d'Alexandrie est un  patriarche copte d'Alexandrie de 575 au

Contexte
Il doit faire face à un compétiteur dénommé Théodore anti-patriarche de 575 à 587 non reconnu par la majorité des fidèles.

Notes et références

Patriarche d'Alexandrie
Patriarche du VIe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Personnalité de la religion copte au VIe siècle

Pierre IV (Copte) d'Alexandrie


Martin Professional (Harman Professional Denmark ApS) is a Danish manufacturer and distributor of stage and architectural lighting and effects fixtures. It is owned by Harman International Industries, a subsidiary of Samsung Electronics. The company is based in Aarhus, Denmark.

History
The history of Martin began in 1978 when founder Peter Johansen realized how to make a smoke generator from a coffee maker. The company was founded in Aarhus in 1986 and began producing primarily fog machines and a small selection of disco lights in 1987. Its name was acquired  through cooperation with a French smoke machine company.

In 1993 Martin established Mach, an audio unit.

In 1994 the revenue exceeded 100 million Danish kroner and in 1995 the company was listed on the Copenhagen Stock Exchange, raising a net value of 85.5 million Danish kroner. In 1999, Danish industrial firm Schouw & Co. purchased a 60 percent stake in the company. By 2001, Schouw had fully acquired Martin and delisted it from the stock exchange. Martin expanded production in 2002 through a new  factory in Frederikshavn, and a year later the company began outsourcing production to China at a factory in Zhuhai.

In 2006 Mach Audio was phased out.

Martin enjoyed continued growth until 2008 but was hit hard by the financial crisis and reported a loss of more than 200 million Danish kroner in 2009  and had layoffs of 130 employees at their production sites in Frederikshavn.

Continued innovation especially within LED technology has helped the company through the crisis and resulted in several product awards.
In 2010 the Confederation of Danish Industries awarded with its annual product price for the MAC 350 Entour LED based automated lighting fixture. The LED technology used in the product was a result of a three-year collaboration with Aalborg University. Furthermore, the MAC Aura luminaire and MAC Viper Profile won the PLASA award for innovation in 2011  and 2012 respectively. Martin started moving its production back to Denmark in the first half of 2012 their factory in Frederikshavn with 26 new employees. The move was made possible by a reduced labor demand in Martins new production lines.

Under Harman
In 2013 Harman International Industries completed the acquisition of Martin from Schouw. The acquisition did not include the two factories in Frederikshavn, but included an agreement to rent the buildings from Schouw. The acquisition led to the release of the Mach brand which was sold to a cooperation of Canadian and Hong Kong investors. They relaunched the brand under its own company.

In August 2015 Harman announced the intention to close the factory in Frederikshavn. The closure was completed on 31 March 2016.

In March 2018 the M-Series range of lighting controllers and software were acquired by Elation Professial. Harman sees lightning as the core product. Since then Martin belongs to Harman Professional Solutions.

Today
Martin has been displayed both a number of major international events such as the 2001 Eurovision song contest in Copenhagen, the 2004 Summer Olympics in Athens and at
the Beijing 2008 summer olympics where Martin was the main provider of automated lighting with over 1100 luminaries at the opening ceremony.
Furthermore, Martin is one of the chief technology companies in the Aarhus area, and has a strategic partnership with Aarhus University School of Engineering.

Products
Early on, Martin specialized in fog effect machines; They produced few lighting fixtures. In 1993, the company started producing the Mach series of live sound products, which were quickly discontinued. By 1997, the company realized its full potential as a leading manufacturer in the emerging market of DMX intelligent stage lighting products with the launch of the MAC 500 and 600.

Martin's most prominent product to date is the MAC 2000 moving head fixture. It is used primarily by large theaters, concert producers and major television networks and production companies.

In addition to moving heads, Martin also manufactures flat mirror and rotating drum-style scanners, strobes, color changers, semi-intelligent effects, LED fixtures, controllers for Intelligent lighting, media servers and a line of smoke machines.

Martin's current product line includes the Martin MAC Viper, the LED MAC Quantum series and MAC Aura and the RUSH DJ range, a successor to the Martin Mania range.

Another of Martin's current product line is the Era series featuring the era 400 performance, the era 500 hybrid up, the era 600 performance, the era 300 profile and the era 800 performance.

In October 2018 the LED moving head MAC Allure Profile was launched.

References

Companies based in Aarhus
Harman International
Stage lighting
2013 mergers and acquisitions
Danish brands

Martin Professional


Hauffiosaurus es un género extinto de plesiosaurio pliosáurido hallado en Holzmaden en Alemania y en Yorkshire en el Reino Unido, en el Jurásico Inferior (a principios del Toarciano). Fue nombrado originalmente por Frank Robin O'Keefe en 2001 y la especie tipo es Hauffiosaurus zanoni. En 2011, dos especies adicionales fueron asignadas a este género: H. longirostris y H. tomistomimus.

Descripción

Hauffiosaurus es conocido de un holotipo (y espécimen único) aún no catalogado del Museo Hauff, un esqueleto caso completo y articulado hallado en el Posidonien-Schiefer, datando de principios del Toarciano en el Jurásico Inferior. El ejemplar del holotipo está preservado en un único bloque de la matriz rocosa original, expuesta en vista ventral. El contorno del cuerpo visible alrededor del espécimen es un artefacto de la preparación, no de su preservación; no hay restos de tejidos blandos preservados. El esqueleto fue descubierto a principios del , en los lechos del conocido lagerstätte de Posidonien-Schiefer en Holzmaden, en Baden-Württemberg, al sureste de Alemania. Sin embargo, no fue reconocido como un taxón válido, y no se realizó una minuciosa descripción del fósil hasta 2001.

Hauffiosaurus zanoni es un plesiosaurio de tamaño medio, midiendo unos 3.4 metros de largo. El cráneo mide cerca de 430 milímetros a lo largo de la línea media. El holotipo es de un individuo adulto, pero la fusión incompleta de las cinturas pectoral y pélvica indican que no era un adulto viejo. El espécimen está en exhibición en el Urwelt-Museum Hauff, Holzmaden. La posición filogenética de Hauffiosaurus dentro de Plesiosauria aún no está resuelta, aunque Vincent (2011) afirma que éste podría "ser razonablemente situado dentro de los Pliosauroidea".

Una segunda especie, H. tomistomimus, fue nombrada por Roger B. J. Benson, Hilary F. Ketchum, Leslie F. Noè y Marcela Gómez-Pérez en 2011. Es conocido a partir del holotipo y único espécimen conocido, MMUM LL 8004, un esqueleto casi completo articulado preservado en tres dimensiones, hallado en la zona de Hildoceras bifrons en el Miembro Alum Shale de la formación Whitby Limestone, datando de principios de la etapa del Toarciano. Este esqueleto fue descubierto en Yorkshire, Reino Unido. El holotipo de H. tomistomimus mide cerca de 4.83 metros de largo. Benson et al. 2011 reasignaron a Macroplata longirostris (originalmente Plesiosaurus longirostris) a Hauffiosaurus. El holotipo y único espécimen de H. longirostris, MCZ 1033, fue hallado en la zona de Harpoceras serpentinum del Miembro Alum Shale de la formación Whitby Limestone, del Toarciano temprano de Yorkshire, Inglaterra.

Pocos plesiosaurios de principios del Jurásico tiene esta clase de hocico largo y delgado presente en Hauffiosaurus, una forma usualmente considerada coo un indicador de una dieta de pescado (piscivoría). Los dientes son delgados y alargados y poseen finos bordes longitudinales. Esta clase de dientes, acoplados con el largo rostro visto en este género es efectivo para perforar presas blandas.

Filogenia
Smith & Dyke, 2008 fueron los primeros que encontraron que Hauffiosaurus era un pliosauroideo basal. Benson, Ketchum, Noè y Gómez-Pérez, quienes asignaron dos especies adicionales al género, confirmaron la afinidad de este taxón a Pliosauroidea usando análisis cladísticos que estaban basados en el de Ketchum & Benson (2010). Cladograma según Benson et al., 2011:

Con la descripción de Marmornectes en 2011, Ketchum & Benson sugirieron por primera vez que muchos plesiosaurios y pliosauroideos basales son miembros de Pliosauridae y Rhomaleosauridae. Tanto las familias Rhomaleosauridae como Pliosauridae resultaron como monofiléticas, y las relaciones entre las especies de Hauffiosaurus' permanecen igual. El siguiente cladograma sigue a Ketchum & Benson, 2011.

Referencias

Plesiosaurios del Jurásico Inferior
Pliosauroidea
Plesiosaurios de Europa

Hauffiosaurus


Juan Chacón de Alvarnáez (Casarrubios del Monte, Toledo, 1452 – Alcalá de Henares, 5 de julio de 1503) fue un noble español que estuvo al servicio de la Corona de Castilla, desempeñando diversos cargos, entre los que destacan el de adelantado mayor del Reino de Murcia y mayordomo mayor de Isabel I de Castilla, que además participó en la Guerra de Granada.

Biografía

Nació en Casarrubios del Monte en el año 1452, siendo hijo único de Gonzalo Chacón, I señor de Casarrubios del Monte y de Arroyomolinos, negociador en el matrimonio de los Reyes Católicos, y de Clara Álvarez de Alvarnáez, dama portuguesa.

Fue señor de las villas de Albox, Alborea, Oria, María, Benitagla y Albanchez. Ocupó los cargos de contador mayor de Castilla, mayordomo mayor de Isabel la Católica, de quien fue muy favorecido, comendador de Montemolín y de Caravaca, Trece de la Orden de Santiago, alcaide de los alcázares de Murcia y Lorca, y por matrimonio ocupó el de adelantado mayor del Reino de Murcia.

En 1491 inició la construcción de la capilla familiar en la catedral de Murcia, y falleció en Alcalá de Henares el 5 de julio de 1503.

Matrimonios y descendencia

Contrajo matrimonio en Madrid el 16 de abril de 1477 con Luisa Fajardo y Manrique, II señora de Cartagena y de las villas de Alhama, Murcia, Librilla, Molina de Segura y la Puebla, y de los lugares de Alumbres y Fortuna, heredera de la Casa de los Vélez, por ser hija de Pedro Yáñez Fajardo y Quesada y de Leonor Manrique y Figueroa. Sus capitulaciones matrimoniales, otorgadas de orden de los Reyes Católicos, recogen que su descendencia debería usar el apellido materno en contraposición al paterno, siendo sus hijos:

 Pedro Fajardo y Chacón, I marqués de los Vélez.
 Gonzalo Chacón y Fajardo, II señor de Casarrubios del Monte, Arroyomolinos, Villamanta, El Álamo, Valmojado, el Guijo y otros, alcaide del alcázar y cimborio de Ávila, comendador de Montiel en la Orden de Santiago, paje del príncipe don Juan y contador mayor de su despensa, casado con Francisca Pacheco de Guevara, con sucesión.
 Fernando Chacón y Fajardo, comendador de Aranjuez en la Orden de Santiago, casado con Francisca Barroso de Ribera, señora de Parla y Calabazas e hija de Payo Barroso de Ribera, Mariscal de Castilla, sin sucesión.
 Isabel Fajardo, casada con Rodrigo Manrique de Lara y Acuña, III conde de Paredes de Nava, con sucesión.
 Leonor Chacón y Fajardo, dama de Isabel la Católica, casada con Juan Pacheco y Ladrón de Guevara, II señor de La Puebla de Montalbán, progenitores de los condes de la Puebla de Montalbán.
 Luisa Chacón y Fajardo, fallecida sin sucesión.
 Juan Chacón y Fajardo, fallecido sin sucesión.
 Antonio Chacón y Fajardo, fallecido sin sucesión.

Fallecida su primera mujer, contrajo segundo matrimonio en Lahiguera (Jaén) el 24 de noviembre de 1491 con Inés Manrique, camarera mayor de Isabel la Católica y aya de Felipe II, hija de Pedro Manrique de Lara y Figueroa, II conde de Paredes de Nava, y de Leonor de Acuña. Nacieron de este segundo matrimonio:

 Rodrigo Manrique y Chacón, caballero de la Orden de Santiago.
 Miguel Chacón de Manrique, clérigo al servicio del cardenal Adriano de Utrecht (papa Adriano VI).
 María Inés Chacón de Manrique, casada con Gómez de Benavides y Velasco, Mariscal de Castilla, IV señor de Frómista, San Muñoz y Valdematilla, progenitores de los marqueses de Frómista.
 Francisca Manrique y Chacón, casada con Enrique Enríquez, señor de Cortes, Senés, Castro de Filabres, Orce, Galera, Tahalí, Lucainena y Sierra de Filabres, hermano del III conde de Alba de Liste.
 Margarita Manrique y Chacón, casada con Sancho de Castilla y Mendoza, IV señor de Gor, Bolodui y Herrera, con sucesión.
 Catalina Chacón y Manrique, religiosa en el Real Monasterio de Nuestra Señora de la Consolación de Calabazanos.
 Magdalena de Acuña, que al igual que su hermana, fue religiosa en Nuestra Señora de la Consolación de Calabazanos.

Bibliografía

 Genealogía del apellido Chacón: la rama del condado de Casarrubios del Monte.
 Portal Euskalnet: genealogía de la familia Fajardo.

Señores de España del siglo XV
Mayordomos mayores del rey de Castilla del siglo XV
Nobles de Castilla-La Mancha
Marqueses de los Vélez
Combatientes en la guerra de Granada
Adelantados mayores de Murcia
Treces de la Orden de Santiago
Comendadores de la Orden de Santiago
Nacidos en Casarrubios del Monte
Fallecidos en Alcalá de Henares

Juan Chacón


AllMovie (tidligere All Movie Guide) er en online guideservice med information om film, fjernsynsprogrammer og skuespillere. Siden 2013 har AllMovie.com og AllMovie-brandet været ejet af All Media Network.

Historie
AllMovie blev grundlagt af populærkultur-arkivaren Michael Erlewine, der også har grundlagt musiksiden AllMusic og spilsiden AllGame.

AllMovie-databasen havde licens til titusindvis af distributører og forhandlere til hjemmesider og kiosker. AllMovie-databasen er omfattende og indeholder grundlæggende information om film og tv-programmer inklusive medvirkende, produktions-credits, referater af handlingen, professionelle anmeldelser, biografier, links til andre relevante sider osv.

AllMovies data bliver tilgået via hjemmesiden AllMovie.com. Den er også tilgængelig via AMG LASSO-mediegenkendelser, som automatisk kan genkende DVD'er.

I slutningen af 2007 købte Macrovision (nu Rovi Corporation) All Media Guide for $72 millioner.

All Media Guide har også AllMusic.com, AllMovie.com og AllGame.com, som blev solgt af Rovi i august 2013 til All Media Network, LLC. Køberne inkluderede også de oprindelige grundlæggere af SideReel og Mike Ackrell, der er investor i Ackrell Capital.

All Media Networks kontorer ligger i San Francisco, Californien, og Ann Arbor i Michigan, USA.

Se også
 AllMusic
 AllGame
 SideReel
 All Media Network

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmtjenester
Onlineencyklopædier
Etableret i 2011

AllMovie


Grevskabet Østfrisland () var et grevskab fra 1464 til 1744, fra 1662 dog styret af en fyrste, beliggende i det nuværende Nedersachsen.

Historie

Oprindeligt var Ostfriesland en del af den større frisiske rige. Friserne havde næsten ingen højere autoritet over sig. Der fandtes imidlertid respekterede familier af høvdinge (Häuptling), der stræbte at øge deres, for det meste lokale, magt og indflydelse. I det 15. århundrede lykkedes det Cirksena-dynastiet at etablere sin autoritet i praktisk taget hele Ostfriesland. I 1464 blev Ulrich I af Ostfriesland hævet til status af greve af Frederick III, hellige romerske kejser, og Ostfriesland blev et grevskab.

Oprindelse af grevskabet

I 1430 ledet af høvding Edzard Cirksena Greetsiel blev en frihedsalliance dannet mod den regerende Focko Ukena. Sammen med sin broder Ulrich, formåede Edzard at fjerne Ukena-fraktionen fra magten. Efter ægteskabet i 1455 mellem Ulrich Cirksena og Theda Ukena, et barnebarn af hans fjende, blev størstedelen af Ostfriesland forenet. Kun herskaberne Jever og Friedeburg kunne bevare deres uafhængighed. Sibet Attena, en nevø og hjælp til Ulrich modtog herskaberne Esens, Stedesdorf og Wittmund, der tilsammen dannede Harlingerland. Harlingerland forblev under den højere myndighed af Cirksena-familien. Fordi Ocko I tom Brok havde givet området til greven af Holland i 1381, var stillingen for herskerne i Ostfriesland uklar. Herskeren af Ostfriesland besluttede at forbedre sin situation ved at vende sig direkte til den hellige romerske kejser. Som et resultat ophøjede kejser Frederik III i 1464 Ulrich til en kejserlig greve. Kejseren gav Ulrich I fyrsteligt grevskab i Norden, Emden, Emisgonien i Ostfriesland.

Konsolidering af grevskabet

Efter af Ulrich Is død regerede hans enke Theda på vegne af deres børn, der stadig var mindreårige. Theda formåede at modstå trusler fra hertug Karl den Dristige af Bourgogne og grev Gerd af Oldenburg. I 1481 tilføjede hun fyrstedømmet Fredeburg tilgrevskabet. Under hendes søn Edzard I, der var skænderier med høvdinge i Harlingerland og Jeverland og med fyrstbiskoppen af Münster og Hanse-byen Hamborg. Jeverland og Harlingerland forblev selvstændige, men Butjadingen blev underlagt østfrisiske myndighed.

Kampen for de frisiske lande

En ny situation blev skabt med udnævnelsen af George af Sachsen som kejserlig statholder over Friesland af Maximilian I, Det hellige tysk-romerske riges kejser. Denne udnævnelse var den sidste forsøg på at forene hele Frisland under ét hersker. Grev Edzard anerkendte George som sin feudale herre. Oprør brød imidlertid ud i Friesland og Groninger Ommelanden. I 1506 brød Edzard sin troskab til George og dannede i stedet en alliance med Groningen. Edzard var nu anerkendt af Groninger Ommelanden som sin hersker. I 1512 blev primogenituren indført for at bevare den nyoprettede enhed. I 1515 overdrog George af Sachsens efterfølgere deres ret til Friesland til hertug Karl af Burgund, den senere kejser Karl V. Konflikten endte i 1517 i en traktat mellem Edzard og Karl, hvor Karl anerkendte Edzards besiddelser som et kejserligt grevskab.

Reformationen

Efter 1519 nåede den protestantiske reformation Ostfriesland, i første omgang med en meget tolerant indstilling til katolicismen. Efter, at Edzard I blev efterfulgt af sin søn Enno II i 1528, begyndte undertrykkelsen af katolicismen. De fleste østfrisiske klostre og abbedier blev sekulariserede. Bortset fra dette opstod en splittelse mellem lutheranere og calvinister.

Ægteskabspolitik og territorial udstrækning

I 1517 blev der indgået en aftale, hvori ægteskabet mellem Enno II og Maria Jever var planlagt. Men Enno II brød aftalen og giftede sig i stedet med Anna af Oldenburg i 1529. I dette ægteskab blev givet til Oldenburg, og til gengæld opgav Oldenburg sine krav på Jever. Som reaktion fordrev Maria af Jever østfrisiske besættere af Jever i 1531, og i 1532 anerkendte hun hertugen af Bourgogne, Karl V som hendes feudale herre. Harlingerland blev udlånt til Hertugdømmet Geldern.

Nederlandsk intervention

Grevens magtstilling blev sat under pres i det 16. århundrede, delvist på grund af den hollandske oprør. Byen Emden blev en populær destination for hollandske calvinister flygtet fra religiøs forfølgelse i Holland. Grev Edzard II var imidlertid luthersk. I 1595 blandede Den hollandske Republik sig i striden mellem byen og greven med traktaten Delfzijl, hvor den lutherske greve anerkendte hollandske indflydelse og den (calvinistiske) reformerte kirke. Hollandske soldater blev stationerede i Emden og Leer.

I 1602 forsøgte grev Enno at drive hollænderne ud med støtte fra kejseren og den spanske konge, men han blev afvist. I en ny traktat af 1603 blev han tvunget til at acceptere den hollandske besættelse og religiøse konsekvenser for en ubestemt tid. I Trediveårskrigen invaderede fyrstelige tropper grevskabet i 1628. Skønt de ikke stødte sammen med de hollandske tropper i grevskabet, stoppede De hollandske stater forsyninger til Eems.

Status efter 1744

Området tilfaldt Preussen i 1744. Efter Emden-konventionen indgået den 14. marts 1744 mellem byen Emden og Frederik den Store af Preussen fik sidstnævnte lov til at marchere uden modstand i Ostfriesland, da den sidste greve Karl Edzard døde den 25. maj uden børn.

I 1807 blev det annekteret af Frankrig og tilføjet til Kongeriget Holland som departement Øst-Frisland. Efter at Frankrig direkte annekterede riget i 1810, blev området en del af Fransk Ems-Orientale departement. I 1815 blev det tilføjet til Kongeriget Hannover. I dag er det en del af den tyske delstat Niedersachsen.

Referencer

Østfrisland
Tidligere tyske stater
Østfrisland
Den Nederrhinske-Vestfalske Rigskreds

Grevskabet Østfrisland


Villabona-Cizúrquil (en euskera y según Adif Billabona-Zizurkil) es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Zizurkil en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco.

Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 603,666 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 58,49 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
La estación de Villabona-Cizúrquil está formada por un sencillo edificio para viajeros de dos pisos y planta rectangular. Posee dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden tres vías. Una cuarta vía muere en la estación y carece de acceso a andén. El cambio de uno a otro se realiza a nivel. Un pequeño refugio sirve para proteger a los viajeros en el andén central. Dispone de un quiosco con licencia para vender billetes para los trenes de cercanías. En su proximidad existía un edificio para mercancías destruido para dar lugar a un aparcamiento.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la Línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos
 Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Villabona
Villa
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX

Estación de Villabona-Cizúrquil


قدس برس أو «وكالة قدس برس إنترناشيونال للأنباء» هي وكالة أنباء تأسست في بريطانيا في 1 يونيو 1992 كهيئة إعلامية مستقلة وشركة محدودة مسجلة في بريطانيا، لها مكاتب إقليمية وفروع ومراسلون في عدة دول عربية وأجنبية. بحسب موقعها الرسمي فهي «تولي اهتماماً خاصاً لمجريات القضية الفلسطينية وتطوراتها» بالإضافة لتغطيتها الأنباء العربية والشرق أوسطية.

يقتصر بث الوكالة حالياً على اللغة العربية، وتقدم الوكالة أربعة أنواع من الخدمات الإخبارية الرئيسة، غير أن كل نوع ينقسم بدوره إلى عدة أقسام.

تاريخ
أسس أحمد رمضان بتأسيس هذه الوكالة، وظل يشغل منصب المدير العام فيها حتى عام 2008، قبل أن يوكل تلك المهمة للإعلامي الفلسطيني المقيم في النمسا حسام شاكر الذي تولي هذه المهمة حتى عام 2010، ثم تولى الإعلامي الأردني حسن حيدر تلك المهمة حتى تاريخه. يذكر أن العديد من الإعلاميين العرب قد بداوا مسيرتهم المهنية في «قدس برس» كغسان بن جدو مدير قناة الميادين اللبناية، وياسر أبوهلالة مدير قناة الجزيرة، وسعيد ثابت مدير مكتب الجزيرة في اليمن.

الأنشطة والخدمات
تشمل الخدمات الإخبارية: البث الإخباري العام (النشرة الرئيسة للوكالة تبث على مدى 14 ساعة يومياً) - بانوراما (نشرة إخبارية مسائية تحوي أبرز الأخبار) - خدمة التقارير الخاصة (تعد الوكالة تقارير أو حوارات أو مقالات بناء على طلب المشترك نفسه ووفق البنود التي يحددها).

تشمل أنشطة الوكالة ساحتي المشرق والمغرب العربيين، وأوروبا الغربية والشرقية، ووسط أفريقيا وجنوبها، وتولي اهتماماً خاصاً لمجريات القضية الفلسطينية وتطوراتها، غير أنها تتوسع باطراد لتتناول مختلف القضايا ذات الصلة بالساحات الإقليمية والدولية.

ترتبط الوكالة بنحو 270 جهة إعلامية ومؤسسة بحثية وأكاديمية في 45 بلداً تحصل على خدماتها الإخبارية، ولها اتفاقيات تعاون مع عدد من وكالات الأنباء العربية بهدف تبادل الأخبار والمعلومات والإفادة من الخبرات المتوفرة لدى كل جانب.

وصلات خارجية
موقع وكالة قدس برس إنترناشيونال

مراجع

وكالات أنباء مقرها بريطانيا

قدس برس


Rugaru (Rougarou) "Rugaru" zapravo nije indijanska riječ, već michifski izgovor francuske fraze "loup garou", što znači "čovjek-vuk". Neke priče o Rugaruu potječu iz francuskih legendi o vukodlacima, neke su adaptacije algonquijskih legendi o Windigu o ledenim čudovištima ljudožderima, a neke su kombinacija to dvoje. U većini legendi o Rugaruu kod Metisa se pretvara u Rugarua tako što ugleda drugog Rugarua, a ne da ga jedan ugrize (kao u francuskim legendama o vukodlacima) ili počini grijehe kanibalizma ili pohlepe (kao u legendama o algonkvinskim Windigoima).

Izvori

Indijanska mitologija (ljudožderi)
Cree mitologija
Indijanska mitologija

Rugaru


Čengići su bili bogata begovska zemljoposjednička obitelj u Bosni i Hercegovini. Smatra se da potječu iz Mezopotamije, odnosno podrijetlom Turci iz Male Azije U Hercegovinu (u "Zagorje") su došli sredinom 16. stoljeća a po predanju potječu od Sijerčića ili Ljubovića iz Istočne Hercegovine. Sultan im je tu dodijelio velike posjede. Imali su brojne visoke dužnosnike, od kojih njih 11 s naslovom paše. Naslov paše stjecao se samo sultanovim beratom (poveljom). Budući da naslov paše vrijedi za osobu (ad personam), iz Čengića plemena, Dede-pašine loze, morao je uvijek biti jedan paša, a to su bila prvorođena djeca.
Sve do kraja postojanja Osmanskog Carstva, pripadnici obitelji Čengića držali su visoke položaje u državnoj upravi Bosne i Hercegovine te uživali brojne timare u više mjesta i u Bosni i u Hercegovini. Iz Zagorja gdje su se doselili, odselili su se u Foču, Ustikolinu, Višegrad, a 1800. godine i u Gacko.

Evlija Čelebija zabilježio je u kasabi Cernici bio Čifluk paše Čengića s kulom visokom kao tvrđava. O Čengićima je pisao Hamdija Kreševljaković.

Čengići su doselili u Gacko 1800. godine. U Srđevićima je Hanefi-beg Čengić podigao prvu Čengića kulu u ovom kraju. Dvokatna kula poslije je prešla u vlasništvo druge osobe, Spasoja Kovačevića. Pod tom je kulom most s nekoliko okana od sedre. Pretpostavlja se da su taj most sagradili Čengići ili neki bogati feudalac iz ovog kraja.

Smail-aga Čengić živio je i radio u Lipniku nedaleko od Gacka u prvoj polovini 19. stoljeća. Ondje je imao kulu i dvor. Rodio se 1778. u Jelašcima kod Kalinovika.
Gatačko-pivski muselim Smail-aga Čengić bio je oženjen Beširaginom kćerkom Čelebijom Hasanbegović, kćeri Bešir-age Hasanbegovića. U Dobreljima na sjeverozapadnoj strani brda Gata vide se ruševine Čengića kule.

U Gackom i okolini bilo je više kula na jedan do tri kata, sve sagrađene za osmanske valdavine. Kad je borbe protiv Smail-age Čengića vodio Mehmed-beg Turhanija 1832., izgorjelo je skoro cijelo Gacko. Poznati su sinovi Smail-age Čengića Dede-aga i Suljo, koji je pokopan u haremu džamije u Fazlagića Kuli.

Osman-Šerif-paša sagradio je na sarajevskom polju kuću koju je poslije kupio Derviš-aga Čengić i koja je poslije naziva "Villa Čengić".

1858. godine osmanska se vojska postupno zaputila iz Gruža u Trebinje i utaborila na Grahovcu, a Crnogorci proti njima u Grahovu. Crnogorce je vodio knez Danilo i brat mu Mirko. Crnogorcima je više poznatih boraca došlo u pomoć Crnogorcima, a istakano se osobito Luka Vukalović, opjevan u epu "Osvetnik" hrvatskog pjesnika fra Grge Martića. Osmanlije je predvodio Kadri-paša u dva boja. Bitke s Crnogorcima 29. travnja i 1. svibnja 1858. bile su porazne po Osmanlije. Na Grahovu su imali mnogo mrtvih i ozlijeđenih, i usprkos velikim gubitcima i na crnogorskoj strani, pobjeda je bila Crnogoraca protiv nadmoćnijeg protivnika. Na spomen te bitke podignuta je 1864. mala crkvica u spomen crnogorskog junaštva. Turska je odlučila vojno riješiti stvar i skupila je novu vojsku od 5.000 dobrovoljaca raznih narodnosti svoga carstva iz balkanskih krajeva i svakovrsne vjere iz Epira i Makedonije, a to sve po izboru junaka u svome narodnom odijelu i pod narodnim oružjem, pa ih razmjesti po raznim tačkama crnogorske granice pod glavnim zapovjedništvom Dedage Čengića, sina glasovitog Smail-age Čengića. Prvo su okupili bašibozuke, doveli arnautske fistane, drugi dolame makedonske, a Bošnjaci su voljeli crvene čakšire s fermenom i čepkenima.  Lazar Sočica bio kod Dedage Čengića obljubljen juzbaša (kapetan). Budući da su bašibozuci zadavlia strah i trepet svuda, gdje bi se našli, i u istinu činili razne zulume, raspustili su ih nakon pet godina i pa na granicu postavi redovite kordunaše. Uz to pogradi kule i utvrdi Dugu i Nikšić. Kad Turska raspusti Dedaginu vojsku, isječe svu šumu i potroši silne milijune novaca za utvrde, te se tako za neko vrijeme osigura mir na granici i opskrbljivanje Nikšića živežom i drugim ratnim stvarima. Nu megju tim su se opet čete hajdučke po planinama Gacka i Bileća oglašivale. Najčuveniji hajduk onog vremena bijaše Petko Kovačević.
U Maloj Gračanici je Derviš Salih paša (Dedaga) Čengić imao jednu mlinicu, davno srušenu. Ostali su vidljive omeđine Čengića čardaka na jednoj stijeni. U Gornjim i Donjim Bodežištima bio je čifluk Čengića koji su odselili u Aziju. 1865. godine je uvakufio kuću u Fojnici kod Velike Gračanice za Ali-bega Lafe džamiju u Mostaru.

Poslije Dede-pašine pašom je postao njegov nastariji sin Ali-paša Čengić.

Nakon bitke na Vučjem dolu, crnogorska je vojska pošla preko Obljaja, Korita, Ključa u Gacko. Vraćajući se s Konjica, vojvoda Lazar popalio je sve što je našao na putu. Gacko (onda Metohija), Lipnik i mjestašca po Gatačkom polju bila su opustjela i spaljena. Dedaga Čengić je kraj potoka imao kulu i dvorove od kojih su ostale samo ruševine. Vojvoda Lazar Sočica poštedio je turbe Smail-age Čengića. Turbe je oblika džamije s drvenom munarom.
Nakon austro-ugarskog zaposjedanja BiH mnogo je muslimana u BiH odlučilo iseliti u osmansku državu. Zemljoposjednik Osman Čengić bio je jedna od osoba oko kojih su se organizirali i okupili iseljenici.

Izvori

Vanjske poveznice
Academia.edu Husnija Kamberović: Begovski zemljišni posjedi u Bosni i Hercegovini od 1878. do 1918. godine

Bošnjaci
Bosanskohercegovačke plemićke obitelji

Čengići (obitelj)


Amina Mohamed Abdi (), née le  à Hiiraan et morte le  à Beledweyne, est une femme politique somalienne, membre du Parlement fédéral de Somalie de 2012 jusqu'à sa mort lors des attentats du 23 mars 2022 en Somalie.

Biographie
Amina Mohamed Abdi est membre du clan des . Elle fréquente l'école à Mogadiscio, mais à l'âge de huit ans, alors qu'elle retourne chez elle, elle voit sa maison vide, sa famille ayant fui le pays au déclenchement de la guerre civile somalienne. Elle vit plus tard avec son oncle, qui est lui même membre du Parlement somalien.

En 2012, à l'âge de 31 ans, Abdi se présente au parlement. Elle défie les ordres des anciens de son clan, qui la traitent de prostituée, mais elle défait deux autres candidats et parvient à gagner un siège réservé aux femmes.

Aux élections de 2016, elle réussit à gagner un siège parlementaire à Hiiraan. Aux élections de 2021, elle était censée défendre son siège contre cinq autres candidats, mais celles-ci sont reportées à plus tard dû à des désagréments sur la procédure des élections.

Le , un attentat-suicide de Harakat al-Chabab al-Moudjahidin visant Abdi, qui vient de sortir d'un bâtiment gouvernemental à Beledweyne, a lieu dans un véhicule piégé, provoquant sa mort immédiate, ainsi que celle de certains de ses gardes du corps.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections législatives somaliennes de 2012

Liens externes

Naissance en octobre 1981
Naissance en Somalie
Femme politique somalienne
Décès à 40 ans
Victime d'attentat
Décès en Somalie
Décès en mars 2022
Mort dans un attentat au véhicule piégé

Amina Mohamed Abdi


Najstariji tramvaj u Hrvatskoj počeo je prometovati 1884. u Osijeku. Sve do 1926., kada je elektrificiran, bio je to tramvaj na konjsku vuču. O izdavanju koncesije, izgradnji pruge, voznom redu i ostvarenim prihodima osječkog tramvaja u predelektričnoj etapi izvješćuje osječka kroničarka, povjesničarka Zlata Živaković-Kerže.

U Osijeku je prvi javni gradski prijevoz putnika organiziran 1879. konjskim omnibusima, i to od Gornjega grada preko Tvrđe do Donjega grada i obratno. Prometovalo se u zatvorenim kolima, lijevom stranom ulice, a pretjecalo desnom. Radi sigurnosti putnika, ali i zbog blata i prašine, propisana je za svako godišnje doba različita brzina vožnje, koja je vrijedila za pojedine dijelove Osijeka. Kočijaš je osim dobne zrelosti, pouzdanosti i vještine u prometovanju morao i dobro poznavati osječke ulice. Omnibusi su usred dana obvezno stajali dva sata da kočijaši nahrane konje.

No, snažan gospodarski razvoj Osijeka početkom 80-ih godina 19. stoljeća i naglo širenje Gornjega, Novog i Donjega grada tražili su brži i masovniji gradski prijevoz putnika pa je 27. lipnja 1883. sklopljen Ugovor između grada Osijeka i Osječkoga d. d. za konjsku željeznicu o uvođenju konjskog tramvaja, tada suvremenoga prometnog sredstva koje je od sredine 19. stoljeća diljem Europe osvajalo grad za gradom. Ugovor je pravno stupio na snagu tek 15. veljače 1884., kada su ga potpisali gradski zastupnici (gradonačelnik Fridrich Broschan, gradski predsjednik Pavo Virovac, podnačelnik Ladislav Ittlinger i gradski zastupnik Milan Gršković) i predstavnici dioničkog društva za konjsku željeznicu (osječki gospodarstvenici Franjo Weiss, Franjo Sedlaković, Adolf Freund, Dragutin Šandor i Ivan Carlo Trückner). Ugovorom je Gradsko poglavarstvo dodijelilo Osječkom d. d. za konjsku željeznicu isključivo pravo na gradnju pruge konjske željeznice na relaciji od Gornjega grada kroz Tvrđu do Donjega grada.

Povijest

Šezdesetpetogodišnja koncesija

Osječko d. d. za konjsku željeznicu imalo je po tom ugovoru koncesiju na 65 godina te dopuštenje za gradnju tramvajske pruge na tlu gradskih ulica i za gradnje spremišta za kola (remize) i staja za konje. Tramvajsko okretište i konjske staje smještene su na gradskoj površini od 1900 m2 (prostor sjeverne strane današnje Europske avenije). Zgrade su po ugovoru bile vlasništvo grada, a društvo se njima moglo koristiti u sljedećih 65 godina, dok je vrijedio ugovor a gradu je plaćalo trošak za održavanje zgrada. Tramvajska stajališta postavljena su samo na prikladnim mjestima koja su odredili članovi gradskog zastupstva.

Iako po ugovoru grad Osijek nije mogao podijeliti nikomu drugome dozvolu za gradnju, tj. za proširenje linija konjskog tramvaja, ipak su drugi molitelji — ako bi u vrijeme ugovorenih godina zatražili da grade pobočne dijelove tramvajske pruge — mogli dobiti dopuštenje ako za to nije bilo zainteresirano Osječko d. d. za konjsku željeznicu.

U prvih 10 godina društvo je dobivalo iz gradske blagajne godišnju pripomoć u visini od 2000 forinti (u četvrtgodišnjim obrocima). Pripomoć društvo ne bi dobilo ako bi promet konjske željeznice bio obustavljen duže od 24 sata. U potonjih 30 godina društvo je po ugovoru bilo oslobođeno plaćanja javnih gradskih daća.

Izgradnja i održavanje tramvajske pruge

Glavna linija jednokolosiječne pruge konjskog tramvaja s mimoilaznicama na važnijim stajalištima počinjala je u Gornjem gradu u Dugoj ulici (današnja Strossmayerova) od kapelice sv. Roka te se protezala u smjeru istoka preko Glavnog gornjogradskog trga (današnji Trg Ante Starčevića), duž Kapucinske ulice gornjogradskim drvoredom, iz kojega je pruga skretala u Tvrđu, i to u Glavnu ulicu (današnja Ulica Franje Kuhača) i prolazila uz tvrđavski Glavni trg (današnji Trg Presvetoga Trojstva); iz Tvrđe je tramvajska pruga, kroz donjogradski drvored, stizala do Glavnog trga u Donjem gradu (današnji Trg bana Josipa Jelačića). Konjski se tramvaj okretao pokraj zgrade donjogradskog Casina (današnje Dječje kazalište) i u smjeru zapada vraćao istim putem nazad u Gornji grad.

Glavna linija konjskog tramvaja morala se po ugovoru izgraditi do 31. prosinca 1884. inače je Gradsko poglavarstvo moglo uskratiti koncesiju i raskinuti potpisani ugovor sa štetnim posljedicama za društvo. Osječko dioničko društvo za konjski tramvaj moralo se, uz utvrđene rokove, pridržavati i dogovorenih normi gradnje. Morao je postojati prazan prostor od najmanje 1,5 metra između tračnica, pločnika i staza. Tračnice su jedna od druge morale biti odvojene jedan metar i postavljene samo u širokim ulicama da susretanje dvaju kola na mimoilaznicama ne bi remetilo opći promet; promjer krivulja kolosijeka nije smio biti manji od 25 metara; tračnice nisu smjele biti od lijevanog željeza, nego samo od čvrstog čelika. Što se tiče tehničkih podrobnosti, prosjek širine jedne tračnice iznosio je 71 mm, s jarkom od 23 mm dubine i 33 mm širine. Pragovi, tj. uzdužne i poprečne podloge, bili su od čvrste suhe hrastovine.

Tračnice su postavljene samo u ravnini ceste. Gradnja konjskog tramvaja nije smjela prekinuti redoviti gradski cestovni promet pa se radilo u etapama. Cestovnog taraca vadilo se toliko da to ne ometa promet. Kako nije bilo dopušteno nagomilavanje građevnog materijala na cesti, dovozilo ga se samo onoliko koliko bi ga se ugradilo tijekom dana. Društvo je jamčilo obeštećenje javne ili privatne osobe ako bi radovi prouzročili neku štetu. Nakon postavljanja pruge društvo je moralo gradske ceste vratiti u prvotno stanje te pribaviti šljunak za ceste na kojima ga ne bi bilo dovoljno. U ulicama gdje nije bilo taracanog puta, društvo bi taracanje obavilo samo u širini od 1,5 metra, a taracanje ostalog dijela ceste obavljalo se na trošak Gradskog poglavarstva. S obzirom na tadašnje gradske cestovne i ulične prilike, dvostruke tračnice nisu se smjele postavljati bez dopuštenja Gradskog poglavarstva. (No, vjerojatno za potonja vremena, jer koncesija je dana na vrlo dug rok, u ugovoru je postojao članak po kojem je Osječko d. d. za konjsku željeznicu, uz odobrenje Gradskog poglavarstva, ipak moglo, ali o svom trošku, postaviti dvostruke tračnice na jednoj ili više glavnih linija tramvajske pruge.)

Po ugovoru, je Osječko d. d. za gradnju konjske željeznice moralo za vrijeme trajanja koncesije održavati, čistiti i polijevati cijeli tarac između tračnica i s obje vanjske strane kolosijeka u širini od 0,5 metra. Iste obveze vrijedile su i u zimsko vrijeme, kada je društvo na tom potezu organiziralo čišćenje snijega.

Društvo se obvezalo da za cijelo vrijeme trajanja ugovora neprekidno organizira tramvajsko prometovanje. Ako bi došlo do prekida vožnje ili nekih građevinskih radova, koji bi utjecali na promet, društvo je moralo osigurati po istoj cijeni prijevoz putnika bilo kojim drugim prijevoznim sredstvima.

Osječki konjski tramvaj predan je u promet 10. rujna 1884. i prije dogovorenog roka, pošto su prije toga članovi gradskog zastupstva pregledali prugu.

Prvi u Hrvatskoj

Konjski tramvaj, glavna atrakcija u Osijeku, gradu s više od 18 000 tadašnjih stanovnika, promijenio je uobičajeni tijek života na glavnim osječkim ulicama. Razumljivo je bilo zadovoljstvo i ponos Osječana zbog uvođenja tramvajskog prometa. Osijek je prvi grad u Hrvatskoj, a među prvima u srednjoj i jugoistočnoj Europi, koji je imao (onodobno) najmodernije gradsko prijevozno sredstvo.

Toga, 10. rujna 1884, kao i potonjih dana, navala građana na konjski tramvaj bila je golema. Mnogi su morali samo gledati jer nisu stali u tramvajska kola u kojima je bilo 16 sjedala (prostor između sjedala bio je 60 cm, a površina sjedala 24 cm). Po osječkim ulicama prometovala su samo tehnički ispravna kola duga 5 m, široka 1,80 m i visoka 2,50 m. Tramvajski se vozni park sastojao od nekoliko zatvorenih i otvorenih (ljetnih) kola. Svaka tramvajska kola imala su svoj broj, a vukla su ih dva konja. Samo iznimno, gdje je cesta bila strmija, uprezao se i treći konj. Konja je bilo otprilike dva puta više nego kola, a svaki je konj prevalio 15 km na dan. (Po ugovoru društvo je moglo u promet pustiti lakša kola koja bi vukao samo jedan konj. Osim putničkih kola u promet su se mogla staviti i tovarna kola za otpremanje većih tereta, i to samo uz odobrenje gradskog zastupstva, ali nisu smjela ometati redoviti putnički promet.)

U tramvajskim kolima bio je uz kočijaša i kondukter. Za sigurnost putnika i nadgledanje prometa konjskog tramvaja društvo je angažiralo posebne, tzv. tramvajske stražare. Sve službene osobe zaposlene u tramvajskom prometu bile su jednako odjevene i — po zapisima iz toga vremena — veoma uljudne. Svaka neljubaznost završavala bi, uostalom, udaljavanjem s posla.

Po ugovoru cijena za vožnju (od jedne do druge postaje) nije smjela biti veća od 12 krajcara (filira) po osobi za jednu vožnju. Kartu nisu plaćala mala djeca držana na krilu, a za djecu do 10 godina, koja su u tramvajskim kolima sjedila na sjedalu, plaćala se polovice cijene jedne karte. Tramvajem su se besplatno vozili gradski redarstveni činovnici, činovnici gradskog i građevnog ureda, članovi gradske straže, i članovi vatrogasnih društava u službi. Društvo je imalo i pretplatne karte s popustom od 10%. Vozni cjenik i svaku promjenu cijene odobravalo je gradsko zastupstvo.

Brzina konjskog tramvaja nije bila baš velika: 7,5 km/h, a jednokolosiječna pruga s mimoilaznicom na važnijim stajalištima dodatno je usporavala pogon. Ali, u to doba i takva je vožnja bila prihvatljivija od pješačenja iz jednog dijela grada u drugi, pa je uvođenje tramvaja imalo za Osijek golemo značenje i budilo veliko zanimanje kod građana.

Stoga je Gradsko poglavarstvo odobrilo u proljeće 1889. Osječkom d. d. za konjsku željeznicu da izgradi pobočne linije konjskoga tramvaja; jedna se s glavne linije od gornjogradskoga Glavnog trga pružala u Županijsku ulicu do zgrade osječkoga Kazališta i Casina, te Ulicom Divjeg čovjeka (današnja Ulica Hrvatske Republike) skretala u Radićevu ulicu i stizala do gornjogradskoga kolodvora; druga je postavljena od Tvrđe do Gradskog vrta u Novom gradu. Novoizgrađeni pobočni kolosijeci, tzv. kolodvorska i novogradska pruga, izgrađeni su do kraja kolovoza 1889. Međutim, zbog nedovoljne širine cesta kroz koje su prolazili, kolosijeci te tračnice na tim linijama nisu bili položeni na ceste, nego na cestovnu bankinu, pa su za tu gradnju upotrijebljene specijalne tzv. villanjske tračnice.

Prvi prihodi i dividende

Od dana otvorenja pa do kraja prosinca 1884. prihod Osječkog d. d. za gradnju konjske željeznice od vožnje konjskim tramvajem bio je 12 246 forinti. Od 1891. konjskim tramvajem prevožene su i poštanske pošiljke s gornjogradskoga kolodvora, pa je za taj prijevoz društvo godišnje dobivalo dodatnih 2800 forinti. Društvo je od 1892. posebnim kolima konjskog tramvaja prevozilo i različitu robu pa je npr. društvena blagajna 1894. od te vrste prijevoza imala dodatni prihod od 16 858 forinti. U toj godini Društvo je ostvarilo čisti prihod od 10 149 forinti i 80 krajcara te je isplaćena dividenda od 20 forinti 20% po dionici.

U 1895. Društvo je posjedovalo 15 tramvajskih kola za putnički prijevoz, 8 teretnih i dvoja poštanska kola. Te godine dužina tramvajske pruge bila je 15 km.

Vozni i prometni red

Putnike je konjski tramvaj od 1. travnja do 31. listopada, u tzv. ljetnom razdoblju, prevozio (po odobrenome Voznom i prometnom redu) od 6.00 do 21.00 sat, a od 1. studenoga do 31. ožujka, u tzv. zimskom razdoblju, od 7.00 do 20.00 sati. Osječko d. d. za konjsku željeznicu moglo je vožnju i produžiti, skratiti ili obustaviti, ali samo u dogovoru s gradskim zastupstvom. Ako bi to učinili bez dogovora, morali bi platiti kaznu od 20 forinti na dan.

Kola su se u petnaestosatnom prometovanju morala kretati propisanim smjerom i zadržavati se na stajalištima samo onoliko koliko je trebalo za ulazak i izlazak putnika. U posebnim prilikama, a po potpisanom ugovoru, jedna kola konjskog tramvaja morala su prometovati po cijelom gradu u vrijeme održavanja kazališnih predstava ili značajnijih plesnih priredaba, i to dokle god je bilo putnika, ali najduže do pola noći. Ta odluka o noćnoj vožnji primjenjivala se i kada su se u Gradskom vrtu priređivale javne zabave, plesovi ili druge javne priredbe odnosno svečanosti. Na gornjogradski kolodvor tramvaj je putnike obvezatno vozio danju i noću pred svaki vlak koji bi dolazio ili odlazio. Tramvaj bi stizao dvaput, i to tako da druga tramvajska kola stignu najkasnije 10 minuta prije odlaska ili dolaska vlaka.

U slučaju požara u gradu konjski se tramvaj odmah zaustavljao i propuštao vatrogasna kola. U jako prometnim ulicama, pri prolazu kroz tvrđavske bedeme i preko zavoja kočijaši su morali voziti sporije, a kroz manje prometne ulice mogli su voziti i brže.

Tramvajska kola obvezatno su se zaustavljala na stajalištima koja su točno utvrdili gradski zastupnici. Putnici nisu smjeli stajati na stubi tramvajskih kola, a tramvaj je sa stajališta odlazio tek kada je kondukter dao znak za polazak. U unutrašnjem dijelu kola nije smjelo biti više putnika nego sjedala. Kada su se kola napunila, kondukter je izvjesio tablicu i zatvorio ulaz u kola lancem te dao znak za pokret. Stajanje je u tramvajskim kolima bilo strogo zabranjeno. Prozori i vrata smjeli su se otvarati samo na jednoj strani, i to onda kada nikomu od putnika to nije smetalo. Pušenje i vođenje pasa u tramvaju bilo je strogo zabranjeno. Od prtljage putnik je mogao imati samo ručnu torbu. Približavanje kola stajalištu označavalo se zvonjavom zvončića koji su se nalazili na glavama konja. Čim bi se upalila ulična plinska rasvjeta, i tramvajska bi se kola osvijetlila izvana i iznutra. Svaka su kola morala imati u unutrašnjosti svoj posebni vozni red koji je sadržavao nazive ulica kroz koje su kola prolazila, naznaku voznog vremena i drugo.

Dug put do električnog tramvaja

Kako je vrijeme odmicalo, sve snažnija modernizacija i industrijalizacija tražile su promjene i u gradskome javnom prijevozu putnika. Stoga je Osječko d. d. za konjsku željeznicu potkraj 1898. poslalo Gradskom poglavarstvu zamolbu vezanu za preuređenje, tj. modernizaciju tramvaja i prijelaz na električni pogon. Društvo je predlagalo osnivanje električne centrale za gradsku električnu rasvjetu i prijenos električne snage. U tu je svrhu planirana glavnica od 400 000 forinti. Od grada je za te poslove Društvo tražilo dodjelu koncesije na 25 godina. Potkraj 1899. gradsko zastupstvo dopustilo je Društvu da svoj konjski tramvaj pretvori u munjevni (električni), ali kako je Gradsko poglavarstvo prijašnjim ugovorima predalo koncesijsko pravo na gradsku rasvjetu Dioničkom društvu za plin u Osijeku, nastali su sporovi između tih dvaju dioničkih društava o izgradnji električne centrale, elektrifikaciji grada i gradskome javnom prometu. No, bez obzira na neuspjele dogovore, Osječko d. d. za konjsku željeznicu pristalo je i bez ovlaštenja urediti cestu u Tvrđi i uvesti gradsku električnu rasvjetu. Društvo je, u tim prilikama, najavljivalo elektrifikaciju tramvaja i sniženje vozne karte po osobi za 4 filira.

No — tada grad nije u tom slučaju mogao utjecati; bio je vezan potpisanim ugovorima a dionička se društva nisu mogla dogovoriti.

Prijevoz konjskim tramvajem nastavit će se i idućih godina, ali će na početku 20. stoljeća učestati intervencije mjerodavnih gradskih tijela zbog propusta u prijevozu putnika konjskim tramvajem, koji je postao trošan, zastario je i postao opasan za putnike.

Grad će, doduše, sa spomenutim dioničarskim društvima dovesti 1914. u završnu fazu pregovore o elektrifikaciji grada.

Nastupit će, međutim, razdoblje Prvoga svjetskoga rata i odgoditi elektrifikaciju Osijeka.

U vrijeme rata od 1914. do 1918. u tehničkom se pogledu stanje osječkoga konjskog tramvaja toliko pogoršalo da su već tračnice iskakale iz ležišta, a tramvajska su se kola »ljuljala kao barka na moru«. U ratnim godinama postojao je i stalan problem nestašice konja, ljudi i hrane. Zavladala je potpuna zapuštenost i nebriga glede toga javnog prijevoznog sredstva, a zbog neizvjesnosti u vezi s ishodom rata Društvo za konjsku željeznicu više nije ulagalo u održavanje tramvaja. Ni česte intervencije Gradskog poglavarstva nisu pomagale pa je općina Osijek Društvu oduzela tramvaj 1917., ali ga je morala vratiti po nalogu Ugarskog ministarstva za komunikacije iz Budimpešte.

Nakon raspada Austro-Ugarske Monarhije 1918. nastojalo je Gradsko poglavarstvo kod nove vlasti da konjski tramvaj preda na upravu gradskoj općini. Međutim, istodobno je Budimpeštanska banka kapital osječkoga tramvaja prodala zagrebačkoj Trgovinskoj banci. U općem rasulu osječki tramvajski radnici stupili su u štrajk 2. travnja 1919. te je idućih deset dana obustavljen javni promet. Tada je grad, ne čekajući pravna rješenja, stavio tramvaj pod svoj nadzor. Formirao je Upravni i Nadzorni odbor, uredio pitanje s radnicima i stavio ga u javni promet. To je ponukalo i Trgovinsku banku u Zagrebu da za 350 000 kruna gradu Osijeku proda tramvaj. Tako se pravno 15. svibnja 1919. konjski tramvaj našao u posjedu grada Osijeka pod nazivom Gradski tramvaj.

Međutim, na elektrifikaciju grada i na električni tramvaj valjalo je pričekati do 1926. godine.

Izvori
Zlata Živaković-Kerže: Prvi hrvatski tramvaj Hrvatska revija 4, 2002.

Tramvajski promet u Osijeku

Konjski tramvaj u Osijeku


Sinningia kautskyi é uma espécie de planta do gênero Sinningia e da família Gesneriaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1991 por Alain Chautems.

Forma de vida
É uma espécie rupícola e herbácea.

Descrição
<p>É uma planta miniatura, 6-10 centímetros de de altura, toda serícea a hirsuta, folhas em pseudo-roseta, com pecíolo de 1-3,5 cm e lâmina de 2-6 centímetros de comprimento, com corola infundibuliforme, com cerca de 1,5 centímetros de comprimento, encurvada logo acima da metade, tubo da corola lilás, fauce creme a amarelada pontuada de vináceo na parte ventral, lobos internamente lilás no ápice e vináceos na base.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro do Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Araujo, A.O.; Chautems, A.; Rossini, J. Sinningia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Sinningia kautskyi no projeto Flora e Funga do Brasil
 Sinningia kautskyi no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Sinningia
Plantas descritas em 1991
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Sinningia kautskyi


7818 Muirhead este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
7818 Muirhead este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,35 și o înclinație de 21,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

7818 Muirhead


Louis Jude Ferrigno () este un actor american, antrenor de fitness, fost culturist.   A apărut în filmul documentar Pumping Iron. Este cel mai cunoscut, ca actor, pentru interpretarea rolului titular din serialul CBS  The Incredible Hulk din 1978-1982. Ferrigno a jucat și în filme europene ca Sinbad of the Seven Seas sau Hercule, în rolul său în sitcom-ul The King of Queens și în comedia din 2009 I Love You, Man.

Biografie
Lou Ferrigno s-a născut în Brooklyn, New York, ca fiul Victoriei și al lui Matt Ferrigno, un locotenent NYPD. Este american de origine italiană.

Filmografie

Film

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1951
Actori americani
Americani de origine italiană
Culturiști americani

Lou Ferrigno


Yuiko Konno (født 10. oktober 1980) er en japansk fodboldspiller. Hun har tidligere spillet for Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Yuiko Konno


Mãe é um filme de drama brasileiro de 2023 dirigido por Adriana Vasconcelos e escrito pela própria em parceria com Fernando Guimarães. Estrelado por Ana Cecília Costa, Sura Berditchevsky, Lisa Eiras e Raíssa Vasconcelos como uma família composta por mulheres tão diversas, mas conectadas por eventos e tragédias profundamente entrelaçados.

Enredo
Na trama, Madalena (Sura Berditchevsky) é a mãe de Sônia (Ana Cecília Costa), que por sua vez é mãe de Julia (Lisa Eiras Faveros), que se tornou mãe de Camila (Raíssa Vasconcelos). Embora sejam parentes próximas, estas mulheres são tão diferentes umas das outras e, no entanto, estão presas a eventos trágicos profundamente interligados. É uma história onde a realidade invade a ficção. Madalena é uma mãe maravilhosa, apesar de todas as circunstâncias traumáticas que envolvem a gestação de sua filha; Sônia não consegue ter uma relação afetuosa com a própria filha, mas exerce a maternidade com extremo esmero para com a neta; e Julia, apesar do desejo de ser uma mãe presente, não conseguiu exercer a maternidade em seu dia a dia. São mães e mulheres que a vida direcionou para caminhos desvirtuados de seus desejos mais intensos.

Elenco

 Ana Cecília Costa como Sônia
 Sura Berditchevsky como Madalena
 Lisa Eiras Faveros como Júlia
 Raíssa Vasconcelos como Camila
 Bruno Torres como Maurício
 Maria Eduarda Esteves como Júlia
 João António como Bento
 Carmem Tereza Manfredini como Gislene

Produção
O filme foi produzido pela Agridoce Filmes, Movits Studios e tem distribuição da Forte Filmes e Kuarup, e contou com recursos dos editais do FAC/DF, FSA, BRDE e Ancine. O roteiro de Mãe foi premiado pelo Edital de Roteiristas Estreantes do Ministério da Cultura.

Lançamento
Mãe fez sua estreia em festivais no FestinLisboa em Portugal, e desde então foi exibido em vários outros festivais no Brasil e no exterior. O filme foi selecionado para a Mostra Brasília do 52° Festival de Brasília, que ocorreu entre 25 de novembro a 1 de dezembro de 2019. O filme teve sua estreia comercial em 27 de abril de 2023.

Recepção

Prêmios e indicações
No 1° Overcome Film Festival, em 2019, o filme premiado na categoria de Melhor Atriz Nacional pela performance de Ana Cecília Costa. O filme ainda recebeu o prêmio de Melhor Direção para Adriana Vasconcelos na Mostra Brasília do 52° Festival de Cinema de Brasília, também em 2019.

Ligações externas

Filmes do Brasil de 2023
Filmes de drama do Brasil
Filmes de drama da década de 2020

Mãe (2023)


Kento Shiratani (født 10. juni 1989) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka, Mito HollyHock, Fagiano Okayama, Roasso Kumamoto og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kento Shiratani


An Eriocaulon belgaumensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shimpale ngan Shrirang Ramchandra Yadav. An Eriocaulon belgaumensis in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon belgaumensis


Okan Buruk (19 Ekim 1973, İstanbul), Türk teknik direktör ve eski millî futbolcudur. Şu anda Süper Lig takımlarından Galatasaray'ın teknik direktörüdür.

Futbol kariyeri Galatasaray altyapısında başladı ve 10 yıl bu takımda forma giydi. Sonrasında sırasıyla Inter, Beşiktaş, Galatasaray (2. kez) ve İstanbul BB takımlarında forma giydi. 56 millî takım maçında yer aldı. Futbolculuğu döneminde Türkiye'de 7 Süper Lig, 6 Türkiye kupası, 1 Türkiye Süper Kupası kazandı. Avrupa'da ise Galatasaray ile UEFA Kupası ve UEFA Süper Kupası sahibi oldu. Ayrıca Galatasaray'ın Real Madrid'i 2-1 yenerek 2000 UEFA Süper Kupası'nı kazanmasıyla maçın adamı seçildi.

Teknik direktörlük hayatında ilk olarak Akhisar Belediyespor ile bir Türkiye kupası, ardından Başakşehir FK ile bir Süper Lig şampiyonluğu elde etti. Daha sonra başına geçtiği Galatasaray ile Süper Lig'in "en uzun galibiyet serisi", "en uzun iç saha galibiyet serisi" ve "en yüksek puan ortalaması" rekorlarını kırarak şampiyonluk elde etti.

Kulüp kariyeri
İlk olarak İstanbul Büyükçekmece'de yerel bir kulüp olan Karadeniz İdman Ocağı'nda oynadı.

Galatasaray
Okan Buruk, 1983'ten 1991'e kadar Galatasaray'ın altyapı takımında forma giydi. Buruk, 7 Mayıs 1992'de Galatasaray ile kariyerindeki ilk profesyonel maçına kardeşi Fuat'ın da oynadığı Bakırköyspor'a karşı çıktı. O zamanki teknik direktörü Mustafa Denizli, orta saha oyuncusunu ilk 11'e dahil etti ve Buruk, ilk resmi maçında iki gol attı. 10 Şubat 1993'te Trabzonspor'la oynanan bir kupa maçında ayağının kırılması nedeniyle uzun bir süre yeşil sahalardan uzak kaldı. Okan, Galatasaray'daki ilk döneminde altı lig şampiyonluğu, dört Türkiye Kupası, bir UEFA Kupası ve bir UEFA Süper Kupa şampiyonluğu dahil olmak üzere birçok şampiyonluk kazandı.

Internazionale Milano
2001 yılında Galatasaray'ın üst üste 4. şampiyonluğu kazanmasının ardından Emre Belözoğlu ile birlikte İtalya'nın Internazionale kulübü ile anlaşma imzaladı.

Türkiye millî futbol takımının 3. olduğu 2002 FIFA Dünya Kupası'nda forma giydi. 2006 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Danimarka millî futbol takımına attığı golle dikkatleri üzerine çekmiştir. Emre Belözoğlu ile birlikte gittiği, 3 sezon oynadığı Inter'de fazla forma şansı bulamadı.

Beşiktaş
2004-05 sezonu başında Beşiktaş'a transfer oldu. 2005-06 Türkiye Kupasını kazanan takımın parçasıydı.

Galatasaray'a dönüş
11 Temmuz 2006 tarihinde eski kulübü Galatasaray'a geri döndü. 2007-08 sezonunda Süper Lig şampiyonluğu yaşadı. Bu onun, Galatasaray ile yedinci lig şampiyonluğuydu. Buruk, Galatasaray'dan ayrıldığında kulüp tarihinde 306 resmi maça çıkmıştı ve bu sayı onu Galatasaray tarihinde en çok maça çıkan 14. futbolcu yapıyordu.

İstanbul Büyükşehir Belediyespor
Okan Buruk 7 Haziran 2008 itibarı ile Galatasaray kulübünden ayrılarak İstanbul Büyükşehir Belediyespor takımı ile 2 yıllık mukavele imzaladı.

2009-10 sezonunun sonunda futbolu bırakmaya karar verdi. Bu kararından sonra Türkiye formasıyla 19 Mayıs'ta Çek Cumhuriyeti ile oynanan maçta 9. dakikada Emre Aşık'la beraber oyundan çıkarak jübilesini yaptı.

Teknik direktörlük kariyeri

Guus Hiddink döneminde A millî takım İdari Koordinatörlüğü görevini yürüten Buruk, Abdullah Avcı'nın teknik direktörlük görevine getirilmesiyle 2011 Kasım ayında yardımcı antrenör oldu. Abdullah Avcı'nın yardımcısı olarak 18 maçta görev aldı.

Elazığspor
2013 yılı Ağustos ayında Abdullah Avcı'nın görevinden istifa etmesiyle millî takımdaki görevinden ayrılan Buruk, 30 Ekim 2013'te Elazığspor ile 2 yıllık sözleşme imzaladı. Elazığspor başında ligin 10. haftasında görevine başlayan Buruk'un bu ilk teknik direktörlük deneyimi oldu. Ancak sezon sonunda takımı bir alt lige düştükten sonra 2 Haziran 2014'te görevinden istifa etti.

Gaziantepspor
2014/15 sezonunda Gaziantepspor ile 3 yıllık sözleşme imzaladı. Sezon sonunda takımı ligi orta sıralarda tamamlayan Buruk, gelecek sezon ile ilgili yönetimle anlaşamaması nedeniyle sözleşmesini karşılıklı olarak fesh etti.

Sivasspor
26 Ekim 2015 tarihinde Sergen Yalçın'dan boşalan teknik direktörlük görevi için Sivasspor ile 1 yıllık sözleşme imzaladı. Ligin 10. haftasında görevine başlayan Buruk, 11 maçta alınan 2 galibiyet, 7 mağlubiyet ve 2 beraberlik sonucunda teknik direktörlük görevinden istifa etti.

Göztepe
Buruk, 2016 yılı Haziran ayında 1. Lig ekiplerinden Göztepe ile 3 yıllık sözleşme imzaladı. Takımın 2016-17 sezonunun ilk yarısındaki performansının ilerleyen haftalarda düşüşe geçmesi ve son olarak Eskişehirspor karşısında alınan farklı mağlubiyet sonrasında 20 Mart 2017'de görevinden istifa ettiğini açıkladı.

Akhisar Belediyespor
28 Mart 2017 tarihinde Tolunay Kafkas'tan boşalan Akhisar Belediyespor teknik direktörlüğü görevine 1,5 yıllığına getirildi.

Buruk yönetiminde 2017-18 Türkiye Kupası finalinde Fenerbahçe'yi yenen Akhisar Belediyespor'a tarihinde ilk kez Türkiye Kupası'nın sahibi oldu. Sezon sonunda sözleşmesi sona eren Okan Buruk takımdan ayrıldı.

Çaykur Rizespor
19 Eylül 2018 tarihinde İbrahim Üzülmez'in ardından Çaykur Rizespor'un teknik direktörlük görevine getirildi.

İstanbul Başakşehir
11 Haziran 2019'da Abdullah Avcı'dan boşalan Başakşehir teknik direktörlüğü koltuğuna Okan Buruk getirildi. 19 Temmuz 2020 tarihinde Süper Lig'in 33. haftasında İstanbul Başakşehir takımıyla teknik direktör olarak ilk Süper Lig kupasını ve kariyerinde ikinci kupasını kazandı. 29 Ocak 2021 tarihinde Başakşehir takımıyla karşılıklı anlaşarak takımdan ayrılmıştır.

Galatasaray
21 Haziran 2022 tarihinde görüşmeler için, Fransa'dan İstanbul'a gelen Okan Buruk, 22 Haziran 2022 tarihinde KAP'a duyuruldu. 23 Haziran 2022 tarihinde Galatasaray, Okan Buruk ile bir yılı opsiyon olmak üzere ile iki yıllık anlaşmaya vardı.

Galatasaray futbol takımıyla, 14 maçlık galibiyet serisi yakalayarak ligde üst üste en fazla maç kazanma rekorunun ve kulüp tarihinin en uzun galibiyet serisi rekorunun sahibi oldu.

2022-23 Süper Lig sezonunun bitimine iki hafta kala şampiyonluğu garantiledi ve teknik direktörlük kariyerindeki ikinci Süper Lig şampiyonluğunu kazandı.

Kişisel yaşamı
Ağabeyi Fuat Buruk da kendisi gibi profesyonel futbolculuk yapmıştır. 3 Temmuz 2007 tarihinde eski Türkiye Güzeli ve model Nihan Akkuş'la evlendi. Çiftin, Ali Yiğit adında bir oğlu bulunmaktadır.

Kariyer istatistikleri

Kulüp
Kaynak:

Millî takım

NOT: Ev sahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Teknik direktörlük

Başarıları

Futbolcu olarak
Türkiye millî futbol takımı
 FIFA Dünya Kupası üçüncüsü: 2002

Galatasaray
 UEFA Kupası: 2000
 UEFA Süper Kupası: 2000
 Süper Lig: 1992-93, 1993-94, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-2000, 2007-08
 Türkiye Kupası: 1992-93, 1995-96, 1998-99, 1999-2000
 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası: 1993, 1998, 1999, 2000
 Cumhurbaşkanlığı Kupası: 1993, 1996, 1997
 Başbakanlık Kupası: 1994-95

Internazionale
 Supercoppa Italiana finalisti: 2001

Beşiktaş
 Türkiye Kupası: 2005-06

Teknik direktör olarak
Akhisar Belediyespor
Türkiye Kupası: 2017-18

İstanbul Başakşehir
 Süper Lig: 2019-20

Galatasaray
 Süper Lig: 2022-23

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Futbol Federasyonu resmî sitesi profili

1973 doğumlular
Türk erkek futbolcular
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Türk gurbetçi futbolcular
Galatasaray SK futbolcuları
İstanbul Başakşehir FK futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
Süper Lig futbolcuları
Serie A futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türk teknik direktörler
Elazığspor teknik direktörleri
Gaziantepspor teknik direktörleri
Sivasspor teknik direktörleri
Göztepe SK teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Akhisarspor teknik direktörleri
Çaykur Rizespor teknik direktörleri
İstanbul Başakşehir FK teknik direktörleri
Galatasaray SK teknik direktörleri
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Okan Buruk


An Philodendron tortum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.L.Soares ngan Simon Joseph Mayo. An Philodendron tortum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron tortum


Mönchsberg ist ein Ortsteil von Föritztal im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Mönchsberg liegt südlich von Jagdshof am Fuß des 607 Meter über NN liegenden Mönchsberges. Die Kreisstraße 30 verbindet das Dorf mit der Landesstraße 2661.

Geschichte
Der Ort wurde 1317 erstmals urkundlich genannt. Am 1. Juli 1950 wurde Mönchsberg nach Jagdshof eingemeindet.

Persönlichkeiten
 Louis Welsch (1914–1998), Politiker, Mitglied des Bayerischen Landtages

Weblinks

 Mönchsberg auf der Website der Gemeinde Föritztal

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Föritztal)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1317
Gemeindeauflösung 1950

Mönchsberg (Föritztal)


IIHF Verdensmesterskabet Division II 2019 var en international ishockey turnering arrangeret af International Ice Hockey Federation .

Gruppe A-turneringen blev afholdt i Beograd, Serbien fra den 9. til den 15. april og Gruppe B-turneringen i Mexico City, Mexico fra 21. til 27. april 2019.

Serbien og Israel vandt henholdsvis gruppe A- og B-turneringen og rykkede op, mens Belgien og Nordkorea sluttede sidst og rykkede ned.

Gruppe A

Deltagere

Dommere
4 dommere og 7 linjemænd blev udvalgt til turneringen.

Stilling

Resultater
Alle tider er lokale ( UTC + 2 ).

Priser og statistikker

Priser

 Bedste spillere valgt af direktoratet:
 Bedste målmand:  Vilim Rosandić
 Bedste forsvarsspiller:  Shaone Morrisonn
 Bedste angriber:  Mirko Đumić
Kilde: IIHF.com

Topscorere
Listen viser de bedste markspillere rangeret efter point og derefter mål.

K = Kampe spillet; M = mål; A = Assists; Pts = Punkter; +/- = Plus / Minus ; PIM = straffe i minutter POS = Position Kilde: IIHF.com

Målmænd
Kun de fem bedste målmænd, baseret på redningsprocent, der har spillet mindst 40% af deres holds minutter, er inkluderet i denne liste.

TOI = Tid på is (minutter: sekunder); SA = Skud imod; GA = Mål mod; GAA = Mål over gennemsnittet ; Sv% = Gem Procent; SO = Shutouts Kilde: IIHF.com

Gruppe B

Deltagere

Dommere
4 dommere og 7 linjemænd blev udvalgt til turneringen.

Stilling

Resultater
Alle tider er lokale ( UTC-5 ).

Priser og statistikker

Priser

 Bedste spillere valgt af direktoratet:
 Bedste målmand:  Dennis Hedström
 Bedste forsvarsspiller:  Stefan Amston
 Bedste angriber:  Eliezer Sherbatov
Kilde: IIHF.com

Topscorere
List viser de bedste markspillere rangeret efter point og derefter mål.

K= Kampe spillet; M = mål; A = Assists; Pts = Punkter; +/- = Plus / Minus ; PIM = straffe i minutter POS = Position Kilde: IIHF.com

Målmænd
Kun de fem bedste målmænd, baseret på redningsprocent, der har spillet mindst 40% af deres holds minutter, er inkluderet i denne liste.

TOI = Tid på is (minutter: sekunder); SA = Skud imod; GA = Mål mod; GAA = Mål over gennemsnittet ; Sv% = Gem Procent; SO = Shutouts Kilde: IIHF.com

Referencer

Eksterne henvisninger

 Gruppe A hjemmeside
 Gruppe B hjemmeside

Division II 2019
Ishockey i 2019
Pages with unreviewed translations


Aldingarðurinn Eden er paradís sem Guð skapar fyrir manninn í 1. Mósebók.

Biblían

Aldingarðurinn Eden


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Veliki muftija

Veliki muftijaBujar Spahiu
|-
!
!Osnovano1923.
SjedišteTirana
Jurisdikcija Albanija
Službena stranica:      https://kmsh.al/
|}

Veliki muftija (alb.: Kryemyftiu) je naslov za najvišeg vjerskog autoriteta muslimana u Albaniji. Sjedište velikog muftije je u Tirani.

Trenutni veliki muftija je Bujar Spahiu koji je na ovoj dužnosti od 2019. godine.

Velike muftije

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Sunizam
Islam u Albaniji

Veliki muftija Albanije


Svörtu hlébarðarnir (e: Black Panther Party (BPP), upphaflega Black Panther Party for Self-Defense) voru samtök sem voru stofnuð 15. október árið 1966 í Oakland, Kaliforníu. Stofnendur samtakanna voru Bobby Seale og Huey P. Newton. Hugmyndafræði samtakanna og baráttuaðferðir voru sóttar til Black Power hreyfingarinnar, hugsuða og aðgerðarsinna á borð við Malcolm X og Stokely Charmichael. Svortu hlébarðarnir voru ein mikilvægasta hreyfingin sem spratt úr hinu Nýja vinstri í Bandaríkjunum á sjöunda og áttunda áratugnum.

Upphaflegur tilgangur samtakanna var að vakta hverfi blökkumanna til þess að vernda þá gegn lögregluofbeldi í Oakland. Samtökin þróuðust hins vegar í marxískan byltingarhóp og börðust fyrir réttindum allra minnihlutahópa Bandaríkjanna.  Samtökin dreifðust síðar til annarra landa, þar á meðal til Bretlands og Alsír. Ágreiningur á milli Huey P. Newton og Eldridge Cleaver, "upplýsingaráðherra" samtakanna (e. Minister of Information) BPP, um stjórnskipulag samtakanna leiddi til skiptingu meðlima BPP í tvær fylkingar. Í kjölfar klofningsins fór að halla undan fæti samtakanna og liðu þau formlega undir lok árið 1982.

Saga

Bandaríska alríkislögreglan gegn BPP
Árið 1969 lýsti J. Edgar Hoover, yfirmaður Bandarísku alríkislögreglunnar, BPP sem stærstu ógninni sem stafaði að þjóðaröryggi Bandaríkjanna. Á næstu árum voru samtökin undir stöðugu eftirliti alríkislögreglunnar. Þetta eftirlit fór fram í gegnum COINTELPRO (dregið af skammstöfun fyrir Counter Intelligence Program) aðgerðina sem beindist að ýmsum hópum mótmælenda og aðgerðarsinna. Aðgerðin fól í sér eftirliti og njósnum, en einnig sálfræðilegum hernaði flugumanna sem dreifðu ósætti og úlfúð í röðum róttæklinga, t.d. með því að falsa bréf og skjöl.

Svörtu hlébarðarnir voru eitt helsta skotmark COINTELPRO aðgerðarinnar. Meðal annars voru varaformaður BPP, Fred Hampton, og lífvörður hans voru drepnir í húsleit lögreglu á heimili Hampton 4 desember 1969. Húsleitin var hluti af aðgerð alríkislögreglunnar. Sjálfstæð rannsókn á atburðunum sýndi að lögreglan hafði hleypt af 80 skotum meðan Hampton eða lífvörður hans höfðu aðeins hleypt af einu skoti. Atburðinum var því lýst sem lögregluaftöku án dóms og laga.

Tilvísanir

Bandarísk félagasamtök

Svörtu hlébarðarnir


A carreira do diretor de cinema, produtor e roteirista britânico-americano Christopher Nolan teve início com a direção de longa-metragem de suspense policial neo-noir Following (1998), que foi produzido com um baixo orçamento de 6 mil dólares. Dois anos depois, Nolan dirigiu o terror psicológico Memento (2000), estrelado por Guy Pearce como um homem que sofre de amnésia anterógrada (perda de memória a curto prazo) em busca dos assassinos de sua esposa. Semelhante ao seu longa-metragem de estreia, Memento possui uma estrutura narrativa não-linear considerada inovadora e rendeu-lhe sua primeira indicação ao Prêmio Sindicato dos Diretores da América de Melhor Direção e ao Oscar de Melhor Roteiro Original. Em seguida, Nolan dirigiu o remake de suspense Insomnia (2002), estrelado por Al Pacino, Robin Williams e Hilary Swank.

Em 2005, Nolan dirigiu o filme de suspense de super-heróis Batman Begins, estrelado por Christian Bale e baseado na revista em quadrinhos Batman: Year One que reconta a origem do personagem-título. No ano seguinte, Nolan assumiu a direção do terror psicológico The Prestige (2006), no qual Bale e Hugh Jackman interpretaram dois poderosos mágicos rivais do século XIX. Seu filme seguinte foi a sequência The Dark Knight (2008), no qual Bale reprisou seu papel como Batman ao lado de Heath Ledger como o Coringa numa performance altamente aclamada pela crítica de cinema. O filme arrecadou mais de 1 bilhão de dólares em todo o mundo e tornou-se a maior bilheteria do ano além de 8 indicações ao Óscar, incluindo as de Melhor Direção de Arte e Melhor Ator Coadjuvante para Ledger. Em 2010, Nolan dirigiu o filme de ação e ficção científica Inception, estrelado por Leonardo DiCaprio como o líder de uma equipe que rouba informações entrando no subconsciente das vítimas. A produção foi indicada ao Oscar de Melhor Filme.

Dois anos depois, Nolan dirigiu The Dark Knight Rises (2012), o terceiro título da chamada "Trilogia Nolan" ou "Trilogia Dark Knight" dos filmes de Batman e que arrecadou um total de 1 bilhão de dólares em bilheterias mundiais. Nos anos seguintes, Nolan assumiu a produção de diversos filmes do mesmo gênero como Man of Steel (2013) e Batman v Superman: Dawn of Justice (2017), ambos dirigidos por Zack Snyder. Ainda em 2014, Nolan dirigiu o filme de ficção científica Interstellar (2014), estrelado por Matthew McConaughey, Anne Hathaway e Jessica Chastain. Em 2017, Nolan dirigiu o aclamado filme de guerra Dunkirk, pelo qual recebeu sua primeira indicação ao Oscar de Melhor Diretor. Nos anos seguintes, dirigiu o filme de ficção científica Tenet (2020) e o filme de drama biográfico Oppenheimer (2023).

Filmografia

Cinema

Ver também
 Filmografia de Christian Bale
 Filmografia de Johnny Depp

Ligações externas

Nolan, Christopher
Nolan, Christopher
Nolan, Christopher
Nolan, Christopher

Filmografia de Christopher Nolan


Dalldorf er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütau i den sydøstlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Dalldorf ligger mellem Landesstraße 200 og grænsen til delstaten Mecklenburg-Vorpommern der dannes af floden Delvenau, der her har været reguleret som en del af Stecknitzkanalen. Større byer i nærheden er Lauenburg og Büchen. Kommunen krydses af Elbe-Lübeck-Kanal og jernbanen Lübeck–Lüneburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Dalldorf


An Anthurium pallidicaudex in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan M.M.Mora. An Anthurium pallidicaudex in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pallidicaudex


Belle River ist der Name folgender

Orte:

in den Vereinigten Staaten:
 Belle River (Louisiana)
 Belle River (Michigan), mit Kraftwerk Belle River
 Belle River (Minnesota)
 Belle River Township, Minnesota

in Kanada:
 Belle River (Ontario)

Fließgewässer:
 Belle River (Fluss in Louisiana)
 Belle River (Fluss in Michigan)
 Belle River (Fluss in Ontario)

Siehe auch:
 Bell River
 Belle Rive

Belle River


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Bissingen

|}

Buggenhofen

|}

Burgmagerbein

|}

Diemantstein

|}

Fronhofen

|}

Gaishardt

|}

Göllingen

|}

Hochstein

|}

Hohenburgermühle

|}

Kesselostheim

|}

Kömertshof

|}

Neutenmühle

|}

Oberliezheim

|}

Oberringingen

|}

Stillnau

|}

Unterbissingen

|}

Unterringingen

|}

Zoltingen

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Bissingen (Bayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Bissingen
!

Liste der Baudenkmäler in Bissingen (Bayern)


بلدية كهف ابن رُمَّان أو (نقحرة: ليس كوفيس دي فينروما) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.876 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

ليس كوفيس دي فينروما


1I/ʻOumuamua (na havajskom "glasnik izdaleka koji stiže prvi"), prvo zabilježeno međuzvjezdano nebesko tijelo koje je prošlo Sunčevim sustavom. Nepravilnog je oblika, nalik na cigaru, i dugo oko 400 metara, što ga razlikuje od svih ostalih asteroida pronađenih u Sunčevom sustavu.

Sunčevim sustavom prošlo je brzinom od 64 000 km/h. Njegovo otkriće potvrdilo je višedesetljetne pretpostavke o postojanju međuzvjezdanih objekata i otvorilo mogućnost proučavanja planetarnih sustava izvan Mliječne staze.

Prvi ga je 19. listopada 2017. primijetio istraživač Robert Weryk koristeći se teleskopom Pan-STARRS 1 na havajskoj zvjezdarnici Haleakali.

Izvori

Vanjske poveznice
 'Oumuamua u Bazi podataka malih nebeskih tijela (JPL Small-Body Database)

Asteroidi
Mliječni put
Međuzvjezdani objekti

ʻOumuamua


New York City Ballet (NYCB) is a ballet company founded in 1948 by choreographer George Balanchine and Lincoln Kirstein.  Balanchine and Jerome Robbins are considered the founding choreographers of the company. Léon Barzin was the company's first music director.  City Ballet grew out of earlier troupes: the Producing Company of the School of American Ballet, 1934; the American Ballet, 1935, and Ballet Caravan, 1936, which merged into American Ballet Caravan, 1941; and directly from the Ballet Society, 1946.

History

In a 1946 letter, Kirstein stated, "The only justification I have is to enable Balanchine to do exactly what he wants to do in the way he wants to do it." He served as the company's General Director from 1946 to 1989, developing and sustaining it by his organizational and fundraising abilities.

The company was named New York City Ballet in 1948 when it became resident at City Center of Music and Drama. Its success was marked by its move to the New York State Theater, now David H. Koch Theater, designed by Philip Johnson to Balanchine's specifications. City Ballet became the first ballet company in the United States to have two permanent venue engagements: one at Lincoln Center's David H. Koch Theater on 63rd Street in Manhattan, and another at the Saratoga Performing Arts Center, in Saratoga Springs, New York. The School of American Ballet (S.A.B.), which Balanchine founded, is the training school of the company.

After the company's move to the State Theater, Balanchine's creativity as a choreographer flourished. He created works that were the basis of the company's repertory until his death in 1983.  He worked closely with choreographer Jerome Robbins, who resumed his connection with the company in 1969 after having produced works for Broadway.

NYCB still has the largest repertoire by far of any American ballet company. It often stages 60 ballets or more in its winter and spring seasons at Lincoln Center each year, and 20 or more in its summer season in Saratoga Springs. City Ballet has performed The Nutcracker, Romeo and Juliet, A Midsummer Night's Dream, and many more. City Ballet has trained and developed many great dancers since its formation. Many dancers with already developed reputations have also joined the ballet as principal dancers:

 Merrill Ashley
 Mikhail Baryshnikov
 Ashley Bouder
 Jacques d'Amboise
 Suzanne Farrell
 Melissa Hayden
 Sterling Hyltin
 Jillana
 Allegra Kent
 Gelsey Kirkland
 Tanaquil LeClercq
 Nicholas Magallanes
 Peter Martins
 Nilas Martins
 Patricia McBride
 Sara Mearns
 Monique Meunier
 Arthur Mitchell
 Francisco Moncion
 Kyra Nichols
 Tiler Peck
 Teresa Reichlen
 Jock Soto
 Maria Tallchief
 Edward Villella

Salute to Italy

In 1960, Balanchine mounted City Ballet's Salute to Italy with premieres of Monumentum pro Gesualdo and Variations from Don Sebastian (called the Donizetti Variations since 1961), as well as performances of his La Sonnambula and Lew Christensen's Con Amore. The performance was repeated in 1968.

Stravinsky Festival

In 1972, Balanchine offered an eight-day tribute to the composer, his great collaborator, who had died the year before. His programs included twenty-two new works of his own dances, plus works by choreographers Todd Bolender, John Clifford, Lorca Massine, Jerome Robbins, Richard Tanner, and John Taras, as well as repertory ballets by Balanchine and Robbins. Balanchine created Symphony in Three Movements, Duo Concertant, and Violin Concerto for the occasion. He and Robbins co-choreographed and performed in Pulcinella. Balanchine had produced an earlier Stravinsky festival in 1937 as balletmaster of the American Ballet while engaged by the Metropolitan Opera. The composer conducted the April 27th premiere of Card Party.

Ravel Festival
In 1975, Balanchine paid his respects to the French composer Maurice Ravel with a two-week Hommage à Ravel. Balanchine, Robbins, Jacques d'Amboise, and Taras made sixteen new ballets for the occasion. Repertory ballets were performed as well. High points included Balanchine's Le Tombeau de Couperin and Robbins' Mother Goose.

Tschaikovsky Festival
In 1981, Balanchine planned a two-week NYCB festival honoring the Russian composer Peter Ilyitch Tschaikovsky. Balanchine, Joseph Duell, d'Amboise, Peter Martins, Robbins, and Taras created twelve new dances. In addition to presenting these and repertory ballets, Balanchine re-choreographed his Mozartiana from 1933. Philip Johnson and John Burgee's stage setting of translucent tubing was designed to be hung and lit in different architectural configurations throughout the entire festival.

Stravinsky Centennial Celebration

In 1982, Balanchine organized a centennial celebration in honor of his long-time collaborator Igor Stravinsky, during which the City Ballet performed twenty-five ballets set to the composer's music. Balanchine made three new ballets, Tango, Élégie, and Persephone, and a new version of Variations. The choreographer died the following year. Balanchine's 50th Anniversary Celebration was held by the company in 2002.

New York State Theater 20-Year Celebration
On April 26, 1984, NYCB celebrated the 20th anniversary of the New York State Theater. The program started with Igor Stravinsky's Fanfare for a New Theater, followed by Stravinsky's arrangement of The Star-Spangled Banner. The ballets included three of Balanchine's works, Serenade, Stravinsky Violin Concerto, and Sonatine; and Jerome Robbins' Afternoon of a Faun. The performers included Maria Calegari, Kyra Nichols, Heather Watts, Leonid Kozlov, Afshin Mofid, Patricia McBride, Helgi Tomasson, Karin von Aroldingen, Lourdes Lopez, Bart Cook, and Joseph Duell.

Peter Martins
After Balanchine's death in 1983, Peter Martins was selected as balletmaster of the company.  After 30 years, Martins was judged to have maintained the New York City Ballet's financial security and the musicality and performance level of the dancers, but he has not emphasized the Balanchine style to the extent that many observers expected he would. Martins retired from his position in 2018.

American Music Festival

For the company's 40th anniversary, Martins held an American Music Festival, having commissioned dances from choreographers Laura Dean, Eliot Feld, William Forsythe, Lar Lubovitch, Paul Taylor. He also presented ballets by George Balanchine and Robbins. The programs included world premieres of more than twenty dances. Martins contributed Barber Violin Concerto, Black and White, The Chairman Dances, A Fool for You, Fred and George, Sophisticated Lady, Tanzspiel, Tea-Rose, and The Waltz Project.

Jerome Robbins celebration
A major component of the Spring 2008 season was a celebration of Jerome Robbins; major revivals were mounted of the following ballets:

 2 and 3 Part Inventions
 Afternoon of a Faun
 Andantino
 Antique Epigraphs
 Brahms/Handel
 Brandenburg
 The Cage
 The Concert
 Dances at a Gathering
 Dybbuk
 Fancy Free
 Fanfare
 Four Bagatelles
 The Four Seasons
 Glass Pieces
 The Goldberg Variations
 I'm Old Fashioned
 In G Major
 In Memory of ...
 In the Night
 Interplay
 Ives, Songs
 NY Export: Opus Jazz
 Les Noces
 Opus 19/The Dreamer
 Other Dances
 Piano Pieces
 A Suite of Dances
 Watermill
 West Side Story Suite

Dancers' Choice
Friday, June 27, 2008, the first Dancers' Choice benefit was held for the Dancers' Emergency Fund. The program was initiated by Peter Martins, conceived and supervised by principal dancer Jonathan Stafford, assisted by Kyle Froman, Craig Hall, Amanda Hankes, Adam Hendrickson, Ask la Cour, Henry Seth, and Daniel Ulbricht, and consisted of:

 Beethoven Romance
 Flit of Fury/The Monarch

and excerpts from:

 Ecstatic Orange
 Jewels
 Emeralds
 Rubies
 Square Dance
 Interplay
 Dances at a Gathering
 Glass Pieces
 Union Jack
 Stars and Stripes
 Mercurial Manoeuvres
 Symphony in C

On June 14, 2009, the second Dancers' Choice benefit was held at a special evening performance. The program included Sleeping Beauty and Union Jack. The program was supervised by principal dancer Jenifer Ringer.

Programming

NYCB performs fall, winter and spring repertory seasons at the David H. Koch Theater at Lincoln Center as well as George Balanchine's Nutcracker during November and December; they have a summer residency at the Saratoga Performing Arts Center and regularly tour internationally.

Introductory talks about a current performance, called First Position Discussions, are held before some performances or during some intervals in the fourth ring, house right; the docents are volunteers and include laymen as well as former dancers. Hour-long Inside NYCB events explore the history and inner workings of the company through performance and discussion, often with dancers and artistic staff.

Other public programs include Family Saturdays, one-hour interactive programs for children 5 and up; Children's Workshops and In Motion Workshops, pre-performance explorations of the music, movement, and themes of a ballet featured in the matinee performance for children ages 5–8 and 9–11, respectively; and Ballet Essentials, a 75-minute informal ballet class for adults ages 21 and up with little to no prior dance experience. These programs are all facilitated by NYCB dancers.

$30 for 30 and Fourth Ring Society/Society NYCB

New York City Ballet offers tickets for $30 to select performances for patrons ages 13 to 30 at the box office, or online or by phone with an account; sales for each performance week (Tue. evening through Sun. matinee) begin at 10:00 a.m. on the Monday of that week.

New York City Ballet's Fourth Ring Society offered discounted tickets to all shows in the theater's Fourth Ring for a small annual fee. This program was closed to new members in 2011 and renamed Society NYCB to reflect an expanded offering of discounted seats in all sections of the theater, although over time a few ballet programs (e.g., Nutcracker) and individual dates became unavailable.

New York Choreographic Institute

City Ballet's Choreographic Institute was founded by Irene Diamond and Peter Martins in 2000. It has three main programmatic programs: choreographic sessions, providing choreographers with dancers and studio space; fellowship initiatives, annual awards in support of an emerging choreographer affiliated with a ballet company; and choreographic forums, symposia and round-table discussions on choreography, music, and design elements.

Dancers

Principal Dancers

Soloists

Artistic staff

The following is the current artistic staff (except dancers, who are listed at List of New York City Ballet dancers):

Senior repertory director
 Rosemary Dunleavy

Repertory directors

Guest teachers

 Espen Giljane
 Arch Higgins
 Darci Kistler
 Andrei Kramarevsky

Children's repertory director
 Dena Abergel

Associate children's repertory director
 Arch Higgins

Resident choreographer and artistic advisor
 Justin Peck

Artist in residence
 Alexei Ratmansky

The New York City Ballet Orchestra
The 66-member NYCB Orchestra is an important symphonic institution in its own right, having played for virtually all of the thousands of performances NYCB has given over the decades.  It is one of the most versatile orchestras in the world, on any given week performing perhaps three or four times the repertoire that another symphony might be expected to do.  Principal players of the orchestra also perform the majority of the concertos, other solos, and chamber music in the NYCB repertory as well. The orchestra accompanies the ballet on all of its North American tours, and while the ballet uses local orchestras on its international tours, members of the NYCB Orchestra often go along as soloists or extras.

Besides the members of the orchestra, the NYCB has six pianists on full-time staff. They all perform in the pit with the orchestra on a regular basis.

The NYCB Orchestra also occasionally accompanies dance companies from other cities at the Koch Theater. These have included the Australian Ballet in the Spring 2012, and the San Francisco Ballet in the Fall 2013.

In January 2019, it was announced that an anonymous donor had funded the renaming of the orchestra pit as the "Stravinsky Orchestra Pit" .

Music director
Andrew Litton was appointed to the position on December 16, 2014, and started in September 2015.

Staff conductors
 Clotilde Otranto
 Andrews Sill (acting Music Director 2012–2014 and Associate Music Director 2014–present)
 Daniel Capps
 Ryan McAdams (associate conductor 2011)

Historical music directors
 Leon Barzin, 1948–c1963
 Robert Irving ("The Duke"), c.1963–1989
 Gordon Boelzner, 1989–2000
 Andrea Quinn, 2000–2006
 Fayçal Karoui, 2006–2012

Other conductors of note
 Hugo Fiorato (retired 2004) (Conductor Emeritus),
 Maurice Kaplow (retired 2010 as Principal Conductor)

Controversies

Misconduct allegations against Peter Martins
In December 2017, Martins took a leave of absence from the New York City Ballet following an allegation of sexual misconduct made against him. Five City Ballet dancers later told the New York Times that Martins had verbally or physical abused them; Martins denied engaging in any misconduct. Martins retired from the City Ballet on January 1, 2018. An independent inquiry commissioned by NYCB and SAB and led by employment-law attorney Barbara E. Hoey did not corroborate the allegations of harassment or violence made against Martins, according to a joint statement issued by the company and school. The report itself was not made public.

Nude photos allegation
In September 2018, Alexandra Waterbury, an ex-girlfriend of NYCB principal dancer Chase Finlay, began a civil action in New York County Supreme Court against Finlay, principal dancers Amar Ramasar and Zachary Catazaro, NYCB patron Jared Longhitano, New York City Ballet and SAB. Her lawsuit claimed harm by Finlay for allegedly taking and sharing sexually explicit photos and videos of Waterbury without her knowledge or consent, and by Ramasar, Catazaro, Longhitano, NYCB and SAB for allegedly contributing to that harm in various ways.

All defendants disputed key factual allegations made in the complaint as well as their liability as a matter of law; they all filed motions to dismiss. Waterbury's lawsuit led to Finlay's resignation and the firing of Ramasar and Catazaro. In April 2019 an arbitrator ordered Ramasar and Catazaro reinstated; Catazaro decided not to rejoin the company. Although there were no public reports of a settlement agreement, in February 2023, Waterbury agreed to withdraw "with prejudice" (i.e., permanently) all claims against NYCB and Finlay "without costs or attorneys' fees to any party."

See also

In the Wings: Behind the Scenes at the New York City Ballet, 2007 book
List of productions of Swan Lake derived from its 1895 revival

References

Bibliography
Balanchine. A Biography, Bernard Taper. Collier Books Edition.
The New York City Ballet. Thirty Years, Lincoln Kirstein.
The New York City Ballet, Anatole Chujoy. Knopf. 1953.

External links

  – School of American Ballet

 New York City Ballet records, 1934–1976 – Jerome Robbins Dance Division, New York Public Library for the Performing Arts
 New York City Ballet scores, 1930–1965 – Music Division, New York Public Library for the Performing Arts
 Merrill Ashley papers, 1950–2017 Jerome Robbins Dance Division, New York Public Library for the Performing Arts
 Costas dance photographs, 1966–2016 – Jerome Robbins Dance Division,  New York Public Library for the Performing Arts
 https://archive.org/details/dancenewyorkcityballet USA Dance: New York City Ballet (1965)] – Educational film featuring George Balanchine and performances by dancers of the New York City Ballet including Arthur Mitchell, Suzanne Farrell, Patricia McBride, Edward Villella, Jacques D'Amboise and Melisa Hayden on archive.org
 Archive footage of Merrill Ashley and John Meehan performing the pas de deux from Agon in 1987 at Jacob's Pillow

1948 establishments in New York City
Performing groups established in 1948
Dance in New York City
Lincoln Center
History of ballet
Dance companies in New York City

New York City Ballet


«كانت غيت يو آوت أوف ماي هيد»  أو «لا يمكنني أن أخرجك من رأسي» هي أغنية للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ من ألبومها الثامن فيفر (2001). أصدرت الأغنية في أستراليا عن طريق شركة بارلوفون بوصفها المنفردة الرئيسية من الألبوم في 8 سبتمبر 2001. وأصدرت في المملكة المتحدة في 17 سبتمبر 2001. وأصدرت في الولايات المتحدة في 18 فبراير 2002. وهي من تأليف وإنتاج كاثي دنيس وروب ديفيس، وهي أغنية بوب الرقص متوسطة الوتيرة تتحدث عن هوس مينوغ تجاه حبيبها.

بالإضافة إلى المراجعات الإيجابية من نقاد الموسيقى، فقد حققت الأغنية نجاحا تجاريا واسع النطاق. إذ تصدرت قوائم الأغاني في النمسا، بلجيكا، فرنسا، ألمانيا، إيطاليا، بولندا، سويسرا، المملكة المتحدة، وغيرها من البلدان الأوروبية باستثناء فنلندا. كما تصدرت قوائم الأغاني في وطنها أستراليا وكذلك كندا ونيوزيلندا. بينما بلغت المركز السابع في الولايات المتحدة على قائمة بيلبورد هوت 100، لتصبح أنجح أغاني مينوغ في البلاد منذ أغنية «لوكوموشن». كما يقال أن الأغنية وصلت إلى الأربعين الأوائل في جميع أنحاء العالم. وتلقت تصنيف البلاتين الثلاثي في أستراليا، والبلاتين الثنائي في المملكة المتحدة، والذهب في الولايات المتحدة. كما أصبحت أولى أغاني مينوغ التي بيع منها ما يزيد عن مليون نسخة في المملكة المتحدة، وهي الآن في المرتبة 28 ضمن أكثر المفردات مبيعا في الألفية. وحتى عام 2013، وفإن الأغنية هي أعلى أغاني مينوغ مبيعا، ومن أعلى المنفردات مبيعا على الإطلاق، مع مبيعات عالمية تجاوزت سبعة ملايين نسخة.

تم إخراج فيديو كليب الأغنية من قبل دون شادفورث، وتظهر مينوغ وهي تؤدي رقصات مختلفة على خلفيات مستقبلية مختلفة. كما تظهر فيها البذلة البيضاء ذات القلنسوة التي اشتهرت بها مينوغ. أدت مينوغ الأغنية في جميع جولاتها (اعتبارا من عام 2013)، باستثناء جولة أنتي تور. تم إدخال الأغنية في عدد من قوائم الأغاني في نهاية العقد التي تعدها مجلات مثل رولينج ستون، الغارديان، إن إم إي. وهي تعتبر نقلة لشهرة مينوغ في الولايات المتحدة، ويقال أنها كانت السبب وراء نجاح الألبوم الرئيسي «فيفر» في المنطقة. تعتبر الأغنية هي الأغنية التي تعرف بها مينوغ وكان نقطة فاصلة في مسيرتها الموسيقية. أعيد تسجيل الأغنية في عام 2012، لإدراجها في ألبوم مينوغ التجميعي آبي رود سيشنز.

المصادر

أغان كتبها كاثي دنيس
أغان منفردة حققت المركز الأول في أستراليا
أغان منفردة حققت المركز الأول في ألمانيا
أغان منفردة حققت المركز الأول في إسكتلندا
أغان منفردة حققت المركز الأول في الدنمارك
أغان منفردة حققت المركز الأول في السويد
أغان منفردة حققت المركز الأول في المجر
أغان منفردة حققت المركز الأول في المملكة المتحدة
أغان منفردة حققت المركز الأول في النرويج
أغان منفردة حققت المركز الأول في النمسا
أغان منفردة حققت المركز الأول في اليونان
أغان منفردة حققت المركز الأول في إسبانيا
أغان منفردة حققت المركز الأول في إيطاليا
أغان منفردة حققت المركز الأول في بولندا
أغان منفردة حققت المركز الأول في رومانيا
أغان منفردة حققت المركز الأول في سويسرا
أغان منفردة حققت المركز الأول في فرنسا
أغان منفردة حققت المركز الأول في نيوزيلندا
أغان منفردة في 2001
أغان منفردة في 2002
أغاني 2001
أغاني احتلت المرتبة الأولى في ترتيب الأغاني الأيرلندية
أغاني رقص البوب
أغاني كايلي مينوغ

كانت غيت يو آوت أوف ماي هيد


La  est l'une des quinze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Saitama au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La treizième circonscription de la préfecture de Saitama comprend la totalité des villes de Hasuda et Shiraoka, la moitié ouest de Kasukabe et Kuki, une petite partie du nord de Koshigaya et le district de Minami-Saitama.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Treizième circonscription de la préfecture de Saitama


Jonas Karlsson (* 1973 in Stockholm) ist ein schwedischer DJ und Musikproduzent, der vor allem unter seinem Pseudonym Mhonolink und mit seinem Label Mhonday Music Bekanntheit erlangte.

Karlsson veröffentlicht seit den späten 1990er Jahren Technoproduktionen unter seinem Pseudonym Mhonolink. Gemeinsam mit Nils Danielsson, der unter dem Pseudonym Hardcell eigene Veröffentlichungen vorgelegt hat, bildete Karlsson das Duo Mhonocell, von dem um 2001 mehrere Veröffentlichungen erschienen.  2002 gründete er sein eigenes Label Mhonday Music, auf dem größtenteils seine eigenen Produktionen erschienen. Als Produzent war Karlsson u. a. auch für Michael Burkat, Chris Liebing, Lars Klein und Commander Tom tätig.

Weblinks
Jonas Karlsson und Mhonolink bei discogs.com

Techno-Produzent
DJ
Schwede
Geboren 1973
Mann

Jonas Karlsson (Musiker)


Casa Poinar din Oradea este o clădire istorică din județul Bihor, România. În lista monumentelor românești este BH-II-mB-01049.

Istorie
Planurile au fost aprobate de consiliul municipal în ianuarie 1907. Construcția a fost realizată de proiectantul Ferenc Sztarill, iar casa a fost finalizată atât de repede încât mutarea în clădire s-a făcut în noiembrie 1907.

Descriere
Casa de colț cu două etaje este simetrică pe ambele părți. Datorită lucrărilor realizate de proiectant pentru perechea de arhitecți Komor-Jakab, putem vedea soluții arhitecturale împrumutate de la Palatul Vulturul Negru în multe locuri. Cele două etaje proeminente sunt susținute de un rând curb de arce la jumătatea etajului. Ferestrele de la primul etaj sunt drepte, iar ferestrele de la al doilea sunt semicirculare. Ramele ferestrei sunt decorate cu nasturi. Din coșurile majolice, care împodobeau fațada, acum nu au mai rămas aproape nimic. Fereastra mansardelor este înconjurată de un buchet de decorațiuni din ipsos. Atracția principală a clădirii este designul colțului. Fiecare etaj este decorat cu un balcon semicircular, deasupra căruia se află un turn polar cu jumătate de coloane, cu o cupolă zveltă în formă de ceapă deasupra. Acoperișul este acoperit cu ardezie.

Note

Bibliografie
 Lista monumentelor istorice: Județul Bihor. Ministerul Culturii,   2015th   (Accesat: 28 ianuarie 2017)
 Pál Emese:    Lexiconul maghiar românesc. transindex.ro {11 februarie 2011. ) (Accesat 12 noiembrie 2015) )

Clădiri și structuri din Oradea
Monumente istorice din județul Bihor
Fondări în 1907
Palate din Oradea

Palatul Poinar din Oradea


Die Qatar Total Open waren ein professionelles Damentennisturnier der Premier 5 Kategorie und damit Teil der WTA Tour 2012. Es fand zwischen 13. und 19. Februar 2012 im Khalifa International Tennis and Squash Complex in Doha, Katar statt und war bereits die zehnte Ausgabe des Turniers. Titelverteidigerin im Einzel war Wera Swonarjowa und im Doppel die Paarung Květa Peschke und Katarina Srebotnik.

Qualifikation
Ausgespielt wurden acht Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Doppel

Setzliste

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Offizielle Website

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Doha

Qatar Total Open 2012