الهيئة العامة للاستعلامات هي هيئة حكومية مصرية تتبع رئيس الجمهورية وتضطلع بدورها «كجهاز الإعلام الرسمي والعلاقات العامة للدولة» حتى نقل تبعيتها لتكون خاضعة مباشرةً لرئاسة الجمهورية بقرار من الرئيس الأسبق محمد مرسي صدر يوم .

ومنذ إنشائها عام 1954 قامت الهيئة العامة للاستعلامات بأدوار عديدة على الصعيدين الداخلي والخارجي لشرح سياسة الدولة في المجالات المختلفة السياسية والاقتصادية والاجتماعية والثقافية، ومواقفها إزاء مختلف القضايا.

للهيئة مقر يقع في ضاحية مدينة نصر بالعاصمة القاهرة، إضافة إلى مراكز الإعلام الداخلي التي تتبعها في جميع محافظات مصر ويعمل بالهيئة عدد كبير من الإعلاميين والفنيين والإداريين المدربين على استخدام تقنيات الاتصال والإعلام الحديثة في أداء مهامهم.

المهمات الأساسية
في الوقت الراهن، تقوم الهيئة بعدد من المهمات الأساسية منها:
 توفير التسهيلات للصحفيين والمراسلين الأجانب في مصر لأداء عملهم على أفضل مستوى ممكن لنقل صورة حقيقية عما يجري في مصر إلى العالم.
 تقديم صورة مصر إلى الرأي العام العالمي ونقل الحقائق عنها إلى وسائل الإعلام في مختلف أنحاء العالم وذلك عبر مكاتب الإعلام الملحقة بالسفارات المصرية في العديد من العواصم والمدن الكبرى.
 توفير مصدر للمعلومات الدقيقة والصحيحة والحديثة عن مصر في مختلف المجالات كالتاريخ والحقائق الأساسية والنظام السياسي والسياسة الخارجية والثقافية والمجتمع والفنون والاقتصاد والسياحة وغيرها، وذلك عبر موقع الهيئة على شبكة الإنترنت باللغتين العربية والإنجليزية لتكون متاحة لكل من يحتاج إليها في كل مكان من العالم، كما يتم إصدار مطبوعات عن هذه الموضوعات باللغات المختلفة.
 تقوم الهيئة العامة للاستعلامات أيضا بدور مهم في التثقيف السياسي والتوعية الاجتماعية للمواطنين وشرح السياسات الوطنية لهم والمساهمة في التوعية بالقضايا والمشكلات الوطنية (مثل قضية زيادة السكان وقضايا البيئة) وكذلك بالقضايا المحلية والبيئية في المناطق الريفية والنائية في أنحاء مصر من خلال مراكز النيل للإعلام ومراكز الإعلام الداخلي.
 كما توفر الهيئة مركز معلومات يتابع الإعلام الدولي ويوفر معلومة صحيحة ودقيقة عن صورة مصر في الإعلام العالمي للمهتمين والمعنيين بذلك في أجهزة الدولة ووسائل الإعلام.
 أنشاء ضياء رشوان رئيس الهيئة الحالي وحدة متخصصة لحقوق الإنسان بالهيئة العامة للاستعلامات في شهر أكتوبر من عام 2018. الوحدة مكونة من مجموعة من الخبراء الحقوقيين والباحثين والمترجمين الشباب. لدي الوحدة مهام عدة من بينها اعداد تقارير شهرية عن التغطية الإعلامية الاجنبية لملف حقوق الإنسان في مصر واعداد أبحاث عن موضوعات حقوق الإنسان في مصر والمنطقة والتعاطي حول مسائل حقوق الإنسان في مصر مع المؤسسات الصحفية والإعلامية الاجنبية والكيانات الحقوقية الدولية غير الحكومية كما تقوم الوحدة بتخطيط وتنفيذ حملات توعوية بالتعاون مع قطاعات الهيئة الأخرى لنشر ثقافة حقوق الإنسان في المجتمع المصري وتوفر الوحدة أيضا المشورة للسيد رئيس الهيئة حول المسائل المتعلقة بحقوق الإنسان.

الجهات التابعة
 مراكز النيل للإعلام
 مراكز استطلاع الرأي العام الداخلي والخارجي

رؤساء الهيئة
 صلاح سالم (1954 - 1955)
 علي زين العابدين (1955 - 1956)
 محمد عبد القادر حاتم (1956 - 1958)
 سعد عفرة (1958 - 1961)
 يحيى عبد القادر (1961 - 1965)
 أمين هويدي (1965 - 1966)
 حمدي حافظ (1966 - 1967)
 عصمت عبد المجيد (1967 - 1968)
 محمد حسن الزيات (1968 - 1970)
 محمد يحيى عويس (1971 - 1974)
 مرسي سعد الدين (1975 - 1979)
 صفوت الشريف (1979 - 1980)
 الشافعي عبد الحميد (1980 - 1981)
 محمد حقى (1981 - 1983)
 ممدوح البلتاجي (1983 - 1993)
 نبيل عثمان (1994 - 2003)
 طه عبد العليم (2003 - 2004)
 ناصر كامل (2005 - 2006)
 إسماعيل خيرت (2006 - 2012)
 محمد بدر زايد (2012 - 2013)
 أمجد عبد الغفار (2013 - 2013)
 صلاح الدين عبد الصادق (2013 - 2017)
 ضياء رشوان (2017 - حتى الآن)

انظر أيضًا
 وكالة أنباء الشرق الأوسط.
 الهيئة الوطنية للإعلام.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للهيئة.

تأسيسات سنة 1954 في مصر
منظمات اتصالات وإعلام
منظمات مقرها في القاهرة
وكالات حكومية في مصر

الهيئة العامة للاستعلامات (مصر)


ක්‍රිපූ 502 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. රෝමානු අධිරාජ්‍යයේ එය හැඳින්වුනේ, ත්‍රීකොස්ටුස්ගේ සහ විෂෙලිනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 252 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 502 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 502


ශාන්ත ජෝන් ධර්ම දූතවරයා යනු, ජේසුස් වහන්සේගේ ධර්ම දූතයින් 12 දෙනොගෙන් එක් අයෙකි. ක්‍රිස්තියානු විශ්වාසය අනුව මොහුව හඳුන්වන්නේ නව ගිවිසුමේ විවිධ කාර්යයන්ට සම්බන්ධව ලේඛකයෙකු හැටියටයි. ජෝන්ගේ  ශුභාරංචිය, ජෝන්ගේ  සංදේශය සහ හෙළිදරව් නම් ග්‍රන්ථය රචනය මොහු විසින් සිදුකරන ලද මහගු මෙහෙවරෙන් කොටසකි.

ජෝන් ධර්ම දූතයා


رجل في زمن العولمة هو مسلسل اجتماعي مصري من جزأين.
وهو تأليف د.عصام الشماع وبطولة النجم صلاح السعدني وشوقي شامخ، هالة صدقي، ممدوح وافي، فاروق فلوكس، سهام جلال، إنجي شرف وياسمين الجيلاني.

تدور أحداث المسلسل في إطار اجتماعي إنساني حول بعض المشكلات والمظاهر المعاصرة في الأسرة المصرية.

تم إنتاج المسلسل في جزأين من قبل قطاع الإنتاج باتحاد الاذاعة والتليفزيون. واشتركت الفنانة سماح أنور في أحداث الجزء الثاني.

 موسيقى تصويرية(الجزء الأول): راجح داوود
 موسيقى تصويرية(الجزء الثاني): ياسر عبد الرحمن.

مسلسلات صلاح السعدني
مسلسلات هالة صدقي
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2001

رجل في زمن العولمة (مسلسل)


La Glickenhaus 007 LMH est une voiture de course de type Le Mans Hypercar, lancée en 2021 par le constructeur américain Scuderia Cameron Glickenhaus.

Caractéristiques
La SCG 007 LMH est la version de course de la SCG 007. Elle répond à la réglementation technique Le Mans Hypercar. Elle a été conçue, développée et produite par la société italienne Podium Advanced Technologies. Concernant l'aérodynamique, un travail avait été mené avec la société suisse Sauber. Elle est animée par un groupe V8  bi-turbo développé par la société française Pipo Moteurs. Ce groupe propulseur est conçu à partir du bloc 4 cylindres turbo utilisé avec succès dans le Championnat du monde des rallyes.

Variante : SCG 007S
La SCG 007S est la version routière de la SCG 007. Le constructeur automobile américain a annoncé qu'il allait produire 24 exemplaires de ce modèle. Par rapport à la version de course, elle développera 1 400 chevaux et sera équipée d'une climatisation fonctionnelle.

Technique

Palmarès

 24 Heures du Mans 2022 : Troisième place avec la n°709 pilotée par Ryan Briscoe, Franck Mailleux, Richard Westbrook

Écuries
Les écuries utilisatrices de la voiture sont :
 En WEC :
 Glickenhaus Racing
 En WeatherTech SportsCar Championship : La marque n'est pas acceptée

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Championnat du monde d'endurance FIA 2021

Liens externes

  Fiche technique de la Glickenhaus SCG 007 LMH sur glickenhausracing.com
  La Glickenhaus SCG 007 LMH sur racingsportscars.com

Sport-prototype d'endurance
Le Mans Prototypes
Le Mans Hypercar

Glickenhaus 007 LMH


ඔසී අබේගුණසේකර  යනු හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු සහ ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයේ සභාපති සහ නායකයා විය.  දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයේ (දෙඊවිකො) මරාගෙන මැරෙන කාන්තා බෝම්බකාරියක් විසින් ඔහු ඝාතනය කෙරුණේ 1994 ජනාධිපතිවරණය සඳහා ගාමිණී දිසානායක මහතාට සහාය දැක්වීම පිණිස පැවති මැතිවරණ ප්‍රචාරක රැළියකට සහභාගි වෙමින් සිටියදීය. ඔහු කොළඹ  ආනන්ද විද්‍යාලයෙහි ආදි සිසුවෙකු විය.

ආශ්‍රිත

1994 දී මරණ
සිංහල ජනයා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෝ
එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි දේශපාලනඥයන්
ඝාතනය කෙරුනු දේශපාලනඥයෝ
දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි විසින් ඝාතනය කෙරුණු ජනයා
1994 දී සිදුවූ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා
ශ්‍රී ලංකාවේ සිදුවූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාර
ශ්‍රී ලංකාවේ 10වන පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරු
සිංහල දේශපාලනඥයෝ
1950 දී උපත්

ඔසී අබේගුණසේකර


Svjetski kup u vaterpolu 2018. 16. je izdanje ovog natjecanja koje se održava svake četiri godine. Održalo se u Berlinu u Njemačkoj od 11. do 16. rujna 2018. Branitelj naslova je Srbija. Svjetski kup u vaterpolu jedino je veliko natjecanje koje Hrvatska nikada nije osvojila.

Branitelj naslova bila je Srbija. Svoj četvrti naslov u povijesti, prvi nakon 19 godina, osvojila je Mađarska. Australija, čiji je izbornik hrvatski stručnjak Elvis Fatović, osvojila je svoje prvo ikad srebro na bilo kojem vaterpolskom natjecanju.

Sastavi momčadi

  - Marko Bijač, Ivan Marcelić, Andro Bušlje, Marko Macan, Hrvoje Benić, Luka Lončar, Josip Vrlić, Xavier García, Andrija Bašić, Lovre Miloš, Loren Fatović, Anđelo Šetka, Ante Vukičević, izbornik Ivica Tucak
  - Dimitrije Rističević, Lazar Dobožanov, Dušan Mandić, Nikola Jakšić, Viktor Rašović, Strahinja Rašović, Radomir Drašović, Sava Ranđelović, Nemanja Vico, Đorđe Lazić, Ognjen Stojanović, Mateja Asanović, Gavril Subotić, izbornik Dejan Savić

Turnir

Skupina A

Skupina B

Izbacivanje

Bilješke

Srbija je prva u skupini, a ne Hrvatska, zbog bolje razlike u pogocima protiv SAD-a.

Izvori

2018
 2018
Šport u Berlinu

Svjetski kup u vaterpolu 2018.


El río Witham es un río costero de la vertiente del mar del Norte del Reino Unido que discurre por el este de Inglaterra. Está principalmente en el condado de Lincolnshire pero empieza en el condado vecino de  Leicestershire. El Witham tiene una longitud de 132 km y es el decimoquinto río más largo del Reino Unido. La tierra alrededor del Witham es llana, especialmente cerca del mar.

El Witham empieza en el condado de Leicestershire y entra Lincolnshire. Aquí, dio su nombre al primer pueblo a su lado, South Witham. Después de South Witham el río corre en el pueblo de Colsterworth, y su primera villa, Grantham. Más norte, hay la única ciudad al lado del Witham, Lincoln, la capital. Entonces, el Witham corre sur a la villa de Boston y desemboca al The Wash en el mar del Norte.

En el valle de este río, cerca de Grantham, vivió Isaac Newton.

Referencias

Ríos de la vertiente del mar del Norte del Reino Unido
Ríos de Inglaterra

Río Witham


Pternistis é um género de aves da ordem Galliformes e da família Phasianidae. As aves deste género são designadas comummente por francolins.

Espécies
Este género compreende actualmente 24 espécies:

 Pternistis
 Francolim-de-hartlaub, Pternistis hartlaubi
 Francolim-camaronês, Pternistis camerunensis
 Francolim-nobre, Pternistis nobilis
 Francolim-de-nuca-castanha, Pternistis castaneicollis
 Francolim-de-testa-preta, Pternistis atrifrons
 Francolim-de-erckel, Pternistis erckelii
 Francolim-jibutiano, Pternistis ochropectus
 Francolim-de-swierstra, Pternistis swierstrai
 Francolim-de-ahanta, Pternistis ahantensis
 Francolim-de-riscas-cinzentas, Pternistis griseostriatus
 Francolim-de-jackson, Pternistis jacksoni
 Francolim-de-bico-vermelho, Pternistis adspersus
 Francolim-do-cabo, Pternistis capensis
 Francolim-de-natal, Pternistis natalensis
 Francolim-de-hildebrandt, Pternistis hildebrandti
 Francolim-biesporado, Pternistis bicalcaratus
 Francolim-escamoso, Pternistis squamatus
 Francolim-de-bico-amarelo, Pternistis icterorhynchus
 Francolim-de-clapperton, Pternistis clappertoni
 Francolim-de-harwood, Pternistis harwoodi
 Francolim-de-swainson, Pternistis swainsonii
 Francolim-de-pescoço-amarelo, Pternistis leucoscepus
 Francolim-de-peito-cinzento, Pternistis rufopictus
 Francolim-de-pescoço-vermelho, Pternistis afer

Phasianidae
Géneros de aves
Pternistis

Pternistis


Georg Jauss (* 15. März 1867 in Hattenhofen, Württemberg; † 6. März 1922 in München) war ein deutscher Landschaftsmaler der Jahrhundertwende in Bayern.

Leben
Jauss wurde 1867 als Ältestes von 6 Kindern von Leopold und Anna Maria Jauss in Hattenhofen geboren. Der Vater war Maurer und Landwirt. Von 1873 bis 1880 besuchte er die Volksschule in Hattenhofen. Der evangelische Pfarrer entdeckte sein Zeichentalent und förderte ihn, sodass er ab 1880 in Göppingen Zeichenunterricht erhielt. 1882 fand er Aufnahme in der Antikenklasse der Stuttgarter Kunstschule und ab 1883 war er deren Stipendiat. Seine Lehrer waren Jakob Grünenwald und Friedrich von Keller, der großen Einfluss auf ihn hatte. Mitschüler waren Christian Landenberger und Bernhard Buttersack, mit dem er eng befreundet war. Er schloss zusammen mit einem anderen Schüler als Bester ab und durfte im Sommer 1890 eine Reise nach Italien machen. Nach dem Militärdienst ging er nach München und Dachau, dort wandelte er sich vom Genremaler zum Landschaftsmaler. Um 1895 erhielt er eine Anstellung als Lehrer in der Damenakademie des Münchner Künstlerinnenvereins in München. Ab 1895 war er Mitglied der Münchener Secession und beteiligte sich auch an Ausstellungen in Stuttgart, Berlin und Bremen. Ende 1899 erfolgte die Niederlegung seines Lehramts im Künstlerinnenverein und der Austritt aus der Münchener Secession.

Ab 1906 bis zu 1913 war er Mitglied der Luitpold-Gruppe, dann wieder bei der Münchener Secession. 1899 heiratete er Caroline Hegeler, seine Schülerin, und baute ein Atelierhaus in Dachau. 1902 wurde seine Tochter, die spätere Malerin und Buchillustratorin Anne Marie Jauss geboren. 1904 starb seine Frau, zwei Jahre danach verkaufte er das Dachauer Haus. 1910 ging er eine zweite Ehe ein mit Katharina Heimerl, aus der ein Sohn hervorging, der spätere Architekt Georg Jauss. Ab 1913 hatte er ein Sommerhaus in Irschenhausen bei Icking. 1919 erfolgte seine Einbürgerung in Bayern. Georg Jauss starb 1922 an einem Schlaganfall in München und wurde auf dem Münchner Nordfriedhof beerdigt.

Ausstellungen (Auswahl)

 1889: München, Glaspalast
 1890: München, Glaspalast
 1891: München, Glaspalast
 1893: München, Glaspalast
 1894: München, Secessionsgebäude
 1895: München, Secessionsgebäude, Münchener Secession
 1896: München, Secessionsgebäude, Münchener Secession
 1896: Stuttgart, Museum der bildenden Künste
 1897: München, Glaspalast, Münchener Secession
 1898: München, Königsplatz, Münchener Secession
 1899: Berlin, Secession, Münchener Secession
 1900: Bremen, Kunstverein, 32. Große Gemäldeausstellung
 1902: Bremen, Kunstverein, Internationale Kunstausstellung
 1903: München, Königsplatz, Frühjahrsausstellung Secession
 1904: München, Glaspalast
 1905: München, Glaspalast
 1906: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1906: Berlin, Große Kunstausstellung, Luitpoldgruppe
 1907: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1908: München, Glaspalast
 1909: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1909: Berlin, Große Kunstausstellung, Luitpoldgruppe
 1911: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1913: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1913/14: München, Königsplatz, Winterausstellung Secession
 1914: München, Glaspalast, Luitpoldgruppe
 1920: München, Glaspalast, Münchener Secession
 1921: München, Glaspalast, Münchener Secession
 1922: München, Kunstverein, Georg Jauss Gedächtnisausstellung
 1925: Stuttgart, Neues Ausstellungsgebäude Schwäb.Kunst 19. Jh
 1934: Stuttgart, Wilhelmspalais
 1939: Stuttgart, Kronprinzenpalais
 1975: Dachau, Museumsverein
 2010: Dachau, Museumsverein, Georg Jauss, Landschaftsmaler der Jahrhundertwende in Bayern, Retrospektive

Literatur

 Emmanuel Bénézit: Dictionnaire des Peintres, Sculpteurs, Dessinateurs et Graveurs. 3 Bände, Paris 1939
 Friedrich von Boetticher: Malerwerke des 19. Jahrhunderts. 1895
 Busse Katalog, 1977: Nr. 40636
 Müller-Singer: Allgemeines Künstler-Lexicon. 3. umgearbeitete Auflage, 6 Bände, Frankfurt am Main, 1895–1922
 G. K. Nagel: Schwäbische Maler, Bildhauer, Kunstgewerbler und Architekten. Stuttgart 1975
 Bruckmanns Lexikon der Münchner Kunst, Münchner Maler im 19. Jahrhundert. Band 2, München 1982
 G. K. Nagel: Schwäbisches Künstlerlexikon. K & A, Stuttgart 1986
 H. F. Schweers: Gemälde in Deutschen Museen. 3. aktualisierte und erweiterte Ausgabe, Teil I, K. G. Saur, München 2002
 K. Barton: Meister-Archiv, Galerie von Zeitgenossen Deutschlands aus dem Gebiete der bildenden, bauenden und technischen Künste. Eckstein Verlag, 1903, S. 23, 24
 J. Baum: Die Stuttgarter Kunst der Gegenwart. Stuttgart 1913
 C. Thiemann: Erinnerungen eines Dachauer Malers. Dachau 1967
 L. J. Reitmeier: Dachau, Ansichten und Zeugnisse aus zwölf Jahrhunderten, Der andere Teil. Dachau 1979
 L. J. Reitmeier: Dachau, Ansichten und Zeugnisse aus zwölf Jahrhunderten, Der letzte Teil der Trilogie. Dachau 1982
 L. J. Reitmeier: Dachau, Ansichten und Zeugnisse aus zwölf Jahrhunderten, Nachtrag zur Trilogie. Dachau 1986
 L. J. Reitmeier: Dachau, der berühmte Malerort. Dachau 1989
 L. J. Reitmeier: Dachau, ein Kunstbilderbuch. Dachau 1995
 W. Schnerring: Der Maler Friedrich Eckenfelder, Ein Münchner Impressionist malt seine schwäbische Heimat. Konrad Theiss Verlag, Stuttgart 1984
 E. Walter: Hattenhofer Bilderbogen. Gemeindeverwaltung Hattenhofen, 1984
 L. Balogh: Motive zur Münchner Malerei im 19. Jahrhundert. Pinsker Verlag, Mainburg 1986
 G. Wißmeyer: Beiträge zur Stadtgeschichte Dinkelsbühls. Stadtarchiv Dinkelsbühl 1987, S. 56
 Y. Deseyve: Der Künstlerinnen-Verein München e.V. und seine Damen-Akademie. Utz Verlag, München 2005
 J. Jauss und B. Best: Georg Jauss 1867–1922, Landschaftsmaler der Jahrhundertwende in Bayern. Dachau 2010, ISBN 978-3-926355-18-8
 W. Frei: "Malerisches Erbe zwischen Isar und Loisach", S. 112–113, Hirmer Verlag München, 2018, ISBN 978-3-7774-3212-0

Weblinks

Landschaftsmaler
Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1867
Gestorben 1922
Mann

Georg Jauss


Zupčasti prekidač je posebni mehanizam, vrsta mehaničkog prekidača, koji omogućuje da se kružno gibanje pogonskog dijela pretvara u koračno (isprekidano) gibanje gonjenog dijela (obično njihanje). Zupčasti prekidač ima 3 dijela: pogonski dio, gonjeni dio i graničnik. Gibanje pogonskog dijela kod zupčastog prekidača može biti titrajna vrtnja ili može biti izmjenično pravocrtno. Gonjeni dio se uglavnom isprekidano vrti. Jedan puni ciklus gibanja gonjenog dijela (puni krug) možemo podijeliti na po željeni broj koraka (to je glavna prednost zupčastih prekidača pred ostalima) i to tako da je broj zubaca na gonjenom dijelu jednak broju koraka. Zadaća je graničnika da nakon završenoga koraka sprijeći vraćanje gonjenoga dijela u prethodni položaj i osigurava mirovanje neko vrijeme. Graničnik je često konzolna opruga. Nedostatak zupčastih prekidača jest bučan rad.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojevi
Satovi

Zupčasti prekidač


An Polystachya lawrenceana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Polystachya lawrenceana in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Polystachya

Polystachya lawrenceana


La Tête de Kouros est une statue grecque  en marbre de Paros datant du VIe siècle av. J. C. qui est conservée au musée de Picardie, à Amiens.

Historique

Les kouros sont des statues de jeunes hommes nus de l'Époque archaïque (VIIIe-Ve siècle av. J.C.), ici seule la tête d'une de ces statues nous est parvenue. Elle provient de la collection de Théodose de Lagrené, diplomate et homme politique, amiénois de naissance. Il en fit don à la ville d'Amiens avec l'ensemble de sa collection d'antiquités grecques, en 1849.

Caractéristiques

Les kouros, en général de taille humaine, sont empreint d'influence artistique de l'Égypte antique : attitude hiératique, bras le long du corps, larges épaules, et la jambe gauche en avant, qui rappelle les statues des dieux, des pharaons égyptiens.

La Tête de kouros du musée d'Amiens est marquée des éclats qui l'ont abîmé. Elle présente cependant un visage qui a gardé sa beauté : yeux en amande avec d'épaisses paupières légèrement gonflées donnant à son regard une expression lointaine. Les lèvres expriment un discret sourire La lèvre inférieure est plus mince que la lèvre supérieure, le menton est volumineux. Le nez est malheureusement mutilé.

La chevelure retient l'attention elle situe la réalisation de l'œuvre vers la fin de l'époque archaïque (vers 510 av. J.C.). Les boucles descendent en ruban, laissant apparaître les oreilles.  Une rangée de boucles en coquille cerne le front et les tempes.

La qualité de la réalisation de cette tête laisse à penser qu'elle est l'œuvre d'un artiste de renom qui reste pour nous inconnu.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

 Kouros
 Nu dans la Grèce antique
 Époque archaïque
 Musée de Picardie

Liens externes

 Museenor :tête de kouros
 Musée de Picardie : Tête de kouros

Sculpture de la Grèce antique
kouros

Tête de kouros


Geraldo Pereira de Matos Filho (født 27. januar 1953) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Geraldo Pereira de Matos Filho


An Syngonium podophyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Syngonium podophyllum in nahilalakip ha genus nga Syngonium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. p. peliocladum
 S. p. podophyllum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Syngonium

Syngonium podophyllum


صادق بهبهاني (22 أغسطس 1986 -)، ممثل ومخرج كويتي.

عن حياته
درس في «المعهد العالي للفنون المسرحية» وهو مخرج في تلفزيون الكويت, وهو يمتلك مؤسسة «آرتست للإنتاج الفني والمسرحي»، يعتبر ثالث مخرج كويتي يشارك بمهرجان كان السينمائي العالمي في فيلم الصالحية بعام 2012.

أعماله

من المسلسلات
 الخراز.
 رسائل من صدف.
 عتيج الصوف.
 عيال بو سالم.
 البارونات.
 أميمة في دار الأيتام.
المحتاله.

من المسرحيات
 أوه ياالكرة.
 ذ.م.م.
 مسرح بلا جمهور 4.
 مسرحية قاع.
 كوكب الاحذية.
 الكراج.
 فرع قطعه 6.

الأفلام
 محطه رقم واحد.
 الصالحية.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مخرجون كويتيون
ممثلون كويتيون
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986

صادق بهبهاني


Alepidocline, manji biljni rod iz porodice glavočika, dio podtribusa Galinsoginae. Postoji šest vrsta zeljastog bilja, pet iz Srednje Amerike (Meksiko i Gvatemala) i jedna iz Venezuele (A. macrocephala)

Rod je opisan 1934.

Vrste
 Alepidocline annua S.F.Blake
 Alepidocline breedlovei (B.L.Turner) B.L.Turner
 Alepidocline macdonaldiana B.L.Turner
 Alepidocline macrocephala (H.Rob.) B.L.Turner
 Alepidocline pochutlana B.L.Turner
 Alepidocline trifida (J.J.Fay) B.L.Turner

Izvori

Millerieae

Alepidocline


Matrossa (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Priaja en république de Carélie.

Géographie
La municipalité rurale de Matroosa est située situé sur les rives de la rivière Suojoki, à 16 kilomètres au nord-est de Priaja et à 28 kilomètres à l'ouest de Petroskoi.

La municipalité de Matroosa a une superficie de .

Matroosa est bordée au nord par Tchalna du raïon de Priaja, au sud par Priaja   et à l'est par Uusi-Vilka du raïon des rives de l'Onega.
Environ 90,3 % de la superficie de Matroosa est constituée de forêts et 2,5 % de plans d'eau et 1,6 % de terres agricoles.

Matroosa est traversé par l'autoroute R21 qui relie Saint-Pétersbourg à Mourmansk.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Raïon de Priaja

Village dans la république de Carélie
Raïon de Priaja

Matroosa


Glinde, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı kent. 11,22 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla 16093 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 1.434 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Uwe Rehders tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Glinde


Segregated Witness, ou SegWit, est le nom utilisé pour un changement de  implémenté dans le format de transaction de Bitcoin.

Le titre officiel « ) » portait le numéro de proposition d'amélioration Bitcoin BIP141. L'objectif déclaré était d'empêcher la malléabilité non intentionnelle des transactions bitcoin, d'autoriser la transmission facultative de données et de contourner certaines restrictions de protocole (telles que la limite de taille de bloc ) avec un .

Il visait également à atténuer un problème de limitation de taille de blockchain qui réduit la vitesse de transaction bitcoin. Pour ce faire, il divise la transaction en deux segments, supprime la signature de déverrouillage (données « témoin ») de la partie d'origine et l'ajoute en tant que structure distincte à la fin. La section d'origine continue à contenir les données de l'expéditeur et du destinataire, et la nouvelle structure « témoin » contiendrait des scripts et des signatures. Le segment de données d'origine serait compté normalement, mais le segment « témoin » sera, en effet, compté comme un quart de sa taille réelle.

Histoire

Limite de taille de bloc
Bitcoin est une crypto-monnaie, une forme de monnaie utilisant la cryptographie pour sécuriser les transactions.

Chaque enregistrement d'une unité de bitcoins est appelé un « bloc », et tous les blocs sont liés séquentiellement en utilisant un hachage cryptographique sur le bloc précédent et en stockant sa sortie dans le suivant. Cela forme une chaîne de blocs, ou une blockchain.

Chaque bloc contient des informations sur qui envoie et reçoit une unité donnée de bitcoin (une transaction), ainsi que la signature qui approuve chaque transaction. À l'origine, il n'y avait pas de limite à la taille des blocs. Cependant, cela a permis à des acteurs malveillants de créer de fausses données « bloquées » qui étaient très longues comme une forme d'attaque par déni de service (attaque DoS). Ces faux blocs seraient détectés, mais cela prendrait beaucoup de temps, ce qui ralentirait tout le système.

Scalabilité et malléabilité
La conception actuelle de la blockchain bitcoin est considérée comme présentant deux lacunes.

Évolutivité
Un nouveau bloc est ajouté à la chaîne à des intervalles aléatoires d'une moyenne de conception de  (la preuve de travail provoque ce délai). Avec la limite de taille de bloc, cela limite le nombre de transactions pouvant être traitées dans un temps donné. Certains sites contournent ce problème en utilisant des "paiements hors chaîne" effectuant des transactions sans les écrire dans la blockchain, ce qui implique divers compromis concernant la confiance et la finalité des transactions.

D'autres ont proposé des changements au bitcoin qui réformeraient le format de la blockchain d'une manière rétro-incompatible. Par exemple, FlexTrans (Flexible Transactions) réduirait la taille des transactions en changeant la façon dont elles sont décrites en un système de « balise », permettant plus de transactions par bloc. Ceci est incompatible avec les systèmes qui ne sont pas mis à jours.

Témoins séparés comme solution
Les données de signature appelées le « témoin » seraient séparées de l'enregistrement de l'arbre de Merkle indiquant qui envoie ou reçoit les bitcoins. Les données témoins sont déplacées à la fin, et chaque octet ne compterait que pour un quart d'unité.

Il traite également la malléabilité des signatures, en sérialisant les signatures séparément du reste des données de transaction, de sorte que l'ID de transaction ne soit plus malléable.

Activation
Le , les mineurs de bitcoins ont bloqué une mise à niveau logicielle appelée Bitcoin Improvement Proposal (BIP) 91, ce qui signifie que la mise à niveau de Segregated Witness a été activée au bloc 477 120.

SegWit atténue le problème de mise à l'échelle de deux manières :

 SegWit résout la malléabilité des transactions, permettant ainsi au Lightning Network, un réseau superposé de canaux de micropaiement, résolvant hypothétiquement le problème de mise à l'échelle en permettant à un nombre pratiquement illimité de transactions instantanées et peu coûteuses de se produire « hors chaîne ».

Le , une autre étape a été franchie lorsque 100 % des pools de minage de bitcoins ont signalé la prise en charge de SegWit, bien que SegWit ne soit pas entièrement activé avant le  au plus tôt, après quoi les mineurs commenceraient à rejeter les blocs qui ne prennent pas en charge SegWit.

Initialement, la plupart des transactions bitcoin n'ont pas pu utiliser la mise à niveau.

Segregated Witness a été activé le . Le prix du bitcoin a augmenté de près de 50 % dans la semaine suivant l'activation de SegWit. Le , le bitcoin s'échangeait à 2 748 dollars, en hausse de 52 % par rapport aux  du .

Au cours de la première semaine d'octobre, la proportion de transactions sur le réseau utilisant SegWit est passée de 7 % à 10 %, indiquant une augmentation du taux d'utilisation.

Un petit groupe de mineurs de bitcoins principalement basés en Chine, qui n'étaient pas satisfaits des plans d'amélioration SegWit proposés par bitcoin, a avancé des plans alternatifs pour une scission qui a créé Bitcoin Cash.

En , les transactions SegWit dépassaient 30 %.

SegWit2x
Le témoin séparé (BIP141) ne doit pas être confondu avec SegWit2x (SegWit2Mb). En , Digital Currency Group (à ne pas confondre avec la Digital Currency Initiative du MIT Media Lab) a annoncé qu'il avait proposé une proposition, appelée SegWit2x (« l'accord de New York »), activant Segregated Witness à 80% seuil du taux de hachage bitcoin total, signalisation au bit 4 ; et l'activation d'une limite de taille de bloc de  dans les six mois avec une prise en charge supérieure à 80 % du taux de hachage bitcoin total.

À la mi-2017, bien que la proposition SegWit2x bénéficiait d'un soutien supérieur à 90% du hashrate, cependant, la proposition SegWit2x a été controversée en ce que le travail sur le projet est limité à un groupe de développeurs sur invitation uniquement. À la mi-, il est devenu évident que les mineurs soutenaient la mise en œuvre de la partie Segwit de l'accord avant l' UASF du , tentant ainsi d'éviter le risque d'un hard fork pour le réseau bitcoin.

Le , les développeurs de SegWit2x ont annoncé que le hard fork prévu vers le  avait été annulé faute de consensus.

BIP associés

 BIP141 Segregated Witness (Consensus layer) – activé le
 BIP143 Transaction Signature Verification for Version 0 Witness Program  – activé le
 BIP144 Segregated Witness (Peer Services) – activé le
 BIP148 Activation obligatoire du déploiement de segwit - activé (a mandaté l'activation de BIP141, 143, 144)

Notes et références

Bitcoin
Monnaie
Cryptographie

SegWit


214911 Viehboeck este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
214911 Viehboeck este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gaisberg de Richard Gierlinger. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 214001-215000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

214911 Viehboeck


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 3. Juli 2018 wieder und umfasst 36 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Grainet

|}

Exenbach

|}

Fürholz

|}

Gschwendet

|}

Hobelsberg

|}

Kronwinkel

|}

Obergrainet

|}

Oberseilberg

|}

Ohmühle

|}

Rehberg

|}

Unterseilberg

|}

Vorderfreundorf

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Grainet

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Grainet
Baudenkmaler Grainet

Liste der Baudenkmäler in Grainet


Agrilus campestris é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

campestris

Agrilus campestris


Dogfight is a 1991 period coming-of-age drama film set in San Francisco, California, during the 1960s and directed by Nancy Savoca. The film explores the love between an 18-year-old Marine, Lance Corporal Eddie Birdlace (River Phoenix) on his way to Vietnam, and a young woman, Rose Fenny (Lili Taylor).

Plot
The film begins on November 21, 1963, the day before the assassination of President John F. Kennedy. Lance Corporal Birdlace and three of his Marine buddies have arrived in San Francisco for a twenty-four hour leave before shipping off to Okinawa, and are planning on attending a "dogfight" later  that evening, a party at which Marines compete to bring the ugliest date, unbeknownst to the girls. They separate to look for dates. After a few women reject his advances, Birdlace ducks into a coffee shop, where he encounters Rose, a waitress, on her break, practicing on her guitar. She is not particularly ugly, but rather plain, shy and awkward. Birdlace attempts to charm her, complimenting her on her guitar playing, and invites her to a party. She is suspicious of his motives, but decides to accept his invitation.

While walking to the bar where the dogfight is to be held, Birdlace begins to have second thoughts about playing such a cruel trick on Rose after realizing she's not ugly enough to compete, and attempts to talk her out of going in. However, when they encounter one of Birdlace's buddies and his date in front of the bar, he has no choice but to proceed inside with Rose. Birdlace proceeds to get drunk, presumably feeling guilty. Shortly after, Rose convinces Birdlace to dance with her, though at first he resists because he knows the dance floor is where the dates will be judged. The alcohol and dancing eventually make Rose feel dizzy, and she rushes off to be sick in the rest room. Marcie, the date brought by Birdlace's friend Berzin, is declared the winner. In the ladies' room, it is revealed that Marcie is actually a prostitute whom Berzin has hired, in violation of the rules of the dogfight, cluing Rose in to the true nature of the party. Rose is devastated and tears into Birdlace, then storms off. Birdlace immediately regrets having treated Rose so cruelly, and chases after her. He convinces her to let him buy her dinner in an attempt to make it up to her.

After dinner, the two walk to a club where Rose hopes to perform soon, and then to an arcade. Birdlace is surprised to find himself enjoying spending time with Rose, so much so that he forgets that he was to have met up with his three buddies at a tattoo parlor to get matching tattoos to solidify their friendship. Rose tells Birdlace about her dream of becoming a folk singer, and he reveals to her that he will be shipping off to Okinawa the following day, and from there on to "a little country called Vietnam," he hopes. She offers to write to him, and asks if he will write back. Birdlace walks Rose home, and they share an awkward moment on her doorstep before she hesitantly invites him in. They attempt to talk, but end up having a self-conscious yet tender sexual encounter.

As he is leaving at dawn, Rose gives him her address and asks him to write. Birdlace meets up with his buddies as they board their bus. Birdlace makes up a story about not showing up because he spent the night with the beautiful wife of an officer. Berzin later shares with Birdlace that he saw him with Rose; Birdlace counters that he is aware that Berzin's date, Marcie, was actually a prostitute. They agree to keep one another's secrets, as Birdlace tears up Rose's address and throws it out the window of the bus.

The next day, Rose weeps and watches coverage of President Kennedy's assassination on TV with her mother. Later, in 1966, Birdlace and his three friends have been deployed to Chu Lai, South Vietnam. While playing cards, they are suddenly hit with a mortar, and chaos ensues; Birdlace is wounded in the leg, and Berzin and Oakie drag him away and tell him that Benjamin is dead, before another mortar round hits.

A year later, Birdlace gets off a Greyhound bus in San Francisco. Discharged from the Marines, he now walks with a limp, and it is suggested that his three friends were all killed in combat. He is taken aback by how much things have changed since he was last there, with hippies and flower children everywhere. He walks to the neighborhood where Rose's coffee shop is, and goes to a bar across the street to have a drink. The bartender tells him that Rose's mother has turned the coffee shop over to Rose. Birdlace makes his way across the street and into the coffee shop. Rose, not having heard from him in three years, is surprised to see him, and can only say "hi". She goes over to him, and they embrace.

Cast
 River Phoenix as Eddie Birdlace
 Lili Taylor as Rose Fenny
 E. G. Daily as Marcie
 Richard Panebianco as Berzin
 Anthony Clark as Oakie, one of Birdlace's Marine friends
 Mitchell Whitfield as Benjamin, one of Birdlace's Marine friends
 Holly Near as Rose's mother
 Brendan Fraser as Sailor No. 1, who gets into a fight with the Marines (this is Fraser's debut)
 Jessica Wallenfels as Arcade Girl

Release and reception
The premiere of Dogfight was a screening at the Telluride Film Festival in Colorado on August 30, 1991 with a New York premiere on September 13, 1991. It also had an opening in Los Angeles on September 27, 1991. It was released in the United States on October 4, 1991 by Warner Bros.

The film received praise from critics. On Rotten Tomatoes, it has a 80% approval rating based on 20 reviews. Kenneth Turan of the Los Angeles Times wrote that "'Dogfight' is two characters in search of a film. And very fine characters they happen to be, as winsome a pair of young people as anyone would ever want to meet. Which makes it all the more a wonder that their on-screen adventures can't seem to go anywhere at all." Roger Ebert remarked that the film "isn't a love story so much as a story about how a young woman helps a confused teenage boy to discover his own better nature. The fact that his discoveries take place on the night before he ships out to fight the war in Vietnam only makes the story more poignant."

In a mixed review, Peter Travers of Rolling Stone said that "Dogfight doesn't sum up an era; it merely romanticizes it. What could have been an incisive movie about alienation deteriorates into a conventional romance." Vincent Canby of The New York Times wrote that "Dogfight... seems to have no clear idea of what these ordinary people are really like. The film wants to be honest (and in its cruelties, it is), but the operative sensibility is that of a sitcom world. The characters aren't necessarily idealized, but they are flat and uninteresting. The material is lugubrious. The only seemingly spontaneous moment comes at the very end, which is too late." Dustin Putman referred to the film as "a virtually unknown gem" and "one of the sweetest, most touching romances of the decade."

The film is recognized by American Film Institute in these lists:
 2002: AFI's 100 Years...100 Passions – Nominated

Soundtrack
The film's soundtrack featured a number of prominent 1960s artists, including Muddy Waters, The Weavers, Van Morrison, Elizabeth Cotten, Pete Seeger and Malvina Reynolds.

Musical adaptation

In June 2012, Second Stage Theatre debuted the musical adaptation. The show, which features music and lyrics by Benj Pasek and Justin Paul and a book by Peter Duchan, was directed by Joe Mantello and choreographed by Christopher Gattelli. It starred Lindsay Mendez as Rose and Derek Klena as Eddie. The cast also included Nick Blaemire, Annaleigh Ashford, Steven Booth, Becca Ayers, Adam Halpin, Dierdre Friel, F. Michael Haynie, James Moye and Josh Segarra. David Zinn designed sets and costumes and Paul Gallo designed the lights. The production opened on July 16, 2012, after previews from June 27, and concluded its limited run on August 19. The show received rave reviews for its young writers and for leading lady Lindsay Mendez's tour de force performance.

Dogfight earned two 2013 Lucille Lortel Awards for Outstanding Musical and Outstanding Choreographer (Christopher Gattelli). It was nominated for five 2013 Outer Critics Circle Awards: Outstanding New Off-Broadway Musical, Outstanding New Score (Broadway or Off-Broadway), Outstanding Book of a Musical (Broadway or Off-Broadway), Outstanding Actress in a Musical (Lindsay Mendez), and Outstanding Lighting Design (Paul Gallo). The show was also nominated for two 2013 Drama League Awards for Outstanding Production of a Broadway or Off-Broadway Musical and Distinguished Performance (Lindsay Mendez), as well as the 2013 Drama Desk Award for Outstanding Actress in a Musical (Lindsay Mendez).

The original cast recording was released on April 30, 2013.

In August 2014, the musical had its European premiere at the Southwark Playhouse in London, directed by Matt Ryan.

References

External links

Dogfight at Allmovie
 Dogfight (musical) at the Music Theatre International website

1991 films
1991 drama films
American drama films
American coming-of-age drama films
Films set in the 1960s
Films set in 1963
Films set in 1966
Films set in 1967
1990s coming-of-age drama films
Coming-of-age romance films
Vietnam War films
Films set in San Francisco
Films set in the San Francisco Bay Area
Films shot in San Francisco
Films directed by Nancy Savoca
Films about the United States Marine Corps
Warner Bros. films
Films adapted into plays
Films scored by Mason Daring
1990s English-language films
1990s American films

Dogfight (film)


أحمد محمد شاكر : إمام مصري من أئمة الحديث

 أحمد شاكر عبد اللطيف : ممثل مصري

أحمد شاكر (توضيح)


Le présent article reprend l'historique des biscuiteries de Reims, à la fin du , de leur création à leur disparition.

Historique
Reims a longtemps été connu pour ses biscuits et ses pains d'épice.
Une de ses maisons artisanales a été fournisseur officiel du Roi pour ses pains d'épice.
La tradition voulait que l'on offre au Roi lors dans sa venue à Reims une caque de poire Rousselet et une corbeille de pain d'épice façonné en cœur.
Au-delà de l'anecdote, la biscuiterie s'est fortement développée de manière industrielle à Reims au XX siècle pour représenter jusqu'à 7% de la production des biscuits et 3,5% des biscottes produits en France.
Mais ces usines ont finalement disparues en ayant été absorbée par les Grands Groupes alimentaires.
Aujourd'hui, il ne subsiste qu'une seule maison historique, la maison Fossier.

Biscuiterie du Bastion
La biscuiterie du Bastion a débuté son activité en 1966.et était située 44, boulevard Jamin à Reims. Elle a cessé son activité en 1986.
Aujourd'hui, le site a été reconverti en logements de la résidence « Le Domaine Jamin ».

Maison Derungs Frères
La Maison Derungs, fondée à la fin , en 1691.
Elle occupe des locaux de production aux 20-22, rue Dieu-Lumière à Reims en 1897, et devient société Derung Frères.
Elle occupe une cinquantaine d'ouvriers et ouvrières.
En partie détruits pendant la Grande Guerre, elle est reconstruite en 1920, mais cesse ses activités dans  les années 1960.

Maison Elie Sigaut
La biscuiterie Elie Sigaut a été fondée en 1877.
Depuis 1895, elle s'installe 11, rue du Cardinal-Gousset à Reims. Le site de production est presque complètement détruit à la fin de la guerre 14-18, puis reconstruit.
L'usine est détruite pour construire, en 1996, la résidence « Le Cardinal Gousset » aux 11/13, rue du cardinal Gousset à Reims.

Maison Gérard-frères

Maison Noël-Houzeau puis Maison Fossier

La maison Noël-Houzeau est fondée sur le territoire français en 1756, sous le règne de Louis XV. Les biscuits, massepains et pains d'épices qu'elle fabrique sont présents lors du sacre de Louis XVI en la Cathédrale de Reims.
La biscuiterie devient par la suite l'un des fournisseurs du roi de France et de Navarre. Sous Charles X, en 1825, elle reçoit un « brevet de fabrication de biscuit du roi » garantissant la qualité de ses biscuits.
En 1845, Monsieur Fossier, boulanger rémois, reprend la succession de cette biscuiterie et fait découvrir les recettes à ses habitants avant de rejoindre la France entière.
Source : reprise début l'article Wipédia « Maison Fossier »

Biscuiterie Hutin-Heureville

Biscuiterie Petitjean

La biscuiterie Petitjean a vu le jour en 1722.

Biscuiterie Prévoteau

La maison Prévoteau était spécialisée dans la production de madeleine. Elle est à l'origine des madeleines Excelsior.

Biscuiterie REM

La société
À l'origine nommée "Biscuiterie Rémoise" elle devint la "Biscuiterie REM" (le radical "rem" se rapportant à la ville de Reims).
La biscuiterie REM a vu le jour en 1933.

Le siège était situé au 55, avenue de Laon  à Reims. Sa superbe façade Art Nouveau encore visible a été restaurée et le bâtiment abrite aujourd'hui une résidence étudiante.
Une usine de production était située 13, rue Périn à Reims. Aujourd'hui détruite, elle est remplacée par un parking.
La biscuiterie REM à Reims fabriquait notamment deux sortes de biscuits : les déjeuners REM et les Choco REM .

En 1950, elle rachète la biscuiterie Derungs.
L'entreprise REM fusionne avec Lu Brun et Trois Chatons pour former Lu Brun associés.
Le rachat de l'usine par Général Biscuit France a lieu en 1977 et la fermeture définitive en 1986.

Quelques biscuits
Plusieurs types de biscuits furent commercialisés :
 Les "Déjeuner" et les "Déjeuner Superlacté"
Les "Déjeuner REM" sont de gros biscuits dorés très épais et très nourrissants.
 Les "Choco Rem" (chocolat), déclinés en "Vany Rem" (vanille), "Remoka" (café) et "Rem aux fruits" (orange, citron, fraise, abricot)
Les "Choco REM" sont constitués par deux grands biscuits (rectangulaires, type petit beurre) collés entre eux par une préparation à base de chocolat, remplacée par une préparation de goût différent pour les autres spécialités.
 Les biscuits "Charles VII" : "L'exquis sablé"
Le "Charles VII" est un biscuit sablé plat dont la forme est proche de celle d'un petit-beurre, la cathédrale de Reims y est représentée. L'iconographie du paquet évoque l'épisode historique du sacre de Charles VII à Reims.
 Le "Biscuit Rose de Reims" ou "Biscuit de Reims" : "L'authentique".
Il s'agissait d'un biscuit rose de Reims, spécialité champenoise.
 Les biscuits "Champagne" : "Le fin dessert"
 Le "Petit-Beurre Rem" et le "Petit Rem" : "si frais, si croustillant !"
Ce biscuit avait l'aspect d'un petit-beurre.
 Biscuits "Twist"
Les "Twist" étaient présentés par paquet de 20, avec un emballage jaune décoré en brun de silhouettes de danseurs, le nom "Twist" était imprimé en rouge. Les biscuits ronds portaient un décor en relief figurant des instruments de musique dans un cercle (trompette, saxophone, guitare, percussion).

Biscuiterie Rémoise
La "Biscuiterie Rémoise" est recréée sous l'impulsion des cadres de l'usine et de leurs amis rémois.
Elle est reprise, en 1994, par Charles de Fougeroux qui rachète la biscuiterie Fossier en 1996.
Les deux entreprises fusionneront sous le nom de Fossier.

Maison Rogeron
La biscuiterie Rogeron a été fondée en 1791.
La biscuiterie Rogeron était située 78, rue Lesage à Reims.
Les bâtiments sont endommagés pendant la Première Guerre mondiale, puis reconstruits et agrandis peu après 1920.
La fabrication de biscuits a cessé dans les années 1960.
Une entreprise de produits chimiques eau et feu, reprend les locaux en 1970.
C'est aujourd'hui un ensemble de petits immeubles qui longe la voie de chemin de fer à la place de l'Usine.

La maison Rogeron avait également créé, en 1832,une usine de biscuits dans les Ardennes à Tremblois-lès-Rocroi.

Ch. Tarpin

Biscuiterie Triquenaux

La biscuiterie Triquenaux était située 8/ 10, rue de l'Écu à Reims.
Elle a cessé toute activité vers 1960 pour laisser la place à plusieurs magasins de commerce et des logements.

Biscuiterie Zoller

Articles connexes
 Gastronomie de Reims
Biscuit rose de Reims
Pain d'épices
Pain d'épices de Reims
Croquignoles de Reims

Bibliographie
 Le Monde illustré du 25 septembre 1920,  Année la Champagne 1918-1920,

Notes et références

Histoire de Reims
Biscuiterie

Biscuiteries de Reims


Prof. Dr. Robert T. Paine (13 de abril de 1933 – 13 de junio de 2016) fue zoólogo y profesor emérito estadounidense, de la Universidad de Washington, quien acuñó el concepto de Especie clave como medio de explicar las relaciones entre Pisaster ochraceus, una especie de Asteroidea, y Mytilus californianus, una especie de mejillón.
En su clásico artículo de 1966, el Dr. Robert Paine describió como un sistema en la bahía Makah, en el Estado de Washington.
Esto llevó a su artículo en 1969, proponiendo el concepto de especie clave.
Posee un PhD.

Algunas publicaciones
 . 1969a. Calorific values of benthic marine algae and their postulated relation to invertebrate food preference. Edición reimpresa. 8 pp.

 --------------------. 1969b. The effects of grazing by sea urchins, Strongylocentrotus spp., on benthic algal populations. Edición reimpresa. 10 pp.

Libros
 . 2002. The intertidal wilderness: a photographic journey through Pacific Coast tidepools. Edición revisada, ilustrada de University of California Press, 174 pp. ISBN 0-520-21705-5 algunas pp. en línea

 . 1994. Marine rocky shores and community ecology: an experimentalist's perspective. Volumen 4 de Excellence in ecology. Editor Ecology Institute, 152 pp.

Honores
 2002: Premio Sewall Wright

Experimento de la estrella de mar

Robert T. Paine extrajo del mar una estrella de mar. La estrella era ese animal comúnmente conocido como "malo", el depredador. Esto debido a que se comía una especie de mejillón que habitaba en el mismo lugar que la estrella. Se creía que al quitar a la especie depredadora, entonces el mejillón lograría ser más abundante. Efectivamente eso fue lo que ocurrió. Sin embargo, al reproducirse en mayor cantidad, el mejillón comenzó a desplazar a otras especies más pequeñas. El motivo es que el mejillón era más apto que las otras especies pequeñas haciendo que la comunidad se quedara sin suficiente alimento para mantener a todos los mejillones y a las otras especies. Con esto se concluye que el depredador en un ecosistema es el que permite la diversidad de éste.

Fuente

Referencias

Profesores de Estados Unidos
Profesores de la Universidad de Washington
Zoólogos de Estados Unidos del siglo XX
Zoólogos de Estados Unidos del siglo XXI
Fallecidos en Seattle

Robert T. Paine


Area 51 – Top Secret, ehemals Das Bermudadreieck und Bermuda Triangle – Alien Encounter, ist ein Wildwasserbahn-Dark Ride des Herstellers Intamin und steht im Movie Park Germany.

Die Fahrt war bis 2018 thematisch an das Bermudadreieck angelehnt, in dem nach Seefahrergeschichten immer wieder Schiffe und Flugzeuge spurlos verschwunden sind.

Seit 2019 ist die Fahrt thematisch an die Area 51 angelehnt, in der sich, Verschwörungstheorien zufolge, UFOs und Aliens befinden sollen.

Geschichte
Im damaligen Warner Bros. Movie World war die Attraktion seit Eröffnung des Parks unter dem Namen Das Bermudadreieck in Betrieb. Da Warner ebenfalls an der Gold Coast in Australien einen Themenpark besaß, die Sea World, entschied man sich zur Kostensenkung die Attraktion in beiden Parks zu bauen, sodass zwei annähernd identische Attraktionen entstanden. Es wurden jedoch nicht die völlig verschiedenen klimatischen Verhältnisse bedacht, was sich durch das Abbröckeln der Fassade des Vulkans im deutschen Park negativ bemerkbar machte. Im Rahmen der Übernahme des Parks 2004 von Six Flags durch Star Parks wurde die Attraktion von Das Bermudadreieck in Bermuda Triangle – Alien Encounter umbenannt. Da Warner mit den Spezialeffekten damals Neuland betrat, waren diese noch nicht ausreichend erprobt und funktionierten deshalb lange Zeit nicht mehr. Erst mit der Übernahme des Parks von Parques Reunidos wurden viele von ihnen wieder repariert.

In der Saison 2006 wurde die marode rot-braune Fassade des Vulkans saniert. Sie wurde durch eine graue mit angedeuteten orangen Lavaflüssen ersetzt.

Im Oktober 2010 wurde aufgrund fortlaufender technischer Probleme das Fahrgeschäft in Australien abgerissen.

Im Zuge der Bauarbeiten an der Achterbahn Star Trek: Operation Enterprise wurde in der Winterpause 2015/16 der dritte Deko-Vulkan, Teile des Bambus im Wartebereich und die Vulkanthematisierung am Filmmuseum entfernt.

Beim Beginn dieser Bauarbeiten wurde Bermuda Triangle – Alien Encounter des Öfteren mit verminderter Kapazität betrieben. Dabei wurde das Fahrgeschäft nur noch mit bis zu sechs Booten betrieben. Dies konnte – vor allem an warmen Sommertagen – zu sehr langen Wartezeiten führen.

2019 wurde Bermuda Triangle – Alien Encounter zu Area 51 – Top Secret umgebaut; aus dem Vulkan wurde ein einfacher Berg.

Am 6. August wurde die umgebaute Attraktion eingeweiht und für alle Besucher geöffnet.

Der Betrieb wird mit 12 Booten ausgeführt.

Boote
Area 51 – Top Secret verfügt über 13 Boote mit vier Sitzreihen für je drei Personen. Als Rückhaltesystem kommen Schoßbügel zum Einsatz, welche sich über die ganze Sitzreihe erstrecken. Die Boote tragen den Schriftzug "Research Probe" (dt. "Forschungssonde") gefolgt von der Wagennummer (1–13). Jedes Boot wird von je vier Laufrollen an der Unterseite und vier seitlichen Rollen im Kanal geführt.

Inzwischen werden auch mehrere (umgebaute) Boote aus der Attraktion "Ice Age Adventure" als zusätzliche Kapazität verwendet.

Da die Boote über keinen Ablauf verfügen, müssen Parkmitarbeiter in regelmäßigen Abständen mit Hilfe eines Nass-Staubsaugers das gesammelte Spritzwasser entfernen.

Verlauf der Fahrt

Nach Verlassen des Bootes der Rundladestation nähert es sich durch eine nach rechts gerichtete S-Kurve dem ersten Kettenlift, der in den Berg führt. Vor diesem Lift ist eine Vorrichtung angebracht, die das Boot kurzzeitig anhält, um so den festgelegten zeitlichen Abstand zum vorherigen Boot sicherzustellen. Nach Passieren dieser Vorrichtung wird es zuerst von einem Förderband, dann von einem Kettenlift mit Rücklaufsicherung ins Innere des Berges gezogen. Nach der Schussfahrt auf der weitaus nasseren der beiden Abfahrten befinden sich die Passagiere zunächst im Dunkeln. Nach einer Rechtskurve steuert das Boot auf einen Laser zu. Nun folgt die Durchfahrt einer Kulisse mit zahlreichen Animatronics von Außerirdischen bzw. den von ihnen gebauten Robotern, die blinkende und hohe Töne von sich gebende technische Geräte bedienen. Nach Durchfahrt der Szenerien wird das Boot wieder von einem Band aufgenommen und in einen Raum mit Drehplattform und Außerirdischen gefahren. Die Tür, durch die das Boot in den Raum herein gefahren ist, schließt sich, sodass es für die Fahrgäste den Anschein hat, sie wären gefangen. Der Berg beginnt zu beben und auf einem Bildschirm sind zwei Area 51-Wächter zu sehen, die zur Evakuierung einleiten. Das Boot wird um 90° mit dem Uhrzeigersinn gedreht und fährt rückwärts durch eine sich öffnende Tür. Nun schwappt Wasser von links und rechts dem Boot entgegen und seitlich stehende Säulen kippen um. Nach einigen Metern wird das Boot wieder gedreht und vom letzten Kettenlift aufgenommen. Es wird unter Einwirken von dichtem Wasserdampf, der zusätzlich durch Rotlichtlampen erwärmt wird, an die Spitze des Lifts gezogen und fährt anschließend die von außen sichtbare Abfahrt hinunter, an deren Ende das Fahrtfoto aufgenommen wird. Anschließend fährt das Boot wieder zur Station zurück.

Spezialeffekte
 Nach der ersten Schussfahrt fährt das Boot auf einen grünen Laser zu, welcher einen Kegel in Richtung der Fahrgäste projiziert.
 Am Anfang der Durchfahrt durch die Szenerie gleitet ein Flugzeug entlang einer Schiene über die Fahrstrecke hinweg.
 Ein Ufo wird scheinbar "weggebeamt", realisiert durch die Pepper's ghost-Illusion.
 Während der Rückwärtsfahrt vor der letzten Schussfahrt scheint der Berg zu beben und einzustürzen, deutlich gemacht durch einbrechendes Wasser und einstürzende Säulen.
 Auf der letzten Abfahrt wird das Boot in dichten Wasserdampf gehüllt. Der Dampf wird im hinteren Teil der Halle in einem Dampfkessel erzeugt und mittels Leitungen zum Lifthill geleitet, wo er dann deutlich abgekühlt wieder austritt.
 In der Laufzeit von Das Bermudadreieck und Bermuda Triangle – Alien Encounter brach gelegentlich der Vulkan bei einem herausfahrenden Boot aus. Realisiert wurde dies mit einem Grollen aus den zahlreichen Lautsprechern in der Fassade, dem Wasserdampf auf der letzten Abfahrt und einer Gasflamme am obersten Teil des Vulkans.

Einzelnachweise

Weblinks

 Area 51 – Top Secret auf der Website des Movie Parks
 Fakten und technische Daten über das Fahrgeschäft

Wasser-Fahrgeschäft
Bauwerk in Bottrop
Kirchhellen
Erbaut in den 1990er Jahren
Movie Park Germany
Themenfahrt
Intamin

Area 51 – Top Secret


أبجد  هو تطبيق القراءة الأول من نوعه في العالم العربي. يضم أبجد، والذي تأسس في يونيو 2012 على يد إيمان حيلوز، أكثر من مليون ونصف قارئ عربي؛ فقد تم تطويره بخصائص عديدة  إذ يُمكّن أبجد القرّاء من تحميل آلاف الكتب العربية والعالمية المترجمة وقراءتها بدون الاتصال بشبكة الإنترنت من خلال تطبيقاته الذكية على نظام الآندرويد والآيفون.

عن أبجد
تأسس أبجد في يونيو عام 2012 على يد إيمان حيلوز كمجتمع قرّاء يُعنى بالقرّاء والمؤلفين العرب ومحبيّ الكتب. وبعد اكتشاف القائمين على أبجد فجوة كبيرة في عالم النشر العربي وهي النشر الإلكتروني بصورة قانونية، تطور أبجد ليصبح منصة إلكترونية ذكية لتوفير الكتب العربية الإلكترونية بكل سهولة للقرّاء العرب في كل مكان من خلال تكوين شراكات إستراتيجية مع دور النشر العربية مثل دار الشروق، ودار التنوير، ودار الآداب، ودار الساقي.

تاريخ أبجد
في مايو 2012، حصل فريق أبجد على الدعم المالي الأولي من شركة «أويسس 500» وانطلق أبجد في يونيو 2012 بميزانية تقارب الـ 15 ألف دولار. وخلال الشهور الثلاثة الأولى، سجل في الموقع أكثر عن عشرة آلاف مستخدم.

كما شارك أبجد في العديد من المحافل الدولية والعالمية مثل «منتدى المفكرين العالمي» (Global Thinkers Forum) في أكتوبر 2012 في العاصمة الأردنية، عمان؛ حيث عرضت فيه إيمان حيلوز، مؤسسة أبجد، فكرة أبجد والغرض من إنشائه ورؤيته المستقبلية لأول مرة.

وشارك أبجد كذلك في «الريادة العالمية» (Global Entrepreneurship) في منتصف ديسمبر 2012 في دبي حيث قُدم كمشروع ناشئ وجديد للمستثمرين العالميين في الشرق الأوسط. وفي فبراير 2013، شارك في StartupTurkey الذي احتضن ريادي المشاريع الناشئة إذ كان واحدًا من عشرة مشاريع ناشئة في فلسطين والأردن رشحتها MENA apps للمشاركة في المؤتمر. وفي نهاية مايو 2013، شارك أبجد في المنتدى الاقتصادي العالمي في العاصمة الأردنية، عمان. وشارك في يونيو أيضًا من نفس العام في Arab Net «قمة عرب نت الرقمية» في دبي.

وفي نهاية عام 2013، تقدَّم أبجد لجائزة محمد بن راشد وحصل على جائزة أفضل مشروع عربي ناشئ.

وخلال 29 أكتوبر 2013 وحتَّى يناير 2014، افتتح أبجد حملته للتمويل الجماعي عبر موقع  للحصول على مساهمات مالية تسهم في تطوير الموقع. استطاع أبجد في خلال 88 يومًا من جمع 161 ألف دولار من 43 مستثمر من حول العالم.

وبحلول نهاية عام 2020، تمكّن أبجد من حصد جولة استثمارية بقيمة مليون دولار وكانت الجولة بقيادة الصندوق الأردني للريادة، وصندوق رمال كابيتال، وصندوق JordInvest. إذ ستستخدم الأموال في اكتساب المستخدمين والكتب الإلكترونية، كما يطمح أبجد أن يصبح أكبر مكتبة إلكترونية عربية وأكبر منصة مدرة للدخل للمؤلفين والناشرين العرب بالإضافة إلى تزويد القرّاء بتجربة قراءة رقمية مميزة.

مزايا تطبيق أبجد
 إمكانية قراءة الكتب بلا حدود من مكتبة إلكترونية تحتوي على آلاف الكتب العربية والعالمية المترجمة، كما أن مكتبة أبجد الإلكترونية في ازدياد مستمر؛ حيث يتعاون التطبيق بصورة دائمة مع دور نشر جديدة لإضافة المزيد من الكتب.
 قراءة من دون الاتصال بالإنترنت، إذ يمكن لمستخدم التطبيق تحميل الكتب خلال ثوان والقراءة من دون إنترنت في أي مكان.
 خاصية تقليب صفحات الكتاب وتظليل الأجزاء المفضّلة لدى القارئ ووضع ملاحظاته مما يمنحه متعة الإحساس بقراءة الكتاب الورقي، بالإضافة إلى خاصية القراءة الليلية وإمكانية تغيير نوع وحجم الخط.
 إمكانية التواصل مع القرّاء الآخرين وقراءة مراجعاتهم للكتب. إذ يضم مجتمع قرّاء أبجد أكثر من مليون ونصف قارئ عربي ويمكن للمستخدم أن يقرأ مراجعاته، وتقييماته للكتب واقتباساته المفضّلة والتفاعل معها.
 إمكانية تقييم الكتب وترتيبها داخل مكتبة شخصية خاصة من خلال إضافة الكتب إلى أحد الرفوف الثلاثة: سأقرأه، أقرأه حاليًا، أو قرأته.
 تضم مكتبة أبجد الإلكترونية عناوين من شتى المجالات الثقافية والأدبية مثل: كتب المراجع، والروايات والقصص، والأدب، وكتب علم النفس، وفلسفة، وبيوغرافيا، وسياسة، وتاريخ، وأديان، كتب تطوير النفس والتنمية البشرية، والكتب العالمية المترجمة للعربية، وغيرها من الكتب الأكثر رواجًا والكتب النادرة.
 تضم المكتبة أبرز المؤلفات لأهم الكتّاب العرب منهم: نجيب محفوظ، ومحمود درويش، ورضوى عاشور، والطيب صالح. بالإضافة إلى ترجمات عربية لمؤلفات أشهر الكتّاب العالميين مثل: إليف شافاق، وفيودور دوستويفسكي، ومارك مانسون، وغيرهم.

إحصائيات
يضم أبجد الآن أكثر من مليون ونصف قارئ عربي مسجل.

الجوائز
حصل موقع أبجد على الجوائز التي تلي:

 2013: جائزة الشيخ محمد بن راشد عن أفضل مشروع عربي ناشئ في دورتها الثامنة.
 2014: الجائزة الذهبية من منصة JAWA عن فئة أفضل مشروع عربي ناشئ.
 2015: جائزة بنك الاتحاد السنوية عن فئة سيدة الأعمال.
 2016: جائزة سعيد خوري للرواد والمبادرين من أصحاب المشاريع الناشئة.
 2016: جائزة الشيخ سالم العلي للمعلوماتية في الكويت عن فئة أفضل المشاريع التقنية في الوطن العربي.
 2019: جائزة محمد بن راشد للغة العربية عن فئة أفضل عمل ثقافي وفكري لخدمة اللغة العربية.

أبجد في الإعلام
لقي أبجد ومنذ إنشائه صدى واسعاً في الإعلام العربي وحتّى الغربي، فقد سرد المؤلف كريستوفر شرودر تجربة مشروع أبجد في كتابه نهضة الشركات الناشئة: ثورة ريادة الأعمال في الشرق الأوسط ، كما تحدثت إيمان حيلوز، مؤسسة أبجد، لكل من برنامج ريتويت لريتا الخوري على إذاعة مونتيكارلو الدولية ساردة فيها فكرة أبجد وآخر إحصائياته، وتحدثت عبر تلفزيون سكاي نيوز عربية عن تجربة أبجد في يوريكا وأويسس 500 لجني التبرعات اللازمة من أجل تطوير التطبيق. وقد قابل تلفزيون الآن إيمان حيلوز، مؤسسة موقع أبجد حينما شاركت في قمة عرب نت الرقمية. وذُكر تطبيق أبجد على صفحة شركة «أويسس 500» حيث كان أحد المشاريع الخمسة التي مولتها شركة «أويسس 500» وحصدت جوائز مختلفة. وتحدثت كل من ومضة، mediame  وcrowfundinsider عن حملة أبجد الإلكترونية في الاستثمار الجماعي عبر موقع يوريكا. وقد أجرت الكاتبة المتخصصة في الأدب العربي بالإنجليزية مارشا كويلي مقابلة في مارس 2013 مع إيمان حيلوز تحدثت فيها عن أبجد، وعن خططه المستقبلية. كما ذكر موقع هاشتاق عربي عن النقلة النوعية لأبجد، الشركة الريادية وتطبيق القراءة العربية المجتمعية، إذ أطلقت الشركة اشتراك «أبجد بلا حدود» بدعم من مؤسسة عبد الحميد شومان في عام 2017. وتحدثت إيمان في مقابلتها مع جريدة ذا جوردان تايمز عن خبرتها في مجال علوم الكمبيوتر وتطوير برمجيات التي ساعدتها في تأسيس أبجد.

انظر أيضا

 وجيز
 موضوع

مراجع

وصلات خارجية

 تطبيق أبجد على أندرويد
 تطبيق أبجد على أيفون

اللغة العربية
إعلام اجتماعي
شبكات اجتماعية
مواقع بيع كتب
مواقع ويب عن الكتب
مواقع ويب باللغة العربية
مواقع ويب في الوطن العربي

أبجد (تطبيق)


Articles with hCards

ලියනගේ දොන් ලීනා පියසිලි ද සිල්වා (උපත 1936 ඔක්තෝබර් 30), ජනප්‍රිය ලෙස ලීනා ද සිල්වා, ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාව, රංග කලාව සහ රූපවාහිනියේ නිළියකි .   ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ ආදිතම කුළුණු අතුරින් එකක් වන ද සිල්වා දශක හයකට වැඩි කාලයක් පුරා දිවෙන වෘත්තීය ජීවිතයක් සමඟ ඇගේ පරම්පරාවේ විචාරක පැසසුම් ලත් චිත්‍රපට රැසකට දායක වී ඇත.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ද සිල්වා උපන්නේ 1936 ඔක්තෝබර් 30 වැනිදා කොළඹ මාලිගාකන්දේදීය.  ඇගේ පියා දොන් සයිමන් ද සිල්වා ලංකා කාගෝ බෝඩ් සමාගමේ අධීක්ෂකවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඇගේ මව ඇලිස් සිල්වාය. ඇයට ට්‍රිලීෂියා කුසුම සහ මර්ලින් තිලක යන සහෝදරියන් දෙදෙනෙකු සහ ජයම්පත් සෑම් නම් සහෝදරයෙක්ද සිටී. ඇය කෝට්ටේ ආනන්ද බාලිකා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළාය.

ඇය 1960 නොවැම්බර් 11 සිට 1978 දී ඔහුගේ මරණය දක්වා සෙසු නළු රවීන්ද්‍ර රූපසේන සමඟ විවාහ වූවාය  ඇයට රූපසේන මුණගැසුණේ ඇගේ මංගල චිත්‍රපටය වන අහංකාරා ස්ත්‍රී චිත්‍රපටයේදී වන අතර පසුව මෙම යුවළ සුරතලී, සොහොයුරෝ, සුන්දර බිරින්ද, සුනීතා සහ නළඟන ඇතුළු බොහෝ චිත්‍රපටවල එකට පෙනී සිටියහ. මෙම යුවළට එක් පුතෙකු සහ එක් දියණියක් සිටී. ඇගේ පුත් බිමල් යෝග ශ්‍රී 1961 සැප්තැම්බර් 13 දින උපත ලැබූ අතර දියණිය පූර්ණා ප්‍රියදර්ශනී 1963 ජුනි  පූර්ණා දක්ෂ ගීත රචකයෙකි.

රූපසේනගේ බාල සොහොයුරිය විවාහ වී සිටියේ චිත්‍රපට නිෂ්පාදක ස්ටැන්ලි ද සිල්වා සමඟය. රූපසේනට එක් සහෝදරයෙක් සිටී, ඩබ්ලිව් ඒ කීර්තිසේන. රූපසේන 1978 අප්‍රේල් 15 වැනි දින වයස අවුරුදු 49 දී හෘදයාබාධයකින් මිය ගියේය. මිය යන විට ඔහු කොළඹ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ සැලසුම්කරුවෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියේය.  ලීනා 1991 දී කැනඩාවට ගිය අතර දැනට ඇගේ දරුවන් සමඟ ඔන්ටාරියෝ හි පිකරිං හි ජීවත් වේ.

වෘත්තීය
පාසලේ ඉංග්‍රීසි පන්තියේදී ද සිල්වා නල නළ ආකෘතිය නාට්‍යයේ ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑවේය. එය වේදිකාවේ ඇයගේ පළමු රංගනයයි. වයස අවුරුදු 12 දී පාසල් කාලය තුළ ඇය ලීනා සිනමා තිරයට හඳුන්වා දුන් සුප්‍රසිද්ධ නර්තන ශිල්පියෙකු සහ නළුවෙකු වන ශේෂා පලිහක්කාරගෙන් නර්තනය ඉගෙන ගත්තාය.  1954 වසරේ අහංකාර ස්ත්‍රී චිත්‍රපටිය හරහා ඇයගේ මංගල සිනමා පෙනුම පැමිණෙන්නේ ඇයගේ අනාගත සැමියා වන රවීන්ද්‍ර රූපසේන සමඟ පාසලේ 9 ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදීය. ඇය එහි ලංකා මාතා ලෙස නර්තන අංගයක් ඉදිරිපත් කළාය.  ඉන්පසුව සිරිල් පී අබේරත්න 1956 දී ඔහුගේ සුරතලී චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය නිරූපණය කිරීමට ශිල්පිනියක් සොයමින් සිටියේය   1955 දී "පංච කල් යාණි රූ රැජින තරගයෙන්" පස්වන ස්ථානය දිනා ගත්තාය.

ඇගේ සැමියා ඇයව අබේරත්නට හඳුන්වා දුන් අතර ඇය එම වසරේ අගභාගයේදී ඔහුගේ චිත්‍රපටයේ රඟපෑවාය. ඇයව ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ට හඳුන්වා දුන්නේ ගුරු පලිහක්කාර විසින් ඔහුගේ රේඛාව චිත්‍රපටයේ රඟපෑමටය. කෙසේ වෙතත්, පාසලේ විදුහල්පතිවරයාගේ සහ පියාගේ අමනාපය නිසා ඇය චිත්‍රපටයේ රඟපෑම ප්‍රතික්ෂේප කළාය. කෙසේ වෙතත්, ඇගේ සැමියාගේ හදිසි අභාවය හේතුවෙන් ද සිල්වා වසර දෙකක් රංගනයෙන් ඉවත් වී 1980 ගංගා අද්දර චිත්‍රපටයෙන් නැවත පැමිණියේය.  ඇය සුන්දර බිරින්ද, කැලේ මල්, අවරගිර සහ යහළු යෙහෙළි වැනි ජනප්‍රිය චිත්‍රපට රැසක රඟපෑවාය. නාලංගනා චිත්‍රපටයේ රුක්මණී දේවි සමඟ රඟපාන්න ලීනාට වාසනාව ලැබුණා.

ද සිල්වා සිනමාවට අමතරව තත්තු ගෙවල්, දොළොස්වෙනි රාත්‍රිය සහ ජුලියස් සීසර් වැනි වේදිකා නාට්‍ය කිහිපයක ද රඟපෑවේය.  ඇය සැළලිහිණි ගම්මානය, සුදු පරෙවියෝ, හිමි නැති සහ උදා ගිර යන රූපවාහිනී කතාමාලාවල ද පෙනී සිටියාය .  ද සිල්වා කැනඩාවේ සිටියදී රටකින් රටකට ටෙලි මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

චිත්‍රපටකරණය

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1936 උපත්

ලීනා ද සිල්වා


Treffiagat (bretonisch: Triagad) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Finistère in der Bretagne und gehört zum Kanton Pont-l'Abbé.

Geografie
Die Gemeinde Treffiagat liegt an der bretonischen Atlantikküste, etwa 25 Kilometer südwestlich von Quimper. Den Hafen teilen sich Léchiagat, ein Ortsteil Treffiagats, und die westlich anschließende Gemeinde Guilvinec, der Kantonshauptgemeinde.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Treffiagat
 Kirche Saint Riagat
 Kirche Notre-Dame-des-Flots im Ortsteil Léchiagat, errichtet unter Verwendung von Steinmaterial mehrerer Kirchenruinen aus der Region
 origineller Neubau der Mairie der Ortschaft Treffiagat-Léchiagat
 Chateau d'Eau (Wasserturm) von Treffiagat, bemalt vom Künstler Frederic Gracia im Jahr 2009. Dargestellt wurde von ihm hier der Blick von der Hafenseite Treffigat-Léchiagat auf den Leuchtturm Croas Malo von Guilvinec.
 Chapelle Saint-Fiacre bei Treffiagat aus dem 15. Jahrhundert im flamboyanten Baustil; Namenspatron Saint Fiacre, irischer Königssohn Fiacrius (* 590, † 670), Schutzpatron der Gärtner. Nach Fürbitten Annas von Österreich an Saint Fiacre soll nach 22-jähriger kinderloser Ehe Ludwig XIV. geboren worden sein.
 Manoir de Lestrédiagat, ein Herrenhaus der alten bretonischen Adelsfamilie Seigneurs Duhaffont de Gouvello
 Denkmal für die im Ersten Weltkrieg gefallenen Soldaten
 Menhir von Léhan
 Dolmen von Quélarn

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Finistère. Flohic Editions, Band 1, Paris 1998, ISBN 2-84234-039-6, S. 528–531.

Weblinks

 Offizielle Homepage der Gemeinde
 Geschichte und Fotos der Chapelle Saint Fiacre bei Tréffiagat (fr)

Einzelnachweise

Ort in der Bretagne

Treffiagat


Sukkajärvi (en , en , en ) est une municipalité du Raïon de Mujejärvi en République de Carélie

Géographie
Sukkajärvi est située à l'est du lac Sukkajärvi, à 104 kilomètres par la route et à 81 kilomètres par le train au sud de Mujejärvi.

La municipalité a une superficie de 213,2 kilomètres carrés.
Elle est délimitée à l'ouest par les communes de Lentiera dans le raïon de Mujejärvi, au nord par Pieninkä, à l'est par les communes de Paatene du raïon de Karhumäki et au sud par les communes de Porajärvi dans le raïon de Suojärvi.
Le territoire de la municipalité est principalement forestier.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

 Превед Муезерчеги

Village dans la république de Carélie
Raïon de Mujejärvi

Sukkajärvi


Psephology (; from Greek ) is the "quantitative analysis of elections and balloting", a technique within the branch of political science known as political methodology. Psephology attempts to explain elections using the scientific method and is related to political forecasting.

Psephology uses historical precinct voting data, public opinion polls, campaign finance information and similar statistical data. The term was coined in 1948 in the United Kingdom by W. F. R. Hardie (1902–1990) after he was asked by his friend R. B. McCallum for a word to describe the study of elections; first written use in 1952. Social choice theory is a different field of study that studies voting from a mathematical perspective.

'Psephology' as a term is more common in Britain and in those English-speaking communities that rely heavily on the British standard of the language.

Etymology
The term draws from the Greek word for pebble as the ancient Greeks used pebbles to vote. (Similarly, the word ballot is derived from the medieval French word "ballotte," meaning a small ball).

Applications

Psephology is a division of political science that deals with the examination as well as the statistical analysis of elections and polls. People who practice psephology are called psephologists.

A few of the major tools that are used by a psephologist are historical precinct voting data, campaign finance information, and other related data. Public opinion polls also play an important role in psephology. Psephology also has various applications specifically in analysing the results of election returns for current indicators, as opposed to predictive purposes. For instance, the Gallagher Index measures the amount of proportional representation in an election.

Degrees in psephology are not offered (instead, a psephologist might have a degree in political science and/or statistics). Knowledge of demographics, statistical analysis and politics (especially electoral systems and voting behaviour) are prerequisites for becoming a psephologist.

Notable psephologists

Notable psephologists include:
 Antony Green, election analyst for the Australian Broadcasting Corporation since 1991;
 Malcolm Mackerras (who devised the Mackerras pendulum);
 Michael Barone, who has co-authored The Almanac of American Politics biennially since 1972;
 David Andrews, who since 1973 has led the Canadian network CTV's analysis and "calling" of dozens of federal and elections and referendums;
 Nate Silver, whose website FiveThirtyEight tracks U.S. voting trends;
 Andrew S. Tanenbaum and Christopher Bates, who together write the daily electoral-vote.com website, which tracks polling for US presidential and congressional elections;
 Canada's Éric Grenier at thewrit.ca;
 David Butler and Robert McKenzie, who co-developed the swingometer;
 John Curtice, who has a strong track record of forecasting UK elections;
 Charlie Cook, publisher of The Cook Political Report;
 Thomas Ferguson, for his Investment theory of party competition;
 V.C. Sekhar, an Indian academic;
 William Bowe of the Australian Poll Bludger;
 Curtis Gans, author of Voter Turnout in the United States, 1788–2009; and
 Michael Gallagher who devised the Gallagher index.

See also

 British Polling Council
 Electoral Calculus
 Electoral geography
 Opinion poll
 Political analyst
 Political data scientists
 Political forecasting
 Swing (politics)

References

External links

 'Psephos' Dr. Adam Carr's Elections Archive
 International IDEA – International Organisation providing (amongst other things) statistical analysis of elections and electoral systems
 ACE Project – Information resource for electoral design and administration. Includes comparative data on elections and electoral systems

Psephology


Marina Lavalle es una telenovela producida en 1965 y emitida por el Canal 2 de Telesistema Mexicano (hoy Televisa). Producida por Ernesto Alonso, protagonizada por María Rivas y Enrique Aguilar.

Reparto

 María Rivas - Marina Lavalle
 Enrique Aguilar - Alfonso
 Narciso Busquets - Max Bassetti
 Guillermo Zetina
 Héctor Andremar
 Magda Guzmán - Ana Betancourt
 Eva Calvo
 María Teresa Rivas
 Fernando Luján
 Lupita Lara

Referencias

Enlaces externos

Telenovelas de México
Telenovelas de 1965
Telenovelas de Telesistema Mexicano

Marina Lavalle


Kulti (en bengalí: কুল্টি ) es una ciudad de la India, en el distrito de Bardhaman, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 148  a 224 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 322 707 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Kulti


Carlos Morales Santos (Asunción, Paraguay, 11 de abril de 1968) es un exfutbolista paraguayo jugaba como delantero. Jugó en distintos clubes de Paraguay, Argentina, Chile y México y jugó con la Selección Paraguaya el Mundial 1998, donde solo jugó un partido y fue en el debut de su selección ante su similar de Bulgaria. Actualmente se encuentra radicado en Argentina, donde jugó casi toda su carrera.

Es el hermano mayor de Ángel Matute Morales, también exfutbolista.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Selección nacional

Participaciones en Copas del Mundo

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en National Football Teams

Futbolistas de Paraguay
Futbolistas de Paraguay en la Copa Mundial de 1998
Futbolistas del Club Guaraní
Futbolistas del Tampico Madero Fútbol Club
Futbolistas del Club Universidad de Chile en los años 1990
Futbolistas del Club Atlético Colón en los años 1990
Futbolistas del Club Atlético Colón en los años 2000
Futbolistas del Club Atlético Racing
Futbolistas del Club Atlético Newell's Old Boys
Futbolistas del Club Atlético San Martín (Tucumán)
Futbolistas del Club Atlético Independiente
Futbolistas del Gimnasia y Esgrima de Jujuy en los años 1990
Futbolistas del Gimnasia y Esgrima de Jujuy en los años 2000
Futbolistas del Club de Gimnasia y Esgrima La Plata
Futbolistas del Club Atlético Central Norte (Salta)
Entrenadores de Gimnasia y Esgrima de Jujuy
Hermanos futbolistas

Carlos Morales Santos


Culver Entertainment é uma gravadora direta para DVD da Sony Pictures Entertainment.

A Sony Pictures estabeleceu a Culver Entertainment para se concentrar no desenvolvimento e produção de drama, comédia e séries animadas exclusivamente para DVD e distribuição internacional. O primeiro projeto sob a bandeira da Culver foi The Spectacular Spider-Man, que estreou em março de 2008.

O nome Culver surge da localização do Sony Studios em Culver City, Califórnia. A Culver Entertainment foi criada com a intenção de lançar séries de televisão e filmes separados daqueles exibidos em sua própria rede. Culver Entertainment teve um foco internacional e utilizou as redes internacionais da Sony para estar disponível para aqueles fora dos Estados Unidos. Expansão e conscientização no exterior eram necessárias neste momento devido à natureza competitiva da indústria do entretenimento.

História de Culver City
Numerosos estúdios de cinema foram construídos em Culver City. Estes foram renovados ou de propriedade de Thomas e Harry. Ince Triangle studios foi o primeiro estúdio de cinema construído por Thomas H. Ince construído em 1915. Este estúdio fundamental foi renovado em 1919 e ficou conhecido como Goldwyn Studios. Goldwyn Studios foi amplamente divulgado e promovido em todo o mundo. Seu letreiro icônico foi publicado em jornais norte-americanos e britânicos.

Referências

Sony Pictures Entertainment
Sony Pictures Television
Empresas produtoras de cinema
Empresas de produção cinematográfica dos Estados Unidos
Empresas de mídia dos Estados Unidos
Empresas fundadas em 2008

Culver Entertainment


Eefje Muskens (* 17. Juni 1989) ist eine niederländische Badmintonspielerin.

Karriere
Eefje Muskens startete mit dem niederländischen Nationalteam im Uber Cup 2008 und wurde dort Mannschaftsfünfte. Bei den Spanish International 2010 wurde sie Dritte im Damendoppel, bei den Dutch International 2010 siegte sie in der gleichen Disziplin zusammen mit Samantha Barning. 2010 nahm sie auch an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. 2012 siegte sie bei den Croatian International im Mixed mit Jacco Arends.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Referenzen

Badmintonspieler (Niederlande)
Olympiateilnehmer (Niederlande)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Niederländischer Meister (Badminton)
Niederländer
Geboren 1989
Frau

Eefje Muskens


Örgütsel gelişim
 Yönetim gelişimi
 Mentoring
 Coaching
 İş rotasyonu
 Profesyonel gelişim
 Yukarı geri besleme
 Yönetsel eğitim
 Supervisory training
 Liderlik gelişimi
 Liderlik
 Talent identification and management
 Bireysel geşilim planlama
 360 derece geri besleme
 Succession planning
 Skills management
 Performance improvement
 Process improvement
 Job enrichment
 Training & Development
 Unorganisation
 Değişim ve Değişim yönetimi
 Resistance to change
 Kalite
 Employment
 İşgücü
 Ücretlendirme
 Executive compensation
 Meetings
 Facilitation
 Facilitator
 Robert's Rules of Order
 Meeting system
 Open-space meeting
 Open space conference
 Awayday
 Örgütsel öğrenme
 Hawthorne araştırmaları
 Human Relations Movement
 Örgütsel davranış
 Organizational commitment
 Employee research
 Bürokrasi
 Adhocracy
 İnsan kaynakları
 İnsan kaynakları yönetimi sistemleri
 Uzlaşmaya dayalı karar alma
 Grup dinamikleri
 Groupthink
 Abilene paradox
 Cross-functional team
 Team building
 Takım yönetimi
 Span of control
 Teori X ve teori Y
 Organizational culture
 Industrial and organizational psychology
 Communications management
 Zaman yönetimi
 Management effectiveness
 Performans değerlendirme
 Micro-management
 Bad boss
 Bad apple teammates
 Labor relations
 Labor law
 Arbitration
 Sexual harassment
 Right-to-work laws
 List of employer associations
 List of labor unions
 List of strikes
 The lighter side of HR
 Parkinson kuralı
 Peter İlkesi
 Dilbert kuralı

Konu

İnsan kaynakları yönetimi konuları


Jun Ideguchi (født 14. maj 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos og Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Ideguchi


Ultimul împărat (în ) este un film epic biografic britanico-italian din 1987 despre viața lui Pu Yi, ultimul Împărat al Chinei, a cărui autobiografie a fost baza pentru scenariul scris de Mark Peploe și Bernardo Bertolucci. Produs independent de Jeremy Thomas, acesta a fost regizat de Bertolucci și lansat în 1987 de către Columbia Pictures.

Din distribuție fac parte Joan Chen, Peter O'Toole, Ruocheng Ying, Victor Wong, Dennis Dun, Ryuichi Sakamoto, Maggie Han, Ric Tineri, Vivian Wu, Chen Kaige. Acesta a fost primul film din Occident căruia i s-a permis filmarea în Orașul Interzis din Beijing de către Republica Populară Chineză. Acesta a câștigat nouă Premii Oscar, inclusiv Cel Mai bun film și Cel mai bun regizor.

Referințe

Legături externe

Filme din 1987
Filme premiate cu Oscar
Filme britanice
Filme chinezești
Filme Columbia Pictures
Filme în limba engleză
Filme bazate pe evenimente reale
Filme regizate de Bernardo Bertolucci
Filme realizate în Italia
Filme italiene
Filme în limba japoneză

Ultimul împărat