً بالصحة النفسية.
 نظرية الخبرات السارة: يرضى الإنسان عن حياته عندما تكون خبراته فيها سارة وممتعة؛ فليست الظروف أو المواقف الطيبة هي مصدر الرضا؛ وإنما ما يدركه الإنسان من خبرات سارة، في هذه الظروف والمواقف.

ويمكن تعريف الرضا عن الحياة بأنه «إدراك الفرد بأنه زُوِد بإمكانيات واستعدادات، في جميع جوانب شخصيته، وأنه نجح في استثمارها ما يشعره بالسعادة، وحب الحياة والإقبال عليها». أي نوع من التقدير الهادئ والمتأمل لمدى الرضى، عن العمل والزواج وقضاء أوقات الفراغ، وغيرها.
ويُعد الرضا عن الحياة جزءاً مهماً من جودة الحياة؛ لأن جودة الحياة تتمثل في شعور الفرد بالرضا والإشباع لكافة احتياجاته وطمأنينة نفسه، وتحقيق الذات، الذي يجعل الفرد يشعر بالبهجة والاستمتاع. وتتمثل جودة الحياة في التقدير العقلي لنوع الحياة، التي يعيشها الفرد، من خلال التأكد من حسن سير الأمور، سواء في الماضي والحاضر.

إن مفهوم الرضا عن الحياة هو أحد الأركان الأساسية لمفهوم جودة الحياة. إن الراضين عن حياتهم يشعرون بجودتها، فيستمرون بها كما يشعرون بالاطمئنان والاستقرار، ما يجعلهم قادرين على العطاء والإتقان والإنتاج، متميزين بالتسامح والود وحسن التعامل مع الآخرين. وعلى خلاف ذلك، يتجه غير الراضين عن حياتهم إلى تدمير ذواتهم بارتكاب الجرائم، وإدمان المخدرات، والتخريب والإفساد، وإيذاء الآخرين وتدمير بيئاتهم، كنوع من التعبير عن عدم الرضا بالحياة.
السعادة إذاً:
 من أعظم فضائل النفس البشرية، التي توصل صاحبها في النهاية إلى التوافق مع ذاته والآخرين.
 مفهوم نسبي يتوقف على إدراك الفرد للمتغيرات التي تحيط به، ومن ثم تختلف من فرد لآخر، ومن زمان لآخر.
 هدف يسعى الإنسان نحو تحقيقه، أو غاية يعمل على بلوغها.
 يرتبط تحقيق السعادة بالوصول إلى الأهداف المرجوة. والعبرة في ذلك ليس بكثرة الأهداف، بل بنوع تلك الأهداف، والزمن المتاح للوصول إليها.
 تكوين فرضي يمكن تحديده بأنه الرضا الشامل، الذي يتبدى في الرضى عن جوانب محددة، والاستمتاع بالشعور بالبهجة والصحة. ويمكن قياس درجة ما يشعر به الفرد من سعادة قياساً كمياً، كما في مقاييس الحالة المزاجية للفرد، والتي تتطلب من المفحوص تقدير درجة شعوره بالبهجة/ الاكتئاب، خلال فترة معينة.

وللسعادة مصادر متعددة ــ حددها السيكولوجيون ــ وتُعد العلاقات الاجتماعية واحدة من أهم مصادرها، والتخفف من العناء، وزيادة تقدير الذات، وكف الانفعالات السلبية. ومن مصادرها العمل، الذي يكون مصدراً للدخل ولتنظيم الوقت والإحساس بالمكانة والهوية والاتصالات الاجتماعية. ويعد نشاط وقت الفراغ مصدراً أساسياً للشعور بالرضا عن الحياة؛ لأنه يمارس بدافع داخلي ذاتي، من خلال استخدام وتنمية المهارات وتوفير إشباع اجتماعي، وشعور بالاسترخاء. وترتبط الصحة بالسعادة ارتباطاً وثيقاً، وهي غالباً ما تكون سبباً للسعادة والشعور بالرضا.

انظر أيضًا
 توافق (نفس)
 تدفق (علم النفس)
 تعقل نفسي
 تنمية إيجابية للشباب
 الحماس (علم النفس الإيجابي)
 تقييم نقاط القوة الفعلية

المصادر والمراجع
 الموسوعة الاجتماعية والنفسية، مواضيع نفسية واجتماعية، علم النفس الإيجابي، كتاب موسوعة مقاتل من الصحراء.
 توفيق عبد المنعم توفيق، «الخدمة النفسية والسلوك الصحي: نحو إستراتيجية مقترحة لتنمية الصحة النفسية الإيجابية»، المؤتمر السنوي الأول لقسم علم النفس، كلية الآداب، جامعة طنطا، 2004.
 جليلة عبد المنعم مرسى، «جودة الحياة والذكاء الخلقي لدى عينة من طلاب كلية التربية»، المجلة المصرية للدراسات النفسية، العدد 72، القاهرة، 2011.
 حسن عبد الفتاح، «السعادة بين علم النفس الإيجابي والصحة النفسية»، مؤسسة الإخلاص للطباعة والنشر، القاهرة، 2006.
 حسن عبد الفتاح، «فعالية استخدام إستراتيجيات علم النفس الإيجابي في التخفيف من قلق المستقبل»، المجلة المصرية للدراسات النفسية، العدد 58، القاهرة، 2008.
 حسين الدريني، «المدخل إلى علم النفس»، دار الفكر العربي، القاهرة، 1983.
 سطوحي سعد رحيم، "علم النفس الإيجابي"، بحث مرجعي مقدم للجنة العلمية الدائمة لترقية الأساتذة المساعدين"، كلية التربية، جامعة الأزهر، القاهرة، 2006.
 الشافعي مصطفى الشافعي عبد الرحمن، «أثر برنامج التفكير الإيجابي والتدعيم الذاتي في ضوء البرمجة اللغوية العصبية على الأداء الأكاديمي لدى عينة من تلاميذ الحلقة الثانية من مراحل التعليم الأساسي»، رسالة ماجستير غير منشورة، كلية التربية، جامعة طنطا، 2013.
 العارف بالله محمد الغندور، «أسلوب حل المشكلات وعلاقته بنوعية الحياة»، المؤتمر الدولي السادس لمركز الإرشاد النفسي، جامعة عين شمس، القاهرة، نوفمبر 1999.
 فايزة أحمد حلمي صادق، «أثر برنامج تدريبي قائم على معالجة المعلومات على تغيير الفكر السلبي لدى عينة من طلاب الجامعة»، رسالة ماجستير غير منشورة، كلية التربية، جامعة طنطا، 2012.
 مايكل أرجيل، «سيكولوجية السعادة»، ترجمة فيصل يونس، عالم المعرفة، العدد 175، الكويت، 1993.
 مجدي عبد الكريم حبيب، «تعليم التفكير في عصر المعلومات»، دار الفكر العربي، القاهرة، 2007.
 نيكولاس وايت، «السعادة: موجز تاريخي»، عالم المعرفة، العدد 405، الكويت، 2013.

رفاه
سعادة
علم الإجرام الإيجابي
علم النفس السريري
فروع علم النفس
مدارس علم النفس

علم النفس الإيجابي


Facción (del latín, factio, derivado de factum, supino de facere, hacer), además de su significado anatómico (cualquiera de las partes que componen el conjunto del rostro humano), es una división dentro de un grupo político o una corte noble (utilizándose también las expresiones bandería, bando o fracción política o nobiliaria, en cada caso). Cuando el término se emplea en contextos de motín, rebelión o revuelta, o incluso de insurgencia, guerrilla o guerra civil, suele designar a un movimiento social de base más amplia (parcialidad de la gente amotinada o rebelada; cada una de las subdivisiones del grupo principal, cabeza o foco de la insurrección).

Faccioso es el que sigue a una facción, especialmente un rebelde armado. Existe alguna confusión paronímica entre "faccioso" y fascista, así como entre "facción" y fascio.

Uno de los Episodios Nacionales de Benito Pérez Galdós lleva el título de Un faccioso más y algunos frailes menos.

Las características de la política faccional o de facciones (faccionalismo) son presentadas habitualmente de forma peyorativa, como "baja política", propia de "politicastros", frente a la "alta política" propia de los "verdaderos políticos" o estadistas. Otros términos confluyentes, con mayor o menor intención peyorativa, son el sectarismo (especialmente en cuestiones religiosas, pero también políticas) y el particularismo (estamental, territorial, religioso, etc.)

No hay una diferencia evidente entre facciones políticas y otras agrupaciones de carácter informal, como las familias políticas o las "corrientes" y "tendencias" internas dentro de un partido político o de un gobierno ("camarillas"). Con anterioridad al establecimiento del sistema de partidos, la dinámica interna de los clubes políticos era hasta cierto punto similar (grupos políticos de la Revolución francesa); y con posterioridad a ello, fenómenos similares son el clientelismo político y el denominado caciquismo.

Véase también

Antigüedad
 Hetería (en Grecia)
 Populares y optimates, pompeyanos y cesarianos (en Roma)

Edad Media
 Venetoi y Prasinoi o azules y verdes (colores de los dos equipos que competían en el Hipódromo de Constantinopla y que protagonizaron enfrentamientos sociopolíticos muy graves entre los demes en que se organizaban sus seguidores -revuelta de Niká-)
 Güelfos y gibelinos (en Italia y Alemania)

Historia de España
 Guerras de bandos o banderizas (en las provincias vascas)
 Agramonteses y beaumonteses (en Navarra)
 La Biga y la Busca (en Barcelona -en el campo catalán se daba simultáneamente la división social por la guerra de los remensas-)
 Alfonsinos y sanchistas (en Castilla, durante los últimos años del reinado de Alfonso X el sabio)
 Pedristas y enriquistas o enriqueños (en Castilla Primera Guerra Civil Castellana)
 Lunistas (partidarios de Álvaro de Luna) y partidarios de los infantes de Aragón (durante el reinado de Juan II de Castilla)
 Juanistas e isabelinos (por Juana la Beltraneja e Isabel la Católica, durante la Guerra de Sucesión de Castilla; previamente, enriqueños y alfonsinos -por Enrique IV "el impotente" -de dudosa paternidad sobre "la Beltraneja"- y su hermanastro el príncipe Alfonso -hermano de Isabel-; simultáneamente, en Galicia, irmandiños y señores)
 Abencerrajes y zegríes (en el reino nazarí de Granada)
 Isabelinos y fernandinos o aragoneses (en el reinado de los Reyes Católicos -Isabel y Fernando-)
 Filipistas y fernandinos (durante el breve reinado de Juana "la loca" y Felipe el hermoso; a la muerte de Felipe, durante las regencias de Fernando y Cisneros, los filipistas pasaron a denominarse carolinos -por el príncipe Carlos, futuro Carlos I-)
 Imperiales y comuneros (o carolinos y juanistas -por Juana, la madre de Carlos, encerrada en Tordesillas, y que fue teóricamente repuesta por los comuneros-)
 Albistas y ebolistas, también denominados imperiales y humanistas; y luego hispanistas o castellanistas y romanistas o papistas (durante el reinado de Felipe II)
 Austracistas y borbónicos (o carolinos y filipistas, o imperiales y angevinos, o "aguiluchos" y "botiflers")
 Golillas y manteístas
 Albistas, ensenadistas y "partido aragonés"
 Jansenistas (Mariano Luis de Urquijo) y jesuitas o "beatos" (Godoy) en torno a 1800
 Fernandinos (por el príncipe Fernando, futuro Fernando VII) y partidarios de Godoy. El "partido aragonés" se transformó en "partido fernandino" después del matrimonio de Fernando, y fue liderado por el conde de Montijo y Juan de Escoiquiz.
 Doceañistas y veinteañistas (Trienio Liberal)
 Carlistas e isabelinos o cristinos en torno a 1833 (primera guerra carlista)
 Moderados y progresistas durante el reinado de Isabel II)
 Unitarios, federales y cantonales durante la Primera República española
 Dinásticos y no dinásticos durante la Restauración
 Familias del franquismo entre 1936 y 1975
 Familias de la UCD entre 1977 y 1982

Historia de Francia
 Hugonotes y liga católica en las Guerras de religión de Francia (segunda mitad del siglo XVI) -hubo muchas otras "ligas católicas"-; además de la facción intermedia de los politiques
 Múltiples alineaciones durante la Fronda (mediados del siglo XVII)

Historia de Estados Unidos
 Halcones y palomas (desde 1812 se conoce como war hawks -"halcones de guerra"- y doves -palomas- a los partidarios de una política belicista o pacifista). Ha pasado a ser un tópico en la calificación de la postura estratégica de las facciones dentro de los gobiernos de toda época y lugar (por ejemplo, los ebolistas o el Duque de Lerma serían palomas, mientras que los albistas o el Conde-Duque de Olivares serían halcones).

Otros países
 Facción del Camino Imperial (grupo militarista japonés)
 Facción del Ejército Rojo (grupo terrorista alemán)
 Anexo:Facciones de la Guerra Civil Libanesa

Movimiento obrero
 Marxistas y anarquistas
 Estalinistas, trotskistas y maoístas

Divergente
Abnegación
Erudición
Osadía
Cordialidad
Verdad

Referencias

Terminología política

Facción


O USS Bell foi um contratorpedeiro operado pela Marinha dos Estados Unidos e a centésima terceira embarcação da Classe Fletcher. Sua construção começou em dezembro de 1941 no Estaleiro Naval de Charleston na Carolina do Sul e foi lançado ao mar em junho de 1942, sendo comissionado na frota norte-americana em março do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal de cinco canhões de 127 milímetros e dez tubos de torpedo de 533 milímetros, tinha um deslocamento carregado de mais de duas mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 35 nós.

O Bell entrou em serviço no meio da Segunda Guerra Mundial e foi enviado para lutar na Guerra do Pacífico, participando de várias operações nas Campanha das Ilhas Gilbert e Marshall, Ilhas Marianas e Palau, Filipinas e Ilhas Vulcano e Ryūkyū, incluindo as Batalhas de Kwajalein, Saipã, Mar das Filipinas e Guam. Também deu suporte para a invasão da ilha de Bornéu. Depois do fim do conflito participou dos esforços iniciais de desmilitarização japonesa no Sudeste Asiático. Foi descomissionado em junho de 1946 e depois afundado como alvo de tiro em maio de 1975.

Ligações externas

Navios de 1942
Contratorpedeiros da Marinha dos Estados Unidos
Contratorpedeiros dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial
Navios afundados como alvos

USS Bell (DD-587)


චාල්ස් ඩ‍ාවින් තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාවේ මූලික පුරුකක් වෙයි. ඔහුගෙන් ලද දායකත්වයක් නිසා මනෝවිද්‍යාව පූර්ව සහ පශ්චාත් ඩාවින් ලෙස හැඳින්විය යුතු බවට ද අදහස් විණි. ඩාවින්ගේ සිද්ධාන්ත මත උසස් මානසිකත්වය, ආචාර ධර්මයන්, අධ්‍යාත්මයන් වැනි මිනිසාගේ පැවැත්මට බලපාන සාධක ද පරිණාමයේ මූලධර්මවලට අනුකූල බවට උපකල්පන බිහි විණි. ඩාවින්වාදයට එරෙහිව නැගී බලගතු ප්‍රතිමතයක් වන්නේ ජෝර්ජ් රෝමාන්ස්ගේ anecdotal movment මතය වෙයි. ඔහු විසින් සත්වයින්ට අසංවර්ධිත මිනිස් මොළයක් ඇති බව ඔප්පු කර ඇත.

19 වන සියවසේ දී අගභාගයේ දී විවිධ විද්‍යාඥයින් විසින් මෙයට බලපෑම් කරන ලදී. පළමු ජීව විද්‍යාත්මක පර්යේෂකයා ලෙස හඳුන්වන ඩග්ලස් ඇලෙක්සැන්ඩර් කුරුල්ලන් ආශ්‍රීතව කෞශල්‍යය , ධාරණය  සහ ශ්‍රවණය හා දෘශ්‍ය වර්ධනයට අදාල පර්යේෂණ කරන ලදී. ජැක්ස් ලියොබ් විසින් හැසිරීම වාස්තවිකව හැදෑරීමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරන ලදී. සර් ජෝන් ලුබොක් සංකීර්ණ සහ ප්‍රහේළිකා උපයෝගී කර ගනිමින් ඉගෙනීම අධ්‍යයන සඳහා ගෞරවය ලබයි. ලුවිස් හෙන්රි මෝර්ගන් අප ලෝකයේ ජීවත්වන ආකාරය විග්‍රහ කළ ප්‍රථම මානව ධර්ම විද්‍යාඥයා වෙයි.

තුලනාත්මක මනෝවිද්‍යාවේ ඉතිහාසය පුරාවටම විවිධ සත්ව විශේෂ ඇසුරින් අධ්‍යයනය කරමින් ඒවා ඔවුන්ගේ මනෝ විද්‍යාත්මක හා පාරිසරික පසුබිම අනුව පහදා දීම මගින් මෙම ක්ෂේත්‍රයේ පුළුල් අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරයි. චර්යාත්ම පාරිසරික විද්‍යාවේ 1970 දී එහි මූලික දැනුම මත සැබෑ තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාවක් බිහි විය. තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාව සමාජයන් තුළ සහ අධ්‍යයන සඟරාවන් තුළ සුරක්ෂිතව යොදවා ගැනීම නිසා එම පදය ව්‍යවහාරයෙන් නැතිවී යාමට ඉඩක් නොමැති තරම්ය.

විවිධ සත්ව විශේෂවල බුද්ධියේ ඇති වෙනසට හේතුව තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාඥයින්ගේ දිගු කල් පවතින ප්‍රශ්නයකි. මෙය  එතරම් හොඳ ප්‍රශ්නයක් ලෙස නොසැළකීමට ප්‍රයත්න දැරුව ද එය එතරම් පහසු නැත. විශේෂයෙන්ම තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාවේ මුල් කාලවලදී විවිධ සත්ව විශේෂ විවිධ කාර්යයන් ඉගෙන ගන්නා අයුරු අධ්‍යයනය කර ඇත. ආපසු හැරී බලන කල මෙම අධ්‍යයනයන් තුළ විවිධ කාර්යයන්වල ඇගයුමේ වෙනස සහ තෝරා ගත් සත්ව විශේෂය නිසා එතරම් සංකීර්ණ ලෙස ගිණිය නොහැක. නමුත් නූතන තුලනාත්මක අධ්‍යයනයන් වඩාත් සාර්ථක වී ඇත. එනම් චර්යා ධර්ම සහ චර්යා පාරිසරික විද්‍යාව , සන්සන්දන විද්‍යාව මත පදනම්ව සත්ව විශේෂ තෝරා ගැනීම සහ පර්යේෂණ සඳහා යොදා ගන්නා කාර්යයන් නිර්ණය කිරීමත් නිසාය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Comparative_psychology#History

විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය
මනෝ විද්‍යාව

තුලනාත්මක මනෝ විද්‍යාවේ ඉතිහාසය


Der er 15 nationalparker i Spanien, 10 på det spanske fastland og fem på Canariske og Baleariske Øer. Tolv af sytten af Spaniens autonome regioner har nationalparker. De Canariske Øer har flest (fire), efterfulgt af Andalusien, Castilla-La Mancha og Castilla og León (to hver). Der er fire autonome regioner der ikke har nationalparker: Baskerlandet, La Rioja, Murcia, Navarre, Valencia.

Omkring 10 millioner mennesker besøgte Spanske nationalparker i 2009, med Teide havde omkring 30% af alle besøgende. Den næst mest besøgte park var Picos de Europa (18%), fulgt af Timanfaya (13%). De mindst besøgte parker var Cabrera Archipelago (0.60%) og Cabañeros (0.90%). Med mere end 2,5 millioner besøgende i 2013, var Teide den mest besøgte nationalpark i Europa det år, den sjette mest besøgte i verden.

Nationalparker

Noter

Eksterne kilder og henvisninger
 Nationalparkerne på det spanske Landbrugs-, fødevare- og miljøministeriums website

Nationalparker i Spanien


Masatoshi Aki (født 9. juli 1990) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masatoshi Aki


Endocitoza je proces suprotan egzocitozi. Njime se veća količina tvari unosi u stanicu tako da se stanična membrana uvrće oko njih i susljedno stvara citoplazmatski mjehurić s unesenim sadržajem.
Bitna je veličina čestica koja se unosi u stanicu. Glede veličine može biti unošenje sitnih čestica ili pinocitoza (sićušne čestice, otopljene tvari i tekućina ) i unošenje krupnih čestica (bakterije, stanice ili dijelovi raspadnuta tkiva) ili fagocitoza. Kod praživotinja, kad im hrana uđe u stanicu ili tijelo, stvara se hranidbeni mjehurić ili probavna vakuola koja se spoji s lizosomima.

Izvori

Stanična biologija

Endocitoza


¿Con quién se queda el perro? es el tercer álbum de estudio de los cantautores mexicanos Jesse y Joy el cual salió a la venta el 6 de noviembre de 2011. Fue grabado entre 2010 y 2011 en Londres con Martín Terefe y  como productor, quien ha trabajado con artistas como Jason Mraz, James Morrison, Craig David, entre otros.
Es, al día de hoy, el álbum más exitoso de la carrera del dúo mexicano. Del álbum se desprenden sencillos exitosos como «Me voy», «¡Corre!», y «La de la mala suerte».

En noviembre de 2012, el álbum ganó cuatro galardones en los Grammy Latinos, incluyendo "Grabación del año", "Canción del año" con su tema «¡Corre!» y "Mejor Álbum Pop Vocal Contemporáneo" y "Mejor video musical Versión Corta" con su tema «Me voy».  El álbum recibió una nominación en los Grammy Awards a "Mejor Álbum Pop, Rock, Urbano Latino".

El 21 de febrero de 2012, se lanza la edición deluxe del álbum, incluyendo una versión del tema Imagine de John Lennon, y el sencillo «Llorar» junto a Mario Domm.

Sencillos

 «Me voy» es el primer sencillo del disco el cual fue lanzado el 2 de septiembre de 2011. La canción reunió a grandes estrellas como Camilia, Reik, Paty Cantú, Noel Schajris, Denisse Guerrero y Sergio Vallin, entre otros, quienes prestaron su voz para los coros de esta canción.

 «¡Corre!» es el segundo sencillo lanzado oficialmente por iTunes el 7 de octubre de 2011. Utilizado en las telenovelas La que no podía amar y Dulce amor.

 El 16 de marzo de 2012, se confirma oficialmente por los mismos Jesse & Joy a través de su cuenta de Twitter, el tercer sencillo del álbum titulado «La de la mala suerte».

Lista de canciones
 Edición estándar

 Edición Deluxe

Posicionamiento y certificaciones

Posiciones

Certificación

Referencias

Enlaces externos
 Todas las mejores frases de este disco (64)
 Comprar el disco en iTunes

Álbumes de 2011
Álbumes de pop-rock
Álbumes de Jesse & Joy
Álbumes en español

¿Con quién se queda el perro?


Reeves og Mortimer (også kendt som Vic og Bob) er en britisk comedy duo udgjort af Vic Reeves (født 24. januar 1959; borgerligt navn: James Roderick Moir) og Bob Mortimer (født 23. maj 1959). De har skrevet og medvirket i adskillige underholdningsprogrammer på britisk tv siden 1990.

Eksterne henvisninger
 Vic & Bob Afternoon Delights (engelsk)
 It's Reeves and Mortimer! (engelsk)

 R&M: The Complete Lyrics (engelsk)
 Interview confirming the Big Night Out reunion (engelsk) , Observer

Komikere

Reeves og Mortimer


John Lange may refer to:

John Lange, a pen name of Michael Crichton
John E. Lange, US Ambassador
Johnny Lange, American songwriter, author and publisher
John Frederick Lange, Jr, American author of the Gor novel series under the pen name John Norman
Robert John "Mutt" Lange, South African record producer and songwriter
Johann Peter Lange, a German Calvinist theologian and Bible commentator

See also
John Lang (disambiguation)
John Laing (disambiguation)

John Lange


Bedsted-Grurup Sogn er et sogn i Sydthy Provsti (Aalborg Stift). Sognet ligger i Thisted Kommune (Region Nordjylland). Indtil Kommunalreformen i 2007 lå det i Sydthy Kommune (Nordjyllands Amt). I sognet ligger Bedsted Kirke og Grurup Kirke.

Sognet blev dannet 1. juni 2018 ved en sammenlægning af Bedsted Sogn og Grurup Sogn.

Eksterne henvisninger

Sogne i Thisted Kommune
Sogne i Aalborg Stift
Sogne i Hassing Herred
Etableret i 2018

Bedsted-Grurup Sogn


Bipin Rawat (en hindi : , né le  et mort accidentellement le  , est un général de l'armée de terre indienne et depuis 2019, le chef d'état-major de l'armée indienne, premier à occuper ce poste nouvellement créé.

Biographie
Il nait à Pauri, dans l'Uttarakhand dans le nord de l'Inde Il est issu d'une famille de militaires sur plusieurs générations.

Après avoir suivi des études à la St Edward School à Shimla puis a  la  (NDA) à Khadakwasla et l' (IMA) à Dehradun, il entre dans l'armée comme sous-lieutenant en 1978. Durant ses quarante ans de carrière, il a assuré le commandement militaire des forces armées dans la partie du Cachemire administrée par l'Inde. Parmi les opérations portées à son crédit, l'affaiblissement d'une insurrection séparatiste à la frontière nord-est de l'Inde et la supervision d'une opération transfrontalière avec la Birmanie.

De 2017 à 2019, il est le chef d'état-major de l'armée de terre qui comprend alors 1,3 million d'hommes. Il prend ensuite le poste nouvellement créé de chef d'état-major de l'armée indienne, créé pour améliorer la coordination entre l'armée de terre, la marine et l'armée de l'air.

Il meurt à 63 ans, avec son épouse et douze autres personnes, dans le crash d'un hélicoptère Mil Mi-17 de l'armée de l'air indienne  près de Coonoor dans l'État du Tamil Nadu dans le sud-est de l'Inde, alors qu'il était en route entre Sulur et la ville de Wellington.

Le  dalaï-lama a exprimé ses condoléances déclarant :

Références

Général indien
Officier des Forces armées indiennes
Naissance en mars 1958
Naissance en Uttarakhand
Décès à 63 ans
Mort dans un accident d'hélicoptère
Décès au Tamil Nadu
Décès en décembre 2021

Bipin Rawat


El término Gobierno de Su Majestad (en inglés Her o His Majesty's Government, según si reina un monarca mujer, es un término formal para referirse al Gobierno de varias jurisdicciones dentro de los Estados pertenecientes a la Commonwealth. En uso desde los tiempos del Imperio Británico, el término ha sido heredado e integrado en los países que emergieron del Imperio colonial.

Historia
En el Imperio Británico, el término Gobierno de Su Majestad fue originalmente utilizado por el gobierno imperial situado en Londres. A medida que el Imperio se fue convirtiendo en la Mancomunidad de Naciones (Commonwealth), los diferentes dominios británicos fueron obteniendo una soberanía idéntica a la del Reino Unido. Así, durante los años 1920 y 1930, el término Gobierno de Su Majestad empezó a ser utilizado tanto por el Reino Unido como por el gobierno de los diferentes dominios para diferenciar entre jurisdicciones independientes (por ejemplo, en el caso del Gobierno de Su Majestad en el Estado Libre de Irlanda. Los gobiernos coloniales, estatales y provinciales, por el contrario, continuaron usando el título menor de Gobierno de (la región), e incluso en algunos casos la fórmula usada en los antiguos dominios varió para reflejar la del Reino Unido, por ejemplo, el Gobierno Australiano de Su Majestad (Her Majesty's Australian Government).

Uso
El término se emplea para expresar que el gobierno del dominio de la Commonwealth o, en menos ocasiones, de una parte del mismo, pertenece al Rey Soberano, y no al Gobierno o al Primer Ministro (incluso cuando los gobiernos individuales puedan ser conocidos popularmente por el nombre del Primer Ministro que los dirige; así, el Gobierno Attlee, o el Gobierno Manley. En la actualidad, en todo caso, numerosos Gobiernos de antiguos dominios de la Commonwealth han vuelto a adoptar el término Gobierno de (la región), reservando Gobierno de Su Majestad para circunstancias formales.

Ver
 Gabinete del Reino Unido
 Leal oposición
 Protocolo

Referencias

Tratamientos de la jerarquía nobiliaria
Mancomunidad de Naciones
Imperio británico
Derecho constitucional

Gobierno de Su Majestad


جوزيف هنري (بالإنجليزية:Joseph Henry) ولد في 17 من ديسمبر عام 1797م وتوفي في 13 من مايو 1878م. عالم فيزيائي أمريكي ذاتي التعلم إلى حد كبير اخترع المحرك الكهربائي ويعود له الفضل في اكتشاف ظاهرة الحث الكهرومغناطيسي وكذلك الحث المتبادل ولذلك تم تكريمه في عام 1893 بالحاق وحدة الحث الكهرومغناطيسي الدولية باسمه هنري (وحدة)

ملخص سيرته العملية

 أستاذ الرياضيات والفلسفة الطبيعية في أكاديمية ألباني، نيويورك.
 1832 – أستاذ في پرنستون.
 1835 – اخترع the electromechanical relay.
 1846 – أول أمين لمعهد سميثسونيان حتى 1878
 1848 – - تحرير الآثار القديمة لوادي المسيسيبي لإفرايم ج. سكويير وإدوين إتش. ديفيس ، وهو أول منشور للمؤسسة.
 * 1852 - عُيِّن في مجلس المنارة

 1871 –عُيِّن رئيساً لمجلس المنارة

روابط خارجية

مراجع

أشخاص مرتبطون بالكهرباء
أشخاص من ألباني (نيويورك)
أمريكيون من أصل إسكتلندي
علماء مسيحيون
علماء من ولاية نيويورك
فيزيائيون أمريكيون
مواليد 1797
مواليد في ألباني (نيويورك)
وفيات 1878
وفيات في واشنطن العاصمة
أعضاء الجمعية الأثرية الأمريكية
أمناء من مؤسسة سميثسونيان
أشخاص من غالواي (نيويورك)

جوزيف هنري