Heteronormativnost je uvjerenje da je heteroseksualnost, zasnovana na binarnom rodu, zadani, preferirani ili normalni način seksualne orijentacije. Pretpostavlja se da su seksualni i bračni odnosi najprikladniji za ljude suprotnog spola. Heteronormativni pogled stoga uključuje usklađivanje biološkog spola, seksualnosti, rodnog identiteta i rodnih uloga. Heteronormativnost je često povezana s heteroseksizmom i homofobijom. Učinci društvene heteronormativnosti na lezbijke, homoseksualce i biseksualne osobe mogu se ispitati kao heteroseksualne ili "ravne" privilegije.

Podrijetlo pojma
Michael Warner popularizirao je pojam 1991. godine u jednom od prvih glavnih djela teorije queera. Korijeni koncepta nalaze se u ideji Gayle Rubin o "spolnom/rodnom sustavu" i ideji Adrienne Rich o obveznoj heteroseksualnosti. Od početka su teorije heteronormativnosti uključivale kritički pogled na rod; Warner je napisao:

Diskriminacija
Kritičari heteronormativnih stavova, kao što su Cathy J. Cohen, Michael Warner i Lauren Berlant, tvrde da oni ugnjetavaju, stigmatiziraju, marginaliziraju percipirane devijantne oblike seksualnosti i roda i čine samoizražavanje težim kad taj izraz nije u skladu prema normi. Heteronormativnost opisuje kako socijalne institucije i politike ojačavaju pretpostavku da su ljudi heteroseksualni i da su spol i spol prirodni binarni elementi. Heteronormativna kultura privilegira heteroseksualnost kao normalnu i prirodnu i njeguje klimu u kojoj su LGBT osobe diskriminirane u braku, poreznim zakonima i zaposlenju Slijedeći Berlanta i Warnera, Laurie i Stark također tvrde da domaća "intimna sfera" postaje "neupitno ne-mjesto koje sidri heteronormativne javne rasprave, posebno one koje se tiču prava na brak i posvojenje".

Protiv homoseksualaca, lezbijki, biseksualnih i transrodnih osoba
Prema kulturnom antropologu Gayleu Rubinu, heteronormativnost u glavnom društvu stvara "spolnu hijerarhiju" koja seksualne prakse gradira od moralno "dobrog seksa" do "lošeg seksa". Hijerarhija postavlja reproduktivni, monogamni seks između predanih heteroseksualaca kao "dobar", a sve seksualne činove i pojedince koji ne ispunjavaju ovaj standard stavljaju u "loš seks". Točnije, ovo smješta dugoročno predane homoseksualne parove i promiskuitetne homoseksualce među "loše".Patrick McCreery, predavač na Sveučilištu New York, ovu hijerarhiju vidi djelomično objašnjenjem za stigmatizaciju homoseksualaca zbog društveno "devijantnih" seksualnih praksi koje često prakticiraju i heteroseksualci, poput konzumiranja pornografije ili seksa na javnim mjestima. Postoje mnoga istraživanja diskriminacije seksualne orijentacije u kampusima.

McCreery navodi da se ova heteronormativna hijerarhija prenosi na radno mjesto, gdje se homoseksualci, lezbijke i biseksualne osobe suočavaju s diskriminacijom, poput antihomoseksualnih politika zapošljavanja ili diskriminacije na radnom mjestu zbog koje su pojedinci "najniže hijerarhije", poput transseksualnih osoba, ranjivi na najočitiju diskriminaciju i nesposoban da nađe posao.

Podnositelji zahtjeva i trenutni zaposlenici mogu biti legalno prebačeni ili otpušteni zbog toga što u mnogim zemljama nisu heteroseksualni ili ih se doživljava kao ne-heteroseksualne, kao što je slučaj s lancem restorana Cracker Barrel, koji je 1991. pobudio nacionalnu pozornost nakon što su otpustili zaposlenika lezbijke, pozivajući se na svoju politiku da su zaposlenici sa "seksualnim sklonostima koje ne pokazuju normalne heteroseksualne vrijednosti u suprotnosti s tradicionalnim američkim vrijednostima". Radnici poput otpuštenog zaposlenika i drugi, poput ženstvenih muških konobara (navodno opisanih kao istinske mete), legalno su otpušteni radnim politikama koje "prestupaju" protiv "normalne" heteronormativne kulture.

Analizirajući međusobnu povezanost heteronormativnosti i diskriminacije u seksualnom zapošljavanju, Mustafa Bilgehan Ozturk prati utjecaj patrijarhalnih praksi i institucija na iskustva lezbejskih, homoseksualnih i biseksualnih zaposlenika na radnom mjestu u raznim kontekstima u Turskoj, demonstrirajući dalje specifične povijesnosti i lokaliziranu moć / znanje. formacije koje dovode do fizičkih, profesionalnih i psiho-emotivnih djela predrasuda prema seksualnim manjinama.

U nekim su slučajevima poznate različite religije koje svojim učenjima promiču heteronormativna uvjerenja. Prema profesorima sociologije Samuelu Perryju i Kara Snawder sa Sveučilišta u Oklahomi, višestruka istraživanja u prošlosti pokazala su da može postojati i često postoji veza između vjerskih uvjerenja Amerikanaca i homofobnog ponašanja. Od pet glavnih svjetskih religija, kršćanstvo, judaizam i islam podržavaju heteronormativne stavove o braku. Neki primjeri ovog odigravanja posljednjih godina uključuju incident u kojem je sudjelovala službenica iz Kentuckyja Kim Davis, koja je odbila dati bračne dozvole istospolnim parovima s obrazloženjem da je to kršilo njene duhovne stavove, kao i slučaj Vrhovnog suda presudio je da pekar u Coloradu ne mora osigurati svadbenu tortu za homoseksualni par na temelju njegove religije.

Odnos prema braku i nuklearnoj obitelji
Moderne obiteljske strukture u prošlosti i sadašnjosti razlikuju se od onoga što je bilo tipično za nuklearnu obitelj iz 1950-ih. U drugoj polovici 19. i na početku 20. stoljeća mnoga djeca u SAD-u ostala su bez jednog ili oba roditelja. Procjenjuje se da su 1985. u Sjedinjenim Državama živjela približno 2,5 milijuna obiteljskih kućanstava s djecom, u kojima je prethodno došlo do razvoda. Tijekom kasnih 80-ih gotovo 20% obitelji s djecom na čelu s bračnim parom bile su s barem jednim nebiološkim roditeljem.

Tijekom posljednja tri desetljeća stope razvoda, samohranih roditelja i kohabitacije naglo su porasle. Netradicionalne obitelji (koje odstupaju od standarda "obitelji srednje klase s ocem koji zarađuje i majkom koja ostaje kod kuće, vjenčani i odgajaju svoju biološku djecu") danas čine većinu obitelji u Sjedinjenim Državama. Brakovi tipa "zajednička zarada/zajednički odgoj", gdje su dva heteroseksualna roditelja davatelji sredstava i njegovatelji djece, postala je popularna. Moderne obitelji mogu imati i obitelji s jednim roditeljem uzrokovane razvodom, razdvajanjem ili smrću, obitelji koje imaju dva roditelja koji nisu u braku, ali imaju djecu ili obitelji s istospolnim roditeljima. Umjetnom oplodnjom, surogat majkama i posvojenjem, obitelji ne moraju biti temeljene na heteronormativnom biološkom savezu muškarca i žene.

O posljedicama ovih promjena za odrasle i djecu koja su uključena pod žestokom se raspravom. U slučaju supružničkih davanja iz Massachusettsa 2009. godine, razvojni psiholog Michael Lamb posvjedočio je da roditeljska seksualna orijentacija ne utječe negativno na razvoj djece. "Od kraja 1980-ih... dobro je utvrđeno da se djeca i adolescenti mogu prilagoditi jednako dobro u netradicionalnim postavkama kao i u tradicionalnim uvjetima", ustvrdio je. Međutim, kolumnistica Maggie Gallagher tvrdi da su heteronormativne socijalne strukture korisne za društvo jer su optimalne za odgoj djece.> Australsko-kanadska etičarka Margaret Somerville tvrdi da "davanje istospolnim parovima prava da osnuju obitelj razdvaja roditeljstvo od biologije". Nedavne kritike ovog argumenta iznio je Timothy Laurie, koji tvrdi da i interspolni uvjeti i stope neplodnosti uvijek kompliciraju veze između biologije, braka i odgoja djece.

Podskup heteronormativnosti je koncept privremne heteronormativne. Ova ideologija kaže da je krajnji životni cilj društva heteroseksualni brak. Društveni faktori utječu na odrasle da traže partnera suprotnog spola koji bi se upuštao u heteroseksualni brak s ciljem rađanja djece kroz tradicionalnu nuklearnu obiteljsku strukturu. Heteronormativna privremenost promiče apstinenciju samo do braka. Mnogi se američki roditelji pridržavaju ove heteronormativne naracije i u skladu s tim podučavaju svoju djecu. Prema Amy T. Schalet, čini se da se većina američkih roditelja spolni odgoj svog djeteta svodi na učenje o apstinenciji, ali nije slučaj u drugim dijelovima svijeta. Slično tome, profesorica Sveučilišta George Washington Abby Wilkerson raspravlja o načinima na koje zdravstvena i medicinska industrija jačaju stavove o heteroseksualnom braku kako bi promovirali heteronormativnu privremenost. Koncept heteronormativne privremenosti širi se izvan heteroseksualnog braka i uključuje sveobuhvatan sustav u kojem se heteroseksualnost vidi kao standard, a ništa izvan tog područja ne podnosi. Wilkerson objašnjava da ona diktira aspekte svakodnevnog života poput prehrambenih zdravstvenih stanja, socio-ekonomskog statusa, osobnih uvjerenja i tradicionalnih rodnih uloga.

Transgresije

Interseksualne osobe
Interseksualne osobe imaju biološke karakteristike koje su dvosmisleno muške ili ženske. Ako se otkrije takvo stanje, interseksualnim osobama u većini današnjih društava se gotovo uvijek dodijeli normativni spol nedugo nakon rođenja. Operacija (obično koja uključuje modifikaciju genitalija) često se izvodi u pokušaju da se proizvede nedvosmisleno muško ili žensko tijelo, uz pristanak roditelja, a ne pojedinca. Dijete se tada obično odgaja i kultivira kao cisgender heteroseksualni član dodijeljenog spola, koji se može ili ne mora podudarati s njegovim novonastalim rodnim identitetom tijekom života ili nekim preostalim spolnim karakteristikama (na primjer, kromosomima, genima ili unutarnjim spolnim organima).

Transrodne osobe
Transrodne osobe doživljavaju neusklađenost svog rodnog identiteta i dodijeljenog im spola. Transrodnost je i skupni pojam, jer, osim uključujući trans muškaraca i trans žena čiji je binarni spol identitet je suprotno od svoje dodijeljene spola (i koji su ponekad posebno nazvanih transseksualac, ako oni žele medicinsku pomoć tranziciji ), što može uključivati genderqueer ljudi (čiji identiteti nisu isključivo muški ili ženski, već mogu biti, na primjer, birodni, panrodni, rodno fluidni ili arodne) Ostale definicije uključuju osobe trećeg spola kao transrodne osobe ili konceptualiziraju transrodne osobe kao treći spol, a nerijetko je pojam definiran vrlo široko kako bi obuhvaćao cross-dressere.

Neki transrodni ljudi traže terapiju promjene spola i možda se neće ponašati prema spolnoj ulozi koju nametne društvo. Neka društva smatraju transrodno ponašanje zločinom vrijednim smrtne kazne, uključujući Saudijsku Arabiju i mnoge druge države. U nekim su slučajevima homoseksualci ili lezbijke bili prisiljeni na tretmane za promjenu spola kako bi "popravili" svoj spol ili rod : u nekim europskim zemljama tijekom 20. stoljeća i u Južnoj Africi 1970-ih i 1980-ih.

U nekim zemljama, uključujući sjevernoameričke i europske zemlje, određeni oblici nasilja nad transrodnim osobama mogu se prešutno podržati kad tužitelji i porota odbiju istražiti, procesuirati ili osuditi one koji izvršavaju ubojstva i premlaćivanja. Druga su društva transspolno ponašanje smatrala duševnom bolešću koja je dovoljno ozbiljna da opravda institucionalizaciju.

U medicinskim zajednicama s ovim ograničenjima pacijenti imaju mogućnost ili suzbijanja transseksualnog ponašanja i usklađivanja s normama rođenog spola (što može biti potrebno kako bi se izbjegla socijalna stigma ili čak nasilje) ili strogim poštovanjem normi svojeg "novog" spola kako bi se kvalificirao za operaciju promjene spola i hormonalne tretmane. Pokušaji postizanja dvosmislenog ili "alternativnog" rodnog identiteta nisu podržani niti dopušteni. Ponekad je operacija promjene spola uvjet za službenu promjenu spola, a često su "muški" i "ženski" jedini mogući izbor, čak i za interspolne i transrodne osobe. Za vlade koje dopuštaju samo heteroseksualne brakove, službene promjene spola mogu imati implikacije na srodna prava i privilegije, kao što su skrbništvo nad djecom, nasljeđivanje i donošenje medicinskih odluka.

Homonormativnost

Homonormativnost je pojam koji se može odnositi na privilegiranje homoseksualnosti ili asimilaciju heteronormativnih ideala i konstrukata u LGBTQ kulturu i individualni identitet. Točnije, Catherine Connell navodi da homonormativnost "naglašava zajedništvo s normama heteroseksualne kulture, uključujući brak, monogamiju, razmnožavanje i produktivnost". Izraz se gotovo uvijek koristi u njegovom potonjem smislu, a istaknuto ga je koristila Lisa Duggan 2003. godine, iako je znanstvenica transrodnih studija Susan Stryker u svom članku "Transgender History, Homonormativity and Disciplinary istaknula da također su ga koristili transrodni aktivisti 1990-ih u vezi s nametanjem homoseksualnih / lezbijskih normi zbog zabrinutosti transrodnih osoba. Transrodne osobe nisu bile uključene u zdravstvene programe koji se bore protiv epidemije AIDS-a, a često su bile isključene iz demonstracija homoseksualaca / lezbijki u Washingtonu. Homonormativnost je također narasla tako da obuhvaća transnormativnost, ili "pritisak na trans ljude da se prilagode tradicionalnim, oporbenim seksističkim shvaćanjima roda". Uz to, homonormativnost se danas može koristiti za pokrivanje ili brisanje radikalne politike queer zajednice tijekom Pokreta za oslobađanje gejeva, ne samo zamjenom te politike konzervativnijim ciljevima poput ravnopravnosti braka i prava na posvojenje, već i komercijaliziranje i uvođenje queer supkultura.

Prema Penny Griffin, predavačici politike i međunarodnih odnosa na Sveučilištu Novi Južni Wales, homonormativnost podržava neoliberalizam, a ne kritiziranje monogamije, razmnožavanja i binarnih rodnih uloga kao samih heteroseksista i rasista. U tom smislu, homonormativnost je duboko isprepletena sa širenjem i održavanjem međunarodno strukturiranog i strukturirajućeg kapitalističkog svjetskog sustava. Duggan tvrdi da homonormativnost fragmentira LGBT zajednice u hijerarhije dostojnosti i da se LGBT osobe koje su najbliže oponašanju heteronormativnih standarda rodnog identiteta smatraju najdostonije stečenih prava. Ona također navodi da se LGBT osobe na dnu ove hijerarhije (npr. Biseksualne osobe, trans osobe, nebinarne osobe, ljudi nezapadnog spola, interspolni ljudi, obojeni queerovi, queer seksualni radnici) vide kao prepreka tome razred homonormativnih pojedinaca koji primaju svoja prava. Primjerice, jedno empirijsko istraživanje pokazalo je da se u Nizozemskoj na transrodne osobe i druge LGBT osobe koje se ne poklapaju s rodom često gleda s prezirom u svojim zajednicama jer se ne ponašaju "normalno". Oni koji se asimiliraju, često postaju nevidljivi u društvu i doživljavaju stalni strah i sram zbog nesaglasnih osoba u svojim zajednicama. Stryker se pozvao na teoretičara Jürgena Habermasa i njegovo viđenje javne sfere koja omogućava pojedincima da se okupe kao grupa kako bi raspravljali o različitim ideologijama, a isključivanjem nesaglasne LGBTQ zajednice, društvo u cjelini nesumnjivo je isključilo osobe s rodnom varijantom iz sudjelovanja u građanskom životu.

Zastupljenost u medijima
Pet različitih studija pokazalo je da homoseksualni likovi koji se pojavljuju na TV-u smanjuju predrasude među gledateljima. Kabelske i streaming usluge počinju uključivati više likova koji su lezbijke, homoseksualci, biseksualci i transrodni od emitiranih televizija. Kabelske i streaming usluge nemaju raznolikost, prema izvještaju GLAAD- a, s tim da su mnogi LGBT likovi homoseksualci (41% i 39%). Izvješteno je da je ukupan broj LGBT likova prebrojanih putem kabela za 31% veći u odnosu na 2015. godinu, a biseksualni likovi zabilježili su gotovo dvostruki rast.

Interseksualne osobe su gotovo u potpunosti isključene s televizije, iako je oko 1% populacije interseksualno. Novinski mediji ocrtavaju što znači biti muško ili žensko, što uzrokuje jaz za one koji ne spadaju u te dvije kategorije. Novine su temu interspolnih sportaša pokrivale slučajem Caster Semenya, gdje su se vijesti proširile na sportske dužnosnike koji su morali utvrditi hoće li se smatrati ženom ili muškarcem.

Oni koji se ne identificiraju ni kao žena ni kao muškarac, ili su nebinarni rod ili nisu u skladu s rodom u Sjedinjenim Državama sve više legaliziraju ovaj "treći" rod na službenim vladinim dokumentima, budući da se o postojanju ovog identiteta kontinuirano raspravlja među pojedincima. Kontroverza je rezultirala minimalnom zastupljenošću u medijima, ali nedavne televizijske emisije u kojima su gostovali nebinarni pojedinci uključuju Drag Race Ru Paula i The Fosters. Članovi LGBTQ zajednice tvrde da se zastupljenost ne-binarnih ljudi u medijima nije proširila do mjere transrodnih rodova koji odgovaraju rodu. U današnjim se medijima, posebno na televiziji, heteroseksualni karakter koristi češće od homoseksualnih likova. U 2018. godini samo 8,8% emitirane televizije ima LGBTQ osobu u emisiji. Mediji heteroseksualnost prikazuju kao "normalnu" u današnjem društvu, pa zbog toga na televiziji vidimo manje homoseksualnosti. Uz to postoje mnogi stereotipi, što se može vidjeti u oglašavanju, novinama, radiju i televiziji. Na primjer, glavni mediji promiču ideju da će homoseksualce vjerojatnije privući reklame koje prodaju skupe, raskošne i možda ženske proizvode zbog pretpostavljenih stavova i načina života. Homoseksualci i heteroseksualci također se razlikuju u filmovima. Homoseksualni likovi se uglavnom vide u filmovima s problemima u vezi sa seksualnošću, a lik je predstavljen kao homoseksualac. Televizijske emisije također su još jedan aspekt medija u kojem postoje stereotipi i negativno zastupljeni homoseksualci. Na primjer, TV emisija Moderna obitelj ima dva homoseksualna lika koji su oženjeni i imaju zajedno malo usvojeno dijete. Neki taj odnos mogu smatrati ponižavajućim i stereotipnim kako glavni mediji gledaju na homoseksualce. Seksualna politika emisije smatra se lažnom zbog toga što je njihov odnos prikazan kao pretjerano šaren.

Više je LGBT sadržaja proizvedeno u medijima u 2018. godini. Prema GLAAD-ovom godišnjem izvještaju "Gdje smo na TV-u", koji bilježi LGBTQ+ zastupljenost na televiziji, broj queer likova u TV emisijama porastao je za 8,8%. Queer ljudi u boji također imaju porast vremena prikaza na zaslonu; po prvi su put u povijesti izvještaja nadmašili broj bijelih queer ljudi na televiziji.

Izvori

LGBT

Heteronormativnost


An Helictotrichon scabrivalve in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gordon C. Tucker. An Helictotrichon scabrivalve in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helictotrichon

Helictotrichon scabrivalve


كفر كلا الباب إحدى قرى مركز السنطة التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر كلا الباب 24,540 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضا
 قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية كفر كلا الباب (السنطة)

كفر كلا الباب


Stogodišnjica Prvog svjetskog rata obilježava se u brojnim europskim i drugim državama-sudionicama Velikoga rata u razdoblju između srpnja 2014. i studenoga 2018. godine u znanstvenoj zajednici, kulturnim krugovima te javnosti. Obilježavam se znanstvenim skupovima, predstavljanjima knjiga i radova na tematiku Prvog svjetskog rata, otvaranjem izložbi o samom ratu, njegovim posljedicama i životu tijekom rata, obnavljanjem spomenika žrtvama rata i podizanjem svijesti o važnostima posljedica oružanog sukoba koji je promijenio način ratovanja i iznjedrio Versajski poredak, jedan od uzroka Drugog svjetskog rata.

Stogodišnjicu Velikog rata obilježila je i Europska unija održavanjem sastanka premijera država-članica u belgijskom gradu Ypresu, jednom od simbola rata, te susretom državnika EU-a na Spomeniku sjećanja na nestale u Ypresu, a pridružili su joj se i Europska radiodifuzijska unija koja je organizirala koncert Bečke filharmonije u Sarajevu, mjestu pogiblje nadvojvode Franje Ferdinanda u režiji Gavrila Principa i srpske terorističke organizacije Crna ruka, ali i mjestu najdulje ratne opsade u suvremenoj povijesti tijekom Rata u Bosni i Hercegovini. Međunarodna humanitarna organizacija Crveni križ objavila je međumrežnu pismohranu sa zapisima, snimcima i osobnim predmetima više od 20 milijuna vojnika i civila u suradnji s međumrežnim projektom Europeana.

Vanjske poveznice
 Europeana Zbirka 1914. – 1918.
 Stogodišnjica Prvog svjetskog rata Katalog Carskog britanskog muzeja
 Stogodišnjica ANZAC-a Službene stranice australske vlade

Prvi svjetski rat

Stogodišnjica Prvog svjetskog rata


An Panicum isachnoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Hermann Gustav Hildebrand. An Panicum isachnoides in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum isachnoides


Björk'ün Haziran 1995 tarihinde One Little Indian etiketi ile çıkan albümüdür.

Şarkı listesi

 Army Of Me
 Hyper-Ballad
 The Modern Things
 It's Oh So Quiet
 Enjoy
 You've Been Flirting Again
 Isobel
 Possibly Maybe
 I Miss You
 Cover Me
 Headphones

1995 albümleri
Björk albümleri

Post (Björk albümü)


Stilo har flere betydninger:
 Stilo (by), en by i Calabrien, Italien
 Fiat Stilo, en lille mellemklassebil fra Fiat

Stilo


HMS M33 is an  of the Royal Navy built in 1915. She saw active service in the Mediterranean during the First World War and in Russia during the Allied Intervention in 1919. She was used subsequently as a mine-laying training ship, fuelling hulk, boom defence workshop and floating office, being renamed HMS Minerva and Hulk C23 during her long life. She passed to Hampshire County Council in the 1980s and was then handed over to the National Museum of the Royal Navy in 2014. A programme  of conservation was undertaken to enable her to be opened to the public. HMS M33 is located within Portsmouth Historic Dockyard and opened to visitors on 7 August 2015 following a service of dedication. She is one of only three surviving Royal Navy warships of the First World War and the only surviving Allied ship from the Gallipoli Campaign, the other being the Ottoman minelayer Nusret, preserved in Çanakkale.

Construction
M33 was built as part of the rapid ship construction campaign following the outbreak of the First World War by Harland and Wolff, Belfast. Ordered in March 1915, she was launched in May and commissioned in June; an impressive shipbuilding feat, especially considering that numerous other ships of her type were being built in the same period.

First World War
Armed with a pair of  guns and having a shallow draught, M33 was designed for coastal bombardment. Commanded by Lieutenant Commander Preston-Thomas, her first active operation was the support of the British landings at Suvla during the Battle of Gallipoli in August 1915. She remained stationed at Gallipoli until the evacuation in January 1916. For the remainder of the war she served in the Mediterranean and was involved in the seizure of the Greek fleet at Salamis Bay on 1 September 1916.

Russia
M33 next saw service, along with five other monitors (, , ,  and ), which were sent to Murmansk in 1919 to relieve the North Russian Expeditionary Force.  In June, M33 moved to Archangel and her shallow draught enabled her to travel up the Dvina River to cover the withdrawal of British and White Russian forces. At one time the river level was so low the ship's guns had to be removed and transported by cart. M25 and M27 were not so fortunate and had to be scuttled on 16 September 1919 after running aground. M33 safely returned to Chatham in October.

Harbour service and restoration
In 1925 M33 became a mine-laying training ship and was renamed HMS Minerva on 3 February 1925. She went through a number of roles for the remainder of her career including fuelling hulk and boom defence workshop. Her name was changed again in 1939, this time to Hulk C23. In 1946 she became a floating office at the Royal Clarence Victualling Yard at Gosport. Put up for sale in 1984, she eventually passed to Hampshire County Council. Listed as part of the National Historic Fleet, she is now located at Portsmouth Historic Dockyard, close to . She was opened to the public for the first time as part of the National Museum of the Royal Navy on 7 August 2015. M33 is one of only three surviving British warships that served during the First World War, the others being  and , although a number of auxiliary vessels and small craft have also survived.

References

Bibliography

External links

Monitor M33 - Hampshire County Council
Monitor M33 - History
National Historic Ships Committee listing for M33
 HMS M33 - National Museum of the Royal Navy

M29-class monitors
Ships built in Belfast
1915 ships
Museum ships in the United Kingdom
Royal Navy ship names
World War I monitors of the United Kingdom
Ships and vessels of the National Historic Fleet

HMS M33


Karnevallets Hemmelighed er en dansk stumfilm fra 1913, der er instrueret af Leo Tscherning efter manuskript af Marie Plougmann.

Handling

Medvirkende
 Christian Schrøder - Grosserer Munkebye
 Jutta Lund - Grossererens hustru
 Agnes Nørlund - Grossererens datter
 Vera Fjelstrup - Aase
 Valdemar Psilander - Mr. Gerald
 Gunnar Helsengreen - En detektiv
 Mathilde Felumb Friis
 Ingeborg Bruhn Bertelsen

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Karnevallets Hemmelighed


عك: قبيلة عربية، وهي من قبائل اليمن - كانت إذا خرجت للحج لمكة قدمت في صدر الركب غلامين أسودين ليبدأ التلبية بقولهما: ، فيرد عليهما الباقون: . وجاء ذكر القبيلة في نقوش المسند اليمنية القديمة المعثور عليها في محرم بلقيس، ومنها نقش مسند من عهد شمر يهرعش يذكر تقديمه قربانا إلى الإله بمناسبة عودته من عمله في منطقة قبيلة عك. كما ورد اسمها في العديد من النقوش الأخرى، منها نقش سبئي عثر عليه في وادي ربد سنحان، وجاء اسمها في بعض النقوش كأرض في اليمن. وجعل ياقوت الحموي عك من مخاليف اليمن، وقال: . وقد نقل المؤرخ بلينيوس الأكبر (23م- 79م) عن تقرير أيليوس غالوس المدون سنة 24 ق م شعب عربي سبئي يدعى (Actaei) في جنوب الجزيرة العربية على ساحل البحر الأحمر، مواطنه هي المواطن التي نسبها النسابون إلى عك. كما ذكرت جغرافية بطليموس اسم شعب من الشعوب العربية، دعي بـ (Akkitae/Akkitai) في جنوب غرب جزيرة العرب. وعلى ذلك تكون إشارة أيليوس غالوس إليهم سنة 24 ق م أقدم إشارة إلى هذه القبيلة في التاريخ، وتكون عك بذلك من القبائل المعروفة قبل الميلاد بزمان طويل.

كانت قبيلة عك تسكن تهامة اليمن، وكانت تنتشر من وادي ذؤال جنوبا إلى وادي مور شمالاً بتهامة - الحديدة حاليًا - قال الهمداني يذكر مساكن عك: . وبقت عك أقوى قبيلة في زبيد وذوال حتى القرن السادس الهجري، وكانوا أكثر القبائل تمرداً وانتفاضة في اليمن ضد الدولة العباسية، وقد تبعوا القرامطة، وقد وصفهم عمارة الحكمي قائلاً: . وقاعدتهم الرئيسية مدينة زبيد.

في مطلع السنة السابعة من الهجرة وفد ستة رجال من عك مع أبو موسى الأشعري، قدموا في سفن في البحر، ثم نزلوا الساحل وذهبوا برًّا إلى المدينة، فرأوا الرسول وبايعوه. وفي العام التالي قدمت غافق بطن من عك إلى الرسول مبايعه، وجاء في الطبقات الكبرى: . وكانت عك أول المنتقضين بعد النبي مع الأشعرون، وذلك أنهم حين بلغهم موت النبي تجمعوا وأقاموا على الأعلاب طريق الساحل، فسار إليهم الطاهر بن أبي هالة ومعه مسروق العكي فهزمهم، وعرفت الجموع من عك ومن تأشب إليهم: الأخابث.

كان لقبيلة عك دوراً بارزا في فتوح الشام، حيث كان مسروق العكي أميراً على كردوس يضم ألف مقاتل في معركة اليرموك. وكان لعك إسهاما رئيساً في فتح مصر، وكانوا كل جيش عمرو بن العاص البالغ أربعة آلاف، وجاء في كتاب فتوح مصر وأخبارها: . واستقرت عك وهم أربعة آلاف - ثلثهم غافق - في أماكن كثيرة بمصر، وكانت خطتهم الرئيسة بالجيزة، قال ابن عبد الحكم:، وأشارت المصادر أن خطة غافق من عك كانت الأكثر إتساعاً لكثرتهم. ومن تأثيرهم على المصريون نطق الجيم غير معطشة بدلاً من الجيم مثل قولهم: حگر بدلاً من حجر، أي الحصى، واستبدال (أل التعريف) بـ (إم الحميرية) مثل قولهم: إمبارح بدلا من البارح، أي أمس. وتسميتهم للمدن مثل: إمبابة وغيرها.

شهدت عك مع أبو موسى الأشعري فتوح الأهواز ومعركة نهاوند، مما قد يدل على أن عك التحقت بالجيوش الإسلامية بعد فتح المدائن. وشارك معظم عك في موقعة صفين في صف معاوية بن أبي سفيان بقيادة زعيمهم مسروق العكي، وكان مسروق عثمانيًا من المطالبين بأخذ الثأر لعثمان. وكان من عك فرقة صغيرة كانت في جيش علي بن أبي طالب. وفي صفين قاتلت عك قتالاً شديدًا، وكانوا درعاً حصيناً لعمرو بن العاص لما عقد له لواء صفين، وجعل ابن العاص عك بإزاء همدان، فالتحم الطرفان في قتال عنيف وكثر القتل فكفوا القتال. وفي ليلة الهرير من صفين جعل معاوية إزاءهم مذحج، وكان بين الجمعان قتال عنيف قتل فيه خلق كثير، وقتل من أعلامهم مع معاوية بن أبي سفيان: فيروز بن صالح العكي، وأبو خراش عمرو العكي. وقتل مع علي بن أبي طالب: عبد الله بن جريش العكي، ومطرف بن حصين العكي. وكان زعيمهم مسروق العكي ممن شهد على وثيقة الموادعة في صفين. وشاركت عك في فتوح إفريقية والأندلس، ودارهم بالأندلس معروفة باسمهم، في الجوف شمال قرطبة.

النسب
تعد عك من القبائل العربية الجنوبية القديمة، واختلف النسّابة في نسبها على أقوال منها:
 القول الأول: عك بن عدنان، وهو شقيق معد بن عدنان.
 القول الثاني: عك - واسمه الحارث - بن الديث بن عدنان.
 القول الثالث: عك بن الغوث بن بدر بن زيد بن كهلان.
 القول الرابع: عك بن عدنان بن بدر بن زيد بن كهلان.
 القول الخامس: عك بن عدنان بن عبد الله بن الأزد.
 القول السادس: عك من بني سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان، وهو قول من استشهد بما رواه أحمد بن حنبل بسنده عن فروة بن المسيك المرادي، قال:.

ونجد النسابة ينسبون عك تارة لكهلان وتارة أخرى لعدنان، ويشير اختلاف النسابين هذا في نسب عك إلى اختلاط قبائل عك بقبائل عدنان وبقبائل اليمن في الأمصار بعد الفتوحات الإسلامية، فانتمى قسم منهم إلى عدنان، وقسم منهم إلى اليمن في صدر الإسلام وفي عهد الدولة الأموية وتنظيمها، ومن هنا وقع هذا الاختلاف لدى النسابين في رسم شجرات الأنساب لعوامل عديدة: سياسية وجغرافية وعاطفية، وفي ذلك قال جواد علي:.

بطون عك
ذكر أبو محمد الهمداني في الأكليل البطون والعشائر الرئيسية لقبيلة عك بأنهم: . بينما ذكر البلاذري عن ابن الكلبي بطون عك كالآتي: .

من أعلام قبيلة عك

اشتهر من قبيلة عكٍّ أعلام كثيرون، ذكرتهم كتب التاريخ، ومنهم:

  الأقرع بن شفي العكي: الصحابي الجليل، الذي عاده النبي في مرضه عندما كان مريضا.
 أبو زيد الغافقي الصحابي الجليل .
  أمير الأندلس عبد الرحمن الغافقي: وهو عبد الرحمن بن عبد الله بن مخش بن زيد بن جبلة بن ظهير بن العائذ بن عائذ بن غافق بن الشاهد بن علقمة بن عك.
 مهجع بن صالح العكي: أول قتيل من المسلمين يوم بدر.
 الصحابي الجليل كرز بن عبد وقيل ابن عبيد العكي.
 مقاتل بن حكيم العكي: من رجال دولة بني العبَّاس.
 محمد بن مقاتل العكي: حاكم إفريقية في القرن الثالث الهجري.
 يحيى بن أبي الخير العمراني: عالم وفقيه شافعي ومن كبار أئمة الشافعية.
 محمد بن أسلم الغافقي: طبيب وجرّاح عيون وصيدلي أندلسي، وهو أول من أجرى عملية جراحية في التاريخ.
  سودة بنت عك: وهي أم مضر بن نزار بن معد بن عدنان.
  شقيقة بنت عك: وهي أم ربيعة وأنمار ابني معد بن عدنان.
  ابنة غافق بن الشاهد بن عك: أم الحافي بن قضاعة.
  هند بنت مالك بن الغافق: أم قبيلة خثعم.

المراجع

قبائل العرب في الجاهلية
قبائل عربية

قبيلة عك


Encopresis is voluntary or involuntary passage of feces outside of toilet-trained contexts (fecal soiling) in children who are four years or older and after an organic cause has been excluded. Children with encopresis often leak stool into their undergarments.

This term is usually applied to children, and where the symptom is present in adults, it is more commonly known as fecal incontinence (including fecal soiling, fecal leakage or fecal seepage). The term is from the  ().

Signs and symptoms
 (In)voluntary soiling of undergarments. There are two types: with or without constipation. Those with constipation may experience decreased appetite, abdominal pain, have pain on defecation, have fewer bowel movements, and have hard or soft stools. Those without constipation do not have these symptoms.

Causes

Encopresis is commonly caused by constipation, by reflexive withholding of stool, by various physiological, psychological, or neurological disorders, or from surgery (a somewhat rare occurrence).

The colon normally removes excess water from feces. If the feces or stool remains in the colon too long due to conditioned withholding or incidental constipation, so much water is removed that the stool becomes hard, and becomes painful for the child to expel in an ordinary bowel movement. A vicious cycle can develop, where the child may avoid moving his/her bowels in order to avoid the "expected" painful toilet episode. This cycle can result in so deeply conditioning the holding response that the rectal anal inhibitory response (RAIR) or anismus results. The RAIR has been shown to occur even under anesthesia and when voluntary control is lost. The hardened stool continues to build up and stretches the colon or rectum to the point where the normal sensations associated with impending bowel movements do not occur. Eventually, softer stool leaks around the blockage and cannot be withheld by the anus, resulting in soiling. The child typically has no control over these leakage accidents, and may not be able to feel that they have occurred or are about to occur due to the loss of sensation in the rectum and the RAIR. Strong emotional reactions typically result from failed and repeated attempts to control this highly aversive bodily product. These reactions then in turn may complicate conventional treatments using stool softeners, sitting demands, and behavioral strategies.

The onset of encopresis is most often benign. The usual onset is associated with toilet training, demands that the child sit for long periods of time, and intense negative parental reactions to feces. Beginning school or preschool is another major environmental trigger with shared bathrooms. Feuding parents, siblings, moving, and divorce can also inhibit toileting behaviors and promote constipation. An initiating cause may become less relevant as chronic stimuli predominate.

Diagnosis

The psychiatric (DSM-IV) diagnostic criteria for encopresis are:
 Repeated passage of feces into inappropriate places (e.g., underwear or floor) whether voluntary or unintentional
 At least one such event a month for at least 3 months
 Chronological age of at least 4 years (or equivalent developmental level)
 The behavior is not exclusively due to a physiological effect of a substance (e.g., laxatives) or a general medical condition, except through a mechanism involving constipation.

The DSM-IV recognizes two subtypes: with constipation and overflow incontinence, and without constipation and overflow incontinence. In the subtype with constipation, the feces are usually poorly formed and leakage is continuous, and this occurs both during sleep and waking hours. In the type without constipation, the feces are usually well-formed, soiling is intermittent, and feces are usually deposited in a prominent location. This form may be associated with oppositional defiant disorder (ODD) or conduct disorder, or may be the consequence of large anal insertions, or more likely due to chronic encopresis that has radically desensitized the colon and anus.

Treatment
Many pediatricians will recommend the following three-pronged approach to the treatment of encopresis associated with constipation:
 Cleaning out
 Using stool-softening agents
 Scheduled sitting times, typically after meals

The initial clean-out is achieved with enemas, laxatives, or both. The predominant approach today is the use of oral stool softeners like Movicol, Miralax, lactulose, mineral oil, etc. Following that, enemas and laxatives are used daily to keep the stools soft and allow the stretched bowel to return to its normal size.

The child must be taught to use the toilet regularly to retrain his/her body. It is usually recommended that a child be required to sit on the toilet at a regular time each day and 'try' to go for 10–15 minutes (timed toileting), usually soon (or immediately) after eating. Children are more likely to be able to expel a bowel movement right after eating (due to the gastrocolic reflex). It is thought that creating a regular schedule of bathroom time will allow the child to achieve a proper elimination pattern. Repeated voiding success on the toilet itself helps it become a releasor stimulus for successful bowel movements.

Alternatively, when this method fails for six months or longer, a more aggressive approach may be undertaken using suppositories and enemas in a carefully programmed way to overcome the reflexive holding response and to allow the proper voiding reflex to take over. Failure to establish a normal bowel habit can result in permanent stretching of the colon. Certainly, allowing this problem to continue for years with constant assurances that the child "will grow out of it" should be avoided.

Dietary changes are an important management element. Recommended changes to the diet in the case of constipation-caused encopresis include:
 Reduction in the intake of constipating foods such as dairy, peanuts, cooked carrots, and bananas
 Increase in high-fiber foods such as bran, whole wheat products, fruits, and vegetables
 Higher intake of water and liquids, such as juices, although an increased risk of tooth decay has been attributed to excess intake of sweetened juices
 Limit drinks with caffeine, including cola drinks and tea
 Provide well-balanced meals and snacks, and limit fast foods/junk foods that are high in fats and sugars
 Limit whole milk to 500 mL (16.9 ounces) a day for the child over 2 years of age, but do not eliminate milk because children need calcium for bone growth and strength.

The standard behavioral treatment for functional encopresis, which has been shown to be highly effective, is a motivational system such as a contingency management system. In addition to this basic component, seven or eight other behavioral treatment components can be added to increase effectiveness.

Epidemiology

The estimated prevalence of encopresis in four-year-olds is between one and three percent. The disorder is thought to be more common in males than females, by a factor of 6 to 1.

References

External links

Mental disorders diagnosed in childhood
Symptoms and signs: Digestive system and abdomen
Constipation

Encopresis


Scott Hamilton (Providence, Rhode Island, 12 de septiembre de 1954) es un saxofonista estadounidense de jazz, vinculado con la corriente denominada neo tradicionalismo. Su hijo mayor, Shō Īmura, es el vocalista de la banda de rock japonesa Okamoto's.

Historial
Hamilton aprendió a tocar inicialmente el piano, aunque a los diecisiete años se decidió por el saxo tenor. Trasladado a Nueva York, en 1976, obtendrá sus primeros trabajos de la mano de Roy Eldridge, tocando con Hank Jones, la cantante Anita O'Day y la big band de Benny Goodman. En 1977, graba su primer álbum, que lo convierte en el primer cabecilla del neo tradicionalismo, y en los años siguientes, seguirá colaborando con músicos de swing, como Joe Venuti, Warren Vaché o Connie Kay.  Después formará un trío estable, que le acompañará en grabaciones y giras, y colaborará con los "Newport All star" de George Wein.

También acompañó a la cantante Rosemary Clooney en el estudio y en la carretera durante una década.

A principios de la década de 1980, formó su propio quinteto y realizó giras por todo el mundo. Libre de su hábito de beber, en 1982 maduró lo suficiente como para escapar de la fuerte influencia de Ben Webster y Zoot Sims, a quienes fue acusado de imitar. A partir de este punto, su forma de tocar y su tono han sido muy personales.

Viviendo en la ciudad de Nueva York, Hamilton recorrió el mundo durante la década de 1980, pasando mucho tiempo tocando en Japón y Europa. Fue en particular un visitante recurrente en el Reino Unido, Suecia y la Grande Parade du Jazz, que se celebraba en Niza, Francia. A principios de la década de 1990 estaba listo para el próximo paso, y en 1994, cuando lanzó Organic Duke, había desarrollado un estilo singular: un tono grande, bien redondeado pero enfocado e improvisado, ostensiblemente basado en el swing (especialmente en Ellington), pero incorporando elementos más modernos. Durante este período, se trasladó a Londres y formó su cuarteto permanente, presentando a los músicos británicos John Pearce (p), Dave Green (b) y Steve Brown (dr) con quienes grabó East of the Sun en 1993. East of the Sun presenta a Brian Lemon en el piano, no a John Pearce.

En 2007 hizo una aparición especial en el Festival de Jazz de Brecon acompañado por Humphrey Lyttelton y su banda. Parte de este concierto fue mostrado en BBC Four como Humph's Last Stand, un tributo a Lyttelton después de su muerte en 2008.

Durante 2013 hasta noviembre de 2014, Scott Hamilton ha destacado con Andrea Motis, y el Joan Chamorro Quintet, respaldando a la aclamada cantante de jazz española con su famoso saxofón tenor, especialmente en España en el Jamboree Club de Barcelona, pero también en otros lugares de Europa. Hamilton también se ha presentado, junto a Motis y Chamorro, con la Sant Andreu Jazz Band, un joven grupo de músicos de jazz con sede en Barcelona, creado y dirigido por Joan Chamorro.

Estilo
Muchos autores señalan la paradoja de que Hamilton, que aprende a tocar el saxo en la época post-Coltrane, desarrolle un estilo propio, caluroso e inventivo, basado casi exclusivamente en las escuelas anteriores a Charlie Parker. Especialmente, está influido por saxofonistas de sonido recio, como Coleman Hawkins, Chu Berry o Ben Webster.

Discografía

Hamilton ha grabado alrededor de cuarenta álbumes como líder, la mayor parte de ellos en Concord Records, salvo los que están expresamente señalados.

Scott Hamilton Is a Good Wind Who Is Blowing Us No Ill (1977)
 Scott Hamilton 2 (1978)
With Scott's Band in New York City (1978)
Grand Appearance (1978) (Progressive Records)
No Bass Hit (1978)
Tenorshoes (1979)
Tour De Force (1982)
Close Up (1982)
In concert  (1983)
The Second Set (1984)
A First (1984)
Uptown (1985)
A Sailboat in the Moonlight (Ruby Braff y Scott Hamilton) (1986)
Soft Lights & Sweet Music (Gerry Mulligan y Scott Hamilton) (1986)
Major League (1986)
The Right Time (1986)
A Sound Investment (1987)
Scott Hamilton Plays Ballads (1989)
Radio City (1990)
At Last (1990) with pianist Gene Harris
Scott Hamilton with Strings (1992), con arreglos de Alan Broadbent
Groovin' High (1996), con Spike Robinson y Ken Peplowski
East of the Sun (1993)
After Hours (1997)
Red Door: Remember Zoot Sims (1998)
Blues, Bop and Ballads (1999)
Jazz Signatures (2001), con el trío de John Bunch
Live in London (2003)
Back in New York (2005)
Nocturnes and Serenades(2006)
Zootcase (2006) con Alan Barnes y David Newton (Woodville Records)
Across the Tracks (2008)
Live in Barcelona (2011) (Blau Records)
La Rosita (2016) (Blau Records)
The shadow of your smile (2017) (Blau Records)
"Street of dreams" (2019)

Bibliografía

 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)

 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André y COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz. Robert Laffont Edt., París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Notas y referencias

Enlaces externos

Saxofonistas de jazz de Estados Unidos
Saxos tenores
Músicos de dixieland
Músicos de swing
Sobrevivientes de cáncer

Scott Hamilton


Moltkedenkmäler sind zu Ehren des preußischen Generalfeldmarschalls Helmuth Karl Bernhard von Moltke (1800–1891) errichtete Monumente. Für das Gebiet des (ehem.) Deutschen Reiches sind gegenwärtig zwei Reiterstandbilder und etwa 20 Standbilder, außerdem einige Büstendenkmäler und Reliefs nachweisbar. Ein bis heute erhaltenes Moltkedenkmal steht in Istanbul. Die Mehrzahl der Reliefs befinden sich – oft zusammen mit solchen von Bismarck und Roon – an den Sockeln von Kaiser- und Kriegerdenkmälern (siehe Liste unten).

Das Moltkedenkmal in Parchim ist das älteste Deutschlands und wurde 1876 noch zu Lebzeiten des Dargestellten eingeweiht.

Moltke-Standbilder, -Büsten und -Gedenksteine

Moltke-Türme

 Parchim (1913 geplant, nicht realisiert)
 Porta Westfalica, 1906 Umwidmung (Moltketurm (Porta Westfalica))
 Moltketurm (Nowa Ruda) Schlegel (Kr. Glatz), 1913 auf dem schlesischen Allerheiligenberg (polnisch Góra Wszystkich Świętych) nahe dem Ort Schlegel – heute Słupiec – errichteter Turm aus rotem Sandstein
 Sangerhausen, 1904 (Moltkewarte)

Moltke-Reliefs an Kaiser-, Krieger- und sonstigen Denkmälern

 Bad Pyrmont, 1897, am Kriegerdenkmal für den Krieg von 1870/71 auf dem Kaiserplatz
 Bauerwitz, 1897
 Berlin-Schmargendorf, 1895
 Bochum, 1875
 Bretten, 1898
 Burgsteinfurt, 1897
 Caternberg, 1900
 Christburg
 Czarnikau, 1909
 Delitzsch, 1895
 Driesen, 1896
 Duisburg, 1898
 Düren, 1892
 Edenkoben, 1899
 Eibenstock, 1880
 Elbing, 1905
 Erlangen, 1897
 Frankfurt (Oder), 1900
 Friemersheim, 1905
 Gartz, 1902
 Gera, 1894
 Gottesberg, 1903
 Glogau, 1900
 Gollnow
 Gussenstadt, 1899
 Heiligenbeil, 1900
 Kattowitz, 1898
 Kassel, 1898
 Kettwig, 1889
 Kirchheimbolanden, 1897
 Kirchweyhe, 1898
 Kruschwitz, 1895
 Lauterecken, 1895
 Magdeburg, 1877
 Marienwerder
 Meiderich, 1896
 Mohrungen, 1902
 München, 1899
 Namslau
 Neumark, vor 1899
 Neustadt am Rübenberge, 1913
 Neustadt in Schlesien (Prudnik), 1888
 Oschersleben, 1897
 Ostrowo, 1900
 Plathe, 1905
 Quakenbrück, 1896
 Radevormwald, um 1907
 Ratzeburg, 1890
 Repelen, 1905
 Reutlingen, 1892
 Rheine, 1896
 Rößel, 1896
 Saarburg, 1898
 Samotschin
 Schivelbein, 1895
 Schlochau, 1895
 Schneidemühl, 1903
 Schwetz, 1897
 Siegen, 1892
 Sodingen, 1899
 Stallupönen, 1900
 Streino, 1899
 Ulm, 1903
 Wald
 Wattenscheid
 Weisswasser
 Westenfeld, 1896
 Wildungen, 1890
 Witten, 1877
 Woldenberg, 1894
 Wollstein, 1898
 Zeitz, 1899
 Zeulenroda, 1898

Moltke-Büsten

Eine Reihe von Bildhauern modellierten Moltke insbesondere nach der Reichseinigung – Moltke gilt als einer der (militärischen) Reichseiniger – in Büsten, die oft in öffentlichen Gebäuden (Rathäuser etc.) Aufstellung fanden. Dabei fanden verschiedene Materialien Anwendung: Marmor, Bronze, Gips. Gießereien wie Gießerei Gladenbeck, Schäffer & Walcker (beide Berlin) und die WMF (Geislingen) boten Moltkebüsten in ihren Katalogen einer breiten Kundschaft an.

Es sind Moltkebüsten bekannt von den Bildhauern: Xaver Arnold, Heinrich Baucke, Reinhold Begas, Gustav Bläser, Johann Bläser, Ludwig Brunow, Adolf von Donndorf, F. Drake, Emil Kiemlen, Bruno Kruse, O. Lessing, Friedrich Pfannschmidt, Fritz Schaper, Karl Schuler, Emil Steiner, W. Uhrmann, Hermann Wittig, Albert Wolff, sowie als Relief von Felix Görling und Adolph Hensel.

Quellen
 Datenbank des Preußisches Denkmal-Institut – Verein zur Erforschung Preußischer Denkmäler e. V.

Literatur
 Bärbel Stephan: Sächsische Bildhauerkunst, Johannes Schilling 1828–1910. Verlag für Bauwesen, Berlin 1996, ISBN 3-345-00494-1.
 Hans-Jörg Jechel: Die Reiterdenkmäler für Kaiser Wilhelm I. 2 Bände. Bonn 2010 (Bonn, Universität, Dissertation, 2010).

Einzelnachweise

Personendenkmal (Militär)
Liste (Denkmale)
M
!

Liste der Moltkedenkmäler


ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටනැෂනල් හෝ  ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය (පොදු වශයෙන් ඇම්නෙස්ටි සහ ඒඅයි ලෙසින් හැඳින්වෙන) යනු, ලොව පුරා මිලියන 3 කට වඩා සාමාජිකයන් සහ ආධාරකරුවන් සතු, මානව හිමිකම් පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ  රාජ්‍ය-නොවන සංවිධානයකි . මෙම සංවිධානයේ අරමුණ වන්නේ,  "මානව හිමිකම්හී බලතර අපවාදයන් වැලැක්වීම හා කෙළවර කිරීම සඳහා පර්යේෂණ සිදු කොට ක්‍රියාකාරකම් ජනනය කිරීම    සහ හිමිකම් උල්ලංඝනය වී ඇත්තන් සඳහා  යුක්තිය ඉටුකිරීමට  බලකිරීම" වෙයි.

මූලාශ්‍ර

ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය


Terreur sur Rome () est une drame criminel franco-italien réalisé par Anton Giulio Majano et sorti en 1957.

Synopsis
En s'échappant après un vol, un voleur est mordu par un cochon d'Inde qui l'infecte avec le poison de la peste pneumonique. La police est maintenant à sa recherche pour arrêter l'épidémie qu'il pourrait causer. Le voleur finit par être tué dans une fusillade.

Fiche technique
 Titre français : Terreur sur Rome ou Terreur sur la ville
 Titre original italien :
 Réalisateur : Anton Giulio Majano
 Scénario : Giovanni d'Eramo, Pasquale Festa Campanile, Massimo Franciosa, , Ennio Flaiano
 Photographie : Gianni Di Venanzo
 Montage : Gabriele Varriale
 Musique : Riz Ortolani
 Décors : Peppino Piccolo
 Production : Giovanni Addessi
 Société de production : Triolfalcine
 Pays de production :  -
 Langue de tournage : Italien
 Format : Noir et blanc - Son mono - 35 mm
 Durée :
 Genre : Drame
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
Andrea Checchi : Sergio
Carlo D'Angelo : Professeur Gallura
Rossella D'Aquino (sous le nom de « Rosetta D'Aquino ») : Emma
Bruna Corrà : Laura
Carlo De Pascalis
Maria Fiore Mara
Ivo Garrani : Docteur Garelli
Maresa Gallo : Silvia
Frank Latimore : Steve Morley
Ubaldo Lay : Gaspare
Mimmo Palmara : Luigi
Paolo Panelli : Carletto

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1957
Film français sorti en 1957
Film dramatique italien
Film dramatique français
Film de casse italien
Film de casse français
Film sur une épidémie
Film tourné à Rome
Film se déroulant à Rome
Film italien en noir et blanc
Film français en noir et blanc
Film réalisé par Anton Giulio Majano
Film avec une musique composée par Riz Ortolani
Film scénarisé par Massimo Franciosa
Film en italien
Film français tourné en italien

Terreur sur Rome


Der Palacio de los Ríos y Salcedo ist ein Palast in Soria, der Hauptstadt der Provinz Soria in der Autonomen Region Kastilien und León, der im 16. Jahrhundert errichtet wurde. Der Palast an der Plaza de San Clemente ist ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Geschichte und Beschreibung
Der Palast wurde zu Beginn des 16. Jahrhunderts für die Familie Ríos y Salcedo errichtet. Der Renaissancebau besitzt ein Portal zur Plaza de San Clemente mit plateresker Ausschmückung, die sich über zwei Geschosse ausbreitet. Rechts daneben ist ein Eckfenster in gleicher Weise geschmückt.

Heutige Nutzung
Seit 1992 befindet sich in dem Palast das Archivo Histórico Provincial de Soria (Historisches Archiv der Provinz Soria).

Weblinks

 Palacio de los Ríos y Salcedo bei castillosdesoria (spanischer Text)

Bauwerk in Soria
Kulturdenkmal in Soria
Soria
Soria
Erbaut im 16. Jahrhundert

Palacio de los Ríos y Salcedo


La forêt de Koroko (en Arabe: غابة كوروكو) est une forêt dense d'arbres et de plantes aimant les zones humides du nord du Royaume du Maroc et qui surplombe la mer Méditerranée. La région des hauts plateaux de Koroko est un site écologique et biologique qui s'étend sur une superficie d'environ 5400 hectares, dont 1800 hectares sont boisés d'arbres denses.

La forêt de Koroko appartient à la province de Nador et abrite d'importantes populations animales, dont les plus importantes sont le macaque de Barbarie et le sanglier. Et de nombreux espèces d'arbres tels que le pin vert, le cyprès, l'eucalyptus, le chêne et le thuya couvrent une superficie de 5 200 hectares.

Références

Forêt en Afrique
Environnement au Maroc

Forêt de Koroko


Hrvatska nogometna liga – Zapad (također i kao Hrvatska republička nogometna liga – Zapad, Hrvatska republička nogometna liga – Zapad, Hrvatska regionalna liga – Zapad)  je bila jedna od četiri skupine Hrvatske nogometne lige u sezoni 1990./91., te je predstavljala ligu četvrtog stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije. Ovo je bila posljednja sezona hrvatskih klubova u prvenstvu Jugoslavije, te je nakon završetka sezone liga rasformirana.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bila ''Pazinka'' iz Pazina.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 3. stupanj prvenstva Jugoslavije 1990./91.
 Hrvatska liga – Jug 1990./91.
 Hrvatska liga – Sjever 1990./91.
 Regionalna liga – Primorska skupina 1990./91.

Vanjske poveznice
 sportnet.hr forum, Hrvatska republička liga 1945-91

Izvori
 Vladimir Jugo i dr.: Nogometni klub Halubjan, Viškovo : srebrni jubilej , Rijeka, 1996.,
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 147-148
 sportnet.hr forum, Hrvatska republička liga 1945-91 , objava od 26. prosinca 2013., pristupljeno 24. studenog 2019.

1990-91 Zapad
1990-91 Zapad
 Zapad

Hrvatska nogometna liga – Zapad 1990./91.


Luzardo ist der Familienname folgender Personen:

 Arsenio Luzardo (* 1959), uruguayischer Fußballspieler
 Celmira Luzardo (1952–2014), kolumbianische Schauspielerin
 Consuelo Luzardo (* 1945), kolumbianische Schauspielerin
 Medardo Luis Luzardo Romero (1935–2018), venezolanischer Geistlicher, Erzbischof von Ciudad Bolívar
 Ubay Luzardo (Ubay Luzardo Santana; * 1983), spanischer Fußballspieler

Luzardo


Glenea nigroapicalis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1956.

Referências

Borneo catalog 2005

nigroapicalis
Coleópteros descritos em 1956

Glenea nigroapicalis


Ruth Berman, née Aronson en 1935 au Cap, est une linguiste israélienne d'origine sud-africaine, professeur émérite à l'université de Tel Aviv, où elle a occupé la chaire . Elle est membre de l'Académie israélienne des sciences et des humanités depuis 2013.

Les recherches de Ruth Berman ont porté sur la morphologie, la syntaxe et le lexique de l'hébreu moderne, l'acquisition de la première langue dans une perspective interlinguistique, le développement ultérieur du langage et le développement des capacités de narration et de construction de textes, de la petite enfance à l'adolescence et à l'âge adulte.

Biographie
Née en 1935 en Afrique du Sud, Ruth Aronson (plus tard Berman) grandit au Cap, en Afrique du Sud. Elle obtient une licence summa cum laude à l'université du Cap en langues et littérature en 1954.

Dès la fin de ce premier cursus, elle immigre en Israël, en 1954. Dans les années 1950 et 1960, elle enseigne l'anglais en deuxième langue, d'abord dans un lycée de Beer-Sheva, puis dans le cadre de la formation et de la supervision d'enseignants d'anglais dans des lycées du Néguev et à l'université hébraïque de Jérusalem. Grâce à une bourse du British Council, elle approfondit en 1958-1959 ses connaissances de la linguistique à l'université d'Édimbourg, et travaille sur le sujet .

Ses études auprès des linguistes britanniques John Rupert Firth et Michael Halliday l'amène ensuite à participer, de 1960 à 1962, à un projet de recherche à grande échelle sur l'enseignement de l'anglais comme langue étrangère en Israël, supervisé par le professeur Gina Ortar, à l'université hébraïque de Jérusalem. Elle reprend ensuite des études, à nouveau, et obtient un MA à l'université Columbia, New York, en linguistique générale et appliquée, en 1964.

En 1965, elle entame une carrière de plusieurs décennies à l'université de Tel Aviv, au cours de laquelle elle enseigne, et coordonne la compilation de la série de manuels English for Speakers of Hebrew, basée sur les principes de la linguistique contrastive hébreu-anglais. Ce projet est mené dans le cadre du département d'anglais de l'université de Tel Aviv, au sein duquel elle met en place un programme linguistique fondé sur les théories linguistiques contemporaines, et qui devient ensuite le département de linguistique de l'université de Tel Aviv. Dans les années 1970, le centre d'intérêt de Berman se déplace vers l'hébreu moderne - en morphologie, lexique et syntaxe. Dans sa thèse de doctorat, présentée en 1973, sous la direction de , elle étudie une série de noms verbaux en hébreu moderne dans le cadre de la théorie syntaxique transformationnelle. Elle construit ainsi les bases d'une publication, en 1978, en anglais, sur la structure de l'hébreu moderne. Cette publication fait référence.

Cet intérêt pour l'hébreu moderne entraîne une réorientation de ses recherches dans les années 1980, vers l'acquisition de l'hébreu comme première langue, puis sur le développement du langage pendant l'enfance et l'adolescence, dans un cadre interlinguistique. Ses études comprennent l'examen du développement de la grammaire et du lexique chez les tout-petits, les enfants d'âge préscolaire et les écoliers de langue maternelle hébraïque. Ce travail de recherche aboutit  à une autre publication sur l'acquisition de l'hébreu, en 1985.

Dans ce contexte, Berman participe  ensuite à des projets interlinguistiques comparant l'acquisition par les enfants de divers aspects de l'hébreu à celle de leurs homologues dans l'acquisition d'autres langues. Il s'agit notamment de recherches sur la maîtrise du lexique en anglais et en hébreu par des enfants de 3 à 9 ans comparés à des adultes avec  (de l'université Stanford) et sur l'acquisition de capacités narratives dans plusieurs langues différentes, dont l'hébreu, avec  (de l'Université de Californie à Berkeley). Cette étude de l'acquisition des capacités narratives contribue au développement de la recherche psycholinguistique. Ces travaux servent également de base à un projet de recherche à grande échelle, financé par la Fondation Spencer de Chicago, qui vise à comparer les capacités d'élèves d'écoles primaires, de collèges et de lycées, locuteurs de sept langues maternelles différentes (en collaboration avec des homologues de sept pays), dans la construction de textes narratifs et d'exposés à l'oral et à l'écrit. Elle enseigne jusqu'en 2003 à l'université de Tel Aviv, puis en est nommée professeure émérite.

Principales publications
 1969 : G. Cohen et R. Aronson. The Teaching of English in Israel: A Survey, Jérusalem, Hebrew University John Dewey School of Education, 394 pp.
 1978 : R. Berman. Modern Hebrew Structure, Tel Aviv, University Publishing Projects, 452 pp.
 1985 : R. Berman. Acquisition of Hebrew, Hillsdale, Lawrence Erlbaum, 116 pp.
 1994 :  R. Berman et D. Slobin,  Relating Events in Narrative: A Crosslinguistic and Developmental Study,  Hillsdale,  Lawrence Erlbaum, 748 pp.
 2004 :  R. Berman (dir.), Language Development Across Childhood and Adolescence, Philadelphie/Amsterdam, John Benjamins.

Références

Liens externes

Naissance en 1935
Naissance au Cap
Étudiant de l'université du Cap
Étudiant de l'université Columbia
Étudiant de l'université hébraïque de Jérusalem
Professeur à l'université de Tel Aviv
Linguiste israélien
Personnalité féminine israélienne

Ruth Berman


Ioana Ieronim (pseudonimul lui Ioana Moroiu, n. 9 ianuarie 1947, Râșnov, județul Brașov) este o poetă și traducătoare română.

Biografie
Ioana Ieronim a făcut studiile liceale la  Liceul Central din București și din 1970 a urmat  Facultatea de Filologie, secția limba și literatura engleză, a Universității din București.

A debutat cu versuri în 1971, în "România literară" și "Luceafărul", iar editorial în 1979 cu volumul "Vară timpurie".

Are preocupări în domeniul teatrului, traducând din Shakespeare pentru piesele regizate de Cătălina Buzoianu:

 Furtuna, regia Silviu Purcărete;
 Măsură pentru măsură, regia Andrei Șerban și Dana Dima;
 Regele Lear, dar a tradus și piese aparținând lui Arthur Miller și Tennessee Wiliams.
Ioana Ieronim este membră a Uniunii Scriitorilor și PEN România.

Opera

Versuri
 Vara timpurie,  1979;
 Proiecte de mitologie, 1981;
 Cortina, 1983;
 Egloga, 1984;
 Poeme, 1986;
 Luni dimineața, 1987;
  Când strugurii se prefac în vin, 2013.

Traduceri
 N. Petersen, Strada săndălarilor, 1977;
 J. Conrad, Țărmul refugiului, 1979;
 S. Vestdijk, Călătorie în Jamaica, 1980.

Premii

 2021  Premiul "Mihai Eminescu" pentru volumul "Trecere, petrecere" în cadrul Premiilor Academiei Române pentru anul 2019, la secțiunea Filologie și Literatură

Note

Bibliografie
 George Marcu. Femei de seamă din România. De ieri și de azi, Editura Meronia, București, 2017

Legături externe
 INTERVIU/ Ioana Ieronim: "Exista o parte de singuratate a scrisului"
 Să ne cunoaștem scriitorii - Ioana Ieronim

Nașteri în 1947
Nașteri pe 9 ianuarie
Poete române
Poeți români din secolul al XX-lea
Poeți români din secolul al XXI-lea
Traducători români
Oameni în viață

Ioana Ieronim


Podsavezna liga Daruvar, također i kao Prvenstvo Daruvarskog nogometnog podsaveza je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1962./63.  Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila momčad "Daruvara".

Ljestvica

 Podravska Slatina – tadašnji naziv za Slatinu

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Zagrebačka zona 1962./63.
 Podsavezna liga Bjelovar 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Godišnjak FSJ 1962-63", Beograd, 1963., ISSN: 0351-2894, str. 253
 library.foi.hr, "Bjelovarski list"
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 23, god. XVII, izdanje od 6. lipnja 1963., str. 6, preuzeto 3. srpnja 2019.

1962-63 Daruvar
Daruvar
1962-63 Daruvar

Podsavezna nogometna liga Daruvar 1962./63.


One Medical (nome público da empresa 1Life Healthcare, Inc.) é uma rede de clínicas de atenção primária à saúde sediado em São Francisco. A One Medical é um serviço de atenção primária baseado em inscrição, oferecendo serviços em pessoa tanto quanto online, incluindo um aplicativo para smartphone.

História
A One Medical foi fundada por Tom Lee em 2007. A compania cresceu de um clínica em São Francisco para mais de 72 localidades nos Estados Unidos da América, incluindo 29 clínicas na região da baia de São Francisco.

Em 2017, Amir Rubin sucedeu Tom Lee como CEO da One Medical. Em 2018, a multinacional The Carlyle Group investiu $350 milhões na compania. A One Medical também é apoiada pela empresa matriz do Google, a Alphabet Inc.

Em 31 de Janeiro de 2020, a One Medical começou à ser comercializada na bolsa de valores Nasdaq.

Durante os estágios iniciais de distribuição de vacinas, a One Medical foi acusada de administrar a vacina de COVID-19 para pacientes inelegíveis em vários estados. Isso resultou em uma investigação congressional. A investigação congressional concluiu que a One Medical buscou usar seu acesso à vacina de COVID-19 para conseguir ganhos financeiros, pressionando as pessoas que buscavam vacinas à participar de seus próprios programas de inscrição, e também que a companhia ofereceu acesso precoce das vacinas àqueles com coneções internas.

Em setembro de 2021, a One Medical comprou a empresa Iora Health.

Em Julho de 2022, a Amazon concordou em comprar a One Medical por cerca de $3.9 bilhões.

Aquisições da Amazon.com
Empresas listadas na NASDAQ

One Medical


O Carcharhinus cerdale é uma espécie de tubarão pertencente ao género Carcharhinus e à família Carcharhinidae. Sua distribuição geográfica é a costa leste do Pacífico, nas águas da Colômbia, Costa Rica, Equador, El Salvador, Guatemala, Honduras, México, Nicarágua, Panamá e Peru.

Carcharhinus
Peixes descritos em 1898

Carcharhinus cerdale


Panait (alternativ Panaite) este un nume românesc derivat din grecescul Panaghiotis respectiv Panaghiotes (Παναγιώτης).

Personalități

Prenume
 Panait Warthiadi (1846-1911), general, atașat militar la ambasada României din Viena
 Panait Mușoiu (1864-1944), promotor al ideilor marxiste în România
 Panait Zosin (1873-1942), promotor al ateismului în România
 Panait Cerna (1881-1913), scriitor
 Panait Istrati (1884-1935), scriitor
 Panaite C. Mazilu (1915-2015), inginer, membru de onoare al Academiei Române
 Panait I. Panait (1931-2015), istoric și arheolog

Nume de familie
 Panait I. Panait (1931-2015), istoric și arheolog
 Ioana Cristache Panait (1932-2014), cercetător și istoric de artă
 Mihail Panait (n. 1936), deputat
 Aurel Panait (n. 1968), fotbalist
 Cristian Panait (1973-2002), procuror
 Ion Panait (n. 1981), sportiv
 Bogdan Panait (n. 1983), jucător de fotbal
 Radu Panait (n. 1985), politician
 Anghel Panait, personaj de film

Panait


Frequency is a 2000 American science fiction thriller film starring Dennis Quaid, Jim Caviezel, Andre Braugher, Elizabeth Mitchell, Shawn Doyle, Melissa Errico, and Noah Emmerich.

Directed by Gregory Hoblit and written by Toby Emmerich, it was distributed by New Line Cinema. It also features Michael Cera in his feature film debut.

The film received generally positive reviews and grossed $68.1 million worldwide, against a budget of $31 million.

Plot
In 1969 New York, a gasoline tanker overturns on a highway ramp, spilling fuel into an electrical substation below ground and trapping two workers. Among the responding firefighters is veteran Frank Sullivan, who goes underground to rescue the workers against the direction of his commander. Despite the rising level of fuel and the sparking created by damaged electronics, Frank and another firefighter pull the workers out and escape just before a spark ignites a huge explosion. Frank returns safely home to his wife Julia and young son Johnny.

In 1999, John Sullivan is an NYPD detective still living in his childhood home. His girlfriend Samantha leaves him because she believes he is emotionally shut off, the result of his father Frank dying in a fire when John was six years old. John's lifelong friend and neighbor, Gordo, stops by with his young son and finds a Heathkit single-sideband ham radio that once belonged to Frank, but fails to get it working.

The night before the anniversary of his father's death, John is surprised to find the radio operating during a particularly intense occurrence of the aurora borealis, and has a brief conversation with another man concerning the 1969 World Series, which John is able to recount in specific detail. He realizes from this and other details that he is communicating with his father on the same date in 1969, and warns him of the mistake that led to his death. Frank is alarmed and refuses to believe it, but the next day, while rescuing a runaway from a burning warehouse, he recalls John's warning and survives the fire.

In 1999, John is struck with new memories of his father surviving until 1989. He and Frank reconnect, and they share details of their lives. Frank decides to quit smoking, believing John's warning that he will eventually die of lung cancer.

John discovers that his present has been changed in other unexpected ways. He and Frank have inadvertently prevented the death of the "Nightingale", a serial killer who originally murdered three nurses in the 1960s and was never caught. He has now killed ten women, including John's own mother Julia. To save her and the other future victims, John enlists Frank's help in stopping the Nightingale before he can kill again.

Following information from John about the killings, Frank saves the first victim, but before he can rescue the second, the Nightingale subdues him, steals his driver's license, and plants it on the victim to frame Frank for the murder.

When Frank relates his experience, John realizes Frank's wallet has the Nightingale's fingerprints. John asks his father to hide the wallet somewhere in the house where John can find it 30 years later. Using the preserved fingerprints from the wallet, John identifies the Nightingale as Jack Shepard, a former NYPD detective. In the original timeline, Shepard was a hospital patient under the care of Julia; when she left after learning of Frank's death, an inexperienced doctor accidentally administered a medication that caused a fatal allergic reaction. Because Frank survived, Julia was there to prevent the error, thereby saving the Nightingale's life.

In 1969, Frank's close friend (and John's future boss) detective Satch DeLeon arrests Frank on suspicion of murder; he resists, and the radio is knocked over and damaged. At the station, Frank attempts to prove his innocence to Satch by accurately predicting the course of the 1969 World Series, including the Game 5 shoe polish play. Frank escapes from the police station and breaks into Shepard's apartment, where he finds trophies from the murders. Shepard arrives and attacks Frank, who fends him off and, apparently, kills him after a foot chase. Satch, having realized that Frank was telling the truth, arrives at Shepard's apartment and finds the victims' jewelry, exonerating Frank.

Frank returns home and repairs the radio.  While talking over the radio, Frank and John are each attacked by the 1969 and 1999 versions of Shepard. Frank blows off Shepard's hand with a shotgun and he flees. In 1999, as John fights off Shepard, the house changes rapidly around them and Shepard's hand disappears. An elderly Frank appears and kills Shepard with the same shotgun. He and John tearfully embrace.

The film concludes with a softball game including John and his own little son, Samantha (now his wife and expecting a baby), Frank, Julia, Satch, and Gordo, who has become wealthy thanks to a stock tip fed to him in the past by John.

Cast

 Dennis Quaid as Frank Sullivan, a firefighter,  John's Father and Julia's husband
 Jim Caviezel as John Francis Sullivan, a detective and son of Frank and Julia
 Daniel Henson as 6-year-old Johnny Sullivan
 Andre Braugher as Satch DeLeon
 Elizabeth Mitchell as Julia Sullivan, a nurse, John's mother and Frank's wife
 Shawn Doyle as Jack Shepard
 Nesbitt Blaisdell as Fred Shepard
 Rocco Sisto as Darryl Simpson
 Noah Emmerich as Gordo Hersch, John's best friend
 Stephen Joffe as 6-year-old Gordo Hersch
 Melissa Errico as Samantha Thomas, John's ex-girlfriend
 Jordan Bridges as Graham Gibson
 Peter MacNeill as Butch Foster
 Michael Cera as Gordy Hersch
 Marin Hinkle as Sissy Clark
 Brian Greene as himself

Production
The film was greenlighted for production on January 21, 1999. Sylvester Stallone was rumored to be taking the role of Frank Sullivan in 1997, but fell out of the deal after a dispute over his fee. Renny Harlin was rumored to be director on the film. Gregory Hoblit first read the script in November 1997, eighteen months after his father's death. In a 2000 interview shortly after the American release of Frequency, he described the film as "high risk" since the project had already been passed among several directors, including one of note who had twice the budget Hoblit was given. In the same interview, he described the difficulty he had finding the two leads. Hoblit realized he needed an "experienced actor" to portray Frank Sullivan and thus chose Dennis Quaid.

Release
Two weeks before its release, a sneak preview of the film was shown in Final Destination.

Home media
Frequency was released on DVD on October 31, 2000 and on VHS on April 3, 2001. It was later released on Blu-ray on July 10, 2012 by Warner Home Video.

Reception

Box office
Frequency was released at 2,631 theaters, making $9 million during its opening weekend. Eventually, the film grossed $45 million domestically and $23.1 million in other territories, for a worldwide gross of $68,106,245.

Critical response
Frequency received generally positive reviews. Based on 127 reviews collected by the film review aggregator Rotten Tomatoes, the film has a 70% approval rating with an average rating of 6.5/10. The consensus reads, "A tight blend of surprises and suspense keeps audiences spellbound." On Metacritic — which assigns a weighted mean score — the film has a score of 67 out of 100 based on 32 critics, indicating "generally favorable reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average score of "A-" on an A+ to F scale.

Roger Ebert called the film's plot "contrived", yet gave the film a favorable review. He also pointed out similarities with the films The Sixth Sense and Ghost. David Armstrong, of the San Francisco Chronicle, praised the moments in the film when John and Frank Sullivan talked to each other over the ham radio but criticized the "unintentionally funny climax." He also praised actor Shawn Doyle's performance as the Nightingale killer, calling him  "convincingly creepy." Todd McCarthy of Variety magazine said despite Dennis Quaid and James Caviezel's physical separation in the film, they formed a "palpable bond that [gave] the picture its tensile strength". McCarthy noted that screenwriter Toby Emmerich's "bold leap into reconfiguring the past" created "agreeable surprises" and an "infinite number of possibilities" to the plot's direction. He added, however, that the serial killer subplot was "desperately familiar".
James Berardinelli gave the film two stars out of four, criticizing the "coincidence-laden climax" but wrote that "poor writing [did] not demand subpar acting", praising Frequency's "few nice performances".

The American Radio Relay League assisted in some of the technical aspects in the film, though some ham radio enthusiasts criticized technical errors that made it into the film.

Frequency was nominated for the Hugo Award for Best Dramatic Presentation, but ultimately lost out to Crouching Tiger, Hidden Dragon. The film's ending song, "When You Come Back to Me Again", was nominated for a Golden Globe Award. Written by Jenny Yates and Garth Brooks (performed only by Brooks), the song failed to win, losing out to "Things Have Changed" from Wonder Boys.

Television adaptations

In November 2014, it was reported that Supernatural showrunner Jeremy Carver was in talks to produce a new television series adaptation/reboot based on the film for television network NBC. The film's writer Toby Emmerich is attached to serve as a producer for the series. NBC passed on it, and a pilot was ordered at The CW in January 2016. The series was canceled after one season on May 8, 2017.

A South Korean adaptation of Frequency, Signal, aired on tvN from January 22 to March 12, 2016, with a sequel series currently in development. A Japanese remake of Signal starring Kentaro Sakaguchi aired from April 10 to June 12, 2018 on Fuji TV, while a Chinese remake of Signal, titled Unknown Number, started airing on Tencent Video on October 23, 2019.

While not a television adaptation, Frequency was briefly parodied in the Reno 911 episode "Wiegel's New Boyfriend", where the Reno officers respond to a house fire and are urged by the homeowner to "save his novel," which turns out to mirror the plot of Frequency. The Reno officers proceed to spoil the ending of the "novel" (based on them having seen the movie), causing the homeowner to suddenly become ambivalent about having his novel saved from the flames.

See also
 List of films featuring time loops
 Ditto (2000 film)

References

External links

2000 films
2000s science fiction thriller films
Alternate timeline films
American science fiction thriller films
Fictional portrayals of the New York City Police Department
Films about the New York City Police Department
Films scored by Michael Kamen
Films adapted into television shows
Films directed by Gregory Hoblit
Films set in 1969
New Line Cinema films
Films set in 1999
Films set in New York City
Films shot in New York City
Films shot in Toronto
Films about firefighting
New York Mets
American police detective films
American serial killer films
Time loop films
Films about time travel
Films about nurses
Films set in Queens, New York
Films about father–son relationships
2000s English-language films
2000s American films
English-language science fiction thriller films

Frequency (2000 film)


Utrecht este un oraș din provincia Kwazulu-Natal, Africa de Sud.

Vezi și
 Lista orașelor din Africa de Sud

Referințe

Orașe din Kwazulu-Natal

Utrecht, Africa de Sud


إيه آي إم-54 فينكس  صاروخ جو-جو راداري بعيد المدى أمريكي الصنع، يبلغ طول الصاروخ 4 أمتار بوزن 450 كيلو جرام، ويبلغ مداه حوالي 180 كيلو متر بسرعة 5 ماخ، يستعمل الصاروخ لطائرات الإف 14 توم كات القادرة وحدها على حمله، وبإمكان الطائرة الواحدة من طائرت الإف 14 حمل 6 صواريخ إيه آي إم-54 فينكس.

مراجع

صواريخ جو-جو موجهة
منتجات ريثيون

عتاد عسكري 1970–1979

إيه آي إم-54 فينكس


Giorgos P. Zanias (, auch Georgios P. Zanias, George P. Zanias; * 16. August 1955 in Orchomenos) ist ein griechischer Wirtschaftswissenschaftler. Er war Finanzminister im Kabinett Pikrammenos.

Karriere
Zanias studierte an der Wirtschaftsuniversität Athen und an der University of Reading, wo 1979 er mit dem Diplom und 1980 mit dem Master of Science in Agrarökonomie abschloss. Seinen Doktortitel erlangte er 1983 an der Universität Oxford. Von 1983 bis 1986 war er Lehrbeauftragter an der Universität Oxford und von 1987 bis 1991 Assistenzprofessor an der Universität Kreta. Von 1991 bis 1995 war Zanias außerordentlicher Professor an der Landwirtschaftlichen Universität Athen und von 1995 bis 2004 an der Wirtschaftsuniversität Athen. Gleichzeitig war er von 1998 bis 2001 Präsident und wissenschaftlicher Direktor des Zentrums für Planung und Finanzen (KEPE) und von 2001 bis 2004 Generalsekretär im griechischen Ministerium für Wirtschaft und Finanzen. Zuletzt war Zanias ordentlicher Professor für Finanzen und Leiter der Abteilung für Internationale und Europäische Wirtschaftsstudien der Wirtschaftsuniversität Athen.

Seine Forschungsschwerpunkte sind angewandte Ökonometrie, ländliche Entwicklung und internationale Entwicklung.

Zanias war als Experte der Europäischen Kommission, der Weltbank und der UNO tätig. Er verfasste auch Kolumnen für To Vima Sonntag.

Schriften (Auswahl)
 Herausgeberschaften
 (mit John M. Antle, Joseph N. Lekakis) Agriculture, Trade and the Environment: The Impact of Liberalisation on Sustainable Development. Edward Elgar, Cheltenham 1998, ISBN 1-85898-783-0.
 (mit Michael R. Redclift, Joseph N. Lekakis) Agriculture and World Trade Liberalisation: Socio-environmental Perspectives on the Common Agricultural Policy. CABI, Oxon 1999, ISBN 0-85199-297-8.

Weblinks
 Giorgos Zanias auf der Website der Wirtschaftsuniversität Athen (griechisch)
  (englisch)

Einzelnachweise

Finanzminister (Griechenland)
Ökonom (21. Jahrhundert)
Ökonom (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Wirtschaftsuniversität Athen)
Hochschullehrer (Landwirtschaftliche Universität Athen)
Grieche
Geboren 1955
Mann

Giorgos Zanias


Sevda Altunoluk, est une joueuse de goalball paralympique turque. Elle évolue au  à Ankara. Elle est membre de l'équipe nationale et a été nommée plusieurs fois meilleure buteuse. Elle a remporté, avec l'équipe turque, deux titres aux Jeux paralympiques, à Rio en 2016 puis à Tokyo en 2021.

En 2021, elle est désignée comme l'une des 100 femmes de la BBC.

Notes et références

Liens externes

Joueuse turque de goalball
Championne paralympique turque
Sportive aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Sportive aux Jeux paralympiques d'été de 2020
100 femmes de la BBC
Naissance en avril 1994
Naissance à Tokat

Sevda Altunoluk


Smilax australis es una especie de planta trepadora perteneciente a la familia  Smilacaceae, es originaria de Australia.

Descripción
Es una planta trepadora con espinas y con tallos que alcanzan un tamaño de hasta 8 metros de largo, con zarcillos en espiral que tienen de hasta 20 cm de largo. Las hojas son brillantes y tienen 5 venas longitudinales prominentes. La lámina de la hoja tiene  5 a 15 cm de largo y 3 a 10 cm de ancho.

Distribución

La especie se encuentra en la selva, en el bosque esclerófilo, en bosques y páramos en el Territorio del Norte, Queensland, Nueva Gales del Sur, Victoria, y al norte de Australia Occidental.

Taxonomía
Smilax australis fue descrita por Robert Brown y publicado en Prodromus Florae Novae Hollandiae 29, en el año 1810.
Sinonimia
 Smilax elliptica R.Br.
 Smilax latifolia R.Br.
 Smilax latifolia var. crassinervia A.DC.
 Smilax spinescens Miq.

Referencias

Enlaces externos

australis

Smilax australis


Crkva Gospe od Utjehe, crkva na groblju u Pučišćima, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Nastala u 6. stoljeću. Crkva Gospe od Utjehe izvorno je bila posvećena sv. Stjepanu. Ranokršćanska apsida sačuvana je gotovo u cijeloj visini s tri prozora s kamenim tranzenama. Predromaničkom adaptacijom crkva je skraćena, te su pridodani slijepi lukovi za poduporu svoda. U 18. st. augustinci proširuju crkvu gradnjom prostranog broda na zapadu. Južno od današnje crkve sačuvana je ranokršćanska krstionica s križnom piscinom.

Zaštita
Pod oznakom Z-3826 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Gospe od Utjehe

Crkva Gospe od Utjehe u Pučišćima


Kay Laurell, née Ruth Leslie le   et décédée le  à Londres, est une actrice de théâtre et de cinéma muet et mannequin américaine.

Laurell commence sa carrière en tant que modèle. Après avoir attiré l'attention de Florenz Ziegfeld, elle est choisie pour les Ziegfeld Follies où elle fait ses débuts en 1914. Interprète populaire connue pour sa beauté, elle est appelée « l'une des plus belles femmes de la scène ». En 1918, Laurell quitte les Follies pour se lancer dans une carrière d'actrice. Elle joue ensuite dans des productions à Broadway et des vaudevilles et dans trois films muets. Dans les années 1920, Laurell s'installe en Europe où elle poursuit sa carrière sur scène. Elle est décédée lors d'un accouchement à l'âge de 36 ans à Londres.

Jeunesse
Kay Laurell est née en 1890, certaines sources indiquent 1894, à Erie, Pennsylvanie. Elle quitte Erie à l'âge de seize ans pour poursuivre une carrière dans le show business à New York. Elle trouve d'abord du travail comme opératrice téléphonique avant d'être embauchée comme modèle. Elle pose pour des artistes et illustrateurs comme Howard Chandler Christy et William James Glackens. À cette époque Ruth Leslie change son nom pour Kay Laurell.

En 1914, Florenz Ziegfeld voit Laurell alors dans un tableau vivant mis en scène au bal annuel des illustrateurs. Ziegfeld est impressionné par l'apparence de Laurell et lui offre une place dans les Ziegfeld Follies.

Carrière

Ziegfeld Follies

Laurell fait ses débuts sur scène dans les Ziegfeld Follies de 1914, portant un collant de corps de couleur chair. L'année suivante, elle fait sensation lorsqu'elle apparaît dans le gala d'ouverture des Folies de 1915 en Aphrodite à moitié nue. La scène conçue par Joseph Urban comporte un décor avec une piscine entourée de verdure. Laurell sort de l'eau flanquée de deux éléphants d'or aux trompes surélevées d'où coule de l'eau. Dans son autobiographie Doris Eaton Travis, parue en 2003, The Days We Danced, dit que Laurell devient connue pour "ces poses nues au-dessus de la taille". À cette époque, les artistes sont autorisés à apparaître nus sur scène tant qu'ils ne bougent pas. Ce vide juridique inspire les producteurs de théâtre et les scénographes à proposer des moyens les plus inventifs et élaborés pour présenter la nudité dans leurs spectacles. Eaton Travis se souvient : « L'histoire raconte que Ziegfeld demande à une volontaire d'être nue au-dessus de la taille, et Kay Laurell est la première à y consentir. Ses seins sont devenues les plus révélés de Broadway à cette époque ». Pendant ce temps, la popularité de Laurell grandi et elle est connue pour sa beauté physique et sa silhouette parfaite. Elle est qualifiée de « l'une des plus belles femmes de la scène » et de « la plus jolie choriste de Broadway ». Florenz Ziegfeld déclare que Laurell est l'incarnation de la beauté féminine.

En mai 1916, Laurell épouse Winfield Sheehan, l'ancien secrétaire de , à Londres. Peu de temps après le mariage, Laurell se retire de la scène. En juillet 1917, elle demande la séparation de corps d'avec Sheehan pour "cruauté".

Après s'être séparée de Sheehan, Laurell reprend sa carrière et retourne aux Follies en juin 1918,. Elle est de nouveau présentée dans le gala d'ouverture, cette fois se faisant passer pour "The Spirit of the Allies" au sommet d'un globe lumineux tournant. Alors que la Première Guerre mondiale est encore en cours, le globe montre l'Europe en flammes. L'une des scènes de tableau les plus mémorables des Follies de cette année-là présente des images de guerre patriotiques conçues par Ben Ali Haggin. L'historien Allen Churchill décrit plus tard la scène : « Des acteurs en tenue de combat se tenaient figés dans la position du lancer de grenades, utilisant des baïonnettes contre des Huns rampants… Les Follies Girls en infirmières de la Croix-Rouge, déesses de la guerre, en petite tenue déchirée. Dominant la scène vivante, Mlle Kay Laurell représente " l'Esprit des Alliés", son costume suffisamment désordonné pour exposer un… sein ». Alors que les Follies présentent généralement des thèmes légers, le public apprécie la scène sur le thème de la guerre des Follies de 1918. Le spectacle dure jusqu'à l'armistice du 11 novembre 1918.

Cinéma
Comme beaucoup d'autres Ziegfeld Girls, Laurell tente de transformer le succès qu'elle a dans les Follies en une carrière d'actrice. En 1919, elle fait ses débuts au cinéma dans The Brand, avec Russell Simpson comme partenaire. Plus tard, la même année, elle joue un rôle dans The Valley of the Giants, mettant en vedette Wallace Reid. Les critiques sont positives pour son jeu d'acteur , mais elle ne fait qu'un seul autre film muet, Lonely Heart, en 1921.

Laurell se concentre principalement sur la scène pour le reste de sa carrière. En 1922, elle rejoint la production de Ladies Night. Elle reste avec la pièce pendant une saison avant d'être la tête d'affiche du circuit de vaudeville à Yonkers et à Washington (État). En décembre 1924, elle rejoint le casting de Quarantine,151 représentations au Henry Miller's Theatre jusqu'en avril 1925. Laurell partage ensuite la vedette dans Nocture, qui est créée au Punch and Judy Theatre de New York le 16 février 1925. La pièce dure trois représentations.

Elle va ensuite en Europe où elle trouve du travail dans une société  française à Paris. Laurell va ensuite à Londres. À cette période, sa carrière commence à décliner et ses rôles ne sont plus signalés dans les magazines.

Iconographie

Elle a été photographiée par Alfred Cheney Johnston qui a travaillé pour Florenz Ziegfeld pendant plus de 15 ans, prenant principalement des photographies publicitaires et promotionnelles des interprètes des Ziegfeld Follies.

William James Glackens a peint deux portraits de Kay Laurell, un intitulé Cafe Lafayette en 1914 et un autre en 1915.

Vie privée
Elle entretient une relation avec Reginald Vanderbilt, puis avec l'avocat Clarence Darrow.

En mai 1916, Laurell épouse Winfield Sheehan. Le couple se sépare en juillet 1917 mais ne divorce jamais. Sheehan est ensuite devenu directeur général et vice-président de la 20th Century Fox.

Séparée de Sheehan, Laurell commence une relation avec Joseph Whiteside Boyle, homme d'affaires et fils de Klondike Joe Boyle. Le couple prévoyait de se marier après avoir obtenu le divorce de leurs conjoints respectifs. En 1926, Laurell tombe enceinte.

Décès
Le 31 janvier 1927, Laurell meurt à Londres à l'âge de 36 ans. La mort de Laurell est initialement attribuée à une pneumonie. En 1930, la presse découvre que Laurell est en fait décédée en donnant naissance à son premier et unique enfant. L'enfant, un garçon nommé Joseph K. Boyle, a survécu.

Héritage
Avant sa mort, Laurell avait rédigé un testament léguant ses biens et ses effets personnels à Joseph Whiteside Boyle, le père présumé de l'enfant et le nommant exécuteur testamentaire. Laurell laisse une succession de 100 000 $ à Boyle parce qu'elle ignorait que son fils, né hors mariage, pouvait légalement hériter de ses biens. Un mois avant la mort de Laurell, la loi de 1926, , sur la légitimité est adoptée en Angleterre, ce qui permettait à son fils d'hériter de ses biens. Une loi similaire à New York, où Laurell a également des comptes bancaires et des biens, a également permis à son fils d'hériter de la succession de sa mère.

Soucieux du bien-être de l'enfant, le frère de Laurell, Raleigh J. Leslie, demande une  pour la succession nommant Joseph K. comme son plus proche parent. Il abandonne ensuite l'affaire après avoir découvert que le père du garçon, Joseph Whiteside Boyle, s'occupe de l'enfant depuis sa naissance et n'a pas l'intention de réclamer la succession de Laurell. Un mois après la mort de Laurell, sa mère Mrs. A.A. Leslie, décède à Erié, Pennsylvanie. La mère de Laurell n'a jamais été informée de la mort de sa fille car elle était mourante à l'époque. À sa mort, elle laisse sa maison et ses biens à Erié, , à Laurell, qui reviennent ensuite au fils de Laurell.

Carrière sur scène

Filmographie

Dans la culture populaire
H. L. Mencken a  déclaré que « Laurell possédait tous les arts de la prostitution de premier ordre et était la pratiquante la plus réussie de sa génération à New York ». Il a dit : « Une grande partie de ce que j'ai obtenu d'elle, en fait, est dans mon livre , en 1918 ». Le dramaturge Channing Pollock a cependant écrit: « Kay aurait pu aller loin si elle avait été disposée à échanger ses faveurs contre un avancement, mais elle ne voulait pas avancer de cette manière ».

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
.
.

Liens externes

 Photo du passeport de 1920 de Kay Laurell sur flickr

Mannequin femme américain
Actrice américaine du XXe siècle
Danseuse de comédie musicale
Danseuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl
Actrice américaine de théâtre
Actrice américaine du muet
Décès en janvier 1927
Naissance en juin 1890
Morte en couches
Décès à 36 ans

Kay Laurell


Der Petersbach ist ein etwa dreizehn Kilometer langer Bach in der Oberlausitz und der größte Quellfluss der Pließnitz.

Verlauf
Der Bach entspringt am Osthang des Kottmars und fließt von dort in nordöstlicher Richtung, bevor er westlich von Herrnhut den Friedensthalbach aufnimmt. Nach Durchqueren der Stadt umfließt er den Hengstberg und durchbricht dort einen Härtling. Weiter südöstlich nimmt er nahe dem Schloss Niederruppersdorf das Ruppersdorfer Wasser und den Triebenbach auf. Nördlich von Euldorf kommen noch Eulstegbach und Erlichbach hinzu. Von dort fließt er in Mäandern weiter nordwärts, wo er erst das Hochwasserrückhaltebecken Rennersdorf passiert und sich schließlich in Rennersdorf mit dem Berthelsdorfer Wasser zur Pließnitz vereint.

Ökologie
Der Bach gehört zu den besonders schützenswerten Gewässern des Landkreises, fast sein gesamter Verlauf gehört zum FFH-Gebiet Pließnitzgebiet und unterhalb von Herrnhut zum Landschaftsschutzgebiet Herrnhuter Bergland. Bevor der Bach die Stadt durchfließt, wird sein Ufer von einem Bruchweiden-Roterlen-Traubenkirschen-Gehölz, sowie Weidekoppeln und Feldgehölzen gesäumt. Dort sind vor allem Turmfalke, Waldohreule, Grünspecht und Wacholderdrossel heimisch. An seinem Mittel- und Unterlauf nisten Gebirgsstelze und Zaunkönig, seine Ufer sind mit Esche, Ahorn, Ulme, Eiche und Linde bewachsen.

Unterhalb der Einmündung des Erlichbaches hat der Bach den Erdfall gebildet, einen Prallhang am Fuß des Roten Berges. Dieser Abschnitt zwischen Euldorf und Rennersdorf ist von einem botanisch sehr reizvollen Auwald bewachsen. Hier findet sich etwa das einzige Vorkommen des Wiesen-Schachtelhalms der gesamten Oberlausitz. Es finden sich auch stellenweise Feuchtwiesen mit Bitterem Schaumkraut und Sumpfdotterblumen. Als weitere Arten finden sich zwischen den Laubgehölzen auch Gewöhnliche Goldnesseln, Berg-Goldnessel und Akeleiblättrige Wiesenraute. Auf den Schwemmbereichen des Bachs gedeihen Straußenfarn, Hain-Sternmiere und Behaarter Kälberkropf. Im Frühjahr blühen hier vor allem die Hohe Schlüsselblume, Buschwindröschen und das Gefleckte Lungenkraut.

In den Gewässern des Petersbachs finden sich heute wieder Edelkrebse, nachdem sie Ende des 20. Jahrhunderts nicht mehr nachgewiesen werden konnten. Auch Bachforelle, Äsche, Bachneunauge und Groppe sind anzutreffen.

Nutzung
Zu früherer Zeit wurden durch den Bach mehrere Mühlen angetrieben, wie etwa die 1529 erwähnte Feld- oder Wiesenmühle und die 1587 erwähnte Eulmühle.

Literatur

Einzelnachweise

Fluss in Europa
Fluss in Sachsen
Geographie (Herrnhut)
Geographie (Kottmar, Gemeinde)
Geographie (Oberlausitz)
Gewässer im Landkreis Görlitz

Petersbach (Pließnitz)


Meletie Răuțu (n. 12 februarie 1858, Zlătunoaia, județul Botoșani – d. 12 iunie 1938, Râmnicu Vâlcea) a fost un teolog, publicist și activist cultural român. Ca preot a servit în județele Vâlcea și Satu Mare. A fost cel care a reînființat prima parohie ortodoxă din municipiul Satu Mare, în anul 1919, fiind și primul protopop ortodox din acest județ. În timpul participării României la Primul Război Mondial a fost mobilizat ca preot militar al Brigăzii 3 Roșiori.

A publicat două lucrări cu caracter monografic, una dedicată orașului Soroca iar alta județului Vâlcea, precum și o serie de articole în periodice religioase, politice și de cultură.

S-a implicat în viața social-culturală, fiind cel care a înființat prima grădiniță de copii din județul Vâlcea, în 1908, și a filialei din Râmnicu Vâlcea a Ligii pentru Unitatea Culturală a tuturor Românilor.

Activitate
S-a născut pe 12 februarie 1858 în satul Zlătunoaia din comuna Lunca din județul Botoșani. A absolvit Seminarul teologic "Veniamin Costachi" din Iași în anul 1884, pe timpul studiilor activând ca paracliser și cântăreț la paraclisul seminarului. Între 1884–1888 a lucrat ca maestru de muzică la școala "Costăcheasca" din Dorohoi. Din 1888 s-a transferat ca prim cântăreț la Catedrala Episcopiei Râmnicului Noul-Severin.

A fost hirotonit preot, în 1902 de către episcopul Argeșului, Gherasim Timuș. A participat la Primul Război Mondial pe toată perioada luptelor, ca preot confesor al Brigăzii 3 Roșiori, fiind distins cu Ordinul "Coroana României", Crucea Comemorativă a Războiului 1916-1918 și Medalia "Răsplata Muncii pentru biserică".

Pe timpul participării Brigăzii 3 Roșiori la acțiunile militare postbelice, în 1919 ajunge la Satu Mare, unde la 25 noiembrie 1920, a primit aprobarea pentru înființarea primei parohii ortodoxe, cu hramul  "Adormirea Maicii Domnului". Pe timpul cât a activat ca protopop a început construirea catedralei  Catedralei Adormirea Maicii Domnului din localitate.

A fost profesor de muzică la diferite instituții școlare, iar din 1902 fost profesor la liceul "Alexandru Lahovary" din Râmnicu-Vâlcea.

S-a implicat activ în activitățile social-culturale, înființând la 20 aprilie 1908, cu sprijinul Societății Cooperative "Providența", prima "Grădină de copii" din Râmnicu Vâlcea, în curtea bisericii "Toți Sfinții", unde era paroh. De asemenea, a fost inițiatorul constituirii filialei din Râmnicu Vâlcea a Ligii pentru Unitatea Culturală a tuturor Românilor.

Pe plan politic s-a manifestat ca un adept a lui Nicolae Iorga, înființând și conducând filiala Partidului Naționalist-Democrat din Satu Mare, precum și organul său local de presă, revista România Mare.

A publicat două lucrări în volum: Monografia eclesiastică a jud. Vâlcea, apărută în 1908 și Cetatea cu Monografia orașului Soroca, în 1932. A mai colaborat cu articole la primul cotidian sătmărean de limbă română - Granița și în revista Menirea Preotului din Râmnicu Vâlcea.

Lucrări publicate
 Cetatea cu "Monografia" orașului "Soroca" : Patru biserici cu diverse inscripțiuni și 49 documente vechi - răzășești basarabene, Tipografia Diecezană, Oradea, 1932
 Monografia eclesiastică a jud. Vâlcea. Cu privire la monumentele religioase precum și la viața morală și religioasă a poporului, alcătuită cu ocaziunea jubileului a 40 ani de domnie a Maestăței Sale Carol 1-iu Regele României, de Icomonul stavrofor, Meletie Răuțu, Protoereu al jud. Vâlcea. R.-Vâlcea (Imprimeria Județului și a Comunei R.-Vâlcea), 1908.

Distincții
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer
  Crucea Comemorativă a Războiului 1916-1918
  Medalia "Răsplata Muncii pentru biserică", clasa I-a

Note

Bibliografie
 Câmpean, Viorel, 150 de ani de la nașterea părintelui Meletie Răuțu , în "Oameni și locuri din Sătmar", Editura Citadela, Satu Mare, 2010
 Porumbăcean, Claudiu;  Câmpean, Viorel, Emil Tișcă (1881-1965), în "Caietele Liberale Sătmărene" vol. I, Editura Muzeului Sătmărean, 2013

Legături externe
 Protopopiatul Ortodox Satu Mare, Istoricul parohiei Satu Mare 1

Vezi și
 Regimentului 3 Roșiori

Nașteri în 1858
Decese în 1938
Teologi români
Cercetători români
Publiciști români
Oameni din Râmnicu Vâlcea
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Medalia "Răsplata Muncii pentru biserică"
Decorați cu Crucea Comemorativă a Războiului 1916-1918

Meletie Răuțu


An Fargesia extensa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi. An Fargesia extensa in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia extensa


Eddy Capron (født 15. januar 1971 på Martinique) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Capron tilbragte hele sin 14 år lange karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet spillet syv sæsoner hos FC Nantes. Her var han med til at vinde det franske mesterskab i 1995. Han spillede senere også for Rennes, Sedan og Le Mans.

Titler
Ligue 1
 1995 med Nantes

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra CS Sedan Ardennes
Fodboldspillere fra Le Mans UC72
Fodboldspillere fra Stade Rennais FC

Eddy Capron