Ankara (/ˈaŋkaɾa/), Türkiye'nin başkenti ve Ankara ilinin merkezi olan şehirdir. Coğrafi olarak Türkiye'nin merkezine yakın bir konumda bulunur ve İç Anadolu Bölgesi'nde yer alır.

Ankara'nın 13 Ekim 1923'te başkent ilan edilmesinin ardından şehir hızla gelişmiş ve Türkiye'nin ikinci en kalabalık ili olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanan ilin topraklarının yarısı hâlâ tarım amaçlı kullanılmaktadır. Ekonomik etkinlik büyük oranda ticaret ve sanayiye dayalıdır. Tarım ve hayvancılığın ağırlığı ise giderek azalmaktadır. Ankara ve civarındaki gerek kamu sektörü gerek özel sektör yatırımları, başka illerden büyük bir nüfus göçünü teşvik etmiştir. Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze, nüfusu ülke nüfusunun iki katı hızda artmıştır. Nüfusun yaklaşık dörtte üçü hizmet sektörü olarak tanımlanabilecek memuriyet, ulaşım, haberleşme ve ticaret benzeri işlerde, dörtte biri sanayide, %2'si ise tarım alanında çalışır. Sanayi, özellikle tekstil, gıda ve inşaat sektörlerinde yoğunlaşmıştır. Günümüzde ise en çok savunma, metal ve motor sektörlerinde yatırım yapılmaktadır. Türkiye'nin en çok sayıda üniversiteye sahip ili olan Ankara'da ayrıca, üniversite diplomalı kişi oranı ülke ortalamasının iki katıdır. Bu eğitimli nüfus, teknoloji ağırlıklı yatırımların gereksinim duyduğu iş gücünü oluşturur. Ankara'dan otoyollar, demir yolu ve hava yoluyla Türkiye'nin diğer şehirlerine ulaşılır.

Bilinen tarihi en az 10 bin yıl öncesine, Eski Taş Çağı'na ulaşan Ankara, tarih öncesinden günümüze dek pek çok medeniyeti barındırmıştır. Hititler, Frigyalılar, Lidyalılar, Persler, Galatlar, Romalılar, Bizanslılar, Selçuklu Hanedanı, Osmanlılar ve nihayet Türkiye Cumhuriyeti, il topraklarını kontrolleri altında tutmuştur. Tektosagların ve Türkiye Cumhuriyeti'nin başkenti olan Ankara şehri ve Frigyalıların başkenti Gordion, il sınırları içinde yer alır. Yıldırım Bayezid'in Timurlenk'e yenik düştüğü Ankara Muharebesi Çubuk yakınlarında ve Türk Kurtuluş Savaşı'nın dönüm noktası olan Sakarya Muharebesi Polatlı yakınlarında yapılmıştır.

Ankara kara iklimine sahiptir. Şehir dışındaki il topraklarının büyük kısmı tahıl tarlalarıyla kaplı platolardan oluşur. İlin çeşitli yerlerindeki doğal güzellikler korumaya alınmış, dinlenme ve eğlence amaçlı kullanıma sunulmuştur. İlin adını taşıyan tavşanı, keçisi, atı ve kedisi dünya çapında bilinir, armudu, çiğdemi, yerel yemeklerden Ankara tavası ve Kızılcahamam ve Beypazarı'nın maden suyu ise ülke çapında tanınır.

Etimoloji

Frigya dili ve Yunancada Ἄγκυρα (telâffuz: Anküra), gemi çapası demektir. Bazı efsanelere göre Ankara, Frig Kralı Midas'ın bir gemi çapası bulduğu yerdir. Büyük İskender'in Doğu Seferi sırasında Anküra'ya MÖ 333'te geldiği kayıtlara geçmiştir. 2. yüzyıla ait ve Ankara'daki Anadolu Medeniyetleri Müzesinde sergilenen bazı paralarda gemi çapası figürü bulunmaktadır.

Frigler, Galatlar ve Romalılar tarafından Ἄγκυρα olarak bilinen şehrin adı, Latin harfleri ile Batılı kaynaklara Ankyra ve Ancyra olarak geçti. Kentin adı, Türklerin Anadolu'ya gelmesinden sonra Ankara, Engürü ve Engüriye olarak değişime uğradı. Batı dillerine de Angora olarak geçti. 16. yüzyıla ait çeşitli resmî Osmanlı evraklarında Ankara (انقره) adı geçmektedir.

Türkiye Cumhuriyeti devleti, 28 Mart 1930'da yabancı ülkelerden Türk şehirleri için Türkçe adların kullanılmasını resmen talep etti. Bu tarihten sonra posta idaresi Angora olarak adreslenmiş mektupları Ankara'ya ulaştırmadı. Böylece zamanla Ankara adı evrenselleşti.

Tarihçe

Ankara ilinde keşfedilmiş en eski tarih öncesi kalıntılar Eski Taş Çağına kadar uzanmaktadır. Bu döneme ait çeşitli eserlere Gâvurkale, Ergazi, Lodumlu ve Maltepe'de rastlanmıştır. Bunlar dışında Ankara'nın Polatlı ilçesinde, MÖ 3000 yıllarına ait insan yerleşmelerine rastlanmıştı.

Hititler, Frigler, Lidyalılar, Ahamenişler, Galatlar ve Romalılar

Hint-Avrupalı bir kavim olan Hititler (MÖ 1660-1190), Anadolu'ya boğazlar yoluyla gelmişlerdir. Hititlerin Anadolu'ya göç tarihleri, kesin olarak bilinmemektedir. Ankara ve çevresinde Hitit dönemine ait yerleşkelerin kalıntıları; Balıkhisar, Ballıkuyumcu, Bitik, Karaoğlan, Gâvurkale ve Külhöyük höyükleridir. MÖ 2000'in sonlarına doğru Hititlerin siyasal olarak çöktüğü ve yerini Friglere bıraktığı görülmektedir.

MÖ 2000'in sonlarında bölgede, hızla büyüyen bir Frigya kasabası vardı. Frig Krallığı'nın başkenti olan Gordion kentinin kalıntıları Polatlı'nın 29 kilometre kuzeybatısında bulunmaktadır. Gordion, en parlak dönemini Frigya Kralı Midas zamanında (MÖ 725-675) yaşamıştır. Ankara'da, Frigler dönemine ait kalıntılar arasında bulunan Yumurtatepe Tümülüsü'nün bulunduğu yerin, kurulduğu dönemlerde çok önemli bir yerleşim olmasa da stratejik bir noktada olduğu düşünülmektedir. Frigler, MÖ 700'lü yıllarda Kafkaslardan gelen Kimmerler tarafından ortadan kaldırıldı.

Tunç Çağı'nın sonlarında Frigler ile birlikte Anadolu'ya gelen ve Batı Anadolu'da varlıklarını sürdüren Lidyalılar, Friglerin ortadan kalkmasını fırsat bilerek bugünkü Ankara ilini de kapsayan Kızılırmak yöresini ele geçirdiler. MÖ 7. yüzyılda Anadolu'ya hâkim oldular ve 140 yıl hüküm sürdüler. Lidyalıların sikkeyi icat ettikleri kabul edilir. Lidyalılar döneminde Anadolu'da ticaret gelişmiş, tahıl üretimi, hayvancılık, zeytinyağı ve şarap üretimi ilerlemiştir. Orta Anadolu'nun ana ulaşım yolu üzerinde bulunan Ankara ili toprakları da bu gelişmelerden istifade etmiştir. Medler ve Perslerle savaşan Lidyalılar, komşuları Ahameniş Pers Hükümdarı Kiros ile MÖ 547'de Kızılırmak kavsi içinde yaptıkları savaşı kaybederek tarih sahnesinden silinmişlerdir.

Persler, MÖ 545'ten itibaren Anadolu'ya egemen olarak, Anadolu'daki Helen kültürüne son verdiler. MÖ 5. yüzyılda Herodot, Pers İmparatorluğu'nun ordu, ticaret ve posta hattı olarak kullanılan Kral Yolu'nun Ankara'dan geçtiğini yazar. Kral Yolu, Efes'te başlıyor, Sardes şehrinden Lidya'ya, sonra Gordion, Ankyra ve Kızılırmak'tan geçerek, Kapadokya üzerinden Kilikya'ya, oradan Fırat ve Dicle nehirlerini geçip Asur'dan Susa kentine ulaşıyordu.

Ankara ili toprakları MÖ 334'te Makedonya Kralı Büyük İskender tarafından Ahameniş İmparatorluğu'ndan alınana kadar; tarihi boyunca Frigler ve Hititler'in haricinde Hattiler, Lidyalılar ve Ahamenişler egemenliğine girmiştir. MÖ 3. yüzyılda Anadolu'ya gelen savaşçı bir kavim olan Galatların Tektosaglar boyuna başkentlik etmiştir. Strabon, ünlü eseri Geographikada, bugün merkezde bulunan Ankara Kalesi'nin Tektosaglar tarafından inşa edildiğini söyler. Daha sonra bölgede siyasal birliği kuran Roma İmparatoru Caesar Divi Filius Augustus, MÖ 25 yılında Ankara'yı ele geçirmiştir.

MS 395 yılında Roma İmparatorluğu ikiye bölününce Ankara Doğu Roma (Bizans) sınırları içinde kaldı. Ancak il toprakları üzerindeki Doğu Roma hâkimiyeti zaman zaman kesintiye uğradı. MS 654 yılında Müslüman Araplar kısa süreliğine bölgenin kontrolünü ele geçirdiler. 833 ve 842 yıllarında Abbasi Halifesi Mutasım ve Türk komutanı Afşin Ankara kentini kısa süreliğine ele geçirdi. 871 yılında Pavlikian mezhebinden Hristiyanlar Ankara kentinin kontrolünü yaklaşık bir yıllığına ele geçirdi. Bu kesintilerden sonra her seferinde Doğu Romalılar kenti geri alarak otoriteyi sağladı.

Selçuklular ve Osmanlı İmparatorluğu

Güçlü istihkamı sebebiyle 1071-73 yılları arasında Türk akınlarına karşı koyan Ankara'nın Artuk Bey veya Dânişmend Gazi tarafından Türk hakimiyeti altına alındığı ifade edilmiştir. Ankara'nın Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun eline geçmesi, Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra 1073 yılına rastlar. 12. ve 13. yüzyıllarda Selçuklu Sultanlarının da çabasıyla transit ticarette gelişme gösteren Ankara'nın merkezi, önce Ahiler'e, ardından 1304'te göreli özerklik verilerek Osmanlı İmparatorluğu'na bağlandı. İlin güneybatı ilçeleri bu dönemde Germiyanoğulları'na bağlanırken, güneydoğu ilçeleri Karamanoğulları'na bağlanmıştır. I. Murat zamanında kesin olarak Osmanlı topraklarına bağlanan ilde, 1402 yılında Büyük Timur İmparatorluğu İmparatoru Timur ile Osmanlı İmparatorluğu Padişahı Yıldırım Bayezid arasında Ankara Muharebesi yapıldı. Yıldırım Bayezid'in savaşı kaybetmesi ve Timur'a esir düşmesi sonucu Osmanlı Devleti, Fetret Devri denen bunalım ve iktidar boşluğu dönemine girdi. Ankara Muharebesi'nde bölge büyük ölçüde harap olmuş, Anadolu birliğini yeniden kuran II. Murat zamanında yeniden onarılmıştır. 1841 yılında Anadolu Eyaleti kaldırılıp yerine vilayetler kurulunca il bir vilayet oldu. Ankara, Çorum, Yozgat, Kayseri ve Kırşehir sancakları bu vilayete bağlandı. Ankara Vilayeti 1922 yılına kadar varlığını sürdürdü.

Osmanlı hâkimiyetinin sonlarına doğru Ankara 1917'de 3 gün süren büyük bir yangın geçirmiş ve yangın 1900 kadar hanenin yanması ile sonuçlanmıştır.

Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Dönemi

Ankara ilinin Türk Kurtuluş Savaşı'nda merkezî bir yeri olmuştur. 27 Aralık 1919'da Ankara'ya gelen Mustafa Kemal, şehri Anadolu'daki direniş hareketinin yönetimi olan Heyet-i Temsiliye'nin merkezi olarak seçti. Şehir, coğrafi olarak Anadolu'nun ortasındaydı, demir yolu ile İstanbul'a ulaşılabiliyordu, Batı Cephesine yakındı ve halkın millî mücadeleye olan desteği tamdı. İstanbul'un İngilizler tarafından resmen işgalinden iki gün sonra, 18 Mart 1920'de, İstanbul'da bulunan Meclis-i Mebûsan kendini resmen feshedince, 23 Nisan 1920'de Ankara'da Büyük Millet Meclisi kuruldu. Ankara ili, Türk-Yunan Savaşı'nın en yoğun muharebesinin gerçekleştiği yer olmuştur. 1920 yazında Yunan birlikleri, Ankara şehrini ele geçirmek amacıyla Sakarya nehri kıyılarına kadar ilerlemişti. Ancak 23 Ağustos - 13 Eylül tarihleri arasında gerçekleşen Sakarya Meydan Muharebesi sonucunda Yunan birlikleri püskürtüldü. Polatlı yakınlarında meydana gelen zorlu muharebe Kurtuluş Savaşı'nın dönüm noktası olmuş, Mustafa Kemal Atatürk ünlü "Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır. O satıh bütün vatandır" sözünü bu sırada söylemiştir. Birkaç hafta sonra Fransa ile yapılan Ankara Anlaşması ile, Türk-Fransız ihtilafı sona ermiştir. Kurtuluş Savaşı sonucu toprakları üzerindeki egemenliğini kanıtlayan Türkiye, 1922 Lozan Barış Konferansı ve 1923 Lozan Antlaşması ile uluslararası toplulukta millî sınırlarını tescilledi ve bağımsızlığını onaylattı. Türkiye Büyük Millet Meclisi 13 Ekim 1923'te Ankara ilinin merkezi olan Ankara kentini başkent ilan etti.

Ankara, 1984 yılında çıkarılan 2972 sayılı kanun ve 195 sayılı kanun hükmünde kararname sonucu İstanbul ve İzmir ile birlikte büyükşehir unvanı kazandı. Aynı yıl çıkarılan 3030 sayılı kanun ile büyükşehir ve ilçe belediyeleri statüleri netleşti. Başlangıçta beş ilçe Ankara Büyükşehir Belediyesinin sınırlarına dâhil edildi. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı kanun ile büyükşehir belediyesinin sınırları valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 50 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. Bu sınırlar içinde kalan 16 ilçe, büyükşehir ilçe belediyeleri hâline geldi. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

Coğrafya
Ankara şehrinin ortalama rakımı 938 metredir. Bitki örtüsü İç Anadolu Bölgesi'nin tipik bitkisel örtüsü olan bozkırdır.

İklim
Ankara şehrinde yarı kurak karasal iklim (Köppen iklim sınıflandırması: Bsk ve Dsb) hüküm sürer. Kışları soğuk ve kar yağışlı, yazları sıcak ve kurak, sonbaharları ılık ve kurak ve ilkbaharları serin ve yağışlıdır. Ankara ikliminin diğer bir özelliği ise mevsimlerin geç başlaması ve geç bitmesidir. Ankara'da gece ile gündüz, en az kış mevsiminde ve en çok yaz mevsiminde önemli sıcaklık farkları bulunur. En sıcak ay temmuz ve ağustostur ve ortalama en yüksek gündüz sıcaklıkları 30 °C'dir. En soğuk ay ise Ocak ayıdır, en düşük gece sıcaklıkları ortalama -3 °C'dür. Yağışlar en çok mayıs, en az temmuz veya ağustos ayında düşer. İlkbaharda ve yaz başlarında, kırkikindi olarak adlandırılan konveksiyonel yağışlar görülür. Ankara'da yıllık ortalama toplam yağış 415 mm'dir. Ankara son yılların en soğuk gecesini -22 ile 26 Ocak 2016'da gördü.

Nüfus

Ankara, başkent olduktan sonra hızla kalabalıklaşmıştır. Özel ve kamu sektörü yatırımları başkent ve yöresine yoğunlaşmış, bunun sonucu ortaya çıkan çalışma olanakları büyük bir nüfus akımına yol açmıştır. Ekonomi, sağlık ve eğitim altyapısının gelişmişliği, suç oranının düşük olması, kişi başına kamu yatırımının ve kişi başına mevduatın yüksek olması gibi nedenlerin göçü teşvik ediyor olması muhtemeldir. Cumhuriyet tarihi boyunca ilin nüfusu ülke nüfusunun iki katı hızda artmıştır. Ankara'nın nüfusu hiçbir zaman tam olarak hesaplanamaz. Memur ve öğrenciler ağırlıkta olduğu için net nüfus bulunamaz. TÜİK verilerine göre nüfusu 5 milyondan fazla iken gayriresmî nüfusu 8 milyondur. 1927 sayımında nüfusu 404 bin olan il Türkiye nüfusunun %3,2'sine sahipken bugün 8 milyon nüfus ile bu oran %6,3'tür. 2007-2008 yılları arasında ise nüfus artış hızı (%1,83), ülke nüfus artış hızının (%1,32) bir buçuk katı olmuştur.
Bu büyümenin başını çeken Ankara kenti aldığı göçe rağmen, 2008'de Ankara'da işsizlik oranı (%11,8) Türkiye genel işsizlik oranına (%11,0) yakındır. İstihdam edilenlerin %72'si hizmetler, %26'sı sanayi, %2'si tarımda çalışır (bu oranlar Türkiye için sırasıyla %49, %27 ve %24'tür).

Kültür

Müzeler

Ankara ilindeki müzelerin büyük çoğunluğu Ankara şehir merkezi sınırları içerisinde kalır. İlde çeşitli kurumlarca işletilen 53 müze bulunmaktadır.

Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet'in kuruluş yıllarına ait önemli eşyaları Ankara'daki müzelerde bulmak mümkündür. I. Türkiye Büyük Millet Meclisi Binası'nda bulunan Kurtuluş Savaşı Müzesi, Anıtkabir'deki Atatürk ve Kurtuluş Savaşı Müzesi, II. TBMM Binası'ndaki Cumhuriyet Müzesi, Devlet Mezarlığı Müzesi bu tarihî müzelerin başlıcalarıdır. Bunların yanı sıra İsmet İnönü ve Mehmet Akif Ersoy'un evleri de birer müze olmuştur. Ankara'nın başkent olmasından dolayı doğal olarak Türkiye'nin ilk belli başlı müzeleri (Etnografya Müzesi, Devlet Resim ve Heykel Müzesi gibi) Ankara'da oluşturulmuştur. Çeşitli devlet kuruluşları da başkentte bulunmaları nedeniyle müzelerini burada kurmuşlardır, Ziraat Bankası Müzesi, Türk Hava Kurumu Müzesi, Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü'nün Tabiat Tarihi Müzesi gibi. Yakın yıllarda kurulan ODTÜ Bilim ve Teknoloji Müzesi, Feza Gürsey Bilim Merkezi, Çengelhan Rahmi Koç Müzesi, Ulucanlar Cezaevi Müzesi, Altınköy Açık Hava Müzesi, Erimtan Arkeoloji ve Sanat Müzesi gibi yeni müzelerle Ankara'nın müze seçenekleri zenginleşmektedir.

1997'de "Avrupa'da Yılın Müzesi" seçilen Anadolu Medeniyetleri Müzesi, ziyaretçi sayısı bakımından Türkiye'de onuncu, Ankara'da birincidir. Müzede Paleolitik Çağ'dan günümüze Anadolu'nun arkeolojik hazineleri sergilenir.

Ankara şehri dışındaki en önemli müze, Kral Midas'ın tümülüsünün de bulunduğu Polatlı'daki Gordion Müzesi'dir. Bu müzede bölgede keşfedilmiş, Tunç Çağı ve Frigya döneminden kalma arkeolojik eserler sergilenmektedir.

Arkeolojik alanlar ve tarihî kalıntılar

İlde birçok arkeolojik alan vardır. Buralarda keşfedilmiş kıymetli eserler Anadolu Medeniyetleri Müzesi ve ODTÜ Bilim ve Teknoloji Müzesi'nde sergilenmekte, yapılar da ziyarete açık tutulmakta, Ahlatlıbel, Etiyokuşu, Karaoğlan ve Kocumbeli höyüklerinde taş ve bronz çağlarından yapıtlar bulunur. Hititlerden kalan çeşitli kalıntılar arasında Balıkhisar, Ballıkuyumcu, Bitik, Karaoğlan ve Külhöyük höyükleri ve Gâvurkale taş oymaları sayılabilir. Yine Ankara Kalesi, Galatlar zamanında inşa edilmiş ve sonraki yüzyıllar boyunca çeşitli medeniyetlerce kullanılmıştır.

Başkentte Roma döneminden kalan önemli kalıntılar vardır. Roma Hamamı 3. yüzyılda Septimius Severus'un oğlu Roma İmparatoru Caracalla tarafından Sağlık Tanrısı Asklepios adına yapılmıştır. MÖ 2. yüzyılda Frigya tanrısı Men adına yapılmış olan Augustus Tapınağı zamanla yıkılmıştır. Bugün kalıntıları bulunan tapınak ise son Galatya hükümdarı Amintos'un oğlu Kral Pilamenes tarafından Roma İmparatoru Caesar Divi Filius Augustus adına bir bağlılık nişanesi olarak yaptırılmıştır. Jülian Sütunu, 362 yılında Roma İmparatorluğu İmparatoru Julian'ın Ankara ziyareti onuruna dikilmiştir. Başkent dışında, Kalecik'teki Kalecik Kalesi Romalılardan kalmadır. Bir dağın içine oyulan Güdül'deki mağaralar ise ilk Hristiyanların Romalılardan saklandığı çok katlı bir yerleşim yeridir.

Ankara ilinde Selçuklular ve Osmanlılardan kalma pek çok eser vardır.
Yenimahalle ilçesindeki Selçuklu yapısı Akköprü, Anadolu Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad zamanında yaptırılmıştır. Alaaddin Camii, Ankara Kalesi içinde yer alır ve 1178 tarihlidir. Samanpazarı'nda bulunan Arslanhane (Ahi Şerafettin) Camii 13. yüzyılın başında yapılmıştır.

Osmanlı dönemine ait önemli eserler arasında 15. yüzyıldan kalma Hacı Bayram Camii, Karacabey Camii, Kurşunlu Han kervansarayı ve 16.yüzyıldan kalma Cenabi Ahmet Paşa Camii sayılabilir. Osmanlı son dönem mimari özelliklerini taşıyan Ankara Kaleiçi, Beypazarı, Ayaş, Güdül'deki tarihî evler korumaya alınmıştır.

Müzik

Ankara yöresinin geleneksel halk müziğinin başlıca telli çalgısı bağlama, başlıca nefesli çalgıları çeşitli düdük ve kaval tipleri, başlıca vurmalı çalgıları da davul ve deftir.

Sosyal ortama bağlı olarak çeşitli halk müziği gelenekleri vardır; divan sazı adı verilen yaylı bir sazla çalınır, başka çalgı olmaz. "Efe başı" denen yaşlı ve iyi saz çalan kişi ortaya oturur, daha az tecrübeli olanlar onun etrafında bir halka oluştururlar. Efe başı grubu idare eder, onu ardından herkes sırayla çalardı. Divanların özelliği tasavvufi bir hava içinde çalınır, terbiye edici, ibret verici türküler söylenir, oyunlar oynanırdı. Bunun ardından Kırat, Muhabbet havaları, Zil Havaları, Oyun Havaları ve Bozlak ve Ağıtlar gelirdi. Divanların sonunda bir Cezayir havası olurdu. Bunlardan Kırat, kahraman bir atın hikâyesini işleyen türkülerdir. Bozlaklar içli ve ince duygulu şarkılardır. Aşk, ölüm, isyan, üzüntü gibi duygular, doğaçlama olarak, vezinsiz söylenir. Ağıtlar ise üzüntülü ve acılı konuları işler. Topluluğun cinsine göre Muhabbet veya Oturaklar da olurdu. Muhabbet, yaşlı kimselerin oluşturduğu içkili topluluklarda çalınırdı. Saz parçaları arasında topluğun en yaşlısı konuşur, geçmiş öyküler ve fıkralar anlatır. Oturaklar, daha çok delikanlılar ve bekâr erkekler tarafından yapılır. Para ile tutulan kadınlar içki ve meze servisi yapar, oyun havaları başlayınca kadınlar ortaya çıkıp oynarlar.

Dans

Ankara halk oyunları zeybekler ve düz oyunlar olmak üzere iki bölümde incelenir:

Zeybekler, yiğitlik ve mertlik teması üzerine kurulu oyunlardır. Sazla oynanır ve ağır bir melodisi vardır. En az iki kişi tarafından oynanır. Zeybek oyunlarında dikkat edilecek husus, oyunun vermiş olduğu karakteristik hava ve melodiye göre jest ve figürleri ayarlamaktır. Yani duruş, kasılış ve poz zeybek oyununun gösterişini ortaya koyar. Zeybek oyunlarının başlıcaları, Ankara zeybeği, mendil zeybeği, Karaşar zeybeği, Seymen zeybeği, Seymen alayı ve Yağcıoğlu zeybeğidir.

Oyun havaları eşliğinde oynanan Ankara düz oyunlarının ahengi farklı, ritmi yumuşaktır. Sazın sesi bazen hareketli, bazen duygulu, bazen de coşkuludur. Düz oyunların figürleri ayak oyunlarıyla süslenmiştir ve birbirine çok benzer. Hepsi saz eşliğinde ve grup halinde oynanır. Bu oyunların en meşhurları, misket, fidayda (hüdayda), mor koyun, yandım şeker, name gelin, sabahî, yıldız, çarşamba ve Arap oyunudur.

Mutfak
Eski Ankara evlerinde aşhane veya ayşene de denilen mutfak, evin en büyük kısmını meydana getirirdi. Mutfakta çork denilen bir ocak ve tandırın yanı sıra, iki katlı, müsandere denilen bir kiler bulunurdu. Mutfağın bir köşesine yakmak üzere odun istif edilirdi. Yemek genellikle mutfakta yere serilen sofralarda yenirdi. Mutfak eşyaları da yöreye has isimlerle adlandırılırdı. Örneğin fıçıya bodu, sofra bezine boğ, bıçağa eğri, oklavaya oklağaç, rafa terek, tepsiye tıngır denirdi.

Günümüzde çağdaş mutfaklar ve adlar yaygınlaşmakla birlikte, eski Ankara mutfağına has birçok yemek ve tatlı hâlâ yaşatılmaktadır. 2008'de yapılan bir araştırmaya göre, 93 çeşit yöresel yemek, tatlı ve içecekleri ile Ankara ili, Gaziantep ve Elâzığ'dan sonra üçüncü en zengin mutfağa sahiptir. Bunların arasında, tutmaç ve miyane gibi çorbalar; Ankara tavası, alabörtme, calla, ilişkik, sızgıç, siyel, siyer, bici, pıtpıt pilavı, mucirim köftesi, tohma, şirden dolması, papaç, yalkı, carcıran, göter, kaile, topaç, cızlama, öllüğün körü gibi yemek ve hamur işleri; kargabeyni, köyter, omaç, perçem, tiltil helvası, zerdali boranası ve Beypazarı yöresine ait 80 katlı baklava gibi tatlılar ile bazlamacın, gizleme, çerpit, kartalaç, kömbe, kete, saçkıran, şerit ve yarımca gibi ekmekler sayılabilir.

Şenlikler
İlde geleneksel hale getirilen birçok şenlik vardır. Bunlar içinde en önemlisi kısaca Beypazarı Festivali olarak bilinen Uluslararası Tarihi Evler, El Sanatları, Havuç ve Güveç Festivali'dir. Bu şenliğe Türkiye'den ve dünyadan birkaç kent katılır. Şenlik her yıl Ekim ayında gerçekleştirilir.

İldeki bir başka şenlik, Kızılcahamam ilçesinde düzenlenen Kültür ve Su Festivali'dir. Geleneksel hale getirilen bu şenlik, her yıl Ağustos ayında gerçekleştirilir.

Başka bir şenlik de Çubuk ilçesindeki Turşu ve Kültür Festivalidir.

Ağız
Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması adlı çalışmasına göre Türkçenin Ankara ilinde kullanılan şivesi Batı Anadolu ağızları içindedir ve Balâ, Haymana, Niğde, Şereflikoçhisar, Çubuk, Kalecik, Kırıkkale, Kızılırmak, Çorum, Yozgat, Kırşehir, Nevşehir, Kayseri, Şarkışla, Gemerek bölgelerinde konuşulan ağız ile aynı alt sınıftadır.

Turizm

Ankara, Türkiye dışından gelen turistlerin çok tercih ettiği bir il değildir. Türkiye'ye gelen yabancıların sadece %1,5'i (2007'de 383 bin kişi) Ankara Esenboğa Havaalanı'ndan giriş yapar. Bunların çoğu mayıs-eylül döneminde gelir ve %38'i Alman vatandaşıdır.

Ankara ilinde arkeolojik sitlere ilgi duyanlar için yabancı gezi rehberlerinde öncelikle görülmesi önerilen yer Anadolu Medeniyetleri Müzesi'dir. Başkent'in Ulus semtinde Ankara Kalesi, Anadolu Medeniyetleri Müzesi, Ankara Etnografya Müzesi, Roma harabeleri (Augustus Tapınağı ve Julian Sütunu) gibi pek çok turistik yer bulunur. Modern Türkiye'nin tarihi ile ilgilenenler için Anıtkabir ve eski TBMM binası turist kitaplarında sık önerilen yerlerdir. Başkent dışındaki başlıca turistik yerler Beypazarı'nın geleneksel evleri ve Gordion'dur.

Yurt içi turizmi bakımından, başta kültür turizmi olmak üzere, kent merkezi ve çevresinde kongre turizmi, Elmadağ çevresinde kış turizmi, Kızılcahamam, Ayaş, Çubuk ve Haymana çevresinde kaplıca turizmi ile Güdül'deki Tuluntaş Mağarası'nda mağara turizmi gerçekleştirilmektedir. Anıtkabir başta olmak üzere birçok müze ve anıt ile Beypazarı ve Kızılcahamam'daki tarihî evler yurt içi turizmine katkıda bulunmaktadır. Ayrıca Evren ilçesi, Hirfanlı Baraj Gölü kıyısında sahip olduğu sahille Ankara ve çevre illere alternatif bir su ve doğa tatili imkânı sunmaktadır.

2008'de Anıtkabir 6 milyon kişi tarafından (%7'si yabancı), Anadolu Medeniyetleri Müzesi de 290 bin kişi (%60'ı yabancı) tarafından ziyaret edilmiştir.

Spor

Futbol
MKE Ankaragücü'nün bugüne dek kazandığı 1 Türkiye Futbol Şampiyonası, 2 Türkiye Kupası ve 1 Türkiye Süper Kupası şampiyonluğu bulunmaktadır. Gençlerbirliği'nin ise 2 Türkiye Futbol Şampiyonası şampiyonluğu bulunmaktadır.

MKE Ankaragücü ve Gençlerbirliği, maçlarını Eryaman Stadyumu'nda (22.000 kişilik) oynamaktadır.

Basketbol
İl merkezi, İstanbul'da düzenlenen 1959 Avrupa Basketbol Şampiyonası'ndan sonra Türkiye'de düzenlenen ikinci Avrupa Basketbol Şampiyonası'na 2001 yılında ev sahipliği yapmıştır.
Bu şampiyonada Türkiye millî basketbol takımı, Yugoslavya'nın ardından ikinci olmuştur.

Türk Telekom, üç kez Cumhurbaşkanlığı Kupasını, iki Kez Türkiye Kupasını kazanmıştır. 2010 yılında inşa edilen Ankara Arena Çok Amaçlı Basketbol Kompleksi 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'na ev sahipliği yapmıştır.

Diğer sporlar
Ankara Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü, il çapında çeşitli amatör spor faaliyetleri düzenler. Atletizm, jimnastik, bisiklet, buz pateni, eskrim, judo, tekvando, karate, hentbol, binicilik, güreş, bisiklet, yüzme gibi dallar için çeşitli tesisler il merkezinde mevcuttur. Elmadağ'da kayak tesisleri, diğer ilçelerde de çeşitli spor salonları ve tesisleri bulunmaktadır.

Uluslararası Yaşar Doğu Güreş Şampiyonası her yıl Ankara'da düzenlenir.

Voleybol lig maçları, Başkent Spor Salonu ve Beştepe Spor Salonu'nda yapılmaktadır.

Hentbol maçları, Prof. Dr. Yaşar Sevim Hentbol Spor Salonu ve THF Spor Salonu'nda yapılmaktadır.

2018-19 Sezonu sonunda Futsal takımı Gazi Üniversitesi SK şampiyon olmuştur. Sezonda Buz hokeyi kadın ve erkek süper liglerinde ikişer takım ile yer almıştır. Sutopu süper liginde ODTÜ vardır.

Yönetim
Büyükşehirlerde merkezi yönetim validen, il müdürleri ve il danışma kurulundan oluşur.

Ankara bir büyükşehirdir. Bu özelliğine göre yönetimi belirlenmiştir. Protokolde ilk sırada yer alan vali, merkezi yönetimi temsil eder ve cumhurbaşkanı tarafından atanır.

Büyükşehir olan illerde, il genel meclisi, yetki ve görevlerini Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Ankara valisi, Vasip Şahin'dir. 6 Kasım 2018 tarihinde İstanbul valisi iken atanmıştır.

Yerel yönetim
Büyükşehir belediyelerinde yerel yönetim, Büyükşehir Belediye Başkanı, Büyükşehir Belediye Meclisi ve Büyükşehir Belediye Encümeni'nden oluşur.

Yerel yönetimi temsil eden Büyükşehir Belediye Başkanı, ildeki tüm seçmenlerin oy çokluğu ile seçilir. Yerel seçimlerde İlçe Belediye Başkanı ve İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanılarak ilçelerin belediye meclisleri oluşur. İlçe Belediye meclislerinden alınan üyelerle (başkan kontenjanı, ilçe nüfusu ve parti oy oranına göre) de Büyükşehir Belediye Meclisi oluşur. Bu mecliste ilçe belediye başkanları da yer alır. Meclisin başkanı Büyükşehir Belediye Başkanı'dır. Büyükşehir belediye encümeni, belediye başkanının başkanlığında, belediye meclisinin kendi üyeleri arasından bir yıl için gizli oyla seçeceği beş üye ile biri genel sekreter, biri malî hizmetler birim amiri olmak üzere belediye başkanının her yıl birim amirleri arasından seçeceği beş üyeden oluşur. (5216 saylı kanun, 16. madde)

Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı, Mansur Yavaş (CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %50,93 oy oranıyla seçilmiştir.

Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 147'dir (Büyükşehir Belediye Başkanı, 25 ilçe belediye başkanı ve 131 üye) Bunların 90'ı AKP, 30'u CHP, 19'u MHP ve 9'u İYİ Parti üyesidir.

Kardeş şehirler
Ankara'nın 47 tane kardeş kenti vardır. İzmir Caddesi'nde Ankara'nın 2003 yılına kadarki kardeş kentleri için bir anıt bulunmaktadır.

Afrika
  (2005'ten beri)
  (2006'dan beri)
 (2011'dan beri)
 (2015'ten beri)

Amerika
  (1993'ten beri)
  (2011'den beri)

Asya
  (1971'den beri)
  (1982'den beri)
  (1984'ten beri)
  (1990'dan beri)
  (1992'den beri)
  (1992'den beri)
  (1992'den beri)
  (1994'ten beri)
  (1994'ten beri)
  (2000'den beri)
  (2001'den beri)
  (2003'ten beri)
  (2003'ten beri)
  (2003'ten beri)
  (2004'ten beri)
  (2006'dan beri)
  (2010'dann beri)
  (2011'den beri)
  (2012'den beri)
  (2013'ten beri)
  (2016'dan beri)

Avrupa
  (1986'dan beri)
  (1989'dan beri)
  (1992'den beri)
  (1992'den beri)
  (1992'den beri)
  (1993'ten beri)
  (1994'ten beri)
  (1995'ten beri)
  (1995'ten beri)
  (1996'dan beri)
  (1997'den beri)
  (1998'den beri)
  (2004'ten beri)
  (2004'ten beri)
  (2007'den beri)
  (2008'den beri)
  (2012'den beri)
  (2013'ten beri)
  (2015'ten beri)
  (2015'ten beri)

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Ankara İl Kültür Turizm Müdürlüğü
 Ankara Kalkınma Ajansı
Ankara Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü
Ankara İl Göç İdaresi Müdürlüğü
Ankara Üniversitesi
Ankara İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
Meb Ankara Milli Eğitim Müdürlüğü
Ankara İl Sağlık Müdürlüğü
Ankara İl Tarım ve Orman Müdürlüğü
Ankara Ticaret İl Müdürlüğü
Ankara Adliyesi

Asya'daki başkentler
Ankara ilindeki yerleşim birimleri

Ankara


The MTV Video Music Award for Best Pop was first given out in  under the name of Best Pop Video, as MTV began to put several teen pop acts in heavy rotation. Nominations, however, were not just limited to pop acts, as dance, R&B, pop/rock, and reggaeton artists have also received nominations throughout the award's history.

In , MTV eliminated this award along with all of the genre categories, but it returned in 2008.

In , the word "Video" was removed from the names of all genre categories, leaving this award with its current name: Best Pop.

Britney Spears has received the most wins and nominations in this category, winning three awards out of seven nominations. NSYNC and Spears are the only acts to win the award for two consecutive years.

Recipients

1990s

2000s

2010s

2020s

Statistics

Artists with multiple wins
 3 wins
 Britney Spears

 2 wins
 No Doubt
 NSYNC
 Ariana Grande
 Taylor Swift

Artists with multiple nominations

 7 nominations
 Britney Spears

 6 nominations
 Ariana Grande

 5 nominations
 P!nk
 Taylor Swift
 Ed Sheeran

 4 nominations
 Justin Bieber
 Christina Aguilera
 Beyoncé
 Bruno Mars
 NSYNC

 3 nominations
 Adele
 Billie Eilish
 No Doubt
 Katy Perry
 Jonas Brothers
 Lady Gaga
 Harry Styles
 Miley Cyrus
 Olivia Rodrigo

See also
 MTV Europe Music Award for Best Pop

Notes

References

MTV Video Music Awards
Pop music awards
Awards established in 1999

MTV Video Music Award for Best Pop Video


Horon, Doğu Karadeniz Bölgesi'nde oynanan geleneksel halk danslarının genel adıdır. Sinop da (Doğu Karadeniz göçmenleri ve kısmen yerli halk tarafından), Samsun, Ordu, Giresun, Trabzon, Rize, Artvin, Gümüşhane, Bayburt'un Aydıntepe ilçesi, Erzurum'un İspir, Tortum ve Olur ilçelerinde (kısmen horon-bar karışık)  ve Doğu Karadeniz'den göçenlerden dolayı Sakarya'da oynanan çevik hareketli oyunlardır.

Kökeni
Yunanca "dans" anlamında horos (χορός) kelimesiyle ilişkili olup, Türkçe içerisinde bilinen ilk kayıt Bahr'ür Garip tarafından yapılmış ve 15. yüzyılda Rum kadınlarının sıra halinde oynadığı bir halk dansı için kullanılmıştır.

Dağılım

Anadolu
Karadeniz bölgesinde Samsun sınırından Gürcistan sınırına kadar olan bölgede, düğün, nişan, asker uğurlaması, yayla şenlikleri gibi toplu eğlencelerde kemençe ile Of, Sürmene, Aydıntepe, Çaykara, Kemalpaşa, Görele, Eynesil, Espiye, Şebinkarahisar, klarnetle, Ordu Merkez,  Perşembe, Ulubey, Gülyalı, Kabadüz, Fatsa, Piraziz ve Bulancakta, tulum ile Artvin ve Çayeli'nin batısındaki Rize ile Borçka ve Şavşat, Ardeşen, Fındıklı, Pazar, Çamlıhemşin, Hemşin, İspir, Hopa, Arhavi ve neredeyse bütün yörelerde davul-zurna eşliğinde, yalnız erkekler (erkek horonu), yalnız kadınlar (kız horonu) ya da kız-erkek karışık (karma horon) olarak; türkü eşliğinde (sözlü horon) ya da sadece çalgı eşliğinde; düz çizgi, yarım daire ya da halka yapısı formunda; hızlı ve çevik hareketlerle oynanmaktadır.

Acara ve Yunanistan
Bölge dışında, savaşlar sonucunda göç edip daha çok Adapazarı, İzmit, Bolu, Bursa,Sinop, Düzce gibi illere yerleşen Karadenizli muhacirler ile 1923 Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi'nde bölgeden Yunanistan'a gönderilen Hristiyan Rumlar ve Gürcistan'ın Acara bölgesi'nin halkı tarafından, horon milli bir dans olarak oynanmaktadır. Düz Horon (Omal), Deli Horon, Acara Horonu, Hemşin Horonu, Artvin yöresinde oynanan horon çeşitlerinden birkaçıdır.

Horon çeşitleri

Karadeniz dışında Anadolu ve Yunanistan'da çeşitli halk oyunlarında her iki formda yaygındır. Lucian'ın (MS 125-190) bahsettiği geleneksel oyuncuların zincir oluşturduğu dans aynı isimle halen daha Ege adaları'nda oynanılmakta olup, önce birbirinden ayrı oynayan erkek ve kadın grupların karışarak oyunu birlikte oynaması Karadeniz horonlarında da izlenmektedir . Düz sıra halinde veya dairesel olarak oynanan horonda, hangi formun orijinal olduğunu saptamak oldukça güçtür.

Erkekler tarafından oynanan horonlar ne kadar hızlı ve sert ise, kadınların oynadığı ve "kız horonu" denen horonlar da o kadar yumuşak ve zarif hareketlerle oynanır. Kadın-erkek karışık oynanan horonlarda bu hızlı ve sert hareketlere kadınların da uyum sağladıkları, erkekler kadar ustalıkla oynadıkları görülür.

Horonlar, türkü eşliğinde (sözlü horon) ya da sallama, sıksara (Sera), sık horon horonlarında olduğu gibi sadece çalgı eşliğinde, sadece kadınlar (kız horonu), sadece erkekler (erkek horonu) ya da kadın erkek karışık (karma horon) olarak, düz bir sıra halinde ya da halka oluşturularak oynanır.

Artvin horonları
Rize ve Trabzon gibi sahil kesiminde oynanan horonlara göre daha değişik bir yapıdadır. Sahilde oynanan horonlarda, çok hızlı omuz silkme ve ayak sallama figürleri karakteristik iken, Artvin horonlarında hareketler daha çok tüm vücudun hareketi, ayakların sertçe yere basması vb. biçimindedir. Yine sahil horonlarında çalgı kemençe iken, Artvin'de tulum ve akordeon dur. Öztürk'de Trabzon Bölgesi horonlarını daha doğudaki Laz, Hemşin, Gürcü horonlarından ayıran önemli bir farkın Trabzon horonlarında öne çıkarılan omuz silkme figürü olduğunu yazıyor.
Artvin de horon Lazlar'ın yaşadığı Hopa, Arhavi ve Borçka (bir kısmı) ve Gürcü köylerinde geleneksel olarak oynanmakta olup Artvin'in iç kesimlerinde Artvin Ahıska Türklerinin oyunları davul ve zurna eşliğinde bar oyunları (Atabarı gibi) ve Ahıska - Kafkas dansı oynanır. En az beş kişi ile oynanan horonlar, oyunları iyi bilen, yaşça büyük, sevilen ve sayılan bir kişi tarafından yönetilir. Oynayanları coşturmak için söylenen "kollar dik", "dik oyna" "vurdu-çıktı" gibi komut ve "ii-hu ii-hu!" gibi naralarla oyuncular daha da neşelenir ve hareketlenirler.

Saygun, Artvin horonlarını genel olarak "koşmalı horonlar" ve "koşmasız horonlar" diye ikiye ayırıyor ve "seyahat esnasında koşmasızlardan bir-ikisini mümkün oldu ise de koşmalı nev'ine hiç tesadüf edemediğim cihetle bu nev'ine ait misâl veremiyeceğim" diyor ve şöyle devam ediyor:

"Düz horonlara gelince: Koşmasız horonlar, Artvin'in esas sazı olan "tulum zurna"nın refakati ile icra edilirler. Tulum zurnanın her raksa aid olarak mütemadiyen tekrarlandığı kısa motifleri icra eden sazcının, melodinin ritmine göre ayağını vurması âdettir. Bu oyunların birçok nev'ileri vardır: "Deli horonu", Sâlyabasa, Titreme oyunu, "Kabak havası" bu cümledendir. Bunlara âid olarak kısa motifleri sazcı icra ederken, oyuncuların teşkil ettiği halkanın ortasında bulunur. Oyuncuların yarım daire halinde raks etmeleri de vakidir" (Saygun, 1937).

Ordu horonları
Doğu Karadeniz'in kapısı konumunda bulunan Ordu'da oynanan Gürcü horonu, mısıroğlu horonu, milli horon, Boztepe horonu, kol horonu, melet horonu, Perşembe horonu, nalcı horonu, iskilip horonu, eşkıya horonu, Harşit horonu (Cemo) da Karadeniz Bölgesinde oynanan horon türlerine örnektir. Ordu Karşılaması, Metelik oyun havası, Kol havasıda Ordu'da oynanan oyun türlerine örnektir. Ayrıca Ordu'da Giresun karşılamasıda icra edilmektedir. Davul-Gırnata başta olmak üzere bağlama ve kemençe ile de horon ve karşılama türü oyunlar oynanmaktadır. Ordu ile Giresun karşılaması müzik ve ritim hatta oynanış ile aynı olsalar da aralarındaki fark Giresun'da daha çok 2 ayak Ordu'da ise tek ayak ağırlıklı oynanmasıdır. 2 ayak horonu ile 3 ayak horonu farkı gibi düşünebiliriz.

Çamlıhemşin Horonları
Çamlıhemşin'den horon çeşitleri: Rize, Hemşin, Yüksek Hemşin, Papilat, Memetina, Bakos, Çarişka, Aleka, Sırtlı, Mahmutoğlu, Gant, Hevrek, Hanlakıt, Yali ve Çano'dur.

Gümüşhane Horonları
Gümüşhane ilinde; Gümüşhane Merkez, Torul, Kürtün ve kısmen Şiran ilçelerinde tipik Doğu Karadeniz kıyı şeridi figür, tavır, ezgi ve enstrümanları görülebilirken ilin güneydoğu kısmına doğru yöneldiğimizde; Kelkit'te oynanan horon türü oyunlar incelendiğinde Kuzeydoğu Anadolu-bar figürleri ve tavrının da etkisi görülmeye başlanır. Gümüşhane il olarak bakıldığında horon ile bar bölgesi olarak gösterilebilir.Gümüşhane merkezinde ve Torul, Kürtün ilçelerinde horonlar geleneksel olarak kemençe ve davul-zurna eşliğinde oynanırken şehir merkezinin doğusunda bulunan Merkez ilçe köylerinde davul-zurna, tulum yaygındır ve yer yer kemençe de görülür. Şiran'da horonlara ağırlıklı olarak davul-zurna eşlik eder ve bazı Şiran köylerinde kemençeye de rastlanır, Kelkit-Köse ilçelerindeyse ağırlıklı olarak davul-zurna kullanılır. Kelkit ve Köse ilçelerinin ana oyunu bar halk oyunudur. Şiran ve Gümüşhane merkez ise bar ile horonun geçiş bölgesidir.
Gümüşhane'de oynanan başlıca horonlar şunlardır: Sıksara, Dizden Kırma (Urum Diki), Bıçak Oyunu, Mavrangel, Dik Horon, Düz Horon, Hey Mustafa, Üç Ayak, Cemo, Beş Ayak, Sorda Diki, Lazutlar.

Horon terminolojisi
Her horonun bir pişme, coşma noktası bulunmaktadır. Oyuncuların elleri yukarıdayken horonbaşının ya da kemençecinin "şimula" ya da "alaşağı" komutuyla horoncular adım atarak omuz titretme hareketini içeren aşağı alma hareketini yaparlar. Horon oynayanlar, kemençeci hatta seyredenler oyun sırasında kendilerinden geçerek anlamsız sesler çıkartabilir, horoncuları gayrete getirmek için naralar atabilir, tıslayabilir ya da gayret sözleri sarfedebilirler.

Artvin ili, Borçka ilçesinden bu tür sözlere örnekler (Gürcüce): Şuhto bico (oyna oğlan), şeni celi (senin belin), şeni hdeba (sana yakışır), elias gogonebia (elias kızlar), hehe lamazat lamazat (hehheh güzel güzel), gogonebia ahla (kızlar şimdi), pehpeh suhto suhto (atla atla), hoho çemo hute (sarıl bana), ahla bicebo (şimdi oğlanlar), rcalebi geyhade ahla (geline bak şimdi), malemoooy (çabuk gel)... Horonlar, horonbaşının (hovarda) verdiği komutlarla oynanır. Artvin horonlarında verilen bu tür komutlara örnekler: Deli Horon'da: Başla, başla-işle, işle, işle-kollar üste, kollar siya-kındır oyna, dura dura-kollar çabuk-gel oguna diza-vur orta topuk, gel horo, alasiya, az vur oyna, tek çökme.
Hemşin Horonu'nda: Siya, siya-savuş, savuş-geldum, geç-geç-te, dura-geldi Hemşin.

Notlar

Dış bağlantılar
 Halk Oyunlarında Horon. Horon Oyunları, Horon Yöreleri
 Sinop, Samsun, Ordu, Giresun, Trabzon, Gümüşhane, Rize, Artvin horonları (Kara Lahana)
 Horon Müzikleri

Türkiye'de folklor
Halk oyunları
Karadeniz kültürü
Horonlar
Laz kültürü

Horon


Pejote je halucinogena droga.

Povijest
Stoljećima se halucinogene smjese iz biljaka uglavnom koriste vezano uz religijske rituale. Gotovo svi halucinogeni u sebi imaju nitrogen te se klasificiraju kao alkaloidi. Mnogi halucinogeni imaju kemijsku strukturu sličnu prirodnim neurotransmiterima (kao što je naprimjer acetilkolin, serotonin ili katekolamin). Iako još uvijek nismo upoznati s konkretnim mehanizmom razvijanja posljedica uporabe halucinogena istraživanja pokazuju kako ove droge barem djelomično interferiraju s aktivnošću neurotransmitera ili se vežu na njihove receptore.

Pejotl je mali beskičmeni kaktus u kojem je glavni aktivni sastojak meskalin. Ovu biljku su koristili domoroci u sjevernom Meksiku i na jugozapadu SAD-a kao dio religijskih ceremonija. Meskalin se također može proizvesti pomoću kemijske sinteze. Pejote kult tj. pejotizam razvijen je i danas u SAD-u, pripadnici tzv. domorodačke američke crkve ili pejotizma. Pejote kaktus iz Meksika u SAD, uveli su Carrizo Indijanci plemenu Comanche u Teksasu.

Zloporaba
Pejotl: dijelovi vrhova pejotl kaktusa, koji se često naziva kruna, režu se iz korijena te suše. Uglavnom se žvaču ili se namoče u vodu kako bi proizveli psihoaktivnu tekućinu. Halucinogena doza meskalina je oko 0,3 to 0,5 grama. Ekstrakt kaktusa je veoma gorak te ga stoga neke osobe preferiraju pripremiti kao čaj tako što ga puste da vrije nekoliko sati.

Posljedice
Razlozi uvođenja halucinogena u ritualne ili spiritualističke tradicije jednaki su razlozima propagande halucinogena kao droge za zlouporabu. Važno je spomenuti da su učinci halucinogena veoma različiti od učinaka drugih droga te su veoma promjenjivi i nepouzdani.

Dovode do različitih učinaka kod različitih ljudi u različito vrijeme. Razlog tome su značajne razlike u količini i sastavu aktivne smjese, osobito kod halucinogena koje se dobivaju od biljaka i gljiva. Upravo zbog njihove nepredvidive prirode uporaba halucinogena može biti osobito opasna.

Efekti traju oko 12 sati.

Pejotl je droga koje uzrokuju halucinacije koje veoma iskrivljuju ljudsku percepciju stvarnosti. Pod utjecajem halucinacija ljudi vide slike, čuju zvukove i osjećaju podražaje koji se čine stvarnim no zapravo nisu. Neki halucinogeni dovode do naglih jakih promjena raspoloženja.

Do učinaka uporabe pejotla dolazi zbog poremećaja interakcije između živčanih ćelija i neurotransmitera serotonina. Raspoređen kroz mozak i leđnu moždinu, serotonin je uključen u kontrolu sustava ponašanja, percepcije i regulacije koji uključuju raspoloženje, glad, temperaturu tijela, seksualno ponašanje, kontrolu mišića i percepciju senzora.

Dugoročne rezidualne psihološke i kognitivne posljedice meskalina, glavnog aktivnog sastojka pejotla, su slabo istražene. Nedavna istraživanja nisu pronašla dokaze psihičkog ili kognitivnog nedostataka među Indijancima koje redovito konzumiraju pejotl u svojim religijskim obredima. No potrebno je spomenuti da se ovi nalazi ne mogu generalizirati na one koji često konzumiraju drogu u rekreacijske svrhe. Konzumenti pejotla također mogu iskusiti "flashbackove".

Neugodni štetni učinci nastali konzumiranjem halucinogena nisu rijetki. Razlog tome može biti velik broj psihoaktivnih sastojaka u bilo kojem obliku halucinogena. Efekti pejotla mogu biti slični onima kod LSD-a, uključujući povećanu tjelesnu temperaturu te otkucaje srca, nekontrolirane pokrete (ataksija), pojačano znojenje i ushićenost. Aktivni sastojak meskalin također može biti povezan, u minimalno jednom izvješću, s fetalnim abnormalnostima.

Izvori

Vanjske poveznice
(nje.) Drugcom.de Peyote

Psihoaktivne droge

Pejotl


Arichuna est la capitale de la paroisse civile de Peñalver dans la municipalité de San Fernando dans l'État d'Apure au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État d'Apure

Arichuna


Wayfarer - 8900 Randers er en dansk eksperimentalfilm fra 1993 instrueret af Torben Skjødt Jensen.

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

Wayfarer - 8900 Randers


Vuelta a Asturias 2017 var den 60. udgave af det spanske landevejscykelløb i Asturien. Løbet foregik i perioden 29. april til 1. maj 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev spanske Raúl Alarcón fra W52-FC Porto.

Ryttere og hold

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Vuelta a Asturias 2017


Mato Perajica (Livno, 13. rujna 1981.), hrvatski košarkaš iz Bosne i Hercegovine. Jedan je od najuspješnijih livanjskih košarkaša. Igra na poziciji centra i krilnog centra. Visok je 203 centimetra. Nastupao za KK Troglav Livno, KK Osijek, KK Zagorje iz Zagorja na Savi, HKK Grude, HKK Zrinjski Mostar. Potpisao je ugovor s Vrijednosnicama OS Darda.

Izvori

Životopisi, Livno
Hrvatski košarkaši iz Bosne i Hercegovine
Krilni centri
Košarkaški centri
Košarkaši mostarskog Zrinjskog

Mato Perajica


Charles J. "Charley" Thornton (6 June 1936 – 16 February 2004) was an American college athletics administrator.

Biography
Thornton was born on June 6, 1936, in Fort Smith, Arkansas. He graduated from Jonesboro High School in Jonesboro, Arkansas in 1954. Thornton graduated from Arkansas State College in 1958 earning the award as the top male student. After college Thornton became a sports editor at The Jonesboro Sun and then at the Arkansas Gazette.

During his career Thornton served as alumni and public relations director at Arkansas State, sports information director at Tulane University, executive assistant to Walter Byers who was the National Collegiate Athletic Association (NCAA) executive director, associate athletic director at Texas A&M University, and chief fundraiser at the University of Alabama. He was named athletic director the University of Miami in 1979, but had to back out after his wife became seriously ill.

Thornton held the position of assistant athletic director at the University of Alabama for 18 years and was athletic director at Arkansas State University for three years. Thornton also served as the chief executive director for the Memphis Showboats of the United States Football League (USFL). Thornton was also part of the operations staff of the NCAA basketball tournament for many years. Thornton is perhaps best remembered as co-host of The Bear Bryant Show at Alabama. He also served as athletic director at Arkansas State University from 1990 to 1993.

Thornton is a member of the Hall of Fame of the College Football Sports Information Directors of America and a recipient of the Arch Ward Award.

Thornton died on February 16, 2004, in Tuscaloosa, Alabama.

References

1937 births
2004 deaths
Arkansas State Red Wolves athletic directors
National Collegiate Athletic Association people
United States Football League executives
Arkansas State University alumni
Sportspeople from Fort Smith, Arkansas
People from Jonesboro, Arkansas

Charley Thornton


El WZT-3 (), es un vehículo de ingenieros similar al BREM soviético/ruso, tanto en funciones como en equipamiento; desarrollado sobre la base de un chasis del T-72 altamente modificado, con el fin de ser usado como un vehículo para los ingenieros militares.

Se conoce que al menos Polonia, la India, Kuwait y Malasia son sus operadores actuales, y que en la antigua Yugoslavia se produjo bajo licencia.

Historia
Cuando el T-72 entró en el servicio del Ejército de Polonia en 1978, la necesidad de un nuevo ARV hizo su aparición seguidamente. Se solicitó que un casco de un T-72M se usara como la base de dicho vehículo. El Instituto Militar de Tecnologías de Automotores y Blindajes () de la ciudad de Sulejówek apuntó a que, dados los requisitos para dicho vehículo, le fuesen asignados para que se le diese el encargo de las adaptaciones, y que la Planta de Investigación y Desarrollo de Dispositivos Mecánicos () en la ciudad de Gliwice produjese los primeros dos prototipos bajo las premisas del programa de desarrollo Bizon (Bisón). Las pruebas y ensayos se llevaron a cabo desde 1986 hasta 1988, y después de aprobar con éxito los requisitos se aceptó inmediatamente en el servicio activo en el Ejército de Polonia. Durante un corto tiempo la producción era de una 20 unidades, hasta que un tiempo después se llevaron estudios a cabo sobre sus capacidades; decidiéndose que los vehículos en servicio y en fabricación se actualizarían desde el 2003 al estándar WZT-3M.

Equipos
En su equipamiento estándar el WZT-3 dispone de miras similares a las del carro de combate en el
que se basa, pudiendo dar incluso información sobre blancos que le lleguen a rodear.

Armamento y miras
Una ametralladora de calibre 12,7 y otra lateral de calibre 7,62 son, junto a un afuste de 10 tubos lanzagranadas de humo fijos del calibre 81 mm; sus únicos medios de defensa frente a otros blindados. Sus tripulantes cuentan con dispositivos de visión y miras de modelo soviético, hechos localmente bajo licencia, los cuales son el PO-6 (Aparato de visión adicional), TNP-165A (Aparato de visión adicional), TNPA-65 (Aparato de visión del comandante), TNPO-160 (Aparato de visión adicional del comandante), y el TNPO-168W (Aparato de visión del conductor); ya que sus puestos son totalmente sellados en el momento de la operación.

Motorización
El paquete de motorización ESM 350, consta de una transmisión semiautomática (ESM-350), y de un motor de 12 cilindros policarburante del modelo hecho bajo licencia rusa V-46S12, que en su uso normal se alimenta de combustible diésel; y son los que le otorgan al blindado en cuestión una fuerza motriz de 850 HP, para incluso remolcar carros de combate y otros vehículos varados y/o atrapados en lodazales y bancos de arena.

Usuarios

20 Unidades.

 En enero de 2012 se ha firmado un acuerdo para cerca de 204 unidades, para un total ordenado de más de 500 unidades, y con cerca de 300 unidades en servicio. Al estar basado en el T-72M, similar a su T-72 Ajeya, y al adaptarse de mejor manera a sus duras pruebas, fue el ganador del contrato para un vehículo de esta clase en el año 2003. El acuerdo fue firmado en dicho año entre Bumar Labedy y BEML Ltd. de la India, se espera que sean más de 700 los que estén en servicio.

 .
Hechos bajo licencia en la antigua Yugoslavia, se cree que entre 15 y 22 unidades.

 .
Entre 10 y 14 unidades, sin información oficial que lo confirme.

Producidos bajo licencia para Kuwait, se desconoce de cuantas unidades dispone en servicio.

Referencias

Véase también

Enlaces externos

 Información del blindado WZT-3
 Información del blindado WZT-3 -

Armamento de Polonia
Vehículos militares de ingenieros
Vehículos blindados basados en el T-72
Vehículos militares de Polonia

WZT-3 (vehículo de ingenieros)


An Fimbristylis glaucophylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alan Ackerman Beetle. An Fimbristylis glaucophylla in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis glaucophylla


باوني  هي قبيلة معترف بها فدراليا من الهنود الحمر من الغرب الأوسط في السهول العظمى وكانوا يعيشون في معظم نبراسكا وكانساس، وهم يقيمون حاليا في ولاية أوكلاهوما. ويتحدثون إحدى لغات الكادوان ويعرفون باسم أمة باوني. القبيلة لديها أربع نطاقات مستقلة: شاوي (الكبرى)، كيهيخاكي (ريبوبليكان)، بيتاهاواريتاو (أكلو الذرة) سكيدي (الذئب).

كان شعب باوني في تاريخه من أشباه الرحل وعاشوا في المقام الأول على الزراعة والفلاحة. كانوا يعيشون في قراهم الدائمة ويزرعون القرع والذرة وغيرها من الأطعمة. وكانوا يتركون قراهم للذهاب في رحلات صيد الجاموس السنوية بينما كانوا يستخدمون خيام التيبي في هجراتهم. كانوا يصيدون أيضا الدب الأسود والنمر والأرانب والأيائل. كانت باوني هي القبيلة المهيمنة على السهول الوسطى في أوائل القرن التاسع عشر وبلغ تعدادهم أكثر من 10,000 نسمة، وقعت قراهم العديدة بالقرب من مناطق أنهار بلات وميسوري وريبوبليكان.

لعبت الحرب جزءا يوميا في حياة الباوني مثل غيرهم من هنود السهول، خاصة بعد امتلاكهم للخيول التي مكنتهم من هزيمة أعدائهم، رغم أن الإغارة على الأقدام كانت لا تزال التكتيك المفضل لديهم. نجا الباوني من بعض الأمراض المعدية التي جلبها الأوروبيون وأهلكت القبائل الأخرى في الغرب. بحلول عام 1863، قضت الأمراض على السكان ووصل عددهم إلى نحو 5800 نسمة، ولكن بحلول عام 1868، انخفض عددهم بسبب الحروب مع القبائل الأخرى مثل سيو وبونكا وشايان إلى الشمال، وكومانتشي وأراباهو وكيوا إلى الجنوب إلى حوالي 1000 نسمة. في أوائل عقد 1870، وذلك بسبب الضغط من توسع المستوطنين البيض نحو الغرب وهلاك قطعان الجاموس، فتنازل الباوني عن معظم أراضي صيدهم التقليدية وأماكن عيشهم إلى حكومة الولايات المتحدة، وبعد هذا تم نقلهم بالقوة إلى أوكلاهوما في 1877. أنقصت الأمراض والحروب والفقر والمجاعة من تعداد القبيلة ليصل إلى 650 فقط. دخل محاربو الباوني في جيش الولايات المتحدة ضمن الكشافة وقاتلوا في عدة صراعات أثناء الحروب الهندية، واكتسبوا سمعة بكونهم وحدة مدربة جيدا، خصوصا في تعقب معسكرات العدو المعادية. يعيش أكثرهم اليوم في محميات متباعدة في أوكلاهوما. هناك حوالي 4200 فرد نقي الدم من باوني. وبإمكان 76 فردا فقط من القبيلة تحدث اللغة اليوم.

مراجع

وصلات خارجية
 Pawnee Nation, official website
 Pawnee Indian Tribe, Access Genealogy
 Pawnee Indian History in Kansas
 Pawnee Indians - Their Lands, Allies and Enemies
 Pawnee Indian Village Museum, A museum featuring the excavated floor of a large 1820s Pawnee earth lodge and associated artifacts, Kansas State Historical Society
 "Kansas Monument Site", Archaeophysics, describes technique and findings of non-invasive imagery of a Pawnee 18th-19th-century archaeological site located on the Republican River.

أمريكيون أصليون
أمريكيون شماليون أصليون
حرب سيوكس العظمى العام 1876
قبائل أمريكية أصلية في كانساس
قبائل أمريكية أصلية في كولورادو
قبائل أمريكية أصلية في نبراسكا
قبائل الأمريكيين الأصليين في أوكلاهوما
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

باوني


was a town located in the former Shima District, Mie Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,686 and a density of 205.72 persons per km2. The total area was 27.64 km2.

On October 1, 2004, Hamajima, along with the towns of Shima (former), Ago, Daiō and Isobe (all from Shima District), was merged to create the city of Shima and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Shima

Dissolved municipalities of Mie Prefecture

Hamajima, Mie


Joan Lorring (født 17. april 1926, død 30. maj 2014) var en amerikansk teater og filmskuespiller. For sin præstation i filmen The Corn Is Green blev hun nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle, men vandt ikke. I 1950'erne spillede hun på Broadway i fire produktioner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Hongkong
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Joan Lorring


An Alvimia lancifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Robert Soderstrom ngan Ximena Londoño. An Alvimia lancifolia in nahilalakip ha genus nga Alvimia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alvimia

Alvimia lancifolia


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 සාන්ත ජෝන් විද්‍යාලය - පානදුර
 ජෝන් ස්නෝව්
 ජෝන් මැකේන්
 ජෝන් කොතලාවල
 අපෝස්තුළු ජෝන්
 ජෝන් ඩොගට්
 ජෝන් එෆ්. කෙනඩි
 ජෝන් අමරතුංග
 ජෝන් හැන්කොක්
 ජෝන් ඩොයිලි
 ජෝන් ටයිලර්
 ජෝන් නැපියර්
 ජෝන් ඇඩම්ස්
 ජෝන් ෆෙරිස්
 ජෝන් රැන්ඩ්ල්ස්
 ජෝන් එෆ්. කෙනඩි ඝාතනය
 ජෝන් ඔෆ් ආර්ක්
 ජෝන් චිල්කොට්
 ජෝන් ද සිල්වා
 ජෝන් වුඩ්කොක් (දේශපාලනඥයා)

ජෝන්


دائرة سيدي امحمد إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية الجزائر. عاصمتها هي سيدي امحمد و تضم بلديات سيدي امحمد و المدنية و المرادية و الجزائر الوسطى. سميت تيمنا بقائدها سيدي امحمد

الساحل البحري

تمتاز هذه الدائرة العاصمية بساحل متوسطي طوله بعض الكيلومترات.

ويطل أو يرتبط ساحل هذه الدائرة بخليج الجزائر ذي الحركية الكبيرة السياحية والتجارية.

كما تحتضن هذه الدائرة العديد من الشواطئ البحرية.

شخصيات
 سيدي أمحمد بوقبرين
 موسى الحاج
 الأمير خالد الجزائري

مواضيع ذات صلة
 تاريخ ولاية الجزائر
 دوائر ولاية الجزائر
 بلديات ولاية الجزائر

مراجع

سيدي امحمد

دائرة سيدي امحمد


Die Kirche Hl. Spyridon der Wundertäter (serbisch: Црква Светог Спиридона Чудотворца, Crkva Svete Svetog Spiridona Čudotvorca) ist eine im Bau befindliche Serbisch-orthodoxe Kirche in der kroatischen Stadt Petrinja. Die Kirche ist dem Hl.  Spyridon dem Wundertäter geweiht.

Die erste Kirche wurde 1785 erbaut und eingeweiht. Im Zweiten Weltkrieg (1939–1945) wurde die Kirche von den Ustaša zerstört. Das Gotteshaus wurde 1976 neu errichtet, jedoch im Kroatienkrieg 1991 zerstört. 1994 noch während des Krieges wurde mit dem Bau einer dritten Kirche begonnen, dieser Bau wurde 1995 eingestellt und 1997 wurden die Kirchenwände abgetragen. Seit 2019 wird die vierte Kirche am alten Standort erbaut.

Sie ist der Sitz der 1783 gegründeten Kirchengemeinde Petrinja und die Pfarrkirche der Pfarrei Petrinja im Dekanat Glina der Eparchie Ober-Karlovac der Serbisch-orthodoxen Kirche.

Lage
Die Kirche wird auf ihrem alten Standort am östlichen Teil des Trg hrvatskih branitelja (Platz der kroatischen Verteidiger) der mittelkroatischen Stadt Petrinja nahe der Römisch-katholischen Kirche St. Laurentius im Stadtzentrum erbaut.

Geschichte

Erste Spyridon-Kirche
1768 gab es in Petrinja nur sechs orthodoxe Haushalte. Während 1785 mindestens 89 Serben beim Bau der Kirche halfen. Die Kirche wurde 1785 im Stile des Barock erbaut und auch fertiggestellt. Im selben Jahr wurde sie vom Bischof der Eparchie Ober-Karlovac Jovan (Jovanović) feierlich eingeweiht. Die Ikonostase und ihre Ikonen wurden 1815 aus dem Ort Oravice stammenden Maler Mihajlo Popović gemalt bzw. geschnitzt und die Fresken malte Dragutin Medenjak.

Die Kirche wurde 1941 auf den Befehl der kroatisch-faschistischen Ustaša durch das Unternehmen des Maurerunternehmers Cvetnić aus Župić abgerissen. Der Abriss dauerte lange bis zum Ende des Jahres. Die wertvolle Ikonostase wurde zerstört und auch alle Kirchenschätze und das Inventar wurden entweder gestohlen oder zerstört.

Neben der Kirche Hl. Spyridon existiert in der Stadt noch die im Jahre 1878 erbaute Serbisch-orthodoxe Friedhofskirche Hl. Nikolaus, diese wurde ebenfalls von den Ustaša 1941 ebenfalls schwer beschädigt, die wiederaufgebaute Kirche wurde von den Kroaten von 1991 bis 1993 schwer mit Granatenprojektilen und Gewehrpatronen beschädigt.

Zweite Spyridon-Kirche
Nach einigen Jahrzehnten ohne Bauerlaubnis im nun sozialistischen Jugoslawien, wurde die zweite Kirche etwa 50 m vom Standort der alten Kirche 1976 wieder erbaut. In dieser Kirche stand eine vom Maler Đorđe Petrović aus Karlovac hergestellte Ikonostase.

Am 12. August 1991 in der Anfangsphase des Kroatienkrieges wurde die 1976 erbaute Kirche als eine der ersten Kirchen der Eparchie Ober-Karlovac absichtlich miniert und dem Erdboden gleichgemacht. Die Zerstörung der Kirche fand außerhalb einer militärischen Operation statt.

Dritte Sypyridon-Kirche
Da in der Folgezeit Petrinja unter Kontrolle der Krajina-Serben kommen sollte, wurde auf den Trümmern der Kirche, der Bau einer dritten Kirche begonnen. 1994 wurden die Fundamente der dritten Kirche Hl. Spyridon in Petrinja gesegnet.

Während des Krieges wurde das Pfarrhaus von 1991 bis 1993 mehrmals schwer beschädigt. Im Pfarrhaus wurde 1992 eine kleine Serbisch-orthodoxe, ebenfalls dem Hl. Spyridon geweihte Kapelle eingerichtet. 1995 wurde diese Kapelle von der kroatischen Armee bombardiert, wobei der Priester schwer verletzt wurde. Zudem wurden fast alle Häuser und Wohnungen geflohener Serben in und um Petrinja geplündert und zerstört.

Während der Operation Oluja im August 1995 wurden alle orthodoxen Kirchen im Raum Petrinja, Hrvatska Kostajnica und Hrvatska Dubica zerstört.

Mit dem Ende des Kroatienkrieges wurden die Bauarbeiten an der Kirche eingestellt. Die zwei Meter hohen Mauern wurden im Auftrag der kroatischen Stadtbehörden 1997 mit Bulldozzern zerstört.

Großes Streitthema ist die Wiedergabe des Kircheneigentums und der Kirchenschätze. Bis heute hat die Serbisch-orthodoxe Pfarrei nichts von dem im Zweiten Weltkrieg gestohlenen Eigentum zurückbekommen. Im Besitz der Kirche ist auch das Gelände, auf dem das Hotel Banija im Stadtzentrum erbaut wurde.

Vierte Spyridon-Kirche
Seit der Rückkehr einer kleinen Anzahl der serbischen Einwohner von Petrinja und einer gewissen Normalisierung der Lage wurde seitens der Pfarrei das Gespräch zum Wiederaufbau der Kirche gesucht. Die eher schleppend laufenden Gespräche, wobei ein großes Streitthema der Ort des Kirchenbaus war, liefen zunächst erfolglos. Die Kirchengemeinde nutzt seit 1991 für ihre Gottesdienste die kleine improvisierte Kapelle im Pfarrhaus.

20 Jahre nach Kriegsende im Jahr 2015 wurden die Gespräche zum Wiederaufbau neu aufgenommen. Und nach drei Jahren intensiver Gespräche und der Erstellung der Projektdokumentation erteilte die Stadt Petrinja im Oktober 2018 die Baugenehmigung für den Wiederaufbau der Kirche auf dem alten Standort der 1991 zerstörten Kirche.

Und 28 Jahre nach der Zerstörung der dritten Kirche, wurden am 10. Oktober 2019 die Kirchenfundamente der vierten Kirche vom Bischof der Eparchie Ober-Karlovac Gerasim Popović feierlich eingeweiht. Das Projekt für den Kirchenbau wurde vom Projektbüro der serbisch-orthodoxen Kirche aus der serbischen Hauptstadt Belgrad entworfen.

Durch die Entscheidung des Bürgermeisters von Petrinja Darinko Dumbović wurde eine Spende in Höhe von 100.000 Kuna, die für die erste Phase des Kirchenbaus vorgesehen ist, auf das Konto der Kirchengemeinde in Petrinja überwiesen. Der Wiederaufbau der Kirche wurde dank der Spenden der Provinzregierung der Vojvodina sowie der Gläubigen der Pfarrei selbst ermöglichst.

Im verheerenden Erdbeben vom 29. Dezember 2020, das die halbe Stadt Petrinja zerstörte, wurde die in Bau befindliche Kirche nicht beschädigt. Weitaus schlimmer traf es die zweite serbisch-orthodoxe Kirche Hl. Nikolaus beim orthodoxen Friedhof, sie wurde schwer zerstört und selbst viele der Gräber wurden durch den starken Erdstoß verrückt. Auch das prächtige Pfarrgebäude wurde schwer zerstört und musste im Januar 2021 abgerissen werden.

Am 25. Dezember 2021, dem Feiertag des Hl. Vater Spyridon, wurde nach 30 Jahren die erste Hl. Liturgie in der Kirche abgehalten. Am nächsten Tag dem 26. Dezember wurden die zwei Kirchenglocken im Beisein des Bischofs Gerasim eingeweiht.

An der Liturgie nahmen der stellvertretende Ministerpräsident von Kroatien Boris Milošević und der Präsident des Nationalrats der Serben Kroatiens, Milorad Pupovac teil.

Pfarrei Petrinja
Zur Pfarrei Petrinja gehören 55 Siedlungen und über 700 Haushalte. Ihr Pfarrgebiet erstreckt sich über 160 Kilometer und mehrere Gemeinden Zentralkroatiens. Derzeitiger Pfarrpriester ist Erzpriester Saša Umićević.

Bis zum Zweiten Weltkrieg standen in der Pfarrei Petrinja 20 Kirchen, nach dem Zweiten Weltkrieg waren es noch fünf und seit dem Kroatienkrieg und dem verheerenden Erdbeben von Ende 2020 besitzt die Pfarrei derzeit keine vollfunktionsfähige Kirche.

Auf dem Serbisch-orthodoxen Friedhof von Petrinja liegen die ersten Pfarrpriester beerdigt.

Quellen
 http://www.angelfire.com/80s/banija/gornjokarlovacka.html, (serbisch)
 http://forum.srpskinacionalisti.com/viewtopic.php?f=6&t=5897&start=15, (serbisch)
 https://srbi.hr/nakon-27-godina-krece-izgradnja-pravoslavne-crkve-u-petrinji/, (serbisch)
 https://srpskainfo.com/obnova-pravoslavne-crkve-u-petrinji-nice-hram-kulture-i-duhovnosti-srba-sa-banije/, (serbisch)
 http://www.eparhija-gornjokarlovacka.hr/2019/10/11/%d0%be%d1%81%d0%b2%d0%b5%d1%9b%d0%b5%d1%9a%d0%b5-%d1%82%d0%b5%d0%bc%d0%b5%d1%99%d0%b0-%d1%85%d1%80%d0%b0%d0%bc%d0%b0-%d1%83-%d0%bf%d0%b5%d1%82%d1%80%d0%b8%d1%9a%d0%b8/, (serbisch)
 https://p-portal.net/banija-prazan-i-ranjen-trbuh-hrvatske/, (kroatisch)
 https://www.kurir.rs/region/hrvatska/3837323/posle-3-decenije-sluzena-liturgija-u-petrinjskoj-svetinji-crkva-svetog-spirodina-u-20-veku-dva-puta-rusena, (serbisch)

Petrinja
Petrinja
Erbaut in den 1780er Jahren
Abgegangenes Bauwerk in Kroatien
Bauwerk in der Gespanschaft Sisak-Moslavina

Kirche Hl. Spyridon (Petrinja)


ماوريس مارتنز ، من مواليد 5 يونيو 1947 ، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الست
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1972
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم من فلاندر الشرقية
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مارتنز
مواليد في الست

ماوريس مارتنز


Adina Ioana Galupa (n. 26 august 1986, București) este o actriță română de film și televiziune.

Biografie artistică

Studii
A absolvit Universitatea Națională de Arte Teatrale și Cinematografie "IL Caragiale". Joacă pe scena teatrului Elisabeta din București.

Televiziune
A debutat în telefilmul Visuri otrăvite, realizat în 2006 în studiourile din Buftea, alături de Maia Morgenstern și Șerban Ionescu. Apoi a interpretat rolul Anei în A doua șansă și pe cel al Ralucăi Ionescu în Iubire ca în filme.

Tot la postul de televiziune Acasă TV a jucat rolul Feliciei Dumbravă în telenovelele Inimă de țigan în 2007 și Regina în 2008, iar în serialul de epocă Aniela a interpretat-o pe Tereza Elefterios. În 2010 a jucat rolul lui Cici în producția MediaPro Pictures, Iubire și Onoare.

Film
Actrița a jucat în mai multe filme românești: Loverboy în regia lui Cătălin Mitulescu, Aniversarea în regia lui Dan Chișu sau S-a furat mireasa în regia lui Jesús del Cerro, dar și în filme străine precum Ghost Rider: Demonul răzbunării cu Nicholas Cage, Killing Salazar cu Steven Seagal și Arms and Dudes cu Miles Teller și Jonah Hill.

Referințe

Legături externe
 De ce cred că Adina Galupa va da lovitura la Hollywood, finesociety.ro, de Diana-Florina Cosmin
 Adina Galupa, complet transformată la 9 ani de la terminarea serialului-fenomen, "Inima de tigan". pe websitul PRO TV

Nașteri în 1986
Nașteri pe 26 august
Actori români în viață
Actrițe de film române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Actrițe române
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Bucureșteni
Absolvenți ai Universității Naționale de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București

Adina Galupa


Le tournoi masculin de hockey sur glace aux Jeux olympiques de Salt Lake City a lieu du 7 au .

Qualifications
Les huit meilleures nations du championnat du monde 1995 (ayant atteint les quarts-de-finales) sont qualifiées pour le tournoi olympiques, ainsi que le Japon pays hôte.

D'octobre 1995 et à février 1997, des qualifications sont organisées pour déterminer quels seront les cinq autres nation qualifiées.

Pays qualifiés pour la compétition :

 (hôte)
 (1 groupe A)
 (2 groupe A)
 (3 groupe A)
 (4 groupe A)
 (5 groupe A)
 (6 groupe A)

 (7 groupe A)
 (8 groupe A)
 (Qualification)
 (Qualification)
 (Qualification)
 (Qualification)
 (Qualification)

Les six grandes nations du hockey ne rentrent en jeu que pour le second tour alors que les huit autres nations qualifiées pour l'occasion jouent un premier tour constitué de deux poules. La première nation de chaque poule est qualifiée pour la suite de la compétition.

Tournoi olympique

Premier tour

Second tour

Phase finale

Matchs de classement
Les équipes éliminées du premier tour se sont rencontrées pour déterminer le classement final du tournoi.
 place : Allemagne 4-2 Slovaquie
 place : France 5-1 Italie
 place : Japon 4-3 Autriche (3-3 à l'issue du temps règlementaire)

Quarts de finale

Demi-finales

Petite finale (match pour la médaille de bronze)

Finale

Classement final

Composition des équipes

Allemagne
 Attaquants : Peter Draisaitl, Jan Benda, Mark MacKay, Reemt Pyka, Jochen Hecht, Benoit Doucet, Stefan Ustorf, Thomas Brandl, Andreas Lupzig, Dieter Hegen, Jürgen Runrich, Marco Sturm.
 Défenseurs : Mirko Lüdemann, Erich Goldmann, Uwe Krupp, Markus Wieland, Daniel Kunce, Brad Bergen, Jochen Molling, Lars Brüggemann.
 Gardiens : Olaf Kölzig, Joseph Heiß, Klaus Merk.
 Entraîneur : George Kingston

Autriche
 Attaquants : Andreas Puschnig, Mario Schaden, Simon Wheeldon, Christian Perthaler, Wolfgang Kromp, Dieter Kalt, Gerald Ressmann, Richard Nasheim, Gerhard Puschnik, Christoph Brandner, Patrik Pilloni, Martin Hohenberger, Normand Krumpschmid.
 Défenseurs : Dominic Lavoie, Thomas Searle, Herbert Hohenberger, Martin Ulrich, Gerhard Unterluggauer, Engelbert Lindner, Michael Lampert.
 Gardiens : Claus Dalpiaz, Reinhard Divis, Michael Puschacher.
 Entraîneur : Ron Kennedy.

Biélorussie
 Attaquants : Alekseï Lojkine, Aliaksandr Andryewski, Viktor Karachoun, Vladimir Bekboulatov, Andreï Kovaliov, Vassili Pankov, Andreï Skabelka, Aliakseï Kalioujny, Ievgueni Rochtchine, Ouladzimir Tsyplakow, Aleksandr Galtcheniouk, Edouard Zankavets, Aleh Antonenka.
 Défenseurs : Oleg Khmyl, Oleg Romanov, Igor Matouchkine, Sergueï Ierkovitch, Aleksandr Alekseïev, Rouslan Saleï, Aleksandr Jourik, Sergueï Stas.
 Gardiens : Aleksandr Choumidoub, Andreï Mezine, Leonid Grichtchoukevitch.
 Entraîneur : Anatoli Varivontchik

Canada
 Attaquants : Rod Brind'Amour, Shayne Corson, Theoren Fleury, Wayne Gretzky, Trevor Linden, Eric Lindros, Joe Nieuwendyk, Keith Primeau, Joe Sakic, Brendan Shanahan, Steve Yzerman, Rob Zamuner.
 Défenseurs : Rob Blake, Raymond Bourque, Éric Desjardins, Adam Foote, Al MacInnis, Chris Pronger, Scott Stevens.
 Gardiens : Martin Brodeur, Curtis Joseph, Patrick Roy.
 Entraîneurs : Marc Crawford

États-Unis
 Attaquants : Tony Amonte, Adam Deadmarsh, Bill Guerin, Brett Hull, Pat LaFontaine, John LeClair, Mike Modano, Joel Otto, Jeremy Roenick, Keith Tkachuk, Doug Weight.
 Défenseurs : Bryan Berard, Keith Carney, Chris Chelios, Derian Hatcher, Kevin Hatcher, Brian Leetch, Mathieu Schneider, Gary Suter.
 Gardiens : Guy Hebert, Mike Richter, John Vanbiesbrouck.
 Entraîneurs :

Finlande
 Attaquants : Teemu Selänne, Raimo Helminen, Juha Ylönen, Jari Kurri, Sami Kapanen, Jere Lehtinen, Ville Peltonen, Saku Koivu, Esa Tikkanen, Juha Lind, Mika Nieminen, Kimmo Rintanen, Antti Törmänen.
 Défenseurs : Aki-Petteri Berg, Janne Niinimaa, Janne Laukkanen, Teppo Numminen, Jyrki Lumme, Kimmo Timonen, Tuomas Grönman.
 Gardiens : Jarmo Myllys, Ari Sulander, Jukka Tammi.
 Entraîneurs : Hannu Aaravirta

France
 Attaquants : Stanislas Solaux, Jonathan Zwikel, Richard Aimonetto, Pierre Allard, Stéphane Barin, Philippe Bozon, Arnaud Briand, Roger Dubé, Laurent Gras, Anthony Mortas, Robert Ouellet, Christian Pouget, François Rozenthal, Maurice Rozenthal.
 Défenseurs : Karl Dewolf, Serge Djelloul, Grégory Dubois, Jean-Christophe Filippin, Gérald Guennelon, Jean-Philippe Lemoine, Denis Perez, Serge Poudrier.
 Gardiens : François Gravel, Cristobal Huet, Fabrice Lhenry.
 Entraîneurs : James Tibbetts

Italie
 Attaquants : Stefan Figliuzzi, Gaetano Orlando, Bruno Zarrillo, Dino Felicetti, Roland Ramoser, Lucio Topatigh, Maurizio Mansi, Giuseppe Busillo, Martin Pavlu, Mario Chitarroni, Patrick Brugnoli, Stefano Margoni.
 Défenseurs : Chad Biafore, Larry Rucchin, Christopher Bartolone, Robert Nardella, Michael de Angelis, Leo Insam, Robert Oberrauch, Markus Brunner.
 Gardiens : Mike Rosati, Mario Brunetta, David Delfino.
 Entraîneurs : Adolf Insam.

Japon
 Attaquants : Shin Yahata, Kiyoshi Fujita, Matthew Kabayama, Akihito Sugisawa, Ryan Kuwabara, Kunihiko Sakurai, Toshiyuki Sakai, Tsutsumi Otomo, Yuji Iga, Chris Yule, Steve Tsujiura, Hiroshi Matsuura, Makoto Kawahira.
 Défenseurs : Takeshi Yamanaka, Takayuki Kobori, Hiroyuki Miura, Tatsuki Katayama, Yutaka Kawaguchi, Takayuki Miura, Atsuo Kudoh.
 Gardiens : Dusty Imoo, Shichi Iwasaki, Jiro Nihei.
 Entraîneurs : Björn Kinding.

Kazakhstan
 Attaquants : Aleksandr Korechkov, Ievgueni Korechkov, Mikhaïl Borodouline, Konstantin Chafranov, Vladimir Zavialov, Dmitri Doudarev, Andreï Pcheliakov, Pavel Kamentsev, Igor Dorokhine, Igor Zemlianov, Andreï Sokolov.
 Défenseurs : Vitali Tregoubov, Alekseï Trochtchinski, Vadim Glovatski, Andreï Savenkov, Vladimir Antipine, Piotr Deviatkine.
 Gardiens : Vitali Ieremeïev, Aleksandr Chimine.
 Entraîneurs :

République tchèque
 Attaquants : Vladimír Růžička, Martin Ručinský, Robert Reichel, Jaromír Jágr, Milan Hejduk, Robert Lang, Martin Straka, Jan Čaloun, Jiří Dopita, David Moravec, Martin Procházka, Josef Beránek, Pavel Patera.
 Défenseurs : Jiří Šlégr, František Kučera, Roman Hamrlík, Jaroslav Špaček, Petr Svoboda, Libor Procházka, Richard Šmehlík.
 Gardiens : Roman Čechmánek, Dominik Hašek, Milan Hnilička.
 Entraîneur : Ivan Hlinka

Russie
 Attaquants : Pavel Boure, Valeri Boure, Sergueï Fiodorov, Alekseï Iachine, Alekseï Jamnov, Valeri Kamenski, Andreï Kovalenko, Sergueï Krivokrassov, Alekseï Morozov, Sergueï Nemtchinov, Guerman Titov, Valeri Zelepoukine.
 Défenseurs : Sergueï Gontchar, Alekseï Goussarov, Dmitri Iouchkevitch, Alekseï Jitnik, Darius Kasparaitis, Igor Kravtchouk, Boris Mironov, Dmitri Mironov.
 Gardiens : Oleg Chevtsov, Mikhaïl Chtalenkov, Andreï Trefilov.
 Entraîneur : Vladimir Iourzinov

Slovaquie
 Attaquants : Vlastimil Plavucha, Róbert Petrovický, Jozef Daňo, Roman Kontšek, Branislav Jánoš, Zdeno Cíger, Karol Ruzsnyák, Roman Stantien, Ján Pardavý, Ľubomír Kolník, Peter Bondra, Oto Haščák, Peter Pucher.
 Défenseurs : Ľubomír Sekeráš, Stanislav Jasečko, Ivan Droppa, Ján Varholík, Ľubomír Višňovský, Róbert Švehla, Miroslav Mosnár.
 Gardiens : Igor Murín, Pavol Rybár, Miroslav Šimonovič.
 Entraîneur : Ján Šterbák

Suède
 Attaquants : Daniel Alfredsson, Mats Sundin, Ulf Dahlén, Patric Kjellberg, Mikael Andersson, Niklas Sundström, Ulf Samuelsson, Tomas Sandström, Mikael Renberg, Jörgen Jönsson, Peter Forsberg, Andreas Johansson, Mats Lindgren, Michael Nylander.
 Défenseurs : Mattias Öhlund, Nicklas Lidström, Marcus Ragnarsson, Mattias Norström, Tommy Albelin, Calle Johansson.
 Gardiens : Johan Hedberg, Tommy Söderström, Tommy Salo.
 Entraîneurs : Kent Forsberg, Tommy Tomth, Barry Smith.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1998

Tournoi masculin de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1998


The year 1814 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings completed

 Craigellachie Bridge, Scotland, designed by Thomas Telford, is completed.
 Pont d'Iéna over the Seine in Paris, commissioned by Napoleon I of France in 1807, is completed.
 Iglesia de San Juan Bautista (Chiclana de la Frontera), Spain, designed in 1776 by Torcuato Cayón, is completed.
 St George's Church, Everton, England, designed by ironfounder John Cragg with Thomas Rickman, is consecrated.
 St George's Church, Charlotte Square, New Town, Edinburgh, Scotland, designed by Robert Reid, is completed.
 Chapel Royal, Dublin, designed by Francis Johnston, is completed.
 Lough Cooter Castle, Gort, Ireland, designed by John Nash, is completed.
 Middletown Alms House in Connecticut is completed.
 Narva Triumphal Arch in Saint Petersburg, Russia, designed by Giacomo Quarenghi, is built in wood; it is rebuilt in stone between 1827 and 1834.
 Saheb Ettabaâ Mosque in Tunis, construction led by Ben Sassi, is completed.
 Museum, Palace and St Stephan Catholic Church in Karlsruhe (Baden), designed by Friedrich Weinbrenner, are completed.
 Market Cross, Devizes, designed by James Wyatt is completed.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Charles Henri Landon and Louis Destouches.

Births
 January 27 – Eugène Viollet-le-Duc, French architect and architectural theorist (died 1879)
 February 10 – Harvey Lonsdale Elmes, English architect (died 1847)
 March 9 – James William Wild, English decorative architect to the Great Exhibition of 1851 (died 1892)
 April 16 – Miklós Ybl, Hungarian architect (died 1891)

 May 26 – Wilhelm Engerth, Austrian architect and engineer (died 1884)
 September 7 – William Butterfield, English ecclesiastical architect (died 1900)

Deaths
 August 17 – John Johnson, English architect and Surveyor to the County of Essex (born 1732)
 December 19 – Giuseppe Venanzio Marvuglia, Italian architect (born 1729)
 date unknown – Giuseppe Pistocchi, Italian Neoclassical architect (born 1744)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1814 in architecture


Frequency is a music video game developed by Harmonix and published by SCEA. It is the first major release from Harmonix. It was released in November 2001. A sequel, Amplitude, was released in 2003.

Gameplay
In the game, a player portrays a virtual avatar called a "FreQ", and travels down an octagonal tunnel, with each wall containing a musical track. These tracks contain sequences of notes. As the player hits buttons corresponding to the note placement on the track, the "sonic energy" from within is released and the music plays. If the player plays two measures of the track without any errors, the track is "captured" and the music plays automatically until the next pre-determined section of the song. All songs featured in the game are edited for ease of play.

Some tracks are bonus tracks and only open up when all notes are played, allowing the user to pick up "freestyle" points. Powerups are available which allow the immediate capturing of the track or the doubling of points. If a player continually misses notes, their energy meter reduces until the game is over.

High scores are achieved in the game by quickly moving from track to track, as they are completed, which increases a point multiplier. Tracks with more notes are worth more points, so choosing those over simple tracks is advantageous as well.

The game features 8 different 'arenas' that the player could attempt the song in. These arenas, as well as the tracks and notes, take on the appearance of Tron-style graphics, including limited video screens that would show the player's FreQ if the player was doing well, or static if the player was about to run out of power. Depending on the arena chosen, the track would curve and loop around indefinitely until the end of the song. One arena is noted for being a completely straight track, thus working well as a practice arena for some of the more difficult songs.

Frequency allowed players to create remixes of any of the songs in the game. While the player was limited to the instruments and structure of the song, the remix could include different melodies or beat lines, change in tempo, and modulation of the sound of an instrument. Remixes could then be saved and played as normal songs, though no high score records are kept for these.

Frequency was one of the first games to be supported by the PS2 Network Adapter, allowing for up to four players to play against each other as well as to trade their remixes. Online play was added with an online-capable demo version (4 songs), supplied with the network adapter. The original disk could also be swapped after loading the demo disk, allowing online play with all songs. Multiplayer mode has all players attempting to complete the song on the same track, allowing for players to fight for the highest score. New powerups only available in multiplayer mode are able to disrupt the performance of another player. However, Sony has shut down the matchmaking server for online play and has made no provisions for third-party replacements.

Songs
Some of the songs are actually "in-house" productions by Kasson Crooker, who served as a musical director for the game and is also a former member of the band Freezepop. Some of his aliases include: DJ HMX (HMX standing for Harmonix, the game's developer), Symbion Project, and Komputer Kontroller. Several of the artist featured in the game would contribute to its sequel Amplitude. These artists include The Crystal Method, BT, Akrobatik, Chris Child (Kodomo, of Surgecore), Melissa Kaplan, Freezepop, as well as Crooker himself returning with his various pseudonyms.

† - denotes an original track created specifically for Frequency

The Crystal Method - "The Winner"
Akrobatik - "Exterminator"
No Doubt - "Ex-Girlfriend (Psycho Ex Remix)"
Orbit - "XLR8R"
Freezepop - "Science Genius Girl"
Dub Pistols - "Official Chemical"
Lo Fidelity Allstars - "Lo Fi's In Ibiza"
Fear Factory - "Frequency"†
Paul Oakenfold - "See It"†
Ethan Eves - "Selecta"†
Powerman 5000 - "Danger Is Go!"
Orbital - "Funny Break (One Is Enough) - Weekend Raver's Mix"
DJ Q-bert - "Cosmic Assassins"†
BT - "Smartbomb"
Curve - "Worst Mistake"†
Jungle Brothers - "What's the Five 0"
Funkstar De Luxe - "Ignition"
Roni Size & Reprazent - "Railing Pt. 2"
Meat Beat Manifesto - "Dynamite Fresh"
Juno Reactor - "Higher Ground"†
Toni Trippi - "Motomatic"†
DJ HMX - "Ibiza Dreamz" (vocals by Melissa Kaplan)†
Symbion Project - "Funky Dope Maneuver"†
Komputer Kontroller - "Control Your Body"
Symbion Project - "FreQout"†
Surgecore - "Luge Crash"†
Robotkid vs Inter:sekt - "End of Your World"†

"Cosmic Assassins" by DJ Q-Bert is the version featured in the movie Wave Twisters, not the version found on the album of the same name. In the European version, there is one extra song on the first stage, called "Reeload - Why". Hidden within the game's files there are two more songs, named "BT - Godspeed" and "Kareem Caines - Scratchotronic". These are accessible through a patch.

Development
Harmonix had originally pitched the concept of Frequency to Microsoft but were told by now-former vice-president of game publishing Ed Fries that no music-rhythm game would succeed without a custom hardware controller. This advice indirectly led Harmonix to become involved with Guitar Hero with a custom guitar-shaped controller, and leading to a multi-billion dollar franchise.

Reception

Peter Suclu reviewed the PlayStation 2 version of the game for Next Generation, rating it four stars out of five, and stated that "America's first homegrown rhythm action game is a lot of fun".

The game received "favorable" reviews according to the review aggregation website Metacritic. Despite the positive reception, Ryan Lesser, an art director at Harmonix, said that Frequency "didn't sell very well". Frequency won GameSpots annual "Best Music/Rhythm Game" award among console games, and was a runner-up for the publication's "Best Music" and "Most Innovative" prizes.

During the 5th Annual Interactive Achievement Awards, the Academy of Interactive Arts & Sciences nominated Frequency for the "Sound Design" award.

References

External links
 Developer Harmonix Music

2001 video games
Music video games
Rhythm games
PlayStation 2 games
PlayStation 2-only games
Video games developed in the United States
Multiplayer and single-player video games
Harmonix games
BAFTA winners (video games)

Frequency (video game)


ඒ. ඩබ්ලිව්. එච්. අබේසුන්දර, (Queen's Counsel) (1906 මැයි 4 - 1988 ජනවාරි 31) ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිඥයෙක්, ස්වාධීන ක්‍රියාකාරිකයෙක්, ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු වැඩබලන නීතිපති සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයා විය.

මූලයන් සහ පරම්පරාව
ඒ. ඩබ්ලිව්. එච්. අබේසුන්දර 1906 මැයි 4 වන දින දකුණු ශ්‍රී ලංකාවේ හික්කඩුව නගරයේ හත් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක බාලයා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා හිමිකාර වැවිලිකරුවෙකි.

ඔහු තම පියාගේ පාර්ශ්වයෙන් ලන්දේසි යුගයේ (1669 දී පමණ) යාත්‍රාමුල්ලේ මුහන්දිරම් වෙත තම පෙළපත සොයා ගත් අතර ඔහු ගොඩනැගිලි කොන්ත්‍රාත්කරුවෙකු වූ අතර ඔහුගේ ඇතුන් බොහෝ යොදවා ගාල්ලේ ලන්දේසි බලකොටුව ඉදිකිරීම සඳහා ලන්දේසීන් විසින් මුහන්දිරම් යන නාමය පිරිනමන ලදී. ඔහුගේ මවගේ පැත්තෙන් ඔහු හිටපු ශ්‍රී ලංකා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ගේ පරපුර එනම්, සීතාවක කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගේ (1580-1593) හමුදාපති වූ ජෙනරාල් වික්‍රමසිංහ (පසුකාලීනව රජු විසින් වස පානය කරන ලද වික්‍රමසිංහ මහා සෙනෙවි) ගෙන් සෘජුව පැවත එන්නෙකි. ඔහුගේ මූලයන් ද සොයා ගනී.

අධ්‍යාපනය සහ දේශපාලනය
අබේසුන්දර මහතා අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොළඹ ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලයෙන් වන අතර එහිදී ඔහු අධ්‍යාපනයේ දස්කම් දැක්වීය. කනිෂ්ඨ කේම්බ්‍රිජ් විභාගයෙන් මෙන්ම ජ්‍යෙෂ්ඨ කේම්බ්‍රිජ් විභාගයෙන් ඉංග්‍රීසි, ලතින් සහ ග්‍රීක යන භාෂාවලින් සමස්ත බ්‍රිතාන්‍ය පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේම පළමු ස්ථානයට පැමිණීමේ සුවිශේෂී විශේෂත්වය ඔහු සතු වූ අතර විශ්ව විද්‍යාලයට ශිෂ්‍යත්වයක් ද දිනා ගත්තේය.

වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන්, ඔහු ලංකා නීති විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙකුව සිටියදී, පසුව ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම අග්‍රාමාත්‍යවරයා වූ ඩී.එස්. සේනානායකගේ දේශපාලන සහායක සහ පෞද්ගලික ලේකම් බවට පත්විය. නීති විද්‍යාලයේදී ඔහු වසර තුනේදීම අවසන් විභාගයෙන් පළමු තැනට පැමිණ ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අධිනීතිඥවරයකු ලෙස විශිෂ්ට ලෙස සමත් විය.

මේ අතර ඔහු පසුව ශ්‍රී ලංකාවේ 4 වැනි අග්‍රාමාත්‍යවරයා වූ දිවංගත එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී . ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයෙන් නිදහස ලබා ගැනීම සඳහා සටන් කළ ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසය ආදර්ශයට ගත් ලංකා ජාතික කොංග්‍රසයේ ලේකම්වරයා ද විය. දැඩි බෞද්ධයකු ලෙස බෞද්ධ කටයුතුවල ඉතා ක්‍රියාශීලී වූ ඔහු සමස්ත ලංකා බෞද්ධ මහා සම්මේලනයේ උප සභාපතිවරයා ද විය. ඩඩ්ලි සේනානායක (ශ්‍රී ලංකාවේ 2 වැනි අග්‍රාමාත්‍යවරයා බවට පත් වූ) ඔහුගේ පළමු දේශපාලන රැස්වීමේදීම මහජනතාවට හඳුන්වා දුන් පුද්ගලයා ඔහුය. රාජ්‍ය සේවයට එක්වන තුරුම ඔහු සිය සමීප මිතුරන් වන අගමැති එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක සහ ජනාධිපති ජූනියස් රිචඩ් ජයවර්ධන සමඟ නිදහසට පෙර දේශපාලනයේ ක්‍රියාකාරී භූමිකාවක් ඉටු කළේය.

නීති වෘත්තිය
1940 දශකයේ අගභාගයේදී සහකාර නීති කෙටුම්පත් සම්පාදකයෙකු ලෙස රාජ්‍ය සේවයට බැඳුණු අබේසුන්දර 1950 දශකයේ මැද භාගයේදී නීති කෙටුම්පත් සම්පාදකයෙකු ලෙස උසස් විය. එම ධූරය දරමින් සිටියදී සේද ප්‍රදානය කිරීමේ සුවිශේෂි විශිෂ්ඨත්වය ඔහුට හිමි වූ අතර රැජිනගේ නීතීඥවරයෙකු පත් කරන ලද්දේ එම ධූර දරන්නෙකු රැජිනගේ නීතීඥවරයෙකු ලෙස පත් වූ ප්‍රථම සහ අවසාන අවස්ථාවද විය. 1954 දී ඇබර්ඩීන් - ලක්ෂපාන බල ව්‍යාපෘතිය සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට ප්‍රථම ලෝක බැංකු ණය ලබා දීම සඳහා සාකච්ඡා කරන විට ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි ලෝක බැංකු කණ්ඩායම අවධාරණය කළේ එවකට නීති කෙටුම්පත් සම්පාදක ලෙස කටයුතු කළ අබේසුන්දර මහතා වත්මන් නීතිපතිවරයා වෙනුවට සාකච්ඡා සදහා වොෂින්ටනයට යවන ලෙසයි. 1958 වාර්ගික කෝලාහල අතරතුර, ඔහු ලංකාවේ ආණ්ඩුකාර ජෙනරාල් ශ්‍රීමත් ඔලිවර් ගුණතිලකගේ නීති උපදේශක ලෙස පත් කරන ලද අතර රැජිනගේ මන්දිරයට අනුයුක්ත කරන ලදී. ආණ්ඩුකාරවරයාට සහාය වීම සඳහා ඔහුගේ කාර්යයන් පහසු කිරීම සඳහා ඔහු සාම විනිසුරුවරයෙකු බවට පත් කරනු ලැබුවේ ද මේ අතරතුර ය.

ඔහු සමගාමීව නීති කෙටුම්පත් සම්පාදක තනතුරට අමතරව අල්ලස් කොමසාරිස් තනතුර ද දැරූ අතර ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිපතිවරයා ලෙස ද කටයුතු කළේය. එක් පුද්ගලයෙකු එකවර කාර්යාල තුනම දැරූ අසමසම වාර්තාවකි. එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී.බණ්ඩාරනායක අගමැතිතුමා ඝාතනය කළ ඝාතකයන්ට සහ සම කුමන්ත්‍රණකරුවන්ට අධිචෝදනා ගොනු කිරීම මෙන්ම ප්‍රථම වරට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට සිංහල භාවිතය හඳුන්වාදීම සම්බන්ධයෙන්ද ඔහු නීතිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ කාලය තුළ වගකිව යුතු විය. 1962 දී ජ්‍යෙෂ්ඨ හමුදා සාමාජිකයන් විසින් රජයට එරෙහිව හමුදා කුමන්ත්‍රණයක් දියත් කිරීමට උත්සාහ කිරීම පිළිබඳ විමර්ශනයට නීතිපතිවරයා වශයෙන් ද ඔහු සම්බන්ධ විය.

පසුව ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස උසස් කරන ලදී. අභියාචනා පිළිබඳ රහස්‍ය කවුන්සිලය විසින් ඔහුගේ එකදු විනිශ්චයක් වත් අවලංගු නොකිරීමේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයකු වූ අතර ඔහුට සුවිශේෂී විශේෂත්වයක් තිබුණි. ඔහු ජ්‍යෙෂ්ඨ පුයිස්නේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස විශ්‍රාම ගියේය.

විශ්‍රාම දිවියෙන් පසු
ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසුව, ලන්ඩනයේ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ලේකම් කාර්යාලය විසින් ඔහුව සැම්බියාවේ ලුසාකා හි පිහිටි සමස්ත නැගෙනහිර සහ දකුණු අප්‍රිකානු කලාපය සඳහා ව්‍යවස්ථාදායක කෙටුම්පත් ආයතනයේ ප්‍රධානියා ලෙස පත් කරන ලදී. ලන්ඩනයේ කලකට පසු ලංකාවට පැමිණි පසු, ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයේ වෙනස්කම් යෝජනා කිරීමේ කමිටුවේ සභාපති ලෙස ඔහු පත් කරන ලදී. ඔහු සිය දිගු හා කීර්තිමත් වෘත්තීය ජීවිතය තුළ බොහෝ කමිටුවල සහ බොහෝ සංවිධානවල නිල වශයෙන් මෙන්ම පුද්ගලිකව ද සේවය කළේය.

මරණ
වයස අවුරුදු 81 දී කෙටි රෝගාබාධයකින් පසුව 1988 දී මිය ගියේය

යොමු කිරීම්

1988 මරණ
1906 උපත්

ඒ. ඩබ්ලිව්. එච්. අබේසුන්දර


Takuya Sasagaki (født 1. juni 1991) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto og Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Sasagaki


James Andrew Kelly (born September 15, 1936) is an American foreign policy advisor who served as Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs from 2001 to 2005.

Education
Raised in Atlanta, Georgia, Kelly attended Georgia Tech for one year before receiving an appointment to the United States Naval Academy. In 1959, he earned a Bachelor of Science from the Naval Academy. Kelly later earned an MBA from the Harvard Business School in 1968. He graduated from the National War College in 1977.

Career
Kelly served in the United States Navy from 1959 to 1982, concluding his active duty as a Captain in the Navy Supply Corps. From June 1983 to March 1986, Kelly worked at the Pentagon as deputy assistant secretary of defense for international security affairs (East Asia and Pacific). Kelly served special assistant for national security affairs to President Ronald Reagan, and as senior director for Asian affairs on the United States National Security Council from March 1986 to March 1989. From 1989 to 1994, Kelly was president of EAP Associates, Inc., of Honolulu, which provided international business consulting services with an Asia and Pacific focus to private clients.

From 1994 to 2001, Kelly was president of Pacific Forum International, which has analyzed and led dialogue on Asia–Pacific political, security, and economic/business issues since 1975. He has served as a senior adviser and distinguished alumni at CSIS. In 2002, Kelly worked as an envoy to North Korea.

From 2001 to 2005, Kelly served as Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs. President George W. Bush nominated Kelly on April 3, 2001. He was confirmed by the U.S. Senate on April 26, 2001 and sworn in on May 1, 2001.

In 2020, Kelly, along with over 130 other former Republican national security officials, signed a statement that asserted that President Trump was unfit to serve another term, and "To that end, we are firmly convinced that it is in the best interest of our nation that Vice President Joe Biden be elected as the next President of the United States, and we will vote for him."

Kelly currently serves as Chairman of the Board of the Directors of Pacific Forum International.

References

External links
CSIS biography

1936 births
Living people
Place of birth missing (living people)
People from Atlanta
Georgia Tech alumni
United States Naval Academy alumni
United States Navy officers
Harvard Business School alumni
National War College alumni
United States Department of Defense officials
Assistant Secretaries of State for East Asian and Pacific Affairs

James A. Kelly


أبو جعفر المنصور - من الدعوة إلى الدولة هو مسلسل درامي تاريخي تشويقي من إنتاج المركز العربي للإنتاج الإعلامي - الأردن، المنتج عدنان العوامله، المنتج التنفيذي طلال العوامله، كتابة محمد البطوش، إخراج شوقي الماجري، بطولة عباس النوري، إياد نصّار، منذر رياحنة، عبير عيسى، ناريمان عبد الكريم، أحمد العمري، محمد العبادي، عمار شلق، هاني الروماني، وسهيل جباعي.

أبو جعفر المنصور هو ثاني خلفاء بني العباس، اشتهر بتشييد مدينة بغداد. كان همه تقوية حكم أسرة بني العباس، ويعد المؤسس الحقيقي للدولة العباسية، ركز جميع سلطات الدولة في يده وسن السنن وأرسى السياسة، وسار أبناؤه الخلفاء من بعده على مسيرته؛ جعل السياسة الدينية أساسا لحكم العباسيين.

يذكر ان المسلسل حاز على الجائزة الذهبية عن أفضل ديكور في مهرجان القاهرة العربي للإعلام 2008.

قصة المسلسل
تدور أحداث المسلسل في الحقبة التاريخية التي عاصرت النصف الثاني من عصر الأمويين وبداية الخلافة العباسية حتى عهد مؤسسها الفعلي أبو جعفر المنصور - بطل القصة-، القصة تعايش حياة الناس في تلك الحقبة، كما تسرد تطورات الأحداث في بيت الخلافة الأموي من عهد الخليفة عمر بن عبد العزيز وحتى عهد آخر خلفائهم مروان بن محمد بن مروان، ويعايش حياة العباسيين في الحميمة مسقط رأس أبي جعفر منذ عهد إمامهم وجده علي بن عبد الله بن عباس، الذي بدأ الدعوة للعباسيين سرًا، وانتقلت الإمامة بينهم حتى حان الوقت المناسب ليعلن فيه إبراهيم بن محمد بن علي بن عبد الله بن عباس - أخوه- إمام العباسيين بداية الجهر بالدعوة وأمر مولاه أبو مسلم الخراساني بقيادة جيش العباسين.. وتدور الحداث حتى يصل أبو جعفر المنصور إلى سدة الحكم والخلافة وحكمه لبلاد المسلمين مدة 22 سنة من 136 هـ إلى 158 هـ.

أبطال المسلسل
عباس النوري في دور أبو جعفر المنصور، ناريمان عبد الكريم في دور أروى، محمد العبادي في دور عيسى بن موسى، هشام هنيدي في دور أبو أيوب، منذر رياحنة في دور أبو مسلم الخراساني، ماهر خماش في دور الربيع، فايز قزق في دور عبد الله بن علي.

الممثلون

أحمد العمري - أنور خليل - محمد المجالي - حابس حسين - حكيم حرب - خضر بيضون - سهيل جباعي - علي عليان - تحسين خوالدة - مرشد ضرغام - خالد الغويري - ناصر وردياني - شعبان حميد - جمال شقير - رفعت النجار - عبد الكريم الجراح - نجلاء عبد الله - شاكر جابر - آنجو ريحان - حسن درويش - محمد الإبراهيمي - إياد شطناوي - سليم شريقي - عبد الكامل خلايلة - ميرنا ميكزل - علاء الجمل - صلاح مخللاتي - عبد الرحيم علاء الدين - هيثم مصري - غازي كبارة - محمد الزواهرة - علاء الحسيني - علي شقير - توفيق المصري - أشرف طلفاح - محمود ممدوح - علي عبد العزيز - ربيع زيتون - أحمد زعتر - أحمد أبو سويلم - وحيد السمير - مرعي الشوابكة.

بالاشتراك مع

إياد نصار في دور عمر بن عبد العزيز، عبير عيسى في دور أم سلمة، نبيل المشيني في دور علي بن عبد الله، جولييت عواد في دور أم النفس الزكية، جميل عواد في دور عبد الله المحض بن حسن، هاني الروماني في دور سليمان بن كثير، محمد القباني في دور محمد بن علي، داوود جلاجل في دور الإمام أبو حنيفة النعمان، جهاد الأندري في دور هشام بن عبد الملك، عبد الكريم القواسمي في دور رجاء بن حيوة، تيسير عطية، ألان زغبي.

ضيوف الشرف

سميرة بارودي في دور ليلى زوجة المهدي، ياسر المصري في دور محمد النفس الزكية، عمار شلق في دور الوليد بن يزيد.

شخصيات المسلسل
بطولة أبي جعفر في المسلسل لم تكن مطلقة، فكانت البطولة تتنقل بين الشخصيات المختلفة في الحلقات حيث تم التركيز عليها لأهميتها وأهمية الأحداث التي شاركت فيها، ومما يحسب للمسلسل أنه قد أعطى كل شخصية حقها من ميزان البطولة كما أخذت حقها من ميزان الحياة وميزان حياة أبي جعفر بصورة أكثر خصوصية..

أسرة أبي جعفر المنصور

من العبـاسيين

من الأمويين

من العلويين

من أنصار دعوة العباسيين

من حاشية الخلفاء

من الفقهاء والعلماء

من الشعراء

مواقع التصوير
تم التصوير في عدد من الدول:

سوريا : تم بها تصوير أغلب أحداث المسلسل التي تدور منها قرابة العشرين حلقة في حقبة الأمويين.

الأردن : وبالتحديد في منطقة الحميمة وتم التصوير من نفس المكان الذي بدأت منه دعوة العباسيين وولد ونشأ فيه أبو جعفر المنصور.

أوزبكستان : وتم فيها الاستعانة بصور المساجد والقصور الموجودة بها لتعطي صورة قريبة من شكل مدينة بغداد في ذلك العهد، والتي تحطم الكثير من مبانيها في عهد المغول.

المراجع

المصادر

__لافهرس__

مسلسلات المركز العربي للإنتاج الإعلامي
مسلسلات تلفزيونية تاريخية أردنية
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات سيرة شخصية

أبو جعفر المنصور (مسلسل)


La Carretera de Nebraska 103, y abreviada NE 103 (en inglés: Nebraska Highway 103) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la Segmento del Sur  sur de Diller - Segmento del Norte  sur de Coleridge hacia el Norte en la Segmento del Sur  este de Plymouth - Segmento del Norte  norte de Pleasant Dale. La carretera tiene una longitud de 81,4 km (50.61 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 103 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 103 es atravesada principalmente en Segmento del Norte por la  en Wilber en Crete norte de Pleasant Dale.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 103


සිල්ලාහි ග්යොංසුන් (896 - 978) (රාජ්‍ය. 927–935) යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ කොරියානු රාජධානියක් වූ සිල්ලා රාජධානියේ 56වන මෙන්ම අවසන් පාලකයා ය.

චරිතාපදානය
සිල්ලාවේ මුන්සොං රජුගෙන් පැවතෙන හයවන පරම්පරාවේ සාමාජිකයකු වන ග්යොංසුන් රජු හ්යෝගොංට දාව ග්යේආ කුමරියට උපන් පුත්‍රයා වේ. ග්යේආ කුමරිය යනු හොන්ගං රජුගේ දියණියකි. ග්යොංසුන්ගේ භාර්යාව වූයේ ජුක්සන් පාක් වංශයේ ජුක්බං ආර්යාව (죽방부인) යි. ඔහුගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා කිරුළහිමි මාඋයි කුමරු වූ අතර, ලාබාල පුත්‍රයා බොම්ගොං නම් විය.

ග්යොංසුන්ව සිහසුනට පත් කරන ලද්දේ හුබෙක්ජේ රාජ්‍යයේ රජු වූ ග්යොන් හ්වොන් විසිනි. ක්‍රි.ව. 927දී හුබෙක්ජේ රාජධානියේ හමුදා විසින් ග්යොංජු නගරය යටත් කරගැනීමෙන් පසුව ග්යොංසුන්ව සිහසුනට පත් කෙරිණි. 927දී, සිය හමුදාව සමග ග්යොන් හ්වොන් විසින්ම සිල්ලා අගනුවර වූ ග්යොංජු ආක්‍රමණය කරන ලදී. ආක්‍රමණයක් සඳහා සූදානම්ව නොසිටි ග්යොංගේ රජු හුබෙක්ජේ හමුදාවන්ට යටත් වීමට වඩා මිය යාම සැපතැයි සිතා සියදිවි හානි කරගත්තේ ය. අනුතරුව ග්යොන් හ්වොන් විසින් කිම් බු කුමරුන්ව ඊළඟ සිල්ලා රජු ලෙස පත්කොට ග්යොංසුන් රජ යනුවෙන් සිංහාසනාරූඪ කරන ලදී. මේ වනවිටත් සිල්ලා රාජධානිය අතිශයින් දුර්වලව පැවති අතර, ග්යොංසුන් හට සිය රාජ්‍ය පාලනය ගෙන යාමට ඉතිරිව තිබුණේ පැරණි සිල්ලා භූමියේ අවශේෂව තිබූ සුළු බිම් ප්‍රමාණයක පමණි. අවසානයේ 935දී ග්යොංසුන් විසින් සිහසුන අත්හැර ගොර්යෝහි තේජෝ හට සිහසුන පවරන ලදී. ඔහුගේ සිහසුන අත්හැරීම තේජෝගේ කොරියානු අර්ධද්වීපය එක්සත් කිරීමේ ව්‍යාපාරය සම්පූර්ණ කළේ ය. තේජෝ රජුගේ දියණිය වූ නංරං කුමරිය (낙랑공주) සමග යළි විවාහ වූ ඔහුව ග්යොංජුහි සාසිම්-ග්වන් (사심관, පරීක්ෂක-සෙන්පති) ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු ගොර්යෝවේ සාසිම්-ග්වන් ක්‍රමයේ පළමුවැනියා ද විය. ඔහු සිය ජීවිතයේ සෙසු කාලය ගතකළේ ගොර්යෝ අගනුවර (වර්තමාන කේසොං) ආසන්නයේ ය.

978දී ග්යොංසුන් මියගිය අතර, ඔහුගේ සොහොන්ගැබ දකුණු කොරියාවේ ග්යොංගි-ඩෝහි යොන්චොන් ප්‍රාන්තයේ ජංනම්-ම්යොන් ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත.

සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය අනුව, ග්යොංසුන්ගේ පුත්‍රයා වූ මා-උයි කුමරු සිය පියා ගොර්යෝ රාජ්‍යයට යටත් වීමට විරුද්ධ වූ අතර, ඔහු කුම්ගං කන්දේ තාපසයකු වශයෙන් වාසය කළ බැව් සඳහන් වේ.

පවුල

පියා: සිල්ලාහි ෂින්හ්‍යුං රජු (신흥대왕)
මුත්තණුවන්: සිල්ලාහි උයිහ්‍යුං රජු (의흥대왕)
මව: ග්යොංජු කිම් වංශයේ ග්යේආ මහා කුමරිය (계아태후 김씨)
මුත්තණුවන්: සිල්ලාහි හොන්ගං රජු (? - 886) (신라 헌강왕)
බිසෝවරුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
ජුක්සන් පාක් වංශයේ ජුක්බං ආර්යාව (죽방부인 박씨)
කිම් ඉල්, කිරුළහිමි මාඋයි කුමරු (912 - ?) (김일 마의태자)
කිම් දොක්-ජි, බොම් කුමරු (914 - ?) (김덕지 범공)
කිම් මියොං-ජොං, යොංබුන් කුමරු (김명종 영분공)
ග්යොංජු කිම් වංශයේ හොන්සුක් රැජින (헌숙왕후 김씨)
කේසොං වං වංශයේ නක්රං කුමරිය (낙랑공주 왕씨)
කිම් ඉයුන්-යොල්, දේඅන් කුමරු (김은열 대안군)
කිම් සොක්, උයිසොං කුමරු (김석 의성군)
කිම් ගොන්, ගංර්යුං කුමරු (김건 강릉군)
කිම් සොන්, ඉයොන්යැං කුමරු (김선 언양군)
කිම් චු, සම්චොක් කුමරු (김추 삼척군)
නම් නොලද කුමරියක්
ග්යොංජු කිම් වංශයේ සින්රන් ආර්යාව (신란궁부인 김씨)
කේසොං වං වංශයේ වං කුමරිය (공주 왕씨)

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
ෂින් ග්වි-ෂික් විසින් KBS නාළිකාවෙන් විකාශය වූ තේජෝ වං ගොන් (2000-2002) නැමැති රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ඔහුගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. 2002-2003 අතර කාලයේ KBS නාළිකාවෙන් විකාශය වූ The Dawn of the Empire කතාමාලාව තුළ ලී දෝ-ර්යොන් විසින් ඔහුගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

මේවාත් බලන්න
ග්යොන් හ්වොන්
කොරියාවේ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
සිල්ලා ජනයා ලැයිස්තුව
කොරියාවේ පසුකාලීන තුන් රාජධානි

ආශ්‍රේයයන්

සිල්ලා පාලකයෝ
978 මරණ
10වන සියවසේ ආසියාවේ පාලකයෝ
උපන් වර්ෂය නොදන්නා පුද්ගලයින්
උපන් වර්ෂය අවිනිශ්චිත පුද්ගලයින්

සිල්ලාහි ග්යොංසුන්


A Lei Suplicy, como o regime político em 1964, tinha como antagonista o movimento estudantil, buscou substituir as entidades estudantis, através da Lei nº 4.464, de 9 de novembro de 1964.

A nova lei vedava aos órgãos de representação estudantil "qualquer ação, manifestação ou propaganda de caráter político-partidário, bem como incitar, promover ou apoiar ausências coletivas aos trabalhos escolares". Além disso, a lei procurava limitar e desincentivar a participação das diretorias das entidades, tornando inelegíveis os estudantes repetentes, dependentes ou matriculados em regime parcelado, proibindo o abono de faltas pela participação nos DAs. O governo pela lei estipulava que os reitores de universidade ou diretores de faculdade incorreriam em falta grave se tolerassem o não cumprimento das novas normas da Lei por ação ou por omissão.

Diante da Lei Suplicy, os estudantes se dividiram entre a favor e contra. Prevaleceu a visão contra a Lei, e após a promulgação do Ato Institucional nº 5, o Decreto Aragão, sucessor da Lei Suplicy, fosse aplicado com mais força. Assim, no início de 1970, poucos eram os estabelecimentos de ensino superior onde existiam diretórios acadêmicos sem controle do governo.

Ditadura militar no Brasil (1964–1985)

Lei Suplicy