Parachinar ist ein pakistanischer Ort in der pakistanischen Provinz Khyber Pakhtunkhwa. Bis 2018 gehörte sie zu den Stammesgebieten unter Bundesverwaltung (FATA). Er ist der größte Ort in der Kurram Agency, deren Verwaltungssitz er auch ist.

Lage
Parachinar liegt durchschnittlich 1.705 Meter über dem Meeresspiegel. Es befindet sich an der Grenze zu Afghanistan, wo sich die Provinz Paktia befindet. Parachinar ist der Ort in Pakistan, der am nächsten zur afghanischen Hauptstadt Kabul liegt.

Der Passhöhe des Peiwar-Passes liegt etwa 20 Kilometer östlich von Parachinar.

Infrastruktur
Der Flughafen Parachinar hat den IATA-Flughafencode PAJ und den ICAO-Code OPPC.

Geschichte
Im Zuge des Konflikts in Nordwest-Pakistan kam es am 17. Februar 2012 auf eine schiitischen Moschee zu einem Selbstmordanschlag, bei dem nach dem Freitagsgebet mindestens 21 Menschen getötet und 45 verletzt wurden.

Klimatabelle

Einzelnachweise

Ort in Khyber Pakhtunkhwa
Afghanisch-pakistanische Beziehungen

Parachinar


Juan Bernabé Palomino (Cordoue, 1692 — Madrid, 1777) est un graveur espagnol.

Il a été nommé directeur du département de gravure de l'Académie royale des beaux-arts de San Fernando et fait graveur de la chambre du roi.

Il est le neveu du peintre, théoricien de la peinture et critique d'art Antonio Palomino, et le père du graveur Juan Fernando Palomino.

Biographie
Juan Bernabé Palomino naît à Cordoue en 1692. Fils d'un orfèvre de cette ville et neveu d'Antonio Palomino, il devient orphelin à l'âge de onze ans et travaille dans le commerce du lin avant de se lancer dans la gravure. L'arrivée de son oncle à Cordoue pour travailler dans la cathédrale l'encourage à poursuivre une carrière dans le dessin, qu'il avait déjà entamée dans son environnement familial.

La première estampe datée connue, le portrait de Mère Juana de la Encarnación avec lequel a été illustré l'ouvrage  (« La Passion du Christ communiquée par un admirable bienfait à Mère Jeanne de l'Incarnation »), du jésuite Luis Ignacio de Ceballos (Madrid, 1720), porte sa signature comme graveur et celle d'un certain Fernando Palomino, dont nous n'avons aucune autre information, mais sans doute un parent, comme auteur du dessin. À Madrid, il travaille dans l'atelier de son oncle, reproduisant en estampe certaines de ses inventions et dessins et se chargeant des planches du deuxième volume du  (« Musée pictural et échelle optique »), qui paraît en 1724, et du portrait de Philippe V, peint par son oncle publié en 1726 dans le  (« Dictionnaire de l'Académie espagnole »). Selon Ceán Bermúdez, il retourne à Cordoue après la mort de son oncle en 1526, se perfectionnant dans la gravure au burin sans avoir reçu d'autre enseignement que celui acquis par l'observation attentive des œuvres d'autres maîtres, qu'il a soigneusement imitées.

Il se consacre à l'illustration de livres et, en 1727. Le portrait d'Alphonse Rodríguez apparaît dans , publié à Séville ; et un an plus tard, le portrait du docteur  apparaît en tête de son  (« Anatomie complète de l'homme »), d'après un dessin de .

En 1752, il est élu premier directeur de la gravure douce de l'Académie royale des beaux-arts de San Fernando, poste qu'il occupe jusqu'à sa mort. L'enseignement commence un an plus tard et dans sa propre maison, avec trois élèves boursiers de l'Académie qu'il a choisis : ,  et . Il a eu d'autres élèves notables, comme Francisco Muntaner.

Protégé de Philippe V et de Ferdinand VI, il est nommé graveur de la chambre de ce dernier en 1752.

L'inventaire de ses biens, dressé à l'occasion de son second mariage à Madrid en 1767, révèle la fortune qu'il a accumulée pour son travail. Il mentionne également un certain nombre de peintures de sa propre main, activité dont il ne reste aucune trace, si ce n'est une paire de têtes d'apôtres peintes au pastel sur papier à l'Académie royale des beaux-arts de San Fernando, ainsi qu'un nu masculin raccourci du même type et un certain nombre d'« académies. » dessinées à la sanguine.

En tant que graveur, il se consacre aussi bien à des gravures de dévotion uniques, très nombreuses dans sa production, qu'à des portraits, dont celui d'Élisabeth Farnèse, et à des reproductions de peintures et de sculptures, parmi lesquelles Ceán Bermúdez cite comme particulièrement réussies, ceux du  (« Saint Bruno ») de  sur la façade de l'hôtellerie de la chartreuse de Miraflores à Madrid, le  (« Miracle de Saint Isidore ») peint par Carreño pour sa chapelle de l'église de San Andrés, détruite en 1936, et le  (« Saint Pierre en prison ») de Roelas, ainsi que la collaboration avec des libraires et des imprimeurs pour l'illustration de livres.

Il forme son fils Juan Fernando, qui perpétue la profession de son père, et sa fille épouse le peintre Antonio González Ruiz.

Juan Bernabé Palomino meurt à Madrid en 1777.

Œuvres

Conservation
 Espagne
 Académie royale des beaux-arts de San Fernando, Madrid
 Bibliothèque nationale d'Espagne, Madrid
 Royaume-Uni
 British Museum, Londres
 Wellcome Collection, Londres

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie

 .
 .
 .

 .

Liens externes

  S. Ioannnes de Deo : Religionis Hospitalitatis Fundator, Madrid, 1773, sur le site de la Bibliothèque nationale du Portugal.

Naissance à Cordoue
Naissance en 1692
Décès à Madrid
Décès en 1777
Graveur espagnol du XVIIIe siècle

Juan Bernabé Palomino


Arthur Neville Chamberlain (d. 18 Mart 1869 - ö. 9 Kasım 1940), İngiliz siyasetçi, 1937-1940 arası başbakan.

Sömürgelerden sorumlu Devlet Bakanı olan babası Joseph Chamberlain, 19. yüzyıl sonunda İngiliz yayılmacılığının başlıca taraftarlarından biriydi. Neville Chamberlain, ticaret eğitimi gördü, Metalürji okudu. 1890'da Bahama adalarında çiftçilik yaptı. 1897'den itibaren Birmingham'da yerel politikacı oldu. iş hayatında başarı sağladıktan sonra 1915'te babası gibi Birmingham Belediye Başkanı olarak siyasete atıldı. 1918'de Muhafazakâr Parti'den milletvekili, 1923-1924 ve 1931-1937 arasında Hazine Müsteşarı oldu. Britanya iktisadını 1929-1931 krizinin etkisinden kurtarmayı hedefleyen bir siyaset izledi.

1937'de Stanley Baldwin'in ardından Başbakan ve Muhafazakâr Parti başkanı oldu. Mamafih muhafazakâr sıfatını reddetti, bunun yerine sendikalisti tercih etti.

Chamberlain, Nazi Almanyası'nın Çekoslovakya'yı işgaline göz yumduğu ve Hitler'le 1938'de Münih Anlaşması'nı imzaladığı için eleştirilir (bkz. Yatıştırma politikası). Çekoslovakya'nın Mart 1939'da işgal edilmesi İngiltere'nin gözlerinin açılmasını sağladı ve 31 Mart 1939'da resmen Polonya'nın bağımsızlığını garanti etti.

Taraftarları, Chamberlain'in Münih Anlaşması'nı imzalaması sayesinde İngiltere'nin II. Dünya Savaşı'na hazırlanmak için vakit bulduğunu söyler. Muhalifleri ise Hitler karşısında izlediği barışçı siyaseti eleştirir, o sırada iki yıl sonra ölümüne neden olan kanser hastalığının etkisi altında olduğunu öne sürer.

Çocukluğu ve ticaret yaşamı
Arthur Neville Chamberlain, 18 Mart 1869 tarihinde adı soutbourne olan bir evde, Birmingham'da dünyaya geldi. Josep Chamberlain'in ikinci evliliğinden olan tek çocuğudur.

Eğitimini bir rugby okulunda gördükten sonra liseyi mason fen lisesinde okudu. 1889'da, 20 yaşındayken maaşlı çalışan olarak iş buldu. Ancak babası muhasebeci olmasını istiyordu.

Joseph Chamberlain en genç oğlu olan Arthur Neville Chamberlain'i tekstil amaçlı kullanılan bir bitki olan "sisal" bitkisini yetiştirip gelir elde etmesi için Bahamalar'a gönderdi, burada 6 yıl geçiren ancak 50.000 İngiliz sterlini kaybederek sona erdiren Camberlain İngiltere'ye geri döndü. Daha sonrasında ailesinin yardımıyla İngiltere'de ticarete atıldı. Burada işi tam olarak 17 yıl sürdü ve işi; gemiler için ranza üreten bir firmayı yönetmekti.

1910 yılında Anne Cole'a âşık oldu ve aynı yıl içerisinde evlendiler. Çiftin biri erkek, diğeri kız, iki çocukları oldu.

Siyasete girişi
Babası ve üvey kardeşi Meclis'te olsa da başlangıçta siyasete çok az ilgi gösterdi. 1900 "Khaki seçimleri" sırasında babası Joseph Chamberlain'i desteklemek için Liberal Birlikçiler adına destek konuşmaları yaptı. Muhafazakâr Bir Parti olarak bilinen "Birlik Partisi" altında 1911 yılında Birmingham Kent Konseyi için Liberal bir Birlikçi oldu.

Daha sonra Neville Chamberlain Şehir Planlama Komitesi Başkanı yapıldı. Chamberlain'in talimatıyla, Birmingham kısa sürede İngiltere'de ilk şehir planlama düzenlemelerinden birini kabul etti. 1914 yılında savaşın başlangıcı Chamberlain'in planlarını bozdu. 1915 yılında, Chamberlain Birmingham Belediye Başkanı oldu. Savaş zamanında Chamberlain'in üzerinde büyük bir çalışma yükü vardı.

1915 yılında Chamberlain alkol trafik Kontrol Kurulu Üyesi olarak atandı. 21 Aralık 1916 yılında Başbakan David Lloyd George, Chamberlain'e Ulusal Hizmet Müdürü olmasını teklif etti, Chamerlain artık yeni görevindeydi. Ancak, Lloyd George ile çatışmaları bu döneme damgasını vurdu, Ağustos 1917'de Chamberlain istifa etti. Bu durum sonucu Chamberlain ve Lloyd George arasındaki nefret o zamandan itibaren hep sürdü,

Chamberlain seçimlerde İttihatçı aday olarak boy gösterdi. Savaş bittikten sonraki genel seçimde yaklaşık % 70 oy oranı ile 49 yaşında Birmingham ladywood adına milletvekili oldu.

1919-1940 yılları
Chamberlain bu yıllarda mecliste çalışmalarıyla meşguldü oldu. Mart 1920'de, Bonar Law o'na Sağlık Bakanlığı teklif etti ama Chamberlaine, Lloyd George'a hizmet etmek istemiyordu. Daha sonrasında Bonar Law İttihatçı Parti'nin başkanlığından istifa edince Austen Chamberlain Meclis'te İttihatçıların başkanı olarak Bonar Law'ın yerini aldı. 1922'de koalisyon oyuyla Lloyd George istifa etti. Bu olayın ardından Austen Chamberlain de Lloyd George gibi istifa etti. Austen Chamberlain'in istafasının ardından Bonar Law İttihatçı Parti başkanlık görevine geri çağrıldı.

Birçok yüksek rütbeli İttihatçı Bonar Law kapsamında hizmet vermeyi reddetti. Bonar Law başlangıçta Chamberlain'i ulusal posta (General Postmaster) nın başına atadı daha sonrasında özel meclisin başına geçirdi (privy council). Sir Arthur Griffith, Sağlık Bakanı, 1922 genel seçimlerde koltuğunu kaybetti ve Mart 1923 yılındaki seçimlerde başarısız olunca, Bonar Law, Chamberlain için sağlık bakanlığı teklifinde bulundu. İki ay sonra, Bonar Law'a gırtlak kanseri teşhisi kondu.

İttihatçılar 1923 genel seçimlerde yenildi ve Chamberlain ofiste sadece beş ay görev yaptı. Ramsay MacDonald işçi partisinden başbakan olan ilk kişiydi oldu. Ancak işçi partisi başa geçtikten sonra aylar içinde düştü. Chamberlain, işçi partisinden Oswald Mosley'i yendi (Oswald sonrasında İngiliz faşist Birliğinin başı olarak boy gösterdi). Chamberlain seçimlerde Ladywood adına boy göstermenin gelecek başkanlıkları için garanti olmadığını düşündü ve eğer kendi doğduğu bölgede aday olursa hayatı boyunca başta kalabileceğini anladı. İttihatçılar seçimi kazandı, ancak Chamberlain Sağlık Bakanı olarak eski konumunu tercih etti, Başbakan olarak hizmet vermeyi reddetti.

Chamberlain 1929 yılına kadar Stanley Baldwin'in emri altında sağlık bakanı olarak görevini sürdürdü, 1937 yılına kadar da hazine müsteşarı olarak görev yaptı. Bu görevi sırasında büyük bir saygınlık kazandı ve tanınmışlığını arttırdı. Arthur Neville Chamberlaine bu sayede 28 Mayıs 1938 tarihinde İngiltere'nin en geç yaşta başbakan olan kişisi olarak herkesi şaşırttı, başbakan oldu. Ancak başkanlık dönemi umduğu kadar iyi geçmedi, yaptığı Münih anlaşması ve Hitler'e olan yaklaşımından dolayı eleştirildi.

3 Eylül 1939 tarihinde İngiltere Almanya'ya savaş ilan etti. Ancak Avrupa'daki savaşın kötü gitmesi ve Norveç'te Almanlara karşı girişilen harekâtın başarısızlığa uğraması sonucunda istifa etmeye zorlandı ve başbakanlığı Winston Churchill'e devretti.

İstifasından kısa süre sonra, 71 yaşında 9 Kasım 1940'ta Bağırsak kanserinden öldü. Cenaze töreni Westminster Abbey'de gerçekleşti ve külleri Andrew Bonar Law'ın yanına defnedildi.

Ayrıca bakınız
Peace for our time

Kaynakça

1869 doğumlular
1940 yılında ölenler

İngiliz muhafazakârlar
Birleşik Krallık başbakanları
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1918-1922)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1922-1923)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1923-1924)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1924-1929)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1929-1931)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1931-1935)
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1935-1945)
İngiltere'de kanserden ölenler
Birleşik Krallık sağlık bakanları
Birleşik Krallık maliye bakanları

Neville Chamberlain


Stephen Appiah (d. 24 Aralık 1980; Akra), Ganalı eski futbolcudur.

Kulüp kariyeri
Futbola Gana takımlarından "Hearts of Oak" kulübünde başlamıştır. Daha sonra Fatih Terim tarafından Galatasaray'ın alt yapısına transfer olmuştur. Tamer Güney'in verdiği rapor sonucu gönderilmiştir. 1999 yılında İtalya'nın Udinese takımına transfer olmuştur. 3 sezon oynadıktan sonra 2000-2001 sezonunda Parma'ya geçmiştir. 2 sezon ardından 1 yıllığına Brescia'ya kiralanmıştır. 1 yıl oynayıp sezon başında ise İtalyan kulübü Juventus'a transfer olmuştur. 2 sezon Juventus'ta oynadıktan sonra Appiah takımdan ayrılmış ve 2005-2006 sezonunda Fenerbahçe'ye 8 Milyon Euro bonservis bedeli karşılığında transfer olmuştur. 1 yılı opsiyonlu 5 yıllık şözleşme imzalamıştır.

Gana millî takımının kaptanlığını yapmıştır. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda takımının 2. tura çıkmasında başrolü oynamıştır.

Fenerbahçe'nin 100. yılında şampiyon olduğu kadrodaki en önemli oyuncularından biri olmuştur. Damarlarındaki sorun nedeniyle 2006-2007 sezonunun bitişiyle ameliyat olmuş uzun bir süre sahalardan uzak kalmıştır. 2007-2008 sezonun ortalarına doğru sahalara geri dönmüş ancak çok geçmeden tekrar sakatlanmıştır. Sakat olduğu dönemlerde yönetimin ilgisizliğinden şikayet eden Appiah, tedavi sürecinde kulüp doktorlarının yanlış teşhis koyduğunu ve bu sebeple sakatlığı atlatamadığını ifade etmiştir. Fenerbahçe Appiah'ı İstanbul'da tedavi edebilmek için ikna etmeye çalışmış ancak Appiah Türkiye'ye geri dönmek istemediğini belirtince Fenerbahçe FIFA'ya başvurmuştur. Fenerbahçe'nin başvurusu ile yabancı kontenjanında yer açabilmek için 15 Ocak 2008 tarihinde lisansı dondurulmuştur. FIFA 2008 yılının Haziran ayında kararını açıklamış ve Appiah'ın Fenerbahçe'yle olan sözleşmesini feshetmiştir. Ocak 2009'da FIFA İhtilaf Çözüm Komitesi Appiah'ın Fenerbahçe'ye 2.2 Milyon Euro tazminat bedeli ödemesine karar vermiştir.

Appiah 2009-2010 sezonunun ortalarına doğru Bologna ile anlaşmıştır. 2010-2011 sezonunda Serie A ekiplerinden Cesena formasını giydikten sonra İtalyan kulübü ile sözleşmesi sona eren Stephen Appiah, Sırbistan'ın Sırbistan Süper Ligi 2010-11 sezonu 3.'sü Vojvodina takımına 3 yıllık imza attı.

1 Ağustos 2014'te futbol hayatını noktalamaya karar vermiştir.

Millî takım kariyeri
1996 yılından beri millî takım formasını giymektedir. 2006 yılında ilk defa katıldığı Dünya Kupası'nda Gana'nın kaptanı ve 10 numarası olarak kadroda yer almıştır. Gana ilk iki maçında İtalya'ya 2-0 yenilmiş Çek Cumhuriyeti'ni aynı skorla mağlup etmiştir. Gana'nın gruptan çıkabilmesi için, E Grubu'ndaki son maçında mutlaka 3 puan alması, yani Amerika'yı yenmesi gerekmektedir. 22. dakikada Draman'ın golüyle öne geçen Gana, Amerikalı Dempsey'in 43. dakikadaki golüne engel olamamıştır. 45+2'de penaltı kazanan Gana, Appiah'ın kullandığı penaltıyla maçı 2-1 kazanmış ve gruplarda İtalya'nın ardından 2. olarak çıkmış ancak Son 16'da turnuvanın favorilerinden Brezilya'ya 3-0 yenilerek elenmiştir. 2010 Dünya Kupasına çağrılmasıyla birlikte takımda ağabey görevi de yapmıştır. 24 Ağustos 2010 Salı günü, millî takımı bıraktığını açıklamıştır.

Başarıları
 Hearts of Oak
 Gana Federasyon Kupası : 1996
 Gana Ligi : 1995/96
 Parma
 Coppa Italia : 2001/02
 Juventus
 Supercoppa Italiana : 2002
 İtalya Serie A : 2004/05 (2006 İtalyan futbolu skandalı)
 Fenerbahçe
 Süper Lig : 2006/07
 Türkiye Süper Kupası : 2007

Dış bağlantılar
 TFF Resmi İnternet Sitesi - Stephen Appiah Profili
 Stephen Appiah Resmi İnternet Sitesi
 fenerbahce.wordpress.org - Stephen Appiah Profili
 UEFA Resmi İnternet Sitesi - Stephen Appiah Profili
 Fifa 2006 World Cup Profile
 Statement regarding Stephen Appiah
 Ghana Futbol Federasyonu Resmi İnternet Sitesi
 Appiah'ın Gol görüntüleri

 Stephen Appiah Resimleri

1980 doğumlular
Ganalı futbolcular
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
2000 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2004 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Gana millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Ganalı gurbetçi futbolcular
Süper Lig futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Serie A futbolcuları
Accra Hearts of Oak SC futbolcuları
Udinese Calcio futbolcuları
Parma Calcio 1913 futbolcuları
Brescia Calcio futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
Bologna FC 1909 futbolcuları
AC Cesena futbolcuları
FK Vojvodina futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Stephen Appiah


Dekorasyon şu anlamlara gelebilir:

 Yaşam alanlarının yeniden şekillendirilmesiyle uğraşan meslek türü
 İç dekorasyon
 Dış çevre dekorasyonu
 Dekoratif sanatlar
 Dekor, bir tiyatro oyunu sırasında sahnede kullanılan ve oyunu tamamlayan aksesuarların tümü

Dekorasyon


A Geografia do Estado da Palestina refere-se às propriedades geográficas, climáticas e outras das áreas reivindicadas pelo Estado da Palestina.

Regiões fisiográficas
O terreno da Faixa de Gaza é plano ou ondulado, com dunas perto da costa. O ponto mais alto é Abu 'Awdah (Joz Abu 'Auda), a  acima do nível do mar.

O terreno da Cisjordânia é principalmente montanhoso acidentado e dissecado, com alguma vegetação no oeste, mas um tanto árido no leste. A extensão de elevação atinge um ponto baixo na costa norte do mar Morto em  abaixo do nível do mar, para o ponto mais alto no monte Nabi Yunis em  acima do nível do mar. A área da Cisjordânia não tem litoral; as terras altas são a principal área de recarga dos aquíferos costeiros de Israel.

Geologia
A planície costeira de Gaza é composta por dunas de areia e sedimentos arenosos férteis. Exceto por um arenito calcário poroso chamado kurkar em árabe, não há outras rochas nesta região. Em contraste, a Cisjordânia é dominada por montanhas baixas: monte Gerizim (881m), Nabi Samwil (890m) e monte Scopus (826m). As rochas são compostas principalmente por sedimentos marinhos (calcário e dolomita). A porosidade dessas rochas permite que a água seja filtrada até os estratos não porosos, que fornecem água para os numerosos aquíferos da região.

Atividade tectônica e sísmica
O Vale do Jordão é um segmento da Falha do Mar Morto, uma continuação do Grande Vale do Rifte que separa a Placa Africana da Placa Arábica. Acredita-se que todo o segmento tenha rompido repetidamente, por exemplo, durante o terremoto de 749 e novamente em 1033, o mais recente grande terremoto ao longo desta estrutura. O déficit de deslizamento acumulado desde o evento de 1033 é suficiente para causar um terremoto de Mw ~7,4.

A disposição tectônica da Palestina na margem da Falha do Mar Morto a deixou exposta a terremotos relativamente frequentes, sendo os mais destrutivos os de 31 a.C., 363, 749 e 1033.

Rios e lagos
O rio Jordão é o maior rio da Palestina, formando a fronteira oriental da Cisjordânia, até desaguar no Mar Morto. Relata-se que, por um lado, até 96% da água doce do rio é desviada por Israel, Jordânia e Síria, enquanto, por outro lado, grandes quantidades de esgoto não tratado estão sendo despejadas no rio.

O mar Morto é o maior corpo de água da Palestina, enquanto o vale de Marj Sanur forma um lago sazonal.

Uma série de riachos efêmeros, chamados de uádis, fluem para o rio Jordão ou mar Morto através da Cisjordânia, incluindo o uádi Og, uádi Fa'rah e uádi Qelt. Outros fluem através de Israel e no Mar Mediterrâneo, como o córrego Hadera e o uádi Kabiba.

Clima

O clima na Cisjordânia é principalmente mediterrâneo, ligeiramente mais frio em áreas elevadas em comparação com a costa, a oeste da área. No leste, a Cisjordânia inclui grande parte do deserto da Judeia, incluindo a costa ocidental do mar Morto, caracterizada por clima seco e quente.

Gaza tem um clima semiárido quente (Köppen: BSh) com invernos amenos e verões quentes e secos. A primavera chega por volta de março a abril e os meses mais quentes são julho e agosto, com a máxima média sendo . O mês mais frio é janeiro com temperaturas geralmente em . A chuva é escassa e geralmente cai entre novembro e março, com taxas anuais de precipitação de aproximadamente .

Recursos naturais
Os recursos naturais da Palestina incluem extratos de lama do mar Morto, como magnésio, potássio e bromo. No entanto, esses recursos são monopolizados pelos assentamentos israelenses; a rede política palestina Al-Shabaka informou em 2015 que o valor agregado que o acesso a esses recursos naturais poderia ter gerado para a economia foi de US$ 918 milhões por ano.

A Palestina também inclui muitos ricos campos de gás na zona marítima da Faixa de Gaza; no entanto, desde que foram descobertos no ano 2000, não foram explorados, devido a Israel restringir a zona marítima de Gaza de 3 para 6 milhas náuticas da costa como parte do bloqueio da Faixa de Gaza.

Ambiente
A Palestina tem uma série de questões ambientais; as questões enfrentadas pela Faixa de Gaza incluem a desertificação; salinização da água doce; tratamento de esgoto; doenças transmitidas pela água; degradação do solo; e esgotamento e contaminação dos recursos hídricos subterrâneos. Na Cisjordânia, muitos dos mesmos problemas se aplicam; embora a água doce seja muito mais abundante, o acesso é restrito pela ocupação contínua da Palestina.

Ver também
 Turismo na Palestina

Geografia da Palestina (região)
Geografia do Estado da Palestina
!Páginas com traduções não revistas

Geografia do Estado da Palestina


Sam Roskwell (Daly City, 5. studenoga 1968.) američki je glumac.

Životopis
Sam Rockwell rodio se 1968. godine u kalifornijskom gradu Daly City u glumačkoj obitelji jer su se njegovi roditelji također bavili glumom, a djed je bio teatrolog. Obitelj se 1970. godine preselila u New York City, a s obzirom na to da su se roditelji ubrzo rastali, Sam se s ocem seli u San Francisco. Unatoč tome, sam s deset godina ima svoj glumački debi u majčinoj predstavi, a u srednjoj školi se odmah priključio glumačkoj skupini. Svoj prvi filmski debi ima u filmu Francisa Coppole Clownhouse. Ubrzo nakon srednje škole, Sam se seli ponovno u New York City gdje pohađa privatne sate glume, a plaća ih tako što glumi sporedne i epizodne uloge u televizijskim serijama te u kazalištu. Ubrzo je angažiran u nezavisnim filmovima gdje razvija mogućnost profiliranja u razne karakterne likove što će ga i obilježiti u radu. Šira ga je publika upoznala u filmu San Ivanjske noći i Zelena milja, a u filmu Dobrodošli u Collinwood surađuje s Georgeom Clooneyem. Za ulogu u filmu Vodič kroz galaksiju za autostopere 2005. dobio je pozitivne kritike, a Oscara dobiva 2018. godine za film Tri plakata izvan grada Martina McDonagha.

Odabrana filmografija
 Clownhouse kao Randy (1988.)
 Nindže kornjače kao Head Thug (1990.)
 San Ivanjske noći kao Francis Flute (1999.)
 Zelena milja kao 'Wild Bill' Wharton (1999.)
 Charlijevi anđeli kao Eric Knox (2001.)
 Ispovjest opasnog uma kao Chuck Barris (2002.)
 Dobrodošli u Collinwood kao Pero (2002.)
 Šibicari kao Frank Mercer (2003.)
 Vodič kroz galaksiju za autostopere kao Zaphod Beeblebrox (2005.)
 Ubojstvo Jesseja Jamesa od kukavice Roberta Forda kao Charley Ford (2007.)
 Frost/Nixon kao James Reston, Jr. (2008.)
 Iron Man 2 kao Justin Hammer (2009.)
 Kauboji i izvanzemaljci kao Doc (2011.)
 Sedam psihopata kao Billy (2012.)
 Tri plakata izvan grada kao Dixon (2017.)
 Čovjek iz sjene kao George W. Bush (2018.)

Nagrade

Nagrada Oscar

Nagrada Zlatni globus

Nagrada Emmy

Vanjske poveznice

Izvori

Američki filmski glumci

Sam Rockwell


Le site Coteaux du  Vern est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) française du département de la Dordogne, en région Nouvelle-Aquitaine.

Situation
Dans le département de la Dordogne, en Périgord central, le site « Coteaux du Vern » s'étend sur , sur le territoire de sept communes : Creyssensac-et-Pissot, Grignols, Grun-Bordas, Manzac-sur-Vern, Saint-Mayme-de-Péreyrol, Saint-Paul-de-Serre et Vergt.

En termes de superficie, cette ZNIEFF concerne principalement trois communes : Grun-Bordas (39 %), Saint-Paul-de-Serre (29 %) et Grignols (16 %), le reste étant réparti entre Saint-Mayme-de-Péreyrol (8 %), Manzac-sur-Vern (4 %), Creyssensac-et-Pissot (2 %), et Vergt (2 %).

La zone s'étage entre  d'altitude sur certains coteaux en bordure du Vern, rivière dont les pertes importantes en milieu calcaire entraînent son assèchement une partie de l'année, ainsi que ceux de son affluent le Serre. Sur Grun-Bordas et Saint-Mayme-de-Péreyrol, ces coteaux sont essentiellement situés au sud-ouest du Vern, en rive gauche, et sur les autres communes, en rive droite, au nord et au nord-est des deux cours d'eau.

Description
Le site « Coteaux du Vern » est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) de , c'est-à-dire qu'elle est de superficie réduite, avec des espaces homogènes d'un point de vue écologique et qu'elle abrite au moins une espèce et/ou un habitat rares ou menacés, d'intérêt aussi bien local que régional, national ou communautaire.

Elle est composée de coteaux calcaires du Crétacé dans un secteur en partie boisé ; son intérêt majeur réside dans la présence d'une espèce déterminante de plantes et quatre espèces d'oiseaux protégées au titre de la Directive oiseaux de l'Union européenne.

Des recensements y ont été effectués aux niveaux faunistique et floristique.

Faune

Espèces animales recensées
Aucune espèce déterminante animale n'a été répertoriée sur le site.

Six espèces d'oiseaux y ont été répertoriées : le Bruant ortolan (Emberiza hortulana), le Bruant proyer (Emberiza calandra), le Busard Saint-Martin (Circus cyaneus), la Pie-grièche à tête rousse (Lanius senator), la Pie-grièche écorcheur (Lanius collurio) et le Pipit rousseline (Anthus campestris).

Protection de la faune
Quatre espèces d'oiseaux de la ZNIEFF, le Bruant ortolan, le Busard Saint-Martin, la Pie-grièche écorcheur et le Pipit rousseline, sont protégées au titre de la Directive oiseaux de l'Union européenne ; elles sont donc protégées sur l'ensemble du territoire français, de même que la Pie-grièche à tête rousse.

Flore
Une espèce déterminante végétale, la Stéhéline douteuse (Staehelina dubia) y a été répertoriée en 2012.

Vingt-trois autres espèces de plantes phanérogames  ont été recensées sur la ZNIEFF : l'Aspérule à l'esquinancie (Asperula cynanchica), la Blackstonie perfoliée (Blackstonia perfoliata), le Brachypode penné (Brachypodium pinnatum), le Brome dressé (Bromus erectus), la Brunelle laciniée (Prunella laciniata), la Bugrane jaune (Ononis natrix), la Centaurée scabieuse (Centaurea scabiosa), la Coronille naine (Coronilla minima), l'Épiaire droite (Stachys recta), le Genévrier commun (Juniperus communis), la Germandrée petit-chêne (Teucrium chamaedrys), la Globulaire commune (Globularia bisnagarica), l'Inule des montagnes (Inula montana), l'Ophrys brun (Ophrys fusca), l'Orchis bouffon (Anacamptis morio), l'Orchis bouc (Himantoglossum hircinum), l'Orchis moucheron (Gymnadenia conopsea), l'Orchis pourpre (Orchis purpurea), l'Orchis pyramidal (Anacamptis pyramidalis), l'Orchis verdâtre (Platanthera chlorantha), le Petit boucage (Pimpinella saxifraga), la Piloselle (Pilosella officinarum) et la Viorne lantane (Viburnum lantana).

Espaces connexes
Le territoire de la ZNIEFF des Coteaux du Vern borde à quelques endroits celui de la ZNIEFF de  « Vallée de l'Isle de Périgueux à Saint-Antoine-sur-l'Isle, le Salembre, le Jouis et le Vern » qui concerne notamment toute la vallée du Vern depuis l'amont de Bordas jusqu'à sa confluence avec l'Isle.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique de la Dordogne
 Zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique

ZNIEFF de type I en Dordogne

Coteaux du Vern


Slobodna energija ili Besplatna energija navodno je neiscrpni izvor energije koji može zamijeniti energetske izvore kao što su Fosilna goriva ili obnovljivi izvori energije. Postojanje takvih energetskog izvora nije ni dokazano ni znanstveno priznato. Ljudi koji vjeruju u njihovo postojanje često reagiraju na skepticizam s teorijama urote. Teoretičari urota tvrde da vlade ili organizacije koje zastupaju interese gospodarstvenika potiskuju tzv. "Znanje o slobodnoj energiji". Izvorno, "slobodna energija" je termin koji se rabi u fizici i odnosi se na termodinamički potencijal u termodinamici.

Fizikalne osnove
Zastupnici slobodnih energija tvrde da sustavi za njihovo korištenje nisu Perpetua Mobili strojevi koji krše fizikalni zakon očuvanje energije, te u skladu s priznatim načelima fizike nisu mogući. Slobodna energija je prema zastupnicima pravi postojeći oblik energije koji je dostupan svugdje. Rabe pojmove "nova fizika" ili "prava fizika" kako bi objasnili takve pojave.

Osnovna pretpostavka o slobodnoj energiji često se daje u fizici koja je zapravo predviđena i eksperimentalno dokazana energija nulte točke. To je posljedica kvantne teorije polja:

Informacije o prirodi slobodne energije i mogućnosti njegove proizvodnje i eksploatacije vrlo su kontradiktorne. Zagovornici slobodne energije često koriste fizičke termine za pretpostavljene pojave, ali s različitim značenjem nego u znanstvenoj fizici. To je davanje dojma da je postojanje slobodne energije znanstveno prepoznato.

To su primjerice:

Skalarni valovi
Tesline zrake
Hladna fuzija
Tahion
Energija nulte točke
Vakuumska energija, energija vakuumskog polja, svemirska energija

Znanost ne poznaje takve slobodne energije, niti interakcije koje bi mogle olakšati njegovu transformaciju u poznate oblike energije.

Teorije urote
Tvrdi se da znanje slobodne energije će biti potisnut od strane energetske industrije i drugih zainteresiranih strana, od reklama Zainteresiranje bi namjerno spriječilo korištenje ovog ekološki prihvatljivog i beskonačno dostupnog oblika energije.

Mnogi zagovornici besplatnih energetskih djelatnosti su ezoterici. Ova preklapanja povezuje besplatnu energiju i s drugim pogledima.

Primjeri

Nikola Tesla
U pogledu slobodne energije Nikola Tesla osobito se istakuo primjerice rezonancijskim transformatorom. Zgrada gje se nalazio transformator spominje se često kao primjer navodne praktične primjene slobodne energije.

Nikola Tesla raspolagao je s dobrim kontaktima k najmodavcima kao primjerice J. P. Morganom u New Yorku. Od 1890. špekulira o načinima uporabe energije dostupne u prostoru, naglašavajući da nije dostupna statička, već samo kinetička energija. U izdanju časopisa Collier's Weekly iz siječnja 1901., tvrdio je da je već 1899. godine imao kontakt s izvanzemaljcima. U ožujku 1901. podnio je zahtjev za svoj patent za uređaj za korištenje energije zračenja, "svemirske energije" za hvatanje i pretvaranje u električnu energiju. Međutim, stvarni patent se ne odnosi na "slobodnu energiju" ili "prostornu energiju":

"The apparatus being arranged as shown, it will be found that when the radiations of the sun or of any other source capable of producing the effects before described fall upon the plate P an accumulation of electrical energy in the condenser C will result."
– Nikola Tesla: US-Patent 685.957, Str. 2, Z. 44 ff.

Viktor Schauberger
Austrijanac Viktor Schauberger razvijao je "tehnologiju implozije" i navodno je izumio tzv. "Pastvsku turbinu" ili "repulsinu" s kojom se navodno dobiva neograničena energija.

Izvori

Vanjske poveznice

Teorije zavjere
Paranormalno

Slobodna energija


An Remusatia pumila in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Don, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hen Li och Alistair Hay. An Remusatia pumila in nahilalakip ha genus nga Remusatia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Remusatia

Remusatia pumila


Roman Keill (* 26. Juli 1888 in Freilassing; † 14. September 1960 in Rosenheim) war ein deutscher Kaufmann.

Werdegang
Keill arbeitete als Prokurist bei den Vereinigten Kunstmühlen Landshut-Rosenheim. Nach dem Einmarsch der US-amerikanischen Truppen am Morgen des 2. Mai 1945 und der widerstandslosen Kapitulation wurde er von der amerikanischen Militärregierung als Kommissarischer Bürgermeister eingesetzt. Nach Bildung eines Einwohnerausschusses wurde am 6. Mai 1945 der Rechtsanwalt Max Drexl zum Nachfolger gewählt.

Weblinks
 Erste- bzw. Oberbürgermeister der Stadt Rosenheim beim Stadtarchiv Rosenheim (mit Abbildung)
 Kriegsende und Einmarsch der Amerikaner beim Stadtarchiv Rosenheim

Einzelnachweise

Bürgermeister (Rosenheim)
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1960
Mann

Roman Keill


Jerihonsko bdjenje katolička je pobožnost kroz molitvu i klanjanje pred Presvetim Oltarskim Sakramentom, uz čitanja Svetog pisma koja traje sedam dana i sedam noći.

Prvi koji je započeo jerihonsko bdjenje bio je "apostol svete krunice" poljski redovnik Anatol Kaszczuk (Kaščuk), koji je živio od 1912. do 2005. Organizirao je prvo jerihonsko bdjenje u marijanskom svetištu Jasna Gora u Poljskoj 1979. Mnoštvo sabrano u molitvi izvojevalo je prvu pobjedu, a to je pohod pape Ivana Pavla II. svojoj domovini koje je bilo ozbiljno dovedeno u pitanje.

Jerihon je ime drevnog grada, koji se spominje u Knjizi o Jošui u Bibliji. Jošua je (nakon Mojsija) poveo izabrani narod u Obećanu zemlju i naišao je na veliki otpor utvrđenog grada Jerihona (Jš 6, 1-20). Jošua je slika Isusa koji vodi Crkvu kao novi Izrael u Kraljevstvo nebesko. Jerihonske zidine morale su pasti da bi područje u kojem je vladalo poganstvo i idolopoklonstvo pripalo Gospodinu. Izraelci su sedam dana oko jerihonskih zidina trubili i nosili Kovčeg Saveza tako da se grad na kraju predao (Jš 6,1-20).

Pobožnost jerihonskog bdjenja izraz je zadovoljštine za grijehe, djelo pokore i žrtve te svjedočenje vjere i ljubavi prema Isusu. Obično se održava prije velikih blagdana poput Božića i Uskrsa ili prije važnih događaja.

Izvori

Kršćanske molitve

Jerihonsko bdjenje


Santissime Stimmate di San Francesco ist eine Kirche in Rom. Sie entstand in der heutigen Form im frühen 18. Jahrhundert, hatte aber einen Vorgängerbau aus dem 12. Jahrhundert. Bekannt ist sie für die Ausschmückung der Kapellen; in einer ruhen nächste Angehörige Papst Leos XIII.

Lage und Namensgebung
Die Kirche liegt im IX. römischen Rione Pigna an einem nach ihr benannten kleinen Vorplatz, dem Largo delle Stimmate am Eingang der Via dei Cestari unmittelbar an der nordöstlichen Ecke des Largo di Torre Argentina.

Ihren Namen hat sie von der Archiconfraternità delle Stimmate di San Francesco, die ihrerseits zur Verehrung der Stigmatisation des hl. Franz von Assisi gegründet wurde. Sie hatte ursprünglich ein anderes Patrozinium.

Geschichte und Baugeschichte
Ein Vorgängerbau der Kirche wurde zum ersten Mal 1192 erwähnt, sie hieß damals scs. Quadraginta calcariorum. Ursprünglich geweiht war sie demnach den Vierzig Märtyrern von Sebaste, den Zusatz calcariorum verdankt sie den damals hier stehenden Kalköfen zur Gewinnung von Kalk aus antikem Marmor. Die Kirche wurde mehrfach über die Jahrhunderte – teils leicht abgewandelt – in der Namensgebung erwähnt, so 1230, 1298 und 1320. Im späten 16. Jahrhundert, am 11. August 1594, erfolgte die Gründung der erwähnten Erzbruderschaft, die drei Jahre später von Papst Clemens VIII. approbiert wurde. Dieser übergab die Kirche der Bruderschaft, welche sie niederlegen ließ. Erst ab 1708 begannen die Bauarbeiten für die heutige Kirche, die vor 1721 mit dem Fassadenbau abgeschlossen wurden. Der Bau wurde im Inneren von Giovanni Battista Contini entworfen, die Fassade wird Antonio Canevari zugeschrieben.

Die wichtigste Reliquie der Kirche ist ein im Hochaltar aufbewahrtes Behältnis, das das Blut enthalten soll, welches dem hl. Franz von Assisi aus der Seite geflossen sein soll. Die Reliquie ist eine Stiftung eines Herzogs von Aquasparta und wird jährlich am 4. Oktober der Öffentlichkeit gezeigt.

Fassade
Die Fassade ist eine klassische Arbeit des römischen Barock. Sie ist zweigeschossig und dreiachsig ausgeführt. Sie wird im Untergeschoss von doppelt gestellten und hinterlegten Pilastern der Kompositordnung gegliedert, der Architrav trägt die Inschrift S. FRANCISCO SAC. STIGMATIBVS XP INSIGNATO D. Der Portalbogen wird noch von beigestellten Pilastern nach toskanischer Ordnung flankiert, die Seitenportale mit den darüberliegenden Rechteckfenster sind einfacher. Das Obergeschoss enthält über dem Architrav eine Darstellung des Heiligen im Moment der Stigmatierung, sie ist in den gesprengten Segmentbogen gestellt, der nach innen in Voluten ausläuft, seitlich davon sind kleine Attikafenster eingefügt. Die Pilastergliederung des Obergeschosses ist ähnlich dem des Untergeschosses, sie folgt aber der ionischen Ordnung, die Kapitelle sind zusätzlich mit Festons verziert. Der Mittelteil der oberen Fassadenhälfte ist konkav zurückgestellt, die Nische geht bis in den Giebel hinein, sie enthält in der Wölbung einen Cherubskopf in einem Strahlenbündel. Die Pilaster der Fenster in den Seitenachsen folgen wieder der toskanischen Ordnung bis zum wiederum gesprengten Segmentgiebel, in dem sich je ein weiteres Rundbogenfenster befindet.

Unmittelbar vor der Fassade ist der rechts an der Kirche erbaute Campanile aus dem 18. Jahrhundert nicht sichtbar, erst aus weiterer Distanz.

Inneres

Die Kirche verfügt hinter dem Portal über eine Vorhalle, die durch ihre Architektur mit der Stellung von Doppelpilastern toskanischer Ordnung in drei jochförmige Abschnitte gegliedert ist. Die Vorhalle enthält ein Grabmal, es wurde von Adamo Tadolini für den 1844 verstorbenen Enrico Pulieri im Stil einer antiken griechischen Stele geschaffen, die seine Mutter zeigt.

Die Kirche selbst ist ein einschiffiger Bau mit je drei Seitenkapellen entlang des Langhauses. Er wird von einem Tonnengewölbe mit Stichkappen gedeckt und zwischen den Kapellen mit Doppelpilastern der Kompositordnung gegliedert. Das Gewölbe ist freskiert, es stellt die Glorie des Hl. Franz dar, eine Arbeit von Luigi Garzi. Die Eingangsseite ist etwas anders gestaltet, die Doppelpilaster folgen wiederum der ionischen Ordnung mit Festonverzierung. Unter der Orgel am Segmentbogen befindet sich das Wappen Papst Clemens XI. Die Tribuna folgt dagegen wieder dem Konstruktionsprinzip des Langhauses. Die Ecken des Langhauses sind eingewölbt und mit Rechtecktüren versehen.

Kapellen und Ausstattung

Die erste Kapelle rechts, Cappella Crocifisso genannt, enthält eine Mater Dolorosa- Darstellung unter einem hinter Glas gelegten Elfenbeinkruzifix mit seitlichen Engelfiguren. Das Gemälde stammt von Francesco Mancini. Seitlich befinden sich weitere Ölgemälde, links eine Dornenkrönung, entweder von Francesco Trevisani oder Domenico Muratori, rechterhand noch eine Geißelung. Auch dafür ist die Zuschreibung unsicher, in Frage kommt neben Trevisani noch Marco Benefial. Das Tonnengewölbe ist freskiert, dargestellt ist ein Engelreigen mit Leidenswerkzeugen.

Die vordere Kapelle mit Blickrichtung vom Eingang zum Chor links ist im Gedenken der ursprünglichen Patrone den Vierzig Märtyrern geweiht, diese sind auf dem Altargemälde dargestellt. Das Bild stammt von Giacinto Brandi. In der Kapelle befindet sich ein Doppelgrabmal von 1837. Es gilt als interessant, weil es ein frühes Beispiel für den aufkommenden Historismus, hier in Form der nachempfundenen Frührenaissance ist.

In der mittleren Kapelle rechts, der Cappella Borgnana, sie wurde ab 1850 gestaltet, befindet sich ein Ölgemälde auf dem Altar. Es stellt den Erzengel Michael dar und stammt von Nicola Pannini. Pannini kopierte mit der Darstellung ein Ölgemälde von Guido Reni mit dem gleichen Thema, das sich in der Kirche Santa Maria della Concezione befindet.

Die gegenüberliegende Cappella Pecci wurde 1887 neu gestaltet. Stifter war Papst Leo XIII., bis zur Wahl Vincenzo Gioacchino Pecci. In der Kapelle bestattet sind seine Mutter und sein Bruder sowie weitere, später verstorbene Mitglieder der Familie Pecci. Das Altargemälde stellt eine Immaculata dar, an den Säulenbasen der Rahmung befindet sich jeweils links und rechts das Wappen des Papstes. Die weiteren Ölgemälde stellen links die Geburt Mariä dar und rechts eine Darstellung des Tempelgangs Mariä. Die Bilder stammen von Domenico Torti.

Die zum Altar nächste Kapelle rechts enthält auf dem Altar gemalte Scheinarchitektur des 19. Jahrhunderts. Das Altarbild stellt den hl. Joseph von Calasanza dar, geschaffen von Marco Caprini.

Die ihr gegenüberliegende Kapelle erhielt die Ausstattung 1869. Das Gemälde auf dem Altar stellt den hl. Antonius von Padua dar, geschaffen wurde es von Trevisani. Die linke Wand enthält ein Memoriam für Luigi Conte Marconi, er starb 1834.

Auf dem Hochaltar befindet sich das Gemälde Stigmatisation des Hl. Franz, es ist eines der wichtigsten Bilder von Francesco Trevisani, er schuf es 1719. Der Goldrahmen mit den Verzierungen mit Muschel und Engeln ist eine Arbeit von Pietro Bacci.

Unter der Kirche befindet sich in einer Tiefe von 8 Metern ein Gewölbe mit einer Gruft. Dekoriert ist die Anlage mit Figuren aus menschlichen Gebeinen. Diese eher an kapuzinische Vorbilder erinnernde Anlage wurde bereits im 16. Jahrhundert begonnen. Der Stifter der Erzbruderschaft, der Arzt Federico de' Pizzi, bestimmte, dass seine Überreste hierfür genutzt werden sollten. Aus seinem Schädel sollte der Halter des Weihwasserbeckens werden.

Literatur
 Mariano Armellini: Le Chiese di Roma. Dal Secolo IV al XIX. 2a edizione accresciuta e migliorata. Tipografia Vaticana, Roma 1891, S. 492, (online).
 Walter Buchowiecki: Handbuch der Kirchen Roms. Der römische Sakralbau in Geschichte und Kunst von der altchristlichen Zeit bis zur Gegenwart. 2. Band: Die Kirchen innerhalb der Mauern Roms. Gesù Crocifisso bis S. Maria in Monticelli. Verlag Brüder Hollinek, Wien 1970, ISBN 3-851-19114-5.
 Christian Hülsen: Le Chiese di Roma nel Medio Evo. Cataloghi ed Appunti. Olschki, Firenze 1927, S. 425–426 (online).

Weblinks

Einzelnachweise

Stimmate di San Francesco
Rom
Barockbauwerk in Rom
Rom
Pigna (Rione)
Francesco, Stimmate
Vierzig-Märtyrer-Kirche
Rom

Santissime Stimmate di San Francesco


ASM-135 ASAT je protusatelitska višestupanjska raketa koja se lansira iz zraka koju je razvio Ling-Temco-Vought odjel LTV Aerospace. ASM-135 nosio je isključivo borbeni zrakoplov F-15 Eagle Zračnih snaga Sjedinjenih Država (USAF).

Razvoj
Kasnih 1950-ih Sjedinjene Države počele su razvijati protusatelitsko oružje. Prvo američko protusatelitsko oružje bio je Bold Orion Weapon System 199B. Kao i ASM-135, projektil Bold Orion lansiran je iz zraka, ali u ovom slučaju iz B-47 Stratojet. Bold Orion testiran je 13. listopada 1959. protiv satelita Explorer 6. Dvostupanjska raketa Bold Orion prošla je unutar 6.4 od Explorera 6. S ove udaljenosti, samo bi nuklearna bojeva glava relativno velike jačine vjerojatno uništila metu.

Godine 1979. USAF je izdao ugovor s tvrtkom LTV Aerospace za početak rada na ALMV-u. Dizajn LTV Aerospace sadržavao je višestupanjski projektil s infracrvenom bojnom glavom za navođenje kinetičke energije.

Dizajn

ASM-135 dizajniran je za lansiranje s F-15A u nadzvučnom zumiranju. Računalo misije F-15 i heads-up zaslon modificirani su kako bi pilotu davali upute za upravljanje.

Modificirana raketa Boeing AGM-69 SRAM s dvopulsnim raketnim motorom na čvrsto gorivo Lockheed Propulsion Company LPC-415 korištena je kao prvi stupanj ASM-135 ASAT.

LTV Aerospace Altair 3 korišten je kao drugi stupanj ASM-135. Altair 3 koristio je raketni motor na čvrsto gorivo Thiokol FW-4S. Stupanj Altair 3 također je korišten kao četvrti stupanj za raketu Scout i prethodno je korišten u pokušajima protusatelitskog oružja Bold Orion i Hi-Hoe (Caleb). Altair je bio opremljen potisnicima na hidrazin koji su se mogli koristiti za usmjeravanje projektila prema ciljnom satelitu.

LTV Aerospace također je osigurao treći stupanj za ASM-135 ASAT. Ovaj stupanj je nazvan presretač Miniature Homing Vehicle (MHV). Prije postavljanja drugi stupanj korišten je za okretanje MHV-a do otprilike 30 okretaja u sekundi i usmjeravanje MHV-a prema meti.

Honeywellov prstenasti laserski žiroskop korišten je za određivanje brzine vrtnje i za dobivanje inercijalne vremenske reference prije nego što se MHV odvoji od drugog stupnja. Infracrveni senzor je razvijen od strane Hughes Research Laboratories. Senzor je koristio trakasti detektor gdje su četiri trake indij bizmuta bile raspoređene u križ, a četiri trake su bile raspoređene kao logaritamske spirale. Dok se detektor vrtio, položaj infracrvene mete mogao se mjeriti dok je prelazila trake u vidnom polju senzora. MHV infracrveni detektor hlađen je tekućim helijem iz dewara instaliranog umjesto bubnja za streljivo na F-15 i iz manjeg dewara smještenog u drugom stupnju ASM-135.

Sustav za navođenje MHV pratio je samo ciljeve u vidnom polju infracrvenog senzora, ali nije određivao visinu, položaj ili domet do cilja. Izravno proporcionalno vođenje vidnog polja koristilo se informacijama s detektora za manevriranje i poništavanje bilo kakve promjene vidnog polja. Bang-bang kontrolni sustav korišten je za ispaljivanje 56 raketnih motora s punim punjenjem za "skretanje" i smanjenje potiska s 8 polunapunjenih "end-game" raketnih motora na čvrsto gorivo raspoređenih po obodu MHV-a. Pola punjenja 8 "end-game" motora korišteni su za izvođenje finijih prilagodbi putanje neposredno prije presretanja ciljanog satelita. Četiri kapsule na stražnjoj strani MHV-a sadržavale su male raketne motore za kontrolu položaja. Motori su se koristili za prigušivanje središnje rotacije od strane MHV-a.

Testna lansiranja

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima

Navođeni projektili
Američko raketno oružje

ASM-135 ASAT


ගඩොල් යනු මැටි මිශ්‍රිත පසකින් සාදාගනු ලබන ඝන වස්තුවකි. අතීතයේ සිටම මිනිසුන් ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීමට භාවිතා කර ඇත.

ආශ්‍රිත
 ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය
 ඉංජිනේරු ගල්
 මෝඩ ගඩොල්
 බිස්කට් ගල්
 රජරට ලොකු ගඩොල්

ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය

ගඩොල්


Maria Manuela af Portugal (født 15. oktober 1527, død 12. juli 1545) var en portugisisk infantinde, der var fyrstinde af Asturien og hertuginde af Milano. Hun var datter af Kong Johan 3. af Portugal i hans ægteskab med Katharina af Kastilien og var præsumptiv tronarving til den portugisiske trone fra 1527 til 1535. Hun blev gift med den spanske tronfølger, den senere Filip 2. af Spanien, i 1543 som hans første hustru. Hun blev mor til Don Carlos i 1545 men døde få dage efter fødslen.

Referencer

Huset Aviz
Kongelige fra Portugal
Tronfølgere som aldrig tiltrådte
Personer fra Coimbra

Maria Manuela af Portugal


Stenolophus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae. Es de distribución mundial, más abundante en la región paleártica (incluida Europa), el Cercano Oriente y Norte de África.

Miden 5 a 8 mm.  Hay alrededor de 170 especies en 3 subgéneros; en el Neártico hay 22 especies en dos subgéneros.

Especies
Estas especies pertenecen al género:

Referencias

Enlaces externos
 Stenolophus en ION
 Carabidae of the World
 Stenolophus at Fauna Europaea

Géneros de insectos

Stenolophus


Jean-Baptiste Tuffet, dit Salvador, né à Paris le  et mort à Paris  le , est un auteur dramatique et acteur français.

Biographie
Secrétaire général du Théâtre de l'Ambigu-Comique de 1843 à 1860 puis régisseur du Théâtre de l'Odéon (1868-1869), ami de George Sand, collaborateur du Tintamarre où il signe « Salvador », ses pièces ont été représentées sur les plus grandes scènes parisiennes du . On lui doit aussi des études sur le milieu du théâtre.

Œuvres
 1837 : Baron le comédien, anecdote-vaudeville en un acte, avec Alexandre Ferré
 1838 : Le Vieux Paillasse, vaudeville en un acte, avec Abel Lahure
 1841 : Ozakoi le conspirateur, vaudeville en 2 actes, avec Olivier Dessarsin, Théâtre des Folies-Dramatiques, 3 avril
 1844 : Les Mystères des théâtres de Paris : observations ! indiscrétions !! révélations !!! / par un vieux comparse
 1845 : Paris-Orléans, ou Parcours pittoresque du chemin de fer de Paris à Orléans
 1847 : Le Boulevard du Temple et ses célébrités depuis soixante ans
 1849 : Une bonne fille, vaudeville en un acte, avec Jean-Louis-Auguste Commerson, Théâtre de la Porte-Saint-Martin, 11 novembre
 1853 : Les Bluets du mois de Marie, mélodie religieuse, paroles de Salvador Tuffet, musique de Jules Bovéry
 1862 : Le Photographe théâtral au  : portraits photographiés sur nature et biographie historique des artistes des théâtres de Paris
 1864 : Les Gloires de la France, cantate patriotique, paroles de Salvador-Tuffet, musique de Joseph Darcier, exécutée le 15 août
 1865 : Panthéon grotesque des acteurs et actrices de Paris, balançoires biographiques, couplétées sur des airs de pont-neuf
 1873 : Les Faux Dieux, comédie en 3 actes et en vers, avec Gabriel Reignier

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XIXe siècle
Acteur français de théâtre
Naissance en janvier 1803
Naissance à Paris
Décès en mars 1873
Décès dans le 10e arrondissement de Paris
Décès à 70 ans

Jean-Baptiste Tuffet


NGC 87 este o galaxie neregulată situată în constelația Phoenix. Aceasta a fost descoperită în 30 septembrie 1834 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 86
 NGC 88

Legături externe
 NGC 87 on spider.seds.org
 NGC 87 on WikiSky

Galaxii neregulate
Obiecte NGC
Constelația Phoenix
Obiecte astronomice descoperite în 1834
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 87


Bresku kornlögin voru lög í Bretlandi sem hindruðu innflutning á korni, á árunum 1815-1846. Í upphafi var lágmarksverð sett á innflutt korn en síðar voru lagðir háir innflutningstollar til að kom í veg fyrir innflutning og vernda þannig breskan landbúnað. Stuðningur við lögin kom úr röðum stórlandeigenda. Andstæðingar laganna voru allur almenningur og verkamenn, sem liðu fyrir hátt kornverð og þar með skertan kaupmátt, og atvinnurekendur sem töldu þau helstu ástæðu hækkandi launakrafna.

Deilur um lögin

Verð á korni hækkaði mikið á Bretlandseyjum á tímum Napóleonsstyrjaldanna sem komu í veg fyrir innflutning. Þegar friður komst á árið 1814 spruttu upp miklar deilur innan Breska þingsins sem og umræða meðal almennings um kröfur landeigendum lágmarksverð á korni. Deilurnar höfðu mikilvæg áhrif á þróun hagfræðinnar, en meðal þátttakenda í deilunni voru tveir mikilvægustu hagfræðingar klassíska skólans, David  Ricardo og Thomas Malthus.

Malthus studdi lögin, sem hann taldi mikilvægan stuðning við breskan landbúnað, og tryggingu fyrir því að breska þjóðin yrði ekki háð innflutning á korni. Einnig taldi hann að hærri tollar myndu hvetja til meiri fjárfestingar í landbúnaði, sem mundi aftur leiða til aukinnar framleiðslu og framboði, þannig að verð á korni kæmi til með að lækka.

Ricardo var einn helsti andstæðingur laganna, hann var talsmaður frjálshyggju og benti á að lögin þjónuðu einungis landeigendum. Hann byggði málflutning sinn sérstaklega á kenningu sinni um dreifingu tekna sem hann hafði þróað í höfuðriti sínu, On the Principles of Political Economy and Taxation (1817). Með hærri tollum myndi dreifing tekna breytast landeigendum í hag. Hann taldi kornlögin leiða til stöðnunar breska hagkerfinu.

Afnám kornlaganna árið 1847 var mikilvægt skref í átt að fríverslun.

Afleiðingar
Bent hefur verið á kornlögin sem eina ástæðuna fyrir hallærinu mikla á Írlandi, þar sem um fjórðungur Íra lést úr hungri eða flutti úr landi.

Heimildir
 Corn Laws: https://en.wikipedia.org/wiki/Corn_Laws
 Thomas Malthus: https://www.visindavefur.is/svar.php?id=59467
 Colander, David og Harry Landreth. 1989. History of Economic Theory. 2 útgáfa. Houghton Mifflin Company, Boston. bls 123-124
Saga Bretlands
Saga Írlands

Kornlögin


Garda-vatn (ítalska: Lago di Garda) er stærsta stöðuvatn Ítalíu. Það er í Langbarðalandi við rætur Alpafjalla, um miðja vegu frá Brescia og Verona. Bærinn Garda er við vatnið sjálft. Margar eyjar eru á vatninu en eru fimm stærstar. Sú stærsta er Isola del Garda, þar stofnaði Frans frá Assisí klaustur árið 1220. Milt loftslag er við vatnið og er það fjölfarinn ferðamannastaður.

Tengt efni
Ítölsku vötnin

Stöðuvötn á Ítalíu

Garda-vatn


An Phragmipedium andreettae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb ngan Franco Pupulin. An Phragmipedium andreettae in nahilalakip ha genus nga Phragmipedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phragmipedium

Phragmipedium andreettae


İskitler veya yayıldıkları doğu bölgelerindeki isimleri ile Sakalar, MÖ 8. yüzyıl ile MS 3. yüzyıl arasında Avrupa'nın doğusu (Kırım ve Pontik Bozkırları) ile Orta Asya'da, Tanrı Dağları ve Fergana Vadisi'ni de içine alan bölgelerde yaşamış, Tuva (Altay-Sayan) kökenli, Doğu Avrasya-Batı Avrasya kültür ve genetik bileşenlerini içerdiği varsayılan heterojen göçebe halktır. İskitler için tarih boyunca Grek kaynaklarında Skuthēs (Σκύθης), Asur kaynaklarında Aşguzai, Fars kaynaklarında Sakā ve Çin kaynaklarında Sai tabirleri kullanılmıştır.

İskitler baskın güç olarak Kimmerlerin yerini Pontik Bozkırları'nda MÖ 8. yüzyılda almış, bu devirde İskitler ve alakalı gruplar Avrasya Bozkırları'nı batıda Karpatlar'dan, doğuda Ordos Yaylası'na olacak şekilde tamamen kontrolleri altına almıştır. Bu, halkın ilk Orta Asya bozkır imparatorluğu olarak adlandırılmasına neden olmuştur. Ukrayna ve Güney Rusya bölgesinde yaşamış İskitler kendilerini Scoloti olarak adlandırmış, bu bölgede Kraliyet İskitleri olarak adlandırılan göçebe savaşçı bir aristokrasi tarafından yönetilmişlerdir.

İskitler savaşlarda süvari birlikleri kullanımında uzmanlaşan ilk halklardan biridir. At, koyun ve sığır sürüleri yetiştirmiş, çadırlarda yaşamış ve at üzerinde ok ve yay ile savaşmış olan İskitler aynı zamanda kendilerine has metal işlemeciliği, anıt mezarlar ve sanat tarzları ile karakterize edilen zengin bir kültür geliştirmişlerdir. Yerleşik metal işçileri İskitler için taşınabilir süs eşyaları üretmiş, günümüze de gelmiş bu eşyalar bilinen İskit sanatının temelini oluşturmuştur. İskitler ayrıca Yunanistan, Antik İran, Hindistan ve Çin arasında bir ticaret ağı oluşturmuş İpek Yolu'nda önemli bir görev üstlenmiş, çağdaşları medeniyetlerin bu ticaret ile gelişmelerinde rol oynamıştır.

İskit ismi İskitya bölgesine isim kaynağı olmuştur. Erken dönem yazar ve tarihçiler asıl İskitler ile alakasız Hunlar, Gotlar, Türk halkları, Avarlar, Hazarlar ve diğer pek çok isimsiz halkı tanımlamak için "İskit" kelimesini kullanmıştır. İskitler ve kültürleri akademik olarak inceleme ve araştırma yapmayı amaçlayan öğreti İskitoloji olarak adlandırılır.

Etimoloji
Macar dilbilimci Oswald Szemerényi, İskitler için tarihte kullanılmış çeşitli kelimeleri araştırmış ve temel olarak bunları Skuthes Σκύθης, Skudra, Sug(u)da ve Saka gruplarına ayırmıştır.

İlk üç isim "fırlatmak, ateş etmek" anlamına gelen *(s)kewd- Hint-Avrupa kökünden gelmektedir. Bu kökten İngilizce shoot, Danca skyte ve Farsça چست (čost) da türemiştir. *skud-, aynı kökün sıfır dereceli şeklidir. Szemerényi İskitlerin kendilerine verdikleri ismin *skuda ("okçu") olduğunu belirtir. Bu kelime Antik Yunanca Skuthēs (Σκύθης), Asur Akadcasında Aškuz'u verir. İskitçe'in son dönemlerinde /d/ sesi /l/ sesine dönüşmüştür. Bunun sonucunda Herodot'a göre Asil İskitler tarafından kendilerini belirtmek için kullanılmış Skolotoi kelimesi, Geç İskitçede yer alan *skula sözcüğünden gelmiştir. Diğer ses değişiklikleri daha sonra Soğdia isminin kaynağı olmuştur.

Eski Farsça Sakā, Yunanca Σάκαι, Latince Sacae, Sanskritçe शक (Śaka) kelimelerinin kökeni İrani kökenli bir sözcük olan ve "gitmek, dolaşmak" ile "göçebe" anlamlarına gelen sak- kökünden gelir.

Tarihçe

Köken

Edebi kanıtlar

İskitler hakkında birçok kaynakta bilgi vardır. Yunan, Asur, Pers ve Hint kaynaklarında İskitlerden bahsedilmiştir. İskitler ilk olarak tarihi kayıtlarda MÖ 8. yy'da yer aldı. Herodot, İskitler'in kökenine dair üç çelişkili yorumda bulunmuştur, ancak en çok bu yorumunun doğru olduğuna inanılır:

Heredot'un İskitlerin baskın faaliyetleri ile ilgili yazdıkları güvenilir olarak kabul edildiyse de, İskitlerin kökeniyle ilgili yazdıkları yakın zamanda geçerliliğini yitirmiştir. Dahası, İskitler, Kimmerler gibi, Karadeniz'den Güney Sibirya ve Orta Asya'ya kadar yayılmış çeşitli grupları ifade etmek için kullanılmıştır. Yeni Ahit'in, Koloseliler 3:11 adlı kitabında, İskitlerden bir kez bahsedilmiştir.

Arkeolojik kanıtlar

İskitlerle ilgili tarihsel, arkeolojik ve antropolojik kanıtların modern yorumu iki geniş hipotez önermiştir. Bunlardan birincisi, eskiden Sovyet araştırmacılar ve daha sonra Rus araştırmacılar tarafından daha çok desteklenen bir hipotezdir. Kabaca Herodot'un 3. yorumunu destekleyen hipoteze göre, İskitler İç Asya'dan (Türkistan ve Sibirya bölgesi) gelen Doğu İranlı bir gruptur.

Ghirshman ve diğerlerinin desteklediği ikinci hipoteze göre ise, İskit kültürü, Karadeniz sahilindeki arkeolojik "Ahşap mezar" kültürüne (Srubna) ait yerel gruplardan ortaya çıkmıştır. Bu hipotez de Kimmerlerle ilişkilidir. Dolukhanov'a göre, bu hipotez İskit kafataslarının Ahşap mezar kültüründen önceki bulgulara benzer olduğunu gösteren antropolojik kanıtlarla desteklenmektedir. Orta Asya'daki Sacae'''de bulunan kalıntılar buna bir örnektir. Yine de, Mallory'ye göre, arkeolojik kanıtlar zayıftır ve Andronovo kültürü Hint-İran kültürü olarak tanımlanabilir.

İskitler, geriye kalan görüşlere göre, hem eski hem de modern bilim insanları tarafından, ortak yaşam tarzı (göçebe), ortak kültürel uygulamalar ve ortak dil gibi yalnızca belirli benzerlikleri olan, onun dışında birbirleriyle alakasız halkları tanımlamak için kullanılırdı. MÖ 1. binyılda, farklı ve geniş çaplı topluluklar arasında benzeri görülmemiş kültürel ve ekonomik bağlantılar vardı. Hareketli ve birbirine çok benzeyen yaşam tarzları, Tuna'dan Mançurya'ya kadar uzanan geniş Avrasya bozkırındaki farklı etnik grupların birbiriyle temasını kolaylaştırıp birçok kültürel benzerliğe yol açmıştır. Yunan ve Farslı antik gözlemcilere göre, bu toplulukların hepsi "İskitler" adı altında toplanmıştır.

 Yayılma

İskitler tarihî kayıtlara göre, ilk önce MÖ 680 yıllarında Kafkas geçitlerinden aşıp Kür Irmağı boylarına yayıldılar. Herodot'un ifadesine göre İskitler, Kafkasları doğudan dolaşarak Hazar Denizi'ni izlemişler, Derbent Geçidi'nden geçerek Kimmerlerin ardından Ön Asya'ya girmişlerdir. MÖ 645 - MÖ 617 yılları arasında Suriye ve Filistin'e de girmiştir. İskitler, MÖ 7. yüzyılda Avrupa ile Asya'nın batı kesiminde, Tanrı Dağları ve Fergana Vadisi arasındaki bölgede yaşamışlardır.

 Kültür ve toplum

 Kabileler ve siyasi yapı

Çoğunlukla atlı göçebe çoban hayatı sürmüş İskitler, siyasi açıdan mera alanlarını denetleyen ve istilacı komşu devlet ve halklara karşı ortak bir savunma örgütleyen konfedere kabilelerde yaşamıştır. Hayvancılığın getirdiği üretkenlik, yerleşik tarım toplumlarının verimliliğinden daha fazla olsa da çobancılık bazlı ekonominin aynı zamanda ek tarımsal ürünlere ihtiyaç duyması, İskitlerin ve ilişkili kabile konfederasyonlarının yerleşik hayatı benimsemiş halklarla hayvansal ürünler ve askeri koruma karşılığında ittifaklar geliştirmesine neden olmuştur.

Herodot, İskitlerin üç ana kabilesi bulunduğunu ve bunların Targitaus'un üç oğlu olan Lipoxais, Arpoxais ve Colaxais'den geldiğini belirtir. Herodot, Auchatae kabilesinin Lipoxais'ten, Catiari ile Traspian kabilesinin Arpoxais'ten, Paralata kabilesinin (Kraliyet İskitleri) ise en küçük erkek kardeş olan Colaxais'den geldiğini yazar. Herodot'a göre Kraliyet İskitleri en büyük ve en güçlü İskit kabilesiydi ve diğer kabilelere küçümseyici bir şekilde tepeden bakmaktaydı.

Her ne kadar akademisyenler bu üç kabileyi geleneksel olarak coğrafi açıdan farklı bölgere yayılmış gruplar olarak sınıflandırmış olsa da, Georges Dumézil bu kabileleri toplumsal mesleklerin sembolleri olarak yorumlamıştır. Dumezil'in de desteklediği trifonksiyonel hipoteze göre Erken Hint-Avrupa toplumlarında pulluk ve boyunduruk ile simgelenmiş çiftçi ve çoban sınıfı, balta ile sembolize edilen savaşçı sınıfı ve kase ile simgelenen ruhban sınıfı bulunmuştur. Danimarkalı filolog ve folklorist Arthur Christensen İskit toplumunun üç katmanını Hint kast sistemi ile karşılaştıran ilk akademisyen olmuştur.

 Toplum yapısı
Hem kurganlardan çıkan arkeolojik kalıntılar, hem de Herodot'un tarih kitabı ile benzeri kaynaklar İskitlerin bir kısmının atlı göçebe, bir kısmının ise çiftçi bir hayat yaşadığını göstermektedir. Göçebe İskitler at, sığır ve koyun yetiştirmiştir. Herodot, bu halkın at sütü içtiğini de yazmıştır. İskitler yaşadıkları dönem boyunca domuz yetiştirmemiş ve domuz yememişlerdir.Macaulay (1904:314). Domuz yetiştirmemek diğer göçebe halklarda da sık görülen bir özelliktir. Göçebe yaşayan İskitler yurt benzeri çadırlarda kalmışlardır. At tarafından çekilen hareketli ve tekerlekli çadırlar da vardır. Göç zamanı kadın ve çocuklar bu hareketli çadırın içinde kalır, erkekler atı sürerlerdi.

Çiftçilik yapmış İskitler ise buğday ve arpa gibi tarım ürünleri yetiştirmişlerdir. Grek (Yunan) site devletleri ile yapılan ticaretten dolayı çiftçi İskitlerin ürettikleri buğdayın yarısını bu ticaret için ürettikleri anlaşılmaktadır. Fakat çiftçilik yapmış İskitler tamamen yerleşik değil, yarı göçebelerdi ve hasat zamanı bir araya gelip toplanırlardı.

İskitlerin kuruluş evresinde kölecilik veya kölelik yoktur. Ancak ilerleyen zamanlarda tarımda çalıştırmak ve özellikle Yunanlara satmak için köle bulundurdukları veya topladıkları bilinmektedir.
 Toplumsal cinsiyet
İskit kültüründe, toplumsal cinsiyet fikri ve anlayışı değişkenlikler gösterirdi. İngiliz, arkeolog Barry Cunliffe konu hakkında şöyle der; "(fikri) cinsiyet sınırlarının, İskitler arasında değişken olduğu, açık bir şekilde çeşitli klasik gözlemciler özellikle Herodot ve Hipokrat tarafından belirtilmiştir.
 Kadınlar
Hipokrat; (İskit kültürünün bir parçası olarak kabul edilen bir halk) olan, Sarmat kadınlarının, at bindiklerini ve at üzerinde ok ve mızrak kullandıklarını ve üç düşman öldürene dek bakireliklerini koruduklarını söyler. Ayrıca Hipokrat; genç kızların, sağ göğüslerinin gelişimini durdurmak için dağladıklarını belirtir. Bu durum at üstünde, ok atmada kolaylık sağlar.) Herodot, bu kadınlara, Amazonlar (Yunanca "göğüssüz) adını verir, Herodot'a göre, kadınların avcılıkta ve savaşta önemli bir rolleri vardı ve bazen erkekler gibi (Crossdresser) giyindiklerini söyler. Barry Cunliffe göre, bu tarihsel aktarımlar birbirini doğrular ve kısmen arkeolojik kanıtlar ile desteklenir. Eski Sarmatya topraklarındaki, MÖ 5. ve 4. yüzyıllara tarihlenen savaşçı mezarlarının, beşte biri kadındır ve kadın mezarlarının beşte birin'de silah gereçleri mevcuttur.
 Erkekler

Hipokrat; bir kısım İskit erkeklerinin, hadım olduklarını ve kadın gibi konuşup, kadın işleri yaptıklarını, ayrıca kadın kıyafetleri giydiklerini belirtir. Hipokrat'a göre; İskit erkekleri bu durumlarını, tanrılarının tecellisi olarak kabul ederler, ancak Hipokrat bu yaklaşımı ve açıklamayı reddeder ve cinsiyet değiştirmenin İskit zenginleri ve elitlerinin arasında daha yaygın olduğunu aktarır. Herodot ise; bir kısım İskit erkeklerinin efemine durumlarına istinaden, Aşkelon'daki Venüs tapınağı'nı yağlamayıp, yıktıkları için, tanrıların, onlara kadın hastalığını verdiğini iddia eder.

MÖ ikinci ve üçüncü yüzyıla kadar uzanan, Sibirya'daki erkek İskit mezarların'da, kadın süslemeleri ve mutfak eşyalarını içeren eşyalar bulunmuştur. Bu arkeolojik bulgular, aktarılan olgunun kadim köklerini gösterdiği şeklinde yorumlanmıştır.

Bug Nehri yakınlarındaki bir İskit rahibe mezarının, bir Enare'ye ait olabileceğini gösteren bulgular bulunmuştur. İskelet 40-45 arası yaşlar'da bir kadın olarak tanımlanmıştır, mezar'da, bronz ayna ve kadın kozmetik ürünleri ile beraber, geleneksel vajina sembolü olarak görülen bir deniz kabuğu bulunmuştur ve mezar ile ilgili son bilgiler ise, Rahibe'nin yüz hatlarının, kesin bir şekilde erkeksi ve ayrıca bir Enare olduğu şeklindedir.

(2001) Charles Chiasson; Hipokrat'ın, ulusal bir karakteristik özellik olarak öne sürdüğü efemineliği "Aristokrat - İskit egemen (Anarieis) sınıfının, gösterişli genç erkek çocuklarını, çapraz giyiciler olarak göstermeye çalıştığına dikkat çekmiştir. Herodot ise çapraz giyinenleri, erkeksi bir savaşçı bir toplulukta, marjinalleşmiş bir grup olarak (Enarei) - Herodot tarafından adlandırıldıkları gibi) tasniflendirmeye çalışır ve dahası İskitlerde'ki kadınsılığı ve çapraz giyinmeyi, yabancısı oldukları bir tanrının, onlara verdiği bir hastalık olarak tanımlar ve bu durum, onların Androginos'a yabancı olduklarını gösterir. Chiasson'a göre, Herodot'un Enare'yi tasviri, Hipokrat'ın, Aristokrat tasvirinden çok daha isabetli ve de doğru bir yaklaşımdır. Chiasson; Hipokrat'ın İskitler'e olan bakış açısının nedeninin, iklimin, insanların hem fiziksel hem de psikolojik özelliklerini etkilediği, "Çevresel determinizm teorisin'den kaynaklandığıdır. Örneğin; Avrupa'nın iklimsel farklılığı, Avrupalıları, Asyalılardan daha cesur, daha vahşi ve daha'da savaşçı yaptığını iddia eder. Hipokrat, İskitlerin yaşadığı, soğuk ve nemli iklimin ve de göçebe yaşam tarzlarının, onları cinsel güçlerinden mahrum ettiğini ve aşırı at binmelerinin, çok fazla pantolon giymeyi gerektirdiğini ve bu durumun'da, Hipokrat'a göre İskit erkeklerini, seks yapma gücünden mahrum ettiğidir.

İngiliz bilgin ve arkeolog Ellis Minns; Hipokrat'ın sürekli at binmenin bu olay ve olguya neden olduğu iddiasının, doğru bir yaklaşım olabileceğini söyler. Minns, konuyla ilintili olarak, arkadaşı Dr. L. Bousfield'in" bunun acı verici ve de kötü bir "Orşit - testis enfeksiyonu) olduğunu düşündüğünü ve de ileri sürdüğünü" ayrıca aktarır.

Minns ve Hipokrat'ın bu teorileri, bazı modern akademisyenler tarafından desteklenmiştir. Timothy Taylor, modern tıp bilgisi açısından, hem Minns'in hem de Hipokrat'ın doğru olmasının makul ve de akla yatkın olduğunu ifade eder. Taylor, sarsılmanın testislerde ciddi ve geri dönüşü olmayan hasarlara neden olabileceğini ve pantolonların, testislerin sıcaklığını yükselttiğini ve bunun'da kısırlığa neden olabileceğini söyler. Ancak tarihçi Yulia Ustinova bu iddialar ile çelişir, Ustinova; "bu rasyonel açıklamaların, görünüşte ritüel ortam ile ilişkilendirilen bu fenomenin önemini aşırı derece basitleştirdiğidir, ayrıca Enare'lerin hem görünümü hem de davranışları açıkça travesti'dir."

Ustinova; "Enare'nin farklı bir açıklamasını önerir ve de Şamanik yapının unsurlarından biri olduğunu ifade eder. Kuzey Avrasya ve Orta Asya'nın şaman kültürlerinde cinsiyetlerini değiştiren şamanların, çekingen ve de meslekten olmayan insanlar olduğunu, cinsiyet değişimlerinin ömürlerinin sonlarına doğru başlamış olabileceğini, ve ayrıca bu fenomenin köklerinin çok kadim olması gerektiğini söyler."

Rachel Hart; hem Hipokrat'ın hem de Herodot'un, transvestite şaman figürlerinin, kültürler arasındaki çapraz giyim geleneğine benzer, aynı gelenek ve de kolektifi tanımladıkları sonucuna varmıştır.

 Ticaret
İskitlerin tarih kaynaklarında ortaya çıkmasından önce Miken Greklerinin Karadeniz'in kuzeyine ticaret yapmak amacıyla seferler yaptıkları bilinmektedir. Homeros'un İlyada ve Odysseia'da bu olaydan bahsedilmektedir. Ne var ki İskit halkının bu bölgelerde yaşamaya başlamasından önce yapılan bu ticaretin son derece az olduğu görülmektedir. İskitlerin en büyük ve en önemli ticari partneri Grek site devletleriydi. İskitlerin Yunanlara sattıkları ürünlerin başında buğday gelmiştir. MÖ 4. ve 3. yüzyıla kadar buğdayın bu birinciliği korunmuş olsa da, Mısır devletinin de o dönemde buğday ticaretine rekabetçi olarak girmesi İskitlerin buğday ticaretinde düşüşe yol açmıştır. İskitlerin ihraç ettiği diğer önemli ürünler ise canlı hayvan, deri, kürk ve kölelerdir. Köleler genelde yapılan savaş ve akınlarla çevredeki Sarmat, Got gibi kabilelerden elde edilmiştir. Ayrıca bazı İskitlerin de kralları tarafından köle olarak satıldığı bilinmektedir.

Yunanların İskitlere sattığı malların başında şarap gelirdi. İskitlerin kuruluş aşamasından beri bu şarap ticaretinin sürdüğü bilinmektedir. İskitler şarabı sevmiş ve benimsemişlerdir. Heredot'un aktardığı bilgilere göre İskitler, içine bir miktar kan akıttıkları şarabı içerek yeminleşmişlerdir. Şarabın dışındaki diğer önemli mallar zeytinyağı, kap kacak ve amforalardır.

 Din

İskit dini, İskitlerin mitolojilerini, ritüel uygulamalarını ve inançlarını kapsar. Din hakkında bilinen az şey, 5. yüzyıl Yunan tarihçisi ve etnografı Herodot'un kayıtları ile arkeolojik bulgulara dayanır. Proto-Hint-İran diniyle ilişkilendirilen İskit dini, daha sonra evrilecek Hint-İran dinleri olan Zerdüştçülük ve Hinduizm'den çeşitli farklılıklar gösterir. Herodot'a göre İskitler, yedi tanrı ve tanrıçadan (heptad) oluşan bir panteona ibadet etmiş, sekizinci bir tanrıya ise İskit soyluları tarafından tapınılmıştır.

Tabiti, Herodot tarafından Yunanistan'da tapınılan Hestia ile eşit görülmüştür. Bu ilahı İskitler "tanrıların kraliçesi" olarak benimsemiştir. Tabiti'nin, Hindu Tapati tanrısı ve Avestaca tapaiti, Latince tepeo gibi diğer birçok Hint-Avrupa dilinde yer alan "yanmak" fiili ile alakalı olduğu da düşünülür.Cheung, Johnny (2007) Etymological Dictionary of the Iranian Verb (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 2), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 378-379 Daha sonra bu inanışın yerini Atar ve Agni almıştır.

İskit dinin önemli unsurları arasında at kurban etme, kahinler tarafından transa girmek için esrar kullanımı ve balbal dikimi gösterilebilir. Zerdüştlük inancında önemli bir rol oynamış, yöneticiliğin kişiye tanrısal bir güç tarafından bahşedildiği inancının İskit toplumunda da geçerli olduğu düşünülür. İskit dini adı verilen inanışları antik İran dinlerinin karakteristiklerini göstermiştir.

 Ordu

İskitler atlı okçulardı. Bileşik yay İskitlerin en bilinen silahlarıdır ve bu silahlarının yanında kısa kılıç ve mızrak da kullanmışlardır. Herodot İskitlerin tabar adı verilen savaş baltaları kullandığını yazmıştır. İrani ve büyük ihtimalle İskitçe kökenli bir sözcük olan tabar, günümüzde Farsça ve Slav dillerinde de balta anlamında kullanılmaktadır.

İlk zamanlarda ordularında piyadeler son derece az olmasına rağmen daha sonra sayıları artmıştır. Don-Volga bölgesindeki İskit-Sarmat kültürüne ait olduğu düşünülen savaşçı kurganlarının yaklaşık %20'si savaş kıyafetleri ve silahları ile beraber gömülmüş kadınları içermektedir. Bu nedenden ötürü İskit kültüründe kadınların da savaştığına inanılmaktadır. Yunan mitolojisindeki Amazonlar hakkındaki hikâyelerin, İskit-Sarmat kültürünün etkileri ile oluşturulmuş olduğu hakkında görüşler de bulunmaktadır.buradaki bilgilerin büyük çoğunluğunun kaynağı heredotun tarih kitabı ile Boris Nikolayeviç Grakov un selenge yayınlarından çıkan iskitler kitabıdır.

 Sanat
İskitler pişmiş topraktan kap benzeri eşyalar yapmayı ve maden işlemeyi biliyorlardı. Kurganlarda İskit hayvan üslubu ile işlenmiş pişmiş topraktan yapılma eşyalar da bulunmuştur. Bronz ve bakırı eriterek, demiri ise soğuk işleyebiliyorlardı. Çeşitli kurganlardan bulunan altın eşyalar altını da iyi bir şekilde işlediklerini göstermektedir. Maden eritmede kullanılan odun kömürünü de kendileri üretmiştir.

Asur hayvan sanatından esin almış bir hayvan sanatına sahiptirler. İskitlerin sanatında Asur-Helen sanatının esintilerini taşıyan "süslemecilik" görülmektedir. Bozkır kültüründen dolayı yontuculuk, kabartma ve resim sanatlarla uğraşmamış, genel olarak kuyumculuk, süslemecilik gibi sanatlarla ilgilenmişlerdir.

İskit sanatına ilişkin örnekler genel olarak Esik Kurganı, Pazırık yaylasındaki kurganlar gibi kurganlardan çıkmaktadır. İskitlerin göçebe-hayvan sanatı yine onlarla aynı bölgelerde yaşayan Hunların hayvan sanatıyla benzerlik gösterir. Bu sanatta genel olarak geyik gibi motiflerin işlendiği görülmektedir.

 Dil

Çoğu araştırmacı, İskit dilinin Hint-Avrupa dil ailesinde yer alan Kuzeydoğu İran dilleri grubuna ait olduğuna inanmaktadır.R. Grousset, "The empire of the Steppes", Rutgers University Press, 1989, S. 19 ff.; E. Jacbonson, "The Art of Scythians", Brill Academic Publishers, 1995, S. 63, ISBN 90-04-09856-9; J. P. Mallory, "In Search of the Indo-Europeans: Language Archeology and Myth", Thames and Hudson, 1998, Kap. 2, S. 51-53; V. Abaev/H. W. Bailey, "ALANS" , Encyclopaedia Iranica, online ed., 2009; D. Sinor, "Inner Asia: History — Civilization — Languages", Routledge, 1997, S. 82, ISBN 0-7007-0896-0 İskitlerin genellikle İranî kökenli bir halk olduğu, halkın konuştuğu dilin bir Doğu İran dili olduğu düşünülmektedir.

Herodot'un sayesinde İskitlerin bazı kişi ve tanrı isimleri bilinmektedir. Dilin, İran dillerinden olma hipotezi, temel olarak, Kuzey Karadeniz kıyısındaki Grek yazıtlarında kaydedilmiş pek çok Sarmatça yer ve kişi isminin Osetçe ile yakın bir ilişki içerisinde olmasına dayanmaktadır.

İskitçe genellikle kendi içinde iki ayrı lehçeye ayrılır. Dilin, Alan veya İskit-Sarmat lehçeleri batı kolunu, Saka lehçesi ise doğu kolunu oluşturur.Schmitt, Rüdiger (ed.), Compendium Linguarum Iranicarum, Reichert, 1989. Batıda konuşulan İskit dillerinin aksine, İskitlerin doğu kolu olan Sakaların konuştuğu Sakaca dilinde yazılmış yaklaşık 2,300 metin bulunmaktadır. Dunhuang el yazmaları arasında bulunmuş metinler bu dilin çözülmesinde önemli rol oynamıştır. Bu çalışmalar Sakaca dilinin Doğu İrani diller grubuna üye olduğuna göstermektedir. Ayrıca bu el yazmalarından çok daha eski, Esik kurganında bulunmuş bir tabakta yer alan bir cümlenin de Sakaca yazıldığı kesin olmasa da düşünülmektedir.

 Dış görünüş ve tasvirler

Sanat eserlerinde İskitler, Kafkas ırkları ile ilişkilendirilen fiziksel özellikler ile tasvir edilmiştir. MÖ 5. yüzyılda Antik Yunanistan'da yaşamış tarihçi Herodot'un Tarih kitabında İskitya'da bulunan Budini kabilesi kızıl saçlı ve gri gözlü olarak kaydedilmiştir. Herodot'un çağdaşı olan tıp doktoru Hipokrat ise İskitlerin açık tenli olduğunu savunmuştur., 20  "The Scythians are a ruddy race because of the cold, not through any fierceness in the sun's heat. It is the cold that burns their white skin and turns it ruddy." MÖ 3. yüzyıl Yunan şairi Callimachus İskitya'nın Arimaspi kabilesini açık renkli saçlara sahip olmaları ile tarif etmiştir., Hymn IV. To Delos. 291  "The first to bring thee these offerings fro the fair-haired Arimaspi..."

MÖ 2. yüzyılda Han Çinlisi diplomat Zhang Qian, İskitler ile yakından ilişkili Sai (Saka) halkını sarı (muhtemelen ela veya yeşil) ve mavi gözlü olarak tasvir etmiştir. Romalı yazar Plinius'un MS 1. yüzyılda yazdığı Doğa Tarihi kitabında, bazıları tarafından Saka veya Tohar oldukları düşünülen Seres halkını, kızıl saçlı, mavi gözlü ve alışılmışın dışında uzun boylu olmaları ile karakterize etmiştir., Book VI, Chap. 24  ". These people, they said, exceeded the ordinary human height, had flaxen hair, and blue eyes..." 2. yüzyıl sonlarında, bir Hristiyan teologu olan İskenderiyeli Klement, İskitler ve Keltlerin uzun ve kızıl-kumral saçlı olduğunu bildirmiştir., Book 3. Chapter III "Of the nations, the Celts and Scythians wear their hair long, but do not deck themselves. The bushy hair of the barbarian has something fearful in it; and its auburn (ξανθόν) colour threatens war..." Çağdaşı olan Yunan filozof Marcus Antonius Polemon, İskitleri kızıl saç ve mavi-gri gözler ile karakterize ettiği kuzey halklarının içine dahil etmiştir. Aynı dönemlerde Yunan doktor Bergamalı Galen, İskitler, Sarmatlar, İliryalılar ve Cermenler ve diğer kuzey halklarının kızıl saçlı olduğunu yazmıştır., De Temperamentis. Book 2 "Ergo Aegyptii, Arabes, & Indi, omnes denique qui calidam & siccam regionem incolunt, nigros, exiguique incrementi, siccos, crispos, & fragiles pilos habent. Contra qui humidam, frigidamque regionem habitant, Illyrii, Germani, Sarmatae, & omnis Scytica plaga, modice auctiles, & graciles, & rectos, & rufos optinent. Qui uero inter hos temperatum colunt tractum, hi pilos plurimi incrementi, & robustissimos, & modice nigros, & mediocriter crassos, tum nec prorsus crispos, nec omnino rectos edunt."

4. yüzyıl tarihçisi Romalı Ammianus Marcellinus, İskitler ile çok yakından ilişkili bir halk olan Alanların uzun boylu, sarışın ve açık gözlü olduğunu yazmış, çağdaşı psikopos Nissalı Gregor ise İskitlerin sarışın ve açık tenli olduklarını kaydetmiştir. 5. yüzyılda yaşamış ve Polemon'un öğretilerini takip etmiş tıp doktoru Adamantius, İskitleri açık saçlı olarak tanımlamıştır,Adamantius. Physiognomica. 2. 37 ancak Nissalı Gregor ve Adamantius'un bahsettiği halkların, o dönemlerde Roma kaynaklarında bazen "İskitler" olarak bahsedilmiş Doğu Cermen kabileleri olabileceği de düşünülmektedir.

Genetik araştırmalar

 mtDNA incelemeleri

Y-DNA haplogrubu analizlerine göre daha kolay olması nedeni ile Tunç Çağı ve Demir Çağında inşa edilen kurganlarda bulunmuş İskitli bedenlerinden alınan pek çok mitokondriyal DNA (mtDNA) örneği bulunmaktadır.

İlk çalışmalar genetik olarak çok derin ayrımlar verememiş ve sadece Doğu Avrasyalı ve Batı Avrasyalı gibi geniş gruplar içinde örnekleri sınıflandırmışlardır. Örneğin 2002 yılında yapılmış bir çalışma Kazakistan'da bulunan bir kurgandaki bir kadın ve bir erkeğin kafataslarından alınmış örnekleri incelemiş ve genetik olarak yakınlık bulamamıştır. Erkek bireyde bulunan HV1 mitokondriyal sekansı günümüzde Avrupalılarda yaygın olan Anderson sekansına benzemekle birlikte, kadın bireyin sekansının Asya toplumlarına daha yakın olduğu ortaya konmuştur.

2004 yılından daha detaylı bir analiz günümüzde Altay Cumhuriyetinde bulunan bir kurganı incelemiş ve İskit-Sibiryalı bir erkek bireyden mtDNA örnekleri almıştır. Araştırma bireyin Batı Avrasya kökenli N1a maternal haplogrubuna sahip olduğunu ortaya koymuştur. Aynı araştırma grubu 2 İskit-Sibiryalı iskeletleri üzerinde çalışmış ve Avrupalı-Asyalı karışımları olabileceği fikrine varmışlardır. Bir bireyin F, diğer birey ise D maternal haplogrubuna sahip olduğuda bulunmuştur. Bu iki grupta Doğu Avrasya toplumlarında yaygındır.

 Y-DNA incelemeleri
2009 yılında ise ilk Y-DNA çalışması gerçekleştirilmiş ve Sibirya'da bulunmuş M.Ö. 2. milenyum ve M.S. 4. yüzyıl aralığında yaşamış İskit ve Sarmat bireylerden alınan örnekler analiz edilmiştir. Neredeyse tüm bireylerin R-M17 haplogrubuna ait olduğu bulunmuştur. Bu araştırmacılarında desteklediği o zamanlar Tarım havzasında da yaşayan İskitlerin ve Andronovo kültürünün üyelerinin mavi veya yeşil renkli gözlere, açık renkli saçlara ve açık bir tene sahip oldukları fikrine büyük bir kanıt oluşturmaktadır. Aynı zamanda bu araştırma İskitlerin genetik olarak Orta veya Güney Asya toplumları yerine modern Doğu Avrupa toplumlarına daha yakın olduğunu ortaya koymuştur. Y-DNA'larındaki R1a haplogrubunun (Hint-Avrupa halkları arasında yaygındır) İskitler arasındaki baskınlığı mtDNA profilleri arasındaki çeşitliliğe tezatlık oluşturmaktadır.

R1a haplogruplarının daha detaylı incelenmesi daha sonraki araştırmalarda Doğu Avrupalılar veya Güney Asyalılar yerine (R1a'nın en sık bulunduğu bölgeler) en yakın Y-DNA benzerliğinin Orta Asya'da yaşayan ve İrani diller konuşan topluluklar ile Batı Asya ve Doğu Avrupanın kuzey kesimlerinde yaşayan halklarının R1a profilleri ile olduğu sonucu bulunmuştur.

Kökensel iddialar

Günümüzde pek çok toplum kökensel olarak İskitler'le bağlantılı olduğunu iddia etmektedir. Bu iddiaların akademik çevrede en çok destek göreni günümüzde Kafkasya'da yaşayan bir halk olan Osetler'in İskitlerle bağlantılı olduğu teorisidir. Bu sav özellikle bir Doğu İran dili olan Osetçe'nin İskitçe, Alanca ve Sarmat dilleri ile akrabalığı ve muhtemelen bu dillerden türemiş olmasından ötürü desteklenmektedir.

Lehler, Macarlar, Piktler ve Gaeller de kendi halk efsane ve destanlarına dayanaraktan kökenlerini İskitlere dayandırmışlardır. Lehistan-Litvanya Birliği'nde 18. yüzyıl dolaylarında üst sınıfın çoğunluğu tarafından desteklenmiş olan Sarmatizm akımı Lehlerin köken olarak Sarmat halklarından geldiğini savunmuştur.

Kelt halklarının halk efsanelerinde de İskit bağlantıları geçmektedir. 1320 yılında yayınlanmış Arbroath Bildirisi'nin 2. paragrafında İskoç üst sınıfı İskitya bölgesinin İskoçların ana yurdu olduğunu iddia etmiştir. 11. yüzyılda yazılmış Lebor Gabála Érenn, 14 yüzyılda yazılmış Auraicept na n-Éces ve diğer İrlandalı folklor kaynaklarına göre ise İrlandalılar İskitya'da ortaya çıkmış ve soyu bir İskit kralı olan Fénius Farsaid'a dayanan bir halktır. Bu kaynaklar aynı zamanda Ogham alfabesinin İskitler tarafından bulunduğunu savunmuşlardır.

Karolenj İmparatorluğu'ndaki Frank krallar Merovenj Hanedanı'nın kökenlerini bir Cermen kabile olan Sicembri kabilesine dayandırmışlardır. Buna rağmen Chronicle of Fredegar adlı yapıt Frankların bu kabilenin İskitli veya Kimmerli olduğuna ve isimlerini daha sonra liderleri Franco anısına değiştirdiklerine inandıklarını ortaya koymuştur.

Çeşitli Kelt ve Cermen kabilelerinin bu iddiaları üzerine İngiliz tarihçi Sharon Turner 19. yüzyılda yazılmış History of the Anglo-Saxons adlı kitabında Anglo-Saksonların kökenini İskitlere dayandırmıştır.

Bu fikir özellikle 20. yüzyılda yaygınlaşan British Israelism olarak da adlandırılan ve Avrupalı medeniyetlerin Kayıp On Kabile'nin soyundan geldiği fikrini savunan akımın savunucuları tarafından desteklenmiş ve Orta Çağ'dan beri ortaya atılan İskitlerin Yahudilerden geldiği fikri ile birleştirilmiştir. Ancak bu beyanlar bir Modern Yahudi Tarihi profesörü olan Tudor Parfitt tarafından eleştirilmiş ve kanıtlar güçsüz ve düşük standartta bulunmuştur.

Günümüzde çoğunluk tarafından İrani bir toplum olduğu kabul edilmesine rağmen, genellikle Türk türkolog ve tarihçiler tarafından desteklenen ve İskitlerin Türk kökenli bir toplum olduğuna dair iddialar da bulunmaktadır.
Slavların da atalarından biri olduğu bazı Rus antropolog ve bilimadamlarınca iddia edilmektedir.

 Ayrıca bakınız

 Sakalar
 Esik kurganı
 Pazırık Kurganı
 Altın elbiseli adam

 Galeri

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
İsiler ve İskitler Hakkında, Prof.Dr. Saadettin Gömeç
 İskitler(Sakalar), Prof.Dr. İlhami Durmuş
 İskitler'de Ölü Gömme Geleneği, Prof.Dr.İlhami Durmuş
 Macaulay, G. C. (1904). The History of Herodotus, Vol. I''. London: Macmillan & Co. pp. 313–317.

Antik Rusya
İran'daki göçebeler
Antik İran halkları

İskitler


The governor of Western Australia is the representative in Western Australia of the monarch of Australia, King Charles III. As with the other governors of the Australian states, the governor of Western Australia performs constitutional, ceremonial and community functions, including:

 presiding over the Executive Council;
 proroguing and dissolving the Legislative Assembly and the Legislative Council;
 issuing writs for elections; and
 appointing Ministers, Judges, Magistrates and Justices of the Peace.

Furthermore, all bills passed by the Parliament of Western Australia require the governor's signature before they become acts and pass into law. However, since convention almost always requires the governor to act on the advice of the premier and the cabinet, such approval is almost always a formality.

Until the appointment of Sir James Mitchell in 1948, all governors of Western Australia had been British officials. After Mitchell's appointment, a further three Britons served as governor: Mitchell's two immediate successors, and then, from 1980 to 1983, Rear-Admiral Sir Richard Trowbridge who was the last British governor of any Australian state.

Styles
The governor of Western Australia is styled "His Excellency"  during his term in office (or Her Excellency for a female governor). In August 2014, three of the four living past governors – John Sanderson, Ken Michael and Malcolm McCusker – were given the style "The Honourable", on the recommendation of the premier. The other living former governor, Michael Jeffery, already held the style in virtue of his later service as governor-general of Australia.

Governor's standard
The governor's standard of Western Australia is the same design as the British blue ensign with the union flag at the upper left quarter. On the right side, the state badge of Western Australia, comprising a black swan in a yellow disc, is surmounted by the St. Edward's crown.

If the standard is flying at Government House, on a vehicle or at an event, this indicates that the governor is present.

List of governors and lieutenant-governors of Western Australia

List of Governors

List of Lieutenant-governors
The lieutenant-governor serves as deputy to the governor, fulfilling the governor's functions in the governor's absence.

Stirling was only commissioned as the governor of Western Australia on 4 March 1831, rectifying the absence of a legal instrument providing the authority detailed in Stirling's Instructions of 30 December 1828. Stirling had said of his own position: I believe I am the first Governor who ever formed a settlement without Commission, Laws, Instructions and Salary.

References

External links

 Government House, Western Australia: The Official Website of the Governor of Western Australia

Western Australia
Parliament of Western Australia
Western Australia-related lists

Governor of Western Australia