U.S. Coast Guardmaster chief petty officercollar device

U.S. Coast Guardmaster chief petty officersleeve rating insignia

United States Navymaster chief petty officer collar insignia

United States Navymaster chief petty officershoulderboard

United States Navyrating badge for amaster chief boatswain's matewith 12 years or more of service

Master chief petty officer (MCPO) is an enlisted rank in some navies. It is the ninth (just below the rank of MCPON) enlisted rank (with pay grade E-9) in the United States Navy and United States Coast Guard, just above Senior Chief Petty Officer (SCPO). Master chief petty officers are addressed as "Master Chief (last name)" in colloquial contexts. They constitute the top 1.25% of the enlisted members of the maritime forces.

Prior to 1958, chief petty officer was the highest enlisted rate in both the U.S. Navy and U.S. Coast Guard. This changed on 20 May 1958 with the passage of Public Law 85-422, the Military Pay Act of 1958, which established two new enlisted pay grades of E-8 and E-9 in all five branches of the U.S. Armed Forces. In the Navy and Coast Guard, the new E-8 pay grade was titled Senior Chief Petty Officer and the new E-9 pay grade as Master Chief Petty Officer, with the first selectees promoting to their respective grades in 1959 and 1960.

Advancement
In the Navy, advancement to master chief petty officer is similar to that of chief petty officer and senior chief petty officer. It carries requirements of time in service, superior evaluation scores, and selection by a board of master chiefs. Similarly, senior chief petty officers and chief petty officers are chosen by selection boards. In the Coast Guard, advancement to master chief petty officer is done by competing in an single annual board. The board ranks all eligible senior chiefs using their career records. Master chief petty officers are then selected monthly from this prioritization list as positions become available.

Petty officers of all grades possess both a rate (the enlisted term for rank) and rating (job, similar to a military occupational specialty (MOS) in other branches). The full title (most commonly used) is a combination of the two. Thus, a master chief petty officer with the rating of fire controlman would properly be called a master chief fire controlman.

Each rating has an official abbreviation, such as FC for fire controlman, FT for fire control technician, and STS for sonar technician, submarines. When combined with the rate abbreviation (MC for master chief without rating), it produces the full rate designation, such as FCCM for fire controlman chief master (more commonly said as Master Chief Fire Controlman). It is not uncommon practice to refer to the master chief by this shorthand in all but the most formal correspondence (such as printing and inscription on awards). Mostly, though, they are simply called "master chief", regardless of rating.

The rate insignia for a master chief is a white eagle with spread wings above three chevrons. The chevrons are topped by a rocker (arc) that goes behind the eagle. Two inverted silver stars (a reference to the stars used on the sleeves of line officers) are placed above the eagle. Between the arc and the top chevron is the specialty mark of the enlisted rating.  This is used on the service dress blue, dinner dress blue jacket, and dinner dress white jacket uniforms. On other uniforms, the insignia used for shirt collars and caps is the one that has become universally accepted as the symbol of the chief petty officer. This is a gold foul anchor (though sometimes the word "fouled" is used, the proper term is "foul anchor") superimposed with a silver "USN" (Navy) or a silver shield (Coast Guard). As on the rating badge, this is capped by two five-pointed stars, showing one ray down.

Command master chief petty officer

Master chief petty officers are generally considered to be the technical experts in their fields. They serve at sea and ashore in commands of all sizes. Some master chiefs choose to enter the command master chief petty officer program. If selected, a master chief receives additional leadership training and is assigned to a command as the command master chief (CMC). The command master chief is the senior enlisted person at a command and works as a liaison between the commanding officer and the enlisted ranks, serving as the senior enlisted leader. In this capacity, the CMC assists the commanding officer in issues of quality of life, discipline, training, and morale. On submarines, the equivalent of a CMC is called the chief of the boat or "COB". The CMC insignia has a silver star in lieu of the enlisted rating insignia between the rocker and the top chevron.

Fleet and force master chief petty officer

Fleet and force master chiefs are appointed by the commander of a fleet or a force command to serve as their senior enlisted adviser. These two ranks are equivalent and their insignia is also the same—a master chief rating badge with two gold stars above the eagle and a gold star for the rating insignia.

A force master chief petty officer (FORCM) is a master chief who has virtually the same responsibility as command master chiefs, but for larger force commands rather than a single unit. There are 15 force master chief positions in the Navy:
Bureau of Medicine and Surgery
Naval Air Force, U.S. Atlantic Fleet
Naval Air Forces
Naval Education and Training Command
Naval Facilities Engineering Command
Naval Special Warfare
Naval Surface Force, U.S. Atlantic Fleet
Naval Surface Forces
Naval Information Forces
Navy Expeditionary Combat Command
Navy Installations Command
Navy Personnel Command
Navy Reserve Forces
Submarine Force, U.S. Pacific Fleet
Submarine Force U.S. Atlantic Fleet

A fleet master chief petty officer (FLTCM) is a master chief who again has virtually the same responsibility as command master chiefs, but for larger fleet commands. There are four fleet master chief positions in the Navy:
United States Fleet Forces Command
United States Pacific Fleet
United States Naval Forces, Europe/Africa
Fleet Master Chief, Manpower, Personnel, Training, and Education (N1/NT)

Master Chief Petty Officer of the Navy

There exists one post that is unique – Master Chief Petty Officer of the Navy (MCPON, pronounced ). The holder of this post is appointed by the Chief of Naval Operations (CNO) to serve as the most senior enlisted member in the Navy. The MCPON adds a third star above the rating insignia described earlier, and all three stars are gold (silver on the gold foul anchor collar device). Likewise, the rating specialty mark is replaced by a gold star. As of September 2022, James Honea is the current MCPON.

Master Chief Petty Officer of the Coast Guard

The Master Chief Petty Officer of the Coast Guard (MCPOCG) is appointed by the Commandant of the Coast Guard to serve as the most senior enlisted member in the Coast Guard. The MCPOCG adds a third star above the rating insignia described earlier, and all three stars are gold (silver on the gold foul anchor collar device). Likewise, the rating specialty mark is replaced by a gold shield. , the current master chief petty officer of the Coast Guard is Heath B. Jones.

In popular culture
 In the Halo video game franchise, the protagonist, Master Chief Petty Officer John-117, commonly referred to as "Master Chief" or simply "Chief", derives his nicknames from his rank of master chief petty officer.
 In the 2012 TV series Last Resort, the character Joseph Prosser, (portrayed by Robert Patrick)  is the Chief of the Boat (COB) of USS Colorado and holds the rank of master chief petty officer.
 In the 2000 film Men of Honor, the character Leslie William "Billy" Sunday (portrayed by Robert De Niro) is a U.S. Navy diver with the rank of master chief petty officer. This film is based on real-life events of Carl Brashear, the first black man to be accepted into the salvage divers school; he eventually also earned the rank of master chief himself.
 In the 2017 TV series SEAL Team, the character Jason "Jace" Hayes (portrayed by David Boreanaz) is a United States Naval Special Warfare Development Group leader of a Navy SEAL team (Bravo Team) with the rank of master chief petty officer.
 In the film GI Jane, Viggo Mortensen plays a master chief in charge of training elite Navy SEALs.

See also
 Goat locker
 Petty officer
 U.S. Navy enlisted rate insignia
 Comparative military ranks

References

External links
 U.S. Navy uniform regulations
 U.S. Military enlisted ranks
 Official website of the Master Chief Petty Officer of the U.S. Navy
 Official website of the Master Chief Petty Officer of the U.S. Coast Guard

United States military enlisted ranks
Military ranks of the United States Coast Guard
Military ranks of the United States Navy
Marine occupations

Master chief petty officer


Radyo, elektromanyetik radyo dalgalarındaki ses modülasyonunu önce elektronik ortama sonra da sese çeviren elektronik alet. Türk Dili dergisinde Kırgız Türkçesinde radyo anlamında kullanılan үналгы /ünalgı/ sözünün Türkiye Türkçesinde kullanılması da gündeme getirilmiştir. Radyoyu Nikola Tesla icat etmiştir.

Radyo alıcıları
Radyolar (radyo alıcıları) elektromanyetik tayfın belli bir aralığını dinlemek üzere tasarlanır. Radyonun seçicilik ve hassaslık faktörlerine göre kalitesini değerlendirmek mümkündür - Q faktörü.

Popüler radyolar iki tür modülasyonu almak üzere dizayn edilmişlerdir: AM (Genlik Modülasyonu) ve FM (Frekans modülasyonu)

Genlik modülasyonunun; taşıyıcılı yayın, SSB (Single side bant- Tek bantlı yayın) ve CW (Continuous Wave- Daimi dalga) olmak üzere alt bölümleri vardır.

Normal bir radyo alıcısında Orta Dalga (MW- Mid Wave) ve FM, bazen de uzun dalga (LW- Long wave) bulunmaktadır.

Kısa dalga (SW- Short Wave) radyoları kalitesine ve çeşidine göre alış tayfi değişmektedir. Aşağıdaki bantlar uluslararası yayın yapan kurumlara ayrılmıştır. Bu istasyonlar genelde AM (genlik modülasyonu) (Amplitude Modulation) ile yayın yapmaktadır. Bu tür yayınları dinleyenlere SWL (Short Wave Listener - Kısa Dalga dinleyicisi) denmektedir.

Radyo dalgalarının bir başka belirleyici özelliği de genliğidir. Genlik, radyo dalgasının salınım sırasında ulaştığı en yüksek salınım şiddetidir. Radyo kanallarının şifrelenmesinde genelde frekans ve genlik değerleri kullanılır. AM radyolarda genlik değeri değiştirilerek, FM (Frequency Modulation - Frekans Modülasyonu) radyolarda da kendilerine verilen frekans aralığında dalganın frekansı değiştirilerek şifreleme yapılır.

Radyo antenleri yalnızca belirli frekanstaki yayınları almak üzere ayarlandığı için geri kalan radyo dalgalarını algılamaz. Radyo dalgaları içine gizlenmiş şifreler, alıcı tarafından çözülüp, hoparlörler üzerinden dinlenilen ses dalgalarına dönüşür.

Bu bantların arasında amatör radyoya, ticari gemilere ve askeriyeye ayrılmış bantlar bulunmaktadır. Genelde bu yayınlar SSB, CW, RTTY modülasyonlarını içermektedir. Bu tür yayınları almak için radyonun BFO (Beat Frequency Oscillator -Vuru Frekans Osilatörü) denilen ek bir devreye ihtiyacı vardır. Taşıyıcıyı suni olarak oluşturan bu devre ile gönderme sırasında bastırılan taşıyıcı tekrar ilâve edilerek, sinyallerin normal bir radyo alıcısı ile dinlenilebilmesi sağlanır. Bu tür radyolarda ses bandının genişliğini de değiştirmek mümkündür.

Yeni çıkan XM radyo türü de uydudan yüksek frekanslı sayısal yayınları almak üzere dizayn edilmiştir. Hâlen ABD'de ticarî olarak piyasaya sunulan bu radyo türünde ses kalitesi oldukça yüksektir. Hâlen aboneliğe dayalı ve belli bir ücret karşılığı tüm kıtaya kesintisiz ve reklamsız şifrelenmiş radyo yayını yapılmaktadır.

Teknolojinin son yıllarda hızla gelişmesine paralel olarak ve internet kullanımının yaygınlaşmasıyla beraber, internet üzerinden yayın yapan radyoların sayıları hızla artmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Kısa dalga radyo
 Radyo dalgaları
 Elektromanyetik
 Modülasyon

Kaynakça
 A História da Rádio em Datas (1819-1997) (in Portuguese) - notes on etymology
 Leigh White, Buck Fuller and the Dymaxion World (refers to Waldo Warren as the inventor of the word radio), in: The Saturday Evening Post, 14 October 1944, cited in: Joachim Krausse and Claude Lichtenstein (eds.), Your Private Sky, Lars Müller Publishers, Baden/Switzerland, 1999, page 132. ISBN 3-907044-88-6
 L. de Forest, article in Electrical World 22 June 1270/1 (1907), early use of word "radio".
 It contains a proof that Sir Jagadish Chandra Bose invented the Mercury Coherer which was later used by Guglielmo Marconi and along with other patents.

Konuyla ilgili yayınlar

 Aitkin Hugh G. J. The Continuous Wave: Technology and the American Radio, 1900-1932 (Princeton University Press, 1985).
 Briggs Asa. The History of Broadcasting in the United Kingdom (Oxford University Press, 1961).
 De Forest, Lee. Father of Radio: The Autobiography of Lee de Forest (1950).
 Ewbank Henry and Lawton Sherman P. Broadcasting: Radio and Television (Harper & Brothers, 1952).
 Fisher, Marc Something In The Air: Radio, Rock, and the Revolution That Shaped A Generation (Random House, 2007).
 Leland I. Anderson (ed.), "John Stone Stone, Nikola Tesla's Priority in Radio and Continuous-Wave Radiofrequency Apparatus". The Antique Wireless Review, Vol. 1. 1986. 24 pages, illustrated.
 Maclaurin W. Rupert. Invention and Innovation in the Radio Industry (The Macmillan Company, 1949).
 Ray William B. FCC: The Ups and Downs of Radio-TV Regulation (Iowa State University Press, 1990).
 Scannell, Paddy, and Cardiff, David. A Social History of British Broadcasting, Volume One, 1922-1939 (Basil Blackwell, 1991).
 Schwoch James. The American Radio Industry and Its Latin American Activities, 1900-1939 (University of Illinois Press, 1990).
 Sterling Christopher H. Electronic Media, A Guide to Trends in Broadcasting and Newer Technologies 1920-1983 (Praeger, 1984).
 White Llewellyn. The American Radio (University of Chicago Press, 1947).
 Ulrich L. Rohde, Jerry Whitaker "Communications Receivers, Third Edition ", McGraw Hill, New York, NY, 2001, ISBN 0-07-136121-9.

Britanyalı icatları
Haberleşme tekniği

Radyo


The South African 3rd Infantry Division was an infantry division of the South African Army during World War II.

History

This division was formed in South Africa on 23 October 1940 with its headquarters in Pretoria.

The 3rd Infantry Division as a whole did not go into combat, but its 7th Motorized brigade group participated in the 1942 Invasion of Madagascar. The division organised and trained the South African home defence forces, performed garrison duties and trained and supplied replacements for the 1st and 2nd Divisions deployed to East Africa and later to the Western Desert.

The division was based in Pretoria until 1942, whereafter the division then moved to
Ermelo in the Eastern Transvaal, although its constituent units were deployed as far as the then South West Africa.

On 4 April 1942 the division was redesignated the South African 3rd Armoured Division. This division was disbanded on 17 May 1943, without ever having been deployed. However, one of the division's constituent units, the 7th Motorised Brigade, did take part in the invasion of Madagascar.

Major General Hermanus Botha was the commander of the division from 23 August 1940 until its redesignation.

Order of battle
On formation in October 1940, the Division was structured as follows:
Division Troops
6th Light Field Brigade, SAA
8th, 9th, 10th Field Companies, SAEC?
17th Divisional Field Park Company, SAEC?
7th South African Infantry Brigade (Raised 11 July 1940 at Premier Mine)
1st Pretoria Regiment
1st Witwatersrand Rifles
Regiment de la Rey
8th South African Infantry Brigade (Raised 1 July 1940 in East London. Disbanded November 1940.)
The Cape Town Highlanders
Prince Alfred's Guard
The First City Regiment
9th South African Infantry Brigade (Raised 15 July 1940 at Premier Mine)
Regiment President Steyn (Until 22 Nov 40)
Die Middelandse Regiment
Regiment Westelike Provinsie (Until 1 Sep 40)
2nd Pretoria Regiment (From Sep - Oct 40)
2nd Transvaal Scottish (From 4 Sep - 21 Nov 40)
2nd Royal Natal Carbineers (From 9 Sep - 3 Oct 40)
1st Regiment Botha (From Sep - Nov 40)
1st Pretoria Highlanders (From Nov 40)
The Cape Town Highlanders (From 6 Nov 40)
2nd Natal Mounted Rifles (From 23 Nov 40)
10th South African Infantry Brigade (Raised July 1940.  Replaced 8th Bde in Nov 40.)
The Kimberley Regiment
2nd Witwatersrand Rifles
The First City Regiment
11th South African Infantry Brigade (Raised July 1940. Disbanded October 1940.)
2nd Witwatersrand Rifles
1st South-West African Infantry Battalion
2nd Imperial Light Horse
12th South African Infantry Brigade (Raised July 1940. Disbanded September 1940.)
2nd Royal Natal Carbineers
2nd Pretoria Regiment
2nd Rand Light Infantry

Citations

South African World War II divisions
Infantry divisions of South Africa
Military units and formations of South Africa in World War II
Military units and formations established in 1940
Military units and formations of the British Empire in World War II
Military units and formations disestablished in 1942

3rd Infantry Division (South Africa)


Don Quijote fue una propuesta de sonda espacial de la Agencia Espacial Europea, la cual pensaba estudiar los efectos de la colisión de una sonda contra un asteroide. La misión estaba pensada para probar si una sonda podía desviar un asteroide con rumbo de colisión con la Tierra de manera satisfactoria. La sonda orbital estaba diseñada para durar siete años en estado de suspensión hasta que se requiera su uso. No obstante, este proyecto fue sólo un concepto y no pasó de su planteamiento teórico, quedando finalmente descartado.

Resumen
La misión consistiría en dos sondas que ejecutarían una serie de maniobras alrededor de un pequeño asteroide.

La primera sonda, Sancho, llegaría al asteroide y lo orbitará durante varios meses para estudiarlo. La sonda orbital usaría un motor de iones de xenón.
Después de unos meses, la segunda sonda, Hidalgo, pondría rumbo de colisión y se precipitará sobre el asteroide. Estaría en modo de hibernación durante la mayor parte del viaje y luego se pondría en marcha, en modo automático, usando sensores ópticos con precisión de 50 metros. Tras su puesta en marcha, Sancho se retiraría a una distancia de seguridad mientras que Hidalgo golpea el asteroide, a una velocidad aproximada de 10 km/s.
Sancho volvería a su órbita cercana al asteroide y observaría los efectos del impacto sobre el asteroide, así como su estructura interna, su rumbo y su rotación.
Sancho soltaría el Autonomous Surface Package, un módulo de aterrizaje que descendería sobre el asteroide durante dos horas antes de aterrizar. Este paquete sería dirigido hacia el interior del cráter de impacto, donde investigaría las propiedades de la superficie.

Propulsión
La sonda iba a ser lanzada por un cohete Vega y una etapa superior Star 48. La ESA consideró dos posibles opciones: la "opción barata" usando un sistema de propulsión química y la "opción flexible" usando un sistema de propulsión eléctrica. Para el primero el objetivo sería el asteroide del grupo Amor , el último tendría como objetivo el asteroide (99942) Apofis.

Instrumentación

Sancho (sonda orbital)
Los instrumentos en la sonda orbital se clasificaban en aquellos esenciales para el éxito de la misión primaria y aquellos para completar los objetivos de la misión extendida. Los instrumentos primarios eran el "Radio Science Experiment", "Orbiter Camera", "Imaging Laser Altimeter", y un instrumento LIDAR. Para los objetivos de la misión extendida, la sonda orbital equipaba un espectrómetro de infrarrojos, un capturador de imágenes termales por infrarrojos, un espectrómetro de rayos X, un medidor de radiación y el "Autonomous Surface Package" (ASP).

Hidalgo (sonda de impacto)
A diferencia de otras muchas sondas, el objetivo de la sonda de impacto Hidalgo era tener la mayor masa posible cuando impactara con el asteroide objetivo; a causa de este requisito, no se separaría del módulo de propulsión después de haberlo usado. La sonda de impactos lleva pocos subsistemas para hacerla lo más barata y maniobrable posible. No tiene partes móviles (paneles solares, etc.) que compliquen la orientación, solo usa sus propulsores del sistema de control de reacción para corregir el rumbo, y tiene una cámara alta resolución para detectar el asteroide objetivo para el impacto. El diseño de LISA Pathfinder se consideró como referencia para el diseño inicial.

Objetivo
Al principio, la ESA identificó dos asteroides próximos a la Tierra como posibles objetivos:  y (10302) 1989 ML. Ninguno de los asteroides representa una amenaza para la Tierra. En un estudio siguiente se seleccionaron dos diferentes posibilidades: los asteroides  y 99942 Apophis; este último es de particular importancia para la tierra ya que pasará cerca en 2029 y 2036.

Nombres
La misión llevaba el nombre del famoso caballero Don Quijote de la novela de Miguel de Cervantes, el cual atacó un molino de viento pensando que era un gigante. Como Don Quijote, la sonda Hidalgo "atacará" un objeto mucho más grande que ella. La sonda Sancho recibía su nombre de Sancho Panza, el escudero de Don Quijote, el cual prefería retirarse y observar desde una distancia segura, papel que juega la sonda.

Referencias

Bibliografía adicional

Enlaces externos
 ESA News: ESA selects targets for asteroid-deflecting mission Don Quijote. ESA PR 41-2005.

Sondas espaciales de asteroides
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos/Artículos por tema/Viajes espaciales
Sondas de la Agencia Espacial Europea
Misiones de la Agencia Espacial Europea

Don Quijote (ESA)


xargs ("extended arguments") ist ein Unix-Programm, das auf den meisten unixoiden Systemen, inklusive FreeBSD, Linux, Solaris und ReactOS verfügbar ist. Es wird genutzt, um die Standardeingabe in Befehlszeilen umzuwandeln. xargs erschien zum ersten Mal in PWB/UNIX.

Funktionsweise
xargs nimmt über die Standardeingabe (meist über Pipes) Text entgegen. Dieser wird dem angegebenen Argument als Kommandozeilenargument mitgegeben.

Oft genutzt wird xargs mit find:

 $ find / -name '*.o' | xargs rm

Dieser Befehl entfernt alle Dateien, die auf '.o' enden, aus dem Dateisystem des Rechners.

find allein würde dabei dies ausgeben:

 $ find / -name '*.o'
 ./dev/proj/a.o
 ./dev/proj/b.o

xargs wandelt dies in den Aufruf

 $ rm ./dev/proj/a.o ./dev/proj/b.o

um. Da unter vielen Betriebssystemen die Anzahl der Kommandozeilenargumente nicht beliebig groß werden darf, teilt xargs bei Bedarf zu viele Argumente in mehrere Aufrufe auf.

Weblinks
 FreeBSD: xargs(1)

Unix-Software

Xargs


An Spiranthes lucida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni H.H.Eaton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oakes Ames. An Spiranthes lucida in nahilalakip ha genus nga Spiranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spiranthes

Spiranthes lucida


Planinarski savez Herceg-Bosne je udruženje hrvatskih planinarskih društava u BiH. Danas Savez ima 25 planinarskih društava u članstvu.
Savez je programski i idejni sljednik hrvatskih planinarskih organizacija u Bosni i Hercegovini od 1892. do 1945. i ravnopravni programski sljednik Planinarskog saveza Bosne i Hercegovine u razdoblju od 1946. do 1992. godine. Sjedište Saveza je u Mostaru u ul. Stjepana Radića 76 b. Područje djelovanja Saveza je teritorij Federacije Bosne i Hercegovine a i šire sukladno pozitivnim propisima.

Članovi su:
 HGSS - Stanica Posušje
 HPD "Bjelašnica 1923" Sarajevo
 HPD "Čvrsnica" Široki Brijeg
 HPD "Pločno" Posušje
 HPD "Prenj 1933" Mostar
 HPD "Idovac-Rama" Prozor
 HPD "Vitez"
 PD "Bitovnja" Kreševo
 PD "Cincar 1929" Livno
 PD "Guča Gora"
 PD "Kuk" Novi Travnik
 PD "Orlova stina" Tomislavgrad
 PD "Paklarske stijene" Travnik
 PD "Pogorelica" Kiseljak
 PD "TIM" Busovača
 PD "Vis" Žepče
 Planinarsko-ekološko društvo "Kamešnica Livno"
 Planinarsko-ekološko društvo Zavelim
 Stanica planinarskih vodiča Mostar
 UP "Raduša" Uskoplje
 Planinarsko-ekolosko društvo "Oaza mira" Novi Šeher
 PD "Bajna glava" Usora
 PD "Vrhovi Pougarja" Dobretići
 PD "Zvjezdan grad" Vareš
 UP "Tisovac" Busovača
 PD "Čičak" Orašje
 Planinarsko skijaško društvo "Livno"
 PD "Busija" Glamoč
 PD "Kamešnica" Livno
 Planinarsko ekološko društvo "Veliki bat" Bosansko Grahovo
 PD "Stožer" Kupres.

Izvori

Hrvati u Bosni i Hercegovini
Planinarstvo u Bosni i Hercegovini

Planinarski savez Herceg-Bosne


Europsko prvenstvo u vaterpolu – C skupina (engleski: LEN Water Polo European "C" Championship) je predstavljalo treći stupanj vaterpolskog Europskog prvenstva.  Igrano je samo jedno izdanje prvenstva, u sklupu Europskog prvenstva 1987., održanog u Strasbourgu u Francuskoj. Sudjelovalo je 6 reprezentacija koje su razigravale za ukupno 16. – 21. mjesto na Europskom prvenstvu

Poredak 1987.

Unutrašnje poveznice
 Europska vaterpolska prvenstva
 Europsko prvenstvo u vaterpolu – B skupina
 Kup EU nacija u vaterpolu

Vanjske poveznice

Izvori
 todor66.com, Men Water Polo European Championship 1987 Level II Strasbourg (FRA), pristupljeno 2. kolovoza 2018.
 lenweb.org, WINNERS OF LEN TROPHIES - Pobjednici LEN natjecanja, wayback arhiva od 12. svibnja 2006.

C


Richwood est un village du comté d'Union dans l'état de l'Ohio aux États-Unis.

Sa population était de  en 2010.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Comté d'Union (Ohio)

Richwood (Ohio)


Alice Louise Bordsen was a  Democratic member of the North Carolina General Assembly representing the state's sixty-third House district, including constituents in Alamance county.  A lawyer from Mebane, North Carolina, Bordsen served until 2012 when she declined to run for an additional term. Bordsen pursued issues of economic development and local initiatives, affordable health care, quality education and worker training, clean air and water, juvenile justice, and public safety.

Bordsen is married and has two daughters and two grandchildren.

References

Members of the North Carolina House of Representatives
Women state legislators in North Carolina
Living people
21st-century American politicians
21st-century American women politicians
Year of birth missing (living people)
People from Mebane, North Carolina

Alice L. Bordsen


Çekya'nin bayrağı, eski Çekoslovakya bayrağının aynısıdır. Çekoslovakya'nın dağılışı sonrası Slovakya kendine yeni bir bayrak uyarlarken, Çekya tarihî bağlardan dolayı bu bayrağı korumuştur. Çek Cumhuriyeti bayrağı olarak Aralık 1992 yılında kabul edilmiştir.

Bayrağın ana renklerini oluşturan kırmızı ve beyaz çok eski ulusal ve Bohemya bayrağında yer alan renklerdir. Yıllarca böyle kullanılan bayrağa hem Polonya bayrağı ile aynı özellikleri taşıması hem de Avusturya bayrağı ile aynı renklerde olması nedeni ile mavi bir kısım eklenme yoluna gidilmiştir. Bu fikri kimin gerçekleştirdği hakkında kesin bir bilgi yoksa da birçok araştımacı Jaroslav Kursa (1875 – 1950) adı üzerinde fikir birliğine varır.

Çekoslovakya'nın bu yeni bayrağı 30 Mart 1920 yılında Çekoslovakya Millet Meclisi'nde (ČSR) onaylanarak resmî bayrak hâline getirilir. Bu zamandan başlayarak - II. Dünya Savaşı işgâl yılları hâriç- üç renkli Çekoslovak bayrağı kullanılmaktadır.

Tarihi bayraklar

Ayrıca bakınız
 Çek Cumhuriyeti arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/cz.html

Bayrak
Ulusal bayraklar
Avrupa bayrakları

Çekya bayrağı


Bevægelsen er en kortfilm fra 1967 instrueret af Ole Nørgård Andersen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Kortfilm fra Danmark

Bevægelsen (kortfilm)


Die Empress of Australia (I) war ein ursprünglich in Deutschland gebauter Ozeandampfer, der ab 1922 für die kanadische Reederei Canadian Pacific Steamship Company im Dienst war.

Vom Beginn des Zweiten Weltkriegs an bis zur Verschrottung 1952 diente sie als alliierter Truppentransporter.

Entstehung
Das Dampfturbinenschiff wurde auf der Werft AG Vulcan Stettin in Bredow bei Stettin für die HAPAG gebaut und lief am 20. Dezember 1913 als Admiral von Tirpitz vom Stapel. Benannt war es nach Großadmiral Alfred von Tirpitz. Im Februar 1914 wurde der Name des Schiffs auf Tirpitz gekürzt. Das Schiff sollte Ende 1914 in Dienst gestellt und das neue Flaggschiff der Reederei auf der Südamerika-Route werden, aber der Ausbruch des Ersten Weltkriegs verhinderte die Fertigstellung.

1916 wies Kaiser Wilhelm II. an, dass das Schiff als königliche Yacht vollendet werden sollte. Aber auch aus diesen Plänen wurde nichts. Nach Kriegsende, im März 1919, wurde das Schiff von der Reparationskommission Großbritannien als Kriegsreparation zugesprochen und fuhr am 1. November 1919 als Prise von Hamburg nach Kingston upon Hull. In Großbritannien war das Schiff in London registriert und kam unter das Management der Reederei P&O, die es als Truppentransporter einsetzte.

Canadian Pacific
Am 25. Juli 1921 wurde die Tirpitz von der kanadischen Reederei Canadian Pacific Steamship Company gekauft und in Empress of China umbenannt. Da jedoch bereits die kurz zuvor ebenfalls von Canadian Pacific übernommene Prinz Friedrich Wilhelm ebenfalls in Empress of China umbenannt worden war, erhielt die Tirpitz im August 1921 den Namen Empress of Australia. Die Prinz Friedrich Wilhelm wurde im selben Monat in Empress of India umbenannt.

Die Empress of Australia wurde bei John Brown & Company in Clydebank überholt und vollständig ausgerüstet. Nach Fertigstellung war der 187,4 Meter lange und 12,8 Meter breite Dampfer mit zwei Dampfturbinen von Fairfield Shipbuilders ausgerüstet, die 16.000 PS leisteten und das Schiff auf 16,5 Knoten beschleunigen konnten. Die Passagierkapazität lag bei 400 Passagieren der Ersten Klasse, 150 in der Touristenklasse und 635 in der Dritten Klasse. Am 28. Juli 1922 lief die Empress of Australia zu ihrer ersten zivilen Fahrt von Clydebank über Panama nach Vancouver aus. Sie wurde danach auf der Route von Vancouver nach Japan und Hongkong eingesetzt.

Die Reederei war nach einiger Zeit unzufrieden mit der Leistung des Schiffs und entschied sich nach 20 Überfahrten auf dem Pazifik, neue Maschinen installieren zu lassen. Die Empress of Australia traf am 9. September 1926 in Glasgow ein, wo zwei Parsons-Dampfturbinen und sechs neue Doppelender-Dampfkessel eingebaut wurden. Die Maschinenleistung betrug nun 20.440 PS und die Höchstgeschwindigkeit erhöhte sich auf 19,5 Knoten. Die Umrüstung dauerte mehrere Monate und kostete mehr als eine halbe Million Pfund Sterling. Bei der anschließenden Probefahrt erreichte die Empress of Australia eine Höchstgeschwindigkeit von 20,34 Knoten. Außerdem wurde im Zuge der Erneuerungen das Dreiklassensystem aufgegeben. Die Passagierunterkünfte wurden so umgestaltet, dass fortan 1500 Reisende in einer einzigen Preisklasse in luxuriösen Kabinen unterkommen konnten. Der Speisesaal wurde im Régence-Stil gestaltet, die Lounge mit Tanzfläche im Empire-Stil und der Schreibsalon im Stil Ludwigs XVI.

Später wurde die Empress of Australia auf die Nordatlantik-Route gesetzt und legte am 25. Juni 1927 zu ihrer ersten Fahrt von Southampton nach Québec ab. Unter den Passagieren waren Prinz Eduard, Prinz George und Premierminister Stanley Baldwin. Diese neue Route bediente sie zusammen mit der Empress of Scotland und der Empress of France. Ab 1928 wurden mit der Empress of Australia zusätzlich Kreuzfahrten und Weltumrundungen außerhalb der Saison durchgeführt.

1938 wurde das Schiff bei Harland & Wolff in Belfast generalüberholt. Es nahm Anfang 1939 den Liniendienst wieder auf. Nach drei Atlantiküberquerungen wurde die Empress of Australia ausgewählt, als königliche Yacht für König Georg VI. und Königin Elizabeth während eines Staatsbesuchs in Kanada zu dienen. Am 6. Mai 1939 verließ sie Portsmouth und traf elf Tage später in Québec ein. Für die Rückreise im Juni nahm das königliche Paar die Empress of Britain.

Großes Kantō-Erdbeben
Während des Großen Kantō-Erdbebens am 1. September 1923 befand sich die Empress of Australia im Hafen von Yokohama und war bereit abzulegen, als sie wenige Minuten vor 12 Uhr von dem Beben der Stärke 7,9 auf der Momenten-Magnituden-Skala überrascht wurde. Sie rollte schwer von einer Seite auf die andere und die Docks brachen teilweise unter den Füßen der fliehenden Schaulustigen ein. Das Beben dauerte nur wenige Minuten an, richtete aber auf der Hauptinsel Honshū gewaltigen Schaden an und forderte über 140.000 Todesopfer.

Ein kleineres Schiff, die Lyons Maru, löste sich von ihrem Ankerplatz und rammte die mit Passagieren überfüllte Empress of Australia am Heck. Seile und Leitern wurden an der Schiffswand heruntergelassen, damit Menschen, die in den zerstörten und brennenden Docks gefangen waren, an Bord klettern konnten. Passagiere und Besatzungsmitglieder arbeiteten zusammen an den Feuerlöschschläuchen, um zu verhindern, dass auf das Schiff niedergehende Funken einen Brand auslösen konnten. Aufgrund eines beschädigten Propellers konnte das Schiff zunächst nicht auslaufen.

Drei Tage nach dem Beben traf die Yamashiro, ein Schlachtschiff der kaiserlich-japanischen Marine, in Yokohama ein. Taucher der Yamashiro inspizierten den Propeller und entfernten ein darin verheddertes Kabel. Die Maschinen wurden getestet und es wurde festgestellt, dass die Empress of Australia keinen größeren Schaden genommen hatte. Auf Bitten des britischen Konsuls blieb das Schiff aber vor Ort und wurde genutzt, um Hilfe beim Wiederaufbau zu leisten und Überlebende des Bebens zu beherbergen. Am 12. September 1923 verließ das Schiff schließlich Yokohama. Kapitän Samuel Robinson erhielt für seine Arbeit mehrere Auszeichnungen, darunter den Order of the British Empire und die Lloyd's Silver Medal.

Truppentransporter
Nach Ausbruch des Zweiten Weltkriegs wurde die Empress of Australia nach Southampton geschickt, wo sie in ein Truppenschiff umgewandelt, grau angestrichen und mit einer 76-mm-Kanone ausgerüstet wurde. Sie konnte in ihrem neuen Verwendungszweck 5.000 Personen befördern. In diesem Dienst stand sie insgesamt 13 Jahre.

Am 28. September 1939 lief sie zu ihrer ersten Truppenfracht nach Ceylon und Bombay aus. Anschließend fuhr sie nach Halifax, wo sie sich einem großen Geleitzug anschloss, der kanadische Soldaten nach Europa brachte. Die Empress of Australia überstand den Krieg unbeschadet. Nur einmal kam sie zu Schaden, als sie während des Afrikafeldzugs im Januar 1943 mit der Ormonde (14.853 BRT) der Orient Line kollidierte. Auf ihrer letzten Fahrt in Kriegszeiten beförderte sie ehemalige Kriegsgefangene und Flüchtlinge aus Hongkong. In späteren Jahren wurde sie noch in anderen Kriegen eingesetzt, darunter im Koreakrieg.

1946 verhedderte sich ihre Ankerkette mit der des Frachters Debrett, als beide Schiffe bei Liverpool vor Anker lagen. Sieben Schlepper waren nötig, um die beiden Schiffe wieder voneinander zu trennen. Im Dezember desselben Jahres wurden die Truppenunterkünfte an Bord den Friedenszeiten angepasst und etwas komfortabler gestaltet. Den grauen Farbanstrich aus Kriegszeiten behielt das Schiff aber bis zuletzt. Bis 1951 wurde das Schiff als Truppentransporter eingesetzt. Im darauffolgenden Jahre wurde die Empress of Australia nach ihrer 70. Truppenfahrt zum Abbruch verkauft.

Im Mai 1952 wurde sie bei Thomas W. Ward Shipbreakers Ltd. in Inverkeithing verschrottet. Teile der Eichenholztäfelung und des Schiffsmobiliars befinden sich heute im Besucherzentrum der Whisky-Brennerei Glenfarclas im schottischen Ballindalloch.

Weblinks
 Mercantile Navy List 1923
 Mercantile Navy List 1930
 Mercantile Navy List 1947
 Die Geschichte der Empress of Australia
 Kurze Zusammenfassung der Schiffsdaten und -historie in The Ships List

Passagierschiff (Deutschland)
Passagierschiff (Vereinigtes Königreich)
Truppentransportschiff (Vereinigtes Königreich)
Schiff (Canadian Pacific Railway)
Schiff im Zweiten Weltkrieg
Schiff im Koreakrieg
Dampfturbinenschiff
AG Vulcan Stettin
Alfred von Tirpitz als Namensgeber

Empress of Australia


Das Städtische Klinikum Dresden, bestehend aus über 45 Kliniken und Instituten, bietet mit seinen vier Standorten und der Medizinischen Berufsfachschule eine umfassende medizinische Versorgung für die Menschen in der Landeshauptstadt Dresden und der Region. Etwa 3200 Mitarbeiter versorgen wohnortnah jährlich 62.500 Patienten stationär und 109.000 ambulant.

Als Akademisches Lehrkrankenhaus der Technischen Universität Dresden bildet das Klinikum Medizinstudenten aus.

Geschichte
Das Städtische Klinikum Dresden ist zum 1. Januar 2017 aus dem Krankenhaus Dresden-Friedrichstadt, Städtisches Klinikum und dem Krankenhaus Dresden-Neustadt als Eigenbetrieb der Stadt Dresden hervorgegangen. Die beiden städtischen Häuser haben im Januar 2017 zu einem Klinikum unter gemeinsamer kaufmännischer, medizinischer und pflegerischer Leitung fusioniert.

Ursprung auf der "Viehweide"

Am 21. Juni 1568 wurde der Grundstein für ein Lazarett, das sich ab 1799 Stadtkrankenhaus nannte, außerhalb der Stadtmauer Dresdens auf der "Viehweide" gelegt. Das entspricht heute dem Raum zwischen dem Kraftwerk Mitte und dem Wettiner Platz.

Stadtkrankenhaus zieht in die Friedrichstadt

Ende 1845 erwarb der Rat der Stadt Dresden das Palais des Grafen Marcolini und baute es um. Im Palais (Altes Haus) wurden unter anderen 53 Krankenzimmer eingerichtet. Etwa 120 Patienten verlegte man vom alten Stadtkrankenhaus in das neue. Eröffnet wurde der neue Standort am 27. November 1849. Die Zeitung sprach von einer "großartigen und höchst zweckmäßig eingerichteten Anstalt, der Residenz würdig".

Das Krankenhaus war zu dieser Zeit in zwei klinische Abteilungen für innere und äußere Krankheiten gegliedert. Ab 1850 verfügte die Klinik als erste Städtische Anstalt in Deutschland über eine Prosektur (Pathologie).

Ergänzungsbauten im 19. Jahrhundert

Nach einer Choleraepidemie wurde 1855 aufgrund des steigenden Bedarfs die Baulücke am Ostflügel des Alten Hauses geschlossen und ein Isolierhaus erbaut. 1866 entstanden zwei Lufthäuser im Park, die nur von Mai bis Oktober belegt waren. Der Bau des Neuen Hauses (Haus N) erfolgte von 1871 bis 1874. Neben Haus N entstanden vier Pavillons, außerdem wurden ein neues Küchengebäude, eine Wäscherei und ein Kesselhaus gebaut. 1880 erwarb die Stadt Dresden das Manteuffelsche Brauhaus (Friedrichstraße/Ecke Bräuergasse) und richtete darin ein Beamtenwohnhaus ein (aktuell wird es zum Ärztehaus für Praxen umgebaut). 1886 baute man zwei Isolierhäuser (Haus I und Haus K) für Infektionskranke. Im Jahr 1888 erhielt das Krankenhaus die ehemalige 3. Bezirksschule zugewiesen, die als Haus L die Äußere Abteilung aufnahm.

Zweitgrößte Krankenanstalt in Sachsen und beinah Akademie

Bis zum Jahr 1890 stieg im Krankenhaus Friedrichstadt die Bettenzahl auf 762, damit war es nach dem Jacobs-Hospital in Leipzig die zweitgrößte Krankenanstalt in Sachsen. Um kurzfristig mehr Raum zu gewinnen entstanden in der Nähe des heutigen Hauses S zwei Wellblechbaracken. Das Haus M mit 104 Betten und einer Gebärstation im Dachgeschoss entstand 1893. Im selben Jahr beschloss man den Bau eines neuen Anatomiegebäudes, dessen Übergabe zwei Jahre später erfolgte. Nachdem die Königliche Frauenklinik nach Johannstadt gezogen war, gliederte man deren Gebäude (Haus P) 1903 dem Friedrichstädter Krankenhaus an. In den 272 Betten brachte man die II. Innere Abteilung unter. 1912 wurde ein umfassendes Umbauprojekt vorgestellt, da in Friedrichstadt eine Medizinische Akademie gegründet werden sollte. Der I. Weltkrieg und später die Inflation bereiteten jedoch diesen Bauplänen ein Ende. Zwischen 1922 und 23 bekam die HNO-Abteilung mit Haus R ihr eigenes Haus. Mit Haus S entstand 1928 der letzte Neubau für fast 60 Jahre.

Größerer Bedarf nach 1945: Krankenhaus Dresden-Neustadt gegründet

Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges war die Schaffung stationärer Behandlungseinrichtungen eine der ersten Aufgaben der Stadt Dresden. Die Stadtverwaltung begann mit der Einrichtung von Hilfskrankenhäusern. Auf der Neustädter Seite gehörte dazu vor allem das ehemalige Wehrmachts-reservelazarett im Gebäude der 26. Volksschule auf der Wurzener Straße, das mit 125 Betten seit Mai 1945 als Krankenhaus Dresden-Neustadt genutzt wurde. Weitere 74 Betten standen damals in der Klotzscher Spezialklinik für Wirbeltuberkuloseerkrankungen und 25 im Oberlößnitzer Ermelhaus, einem von der Stadt Dresden durch gemeinnützige Stiftung 1893/94 geschaffenen Entbindungsheims für ledige Mütter, zur Verfügung. Den stärksten Zuwachs mit 360 Betten brachte die Einbeziehung des Güntzheimes Trachauer Industriestraße. Ursprünglich für ältere Ehepaare oder alleinstehende Rentner gedacht, verfügte es über insgesamt acht Pavillonbauten, die sich, durch einen Laubengang verbunden, um eine großzügig angelegte Grünfläche verteilten. Die Konzeption der Anlage war sehr fortschrittlich und besaß bereits wichtige technische und hygienische Einrichtungen. Das Krankenhaus Neustadt übernahm nach dem Krieg die Aufgaben eines Seuchen- und Infektionskrankenhauses. Allein zwei Häuser waren mit Poliomyelitis-Kranken belegt. Insgesamt acht "Eiserne Lungen" waren im Laufe der Jahre dort in Betrieb. Dieser Standort blieb bis 2017 der Hauptstandort der Städtischen Krankenhauses Dresden-Neustadt.

Standortübergreifendes im Überblick
 1996 – Städtische Krankenhäuser Dresden-Friedrichstadt und Dresden-Neustadt werden Akademische Lehrkrankenhäuser der Technischen Universität Dresden
 2009 – Fusion der Krankenhausapotheken (1889 gegründet) der Städtischen Krankenhäuser Dresden-Friedrichstadt und Dresden-Neustadt
 2012 – nach Bürgerentscheid zur Beibehaltung der Rechtsform der städtischen Krankenhäuser in Dresden, Ernennung eines standortübergreifenden Verwaltungsdirektors
 2017 – Fusion der beiden städtischen Krankenhäuser zu einem Eigenbetrieb, dem Städtischen Klinikum Dresden

Standortbezogene Informationen

Standort Friedrichstadt

Neubauten
 1996 – Haus H: OP-Bereich, Intensiv- und Bettenstation (Gefäßchirurgie)
 2002 – Haus B: Psychiatrie und Physiotherapie
 2007 – Haus C: Interdisziplinäres Operatives Zentrum, OP-Bereich, Zentrale Notaufnahme, Intensiv- und Bettenstationen
 2011 – Haus K: Haus der Sinne (Augen-, HNO-Heilkunde, Dermatologie)
 2016 – Haus L: Onkologisches Zentrum
 2018 – Haus N: Nachgeordnetes Operieren, Bettenstationen (Neuro- und Allgemeinchirurgie)

Kliniken
 1874 – Hautklinik (Abteilung seit 1874)
 1889 – Frauenklinik
 1929 – HNO-Klinik (Abteilung seit 1909)
 1947 – Augenklinik (erste Behandlung Augenkranker aber schon 1869)
 1953 – I. Medizinische Klinik und II. Medizinische Klinik (1958 Kardiologisches Labor)
 1967 – Radiologische Klinik
 1975 – III. Medizinische Klinik
 1975 – Klinische Chemie und Labormedizin (Wurzeln um 1900)
 1975 – Physiotherapie (Wurzeln 1906)
 1977 – Urologische Klinik (Wurzeln 1877/Maximilian Nitze)
 1992 – Orthopädische Klinik
 1992 – Klinik für Anästhesie und Intensivtherapie (seit 1969 eigenständige Abteilung)
 1994 – Kliniken für Allgemein- und Abdominalchirurgie, Gefäßchirurgie (Wurzeln um 1980) und Unfallchirurgie (Wurzeln 1981) aus der Chirurgischen Klinik
 1999 – Klinik für Psychiatrie und Psychotherapie (Wurzeln 1885)
 2015 – Klinik für Neurochirurgie
 2015 – IV. Medizinische Klinik

Standort Neustadt/Trachau
 1948 – Profilierung zur internistisch-stationären Gesundheitseinrichtung
 1949 – Aufbau einer Röntgenabteilung
 1956 – Umzug der Abteilungen Chirurgie und Gynäkologie von der
 1960 – Wurzener Straße in die Industriestraße
 1956 – Gründung einer Kinderklinik
 1969 – Gründung Klinik für Anästhesiologie und Intensivtherapie
 1996 – Gründung Klinik für Neurologie
 1997 – Eröffnung des ambulanten Sozialpädiatrischen Zentrums
 1998 – Abschluss der Sanierung der Häuser H/G, Übergabe der Abteilung Infektiologie und Tropenmedizin
 1999 – Fertigstellung Haus P (Akutgeriatrie/Mitarbeiterrestaurant)
 2003 – Inbetriebnahme Funktionsgebäude Kopernikusstraße mit Interdisziplinärer Notfallaufnahme und der Klinik für Neurologie
 2004 – Eröffnung neuer OP-Bereiche in Chirurgie und Frauenklinik
 2004 – Teilung der Chirurgischen Klinik in die Klinik für Unfall- und Wiederherstellungschirurgie, Klinik für Allgemein- und Viszeralchirurgie sowie in die selbständige Abteilung für Neurochirurgie
 2015 – Klinik für Plastische, Brust- und Ästhetische Chirurgie
 2018 – Neu- und Umbau OP-ITS-Adipositas

Standort Weißer Hirsch
 1972 – Angliederung der zuvor selbständigen Medizinischen Klinik Weißer Hirsch an das Krankenhaus Dresden-Neustadt
 1989 – Grundsteinlegung Bettenhaus
 1990 – Einrichtung der Klinik für Neuropsychiatrie (mit Tagesklinik) in Oberloschwitz, 1996 Umzug als Klinik für Psychosomatik und Psychotherapie in das Klinikum, Standort Weißer Hirsch
 2001 – Umzug der Klinik für Psychiatrie und Psychotherapie Oberloschwitz in das Klinikum, Standort Weißer Hirsch

Standort Löbtau
 2000 – Geriatrische Rehabilitationsklinik eröffnet

Medizinische Berufsfachschule
 1938 – Schule zur Ausbildung von Krankenschwestern am heutigen Standort Friedrichstadt gegründet
 1951 – Spektrum um Medizinisch-technische Assistenzausbildung erweitert
 1957 – Schule zieht auf Bodelschwinghstraße 1 – 3
 2005 – Neubau Laborgebäude

Ausbildung
Das Städtische Klinikum Dresden engagiert sich seit 1892 in der praktischen Ausbildung der Ärzte und seit 1996 ist es Akademisches Lehrkrankenhaus der Technischen Universität Dresden. Die Medizinische Berufsfachschule am Klinikum bildet seit 1942 Pflegepersonal und seit 1951 Medizinisch-Technische Labor- und Radiologieassistenten aus. Damit erlernen dort über 600 Auszubildende einen Pflege- oder medizinischen Assistenzberuf.

Kliniken und Institute

Über 45 Kliniken und Institute ermöglichen eine hohe Spezialisierung und ein umfassendes Leistungsspektrum in nahezu allen medizinischen Fachdisziplinen. Von herausragender Bedeutung ist die interdisziplinäre Zusammenarbeit, die in den zertifizierten Kompetenzzentren praktiziert wird.

Kliniken

 I. Medizinische Klinik
 II. Medizinische Klinik
 III. Medizinische Klinik, einschließlich Reisemedizin
 IV. Medizinische Klinik
 V. Medizinische Klinik
 Kliniken für Allgemein- und Viszeralchirurgie´
 Klinik für Thoraxchirurgie
 Klinik für Gefäßchirurgie, vaskuläre und endovaskuläre Chirurgie, Phlebologie
 Kliniken für Unfall-, Wiederherstellungs- und Handchirurgie
 Kliniken für Orthopädie und Orthopädische Chirurgie
 Klinik für Neurochirurgie
 Frauenkliniken
 Urologische Klinik
 Kliniken für Anaesthesiologie und Intensivmedizin, Notfallmedizin und Schmerztherapie
 Augenklinik
 Klinik für Dermatologie und Allergologie
 Klinik für Hals-Nasen-Ohrenheilkunde, Kopf- und Hals-Chirurgie, Plastische Operationen
 Radiologische Kliniken
 Kliniken für Psychiatrie und Psychotherapie
 Zentrum für Physikalische und Rehabilitative Medizin

Institute
 Institut für Klinische Chemie und Labormedizin
 Institut für Pathologie "Georg Schmorl"
 Pharmazeutisches Zentrum

Kompetenzzentren
 Adipositaszentrum
 Brustschmerzzentrum
 Brustzentrum Dresden
 Darmkrebszentrum
 Endoprothetikzentrum
 Gefäßzentrum
 Gynäkologisches Krebszentrum
 Hautkrebszentrum
 Kompetenzzentrum für Leberchirurgie
 Kompetenzzentrum für Pankreaschirurgie
 Kopf-Hals-Tumor-Zentrum
 Onkologisches Zentrum
 Osteoporosezentrum
 Perinatalzentrum
 Prostatakarzinomzentrum
 referenzzentrum für chirurgische Koloproktologie
 Sozialpädiatrisches Zentrum
 Überregionales Traumazentrum DGU
 Vaskulitiszentrum
 Viszeralonkologisches Zentrum
 Zentrum für Erwachsene mit Behinderung
 Zentrum für Wirbelsäulentherapie

Architektur und Kultur

Ein "Haus der Stille" steht seit dem 1. Dezember 2010 am Städtischen Klinikum als ein Ort der inneren Sammlung und Stärke im Klinikalltag offen. Im neobarocken Gewand findet sich im Mittelpunkt der "Raum der Stille"; um diesen herum sakrale und profane Funktionen wie die Seelsorge, Gesprächsräume, ein Garten der Stille und die Abschiednahme. 2012 zeichnete die Stadt Dresden dafür die Schubert Horst Architekten Partnerschaft mit dem Erlweinpreis aus.

Im historischen Marcolini-Palais erfolgen Ausstellungen Dresdner Künstler sowie Konzerte im barocken Festsaal. Im Dezember 2011 wurden im Palais zudem die neuen Räumlichkeiten für eine Patienten- und Mitarbeiterbibliothek eingeweiht, die sich an der Architektur des 19. Jahrhunderts orientieren.

Das Gebäude ist denkmalgeschützt und gehört wie der auf dem Gelände des Krankenhauses befindliche Neptunbrunnen zu den Kulturdenkmalen in der Friedrichstadt.

Weblinks

 Städtisches Klinikum Dresden

Einzelnachweise

Krankenhaus in Dresden
Friedrichstadt (Dresden)
Krankenhaus der Schwerpunktversorgung
Bauensemble in Dresden
Kulturdenkmal in Dresden
Denkmalgeschütztes Bauwerk in Dresden

Städtisches Klinikum Dresden


Ukert ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite zwischen Sinus Medii und Mare Vaporum, nordwestlich des Kraters Triesnecker und östlich von Bode.

Die Kraterform ist unregelmäßig und das Innere uneben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Historiker Friedrich August Ukert offiziell benannt.

Östlich von Ukert kann beim Mondalter von zirka 6,7 Tagen, kurz vor dem Erreichen des ersten Mondviertels der visuelle Effekt Lunar V am Mondterminator beobachtet werden.

Weblinks

 Ukert auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Ukert (Mondkrater)


Allison V-1710, zrakoplovni motor koji je projektirala i proizvela Allison Engine Company. Bio je jedini motor s dvanaest cilindara (V12) hlađen tekućinom koji je primijenjen u Drugom svjetskom ratu. Inačice s turbopunjačem pokazale su izvrsne performanse na velikim visinama u blizansko-motornom Lockheed P-38 Lightningu, i turbosuperpunjači su primijenjeni pokusnim jednomotornim lovcima uz slične rezultate.
Vrste je klipnog motora. Prvi je put proradio 1930. godine. Sastavljeno je 69.305 primjeraka Motor je razvijen u Allison V-3420.

Zrakoplovni korpus Vojske SAD (USAAC) bio je sklon turbopunjačima. U ranoj fazi razvitka V-1710 značilo je manje utrošena napora na razvijanje prikladnih mehanički upravljanih centrifugalnih supernjača za projekt Allison V-12, kao i za ine projekt motora V-12 iz prijateljskih država, što je britanski Rolls-Royce Merlin već koristio.

Projekt i razvoj
Allison, odjel General Motorsa razvijao je motor na hlađenje etilen glikolom od 1929. radi udovoljavanja zahtjevima USAAC-a za suvremenim motorom snage 750 kW koji bi mogao stati u novi naraštaj bombardera i lovaca. Radi olakšanja proizvodnje novi projekt bi mogao biti opremljene različitim superpunjačima i propelernim sustavima čime bi se omogućilo jednu proizvodnu liniju za proizvodnju motora za različite lovaca i bombardera.

Primjene
Primijenjen je u ovim zrakoplovima:
 Bell FM-1 Airacuda
 Bell FL Airabonita
 Bell P-39 Airacobra
 Bell P-63 Kingcobra
 Boeing XB-38 Flying Fortress
 Curtiss P-40 Warhawk
 Curtiss-Wright XP-55 Ascender
 Curtiss XP-60A
 Curtiss YP-37
 Douglas XB-42 Mixmaster
 Douglas DC-8
 Lockheed P-38 Lightning
 North American A-36 Apache
 North American F-82 Twin Mustang
 North American P-51 Mustang
 T29 Heavy Tank (probni)

Vidi
Srodni razvojni projekti

Allison V-3420

Slični motori
Daimler-Benz DB 601 i 605
Klimov VK-107
Rolls-Royce Griffon
Rolls-Royce Merlin

Popisi u svezi
 Popis zrakoplovnih motora

Izvori

Bibliografija

Bodie, Warren M. The Lockheed P-38 Lightning: The Definitive Story of Lockheed's P-38 Fighter. Hayesville, North Carolina: Widewing Publications, 2001, 1991.
Jane's Fighting Aircraft of World War II. London. Studio Editions Ltd, 1998.
Kirkland, Richard. War Pilot: True Tales of Combat and Adventure. New York: Ballantine Books, 2003.
Ludwig, Paul. P-51 Mustang - Development of the Long Range Escort Fighter. Walton-on-Thames, Surrey, UK: Classic Publications, 2003.
Smith, Richard K. The Airships Akron & Macon, Flying Aircraft Carriers of The United States Navy. Annapolis, Maryland: United States Naval Institute, 1965.
White, Graham. Allied Aircraft Piston Engines of World War II: History and Development of Frontline Aircraft Piston Engines Produced By Great Britain and the United States during World War II. Warrendale, Pennsylvania: Society of Automotive Engineers, Inc., 1995.
Whitney, Daniel. Vee's for Victory!: The Story of the Allison V-1710 Aircraft Engine 1929-1948. Atglen, Pennsylvania: Schiffer Publishing Ltd., 1998.

Vanjske poveznice
Popular Science, October 1940, Streamline Motors For Streamline Airplanes
THE LIQUID-COOLED ALLISON Flight 1941
The Allison V-1710 Turbo-Compound
"America's Allison Engine", članak iz Flighta 1942.

Zrakoplovni motori
Zrakoplovstvo u SAD-u
Američki proizvodi

Allison V-1710


Olenivka (, , , Elenovka) est une commune urbaine de l'oblast de Donetsk, en Ukraine. Elle compte  en 2021. En 2014, elle fait partie du raïon de Bakhmout. Elle est intégrée à la république populaire de Donetsk depuis février 2015.

Géographie
La localité se trouve à 42 km au sud-est de Bakhmout et à 43 km au nord-est de Donetsk au bord de la rivière Boulavina.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Donetsk

Olenivka (raïon de Horlivka)


Golden Spike National Historical Park is a United States National Historical Park located at Promontory Summit, north of the Great Salt Lake in east-central Box Elder County, Utah, United States. The nearest city is Corinne, approximately  east-southeast of the site.

It commemorates the completion of the first Transcontinental Railroad where the Central Pacific Railroad and the first Union Pacific Railroad met on May 10, 1869. The final joining of the rails spanning the continent was signified by the driving of the ceremonial Golden Spike.

Background

The Golden Spike National Historical Park encompasses . Initially just  when it was established in 1957, limited to the area near the junction of the two rail systems, the site was expanded by  in 1965 through land swaps and acquisition of approximately a strip of land mostly  wide along  of the former railroad right-of-way. It reached its present size in 1980. In addition to the Summit site where the rails were joined, the Park includes the two linear areas known as the west slope (west of the junction) and the east slope (east of the junction), which include worker campsites, partially-completed grades, incomplete cuts, specialty workshops, and two historical landmarks: where the Central Pacific finished its "Ten miles of track, laid in one day" tracklaying record (west slope) and where the Big Fill and Big Trestle were completed (east slope).

Although the line was abandoned in 1904 (bypassed by the Lucin Cutoff) and the original rails were removed in 1942 to serve the war effort, the site presently includes  of rebuilt track from the summit area (where the rail systems were joined) to a train storage building. The rebuilt track was designed to be an authentic representation of the 1869 rails.

In 2002, it received 49,950 visitors.  annual visitation ranges from 48,000 to 64,000.

History
The first monument erected at the site was a concrete obelisk built by the Southern Pacific Railroad (successor to the Central Pacific) . It has since been moved several times, but can presently be seen near the 1969 Visitor's Center.

Bernice Gibbs Anderson founded and led the movement to have the site preserved as a memorial to the First Transcontinental Railroad, starting with articles about local history that began in 1926. Anderson was president of the Golden Spike Association of Box Elder County, which held its first re-enactment of the joining of the rails on May 10, 1952, using local volunteers organized by Judge B.C. Call from a script written by Marie Thorne Jepson. Anderson tirelessly wrote to state and federal officials urging them to build a monument at Promontory Summit, and it was authorized as a National Historic Site on April 2, 1957, under non-federal ownership; at that time, the Golden Spike Association maintained the site under a cooperative agreement between the Southern Pacific Railroad and the state and federal governments.

It was authorized for federal ownership and administration by an act of Congress on July 30, 1965, as Golden Spike National Historic Site. The John D. Dingell, Jr. Conservation, Management, and Recreation Act, signed into law March 12, 2019, redesignated it as a national historical park. Historic sites are typically a single building, while historical parks include multiple landmarks in a larger district.

28,000 visitors attended the centennial anniversary of the completion ceremony on May 10, 1969, including Bernice Gibbs Anderson. The  Visitor's Center had just been completed. On that day, the Virginia and Truckee locomotives nos. 11, Reno, and 12, Genoa Inyo were loaned from their respective owners, the Pacific Coast Chapter of the Railway and Locomotive Historical Society, and MGM Studios, redecorated to represent the Union Pacific No. 119 and Central Pacific Jupiter, respectively, and placed on a section of restored trackage to recreate the completion ceremony. That year, the railroad grade was named a National Historic Civil Engineering Landmark.  The "119" (the V&T Reno) was sold to Old Tucson Studios in Tucson, Arizona, and the "Jupter" (the Genoa), was sold to the state of California, and the two engines were sent to their respective new owners the following year, the latter engine joining the rest of the former Pacific Coast Chapter RLHS-owned equipment in what ultimately became the California State Railroad Museum.  Replacing the engines at Promontory were the Virginia and Truckee locomotives nos. 22, Inyo, and 18, Dayton redecorated as the Jupiter and No. 119, respectively.  These engines remained at the site until 1978, when they were sent to the state of Nevada, which had purchased them in 1974, to be a part of what ultimately became the Nevada State Railroad Museum in Carson City.

In 1978, a general master plan for the site was adopted with the goal of maintaining the site's scenic attributes as closely as possible to its appearance and characteristics in 1869. The functioning replicas of the Jupiter and No. 119 locomotives were brought to the site in time to celebrate the 110th anniversary of the joining of the rails in 1979.

In 2006, a petition to the Board on Geographic Names resulted in a name change for Chinaman's Arch, a  limestone arch at Golden Spike National Historical Park. Named Chinaman's Arch in honor of the 19th century Chinese railroad workers, the arch was officially renamed in the same year as the Chinese Arch to mollify sensitivities about the original name.

On May 10, 2019, a 150th anniversary celebration was held in commemoration of the completion of the railroad. This event was attended by several notable local leaders, including Utah governor Gary Herbert and the president of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, Russell M. Nelson.

Gallery

See also

 National Register of Historic Places listings in Box Elder County, Utah
 Jupiter (locomotive)
 Union Pacific No. 119
 List of heritage railroads in the United States
 List of transport museums
 Promontory, Utah
 Northern Pacific Railway Completion Site, 1883

References

External links

 ThemeTrains.com - The Golden Spike Centennial Limited

Rail transportation on the National Register of Historic Places in Utah
National Register of Historic Places in Box Elder County, Utah
National Historic Sites in Utah
Railroad museums in Utah
Museums in Box Elder County, Utah
History museums in Utah
Protected areas of Box Elder County, Utah
Historic American Buildings Survey in Utah
Historic American Engineering Record in Utah
Protected areas established in 1957
1957 establishments in Utah
National Historical Parks of the United States
First transcontinental railroad
Historic Civil Engineering Landmarks
Transportation in Box Elder County, Utah

Golden Spike National Historical Park


القيراط هي وحدة لقياس الكتلة تساوي 200 ملليغرام (0.00705 أوقية) وتستخدم لقياس الأحجار الكريمة واللآلئ. اعتمد التعريف الحالي الذي يُعرف أحيانًا بالقيراط المتري عام 1907 في المؤتمر العام الرابع للأوزان والمقاييس، وبعد ذلك بوقت قصير اعتمد في العديد من البلدان حول العالم.

التسمية
استخدمت كلمة قيراط لأول مرة باللغة الإنجليزية في منتصف القرن الخامس عشر، وأصلها هي كلمة قيراطو (carato) في الإيطالية، والتي اشتقت من اللغة العربية من كلمة (قيراط)، والتي بدورها مستعارة من kerátion باليونانية وتعني (بذور الخروب)، ذلك لأن بذور الخروب كانت تستخدم لقياس كتل الذهب والأشياء الثمينة.

التاريخ

القيراط المتري الوحدة الدولية المستخدمة في قياس وزن الأحجار الكريمة. اعتمد في عام 1907 في المؤتمر العام للأوزان والمقاييس الرابع،'''
وهو وزن يعدل 200 ملليجرام أو 0.2 جرام ، وهو يعدل 3.086 حبة بمقياس تروي troy grains أو يعدل 0.00705 اونس ounce بمقياس اوفواردوبوا avoirdupois

انظر أيضاً
 قيراط (نقاوة) لقياس درجة نقاوة الذهب.

مراجع

أحجار كريمة
دخيل إغريقي
صنع المجوهرات
قياسات
مصطلحات عربية
وحدات قياس ليست في النظام الدولي
وحدات كتلة

قيراط (وحدة كتلة)


Pulmoner hipertansiyon (PH), (Akciğer yüksek tansiyonu/Pulmoner arteriyel hipertansiyon / ICD-10 kodu: I27.0 ile I27.2) prognozu son derece kötü olan, sebebi anlaşılamamış ve çaresi henüz olmayan, ancak hastaların yaşam kalitesini arttıran ve ömrünü uzatan tedavilerinin olduğu bir hastalıktır.

Akciğerde normal kan basıncı, dinlenme sırasında 25 mmHg ortalama PAP, egzersiz halinde en çok 30 mmHg ortalama PAP olarak kabul edilir ve bu değerlerin üzerinde ölçümlenen yüksek pulmoner arter kan basıncı, Pulmoner hipertansiyon, PH olarak kabul edilir.

Kanserin en tehlikeli türleri ile yarışan bu hastalık tedavi edilmediğinde, hastalığın safhalarına göre ortalama yaşam süreleri şöyledir;

 NIH sınıf I ve II için 4.9 yıl
 NIH sınıf III için 2.6 yıl
 NIH sınıf IV için 6 ay

Hastaların ortalama yaşam süreleri 2.8 yılken, bu süre çocuklarda 10 aydır. Hastalığın prognozunun kötü seyretmesinin yanı sıra karmaşık yapısı nedeniyle de, teşhisi ortalama 2.5 yıllık bir gecikme ile konulabilmektedir.

Tıpta ilk kez 1891 yılında Dr. Ernst von Romberg.  tarafından tanımlanan Pulmoner Hipertansiyon, Dünya Sağlık Örgütünün (DSÖ) Venedik İtalya'da, 2003 yılında, Pulmoner Arteriyel Hipertansiyon üzerine 3. Dünya Sempozyumunda, ilk kez arteriyel, damarsal, hipoksik, tromboembolik ve çeşitli gibi beş ayrı grupta sınıflandırılmıştır. Günlük hayatımızda kendisini nefes darlığı, halsizlik, çarpıntı gibi belirtilerle ortaya çıkarmış ve ileri safhalarda sağ kalp yetmezliği ve ölümle sonuçlanan, akciğer damarlarındaki yüksek kan basıncıdır.

Her ne kadar pulmoner hipertansiyon yeni sınıflandırmalara tabii tutulsa da, literatürde alışkanlıktan olsa gerek ağırlıkla, primer pulmoner hipertansiyon (PPH) yani sebebi bilinmeyen/idiopatik ve sekonder pulmoner hipertansiyon (SPH) yani sebebi bilinen/kabaca; başka tıbbi nedenlerin tetiklediği pulmoner hipertansiyon olarak yer almaktadır. Zamanla hastalık hakkında daha fazla bilgi sahibi oldukça. Hastalık daha iyi tanınıp anlaşılmaya başlandıkça, patofizyolojik farklılıklar (oluşumundaki farklılıklar) nedeniyle bu iki sınıflandırmanın yeterli olmadığı anlaşılmış ve yeni sınıflandırmaların zorunluluğu ortaya çıkmış, dolayısıyla da her yeni sınıf için ayrı tedavi yöntemleri ortaya çıkmıştır. Bu sebeple sınıflandırmanın önemi idrak edilmeli ve hastalıkla mücadelede etkin tedavi yöntemleri için, yeni kategoriler kabul herkesçe görmelidir.

İşaret ve belirtiler

Detaylı anlatımla, pulmoner hipertansiyon nedir?

Tıpta pulmoner hipertansiyon (PH), tamamı güç harcamakla şiddetlenen nefes darlığı, baş dönmesi, baygınlık ve diğer semptomlara yol açan akciğer atardamarı ya da akciğer vaskülatöründe kan basıncının artışıdır. Nedenine bağlı olarak pulmoner hipertansiyon belirli derecede düşük bir hareket toleransı ve sağ kalp yetmezliği ile ağır bir hastalık olabilir. İlk olarak 1891'de Dr Ernst von Romberg tarafından teşhis edilmiştir. Arteriyel, venöz, hipoksik, tromboembolik ve çok yönlü olmak üzere 5 farklı türden bir tanesi olabilir.

Primer pulmoner hipertansiyon (bilinmeyen nedenlerden kaynaklanan) ver sekunder pulmoner hipertansiyon (bir başka tıbbi durumdan kaynaklanan) terimleri hastalara ve halka dağıtılan materyallerde hala bulunmasına rağmen, bu terimler tıp literatüründen büyük ölçüde kaldırılmıştır. Bu değişiklik, eski ikili sınıflandırma patofizyoloji veya sonuçları yansıtmadığı için gerçekleşmiştir. İkili sınıflandırma, hatalı terapatik kararlara yol açmaktaydı - yani sadece primer pulmoner hipertansiyonu tedavi etme. Bu da sonuçta sekonder pulmoner hipertansiyon olarak nitelendirilen pek çok hasta için terapatik nihilizme yol açmakta ve ölümlerine sebep olabilmekteydi. "Primer pulmoner hipertansiyon" terimi şimdi "idyopatik pulmoner arteryel hipertansiyon" terimiyle değiştirilmiştir. "Primer" ve "sekonder" pulmoner hipertansiyon terimleri artık kullanılmamaktadır.
Daha fazla detay aşağıdaki sınıflandırma bölümündedir.

Belirtiler ve bulgular

Gelişim aşamaları genellikle derece derece olan nefes darlığı nöbetler yorgunluk, kuru öksürük, angina pektoris, fenalaşma veya baygınlık, dış ödem (uzuvlarda şişkinlik, özellikle ayak bilekleri ve ayak çevresinde) ve nadiren hemoptizi (kan öksürmek) ortaya çıkarır. Pulmoner venöz hipertansiyonun aksine, Pulmoner arteryel hipertansiyon (PAH) tipik olarak ortopne ya da paroksismal nokturnal dispne (nöbet şeklinde gece oluşan nefes darlığı) ile kendini göstermez.

Nedenlerini saptamak için doktor genellikle detaylı bir hastalık tarihçesi yürütecektir. Hastalığın ailevi olup olmadığını saptamak için detaylı bir aile tarihine bakılır. Kokain, metamfetamin (kristal meth) ve alkol bağımlılığı geçmişi ile amfizeme yol açan sigaranın ciddi olduğu düşünülmektedir. Yüksek P2 (pulmoner kapak kapanış sesi), (para)sternal kabarma, jugüler venöz distansiyon (boyun toplardamarı şişkinliği), pedal ödem, assit (karın iltihabı), hepatojugular refluks (kalp yetmezliği durumunda toplardamarda geri akım), çomak parmak, vs. İçermek üzere pulmoner hipertansiyonun tipik belirtilerini araştırmak için fiziksel tetkik uygulanır. Fiziksel tetkikte trikuspid yetersizliği kanıtı da araştırılır ve, eğer varsa, çoktandır devam eden pulmoner hipertansiyonun varlığı ile bağlantılıdır.

Nedenler
Pulmoner hipertansiyonun en yaygın nedeni pulmoner venöz hipertansiyona (akciğer toplardamar yüksek tansiyonu) yol açan sol kalp yetmezliğidir. Bu, sol karıncığın sistolik (kasımsal) ya da diyastolik (gevşeme şeklinde) çalışma bozukluğundan veya mitral yetersizlik ya da mitral stenozu gibi kapakçık işlevsizliğinden kaynaklanabilir. Genellikle pulmoner ödem şeklinde açığa çıkar. Çalışma bozukluğu olan kalp verimli bir şekilde pompalamadığı için kan pulmoner sirkulasyonu zamanında terk edemez ve akciğer toplardamarında anormal yüksek basınca yol açar. Akciğer toplardamarındaki yükselmiş basınç akciğer atardamarına taşınabilir.

Pulmoner arter hipertansiyonun (PAH) yaygın nedenleri HIV, skleroderma (deride patolojik kalınlaşma ve sertleşme) ve diğer otoimmün arızalar, siroz ve portal hipertansiyon, orak hücre hastalığı, doğuştan kalp hastalığı ve diğerlerini içermektedir. Fen-Phen, Aminorex, fenfluramine (Pondimin) ve phentermine gibi kilo verdiren ilaçların kullanımı geçmişte PAH'ın gelişmesine yol açmıştır. Diğer nedenler sarkoidoz, histiositozis X hastalığı ve fibrosing mediyastiniti içermektedir.

Pulmoner emboli (damar tıkanıklığı) de ağır ve kronik pulmoner hipertansiyona yol açar. Tiroid rahatsızlıklarla bir bağlantı görülmekte ancak bu nedensel addedilmemektedir. Bu nedenlerin hiçbiri bulunmadığı zaman hastalık idyopatik pulmoner arteryel hipertansiyon (IPAH) olarak adlandırılır.

Kandaki oksijeni düşüren akciğer hastalıkları (hipoksia) pulmoner hipertansiyonun iyi bilinen nedenleridir ki bunlar kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH / COPD), interstisyel akciğer hastalığı, Pickwickian sendromu (obezite-hipoventilasyon sendromu) ve uykuda solunum duraklamasını içermektedir. Kaposi sarkomu ile ilişkilendirilen human herpesvirus 8, pulmoner arteryel hipertansiyonlu hastalarda bulunmuş olup, bu bulgu virüsün hastalık gelişiminde rol oynayabileceğini göstermektedir. Son dönemdeki çalışmalar human herpevirus 8 ile idyopatik pulmoner arteryel hipertansiyon arasında bir ilişki bulamamıştır.

Aile geçmişinde hastalık söz konusu ise, hastalık familyal pulmoner arteryel hipertansiyon (FPAH) olarak adlandırılır. IPAH ve FPAH, kemik morfogenetik proteinleri reseptörünü şifreleyen BMPR2 genindeki ve serotonin reseptörünü kodlayan 5-HT(2B) genindeki mutasyonlarla ilgili genetik bozukluklar olarak düşünülmektedir.

Patogenez

Başlangıç sebebi her ne olursa olsun, pulmoner hipertansiyon akciğerdeki ve akciğere bağlanan damarlarda daralmayı kapsar. Bu, geniş bir boruya göre dar bir borudan su akışının daha zor olması gibi, kalbin akciğerlerde kan pompalamasını zorlaştırır. Zaman geçtikçe, etkilenen damarlar daha gergin ve kalın olur, böylece akciğerdeki kan basıncını daha da artırır ve kan akışını kötüleştirir. Buna ek olarak, kalbin artan iş yükü sağ ventrikülün kalınlaşmasına ve genişlemesine neden olur ve kalbin akciğerlerde kan pompalayabilme yetisini azaltarak sağ kalp yetmezliğine neden olur. Akciğerlerden akan kan azaldıkça kalbin sol tarafı daha az kan alır. Bu kan aynı zamanda normalden daha az oksijen taşıyabilir. Bu yüzden, özellikle fiziksel hareket süresince kalbin sol tarafının vücudun kalan bölümüne yeterli oksijen sağlamak için kan pompalaması giderek daha zorlaşır.

Risk faktörleriLin J, Xu Y, Wu X, et al. Risk factors associated with chronic obstructive pulmonary disease early readmission. Current Medical Research and Opinion, 30(2):315-320, 2014
Hipoksik vazokonstriksiyona neden olan faktörler

 Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH)
 Obezite (Pickwickian sendromu) ve hipoventilasyon (alveoler, nöromüsküler)
 Uyku apnesi
İnterstisiyel akciğer hastalıkları
 Atmosfer basıncı azalması (dağcılar)

Pulmoner damarların obstrüksiyonuna neden olabilen hastalıklar

 Kollagen damar hastalıkları
 Akut ve kronik pulmoner embolizm
HIV
Madde bağımlılığı (kokain, amfetamin)
 Portal hipertansiyon
 İlaçlar (kemoterapötikler)
Orak hücreli anemi
Pulmoner kapiller hemangiomatozis

Akciğerde volüm ve basınç artışına neden olan hastalıklar

 Atrial ve ventriküler septal defektler
 Sol atrial hipertansiyon
 Akciğer venöz akımında bozulma

Tanı
Pulmoner hipertansiyon 5 farklı türde olabildiği için, pulmoner arteryel hipertansiyonu venöz, hipoksik, tromboembolik ve çok yönlü türlerinden ayırabilmek amacıyla bir dizi testlerin yapılması gerekmektedir.

Pulmoner hipertansiyonun tipik belirtilerini saptamak için fiziksel muayene yapılır. Bunlar oldukça keskin bir S2 veya ikinci kalp sesi, yüksek bir P2 veya pulmoner kapak kapanış sesi (ikinci kapak sesinin bir kısmı) gibi değişen kalp sesleri, (para)sternal şişkinlik, olası S3 veya üçüncü kalp sesi ve pulmoner geri akımı içermektedir. Diğer bulgular boyun toplardamarı şişkinliği, dış ödem (ayak ve ayak bileklerinde şişkinlik), assit (sıvı toplanmasından kaynaklanan karın şişkinliği), hepatojuguler geri akım ve çomak parmağı kapsar.

Pulmoner hipertansiyonun varlığını onaylamak ve diğer olası teşhisleri hariç tutabilmek için daha fazla işlem gerekmektedir. Genellikle pulmoner fonksiyon testleri, kan testleri, elektrokardiyografi (EKG), atardamar kanı gaz ölçümleri, göğüs röntgeni (interstisyel akciğer hastalığından şüpheleniliyorsa röntgenin ardından yüksek çözünürlüklü CT taraması) ve ventilasyon-perfüzyon ya da V/Q taraması, kronik tromboembolik pulmoner hipertansiyonu hariç tutmak için yapılması gereken testler arasındadır. Pulmoner hipertansiyonun interstisyel bir akciğer rahatsızlığından kaynaklandığı düşünülmüyorsa akciğer biopsisi genellikle yapılmaz. Ancak akciğer biopsileri yüksek intrapulmoner kan basıncı dolayısıyla yüksek kanama riski taşır. Klinik ilerleme çoğunlukla "altı dakikalık yürüyüş testi", yani hastanınn altı dakikada yürüyebileceği mesafe ile ölçülür. Bu ölçümdeki istikrar ve ilerleme daha iyi bir yaşam sürdürme ile ilişkilidir.

Pulmoner arteryel basıncın ekokardiyografiye dayanarak tahmin edilebilmesine rağmen Swan-Ganz kateteriyle basınç örneklemesi en kesin sonucu verir. PAOP ve PVR doğrudan ekokardiyografi ile ölçülemez. Bu yüzden PAH'ın teşhisi kardiyak kateterizasyon gerektirir. Swan-Ganz kateteri hastalığın ağırlığını ölçmede pulmoner arteryel basınçtan çok daha önemli olan kardiyak debiyi de ölçebilir.

Deniz seviyesinde yaşayan bir insanın normal pulmoner arteryel basıncı ortalama 12–16 mm Hg (16002100 Pa)'lik bir değere sahiptir. Dinlenme halindeyken ortalama basınç 25 mm Hg (3300 Pa)'yi aşarsa belirli pulmoner hipertansiyon vardır. Ortalama pulmoner arteryel basınç hareketle 30 mm Hg (4000 Pa)'nin üzerine çıkarsa, bu da pulmoner hipertansiyon sayılır.

PAH teşhisi, pulmoner hipertansiyonun diğer iki koşulla birlikte varlığını gerektirir. Pulmoner arteryel oklüzyon basıncı (PAOP veya PCWP) 15 mm Hg (2000 Pa)'den az olmalı ve pulmoner vasküler direnç (PVR) 3 Wood birim'den (240 dyn*s*cm−5 veya 2.4 mN*s*cm−5) daha büyük olmalıdır.

Sınıflandırma

Şimdiki sınıflandırma

2003'te hastalık mekanizmalarında yeni anlayışa dayanarak sınıflandırmada değişiklik yapmak için Pulmoner Arteryel Hipertansiyon konusunda 3. Dünya Sempozyumu Venedik'te yapıldı. Bu grup tarafından geliştirilmiş olan değişmiş sistem pulmoner hipertansiyon kavramı için şimdiki yapıyı sunmaktadır.

Sistem 1998 Evian sınıflandırma sistemi üzerinde birtakım iyileştirmeler içermektedir. Risk faktörü tanımları güncellenmiş ve doğuştan sistemli- pulmoner şant sınıflandırması değiştirilmiştir. PH'deki genetik faktörlerin yeni bir sınıflandırılması önerilmiş ancak eldeki veriler yetersiz görüldüğü için uygulanmamıştır.

Venedik 2003 Değiştirilmiş Sınıflandırma sistemi aşağıdaki gibi özetlenebilir:
 WHO Group I – Pulmoner Arteryel Hipertansiyon
 WHO Group II – Sol kalp hastalığı ile alakalı pulmoner hipertansiyon
 WHO Group III – Akciğer hastalıkları ve/veya hipoksemi ile alakalı pulmoner hipertansiyon
 WHO Group IV – Kronik trombotik ve/veya embolik hastalıktan kaynaklanan pulmoner hipertansiyon
 WHO Group V – Çok yönlü

Önceki terminoloji

Primer ve sekonder pulmoner hipertansiyon (PPH ve SPH) terimleri önceden hastalığı sınıflandırmak için kullanılırdı. Bu, sadece primer hastalığın tedavi edilmesi gerektiği ve temel hastalığın tedavisi adına sekunder türün göz ardı edilmesi varsayımına neden oluyordu. Aslında pulmoner hipertansiyonun tüm çeşitleri tedavi edilebilir. Maalesef bu sınıflandırma sistemi hala pek çok hekimin kafasındadır ve muhtemelen pek çok hastanın tedavisinin engellenmesine yol açmaktadır. Pulmner arteryel hipertansiyona olan bu nihilist yaklaşım gereğinden daha basit bir tanıya neden olabilir. Amerika'da yaklaşık 100,000 PAH hastası olduğu tahmin edilmektedir fakat sadece 15-20,000'i teşhis edilmiştir. Pek çoğu COPD, astım ya da doğuştan kalp yetmezliği gibi hastalıklar olduğu şeklinde yanlış teşhis edilmiştir.

Tıp literatürünün büyük kısmında primer pulmoner hipertansiyon (PPH) terimi şimdi idyopatik pulmoner arteryel hipertansiyon (IPAH) ile değiştirilmiştir. Ancak bazı hekimler eski sınıflandırmayı hatalı olarak kullanmaya devam etmektedirler.

Epidemiyoloji
Yıllık milyonda 2-3 vaka ve yaklaşık milyonda 15 yaygınlık oranı ile IPAH seyrek görülen bir hastalıktır. Kadınların IPAH'lı olma olasılığı erkeklerin neredeyse 3 katıdır.

PAH'ın diğer türleri çok daha yaygındır. Hastalığın görülme oranının sklerodermada tüm hastaların %6'sı ile %60'ı arasında; romatoid artritde %21'e kadarı; sistemik lupus eritematozusda %4'ten %14'e kadarı; portal hipertansiyonda %2 ila %5'i; HIV'da yaklaşık %0,5'i ve orak hücre hastalığında %20 ile %40' arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Fen-Phen gibi diyet ilaçları, hastalıktan her yıl etkilenen yeni hasta sayısını milyonda 25-50 yapmıştır.

Tedavi
Tedavi PH'nin (pulmoner hipertansiyon) arteryel, venöz, hipoksik, tromboembolik veya çok yönlü oluşuna göre belirlenir. Pulmoner venöz hipertansiyon doğuştan kalp yetmezliği ile eş anlamlı olduğu için tedavi sol ventriküler fonksiyonlarını diüretikler (idrar söktürücüler), beta blokörler, ACE inhibitörler, vb. ile en iyi duruma getirmek ya da çift kapakçık veya aort kapakçığını onarmak veya değiştirmektir.

PAH için yaşam tarzı değişiklikleri, digoksin, diüretikler, oral antikoagülanlar ve oksijen terapisi geleneksel terapiler olarak kabul edilir fakat randomize (rastgele) edilmiş ve ileriye dönük olarak faydası hiç kanıtlanamamıştır.

Yüksek doz kalsiyum kanal blokörleri, Swan-Ganz kateterince vasoreaktif olan IPAH hastalarının sadece %5'inde faydalı olmuştur. Ne yazık ki kalsiyum kanal blokörleri vasoreaktif olmayan PAH hastalarına reçete edilerek yanlış kullanılmış ve aşırı hastalık hali ile ölüme yol açmıştır.

Vasoaktif maddeler
Pulmoner arteryel hipertansiyonlu hastalarda pulmoner arterdeki (akciğer atardamarı) düz kas hücrelerinin anormal üremesi ve kasılması üç temel yol içermektedir. Bu yollar bu durumda önemli terapatik hedeflere karşılık gelir ve hangi üç ilaç sınıfının – endotelin reseptör antogonistler, fosfodiesteraz tip 5 inhibitörler ve prostasiklin türevleri - kullanılacağının belirlenmesinde rol oynar.

Prostaglandinler
Prostasiklin (prostaglandin I2) genellikle PAH için en etkili tedavi olarak addedilir. Epoprostenol (Flolan® olarak pazarlanan sentetik prostasiklin) yarı-permanent merkezi venöz kateteri gerektiren devamlı enfüzyon ile verilir. Bu dağıtım sistemi sepsis (kan zehirlenmesi) ve tromboza (damarda kan pıhtılaşması) neden olabilir. Flolan® dayanıksızdır bu yüzden uygulama süresince buzda saklanmalıdır. 3-5 dakikalık yarılanma ömrü olduğu için enfüzyon devamlı (24/7) olmalıdır ve kesinti ölümcül olabilir. Diğer prostanoidler bu yüzden geliştirilmiştir. Treprostinil (Trisuva, Remodulin®) damar içinden veya deri altından verilebilir ancak deri altından olan çok acı verici olabilir. İloprost (Ventavis® olarak pazarlanan) ABD ve Avrupa'da onaylanmış solukla içeri alınan tek prostasiklin türüdür. Bu uygulama türü daha az sistemik yan etkilerle akciğerlerde selektif birikim avantajına sahiptir.

Endotelin reseptör antagonistler
Dual (ETA ve ETB) endotelin reseptör antagonist bosentan (Tracleer® olarak pazarlanan) 2001'de onaylandı. Sadece ETA faaliyetlerini engelleyen selektif bir endotelin reseptör antagonist olan sitaxsentan, Thelin® adı altında pazarlanmak üzere Kanada ve Avrupa Birliği'nde kullanımı onaylanmıştır. Sitaxsentan Birleşik Devletler'de onaylanmanın son aşamalarındadır. Benzer bir ilaç olan ambrisentan ABD'de Gilead Sciences tarafından Letairis® olarak pazarlanmaktadır.

Fosfodiesteraz tip 5 inhibitörleri
cGMP spesifik fosfodiesteraz tip 5 (PDE5) selektif inhibitörü olan sildenafil PAH tedavisi için 2005'te onaylanmıştır. PAH için Revatio® olarak pazarlanmaktadır. Tadalafil (halihazırda ereksiyon kusuru için Cialis® olarak pazarlanan) şu anda klinik denemelerde Faz III'tedir.

Diğer maddeler
Vasoaktif intestinal peptid solunum yoluyla PAH için 2007'de klinik denemelere girmelidir. PRX-08066 hipoksik pulmoner hipertansiyon için geliştirilmekte olan bir serotonin antogonistidir.

Ameliyat
Atriyal septostomi sağ ve sol kulakçık arasında bağlantı kuran tıbbi bir işlemdir. Kalbin sağ tarafındaki basıncı azaltır ancak kanda daha düşük seviyede oksijen (hipoksiya) pahasına. En iyi şekilde deneyimli merkezlerde uygulanır.

Akciğer nakli pulmoner arteryel hipertansiyonu tedavi eder ancak hastayı transplantasyonun komplikasyonlarıyla ve yaklaşık 5 yıllık bir yaşam süresiyle bırakır.

Pulmoner tromboendarterektomi (PTE) kronik tromboembolik pulmoner hipertansiyon için uygulanan bir tıbbi işlemdir. Pulmoner arter (akciğer atardamarı) çeperi boyunca organize trombusun (pıhtılaşma) ameliyatla alınmasıdır; şu anda seçilmiş birkaç merkezde uygulanan büyük ve çok zor bir işlemdir. Vakalar dizisi pek çok hastada kayda değer başarı göstermektedir.

Pulmoner hipertansiyonun hipoksik ve çok yönlü türleri için tedavi bulunmamıştır. Fakat, birtakım maddelerin çalışmaları hastalara uygulanmaktadır. Pek çok hekim daha iyi seçenekler elde edilene kadar bu hastalıkları PAH'ta olduğu gibi benzer ilaçlarla tedavi edecektir.

Prognoz (hastalık sonucunun tahmini)
1980'den itibaren olan NIH IPAH kayıtları, ölüm nedeni genellikle sağ karıncık yetmezliği (cor pulmonale - akciğer hastalığına bağlı olarak gelişen kalp rahatsızlığı) olmak üzere tedavisiz ortalama yaşam süresinin teşhisten itibaren 2-3 yıl olduğunu göstermektedir. Bu durum yaygın olarak aktarılmasına rağmen, bugün muhtemelen yersizdir. Sonuçlar son 20 yıllık süre içerisinde önemli ölçüde değişmiştir. Bu yeni ilaç terapileri, daha iyi genel bakım ve daha erken teşhisten (erken teşhisten sağlanan zaman etkisi) dolayı olabilir. Tedaviye bosentan (Tracleer®) ile başlayan hastalarla son zamanlarda yapılan bir sonuç çalışması, hastaların %86'sının 3 yıl içinde hayatta olduklarını göstermiştir. Şimdi elde çoklu maddelerin olması ile kombinasyon terapisi artarak kullanılmaktadır. Pek çoğu henüz yeni geliştirilmiş olduğu için bu maddelerin hayatta kalma üzerindeki etkileri bilinmemktedir. Yakın gelecekte ortalama yaşam süresinin 10 yılı geçmesini beklemek mantıksız olmayacaktır.

Kaynakça
 http://www.pha-turkey.com  - Pulmoner Hipertansiyon Hasta Organizasyonu.
 http://en.wikipedia.org/wiki/Pulmonary_hypertension  (Vikipedi İngilizceden, Türkçeye çevirilmiştir.)
 http://simple.wikipedia.org/wiki/Pulmonary_hypertension   (Vikipedi İngilizceden, Türkçeye çevirilmiştir.)

Dış bağlantılar
 Pulmoner Hipertansiyon Derneği
 Pulmoner Hipertansiyon Hasta Organizasyonu
 https://web.archive.org/web/20070928212524/http://nedir.name/index.php?option=com_content&task=view&id=4&Itemid=133
 Pulmoner Hipertansiyon: İnoperabilite Kriteri Nedir?
Pulmonary Hypertension Association

Hipertansiyon
Akciğer hastalıkları

Pulmoner yüksek tansiyon


මේ පිටුව කැප වී ඇත්තේ සිංහල බසින් ඇති පරිගණක යෙදුම් වෙනුවෙනි.

මෙහෙයුම් පද්ධති ආශ්‍රිත දෑ
සිංහල යුනිකෝඩ් ස්ථාපනය කරගැනීමට
සිංහල යුනිකෝඩ් ස්ථාපනය Windows XP හා Vista, පියවරෙන් පියවර
සිංහල ග්නූ ලිනක්ස්
සිංහල ස්ථාපනය කිරීමේ උපකාරක - සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය

යෙදුම්
මධුර ඉංග්‍රීසි-සිංහල ශබ්දකෝෂය
සිංහල ශබ්දකෝෂය
සිංහල ශබ්දකෝෂය
සිංහල අක්ෂර
සිංහල අකුරු එක් මාධ්‍යකින් තවත් මාධ්‍යකට හැරවීමට Sri Text, Singlish Text, Kaputa Font, Sinhala Unicode
Micro-Singlish
UCSC යුනිකෝඩ එසැනින් පරිවර්තකය
ගුග්ල් සිංහල අක්ෂර පරිවර්තකය

වෙනත්
 සියබස් වදන් මාලාව
 වදන් මාලාව - රාජ්‍ය භාෂා දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකාව

සිංහල භාෂාව
පරිගණක විද්‍යාව

සිංහල පරිගණක යෙදුම්


حديقة أوينو  هي حديقة عامة تقع في أوينو، طوكيو، اليابان. أقيمت حديقة أوينو في موقع كان-إيه-جي المعبد البوذي الذي ترافق مع شوغون توكوغاوا الذي بني لحماية قلعة إدو من الشمال الغربي، وقد تدمر هذا المعبد أثناء حرب بوشين.

تأسست حديقة أوينو بعد منح الأرض من قبل الإمبراطور تايشو إلى حكومة طوكيو عام 1924، ولهذا فإن الاسم الرسمي لحديقة أوينو هو «أوينو أونشي كوين» (上野恩賜公園) والتي تعني «حديقة الهبة الإمبراطورية أوينو».

يقع ضمن حديقة أوينو أشهر ثلاث متاحف في طوكيو واليابان وهي متحف طوكيو الوطني، المتحف الوطني للعلوم، والمتحف الوطني للفنون الغربية بالإضافة إلى بعض المعابد.

مراجع

حديقة أوينو
حدائق طوكيو
فترة مييجي

حديقة أوينو


النِّبَالة أو النِّشَابَة أو القوس والسهم أو القوس والنشاب أو الرماية بالسهام من رياضات الرماية. يصوب فيها اللاعب على قرص مقسم إلى خمس حلقات مختلفة ألوانها، ولكن بترتيب معين من الخارج إلى الداخل (أبيض - أسود - أزرق - أحمر - أصفر)، وتتدرج النقاط من 1 إلى 10 باختلاف لون ومنطقة الحلقة، فإذا رمي السهم في الحلقة البيضاء يكون الرامي قد سجل نقطة واحدة ، أما إذا صوب في الحلقة الصفراء فيكون حقق 10 نقاط .. و هكذا .

ويختلف عدد الأسهم من مسابقة لأخرى، ففي المباريات الأولمبية يطلق النبال في الدور التأهيلي ما مجموعة 72 سهماُ في مجموعتين 36 سهما في المجموعة الواحدة، كل جوله مقسمه الي ستة جولات ستة أسهم للجولة الواحدة ومن مسافة 70 متراُ.

أما في أدوار التصفيات و النهائيات هي سلسلة من المباريات بين لاعبين اثنين بأن يرمي كلاهم 3 اسهم في الجولة الواحدة ليحسب نقطتين للأعلي نقاطاُ و نقطه واحدة للمتعادل و تنتهي بالحصول علي 6 نقاط للرامي الفائز .

و تختلف عدد السهام و الجولات في الانواع المختلفه من الرماية كمباريات الصالات الداخلية التي تكون من عشر جولات فقط و علي مسافه 18 مترا و علي أهداف أصغر .

تاريخ
النبل السهام العربية اسم مفرد اللفظ مجموع المعنى وجمعه نبال والنشاب التركية الواحدة نشابة ورجل نابل وناشب ذو نبل وذو نشاب.

استعملت القوس والنشابة كثيرا في الحروب والمعارك، وبدء التفكير في جعله رياضة في القرن السادس عشر، فكانت أول مسابقة اعتمدت على القوس والنشاب سنة 1583 في إنكلترا، شارك بها ثلاثة آلاف مشترك.

اتحاد اللعبة
يدير اللعبة الاتحاد الدولي للنبالة، تأسس في الرابع من سبتمبر 1931 في بولونيا، مع لجنة تأسيسية ضمت سبع دول هي، بولونيا، فرنسا، تشيكوسلوفاكيا، السويد، الولايات المتحدة، المجر وإيطاليا، يضم حاليا 134 اتحادا وطنياً، ومقره لوزان سويسرا.

الأولمبياد

ظهرت رياضة النبالة لأول مرة في الألعاب الأولمبية في دورة باريس 1900 وقد تتضمن البرنامج آنذاك سبع مسابقات من مسافات مختلفة، فيما تضمن أولمبياد سان لويس 1904 خمس مسابقات لكن لم يكن أي من المشتركين من خارج الولايات المتحدة.

وفي أولمبياد لندن 1908 شمل البرنامج ثلاث مسابقات فقط، ثم غابت اللعبة عن أولمبياد ستوكهولم 1912, وعادت في أولمبياد أنفير البلجيكي عام 1920 علماً أن دورة 1916 لم تجر بداعي الحرب العالمية الأولى.

بعد دورة انفير غابت تلك المسابقة عن الجدول الأولمبي ولم تعد للظهور إلا في دورة ميونيخ 1972, حيث كانت مفتوحة للرجال والسيدات في فئة الفردي، أما مسابقة الفرق فاعتمدت بدءاً من دورة سيول في كوريا الجنوبية 1988.

تعتبر كوريا الجنوبية الدولة الأبرز في هذه الرياضة خصوصاً بعد حقبة 1972 وهي تتصدر الدول ترتيباً منذ ذلك التاريخ بـ14 ذهبية، أمام الولايات المتحدة بنفس الرصيد، لكن ست من ذهبياتها تحققت قبل العام 1920, ومن المستبعد أن تخرج الألقاب من أيادي رماة هاتين الدولتين.

المعدات
 واقي اليد: يستخدم لحماية يد الرامي من أي جرح أثناء الرمي.
 السهم: قطره الأقصى 9,3 ميلليمتر. كل سهم مدون عليه اسم الرامي. ويستخدم الرماة ألوان مختلفة من النبال للتمييز أكثر.
 واقي الصدر: يكون من الجلد أو البلاستيك، يستعمل لحماية الصدر من سلك القوس أثناء الرمي.
 القوس: يختلف وزنه بين الرجال والنساء.
 الكفوف: تحمي الأصابع أثناء الرماية من السهم.
 الكنانة: تكون غالبا على الوسط، توضع فيها الأسهم.
 الهدف: قطره 1,22 متراً، يبعد على الرامي مسافة 70 متراً. ترتفع نقطة الوسط فيه عن الأرض 1,3 متر.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الاتحاد الدولي للعبة
 الرابطة الدولية للقوس والنشاب (IFAA)
 ألفاظ الحياة في معجم القوس

انظر أيضا
 قوس (سلاح)
 القوس المستعرض
 كيودو

رياضات الألعاب الأولمبية الصيفية
رياضات الدقة
صراعات في العصور الوسطى
منافسة
منظمات أسست في 1879

نبالة


An Maxillaria pulla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Maxillaria pulla in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria pulla


Agrilus furcillatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Chevrolat, 1834.

Referências

furcillatus

Agrilus furcillatus


عَذْرَة  هي بلدية في مقاطعة المرية من جنوب شرق إسبانيا.

النمو السكاني

المصدر: INE (Spain)

أعلام
 خوسيه مارين رودريغيز

المراجع

وصلات خارجية
 Search Almeria
  Official Website

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

عذرة (إسبانيا)


سد جاويد ، من السدود الجديدة التي أنشئت في عام 1979 م، في منطقة بشكروا في البادية الجنوبية لضيعة كوخرد التابعة لناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك في محافظة هرمزغان في جنوب إيران.

تسمية السد
يسمى هذا السد بــ(سد آل جاويد)، نسبتاً إلى بانيها « الحاج إسماعيل آل جاويد».

تاريخ بناء السد
لقد تم بناه هذا السد في عام 1979 للميلاد في منطقة بشكروا الواقع في شمال جبل پل تير ، بمحاذاة قرية جاله، وهو سد كبير ويخزن الماء على مدار السنة.

 يغذي هذا السد مزارع النخيل والبساتين في منطقة بشكروا والمناطق التي تقع في جنوب شرقي بشكروا، وحتى محاذات قرية كوردان وأراضي أسفل جبل (طنب بردومه) من ناحية الجنوب المطلة على نهر مهران.
  يصف الشاعر معروف الكوخردي سد جاويد في هذه الأبيات قائلاً :

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 *محمدیان، کوخردی، محمد. (کوخرد سرزمین شاعران)  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 دیوان: (اشعار معروف کوخردی)   به کوشش: حسنى، كوخردى، محمد وحبیبی، حسام،. ناشر: همسایه .، ایران: چاپ أول، انتشار سال 1385 خورشیدی.

وصلات خارجية
  سدشمو
  سد جابر
  سد بز
  سد بست كز
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزغان

إدارة الأراضي
بلدة كوخرد
خزانات مائية في إيران
جاويد
سدود
هندسة الري
هندسة معمارية
سدود في محافظة هرمزغان

سد جاويد


Zajednica utemeljitelja HDZ-a "Dr. Franjo Tuđman" je zasebni oblik organiziranja koja okuplja članove Hrvatske demokratske zajednice iz razdoblja osnivanja i izgradnje stranke do 20. travnja 1990. godine koji žele pridonositi očuvanju jedinstva HDZ-a i jačanju njezine društvene uloge na izvornim principima utemeljitelja prvog predsjednika HDZ-a dr. Franje Tuđmana. Predsjednik zajednice je Mario Kapulica.

Osnivanje kluba utemeljitelja
Osnovana je 25. ožujka 2000. godine u zagrebačkom hotelu "Internacional" kao odgovor na krizno stanje HDZ-a nakon izgubljenih izbora za Hrvatski sabor 3. siječnja 2000. Osnivanje kluba uslijedilo je bez odobrenja tadašnjeg Predsjedništva HDZ-a. Predsjednik Inicijativnog odbora bio je Frane Vinko Golem. Na tom skupu je sudjelovalo 500 utemeljitelja, a za prvog predsjednika izabran je Đuro Perica. U Predsjedništvo izabrani su Frane Vinko Golem, Ivan Bobetko, Petar Šale, Jure Ivančić, Marko Turić, Muhamed Zulić, Vedran Černi, Dražen Bobinac, Ivanka Zorić, Miro Barišić i Branimir Glavaš.

Uvjeti stjecanje članstva utemeljitelja
Uvjet za stjecanje članstva utemeljitelja jest da se osoba učlanila u HDZ do održavanja prvog kruga prvih demokratskih i višestranačkih izbora za Sabor Republike Hrvatske 20. travnja 1990. godine. Organizacija broji oko 6000 članova.

Položaj Zajednice u HDZ-u
Unutar HDZ-a ima status zajednice, a njen predsjednik po položaju je član Predsjedništva HDZ-a. Zajednica ustrojena je na nacionalnoj i županijskoj razini. Prvobitno organizacija se zvala Klub utemeljitelja, a naziv Zajednice dobila promjenom statuta na Općem saboru HDZ-a 2016. godine.

Izvorišne osnove i ciljevi
Zajednica prema svojem Pravilniku definira izvorišne osnove, usvojene na Izvještajnom Saboru 17. lipnja 2019.:
 okuplja članove HDZ-a visoke nacionalne svijesti, demokratskih i humanističkih težnji koji su se tijekom 1988., 1989. i početkom godine 1990. odazvali pozivu dr. Franje Tuđmana, prihvatili njegov program i uključili se u stvaranje stranke kao političke i operativne osnove nužne za uspostavu samostalne, demokratske i međunarodno priznate Hrvatske države te zaštite jednakopravnog položaja hrvatskog naroda u Bosni i Hercegovini
 tvori političku i organizacijsku platformu za djelovanje svih zainteresiranih članova HDZ-a koji su se do 22. travnja 1990. godine priključili HDZ-u - pokretu za ostvarivanje težnji Hrvatskog naroda za stvaranjem samostalne, slobodne i neovisne države Hrvatske, te koji i danas na tim osnovama žele pridonositi izgradnji, razvoju i unaprjeđenju rada stranke, njezinih unutarnjih odnosa i njezina javnog djelovanja, radi očuvanja kontinuiteta Hrvatske demokratske zajednice sukladno izvornim načelima HDZ-a.
Cilj je promicati državotvorne i demokratske vrijednosti ostvarene temeljem povijesnog programa HDZ-a i dr. Franje Tuđmana utemeljitelja hrvatske države u vrijeme njezina stvaranja, obrane te izgradnje institucija i demokratskog sustava suvremene države Hrvatske tijekom prvih deset godina njenog postojanja; jačanje demokratskih standarda u HDZ-u i Državi; jačanje položaja utemeljitelja unutar HDZ-a; u danim i novim okolnostima, definiranje politička stajališta koja polaze od Tuđmanove povijesno-političke vizije odnosno izvorišnih osnova HDZ-a i kada je riječ o temeljnim pitanjima sadašnjost i budućnosti; promicati odgovornost u HDZ-u i svim sferama društva na demokršćanskim načelima.

Predsjednici
 Đuro Perica (2000. – 2012.)
 Milan Kovač (2012. – 2017.)
 Mario Kapulica (2017.-)

Počasni predsjednik
 Đuro Perica (od 2012.)

Vodstvo Zajednice
Na 8. Izbornom saboru održanog 20. studenoga 2021. u Zagrebu, Splitu, Gospiću, Rovišću i Otoku izabrano je novo vodstvo na mandat od dvije godine. Za predsjednika je ponovno izabran Mario Kapulica, a za zamjenika državni tajnik za sport Tomislav Družak. Izabrano je Predsjedništvo, Nacionalnog odbora i Nadzornog odbora.

Predsjedništvo
 Mario Kapulica, predsjednik
 Tomislav Družak, zamjenik predsjednika
 Hrvojka Božić, Ivica Tafra, Gordan Hanžek i Slavko Prišćan, dopredsjednici
 Zdeslav Milas, glavni tajnik
Vladimir Šeks, predsjednik Nacionalnog odbora
 Ernest Petry, Jelena Folnović, Martin Baričević, Luka Šarić, Tomislav Teskera, Mladen Križaić, članovi
 Dražen Opalić, rizničar
Josip Šarić, međunarodni tajnik
 Đuro Perica, počasni predsjednik

Nacionalni odbor
Nacionalni odbor okuplja izabrane utemeljitelje, članove Predsjedništva, županijske predsjednike, utemeljitelje koji su članovi Središnjeg odbora te osam saborskih zastupnika HDZ-a.

Među istaknutim utemeljiteljima članovi tog tijela su Vladimir Šeks, Zdravka Bušić, Zdenka Babić Petričević, Davor Aras, Zdenka Babić Petričević, potpredsjednica Europske komisije Dubravka Šuica, ličko senjski župan Ernest Petry i zadarski župan Božidar Longin.

Poveznice
 Hrvatska demokratska zajednica
 Osnivanje HDZ-a
 Franjo Tuđman

Izvori

Vanjska poveznica
http://www.hdz.hr/mi-smo/ustrojstvo/zajednica-utemeljitelja-hdz-dr-franjo-tudman

HDZ


Náhönd (fræðiheiti: Alcyonium digitatum) er tegund af mjúku kóraldýri af ættbálki leðurkóralla. Náhönd er algeng við Ísland.

Búsvæði
Náhönd er algeng á grunnsævi við Ísland, sérstaklega á klapparbotnum og hraunum þar sem straumur er mikill. Slík svæði eru til dæmis víða um Faxaflóa. Hún lifir yfirleitt á grunnum svæðum ofan 50 metra dýpis. Náhönd er einnig algeng við Surtsey þar sem hún var fyrst skráð fundin árið 1969, aðeins tveimur árum eftir að Surtseyjargosi lauk.

Fæða
Náhönd er síari sem lifir á smásæjum við sjávarbotninn, til dæmis á krabbaflóm.

Tilvísanir

Leðurkóralar

Náhönd


Libertad: La Experiencia Definitiva de La Adoración es un álbum recopilatorio en español de la banda de rock Delirious?, lanzado en 2002. El álbum incluye una serie de canciones tomadas de los EP Cutting Edge, lanzados a principios de la década de los 90s. Las versiones de "Preparen el Camino" (Did You Feel the Mountains Tremble?) y "Tuyo Es Mi Corazón" (Lord You Have My Heart), fueron tomadas del segundo álbum recopilatorio de la banda Deeper.

Lista de canciones
 "Preparen el Camino" (Did You Feel the Mountains Tremble?)
 "Cantare de Tu Amor Por Siempre" (I Could Sing of Your Love Forever)
 "Tengo a Cristo" (I've Found Jesus)
 "Grande Es El Señor" (Thank You for Saving Me)
 "Cantaría Sin Parar" (The Happy Song)
 "Dios de Amor" (King of Love)
 "El Mensaje de la Cruz" (Message of the Cross)
 "Griten Al Norte" (Shout to the North)
 "Tuyo Es Mi Corazón" (Lord You Have My Heart)
 "En el Río Me Encuentras" (Find Me in the River)
 "No Me Averguenzo" (I'm Not Ashamed)
 "Obsesión" (Obsession)

Referencias

Álbumes de 2002

Libertad (álbum de Delirious?)