Ion Nae Theodorescu (21 May 1880 – 14 July 1967) was a Romanian writer who wrote under the pen name Tudor Arghezi (. He is best known for his unique contribution to poetry and children's literature.

Biography

Early life
He graduated from Saint Sava High School in October 1896, started working to pay for his studies, and made his debut in 1896, publishing verses in Alexandru Macedonski's magazine Liga Ortodoxă under the name Ion Theo. Soon after, Macedonski, the herald of Romanian Symbolism, publicized his praise for the young poet:
"This young man, at an age when I was still prattling verses, with an audacity that knows no boundaries, but not yet crowned by the most glittering success, parts with the entire old versification technique, with all banalities in images in ideas that have for long been judged, here and elsewhere, as a summit of poetry and art."

He began stating his admiration for Symbolism and other trends pertaining to it (such as the Vienna Secession) in his articles of the time, while polemicizing with Junimea'''s George Panu over the latter's critique of modernist literature. In 1904, he and Vasile Demetrius published their own magazine, Linia Dreaptă, which ceased to exist after only five issues. Arghezi, Gala Galaction, and Demetrius maintained a close friendship, as witnessed by the latter's daughter, the actress and novelist Lucia Demetrius.

After a four-year-long stint as an Orthodox monk at Cernica Monastery, he traveled abroad in 1905. He visited Paris and then moved to Fribourg, where he wrote poetry and attended courses at the local University; dissatisfied with the Roman Catholic focus encouraged by the latter, he moved to Geneva, where he was employed in a jeweler's workshop. During the Romanian Peasants' Revolt of 1907, the poet, known for his left-wing discourse and vocal criticism of the violent repression of the peasant movement, was kept under surveillance by Swiss authorities; a local newspaper claimed that Arghezi's mail had been tampered with, causing a scandal that led to the resignation of several officials. News he gathered of the revolt itself left a lasting impression on Arghezi: much later, he was to dedicate an entire volume to the events (his 1907-Peizaje, "Landscapes of 1907", which he described as "dealing with [...] the contrast between a nation and an abusive, solitary, class").

Early 1910s
He returned to Romania in 1910, and published works in Viața Românească, Teatru, Rampa, and N. D. Cocea's Facla and Viața Socială, as well as editing the magazine Cronica in collaboration with Galaction; his output was prolific, and a flurry of lyrics, political pamphlets and polemical articles gained him a good measure of notoriety among the theatrical, political and literary circles of the day. Cocea contributed to his early fame by publishing one of Arghezi's first influential poems, Rugă de seară ("Evening Prayer").

During the period, Arghezi also became a prominent art critic, and engaged in the defense of Ștefan Luchian, a painter who was suffering from multiple sclerosis and was facing charges of fraud (based on the suspicion that he could no longer paint, and had allowed his name to be signed to other people's works).

He became a regular presence at the Bucharest Kübler Café, where a Bohemian circle of artists and intellectuals was being formed — it included the writers Ion Minulescu, Liviu Rebreanu, Eugen Lovinescu, Victor Eftimiu, Mihail Sorbul and Corneliu Moldovanu, as well as the painters Iosif Iser, Alexandru Satmari, Jean Alexandru Steriadi, the composer Alfons Castaldi, and the art collector Krikor Zambaccian. According to Zambaccian, Arghezi was more rarely seen at Bucharest's other major literary venue, Casa Capșa. By that time, he was also an associate of the controversial political figure and art patron Alexandru Bogdan-Pitești, and, with Galaction, Cocea, Minulescu, Adrian Maniu and various visual artists, he regularly attended a circle hosted by Bogdan-Pitești on Știrbey-Vodă, nearby the Cișmigiu Gardens. He authored a small poem in honor of Bogdan-Pitești.

After the outbreak of World War I, Arghezi wrote against the political camp led by the National Liberals and the group around Take Ionescu, both of whom aimed to have Romania enter the conflict on the side of the Entente (as an attempt the conquer Transylvania from Austria-Hungary); instead, he was a supporter of Bessarabia's union with the Romanian Old Kingdom, and resented the implicit alliance with Imperial Russia. In 1915, he wrote:
"A barbaric war. Once upon a time, we had pledged our duty to fight against the arming of civilized states. With every newborn baby, the quantity of explosive matter destined to suppress him was also being created. As progress and «rational outlook» were being viewed as calamities, arms and ammunitions factories were increasing the shell storages, were fabricating the artillery used in extermination."

German occupation and Văcărești prison
Eventually, he collaborated with the German authorities who had occupied most of Romania in late 1916 (see Romanian Campaign), and wrote articles for the German-backed Gazeta Bucureștilor; he was one among the diverse grouping of intellectuals to do so — it also included Bogdan-Pitești, Galaction, Constantin Stere, Dimitrie D. Pătrășcanu, Alexandru Marghiloman, Ioan Slavici, Grigore Antipa, and Simion Mehedinți.

Arrested along with eleven other newspapermen and writers, among them Slavici, he was accused of "collaboration with the enemy" for his anti-Entente activities. According to Arghezi himself, the Royal Commissioner charged with investigation had initially kept the group secluded in a Bucharest hotel, arguing that they were an ongoing danger to Allied forces in Bucharest.

Sentenced and imprisoned in the Văcărești facility, Arghezi pleaded his cause in letters and petitions addressed to a "Mr. General", who has been tentatively identified with Premier Artur Văitoianu, asking for a conditional release after his illegitimate son, Eli Lotar, with Constanța Zissu, who had been born in 1905, left home and went missing. Despite their political rivalry, Nicolae Iorga, who had given his full backing to the Entente during the war, repeatedly called on authorities to pardon Arghezi free; his plea was eventually granted, and Arghezi was released in late 1919. Expressing his thanks to Iorga for his intervention, he nonetheless continued to oppose him on several issues, and the polemic, turned sarcastic, was to prolong itself over the next two decades.

Interwar literature
In 1927, he published his first volume of collected poems, titled Cuvinte Potrivite ("Fitting Words" or "Suitable Words"), which made the Poporanist paper Viața Românească's Mihai Ralea hail Arghezi as "our greatest poet since Eminescu" (while likening his "mixture of the sublime and the awkward" to "nihilism"). The avant-garde magazine Integral celebrated Arghezi with a special issue in 1925 – in it, Benjamin Fondane wrote: "Arghezi is against all things: in his poetry, against eloquence, in favour of reinstating modesty, decency [...] [i]n his prose, against cowardice in expression, in favour of violence and indecency".

Arghezi was in charge of the satirical newspaper Bilete de Papagal and published his first prose effort, Icoane de Lemn ("Wooden Icons"), in 1928. In 1932, he published Flori de Mucigai ("Flowers of Mildew") and Poarta Neagră ("The Black Gate") – collections of poetry inspired by the years he spent in detention (in itself, a theme never before used in Romanian poetry) and influenced by the works of Charles Baudelaire and other Symbolists. He also began writing the works that made him most familiar to the public, his poems and short prose for children. Among the more famous are Cartea cu Jucării ("The Toy-Laden Book"), Cântec de Adormit Mitzura ("A Song to Get Mitzura to Sleep"), Buruieni ("Weeds") and, the most popular of all, Zdreanță ("Rag"), about a lovable mutt.

In 1933–1934, he completed two satirical pieces, the dystopian novel Tablete din Țara de Kuty, povestiri swiftiene ("Tablets from the Land of Kuty. Swiftian Stories") and Cimitirul Buna-Vestire ("Buna-Vestire Cemetery" – a large-scale pamphlet described as an "apparent novel" by George Călinescu), as well as a long novel on the topic of maternal love and filial devotion, Ochii Maicii Domnului ("Our Lord's Mother's Eyes").

He routinely visited art shows throughout the 1920s (accompanied by Vasile and Lucia Demetrius), helping to establish the artistic reputation of painters such as Oscar Han, Nicolae Dărăscu, Camil Ressu, Francisc Șirato, and Nicolae Vermont. He also authored the preface to Nicolae Tonitza's first art catalog, and welcomed Arta Română, the modernism group established by Tonitza and Gheorghe Petrașcu in 1920. By the mid-1930s, Arghezi contributed the art chronicle to the newspaper Mișcarea – mouthpiece of the National Liberal Party-Brătianu.

Interwar polemic
In 1934, his lyrical works were virulently attacked by Nicolae Iorga, who saw them as "comprising all of the most repulsive in concept and all of the most trivial in shape"; such accusations against Arghezi and the group of writers around him became commonplace in the Iron Guard's press – writing in Sfarmă-Piatră, Vintilă Horia accused Arghezi of "a willing adhesion to pornography" and of "betrayal". The latter statement centered on Arghezi's earlier collaboration with Gândirea – the newspaper published by Nichifor Crainic, an intellectual figure on the far right who shared Arghezi's initial religious traditionalism. Gândirea and its affiliated magazines alleged that the influence of Crainic's thought (Gândirism) had played a major part in Arghezi's early works, while attacking his Jewish editors with anti-Semitic slurs (and implying that his works would have decreased in quality because of their influence). To these, Argezi replied with a dose of irony: "[...] I have never ever read Gândirea, not even when I was contributing articles to it".

Shortly before his death, Arghezi reflected upon his status in the interwar period, rendering a dramatic picture:
"[...] for a while, all the cultural institutions were associated against my writing: the University, the Academy, the poets, the press, the police, the courts, the censorship, the Gendarmerie and even the closest colleagues."

His political attitudes at the time were more complex, and he continued collaboration with left-wing magazines such as Dimineața and Adevărul while expressing staunchly monarchist views and support for King Carol II. According to some views, Arghezi developed a sympathy for the Iron Guard towards the end of the 1930 (his poem Făt-Frumos was contended to be a homage to the movement's leader, Corneliu Zelea Codreanu, assassinated in late 1938). This perspective, notably favored by essayist Alex Mihai Stoenescu, was disputed by the literary critic Ion Simuț, who argued that evidence to support it was sporadic and contradictory.

World War II
In 1939, Arghezi became suddenly and severely ill, being incapacitated by sciatica. The extreme pain and mysterious causes became topics of major interest, and it was rumored that his was an unprecedented disease. Upon examination (made difficult by Arghezi's iatrophobia), some of Romania's top physicians, including Nicolae Gh. Lupu, George Emil Palade, and Constantin Ion Parhon, decided that Arghezi's sciatic nerve was being pressed on by an unknown body. Dumitru Bagdasar identified the cause as a cancerous tumor, and Arghezi underwent radiation therapy — the verdict and suffering caused the poet to maintain a growing animosity towards Bagdasar, which he later expressed in writing. After a period of deterioration, he regained his health unexpectedly.

During World War II the newspaper Informația Zilei took up the publishing of comments by Arghezi, as a column named after his former magazine, Bilete de Papagal. In 1943, it published virulent satires of the Romanian government, its military leader – Ion Antonescu, and Romania's allegiance to Nazi Germany (see Romania during World War II). On 30 September 1943 Arghezi caused an outrage and a minor political scandal, after getting the paper to publish his most radical attack, one aimed at the German ambassador Manfred Freiherr von Killinger – Baroane ("Baron!" or "Thou Baron"). The piece centered on accusations of political and economic domination:
"A flower blossomed in my garden, one like a plumped-up red bird, with a golden kernel. You blemished it. You set your paws on it and now it has dried up. My corn has shot into ears as big as Barbary Doves and you tore them away. You took the fruits out of my orchard by the cartload and gone you were with them. You placed your nib with its tens of thousands of nostrils on the cliffs of my water sources and you quaffed them from their depths and you drained them. Morass and slobber is what you leave behind in the mountains and yellow drought in the flatlands — and out of all the birds with singing tongues you leave me with bevies of rooks."

The authorities confiscated all issues, and the author was imprisoned without trial in a penitentiary camp near Târgu Jiu, in which communist political leaders Gheorghe Gheorghiu-Dej, Nicolae Ceausescu, and Ion Gheorghe Maurer were also imprisoned. He was freed in 1944, only days after the August Coup, which resulted in the fall of the Antonescu regime.

Arghezi and the Communist regime
A controversial intellectual, Arghezi had a fluctuating relationship with the newly established Communist regime. Although he was awarded several literary prizes under during the period of Soviet-induced transition to a people's republic, he became a harsh critic of censorship and agitprop-like state control in media, and was targeted as a decadent poet very soon after the communist-dominated republican institutions took power (1948). A series of articles written by Miron Radu Paraschivescu and Sorin Toma (son of the Stalinist literary figure Alexandru Toma) in the Romanian Communist Party's official voice, Scînteia, described his works as having their origin in Arghezi's "violent insanity", called his style "a pathological phenomenon", and depicted the author as "the main poet of Romanian bourgeoisie"; the articles were headlined Poezia Putrefacţiei sau Putrefacția Poeziei ("The Poetry of Decay or the Decay of Poetry", in reference to Karl Marx's The Misery of Philosophy – the title of which in turn mocked Pierre-Joseph Proudhon's Philosophy of Misery).

The writer had to retreat from public life, spending most of these years at the house he owned in Văcărești, Bucharest, the one he called Mărțișor (the name it still goes by today); his main source of income was provided by selling the yields of cherries the surrounding plot returned.

However, as Gheorghe Gheorghiu-Dej, who was also an inmate in penitentiary camp near Târgu Jiu, consolidated his power over the state and Party post-1952, Arghezi was discovered as an asset to the new, more "national" tone of the regime — as several other censored cultural figures, he was paid a visit by Miron Constantinescu, the Communist activist overseeing the rehabilitation process.

Once exonerated, he started being awarded numerous titles and prizes. Arghezi was elected a member of the Romanian Academy in 1955, and celebrated as national poet on his 80th and 85th birthdays. Although never turned-Socialist Realist, he adapted his themes to the requirements – such as he did in Cântare Omului ("Ode to Mankind") and 1907. In 1965, Arghezi also won recognition abroad, being the recipient of the Herder Prize.

Arghezi's mysterious illness resurfaced with the same symptoms in 1955, and he was rapidly interned in the care of Ion Făgărășanu. He was diagnosed with a chronic infection that had originated in surgery he had undergone in 1934, provoking an abscess in the area around his lumbar vertebrae; he was released soon completing a treatment which included streptomycin injections.

He died and was buried in the garden of his house next to his wife Paraschiva in 1967 (she had died the previous year), with tremendous pomp and funeral festivities orchestrated by Communist Party officials. His home is now a museum. It was managed by his daughter, Mitzura until her death in 2015. Arghezi and Paraschiva also had a son, known as Baruțu, but actually called Iosif.

Arghezi's work
Arghezi is perhaps the most striking figure of Romanian interwar literature, and one of the major poets of the 20th century. The freshness of his vocabulary represents a most original synthesis between the traditional styles and modernism. He has left behind a vast oeuvre, which includes poetry, novels, essays, journalism, translations and letters.

The impact of his writings on Romanian poetic language was revolutionary, through his creation of unusual lyrical structures, new subgenres in prose – such as the poetic novel, the "tablet" (tableta) and the "ticket" (biletul).  He excelled at powerful and concise formulations, the shock value of which he exploited to startle lazy or conformist thinking, and his writings abound in paradoxes, as well as metaphysical or religious arguments. Evidencing the satirical genre's leading role throughout Arghezi's literary career, George Călinescu argued that it had become a contributing factor to much of his poetry and prose fiction.

Arghezi re-established an aesthetic of the grotesque, and experimented at length with prosody. In much of his poetry (notably in his Flori de mucigai and Hore), Arghezi also built upon a tradition of slang and argot usage, creating an atmosphere which, according to Călinescu, recalled the universe of Anton Pann, as well as those of Salvatore Di Giacomo and Cesare Pascarella. He introduced a vocabulary of intentional ugliness and decay, with the manifest goal of extending the limits of poetic language, the major theme in his Cuvinte Potrivite; nevertheless, the other half of Arghezi's poetic universe was that of family life, childhood, and small familiar spaces, rendered in minutely detailed poems. In an era when the idea of the impossibility of communication was fashionable, he stood against his contemporaries through his strong belief in the power of the written word to communicate ideas and feelings — he was described by Tudor Vianu as "a fighting poet, subject to attacks as well as returning them".

Despite his association with the Communist regime, Arghezi is widely acknowledged as a major literary figure. His work has traditionally been a staple of Romanian literature textbooks for decades.

In cultural reference
Aside from various sketches Arghezi had drawn of himself, his portrait was drawn by various artists he met or befriended. Around 1910, he was included in group portraits by Ary Murnu and Camil Ressu, both of which depicted the literary society formed around the Kübler Café in Bucharest. An abstract depiction of Arghezi, showing him as a figure with a hunter case-shaped head, and sitting on an electric chair, was published by M. H. Maxy. Shortly before they died, Arghezi and his wife were the subject of an oil painting by Corneliu Baba.

Tudor Arghezi was several times portrayed in Romanian film: in 1958, Grigore Vasiliu Birlic played a major part in Arghezi's Doi Vecini (a character loosely based on the author); an eponymous film based on the life of Ștefan Luchian was released in 1981, starring Florin Călinescu as Arghezi.

 Presence in English language anthologies

 Testament – Anthology of Modern Romanian Verse / Testament – Antologie de Poezie Română Modernă – Bilingual Edition English & Romanian – Daniel Ioniță (editor and translator) with Eva Foster and Daniel Reynaud – MinervaPublishing 2012 and 2015 (second edition) –
 Testament – Anthology of Romanian Verse – American Edition - monolingual English language edition – Daniel Ioniță (editor and principal translator) with Eva Foster, Daniel Reynaud and Rochelle Bews – Australian-Romanian Academy for Culture – 2017 –
 Born in Utopia – An anthology of Modern and Contemporary Romanian Poetry - Carmen Firan and Paul Doru Mugur (editors) with Edward Foster – Talisman House Publishers – 2006 –

Notes

References
Tudor Arghezi, Scrieri. Proze ("Writings. Prose"), Editura Minerva, Bucharest, 1985
Lucian Boia, History and Myth in Romanian Consciousness, Central European University Press, 2001
George Călinescu, Istoria literaturii române. Compendiu ("The History of Romanian Literature. Compendium"), Editura Minerva, Bucharest, 1983
Dennis Deletant, Communist Terror in Romania, C. Hurst & Co., London, 1999
Victor Frunză, Istoria stalinismului în România ("The History of Stalinism in Romania"), Humanitas, Bucharest, 1990
 Dumitru Hâncu, "Tudor Arghezi. Scrisori din închisoare (II)" ("Letters from Prison (II)"), in Ziarul Financiar, 30 October 2002
Kathleen Kuiper, Merriam-Webster's Encyclopedia of Literature, Merriam-Webster, Springfield, Massachusetts, 1995
Eugen Marinescu (ed.), Din presa literară românească (1918–1944) ("From the Romanian Literary Press (1918–1944)"), Editura Albatros, Bucharest, 1986
D. Murăraşu, Din presa literară românească (1900–1918) ("From the Romanian Literary Press (1900–1918)"), Editura Albatros, Bucharest, 1970
 Alexandra Olivotto, "Cele mai nocive cărți din cultura românească" ("The Most Noxious Books in Romanian Culture"), in Cotidianul, 18 October 2005
Z. Ornea, Anii treizeci. Extrema dreaptă românească ("The 1930s: The Romanian Far Right"), Editura Fundației Culturale Române, Bucharest, 1995
Grigore Traian Pop, "Cînd dissidența se pedepseşte cu moartea. Un asasinat ritual: Mihail Stelescu" ("When Dissidence Is Punished with Death. A Ritual Assassination: Mihail Stelescu"), in Dosarele Istoriei, 6/IV (1999)
 Ion Simuţ, "Putea fi Arghezi legionar?" ("Could Arghezi Have Been a Legionary?"), in România Literară, nr.5, 9 February 2007; available through România Culturală, "Polemici" ("Polemics") page
Vladimir Tismăneanu, Stalinism for All Seasons: A Political History of Romanian Communism, University of California Press, Berkeley, 2003
 Constantin Ţoiu, "Amintiri cu poeți" ("Memoirs of Poets"), at Memoria.ro; retrieved 16 July 2007
Tudor Vianu, Scriitori români ("Romanian Writers"), Vol. III, Ed. Minerva, Bucharest, 1971
Mark Willhardt, Alan Michael Parker (ed.), Who's Who in 20th Century World Poetry. Routledge, London, 2000
 Gheorghe Zbuchea,  Despre problema basarabeană în politica externă a României în anii 1912–1916 ("On the Bessarabian Issue in Romanian Foreign Policy in the Years 1912–1916"), at the University of Bucharest; retrieved 16 July 2007
Henri Zalis, introduction to Lucia Demetrius, Album de familie. Nuvele alese (1935–1965) ("Family Album. Selected Short Stories (1935–1965)"), Editura pentru literatură, Bucharest, 1967, pp. V–XXXI
 Krikor Zambaccian, Însemnările unui amator de artă ("The Recordings of an Art Aficionado"), published and hosted by LiterNet; retrieved 16 July 2007
 C. D. Zeletin, "Cu George Emil Palade, la San Diego, despre boala lui Tudor Arghezi" ("With George Emil Palade, in San Diego, on the Topic of Tudor Arghezi's Disease"), at Memoria.ro; retrieved 16 July 2007

External links
Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – A
 Poems by Arghezi
 Romanian Poetry – Tudor Arghezi
 Essays by Arghezi, published in Jurnalul Naţional'':
Repaosul duminical/Metehnele realităţilor româneşti (1912), 5 March 2006
Poliția, femeia, prostituția (1912), 12 March 2006
Viile Domnului (1912), 9 April 2006
Piticul cel norocos (1930), 21 April 2006
Doi Vecini and Ștefan Luchian at the Internet Movie Database

Romanian male poets
Romanian male novelists
Romanian art critics
Romanian children's writers
Romanian essayists
Romanian humorists
Romanian magazine editors
Romanian magazine founders
Romanian columnists
Romanian theatre critics
Symbolist novelists
Symbolist poets
Contimporanul writers
Writers from Bucharest
Saint Sava National College alumni
Romanian Orthodox monks
Romanian monarchists
Romanian socialists
Adevărul columnists
Romanian people of World War I
Inmates of Târgu Jiu camp
Socialist Republic of Romania rehabilitations
Recipients of the Order of the Star of the Romanian Socialist Republic
Titular members of the Romanian Academy
Members of the Great National Assembly
Obscenity controversies in literature
1880 births
1967 deaths
20th-century Romanian poets
20th-century Romanian novelists
Male essayists
20th-century essayists
Herder Prize recipients
20th-century pseudonymous writers

Tudor Arghezi


Clarisonic, eller Pacific Bioscience Laboratories, Inc., er et firma som er baseret i Redmond, Washington som producerer Clarisonic sortimentet som indeholder rensebørster og creme. Firmaet blev solgt til L'Oreal i 2011.

Medstiftere
Clarisonic er grundlagt af David Giuliani, Robb Akridge, Steve Meginniss, Ward Harris og Ken Pilcher i år 2000. Giuliani, Clarisonics CEO, er den tidligere medstifter og CEO af Optiva som udviklede Sonicare sortimentet af tandbørster. Giuliani solgte Optiva til Philips Oral Healthcare i år 2000.

Akridge var forsker hos Optiva Corporation før han var medstifter af Clarisonic. Han har en bachelor fra University of Texas, en Master of Science bachelor i biologi fra Texas State University–San Marcos og en doktorgrad i mikrobiologi fra Texas A&M University.

Ken Pilcher er chefforsker for Clarisonics skin care systemer. Han har tidligere udviklet flyelektronik for NASA Space Shuttle samt medicinsk elektronik.

Velgørenhed
Clarisonic's Pink kampagne har samlet mere end 1 million dollers i kampen mod brystkræft. Firmaet donere forsat fra deres pinke produkter til American Cancer Society "Look Good ... Feel Better" kampagne. Siden den 11. oktober 2010 har Clarisonic doneret over 1 million dollers til denne kampagne.

Priser og anerkendelse (Internationale)

2012
 Allure (magazine) Best of Beauty
 Harper's Bazaar (magazine) Beauty Hot 100
 Health (magazine) THE TOP BEAUTY BUYS OF 2012
 InStyle (magazine) Best Beauty Buys
 Self (magazine) Healthy Beauty Awards
 QVC Customer Choice Beauty Award

2011
 Ebony (magazine) Beauty & Grooming Award
 Elle (magazine) Genius Awards
 InStyle (magazine) Best Beauty Buys
 Ladies' Home Journal (magazine) Beauty Awards
 Look Fantastic Hair & Beauty Award
 New Beauty Beauty Choice Award
 Woman & Home Best In Beauty

2010
 Allure (magazine) Beauty Breakthrough Award
 ICMAD City Award for Personal Care Product
 ICMAD Personal Care Product Innovation
 Inc. (magazine) 500 Fastest Growing Private Companies List (#305)
 Puget Sound Business Journal Fastest Growing (#5)
 QVC Customer Choice Beauty Award

2009
 InStyle (magazine) Best Beauty Buys
 Star Superstar Award
 QVC Customer Choice Beauty Award

2008
 QVC Customer Choice Beauty Award

2007
 Clarisonics rensesystem var nævnt som en af Oprah's favoritter.

Officiel dansk hjemmeside
www.clarisonic.dk

Referencer

Personlig pleje
Kosmetikvirksomheder fra USA

Clarisonic


El Mind and Life Institute (Instituto Mente y Vida) es una organización sin fines de lucro dedicada a explorar la relación entre la ciencia y el budismo como metodologías hacia el entendimiento de la naturaleza de la realidad. El instituto tiene como asociados a científicos destacados, y a practicantes budistas, el más notable de los cuales es Tenzin Gyatso, el 14.º Dalai Lama.

Orígenes

El 14.º Dalai Lama había estado interesado en la ciencia desde su niñez. En 1973, visitó el laboratorio de astrofísica de la Universidad de Cambridge. Diez años más tarde, participó en la conferencia Alpbach Symposia on Consciousness (Simposio sobre la Consciencia en Alpbach) – donde conoció a Francisco Varela. Luego tuvieron diversas conversaciones.
En una visita del Dalai Lama a Francia, le propuso reunirse durante una semana en Dharamsala, en el norte de India. Varela también contactó a R. Adam Engle, quien también manifestó desear exactamente ese tipo de intercambio. Este fue el origen de la primera semana de discusiones entre científicos y el Dalai Lama.

El programa Mind and Life fue iniciado en 1984-1985 independientemente por Adam Engle y Francisco Varela para fomentar un diálogo entre eruditos budistas y científicos occidentales. Joan Halifax urgió a Engle y Varela para que combinaran sus esfuerzos. Michael Sautman, Tendzin Choegyal y Ngari Rinpoche ayudaron a organizar los diálogos.

En ocasión del tercer Diálogo, se fundó formalmente el Mind and Life Institute, en 1990.

Consejo de dirección

 Tenzin Gyatso, 14.º Dalai Lama (Presidente honorario)
 R. Adam Engle (Presidente y cofundador)
 Francisco Varela (Cofundador)
 Tendzin Choegyal
 Richard J. Davidson
 Daniel Goleman
 Joan Halifax
 Anne Harrington
 Jon Kabat-Zinn
 Matthieu Ricard
 Bennett M. Shapiro
 Ulco Visser
 B. Alan Wallace
 Raymond J. Gellein, Jr
 Thupten Jinpa
 Sona Dimidjian
 John D. Dunne
 Diego Hangartner
 Alfred Kaszniak
 Clifford Saron
 Evan Thompson

Conferencias Mind and Life

1987: Mind and Life I
Diálogos entre el Budismo y las Ciencias Cognitivas Dharamsala, India
 Publicación: Puentes amables: Conversaciones con el Dalai Lama sobre las ciencias de la mente ,
 Participantes: Tenzin Gyatso, Newcomb Greenleaf, Jeremy Hayward, Robert B. Livingston, Pier Luigi Luisi, Eleanor Rosch y Francisco Varela. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

1989: Mind and Life II
Diálogos entre el Budismo y las Neurociencias Newport Beach, California, USA
 Publicación: La consciencia en el cruce de caminos: Conversaciones con el Dalai Lama sobre la Ciencia del Cerebro y el Budismo.
 Participantes: Tenzin Gyatso, Patricia Smith Churchland, Antonio R. Damasio, J. Allan Hobson, Lewis L. Judd y Larry R. Squire. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

1990: Mind and Life III
Emociones y Salud Dharamsala, India
 Publicación: Emociones que Sanan: Conversaciones con el Dalai Lama sobre Atención Plena, Emociones, y Salud,
 Participantes: Tenzin Gyatso, Francisco Varela, Joyce McDougall, Jayne Gackenbach, Jerome Engel y Joan Halifax. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace
 De este intercambio nació la iniciativa de un estudio neurobiológico de la meditación budista; para facilitar este proyecto se fundó el Mind and Life Institute.

1992: Mind and Life IV
Durmiendo, Soñando y Muriendo Dharamsala, India
 Publicación: Durmiendo, Soñando y Muriendo: Una Exploración de la Consciencia con el Dalai Lama,
 Participantes: Tenzin Gyatso, Jerome Engel, Jayne Gackenbach, Joan Halifax, Joyce McDougall, Charles Taylor, Francisco Varela. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

1995: Mind and Life V
Altruismo, Ética y Compasión Dharamsala, India
 Publicación: Visiones de Compasión: Científicos Occidentales y Budistas Tibetanos Examinan la Naturaleza Humana
 Participantes: Tenzin Gyatso, Nancy Eisenberg, Robert H. Frank, Anne Harrington, Elliott Sober y Ervin Staub. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

1997: Mind and Life VI
Las Nuevas Física y Cosmología Dharamsala, India
 Publicación: Las Nuevas Física y Cosmología: Diálogos con el Dalai Lama
 Participantes: Tenzin Gyatso, Arthur Zajonc, David Finkelstein, George Greenstein, Piet Hut, Tu Wei-ming y Anton Zeilinger. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

1998: Mind and Life VII
Cuestiones Epistemológicas en Física Cuántica y las Ciencias Contemplativas Orientales Innsbruck, Austria
 Participantes: Tenzin Gyatso, Arthur Zajonc y Anton Zeilinger. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2000: Mind and Life VIII
Emociones Destructivas Dharamsala, India
 Publicación: Emociones Destructivas: Un Diálogo Científico con el Dalai Lama, por Daniel Goleman.
 Participantes: Tenzin Gyatso, Daniel Goleman, Richard J. Davidson, Paul Ekman, Owen Flanagan, Mark Greenberg, Matthieu Ricard, Jeanne Tsai, Francisco Varela. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2001: Mind and Life IX
Transformaciones de la Mente, Cerebro y Emoción Madison, Wisconsin, Estados Unidos
 Participantes: Tenzin Gyatso, Richard J. Davidson, Paul Ekman, Jon Kabat-Zinn, Michael Merzenich, Matthieu Ricard, Francisco Varela, Antoine Lutz. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2002: Mind and Life X
La Naturaleza de la Materia, la Naturaleza de la Vida Dharamsala, India
 Participantes: Tenzin Gyatso, Arthur Zajonc, Michel Bitbol, Steven Chu, Ursula Goodenough, Eric Lander, Pier Luigi Luisi, Matthieu Ricard, Antoine Lutz. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2003: Mind and Life XI
Investigando la Mente Cambridge, MA, Estados Unidos

2004: Mind and Life XII
Neuroplasticidad: Los Sustratos Neuronales del Aprendizaje y la Transformación Dharamsala, India
 Participantes: Tenzin Gyatso, Richard J. Davidson, R. Adam Engle, Fred H. Gage, Michael J. Meaney, Kazuo Murakami, Helen J. Neville Matthieu Ricard, Phillip R. Shaver, Evan Thompson. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2005: Mind and Life XIII
La Ciencia y las Aplicaciones Clínicas de la Meditación Washington D. C., Estados Unidos
 Publicación: The Mind's Own Physician: A Scientific Dialogue with the Dalai Lama on the Healing Power of Meditation, por Jon Kabat-Zinn y Richard Davidson.

2007: Mind and Life XIV
Un Diálogo sobre el Universo en un Único Átomo Dharamsala, India
 Participantes: Tenzin Gyatso, Richard J. Davidson, John Dunne, Paul Ekman, R. Adam Engle, Martha Farah, George Greenstein, Matthieu Ricard, Bennett M. Shapiro, Wolf Singer, Joan Halifax, Evan Thompson, Anton Zeilinger, Arthur Zajonc. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

Video grabación (en inglés) disponible aquí: http://www.youtube.com/user/gyalwarinpoche#g/c/B99CDF90B3832607

2007: Mind and Life XV
Atención Plena, Compasión, y el Tratamiento de la Depresión 20 de octubre de 2007 — Emory University, Atlanta, Georgia, Estados Unidos
 Participantes: Tenzin Gyatso, Richard J. Davidson, John Dunne, Geshe Lobsang Tenzin (Negi), Helen S. Mayberg, Charles B. Nemeroff, Robert A. Paul, Charles L. Raison, Zindel V. Segal. Intérpretes: Thubten Jinpa y B. Alan Wallace

2009: Mind and Life XVIII
Atención, Memoria y la Mente: una Sinergía de Perspectivas Psicológicas, Neurocientíficas y Contemplativas con Su Santidad El Dalai Lama 6–10 de abril de 2009 — Dharamsala, India
 Participantes: Tenzin Gyatso, David E. Meyer, B. Alan Wallace, Anne Treisman, Rupert Gethin, Adele Diamond, Amishi Jha, Clifford Saron, Elizabeth Phelps, Shaun Gallagher. Intérpretes: Geshe Thupten Jinpa

Video grabación (en inglés) disponible aquí: http://www.youtube.com/user/gyalwarinpoche#g/c/B99CDF90B3832607

2009: Mind and Life XIX
Educando Ciudadanos del Mundo para la 21ra. Centuria: Diálogo de Educadores, Científicos y Contemplativos sobre el Cultivo de una Mente, Cerebro y Corazón Saludables 8-9 de octubre de 2009 — Washington D. C., Estados Unidos
 Participantes: Tenzin Gyatso, Marian Wright Edelman, Daniel Goleman, Richard Davidson, Linda Lantieri, Peter L. Benson, Martin Brokenleg, Ronald E. Dahl, Linda Darling-Hammond, Jacquelynne S. Eccles, Nancy Eisenberg, R. Adam Engle, Mark Greenberg, Joan Halifax, Takao Hensch, Thupten Jinpa, Anne C. Klein, Kathleen McCartney, Matthieu Ricard, Lee Shulman.

2010: Mind and Life XX
Altruismo y Compasión en los Sistemas Económicos: Diálogo entre las Ciencias Económica, Neurociencia, y Contemplativa 9–11 de abril de 2010 — Zúrich, Suiza.
 Participantes: Tenzin Gyatso, Thupten Jinpa, Ernst Fehr, William Harbaugh, Richard Layard, Tania Singer, Richard Davidson, Sanjit Bunker Roy, William George, Antoinette Hunziker-Ebneter, Arthur Vayloyan, Matthieu Ricard, Roshi Joan Halifax, John Dunne, Gert Scobel, Daniel Batson, Joan Silk, Diego Hangartner.

Referencias

Bibliografía
 Sharon Begley, Train Your Mind, Change Your Brain: How a New Science Reveals Our Extraordinary Potential to Transform Ourselves, Ballantine, January 2007 ISBN 978-1-4000-6390-1
 Gentle Bridges: Conversations with the Dalai Lama on the Sciences of Mind Editado por Jeremy W. Hayward y Francisco Varela, Shambhala Publications
 Anne Harrington y Arthur Zajonc, The Dalai Lama at MIT, Harvard University Press 2006, ISBN 0674023196
 Marcia Barinaga, Studying the Well-Trained Mind, Science, 3 October 2003, Vol. 302 no. 5642 pp. 44-46, DOI: 10.1126/science.302.5642.44
 Pier Luigi Luisi, Zara Houshmand, Mind and life: discussions with the Dalai Lama on the nature of reality, Columbia University Press, 2009, ISBN 0231145500, 9780231145503
 Gay Watson, Beyond happiness: deepening the dialogue between Buddhism, psychotherapy and the mind sciences, Karnac Books, 2008, ISBN 1855754045, 9781855754041
 B. Alan Wallace, Buddhism & Science: breaking new ground, Columbia University Press, 2003, Appendix: a History of the Mind and Life Institute: pp. 417-421.

Enlaces externos
 Sitio oficial del Mind and Life Institute (en inglés)
 Audio de la entrevista con R. Adam Engle sobre budistas amantes de la tecnología
 Video grabación de los décimo octavo y décimo cuarto Mind and Life Dialogues

Budismo y ciencia
Neurociencia
Organizaciones budistas
Organizaciones fundadas en 1990
Intervenciones mente-cuerpo

Mind and Life Institute


Paul Teyssier  (* 10. Dezember 1915 in Argentan; † 11. Januar 2002 in Meudon) war ein französischer Romanist, Lusitanist, Sprachwissenschaftler und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Teyssiers Familie stammte aus dem Département Corrèze. Er absolvierte die École normale supérieure und bestand 1939 die Agrégation de grammaire. Nach dem Kriegsdienst 1940 war er Gymnasiallehrer für Französisch in Tulle und hatte dort den Philosophen Marcel Conche [* 1922] zum Schüler.

Von 1941 bis 1947 wurde er von der Kulturabteilung des Außenministeriums nach Portugal geschickt und entdeckte die Portugiesische Sprache, die an der Sorbonne nicht gelehrt wurde. Er war zuerst bei Pierre Hourcade (1908–1983) am Institut français von Lissabon, ab 1944 Direktor des Institut français in Porto. 1947 ging er an den Quai d'Orsay zurück und wurde 1953 Professor für Portugiesisch an der Universität Toulouse.
Er habilitierte sich 1956 mit den beiden Thèses La Langue de Gil Vicente  (Paris 1959, portugiesisch: A Língua de Gil Vicente, Lissabon 2005) und Dictionnaire de la langue de Gil Vicente. Premier volume: A.

Von 1958 bis 1961 war er Conseiller culturel in Tunis, von 1962 bis 1967 in der gleichen Funktion in Rom (zeitweise auch Leiter des Institut français in Neapel) und von 1967 bis 1971 Leiter des Unterrichtswesens (Recteur d'académie) in Dakar.
Von 1971 bis 1987 war Teyssier an der Sorbonne der erste Professor für portugiesische Sprache und Literatur.

Teyssier war korrespondierendes Mitglied der Akademie der Wissenschaften von Lissabon (Academia das Ciências de Lisboa), Großoffizier des Ordens des Infanten Dom Henrique und Offizier der Ehrenlegion.

Weitere Werke
 Sprachwissenschaft
 Manuel de langue portugaise. Portugal-Brésil,  Paris 1976, 1984, 1988, 1992, 2002 (portugiesisch Coimbre 1989)
 Histoire de la langue portugaise, Paris 1980 (Que sais-je ? 1864, portugiesisch: História da língua portuguesa, übersetzt von Celso Cunha, Lissabon 1982; 6. Auflage 1994)
 (Hrsg.) Comprendre les langues romanes. Du français à l'espagnol, au portugais, à l'italien et au roumain. Méthode d'intercompréhension. Edition coordonnée par Jacqueline Brunet et Jack Schmidely, Paris 2004

 Literatur- und Kulturwissenschaft

 (Übers.) José Maria Eça de Queiroz, Une famille portugaise (Os Maias), 2 Bde., Paris 1956;  (und Hrsg.) u. d. T. Les Maia. Roman, 2 Bde., Paris 1971, 1982, 1996, 2000
 Le Portugal, Paris 1963, 1970, 1983
 (Hrsg.) Simão Machado, Comédia de Dio, Rom 1969
 (Hrsg.) Gil Vicente, Romagem d'agravados, Paris 1975
 Gil Vicente,  Paris 1981 (portugiesisch: Gil Vicente. O autor e a obra, Lissabon 1982)
 (Übers. und Hrsg.) Esclave à Alger. Récit de captivité de João Mascarenhas 1621-1626, Paris 1993
 (Übers. und Hrsg. mit Paul Valentin) Voyages de Vasco de Gama. Relations des expéditions de 1497-1499 et 1502-1503, Paris 1995, 1998 (Taschenbuchausgabe : Vasco de Gama, La relation du premier voyage aux Indes 1497-1499, Paris 1998, 2010)
 (Übers. und Hrsg.) Gil Vicente, La plainte de Maria la Noiraude = Pranto de Maria Parda, Paris 1995, 2011
 (Übers. und Hrsg.) Gil Vicente, Triomphe de l'hiver & du printemps = Triunfo do inverno e do verão, Paris 1997
 (Übers. und Hrsg.) Gil Vicente, La barque de l'enfer, Paris 2000
 Dictionnaire de littérature brésilienne, Paris 2000 (portugiesisch: São Paulo 2003)
 (Übers.) Le voyage de Ludovico di Varthema en Arabie & aux Indes orientales 1503-1508, Paris 2004

Literatur

 Homenagem a Paul Teyssier, hrsg. von  José Da Silva Terra, Lissabon 1987 (Arquivos do Centro cultural portugues 28, mit Biobibliographie)
 Paul Teyssier, Etudes de littérature et de linguistique, Paris 1990 (mit Schriftenverzeichnis)
 [Nachruf durch Georges Boisvert] in: Cahiers du Crepal (Centre de recherche sur les pays lusophones) 9, 2002, S. 261 ff
 Lisbonne, atelier du lusitanisme français. Actes du colloque, Université Paris 3-Sorbonne nouvelle, 23-24 janvier 2004, organisé par le CREPAL, Centre de recherche sur les pays lusophones, hrsg. von Jacqueline Penjon et Pierre Rivas, Paris 2005, darin u. a. :
 Telmo Verdelho: Paul Teyssier et la récupération de la mémoire lexicographique portugaise. L'étude de l'œuvre de Jerónimo Cardoso, S. 109–114
 Jacqueline Penjon: L'attrait du Brésil, S. 115–122 (mit brasilianischer Teyssier-Bibliographie)
 Nicolas Quint: Les créoles portugais ou l'autre frontière de la lusophonie. Un aperçu de la dimension créole de l'œuvre de Paul Teyssier, S. 123–134

Weblinks

 http://www.youscribe.com/catalogue/tous/education/cours/universitat-de-helsinki-1915-2002-paul-teyssier-12-12-1915-10-385176
 http://www.bibliomonde.com/auteur/paul-teyssier-397.html

Romanist
Lusitanist
Hochschullehrer (Sorbonne)
Hochschullehrer (Universität Toulouse)
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Träger des Ordens des Infanten Dom Henrique (Großoffizier)
Franzose
Person (Meudon)
Geboren 1915
Gestorben 2002
Mann

Paul Teyssier


Băno Axionov (rusă: Бэно Максович Аксёнов) () este un actor moldoveano-rus, regizor și scenarist.

Biografie
A absolvit Facultatea de Actorie a Institutului de Arte Chișinău Gavriil Musicescu și Institutul de teatru din Leningrad (conducătoarea cursului – Nadejda Aronețkaia). Din 1969 este actor și asistent regizor la Teatrul de la Tiraspol.  Începînd cu anul 1973, studiază la laboratorul de creație, sub îndrumarea directorului M. O. Knebel. Între 1971 - 1985 a predat actoria la Institutul de Arte Chișinău.

Între 1973-2006 este actor și regizor la Teatrul Național Dramatic Rus "Anton Cehov" din Chișinău.

În anii '80 a fost gazda regulată a popularelor programe satirice ale televiziunii moldovenești "Arichul" și "Magazinul Arichula" (regia A. Suprun, L. Milnichenko). În aceiași ani, el a fost amintit pentru activitatea sa actoricească în televiziunea "Teatrul de miniaturi" (regizorii A. Suprun, M. Ryabova, B. Axionov), precum și pentru bufonul viclean și înțelept Guess din ciclul de televiziune pentru copii - programele "Guess" (regizor L. Zoti). A creat o serie de roluri interesante în știrile satirice "Usturich" (producție Moldova-Film)

În 2001 este absolvent al Academiei de la Moscova de recalificare a oamenilor de artă, specialitatea regizor, de asemenea este stagiar la Teatrul Academic de Stat Mossovet de la Moscova (clasa profesorului P. O. Homschi).

Din 2007 locuiește în Karlsruhe, Baden-Württemberg, Germania, unde lucrează ca regizor. A regizat proiecte de teatru, susține cursuri de master în actorie, regie și prelegeri despre istoria și arta Moldovei, României, Rusiei, Ucrainei.

A jucat peste 200 de roluri pe scenă, a jucat în 20 de filme, a pus în scenă aproximativ 60 de spectacole. Laureat al festivalurilor de teatru internaționale și republicane.

Activitatea artistică (actor)

A interpretat circa 200 de roluri, printre acestea se numără:
Gropar Gykin – «Vrăjitoarea» de Anton Cehov. Regia N. Aronețkaia, Rispoloshenskij - «Este o afacere de familie, o vom rezolva noi înșine» de Alexandr Ostrovski. Regia Y. Doronchenco, Finch – «Orașul în zori» de Aleksei Arbuzov. Regia  N. Aronețkaia și Y. Doronchenko, Fadinar – «Pălăria de paie italiană» de Eugène Labiche. Regia N. Aronețkaia, Isaak Mendosa - «Dueña» de R. Sheridan. Regia N. Aronețkaia,  Țar Dormidont VII – «Să-ți fie frică de durere – să nu poți vedea fericirea» de Samuil Marșak. Regia  Y. Doronchenco, Făt-Frumos - «Făt-Frumos» basm moldovenesc de N. Aronețkaia. Regia  N. Aronețkaia, Misha – «Strada Trei Privighetoare, 17» de D. Dobrichanin. Regia N. Aronețkaia, Pepi – «Strada Trei Privighetoare, 17» de D. Dobrichanin. Regia  N. Aronețkaia, Obrozhenov – «Jokeri» de Alexandr Ostrovski. Regia N. Aronețkaia, Păcală – «Făt-Frumos - bucle de aur» Basm moldovenesc de V. Golffeld. Regia A. Guklenkov, Yasha - «Livada de vișini» de Anton Cehov. Regia A. Guklenkov, Prince – «Cenușăreasa» de Yevgeny Schwartz. Regia N. Bezis, Lepurele – Lăudăroș – «Lepurele – Lăudăroș» de Serghei Mihalkov. Regia  A. Umrihin, Don Diego - «Cuvioasa Marta» de Tirso de Molina. Regia Bezis, Lomov - «Cerere în căsătorie» de Anton Cehov. Regia B. Axionov, Eremeyev – «Vara trecută la Chulimsk» de A.Vampilov. Regia B. Malkin, Milkin – «Mirele și Papa» după Anton Cehov. Regia B. Axionov, Louie Gassion, Jean Cocteau, Spectator, Reporter, Cerșetor, Vecin – «Édith Piaf» de V. legentova. Regia A. Guklenkov, Mortimer – «Mary Stuart» de Friedrich Schiller. Regia N. Bezis, Leporello - «Micile tragedii» de Aleksandr Pușkin. Regia I. Todorov, Yashka – «Bumbarash» bazat pe Arkadi Gaidar. Regia I. Todorov, Baba Yaga – «Doi arțari» de E. Schwarz. Regizat de N. Bezis,Gropar Vonmiglasov – «Chirurgicala» după Anton Cehov. Regia B. Axionov, Primul ministru al minciunilor și răutății – «Povestea mincinosului rău și a celor patru temerari» de Yu. Prodanov și B. Breev. Regia N. Bezis, Celestino - «Cariera Celestino Viola» de A. Nikolai. Regia L. Kalinovsky, Diwana – «În noaptea eclipsei de lună» de Mustai Karim. Regia R. Ismailov, Prokhor - «Donul tăcut» de Mihail Șolohov. Regia  Y. Tsitsinowski, Șacal – «Pisica care mergea singură» de Rudyard Kipling. Regia V. Victor, Medvedenko – «Pescărușul» de Anton Cehov. Regia N. Bezis, Sušič - «Societatea Femeilor Emancipate din Belgrad» ("AFEB") de B. Nušič. Regia V. Apostol, Alain și J.-B.Moliere - «Școala pentru soții» de J.-B. Moliere. Regia N. Aronețkaia, Puss in Boots - «Puss in Boots» de Charles Perrault. Regia  V. Maslennikov, Michalenko – «Ziua fericită» de Alexandr Ostrovski. Regia N. Aronețkaia, Showman, Prietenă de familie, Mamă, Șofer de taxi, Dirijor, Doctor, Polițist, Dansator – muzical «Family Idylle» Charine și Giovanni. Regia S. Mitin și N. Bezis, Ciafă - «Mârțoaga cu clopoței» de Ion Druță. Regia V. Apostol, Shota – «Druzhina» de M. Roșchin. Regizat de N. Bezis,  Cioban - «Dump» de A. Dudarev. Regia M. Abramov, Menahem Mendl – «Rugăciunea» de Grigori Gorin după Șalom Alehem. Regia V. Madan, Fragment mic - «Pe marea liberă» de Sławomir Mrożek. Regia M. Abramov, Rispoloșenski – «Falit» de Alexandr Ostrovski. Regia M. Abramov, Prieten – «Risc» de Eduardo De Filippo. Regia M. Abramov, Emir – «Ultima dragoste a lui Nasreddin» B. Ratzer, V. Konstantinov. Regia M. Abramov, Kalabushkin – «Sinucidere» Nikolai Erdman. Regia B. Axionov, Polonij - «Uciderea lui Gonsago» de N. Jordanov. Regia M. Polyakov, Spirache – «Titanic-Vals» de Tudor Mușatescu. Regia S. Luca, Roldan – «Sălbatic» de Alejandro Casona. Regia A. Barannikov, Herea - «Caligula» de Albert Camus. Regia P. Lastivka, Chubukov - «Cerere în căsătorie» de Anton Cehov. Regia B. Axionov, Timoshin – «Să ne uităm la filmul "Ceapaev"» de O. Danilov. Regia I. Shats. Patlach - «Opriți avionul, cobor» după Efraim Sevela. Regia B. Axionov ș. a.

Activitatea artistică (regizor și scenarist)

A montat  aproximativ 70 de spectacole în teatrele din Moldova, Ucraina, Germania și Belgia: la Teatrul Dramatic Rus de Stat "A. P. Cehov" din Chișinău, la Teatrul Republican "Luceafărul", laFilarmonica Națională "Serghei Lunchevici", la Televiziunea în Republica Moldova, la «Teatrul Casa Actorului», la Sala cu Orgă din Chișinău, la Teatru minuscule lângă Deribasovskayala (Odesa), la Teatrul Național German din Baden, Karlsruhe, la «Uni-Teatrul» Karlsruhe, la «Teatrul subsol» Germersheim, la Grupul actoricesc Mannheim, la «Teatrul universitar» Karlsruhe, la Frăția de Actorie Protestantă Karlsruhe, la Theater Association «KABAX» Stuttgart, la «Duoul de clovni Iriska și Boriska din Karlsruhe», la «Germersheim Film Studio», la Centrum «De Strandjutte» Blankenberge.
Printre acestea se numără:
«Nouă clipe» după Anton Cehov (adaptare scenică de B. Axionov), «Doar inima» după Marina Țvetaeva (adaptare scenică de N. Camenev, B. Axionov), «Regele Matt primul» după Janusz Korczak (adaptare scenică de B. Axionov), «Viața și Cântecele» după Rainer Maria Rilke (adaptare scenică de B.Axionov), «Vocea umană» după Jean Cocteau, «Louise Miller» («Intrigă și dragoste») după Friedrich Schiller (adaptare scenică de B. Axionov), «Cuvîntul și melodia» după opera din literatura și muzica evreiască (autor S. Benghelsdorf), «Cartea cântecelor» după Heinrich Heine (adaptare scenică de B. Axionov), «Doamne și domni» după Anton Cehov (adaptare scenică de B. Axionov), «Opriți avionul – eu cobor!» după Efraim  Sevela (adaptare scenică de B. Axionov), «Sinucigașul» de Nikolai Erdman, «Dragoste și ură» (Angelo, tiranul Padovei) după Victor Hugo, «Povestea țarului Saltan» după Aleksandr Pușkin (adaptare scenică de B. Axionov), «Inimii nu-i poruncești» (Inculpații) după J.W. Goethe, «Secretul măicuței Buzina» (Musical) după Hans Christian Andersen (libret B. Axionov, muzica E. Fiștic), «Mamă, te iubesc tare mult!» de Nadezhda Ptușkina, «Viață de o familie cu un străin sau o zi de naștere în cîrjă» de Stepan Loboziorov, «Motanul încălțat» după Charles Perrault (piesa B. Axionov), «Cerere în căsătorie…» după Anton Cehov (adaptare scenică de B.Axionov), «Însemnările unui nebun» după Nikolai Gogol și Anton Cehov (adaptare scenică de B. Axionov), «Necazuri dintr-o inimă blândă» de Vladimir Sollogub  (adaptare scenică de B. Axionov), «Confesie sau Olya Jenya, Zoya, Varya...» după Anton Cehov (adaptare scenică de B.Axionov), «Ca la moldoveni» după Ion Druță (adaptare scenică de B. Axionov), «Floare – de – cais sau mielul netăiat» după Andrei Strâmbeanu (adaptare scenică de B. Axionov), «Soția unui alt bărbat și un soț sub pat» după Feodor Dostoievski (adaptare scenică de B.Axionov) ș. a.

Filmografie

Regizor
Cine urmează? – (Scurtmetraj). Intriga se bazează pe povestea Chirurgie de Anton Cehov. Regizor, actor și scenarist: Bano Axionov. Operatorul Andreas Schnell. Fragmente din operele pentru pian ale lui Alexander Scriabin interpretate de Artur Aksenov. "Germersheim Film Studio". Universitatea Johannes Gutenberg din Mainz (Germersheim). Societatea Germană Cehov e.V. și Muzeul Literaturii "Salonul Cehov", Badenweiler<ref>[https://klauzura.ru/2019/06/film-beno-aksyonova-moldova-kto-sleduyushhij/ Анатолий Левицкий Фильм Бэно Аксёнова (Молдова) «Кто следующий?» 17.06.2019]</ref>.

Actor
 Robin Hood, regia Lidia  Pechorina, 1964, Tsentrnauchfilm - Bill
 Mark Twain contra, regia Mihail Grigoriev 1975 – escroc,
 Și va veni ziua, 1979 (И придет день...) regia Mihail Izrailev – jurnalist
 Emisarul centrului străin (Эмиссар заграничного центра), (2 episoade) regia V. Brescanu, Moldova-film 1975 - agent
 Bună ziua, am sosit!, 1979 (Здравствуйте, я приехал!) regia Mihail Badikov − inginer
 Marele război mic, 1980 (Большая - малая война) regia Vasile Pescaru – episod
 Specificul ("Usturici" 29, 1981)
 Reîntoarcerea Titanicului, (Возвращение Титаника), regia I. Talpa. (2 episoade), "SPAȚIU CINEMA" 1999 - PavlikВозвращение Титаника 1999
 Train to California (Поезд в Калифорнию), regia I. Talpa, "Favorite", "Aeolis-Film" 1993 - Grizhenaru
 Azilul de noapte (На дне), după Maxim Gorki, regia  V. Tapeș. (6 episoade), "Televiziunea Moldovei" 1995 - Tătar
 Antologie de glume (Антология приколов), regia Y. Musica, "Moldova" 2000 - Electrician
 Cine urmează? (Кто следующий?), regia B. Axionov. "Germersheim Film Studio" 2019 - Bunicul ș. a.

Aprecieri și distincții
 În 1991 primește titlul de Artist Emerit al Republicii Moldova.
 În 2006, în Moldova a apărut o carte-monografie "Teatrul lui Băno Axionov" (autor Valentina Skliarova).Catalog BNRMВоздаяние талантам | "Независимая Молдова"

Familie
 Părinți - Max Fishman (1915-1985) - compozitor moldovean, pianist CONCERTUL PENTRU PIAN ȘI ORCHESTRĂ ÎN ES-DUR DE M. FIȘMAN ÎN CONTEXTUL TRADIȚIILOR ROMANTISMULUI ISSN 1857-2251 https://ibn.idsi.md/sites/default/files/imag_file/Kontert%20dlea%20fortepiano%20s%20orkestrom%20ES_Dur%20M%20Fismana.pdfBaranov Ecaterina Bibliothèque Compositeurs de Moldavie Max Fishman și Lidia Axionova (1923-2019) - dirijor de cor, profesor universitar la Academia de Muzică, Teatru și Arte Plastice a Republicii Moldova, Onorat Artist al Moldovei.
 Soția - Svetlana Dmitrenko (născută în 1951, Chișinău) - doctor habilitat în sociologie (2000), candidată la științe filozofice (1980)..
 Fiul din prima căsătorie este Vladislav Benovich Aksenov (născut în 1976, Chișinău), doctor în științe istorice (2021), Cercetător la Institutul de Istorie Rusă al Academiei Ruse de Științe. Authors/Creators beginning with: Aksenov, V. B..
 Fratele'' - Artur Maksovich Aksenov (născută în 1951, Chișinău), pianist, profesor asociat de formare specială de pian și acompaniator la Academia Rusă de Muzică .

Referințe și note

Legături externe

 Olga Bejenaru «Teatrul e o  sărbătoare a sufletulul...» (Băno Axionov, artist emerit, la 60 de ani), «Literatura și Arta», 1 июня 2006
 Mai multe spectacole vor avea loc la Teatrul "Luceafărul"
 Băno Axionov
 "Mielul netăiat" al lui Andrei Strâmbeanu a ajuns în Germania
 Чужая жена и муж под кроватью - Театр Чехова
 Вероника Каждан. «Против кого дружим???» или «не помнящие родства своего

Vezi și
 Listă de actori moldoveni
 Listă de regizori de teatru moldoveni

Nașteri în 1946
Actori moldoveniActori ruși
Regizori moldoveni
Regizori de teatru moldoveni

Băno Axionov


L'église Saint-Thomas est une église située à Saint-Thomas-de-Conac, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Cet imposant sanctuaire s'élève au centre d'une vaste place autrefois occupée par le cimetière paroissial. Considérablement remanié au cours des siècles, il conserve néanmoins une abside témoignant dans sa partie inférieure d'un style roman archaïque qui n'est pas sans rappeler l'architecture carolingienne.

Le , la cloche de l'église est bénie et baptisée « Anne Thérèse » par Desbrandes curé de Conac, le parrain et la marraine sont le sieur Michel Faure et demoiselle Anne Thérèse Chasteauneuf. Le curé fait mention du fait que la cloche daterait de l'an 800 ou environ. Étaient présents Laverny, curé du Petit-Niort, Chevalier, curé de Saint-Dizant-du-Gua, Garas, prêtre de Sainte-Ramée, Mesnard, curé de Saint-Georges-des-Agouts, Grellaud, curé de Saint-Bonnet-sur-Gironde, Desbrandes, curé de Conac, Chatelars, Guinot, Anne Thérèse Chasteauneuf, Michel Faure, Pomié, Marie Gervereau, Rose Faure, Chavalier, Gervereau, Desbrandes et Faure. Le Sieur Michel Faure est le fils du fermier des revenus du comté de Cosnac André Faure, rentré de Rivière-Pilote en Martinique, Michel est né le  à Rivière-Pilote, sa mère était la demoiselle Marie Catherine Lars.

Il faut attendre 1062 pour que l'on trouve la première mention de l'église dans un cartulaire : celui-ci indique la cession du sanctuaire par le seigneur de Cônac à l'abbaye de Savigny (diocèse de Lyon). Un prieuré abritant trois religieux est construit à proximité dans les années suivantes : à ceux-ci incombe désormais la tâche de célébrer les offices dans une église qui est reconstruite une première fois dans les premières années du . Il est vraisemblable que l'église souffre de déprédations durant la guerre de Cent Ans : l'on note ainsi une importante campagne de reconstruction entre 1515 et 1517 au cours de laquelle est édifié le collatéral nord, tandis que le clocher roman est fortifié. Il faut cependant attendre le  pour que l'édifice prenne son aspect actuel : ainsi, c'est en 1862 que l'on adjoint au sanctuaire le collatéral sud et que l'on édifie la façade néo-romane actuelle.

La parfaite symétrie de la façade lui confère une certaine austérité que souligne encore le portail principal à trois voussures amorties en tores, flanqué de part et d'autre de deux arcs aveugles, l'ensemble étant doublé d'un cordon sculpté. Deux portes latérales surmontées de baies en plein cintre donnent accès aux bas-côtés. Un oculus assure l'éclairage de la nef.

La partie la plus ancienne du sanctuaire est l'abside, dont on peut noter la diversité de l'appareillage. La partie inférieure semble dater du début du , tandis que la partie supérieure lui est postérieure de près d'un siècle. Des arcatures soutenues par des colonnettes aux chapiteaux ornés de motifs végétaux (palmettes, pommes de pin) ou animaliers (aigles, pélicans) composent l'essentiel de l'ornementation.

À l'intérieur, des traces d'inscriptions gravées sur deux tailloirs pourraient indiquer la date de consécration de l'église.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Saint-Thomas-de-Conac
Monument historique inscrit en 2002
Saint-Thomas-de-Conac
Saint-Thomas-de-Conac

Église Saint-Thomas de Saint-Thomas-de-Conac


39335 Caccin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39335 Caccin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Campo Imperatore, în cadrul proiectului CINEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 0,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

39335 Caccin


Salvatierra (también conocida como Condado de Salvatierra) es una subcomarca de la comarca de Guijuelo, en la provincia de Salamanca, Castilla y León, España. Sus límites no se corresponden con una división administrativa, sino con una demarcación histórico-tradicional.

Geografía

La comarca de Salvatierra está situada en el sureste de la provincia de Salamanca y el centro de la comarca de Guijuelo. Ocupa 256,95 km².

Demarcación

Comprende 8 municipios: Aldeavieja, Berrocal, Fuenterroble, Guijuelo, Montejo, Pedrosillo, Pizarral y Salvatierra de Tormes.

Navarredonda de Salvatierra es actualmente es una pedanía de Frades de la Sierra (comarca de Entresierras) pero forma parte de la comarca de Salvatierra. En el caso contrario encontramos a los municipios de Casafranca y La Tala, que aunque históricamente se integraron en la comarca de Salvatierra, hoy forman parte de las comarcas de Entresierras y Alto Tormes respectivamente. Esto ocurre por distintos motivos. La Tala ha quedado separada por el embalse de Santa Teresa mientras que Casafranca ha pasado a autoconsiderarse parte de Entresierras.

La capital histórica del territorio es Salvatierra de Tormes pero sin duda la capital económica o centro neurálgico es Guijuelo.

Limita con el Campo de Salamanca al norte, con la Tierra de Alba y el Alto Tormes al este, con la Sierra de Béjar al sur y con Entresierras al oeste.

Demografía

A pesar de que la demografía total de la comarca se ha mantenido estable en términos generales, no podemos decir lo mismo si observamos la comarca excluyendo a Guijuelo.

Guijuelo, debido a su pujante industria chacinera, ha sido el municipio que ha aglutinado a la gran mayoría de la población de la comarca sufriendo un gran ascenso de población desde principios de  y especialmente a partir de los años 60. Esto quiere decir que el éxodo rural producido en el resto de municipios de la comarca durante los años 60 y sucesivos ha engordado la población de dicha localidad, dejando en una situación muy precaria la población del resto de municipios.

Por tanto si excluimos a Guijuelo podemos decir que el éxodo rural ha sido muy duro en esta comarca, siendo poblaciones como Pizarral o Salvatierra de Tormes de las más castigadas (esta última ha perdido casi el 70% de su población debido a que se desalojó durante los 50-60 ya que supuestamente iba a ser anegada por el pantano).

A pesar del gran crecimiento de Guijuelo, ni siquiera el aumento de este ha podido amortiguar la gran caída de población que se produjo en la comarca entre los 60 y los 70.

Historia

Los orígenes de Salvatierra como comarca se remontan a la repoblación llevada a cabo por el rey de León Alfonso IX a principios del , creando este monarca en 1203 el concejo de Salvatierra o Alfoz de Salvatierra, dentro del Reino de León, otorgándole a dicha localidad el título de Villa, favorecida por su situación estratégica en el paso del Tormes.

Con la creación de las actuales provincias en 1833, la comarca de Salvatierra quedó integrado en la provincia de Salamanca, dentro de la Región Leonesa, despoblándose su capital histórica en la década de los cincuenta y sesenta del  al construirse el embalse de Santa Teresa, que finalmente no llegó a anegarla como se había previsto. Para entonces el núcleo más poblado de la comarca ya era Guijuelo, que en la actualidad es la capital económica y de servicios de Salvatierra.

Véase también

 Comarca de Guijuelo
 Provincia de Salamanca

 Entresierras
 Alto Tormes

 Guijuelo
 Salvatierra de Tormes

 Sierra de Francia
 Sierra de Béjar

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Salvatierra en la página del Turismo del Reino de León

Comarcas de la provincia de Salamanca
Guijuelo

Salvatierra (comarca)


Grumman F6F Hellcat američki je vojni zrakoplov, lovac, koji korišten u drugom svjetskom ratu, a kojeg je proizvodila tvrtka Grumman.

Zrakoplov je zamišljen kao nasljednik zrakoplova F4F Wildcat, koji bi se uspješno suprotstavio japanskom zrakoplovu Mitsubishi A6M Zero. U natjecanju da postane glavni zrakoplov mornarice na nosačima zrakoplova, glavni konkurent mu je bio brži zrakoplov model Vought F4U Corsair. Međutim zbog problema ovog zrakoplova prilikom slijetanja na brodove prevladao je F6F dok je Corsair korišten za mornaričke potrebe s kopnenih uzletišta. Rad na novome modelu tvrtke Grumman započeo je još 1938.g., a ugovor za prototip XF6F-1 potpisan je 30. lipnja 1941.

U izvornom dizajnu zrakoplov je trebao koristiti motor Wright R-2600 Twin Cyclone, 14 cilindara u dva reda, snage 1700 KS (1300 kW). Međutim u suradnji s iskusnim pilotima američke mornarnice koji us letjeli na F4F zrakoplovima u borbi s japancima, dizajneri su se odlučili na snažniji motor. F6F koristio je motor od 2000 KS (1500 kW) model Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp, koji je ugrađivan u Corsair i lovac kopnenih snaga američke vojske Republic P-47 Thuderbolt. Iako je F6F bio vrlo sličan izgledom na F4F model radilo se potpuno drugom dizajnu.

Prvi prototip s motorom Cylone XF6F-1 (02981) prvi puta je poletio 26. lipnja 1942., a prototip s Double Wasp motorom XF6F-3 (02982), je prvi puta poletio 30. srpnja 1942. Prvi proizvodni zrakoplov F6F-3, pogonjen motorom 2800-10, letio je 3. listopada 1942., a u zračno djelovanje ušli su u eskadrili VF-9 na nosaču zrakoplova USS Essex u veljači 1943.

Tijekom druge polovice drugog svjetskog rata bio je dominantni zrakoplov američke mornarice na pacifičkom ratištu.

U zračnim bitkama nastupio je prvi puta u rujnu 1943. Tijekom dvije godine proizvedeno je ukupno 12275 zrakoplova. Pripisuje im se ukupno 5223 uništenih zrakoplova. Nakon drugog svjetskog rata zrakoplov je postupno povučen iz upotrebe do 1954.

Osim što je korišten u mornarici SAD-a, zrakoplov su koristile i mornarnice Francuske, Velike Britanije te Urugvaja. Urugvajska ratna mornarice povukla je zrakoplov iz upotrebe 1960.g.

Izvori

 Podaci o performansama zrakoplova na stranicama WWII Aircraft Performance, pristupljeno 25.02.2019.
 Podaci o zrakoplovu na internet stranicama Flyingheritage.org, pristupljeno 25.02.2019.

Američki zrakoplovi u Drugom svjetskom ratu
F6F Hellcat
Zrakoplovi lovci u Drugom svjetskom ratu

Grumman F6F Hellcat


Roland West () a fost un regizor hollywoodian cunoscut pentru proto-filmele noir inovatoare ale anilor 1920 și începutul anilor 1930.

Biografie
West s-a născut ca Roland Van Zimmer într-o familie din Cleveland, Ohio, implicată în teatru. A început jucând în perioada adolescenței în producții de vodevil. Pe când avea douăzeci de ani, el a scris și regizat producții de vodevil.

La scurt timp după aceea, a început să regizeze filme, cum ar fi Monstrul (1925) cu Lon Chaney, Liliacul (1926), bazat pe romanul lui Mary Roberts Rinehart (pusă în scenă de Rinehart și Avery Hopwood), Alibi (1929) pentru care a fost nominalizat pentru Premiul Oscar pentru cel mai bun film, Liliacul șoptește (1930) (de asemenea, bazate pe romanul și piesa de teatru a lui Rinehart) și Corsarul (1931).

West era bine cunoscut în perioada anilor 1930, încât Liliacul șoptește era prezentat pe afișe ca Liliacul șoptește de Roland West. Cu toate acestea, el a mai realizt doar un film în cariera sa.

Prima soție a lui Roland West a fost actrița Jewel Carmen, deși cei doi se vor înstrăina în cele din urmă, și West a început o lungă aventură cu actrița Thelma Todd. După decesul lui Todd în 1935 și după divorțul său de Carmen în 1938, s-a căsătorit cu actrița Lola Lane după data de 25 iunie 1946  și a rămas căsătorit până la moartea sa în 1952.

După decesul lui Todd și divorțul de Carmen, West a lucrat mai rar și s-a izolat. La începutul anilor 1950, sănătatea lui a început să decadă, suferind un accident vascular cerebral și o cădere nervoasă. A murit în Santa Monica, California, în anul 1952, la vârsta de 67 de ani.

Decesul Thelmei Todd
West a fost mult timp considerat suspect de crimă conform mai multor teorii ale conspirației din cauza circumstanțelor neobișnuite ale decesului amantei sale, actrița Thelma Todd. Todd și West și-au început aventura la scurt timp după excursia realizată cu pe Insula Catalina din 1930. În cele din urmă cei doi au devenit parteneri de afaceri și s-au muta alături unul de altul pe 17575 Pacific Coast Highway, Pacific Palisades, California. Relația lor a fost descris ca fiind volatilă și West a fost descris ca fiind posesiv.

Todd a fost găsită moartă în garajul său în decembrie 1935. O autopsie a concluzionat că a murit accidental cu monoxid de carbon cauzat de evacuarea mașinii sale. Unii împătimiți în ale conspirației au sugerat că Todd a fost ucisă de West, la bordul iahtului său, Joyita. Această teorie afirmă că apoi a pus cadavrul în garaj pentru a fi găsit mai târziu și a înscenat totul în așa fel încât să semene cu un accident. Joyita și-a câștigat un renume și mai infam în 1955, când 25 de pasageri aflați la bordul său, împreună cu echipajul au dispărut în Pacificul de Sud.

Nu au existat dovezi privind acuzațiile împotriva lui West și nici el, nici nimeni altcineva nu a fost vreodată acuzat de nicio infracțiune în legătură cu decesul lui Todd. Cu toate acestea, publicitatea negativă din jurul presupusei lui implicări în decesul Thelmei Todd au dăunat reputației lui și în mare măsură i-a umbrit activitatea sa în cadrul industriei cinematografice.

Filmografie

 O Femeie de Onoare (1916)
 Suflete Pierdute (1916)
 Sirena (1917)
 De Luxe Annie (1918)
 The Silver Lining (1921)
 Nimeni nu (1921)
 Necunoscut Violet (1923)
 Driftwood (1924)
 Monstrul (1925)
 Liliacul (1926)
 Porumbelul (1927)
 Alibi (1929)
 Liliacul șoptește (1930)

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1885
Decese în 1952
Regizori de film americani

Roland West


Roma () veya Roma komünü, İtalya'nın, Lazio bölgesinin ve aynı zamanda Roma ilinin başkentidir. Roma hem şehir hem de özel komün statüsü taşır. Tiber ve Aniene nehirleri arasında ve Akdeniz'e yakındır. Yaklaşık 2,7 milyon nüfuslu şehirde, Katoliklerin ruhani lideri Papa'nın yaşadığı bağımsız devlet Vatikan da yer almaktadır. Bu sebeple Roma'ya bazı kaynaklar tarafından iki devletin başkenti de denilmektedir.

Roma, İtalya'nın en kalabalık şehri ve 1285.3 km²lik yüzölçümüyle Avrupa'nın en geniş yüzeye yayılmış başkentlerinden biridir. Milano, Napoli, Torino, Bologna, Palermo, Katanya, Floransa, Cenova ve Bari'nin toplamından daha geniş bir yüzölçümüne sahiptir. Roma Büyükşehir'in toplam nüfusu 4 milyondur.

75 milyar avroluk gelirle İtalya'nın toplam millî hasılasının %6,5'ini tek başına kazanır.

2800 yıllık şehir, sırasıyla ve resmi adlarıyla; Roma Krallığı'nın, Roma Cumhuriyeti'nin, Roma İmparatorluğu'nun, Papalık Yönetiminin, İtalya Krallığı'nın ve İtalya Cumhuriyeti'nin merkezi ya da başkenti olmuştur.

Roma, 2019 yılında 10,1 milyon turist ile dünyanın en çok ziyaret edilen 11. şehri, Avrupa Birliği'nde en çok ziyaret edilen üçüncü şehir ve İtalya'nın en popüler turizm merkezi olmuştur. 1960 Yaz Olimpiyatları'na ev sahipliği yapan Roma, aynı zamanda Gıda ve Tarım Örgütü (FAO), Dünya Gıda Programı (WFP) ve Uluslararası Tarımsal Kalkınma Fonu (IFAD) gibi Birleşmiş Milletler'in çeşitli uzman kuruluşlarına ve Akdeniz için Birlik'in Parlamenter Meclisi Sekreteryası'na da ev sahipliği yapar. Önemli kuruluşların yanı sıra şehirdeki ünlü uluslararası markaların varlığı, Roma'yı önemli bir moda ve tasarım merkezi haline getirmiştir ve şehirde bulunan Cinecittà Stüdyoları birçok Akademi Ödüllü filmin seti olmuştur.

Etimoloji
Antik Romalılar tarafından aktarılan kent efsanesine göre, Roma isminin kökeninin, kentin kurucusu ve ilk kralı Romulus'tan geldiğine inanılmaktadır.

Ancak Romulus'un adının Roma'nın kendisinden türemiş olması da muhtemeldir. 4. yüzyılın başlarında, Roma adının kökeni hakkında alternatif teoriler ortaya atılmıştır. Dilsel köklerine odaklanan ancak belirsizliğini koruyan birkaç hipotez geliştirilmiştir:

 Rumon veya Rumen'den gelir, bu da Yunanca ῥέω (rhéō) 'akmak' fiili ve Latince ruō fiili 'acele etmek' ile ilişkilidir.
 Güç anlamına gelen Yunanca ῥώμη (rhṓmē) kelimesinden gelmektedir.

Tarih

Erken dönem
Yaklaşık 14.000 yıl öncesinden Roma bölgesinde insan yaşamına dair arkeolojik kanıtlar bulunsa da, çok daha genç olan yoğun moloz tabakası Paleolitik ve Neolitik yerleşimleri gizlemektedir. Taş aletlerin, çanak çömleklerin ve taş silahların kanıtları, yaklaşık 10.000 yıllık insan varlığının kanıtını oluşturmaktadır. Birkaç kazı, Roma'nın gelecekteki Roma Forumu alanının üzerine inşa edilen Palatino Tepesi'ndeki pastoral yerleşimlerden büyüdüğü görüşünü desteklemektedir. Günümüzde, şehrin Palatine'nin yukarısına yerleşmiş olan en büyük köyün etrafına birkaç köyün daha toplanması yoluyla ("Sinokizm") yavaş yavaş geliştiği konusunda genel bir fikir birliği bulunmaktadır. Bu toplanma tarımsal verimliliğin geçim seviyesinin üzerine çıkmasıyla kolaylaşmış ve bu da ikincil ve üçüncül faaliyetlerin kurulmasına vesile olmuştur. Bunlar da güney İtalya'daki Yunan kolonileriyle ticaretin gelişmesini hızlandırmıştır. Arkeolojik kanıtlara göre MÖ 8. yüzyılın ortalarında meydana gelen bu gelişmeler kentin "doğumu" olarak kabul edilebilir. Palatine Tepesinde yapılan son kazılara rağmen, Romulus efsanesinin öne sürdüğü gibi, Roma'nın MÖ 8. yüzyılın ortalarında kurulduğu görüşü, uç bir hipotez olarak kalmaktadır.

Roma'nın kuruluş efsanesi

Antik Romalılar tarafından aktarılan geleneksel hikâyeler, şehirlerinin tarihini efsane ve mitlerle açıklarlar. Bu mitlerin en bilineni ve belki de tüm Roma mitlerinin en ünlüsü, bir dişi kurt tarafından emzirilen ikizler Romulus ve Remus'un hikâyesidir. İki kardeş bir şehir kurmaya karar verirler, ancak bir tartışmadan sonra Romulus kardeşini öldürür ve şehir adını alır. Romalı tarihçilere göre, bu olay MÖ 21 Nisan 753'te gerçekleşmiştir. Bu efsane, Truvalı mülteci Aeneas'ın İtalya'ya kaçmasını ve Julio-Claudian Hanedanının adaşı olan oğlu Ascanius aracılığıyla Romalıların soyunu bulmasını sağlayan, daha önce kurulmuş ikili bir gelenekle uzlaştırılmalıydı. Bu, MÖ 1. yüzyılda Romalı şair Virgil tarafından başarıldı. Ayrıca Strabon, şehrin Evander tarafından kurulan bir Arkadia kolonisi olduğuna dair eski bir hikâyeden bahseder. Strabon, Lucius Coelius Antipater'in Roma'nın Yunanlar tarafından kurulduğuna inandığını da yazar.

Monarşi ve cumhuriyet

Bir efsaneye göre Roma, Romulus tarafından kurulduktan sonra 244 yıl boyunca önce Latin ve Sabin kökenli hükümdarlar, daha sonra Etrüsk krallar tarafından monarşik bir sistemle yönetildi.

MÖ 509'da Romalılar son kralı şehirlerinden kovdular ve oligarşik bir cumhuriyet kurdular. Roma daha sonra patrisyenler (aristokratlar) ve plebler (küçük toprak sahipleri) arasındaki iç mücadelelerle ve orta İtalya nüfuslarına karşı sürekli savaşla karakterize edilen bir döneme giriş yaptı. Roma, Latium'da otorite kurduktan sonra, merkezi bölgeden Magna Graecia'ya kadar İtalyan Yarımadasının fethi olarak adlandırılabilecek birkaç savaşa öncülük etti.

MÖ 3. ve 2. yüzyıllarda, Kartaca şehrine karşı yapılan üç Pön Savaşı (MÖ 264-146) ve Makedonya'ya karşı üç Makedon Savaşı (MÖ 212-168) aracılığıyla Akdeniz ve Balkanlar üzerinde Roma hegemonyası kuruldu. İlk Roma eyaletleri; Sicilya, Korsika ve Sardinya, Hispania, Makedonya, Achaea ve Afrika bu dönemde kuruldu.

MÖ 2. yüzyılın başlarından itibaren, iki grup aristokrat arasında iktidar çekişmesi vardı: Senato'nun muhafazakar bölümünü temsil eden optimatlar ve iktidarı ele geçirmek için pleblerin yardımına dayanan Popularesler. Aynı dönemde küçük çiftçilerin iflas etmesi ve büyük köle malikânelerinin kurulması şehre yapılan büyük çaplı göçlere neden olmuştur. Bu dönemde devam eden sürekli savaş ortamı, Roma'da profesyonel bir ordunun kurulmasına sebep oldu. Bu nedenle, 2. yüzyılın ikinci yarısında ve MÖ 1. yüzyılda hem dışarıda hem de içeride çatışmalar yaşandı: Tiberius ve Gaius Gracchus'un başarısız sosyal reform girişiminden ve Jugurtha'ya karşı savaştan sonra, Gaius Marius ve Sulla arasında ilk iç savaş başladı. Bunu Spartaküs yönetimindeki büyük bir köle isyanı ve ardından Sezar, Pompey ve Crassus ile ilk Triumvirate'in kurulması izledi.

Galya'nın fethi, Sezar'ı son derece güçlü ve popüler hale getirdi ve bu da Senato ve Pompey'e karşı ikinci bir iç savaşa yol açtı. Zaferinden sonra Sezar, kendisini ömür boyu diktatör olarak ilan etti.

İmparatorluk
MÖ 27'de Octavianus, princeps civitatis oldu ve Augustus unvanını alarak, prensler ile senato arasında bir diarşi olan principatus'u kurdu. Neron'un saltanatı sırasında, Büyük Roma Yangını'ndan sonra şehrin üçte ikisi harap oldu ve Hristiyanlara yönelik zulüm başladı. İlk iki yüzyıl boyunca imparatorluk Julio-Claudian, Flavius ve Antonin hanedanlarının imparatorları tarafından yönetildi. Bu dönem aynı zamanda, İsa Mesih tarafından birinci yüzyılın ilk yarısında Yahudiye'de vaaz edilen ve havarileri tarafından imparatorlukta popüler hale getirilen Hristiyanlığın yayılmasıyla da karakterize edildi. Antoninler dönemi, toprakları Atlas Okyanusu'ndan Fırat'a ve Büyük Britanya'dan Mısır'a kadar uzanan İmparatorluğun zirvesi olarak kabul edilir.

Sasani İmparatorluğu, 230'lardan 260'lara kadar birkaç kez doğudan istila etti. İmparator Diocletianus (284), devletin restorasyonunu üstlendi. Prensliği sona erdirdi ve devlet gücünü artırmayı amaçlayan Tetrarşiyi tanıttı. En belirgin özelliği, Devletin kent düzeyine kadar eşi görülmemiş müdahalesiydi. Enflasyonu kontrol etmek için, uzun sürmeyen fiyat kontrolleri uyguladı.

Diocletianus ve Maximianus'un 305'te tahttan çekilmesinden sonra, Tetrarşi terk edildi. Büyük Konstantin, 324'ün sonunda Doğu imparatoru Licinius'u mağlup ettikten sonra, 325-330 yılları arasında çeşitli bakanlıkların yetkilerini rasyonelleştirerek bürokraside büyük bir reform yaptı. 313 tarihli Milano Fermanı, Licinius'un doğu eyaletlerinin valilerine yazdığı bir mektubun bir parçasıydı, Hristiyanlar da dahil olmak üzere herkese ibadet özgürlüğü tanıdı, birkaç kilisenin inşasını finanse etti ve din adamlarının hukuk davalarında hakem olarak hareket etmesine izin verdi.

Üç imparator: Gratianus, II. Valentinianus ve I. Theodosius adına yayınlanan Selanik Fermanı ile 380 yılında İznik İnancı biçimindeki Hristiyanlık imparatorluğun resmi dini haline geldi.

Orta Çağ

MS 210'da bir milyondan fazla olan nüfus, 273'te 500.000'e Gotlar Savaşı'ndan sonra (535-554) 35.000'e geriledi. MS 300 yılına kadar kentin nüfusunun genellikle 1 milyon olduğu (tahminler 2 milyondan 750.000'e kadar değişmektedir) MS 400'de 750-800.000'e, MS 450'de 450-500.000'e ve MS 500'de 80-100.000'e kadar düştüğü düşünülmektedir.

Papa olarak adlandırılan Roma Piskoposu, hem havariler Petrus hem de Pavlus'un orada şehit olması nedeniyle Hristiyanlığın ilk günlerinden beri önemli bir kişi olmuştur. Roma Piskoposları da Roma'nın ilk Piskoposu olarak kabul edilen Petrus'un halefleri olarak görülüyordu. Böylece şehir, Katolik Kilisesi'nin merkezi olarak artan bir öneme sahip oldu.

846'da Müslüman Araplar şehrin surlarına saldırdılar ve şehir surlarının dışında bulunan Eski Aziz Petrus Bazilikası'nı yağmalamayı başardılar. Karolenj gücünün çöküşünden sonra, Roma feodal kaosa kapıldı. Birkaç soylu aile; papaya, imparatora ve birbirlerine karşı savaştı. Bu dönemde yaşanan skandallar papalığın kendisini reform ettirmeye zorladı. Papa'nın seçilmesi kardinallere bırakıldı ve din adamlarının reformu denendi.

Erken modern dönem
O yıllarda İtalyan Rönesansı'nın merkezi Floransa'dan Roma'ya taşındı. Aziz Petrus Bazilikası, Sistina Şapeli ve Ponte Sisto gibi görkemli eserler yaratıldı. Bunu başarmak için Papalar, Michelangelo, Perugino, Raphael, Ghirlandaio, Luca Signorelli, Botticelli ve Cosimo Rosselli dahil olmak üzere zamanın en iyi sanatçılarını görevlendirdi.

Bu dönem, birçok Papa'nın kayırmacılık ve simya ile meşgul olması dolayısıyla papalık yolsuzluğuyla da ün salmıştı. Papaların yozlaşması ve inşaat projeleri için büyük harcamalar, kısmen Reformasyona ve dolayısıyla Karşı Reforma yol açtı. Zengin papalar döneminde Roma bir sanat, şiir, müzik, edebiyat, eğitim ve kültür merkezine dönüştürüldü. Roma, zenginlik, ihtişam, sanat, öğrenim ve mimari açısından zamanın diğer büyük Avrupa şehirleriyle rekabet edebilecek hale geldi.

Rönesans dönemi, Michelangelo'nun Pietà'sı ve Borgia Apartments'ın freskleri gibi eserlerle Roma'nın çehresini önemli ölçüde değiştirdi. Roma, Medici ailesinin her iki üyesi olan Papa II. Julius (1503-1513) ve halefleri X. Leo ve VII. Clemens dönemlerinde en yüksek ihtişam noktasına ulaştı.

Roma, bu yirmi yıllık süreçte dünyanın en büyük sanat merkezlerinden biri haline geldi. İmparator I. Konstantin tarafından yaptırılan eski Aziz Petrus Bazilikası yıkıldı ve yenisinin yapımına başlandı. Şehir, Montorio'daki San Pietro tapınağını inşa eden ve Vatikan'ı yenilemek için büyük bir proje planlayan Ghirlandaio, Perugino, Botticelli ve Bramante gibi sanatçıların eserlerine ev sahipliği yaptı. Roma'da İtalya'nın en ünlü ressamlarından biri haline gelen Raphael, Villa Farnesina'da freskler, Raphael'in Odaları ve diğer birçok ünlü tabloyu burada yarattı. Michelangelo, Sistine Şapeli'nin tavanının dekorasyonuna başladı ve II. Julius'un mezarı için ünlü Musa heykelini yaptı.

Geç modern dönem
Papaların egemenliği, Fransız Devrimi'nin etkisi altında kurulan kısa ömürlü Roma Cumhuriyeti (1798-1800) tarafından kesintiye uğradı.

İtalya'nın geri kalanı 1861'de Floransa'daki geçici başkentle İtalya Krallığı olarak birleştikten sonra Roma, İtalya'nın yeniden birleşmesi umutlarının odağı haline geldi. O yıl Roma, Papa'nın kontrolünde olmasına rağmen İtalya'nın başkenti ilan edildi. 1860'larda Papalık Devletlerinin son kalıntıları, III. Napolyon'un dış politikası sayesinde Fransız koruması altındaydı. Fransız birlikleri, Papalık kontrolündeki bölgede konuşlandırıldı. 1870'te Fransa-Prusya Savaşı'nın patlak vermesi nedeniyle Fransız birlikleri geri çekildi. İtalyan birlikleri, Porta Pia yakınlarındaki bir gedikten şehre girerek Roma'yı ele geçirmeyi başardılar. 1871'de İtalya'nın başkenti Floransa'dan Roma'ya taşındı. 1870 yılında, tamamı antik kentin çevrelediği bölgede yaşayan 212.000 nüfuslu şehrin nüfusu, 1920 yılında 660.000'e yükseldi. Bu nüfusun önemli bir kısmı kuzeyde, surların dışında, Vatikan bölgesinde ve Tiber Nehri çevresinde yaşıyordu.

I. Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra 1922'nin sonlarında şehir, Roma'ya Yürüyüş'e öncülük eden Benito Mussolini liderliğindeki İtalyan Faşizminin yükselişine tanık oldu. Mussolini 1926'da demokrasiyi ortadan kaldırdı ve yeni bir İtalyan İmparatorluğu ilan etti. 1938'de İtalya'yı Nazi Almanyası ile ittifaka soktu. Mussolini faşist rejimi, klasik Roma'nın yeniden doğuşunu ve yüceltilmesini kutlamak amacıyla geniş caddeler ve meydanlar inşa etmek için şehir merkezinin oldukça büyük kısmını yıktırdı. Savaşlar arası dönemde şehrin nüfusu 1930'larda bir milyonu hızlı bir şekilde aştı. II. Dünya Savaşı sırasında, sanat hazineleri ve Vatikan'ın varlığı nedeniyle, Roma'nın durumu diğer Avrupa şehirlerinin trajik kaderlerinden farklı oldu. II. Dünya Savaşı'nın sonlarında Roma, Müttefikler tarafından defalarca bombalandı. Bu bombardımanlar sonucunda Aziz Lawrence Basilikası gibi tarihi yapılar büyük hasar görmüş, binlerce sivil hayatını kaybetmiştir. İtalya 1943'teki İtalya ve Müttefikler arasında ateşkes anlaşması sonucunda şehir Almanlar tarafından işgal edildi. Bu dönemde Papa, Roma'yı açık şehir ilan etti. Bu ilan 4 Haziran 1944'e kadar devam etti.

Roma, 1950'lerde ve 1960'ların başında yeniden yapılandı ve modernleşti. İtalyan ekonomik mucizesi olarak adlandırılan dönemle birlikte şehir büyük ölçüde gelişti. Nüfus artışındaki yükselen eğilim, komünün 2,8 milyondan fazla sakini olduğu 1980'lerin ortalarına kadar devam etti. Bundan sonra, insanlar yakındaki varoşlara taşınmaya başladıkça nüfus yavaş yavaş azaldı.

Yönetim

Yerel yönetim
Roma, "Roma Capitale" adlı özel bir komünü oluşturur. İtalya'nın 8.101 komünü arasında hem yüzölçümü hem de nüfus bakımından en büyüğüdür. Bir belediye başkanı ve bir belediye meclisi tarafından yönetilir.

İdari ve tarihsel alt bölümler

Şehir, 1972'den beri municipi adı verilen idari bölgelere ayrılmıştır. Bu bölgeler şehirdeki ademi merkeziyetçiliği artırmak için idari nedenlerle yaratılmışlardır. Her belediye beş yılda bir halk tarafından seçilen bir başkan ve yirmi beş üyeden oluşan bir konsey tarafından yönetilir. Kuruldukları ilk zamanlarda 20 olan belediye sayısı, daha sonra 19'a, 2013'te ise 15'e kadar düşmüştür.

Roma ayrıca rioni olarak adlandırılan idari olmayan birimlere de ayrılmıştır. Tarihi şehir, Prati ve Borgo hariç tümü Aurelianus Surları içerisinde yer alan 22 rioni'ye bölünmüştür.

Büyükşehir ve bölgesel hükümet
Roma, 1 Ocak 2015'ten beri faaliyette olan Roma Başkent Metropolitan Şehri'nin baş şehridir ve aynı zamanda Lazio bölgesinin de başkentidir.

Ulusal hükümet

Roma, İtalya'nın ulusal başkentidir ve İtalyan Hükümeti'nin merkezidir. İtalya Cumhurbaşkanı ve İtalya Başbakanı'nın resmi konutları, İtalyan Parlamentosu'nun her iki meclisinin ve İtalyan Anayasa Mahkemesi, tarihi merkezde yer almaktadır.

Coğrafya

Konum
Roma, Orta İtalya'nın Lazio bölgesinde, Tiber Nehri üzerinde kurulan bir şehirdir. Kralların Roma'sı yedi tepe üzerine inşa edilmiştir. Bunlar: Aventine Tepesi, Caelian Tepesi, Capitol Tepesi, Esquiline Tepesi, Palatino Tepesi, Quirinal Tepesi ve Viminal Tepesi'dir.

Roma'nın orta kısmının rakımı 13 metre ile 139 metre arasında değişmektedir. Roma Komünü, birçok yeşil alan dahil olmak üzere yaklaşık 1.285 kilometrekarelik bir alanı kaplamaktadır.

İklim
Roma'ya yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve nemli geçen Akdeniz iklimi hakimdir. Yıllık ortalama gündüz sıcaklığı 21 °C'dir. En soğuk ay olan Ocak ayında ortalama sıcaklık gündüz 12,6 °C, gece ise 2,1 °C'dir. En sıcak ay olan Ağustos ayında ortalama sıcaklık gündüz 31.7 °C, gece ise 17.3 °C'dir.

Aralık, Ocak ve Şubat aylarında günlük ortalama sıcaklık yaklaşık 8 °C'dir. Roma'nın en soğuk ayları bu aylardır. Bu aylardaki sıcaklıklar genellikle gündüz 10 ila 15 °C ve geceleri 3 ila 5 °C arasında değişir. Roma'da yıl boyunca kar yağışı nadir olarak gerçekleşir. Bazı kışlarda hafif kar veya fırtınalar meydana gelebilir.

Demografi
MÖ 550'de Roma, Taranto'dan sonra İtalya'nın en büyük şehriydi. Yaklaşık 285 hektar (700 dönüm) bir alana ve tahmini 35.000 kişilik bir nüfusa sahipti. Diğer kaynaklar, nüfusun MÖ 600'den 500'e kadar 100.000'in biraz altında olduğunu gösteriyor. Roma Cumhuriyeti MÖ 509'da kurulduğunda, nüfusunun 130.000 kişi olduğu belirlenmiştir.

İtalya Krallığı 1870'te Roma'yı ilhak ettiğinde, şehrin nüfusu yaklaşık 225.000 idi. Bu sayı, I. Dünya Savaşı arifesinde 600.000'e kadar yükseldi. Mussolini'nin Faşist rejimi, şehrin demografisinin aşırı yükselişini engellemeye çalıştı, ancak 1930'ların başlarında bir milyon kişiye ulaşmasını engelleyemedi.

2010 yılının ortalarında, şehirde 2.754.440 kişi yaşarken, Roma bölgesinde yaklaşık 4,2 milyon insan yaşıyordu. Roma'da ikamet eden bir kişinin ortalama yaşı, 42 olan İtalyan ortalamasına kıyasla 43'tür. 2002 ile 2007 arasındaki beş yılda, Roma'nın nüfusu %6,54, İtalya'nın tamamı ise %3,56 oranında büyümüştür. Roma'nın şu anki doğum oranı, İtalya'daki 9,45 doğum ortalamasına kıyasla 1.000 kişi başına 9,10 doğumdur.

Roma'nın kentsel alanı, yaklaşık 3,9 milyon nüfusuyla idari şehir sınırlarının ötesine uzanır. Roma metropol bölgesinde 3,2 ila 4,2 milyon insan yaşamaktadır.

Etnik gruplar
STAT tarafından yürütülen en son istatistiklere göre, nüfusun yaklaşık %9,5'i İtalyan kökenli değildir. Göçmen nüfusun yaklaşık yarısı, çeşitli diğer Avrupa kökenlilerden (çoğunlukla Rumen, Polonyalı, Ukraynalı ve Arnavutlardan) oluşur ve bu da nüfusun toplam 131.118'ini veya %4.7'sini oluşturur. Geriye kalan %4.8'lik kısım ise başta Filipinliler (26.933), Bangladeşliler (12.154) ve Çinliler (10.283) olmak üzere Avrupa kökenli olmayanlardır.

Din
İtalya'nın geri kalanı gibi, Roma halkı da ağırlıklı olarak Hristiyandır. Şehir yüzyıllar boyunca önemli bir din ve hac merkezi, pontifex maximus ile antik Roma dininin temeli ve daha sonra ise Vatikan ve papanın merkezi olmuştur. Hristiyanların Roma'ya gelişinden önce, klasik antik çağda Religio Romana şehrin başlıca diniydi. Romalılar tarafından kutsal sayılan ilk tanrılar geleneğe göre, Jüpiter ve Roma'nın ikiz kurucuları Romulus ve Remus'un babası olan Mars'tır.

Daha sonra Aziz Petrus ve Aziz Pavlus'un kentte şehit edilmesi ve ilk Hristiyanların gelmeye başlamasıyla Roma'da Hristiyanlık yayılmaya başlamış ve MS 313 yılında Eski Aziz Petrus Bazilikası inşa edilmiştir. Bazı kesintilere rağmen (Avignon Papalığı gibi), Roma yüzyıllar boyunca Katolik Kilisesi'nin ve Papa olarak da bilinen Roma Piskoposu'nun evi olmuştur.

Roma, Vatikan Şehri ve Aziz Petrus Bazilikası'na ev sahipliği yapmasına rağmen, Roma'nın katedrali, şehir merkezinin güneydoğusundaki Laterano'daki Santi Giovanni Bazilikası'dır. Roma'da yaklaşık 900 kilise vardır. Dikkat çeken yerler arasında Santa Maria Maggiore Bazilikası, Surdışı St. Paul Bazilikası, San Clemente al Laterano Bazilikası, San Carlo alle Quattro Fontane ve Gesu Kilisesi bulunmaktadır. Ayrıca şehrin altında antik Roma Yeraltı Mezarları da bulunmaktadır. Papalık Lateran Üniversitesi, Papalık Kutsal Kitap Enstitüsü, Papalık Gregoryen Üniversitesi ve Pontifical Oriental Institute gibi çok sayıda önemli dini eğitim kurumu da Roma'da bulunmaktadır.

Mimari

Yüzyıllar boyunca Roma mimarisi büyük ölçüde gelişim göstermiştir. Roma, bir dönem kemer, kubbe ve tonoz gibi yeni formlar geliştirerek klasik mimaride dünyanın ana merkezlerinden biri olmuştur. 11, 12 ve 13. yüzyıllarda Romanesk üslup, Roma mimarisinde de yaygın olarak kullanılmış olup, daha sonra şehir Rönesans, Barok ve neoklasik mimarinin ana merkezlerinden biri haline gelmiştir.

Antik Roma dönemi

Roma'nın simgelerinden biri, Roma İmparatorluğu'nda inşa edilmiş en büyük amfitiyatro olan Kolezyum'dur. Başlangıçta 60.000 seyirci kapasiteliydi ve gladyatör dövüşleri için kullanılıyordu. Antik Roma'nın önemli anıtları ve yerleri arasında Roma Forumu, Domus Aurea, Pantheon, Trajan Sütunu, Trajan Pazarı, Yeraltı Mezarları, Circus Maximus, Caracalla Hamamları, Sant'Angelo Kalesi, Augustus Anıt Mezarı, Ara Pacis, Konstantin takı, Bocca della Verità sayılabilir.

Rönesans ve Barok
Roma, Rönesans'ın önemli bir dünya merkeziydi, Floransa'dan sonra ikinci sıradaydı ve hareketten derinden etkilenmişti. Roma'daki Rönesans mimarisinin bir başyapıtı, Michelangelo'nun Piazza del Campidoglio'dur. Bu dönemde, Roma'nın büyük aristokrat aileleri, Quirinal Sarayı (şu an İtalya Cumhurbaşkanı'nın ikametgâhı), Palazzo Venezia, Palazzo Farnese, Palazzo Barberini, Palazzo Chigi gibi gösterişli konutlar inşa ettiler.
Şehrin birçok meydanı bugünkü şeklini Rönesans ve Barok dönemlerinde almıştır. Başlıcaları Piazza Navona, İspanyol Merdivenleri, Campo de' Fiori, Piazza Venezia, Palazzo Farnese, Piazza della Rotonda ve Piazza della Minerva'dır. Barok sanatının en sembolik örneklerinden biri, Nicola Salvi'nin Trevi Çeşmesi'dir.

Neoklasizm

1870 yılında Roma, yeni İtalya Krallığı'nın başkenti oldu. Bu süre zarfında, antik dönem mimarisinden etkilenen bir yapı tarzı olan neoklasizm, Roma mimarisinde baskın hale geldi. Bu dönemde, bakanlıklar, elçilikler ve diğer devlet kurumlarına ev sahipliği yapmak için neoklasik tarzda birçok büyük saray inşa edildi. Roma neoklasizminin en bilinen sembollerinden biri, I. Dünya Savaşı'nda ölen 650.000 İtalyan askerini temsil eden Meçhul Askerin Mezarı'nın bulunduğu II. Vittorio Emanuele Abidesi veya "Vatan Sunağı"dır.

Faşist mimari
1922-1943 yılları arasında İtalya'da hüküm süren Faşist rejim, papalık döneminde inşa edilen eski yolların, evlerin, kiliselerin ve sarayların yıkılmasına neden olan yeni yolların ve meydanların inşasını emretti.

Roma'daki en önemli Faşist bölge, 1938'de Piacentini tarafından tasarlanan EUR bölgesidir. EUR ilk olarak 1942 dünya fuarı için tasarlandı ve "E.42" ("Esposizione 42") olarak adlandırıldı. EUR'nun temsil eden binalar Palazzo della Civiltà Italiana (1938-1943) ve Rasyonalist tarzın örnekleri olan Palazzo dei Congressi'dir. Ancak burada dünya fuarı hiç gerçekleşmedi, çünkü İtalya 1940'ta İkinci Dünya Savaşı'na katıldı ve binalar 1943'te İtalyan ve Alman orduları arasındaki savaşta kısmen yıkıldı, daha sonra bölge terk edildi.

Çeşmeler ve su kemerleri

Roma, Klasik ve Orta Çağ'dan Barok ve Neoklasik'e kadar tüm farklı tarzlarda inşa edilmiş sayısız çeşmesi ile ünlü bir şehirdir. Şehrin çeşmeleri halka iki bin yıldan fazla bir süredir içme suyu sağlamaktadırlar.

17. ve 18. yüzyılda, Roma papaları, Roma çeşmelerinin altın çağını başlatarak, diğer yıkık Roma su kemerlerini yeniden inşa ettirdiler. Rubens'in resimleri gibi Roma'nın çeşmeleri de Barok sanatının yeni tarzının ifadeleri oldu. Çeşmeler alegorik figürler, duygu ve hareketle doluydular. Bu çeşmelerde heykel ana unsur haline geldi ve su sadece heykelleri canlandırmak ve süslemek için kullanıldı.

Eğitim
Roma'da çok sayıda akademi, kolej ve üniversite bulunmaktadır. Özellikle Antik Roma ve Rönesans dönemlerinde Floransa ile birlikte önemli bir entelektüel eğitim merkezi olmuştur.

Roma'da birçok üniversite ve kolej vardır. Şehirde kurulan ilk üniversite 1303 yılında kurulan La Sapienza'dır. 140.000'den fazla öğrencisiyle dünyanın en büyük üniversitelerinden biridir. La Sapienza 2005 yılında Avrupa'nın en iyi üniversiteleri sıralamasında 33., 2013 yılında Dünya Üniversite Sıralamasında 62. sırada yer alarak İtalya'daki üniversiteler arasındaki en yüksek dereceye ulaşmıştır. La Sapienza'daki aşırı kalabalığı azaltmak için, 1982'de Tor Vergata ve 1992'de Roma Tre isimli iki yeni devlet üniversitesi kurulmuştur. Roma, aynı zamanda İtalya'nın en önemli lisansüstü üniversitesi olan LUISS School of Government'a da ev sahipliği yapmaktadır.

Üniversitelerin yanı sıra Roma'da birçok kütüphane bulunmaktadır. Bunlardan başlıcaları şunlardır: 1604'te açılan ve açıldığında İtalya'nın ilk halk kütüphanesi olan Biblioteca Angelica, 1565 yılında kurulan Biblioteca Vallicelliana, 1701'de açılan Biblioteca Casanatense, 1876'da açılan ve İtalya'daki iki ulusal kütüphaneden biri olan Biblioteca Nazionale Centrale di Roma, Biblioteca del Ministero degli Affari Esteri, Biblioteca dell'Istituto dell'Enciclopedia Italiana, Biblioteca Don Bosco, dünyanın en eski ve en önemli kütüphanelerinden biri olan Vatikan Kütüphanesi. Bunların yanı sıra Roma'daki çeşitli yabancı kültür enstitülerine bağlı birçok kütüphane vardır. Bunların arasında Amerikan Akademisi, Fransız Akademisi ve Bibliotheca Hertziana - Max Planck Sanat Tarihi Enstitüsü bulunmaktadır.

Kültür

Eğlence ve sahne sanatları

Roma, önemli bir müzik merkezdir. Çeşitli müzik konservatuvarları ve tiyatroları dahil olmak üzere birçok müzik sahnesine sahiptir. Şehir dünyanın en büyük müzik mekanlarından biri olan Parco della Musica''ya ev sahipliği yapar. Buna ek olarak şehirde bir de Roma Opera Binası bulunmaktadır. Şehir ayrıca 1991'de Eurovision Şarkı Yarışması'na ve 2004'te MTV Avrupa Müzik Ödülleri'ne ev sahipliği yapmıştır.

1960 ve 1970 yılları arasında Roma, şehirde çalışan birçok oyuncu ve yönetmen nedeniyle "yeni Hollywood" olarak kabul edildi. Roma'daki Via Vittorio Veneto bu dönemde ön plana çıkmıştır.

Turizm

Roma günümüzde arkeolojik ve sanatsal hazinelerinin ölçülemez enginliği, eşsiz geleneklerinin cazibesi ve muhteşem manzarasının görkemi nedeniyle dünyanın en önemli turistik yerlerinden biridir. Roma'nın ön plana çıkmasının sebebi şehirde birçok müze, su kemeri, çeşme, kilise, saray, anıt ve tarihi bina bulunmasıdır.

Roma, Londra ve Paris'ten sonra AB'de en çok ziyaret edilen üçüncü şehirdir ve yılda ortalama 7-10 milyon turisti ağırlar. Bu sayı kutsal yıllarda ikiye katlanmaktadır. Yakın zamanda yapılan bir araştırmaya göre, Kolezyum (4 milyon turist) ve Vatikan Müzeleri (4.2 milyon turist) dünyanın en çok ziyaret edilen 39. ve 37. yerleridir.

Roma dünyanın başlıca arkeolojik araştırma merkezlerinden biridir. Şehirde, Amerikan Akademisi ve İsveç Enstitüsü gibi çok sayıda kültür ve araştırma enstitüsü bulunmaktadır. Şehir, Roma Forumu, Trajan'ın Pazarı, Trajan Forumu, Kolezyum ve Pantheon dahil olmak üzere çok sayıda antik sit alanı içerir. Roma'nın tartışmasız en ikonik arkeolojik alanlarından biri olan Kolezyum, bir dünya harikası olarak kabul edilir.

Şehir, farklı dönemlerden geniş ve etkileyici bir sanat, heykel, çeşme, mozaik, fresk ve resim koleksiyonuna sahiptir. Roma şehri, mimari, resim, heykel ve mozaik çalışmaları gibi önemli Roma sanatı biçimleriyle ilk olarak Antik Roma döneminde önemli bir sanat merkezi haline gelmiştir. Metal işçiliği, madeni para ve değerli taş oymacılığı, fildişi oymaları, heykelcik camı, çanak çömlek ve kitap illüstrasyonları, Roma sanatının 'küçük' biçimleri olarak kabul edilmektedir. Papalar görkemli bazilikalar, saraylar, meydanlar ve kamu binalarının inşası için büyük miktarda para harcadıklarından, Roma daha sonra Rönesans sanatının önemli bir merkezi haline gelmiştir. Bu sayede Roma, Floransa'dan sonra Avrupa'nın en önemli Rönesans sanat merkezi olmuştur. Şehir barok dönemden büyük ölçüde etkilenmiş ve Bernini, Caravaggio, Carracci, Borromini ve Cortona gibi sayısız sanatçı ve mimara ev sahipliği yapmıştır. Bugün şehir, sayısız sanat enstitüsü ve müzesiyle önemli bir sanat merkezidir.

Moda
Roma aynı zamanda dünya moda başkentlerinden biri olarak da tanınmaktadır. Milano kadar önemli olmasa da Roma, 2009 Global Language Monitor'e göre Milano, New York ve Paris'ten sonra dünyadaki dördüncü en önemli moda merkezidir.

Şehir; Valentino, Bulgari, Fendi, Laura Biagiotti, Brioni ve Renato Balestra gibi lüks moda evleri ve mücevher zincirlerinin merkezlerine ev sahipliği yapmaktadır. Ayrıca Gucci, Chanel, Prada, Dolce & Gabbana, Armani ve Versace gibi diğer büyük markaların Roma'da butikleri bulunmaktadır.

Mutfak

Roma'nın mutfağı, yüzyıllar boyunca sosyal, kültürel ve politik değişim dönemlerinde gelişme göstermiştir. Roma, Antik Çağ'da önemli bir gastronomi merkezi haline gelmiştir.

Rönesans döneminde Roma, zamanın en iyi şeflerinden bazılarının papalar için çalıştığı için bu dönemde mutfak merkezi olarak tanındı. Bunun bir örneği, Vatikan mutfağında IV. Pius için çalışan bir şef olan Bartolomeo Scappi'dir. Scappi, 1570 yılında Opera dell'arte del cucinare adlı yemek kitabını yayınlayarak ün kazanmıştır. Kitapta Rönesans mutfağından yaklaşık 1000 yemek tarifini listelemiştir.

Modern çağda şehir, kuzu eti ve sebze ürünlerine dayalı kendine özgü mutfağını geliştirdi. Buna paralel olarak, MÖ 1. yüzyıldan beri şehirde bulunan Roma Yahudileri, kendi mutfaklarını, cucina giudaico-romanesca'yı geliştirdiler.

Sinema
Roma, Kıta Avrupası'nın en büyük film ve televizyon prodüksiyon tesisi olan ve günümüzün en büyük gişe rekorları kıran filmlerinin çekildiği Cinecittà Stüdyoları'na ev sahipliği yapmaktadır. Tutku - İsa Mesih'in Çilesi, New York Çeteleri, HBO'nun Roma'sı, The Life Aquatic ve Dino De Laurentiis'in Decameron'u gibi filmlerden Ben-Hur, Kleopatra gibi sinema klasiklerine kadar 3.000'den fazla film ve dizi yapılmıştır.

Önemli Tarihi ve Turistik Yerleri
 Roma Forumu
 Kolezyum
 Palatino Tepesi
 Pantheon
 Navona Meydanı
 İspanyol Merdivenleri
 Trastevere Bölgesi
 Trevi Çeşmesi
 Piazza Venezia (Venedik Meydanı)
 Popolo Meydanı
 Castel Sant Angelo (Kutsal Melek Kalesi)
 Villa Borghese
 Santa Maria Maggiore Kilisesi
 Aventine Tepesi
 Aziz Giovanni Bazilikası
 Bocce Della Veritia
 Capitol Tepesi
 Caracalla Banyoları
 Cestius Piramidi
 Circus Maximus
 Largo del Torre Argentina
 Piazza della Repubblica

Kardeş Şehirler
Roma'nın şu kentlerle kardeş şehir bağlantıları bulunmaktadır:

Ayrıca bakınız
 Lazio
 Roma (il)
 İtalya'daki şehirler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Rome Vikigezgin (en)
 WikiMapia

Avrupa'daki başkentler
Kutsal şehirler
Lazio'daki şehirler ve kasabalar
Roma ili belediyeleri
MÖ 8. yüzyılda İtalya'da kurulan oluşumlar
MÖ 8. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Katolik hac yerleri
Roma Başkent Metropoliten Şehri
İtalya'daki Dünya Mirasları

Roma


Cheekha DarIraq o Carpa Negra  es el nombre local de la montaña en el Kurdistán Iraquí que actualmente se considera es el más alto en Irak. Se afirma que posee 3611 metros de altura. Se encuentra a 6 kilómetros al norte de la aldea de Gundah Zhur y está justo en la frontera con Irán.

Fue escalada en noviembre de 2004 por el explorador Ginge Fullen, que registró una lectura de GPS de 3628 metros. La primera ascensión invernal fue reportada por Jonathan Beswick y Matthew DuPuy el 18 de marzo de 2011. El GPS de la expedición confirmó los 3611 m.

=

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre la Montaña

Montañas de Irak
Tresmiles de Irán
Picos ultraprominentes de Irán
Puntos más altos de los países de Asia
Picos ultraprominentes de Asia
Montañas de Kurdistán
Frontera Irak-Irán
Montañas internacionales de Asia

Cheekha Dar


Die Bulgarian International 2011 im Badminton fanden vom 6. bis zum 9. Oktober 2011 in Sofia statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=02A9F0C1-3AC9-4968-B9C0-8A58E00DACF5

2011
Badminton 2011
Badmintonwettbewerb in Sofia
BE Circuit 2011/12

Bulgarian International 2011


توبوليف تو-107 هي طائرة سوفيتية تجريبية للنقل العسكري مطورة من توبوليف تو-104. وتتميز بباب تحميل خلفي ويفترض أن تقوم بتحميل المركبات الخفيفة، أو قطع المدفعية، أو عدد 70 من المظليين، جسم الطائرة لا يعالج الضغط مما يعني ان المظليين اضطروا لاستخدام أقنعة الأوكسجين. النموذج الوحيد تم بنائه والتحليق به ولكن لم توضع على خطوط الإنتاج.

المواصفات

مراجع

طائرات توبوليف
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1958
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
طائرات نقل عسكرية سوفيتية 1950–1959
مشاريع متروكة لطائرات عسكرية تابعة للاتحاد السوفيتي

توبوليف تو-107