76 (formerly Union 76) is a chain of gas stations located within the United States. The 76 brand is owned by Phillips 66. Unocal, the original owner and creator of the 76 brand, merged with Chevron Corporation in 2005.

History

The Union Oil Company of California (later known as Unocal) introduced the Union 76 brand to their existing Union Oil service stations in 1932. After expanding along the West Coast, the Union 76 brand expanded to the Midwest and Southeast through the acquisition of Pure Oil in 1965.

In 1989, Unocal began to gradually exit the Midwest and Eastern markets by forming a joint venture with PDVSA, called Uno-Ven, in which Unocal contributed its Midwest refining and marketing assets. Unocal sold its interest in Uno-Ven to PDVSA in 1997 and PDVSA rebranded the Midwestern and Eastern Union 76 stations to its Citgo brand.

In 1997, Unocal also sold its remaining refining and marketing operations in the western United States and the rights to the Union 76 brand for use in refining and marketing operations to Tosco. Four years later, Phillips Petroleum purchased Tosco along with the 76 brand in 2001. Phillips merged with Conoco the following year to form ConocoPhillips.

In 2012, ConocoPhillips divested its refining and marketing business, which included the 76 brand, through the formation of Phillips 66.

In 2016, Saudi Aramco-owned Motiva Enterprises signed a deal with Phillips 66 Company which would allow Motiva to use the 76 brand on some of its stations in its 26 eastern and Gulf Coast states operating territory. By 2017, the 76 brand was reintroduced into New York, Georgia, Texas, Tennessee and New Jersey.

Marketing
76, Conoco, and Phillips 66 market their brand of gasoline under the brand name PROclean. The previous brand name for their gasoline was Propower. 76 gasoline stopped being marketed under the Propower name after the termination of the commercial relationship between NASCAR and 76 after the end of the 2003 season, when the firm discontinued all motorsport fuels. As of October 2004, PROclean brand fuel was included on the list of fuels recognized as "Top Tier".

In the 1970s and 1980s, the company used the slogan "Go With the Spirit...the Spirit of '76." This was later shortened to "Get the Spirit". Their current (as of late 2021) slogan is "We're on the driver's side".

The orange ball

Union Oil, for many years based in El Segundo, California, introduced "76" gasoline in 1932. The name referred to the 1776 United States Declaration of Independence, and was also the octane rating of the gasoline in 1932.

76 signs are orange balls with a 76 legend in blue. During the 1960s and '70s, most stations had the 76 ball rotate when the signs were illuminated. The first such sign was designed in 1962 by advertising creative director Ray Pedersen for the Seattle World's Fair.

In 2005, new corporate owners ConocoPhillips began a rebranding campaign to unify the design elements of each of the merged brands (76, Phillips, and Conoco), which included replacing all the orange-ball signs with monument-style signs in the red-orange and blue color scheme. In response to negative publicity generated by a grassroots "Save The 76 Ball" campaign, ConocoPhillips reversed this decision in January 2007, and agreed to donate several classic orange 76 balls to museums and to erect approximately 100 balls in the new red-orange and blue color scheme.

The 76 ball is a popular logo in the "Cult Style" of European car tuning (especially on Volkswagen Golf Mk1 GTIs, due to the debut year of 1976), and it is used on clothing items in Japan as of 2005.

Until the end of 2003, 76 balls were located at the Daytona International Speedway and Talladega Superspeedway in all four of its turns and at other NASCAR tracks, plus it was on the checkered flag when 76 was the official fuel of NASCAR. They were used as scoring points, had portholes, and were capable of holding a few people inside. One of these balls was given to the owner of Brumos Motor Cars in Jacksonville, Florida, and now sits atop a building on the premises after ConocoPhillips terminated its NASCAR sponsorship. Another was given to Dale Earnhardt Jr. and is currently displayed on his property. Similar balls were near pit entrances at most NASCAR circuits until the sponsorship ended, but unlike spheres, they were flat on both sides and illuminated at night during races.

The 76 ball is also a landmark at Dodger Stadium in Los Angeles, where the only gas station on the premises of a major league ballpark is visible from the park beyond the outfield stands. The gas station is no longer active and has been converted into an event space. 76 ball logos also adorn the baseball field's on-deck circles. Union Oil was a longtime sponsor of the Dodgers baseball team, beginning with their relocation to Los Angeles from Brooklyn in 1958. The sponsorship by the 76 brand continues to this day.

Beginning in 1967, Union 76 distributed tens of millions of small orange foam balls with the 76 logo, meant to be impaled on the radio antenna of a car. These were popular especially in the Greater Los Angeles area, where they are still seen. In the winter of 1968, wind and snow created drifts in Spokane, Washington made it difficult to locate cars without whip antennas and the orange 76 ball on them.

In recent years, 76 has appeared in certain areas in the eastern United States, as part of a licensing deal with Motiva Enterprises. Since 2013, they have returned to the orange ball imagery as part of the "Experience 76" program.

See also
 List of automotive fuel brands
 Convenience store

References

External links

 Is 76 gas good?

Phillips 66
Union Oil Company of California
Automotive fuel retailers
Economy of the Northwestern United States
Economy of the Southwestern United States
Retail companies established in 1932
Energy companies established in 1932
Gas stations in the United States
1932 establishments in the United States

76 (gas station)


Barak, ses genliği bir oktavı geçmeyen, çok sık resitatiflerin, trillerin ve zaman zaman ters glisandoların yapıldığı usulsüz bir sözel türdür. Motif ve küme sekilemesi türü belirleyen diğer bir özelliktir.

Yöreleri
Kahramanmaraş
Gaziantep
Kilis
Hatay
Adıyaman
Antalya

Halk müziği
Türk halk müziği formları
Uzun havalar

Barak


إذاعة راديو انيرجي (NRJ) هي إذاعة خاصة لبنانية تبث باللغة الإنكليزية من بيروت. تهدف إلى تقديم المنوعات الإنكليزية إلى جيل الشباب. تتبع مجموعة RML المملوكة لآل المر.

موجاتها
 تبث إنيرجي على موجة 99 أف أم.
 على الإنترنت: البث الحي للمحطة.

مراجع

إذاعات لبنان

راديو انيرجي


Det forvandlede landbrug er en dansk dokumentarfilm med ukendt instruktør.

Handling
Filmen skildrer problemerne omkring den strukturændring i landbruget, som den stærke afvandring af arbejdskraft medførte. Den belyser mekaniseringen af landbruget og de ændrede arbejdsmåder, dette medførte i det daglige arbejdsliv året rundt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Det forvandlede landbrug


Walter Braden "Jack" Finney (born John Finney; October 2, 1911 – November 14, 1995) was an American writer.  His best-known works are science fiction and thrillers, including The Body Snatchers and Time and Again. The former was the basis for the 1956 film Invasion of the Body Snatchers and its remakes.

Personal life
Finney was born in Milwaukee, Wisconsin, and given the name John Finney. After his father died when Finney was three years old, he was renamed Walter Braden Finney in honor of his father, but continued to be known as "Jack". He attended Knox College in Galesburg, Illinois, graduating in 1934. He married Marguerite Guest, and they had two children, Kenneth and Marguerite. After living in New York City and working for an advertising agency there, he moved with his family to California in the early 1950s. He lived in Mill Valley, California, and died of pneumonia and emphysema in Greenbrae, California, at the age of 84.

Writing career
Finney's first article, "Someone Who Knows Told Me …", published in the December 1943 issue of Cosmopolitan, reflects the message of the Office of War Information's (OWI) "Loose Lips Sink Ships" campaign of World War II. As an advertising copywriter, Finney was doing his part, driving home the point that careless remarks by otherwise patriotic citizens can aid enemy agents, resulting in the death of US servicemen.

His story "The Widow's Walk" won a contest sponsored by Ellery Queen's Mystery Magazine in 1946.  His first novel, 5 Against the House, was published in 1954.  It was made into a movie the following year.

Finney's novel The Body Snatchers (1955) was the basis for the 1956 movie Invasion of the Body Snatchers and multiple remakes.

Another novel, Assault on a Queen (1959), became the film Assault on a Queen with Frank Sinatra as the leader of a gang that pulls a daring robbery of the RMS Queen Mary.

Finney's greatest success came with his science fiction novel Time and Again (1970). It involves time travel to the past, a theme he had experimented with previously in short stories. Its protagonist, Simon Morley, is working in advertising in New York City when he is recruited for a secret government project to achieve time travel. Morley travels to the New York City of 1882. The novel is notable for Finney's vivid and detailed picture of life in the city at that time and for the art and photographs supposedly made by Morley during his experiences, which are reproduced in the pages of the novel. Morley sees many actual historical sites, some now gone (e.g., the post office that, until 1939, stood in what is now the southern tip of City Hall Park) and some still existing (e.g., St. Patrick's Cathedral, then the tallest building in its Fifth Avenue neighborhood).

In 1987, Finney was given the World Fantasy Award for Life Achievement at the World Fantasy Convention, held in Nashville, Tennessee.

Finney's story "Such Interesting Neighbors" (Collier's, 6 January 1951) was the basis for the second episode of Science Fiction Theatre, entitled "Time Is Just a Place". It was first broadcast on 16 April 1955. It co-starred Don DeFore and Warren Stevens; it was then published in 1957, in the collection The Third Level by Rhinehart and Company; later, the story appeared as an episode of the Steven Spielberg-created anthology series Amazing Stories, starring Adam Ant and Marcia Strassman. Spielberg's version was first broadcast on 20 March 1987.

In 1995, twenty-five years after Time and Again, Finney published a sequel called From Time to Time featuring the further adventures of Morley, this time centering on Manhattan in 1912.  Finney died at the age of 84 not long after finishing the book.

The 1998 television movie The Love Letter, starring Campbell Scott and Jennifer Jason Leigh, is based on Finney's short story of the same name, which appeared in The Saturday Evening Post in 1959.

The Third Level, Knox College's science fiction and fantasy publication, is named for Finney's short story "The Third Level", published in The Magazine of Fantasy & Science Fiction in October 1952.

Works

Short stories
 "Someone Who Knows Told Me …", Cosmopolitan (Non-Fiction) (December 1943)
 "The Widow's Walk", Ellery Queen's Mystery Magazine (July 1947)
 "Manhattan Idyl", Collier's (April 1947)
 "I'm Mad at You", Collier's (December 1947)
 "Breakfast in Bed", Collier's (May 1948)
 "It Wouldn't Be Fair", Collier's (August 1948) - Also published in Ellery Queen's Mystery Magazine
 "You Haven't Changed a Bit", Colliers (April 1949)
 "The Little Courtesies", Collier's (June 1949)
 "A Dash of Spring", Cosmopolitan (June 1949)
 "Week-end Genius", Colliers (May 1950)
 "I Like It This Way", Collier's (June 1950)
 "My Cigarette Loves Your Cigarette", Collier's (September 1950)
 "Such Interesting Neighbors", Collier's (January 1951)
 "One Man Show", Collier's (June 1951)
 "I'm Scared", Collier's (September 1951)
 "It Wouldn't be Fair", Ellery Queen's Mystery Magazine (November 1951)
 "Obituary" (co-written with C.J. Durban), Collier's (February 1952)
 "The Third Level", The Magazine of Fantasy & Science Fiction (October 1952)
 "Quit Zoomin' Those Hands Through the Air", The Magazine of Fantasy & Science Fiction (December 1952)
 "Of Missing Persons" (1955)
 "Man of Confidence", Good Housekeeping (September 1955)
 "Second Chance", Good Housekeeping (April 1956)
 "Contents of the Dead Man's Pocket", Good Housekeeping (June 1956)
 "The Love Letter", Saturday Evening Post (August 1, 1959) [Also re-published in January/February 1988 issue of Saturday Evening Post]
 "The U-19's Last Kill", Saturday Evening Post (six-part series, beginning August 22, 1959, and ending September 26, 1959)
 "The Other Wife" (also known as "The Coin Collector"),  Saturday Evening Post (January 30, 1960)
 "An Old Tune" (also known as "Home Alone"), McCall's (October 1961)
 "Old Enough for Love", McCall's (May 1962)
 "The Sunny Side of the Street", McCall's (October 1962)
 "Time Has No Boundaries" (also known as "The Face in the Photo"), Saturday Evening Post (October 13, 1962)
 "Hey, Look at Me!" (1962)
 "Lunch Hour Magic" (1962)
 "Where the Cluetts Are" (1962)

Novels
Several Finney novels were adapted as feature films (); see below.
 5 Against the House (1954)
 The Body Snatchers (1955)
 The House of Numbers (1957)
 Assault on a Queen (1959)
 Good Neighbor Sam (1963)
 The Woodrow Wilson Dime (1968)
 Time and Again (1970)
 Marion's Wall (1973)
 The Night People (1977)
 From Time to Time (1995) – sequel to Time and Again

Collections
 The Third Level (1957), short story collection, in England as The Clock of Time (1958)
 I Love Galesburg in the Springtime (1963), short story collection
 Forgotten News: The Crime of the Century and Other Lost Stories (1983), nonfiction
 About Time (1986), short story collection, a subset of only the time stories from The Third Level and I Love Galesburg in the Springtime
 Three by Finney (1987), an omnibus edition of The Woodrow Wilson Dime, Marion's Wall, and The Night People

Plays
 Telephone Roulette: A Comedy in One Act (1956)
 This Winter's Hobby: A Play (1966)

Film adaptations
 5 Against the House (1955 Phil Karlson film starring Guy Madison, Kim Novak, and Brian Keith)
 Invasion of the Body Snatchers (1956 Don Siegel film starring Kevin McCarthy, Dana Wynter and Larry Gates)
 House of Numbers (1957 Russell Rouse film noir starring Jack Palance)
 Good Neighbor Sam (1964 David Swift film starring Jack Lemmon, Romy Schneider, and Dorothy Provine)
 Assault on a Queen (1966 Jack Donohue film based on The U-19's Last Kill starring Frank Sinatra, Virna Lisi, and Anthony Franciosa)
 Invasion of the Body Snatchers (1978 remake by Philip Kaufman starring Donald Sutherland, Brooke Adams, Jeff Goldblum, and Leonard Nimoy)
 Maxie (1985 Paul Aaron film starring Glenn Close, Mandy Patinkin, and Ruth Gordon; based on Marion's Wall)
 Body Snatchers (1993 remake of Invasion of the Body Snatchers)
 The Love Letter (1998 Dan Curtis TV movie starring Campbell Scott, Jennifer Jason Leigh, David Dukes, and Estelle Parsons; based on the story of the same name)
 The Invasion (2007 remake of Invasion of the Body Snatchers starring Nicole Kidman and Daniel Craig)
 Crayon Shin-chan: The Legend Called: Dance! Amigo! (2006 Shin-Ei Animation film starring Akiko Yajima, Miki Narahashi, Keiji Fujiwara, Akeno Watanabe; based on Yoshito Usui's original manga that was inspired by The Body Snatchers)

References

External links

 Biography at The Encyclopedia of Science Fiction

  Obituary.
 [Obituaries from Pittsburgh Post-Gazette, San Francisco Examiner, Dayton Daily News, and The New York Times]
  Academic journal article on time-slip in science fiction, with special reference to Time and Again and The Love Letter.
  An appreciation of Jack Finney on the 100th anniversary of his birth.
  Annotated bibliography with other materials.
 The Dell Paperback Collection at the Library of Congress has first edition paperbacks of Finney's works.

1911 births
1995 deaths
20th-century American novelists
American male novelists
American science fiction writers
American thriller writers
Deaths from emphysema
Knox College (Illinois) alumni
People from Mill Valley, California
World Fantasy Award-winning writers
Writers from Milwaukee
Writers from the San Francisco Bay Area
American male short story writers
20th-century American short story writers
20th-century American male writers
Novelists from California
Novelists from Wisconsin

Jack Finney


نيكولاي لدوفيسكي (بالروسية: Николай Александрович Ладовский ؛ بالإنجليزية: Nikolai Ladovsky ؛ 1881-1941) معماري روسي ومهندس تصميم صناعي رائد، وأحد رموز البنائية الروسية، كما يُعتبر أحد قادة العقلانيين في عمارة القرن العشرين. عُرف لادوفيسكي بأنه مؤسس المدارس السوفيتية والروسية لتدريب الهندسة المعمارية وهندسة التصميم الصناعي، حيث تخرجت على يده أجيال من المهندسين السوفييت الذين نشطوا خلال حقبة العمارة الستالينية، والتي استمرت لعقود. كما تزعم اتجاه داخل المدرسة البنائية الروسية أطلق عليه «رابطة المعماريين الجدد» أو اختصارا .

أسلوبه الفني
اهتم لادوفيسكي وركز على تطوير منهج علمي للبحث في طبيعة العمليات الإدراكية للأشكال المختلفة وتأثيرها على المشاهد أو المتحسس لها. وكان يحاول تقريب منهجه هذا إلى علم الاقتصاد السياسي، لربطه بمادئ الثورة الماركسية-اللينينية من خلال النظر إلى عملهم على أنه نوع من «اقتصاد الأدراك»، وكان الهدف الرئيس محاولة بحث العلاقة بين الأشكال الهندسية الصناعية الجديدة، والقوانين الموضوعية التي تحكم عمليات الإدراك الحسي. وفي المحصلة كان يؤمل الوصول إلى أشكال تحقق أكبر قدر من «توفير الطاقة الإدراكية» لدى الإنسان في تعامله مع هذه الأشكال وذلك لأنها يمكن أن تؤدي أهدافها الإدراكية والانفعالية - التعبيرية بأقصر الطرق، وأقل كمية من الجهد الإدراكي. وبالتالي، فقد تلقت الدراسات الشكلية العلمية جل اهتماماته، وأطلق على أنصار هذا التوجه «العقلانيين» (Rationalists).

رابطة المعماريين الجدد

ثمة اتجاه تصميمي آخر شغل مساحة مهمة في مشهد الهندسة المعمارية والصناعية بروسيا إبان تلك الفترة الزمنية، دعي الاتجاه المنطقي العقلاني (Rationalism).
كان الاتحاد السوفييتي بعد الحرب الأهلية الروسية مباشرة، مفتقر إلى حد كبير إلى هيئات تنفذ مشاريع لأبنية جديدة. بالرغم من ذلك، كانت مدرسة Vkhutemas الروسية الفنية قد بدأت بجناحها المعماري في 1921، والتي قادها لادوفيسكي والتي كان تدعى ب (ASNOVA) وهي اختصار لرابطة المعماريين الجدد. حيث كانت تعتبر من المدارس الريادية في هندسة التصميم والعمارة بروسيا. كانت طرق ومناهج التدريس فيها وظيفية وفنتازية. عاكسة الاهتمام بعلم النفس الغشتالتي والتي قادت إلى تجارب جريئة في الأشكال مثل مطعم Simbirchev الزجاجي المعلق.

انظر أيضًا
 بنائية (عمارة)

أعماله

مراجع

أشخاص من موسكو
انتحار في 1941
انتحار في الاتحاد السوفيتي
انتحار في روسيا
معماريون حداثيون
معماريون روس
معماريون سوفيت
مهندسو الإمبراطورية الروسية
مواليد 1881
مواليد في موسكو
وفيات 1941
وفيات في موسكو

نيكولاي لادوفيسكي


An Liparis elliptica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Wight. An Liparis elliptica in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis elliptica


"Moments" este un cântec al interpretei suedeze Tove Lo. Acesta a fost trimis la stațiile radiofonice din Statele Unite ale Americii la data de 27 octombrie 2015 prin intermediul casei de discuri Republic Records ca și cel de-al patrulea și ultimul extras pe single al albumului său de debut Queen of the Clouds. Cântecul a fost scris în întregime de către artista însăși, iar producția a fost făcută de către Mattman and Robin. Este un cântec synthpop, cu elemente de electropop.

Videoclip
Videoclipul piesei a fost regizat de către Tim Erem și lansat la data de 21 octombrie 2015. Natalie Weiner de la Billboard a scris că "videoclipul o urmează pe Tove Lo printr-o noapte destul de sălbatică (și intoxicată) pe măsură ce cântă despre imperfecțiunile sale pline de dragoste."

Ordinea pieselor pe disc

Specificații
 A ^ Remix "SeeB".
 B ^ Remix "Felix Snow".
 C ^ Remix "Samuraii".

Referințe

Discuri single din 2015
Cântece de Tove Lo

Moments


Suan Luang est l'un des 50 khets de Bangkok, Thaïlande.

Histoire

Voir aussi

Liens externes

Khet de Bangkok

Suan Luang


La répression sexuelle est un ensemble de dispositifs qui contribuent à l'affaiblissement ou à l'absence de vie sexuelle.

Répression sexuelle dans la religion
La répression sexuelle est une prohibition récurrente dans le contexte religieux, que ce soit l'interdiction de la sexualité hors mariage, l'interdiction de la sexualité non reproductive ou l'interdiction de l'homosexualité.

Mutilations génitales féminines

Répression de l'homosexualité
En 2014, 70 pays interdisent l'homosexualité sous peine de prison et cinq autres pays sous peine de mort.

Notes et références

Voir aussi
Antisexualisme
Mouvement sexpositif
Révolution sexuelle
Frustration sexuelle
Opposition à la pornographie

Sexualité humaine

Répression sexuelle


أنطونيو تابوكي ؛ (23 سبتمبر 1943 - 25 مارس 2012) كاتب وأكاديمي إيطالي يحاضر في اللغة والآداب البرتغالية بجامعة سيينا في إيطاليا، ذو هوى برتغالي عميق، وهو مترجم خبير للكاتب فرناندو بيسوا، وبه تأثر تابوكي بمواضيع الحنين إلى الماضي والخيال وتعدد الهويّة، وقد التقى أنطونيو بأعمال بيسوا لأول مرة في الستينيات الميلادية، حينما كان يدرس في السوربون، وبلغ منه الإعجاب حدًا جعله يدرس اللغة البرتغالية خصّيصاً ليفهم بيسوا على نحو أفضل.

تمت ترجمة كتب ومقالات تابوكي في 18 بلد، منها اليابان، كما أنه ترجم أعمالاً كثيرة لبيسوا إلى الإيطاليةوألّف كتاباً من مقالات وكوميديات عنه، وهو مؤلف الرواية الرائعة (بيريرا يدعي) ورواية (تريستانو يحتضر) وهي مترجمة للعربية وأعمال رائعة أخرى مثل:
 (رأس داماسثنو مونتيرو الضائع)
 و (ليال هندية)
 و (ساحة إيطاليا) و (هذيان)، كما كتب «زوجة بورتو بيم وقصص أخرى» و‹رأس داماسينو الضائع» و‹الملاك الأسود» و‹طيور فرا انجيليكو» و‹ليلية هندية» و‹روكييم» و‹الزمن يشيخ بسرعة» وغيرها من الروايات المكتوبة بالإيطالية باستثناء «روكييم» التي كتبها بالبرتغالية.
نال تابوكي الجائزة الفرنسية "Médicis étranger". وجائزة البريميو كامبيلو. والأريستوين.

حياته

ولد تابوكي في بيسا لكنه نشأ بمنزل جدّيه بقرية فيتشيانو القريبة، وخلال أعوام دراسته بالجامعة، سافر كثيرًا حول أوروبا متتبعاً آثار أدباء قرأ لهم في مكتبة عمه. وخلال إحدى هذه الرحلات وجد قصيدة «تاباكاريا»(أو محلّ التبغ)، ضمن كتب قديمة تباع بالقرب من غار دو ليون بباريس، وموقّعة بـ«آلفارو دو كامبو»، أحد أسماء الهويّات التي كتب بها فرناندو بيسوا، وكانت القصيدة مترجمة إلى الفرنسية بواسطة بيير هوركاد، ومن هنا بدأ هواه الذي استمر عشرين سنة.

زار لشبونة وازداد اهتمامه بالمدينة والبلد ككل (البرتغال)، وتخرّج في 1969 بعدما قدّم أطروحته «السوريالية في البرتغال»، وفي 1973 عُيّن مدرساً للغة والآداب البرتغالية في بولونا، وفي العام ذاته كتب روايته الأولى «ساحة إيطاليا» (بالإيطالية: Piazza d'Italia) وفيها وصف للتاريخ من وجهة نظر المهزومين في هذه الحالة وهم الفوضويون التوسكان، وتوفي في 25 مارس 2012 عن عمر يناهز 68 عاما، ووسط تأبين الصحافة الثقافية الغربية لهذا الكاتب الكبير، نقلت أكثر من صحيفة عن تابوكي قوله في سياق حوار مستفيض مع «المجلة الأدبية الفرنسية»: «لا أعلق آمالا على الخلود»، مضيفا، أن «الخوف هو الوقود لمحرك الكتابة»، وذهب إلى أنه أصبح كاتبا بالمصادفة، وبسبب الشعور بالضجر، ورأى أنه «إذا كان الكاتب يجني ألوانا من المعاناة بسبب الكتابة، فإنه يجني منها أيضا مسرات وملذات عظيمة»، وأضاف: «ربما تعتبر حياتنا في العمق بحثا عن ذواتنا، والسرد وسيلة لفهم من نحن وما ننشده ونسعى إليه، فالحياة غير مفهومة، ومن هنا نشعر بالحاجة لمنحها قالبا سرديا منطقيا يربط الأحداث ويخلق معنى»، ويوصف تابوكي بأنه «مثقف عضوي وكاتب ملتزم وصاحب مواقف سياسية احتجاجية»، وهو كان من أشد خصوم رئيس الوزراء الإيطالي السابق سيلفيو بيرلسكوني بتوجهاته الرأسمالية المتوحشة، بقدر ما عبرت مواقفه الاحتجاجية عن خلاف مع كتاب آخرين، مثل أمبرتو إيكو حول دور المثقف، حيث ذهب الأخير إلى أنه «على المثقف أن يصمت»، وفيما جاءت روايته الأخيرة بعنوان «الزمن يشيخ بسرعة»، قال تابوكي: «ربما يكتب المرء لأنه يهاب الموت، غير أنه بوسعنا أن نقول أيضا إننا نكتب لأننا نهاب الحياة.. أخاف من الأشخاص الذين لا يشعرون بالخوف، وأفضل الأشخاص الذين يخافون لأن الخوف إنساني».

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من بيزا
أعضاء هيئة تدريس جامعة سيينا
أكاديميون إيطاليون
برتغاليون من أصل إيطالي
خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة السوربون من إيطاليا
روائيون وروائيات إيطاليون
صحفيون إيطاليون
صحفيون ذكور إيطاليون
كتاب إيطاليون
مترجمو القرن 20
مترجمون إلى الإيطالية
مترجمون من البرتغالية
مترجمون من فرناندو بيسوا
مواليد 1943
مواليد في بيزا
وفيات 2012
وفيات في لشبونة

أنطونيو تابوكي


An Trichocentrum brenesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Trichocentrum brenesii in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum brenesii


Patriarca de Antioquia é um título tradicional mantido pelo bispo de Antioquia (atual Antáquia, Turquia). Como o "supervisor" tradicional (ἐπίσκοπος, episkopos, do qual a palavra bispo é derivada) da primeira comunidade cristã gentia, a posição tem sido de primordial importância no cristianismo paulino desde seu período inicial. Esta diocese é uma das poucas para as quais os nomes de seus bispos desde os primórdios apostólicos foram preservados. Hoje cinco Igrejas usam o título de Patriarca de Antioquia: uma Ortodoxa Oriental (a Igreja Ortodoxa Siríaca); três católicos orientais (as Igrejas maronita, siríaca católica e melquita greco-católica) e uma Ortodoxa (a Igreja Ortodoxa Grega de Antioquia).

Segundo a tradição da Igreja pré-congregacional, este antigo patriarcado foi fundado pelo Apóstolo Pedro. A sucessão patriarcal foi disputada na época do cisma meleciano em 362 e novamente após o Concílio de Calcedônia em 451, quando havia melquitas rivais e pretendentes não calcedonianos à Sé. Após uma disputa de sucessão no século VII na Igreja melquita, os maronitas começaram a nomear um patriarca maronita também. Após a Primeira Cruzada, a Igreja Católica Romana começou a nomear um patriarca da Igreja Latina de Antioquia, embora este se tornasse estritamente titular após a queda de Antioquia em 1268, e foi abolida completamente em 1964. No século XVIII, as disputas de sucessão nas Igrejas Ortodoxa Grega e Ortodoxa Siríaca de Antioquia levaram facções dessas Igrejas a entrar em comunhão com Roma sob pretendentes ao patriarcado: respectivamente o patriarca greco-católico melquita de Antioquia e o patriarca siríaco-católico de Antioquia. Suas respectivas contrapartes ortodoxas são o patriarca ortodoxo grego de Antioquia e o patriarca siríaco ortodoxo de Antioquia.

Patriarcado de Antioquia

Antioquia foi e é um dos grandes centros do Cristianismo desde os tempos do Novo Testamento. A origem da Comunidade cristã de Antioquia data do tempo dos apóstolos e a sua importância como centro desta comunidade sempre foi reconhecida.

O mundo do Império Romano era dividido em grandes centros urbanos, nos quais a Igreja assumiu um papel preponderante dentro da sua estrutura política. De início Antioquia foi a primeira cidade-rainha, capital do Império Romano do Oriente, estendendo a sua jurisdição eclesiástica e influência ao Oriente.

Por razões administrativas a Igreja foi organizada por distritos eclesiásticos:
 Patriarcado de Roma;
 Patriarcado de Antioquia;
 Patriarcado de Alexandria;
 Patriarcado de Jerusalém;
 Patriarcado de Constantinopla.

Cada um destes cinco antigos Patriarcados foi centralizado numa cidade particular, porém a Igreja controlava exaustivamente cada uma destas dioceses. A Pentarquia era o poder exercido separado e conjuntamente pelos cinco Patriarcas.

O trono da Igreja manteve-se unido até o cisma que rasgou a veste inconsútil, com a separação entre Constantinopla e Roma em 1054.

História

Primeiros cristãos

Nos tempos romanos, Antioquia era a principal cidade da Província Romana da Síria, e a quarta maior cidade do Império Romano, depois de Roma, Éfeso e Alexandria.

A Igreja em Antioquia foi a primeira a ser chamada de "cristã", de acordo com Atos. Segundo a tradição, Pedro fundou a Igreja e foi o primeiro bispo da cidade, antes de ir a Roma para ali fundar outra Igreja. Inácio de Antioquia (falecido em 107), contado como o terceiro bispo da cidade, foi um proeminente pai apostólico. No século IV, o bispo de Antioquia havia se tornado o bispo mais antigo em uma região que abrangia o atual leste da Turquia, Líbano, Israel, Palestina, Síria, Jordânia, Iraque e Irã. Sua hierarquia servia ao maior número de cristãos do mundo conhecido naquela época. Os sínodos de Antioquia se reuniram em uma basílica com o nome de Juliano, o Mártir, cujas relíquias continham.

Apesar de ter sido ofuscado em autoridade eclesiástica pelo Patriarca de Constantinopla nos últimos anos do Império Romano do Oriente, o patriarca antioquino permaneceu o mais independente, poderoso e confiável dos patriarcas orientais. A Igreja de Antioquia era um centro de aprendizado cristão, perdendo apenas para Alexandria. Em contraste com a cristologia de influência helenística de Alexandria, Roma e Constantinopla, a teologia antioquena foi muito influenciada pelo judaísmo rabínico e por outros modos de pensamento monoteísta da Ásia Ocidental, enfatizando a substância divina única e transcendente (οὐσία), o que, por sua vez, levou ao adocionismo em certos extremos e à clara distinção de duas naturezas de Cristo (δύο φύσεις: diofisismo): uma humana, a outra divina. Por fim, em comparação com os patriarcados de Constantinopla, Roma e Alexandria, que por várias razões ficaram atolados na teologia da religião do Estado imperial, muitos de seus patriarcas conseguiram transpor a divisão entre as controvérsias da cristologia e a unidade imperial por meio de sua piedade e compreensão direta. do pensamento cristão primitivo que estava enraizado nos primórdios da Igreja primitiva.

Antioquia e os Concílios ecumênicos
No princípio do , a Igreja de Antioquia e sua hegemonia eclesiástica havia estendido a Chipre, Palestina, Arábia e Mesopotâmia. Todos debaixo da influência antioquena, assomando às Igreja da Geórgia e Igreja da Pérsia, que sobre a dependência da é principal; a Igreja de Antioquia, cresceram muito. Mas não demorou muito apareceram os conflitos doutrinários dentro da Igreja.

No ano de 431, Nestório, Arcebispo de Constantinopla, que era natural de Antioquia, foi condenado pelo I Concílio de Éfeso por heresia. A Igreja de Antioquia reconheceu sua condenação mas não pode evitar o aparecimento da Igreja Nestoriana, quebrando assim a unidade ortodoxa.

No século VI a heresia monofisista se opôs a Cirilo de Alexandria, ganhou muitos adeptos na Síria e outras regiões do Império. Como no caso de Nestório, muitos cristãos, incluindo cristãos de Antioquia, se opuseram à condenação e estabeleceram a heresia monofisista, chamada também de Jacobita, o que afetou a unidade da Igreja de Antioquia.

Ao mesmo tempo a extensão geográfica da Igreja antioquena foi se reduzindo. Por decisão dos Concílios Ecumênicos, em 431 a Igreja de Chipre conseguiu sua independência de Antioquia e em 451 a Igreja de Jerusalém estabeleceu sua jurisdição sobre a Palestina e Arábia.

Nos primeiros anos do século VII o Império Bizantino foi atacado pelos Persas da Dinastia Sassânida, que governou a Pérsia entre 224 e 651), e então quando se trata de estabelecer uma unidade entre os jacobitas monofisistas contra os invasores o Imperador Bizantino Heráclio (610-641), propôs a comprometida doutrina do Monotelismo. Porém a Ortodoxia não aceitou tal proposição político-religiosa que ia contra a Fé e durante o Terceiro Concílio de Constantinopla, ocorrido em 680-681, o Monotelismo foi excomungado, como doutrina herética. Neste tempo apareceram, através de acirradas disputas, no bom sentido, duas Escolas: A Escola de Antioquia e a Escola de Alexandria.

o cisma calcedoniano
As controvérsias cristológicas que se seguiram ao Concílio de Calcedônia em 451 resultaram em uma longa luta pelo Patriarcado entre os que aceitaram e os que rejeitaram o Concílio. A questão chegou ao auge em 512, quando um sínodo foi convocado em Sidon pelos não calcedônios, o que resultou na substituição de Flaviano II (um calcedônio) como Patriarca por Severo (um não calcedônio). Os não calcedônios sob Severo eventualmente passaram a ser chamados de Igreja siríaca, que continuou a nomear seus próprios patriarcas siríacos de Antioquia. Os calcedônios se recusaram a reconhecer a demissão e continuaram a reconhecer Flaviano como patriarca formando uma estrutura eclesiástica concorrente, a Igreja grega. A partir de 518, com a morte de Flaviano e a nomeação de seu sucessor, a Igreja de Calcedônia tornou-se conhecida como Igreja de Antioquia dos Bizantinos (Rūm). Na Idade Média, à medida que a Igreja Bizantina de Antioquia se tornava cada vez mais dependente de Constantinopla, ela começou a usar o rito bizantino.

Os cismas internos, como aquele sobre o monofisismo, foram seguidos pelas conquistas islâmicas que começaram no final do século VII, resultando na autoridade eclesiástica do patriarca se envolvendo na política da autoridade imperial e posteriormente na hegemonia islâmica. Sendo considerado independente do poder muçulmano bizantino e árabe, mas em essência ocupado por ambos, o poder de fato dos patriarcas antioquinos desapareceu. Além disso, a cidade sofreu vários desastres naturais, incluindo grandes terremotos ao longo dos séculos IV e VI e conquistas anticristãs começando com os persas zoroastrianos no século VI, depois pelos árabes muçulmanos no século VII, antes que a cidade pudesse ser recuperada pelo Império Bizantino em 969.

O grande cisma

Ao longo dos séculos, surgiram diferenças entre a Igreja no Oriente e no Ocidente, como o uso de pães ázimos para a Eucaristia no Ocidente ou a adição do filioque ao Credo Niceno pelo Papa Sérgio IV. O cisma resultante, o Grande Cisma, muitas vezes foi datado da missão de 1054 do Cardeal Humberto a Constantinopla, quando Humberto excomungou o Patriarca de Constantinopla, Miguel I Cerulário, que por sua vez excomungou o Papa e o removeu dos dípticos. Conseqüentemente, dois grandes grupos cristãos que romperam a comunhão tornaram-se duas frações: uma facção, agora identificada como a Igreja Católica Romana, representava o Ocidente latino sob a liderança do papa; a outra facção, agora identificada como a Igreja Católica Ortodoxa, representava o Oriente grego sob a autoridade colegial dos patriarcas de Antioquia, Jerusalém, Constantinopla e Alexandria. Essa divisão, no entanto, provavelmente era conhecida apenas entre clérigos superiores que lhe davam pouca importância ou esperavam que fosse superada em breve.

Assim como nos patriarcados de Alexandria e Jerusalém, a comunicação entre Roma e Antioquia não era tão fácil quanto entre Roma e Constantinopla. No entanto, existe documentação entre Antioquia e Roma, como quando em 1052 o patriarca Pedro III enviou notícias de sua nomeação a Leão IX e pediu-lhe que enviasse uma profissão de fé, pois os papas não eram comemorados nos dípticos há 30 anos. Depois que Miguel I Cerulário excomungou a Igreja Latina em 1054, informou também a Pedro III cuja resposta mostra a falta de importância que ele e muitos outros mantinham em relação aos eventos de 1054; Pedro sustentou que os latinos eram seus irmãos, mas que seu pensamento era propenso a erros e que, como bárbaros, deveriam ser dispensados de uma compreensão precisa da Ortodoxia. Em 1085, a cidade foi capturada pelo Sultanato de Rum, mas foi permitido que João, o Oxite, o recém-nomeado patriarca pelo Imperador Aleixo I Comneno pudesse viver na cidade. Quando o exército da Primeira Cruzada apareceu diante dos muros de Antioquia, João foi preso pelo governador da cidade e submetido a tortura diante dos olhos dos cruzados. Após a conquista da cidade em junho de 1098, João foi libertado e reintegrado pelo líder espiritual dos cruzados, Ademar de Le Puy, como patriarca de Antioquia. Após a morte de Ademar, o normando Boemundo de Taranto estabeleceu-se como príncipe de Antioquia e se opôs a Aleixo I em 1099/1100, forçando João a deixar o patriarcado devido à sua suspeita de lealdade ao imperador bizantino. Boemundo selecionou um clérigo franco leal a ele, Bernardo de Valência, como novo patriarca, iniciando assim o Patriarcado Latino de Antioquia.

A influência ocidental na área foi finalmente encerrada com as vitórias dos mamelucos muçulmanos sobre os Estados Cruzados no século XIII. Em 1268 o Principado de Antioquia chegou ao fim com a brutal conquista da cidade pelos mamelucos, o que deixou a importância do patriarcado, juntamente com os cismas eclesiásticos entre Roma e Constantinopla e entre Constantinopla e Alexandria e Antioquia, isolado, fraturado e degradado. O patriarca latino foi para o exílio em 1268, e o cargo passou a ser apenas titular. O ofício ficou vago em 1953 e foi finalmente abolido em 1964.

O cisma melquita de 1724
Em 1724, Cirilo VI foi eleito patriarca grego de Antioquia. Ele foi considerado pró-Roma pelo patriarca de Constantinopla, que se recusou a reconhecer a eleição e nomeou outro patriarca em seu lugar. Muitos melquitas continuaram a reconhecer a reivindicação de Cirilo ao patriarcado. Assim, a partir de 1724, a Igreja grega de Antioquia se dividiu na Igreja Grega Ortodoxa de Antioquia e na Igreja Greco-Católica Melquita. Em 1729, o Papa Bento XIII reconheceu Cirilo como o patriarca católico oriental de Antioquia e acolheu a ele e seus seguidores em plena comunhão com a Igreja Católica Romana.

Renascimento do patriarcado grego

Em 1899, a fé do clero do Patriarcado Ortodoxo Grego de Antioquia se viu recompensada com a eleição de Melécio II Doumani, um piedoso ortodoxo árabe, que foi eleito para o trono antioquino. Seguiu-o Gregório IV Haddad, que reinou desde 1906 até 1928. Com sua administração e iniciativas voltaram as épocas boas, fazendo esquecer as horas negras do cinismo e intrigas políticas, com suas ocupações injustas.

O patriarca Alexandre III (Tahan) ocupou o trono desde 1930 até sua morte em 1958, fez renovação profunda e influenciou grandemente para revitalização das paróquias e dos mosteiros. Talvez a mais importante destas renovações foi o renascimento jovem, que começou em 1942 por um grupo de jovens muito fervorosos. As principais formas desta renovação foram os estudos profundos da Bíblia e a participação na vida sacramental da Igreja. Esses renovados sentiram nessa renovação histórica um novo alento de um glorioso passado e uma tremenda contribuição na teologia cristã, na liturgia e na espiritualidade. O movimento da juventude Ortodoxa está centrado na melhor tradição do trono antioquino e brindou à Igreja uma brilhante educação de monges e monjas dentro dos mosteiros e fora deles.

O sucessor de Alexandre III foi o patriarca Teodósio VI (Abourjaili), que se manteve no trono antioquino desde 1958 até 1970. Em 1970 foi eleito Elias IV (Moawad), que lutou para consolidar a grandeza do trono antioquino, o fortalecimento da Fé e usou o poder de sua oratória e da atividade pastoral na administração.

Elias IV faleceu em 1979 e seu sucessor foi Ignatios IV, que faleceu em 2012 e substituído pelo atual patriarca, João X.

Patriarcas atuais

Hoje, cinco Igrejas reivindicam o título de Patriarca de Antioquia. Três delas são Igrejas particulares católicas orientais autônomas em plena comunhão com o papa de Roma. Todos os cinco se consideram parte da herança antioquena e reivindicam o direito à Sé Antioquena por meio da sucessão apostólica, embora nenhum esteja atualmente baseado na cidade de Antáquia. Esta multiplicidade de patriarcas de Antioquia, bem como sua falta de localização em Antioquia, reflete a conturbada história do cristianismo na região, que tem sido marcada por lutas destrutivas e perseguições, principalmente desde a conquista islâmica. De fato, a população cristã nos territórios originais dos patriarcas antioquinos foi praticamente eliminada por assimilação e expulsão, com os atuais cristãos da região formando uma pequena minoria.

Os atuais patriarcas de Antioquia estão listados abaixo em ordem de ascensão ao cargo, do mais antigo ao mais recente.

 Inácio Efrém II, patriarca de Antioquia e Todo o Oriente. Ele é o chefe Supremo da Igreja Siríaca Ortodoxa, que faz parte da Comunhão Ortodoxa Oriental e usa a liturgia antioquina. Sua sede é baseada em Damasco, Síria.
 Inácio José III Yonan, patriarca de Antioquia e de todo o Oriente dos Sírios. Inácio José III é o líder da Igreja Católica Síria, uma Igreja Católica Oriental que está em plena comunhão com a Santa Sé da Igreja Católica Romana no Vaticano e usa a liturgia antioquena. A Sé está sediada em Beirute, Líbano.
 Bechara Boutros Rahi, patriarca maronita de Antioquia e de todo o Levante. A Igreja Maronita é uma Igreja Católica Oriental que está em plena comunhão com a Igreja Católica Romana e usa a liturgia maronita. Sua sede é baseada em Bkerké, Líbano.
 João X, patriarca ortodoxo grego de Antioquia e Todo o Oriente, eleito em 17 de dezembro de 2012. João X é o líder da Igreja Ortodoxa Antioquina e, portanto, um dos principais hierarcas da Igreja Ortodoxa. Sua sé está sediada em Damasco e utiliza a liturgia bizantina.
 José Absi, patriarca de Antioquia e Todo o Oriente, Alexandria e Jerusalém dos Melquitas Gregos. Ele é o líder da Igreja Greco-Católica Melquita, uma Igreja Católica Oriental que está em plena comunhão com a Igreja Católica Romana e usa a liturgia bizantina. Sua sede é baseada em Damasco.

A certa altura, havia pelo menos nominalmente um sexto pretendente ao Patriarcado. Quando os cruzados da Europa Ocidental estabeleceram o Principado de Antioquia, eles estabeleceram uma Igreja latina na cidade, cujo chefe assumiu o título de patriarca. Depois que os cruzados foram expulsos pelos mamelucos em 1268, o papa continuou a nomear um patriarca latino titular de Antioquia, cuja sede real era a Basílica di Santa Maria Maggiore em Roma. O último titular deste cargo foi Roberto Vicentini, falecido sem sucessor em 1953. O cargo em si foi extinto em 1964.

Sucessão episcopal

Uma maneira de entender as inter-relações históricas entre as várias Igrejas é examinar sua cadeia de sucessão episcopal, isto é, a sequência de bispos que cada Igreja considera como predecessores do atual pretendente de cada Igreja ao patriarcado. Houve quatro pontos na história em que uma disputada sucessão ao patriarcado levou a um cisma institucional duradouro, levando às cinco Igrejas que existem hoje.

 Todas as cinco Igrejas reconhecem uma única sequência de bispos até 518. Nesse ano, Severo, que rejeitou o Concílio de Calcedônia, foi deposto pelo Imperador bizantino Justino I e substituído pelo calcedoniano Paulo, o Judeu, mas Severo e seus seguidores não reconheceram sua deposição. Isso levou a duas sequências rivais de patriarcas: Severo e seus sucessores, reconhecidos pelas duas Igrejas siríacas; e Paulo e seus sucessores, reconhecidos pelas Igrejas grega, melquita e maronita. Foram os sucessores de Paulo que foram reconhecidos como legítimos pelo Governo bizantino.
 Em 685, João Maron, que reconheceu a legitimidade de Paulo, o judeu e seus sucessores até que Bizâncio começou a nomear patriarcas titulares de Antioquia, terminando com Teófanes (681–687), eleito Patriarca de Antioquia pelo Exército maradita. O Imperador bizantino Justiniano II enviou um exército para desalojar João da Sé; João e seus seguidores retiraram-se para o Líbano, onde formaram a Igreja Maronita, cuja sucessão de patriarcas continua até os dias atuais. Os bizantinos nomearam Teófanes de Antioquia em seu lugar. Assim, havia agora três patriarcas rivais: aqueles que reconheceram Severo e seus sucessores, aqueles que reconheceram João Maron e seus sucessores e aqueles que reconheceram Teófanes e seus sucessores. Foram os sucessores de Teófanes que foram reconhecidos como legítimos pelo Governo bizantino.
 Em 1724, a Igreja que reconheceu Teófanes e seus sucessores elegeu como patriarca de Antioquia Cirilo VI Tanas, que defendia o restabelecimento da comunhão com a Igreja Católica Romana quebrada no Grande Cisma. No entanto, o patriarca de Constantinopla declarou inválida a eleição de Cirilo e nomeou Silvestre de Antioquia em seu lugar. Cirilo e Silvestre tiveram seguidores e continuaram a reivindicar o patriarcado. A Igreja Greco-Católica Melquita reconhece Cirilo e seus sucessores; a Igreja Ortodoxa Grega de Antioquia reconhece Silvestre e seus sucessores.
 Em 1783, uma facção dentro da Igreja que reconheceu Severo e seus sucessores elegeu Inácio Miguel III Jarweh, um bispo que já estava em comunhão com a Igreja Católica Romana, como patriarca de Antioquia. Pouco depois, outra facção, que rejeitava a comunhão com Roma, elegeu Inácio Mateus. Ambos tinham seguidores e ambos continuaram a reivindicar o patriarcado. A Igreja Ortodoxa Siríaca reconhece Inácio Mateus e seus sucessores; a Igreja Católica Siríaca reconhece Inácio Miguel e seus sucessores.

Assim, a sucessão reconhecida por cada Igreja é a seguinte:

 A Igreja Ortodoxa Siríaca de Antioquia reconhece a sucessão do Apóstolo Pedro a Severo, então reconhece Sérgio de Tella como sucessor de Severo em 544, então reconhece os sucessores de Sérgio até Inácio Jorge IV, então reconhece Inácio Mateus como sucessor de Inácio Jorge em 1783, então reconhece Inácio Mateus sucessores até Inácio Efrém II hoje.
 A Igreja Ortodoxa Grega de Antioquia reconhece a sucessão do apóstolo Pedro a Severo, então reconhece que Severo foi deposto em favor de Paulo o Judeu em 518, então reconhece os sucessores de Paulo o Judeu até Atanásio III Dabbas, então reconhece Silvestre de Antioquia como Atanásio III em 1724, então reconhece os sucessores de Silvestre até João X hoje.
 A Igreja Maronita reconhece a sucessão do Apóstolo Pedro a Severo, então reconhece que Severo foi deposto em favor de Paulo o Judeu em 518, então reconhece os sucessores de Paulo o Judeu até que Bizâncio começou a nomear Patriarcas titulares de Antioquia terminando com Teófanes (681–687), momento em que eles reconhecem a eleição de João Maron, então reconhecem os sucessores de João até Bechara Boutros al-Rahi hoje.
 A Igreja Greco-Católica Melquita reconhece a sucessão do Apóstolo Pedro a Severo, então reconhece que Severo foi deposto em favor de Paulo, o Judeu em 518, então reconhece os sucessores de Paulo, o Judeu até Pedro III, então reconhece Cirilo VI Tanas como o sucessor de Pedro III em 1724, então reconhece os sucessores de Cirilo VI até José Absi hoje.
 A Igreja Católica Siríaca reconhece a sucessão do Apóstolo Pedro a Severo, então reconhece Inácio Miguel III Jarweh como o sucessor de Severo em 1783, então reconhece os sucessores de Inácio Miguel III até Inácio José III Yonan hoje.

Ver também

 Igreja de Antioquia

 Lista de patriarcas de Antioquia (antes de 518)
 Lista dos patriarcas ortodoxos gregos de Antioquia (518 até hoje)
 Lista de patriarcas da Igreja Greco-Católica Melquita (1724 até hoje)
 Patriarca Católico Maronita de Antioquia ( até hoje)
 Lista dos patriarcas latinos de Antioquia (1098 até 1964, quando foi abolido)

 Lista dos patriarcas de Antioquia da Igreja Ortodoxa Síria (512 até hoje)

 Patriarca Católico Sírio de Antioquia (1783 até hoje)

Referências
Igreja Antiga
Igreja Greco-Católica Melquita
Heresias
Patriarcados de Antioquia
Sés apostólicas
Pentarquia

Patriarca de Antioquia


Atashin'chi (あたしンち Atashinchi, abreviatura de "ATASHI no uchi", literalmente "Mi casa" o "Mi familia", utilizando el pronombre personal de la primera persona usado por las mujeres de manera informal) es un manga de comedia por Eiko Kera, y una adaptación al anime que fue producido desde 2002 hasta 2009. Se trata de una serie animada basada en episodios de las experiencias cotidianas de una familia de cuatro (la familia Tachibana).

Personajes

Los Tachibanas

 Padre (seiyū: Kenichi Ogata)
 Un empleado asalariado que trabaja en el centro de Tokio. Es el característico hombre de mediana edad japonés que trabaja y que es un gran bebedor de cerveza, fuma con frecuencia, y frecuenta los salones de pachinko. Sin embargo, se encuentra el tiempo para estar allí con su familia, y suele ayudar en la casa en su descanso dominical. Él conduce un coche coupé hatchback azul, pero se desplaza al trabajo en tren.
 Él es retratado como  ingenuo, a veces travieso, sin embargo es una persona reflexiva. Le gusta un entorno tranquilo y una casa limpia.  Sin embargo, es sobre todo una persona estoica, y muchas veces no refleja emoción alguna. Habla poco, generalmente dice frases de una sola palabra. Se irrita fácilmente con los aparatos electrodomésticos.
Su madre murió poco antes del nacimiento de su hijo, Yuzuhiko. Él estaba en un avión con destino a Oita a su visita en el hospital mientras su madre murió. Inusualmente mostró emoción por primera vez cuando  se casó con la madre llorando en su butsudan.
 Él nació en la prefectura de Oita, y habla con acento, a pesar de su ocupación.

 Madre (nombre de soltera: Midori Imaji 今治 翠 Imaji Midori, véase el episodio 99 de la firma de la madre en su caligrafía; seiyū: Kumiko Watanabe)
 Un ama de casa japonesa de hoy en día, que se enorgullece de un hogar limpio, un presupuesto equilibrado, y una frugal cena, sin embargo, "sabroso". Aunque a veces se encuentra con interesantes trucos para realizar múltiples tareas y consolidar las tareas del hogar (como pasar la aspiradora de la alfombra y encerar el piso de madera de una sola vez), ella es muy torpe y se pone a sí misma en situaciones difíciles de perder el control. A pesar de su arduo trabajo, también es conocido por ser un poco perezoso por tomar siestas abundante por la tarde, viendo la televisión mientras se come senbei, y escatimar a cabo en las compras y / o cocinar en los días de lluvia.
 A menudo sale a ir de compras y té de la tarde con su buen amigo Mizushima la señora y la señora Toyama. Además, a menudo participan en actividades con (los más ricos) la señora Misumi. A menudo la envidia "rica" señora Misumi estilo de vida y tratar de encontrar "formas asequibles" para ser más elegante y optimista.
 Sus hobbies incluyen shodou y cocinar y comer chikuwa.
 Ella también nació en la prefectura de Oita. Su nombre de la niñez fue "Banban". A pesar de que tenía un amigo de la infancia (que le gustaba mucho y esperaba casarse), que se colocó en un Omiai organizó el matrimonio y se casó con el padre.
 Ella también es una madre muy estricta a sus dos hijos, y trata de que los residuos menos dinero / electricidad / alimentos, etc. A pesar de que intenta hacerse mirada más optimista, que es muy tradicional en el pensamiento cuando se trata de su hija Mikan. (No se permiten las orejas perforadas, quedarse hasta tarde para Karaoke, la moda excesiva, y las tareas del hogar los valores en la tarea.) Ella es dulce por su hijo menor, sin embargo, y con frecuencia lo deja de diapositivas con las cosas Mikan no puede salirse con la suya.

 Mikan (立花 みかん Mikan Tachibana, seiyū: Fumiko Orikasa)
 Un estudiante de secundaria de 17 años, y es la intención "principal protagonista" de la serie. (El "ATASHI" (yo) en el título.) Ella va a la escuela en una escuela secundaria pública, que por desgracia es un viaje largo y estresante de distancia. Se la presenta como una muy buena disposición, chica relajada que le gusta divertirse. A menudo muy similar al de soltera, pero otras veces muy marimacho, ella pasa a través de todos los días con algún suceso gracioso.
 Sus mejores amigos en la escuela secundaria consiste en el "adulto", como Shimi-chan (su apellido Shimizu), que siempre se mantiene tranquilo y sereno, y siempre tiene buenos consejos de dietas para tratar con los padres, y Yukarin (Yuka su nombre ), que ama karaoke e introduce Mikan a la "más lindo" cosas de la vida.
 Mikan se siente atraído por la Iwaki bishōnen tipo. A pesar de que quiere confesar sus sentimientos a él, ella es a menudo frustrado por su mejor amigo, Yoshioka, cuyos chistes meterse debajo de la piel de Mikan.
 Lo peor es que Mikan y Yoshioka han asistido a las academias mismo desde la escuela primaria, y la gente (incluyendo a su propia madre) convencerla de que la fecha Yoshioka. A veces, cuando se mira en la dirección de Iwaki y Yoshioka, Shimi-chan tiene la idea equivocada y asume Mikan está mirando a Yoshioka, no Iwaki.
 Ella "se-by" en la escuela, es horrible a tomar notas, y es un sueño pesado, que por desgracia le hace tarde a la escuela. También tiene la costumbre de quedarse dormido a través de las tareas, haciendo que no tienen más opción que someterse tareas incompletas.
 Sus intereses incluyen karaoke, comer dulces (aunque ella no le gusta la torta de chocolate), y admirando / creación de los osos de peluche.
 Ella es parte de la "Bear Brigada " su colegio (compuesto por los ricos, a la moda de Río, el geek-todavía-romántica-que participan Nitta, y los mejores amigos Kajii y Asada), que crean originales osos de peluche, lleve a cabo de peluche actos oso, y admirar cara de peluche juguetes llevan.
 Su objetivo en la vida es convertirse en un famoso osito de peluche y / o diseñador de moda. Según su madre, ella misma enseñó a coser los botones (a través de la observación) a la edad de 3. Que una vez pareció ser un panadero, pero perdió interés poco después.
 Ella es a menudo abrumado por las reglas de su madre, que inhiben su asignación, su moda, su toque de queda, y sobre todo su simple caja de almuerzos. Ella se siente frustrado porque su madre le permite a su hermano menor salirse con algunas reglas, sin embargo, a menudo (y listo) le hace caso.

 Yuzuhiko (立花 ユズヒコ Yuzuhiko Tachibana, seiyū: Daisuke Sakaguchi)
 Un estudiante de segundo año de secundaria que es muy estudioso y con visión de futuro. Es innovador y su cerebro es muy superior a su edad. Tiende a encontrar soluciones a (común) percances de la familia. Yuzuhiko es mucho más inteligente que Mikan.
 Le gusta jugar videojuegos y escuchar música. Su pasatiempo secreto es de admirar el ficticio ídolo Marumi MARUNO. Que recoge fotos, revistas y recuerdos relacionados con ella. Sin embargo, se mantiene el secreto de su familia (en el miedo al ridículo) y sus amigos (ya que prefieren otros ídolos, aparte de MARUNO).
 Él tiene un amor para la mayonesa, y es muy exigente con lo que su madre compra.
 A pesar de que venera en el hecho de que su madre es dulce con él, que odia a toda la atención que ella le da. Él prefiere ser tratado más como un adulto, y para no ser llamado "Yuu-chan" más.
 En la escuela, lo hace bien y consigue muy buenas notas, pero a menudo se sienten intimidado por su maestra, la señorita Hara.
 También tiene muchos amigos, y es visto como uno de los estudiantes más populares.
 Su mejor amigo es Fujino, que comparte su interés en libros, música y juegos. Sin embargo, Fujino es visto como más de un boke a tsukkomi Yuzuhiko es, actuando muy inmaduro e infantil. Fujino se siente atraído por Mikan, que altera Yuzuhiko. (Él incluso va tan lejos como para decir Fujino de Mikan "repugnantes" los rasgos, sólo para ser capturado y regañó en voz alta por Mikan.) Sus otros amigos son los tímidos Arai Nasuo, que en un momento compartió su amor por Marumi MARUNO, pero luego cambió de opinión, la popular niña Sudou, que hace amigos con todo el mundo, y el "único" Yuri Ishida, cuya apariencia y peculiaridades extrañas parecen repeler a los otros compañeros de clase, sin embargo, atraer la atención de Yuzuhiko, Fujino, y Sudou.
 Él también tiene un "Fan Club", que fue fundada por Sayu Kawashima, quien se siente atraído fuertes en Yuzuhiko. Ella viene con muchas maneras de transmitir sus sentimientos a él, pero esos planes siempre se frustró, a menudo por Yuri Ishida. Se considera Ishida que sea su "rival", a pesar de que Ishida no muestra ningún interés en Yuzuhiko. A veces, se mete en situaciones en las que Yuzuhiko "salva" a ella (por la captura de ella cuando se cae o se tropieza con él), que dan lugar a una enamorada se escabullen. El otro miembro de la "Fan Club" es su mejor amiga, Yamashita. Yamashita es a menudo la voz de la razón o le da la verificación de la realidad (muy necesario) que Kawashima que se calme.
 En momento digno de notar una, después de ver el dibujo de la caricatura de Yuzuhikode Kawashima (que resultó terrible), Kawashima abandonó sus sentimientos por él, pero después de disculpa Yuzuhiko y la explicación que tenía la intención del garabato a ser "lindo", Kawashima recuperó sus sentimientos.
 Aparte de su apodo, Yuzupii, el "Fan Club" se refieren a él por el nombre código "Hibari-chan" (Little Skylark). Esto viene de una cadena masiva de asociación de palabras. (Tachibana Yuzuhiko [su nombre] - Miso> Yuzu [un condimento a base de cítricos] -> Miso [pasta de soja] -> Misora Hibari enka cantante] -> Hibari Skylark.
El nombre de la familia, en ediciones anteriores manga y en los episodios de televisión de los años, fue escrito utilizando kanji como 立 花. Sin embargo, cuando la serie alcanzó el reconocimiento internacional, especialmente en China, la ortografía cambió a katakana como タチバナ. Este es un homenaje a Mikan su nombre en traducciones al chino. (Mikan: Chino: 花 橘子, pinyin: Hua júzǐ, en la que el personaje (橘) pueden ser pronunciadas por sí mismo como "Tachibana" en japonés.

Conocidos de la Madre

 La abuela (ば ー ちゃん)
 El abuelo (じ ー ちゃん) (Hiroshi Ito)
 La señora Mizushima (水 岛 (みず しま)) (Rikako Aikawa)
 La señora Toyama (戸 山 (と や ま)) (Sakiko Tamagawa)
 La señora Misumi (三角 (み すみ)) (Nana Yamaguchi)
 La señora Mori (森 (もり))
 Sra. Suzuki (铃木 (すずき))
 Belleza (美容师)
 Casera (大家)
 Machiko (Cariñosamente llamada Señora-sonrisa, Hohoemi-san) (まち こ / ほほ えみ さん)
 Ino-sama (猪 さま)

Conocidos de Mikan
 Shimichan (しみ ちゃん) (Kaori Matoi)
 Yukarin (ゆかりん) (Haruna Ikezawa)
 Asada (浅田 (あ さ だ) (Harumi Asai)
 Kajii (梶 井 (かじ い)
 Río de Janeiro (理 央 (り お)) (Makiko Omoto)
 Nitta (新 田 (に った)
 Novio Nitta (新田 の 彼氏)
 Yoshioka (吉冈 (よし おか) (Yusuke Numata)
 Iwaki (岩 木 (いわき) (Hikaru Midorikawa)
 Nobara (の ばら)
 Mie (ミエ)
 Fubuki Haruyama (春山 ふぶき (はる や ま ふぶき)) (Rie Tanaka)
 Ooyama (大 山 (お おやま)
 Murakami (村上 (むら かみ) 先生)
 Miyajima (宫 嶋 (み やじ ま) 先生)
 Ogawa (小川 (お が わ) 先生)
 Maestro de Inglés (英語 の 先生)
 Ichiko Yoshida (吉田 一 子 (よし だ いち こ))
 Oyama (小山 (おやま)
 Aki (アキ)

Conocidos de Yuzuhiko
 Fujino (藤 野 (ふじの)) (Kappei Yamaguchi)
 Sayu Kawashima (川岛 纱 由 (かわし ま さ ゆ)) (Wasabi Mizuta)
 Yamashita (山下 (やました)) (Yōko Teppōzuka)
 Yuri Ishida (石田 ゆり (いしだ ゆり)) (Etsuko Kozakura)
 Sudou (须藤 (す どう)) (Kyoko Hikami)
 Amigo 1 (友 达 1)
 Nasuo Arai (新井 ナスオ (あらい な すお)) (Mizue Ōtsuka)
 A-ko (子 A (えー こ))
 B-ko (子 B (び ー こ))
 Hara-sensei (原 (はら) 先生) (Noriko Uemura)
 Profesor de educación física (体育 の 先生)
 Maestro (老师)
 Marumi MARUNO (丸 野 丸 美 (まる の るみ ま))

Otros
 Locutor próximo episodio (次回 予告 アナウンサー)

Estrellas invitadas
 Shinnosuke Nohara (野原 しんのすけ?): El personaje de Crayon Shin-chan.
 Bakú Oowada (大 和田 貘?), Youko Ooshita, Masahiro Sasaki (大 下 容 子?) (佐 々 木 正 洋?): Los personajes de Wide Scramble.
 Ian Thorpe (イアン ソープ)
 Kenjirou Ishimaru (石 丸 谦 二郎?): Un agente de la voz.
 Kyoko Koizumi (小泉 今日 子?)

Temas de apertura y cierre

Las aberturas
 "さらば" / "Saraba" por Kinmokusei (Episodios 1-142)
 "あたし ン ちの 唄" / "Atashin'chi no Uta" de Kyoko Koizumi (Episodios 143-297)
 "プロリン サイズ ♪" / "Purorin Size" por Morisanchuu (Episodios 298-330)

Finales
 "来 て 来 て あたし ン ち" / "Kite Kite Atashin'chi" por Aya Hirayama, una adaptación de Sir Edward Elgar Pompa y Circunstancia Marcas (Episodios 1-161, 328)
 "Vamos! あたし ン ち "/" ¡Vamos! Atashin'chi "por el Tachibanas (Kumiko Watanabe, Fumiko Orikasa, Daisuke Sakaguchi, Kenichi Ogata) (Episodios 162-232, 329)
 "ほっと っと っと な まい に ち" / "Hottottotto na Mainichi" por Kigurumichiko (Episodios 233 -?)
 "さらば" / "Saraba" por Kinmokusei (Episodio 330)
 "あたし ン ち" / "Atashin'chi" por Akiko Yano (Película)

Inserciones
 Karaoke tenkoku (カラオケ 天国?) Por Mikan (Fumiko Orikasa)
 Jounetsu no akai bara (情熱 の 赤い バラ?) Por la Madre (Kumiko Watanabe)

Enlaces externos
 página web oficial (TV Asahi) (en japonés)
 página web oficial (Shin'ei Animación) (en japonés)

Comedias de situación de Japón
Comedias de situación animadas
Anime de 2003
Películas de anime
Anime de 2002
Manga de 1994
Publicaciones de manga
Series de anime de Bandai Visual
Series de anime realizadas por Shin-Ei Animation

Atashi'n chi


Deicide je prvi studijski album američkog death metal-sastava Deicide. Album je 24. lipnja 1990. godine objavila diskografska kuća Roadrunner Records.

Popis pjesama
Tekstovi: Glen Benton, glazba: Deicide
 "Lunatic of God's Creation" - 2:39
 "Sacrifical Suicide" - 2:49
 "Oblivious to Evil" - 2:38
 "Dead by Dawn" - 3:53
 "Blaspherereion" - 4:13
 "Deicide" - 3:59
 "Carnage in the Temple of the Damned" - 3:31
 "Mephistopheles" - 3:33
 "Day of Darkness" - 2:03
 "Crucifixation" - 3:55

Osoblje

Deicide
Glen Benton – bas-gitara, vokali, logotip, grafički dizajn (trifiks)
Eric Hoffman – gitara, logotip
Brian Hoffman – gitara
Steve Asheim – bubnjevi

Ostalo osoblje
Scott Burns – produkcija, inženjer zvuka, miks
Patricia Mooney – dizajn
Shann J. Benton – grafički dizajn
Tom Coyne – mastering
Tim Hubbard – fotografije (sastav)
Ira Rosenson – fotografije (omot)

Izvori

Albumi sastava Deicide
Albumi iz 1990.

Deicide (album)


පෙර ආත්ම වලදී කරන ලද්දා වූ කුසල කර්ම හේතුවෙන් මේ ආත්මයේදී භෞතික වශයෙන් ලැබෙන අන් පුද්ගලයන් කෙරෙහි නොපිහිටන විශේෂ පුරුෂ ලක්ෂණ මෙනමින් හැඳින්වේ. මහා පුරුෂ ලක්ෂණ තිස් දෙකකි.

මේවාද බලන්න
 සම්මා සම්බුදුවරු

බාහිර සබැදි
දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණ-සිළුමිණ

දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්‍ෂණ


A Qualtrics é uma empresa americana de gestão de experiência, com sede em Seattle, Washington e Provo, Utah, nos Estados Unidos. A empresa foi fundada em 2002 por Scott M. Smith, Ryan Smith, Jared Smith e Stuart Orgill.

A Qualtrics oferece uma plataforma de software de assinatura baseada em nuvem para gerenciamento de experiência, lançada em março de 2017.

Em 11 de novembro de 2018, foi anunciado que a Qualtrics seria adquirida pela SAP por US$8 bilhões. A aquisição foi concluída em 23 de janeiro de 2019. Em 26 de julho de 2020, a SAP anunciou sua intenção de tornar a Qualtrics pública, e em 28 de janeiro de 2021, a Qualtrics começou a negociar na Nasdaq.

História

Financiamento e avaliação
Em 2012, a empresa recebeu um investimento de US$70 milhões da Sequoia Capital e Accel, Foi o maior investimento conjunto até hoje por essas duas empresas. Em setembro de 2014, as duas empresas retornaram ao financiamento da Série B, liderados pela Insight Partners no valor de US$150 milhões, um recorde para uma empresa com sede em Utah, e avaliando a empresa em US$1 bilhão.

Solicitação de IPO
Em 19 de outubro de 2018, a Qualtrics apresentou sua declaração de registro S-1 com a intenção de arrecadar US$ 200 milhões por meio de uma oferta pública inicial (IPO) de suas ações Classe B. Na época, a empresa listou 9.000 clientes globais. A empresa deveria ser listada na bolsa NASDAQ sob o código "XM" em referência ao seu principal produto de gerenciamento de experiência, a Qualtrics XM Platform.

Receita
A Qualtrics registrou receita de US$190,6 milhões em 2016 e US$289,9 milhões em 2017, representando um crescimento ano a ano de 52%. Em 2016, a empresa reportou um prejuízo líquido total de US$12 milhões com fluxo de caixa livre de US$3,4 milhões. Em 2017, registrou um lucro líquido de US$2,6 milhões com fluxo de caixa livre de US$21,3 milhões.

Aquisição pela SAP SE
Em novembro de 2018, a SAP anunciou sua intenção de adquirir a Qualtrics. A SAP adquiriu todas as ações em circulação da Qualtrics por US$8 bilhões em um negócio em dinheiro. A SAP garantiu €7 bilhões em financiamento. Na época em que foi anunciada, a aquisição da Qualtrics foi a segunda maior compra da SAP de todos os tempos, atrás da aquisição de US$8,3 bilhões da empresa de gerenciamento de viagens e despesas Concur em 2014. A aquisição foi formalmente fechada em 23 de janeiro de 2019.

Gestão da experiência
A Qualtrics lançou sua plataforma de gerenciamento de experiência em março de 2017. A gestão da experiência é a prática de projetar e melhorar produtos, serviços e experiências para empresas e outras organizações.

Pesquisa
A análise estatística quantitativa realizada com a Qualtrics foi citada em vários periódicos profissionais e acadêmicos. A Qualtrics se tornou a primeira plataforma de gerenciamento de funcionários que mede as experiências dos funcionários por meio de métricas-chave alimentadas por inteligência preditiva. Os pesquisadores o usaram como uma ferramenta de pesquisa e o combinaram com o SPSS para analisar seus dados de pesquisa sobre experiências de funcionários e muitos outros tipos de dados de pesquisa.

Referências

Empresas de software dos Estados Unidos
Pesquisa de mercado
Empresas de pesquisa de mercado dos Estados Unidos
Aplicativos em nuvem
Provedores de computação em nuvem
Aplicações web
Empresas listadas na NASDAQ

Qualtrics


උල්පත් විහාරයේ බුද්ධ ප්‍රතිමාව (චීන: 中原大佛; සරල චීන: 山大佛; සම්ප්‍රදායික චීන: 魯山大佛) යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ චීනයේ හෙනාන්හි ලුෂාන් ප්‍රාන්තයේ ෂාඕකුන් නගරයේ පිහිටා ඇති දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. වෛරෝචන බුදුන් වහන්සේ‍ගේ රුව නිරූපිත මෙම ප්‍රතිමාව වර්ෂ 1997 සිට 2008 දක්වා කාලය තුළ ඉදිවූවකි. මෙම ප්‍රතිමාව පිහිටා ඇත්තේ චීනයේ ජාතික අබාධ මාර්ගය අංක. 311 ආසන්නයේ ෆොඩුෂාන් දර්ශනීය පෙදෙස තුළ ය. 128 m (අඩි 420) ක් උසැති මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව, 20 m (අඩි 66) ක් උසැති පද්මාසනයක් මත වැඩ හිඳින අයුරින් නිර්මාණය කොට තිබේ. උල්පත් විහාරයේ මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව ලොකයේ උසම ප්‍රතිමාව ලෙස සලකනු ලබයි.

විස්තරය
මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අමතරව එම ප්‍රතිමාව පිහිටුවා ඇති 25 m (අඩි 82) ක් උසැති පාදම/ගොඩනැගිල්ල ද සැලකිල්ලට ගත්විට මෙම ස්මාරකයේ සම්පූර්ණ උස ලෙස 128 + 25 = 153 m (අඩි 502) ක් ලැබේ. 2008 ඔක්තෝබර් මාසය වන විට මෙම ප්‍රතිමාව පිහිටුවා ඇති කඳු ගැටය තවත් අමතර පාදස්තල දෙකක් පිහිටුවීම පිණිස යළි හැඩගන්වමින් පැවතිණි. ඉන් ඉහළ පාදම 15 m පමණ උසැති ය. ඒ අනුව වර්තමානය වන විට මෙම ස්මාරකයේ සම්පූර්ණ උස ලෙස 208 m (අඩි 682) ක් ලැබෙන බව පැවසේ.

මෙම ව්‍යාපෘතිය සමස්තයක් ලෙස සැලකූ විට සම්පූර්ණ පිරිවැය ලෙස ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 55ක පමණ වියදමක් දරන්නට සිදුවන්නට ඇති බව ඇස්තමේන්තුගත කෙරිණි. ඉන් මිලියන 18ක්ම බුද්ධ ප්‍රතිමා‍ව වෙනුවෙන් වැය විය. මුලින් ඇස්තමේන්තුගත කෙරුණේ මෙම ප්‍රතිමාව තඹ කැබලි 1,100ක් (තඹ ලෝකඩ හෝ පිත්තල නොවේ) ආධාරයෙන් වාත්තු කොට තැනවීමටයි. බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ සම්පූර්ණ ස්කන්ධය ටොන් 1,000ක් පමණ වේ. බුද්ධ ප්‍රතිමාවට පහළින් බෞද්ධ විහාරයක් ද ඉදිකොට තිබේ.

උල්පත් විහාරයේ බුද්ධ ප්‍රතිමාවට එම නාමය හිමිවූයේ ආසන්නයේ පිහිටි ටියෑන්රුයි උණු දිය උල්පත හේතුවෙනි. මෙම උල්පතෙහි ජලය 60°Cක උෂ්ණත්වයෙන් යුතුව බුබුළු නගමින් පවතින අතර, එහි ජලයේ ඇති ඖෂධීය ගුණය හේතුවෙන් ප්‍රදේශය පුරා ප්‍රකට වී තිබේ. චීනයේ ටෑං රාජවංශ සමයේ නිර්මාණය වූ ෆෝක්වාන් විහාරය තුළ "වාසනාවේ ඝණ්ටාරය" නැමැති ඝණ්ටාරයක් පිහිටුවා තිබේ. මෙය මකර හිස් ශිඛරය මත ගොඩනගා ඇත. මෙම ලෝකඩ ඝණ්ටාරය ටොන් 116ක බරින් යුක්ත යැයි සඳහන් වේ.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න

 උස අනුව ප්‍රතිමා ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ඡායාරූප:
සමීප දසුනක්
ෆොඩුෂාන් දර්ශනීය පෙදෙස

හෙනාන්හි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහයන්
දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමා
හෙනාන්හි බෞද්ධ විහාර
දැවැන්ත ප්‍රතිමා
2002 ප්‍රතිමා
2002දී සම්පූර්ණ කෙරුණු ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහයන්
හෙනාන්හි සංචාරක ආකර්ෂණ ස්ථාන
2002 චීනයේ ස්ථාපිත කිරීම්

උල්පත් විහාරයේ බුද්ධ ප්‍රතිමාව


جبل حَدِيفَة جبل يقع شمال غربي ولاية قابس من الجنوب الشرقي التونسي، شمال غربي مدينة المطوية وشمال شط الفجاج وشرق جبل حشيشينة. يبلغ ارتفاعه 579 .ولا يسكن بالجبل أحد باستثناء بعض القبائل البدوية المتنقلة .

حديفة

جبل حديفة


Darling McDavell Limited, Stock and Station Agents, auch Sumpter's Exchange ist ein historisches Bauwerk in der Tyne Street 11 im viktorianischen Stadtkern der neuseeländischen Stadt Oamaru in der Region .

Es wurde 1876 als Lagergebäude für den Unternehmer George Sumpter gebaut, dem auch das Nachbarhaus Tyne Street 13 gehörte und an dem im gleichen Jahr rückseitig ebenfalls ein Lager errichtet wurde. Sumpter war erster Stadtschreiber und Bürgermeister sowie Mitgründer des Oamaru Harbour Board, der Hafenverwaltung des damals bedeutsamen Seehafen, die später im nahe gelegenen Oamaru Harbour Board Office ihren Sitz hatte.

Später wurde das Bauwerk von Darling McDavell Ltd, Stock & Station Agents genutzt, die mit landwirtschaftlichen Produkten und Vieh handelten.

Das einstöckige Bauwerk erstreckt sich nach hinten bis an die Harbour Street und ist dort an Bogenfenstern mit breiten Brüstungen zu erkennen.

Am 2. Juli 1982 wurde das Gebäude vom New Zealand Historic Places Trust unter der Nummer 2275 als Denkmal der Kategorie 2 (Historic Place Category II) eingestuft.

1989 kam das Bauwerk in das Eigentum des Oamaru Whitestone Civic Trust, einer Organisation, die sich dem Erhalt und der wirtschaftlichen Nutzung des viktorianischen Erbes von Oamaru widmet.

Es ist Teil des ebenfalls unter Schutz stehenden Ensembles Harbour/Tyne Street Historic Area. Die Nachbargebäude Exchange Chambers und Smith's Grain Store stehen ebenfalls als Baudenkmal unter Schutz.

Weblinks

Einzelnachweise

Historic Place der Kategorie II
Bauwerk in Oamaru
Erbaut in den 1880er Jahren
Baudenkmal in Oamaru


Drugi anglo-nizozemski pomorski rat (1665. – 1667.), izbio je deset godina poslije prvog anglo-nizozemskog pomorskiog rata kada je Nizozemska sredila financije, povećala kolonijalni posjed, razvila i proširila pomorsku trgovinu u tolikoj mjeri da je ponovo nadmašila Englesku. Uspjesi Nizozemske u drugom dansko-švedskom ratu (1665. – 1667.) ponovo su podigli ugled nizozemske flote i politički prestiž zemlje. Uvidjevši da mirnodopskom konkurencijom neće moći obuzdati Nizozemsku, Engleska se ponovo odlučila na rat. Nizozemci su pokušali da izbjeći rat posredstvom Francuske, no kako to nije uspjelo, u proljeće 1664. opremili su novu flotu tobože za borbu protiv arapsko-berberskih i španjolskih gusara.

Djelovanja prije objave rata
Bez objave rata Englezi su 1664. zaposjeli nizozemske kolonije na zapadnoj obali Afrike i New Amsterdam u Sjevernoj Americi. Sredinom iste godine admiral Ruyter povratio je većinu posjeda na zapadnoj obali Afrike i zaplijenio veliki broj engleskih trgovačkih brodova. Saznavši za Ruyterov pohod, Englezi su zaplijenili sve nizozemske trgovačke brodove u engleskim lukama i počeli krstarički rat, na što su Nizozemci, opet, odgovorili zapljenom engleskih. brodova u svojim lukama.

Objava rata i stanje mornarica sukobljenih strana
Zbog napada na nizozemski konvoj u Gibraltaru 29. prosinca 1664. Nizozemska je 24. siječnja 1665. objavila rat, a Engleska je to učinila tek 14. ožujka 1665.

Nizozemska
Nizozemska je stupila u rat s dobro opremljenom i obučenom flotom od 97 linijskih brodova, 13 manjih ratnih brodova, 11 brandera i 12 galija. Sagrađen je veći broj fregata.

Engleska
Engleska flota brojala je oko 80 linijskih brodova i fregata, 21 manji ratni brod i 21 brander. Među linijskim brodovima bilo je i tropalubnih s 90 topova. Flota je stupila u rat dobro obučena zahvaljujući uvođenju profesionalnog časničkog kadra i instrukcijama iz 1665. o jedrenju i borbi u flotnim sastavima.

Obje flote uvrstile su u svoj sastav i naoružane trgovačke brodove. Svoje pripreme završile su tek u svibnju.

Velike bitke u ratu i njihove posljedice
Do prve, velike bitke, došlo je 13. lipnja 1665., kod Lowestofta, gdje su Englezi pobijedili Nizozemce. Poslije toga u Londonu je vladala kuga, pa engleska flota nije izlazila iz luka, stoga je Nizozemska imala vremena opremiti nove brodove. Početkom 1666. na Nizozemsku stranu su se pridružile Francuska i Danska. Zbog svojih posebnih interesa francuska flota nije se uopće angažirala u ratu, a Danska je svoje sudjelovanje u ratu ograničila samo na zatvaranje Baltičkog mora. Admiral Ruyter, 10. lipnja,  je isplovio s flotom kako bi pronašao Engleze. Tako je 11. lipnja došlo do Četverodnevne bitke, jedne od najčuvenijih u povijesti pomorskih ratova koja je završila potpunim porazom engleske flote. Da bi onemogućio opremanje i prikupljanje nove flote, Ruyter je vršio prepade na engleske luke i sidrišta. Sa 7,000 vojnika on je 13. srpnja osvanuo pred ušćem Temze. U međuvremenu su Englezi opremili svoje brodove i prikupili ih u Temzi i Harwichu gdje su bili zaštićeni. Doznavši da su Englezi bili spremni na svim mjestima gdje se mogao očekivati desant Ruyter je od njega odustao te je umjesto toga blokirao Temzu. U blizini njezinog ušća uskoro je došlo do sukoba te su u bitci kod North Forelanda 4. kolovoza Nizozemci potučeni.

No, Veliki požar u Londonu i oskudica u novcu natjerali su engleskog kralja na mirovne pregovore koji su započeli sredinom listopada u Bredi. Zbog toga je raspušteni najveći dio engleske flote, dok su krstarički i kolonijalni rat nastavljen.

Stoga su u proljeće 1667., kako bi potaknuli Engleze na završetak pregovora, Nizozemci opremili flotu od 60 linijskih brodova pod zapovjedništvom Ruytera te 19. lipnja 1667., uputili je na ušće Temze. Grad Sheerness je zauzet 20. lipnja, a 22. i 23. lipnja uništeno je i zaplijenjeno mnogo ratnih brodova. Kada se 6. srpnja Ruyter ponovno pojavio pred Temzom mirovni pregovori su ubrzani. Desantni prepad Nizozemaca na Harwich 12. srpnja Englezi su odbili.

Mir u Bredi
Do kraja rata Nizozemci su operirali u Temzi i na obalama Engleske. Ni kod njih rat nije bio popularan. Stoga je došlo do mira u Bredi 21. srpnja 1667. Usprkos velikim uspjesima u posljednjoj godini rata, Nizozemska nije postigla yeć olakšice Navigacijskog akta; dobila je englesku koloniju Surinam, ali je izgubila Novu Nizozemsku i ponovo je morala priznati pozdrav engleskoj zastavi.

Literatura

 "Anglo-holandski pomorski ratovi", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 151. – 153.
 G. Brandt, Leben und Thaten des fürtrefflichen un sonderbahren Seehelden Michael de Ruyter, Amsterdam, 1687.
 S. R. Gardiner, Letters and papers relating to the First Dutch War (1652—1654), 2 t., London, 1899.—1900.
 A. W. Tedder, The Navy of the Restoration, Cambridge, 1916.
 C. D. Penn, The Navy under the Early Stuarts and its Influence on English History, London, 1920.
 K. Marks, Kapital, III. t. (prev. s njem), Beograd, 1948.
 Algemene geschiedenis der Nederlanden, Utrecht, 1953.
 Ch. Wilson, Profit and power, London, 1957.

Nizozemska vojna povijest
Povijest Engleske
Ratovi 17. stoljeća
Britanska vojna povijest
Danski ratovi
Francuska vojna povijest

Drugi anglo-nizozemski pomorski rat


Janus est un fanzine de science-fiction féministe édité entre 1975 et 1990 par Janice Bogstad, Jeanne Gomoll et Diane Martin à Madison, Wisconsin, et étroitement associé à la  de cette ville : la WisCon (plusieurs des  de la WisCon ont d'ailleurs constitués des numéros spéciaux de Janus). Il a été nominé à plusieurs reprises pour le prix Hugo du meilleur fanzine (1978, 1979 et 1980) cela a conduit à des accusations selon lesquelles si Janus n'avait pas été féministe, il n'aurait pas été nominé. Dix-huit numéros ont été publiés de 1975 à 1980 ; il a été ensuite remplacé par Aurora SF (Aurora Speculative Feminism) à partir du numéro 19.

Contributrices
Au cours de sa diffusion, Janus incluait des articles, des critiques, des illustrations et / ou des lettres de commentaires de divers , notamment : Amanda Bankier, Marion Zimmer Bradley, , Linda Bushyager, , Suzy McKee Charnas, CJ Cherryh, , Samuel R. Delany, Gene DeWeese, Harlan Ellison, Alexis Gilliland, , , , Ursula K. Le Guin, Elizabeth Lynn, Loren MacGregor, Katherine Maclean, Vonda McIntyre, Alexei Panshin, , William Rotsler, Joanna Russ, , Charles R. Saunders, Stu Shiffman, Gene Simmons, Wilson "Bob" Tucker, Joan Vinge, , F. Paul Wilson, Donald A. Wollheim et .

Références

Annexes

Articles connexes
 Science-fiction féministe
 Wiscon
 The Witch and the Cameleon
 Les femmes dans la fiction spéculative

Liens externes

 Janus / Aurora à L'Encyclopédie de la science-fiction
 Janus en ligne

Science-fiction féministe
Littérature féministe

Janus (magazine)


El Vickers F.B.5 (Fighting Biplane 5), conocido como "Gunbus", fue un biplano militar británico de la Primera Guerra Mundial. Fue el primer avión fabricado específicamente para el combate aire-aire en entrar en servicio, convirtiéndose en el primer avión de caza del mundo. Era un avión de configuración propulsora armado con una ametralladora Lewis de calibre 7,7 mm operada por el observador en la parte frontal del fuselaje. Este aeroplano era la culminación de una serie de biplanos con configuración impulsora que empezó con el Vickers E.F.B.1 , un requerimiento del Almirantazgo británico y que marcó el principio de los diseños militares de la firma.

Operadores

 Real Fuerza Aérea Danesa

 Aéronautique Militaire

 Royal Flying Corps

 Royal Naval Air Service

Especificaciones (Vickers F.B.5)

Véase también

Referencias

Bibliografía

Galería

F.B.5
Biplanos
Aviones propulsores monomotores
Cazas británicos de los años 1910
Cazas de la Primera Guerra Mundial del Reino Unido

Vickers F.B.5


Jo Inoue (født 21. maj 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Grulla Morioka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jo Inoue


Wawa, Inc. (/ wɑːwɑː / WAH-WAH) es una cadena estadounidense de tiendas de 24 horas y estaciones de servicio ubicadas a lo largo de la costa este de  Estados Unidos, que opera en Pensilvania, Nueva Jersey, Delaware, Maryland, Virginia, Washington D. C., y Florida. La sede corporativa de la compañía se encuentra en el área de Wawa de Chester Heights (Pensilvania), en Gran Filadelfia. En 2008, Wawa era la mayor cadena de tiendas de 24 horas en la Gran Filadelfia, y el tercer minorista de alimentos, después de Acme Markets y ShopRite.

Historia

Wawa empezó en 1803 como una fundición de hierro en Nueva Jersey. Hacia fines del , el propietario George Wood se interesó por la producción lechera y la familia comenzó una pequeña planta de procesamiento en Wawa, Pa, en 1902. El negocio de la leche fue un gran éxito, debido a su calidad, limpieza y el proceso de "certificación". A medida que la entrega de leche a domicilio disminuyó a principios de la década de 1960, Grahame Wood, nieto de George, abrió el primer mercado de alimentos Wawa en 1964 como una salida para productos lácteos.

En 1964 abrió la primera tienda de conveniencia en Folsom, en Ridley, Pennsylvania y cuatro años más tarde se abre la primera tienda en Nueva Jersey.

En 1969 Wawa Kitchens ofrece alimentos como hamburguesas y pollo frito.

En 1972 se crea un nuevo lema para la tienda, "People on the Go".

En 1974 se agrega al logotipo un ganso y un fondo de oro.

En 1994 Wawa abrió una tienda en Center City, Filadelfia exclusivamente de comida rápida.

En 2006, la página "I Love Wawa" de MySpace tenía más de 5000 miembros, y la página "We Love Wawa" en Livejournal tenía aproximadamente 951 miembros.

Notas

Enlaces externos
 Wawa (en inglés)

Empresas de Pensilvania
Condado de Delaware (Pensilvania)

Wawa Food Market


Major Bruce Middleton Hope Shand MC and bar (22. januar 1917 i London – 11. juni 2006 i Stourpaine, Dorset) var en officer i den britiske hær.

Bruce Shand er bedst kendt som far til Camilla, dronning af Storbritannien. Hun er den anden hustru til den britiske konge Charles 3. af Storbritannien.

2. verdenskrig
Bruce Shand tilhørte en lavadelig familie (the gentry). Han var officer i den britiske hær fra 1937 til 1947. I 1940 deltog han i kampene i Frankrig. I 1942 var han med ved el-Alamein. Han blev taget til fange af tyskerne, og frem til 1945 sad han i en krigsfangelejr i Spangenberg i Schwalm-Eder-Kreis i det nordøstlige Hessen.

Familie
Den 2. januar 1946, giftede han sig med den ærede Rosalind Maud Cubitt (1921–1994). Hun var datter af den 3. baron Ashcombe og Sonia Rosemary Keppel.

Parret fik to døtre og én søn:
 Camilla (født 1947), gift med den britiske konge Charles 3. af Storbritannien.
 Annabel (født 1949).
 Mark (1951–2014).

Referencer

Adel fra Storbritannien
Slægten Shand

Bruce Shand


Hacıbayram, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 68 km, Bayat ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Hacıbayram, Bayat


ශ්‍රී ලංකාවට අයත් පුරාවස්තු මෙම ලිපියට විශය වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආඥා පනත ට අනුව පුරාවස්තුවක්යන්න පහත පරිදි අර්ථ දක්වා ඇත.
 ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1815 මාර්තු 02 දිනට වඩා පැරණි ක්‍රියාකාරකමක් හා සම්බන්ධ වු අවශේෂ
 විශයභාර අමාත්‍යවරයා විසින් ගැසට් පත්‍රයේ පළකරන නිවේදනයක් මගින් ප්‍රකාශකෙරෙන වසර 100කට වඩා පැරණි මානව අවශේෂයක්

ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1815 මාර්තු 02
මෙම දිනය සිංහලේ සහ මහා බ්‍රිතාන්‍යය හා අයර්ලන්තය එක්සත් රාජධානිය අතර උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කළ දිනයයි.

පුරවස්තු සම්බන්ධ ප්‍රධාන ආයතන

පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවස්තු සංරක්‍ෂණය කිරීමත් ඒ පිළිබඳ ජනතාැවට අවබෝධයක් ලබා දීමට පැවරී තිබෙන ආණ්ඩුවේ දෙපාර්තමේන්තුව පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවයි. වර්ෂ 190 අංක 09 දරණ පුරාවිද්‍යා ආඥාපනතින් දමම දෙපාර්තමේන්තුව නීතිගතකර ඇත. මෙහි ප්‍රධානියා වූයේ පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස්තුමාය. නමුත් වර්ෂ 1990 වන විට පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටුවා වසර 100 පිරීම නිමිත්තෙන් පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස් යන ධුරය පුරාවිද්‍යා අධයක්‍ෂක ජනරාල් යනුවෙන් නවනස් කරන ලදී. ඒ අනුව පුරාවිද්‍යා  දෙපාර්තමේන්තු‍වේ ප්‍රධානියා හඳුන්වන්නේ පුරාවිද්‍යා අධ්‍යන්‍ෂක ජනරාල් වශයෙනි.වර්ෂ 1890 ජූලි 07 දා ආරම්භ කරන ලද පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තුමේන්තුව ඒ දිනය නිමිති කරගනිමින් ජූලි මස 07 දා සෑම වසරකදීම පුරාවිද්‍යා දිනය සමරනු ලබයි. 2007 වසර වනවිට මෙම ආයතනය ආරමිභ කර වසර 117කි. එහිදී මෙම පුරාවිද්‍යා දිනය සතියක් පුරාවට සැමරීම ලාංකිකයන් විසින් විසින් සිදුකරනු ලබයි. එහිදී මෙම ඒ ඒ වසරයන්හිදි විවිධ තේමාවන් යටතේ මෙය සමරනු ලබයි.

සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණ අරමුදඅංනෞදඨවෞරපධෝ$#ල

ශ්‍රී ලාංකාෙව් පුරාවස්තු වර්ග

ශ්‍රී ලංකාවේ ලොව ශ්‍රේෂ්ඨ යැයි පිළිගැනෙන පුරාවස්තූන් ලෙස කලකන්නාවූ පුරාවස්තූන් රැසක් ඇත. ලෝකය මවිත කරවන තරමේ විශිෂ්ට තාක්‍ෂණයෙන් යුතු පුරාවස්තුන් ද මේ අතර වේ. වාරි පද්ධතියකින් හා සෞන්දර්ය රසිකත්වය තියුණු  කරවන විශිෂ්ට කලාවක් ආගමික ශික්‍ෂනයෙන් යුතු සෞභාග්‍යමත් සමාජයක් අතීතනේ උරුමකරගත් ශ්‍රී ලාංකිකයන් තරම් ජනතාවක් ලොව නොමැති තරම්ය.
මෙලෙස ලාංකික උරුමයන් අපට කෙ‍ාටස් 04 යටතේ වර්ගීකරණය කළ හැකිය.

භෞතික ස‍්වරූපය අනුව

ශිලා ලේඛන
යමෙකුට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති එක් මාර්ගයක් ලේඛන කලාව. මෙම ශිලා ලේඛනයන් ද පිහිටි ස්ථානය අනුව ලෙන් ලිපි, ටැම් ලිපි,
ගිරි ලිපි, පුවරු ලිපි, ලෙසයි. මෙම සෙල්ලිපි මහින්දාගමනයෙන් පසු අක්‍ෂර මාලාවක් ලැබීමෙන් පසු ලියවුණු ඒවාය. මේවා කොටා
ඇත්තේ ලංකාවේ පැරණිතම අක්‍ෂර මාලාව වන බ්‍රාහ්මී අක්‍ෂර වලිනි. මේවායින් පැරණි ජන සමාජයන්හි තොරතුරු හෙළිදරව් වන අතර
වෙස්සලිරිය, රිටිගල, දඹුල්ල, සිතුල් පව්ව, රජගල, සහ තවත් ප්‍රදේශ වලින් හමුවී තිබේ.

වාරි නිර්මිත
වාරි කර්මාන්තය මුල් තැනක් ගනී.මෙපලස නිර්මිත වැව් හා ජලාශ 34,000 කට වඩා අධික ප්‍රමාණයක් වන අතර තිසා වැව,පදවිය,පරාක්‍රම සමුද්‍රය හ‍ා කලා
වැව නිදසුන් වේ. බිසෝ කොටුවද ඒහා සමානවම වැදගත් වේ.

වාස්තු විද්‍යාව

විශිෂ්ට තාක්‍ෂණයෙන් ද කලාත්මක භාවයෙන්ද යුත් අතීත උරුමයන් අතර බොහොමයක් වාස්තු විද්‍යාවට අයත් වේ. මැටි, දැව වැඩි කාලයක් නොපවතින ද්‍රව්‍ය වලින් අරම්භ කළ ගොඩනැගිලි
තැනීමේ කලාව හා තාක්‍ෂණය වර්ධනය විය.මෙයට යාපහුව පර්වත මස්තකයෙන් සොයාගත් කාල රක්ත වර්ණ මැටි බඳුන මීට නිදසුනකි.
ලොව විශාලම ගඩොලු නිර්මාණය වන ජේතවනාරාම දාගැබ, කලාත්මක අංග සමුහයකගේ එකතුවක් වන සීගිරිය බලකොටුව ,මහා පරාක්‍රමබාහු රජු විසින්
ඉදිකළ මහල් 12න් යුතු බද්ධ සීමා ප්‍රාසාදය වැනි නිර්මාණ රැසකි.

සීගිරියේ වාස්තු විද්‍යාව

මුර්ති හා කැටයම්

ලංකාවේ ඉතා විශිෂ්ට ගණයේ මුර්ති හා කැටයම් දක්නට ලැබේ.මෙහිදී සමාධි බුද්ධ ප්‍රතිමාව මුල් තැනක් ගනී.

සමාධි බුදුධ ප්‍රතිමාව
අනුරාධපුර මහ මෙව්නාවේ පිහිටි අතර උස අඩි 07ක් පමණ වන අතර බුදුන්වහන්සේ සමාධි සුවයෙන් විඩසිටින විලාසයක් මුර්තිමත්
වේ.අඩක් පියැවී ඇති දෙනුවන් ද මද සිනාවද නිසා පුතිමාවේ මුහුණට ලැබී ඇත්තේ සෞම්‍ය ගාම්භීර පෙනුමකි. බුදුරදුන්ගේ ආධ්‍යාත්මික
පාරිශුද්ධත්වය ඉන් මතුවී පෙනේ. ධ්‍යාන මුද්‍රාව ද ඉන් නිරූපණය වේ.

අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්ව ප්‍රතිමාව
"ගිරිදර ප්‍රතිමාව " නමින් හැඳින්වෙන යෝගී අව‍ලෝකිතේශ්වර ප්‍රතිමාව ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ ගිරිදර ප්‍රදේශයෙන් හමුවුවකි. හිටි පිළිම
ගණයට අයත් වන අතර අත් දෙකකින් යුතුව ද දකුණත අභය මුද්‍රාව හා මදක් ඔසවන ලද වම් අතේ කටක මුද්‍රාවද නිරූපළණව වේ. යටි
කවෙහි ධෝතියද ඊට යටින් අන්තරාවාසිකය  ද වෙයි. පයෙහි ගොප් ඇටයට මදක් ඉහළින් අවසන් වේ. උඩු කයෙහි ද උතුරු සළුව අඟවන
පටු රෙදි පටියක් වේ. උඩු කයෙහි ආභරණ කිසිවක් නොමැත.හිසෙහි ඔටුන්නක් ද වේ.

 ඇම්බැක්කේ දේවාලය
ලාංකිය කැටයම් කලාවේ විශිෂ්ටත්වය පෙන්වන ස්ථානයකි. 3වන විත්‍රමබාහු රජු විසින් ඉදිකරන ලද අතර දෙල්මඩු ආචාරීන් නම් වු තැටයම් ශිල්පියාගේ දායකත්වය ලැබී ඇත. අලංකාර දැව නිර්මාණයක් වන අතර තැටයම් කලාත්මක බවින් යුක්තය. මෙහි කණුවල පේකඩ සතරකින් යුතුවන අතර සමහර කණුවල පේකඩ 02කි. මල්ලවම‍පොරය, හංස පුට්ටුව, භේරුණ්ඩ පක්‍ෂියා , සිංහයා , ලණු ගැටය, ඇත් නග ලිහිණියා, නළඟන සහිත ලිය වැල, ඇදී අගනා කැටයම් ඇති අතර කණුවල කැටයම් 514 ක් ඇත.

 ඉසුරුමුණි කැටයම්

අවුකන පිළිමය

අනුරාධපුරයේ නෑගම්පහ කොරළයේ පිහිටුවා තිබේ. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 8 වන සිය වසට අයත් වන අතර පද්මාසනය මත නෙළා ඇති මෙය මහා
පුරුෂ ලක්‍ෂණයන් විදහා පාමින් උත්තම ප්‍රඥාව මුර්තිමත් කෙ‍රේ. සමභංග (පාදයේ මහපට ඇඟිලි දෙක එක සමානව තබා ඇත.) මෙම
පිළිමය හිටි පළිමයක් වන අතර උස අඩි 37.26 ක් (මීටර 11.36) වේ. සිවුර ඒකාංශ වන අතර එය තනි රැල්ලකින් යුතුවේ. ධාතුසෙන රජු
දවස (ක්‍රි.ව. 459-477) කරවු කාලසේලසන්ථු පිළිම ගෙය වත්මන් අවුකන පිළිම ගෙය වේ.

 මුරගල

උස මීටර එකක් හා පළල මීටර භාගයකින් ද යුත් පුන්කලස කැටයම් සහිත හා රහිත ලෙස නිර්මාණය කර ඇත. දිව්‍යරාජ ඔටුන්නක් හා
ආභරණ ඇඳුම් ද දැනට මුරගල තුළ දර්ශනය වන කෙ‍ාටස් අතර හිස වටා ඇති වයි පෙණ රැසකි. පහළ වාමන රූප02ක්ද වේ.

චිත්‍ර කලාව

ලාංකීය චිත්‍ර කලාව තුළ ඉපැරණි සිපතුවම් බොහොමයක් වන අතර ඉන් බොහොමයක් බෞද්ධ මුහුණුවරක් ගත් බව පෙනේ.

 කැලණියේ පරණ විහාරයේ සිතුවම්
 හිඳගල සිතුවම්
 අනුරපුර යුගයේසීගිරි සිතුවම්

මීට අමතරව ප්‍රාග් ඓතිහාසික මධ්‍ය ශිලා යුගයේ මිනිසා සම්බන්ධ තොරතුරු රැසක්ම කුරුවිට බටදොඹ ලෙන තුළින් අනාවරණය විනි.
ලෙන අභ්‍යන්තර භූමිය අක්කර 35ක් වන අතර ඉන් එකල මිනිසාගේ චර්්‍යාවන් හඳුනා ගත හැක. පාංශු ස්ථර 10ක් ඇති අතර ඉන් 04 වන
ස්ථරයෙහි වසර 13,000-14,000 තරම් කාලයට අයත් බැව් පෙනේ. මින් කැකුණ ඇට ද ඔළු මුවන් දඩු ලේනුන් , වළි කුකුළන් හා වඳුරු වර්ග
ආදී සතුන් පිළිබඳ සාධක ද ලැබී ඇත. 1982 දී කළ කැණීමකදී ව්‍යාග්‍රයෙකුගේ ඇඟිලි පුරුකක් හමු වු අතර ඒ පිළිබඳ ව තොරතුරු 2005 දී
දිංගප්පුරුවේ රැෆල්ස් (Raffels) නම් විද්‍යාත්මක ප්‍රකාශනයේ පළ විනි. මින් හමු වු මානව ඇට සැකිළි අදැන් වසර 18000 කට පැරණී බව
ආචාර්ය දැරණියගල මහතාගේ අදහසයි. අස්ථි උපයෝගී කරගෙන තැනු මෙවලම් ද වේ. ශිලා මෙවලම් දප්‍රමාළණලයන් සෙන්ටිදීටර 5ත්
අඩු ප්‍රමාණයේ ඉතා පකුඩා වේ. ඒවා පොදුවේ ජ්‍යාමිතික ක්‍ෂුද්‍ර ශිලා මෙවලම් (geometic microlithics) නමිනි. තිරුවානා කහඳ මෙවලම්
බෝල ,ගල් වෙරළු , සතුන්  අතර ගස් බෙල්ලන් , මුහුදු බෙල්ලන්, වල් ඌරන්, මීමින්නන් ද වේ.

කාර්යය අනුව

මෙයට අමතරව අපට මෙම පුරාවස්තු,

දේශපාලනිකව

ආර්ථික

ආගමිකව හා

 සංස්කෘතිකව ද වර්ග කළ හැකිය.

පුරාවස්තු රැකගැනීමේ වැදගත්කම

ඉපැරණියන් අප වෙත දායාද කළා වු මෙම පුරාවස්තු අනාපත පරපුර උදෙසා ආරක්‍ෂ‍ා කළ යුතුය. මේවා රැකගැනීමට අප පෙළඹෙන හේතු

රැසකි. පහත සඳහන් සංස්කෘත කියමන මෙහිදී ඉතා වැදගත් වේ.

" කලාව , සාහැත්‍ය, ඉතාහාසය, ආදී විෂයන් ගැන සංවේදී

නොවන තැනැත්තේ අං යුවළක් හා වල්ගයක් නැති

ගවයෙකු වැන්න. ඔහු තළණකොළ නොකෑම ගවයන්ගේ

භාග්‍යකි"

මිනිසා සංස්කෘතියක් සහිත එකම ජීවියාය. ඔහුට අනිකුත් සතුන් මෙන් පුරාවස්තු බැහැර කළ නොහැක. ඔහුට ඉන් ආධහාත්මික අංශයන්හි
ඇසුර ලැබීම මෙයට හේතුවයි. පුරාවස්තු රැකගැනිම මනෝවිද්‍යාත්මක (මනස හා සම්බන්ධ) මුලධර්මයක් මත පදනම් වුවකි.සෑම මිනිසෙකු තුළම පුරාවස්තු හෝ අතීතය පිළිබඳ කුතුහලයක් තිබේ. " යම් අවස්තාවක නුතන හිස් කබලක් පෙන්නුව හෙ‍ාත් පුද්ගලයෙකු ඒදෙස
පළිකුලෙන් බලයි. නමුත් වසර 34,000 ක්  පැරණි බලංගොඩ මානවයාගේ හිස් කබලක් දකින්නට සැලසුවහොත් එය අතටගෙන බැලීමේ වුවනමනාවක් ඇති වේ. අතීතයත් වර්තමානයත් අනාගතයත් සම්බන්ධ යැයි කිවන මුලධර්මය තවත් කරුණකි.යම් සමාජයක මිනිසෙකුට දැඩිව තම සිත හදා ගැනීමට හැකියාවක් තිබෙනවා නම් තමාට ඉතිහාසයක් නැති බවයි , නම් ඔහුට නැවතත් ගල් යුගයට යාමට සිදු වේ. වර්තමානයේ අප පරිහරණය   කරනුයේ අතිතයේ නිෂ්පාදනයන්හි වර්ධන තත්වයන් වේ. රෝදයේ විකාශනය සිදු වුයේ කුඹල් සකෙනි.අපගේ ඉතිහාසයේ විකෘති තැන් ප්‍රකෘති කර ඇත්තේ ඉතිහාසයේ අඩු තැන් පුරවා ඇත්තේ පුරාවස්තු මඟිනි. පැරැන්නන්ගේ ජීවන රටාව නිර්මාණශීලී පැතිනඩ හා ස්වභාවය හඳුනාගිවීමට බෙහෙවින් උපකාරී වේ. එසේම පුරාවස්තු නිසා විශාල වශයෙන්ම ආර්ථික වාසි ලබා ගත හැතිය. මෙරට ආදායමෙන් වසැළකියයුතු ප්‍රමාණයක් ලබා දෙන්නේ පුරාවස්තුවයි. විදේශ විනිමය උපයාසංචාරක ව්‍යාපාරයෙන් ලැබෙන ආදායම මුළුමනින්ම පදනම් වන්නේ පුරාවස්තු මතය. පුරාවස්තු ආරක්‍ෂ‍ා කර ගැනීමට රටක වෙසෙන සාමාන්‍ය ජනතාවට දායක විය හැකිය. ශ්‍රී ලංකාව තුළ පුරාවිද්‍යා ස්ථාන 2,50,000ක් පමණ වන බැවින් පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ සිටින 1600 පමණ වන පිරිසට මේ සියල්ල ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ දැඩි වගකීමක් ජනතාවට තිබේ. පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මඟින් සිදු කරන්නේ ජනතාවගේ උරුමය රැකීමට ජනතාවට සහය දීමකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවස්තු විනාශ වීමට හේතු'

පුරාවස්තු විනාශ වීමට බලපාන හේතු 02කි.
සවිඤ්ඤානිකව
අවිඤ්ඤානිකව

අවිඤ්ඤානින බව නිසා පුරාවස්තු සහිත භූමි ස්මාරක ආදිය විනාශ කරති.නිවාස තැනීම, සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රම, නාගරීකරණය හා විවිධසිවිල් අර්බුධ නිසා ද වේ. පැරණි බිතු සිතුවම් තිබෙන විහාරස්ථාන වල පුද්ගලයන් විසින් සුවඳ දුම් හා පහන් පූජා කිරීම නිසා හානි පැමිණේ.
ඊට වඩා ප්‍රබල ලෙස සවිඤ්ඤානිකව කරන ක්‍රියාවන් නිසා සිදු වේ.

 පැරණි ස්ථාන ආශ්‍රිතව වටිනා දේ ඇතැයි යව වැරදි සංකල්පය.

" නිදන් වදුල" පුස්කොළ ග්‍රන්ථය උපයෝගි කර ගැනීම.

 රන් ප්‍රතිමා සංකල්පය.

 මාධ්‍ය මඟින් වගකීමෙන් තොරව ගෙන යන ප්‍රචාර

පැරැන්නන් විසින් නිර්මිත පරිහරණය කළ මේ පුරාවස්තු වල විශේෂත්වය වන්නේඒවා විනාශ වුවහොත් නැවත ඇති කළ නොහැක.පුරාවස්තුවක් රැකගත යුත්තේ ඒ එකිනෙකට ආවේණික වු වටිනාකමක් තිබීමයි.

පිංතූරයට ඉඩක්
මුර්ති හා කැටයම්

සිතුවමක අසිරිය

මුලාශ්‍ර'

01.ගවේශණ කණ්ඩායම: (යාපහුව) පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව 2001 මාර්තු 10

02.වික්‍රම ගමගේ චන්ද්‍රා   :   අනුරාධපර පුජනීය හා රාජකීය ස්ථාන 1995 මැයි ශ්‍රී ලංකා සංස්කෘතික ශාස්ත්‍රායනය

03.විජේසේකර නන්දදේව : පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තු ඉතිහාසය 	1990 .04.02 (කොළඹ)

04.මුදියන්සේ නන්දසේන  : ඇම්බැක්කේ වර්ණනාව හා වෙනත් ලිපි 2002 එස්. ගොඩගේ ප්‍රකාශකයෝ

05.සිරිමල්වත්ත වාසනා    : පුරාවිද්‍යාව හඳුනාගනිමු 		විජේසුරිය පාඨක පදනම(පුංචි බොරැල්ල)

06.www.wijeya.lk/wijeya  : (2008 ජුනි, 17,ජුලි 08/10/15)

පුරාවස්තු - ශ්‍රී ලංකා

ආශ්‍රිත ලිපි
 පුරාවස්තු
 ශ්‍රී ලංකාවේ කැටයම් කලාව
 බිතු සිතුවම්

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

 Images of Ceylon

 Dinamina News Paper

 Sri Lanka National Museum

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවස්තු


Heinz-Dieter Heimann (* 11. August 1949 in Paderborn) ist ein deutscher Historiker mit dem Forschungsschwerpunkt mittelalterliche Geschichte.

Leben und Wirken
Heinz-Dieter Heimann legte im Jahre 1971 am städtischen Gymnasium Marianum Warburg sein Abitur ab. 1972 begann er ein Studium an der Ruhr-Universität Bochum mit den Fächern Germanistik und Geschichte und schloss dieses 1977 mit dem Ersten Staatsexamen ab. Nach einer Tätigkeit als wissenschaftlicher Assistent von Ferdinand Seibt am Lehrstuhl für Mittelalterliche Geschichte der Ruhr-Universität Bochum wurde er im Wintersemester 1979/80 mit der Dissertation Zwischen Böhmen und Burgund. Zum Ost-Westverhältnis innerhalb des Territorialsystems des deutschen Reiches im 15. Jahrhundert promoviert. 1988 habilitierte er sich an der Fakultät für Geschichtswissenschaft derselben Universität mit der Schrift "Hausordnung und Staatsbildung. Innerdynastische Konflikte als Wirkungsfaktoren der Herrschaftsverfestigung bei den wittelsbachischen Rheinpfalzgrafen und den Herzögen von Bayern im Spätmittelalter". Im Jahre 1989 erhielt er im Fach "Mittelalterliche Geschichte und vergleichende Landesgeschichte" die Lehrberechtigung Venia Legendi und wurde zum wissenschaftlichen Mitarbeiter und Privatdozenten am Lehrstuhl für Mittelalterliche Geschichte der Ruhr-Universität Bochum. Von 1994 bis 2015 war er an der Universität Potsdam Professor für Geschichte des Mittelalters, wo er am 31. März 2015 emeritiert wurde. Seine Nachfolge in Potsdam trat Martina Giese an.

Heimann ist Mitglied im Vorstand der Brandenburgischen Historischen Kommission (seit 2002) und ordentliches Mitglied der Historischen Kommission für Westfalen (seit 2003). Seit 2003 ist er Vorsitzender des Fachbeirats im Museum für brandenburgische Kirchen- und Kulturgeschichte des Mittelalters. Er legte 1997 eine Einführung in die Geschichte des Mittelalters vor.

Schriften (Auswahl)
 Hausordnung und Staatsbildung. Innerdynastische Konflikte als Wirkungsfaktoren der Herrschaftsverfestigung bei den wittelsbachischen Rheinpfalzgrafen und den Herzögen von Bayern. Ein Beitrag zum Normenwandel in der Krise des Spätmittelalters (= Quellen und Forschungen aus dem Gebiete der Geschichte. NF H. 16). Schöningh, Paderborn u. a. 1993, ISBN 3-506-73266-8 (Zugleich: Bochum, Universität, Habilitations-Schrift, 1988/1989) (Digitalisat).
 Einführung in die Geschichte des Mittelalters (= UTB 1957). Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 1997, ISBN 3-8001-2641-9.
 Die Habsburger. Dynastie und Kaiserreiche (= Beck'sche Reihe. 2154). Beck, München 2001, ISBN 3-406-44754-6.
 Die Soester Fehde. Geschichte einer erstrittenen Stadtfreiheit. Westfälische Verlags-Buchhandlung Mocker und Jahn, Soest 2003, ISBN 3-87902-216-X.

Weblinks

 Veröffentlichungen von Heinz-Dieter Heimann im Opac der Regesta Imperii
 Seite von Heimann an der Universität Potsdam

Anmerkungen

Mittelalterhistoriker
Hochschullehrer (Ruhr-Universität Bochum)
Hochschullehrer (Universität Potsdam)
Mitglied der Brandenburgischen Historischen Kommission
Mitglied der Historischen Kommission für Westfalen
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Heinz-Dieter Heimann


An Loxocarya gigas in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barbara Gillian Briggs ngan Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Loxocarya gigas in nahilalakip ha genus nga Loxocarya, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Loxocarya

Loxocarya gigas


En vejdæmning er en vej eller jernbane anlagt på en dæmning (jordvold), ofte over vand eller fugtige områder.

Vejdæmning


Death or Glory peti je studijski album njemačkog heavy metal sastava Running Wild. Diskografska kuća Noise/EMI objavila ga je 8. studenoga 1989. Posljednji je album na kojem se pojavio gitarist Majk Moti i bubnjar Ian Finlay. Jedan je od najuspješnijih albuma sastava. Sadrži koncertni "Riding the Storm" i "Bad to the Bone". Posljednja pjesma "March One" ne pojavio se na LP izdanju.

CD inačica, izvorna i remasterirana, sadrži pjesme s EP-a Wild Animal iako s drugačijim redoslijedom od onog u izvorniku. Iako sadrži pjesme s Wild Animala.

Sastav je snimio spot za pjesmu "Bad to the Bone" u Düsseldorfu. Pjesma je bila emitirana na MTV-jevom Headbangers Ball. Za pjesmu "Riding the Storm" također je snimljen spot u Düsseldorfu.

Popis pjesama

Recenzije

Godine 2005. Death or Glory pojavio se na 285. mjestu popisa The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time Rock Harda i na 17. mjestu ljestvici 25 najboljih power metal albums svih vremena.

Osoblje

 Running Wild

 Rock 'n' Rolf – vokal, gitara, produkcija
 Iain Finlay – bubnjevi
 Jens Becker – bas-gitara
 Majk Moti – gitara

Dodatni glazbenici
 Ladislav Křížek – prateći vokal

 Ostalo osoblje

 Jan Němec – inženjer zvuka, miks, snimanje
 Martin Becker – fotografije
 Sebastian Krüger – grafički dizajn
 Karl-U. Walterbach – izvršna produkcija

Ljestvice

Izvori

Albumi sastava Running Wild
Albumi iz 1989.

Death or Glory


The Brahman is an American breed of zebuine-taurine hybrid beef cattle. It was bred in the United States from 1885 from cattle originating in India, imported at various times from the United Kingdom, from India and from Brazil. These were mainly Gir, Guzerá and Nelore stock, with some Indu-Brasil, Krishna Valley and Ongole. The Brahman has a high tolerance of heat, sunlight and humidity, and good resistance to parasites. It has been exported to many countries, particularly in the tropics; in Australia it is the most numerous breed of cattle. It has been used in the creation of numerous taurine-indicine hybrids, some of which – such as the Brangus and Brahmousin – are established as separate breeds.

History

Zebuine (Asian humped) cattle were present in the United States from 1849, when a single bull of Indian origin was imported from the United Kingdom to South Carolina. In 1885 a pair of grey bulls was brought directly from India to Texas; one was large, weighing over , the other weighed little more than half that. Cross-breeding of these with local taurine cows was the first step in the creation of the Brahman breed. Other small groups of Indian cattle were imported up to about 1906, mostly to Texas; some of them were imported to be displayed as circus animals, and were later sold to ranchers. In 1924 and 1925 larger numbers of Brazilian cattle were brought to the United States through Mexico. These were mainly zebuine-taurine hybrid Guzerá, but also included some Gir and Nelore; there were 210 bulls and 18 cows in total.

A breed association, the American Brahman Breeders Association, was formed in 1924, and a herd-book was started. The name "Brahman" was chosen by J. W. Sartwelle, secretary of the association. In 1939 the herd-book was closed, thereafter recording only the offspring of registered parents. The registration in 1946 of eighteen imported Brazilian bulls, mainly Indu-Brasil and Gir, was permitted, as were some later additions of imported stock. The association registered all American indicine cattle in the same herd-book until 1991, when herd-books for Gir, Guzerat, Indu-Brasil, Nelore and Tabapua were separated from that for the American Red and Grey Brahman.

Exports of cattle of this breed to Australia began in 1933 and continued until 1954, and amounted to 49 head in all; by 1973 their offspring numbered more than . Some further imports, totalling about 700 head, took place after 1981.  By 1987 there were over a million in Queensland alone, and by the end of the century there were more of them in Australia than of any other breed, particularly in the tropical north of the country.

Characteristics

The Brahman has good tolerance of heat and is widespread in tropical regions. It is resistant to insects thanks to its thick skin. Brahman cattle live longer than many other breeds, often producing calves at ages 15 and older.

Use
The Brahman is reared for the meat industry, particularly in areas where good resistance to hot or tropical conditions is needed. As with other zebuine cattle, the meat is of lower quality than that of specialised European beef cattle breeds. For this reason it is commonly cross-bred with cattle of those breeds, either by raising hybrid calves born to pure-bred parents, or by creating a composite or hybrid breed, of which there are many. Some of them, such as the Brahmousin (Brahman x Limousin), Brangus (Brahman x Angus) and Simbrah (Brahman x Simmental) have acquired breed status in their own right, but many others have not. These include the Brahorn (Brahman x Shorthorn), the Bravon (Brahman x Devon) and South Bravon (Brahman x South Devon), the Bra-Swiss (Brahman x Brown Swiss), the Sabre (Brahman x Sussex) and the Braford (Brahman x Hereford).

In Oman and Fujairah, Brahman bulls are used in the traditional sport of bull-butting; they may be fed milk and honey to prepare them for the contest.

Gallery

References

Cattle breeds originating in the United States

American Brahman