Niyasin, Nikotinik asit veya B3 vitamini suda çözünür bir vitamindir. Türevleri olan NADH, NADPH, NAD ve NAD+ hücrelerde enerji metabolizması, nükleik asit, protein, yağ ve karbonhidrat metabolizmasında gereksinim duyulan zorunlu bir vitamindir. Vitamin B3 terimine niyasinamit de dahil edilir çünkü bu bileşik vücuda alındıktan sonra niyasine dönüşür.

Eksikliği ve aşırı alımının etkileri
Niyasinin aşırı eksikliği insanlarda pellegra adı verilen ve sinir sisteminde fonksiyon bozukluğu, mide-bağırsak sistemi bozukluğu, ishal, zihin bulanıklığı, depresyon, ve ağır dermatit ve çeşitli cilt lezyonları ile karakterize bir hastalık oluşur. Niyasinin kısmî eksikliği ise metabolizma yavaşlamasına ve soğuğa dayanıksızlığa yol açar.

Niyasinin aşırı miktrada kullanımı ölümcül olabilir. 36 saat zarfında 11 tane 500 mg'lık hap alan bir kişinin kustuğu, iki gün zarfında 5 hap alan bir diğer kişinin ise birkaç dakika boyunca tepkisiz olduğu kaydedilmiştir. Çok yüksek niyasin kullanımında niyasin makulopatisi denen makula ve retina kalınlaşması meydana gelir, bunun sonucunda bulanık görme ve körlük olur.

Niyasinin önerilen günlük dozajı, çocuklarda 2–12 mg, kadınlarda 14, erkeklerde 16 mg, hamile ve emziren kadınlarda 18 mg'dır.

Günde 20 mg'dan fazla niyasin ciltte kızarmalara neden olabilir. Bu kızarmalar yanma, kaşıntı ve ağrı ile beraber olabilir, yüz, kollar ve göğüse yayılır. Genellikle zararsızdır ve 20 dakika ile bir saat arasında kendiliğinden geçer. Bir bardak su içilmesi de yardımcı olacaktır.

Niyasin kan dolaşımını düzenler, sağlıklı bir deri sağlar ve santral sinir sisteminin çalışmasına yardımcı olur. Beyin ve hafızanın ileri fonksiyonlarını denetlemesinden dolayı şizofreni ve diğer zihinsel hastalıklarda tedavi edici rol oynar. Son olarak yeterli B3 düzeyleri insülin ile östrojen, projesteron ve testosteron gibi cinsiyet hormonlarının sentezi için hayati rol oynamaktadır.

Kan trigliseridini düşürebildiği için doktorlar tarafından antihiperlipidemik ilaç olarak kullanılmaktadır. Ancak niyasinin kullanımında doz ayarlaması mutlaka doktor tarafından yapılmalıdır.

Gebelikte niyasin dikkatle kullanılmalıdır. Yüksek dozlarda saf nikotinik asit mide ülserleri, gut, glokom diyabet ve karaciğer hastalıklarında sağlık problemlerini arttırabilirler.

Keşfi
Niyasinin keşfi, nikotinin yükseltgenmesi sonucu olmuştur. Ona verilecek ismin nikotini çağrıştırmaması amaçlandığı için nikotinik asit + vitamin 'den türetilmiştir. Eski metinlerde niyasin için vitamin PP adının (İngilizce "pellegra preventing" (pellegra önleyici) teriminden kısaltması) kullanıldığını görülebilir.

Biyolojik mevcudiyeti
Niyasın karaciğer tarafından triptofandan sentezlenir ama bu tepkime çok verimsizdir. Bir miligram niyasin elde etmek için 60 mg triptofan gerekir.. Kötü beslenme nedeniyle niyasin yetersizliği tek besin kaynağı olarak mısır yiyen ve mısır ununu hazırlarken alkali kullanmayan toplumlarda görülür. Bunun nedeni mısırin az niyasin içeren bir tahıl olmasıdır; mısır unu hazırlarken alkali kullanılmasının ise mısırda bulunan triptofanın salınmasını sağlayıp bağırsaklar tarafından emilerek niyasin yapımına takviye sağlar.

Biyosentez
Triptofanın beş karbonlu halkası kesilip, düzenlenip ve amino grubuyla tepkiyerek niyasinin altı karbonlu heterosiklik halkası oluşur.

Kaynaklar

Diğer kullanımları
Niyasin çeşitli seks ve stres hormonlarının sentezinde önemli rol oynar, özellikle adrenal bezlerde üretilenlerde. Ayrıca toksik maddelerin vücuttan atılmasında rol oynar.

Niyasin, yüksek dozda kullanılınca kandaki HDL ("iyi kolesterol") seviyesini yükseltir ve düşük HDL'si olup kalp krizi riski taşıyan hastalara önerilir. Abbot şirketi bu amaçla Niaspan ticarî isimli bir ilaç üretmektedir. Ayrıca niyasin (ama niyasinamid değil) hiperlipidemi tedavisinde kullanılır çünkü çok düşük yoğunluklu lipoproteinin (VLDL) karaciğerden salgılanmasını azaltır (VLDL "kötü kolesterol" olarak bilinen LDL'nin öncülüdür) ve kolesterol sentezini engeller eder. Niyasinin lipit bozukluğunu tedavi etmek amacıyla kullanımının başlıca sorunu, çok yüksek olmayan dozlarda dahi deride kızarmalara neden olmasıdır. Halen niyasinin yavaş salınımını sağlayacak formülasyonların geliştirilmesi için çalışmalar sürmektedir, niyasinin daha sık ve daha az rahatsızlık vererek kullanılabilmesini sağlamak için.

Kaynakça

B vitaminleri
İlaçlara kıvam veren maddeler

Niyasin


Le foramen rond (ou trou grand rond ou canal grand rond) est un orifice osseux circulaire de la grande aile de l'os sphénoïde reliant la fosse crânienne moyenne et la fosse ptérygopalatine.

Structure

Le foramen rond est un court orifice pair des grandes ailes de l'os sphénoïde, situé 3 à 4 mm derrière l'extrémité médiale de la fissure orbitaire supérieure.

Rôle
Le foramen rond permet la communication entre la fosse crânienne moyenne et l'arrière fond de la fosse ptérygopalatine.

Il permet le passage du nerf maxillaire (V2 ), une branche du nerf trijumeau

Il permet également le passage de petites veines émissaires.

Embryologie
Le foramen rond évolue en forme tout au long de la période fœtale jusqu'à l'adolescence.

Sa forme initialement ovale devient un anneau parfait chez le fœtus après le 4ème mois fœtal.

Après la naissance, le foramen rond mesure environ 2,5 mm de diamètre, 3 mmm chez les 15 à 17 ans.

Le diamètre moyen du foramen rond chez l'adulte est de 3,55 mm.

Voir aussi

 Foramen ovale
 Foramen épineux

Notes et références

Crâne

Foramen rond


San Luis Obispo (spansk for St. Louis, Biskop [af Toulouse]), også forkortet SLO, er en by i  California, der ligger nogenlunde midtvejs mellem Los Angeles og San Francisco på Central Coast. Befolkningen i byen var i 2010 på 45,119.

I byen ligger bl.a. California Polytechnic State University (forkortet Cal Poly), som er et af landets førende universiteter inden for ingeniørvidenskab.

Noter og henvisninger

Byer i Californien

San Luis Obispo (Californien)


Diapensia purpurea er dvergvaxinn sígrænn runni. Hann vex í austurhluta Himalajafjalla.

Tilvísanir

Fjallabrúðuætt

Diapensia purpurea


تقترح فرضية المصدرين أن مؤلف متى ومؤلف لوقا اعتمدا على إنجيل مرقس وعلى مجموعة أقوال مفترضة ليسوع تعرف بوثيقة ق.

ظهرت فرضية المصدرين في القرن التاسع عشر كجواب على المشكلة السينوبتية أي السؤال عن علاقة الأناجيل الثلاثة ببعضها البعض، حيث شغل هذا السؤال الباحثين الكتابيين في القرن السابق. وكان الجواب حسب فرضية المصدرين، أن مرقس أقدم إنجيل كتب وأن متى ولوقا اعتمدا عليه وعلى مجموعة أقوال لعيسى مفقودة اليوم. قوة الفرضية في تفسيرها للمواد المشتركة وغير المشتركة للأناجيل الثلاثة وأيضا في صعوبات في الفرضيات البديلة، أما ضعفها ففي وجود استثناءات للأنماط وفي الطبيعة الافتراضية لمجموعة أقوال يسوع المقترحة.

وإجابة على تلك المسائل يقترح الباحثون عدة تطويرات وتعديلات للفرضية الأساسية وحتى فرضيات بديلة، ومع ذلك تبقى «فرضية المصدرين مؤيدة من معظم النقاد الكتابيين من كل القارات والانتماءات الدينية.»

مراجع

المشكلة السينوبتية
إنجيل لوقا
إنجيل متى
إنجيل مرقس
عبارات مسيحية
فرضيات
نقد كتابي

فرضية المصدرين


La station de la rue Dongfeng (chinois : 东风路站 / pinyin : Dōngfēng lù zhàn / zhuang : Camh Roen Dunghfungh) est une station de la ligne 2 du métro de Nanning. Elle est située de part et d'autre du boulevard Liangyu et de la rue Dongfeng, dans le district de Liangqing de la ville de Nanning, en Chine.

Ouverte pendant l'extension de la ligne 2 de 2020, elle comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Rue Dongfeng est située sur la ligne 2 du métro de Nanning, entre la station Yudong, en direction du terminus nord , et la station Rue Yuling, en direction du terminus sud Tanze.

Histoire
Le tracé de la ligne est décidé en juin 2014, avec une première phase comprenant 18 stations pour , coûtant environ 15.5 milliards de yuans. Les 18 premières stations ouvrent le .

Le , la construction commence sur l'extension est à Rue Dongfeng. La nouvelle extension est inaugurée le  et comprend cinq stations, qui prolonge le terminus de Yudong à Tanze. La salle de rechange pour bébés de 49 stations, dont rue Dongfeng, est rénovée en 2022.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Située de part d'autre du boulevard Liangyu (良玉大道) et de la rue Dongfeng (东风路), la station est accessible tous les jours, par quatre entrées différentes.

Station souterraine, elle dispose de trois niveaux :

Desserte
Les premiers et derniers trains à direction de Xijin sont à 6h31 et 23h08 et ceux à direction de Tanze sont à 7h03 et 23h39.

Intermodalité

La station est desservie par les lignes 21, 108 et B2 du réseau d'autobus de Nanning.

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 2 du métro de Nanning

Liens externes
 .
  sur Baidu Baike
 .

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2020

Rue Dongfeng (métro de Nanning)


Serviço de Segurança Presidencial da Rússia, oficialmente Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa (), é uma divisão do Serviço Federal de Guarda da Rússia que desempenha as funções de proteção física do Presidente da Federação Russa.

História
O Serviço de Segurança do Presidente da RSFSR foi formado pelo Decreto do Presidente da RSFSR de 19 de julho de 1991, nº 13.

Denis Khramtsov, ex-agente do Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa, relembrou a criação do Centro para Fins Especiais do Serviço de Segurança Presidencial, em novembro de 1993: "o centro visava realizar literalmente qualquer tarefa - tinha de tudo: de unidades de mergulho a paraquedistas, foram fornecidas demolições, atiradores ... Era um análogo da unidade Vympel que foi dissolvida na época e, até certo ponto, uma alternativa ao Grupo Alpha, Khramtsov conecta sua criação ao fato de que " grupos famosos durante os eventos de 1993 se recusaram a obedecer à ordem. Ficou claro que em certas situações são necessárias estruturas mais confiáveis. Aqui é Korzhakove convenceu Yeltsin de que unidades semelhantes deveriam ser criadas. Eles tiveram que cumprir ordens diretamente de B.N. Yeltsin".

No final de 1994, foram criados os departamentos "K" e "P" do SBP, que investigavam a corrupção na administração do Kremlin e no governo, respectivamente.

Por Decreto do Presidente da Federação Russa de 28 de julho de 1995, nº 773, foi decidido considerar o Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa como um órgão estatal dentro da Administração do Presidente da Federação Russa.

Por Decreto do Presidente da Federação Russa de 20 de junho de 1996, nº 964, o chefe do Serviço Federal de Guarda da Federação Russa, Yuri Krapivin, foi encarregado das funções de chefe do Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa.

Por Decreto do Presidente da Federação Russa de 2 de julho de 1996, nº 1013, o Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa está incluído no Serviço Federal de Guarda da Federação Russa.

Dissolvido em 1996. Foi restaurado como uma unidade estrutural do FSO em abril de 2001. As funções deste serviço correspondem à lei federal "On State Protection". Sua competência inclui garantir a segurança do chefe de Estado e sua família.

Chefias
O chefe do serviço é o chefe do Serviço de Segurança do Presidente da Federação Russa. Ao mesmo tempo, ele é vice-diretor do Serviço Federal de Segurança da Federação Russa.

 Alexander Vasilievich Korzhakov (3 de setembro de 1991 - 20 de junho de 1996);
 Yuri Vasilievich Krapivin (atuando, 20 de junho a agosto de 1996);
 Anatoli Ivanovich Kuznetsov (agosto de 1996-2000);
 Viktor Vasilievich Zolotov (7 de maio de 2000 - 14 de setembro de 2013);
 Oleg Ateistovich Klimentiev (18 de setembro de 2013 - junho de 2015);
 Dmitri Viktorovich Kochnev (30 de junho de 2015 - 26 de maio de 2016);
 Alexei Aleksandrovich Rubezhnoi (desde 28 de junho de 2016).

Ver também

 Serviço de Segurança do Presidente da República da Bielorrússia

Referências

Governo da Rússia
Organizações de segurança
Regimentos de guarda

Serviço de Segurança Presidencial (Rússia)


Bulgaristan, 1999'dan beri 28 ile (Bulgarca: област, oblast;) bölünmüştür. 1987'den önce de 28 okruga bölünmüş olan ülke, 1999'a kadar 9 büyük ile bölünmüş olarak yönetiliyordu.

Her il adını, yönetim merkezi kentten alır. Ancak Sofya ili ve Sofya Şehri'nin durumu farklıdır ve iki ilin de yönetim merkezi Sofya'dır. İller, belediyelere (Bulgarca: община obştina) ayrılır.

İller listesi

Tarihi
1952 yılındaki taksimata göre 7 bölgesi olan Bulgaristan 1987'den önce de 28 okruga bölündü. 1987 ile 1999 yılları arasında komünist Todor Jivkov rejiminde bu okruglar dokuz il altında toplandı.

1952 idarî taksimata göre Bulgaristan bölgeleri (oblast)
 Burgaz
 Kolarovgrad (Bugünkü Şumen)
 Plevne
 Filibe
 Sofya
 Eski Zağra
 İvraca

1987-1999 arasında bölgeleri ve illeri

Dipnotlar

Kaynakça
 Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı resmî sitesi.
 Sofya Büyükelçiliği
  Burgaz Başkonsolosluğu
 Filibe Başkonsolosluğu
 https://web.archive.org/web/20080408214454/http://krumovgrad.eu/oblastite.php
 Dançov Kardeşler, Bılgarska Ensiklopediya, Tek Cilt.-SOfya St. Atanasov Yayınevi, 1936.
 Sceinhardt Hartwig. Typen türkischer Ortsnamen Einführung; Phonologie, Morphologie, Bibliographie. Heidelberg, C Winter-Universitatsverlag, 1979.
 Boev, Emil Peyçev. Bulgaristan'da Türkoloji Araştırmaları, Haziran 1965, ss 3767-3769. Türkçe isimlerin yer aldığı çok ünlü bir Bulgar ansiklopedisidir.
 Bal, Halil. Bulgaristan'da Türkçe Yer Adları, yüksek lisans tezi. İstanbul, İStanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. 1987, 220 s. (İstanbul Üniversitesi MErkez Kitaplığında bulunmaktadır)
 Bulgaristan'Daki Yerleşme Bölgelerinin Türkçe Adları. Sofya Büyükelçiliği, 1985: Peter Koledarov ile Nikolay Miçev tarafından hazırlanan kitaba dayanan bu çoğaltma, dört bölümden oluşur.
 Çavuş, Mehmet Şükrü. Bulgaristan'daki Türkçe yer adları (Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı, İstanbul, 1984)
 Bahri Ömer. Doğu Rodoplar'daki Türkçe yer adları. Şumnu, Şumnu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Fakültesi, 2000. 8, 163 sayfa (Bitirme Tezidir)

Bulgaristan'ın illeri


Duvar, bir yapının etrafını saran dikey düzlemli yapıdır. Şu anlamlara da gelebilir:

 Sporda karşı takım oyuncusunun vuruşuna karşı koyma, Duvar (spor)
 Duvar (film, 1983), Yılmaz Güney'in yönettiği bir film
 Berlin Duvarı, Doğu Almanya'nın ördüğü duvar
 Çin Seddi anlamına gelen Büyük Çin Duvarı
 Attilâ İlhan'ın ilk şiir kitabı Duvar
 Sartre'ın eseri Duvar (kitap)
istinat duvarı

Duvar (anlam ayrımı)


Brucepattersonius is a genus of rodents within the tribe Akodontini from southeastern South America. Also known as brucies, the genus is named after Bruce Patterson, MacArthur Curator at the Department of Zoology (Mammals), at the Field Museum of Natural History, Chicago.

History
In 1998, Philip Hershkovitz described the genus and four species from the Atlantic Forest of southeastern Brazil and also included the previously described species B. iheringi, which had been included in Oxymycterus and some other genera before. Two years later, Mares and Braun described three additional species from Misiones Province, northeastern Argentina, on the basis of a total of three specimens. In 2006, Vilela and others found that two of Hershkovitz's species were in fact identical. More material from Argentina was later reported, but not assigned to species.

Description
The brucies belong to the subfamily Sigmodontinae and the tribe Akodontini.  They are ground-dwellers, and may have a preference for higher altitudes within the rainforest area.  Each species is thought to be restricted to a limited area. It is uncertain if they are all distinct species, since many are known from very few specimens, which makes it difficult to know how variable brucies are.

References

Rodent genera

Brucepattersonius


Constance of Hauteville (1128–1163) was the ruling Princess of Antioch from 1130 to 1163. She was the only child of Bohemond II of Antioch by his wife, Alice of Jerusalem. Constance succeeded her father at the age of two, after he fell in battle, although his cousin Roger II of Sicily laid claim to Antioch. Her mother assumed the regency, but the Antiochene noblemen replaced her with her father (Constance's grandfather), Baldwin II of Jerusalem. After he died in 1131, Alice again tried to take control of the government, but the Antiochene barons acknowledged the right of her brother-in-law Fulk of Anjou to rule as regent for Constance.

Constance was given in marriage to Raymond of Poitiers in 1136. During the subsequent years, Raymond ruled Antioch while Constance gave birth to four children. After Raymond was murdered after a battle in 1149, Fulk of Anjou's son Baldwin III of Jerusalem assumed the regency. He tried to persuade Constance to remarry, but she did not accept his candidates. She also refused to marry a middle-aged relative of the Byzantine Emperor Manuel I Komnenus. Finally, she found a love interest and was married to Raynald of Châtillon, a knight from France, in 1153.

After her second husband fell into captivity around 11601161, Constance wanted to rule Antioch alone, but BaldwinIII of Jerusalem declared her fifteen-year-old son, Bohemond III, the lawful prince. Constance disregarded this declaration and took control of the administration of the principality with the assistance of Emperor Manuel. Constance was dethroned in favor of her son shortly before her death.

Early life

Born in 1128, Constance was the only child of Prince Bohemond II of Antioch and Alice, the second daughter of King Baldwin II of Jerusalem. She was named after her paternal grandmother, Constance of France. Bohemond was killed in a battle at the Ceyhan River in February 1130. After his death, Alice assumed the regency for Constance. According to rumors spreading in Antioch, Alice was planning to send Constance to a monastery or to marry her off to a commoner. Bohemond's cousin, Roger II of Sicily, regarded himself as Bohemond's lawful successor because he was the senior member of the House of Hauteville.

The Antiochene noblemen sent envoys to Baldwin II, urging him to come to the principality, but Alice decided to resist her father. The 12th-century historian, William of Tyre, also accused her of seeking assistance from Imad ad-Din Zengi, Atabeg of Aleppo. According to William of Tyre's account, her envoys were captured by BaldwinII's soldiers, who had meanwhile reached Antioch. Before long, Alice was forced to beg for mercy from her father. He removed Alice from the regency, ordering her to leave Antioch.

Reign

Childhood

The Antiochene noblemen acknowledged Baldwin II as regent, swearing fealty to him and Constance. He made Joscelin I, Count of Edessa, her guardian to rule the principality until her marriage. BaldwinII died on August21, 1131, and JoscelinI died a week later.

Alice again laid claim to the regency. However, most Antiochene lords remained hostile to the idea of a female ruler and sent envoys to BaldwinII's successor, Fulk of Anjou, who was Alice's brother-in-law. Alice made an alliance with Joscelin II, Count of Edessa, and Pons, Count of Tripoli, in early 1132. Fulk had to travel to Antioch by sea, because Pons did not allow him to march through the County of Tripoli. Fulk landed at St. Symeon where the Antiochene barons acknowledged him as regent. He appointed Rainald I Masoir, Constable of Antioch, to administer the principality.

Fulk returned to Antioch when Zengi dispatched Sawar, governor of Aleppo, to invade the principality in 1132 or 1133. After defeating the invaders, Fulk entered Antioch. Since the principality needed a firm government, the Antiochene noblemen approached Fulk to select a husband for Constance. He chose Raymond of Poitiers, the younger son of William IX, Duke of Aquitaine. He did not announce his decision in public because he wanted to prevent Alice and RogerII of Sicily from intervening.

Alice's sister, Melisende, Fulk's wife, persuaded Fulk to allow Alice to return to Antioch in 1135. Alice wanted to tighten the relationship of the principality and the Byzantine Empire; therefore, she offered Constance's hand to Manuel, a son of the Byzantine Emperor, John II Komnenos. To prevent the Byzantine marriage, Fulk sent his envoy to France to Raymond of Poitiers to urge him to come to Antioch, which he did, traveling in disguise, because RogerII of Sicily wanted to capture him in southern Italy.

First marriage

Raymond of Poitiers arrived at Antioch in April 1136. Ralph of Domfront, Latin Patriarch of Jerusalem, made Alice believe that Raymond came to Antioch to marry her instead of her eight-year-old daughter. However, Constance was kidnapped from the palace, and Ralph of Domfront blessed her marriage to Raymond in the cathedral. With the marriage, Raymond became the ruler of the principality, and Alice retired to Lattakieh.

In early 1147 Roger II of Sicily extended an offer to Louis VII of France to transport the French crusaders to the Holy Land during the Second Crusade. Fearing that Roger only wanted to assert his claim to Antioch, LouisVII and his wife Eleanor of Aquitaine (niece of Raymond of Poitiers) declined. Louis and his crusaders came to the principality in March 1148. Before long, rumors spread among the crusaders about a love affair between Raymond and Eleanor. The crusaders tried to convince her husband to launch a campaign against Aleppo, the capital of Nur ad-Din, but LouisVII decided to leave Antioch to Jerusalem, forcing Eleanor to accompany him.

Widowhood

Raymond was killed in the Battle of Inab during an expedition against Nur ad-Din Zangi on June29, 1149. Since Raymond and Constance's four children were still underage, there was no one to "perform the duties of a prince and raise the people from despair", according to William of Tyre. Nur ad-Din invaded the principality and seized all Antiochene territories to the east of the Orontes River. Aimery of Limoges, Latin Patriarch of Antioch, directed the defense, but most noblemen preferred a secular ruler. After learning of Raymond's fate, Constance's cousin, Baldwin III of Jerusalem, hurried to Antioch and assumed the regency. He also concluded a truce with Nur ad-Din.

Baldwin III returned to Antioch in summer 1150. He wanted to persuade Constance to remarry, proposing three candidates (Yves, Count of Soissons, Walter of Saint Omer, and Ralph of Merle), but she declined. Urged by BaldwinIII, Constance went to Tripoli in early 1152 to meet him and her two aunts, Melisende and Hodierna. The two ladies tried to persuade Constance to choose among the three candidates, but she returned to Antioch without making a promise to remarry. According to William of Tyre, Patriarch Aimery convinced Constance to resist, because he wanted to control the government of the principality. The Byzantine Emperor ManuelI Komnenos sent his widowed brother-in-law, the middle-aged John Rogerios Dalassenos, to Antioch to marry Constance. However, because of his age, she "regarded him with displeasure", according to the contemporaneous John Kinnamos, and refused to marry him.

Historian Steven Runciman says that Constance may have refused the candidates proposed by BaldwinIII and ManuelI because she had met Raynald of Châtillon, a knight from France. Even though William of Tyre described Raynald as a "knight of common sort", Constance decided to marry Raynald. Their betrothal was kept secret because Constance wanted to obtain BaldwinIII's permission for the marriage.

Second marriage

After Baldwin sanctioned the marriage, Constance and Raynald married in early 1153. Raynald took charge of the administration of the principality. However, he was unpopular because his subjects regarded him as an upstart. His frequent attempts to raise funds brought him into conflict with Patriarch Aimery and Emperor ManuelI during the subsequent years. The emperor forced Raynald to pay homage to him in the spring of 1159. Raynald was captured and imprisoned by Majd al-Din, governor of Aleppo, during a plundering raid in November 1160 or 1161.

After her husband fell into captivity, Constance announced her intention to administer the principality, but most Antiochene noblemen preferred a male ruler. BaldwinIII of Jerusalem hurried to Antioch and declared Constance's fifteen-year-old son, Bohemond III, the lawful prince, charging Patriarch Aimery with the administration of the principality. Constance did not accept Baldwin's decision and protested against it to Emperor Manuel.

Manuel dispatched his nephew, Alexios Bryennios Komnenos, and John Kamateros to Antioch to begin negotiations about his marriage to Constance's daughter, Maria. The marriage contract was signed and the emperor's delegates confirmed Constance's position as the ruler of the principality. BaldwinIII, who came to Antioch to meet the imperial envoys, did not protest.

Constance's son, Bohemond, reached the age of majority in 1163. To strengthen her position against her son, Constance sought assistance from Constantine Kalamanos, Byzantine governor of Cilicia. However, the Antiochene barons made an alliance with Thoros II of Cilician Armenia and forced her to leave Antioch. After Constance's removal, BohemondIII took control of the principality. Before long, Constance died, probably in Lattakieh or Byblos, according to Steven Runciman.

Family
Constance's first husband, Raymond of Poitiers, was the second son of William IX, Duke of Aquitaine and his second wife, Philippa of Toulouse. He was born in 1114. According to William of Tyre, Constance was left with "two sons and as many daughters still underage" when her husband died in 1149. Their elder son, Bohemond, was five at the time of Raymond's death. He seized Antioch from his mother in 1163. Constance and Raymond's daughter Maria, famed for her beauty, married the Byzantine Emperor Manuel I Komnenos in 1161. Another daughter, Philippa, was given in marriage to Humphrey II of Toron in the late 1160s.

Whether the father of Constance's second son, Baldwin, was Raymond of Poitiers or Raynald of Châtillon cannot be determined with certainty. Baldwin died fighting at the head of a Byzantine cavalry regiment in the Battle of Myriokephalon on September17, 1176. It is certain that Raynald fathered Agnes, who became the wife of Béla III of Hungary. Raynald and Constance's second daughter, Alice, became the third wife of Azzo VI of Este in 1204.

References

Sources

Further reading

1128 births
1163 deaths
12th-century Princes of Antioch
Princesses of Antioch
12th-century women rulers
Women from the Crusader states
Hauteville family

Constance of Antioch


Vanderup  Sogn (på tysk Kirchspiel Wanderup) er et sogn i det nordlige Sydslesvig, tidligere i Vis Herred (Flensborg Amt), nu kommunerne Vanderup og Janneby (→Sønder Toldhus) i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Vanderup Sogn findes flg. stednavne:
 Birkvang (Birkwang)
 dele af kolonistbyen Frederikshede (Friedrichsheide)
 Frøsig (Friesik)
 Grønbjerg (ældre dansk Grønnebjerg, Grünberg)
 dele af kolonistbyen Julianehøj (Julianenhöh)
 Kærager (ældre dansk Kjærager, Kieracker)
 Kragsted (ældre dansk el Kragested,Kragstedt)
 Søndre Toldhus (Süderzollhaus)
 Vanderup (Wanderup)

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift med historiske og topografiske bemærkninger, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, s. 186
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, s. 468

Eksterne henvisninger
 Vanderup Menighed / Kirchengemeinde Wanderup

Noter

Sogne i Sydslesvig

Vanderup Sogn


دير سريان هي إحدى القرى اللبنانية تقع في محافظة النبطية وتحديدا في قضاء مرجعيون. تبعد عن العاصمة بيروت حوالي 90 كلم. تتميز بقرويتها رغم التمدن الذي طال القرى، فالبيوت فيها لا تزال متباعدة عن بعضها.

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء مرجعيون
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء مرجعيون

دير سريان


Les Histoires du père Castor  est une série télévisée d'animation franco-canadienne en cent cinquante-six épisodes de six minutes, réalisée par Jean Cubaud, Pascale Moreaux et Greg Bailey, produite par Jean-Pierre Guérin et diffusée à partir du  sur Canal J et à partir du  sur France 3 dans l'émission Les Minikeums. La série est diffusée au Québec, à partir du  sur la Télévision de Radio-Canada.

La troisième saison inédite est diffusée pendant l'été 2002, puis l'intégrale de la série est rediffusée sur France 5 dans Zouzous du  au . Elle a aussi été rediffusée sur TiJi.

La série télévisée est créée sur la base des albums du père Castor, ouvrages pour la jeunesse publiés par les éditions Flammarion.

Synopsis
Le père Castor ne laisse jamais passer une occasion de raconter une histoire à ses trois enfants, Câline, Grignote et Benjamin. Il les laisse ensuite en tirer leurs propres conclusions.

Distribution
 Raymond Baillet : le père Castor
 Sauvane Delanoë : Câline
 Brigitte Lecordier : Benjamin
 Magali Barney : Grignote
 Pierre Laurent, Françoise Vallon, Sophie Arthuys, Jean-Louis Faure, Stéphane Bazin, Adrien Antoine, Marine Boiron, Philippe Catoire, Colette Venhard, Roger Carel, Jean-Claude Donda, Donald Reignoux : voix additionnelles

 et Planète Jeunesse

Musique et générique
Chanson du générique : Florence Caillon
 Musique intérieure saisons 1 et 2 : Léon Aronson
Musique intérieure saison 3 : Florence Caillon

Épisodes

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Père Castor
 Paul Faucher
 Albums du père Castor

Liens externes

Père Castor
Série télévisée créée en 1993
Série télévisée disparue en 2002
Série télévisée française des années 1990
Série télévisée française des années 2000
Série d'animation de France Télévisions
Série télévisée de Canal J
Série d'animation française
Série télévisée d'animation mettant en scène des animaux
Série télévisée pour la jeunesse

Les Histoires du père Castor


The metre–tonne–second (MTS) system of units was invented in France (hence the derived unit names sthène and pièze) where it became the legal system between 1919 and 1961. It was adopted by the Soviet Union in 1933 and abolished there in 1955. It was a coherent metric system of units, much as SI and the centimetre–gram–second system (CGS), but with larger units for industrial use, whereas the CGS system was regarded as suitable for laboratory use only.

Units
The base units of the MTS system are:
 Length: metre
 Mass: tonne,
 1 t = 103 kg = 1 Mg
 Time: second

Some common derived units:
 Volume: cubic metre or stere
 1 m3 ≡ 1 st
 Force: sthène,
 1 sn = 1 t⋅m/s2 = 103 N = 1 kN
 Energy: sthène-metre = kilojoule,
 1 sn⋅m = 1 t⋅m2/s2 = 103 J = 1 kJ
 Power: sthène-metre per second = kilowatt,
 1 sn⋅m/s = 1 t⋅m2/s3 = 103 W = 1 kW
 Pressure: pièze,
 1 pz = 1 t/m⋅s2 = 103 Pa = 1 kPa = 1 cbar (centibar)

See also
 Foot–pound–second system of units (FPS)
 List of metric units
 Metre–kilogram–second system of units (MKS)

References

Systems of units
Metric system

Metre–tonne–second system of units


Onthophagus saudiensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Frey em 1962.

Referências

Ligações externas

saudiensis
Coleópteros descritos em 1962

Onthophagus saudiensis


Ivan Tahi (16. stoljeće), mađarski velikaš i hrvatski ban (1524. – 1525.). Banom ga je imenovao kralj Ludovik II. unatoč protivljenju hrvatskih staleža koji su podupirali bana Ivana Karlovića. Zbog sukoba između dvojice banova oslabljena je protuosmanska obrana te se Ivan Tahi na saboru u Križevcima 1525. godine odrekao banske časti.

Vidi još

 Popis hrvatskih banova

Bilješke

Vanjske poveznice

 Ivan Tahi - Hrvatska enciklopedija

 Hrvatski banovi
 Hrvatsko plemstvo
 Hrvatski vojni zapovjednici

Ivan Tahi


Roger Anthony Lloyd-Pack (8 February 1944 – 16 January 2014) was an English actor. He is best known for playing Trigger in Only Fools and Horses from 1981 to 2003, and Owen Newitt in The Vicar of Dibley from 1994 to 2007. He later starred as Tom in The Old Guys with Clive Swift. He is also well known for the role of Barty Crouch Sr. in Harry Potter and the Goblet of Fire and for his appearances in Doctor Who as John Lumic in the episodes "Rise of the Cybermen" and "The Age of Steel". He was sometimes credited without the hyphen in his surname. He died in 2014 from pancreatic cancer.

Early life
Lloyd-Pack was born in Islington, London, the son of actor Charles Lloyd-Pack (1902–1983) and Ulrike Elisabeth (née Pulay, 1921–2000), an Austrian Jewish refugee who worked as a travel agent. He attended Bedales School near Petersfield in Hampshire, where he achieved A Level passes in English, French and Latin. He subsequently trained at the Royal Academy of Dramatic Art (RADA), graduating in 1965 with an Acting (RADA Diploma).

Career
Roger Lloyd-Pack began his acting career at Northampton's Royal Theatre, making his stage debut in the Thomas Dekker play The Shoemaker's Holiday.

Only Fools and Horses

On British television, he was best known for portraying "Trigger", Del Boy's slow-witted "Village idiot" friend in the BBC sitcom Only Fools and Horses, from 1981 to 2003.

Lloyd-Pack was cast by pure chance: an Only Fools and Horses executive producer, Ray Butt, hired him to portray Trigger after seeing him in a stage play, and had only attended that play to observe potential Del Boy actor Billy Murray.

Later career
He was also known for his role in The Vicar of Dibley as Owen Newitt and to international audiences his greatest fame was as Barty Crouch, Sr. in the film Harry Potter and the Goblet of Fire. In addition, he had a semi-regular role during the 1990s as the plumber Jake "The Klingon" Klinger, Ben Porter's arch-rival, in the sitcom 2 point 4 children.

In 2005, he appeared in the second series of ITV's Doc Martin as a farmer who held a grudge against Doctor Ellingham for what he believed was the malpractice-related death of his wife. In 2006, he played John Lumic and provided the voice of the Cyber-Controller in two episodes of Doctor Who, "Rise of the Cybermen" and "The Age of Steel", opposite David Tennant, who had played his son in the same Harry Potter film. Lloyd-Pack's final TV appearance was in Law & Order: UK as Alex Greene.

He voiced the pre-match build-up montage video shown ahead of all Tottenham Hotspur's home matches which is still played today.

In June 2008, he appeared as a guest on the BBC's The Politics Show, arguing the case for better-integrated public transport (specifically railways), and, in January 2012, he and fellow actor Sarah Parish supported a campaign to raise £1million for The Bridge School in Islington.

In 2012, he portrayed the Duke of Buckingham in the play Richard III, and in 2013, portrayed Sir Andrew Aguecheek in Twelfth Night, both plays by William Shakespeare, both at the Apollo Theatre, London.

Personal life
Lloyd-Pack was married twice: first to Sheila Ball, from whom he was divorced in 1972, and secondly to the poet and dramatist Jehane Markham (the daughter of David Markham), whom he married in 2000. He had a daughter, actress Emily Lloyd and three sons. He latterly lived in Kentish Town, north London, but also had a home near Fakenham in Norfolk.

Lloyd-Pack was a supporter of Tottenham Hotspur.

He was an honorary patron of the London children's charity Scene & Heard.

In a 2008 interview, when asked what profession he would have chosen aside from acting, Lloyd-Pack said: "Psychiatrist or a psychoanalyst or something in the psycho world because I've always been interested in that... or I might have been a photographer... I also would have loved to have been a musician." In that same interview, he listed his favourite directors as Peter Gill, Harold Pinter, Richard Eyre, Thea Sharrock and Tina Packer, and listed actor Paul Scofield as both a favourite and influence.

Political views
Lloyd-Pack supported the Labour Party and campaigned for Ken Livingstone in the 2012 London mayoral election. However, in 2013, he signed a letter in The Guardian stating he had withdrawn his support from the Labour Party, in favour of a new party of the left.

Death and tributes

Lloyd-Pack died of pancreatic cancer at his home in Kentish Town aged 69 on 16 January 2014. His funeral was held at the church of St. Paul's, Covent Garden. It was attended by Sir David Jason, Nicholas Lyndhurst, John Challis and Sue Holderness. His body was buried at Highgate Cemetery East.

Nigel Havers, Stephen Rea, Miranda Richardson, Alison Steadman, Kathy Burke and Joely Richardson paid tribute to him.

In March that year, the Sport Relief special of Only Fools and Horses was dedicated to the memory of both Lloyd-Pack and John Sullivan. Similarly, the final episode of the lockdown edition of The Vicar of Dibley ended with a tribute just before the closing credits reading, "In loving memory of Liz, John, Emma and Roger", paying tribute to him and three other late Dibley cast members (Liz Smith, John Bluthal and Emma Chambers).

Filmography

Film

Television

Stage
1984 Wild Honey by Anton Chekhov, playing the part of Osip
1986 Kafka's Dick by Alan Bennett, playing the part of  Kafka
Blue/Orange by Joe Penhall
 1999 'Art' at the Theatre Royal, Bath and in 2000 at the Bristol Hippodrome
Dick Whittington, pantomime by Mark Ravenhill at the Barbican Centre
One for the Road
Dealer's Choice by Patrick Marber, playing the part of Ash
2007 The Last Laugh, by Kōki Mitani (English version of Warai no Daigaku), playing the part of The Censor, Japan.
2012 The Trojan Women, Caroline Bird's adaptation of the tragedy by Euripides, playing the part of Poseidon, at the Gate Theatre, Notting Hill, London
2012 Richard III by William Shakespeare, playing the part of  Duke of Buckingham at the Globe Theatre, South Bank, London
2013 Twelfth Night by William Shakespeare playing the part of Sir Andrew Aguecheek

References

External links

Roger Lloyd-Pack at the British Film Institute
BBC biography
BBC interview about appearing in Doctor Who

Roger Lloyd Pack Archive at V&A

1944 births
2014 deaths
20th-century English male actors
21st-century English male actors
Alumni of RADA
Burials at Highgate Cemetery
Deaths from pancreatic cancer
English male film actors
English male stage actors
English male television actors
English people of Austrian-Jewish descent
Male actors from London
People educated at Bedales School
Actors from Islington (district)
Deaths from cancer in England
British male comedy actors

Roger Lloyd-Pack


Moškovec este o comună slovacă, aflată în districtul Turčianske Teplice din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 67 de locuitori. Se învecinează cu comuna Ondrašová.

Istoric
Localitatea Moškovec este atestată documentar din 1258.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Moškovec


Rough Trade Arvo ist eine ehemalige Bezeichnung für:
 Rough Trade, ein Musiklabel aus dem Vereinigten Königreich
 Rough Trade Distribution, dessen deutschen Vertrieb

Rough Trade Arvato


Distichlis palmeri est une espèce de plantes monocotylédones de la famille des Poaceae, sous-famille des Chloridoideae, originaire du Mexique).

Cette espèce vivace, connue localement sous le nom de nipa, est endémique des côtes du nord du golfe de Californie (Mexique). Elle se distingue des autres espèce du genre Distichlis par la taille de ses grains (ou caryopses). Ces grains étaient autrefois récoltés par les tribus amérindiennes et constituaient un des principaux aliments de base des indigènes du peuple  qui vivaient le long du cours inférieur du Rio Colorado.

Taxinomie

Synonymes

Selon  :
 Uniola palmeri Vasey

Notes et références

Liens externes

Chloridoideae
Espèce de Poaceae (nom scientifique)

Flore endémique du Mexique

Distichlis palmeri


Škotska kruna (eng. Crown of Scotland; škot. Croun o Scotland), kraljevska kruna koja se koristila pri krunidbi škotskih kraljeva. Dio je škotskih insignija i predstavlja jedno od najstarije sačuvanih kraljevskih dragulja u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Današnju škotsku krunu izradio je kraljevski zlatar John Mosman, 1540. godine, no za njenu izradu korišteni su dijelovi starije škotske krune. Podnožje je izrađeno od čistog zlata i ukrašeno hermelinom. Iznad podnožja uzdižu se četiri zlatna luka, koja se spajaju u sredini, povezani kuglom, zvanom svijet, simbolom zemlje nad kojom vladar vlada, a iznad svijeta nalazi se križ. Iznad podnožja i između zlatnih lukova nalazi se kapa (bonnet) izrađena od crvenog baršuna (prvotno ljubičaste boje). Kruna je dodatno ukrašena draguljima i teška je 1,64 kg.

Prvi škotski kralj koji je koristio ovu krunu bio je Jakov V., koji ju je dao izraditi za potrebe krunidbe svoje druge žene, Marije od Guisea 1540. godine. Za vrijeme Commonwealtha, tijekom uprave Olivera Cromwella, škotska kruna je 1651. godine bila sakrivena, zajedno sa žezlom i mačem, jer ju je Cromwell želio uništiti, kao što je već bio uništio engleske kraljevske krune. Zadnji put su korišteni 1651. godine, za krunidbu engleskog i škotskog kralja Karla II. Poslije sklapanja Zakona o Uniji 1707. godine, kojim je utemeljeno Kraljevstvo Velike Britanije, krunski dragulji su zaključani u Edinburškom dvorcu, nakon čega je zaboravljeno gdje su smješteni.

Godine 1818. krunski dragulji, uključujući i krunu, nađeni su, na inicijativu škotskog književnika Waltera Scotta (1771. – 1832.), nakon čega su smješteni Kraljevsku sobu Edinburškog dvorca, gdje se i danas čuvaju.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Škotski kraljevski dragulji - royal.uk
 Kraljevski dragulji - edinburghcastle.scot

Krune
Povijest Škotske

Škotska kruna


U geometriji polovište je točka koja raspolavlja dužinu. Jednako je udaljeno od oba kraja dužine, te dijeli dužinu na dvije sukladne dužine. Polovište je također i težište dužine.

Mnogi teoremi u geometriji koriste se polovištima stranica geometrijskih likova i bridova geometrijskih tijela.

Ako imamo dvije točke  te  U Kartezijevom koordinatnom sustavu, tada će polovište  dužine  imati koordinate

Izvori
 Simetrala dužine i njezina svojstva, udžbenik iz matematike za 5. razred osnovne škole
 Dijeljenje dužine u zadanom omjeru, videosnimka Tonija Miluna

Geometrija

Polovište


Das Bakterium Trueperella pyogenes ist ein gewöhnlicher Besiedler der Haut und Schleimhäute vieler Tierarten, gleichzeitig aber auch einer der wichtigsten opportunistischen Erreger bei Wiederkäuern und anderen Tierarten. Die Zellen variieren je nach Medium in Form, beispielsweise treten Kokken, aber auch kurze, stäbchenförmige Zellen auf. Die Größe liegt im Bereich 0,2 bis 0,9 × 0,3 bis 2,5 Mikrometer. Sie sind nicht beweglich und bilden keine Sporen.

Krankheitserreger
Trueperella pyogenes ist vor allem als Erreger von Euterentzündungen wichtig. Insbesondere Färsen und Milchkühe in der Trockenstellperiode können an Entzündungen der Milchdrüsen (T.-pyogenes-Mastitis) erkranken. Die Prognose in solchen Fällen ist meist schlecht.

Es treten auch Mischinfektionen mit Peptococcus indolicus, Streptococcus dysgalactiae und anderen sporenlosen, gramnegativen Bakterien die unter Sauerstoffausschluss leben (anaerob) auf. Außerdem werden beim Rind Abort, Endometritis, Leberabszess, Osteomyelitis, Endocarditis und Nephritis beobachtet. Schafe, Ziegen, Schweine und Menschen können sich ebenfalls infizieren.

Einzelnachweise

Literatur
 Wolfgang Baumgärtner: Pathohistologie für die Tiermedizin. 1. Auflage. Enke Verlag, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8304-1054-6.
 Michael Rolle, Anton Mayr (Hrsg.): Medizinische Mikrobiologie, Infektions- und Seuchenlehre. 8. Auflage. Enke Verlag, Stuttgart 2006, ISBN 3-8304-1060-3.

Weblinks

 Trueperella In: J.P. Euzéby: List of Prokaryotic Names with Standing in Nomenclature.

Actinomycineae (Unterordnung)
Actinomycineae

Trueperella pyogenes


Os episódios da série de anime Hellsing estrearam na Fuji Television em 10 de outubro de 2001 e duraram treze episódios até sua conclusão em 16 de janeiro de 2002.  Produzido por Gonzo, dirigido por Umanosuke Iida e escrito por Chiaki J. Konaka,  os episódios são baseados nos personagens e cenários da série de mangá Hellsing de Kouta Hirano, mas conduzem por uma história diferente. Os episódios como um todo detalham os trabalhos da Organização Hellsing, uma unidade secreta anti-paranormal sob o comando de Sir Integra Wingates Hellsing, e seus vários agentes, incluindo o vampiro Alucard e sua nova parceira, a ex-policial Seras Victoria.

A série é licenciada para lançamento em inglês na América do Norte pela Geneon Entertainment, no Reino Unido pela ADV Films (embora não seja mais licenciada desde o fechamento da empresa) e na Austrália pela Madman Entertainment. A dublagem em inglês de Geneon da série foi ao ar nos Estados Unidos no canal Encore Action da Starz! de 4 de outubro a 27 de dezembro de 2003.

Satelight e Geneon Entertainment começaram a produção de uma série de Original Video Animation (OVA) em 2006. Intitulado simplesmente como Hellsing no Japão e Hellsing Ultimate internacionalmente, os episódios OVA seguem mais de perto o mangá original e diferem da primeira série com a divergência da primeira com base nos episódios 5 e 6 do último, já que o mangá original não foi concluído por a época em que Gonzo produziu a série de TV.  Além disso, a série Ultimate inclui The Major e seus oficiais do Millennium como os principais antagonistas.  O primeiro episódio de cinquenta minutos foi lançado no DVD da Região 2 no Japão em 10 de fevereiro de 2006, com oito episódios lançados e mais dois anunciados em agosto de 2011.  É licenciado para lançamento nos Estados Unidos pela Geneon USA, com o primeiro episódio lançado em 5 de dezembro de 2006.  A Geneon USA interrompeu a autodistribuição de seus títulos em 2007,  mas continua licenciando a série com a Funimation Entertainment assumindo a distribuição dos episódios na América do Norte.  A Funimation lançou o quarto episódio e relançou os três primeiros episódios em 23 de setembro de 2008.   Em 2010, a Funimation Entertainment anunciou que licenciou três dos novos episódios OVA 5-7 e a série de TV original e em 2011 licenciou os episódios 1-4 e 8 e estes serão lançados nos EUA a partir em 2012. Em 2014, Hellsing Ultimate foi ao ar na televisão dos Estados Unidos através do bloco de programação Toonami do Adult Swim, começando em  Inicialmente, houve dificuldades em garantir os direitos de transmissão dos dois episódios finais,  levando o programa a ser retirado inicialmente após o episódio 8 , mas os direitos foram finalmente liberados a tempo de exibir os episódios 9 e 10 um mês depois em dezembro.

Duas peças de música tema são usadas para a primeira série de anime Hellsing. "Logos Naki World" (que significa "Mundo sem racionalidade") de Yasushi Ishii é usado como tema de abertura, enquanto "Shine" de Mr. Big é usado como tema de encerramento. Para os episódios OVA, o final de cada episódio apresenta várias peças instrumentais compostas por Hayato Matsuo e executadas pela Orquestra Filarmônica de Varsóvia até o OVA Volume V. OVA VI e VII apresentam temas vocais finais executados pelo grupo de rock japonês Suilen, incluindo a música "Magnolia" para OVA VI e "Shinto-Shite" para OVA VII.

Lista de Episódios

Hellsing (2001–02)

Hellsing Ultimate (2006–14)

Hellsing: The Dawn

Listas de episódios de animes

Lista de episódios de Hellsing


A-10 Thunderbolt II, Amerikan Fairchild Republic şirketi tarafından üretilen; kara birliklerine yakın hava desteği sağlama görevi için ABD Hava Kuvvetleri için özel olarak geliştirilen bir saldırı uçağıdır. Orijinal takma adı "Warthog" (kısaca Hog) olmasına rağmen II. Dünya Savaşı'nda kara birliklerine yakın hava desteği sağlamış olan P-47 Thunderbolt'a izafeten aynı isimle anılmaktadır.

A-10 Thunderbolt II, düşük irtifa ve düşük hızda manevra yapabilen, isabetli silah sevk yeteneği olan basit ve etkili, her türlü yer hedefine özellikle de tank ve zırhlı araçlara saldırabilen çift motorlu bir jet uçağıdır. Soğuk Savaş döneminde yapacağı alçak uçuşlarla Sovyet tank ve zırhlılarını imha etmek üzere tasarlanmıştır. "Tank Katili" olarak da bilinir. Savaş alanı üzerinde 300 m altındaki irtifalara inip büyük kanat alanı sayesinde düşük hızlarda yerdeki düşman unsurlarını ateş altına alabilir. Kısa ve ham pistlerden iniş-kalkış yapabilmesi Thunderbolt'a cepheye yakın alanlardan harekât olanağı sağlar. Oldukça dayanıklı bir uçaktır, bu da ona geniş bir savaş yarıçapı ve savaş alanında uzun süre kalabilme yeteneği vermektedir. Sistem ve zırhı sayesinde hayatta kalma olasılığı yüksektir. Hasara karşın pilotun uçağı üsse geri döndürebilecek şekildeki dizaynı ve görev yükü-menzili uçağın dikkat çeken unsurlarıdır. Pilot kabininin etrafı 3.8 cm kalınlığında titanyum zırh ile kaplıdır. Uçağın tümü zırhlı değildir, zırh sadece kokpite ve yakıt deposuna uygulanmıştır. Uçağın dizaynında performanstan çok alçak irtifa (300 m) seyirlerinde yerden açılacak ateşe karşın hedefin imhası ve üsse dönme esas alınmıştır. Bu özellikleri kullanıcı pilotların uçağa güven duymasına ve hedefe giderken konsantrasyonunun korunmasını sağlar. I. Körfez Savaşı'nda bazı A-10 uçaklarında, gövde ve kanatlarda 30 cm civarında uçaksavar mermi delikleri olmasına karşın uçaklar üsse geri dönebilmiştir.

Geliştirilmesi
ABD, Vietnam Savaşı'nda yakın hava desteği için çok değişik tipte farklı uçaklar kullandı. Fakat hiçbirinden beklediği verimi alamadı. Vietnam deneyimleri neticesine, Soğuk Savaşta farklı coğrafyalarda yakın hava desteği sağlayabilecek bir uçak ihtiyacı olduğu saptandı. Northrop Grumman YA-9 ve Fairchild Republic A-10 arasından A-10 seçildi ve 715 adetlik sipariş verildi. Tek kişilik olan A modeli 10 Mayıs 1972'de, iki kişilik eğitim amaçlı olan B modeli de Mayıs 1974'te ilk uçuşunu gerçekleştirdi. İlk servis A-10 uçağı Eylül 1975'te Arizona/Davis-Monthan Hava Üssü'nde göreve başladı. Mart 1984'te son A-10'un teslimatı da tamamlandı. 1978'de FAC (İleri Hava Kontrolü) için bazı A-10 uçakları OA-10 standardına getirildi. Makinalı top kaldı ancak hedef için beyaz dumanlı roketler ve daha sonra da lazer işaretleyiciler takıldı. A-10 ile OA-10 arasındaki temel fark OA-10'un kendini hava tehdidine karşı korumak için AIM-9 Sidewinder havadan-havaya füze taşıyabilmesidir. A-10'un A, B ve C versiyonları vardır. B modeli eğitim versiyonudur ve az sayıda (30) üretilmiştir. Modernizasyon sonrası ortaya çıkan C modeli ilk uçuşunu 20 Şubat 2005'te gerçekleştirmiştir. A-10C geliştirilmiş nişan alma teknolojileri sayesinde JDAM (Müşterek Doğrudan Taarruz Mühimmatı) ve rüzgar etkisi düzeltilmiş mühimmat dağıtıcılar gibi önceki versiyonlarda bulunmayan akıllı silah sistemlerini kullanma yeteneğine sahiptir. Datalink ve glass (dijital) kokpite sahip olan A-10C geliştirilen yetenekleri sayesinde hem her türlü hava koşulunda daha etkin silah donanımı ile yakın hava desteği (CAS) görevlerinde daha etkin olabilecek, hem de daha değerli hedeflerin vurulmasında görev yapabilecektir. En güncel modernizasyon paketini oluşturan Hassas Angajman Programı Aralık 2006'da Arizona Davis-Monthan Hava Kuvvetleri Üssü'nde tanıtılmıştır. Bu program dahilinde sensörlerin tam entegrasyonu, veri bağlantısı ve hedefleme podu başta olmak üzere, birçok geliştirmeye tabi tutulacak olan yeni nesil A-10'lar, bu çalışmaların sonucunda, daha yüksek irtifalardan ve daha uzun menzilden taarruz yapabilecek. Program çerçevesinde uçağın kokpiti de iki adet yeni çok-fonksiyonlu renkli gösterge ve yeni bir HOTAS arayüzünün sisteme eklenmesi ile geliştirilecek. Bu yenilikler pilotun durumsal farkındalığını ve görev performansını arttıracaktır.

A-10, iki adet General Electric TF34-GE-100 turbofan motoru taşımaktadır. Bu motorların her biri 9.565 libre gücündedir. Motorlar gövde üstündedir ve birbirinden ayrılmıştır. Böylece yerden gelebilecek saldırılarda hasar görmemesi amaçlanmıştır. Motorlardan birisi isabet alsa dahi diğer motor göreve devam edebilir. Motor sesi çok değişiktir, hafif bir ıslık sesini andırır. Bu da uçağın saldırı anında erken fark edilmemesini sağlar. Motorlar düşük sıcaklık yaydıklarından stinger gibi yerden atılan ısıya duyarlı füzelerin takibini zorlaştırır. Uçağın radar izi oldukça yüksektir, radar emici malzeme kullanılmamıştır.

Soğuk Savaş döneminde T-62 tanklarının zırhlarını orta irtifadan imha etmek için geliştirilen 30 mm'lik GAU-8/A Gatling Makinalı Topu uçağın en etkili silahıdır. Top, 7 namluludur ve 0.43 kg-0.75 kg ağırlığında 1.350 adet mermi kullanır. 6500 metreden tank imhası yapabilir, pilotun seçimine göre dakikada 2100-4200 mermi atabilir. Gatling topunda seyreltilmiş uranyumlu mermiler kullanılır, mermi çekirdeklerinin içinde seyreltilmiş radyasyonlu uranyum çubuklar bulunmaktadır. Bu uranyum çubuklar merminin ateşlenmesi ile ısınarak kimyasal ve atomik bir reaksiyona girer. Hedefi vuran mermi bir bomba etkisi yaparak patlar. Dakikada 3900 mermi havadan yağan bomba yağmuru gibidir. Uçak, dahili top cephanesi ve 11 adet harici silah istasyonunda azami 16.000 libre (7.260 kg), tam dahili yakıtla 12.000 libre azami harici silah yükü taşıyabilmektedir. Uçakta kullanılan diğer mühimmatlar; AGM-65 Maverick, AIM-9L Sidewinder (Sadece OA-10 modelinde), GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II, GBU-16 Paveway II ve GBU-24 Paveway III Lazer güdümlü bombalar, Mk-20 Rockeye, BLU-1, BLU-27/B Rockeye II, BL-755, CBU-52/58/71/87/89/97 Demet bombaları, Mk-82/83/84 Genel maksat bombaları, Mk-77 Yangın bombası (Napalm), JDAM (Sadece A-10C modelinde), CBU-105 WCMD (Sadece A-10C modelinde), LAU-68 Hydra 70 mm (2.76 inç) ve 127 mm (5.0 inç) Roket podları taşıyabilmektedir. A-10 ayrıca ALQ-131 elektronik önlem (ECM) podu ve LITENING AT/Sniper XR hedefleme podları (Sadece A-10C modelinde) da taşıyabilmektedir. NVIS (Gece Görüş Sistemi) de Thunderbolt'un sahip olduğu sistemlerden biridir. Bu sistemle uçaklar gece karanlığında da yer hedeflerine saldırı düzenleyebilmektedir.

A-10, I. Körfez, Kosova, Afganistan ve II. Körfez Savaşlarında görev yapmıştır. En büyük başarısı deniz seviyesindeki düz arazide gerçekleşen I. Körfez Savaşı'dır. Uçağın üretim amaçlarına uygunluk gösteren bir coğrafya olan Irak'ta 144 adet A-10 uçağı toplam 8.100 sorti yaptı. % 95.7 göreve hazırlık oranıyla bu filo, tüm savaşta harcanan AGM-65 Maverick'lerin % 90'ını ateşledi. Hedefleri arasında; zırhlı araçlar, personel taşıyıcılar, ikmal konvoyları, Scud lançerleri yer aldı. A-10'lar 987 Irak tankını, 1.200 topçu bataryasını, 9 SAM lançerini, 96 radar istasyonunu ve 2.000 kadar kamyon & taşıyıcı vs aracı tahrip ettiler. Ayrıca Kuveyt sınırında iki adet Mi serisi Irak helikopteri 30 mm Gatling topu ile düşürüldü. I. Körfez Savaşında bir A-10 sağ motoruna 45 adet, sol motoruna ise 20 adet 20 mm lik uçak savar mermisi isabet etmesine rağmen, patlamış iniş takımlarıyla üssüne dönebilmiş ve sorunsuz bir iniş gerçekleştirmiştir.

I. Körfez Savaşı'ndan sonra ABD Hava Kuvvetleri kuvvet yapısında standartlaşma istemekteydi. A-10 uçaklarının bir kısmının müttefik devletlere transferleri ve yerlerine yakın hava desteği için düzenlenmiş F-16 (A-16) uçaklarının hizmete girmesi planlandı. Türkiye'ye de NATO Güney Kanat Yardımı kapsamında 50 adet A-10 uçağının satışı teklif edildi. Türk tarafının yaptığı incelemeler sonunda bu uçakların yaş ve açık depolama sonucu kullanılabilir hale getirilebilmesinin zor ve pahalı olduğu ve standartların dışında (30 mm makinalı top, motorlar) parçalarının olması gerekçesiyle teklif kabul görmedi. Teklifin kabulü durumunda hizmet ömrünü yarılamış 2 filoluk bir kuvvet için Türkiye'de büyük bir altyapı yatırımı yapılması gerekecekti. Ayrıca, uçakların Hava Kuvvetlerinde mi yoksa Kara Kuvvetlerinde mi görev yapacağı tartışması da yaşanmıştı.

Yakın Hava Desteği uçağının önemini iyi kavrayan ABD Hava Kuvvetlerini, A-10'ların yerine F-16'ları zırhlı hedeflere saldırı ve yakın hava desteği öncelik alınarak modernize edip "A-16" adıyla göreve katmayı planlıyordu. Fakat 1990'ların ikinci yarısında gövde altında 30 mm Gatling toplu F-16 uçaklarıyla yapılan denemelerde problemlerle karşılaşıldı. F-16'nın serbest uçuşlu bomba atışında isabet yüzdesi A-10'dan daha yüksekti fakat yakın hava desteği için yapması gereken düşük irtifa/düşük hızda manevraların uçağın kritik aksamında yüksek oranda yıpranma yaptığı belirlendi. Böylece bu plandan vazgeçildi ve A-10'un modernize edilmesi kararlaştırıldı. Modernizasyon sonucu bu uçakların 2040'a kadar hizmette kalması planlandı. Modernize edilmeyen uçakların Güney Kore, Japonya, Suudi Arabistan gibi müttefik devletlere yardım kapsamında transferi düşünüldü fakat bu ülkeler saldırı helikopteri tedarikini tercih ettiler.

A-10'un tek kullanıcısı ABD'dir. ABD Hava Kuvvetleri (USAF) ve Ulusal Hava Muhafızları (ANG) birliklerine bağlı 150+ A-10A, 100+ OA-10A ve 95 A-10C (Ocak 2008 yılı tahmini verileri) aktif olarak görev yapmaktadır. Çeşitli modernizasyon programları ile bu uçakların 2040'lı yıllara kadar hizmette tutulması planlanmaktadır.

Teknik özellikler

 Boyut Doneleri
 Uzunluk : 16.26 m (53.33 ft)
 Kanat Genişliği : 17.53 m (57.50 ft)
 Yükseklik : 4.47 m (14.67 ft)
 Kanat alanı: 47.02 m² (506 ft2)
 Ağırlık Doneleri
 Boş Ağırlık : 9.183 kg (20.246 lb)
 Azami Kalkış Ağırlığı : 23.585 kg (52.000 lb)
 Yakıt Kapasitesi : Dahili : 4.885 kg (10.700 lb), Harici : 3 x 600 galon (2.270 lt) yakıt tankı
 Azami Faydalı Yük : 7.260 kg (16.000 lb)
 Güç Kaynağı
 Motor : 2 x General Electric TF-34-GE-100 turbofan
 Motor Gücü : 2 x 9.565 lbf (40.32 kN)
 Performans
 Azami Hız : 705 km/s (440 mph) (Deniz seviyesinde)
 Seyrüsefer Hızı : 555 km/s (345 mph) (Deniz seviyesinde)
 Servis Tavanı : 41.200 ft (12.550 m)
 Tırmanma Hızı : 6.000 ft (1.800 m) / dakika
 Menzil : Azami yakıt ile 3.950 km (2.130 nm), Tipik yükleme ile 2.000 km (1.080 nm)
 G Limiti : + 5.5

Silah donanımı

 Top
 1 x 30 mm GAU-8/A Gatling (7 namlu, 1.350 mermi)
 Havadan Havaya Muharebe Füzeleri
 AIM-9L Sidewinder (Sadece OA-10 versiyonunda)
 Havadan Karaya Taarruz Füzeleri
 AGM-65B/D/G Maverick
 Bombalar
 GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II, GBU-16 Paveway II, GBU-24 Paveway III Lazer güdümlü bombalar
 Mk-20 Rockeye, BLU-1, BLU-27/B Rockeye II, BL-755, CBU-52/58/71/87/89/97 Demet bombaları
 Mk-82/83/84 Genel maksat bombaları
 Mk-77 Yangın bombası (Napalm)
 JDAM (A-10C)
 CBU-105 WCMD (A-10C)
 LAU-68 Hydra 70 ;mm (2.76 inç) ve 127 mm (5.0 inç) Roket podları
 Elektronik Muharebe Destek Donanımları
 ALQ-131 ECM podu
 LITENING AT/Sniper XR hedefleme podları (A-10C)

Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları
Tanksavar uçakları
Çift motorlu jetler

Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II


Nina Ann Ansaroff (født 3 december 1985 i Weston i USA), er en amerikansk MMA-uddøver som siden 2014 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC).

Referencer

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra USA

Nina Ansaroff


An Diaphananthe pellucida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Diaphananthe pellucida in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Diaphananthe

Diaphananthe pellucida


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ludanice enthält die vier nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Ludanice im Okres Topoľčany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ludanice


Dan Michman (geboren 28. Juni 1947 in Amsterdam) ist ein israelischer Historiker.

Leben
Michman wurde als Kind von Überlebenden des Holocaust in den Niederlanden geboren, die 1957 nach Israel zogen, wo sein Vater Dr. Jozeph Michman (Joop Melkman) von 1957 bis 1960 die Gedenkstätte Yad Vashem leitete. Nach dem Militärdienst studierte er Hebräisch und Geschichte und schloss 1978 das Geschichtsstudium an der Hebrew University in Jerusalem mit einer Promotion über die jüdischen Flüchtlinge in den Niederlanden 1933–1940 ab. Danach beschäftigte er sich mit der Geschichte der niederländischen und belgischen Juden während der Shoah.

An der Bar-Ilan-Universität in Ramat Gan ist Michman seit 1976 Professor für moderne jüdische Geschichte und leitet dort seit 1983 das Finkler Institute of Holocaust Research. Neben der Ausbildung seiner Studenten hat er auch einen umfassenden Kurs über die Shoah für die Open University of Israel erstellt. Michman ist leitender Historiker des International Institute for Holocaust Research der Gedenkstätte Yad Vashem. Er ist seit 2012 Mitglied des Internationalen Wissenschaftlichen Beirats des Wiener Wiesenthal-Instituts für Holocaust-Studien (VWI).

Mit seiner Frau Bruria hat er sechs inzwischen erwachsene Kinder.

Schriften (Auswahl)
 The Jewish Refugees from Germany in the Netherlands 1933–1940. Doktorarbeit, The Hebrew University, Jerusalem, 1978; 2 Bände. Hebräischer Text, Ausführliche englische Zusammenfassung in Band 1, S. iv–xxxiii.
 "The Committee for Jewish Refugees in Holland (1933–1940)", in: Yad Vashem Studies, Band 14 (1981), S. 205–232.
 "Die jüdische Emigration und die niederländische Reaktion zwischen 1933 und 1940", in: Kathinka Dittrich, Hans Würzner (Hrsg.), Die Niederlande und das deutsche Exil 1933–1940. Königstein/Ts: Athenäum, 1982, S. 73–90.
 Jozeph Michman, Hartog Beem, Dan Michman, unter Mitarbeit von Victor Brilleman und Joop Sanders: Pinkas. Geschiedenis van de joodse gemeenschap in Nederland, Amsterdam: Contact, 1999; 672 S. ISBN 90-254-9513-3  (Zuerst Amsterdam/Ede: Nederlands-Israelitisch Kerkgenootschap/Joods Historisch Museum/Kluwer 1992, aus dem Hebräischen von Ruben Verhasselt. Ursprünglich: Pinkas Hakehilloth: Holland, Jerusalem: Yad Vashem, 1985; hebräisch).
 Het Liberale Jodendom in Nederland 1929–1943, Amsterdam: Van Gennep, 1988; 224 S. ISBN 90-6012-726-9.
 The uniqueness of the Joodse Raad in the Western European context, Jerusalem: The Hebrew University, 1993.
 (Hrsg., Einleitung und Ko-Autor) Belgium and the Holocaust: Jews, Belgians, Germans, Jerusalem: Yad Vashem, 1998; 593 S. (2. Ausg. 2000). ISBN 965-308-068-7.
 Remembering the Holocaust in Germany, 1945–2000. German strategies and Jewish responses, New York: Lang, 2002.
 Die Historiographie der Shoah aus jüdischer Sicht. Konzeptualisierungen, Terminologie, Anschauungen, Grundfragen, aus dem Hebräischen von Avital Amrani. Hamburg: Dölling und Galitz, 2002; 356 S., ISBN 3-935549-08-3 (zuerst Tel-Aviv 1998). Deutsche Einleitung 2001.
 "Judenräte" und "Judenvereinigungen" unter nationalsozialistischer Herrschaft. Aufbau und Anwendung eines verwaltungsmäßigen Konzepts, in: Dan Michman: Die Historiographie der Shoah aus jüdischer Sicht. Konzeptualisierungen, Terminologie, Anschauungen, Grundfragen, Hamburg: Dölling und Galitz, 2002, S. 104–117; Erstveröffentlichung in: Zeitschrift für Geschichtswissenschaft, 46. Jahrgang (1998), Heft 4, S. 293–304.
 Dan Michman, Peter Geiger, Arthur Brunhart, David Bankier, Carlo Moos, Erika Weinzierl: Fragen zu Liechtenstein in der NS-Zeit und im Zweiten Weltkrieg: Flüchtlinge, Vermögenswerte, Kunst, Rüstungsproduktion. Schlussbericht der Unabhängigen Historikerkommission Liechtenstein Zweiter Weltkrieg, Vaduz/Zürich: Historischer Verein Liechtenstein/Chronos, 2005.
 The Jewish councils phenomenon: new insights and their implications for the Hungarian case, Budapest: Balassi, 2005.
 "Täteraussagen und Geschichtswissenschaft. Der Fall Dieter Wisliceny und der Entscheidungsprozeß zur "Endlösung"," in: Jürgen Matthäus, Klaus-Michael Mallmann (Hrsg.), Deutsche, Juden, Völkermord. Der Holocaust als Geschichte und Gegenwart. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 2006, S. 205–219.
 David Bankier, Dan Michman (Hrsg.): Holocaust historiography in context: emergence, challenges, polemics and achievements, Jerusalem: Yad Vashem / New York: Berghahn Books, 2008; 614 S. ISBN 978-965-308-326-4.
 David Bankier, Dan Michman (Hrsg.): Holocaust and justice: representation and historiography of the Holocaust in post-war trials, Jerusalem: Yad Vashem / New York: Berghahn Books, 2010; 343 S. ISBN 978-965-308-353-0.
 The Emergence of Jewish Ghettos during the Holocaust, Cambridge/Jerusalem: Cambridge University Press/Yad Vashem, 2011; 191 S. ISBN 978-0-521-76371-4.
 Übersetzung der Einleitung: Angst vor den "Ostjuden": Die Entstehung der Ghettos während des Holocaust, aus dem Englischen von Udo Rennert, Frankfurt am Main: S. Fischer, 2011; 288 S. ISBN 978-3-59618208-4.
 David Bankier, Dan Michman, Iael Nidam-Orvieto (Hrsg.): Pius XII and the Holocaust: Current State of Research, Jerusalem: Yad Vashem, 2012; 277 S. ISBN 978-965-308-421-6.
Dina Porat und Dan Michman (Hrsg.), in Zusammenarbeit mit Haim Saadoun: The End of 1942: A Turning Point in World War II and in the Comprehension of the Final Solution? Yad Vashem, Jerusalem 2017, 384 S.

Weblinks

 Dan Michman bei Yad Vashem

Einzelnachweise

Holocaustforscher
Hochschullehrer (Bar-Ilan-Universität, Ramat Gan)
Israeli
Geboren 1947
Mann

Dan Michman


Makara halat veya zincir yardımıyla bir yükün kaldırılmasında kullanılan bir basit makinedir.

Makara kelimesi şu anlamlara da gelebilir.

 Aborjin mitolojisinde makara, daha sonra Ülker Yıldız Kümesi'ni oluşturan yedi kız kardeştir.
 Eski Yunancada makara, "kutsanmış" demektir. Bu yüzden birçok kişinin soy isminde ve isminde yer almıştır.
 Hindu takviminde makara Oğlak burcudur.
 Hint mitolojisinde makara bir deniz canavarıdır. Ayrıca Varuna'nın dağıdır.
 Makara (albüm), Ata Demirer albümü
 Mühendislikte makara, rulmanlı yataklarda yuvarlanma elemanı

Makara (anlam ayrımı)


Ostrovul Chichinețelor este situat pe Dunăre, la 6 km amonte de localitatea Salcia și la 10 km aval de satul bulgar Novo Selo. Cu lungimea de cca. 1,60 km, o lățime maximă de 200 de metri și o suprafață de 32,80 ha, insula are un sol nisipos-pietros, cu pâlcuri de pădure unde predomină specia arboricolă de răchită și de plop.

Ca încadrare teritorial-administrativă aparține comunei Salcia din județul Mehedinți, Oltenia, România.

Referințe

Vezi și
 Listă de insule în România

Legături externe
 Poziția pe hartă - wikimapia.org

Insulele României
Insule de pe Dunăre
Insule nelocuite

Ostrovul Chichinețelor


القنطرة قرية تابعة إلى ولاية سليانة وتبعد عن مركز الولاية ب10 كلم، بها مركز للرسكلة الآلية حيث يقع تعهد الآلات الفلاحية.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية سليانة.

قرى ولاية سليانة

القنطرة (سليانة)


O Castelo de Fénis é uma antiga fortificação localizada na comuna de Fénis, na região italiana do Vale de Aosta.

História
A origem do castelo é desconhecida. Não há citação do castelo até o ano de 1242, quando o castelo se torna propriedade de Godfrey de Challant. Neste período, o castelo possuía a edificação central, a torre quadrada ao sul e um muro simples.

Nos anos de 1340, já propriedade de Aimão de Challant, o castelo passa por diversas ampliações, tomando a forma de um pentágono irregular. Na parede exterior, foi construída a torre oriental, a torre cilíndrica a noroeste, o torreão ocidental, e três torres penduradasː uma no canto sudoeste, uma no canto sudeste e outra no canto nordeste.

Em 1393, Bonifácio I, filho herdeiro de Aimão, começa a transformar a fortaleza em um local mais apropriado para uma residência nobre, modernizando a lareira e luminárias, remodelando e decorando os salões com afrescos e pinturas. Construiu o porão, a prisão e a capela, construiu a escadaria do pátio interno e instalou as varandas, nivelou os pisos e refez todos os telhados.

No ano de 1426, Bonifácio II herda o castelo. Enquanto sua propriedade, contrata Giacomino da Ivrea para dar continuidade nas pinturas decorativas do pátio. Bonifácio II falece em 1469, e seu filho Aimão II herda o castelo, até sua morte em 1486. Por não ter herdeiros, o castelo passa a ser propriedade do sobrinho de Aimão II, Umberto Guilherme, até a sua morte em 1513. Entre os séculos XVI e XVIII, o castelo passa por diversos proprietários. Nos anos de 1800, foi utilizado como fazenda, com armazém para a colheita e abrigo de animais.

No dia 3 de setembro de 1895, Alfredo d'Andrade, Diretor do Escritório de Conservação de Monumentos, em nome do Estado, compra o castelo do cônsul Giuseppe Rosset, que só é realmente efetivada em 3 de setembro de 1897. As obras de intervenção urgente iniciaram, chefiadas por D'Andrade, que se aposenta e passe a ser chefiado por Seglie, que finaliza as obras em 30 de junho de 1920.

Entre os anos de 1936 e 1942, o Ministério da Educação Nacional restaura o castelo sob o comando do arquiteto Vittorio Mesturino, que adiciona paredes duplas. E o castelo ganha o título de Monumento Nacional.

Arquitetura
O castelo possui planta pentagonal irregular, três pavimentos e cobertura com telhado em placas de pedra. É cercado por parede dupla e torres de vigia que eram conectadas por uma passarela pelo lado interno da fortificação. As paredes exteriores e a entrada atual são originárias das intervenções de 1936. O pavimento térreo era destinado às áreas de serviços. O primeiro pavimento era destinado a residência dos nobres e o segundo pavimento era destinado aos quartos dos hóspedes e criados. A prisão possuía duas celas, uma para pessoas que cometiam crimes graves e outra para quem cometia crimes leves. No pátio externo, havia um estábulo e um celeiro.

Pavimento térreo

1 - O pátio interno possui decoração em estilo gótico de 1415. Há uma escada semicircular com afresco de São Jorge, matando o dragão e salvando uma princesa; e uma varanda de madeira, nos dois pavimentos superiores, com pinturas na parede de sábios com pergaminhos escritos em francês antigo. E próximo a saída há uma pintura de São Cristóvão e da Anunciação, feitos por Giacomino da Ivrea.

2 - Atualmente é a sala das armas, antigamente conhecido como Grande Salle Basse, que era ocupada pela guarda e pelo arsenal.

3 - O Chambre Basse foi construído entre os anos de 1393 e 1395. Em 1936, passou a ser a sala de jantar. Na cozinha, anexa à sala de jantar, há uma grande lareira, construída no século XVI. Ainda há o depósito adjacente a cozinha, o Place Perdue adjacente ao depósito e a cisterna.

Primeiro pavimento

4 - Gabinete da Chambre des Tolles.

5 - Chambre des Tolles.

6 - Atualmente chamado de Tribunal, antigamente conhecido como Poelle (sala aquecida). Na lareira há um afresco com a representação das virtudes cardeais Prudência, Fortaleza, Justiça, Temperança; com destaque para a Justiça, e o brasão de armas de Emanuele Filiberto di Savoia ou de seu sucessor Carlo Emanuele I.

7 - Cozinha superior com uma pia e grande lareira.

8 - Antigamente conhecido como Chambre blanche, em 1936 passou a ser chamado de Quarto do Barão. Possui uma lareira de pedra com o brasão de armas dos Challant.

9 - Capela e da sala da capela, anteriormente, eram separadas por uma divisória de madeira, onde a capela se situava-se do lado leste do cômodo. Atualmente não há mais a divisória. No lado onde era destinado a capela, há pinturas religiosas, nas paredes laterais, retratando apóstolos e santos, e pintura da Crucificação e da Madonna di Misericordia com seu manto sobre vários integrantes da família Challant, na parede atrás do altar.

Galeria de fotos

Castelos da Itália
Turismo na Itália
Vale de Aosta

Castelo de Fénis


Frédéric François Chopin (22 Şubat veya 1 Mart 1810, Zelazowa-Wola, Polonya - 17 Ekim 1849, Paris, Fransa) (Doğum adı Fryderyk Franciszek Chopin Szopen, Szopę ya da Choppen şeklinde de yazılır.) Polonyalı piyanist ve besteci.

Romantik dönemde yaşamış olup genellikle piyano için eserler yazmıştır. Çağdaşlarına göre "oldukça farklı bir profesyonel teknikle ve şiirsel zeka gerektiren çalışmalar" yaptığı için dünya çapında ün kazanmıştır. Chopin o zamanlar Varşova Dükalığı'na bağlı olan Varşova'da doğdu ve büyüdü. Doğumundan 5 yıl sonra yani 1815'te Varşova, Polonya Birliği'ne bağlandı. Bir harika çocuk olarak müzik eğitimini Varşova'da tamamlamış ve yine ilk bestelerini de bu şehirde vermiştir. Kasım 1830 İsyanı'ndan önce Polonya'dan ayrıldı.

21 yaşında Paris'e yerleşti. Burada yaşadığı 19 yıl boyunca sadece 30 açık hava konseri vermiş olup daha çok kapalı mekanlarda ve az sayıda seyirci önünde performansını sergilemeyi tercih etmiştir. Geçimini kendi yaptığı besteleri satarak ve özel piyano dersleri vererek kazanmıştır. Onun piyano dersi oldukça rağbet gören bir uğraştı.

Chopin, kendisi gibi besteci olan Franz Liszt ile tanıştı ve ardından Liszt'in çağdaşlarından etkilendi. 1835 yılında Fransız vatandaşlığını aldı. Polonyalı sanatçı Maria Wodzińska'yla 1836'da nişanlandı, ancak nişan 1837'de bozuldu. Chopin bundan sonra Fransız yazar George Sand ile çoğu kez sıkıntılı bir ilişki sürdürecekti. 1838'de Sand ile birlikte Mayorka'ya yaptığı kısa ziyareti, onun müzik açısından en verimli dönemlerinden biri olmuştur. Son yıllarında bir hayranı olan Jane Stirling tarafından parasal destek almıştır. Stirling onu daha sonra 1848 yılında İskoçya'ya götürmüştür. Hayatı boyunca çeşitli sağlık sorunlarından muzdaripti. 39 yaşına girdiği 1849 yılında Paris'te hayatını kaybetti. Ölüm nedeni kesin olarak bilinmemekle beraber verem üstünde durulmaktadır.

Chopin'in bütün besteleri piyano içermektedir. Büyük bölümü solo piyano olmakla beraber, iki piyano konçertosu, birkaç oda müziği ve Lehçe şarkılar yazmıştır. Tuş takımı kendine özgü olmakla birlikte teknik açıdan zahmetli bulunur. Kendi performansları oldukça nüans ve dokunaklı olarak kayıtlara geçmiştir. Enstrümantal ballad konsepti Chopin tarafından icat edilmiştir. Önemli piyano çalışmaları arasında mazurkalar, valsler, nocturnelar, polonezler, etütler, impromptular, prelüdler, sonatlar vardır. Bazıları ancak Chopin öldükten sonra yayınlanmıştır. Besteleme stilinde Polonya halk müziği, Bach, Mozart ve Schubert'in klasik etkileri ile birlikte etkisini gösterir. Tarz, müzikal form ve armonideki yenilikler ile milliyetçilikle olan ilişkisi hem Romantik dönem boyunca hem de sonrasında etkisini göstermiştir.

Chopin'in müziği, müzik piyasasındaki konumu, politik ayaklanmalarla olan ilişkisi, hayat aşkı ve erken ölümü, onu Romantik çağın önde gelen figürlerinden birisi yapmıştır. Besteleri hâlâ popüler olarak kullanılmakla beraber, birçok film ve biyografinin de konusu olmuştur.

Yaşamı

Çocukluk
Fryderyk Chopin, Varşova'dan 46 kilometre uzaklıktaki Żelazowa Wola köyünde doğmuştur. Chopin, kuruluşu Napoleon tarafından yapılan Varşova Dükalığı yönetimi altında doğmuştur. Kilise vaftiz kayıtları, doğum gününü 22 Şubat 1810 olarak gösterirken, ismini Latin formda Fridericus Franciscus şeklinde vemiştir. (Lehçe: Fryderyk Franciszek)  Fakat Chopin'in kendisi ve ailesi doğum gününü "1 Mart" olarak kullanmışlardır. "1 Mart" tarihi artık doğru tarih olarak kabul edilmektedir.

Fryderyk'in babası, Nicolas Chopin, 1787 yılında henüz 16 yaşındayken Polonya'ya göç eden Lorraine bölgesinden bir Fransızdı. Nicolas Polonya aristokrasisinin çocuklarına öğretmenlik yaptı ve 1806'da Justyna Krzyżanowska ile evlendi. Justyna çalıştığı Skarbeks ailesinin fakir bir akrabası idi. Fryderyk 23 Nisan 1810 gününe denk gelen Paskalya Bayramı'nda vaftiz edildi. Brochow'daki bu kilise aynı zamanda annesi ve babasının da evlendiği yerdi. Adını alan 18 yaşındaki vaftiz babası Fryderyk Skarbek, Nicolas Chopin'in de öğrencisiydi. Fryderyk çiftin ikinci çocuğu ve tek oğlu idi. Chopin'in Ludwika (1807–1855) isminde bir ablası,  Izabela (1811–1881) ve Emilia (1812–1827) adında iki küçük kız kardeşi vardı. Nicolas kendini vatanına adamış bir insandı ve ev içerisinde Lehçe konuşulmasına özen gösteriyordu.

Fryderyk doğduktan 6 ay sonra, Ekim 1810'da aile Varşova'ya taşınır ve baba Nicolas Chopin Varşova Lisesinde Fransızca öğretmenliğine başlar. Fryderyk ailesi ile birlikte Varşova Lisesinin binasının bulunduğu Sakson Sarayı'nda ailesi ile birlikte yaşamaya başlar. Baba flüt ve keman çalarken, annesi piyano çalardı ve Chopin'in daha sonra kalacağı evde öğrencilerine ders verirdi. Chopin'in narin bir yapısı vardı, hatta çocuklukta çeşitli hastalıklara karşı çok hassastı.

Fryderyk bizzat annesinden piyano eğitimi almış olabilir fakat onun profesyonel müzik hocası -1816 - 1821 arasında- Çek piyanist Wojciech Żywny'ti. Ablası Ludwika da sıklıkla Żywny'den ders aldı ve kardeşi ile beraber birçok düet yaptılar. Harika çocuk olduğu, o yıllarda anlaşılmaya başlandı. Henüz 7 yaşındayken açık hava konserleri vermeye başlayan Chopin, yine 1817 yılında biri sol minör diğeri si bemol major olmak üzere iki polonez bestelemiştir. 1821'de yayınlanan sonraki A bemol major'den oluşan bir polonez, hocası Żywny'ye adanmış olmasının yanı sıra Chopin'in günümüze ulaşabilen en eski el yazmasıdır.

1817'de Sakson Sarayı'na Varşova'nın Rus valisi tarafından askeri amaçlar gerek gösterilerek el kondu ve Varşova Lisesi bunun üzerine şu anda Varşova Üniversitesinin rektörlük binası olarak kullanılmakta olan Kazimiers Sarayı'na taşındı. Bunun üzerine Fryderyk ve ailesi de bu yeni binaya taşındılar. Bu süreçte, Fryderyk bazen Belveder Sarayı'nda oturan Büyük Dük Konstantin'in oğlu ile oyun arkadaşlığı yapmak için çağrılıyordu. Fryderyk Dük için piyano çalardı ve onun adına marş da yazmıştır. Polonyalı şair Julian Ursyn Niemcewicz "Nasze Przebiegi" ("Bizim Söylevlerimiz", 1818) adlı dramatik eglog'unda "küçük Chopin"in popülerliğini doğruluyordu.

Babası Fransız, annesi Polonyalı olup ömrünün büyük kısmını şöhretini kazandığı Paris'te geçirmesine ve klasik müzik literatüründe Fransız ismiyle anılmasına rağmen gönlü her zaman o dönem Rus işgali altındaki vatanı Polonya'da olmuştur. Bu durumu ile Chopin devrinin önemli karakterlerindendir. Millî sınırların üzerinde bir müzisyendi denebilir. Zaten 19. yüzyılda ortaya çıkan yeni tip bir sanatkârın veya dâhi virtüözlerin hâli millî bir sanatkâr olmaktan çok, evrensel bir sanatkâr olmaktır.Chopin, tam anlamıyla romantik bir sanatkâr fakat yine yaratılış bakımından bambaşka bir insandı. Besteciliği bunu en açık şekilde gösterir. Pek az eseri istisna edilirse besteciliği tamamen piyanoya vurmuştur. Piyanodan kendini gösteren yeni tınlama imkânları çıkarmış, ayrıca devrinin henüz ulaşamadığı tınıları bile keşfetmiştir. Bununla birlikte armonilerinin geniş ve zengin ifade sahası, çok farklı üstünlüğünü, bu melodiler ve onların ortaya konuşunda beliren ritimlerin özel bir serbestlikle düzenlenişi ve sonunda lirik şiire has bir tattan gelişerek yükselen ifade yeteneği gibi nitelikleriyle, Chopin'in Fransız müziğinin ancak çok daha sonra varabildiği özelliklerin ilk hatlarını tespit etmek mümkündür.

Ne kadar uzakta yaşasa da derin bir hisle vatanına daima bağlı kalmıştır. Kendisinden önce konser salonlarında görülen mazurka ve polonezleri folklor statüsünden çıkarıp sanat seviyesine yükselten odur.

Eğitim

Gerçekte, yeteneği küçük yaşta beliren ve genç yaşta olgunlaşan bu müzisyen de çalışma yolunu tutmak zorunda kaldı. Beethoven'ın öldüğü sene Joseph Elsner'in öğrencisi olarak Varşova'da genel dikkat ve ilgiyi üzerine çekti. Viyana'da kaldıktan sonra Temmuz Devrimi sırasında Paris'e geldi. Orada piyanist olarak ünlendi ve adı Avrupa'nın her tarafına yayıldı. Besteciliği de orada gelişti ve yükseldi. 1837-1847 arasında Fransız yazar George Sand (Barones Dudevant) ile inişli çıkışlı bir ilişki yaşadı. Ömrü boyunca kırılgan ve zayıf olan bedeni 1849'da tüberküloza yenik düştü. Cenazesinde kendi bestelediği Marche Funébre-Cenaze Marşının (2.Piyano Sonatı-3.Bölüm) değil Mozart'ın Requiem'inin çalınmasını istedi. Paris'te Pére-Lachaise mezarlığında gömülüdür. Sanatçının kalbi ise Varşova'da bir kilisede bulunmaktadır.

Chopin'in yeni bir fikri aristokrasisinin temsilcisi olarak gören Schumann genç besteciyi sonsuz takdir ifade eden şu sözlerle alenen selamlıyordu: "Şapkalarınızı çıkarın baylar, bir dahi geliyor. Şair olmak için kocaman ciltler doldurmak gerekmez; bir iki şiirle bu unvana layık olabilirsin. Chopin de böyle şiirler yazmıştır".

Impromptu (1991) isimli film kendisi ile George Sand'in tanışmasını konu almaktadır. Filmde Chopin'i BAFTA ve Altın Küre ödüllü aktör Hugh Grant canlandırmıştır. Filmde Judy Davis (George Sand) ve Emma Thompson da rol almıştır.

Chopin tüberküloz nedeniyle 1849'da hayata gözlerini yummuştur.

Ayrıca bakınız

 Noktürnler (Chopin)
 Baladlar (Chopin)

Kaynakça

1810 doğumlular
1849 yılında ölenler

19. yüzyıl müzisyenleri
Polonyalı piyanistler
Polonyalı besteciler
Fransız besteciler
Fransız asıllı Polonyalılar
Varşova Üniversitesi'nde öğrenim görenler
Romantik dönem bestecileri
Veremden ölenler
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
Fransa'da veremden ölenler

Frédéric Chopin


La playa del Roque de las Bodegas, o playa del Roque, está situada entre Almáciga y Taganana, en el norte del macizo de Anaga, Tenerife (Canarias, España).
De arena fina y de color oscuro de origen volcánico, la playa del Roque es la más popular y familiar de las zonas de baño del norte de Anaga, ya que su oleaje suele ser menor que en las playas próximas de Almáciga y Benijo.

La playa cuenta con un embarcadero (situado en un roque que entra en el mar) y con una oferta en bares, restaurantes y apartamentos.

Transporte público
En autobús —guagua— queda conectado mediante la siguiente línea de TITSA:

Véase también
 Roque de las Bodegas
 Taganana

Referencias

Playas de Tenerife
Anaga
Taganana

Playa del Roque de las Bodegas


Serranito peut désigner :

 , sandwich et une recette originale typique de l'Andalousie ;
 Hilario González Delgado dit « Serranito », matador espagnol.

Serranito


دار بوعزة هي مدينة مغربية على الساحل الأطلسي، وسط غرب البلاد. تنتمي دار بوعزة لإقليم النواصر جنوبي غرب الدار البيضاء وضمت الجماعة القروية سابقا 115.367 نسمة (إحصاء 2004).

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم النواصر
بلديات المغرب
تأسيسات سنة 2008 في المغرب
مدن المغرب

دار بوعزة


In der Liste der Kulturdenkmale in Consdorf sind alle Kulturdenkmale der luxemburgischen Gemeinde Consdorf aufgeführt (Stand: 26. September 2022).

Kulturdenkmale nach Ortsteil

Breidweiler

|}

Kolbett

|}

Consdorf

|}

Scheidgen

|}

Legende: PCN – Immeubles et objets bénéficiant des effets de classement comme patrimoine culturel national; IS – Immeubles et objets inscrits à l'inventaire supplémentaire

Weblinks

Quelle
 Liste des immeubles et objets beneficiant d'une protection nationales, Nationales Institut für das gebaute Erbe, Fassung vom 12. September 2022, S. 18 f. (PDF)

Consdorf
!Kulturdenkmal

Liste der Kulturdenkmale in Consdorf


දීපිකා පදුකෝන්

(1986 ජනවාරි 5 වැනි දින උපත ලැබූ) නිළියක මෙන්ම නිරූපිකාවක් ද වේ. 2006 වසරේ "කන්නදා" චිත්‍රපටයෙන් රඟපෑමට පිවිසි ඇය,ඊළඟ වසරේ ඇගේ ප්‍රථම හින්දි චිත්‍රපටය වන "ඕම් ශාන්ති ඕම්" හි රඟපා ඒ සඳහා හොඳම ප්‍රථම දර්ශනයට හිමි ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මානය හිමි කර ගන්නා ලදි.

මුල් ජීවිතය සහ නිරූපණ වෘත්තිය

දීපිකා පාඩුකෝන්, උපත ලැබුවේ 1986 ජනවාරි 5 වන දින ඩෙන්මාර්කයේ කෝපන්හේගන්හිදී කොන්කනි කතා කරන දෙමාපියන්ට දාව වන අතර ඔවුන් ඉන්දියාවේ බැංග්ලෝර් හි පදිංචි වීමට ආවේ ඇයට 11 මසක් වන විටය. පාඩුකෝන් "මැන්ගලෝරියන්' සම්භවයෙන් වන අතර, ඇයගේ මව්බස "කොන්කානි" වේ. ඇගේ පරම්පරාව පැවත එන්නේ, කර්නාටක්හි උඩුපි දිස්ත්‍රික්කයේ "කුන්ඩාපූර තලුක්" ගමෙනි. ඇගේ පියා, ප්‍රකාශ් පාඩුකෝන් විශ්‍රාමික බැඩ්මින්ටන් ක්‍රීඩකයෙකු වන අතර මව ප්‍රවාහන ඒජන්තවරියකි. ඇගේ නැගණිය වන අනීශා උපත ලැබුවේ 1991 පෙබරවාරි 2 වෙනිදාය. ඇය විසින් බැන්ග්ලොර් හි "සොෆියා හයි ස්කූල්" හි අධ්‍යාපනය ලබා, විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය "මෞන්ට් කාමල්" විදුහලේදී සම්පූර්ණ කරන ලදි. පාසල් කාලය තුළදි ජාතික මට්ටමින් බැඩ්ම්න්ටන් ක්‍රීඩා කළද ඉන් ඉදිරියට යාමට ඇය තුළ අදහසක් නොවීය.

රංගන වෘත්තිය

චිත්‍රපට ප්‍රගතිය සහ වෘත්තීය අරගල (2006–2011)
ඉදුරාජිත් ලංකේෂ් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද කන්නඩ චිත්‍රපටයක් වන අයිශ්වර්යා සමඟ චිත්‍රපටයට පිවිසෙන බව පදුකෝන් 2006 දී නිවේදනය කළේය.රොමැන්ටික හාස්‍යය තෙළිඟු චිත්‍රපටය වන මන්මඩුඩු චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිමූර්තියක් වූ අතර ඇය ප්‍රධාන චරිතයට පණ පොවන්නේ උපෙන්ද්‍ර නළුවා සමඟය.චිත්‍රපටය වාණිජමය වශයෙන් සාර්ථක වූ බව ඔප්පු විය.රෙඩිෆ් වෙබ් අඩවියෙහි ආර්.ජී. විජයසරාති පදුකෝන්ගේ තිරය අගය කළ නමුත් "ඇයගේ චිත්තවේගීය දර්ශන සඳහා වැඩ කළ යුතු බව ඇය පැවසුවාය.2006 අවසානය වන විට ෆාරා ඛාන්ගේ සුබ නව වසර අත්හිටුවන ලද අතර ඛාන් ඒ වෙනුවට පාඩුකෝන් ඕම් ශාන්ති ඕම් (2007) නම් චිත්‍රපටය සඳහා ඉදිරිපත් කළේය.

ප්‍රමුඛ කාන්තාවක් ලෙස (2012–2015)
2012 හෝමි ඇඩජානියා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ආදර විකට චිත්‍රපටයක් වන කොක්ටේල් චිත්‍රපටයේ ඇයගේ රංගන දායකත්වය ඇගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කළ බව පදුකෝන් පවසා තිබේ.රෙඩිෆ් වෙබ් අඩවියෙහි රාජා සෙන් කියා සිටියේ ඇය "ක්‍රියා කළ හැකි ආකර්ෂණීය දැරියක" බව සාර්ථකව ඔප්පු කර ඇති බවයි.

වෘත්තීය ව්‍යාප්තිය (2017 - වර්තමානය)

පෞද්ගලික ජීවිතය
පදුකෝන් ඇගේ පවුලේ අය සමඟ කිට්ටු බැඳීමක් ඇති කර ගන්නා අතර නිතිපතා ඇයගේ උපන් ගම වන බැංගලෝරයට පැමිණේ.ඇය මුම්බායි හි අසල්වැසි ප්‍රදේශයක් වන ප්‍රභාදේවි හි ජිවත්වේ.හින්දු භක්තිකයෙකු වන පදුකෝන් ආගම ඇගේ ජීවිතයේ වැදගත් අංගයක් ලෙස සලකන අතර පන්සල් සහ වෙනත් ආගමික සිද්ධස්ථානවලට නිතර සංචාරය කරයි.

තිරයෙන් බැහැර වැඩ
රංගනයට අමතරව පඩුකෝන් අදහස් තීරු ලියා ඇති අතර කාන්තා සෞඛ්‍ය හා යෝග්‍යතා සඟරා සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත.ඇය පුණ්‍යායතනවලට ද සහයෝගය ලබා දී ඇති අතර වේදිකා සංදර්ශන සඳහා ද ඉදිරිපත් කර ඇත.2009 දී හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් විසින් ඔවුන්ගේ ජීවන රටාව සඳහා සතිපතා තීරු ලිපි ලිවීම සඳහා ඇයව කුලියට ගන්නා ලදී; මෙම තීරු ලිපි හරහා ඇය සිය රසිකයන් සමඟ කටයුතු කළ අතර ඇගේ පෞද්ගලික හා වෘත්තීය ජීවිතය පිළිබඳ විස්තර ඉදිරිපත් කළාය.

මාධ්‍ය තුළ
මාධ්‍යවේදී වීර් සංග්වි 2013 දී පාදුකෝන් විස්තර කළේ "ශක්තිමත්, තමාගේම මනස සකස් කරගෙන, තමා තුළම අභිප්‍රේරණයක් ඇති" අයෙකු ලෙසය.ඇය විශේෂයෙන් මාධ්‍ය තුළ ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත්තේ වෘත්තීමය, විනයගරුක රංගන ශිල්පිනියක් වන අතර, ඇයගේ කාර්යය "අන් සියල්ලටම වඩා ප්‍රමුඛස්ථානය ගනී."රෙඩිෆ් වෙබ් අඩවියෙහි විචාරකයෙක් ඇගේ පෞරුෂය "සරල," "පදනම් වූ" සහ "ප්‍රවේශ විය හැකි" ලෙස විස්තර කළ අතර, "ඇය සිය ඉදිරි ගමනේ විවේචන ගෙන, ඇගේ සීමාවන් පිළිගෙන, යහපත් වීමට වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කරයි.

සම්මාන

පඩුකෝන් ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මාන තුනකට හිමිකම් කියයි: ඕම් ශාන්ති ඕම් (2007) සඳහා හොඳම කාන්තා රංගනය සහ ගොලියොන් කි රාස්ලීලා රාම්-ලීලා (2013) සහ පිකු (2015) සඳහා හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය.

ආශ්‍රිත

සටහන

{|

Deepika_Padukone
|-

නිළියන්
ඉන්දියානු සිනමාව
1986 උපත්

දීපිකා පාඩුකෝන්


Vuelta a la Comunidad de Madrid 2018 var den 31. udgave af det spanske landevejscykelløb i Madrid-regionen. Løbet foregik i perioden 4. til 6. maj 2018. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2018 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev portugisiske Edgar Pinto fra Vito-Feirense-BlackJack.

Ryttere og hold

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Vuelta a la Comunidad de Madrid 2018