Am o idee!... este un film de comedie românesc din 1981 regizat de Alecu Croitoru după un scenariu scris de Mircea Radu Iacoban. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Petre Gheorghiu, Valentin Plătăreanu și Ovidiu Schumacher. După premieră filmul a fost interzis.

Rezumat

După ce echipa de fotbal a unui orășel ajunge în divizia C este nevoie de oameni noi, goluri și rezultate pentru ca să revină în divizia B. Capul acestei "operațiuni" este tovarășul Smeu (Petre Gheorghiu) care are o idee de fiecare dată când este nevoie. Acesta recrutează patru antrenori (în loc de unul) și fondează clubul Femina, format din soțiile jucătorilor, pentru a-i sprijini în meciurile de acasă, dar și la cele din deplasare.

Distribuție

 Petre Gheorghiu — Smeu, președintele secției de fotbal a asociației sportive
 Valentin Plătăreanu — Sanda, gestionarul unei carmangerii, membru în conducerea secției de fotbal
 Ovidiu Schumacher — Jurubiță, medic stomatolog, membru în conducerea secției de fotbal
 Jean Constantin — maestrul Max, animator cultural, coordonatorul clubului Femina
 Aristide Teică — delegatul Federației Române de Fotbal, fost translator
 Gheorghe Novac — profesorul de geografie, cel mai bătrân locuitor al orașului
 Mihai Mereuță — Ghizdavu, responsabilul motelului, membru în conducerea secției de fotbal
 Florin Vasiliu — profesorul de psihologie
 Nicolae Praida — Curmei, fostul antrenor secund al echipei de fotbal
 Dem Rădulescu — antrenorul Vasile II
 Ștefan Tapalagă — antrenorul Gheorghe III
 Geo Saizescu — antrenorul Ion VI
 Cornel Revent — antrenorul Dumitru V
 Stela Popescu — dna Țipurnea, soția unui fotbalist
 Melania Cîrje — dna Speriatu, soția unui fotbalist
 Rodica Popescu Bitănescu — dna Horațiu, soția unui fotbalist (menționată Rodica Popescu)
 Vasilica Tastaman — dna Căpâlnă, soția unui fotbalist
 Dumitru Rucăreanu — fotbalistul Țipurnea
 Horațiu Mălăele — fotbalistul Horațiu
 Dan Tufaru — fotbalistul Căpâlnă
 Radu Gheorghe — fotbalistul Radu Speriatu
 Anda Caropol — femeia cu boxerul, soția unui fotbalist
 Camelia Zorlescu — soția unui fotbalist
 Virginia Mirea — soția unui fotbalist (menționată Virginia Mirea Dobrovici)
 Magda Săvescu
 Adriana Gădălean
 Crăița Costescu
 Ana Ramadan
 Paula Rădulescu — responsabila cu protocolul, soția unui lăcătuș
 Profira Mihăilescu
 Anca Alexandra
 Doina Deleanu	— soția unui fotbalist, care se pregătește pentru admiterea la facultate
 Wilhelmina Câta (menționată Wilhelmina Cîta)
 Ana Maria Popescu
 Stela Neica
 Dionisie Vitcu — fotbalistul cu mustață
 Nicu Constantin — crainicul concursului de pescuit staționar
 Florin Dobrovici
 Arcadie Donos — cântărețul amator de muzică folk
 Costache Diamandi — pictorul bărbos
 I.G. Rusu
 Mihai Marta
 Romeliu Copilaș — pictor
 Gheorghe Crîșmaru — ospătarul șef de la motel
 Papil Panduru — nea Panduru, muncitor de la uzină, membru în conducerea secției de fotbal
 Alexandru Lungu — muncitor de la uzină, colegul lui nea Panduru
 Cristian Ștefănescu
 Mugur Arvunescu
 Gabriela Voicu
 Mirela Voicu
 Gheorghe David
 Nucu Păunescu — socrul unui fotbalist
 Radu Vaida — fotbalist blond (nemenționat)

Producție
A fost realizat de Casa de Filme Patru.

Este de precizat ca un film similar, de acelasi scenarist, cu aceeasi tema, cu aproape aceiasi actori principali, fusese realizat cu trei ani mai devreme, Totul pentru fotbal (1978), regizat de Andrei Blaier.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.530.593 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 1981 în film

Legături externe

 http://www.cinemarx.ro/filme/Am-o-idee-Am-o-idee-81256.html

Filme din 1981
Filme regizate de Alecu Croitoru
Filme românești
Filme în limba română
Filme de comedie românești
Filme de comedie din anii 1980
Filme sportive românești
Filme Româniafilm
Filme despre fotbal

Am o idee!...


Hinmatóoyalahtq'it ya da Şef Joseph veya Reis Joseph (Nimipuca: Hinmatóoyalahtq'it; Chief Joseph ya da Young Joseph 1840, Wallowa Vadisi, Oregon Toprakları - 21 Eylül 1904, Colville Yerleştirme Kampı, Washington, ABD), Nimipuların Wallowa kolundan Kızılderili reisi. Babası Tuekakas'tır. Oregon'daki kabile topraklarının beyazların yerleşimine açılması üzerine, kabilesiyle birlikte Kanada'ya kaçma girişimi başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

Pasifik Kuzeybatısı'nda yaşayan en güçlü kabilelerden biri olan Nez Percé'ler, 19. yüzyılın ilk yarısında beyazlarla iyi ilişkiler içindeydi. Birçok Nez Percé gibi Reis Joseph'in babası da Hıristiyanlığı benimsemiş ve oğlunu bir misyoner okulunda okutmuştu. 1880'den sonra beyaz göçmenlerin Pasifik Kuzeybatısı'na doğru ilerlemesi üzerine, ABD bölgedeki Yerlileri topraklarını terk ederek küçük ve çoğu kez çekici olmayan yerleştirme kamplarında yaşamaya zorladı. Aralarında Reis Joseph'in babasının da bulunduğu bazı Nez Percé reisleri, görüşmeye katılanların kabilelerini temsil etmediğini belirterek, topraklarına ilişkin 1855 ve 1863 antlaşmalarının geçersiz olduğunu ileri sürdürler.

ABD, antlaşmaları kabul etmeyen Nez Percé'leri Idaho'daki bir yerleştirme kampına zorla götürmeye kalkınca (1877), babasının yerine geçmiş olan (1871) Reis Joseph gönülsüzce durumu kabullendi. Yolculuk hazırlıkları sürerken üç savaşçının bir grup beyaz göçmen ve altın arayıcısını öldürdüğünü öğrendi. ABD ordusunun misillemeye girmesinden çekindiği için yaklaşık 200-300 savaşçıyı ve ailelerini yanına alarak Kanada'ya doğru harekete geçti. 17 Haziran-30 Eylül 1877 arasında Oregon, Washington, Idaho ve Montana'dan geçerek 1.600 km'den fazla bir yol aldı. Kendisini izleyen sayıca 10 kat üstün ABD birliklerini sürekli atlattığı gibi birkaç kez de çatışmaya girerek bozguna uğrattı. Bu uzun kaçış sırasında tutsaklara insanca davranması, kadın çocuk ve yaşlıların sorunlarıyla ilgilenmesi ve gereken erzağı çalmayıp çiftçilerden ve dükkân sahiplerinden satın alması birçok beyazın hayranlığını kazandı.

Nez Percé'ler sonunda Kanada sınırına 65 km kala Montana'da Bearpaw Dağlarında çevrildiler. Reis Joseph 5 Ekim'de General Nelson A. Miles'a teslim olduğunda uzun yıllar hatırlanan dokunaklı bir konuşma yaptı;

Dinleyin beni reislerim, yüreğim yaralı, gönlüm acı içinde. Ama güneşin şu anda durduğu yerden başlayarak artık hiç savaşmayacağım.

Reis Joseph ve adamları önce Yerli Toprakları'ndaki (bugün Oklahoma) kıraç bir yerleştirme kampına gönderildi. Yerlilerin çoğu orada hastalandı ve öldü.Reis Joseph kabilesinin sağ kalan üyeleriyle Washington'daki bir yerleştirme kampına gitme iznini ancak 1885'te alabildi. Bu arada halkının eski topraklara geri gönderilmesi için Washington'a iki yolculuk yaparak başkan Theodore Roosevelt'le görüştü.

1855 yılında Şef Jozef'in babası olan yaşlı Jozef federal hükûmet'le insanlarını onlara ayrılan bölgenin içinde tutacak bir anlaşma imzaladı, 1863'te bir başka anlaşma daha imzaladı ama bu anlaşmayı kabilesi hiçbir zaman kabul etmedi.

Bu ikinci anlaşmanın (uygulanmayan ve kabul edilmeyen anlaşma) ardından şefliğe oğul Jozef geldi. (1877) Sonraki aylar savaş ve zorluklarla geçti. Halkın çoğu Federal Hükûmet tarafından Oklahoma'daki toplama kamplarına gönderildi. Gidenlerin çoğu açlıktan ve sıtmadan, öldü.

Jozef kendi ülkesine dönebilmek için her şeyi denedi. 1885 de kabilesinin çoğu üyesiyle birlikte Washington'a yine bir kampa gönderildi. Daha sonraki yıllarında ise pek çok kızılderili şefi gibi ülkesinden uzak bir sürgün olarak öldü. Oysa 1879 da tüm Amerika vatandaşlarına eşit haklar verilmişti. Ama Jozef bir daha topraklarını göremedi. Kamp doktoruna göre o üzüntüden ölmüştü.

1840 doğumlular
Oregon doğumlular
1904 yılında ölenler
Amerika yerlilerinin kabile şefleri
Nez Perce Savaşı
Irkçılık
İnsani yardımlarda bulunan Amerikalılar
Oregon Kızılderili tarihi
Kızılderili askerî personel

Şef Joseph


تاريخ الموسيقى هو منهج دراسي يدرس على نطاق واسع لتعليم الموسيقى وتاريخها في أمريكا الشمالية، ويتألف من عدة أجزاء ومراحل وهي:

الموسيقى والتاريخ
ويسمى أحيانًا الموسيقى التاريخية، هو عبارة عن تعليمات شديدة التباين في طريقة الأداء الموسيقي من انضباط ومتابعة وصياغة، وفي هذا القسم تدرس الموسيقى على أنها ليست فقط تكوين، لحن وأداء وإنما هي أيضًا تاريخ له واقع وله نقد على مر الزمن، حيث يدرس في هذا القسم نبذة عن حياة الموسيقي وأعماله وتاريخه ونجاحاته.، مثل دراسة ونقد (كونشيرتو الباروك)، وبعدها يأتي قسم (الموسيقى في المحكمة) ويتكلم عن الوظيفة الاجتماعية، أو أساليبه في الأداء كمثل أداء يوهان سباستيان باخ ، «الموسيقى والتاريخ» ويتم أيضًا في هذا القسم دراسة تأريخ أنواع مختلفة من الموسيقى العالمية. ويصنف هذا القسم بقسم الدراسات الإثنية أو الثقافية،(ethnographically.)

أساليب الموسيقى والتاريخ
وتشمل دراسة المصادر، وفقه اللغة (وخاصة النقد النصي)، وأسلوب النقد، والتأريخ (كاختيار الأسلوب التاريخي)، والتحليل الموسيقي، واتقان صناع التماثيل.و تطبيق التحليل الموسيقي وجمعه على هذا الشكل ليحقق الاهداف التي يذكرها قسم الموسيقة التاريخية وليس لكي يعطي نوع راق ومهم من الموسيقى وانما هنا فقط يدرس نقده وتاريخه..

التربية
على الرغم من أن معظم فناني الأداء الكلاسيكي الكبار منهم لم يكن يملكون إلا الأدوات التقليدية للعزف والكثير منهم لم يحصلوا على التعليم والدراسة العليا أو دراسة تاريخ الموسيقى المدرس حاليا، إلا ان أغلب الكليات والمعاهد والمدارس الموسيقية تاجه الرسمية في كندة والولايات المتحدة الأمريكية، طنر2109متمرس هذا المنهاج وتدرب الطلاب قبل الامتحان فيها، ويختار أفضل طلاب لنيل الشهادة العلية الملكية، حيث يقسم الطلاب إلى فئتين: فئة عالية المستوى.و فئة طلاب ذات مستوى منخفض.

السيرة الذاتية
السيرة الذاتية للدراسات الملحنين يمكن أن يعطي فكرة أفضل عن التسلسل الزمني للتكوين، ويؤثر على نمط الأعمال، وتوفير معلومات أساسية هامة لتفسير (من قبل الفنانين أو المستمعين) للأعمال.وبذلك يمكن أن تشكل جزءا من دراسة أكبر من الأهمية الثقافية، والبرامج التي تقوم عليها، أو من جدول الأعمال.

دراسات علم الاجتماع
وهو التركيز على وظيفة الموسيقى في المجتمع، فضلا عن معناها بالنسبة للأفراد والمجتمع ككل، ويعطي صورة عن حياة الموسيقي العادية مع محيطه الاجتماعي.

ان أول دراسة لتاريخ الموسيقى الغربية تعود إلى منتصف القرن الثامن عشر تمت من قبل مارتيني حيث نشر ثلاث مجلدات كتب أول مجلد بين عامي 1757و1781 وكان بعنوان (ستوريا ديلا موزيكا) Storia de elmúsica، اأ قصة الموسيقى..و نشر المجلد الثاني عن تاريخ الموسيقى بعنوان الموسيقى المقدسة(Cantù música de sacra) في عام 1774.música sacra.
وفي بين عام 1800 و1950، أي في القرن التاسع عشر والقرن العشرين، عمل يوهانز وولف وغيره دراسات وابحاث متقدمة عن الموسيقى في القرون الوسطى وبداية عصر النهضة وطوروا الدراسة عن تاريخ الموسيقى.

منهاج تاريخ الموسيقى يستبعد في تدريسه الضوابط المتطورة في صناعة الموسيقة التي تعتمد على استعمال التكنلوجية الحديثة كالحاسوب وغيره لانه يبعد الموسيقى عن صلتها بالطبيعة ويفقد الابداع عند الموسيقي الجيد. وأيضا يستبعد الموسيقى الشعبية التي لها طابع يختلف عن الموسيقى الكلاسيكية
.

مراجع

انظر أيضًا
 موسيقى عربية
 موسيقى مصرية
 موسيقى إسبانيا
 موسيقى إندونيسية
 تاريخ الثقافات الفرعية الغربية في القرن العشرين

دراسات
عصور الموسيقى
علم الموسيقى
موسيقى حسب القارة

تاريخ الموسيقى


Mons Calpe SC er en fodboldklub fra Gibraltar. Klubben spiller deres hjemmekampe på Victoria Stadium hvor der er plads til 2.000 tilskuere.
Mons Calpe SC blev grundlagt i 2013. Klubben har et U-23 hold, ungdomsakademi, futsalhold samt dart.

Historiske slutplaceringer

Noter

Etableret i 2013
Fodbold i Gibraltar
Fodboldklubber

Mons Calpe S.C.


El Movimiento Europeo Alemania (Europäische Bewegung Deutschland, EBD) es una asociación con sede en Berlín que engloba organismos y grupos de interés que trabajan en el ámbito de la política europea; financiada por el Ministerio de Asuntos Exteriores de Alemania.
El Movimiento Europeo Alemania cuenta con 226 entidades miembro, que representan diferentes grupos de interés.

Desde 2003 Bernd Hüttemann es secretario general del Movimiento Europeo Alemania.

Los presidentes de honor son Hans-Dietrich Genscher, Philipp Jenninger, Annemarie Renger, Walter Scheel, Rita Süssmuth, Wolfgang Thierse y Monika Wulf-Mathies.

El Movimiento Europeo Alemania se constituyó el 13 de julio de 1949 como Consejo Federal Alemán del Movimiento Europeo Internacional, una organización internacional de colectivos, minorías críticas y creativas, movimientos sociales que luchan por construir nuevos derechos sociales, por una nueva Europa, cosmopólita, portadora de una nueva justicia social.

Presidentes

Secretarios generales

Otras personas importantes
Elly Heuss-Knapp (política alemana y esposa de Theodor Heuss, primer presidente de la República Federal de Alemania) fue vicepresidenta en 1949.

Véase también
Movimiento Europeo
Federalismo europeo

Enlaces externos
 Sitio web del Movimiento Europeo Alemania

Referencias

Federalismo europeo
Organizaciones políticas de Alemania

Movimiento Europeo Alemania


Giekau er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütjenburg i den nordøstlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
I kommunen ligger ud over Giekau, landsbyerne og bebyggelserne Dransau, Engelau, Fresendorf, Gottesgabe, Neuhaus, Ölböhm, Seekrug, Vörstenmoor og Warderhof. Giekau ligger omkring 6 km nordvest for Lütjenburg. En del af Selenter See er beliggende i kommunen, og her ligger et desuden et 705 hektar stort naturschutzgebiet.

Bundesstraße 202 går gennem kommunen. Fra 1910 til 1938 var der i Neuhaus jernbanestation på Kleinbahn Kirchbarkau–Preetz–Lütjenburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Giekau


Frank Finkler (* 13. Januar 1970 in Wadern) ist ein deutscher Beamter und Politiker der CDU. Er war von 2012 bis 2015 Mitglied des Landtag des Saarlandes und ist seit September 2015 Direktor beim Rechnungshof des Saarlandes.

Leben
Finkler legte sein Abitur am Gymnasium Hermeskeil ab und studierte anschließend Betriebswirtschaftslehre an der Universität des Saarlandes. Diesen Studiengang schloss er als Diplom-Kaufmann ab. Er arbeitete anschließend im Bankenwesen und für verschiedene Firmen, bis er von 2001 bis 2010 Referatsleiter in der Staatskanzlei Saarland wurde. Anschließend war er als Referatsleiter im Ministerium für Arbeit, Familie, Prävention, Soziales und Sport tätig und von 2011 bis 2012 Büroleiter und persönlicher Referent des Ministers für Bundesangelegenheiten und Chefs der Staatskanzlei. Er promovierte an der Universität Duisburg-Essen. Seine Doktorarbeit trug den Titel Konzeption eines Regierungsinformationssystems und erschien 2008 im Gabler Verlag.

In der CDU war er Vorsitzender des Ortsverbands Düppenweiler (2001–2003), von 2005 bis 2019 Vorsitzender des Gemeindeverbandes Beckingen, von 2002 bis 2019 Mitglied im Vorstand des Kreisverbandes Merzig-Wadern, von 2010 bis 2014 Referent für Finanzpolitik im Landesvorstand der CDU und von 2011 bis 2020 war er Vorsitzender der CDU-Fraktion im Gemeinderat Beckingen. Im Zeitraum 2013 bis 2014 war Erster Beigeordneter der Gemeinde Beckingen.

Bei der Landtagswahl im Saarland 2012 wurde er im Kreis Saarlouis in den Landtag gewählt.

Am 23. September 2015 wurde Finkler vom Landtag zum Direktor des Landesrechnungshofes gewählt. Daher schied er aus dem Landtag aus.

Werke
 Konzeption eines Regierungsinformationssystems. Wiesbaden: Gabler Verlag 2008. ISBN 978-3834912329

Einzelnachweise

Kaufmann
CDU-Mitglied
Landtagsabgeordneter (Saarland)
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Frank Finkler


Lîle Motuara est un îlot des Marlborough Sounds, situé à l'embouchure de la baie de Tōtaranui, au nord-ouest de l'île Arapaoa.

Inhabitée, elle constitue une réserve de faune, notamment pour ses populations endémiques d'oiseaux. Elle a également une importance assez grande dans l'histoire de la Nouvelle-Zélande, car c'est sur cette île que James Cook proclame le  la souveraineté britannique sur l'Île du Sud.

Toponymie

Situation
L'île Motuara est située dans une région de rias, les Marlborough Sounds, à l'extrémité nord-est de l'Île du Sud. Elle est plus précisément située à l'aval de la baie de Tōtaranui

Topographie et géologie
L'île mesure . Son point culminant se nomme « Cook's cairn » et culmine à 128 mètres d'altitude.

La pointe méridionale extrême de l'île est considérée comme un îlot indépendant, l'île Hippa, sur laquelle est placée le phare de Motuara.

Climat

Faune et flore
Les espèces propres à l'île de Motuara sont notamment le créadion rounoir, la perruche à tête d'or, ainsi que le carpophage de Nouvelle-Zélande, appelé localement , le méliphage tūī, le gérygone de Nouvelle-Zélande et le méliphage carillonneur.

Histoire
L'île de Motuara est un lieu important pour l'histoire néo-zélandaise. C'est en effet le lieu où, du  au , l'Endeavour de James Cook fait relâche et rencontre la tribu maorie locale. La rencontre est tout d'abord houleuse, quatre wakas encerclant le navire européen et les guerriers lui jetant des pierres. Dans un second temps, toutefois, le chef () Tupaia est accueilli par Cook à bord du voilier et une relation amicale se construit. À l'époque, le nom de l'île est déformé par Cook en « Motu-ouru ».

Surtout, c'est sur Motuara que, le , Cook proclame la souveraineté de George III sur l'Île du Sud. Un monument placé au point culminant de l'île est inauguré le  pour commémorer cette proclamation.

Au début du , l'île est déboisée et mise en pâture. Par la suite, une régénération de la couverture forestière native est mise en place.

Protection du site

L'île est entièrement couverte par une réserve de faune protégeant plus particulièrement les oiseaux endémiques de l'île et de la région et permettant leur observation.

En 2019, Heritage New Zealand inscrit la baie de Ship Cove et l'île de Motuara en tant que sites historiques de catégorie 1 sur la liste Rārangi Kōrero, au titre de la rencontre entre Cook et les Maoris, juste avant le deux cent-cinquantième anniversaire de cette rencontre.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Bibliographie

Île des Marlborough Sounds
New Zealand Historic Pouhere Taonga

Île Motuara


A Capela de Nossa Senhora das Neves foi construída no século XIX para ser usada como capela mortuária, na área do Convento de São Francisco, no centro de Vitória, no Espírito Santo.

História
A Capela foi construída ainda no início do século XIX pelos padres franciscanos, lembrando ainda uma arquitetura colonial. Após alguns anos, em 1856, ela passou a servir de capela mortuária da necrópole que os franciscanos iniciaram no Convento de São Francisco, após pedido do presidente da província do Espírito Santo, José Maurício Pereira de Barros, o Barão de Itapemirim. O motivo eram as epidemias de cólera que se alastravam pela cidade.

Em 1902, ela estava passando por uma reforma organizada por devotos de Nossa Senhora das Neves, mas a reforma pode ter sido interrompida após a posse do bispo Fernando de Souza Monteiro no mesmo ano.

Ela continuou como capela mortuária até 1908, quando foi inaugurado o cemitério municipal de Santo Antônio. A partir de então, a capela passou a ter outras funções, tendo chegado a abrigar pessoas por um tempo.

Características
O catálogo do Patrimônio Cultural do Espírito Santo descreve a capela em detalhes:De volumetria originada por planta em cruz grega, em espaço composto por nave, capela-mor e duas sacristias, o edifício tem uma configuração dominada pela opacidade de espessas paredes executadas em alvenaria portante de pedra, onde pequenas janelas estão dispostas de forma equilibrada e simetria dominante. De dimensões e escala modestas, o conjunto se destaca em seu entorno pela unidade de sua composição. Singela e modesta, a capela é uma sequência de brancas superfícies recortadas por janelas cercadas por esquadrias de madeira em veneziana e vidro, das quais se destaca a fachada frontal.

Tombamento
A Capela foi tombada como patrimônio histórico pela Secretaria de Cultura do Estado do Espírito Santo em 1984. Ela passou por diversas reformas com o passar do tempo, a última grande delas em 2009, a cargo do Instituto Goia, que buscou trazer de volta as características originais da construção, como suas cores e nos nichos de restos mortais em suas paredes.

Religião em Vitória (Espírito Santo)
Nossa Senhora Neves
Igrejas do século XIX

Capela Nossa Senhora das Neves


Troja u Gabeli, teorija koju je iznio meksički autor Roberto Salinas Price, prema kojoj se je Troja nalazila na prostoru današnjeg hercegovačkog mjesta Gabele.

Znanstvena zajednica teoriju mu nikad nije prihvatila, ali je teorija definitivno pobudila zanimanje šire javnosti. Iznio ju je u knjizi Homerova slijepa publika 1985. godine. U njoj navodi da se ovo područje sa svojim zemljopisnim značajkama uklapa u drevnu priču o Troji. U toj knjizi navedeno je da je mitska Troja obuhvaćala područje od rijeke Cetine na istoku do Dubrovnika na jugozapadu i na sjeveru do Ivan planine, dakle cijela Hercegovina i dio Dalmacije. Također, tadašnja Troja obuhvaća i otoke Brač, Hvar, Korčulu, Mljet, Lokrum i druge, kao i poluotok Pelješac. Pristaše ove teorije smatraju da je upravo otok Brač drevni Lezbos. Čak je tada iznesena jedna možda za današnje prilike "iščašena" argumentacija da je na ovom jadranskom otoku i danas omjer pet žena na jednog muškarca. Na početku knjige, kada neprijatelj dolazi s Helisponta s jedne strane, Trojanci idu preko zemlje Arimoja, a Arimojci dolaze s druge strane, odnosno iz Čapljine. U ovom slučaju, Arimojci su u stvari Dalmati. Svoju teoriju dodatno je pojasnio u knjizi Homerov zemljopisni atlas iz 1992. godine. U njoj navodi da je Troja obuhvaćala Hercegovinu i dio Dalmacije te da je glavni grad zapravo Daorson, (gradina kod Stoca), a kao njezin sveti grad Ilios navodi Gabelu.

Izvori

Vanjske poveznice
Megaliti Hercegovine: U Gabeli otkriveni mogući ostaci mitske Troje?  Ljubuski.net
klix.ba: Hercegovačka Troja još uvijek intrigira Ljubuski.net

Stara Grčka

Troja u Gabeli


Hotel Mumbai  é um filme de drama histórico e suspense índio-australo-estadunidense de 2018 co-escrito e dirigido por Anthony Maras. Inspirado no documentário Surviving Mumbay que narra os atentados de 26 de novembro de 2008 em Bombaim, o filme é mais particularmente centrado no Taj Mahal Palace, um dos alvos desses ataques terroristas.

O filme estreou em 7 de setembro de 2018 no Festival Internacional de Cinema de Toronto, com estreia australiana no Festival de Cinema de Adelaide em 10 de outubro de 2018, seguido por um lançamento cinematográfico na Austrália em 14 de março de 2019, então nos Estados Unidos em 22 de março de 2019 e no Brasil em 11 de julho de 2019.

Sinopse
Em novembro de 2008, em Bombaim, a cidade foi atingida por uma dezena de ataques terroristas em locais de alta frequência. Homens armados invadem notavelmente o Taj Mahal Palace & Tower, deliberadamente atirando ou lançando granadas matando qualquer hóspede ou funcionário que encontrem, tomando hóspedes estrangeiros como reféns e, em seguida, incendiando o hotel. O filme segue em particular, clientes que tentam fugir e funcionários do palácio que tentam trazê-los em segurança, como o chef do restaurante e um garçom indiano que arriscará suas vidas para proteger seus clientes. Seguimos um casal de turistas estrangeiros com um bebê, acompanhados por sua babá e um cliente russo. Alguns policiais locais tentam prender os assassinos, sem sucesso porque estão menos bem armados. As forças especiais finalmente chegam e neutralizam .

Elenco

Recepção da critica
Para Le Parisien, o filme é um "thriller muito eficaz" com uma reconstrução dos acontecimentos "notavelmente documentado". La Nouvelle République julga o "elenco brilhante" e a "tensão extrema", sendo a emoção ainda mais forte quando Anthony Maras misturou imagens de arquivo com o seu filme.

The Times of India considera que, tecnicamente, Hotel Mumbai é um filme bem elaborado. A cinematografia, o design de som e a música de fundo são excelentes. A tensão e o medo são palpáveis quase a cada minuto. O jornal lamenta, no entanto, que a história use algumas cenas artificiais que quebram o fluxo e que, até os créditos finais, não divulgue nenhuma informação sobre os terroristas do Lashkar-e-Toiba que realizaram o ataque. O filme, segundo o jornal, também tem a vantagem de relembrar "a extraordinária coragem das pessoas comuns".

Notas

Filmes baseados em casos reais
Filmes em língua inglesa
Filmes em língua hindi
Filmes sobre terrorismo
Filmes ambientados na Índia
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da Austrália
Filmes de drama da Índia
Filmes de suspense dos Estados Unidos
Filmes de suspense da Austrália
Filmes de suspense da Índia
Filmes dos Estados Unidos de 2018
Filmes da Austrália de 2018
Filmes da Índia de 2018

Hotel Mumbai


Le groupe G de la Coupe du monde 2022, qui se dispute au Qatar du 20 novembre au , comprend quatre équipes dont les deux premières se qualifient pour les huitièmes de finale de la compétition.
Le tirage au sort est effectué le  à Doha.
Le premier de ce groupe affronte le deuxième du Groupe H et le deuxième de ce groupe affronte le premier du Groupe H.

Équipes
Au premier tour, le Brésil, la Suisse et la Serbie se retrouvent pour former un groupe G quasi similaire au groupe E de l'édition 2018, où seul le Cameroun remplace le Costa Rica.

Brésil

Suisse

Serbie

Cameroun

Résumé

Classement

journée

Suisse - Cameroun

Brésil - Serbie

journée

Cameroun - Serbie

Brésil - Suisse

journée

Serbie - Suisse

Cameroun - Brésil

Homme du match

Liste des buteurs
2 buts

  Richarlison
  Vincent Aboubakar
  Aleksandar Mitrović
  Breel Embolo

1 but

  Casemiro
  Jean-Charles Castelletto
  Eric Maxim Choupo-Moting
  Sergej Milinković-Savić
  Strahinja Pavlović
  Dušan Vlahović
  Remo Freuler
  Xherdan Shaqiri

Liste des passeurs
2 passes décisives

  Dušan Tadić
  Andrija Živković

1 passe décisive

  Rodrygo
  Vinícius Júnior
  Vincent Aboubakar
  Jean-Charles Castelletto
  Jerome Ngom Mbekeli
  Nicolas Nkoulou
  Xherdan Shaqiri
  Djibril Sow
  Ruben Vargas
  Silvan Widmer

Notes et références

Voir aussi
 Coupe du monde de football 2022
 Éliminatoires de la Coupe du monde de football 2022

Coupe du monde de football 2022

Groupe G de la Coupe du monde de football 2022


Heinrich Stölzel (né le  à Schneeberg ; décédé le  à Berlin) était un musicien allemand et facteur d'instruments à vent de la famille des cuivres. Il a mis au point en 1818 le premier piston pour cuivres, initialement pour cor, le piston système Stölzel, et a ensuite développé plusieurs autres modèles, parfois conjointement avec d'autres musiciens inventeurs.

Biographie
Heinrich Stölzel est le fils d'un musicien de la ville. Il apprend à jouer de nombreux instruments, dont la harpe, le violon, la trompette et le cor. En 1800, Guillaume , prince de Pleß, l'engage comme hautboïste (un grade d'officier allemand pour les joueurs de cor dans l'orchestre et la musique d'harmonie classique à partir de l'époque classique). C'est sous cette appellation que jouaient alors les musiciens militaires. Dans le cadre de cet emploi, il jouait du cor.

C'est à cette époque qu'il se consacre au perfectionnement du cor, qui était alors encore joué comme cor d'invention. Afin d'élargir la gamme de sons de cet instrument, qui ne comprenait que les sons naturels ainsi que ceux qui pouvaient être obtenus par  « bouchage » de la main dans le pavillon, il expérimente des pistons à l'aide desquels il pouvait dévier l'air dans des tubes intercalés, les allongeant et de créer ainsi des séries harmoniques utilisables plus nombreuses (et plus graves). Son système comportait deux pistons ; le premier abaissait la hauteur fondamentale de l'instrument d'un ton, le second d'un demi-ton. En appuyant sur les deux en même temps, on abaissait la note fondamentale d'un ton et demi. En 1814, il a mis au point un cor à pistons jouable, capable de jouer une gamme chromatique dans le registre supérieur de l'instrument.

Stölzel aurait écrit directement au roi Friedrich Wilhelm III de Prusse pour faire connaître son invention, et le directeur musical du théâtre municipal de Breslau, Gottlob Benedikt Bierey, a écrit dans le journal "Allgemeine musikalische Zeitung" du 3 mai 1815 :  .

Après avoir acquis les droits de brevet de Friedrich Blühmel, qui avait développé indépendamment de lui un instrument chromatique à l'aide de deux pistons, il dépose avec Friedrich Blühmel le 12 avril 1818 une demande de brevet commun pour une durée de 10 ans pour un cor chromatique muni de deux pistons-cage ( ) qui constituent une amélioration du premier modèle de piston supprimant les angles à 90 degrés perturbant le flux d'air.

La même année, le 16 octobre 1818, la première œuvre pour cor à pistons est jouée pour la première fois, le concertino pour trois cors des bois et un cor à pistons chromatique créé par le compositeur et corniste Georg Abraham Schneider.

Partant du cor à pistons de Stölzel, qui n'était tout d'abord équipé que de deux pistons, celui-ci fut bientôt doté d'un troisième par le facteur d'instruments Christian Friedrich Sattler de Leipzig, et les premières trompettes à pistons furent construites en 1820.  Le système ayant été perfectionné par d'autres inventeurs, des pistons similaires ont été intégrées à presque tous les membres de la famille des cuivres. Jusque vers 1860, le cor chromatique s'impose dans tous les orchestres.

Stölzel décède à Berlin en 1844.

Bibliographie

Notes et références

Liens externes
 Stölzels Ventilerfindung, auf: french-horn.net (abgerufen am 11. April 2015)
 .

Facteur d'instruments à vent
Corniste allemand
Musicien allemand
Naissance en septembre 1777
Naissance à Schneeberg (Saxe)
Naissance dans l'électorat de Saxe
Décès en février 1844
Décès à Berlin
Décès à 66 ans

Heinrich Stölzel


154. længdegrad kan henvise til:

 154. vestlige længdekreds
 154. østlige længdekreds

154. længdegrad


Pančo Vladigerov (1899. – 1978.) bio je bugarski slakadatelj i najznačajniji predstavnik suvremene bugarske nacionalne škole.

Pisao je simfonije, koncerte (Bugarska suita), opere (Car Kalojan), balete (Legenda jezera) i glasovirsku glazbu (sonate).

Izvori

Bugarski glazbenici
Skladatelji

Pančo Vladigerov


Poli Plamenova Ghenova (în bulgară: Поли Пламенова Генова, n. 10 februarie 1987, Sofia) este o cântăreață bulgară. A reprezentat Bulgaria de două ori la Concursul Muzical Eurovision: în 2011, cu melodia "Na Inat", nereușind să intre în finală și în 2016 cu piesa "If Love Was A Crime", ajungând pe locul 4 în finală.

Cântă din 1991, când avea vârsta de patru ani. Când Poli a început să studieze engleza, s-a întâlnit cu o bătrână care a învățat-o să cânte. Profesorul ei a insistat că Poli avea iscusința de a deveni cântăreață.

Poli a fost primul membru al Grupului Vocal de Copii "Bon-Bon", întemeiat în 1995. La puțin timp după aceea a fost prima gazdă a spectacolului "Bon-Bon", care a devenit un fenomen. Glasul ei emblematic și zâmbetul ei fermecător sunt reprezentative pentru "Bon-Bon". Și astfel, cariera sa profesională de cântăreață a început.

La Eurovision

Lansări

 One Lifetime Is Not Enough (CD, Single, Promo) (2009)
 Na Inat (CD, Single, Promo) (2011)
 # ILWAC (CDr, Single) (2016)

Referințe

 Cântăreți bulgari

Poli Ghenova


Hrvoje Fižuleto (Zadar, 15. siječnja 1963.), hrvatski atletičar. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1984. u skoku u vis. Nastupio je u prednatjecanju.

Bio je član Zadra i zagrebačke Mladosti. Živi u Sloveniji.

Izvori

Hrvatski skakači u vis

Hrvoje Fižuleto


الدنيا هيك هو مسلسل كوميدي اجتماعي لبناني أنتج في وسط السبعينات من القرن العشرين على شاشة تلفزيون لبنان. ألف حلقاته الفنان محمد شامل. تدور أحداث المسلسل في حي لبناني يطلق على اسمه «الدنيا هيك» وتدور الحوارات باللهجة اللبنانية المحلية بين الشخصيات. المسلسل كوميدي هادف يعكس بعض عادات وثقافات ومشاكل المجتمع المدني والريفي اللبناني في حقبة أواخر السبعينات والثمانينات من القرن العشرين ومن ابرز شخصيات المسلسل «زمرد» التي تغار على زوجها «عزيز» غيرة شديدة و«وردة» وزوجها «بلبل المزيكاتي» والشخصيات الأخرى التي تمثل الشباب اللبناني مثل «شويكار» و«كوكو» و«علوش».

طاقم العمل
 المخرج: إلياس رزق
 المؤلف: محمد شامل
الممثلون:
 شفيق حسن
 إلياس رزق
 فريال كريم
 أحمد الزين
 زياد مكوك واسمه بالمسلسل "خردق"
 على دياب
 يوسف فخري
 ماجد افيوني
 ليلى كرم
 آمال عفيش
 نبيلة كرم

مراجع

مسلسلات تلفزيونية لبنانية

الدنيا هيك (مسلسل)


Amy Woodforde-Finden (1860-1919), compositrice britannique ;
 Edward Francis Finden (1791-1857), graveur britannique ;
 William Finden (1787-1852), graveur britannique.

Finden


Hashida ist der Familienname folgender Personen:

 Hashida Kunihiko (1882–1945), japanischer Politiker
 Mayu Hashida (* 1986), japanische Gewichtheberin
 Satoshi Hashida (* 1981), japanischer Fußballspieler
 Hashida Sugako (1925–2021), japanische Fernsehautorin und Essayistin

Hashida


Rudolf von Seitz (født 15. juni 1842 i München, død 19. juni 1910 sammesteds) var en tysk maler og tegner. Han var brodersøn af Alexander Maximilian Seitz.

von Seitz var elev af faderen Franz von Seitz og af Piloty. Fra oliemaleriets staffelibilleder (genremalerier som Peter Vischer foreviser Sebaldusgraven) vendte han sig snart mod den dekorative kunst. På dette område har han været overordentlig virksom: facademalerier, kunstindustrielle udkast, adresser og lignende, vægdekorationer, ofte holdt i den af von Seitz så yndede lidt grovkornede tyske senrenaissancestil, i restauranter og andre bygninger i München, endvidere mange illustrationer, således de fantasifulde, men overlæssede og ikke altid smagfulde randprydelser, vignetter og lignende til pragtudgaverne af Schillers Glocke og Goethes Faust (med tekstillustrationer af Liezen-Mayer) o. s. fr.

Kilder

Malere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra München

Rudolf von Seitz


ديمن وير  هي شركة لتطوير البرمجيات وإحدى الشركات التابعة ل أكتيفيجن بليزارد. تأسست في عام 2003 من قبل ديلان كولينز وشون بلانشفيلد
تم شراؤها في أيار / مايو 2007 من قبل أكتيفيجن والصفقة تضمنت أيضا توقيع إدارة وموظفين ديمن وير عقود طويلة الأجل مع أكتيفيجن. الشركة ستواصل عملها من مقرها في دبلن، كما أن لها مكاتب في أمريكا الشمالية في فانكوفر ,كندا.
 أعلنت شركة ديمن وير أنها لن ترخص برامجها للشركات خارج أكتيفيجن بليزارد وفروعها (شركات الطرف الثالث).
 صرّح المدير التنفيذي ل أكتيفيجن مايك غريفيث (Mike Griffith) في بيان على هذه الصفقة :

 منتجات ديمن وير تمّكن المطورين والمصممين لناشري الألعاب بالاستعانة بمصادر خارجية لمتطلبات التواصل والشبكات (outsource networking requirements)، مما يتيح لهم التركيز على الألعاب من الناحية الفنية والتصميمية (Playability).
 اثنين من المنتجات الرئيسية التي أنتجتها ديمن وير هي ديمن وير ستيت إنجين(DemonWare State Engine) وماتش مايكنج بلس (Matchmaking+)ستيت إنجين هو محرك عالي الأداء يزامن إطار برمجة سي بلس بلس (synchronization C++ programming framework) الذي يلغي الحاجة إلى إعادة اختراع نيتكود (netcode) الخاص باللعب الجماعي. أما ماتش مايكنج بلس يقديم الخدمات للعب الجماعي مثل إقامة المباريات، والحسابات الشخصية ودليل الإحصاءات الألعاب.
 وفقا لعام 2009 ديمن وير لديها مكاتب في كل من دبلن، أيرلندا وفانكوفر، كندا.

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي ل ديمن وير
 الموقع الرسمي ل أكتيفيجن
 الموقع الرلسمي ل أكتيفيجن بليزارد
 قائمة بالألعاب التي تعمل على محركات ووساطة ديمن وير

أكتيفجن
تأسيسات سنة 2003 في أيرلندا
شركات ألعاب فيديو أسست في 2003
شركات ألعاب فيديو أيرلندية
شركات أيرلندية أسست في 2003
شركات برمجيات أسست في 2003
شركات برمجيات في أيرلندا
شركات تطوير ألعاب فيديو
شركات حوسبة
شركات مقرها في دبلن
عمليات الدمج والاستحواذ 2007

ديمن وير


70. breddegrad kan henvise til:

 70. nordlige breddekreds
 70. sydlige breddekreds

70. breddegrad


Hamza Barry (Banjul, 15. listopada 1994.) je gambijski nogometaš, koji je trenutačno bez kluba. Igra na poziciji veznog igrača.
Posljednji klub mu je bio Hajduk iz Splita s kojim je 2020. godine raskinuo ugovor.

Karijera
U Hajduk je došao 31. kolovoza 2016. godine na posudbu iz ciparskog Apollon Limassola, s opcijom otkupa ugovora na kraju sezone. Nakon što se učvrstio u prvoj momčadi, Hajduk odlučuje otkupiti njegov ugovor i s njim potpisuje trogodišnji ugovor.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil na Transfermarktu
Profil na Soccerwayu

Nogometaši Hajduka
Nogometaši Hapoel Tel-Aviva
Gambijski nogometaši
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Hamza Barry


භූ දේශපාලනික වශයෙන් දකුණු ආසියානු කලාපය තුළ ව්‍යාප්ත වූ ගැටුමක් ලෙස කාශ්මීර අර්බුදය හැඳින්විය හැකි ය. මෙම ගැටුමට සම්බන්ධ ප්‍රධාන පාර්ශවකාර රාජ්‍ය දෙක වන්නේ ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය යි. ජම්මු කාශ්මීර් නැමැති ප්‍රදේශය සම්බන්ධයෙන් මෙම රාජ්‍ය දෙකම සමාන හිමිකම් ප්‍රකාශ කිරීම අර්බුදයට මුල් විය.

	කාශ්මීර අර්බුදයට හේතු වු ජම්මු කාශ්මීර් ප්‍රදේශය බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඉන්දියාව යටත්කරගනු ලබන අවධියේදී "කුමාර රාජ්‍යක්" ලෙස පැවතුනි. මෙම ප්‍රදේශය බ්‍රිතාන්‍යයන් යටතට පත් වුයේ එහි සිටි සික් ජාතික පාලකයා පරාජය කිරීමෙනි. ඉන්දයානු නිදහස් අරගලයේ දී මුස්ලිම් ලීගයේ නායකත්වය ගත්මොහමඩ් අලි ජින්නා විසින් පකිස්ථානය යනුවෙන් වෙනම රාජ්‍යයක් ඉල්ලා සිටියේය. එහි ප්‍රතිඵලයක්  වශයෙන් 1947 ඉදිරිපත් කල ස්වාධීනතා පනත යටතේ ඉන්දියාව දෙකඩ කරමින් පකිස්ථානය හා ඉන්දියාව යනුවෙන් නිදහස් රාජ්‍ය දෙකක් බිහි විය.

	ඉන්දියාවට නිදහස ලැබීමට පෙර පකිස්ථාන් ප්‍රදේශ ඉන්දියානු ප්‍රදේශ වලට අයත් විය. මෙම ප්‍රදේශ තුල "කුමාර රාජ්‍ය" නැමැති ස්වාධීන රාජ්‍ය ගනනාවක් දක්නට ලැබුණි. බ්‍රිතාන්‍ය විසින් ඉන්දියාවට නිදහස ප්‍රදානය කිරීමේදී මෙම කුමාර රාජ්‍යයන්ට තමන් කුමන රාජ්‍ය සමග සම්බන්ධ වනවාද? යන්න තීරණය කිරීමේ අවස්ථාව ලබාදී තිබුණි. බොහෝ කුමාර රාජ්‍ය ඉන්දියාව සමග ද ඇතැම් කුමාර රාජ්‍ය පකිස්ථානය සමග ද එක් විය. නමුත් කාශ්මීරය තවදුරටත් ස්වාධීනව සිටියේය. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ ජම්මු කාශ්මීර් ප්‍රදේශයේ බහුතරය මුස්ලිම් වීමත් එහි පාලනය හරිසින් නැමැති හින්දු මහාරාජා වරයෙකු විසින් සිදු කිරීමයි. මෙම පාලකයා ඉන්දියානු රජය සමග සබඳතා පැවැත්වූ නමුත් මුස්ලිම් බහුතරයකගේ ඉල්ලීම වූ පකිස්ථානය සමග එකතුවීම පිළිබඳ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කෙරිණි. මෙම අර්බුදය නිසා කාශ්මීරය පිළිබඳ ස්වාධීන අදහසක් ඉදිරිපත් කිරීමට නොහැකි විය.

	හින්දු මහාරාජාවරයාගේ පාලන කාලය තුළ මුස්ලිම් ජනතාවට කළ අසාධාරණකම් නිසාත්, මුස්ලිම් බහුතරය ජීවත් වූ "පූනැක්" ප්‍රදේශයේ මුස්ලිම් වරු පකිස්ථානයට එක්වීමට සහාය පලකරමින් මහාරාජාට විරුද්ධව කැරළි ගැසීමත් නිසා ජම්මු කාශ්මීර් ප්‍රදේශය තුළ නොසන්සුන්තා ක්‍රමයෙන් උත්සන්න වෙමින්අර්බුදකාරී තත්වයක් උද්ගතවිය. මෙම අර්බුදකාරී තත්වය තුළ මධ්‍ය කාශ්මීර ප්‍රදේශයේ සිටි ඉන්දියානු හමුදාව අත්හැර ගිය මුස්ලිම් වරු "අසාඩ් කාශ්මීර හමුදාව"නමින් හමුදාවක් පිහිටුවා කාශ්මීරය සඳහා වෙනම රාජ්‍යක් ඉල්ලා සිටියහ.

	මෙම අවස්ථාව වනවිට පකිස්ථානයේ දේශසීමා අසල සිටි "පතාන්"නම් ගෝත්‍රිකයන් විශාල වශයෙන් "පූනැක්"ප්‍රදේශයට වන්නට වූහ. ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර කාශ්මීරය මුල් කර ගනිමින් ඇතිවන ගැටුම "පතාන්"ගෝත්‍රිකයන් සමඟ ඇතිවන ගැටුමෙන් ආරම්භ වේ. එයට හේතු වූයේ පකිස්ථානයේ සහාය මත "පතාන්"ගෝත්‍රිකයන් සංක්‍රමණය වූ බවට ඉන්දියාව චෝදනා කිරීමත් පකිස්ථානය ඵම චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත්ය.

	පතාන් ගෝත්‍රිකයන්ගේ සංක්‍රමණ හා එයින් ඇතිවන්නා වූ ගැටුම්කාරී තත්වයන් සමථයකට පත්කිරීමට හින්දු මහාරාජාට නොහැකි වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔහු ඉන්දියානු රජයෙන් සහාය ඉල්ලා සිටියේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1947 ඔක්තෝබර් 27 වන දින කාශ්මීරය රැකගැනීම සඳහා ඉන්දීය හමුදා  එවීමට කැමැත්ත පලකරනු ලබයි. ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය බිහිවිමේදී, කාශ්මීර ප්‍රදේශය ආක්‍රමණය  නොකරන බවට එකඟතාවක් ඇතිවිය. නමුත් ඉන්දියාව විසින් හමුදාව එවීම පකිස්ථානය දුටුවේ එම එකඟක්වය උල්ලංඝණ‍ය කිරීමක් ලෙසය. මෙම විරෝධතාවයන් හේතුවෙන් කාශ්මීරය මුල්කර ගනිමින් ඉන්දියාව හා පකිස්ථානය අතර ඇති වූ ප්‍රථම යුද්ධය 1947 දී ඇති විය.

	කාශ්මීර ප්‍රදේශයේ අයිතිය මුල් කර ගනිමින් 1947 සිට ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර වරින්  ගැටුම් කිහිපයක් ඇති විය. මෙම අර්බුදය විසඳා ගැනීම සඳහා අවස්ථා කිහිපයකදීම දෙරට අත‍ර ගිවිසුම්  හා සම්මුතීන් ඇති කර ගනු ලැබිණ. ඒවා නම්,

1) කරච්චි ගිවිසුම	-1949 ජූලි 182) ටෂ්කන් සම්මුතිය	-1966 ජනවාරි 103) සිම්ලා ගිවිසුම	-1972 ජූලි 034) ලාහෝර් ගිවිසුම	-1999 පෙබර‍වාරි 21

	විවිධ ගිවිසුම් හා සම්මුතීන් ඇති වුව ද දෙපාර්ශවය විසින්ම ඒවා වරින් වර උල්ලංඝණය කිරීමත්, ජම්මු කාශ්මීර ප්‍රදේශය තුළ ක්‍රියාත්මක වන මුස්ලිම් අන්තවාදී ත්‍රස්ත සංවිධාන වල ක්‍රියාකලාපයත්, හේතුවෙන් 1947 දී ආරම්භ වූ කාශ්මීර අර්බුදය තව දුරටත් නොවිසඳුණු ගැටුමක් බවට පත් ව ඇත.ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ1.ජාත්‍යන්තර අර්බුද	: මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්. එම්. කරුණාදාසඅඩවියෙන් බැහැර පිටු'''

අර්බුදයේ ප්‍රභවය

කාශ්මීර අර්බුදය


Alin Mihai Manea ()

Note

Legături externe

Nașteri în 1997
Fotbaliști români
Mijlocași
Fotbaliști ai CSU Craiova
Buzoieni
Oameni în viață
Nașteri pe 9 ianuarie

Alin Manea


Somalijska nogometna reprezentacija predstavlja državu Somaliju u međunarodnom nogometu. Krovna organizacija je Somalijski nogometni savez koji je član CAF-a.

Domaće utakmice igraju na Mogadiškom stadionu. Nisu se uspjeli plasirati niti na jedno izdanje Afričkog kupa nacija.

Vanjske poveznice
 FIFA - Somalija
 Popis međunarodnih susreta na RSSSF-u
Šport u Somaliji
Nogometne reprezentacije

Somalijska nogometna reprezentacija


Xerorchis, rod orhideja smješten u vlastiti tribus Xerorchideae, dio potporodice Epidendroideae. Postoje dvije vrste, geofiti iz tropske Južne Amerike

Vrste
 Xerorchis amazonica Schltr.
 Xerorchis trichorhiza (Kraenzl.) Garay

Izvori

Vanjske poveznice

Epidendroideae

Xerorchis


An Bulbinella hookeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John William Colenso ngan William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Frederic Cheeseman. An Bulbinella hookeri in nahilalakip ha genus nga Bulbinella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bulbinella

Bulbinella hookeri


"Rubber Duckie" is a song sung by the Muppet character Ernie (performed by Jim Henson) on Sesame Street. The song is named after Ernie's toy, a rubber duck affectionately named Rubber Duckie.

The song, written by Jeff Moss and arranged by Joe Raposo, was first heard by children watching an episode of Sesame Street on February 25, 1970. It was popular enough to be recorded and released as a 45 rpm single and became a surprise mainstream hit, peaking at #16 on the Billboard Hot 100 on September 26, 1970. and it peaked at number 10 in Australia.

It was nominated for the Grammy Award for Best Recording for Children in 1971 but lost out to the album The Sesame Street Book & Record, which contained the song.  The song had follow-ups "Do De Rubber Duck", "D-U-C-K-I-E" and "The Honker Duckie Dinger Jamboree" was the centerpiece of 1988's "Put Down the Duckie", performed by Hoots the Owl but also featuring Ernie.

Composition
The song is written in the key of B-flat major.

Other recordings and performances

In 1971, one of The Irish Rovers sings the song in one sketch as part of one of the episodes of The Irish Rovers Show. Little Richard performed a rock-and-roll version of the song as a guest on a 1994 episode of Sesame Street. Bob McGrath recorded the song in his album, Bob's Favorite Street Songs. The song made a brief appearance in a scene in Three Men and a Little Lady, and during an episode of Whose Line Is It Anyway? Daveed Diggs, in costume as Mr. Noodle's Brother Mr. Noodle, performed a hip-hop infused version on Sesame Street's YouTube channel and it's just like Shake a Tail Feather and When I See an Elephant Fly.

Little Richard has also performed a rockabilly-tinged version of the song, which can also be found on Sesame Street's official YouTube channel.

Stride pianist Dick Wellstood included a performance of the song on his 1974 live album Walkin' with Wellstood. Jane Krakowski sings the song on her live album The Laziest Gal in Town.

A 2017 re-recorded version of the song features guest appearances by Tori Kelly, James Corden, Sia, Jason Derulo, Anthony Mackie and Daveed Diggs.

References

1970 singles
Novelty songs
Songs about fictional characters
Sesame Street songs
Columbia Records singles

Rubber Duckie


Margarete Walter, dite Grete, née le  à Berlin-Neukölln et morte le  à Berlin-Kreuzberg, est une militante communiste et résistante allemande au nazisme.

Biographie
Margarete Walter est la fille d'un cocher et d'une femme de chambre. Ses parents acquièrent ensuite une petite laiterie. Après son école de commerce, elle travaille comme vendeuse et commis. En 1928, elle rejoint les Ligue des jeunes communistes d'Allemagne (KJVD) et en 1930 le Parti communiste d'Allemagne. Elle cache ses choix politiques à sa famille en raison des idées de son père, propriétaire. Elle suit des cours d'éducation ouvrière marxiste et prend la direction d'un groupe de jeunes communistes à Berlin-Neukölln. Après son diplôme d'école de commerce, elle occupe un poste de commis commerciale chez , une entreprise d'épicerie en gros. Elle participe aux réunions du groupe d'entreprise communiste et reprend la rédaction du journal d'entreprise communiste Die Kathreiner Mühle. Quand la direction apprend ses activités, elle est licenciée et mise à l'index par l'association patronale, la laissant longtemps au chômage.

À partir de 1930, elle étudie à la demande du Comité central du KJVD à l École internationale Lénine du Komintern à Moscou. Après son retour, elle rejoint la direction du sous-district du KJVD Berlin-Neukölln. Elle supervise le mouvement des enfants communistes dans le quartier en tant que chef des Jeunes Pionniers Rouges. En 1933, elle est élue au Comité central du KJVD.

En 1932, elle aide à coordonner les jeunes sociaux-démocrates et communistes qui empêchent les provocateurs de la SA de gagner en influence sur les jeunes de Neukölln. Ses positions politiques et ses activités sont connues de ses amis mais aussi de ses adversaires. Après l'incendie du Reichstag le , elle est parmi les premières femmes à être arrêtées à Berlin. Malgré l'interrogatoire accompagné de coups et de tortures, elle refuse de parler.

Après sa libération, elle travaille à l'usine de câbles AEG Oberspree à Berlin. Un groupe illégal de jeunes se forme et publie le journal Das Rote Kabel qui expose l'hypocrisie et les mensonges de la propagande nazie. Walter distribue secrètement le journal d'entreprise communiste dans les placards et sur les établis, critique les mesures antisociales et défend les collègues licenciés en raison de leur origine juive. Au printemps 1934, elle est à nouveau arrêtée, mais la Gestapo ne parvient pas à prouver ses activités de résistance. Grâce à la solidarité de ses collègues, Walter, elle peut démentir les accusations et poursuivre son travail « illégal ».

Au printemps 1935, elle est enrôlée dans les travaux agricoles et envoyée à Wahlendow près de Wolgast (district d'Anklam). Elle est choisie pour être la « demoiselle de confiance » des travailleuses forcées et veille au respect des temps de travail, d'un logement raisonnable et d'une nourriture suffisante. Lors de conversations avec les autres filles, elle exprime ouvertement son rejet du régime nazi.

Le , elle est arrêtée pour la troisième fois : après avoir subi des brutalités au siège de la Gestapo à Berlin, elle se donne la mort en se jetant du troisième étage du  de la Prinz-Albrecht-Strasse.

Bibliographie
 Luise Kraushaar et al.: Deutsche Widerstandskämpfer 1933–1945. Biographien und Briefe. Band 2. Dietz Verlag, Berlin 1970, .
 Werner Lamprecht: Margarete Walters Wirken in Pommern. In: Greifswald-Stralsunder Jahrbuch 10 (1972/1973), Weimar 1973, .
 : POS "Grete Walter" Eldena und Gedenkstein auf dem Schulhof. In: ders.: Greifswald-Eldena und das Kloster Hilda. Ein Streifzug und Wegweiser durch die Greifswalder Ortsteile in Vergangenheit und Gegenwart. (Neue Greifswalder Museumshefte, Nr. 1). Museum der Stadt Greifswald 1977, 2. überarbeitete Auflage 1979,  et suiv.
 : Grete Walter. In: ders.: Ermordet und ausgelöscht. Zwölf deutsche Antifaschisten. Ahriman-Verlag, Freiburg im Breisgau 1995 (Unerwünschte Bücher zum Faschismus, Band 8) , .
 , Johannes Tuchel (Hrsg.): Lexikon des Widerstandes 1933–1945. 2. Auflage. C. H. Beck, München 1998 , S. 213.
 Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 10: Thibaut – Zycha. Saur, München 1999 , .
 Hans-Joachim Fieber et al. (Hrsg.): Widerstand in Berlin gegen das NS-Regime 1933 bis 1945. Ein biographisches Lexikon. Band 8 [T–Z]. Trafo-Verlag, Berlin 2005 , .
 Walter, Margarete. In: Hermann Weber, Andreas Herbst: Deutsche Kommunisten. Biographisches Handbuch 1918 bis 1945. 2., überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Karl Dietz Verlag, Berlin 2008 , .

Notes et références

Liens externes

Résistante allemande
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Naissance en février 1913
Naissance à Berlin-Neukölln
Décès en octobre 1935
Décès à Berlin
Décès à 22 ans
Suicide par précipitation en Allemagne
Élève de l'École internationale Lénine
Stolpersteine

Grete Walter


Siyavuşpaşa Kasrı ya da Havuzlu Köşk (Çavuş Başı), İstanbul'un Bahçelievler ilçesinde bulunan kasır. İnşa tarihi kesin bilinmeyen yapının 1571-72 yıllarında inşa edildiği tahmin edilmektedir.

Tarihçe
Kanije çevresinden devşirilerek enderunda eğitim gören ve 3 kez sadrazamlık yapan, 1602 yılında İstanbul'da ölen Siyavuş Paşa tarafından yaptırıldı. Yapının mimarı bilinmiyor olsa da inşa tarihi ve mimari uslüp özellikleri dikkate alınarak Mimar Sinan tarafından yapıldığı tahmin edilmektedir.

Yapılan ek ve değişikliklere karşın, köşkün genel görünüşü 16. yüzyıl Osmanlı sivil mimarlığının tüm özelliklerini yansıtmaktadır.

İstanbul'daki kasırlar
Bahçelievler'deki yapılar
Mimar Sinan'ın eserleri
16. yüzyılda tamamlanan konutlar
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Siyavuşpaşa Kasrı


Osmaniye, Türkiye Cumhuriyeti'nin 80. ilidir. 1933'e kadar il olan Osmaniye'nin eski adı Cebelibereket'tir. O tarihte Adana iline bağlanmış, 24 Ekim 1996 tarihinde yapılan yasal düzenlemeyle tekrar il olmuştur. Akdeniz Bölgesi'nde, Çukurova'nın en doğusunda yer alır. 3.767 kilometrekarelik yüzölçümüne sahip Osmaniye topraklarının %42'si ormanlık alan,% 39'si ekili dikili tarım alanı, %17'si tarıma elverişsiz arazi ve %2'si diğer arazilerden oluşmaktadır. 2020 sonu itibarıyla nüfusu 553.012'tir. İdari olarak 7 ilçeye ayrılmıştır.

Tarihçe
Tam yeri kesin olarak bilinmemekle birlikte şimdiki Osmaniye'nin bulunduğu bölgede, 16. yüzyılda konar-göçer Türklerin iskan edilmesi ile Kınık nahiyesi oluşturulmuştur. Ancak Celali İsyanları sonucunda oluşan sosyal ve ekonomik buhranlar ile emniyetsizlik  sebebiyle halk daha büyük nahiyelere ve şehirlere göç etmiş, 17. yüzyılın başlarından itibaren zamanla Kınık nahiyesi yok olmuştur.

Kınık bölgesinde huzur ve sükunu yeniden tesis etmek isteyen Osmanlı Devleti, Dönek taifesini Kınık nahiyesinin bulunduğu yerin yanına/yakınına iskan ederek İsneyn Pazarı (Pazaryeri) nahiyesini oluşturmuş ise de birkaç yıl sonra Dönek taifesi bulunduğu bölgeyi terk etmiş ve bölgedeki konar-göçerlerin eşkiyalık faaliyetleri ile bölgenin emniyetsizliği devam etmiştir.

Amanos (Nur) Dağları'nın adı, Kâfirdağı da denilmekle birlikte Gâvurdağı idi. Tanzimat Dönemi'nde Batının "gâvur"  kelimesinden hoşnut olmaması sebebiyle Tanzimat ruhuna uygun olarak değiştirilmesi gündeme gelmiştir. Padişah I. Abdülmecit'in kararı ile Gâvurdağı'nın adı 5 Şubat 1854 tarihinde  Cebel-i Bereket (Bereket Dağı) olarak değiştirilmiştir.

Yukarı Çukurova denilen Gâvurdağı ve eteklerinde devlet otoritesi zayıflamış, eşkiyalık faaliyetleri sebebiyle bölge uzun yıllar emniyetsiz kalmış, verimli topraklar ekilip biçilmediğinden bataklık haline gelmiştir. Devlet otoritesini yeniden tesis ederek bölgenin emniyetini sağlamak ve arazilerin ekilip biçilmesini sağlamak için konar-göçerlerin iskan edilmesi zorunlu görülmüş ve iskan faaliyetlerini yerine getirmek üzere 1865 yılında Fırka-i Islahiye ordusu oluşturularak ordu komutanlığına Derviş Paşa, mülkî ıslahatları gerçekleştirmek üzere vezir rütbesiyle Cevdet Paşa tayin edilmiştir. Cevdet Paşa tarafından Hacı Osmanlı Köyü merkez olmak üzere 2 Ekim 1865 tarihinde  köyün adına izafeten Osmaniye adı ile kaza ihdas edilmiştir.

Osmaniye kazasının bağlı olduğu Payas Sancağı'nın adı 1879 yılında Cebel-i Bereket olarak değiştirilmiş ve sancak merkezi Yarpuz'a taşınmıştır. 1908 yılında II. Meşrutiyet'in ilanı ile sancak merkezi Osmaniye'ye taşınmış, 1923 yılında Cumhuriyetin ilanı ile sancaklar vilayete dönüştürüldüğünden Cebel-i Bereket Vilayeti adını almıştır. Osmaniye 1 Haziran 1933 tarihinde ilçeye dönüştürülmüş ve Adana Vilayeti'ne bağlanmıştır.2023 Kahramanmaraş Depremleri'nde 6 Şubat Pazartesi 2023'te Osmaniye'yi çok etkilenmiştir. Osmaniye'de Deprem nedeniyle 1010 kişi hayatını kaybederken binlerce yaralı olarak enkazdan çıkartılmıştır  TBMM'de 24 Ekim 1996 tarihinde kabul edilen 4200 sayılı Kanun ile Osmaniye yeniden il olmuş ve kanun 28 Ekim 1996 tarihli ve 22801 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Coğrafya
Akdeniz Bölgesi'nin doğu kesiminde yer alan Osmaniye, doğusunda Gaziantep, güneyinde Hatay, batısında Adana, kuzeyinde Kahramanmaraş illeri ile çevrilidir.

Çukurova'da yer alan il topraklarını Orta Toroslar, Doğu ve Güneydoğu kesiminde de Nur Dağları ile bu dağların uzantısı Kösür (Gavur) Dağı (1.702 m.) engebelendirir. Bu dağların dışında ilin belli başlı yükseltileri ; Düldül Dağı(2.246 m), Koyunmelen Dağı (2.108 m), Kelda Dağı (1.900 m), Büyük Kösür Dağı (1.626 m), Tozaklık Dağı (1.616 m), Hacıdağı (1.549 m), Honazin Gediği (1.086 m), Haçbel Dağı (1.426 m), Boğatepe (850 m)'dir. İlin etrafını çevreleyen bu dağlarda irili ufaklı pek çok yayla bulunmaktadır. Zorkun, Ürün, Fenk, Türkmenpınarı, Mitisin ve Maksutoğlu yaylaları bunların başında gelmektedir. Çukurova'nın Osmaniye ili sınırları içerisinde kalan kesimi Yukarı Ova olarak anılmaktadır.

İlçe topraklarını Ilısu ve Akçasu Çaylarını toplayan Ceyhan Nehri sulamaktadır. İl merkezi deniz seviyesinden 118 m. yüksekliktedir. İlin yüzölçümü 3.767 km²'dir.

Genellikle tarım yapılan düz alanlar dışında, dağlarda kayın, meşe, gürgen, sedir, kızılçam ve karaçam ormanları bulunmaktadır. Osmaniye'nin iklimi, dağlık ve ovalık alanlarda farklılık göstermekle birlikte, tipik Akdeniz iklimi özelliği göstermektedir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlı geçer.

Ceyhan Nehri'nin Osmaniye'den geçerek Akdeniz'e dökülmesi ile ayrı bir önem katmaktadır. Ceyhan Nehri üzerinde Türkiye'nin en yüksek barajı olan Berke Barajı ve Aslantaş Barajı enerji ve tarımsal sulamaya ciddi yarar sağlamaktadır. Ayrıca Türkiye'nin en büyük kurulu rüzgâr enerjisi santrali olan Bahçe ve Hasanbeyli ilçeleri arasında bulunan Gökçedağ RES'ten yıllık 500 milyon kWh elektrik üretilmektedir.

Yazları sıcak ve kurak kışları ılık ve yağışlı geçen ilde tarım, ekonomik açıdan büyük önem arz etmektedir. Hayvancılık, ticaret, dokumacılık ve sanayi diğer ekonomik iş kolları arasında bulunmaktadır.

Tarım ürünleri arasında dünya üretiminde önemli bir yer edinmiş olan Osmaniye, yer fıstığı ile dünyaya açılmıştır. Yer fıstığı ve turp üretiminde Türkiye'nin %75 civarında merkez nokta olan Osmaniye mutfağı ile de ön plana çıkmaktadır. İçli köfte, mercimek köftesi, çiğ köfte,kısır, tırşik, toğga çorbası ve bayram kömbesi, gibi çeşitler mutfak tatlarının önde gelen yemekleridir.

7 ilçesi bulunan Osmaniye'nin turistik noktaları Karatepe-Aslantaş Açık Hava Müzesi (Kadirli), Hierapolis (Kastabala-Cevdetiye), Flaviapolis (Kadirli) ve Hemite (Gökçedam) antik kentleri, Ala Camii (Kadirli) onlarca kalesi ve irili ufaklı yaylalarıdır.

Yönetim

2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 7 ilçe, 14 belediye, bu belediyelerde 133 mahalle ve ayrıca 159 köy vardır.

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Osmaniye Valisi, 1976-Karaisalı doğumlu Dr. Erdinç Yılmaz'dır. 18 Haziran 2020 tarihinde Tepebaşı Kaymakamı iken atanmıştır.

Osmaniye Belediye Başkanı, 1961-Osmaniye doğumlu Kadir Kara (MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %54,44 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Osmaniye İl Genel Meclisi üye sayısı, 12 AK PARTİ, 10 MHP ve 3 CHP olmak üzere 21'dir. Osmaniye Belediye Meclisi ise 21 AK Parti, 2 CHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 25 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Osmaniye'yi temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Mücahit Durmuşoğlu, İsmail Kaya), CHP'den 1 milletvekili (Baha Ünlü) ve MHP'den 1 milletvekili (Devlet Bahçeli)seçilmiştir.

2023 Genel seçimleri sonucu, Osmaniye'yi temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Derya Yanık, Seydi Gülsoy), CHP'den 1  milletvekili (Asu Kaya Gedik) ve MHP'den 1 milletvekili (Devlet Bahçeli) seçilmiştir.

Osmaniye ilinin ilçeleri; Bahçe, Düziçi, Hasanbeyli, Kadirli, Sumbas ve Toprakkale'dir.

Bahçe

İlçedeki başlıca tarihi eserler bir cami ile iki kümbettir. Bahçe ilçesi dışında ve istasyon yakınında bir mezarlık içindeki iki türbeden biri Ağcabey'e, diğeri ise ailesine aittir.

Kadirli

İlçe 1 belediye ve 60 köyden meydana gelmiş, Osmaniye'nin en büyük ilçesidir.(Nüfus: 116.951) Merkez, ilçenin orta kısmında yer alırken, Sumbas İlçesinin kurulmasıyla ilçenin batı kısmında kalmıştır. Köylerin çoğunluğu merkezin güneyindeki ovalık kesimde, daha az bir kısmı ise kuzeyindeki dağlık kesimde yerleşmiştir.İlçe merkezini oluşturan belediye 1067 hektar alan üzerindeki 20 mahalleden meydana gelmiştir.İlçeye bağlı ovalık köylerde yerleşim toplu, dağlık kesimlerde ise son derece dağınıktır. İlçeye bağlı altmış köy, merkezleri dahil yüz yetmiş dört üniteden meydana gelmektedir. Resmen mahalle olmuş yerleşimlerin yanında, fiilen oluşmuş mahallelerle bu sayı daha da artmaktadır. Bu dağınıklık önemli yönetsel güçlükler meydana getirdiği gibi, kamu hizmetlerinde de büyük israfa ve verimsizliğe yol açmaktadır.Kadirli İlçesi çok eski çağlardan beri çeşitli uygarlıkların yaşamış olduğu Çukurova'da kurulmuş olup, ilçenin tarihi ana hatları ile bu bölgenin tarihi ile paralellik arz eder.Aslantaş Baraj gölü kıyısında bulunan Domuztepe' deki Neolitik çağa (cilalıtaş devri MÖ 7000- 6000), son kalkolitik çağa ve ilk tunç çağına (MÖ 4000-3000) ait kalıntılar ile Kadirli-Kozan arasındaki Tırmıl Höyüğü, yörede bu dönemlerde insan toplum yaşantısının olduğunu göstermektedir.İlçenin bulunduğu coğrafi alanda tarih boyunca sırasıyla Kızzuvatna Krallığı, Hititler, Asurlar, Klikyalılar, Romalılar, Bizanslılar, Büyük Selçuklular, Dulkadiroğulları ve Osmanlılar belli başlı uygarlıkları oluşturmuşlardır. Kadirli ara dönemlerde fazla sayıda el değiştirmelere konu olmuştur. Adanaovası Hükümdarı Asativatas MÖ 800 yıllarında ilçeye bağlı Karatepe-Aslantaş' ta bir uç kale kurmuştur.Romalılar döneminde FLAVİOPOLİS adı ile görkemli bir kent olan Kadirli'de bu dönemi belgeleyen eserler bulunmaktadır. Bunlar İmparator Hadrianus' un (MS 117-1389) anıtsal tunç heykeli, bugün şehrin altında kalmış bulunan 6-7 dönümlük alana yerleşik Roma Hamamı, MS 5. Yüzyıla ait bir Roma Bazilikası olan Ala cami ve yakın çevredeki birçok diğer eser ve anıtlardır.Bölgeye 7. Yüzyılda ilk Müslüman orduları, Abbasiler ve Selçuklu Hanedanı dönemlerinde de Türkler girmişlerdir. 1515 Turnadağ Savaşı ile Padişah Yavuz Sultan Selim, Kadirli'yi Osmanlı topraklarına katmıştır. Osmanlı döneminde Maraş Beylerbeyliğine bağlı bir sancak (Kars-ı Maraş, Kars-ı Zül Kadriyye) olan Kadirli 1865 yılına kadar Mütesellilikle idare edilmiş, 1865 yılında ilçe haline getirilmiş ve 1872 yılında merkezde belediye kurulmuştur. Şehre Osmanlı döneminde " Kars-ak-eli", Pazaryeri" ve "Kars Pazarı" gibi değişik adlar verilmiş, İlçe 1928 yılında KADİRLİ adını almıştır.Kadirli 1. Dünya Savaşı sonunda 14 Mart 1919 da Ermeni ve Fransızlar tarafından işgal edilmiş; 7 mart 1920 de ise düşman işgalinden kurtarılmıştır.

Düziçi

Osmaniye il merkezine 32 kilometre mesafededir. İlçede yapılan tarihi kazılarda Hitit uygarlığına ait eserlere rastlanmıştır. Düziçi ilçesindeki önemli yapılar Haruniye kalesi, Saman kalesi ve Kurtlar kalesidir.

Hasanbeyli

Hasanbeyli aynı zamanda yayla olup, ile 35 km. kadar uzaklıktadır.İlçede iki tarihi kale bulunmaktadır. Karafenk semtindeki Karafenk kalesi, Savranda kalesi (Kalecik köyünde) bulunmaktadır. Kirazı ile meşhurdur. Her yıl kiraz festivali düzenlenmektedir.

Sumbas

Merkeze en uzak ilçe merkezi olup 65 km. kadar uzaklıktadır. İki köyün birleştirilmesiyle oluşturulan ilçe 2 bin'i biraz geçen nüfusuyla ilin en küçük ilçe merkezidir. Ovalık bölgedeki verimli arazileri ve yaylalarıyla şirin bir ilçedir. İlçe merkezinde Küffardan kalma bir cami olup, şu an harabe halindedir. İlçeye bağlı Mehmetli köyünde Mehmetli Barajı (Kesiksuyu Barajı) olup bu baraj çevresinde alabalık tesisi kurulmuştur. Cem Kalesi ve Diniker Kalesi de bu ilçededir.

Toprakkale

Toprakkale kalesinin kuzeyinde, Adana yolu üzerinde, eski Kınık şehri (Öranşar) kalıntıları bulunmaktadır.

Osmaniye mutfağı
Yöre mutfağının en önemli malzemesi bulgurdur. Bu bakımdan yöresel yemeklerin çoğu bulgur ile yapılır; içli köfte, mercimek köftesi, ekşili köfte (fellah), çiğ köfte, kısır, sarmaiçi, bulgur pilavı, çiccice
(domatesli pilav), mercimekli bulgur pilavı, batırık, bici bici gibi... Türk mutfağı ve Akdeniz mutfağının birçok özelliğini içerisinde barındıran Osmaniye mutfağında; zeytinyağlılar, yeşillikler, salatalar (gavurdağ salatası, ezme salata,çoban salata, soğan salatası, mevsim salata gibi), nar ekşisi, sumak ekşisi, turunç ekşisi, baharatlar (pulbiber, karabiber, kimyon, kekik, tarçın...) sık sık kullanılır. Osmaniye mutfağında et oldukça önemli bir yere sahiptir. Kebabın her çeşidi ve etli yemeklerin çoğuna lokantalarında da sıkça rastlanır. Kebabın yanında özellikle şalgam suyu tüketilir. Özellikle Adana, Hatay ve Gaziantep mutfağından izler taşır. Osmaniye mutfağında özellikle bayramlarda yoğurtlu kömbe ve bayram kömbesi denilen tatlı pasta çeşitleri yapılır. Osmaniye mutfağının diğer meşhur yemekleri şunlardır;

Etli kömbe(ıspanaklı ve çökelekli çeşitleri vardır)
Zorkun tava(zorkun pidesi eşliğinde tüketilir)
Tavuk doldurma ve nohutlu dövme pilavı
Kaburga dolması
Lahana sarması
Yaprak sarması
Dolma(Patlican, biber,kabak...)
Kabak çiçeği dolması
Sıkma
Bazlama
Kete(Ispanaklı,çökelekli,ısırganlı,peynirli...)
Ekşili kömeç(Ebegümeci)
Süllüm(ebegümeci, ıspanak, nar ekşisi, pulbiber, zeytin yağı gibi malzemelerle yapılır)
Ispanak kavurma
Söğürme (patlican, biber ve domates közlemesi, nar ekşisi, zeytin yağı ve pul biber ile yapılır)
Teleme(Keçi sütü ve incir kozalağı ile yapılır. Sıcacık bazlama ile tüketilir.)

Osmaniye mutfağında çorbalar şunlardır;

Maluta(mahluta)
Tirşik
Toğga
Çakıldaklı çorba
Pirpirim çorbası
El turşusu(mercimek köftesinin yanında içilir)
Tutmaç
Yüksük çorbası
Tarhana çorbası
Dövmeli yoğurtlu çorba(soğuk)
Pirpirim cacığı
Yoğurtlu çorba

Osmaniye mutfağında tatlılar ve pastalar;

Osmaniye fıstıklı burma tatlı
Osmaniye simidi(Şalgam suyu ile tüketilir)
Bal kabağı tatlısı
Bayram kömbesi
Asıda tatlısı
Karakuş tatlısı
Halka tatlı
Sarı burma tatlı
Yağlı ballı
Yoğurt tatlısı
Osmaniye fıstıklı irmik tatlısı
Bici bici
Yoğurtlu kömbe
Karakuş tatlısı
İncir tatlısı
Elmalı tatlı
Kadayıf tatlısı

Osmaniye mutfağında içecekler;

Şalgam suyu
Yayık ayranı
Böğürtlen şurubu
Meyan kökü şerbeti
Gül şerbeti
Kızılcık şurubu
Limonata

Ekonomi
Avrupa'yı Ortadoğu'ya bağlayan önemli kara ve demiryollarının kavşak noktasında olması; elektrik, doğalgaz ve petrol boru hatlarının Doğu Akdeniz'de oluşturduğu bir enerji kavşak noktasında yer alması, son zamanlarda ili bir cazibe merkezi haline getirmiştir. Buna paralel olarak ilin merkez nüfusu 200 bini aşmış olup hâlen il nüfusunun yarısı merkez ilçede yaşamaktadır. Yakın zamanlarda hizmete giren, yaklaşık yüz fabrikanın faaliyet gösterdiği ve şu an 10 bin'i aşkın işçi çalışan Osmaniye Organize Sanayi Bölgesi, ilin ekonomisinde önemli bir yer tutmaktadır. Yassı mamul ve çelik ve çelik boru (özellikle doğalgaz tesisat borusu) alanında ülke ihtiyacının karşılanması yanında yıllık bir milyar doları aşkın ihracat yapan bir özel sektör Demir-Çelik Fabrikasının hizmete girmesiyle Osmaniye OSB, Akdeniz'in parlayan yıldızı konumuna gelmiştir. Organize Sanayi Bölgesinin sınırları içinde kurulduğu Büyük Tüysüz köyünün nüfusu, son beş yılda 970'ten, 2.335 kişiye ulaşmıştır. Bu nüfusun 1.694 kişisi erkek,641 kişisi kadındır. Toprakkale ve bağlı köylerde vasıflı vasıfsız işsizlik problemi kalmamış konumdadır. I. kısmı dolan OSB'de II. ve III. kısımların altyapı çalışmaları tamamlanma aşamasındadır. Kadirli Organize Sanayi Bölgesi de yeni açılan birkaç fabrikayla il ekonomisine katkı sağlamaktadır.

Tarım
Çukurova bölgesi sınırları içinde kaldığı için Osmaniye, bereketli topraklarıyla Türkiye'nin önemli bir tarım merkezidir. Tarıma elverişli arazi genellikle ovalardan oluşur ve toplam 124.800 hektarlık bir alanı kaplar. Tarım ürünleri içinde yer fıstığı, buğday, soya, mısır ve pamuk çok önemli bir yer tutmaktadır. Meyve üretiminde ise narenciye ön planda gelir. Son yıllarda yapılan atılımla 10 milyonu aşkın zeytin fidanı dikilmiş ve bunların yarıdan çoğu ürün verme aşamasına gelmiştir. Bu ürünleri işlemek üzere daha şimdiden on kadar zeytinyağı fabrikası faaliyete geçmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Osmaniye ili nüfusu: 559.405'dir. Bu nüfusun % 83,78'ü şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 3.321  km2'dir. İlde  km2'ye 168 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  332'dir.) İlde yıllık nüfus artışı % 1,16 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Hasanbeyli (% 2,03)-  Sumbas (% -2,35)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 7 İlçe, 14 belediye, bu belediyelerde 133 mahalle ve ayrıca 159 köy vardır.

Yıllara göre ilçe nüfusları

Konum

İlçelerin kuruluş ve konum bilgileri aşağıdaki tabloda gösterilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Osmaniye (il)
 Osmaniye ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Konum

Konum Bilgileri Tablosu

İlçelerin kuruluş ve konum bilgileri aşağıdaki tabloda gösterilmiştir.

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Futbol takımı Osmaniyespor, 3.ligde, 7 Mart Kadirli Demirspor BAL 'da kalmıştır. Osmaniye Demirspor kadınlar futbol 3.ligine düşmüştür. Osmaniye'nin voleybol erkek liglerinde 2 takımı yer almıştır.

Futbol Türkiye Kupası 'nda Osmaniyespor, 2.turda elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: 7 Ocak Stadyumu (6.635), Tosyalı Spor Salonu (2.000), Osmaniye Olimpik Y.Havuzu (500)'dur.

Osmaniye'nin kardeş şehirleri
Macaristan, Tisavasvari
KKTC, Vadili
Karadağ, Nicsic

Ayrıca bakınız

 Kastabala

Kaynakça

 http://www.osmaniye-bld.gov.tr/tr/index.php?mode=detay&index_id=1415

Dış bağlantılar

 Osmaniye Valiliği
 Osmaniye Belediyesi
 yerelnet iller
 Osmaniye il kültür ve turizm müdürlüğü

Türkiye'nin ilçeleri listeleri

Osmaniye (il)


Contra-almirante William Reynolds Purnell (6 de setembro de 1886 - 3 de março de 1955) foi um oficial da Marinha dos Estados Unidos que serviu na Primeira Guerra Mundial e na Segunda Guerra Mundial.

Carreira
Formado em 1908 pela Academia Naval dos Estados Unidos, foi capitão de destróieres durante a Primeira Guerra Mundial. Foi condecorado com a Cruz da Marinha por seu papel na proteção de comboios contra submarinos alemães como comandante do USS Lamson.

Ele foi promovido a contra-almirante em novembro de 1941. Durante a Segunda Guerra Mundial, ele foi chefe de gabinete da malfadada Frota Asiática no início da Guerra do Pacífico. Mais tarde, ele serviu como Chefe Adjunto de Operações Navais para Material. Ele era o representante da Marinha no Comitê Conjunto de Novas Armas e Equipamentos e, a partir de setembro de 1942, o representante da Marinha no Comitê de Política Militar, o comitê de três homens que supervisionava o Projeto Manhattan. Purnell ajudou a coordenar suas atividades com as da marinha. Em 1945, viajou para Tinian como representante do Comitê de Política Militar e coordenou os preparativos para o bombardeio atômico de Hiroshima e Nagasaki com comandantes do exército e da marinha no Pacífico. Aposentou-se da marinha em 1946 e morreu em 1955.

Militares dos Estados Unidos

William R. Purnell


الملك سوبك ام ساف الأول والأسم الملكى سخم رع شد تاوى والذي يعنى عظيم هو رع منقذ الأرضين، والملك سوبك ام ساف أحد ملوك الأسرة السابعة عشر.

عائلته

الملك سوبك ام ساف هو والد الملكين انتف السادس وانتف السابع طبقا للنقوش التي وجدت على دعامة باب أحد معابد الأسرة السابعة عشر في العام 1990م.

كما جاء ذكر الزوجة الملكية لسوبك ام ساف والتي تدعى بنخعس على لوحة محفوظة بمتحف اللوفر بفرنسا منقوش عليها سلسة نسب هذه الملكة التي وصفت بأنها بنت رئيس القضاة سبك ددو ، ومن ألقابها الزوجة الملكية لعظيمة والوارثة العظيمة وسيدة كل النساء.

نهب مقبرته
وقد ذكر في بردية أبوت وبردية أمهرست أن مقبرة هذا الملك الهرمية في جبانة ذراع أبو النجا قد تعرضت للنهب والتخريب من قبل اللصوص كما وصفت البردية المحاكمات التي أجريت لهؤلاء اللصوص حيث جاء في البردية " هرم الملك سخم رع شد تاوى له الحياة والسعادة والصحة ن لقد وجد أن اللصوص قد أقتحموه وذلك بنقب يؤدى للحجرة السفلية لللهرم من الحجرة الخارجية لقبر نب آمون مدير مخازن الغلال للملك تحتمس الثالث وقد وجدت حجرة دفنن الملك خاوية من سيدها وكذلك حجرة الزوجة الملكية العظيمة بنخعس، إذ قد وضع اللصوص أيديهم عليهما.

وقد كان خبر هذه السرقة موضوع حديث طيبة في تلك الليلة غير أن اللصوص ككانوا قد وضعوا في الأغلال وحقق معهم بعصى مزدوجة، وفي اليوم التالى سيقوا إل القبر ليحقق معهم ثانية في محل وقوع الجريمة، وقد دون الأعتراف الذي أنتزع منهم في أثناء هذا التحقيق الأخير بعنوان فحص هرم الملك سخم رع شد تاوى وحفظ في سجل الجبانة مع فحص الأهرام بين الوثائق الخاصة باللصوص".

مصادر
 موسوعة مصر القديمة - للدكتور سليم حسن

فراعنة الأسرة المصرية السابعة عشر

سوبك ام ساف


Homebush Bay is a bay on the south bank of the Parramatta River, in the west of Sydney, Australia. The name is also sometimes used to refer to an area to the west and south of the bay itself, which was formerly an official suburb of Sydney, and has now become the suburbs of Sydney Olympic Park, Wentworth Point and part of the neighbouring suburb of Lidcombe, all part of the City of Parramatta. Homebush Bay is located  west of the Sydney central business district.

The bay has a natural and artificial shoreline on the southern side of the Parramatta River between the suburbs of Wentworth Point and Rhodes. In the 1900s the bay was contaminated with dioxins and other chemicals by the local Union Carbide chemical plant, which has led to commercial fishing bans in most of Sydney Harbour, and health advisories about limiting the quantity of fish eaten from the Parramatta River. Other contaminants in the bay include phthalates, lead, polycyclic aromatic hydrocarbons, DDT, and heavy metals. The eastern shore of the bay was remediated starting in 2008 to remove about 75% of the dioxins from the bay. Remediation was completed in mid-2010, however fishing is still prohibited in Homebush Bay.

The western shore of Homebush Bay is in the local government area of the City of Parramatta, while its eastern shore is in the City of Canada Bay. As a result, the bay forms part of the geographical boundary between the Greater Western Sydney region in the west and the Inner West region of Sydney in the east, except that the suburb of Wentworth Point, at the northern tip of the western bank, is sometimes marketed as being in the Inner West.

Homebush and Homebush West are separate suburbs to the south, in the Municipality of Strathfield.

History
The region is a part of the traditional land of the Wann-gal people who lived in Homebush Bay thousands of years ago and survived on the resources offered by the estuary. The first European settlers arrived here in 1793 and declared the land as 'Flats' whose grants were given to free men. For this reason, it came to be known as the 'Liberty Plains'. The land was dominated by two families during this period - the Blaxlands and the Wentworths.

The Home Bush Estate was established in the 1800s by the colony's assistant surgeon D'arcy Wentworth. According to local government historian Michael Jones, "Wentworth is popularly credited with having called the area after his 'home in the bush', although Homebush is also a place in Kent." The Wentworth family's estate lay on the southwestern shore of the bay, between Powell's Creek and Haslam's Creek, and south to Parramatta Road. Further to the northwest, to the west of Haslam's Creek, the Blaxland family owned the Newington Estate. The bay took its name from the Home Bush Estate. When the railway came through the area south of Parramatta Road in 1855, a station was built in the area to serve the racecourse on the Wentworth estate, and took its name ("Homebush") from the estate also. The village and later suburb that developed to the south of - and later the north of - the railway station took its name from the station, and is today partly in the suburb of Homebush and partly in the suburb of Strathfield. Meanwhile, the Home Bush Estate became part of the Municipality of Rookwood in 1891, renamed Lidcombe in 1906. Thereafter, it was part of the suburb of Lidcombe and known as "North Lidcombe". In 1989, North Lidcombe was renamed "Homebush Bay". This history of name borrowing has resulted in the names "Homebush Bay" and "Homebush" being used at various times for a large and disparate area ranging from modern-day Wentworth Point in the City of Parramatta, to the seat of the Municipality of Strathfield in modern-day Strathfield, almost 6km away.

Wentworth Point, the point on the western extremity of the bay, and Wentworth Bay, the nearby inlet on the western shore of Homebush Bay, are named after the Wentworth family - the bay has now disappeared due to land reclamation. Mud Island was an island in the bay, which became connected with the western mainland due to land reclamation.

In the 20th century, Homebush Bay became a centre of heavy industry, with large scale land reclamations to accommodate industrial facilities. When industrial operations scaled down, the bay became a dumping ground for a large range of unwanted material - from waste to broken up ships, even toxic industrial waste. Union Carbide had manufactured chemicals, including Agent Orange, on the site and dioxins produced as a by product were buried in landfill or left in drums.

A drive to regenerate and rehabilitate the bay began in the 1980s. This led to the construction of Bicentennial Park, including a program to regenerate some of the mangrove wetlands and saltmarshes which existed around the bay pre-development. In preparation for the 2000 Sydney Olympics, it was decided to site Sydney Olympic Park at Homebush Bay, which spurred the further regeneration and rehabilitation of the bay. A range of residential and commercial developments also began around the bay, including the development of a large shopping centre and residential district at Rhodes on the eastern shore.

Suburb name change
The former Auburn Council sought public comment on a proposal to rename the suburb of Homebush Bay, as well as removing connotations and confusion with its namesake suburb Homebush. The waterfront residential area was renamed Wentworth Point on 2 October 2009, consistent with the gazetting of the northern part of the peninsula in 1976. the Carter Street industrial precinct was absorbed by the neighbouring suburb of Lidcombe, and the remaining bulk of the suburb, consisting of Sydney Olympic Park, was renamed to that name as a suburb.

Hydrography

Homebush Bay is located on the southern shore of Parramatta River. Immediately to the east is Bray Bay, which is separated from Homebush Bay by a narrow peninsula (considerably expanded through land reclamation) that forms the suburb of Rhodes. It is across the Parramatta River from Meadowbank. It is the westernmost of the major bays on the Parramatta River.

Several tributaries enter Parramatta River at Homebush Bay: Powells Creek is joined by tributaries Boundary Creek and Saleyards Creek not far from the southern shore of the bay, and flows into the bay from the south, while Haslams Creek joins the bay further to the north.

The shoreline of Homebush Bay is in large parts artificial, with large scale land reclamations for industrial purposes occurring throughout the 20th century. Its history of use for industry and as dumping ground has left the bay heavily contaminated, including with dioxin and other chemicals produced by Union Carbide operations. Fishing is prohibited in Homebush Bay for health reasons. Other contamination includes phthalates, lead, polycyclic aromatic hydrocarbons, DDT and heavy metals. Remediation from 2008-2010 removed about 75% of the dioxin from the bay.

A number of ships' hulls are visible in Homebush Bay, remains of the ship-breaking operations in the bay during the mid-20th century. These are the steam colliers SS Ayrfield and SS Mortlake Bank, steam tugboat SS Heroic, and boom defence vessel , all broken up in the early 1970s and now lying near the south-western shore of the bay. Remains of a number of smaller abandoned or broken up vessel lie nearby.

Landmarks

Bicentennial Park is located on the southern shore of the bay, and contains an area of rehabilitated mangrove wetland representative of the native state of the bay.

Sydney Olympic Park is a  area to the south west of Homebush Bay (and within the former suburb of Homebush Bay) which was notable as the site of the 2000 Olympic Games. Since then, there has been much development in the area including office buildings and apartments in the centre of Sydney Olympic Park. Three completed residential developments in the area are Newington, The Waterfront and Mariners Cove.

The Sydney Showground relocated from Moore Park in 1998, in preparation for the Olympic Games. The Sydney Showground provided Olympic venues along with Stadium Australia, Sydney Super Dome, Athletics Centre, Aquatic Centre, Tennis Centre, Hockey Stadium and multiple sports halls.

On the eastern shore, within the suburb of Rhodes, lies the large Rhodes Waterside shopping centre.

The Novotel Hotel features cafes, restaurants and bars with outdoor facilities that cater for special events held at Sydney Olympic Park.

Bennelong Bridge, a bridge open to pedestrians, cyclists and buses but not to cars, crosses the bay near its mouth (between Rhodes on the east bank and Wentworth Point on the west bank). The bridge opened on 22 May 2016. Between 2014 and 2016, during construction, the low bridge was protected by a "maritime exclusion zone", meaning that watercraft was not able to enter or leave Homebush Bay.

Transport

Two stations on the Sydney Trains metropolitan passenger rail network sit near the shores of the bay. To the south-west, Olympic Park railway station was built to cater for large crowds to the precinct during the 2000 Sydney Olympics, and is especially heavily used for special events in the Olympic Park precinct. It is serviced by a shuttle connecting Olympic Park to Lidcombe railway station. On the eastern shore, Rhodes railway station is on the T9 Northern line.

Sydney Ferries' Parramatta River ferry services run to the Sydney Olympic Park ferry wharf on the bay. Originally designed to service Sydney Olympic Park, the wharf now mainly serves the residents of Wentworth Point. Busways run a number of regular bus services to the area around the bay. There are also a number of Sydney Olympic Park bus routes for sporting events, concerts and other major events at the Sydney Olympic Park precinct such as the Sydney Royal Easter Show.

A light rail line is planned to be constructed on the western shore of the bay, which will connect Olympic Park railway station with the centre of Parramatta, to the west. The line was initially planned to run alongside the parkland on the southern shore and connect with Strathfield railway station, but in the current plans the line will terminate at Sydney Olympic Park.

Culture

Events
 Sydney Royal Easter Show is an annual agricultural show held at the Sydney Showground at Homebush Bay.

Sport

For more information see Stadium Australia
 National Rugby League games including the Grand Final are played at Stadium Australia.
 AFL, the GWS Giants call this stadium their home, along with several Sydney Swans games being held at Stadium Australia each season. The stadium is also home to several NRL teams such as (Wests Tigers, Canterbury Bulldogs, South Sydney Rabbitohs, NSW Blues).
 Cricket NSW Blues play 2 domestic ING Cup matches at Stadium Australia each season
 Football (soccer) the Socceroos have played a number of matches including matches against- Uruguay for qualification into the 2006 FIFA World Cup- Friendly against Paraguay.- A-league team Sydney FC also played a friendly game at Stadium Australia in November 2007 against David Beckham's Los Angeles Galaxy which drew a crowd of 80,000.
 V8 Supercars have raced on a track located within the precinct in the Sydney 500 every year since 2009 as a round of the V8 Supercars championship.

Pop culture
The Brickpit at Sydney Olympic Park was used as a location for the filming of Mad Max: Beyond Thunderdome.

Gallery

See also
 Haslams Creek
 Powells Creek
 Sydney Olympic Park

References

External links

 Sydney Olympic Park website
  [CC-By-SA]

Suburbs of Sydney
Bays of New South Wales

Homebush Bay


SafeSeaNet er en platform for udveksling af maritime data mellem de maritime administrationer EU-medlemslande samt Norge og Island med
henblik på:

 sikkerhed til søs
havne og maritim sikkerhed
 Beskyttelse af havmiljøet
 Effektivitet af skibstrafikken og søtransport

Med direktiv Nr 2002/59 blev det vedtaget at lave en europæisk overvågnings- og informationssystem for skibsfarten, af den hensigten at overvinde de vanskeligheder, som den mangfoldighed af dataindsamlingsmetoder og systemer i europæiske havne for at udveksle oplysninger. Samtidig blev European Maritime Safety Agency (EMSA) etableret (direktiv nr 1406/2002) 27 Juni 2002 og EMSA blev operationel i 2003, og blev gjort ansvarlig for skabe og drive SafeSeaNet. der startet udvikling i 2004, der var igennem flere stager, det sluttet dog i 2009, da systemmet blev fuld operationel, der har dog siden været store forbedring som 2010, med en grafisk brugeflade med et søkort, at vise dataene.

EIS

Kernen i SafeSeaNet arkitektur er EIS (European Index Server). Dette fungerer som et sikkert og pålideligt indeks system i en "hub and spoke" netværk (herunder godkendelse, validering, transformation af data og logning), der sender ansøgninger om, og modtager meddelelser og svar fra godkendte brugere. Brugere kan levere og / eller anmode om data.

Kilder

Søfart

SafeSeaNet


Hurlingham este un oraș din provincia Buenos Aires, Argentina. În 2010 avea o populație totală de 60.275 de locuitori.

Vezi și
 Listă de orașe din Argentina

Legături externe

 Pagina oficială a orașului Hurlingham

Orașe din Argentina
Orașe din Provincia Buenos Aires

Hurlingham


Fæstningskanalen i Lyngby-Taarbæk Kommune blev bygget i 1887-88. Fæstningskanalen var en del af Københavns befæstning, der under 1. verdenskrig var befæstningen, som skulle forhindre København at blive indtaget. Det ville man gøre ved at oversvømme rundt om København, så landtropper ikke havde mulighed for, at trænge ind i København. Ydermere var der en del batterier og forter, både på land og i vand. Fæstningskanalen gik fra Furesøen gennem Kongens Lyngby til Ermelunden.

Kanalen blev udvidet i 1914. Der blev under 1. verdenskrig indkaldt 50.000 mand, hvor de skulle stå vagt ved disse kanaler, forter og batterier. Ved Fæstningskanalen stod 2 soldater ved overgangen. De kunne oversvømme kanalen, hvis Danmark skulle blive besat. Hvis der kom krig, kunne man lede vand fra Furesøen gennem Lyngby til Ermelunden og her fra oversvømme et område ud til Øresund og til Utterslev Mose.
Der var vand i kanalen indtil 1920. Stykket mellem Lyngby Hovedgade og Lyngby Sø eksisterer dog stadig, og benyttes bl.a. andet af turbådene fra Baadfarten.

Noter

 Kort fra 1899

Lokaliteter i Lyngby-Taarbæk Kommune
Etableret i 1887

Fæstningskanalen Lyngby-Taarbæk kommune


Der Gerichtsbezirk Voitsberg ist ein dem Bezirksgericht Voitsberg unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Steiermark.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Voitsberg wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen und umfasste ursprünglich die 59 Gemeinden Aichegg, Arnstein, Bärenbach, Fluttendorf, Gaisfeld, Gallmannsegg, Gaßelberg, Gösnitz, Grabenwarth, Graden, Graden Lankowitz, Gradenberg Lankowitz, Großsöding, Großwölniß, Hallersdorf, Hausdorf, Hirschegg-Piber, Hirschegg-Rein, Hochtregist, Kainach, Kalchberg, Kemetberg, Kirchberg, Kleinsöding, Kleinwölniß, Kobwald, Köflach, Kohlschwarz, Köpling, Kreutzberg, Krottendorf, Lankowitz, Ligist, Lobming, Lobmingberg, Modriach, Moosing, Mooskirchen, Muggauberg, Neudorf, Oberdorf, Oberwald, Oswaldgraben, Pack, Piber, Piberegg, Pichling bei Köflach, Pichling bei Mooskirchen, Puchbach, Raßberg, Salla, Schadendorfberg, Södingberg, Stallhofen, Steinberg, Thallein, Tregist, Unterwald und Voitsberg.

Der Gerichtsbezirk Voitsberg bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Graz und Frohnleiten den Bezirk Graz.

Durch eine kaiserliche Entschließung wurde der Gerichtsbezirk Voitsberg per 1. Oktober 1891 vom Bezirk Graz-Umgebung abgetrennt und als Bezirk Voitsberg selbständig.

Per 1. Juni 1932 verlor der Bezirk Voitsberg jedoch seine Selbständigkeit und wurde erneut Teil des Bezirks Graz-Umgebung. In Voitsberg verblieb in der Folge lediglich eine politische Expositur der Bezirkshauptmannschaft Graz Umgebung.

Bereits am 1. März 1937 erhielt der Gerichtsbezirk Voitsberg seinen Status als eigenständiger Bezirk zurück.

Der Gerichtsbezirk selbst blieb in seiner Größe seit seiner Gründung nahezu unverändert. Lediglich 1952 kam es zu einer wesentlichen Änderung, als die Gemeinde Gießenberg per 1. Jänner aus dem Gerichtsbezirk Stainz ausgeschieden und dem Gerichtsbezirk Voitsberg zugewiesen wurde.

Gerichtssprengel
Mit Wirkung ab 1. Jänner 2015 wurde der Gerichtsbezirk aufgrund der Veränderungen im Rahmen der Gemeindestrukturreform in der Steiermark in der "Bezirksgerichte-Verordnung Steiermark 2015" neu definiert.

Der Sprengel des Gerichts umfasst seit Jänner 2015 das Gebiet folgender 15 Gemeinden: Bärnbach, Edelschrott, Geistthal-Södingberg, Hirschegg-Pack, Kainach bei Voitsberg, Köflach, Krottendorf-Gaisfeld, Ligist, Maria Lankowitz, Mooskirchen, Rosental an der Kainach, Sankt Martin am Wöllmißberg, Söding-Sankt Johann, Stallhofen, Voitsberg.

Er ist somit mit dem Bezirk Voitsberg deckungsgleich.

Einzelnachweise

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Steiermark. 1. Teil. Graz (Stadt), Bruck an der Mur, Voitsberg, Feldbach, Fürstenfeld, Graz-Umgebung, Hartberg, Judenburg, Knittelfeld. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 1,0 MB)

 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Bezirk Voitsberg
Voitsberg

Gerichtsbezirk Voitsberg


තුන්වන ඩඩ්ලි සේනානායක කැබිනට් මණ්ඩලය යනු,  1965 සිට  1970 දක්වා අග්‍රාමාත්‍ය ඩඩ්ලි සේනනායක විසින් නායකත්වය සැපයුනු ලංකාවෙහි මධ්‍යම රජය විය. 1965 මාර්තු මාසයෙහිදී පැවති පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් පසුව පිහිටවනු ලැබූ එය විසුරුවා හරින ලද්දේ 1970 මැයි මාසයෙහිදී පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේහිදී විපක්ෂයේ ජයග්‍රහණය හා සමගිනි.

තුන්වන ඩඩ්ලි සේනානායක කැබිනට් මණ්ඩලය


Samvirkende Idræts-Foreninger Aalborg (SIFA) er en paraplyorganisation for idrætsforeninger i Aalborg Kommune, stiftet den 14. juli 1911. Formålet er at fremme udviklingen af medlemsforeningernes idrætsfaciliteter i kommunen.

I følge eget udsagn er de unik organisation i Danmark, da de er det eneste selvfinansierende og dermed uafhængigt samvirke, der arbejder udelukkende for idrættens interesser.

Historie
SIFA blev stiftet i 1911 på initiativ af Eugen Schmidt, der også var medstifter af Danmarks Idrætsforbund.

Formålet med SIFA var fra starten at være en sammenslutning af idrætsforeninger i Aalborg, igennem hvilken man kunne fremme det indbyrdes samarbejde, samt arbejde for at sikre bedre kår for idrætten generelt.

Idrætshistorisk Samling
SIFA Idrætshistorisk Samling er en samling af idrætshistorie i Aalborg Kommune i form af billeder, film og artikler, der har eksisteret siden 1979.

TV Bingo
Siden 1985 har SIFA arrangeret TV Bingo. Det sendes alle ugens dage landsdækkende på dk4 og lokalt på TV Aalborg. Udsendelserne streames også live på deres hjemmeside.

TV-programmet er Danmarks næstældste, kun overgået af TV Avisen.

Frank Jensen har bl.a. været vært for programmet.

For at kunne spille skal man være medlem af seerforeningen SIFAKLUBBEN. Indtil 1. januar 2012 havde TV Bingo tilladelse til at spille offentligt, hvilket ikke krævede medlemskab.

Overskuddet fra spillene går til aktiviteter i idrætsklubber, der søger tilskud til især rejser og stævner.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Sifa Sportshistorie / SIFA Idrætshistorisk Samling
 SIFA TV Bingo

Etableret i 1911
Sport i 1911
Sport i Aalborg
Idrætsforeninger i Danmark

Samvirkende Idræts-Foreninger Aalborg


Sezona lova: Lud od straha (engl. Open Season: Scared Silly) je američki animirani film iz 2015. godine kojeg je producirao Sony Pictures Animation.

Eliot priča priču o logorskoj vatri o legendi o Zavikanom vukodlaku za koju se navodi da živi u Nacionalnoj šumi Timberline. Boog je prestravljen pričom i odluči se "isprazniti" s njihovog godišnjeg kampiranja dok ne sazna da vukodlaka više nema. Odlučni da pomognu Boogu da prevlada svoj strah Eliot striček Viršl i ostale šumske životinje udružuju se kako bi otjerali strah od Booga i razotkrili misterij Wampus vukodlaka koji plače.

Bivši lovac Shaw sada turistički vodič vraća se u Timberline kako bi se osvetio Boogu i Eliotu jer su ga pobijedili i svjedoči neviđenom biću u šumi (što se ispostavlja da je Janko jelen koji je Eliotov suparnik prerušen). Shaw moli Boži da ponovno otvori sezonu lova i on to nevoljko čini. Iako mu je rečeno da lovi samo vukodlaka, Shaw je odlučan u tome da ga ne samo uhvati, već i lovi Booga i Eliota. Da bi to učinio, Shaw regrutira svoje stare prijatelje Eda i Ednu, vlasnike palače Poutine restorana koji poslužuje poutine. U međuvremenu slomljeni Eliot uhvati vukodlaka sam nakon što Boog bijesno prekine s njim. Dok Boog prolazi kroz šumu, Eliotova supruga Jelena ga sustiže i pokušava ga uvjeriti da mu je Eliot pokušavao pomoći da prevlada strah i da se Eliot uputio prema Gulchu mrtvog medvjeda, ali nije uspjela.

U međuvremenu izgladnjeli striček Viršl počinje vjerovati da je on vukodlak. U Gulchu mrtvog medvjeda, Eliota i stričeka Viršla uhvati vukodlak, koji je zapravo Shaw u kostimu; srećom, Boog i njegovi prijatelji priskoče u pomoć. Shaw je na kraju nadmoćan i poražen (u kojem se otkriva da je alergičan na stršljene) i uhićen zbog imitiranja čudovišta i stvaranja opće panike, trajno zatvarajući sezonu lova. Na kraju se ispostavi da je vukodlak stvaran, ali Eliot se sprijatelji s njim plešući s njim kad se pridruži njihovom kampu.

Sljedećeg jutra, Bobbie i Bob sretno se vraćaju u kamp kućicu sa stričekom Viršlom i Bobbie govori stričeku Viršlu da mu je danas rođendan.

Prvi film je objavljen 2006. godine, drugi 2008. a treći 2011.

Sinkronizacija
Uloge:

Američki animirani filmovi 2000-ih

Sezona lova: Lud od straha


Sundlaug Akureyrar er íslensk sundlaug við Skólastíg, 600 Akureyri.

Sundlaugin býður upp á tvær 25 metra útisundlaugar, fimm heita potta, vaðlaug, innilaug, eimbað og kaldan pott. Þar eru líka þrjár rennibrautir sem voru vígðar árið 2017, Fossinn, Trektin og Flækjan, sem er lengsta vatnsrennibraut á Íslandi.

Saga
Fyrsta sundlaugin sem byggð var á Akureyri og sennilega á þeim stað sem Sundlaug Akureyrar er nú, var gerð árið 1897, með torffyrirhleðslu í læk sem rann um Grófargil. Veggir á núverandi sundlaugaþró voru byggðir árið 1922 og botn steyptur í hana árið 1936. Laugin er 11 x 25 m og var heitt vatn leitt í hana úr Glerárgili árið 1933. Síðar meir var rafmagn einnig notað til upphitunar, en síðan 1978 hefur heitt vatn verið að mestu fengið frá Hitaveitu Akureyrar. Sundlaugin er dýpst 3 m en grynnst 1 m. Árið 1956 var nýtt hús tekið í notkun við laugina og í kjallara þess er 8 x 12,5 m kennslulaug. Er hún dýpst 1,75 m og grynnst 0,90 m. Þá eru í húsinu búningsklefar og böð, eimbað, miðasala og aðstaða fyrir starfsfólk. Við laugina eru tveir hefðbundnir heitir pottar, 40°C og 43°C heitir, einn stærri pottur kallaður Grettisker um 38°C heitur, ein setlaug með "foss"-nuddstútum um 37°C heit, nuddpottur um 38°C og vaðlaug fyrir börn um 37°C heit . Skólar á suðurbrekkunni nota laugarnar fyrir skólasund. Á sundlaugarlóðinni var lengi tennisvöllur yfir sumarmánuðina sem lagður var niður 1994 í sambandi við nýframkvæmdir sem þá hófust á sundlaugarlóðinni. Þar var sett upp akstursbraut fyrir kassabíla ásamt fleiri leiktækjum, en þar standa nú tveir ærslabelgir sem voru settir upp árið 2017 ásamt nýjum leiktækjum. Sumarið 1994 var farið í miklar framkvæmdir við Sundlaug Akureyrar og laugin og mannvirkin endurhönnuð. Árið 1994 var fyrsta vatnsrennibraut sundlaugarinnar vígð, 55 m löng og önnur minni 11 m og lendingarlaug í sambandi við þær, en þessar tvær rennibrautir voru fjarlægðar þegar nýju rennibrautirnar voru settar upp árið 2017. Í framkvæmdunum 1994 voru einnig sett upp eimbaðið, vaðlaugin og útisturtur. Nýrri útilaugin sem er 25 x 15 m var tekin í notkun sumarið 1998 og sumarið 1999 var vígður sá hluti byggingarinnar sem hýsir búningsklefa kvenna, anddyri með afgreiðslu og glerhúsi með heitum innipotti og Grettiskerið. Þá var eldri hluti sundlaugarbyggingarinnar endurbættur árið 2000. Sundlaug Akureyrar er í eigu Akureyrarbæjar.

Tilvísanir

Sundlaugar á Norðurlandi
Akureyri

Sundlaug Akureyrar


Octavia Estelle Butler (22. júní 1947 - 24. feb. 2006) var bandarískur rithöfundur.

Í æsku var hún var óhemju feimin og óörugg, og lesblinda gerði skólavist erfiða. Því eyddi hún miklu af tíma sínum á bókasafni borgarinnar þar sem hún hélt mest upp á ævintýri en kynntist vísndaskáldsögum sem urðu að lokum aðal lestrarefnið. Hún skrifaði ýmislegt í minnisbók, og 10 ára byrjaði hún að skrifa fyrstu sögurnar. Þegar hún var 18 ára seldi hún fyrstu smásöguna.

Verk

Ritverk

Valin rit
Heildarlisti yfir útgefið efni eftir Octaviu Butler var settur saman af Calvin Ritch 2008.

Seríur

Patternist serían

 Patternmaster (Doubleday, 1976)
 Mind of My Mind (Doubleday, 1977)
 Survivor (Doubleday, 1978)
 Wild Seed (Doubleday, 1980)
 Clay's Ark (St. Martin's Press, 1984)
 Seed to Harvest (Grand Central Publishing 2007; omnibus excluding Survivor)

Xenogenesis serían

 Dawn (Warner, 1987)
 Adulthood Rites (Warner, 1988)
 Imago (Warner, 1989)
 Xenogenesis (Guild America Books, 1989) (omnibus útgáfa af Dawn, Adulthood Rites, & Imago)
 Lilith's Brood (Warner, 2000) (önnur omnibus útgáfa af Dawn, Adulthood Rites, & Imago)

Parable serían (einnig nefnd Earthseed serían)
 Parable of the Sower (Four Walls, Eight Windows, 1993)
 Parable of the Talents (Seven Stories Press, 1998)

Sjálfstæðar bækur
 Kindred (Doubleday, 1979)
 Fledgling (Seven Stories Press, 2005)

Smásagnasöfn
 Bloodchild and Other Stories (Four Walls, Eight Windows, 1995; Seven Stories Press, 2005 inniheldur "Amnesty" og "The Book of Martha")
 Unexpected Stories (2014, inniheldur "A Necessary Being" og "Childfinder")

Ritgerðir og ræður
 "Lost Races of Science Fiction." Transmission (Summer 1980): pp. 16–18.
 "Birth of a Writer." Essence 20 (May 1989): 74+. Reprinted as "Positive Obsession" in Bloodchild and Other Stories.
 "Free Libraries: Are They Becoming Extinct?" Omni 15.10 (August 1993): 4.
 "Journeys." Journeys 30 (Oct 1995). Part of an edition from PEN/Faulkner Foundation, a talk given by Butler at the PEN/Faulkner Awards for Fiction in Rockville, MD at Quill & Brush. Reprinted as "The Monophobic Response" (the title that Butler preferred), in Dark Matter: A Century of Speculative Fiction from the African Diaspora, ed. Sheree R Thomas (New York: Aspect/Warner Books, 2000), pp. 415–416.
 "Devil Girl from Mars: Why I Write Science Fiction",Media in Transition. MIT February 19, 1998. Transcript October 4, 1998.
 "Brave New Worlds: A Few Rules for Predicting the Future", Essence 31.1 (May 2000): 164+.
 "A World without Racism" / NPR Essay Un Racism Conference. NPR Weekend Edition Saturday. September 1, 2001.
 "Eye Witness: "Butler's Aha! Moment". O: The Oprah Magazine 3.5 (May 2002): 79–80.

Ófullgerðar skáldsögur og önnur verk
 "I Should Have Said..." (minningar, 1998)
 "Paraclete" (skáldsaga, 2001)
 "Spiritus" (skáldsaga, 2001)
 "Parable of the Trickster" (skáldsaga, 1990s-2000s)

Óútgefið eða ekki í prentun (skáldsögur og sögur)
 "To the Victor" (Saga, 1965, undir höfundarnafninu Karen Adams, winning submission for a competition at Pasadena City College)
 "Loss" (Saga, 1967, 5ta sæti í  Writer's Digest smásagnakeppni)
 Blindsight (Skáldsaga: 1978, hafið; 1981, firsta uppkast; 1984, annað uppkast)

Tilvísanir

Tengt efni
 Becker, Jennifer. "Octavia Estelle Butler", Lauren Curtright (ed.), Voices From the Gaps, University of Minnesota, August 21, 2004.
 "Butler, Octavia 1947–2006", in Jelena O. Krstovic (ed.), Black Literature Criticism: Classic and Emerging Authors since 1950, 2nd edn. Vol. 1. Detroit: Gale, 2008. 244–258.
 Gates, Henry Louis Jr (ed.), "Octavia Butler". The Norton Anthology of African American Literature, 2nd Edition. New York: W.W. Norton and Co, 2004: 2515.
 Charlie Rose, "A Conversation with Octavia Butler", Charlie Rose. 2000. [Two videos on YouTube: Part 1 and Part 2.]
 "Interview with Octavia Butler", Locus 44. June 2000, p. 6.
 Stephen Barnes, "Interview", American Visions 15.5. October–November 2000, pp. 24–28.
 Robyn McGee, "Octavia Butler: Soul Sister of Science Fiction", Fireweed 73. Fall 2001, pp. 60 and following.
 Marilyn Mehafly and AnaLouise Keating, Radio Imagination': Octavia Butler on the Politics of Narrative Embodiment", MELUS 26.1. 2001, pp. 45–76. . .
 Scott Simon, "Essay on Racism: A Science-Fiction Writer Shares Her View of Intolerance", Weekend Edition Saturday. September 1, 2001 [Audio].
 "Interview with Octavia Butler". The Independent, January 2006.
 "Interview with Octavia Butler". Addicted to Race, February 6, 2006.

Bandarískir rithöfundar

Octavia E. Butler


Laamb er en dansk dokumentarfilm fra 2013, der er instrueret af Kristoffer Hegnsvad efter manuskript af ham selv og Peter Alsted.

Handling
Jørgen Leth er den kyndige kommentator i Kristoffer Hegnsvads undersøgelse af Senegals nationalsport: brydning - eller på godt senegalesisk: Laamb. Her er sort magi, forbandelser og beskidte tricks hverdagskost og reglerne er simple: Den første mand i jorden har tabt. Sporten nedstammer fra de rituelle manddomsprøver og har med tiden udviklet sig til en nationalsport, der med fyldte stadioner, store præmiesummer og ekstrem idoldyrkelse, tiltrækker tusindvis af hårdtarbejdende unge mænd med løfter om en gylden fremtid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Dokumentarfilm fra Danmark

Laamb