Porquerolles eller Île de Porquerolles (fransk udtale: pɔʁkəʁɔl), er en ø i Îles d'Hyères, Var, Provence-Alpes-Côte d'Azur, Frankrig. Den har et areal på 12,54 km² og i 2004 var der 200 indbyggere.

Porquerolles er den største og den vestligste af de tre hovedøer i Îles d'Hyères. Den er omkring 7 kilometer lang og og 3 km bred, med fem små rækker af bakker. Sydkysten er med klipper, men på nordkysten ligger en havn og strandene Notre Dame, La Courtade, og Plage d'Argent.

Øens landsby blev grundlagt i 1820, og et fyr blev bygget i 1837 og en kirke i 1850. Hele øen blev i 1912 købt af François Joseph Fournier, tilsyneladende som en bryllupsgave til hans kone; han plantede en vingård på 200 ha hvis vine var blandt de første der blev klassificeret som vin des Côtes de Provence.

I 1971 købte staten 80 procent af øen for at beskytte den mod udvikling. En stor del af øen er nu en del af Parc national de Port-Cros og arboretet Conservatoire botanique national méditerranéen de Porquerolles.

Øen er scene for romanen fra 1949 Mon Ami Maigret (Min ven Maigret) af Georges Simenon og romanen fra 1964 Valparaiso af Nicolas Freeling.

Siden 2010 har øen hver sommer været vært for jazzfestivalen "Jazz à Porquerolles".

Eksterne kilder og henvisninger

 ProvenceWeb: Ile de Porquerolles
 Porquerolles - office de tourisme la londe les maures
 Porquerolles.com description
 Officiel website for nationalparken

Øer i Frankrig
Øer i Middelhavet
Provence-Alpes-Côte d'Azur

Porquerolles


Michael Loveday (* in England) ist ein britischer Filmproduzent.

2006 war Loveday als Koproduzent bei dem Film Das Himmelfahrtskommando tätig. 5 Jahre später, war Michael Loveday zum ersten Mal der Hauptproduzent eines Films und zwar bei dem Thriller A Lonely Place to Die – Todesfalle Highlands. Sein Bruder Andrew Loveday ist ebenfalls Filmproduzent.

Filmografie
 2006: Das Himmelfahrtskommando
 2011: A Lonely Place to Die – Todesfalle Highlands (A Lonely Place to Die)
 2017: Rise of the Footsoldier III – Die Pat Tate Story

Weblinks

Filmproduzent
Brite
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Michael Loveday


Burnham Point State Park is a  state park located on the St. Lawrence River in the Town of Cape Vincent in Jefferson County, New York, United States. The park is approximately  north of Watertown.

The park was established in 1898 as part of the St. Lawrence Reservation.

The park is 1 of 80 New York State Parks that are in the path of totality for the 2024 solar eclipse, with the park experiencing 3 minutes and 23 seconds of totality.

Park description
Burnham Point State Park is open from mid-May through Labor Day. The small park primarily offers space to camp, including 47 tent and trailer sites, 19 of which contain electrical hookups. The park also offers a boat launch, boat slips, fishing, hunting, pavilions, picnic tables, and a playground.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Burnham Point State Park

State parks of New York (state)
Parks in Jefferson County, New York
Protected areas established in 1898
1898 establishments in New York (state)

Burnham Point State Park


Sir Reginald Eustace Goodwin CBE, DL (3 July 1908 – 29 September 1986) was a British politician. He was Leader of the Greater London Council from 1973 to 1977. On the moderate wing of the Labour Party, he favoured public control of utilities.

Family background

Goodwin was from a middle-class family of five and was born in Streatham. He went to Strand School, leaving at 16 to become a tea-buyer for a City firm. In his spare time he worked at the Oxford and Bermondsey Boys' Club, a charity set up by the University of Oxford to help underprivileged boys in Bermondsey, where he then lived. Through this work he became full-time Assistant Secretary of the National Association of Boys' Clubs when it was established in 1934. From 1945 he was its General Secretary.

Party politics

Goodwin joined the Labour Party in 1932, and began his political career when he was elected to Bermondsey Borough Council in 1937.

His administrative ability was noticed and he became Leader of the Council in the 1940s. Meanwhile, he had been elected in Bermondsey West at the 1946 London County Council election, where Labour Leader Sir Isaac Hayward spotted his potential and gave him important committee assignments.

GLC membership
Goodwin became a member of the Greater London Council for Southwark after its first election in 1964 and chaired the Finance Committee in the Labour administration. After the Conservatives won a landslide election victory in 1967 he was chosen as the new Labour Leader almost by default, other more dynamic personalities having been defeated. He was knighted on the recommendation of Harold Wilson in the 1968 New Year Honours and was almost always known as 'Sir Reg' thereafter.

After the second defeat in 1970 Goodwin became more aggressive in his opposition to Sir Desmond Plummer's Conservative GLC. Labour had not opposed the Conservative GLC's policy of building urban motorways  in 1970 but by June 1972 Goodwin had been convinced by the strength of public opinion, and said "Labour pledges itself to abandon the disastrous plans to build two motorways which threaten the environment of Central London". He called on the GLC not to enter into contracts to build the motorways so that Londoners could have a choice at the 1973 elections.

At the 1973 elections, the Labour manifesto was drafted by Peter Walker, then Research Officer for the London Labour Party. It had a distinctly left-wing approach favouring subsidies to reduce (possibly eliminate) public transport fares and to build more council homes, but Goodwin supported these policies and gave his backing to the manifesto which was published under the title "A Socialist Strategy for London".

GLC Leader
The Motorway Box issue and commitment to better public transport was the key to Labour's victory in the 1973 election. After the election Sir Reg appointed Peter Walker to head his private office despite protests from the Conservatives and the GLC officers. This was the first ever open political appointment in the history of British local government and soon set the template for other similar appointments.

Sir Reg then changed the whole political decision making process in the GLC, ensuring that officers left after presenting their papers to the Labour cabinet who then made a decision and Peter Walker acted as secretary conveying the decisions to the Officers after going through the Labour group. By this manner Goodwin managed to continue the distinctly green agenda set in the 1973 manifesto despite many economic problems nationally that affected the GLC's finances.

Financial crisis
Soon after the election the increase in inflation during this period caused havoc with the GLC finances. Goodwin was forced to cut investment programmes and increase transport fares and as a result became unpopular with the left. His attempts to conciliate with them caused resignations among the right-wing Labour councillors. Goodwin's exceptionally discrete personal style meant that he was rarely targeted personally, but left him with few political friends.

He was re-elected Leader when Labour lost the 1977 GLC election but few expected him to continue in the post. He announced his resignation very suddenly by leaving 28 copies (one for every member of the Labour Group) of a resignation letter on the desk of the Chief Whip, with a note suggesting he might like to distribute them. On taking his seat on the backbenches he remarked "I'm glad to be sitting here, because fewer of my friends are behind me."

Deselection
Goodwin's own constituency party in Bermondsey had swung to the left. Although they wished him well personally and respected his contribution, the Bermondsey left insisted on a new candidate for the 1981 election and deselected him. He let his membership of the Labour Party lapse in 1982, but was declared an honorary member on 21 February 1983.

Personal life
Goodwin and his wife, Pen, had three children. He died at a nursing home in West Sussex on 29 September 1986, aged 78, after a long illness.

References

1908 births
1986 deaths
20th-century English politicians
Labour Party (UK) councillors
Members of London County Council
Members of the Greater London Council
Members of Bermondsey Metropolitan Borough Council
People educated at the Strand School
Knights Bachelor
Leaders of local authorities of England
Commanders of the Order of the British Empire
Deputy Lieutenants of Greater London

Reg Goodwin


Exodul spre lumină este un film românesc din 1979 regizat de Sabin Bălașa.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1979 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1979

Exodul spre lumină


ජනවාරි

26

23
ඒ.ඊ. මනෝහරන්, 73, ඉන්දීය සිනමා නළු සහ ගායක.

හියු මසේකෙලා, 78, දකුණු අප‍්‍රිකානු ජෑස් ගායක.

22
උර්සුලා කේ. ලී ගුයින්, 88, ඉංග්‍රීසි ලේඛිකා.

ජිමී ආර්ම්ෆීල්ඩ්, 82, එංගලන්ත පාපන්දු ක්‍රීඩක.

3
ඇලන් සැග්නර්, 97, ඇමරිකානු රජයේ සේවක සහ දේශපාලනඥ.

ඩොනල් බැරින්ග්ටන්, 89, අයර්ලන්ත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු.

2
ෆ්‍රෑන්ක් බක්ස්ටන්, 87, ඇමරිකානු සිනමා නළු.

ලවාල් කයිටා, 85, නයිජීරියානු දේශපාලන.

1
පීටර් එවන්ස්, 88, එංගලන්ත සංගීතඥ.

බෙටී විලිස්, 76, ඇමරිකානු ගායක.

මූලාශ්‍ර

2018 වසරෙහි මරණ


Bastille () is a station on Line 1, Line 5 and Line 8 of the Paris Métro. Located under the Place de la Bastille and near the former location of the Bastille, it is situated on the border of the 4th, 11th and 12th arrondissement.

Location
The station is located on Place de la Bastille, the platform being established:
 Line 1, south of the square, outside the Canal Saint-Martin (between Saint-Paul and Gare de Lyon stations);
 Line 5, west of the square between Boulevard Richard-Lenoir and Boulevard Bourdon (between Bréguet-Sabin and Quai de la Rapée stations, not including the Arsenal ghost station);
 Line 8, north of the square between Boulevard Beaumarchais and Rue du Faubourg-Saint-Antoine (between Chemin Vert and Ledru-Rollin stations).

History
The Line 1 station opened as part of the first stage of the line between Porte de Vincennes and Porte Maillot on 19 July 1900.

It derives its name from the Place de la Bastille, symbolic place of the French Revolution, where the old fortress of the Bastille was destroyed between 14 July 1789 and 14 July 1790.

On 17 December 1906, the station of Line 5 was opened when the line was extended from Gare de Lyon to Lancry (now known as Jacques Bonsergent). The Line 8 platforms were opened on 5 May 1931 when the line was extended from Richelieu – Drouot to Porte de Charenton.

During the 1960s, the platform of Line 5 was renovated in the Mouton-Duvernet style with two-toned orange-tinted ceramic tiles, a white painted vault and characteristic lighting strips. Subsequently, they were equipped with seats Motte orange.

The platforms of Line 1 have been upgraded as part of its full automation. They are the last to be equipped with landing doors, in April 2011, because of the technical difficulty presented by the pronounced curve at their western end.

It saw 13,172,392 passengers enter in 2018, which places its attendance at the 10th position of all metro stations.

Services for passengers

Access
The station has nine accesses from Place de la Bastille:
 Boulevard Henri-IV;
 Boulevard Bourdon;
 Rue de Lyon;
 Boulevard de la Bastille;
 Opera Bastille;
 Jardin du Port-de-l'Arsenal;
 Hospital Quinze-Vingts;
 Rue de la Roquette;
 Rue du Faubourg-Saint-Antoine.

The access leading to the Rue de Lyon was decorated with a Hector Guimard designed entrance registered as a historic monument on 29 May 1978. However, it was later moved to a metro station Boulevard Beaumarchais.

Station layout

Platforms
The stations of the lines meeting at Bastille all have side platforms.

The station belonging to Line 1 are very particular for several reasons; the station of this line is established on a very tight curve and counter curve, partly underground and part above ground. The western end of the line 1 platforms have the sharpest curve used by passenger trains on the Métro, with a radius of only . The line 1 platforms, at  long, are significantly longer than the average Métro platform length. The latter part overlooks the Canal Saint-Martin that, at this point, passes from being underground to open air. The Line 1 station is also particular in that the remnants of a former narrow island platform are visible. The station is also noted for being the only station in the system for being partially underground and elevated. Finally, the tracks and platforms are partly sloped. The ceiling of the east end, which is underground, consists of a metal deck, the silver beams are supported by vertical walls. The decoration of these walls and spandrels is "cultural" evoking the French Revolution thanks to a unique ceramics created by Liliane Belembert and Odile Jacquot in May 1989. Part of this fresco was replaced by a plastic display on automation of the line on the occasion of this operation (in the platforms towards La Défense). The open-air part of the platform towards Château de Vincennes has floor-to-ceiling windows offering a view of the Saint-Martin canal opening onto the port of Arsenal. Bevelled white ceramic tiles cover only the outlets of the corridors. The name of the station is written in Parisine typeface on enamelled plates. The platforms, equipped with glass edge doors, are devoid of advertisements and seats.

The platforms of Line 5 are underground and have an elliptical vault. The decoration is the style used for the majority of metro stations. The lighting strips are white and rounded in the Gaudin style of l'Operation Espace Métro 2000, and the white ceramic tiles are covered the walls, the vault, the spandrels and the outlets of the corridors. The advertising frames are of white ceramics and the name of the station is written in Parisine typeface on enamelled plates. The seats, style Akiko, are burgundy. Foundations of one of the counterscarp walls of the old Bastille prison, discovered during the construction of the line in 1905, are visible on the platform in the direction of Bobigny-Pablo Picasso. Metal lines drawn on the ground mark the contours of the building on the two platforms. The station also exhibits various views of the ancient fortress.

The platforms of Line 8 are also underground under an elliptical vault. They are furnished in the Andreu-Motte style with two orange luminous ramps, benches and outlets in the corridors treated with flat brown tiles and Motte orange seats. These arrangements are married with the flat white ceramic tiles that cover the walls, vault and spandrels, making this station one of the few to have the Andreu-Motte preserved style. Advertising frames are metallic and the name of the station is Parisine typeface on enamelled plates. The station is distinguished however by the lower part of its walls which are vertical and not elliptical.

Bus connections
The station is served by lines 29, 69, 76, 86, 87 and 91 of the RATP Bus Network as well as the OpenTour tourist line. At night, it is served by lines N01, N02, N11, N16 and N144 of the Noctilien bus network.

Nearby
 Place de la Bastille, the location of the Bastille, stormed on 14 July 1789
 Opéra Bastille, opera house
 Promenade Plantée, a  elevated garden along the abandoned railway which led to the former Gare de La Bastille railway station.
 Bassin de l'Arsenal, boat basin
 July Column, a monument to the revolution of 1830
 Temple du Marais, an historic Protestant church

Gallery

Notes

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 4th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 11th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Metro
Railway stations in France opened in 1900

Bastille station (Paris Métro)


Orhaneli, eski ismi Adranos, Bursa iline bağlı bir ilçedir.

Yüzey Şekilleri ve İklim
Orhaneli, Bursa'nın güneyindeki engebeli düzlüklerde yer almaktadır. İlçenin dağlık kesimleri kayın, kızılçam, karaçam, meşe, ardıç ormanları ile kaplıdır. Adırnaz (Orhaneli, Kocasu, Rhyndacos Ρυνδακος, Rhyndacus) çayı ilçeden geçer. İlçe, ılıman Akdeniz iklimi ile Ege ve Marmara'nın kara iklimini taşımaktadır.

Ekonomi

Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalı olan ilçede çilek, vişne yetiştirilmekte ve bu ürünler ihraç edilmektedir. Koyunun da yetiştirildiği ilçede hayvancılık büyük gelir sağlamaktadır. Krom, linyit, manyezit, asbest, dolomit, mermer, talk, kalsit, feldspat, siyenit, kireç taşı, olivin, demir içeren maden yatakları bulunmaktadır.

Tarihi
İlçenin merkezi olan kasabanın eski adı olan Beyce, 1934'e dek kullanılmıştır. Doğu Roma (Bizans) döneminde piskoposluk merkezi olan Orhaneli, 1325'te Orhan Bey'in emri ile Turgud Alp (Turvud, Turud >>> Durgut, Durud) tarafından Osmanlı Beyliği'ne katılmıştır. İlçe merkezindeki Durdu Bey Camisi'nin adı buradan gelir; mescidin kaybolmuş orijinal vakfiyesine sözlü aktarımla yeniden yazılan vakfiyelerde Turgud adının yanlış okunması yüzünden Durdu diye bilinmektedir.

Ertuğrul Bey 1188-1281 ile oğlu Ataman 1258-1325 (sonradan Hüdâvendigâr takma adlı 1. Murat ile oğlu Yıldırım takma adlı I. Bâyezîd بایزید, Türkmenler'in takma adla Ede-Balı ya da Edeb-âlî diye andığı Adana doğumlu Suriye'den göçmüş, Hicazlı Kureyşli bir aileden gelen Arap olan büyük dedesi Şeyh'in soyundan gelmeyi şeref saydığından, dedeleri Ataman'ın adını fermanlarına Osmân (عثمان)diye yazdırdılar. Ünlü gezgin İbn-i Battuta Arapça seyahatnamesinde Bursa'ya gidip Orhan Bey ile tanışmasını anlatırken, babasının adını "Atman آطمان" diye yazar, İbn-i Battuta "Osman عثمان" adını ya da Arap yazısını bilmiyor olmadığına göre Orhan'ın babasının adı Osman olamaz. Öte yandan Orhan Bey zamanında 1340 yılında Arap seyyah İbn Fazlullâh el-Ömerî, Mesâlikü'l Ebsâr adlı kitabında Orhan'ın babasının adını "Tuman طمان" diye yazar. Osman ve Orhan ile çağdaş bütün Bizans ve Venedik tarihçileri ise "Ottoman" diye yazarlar.)

Ertuğrul/Erduñrıl Bey, 1279'dan başlayarak Anadolu Selçuklu Devleti'ne tabi "Uçbeyi" idi, 1299'da Ataman, gene Anadolu Selçuklu Devleti'ne bağlı "Büyük Uçbeyi" oldu, oğlu Orhan Bey de "Büyük Uçbeyi" idi, 1318'de artık Anadolu Selçuklu Devleti, İlhanlı Devleti'ne katıldığından Orhan Bey, İlhanlılar'a tabi olarak, İlhanlı Meliki Ebu'l Gazi Bahadır Han ölünceye dek durdu, Ebu'l Gazi Bahadır Han'ın 1335'te ölümünden sonra da istiklalini ilan etti, böylece "sultan" unvanını kullanmaya başladı.  1320'den beri ordunun başında bulunan Orhan Bey, devlet kurumlarını kurdu, daha önce devlet kurumları yoktu, bunları Adranos mıntıkasında yaptı, bu yüzden de asıl devlet kuruluşunun yapıldığı yere daha sonra 12 Kasım 1913 tarihli, irâde-i seniyye (Padişah fermanı) ile Orhan İli dendi.

Kazanın tapu kayıtlarında şimdi bile Orhan Bey'in mülkü olan köyler vardır, İlbese (Süleymanbey, Baş, Orta, Koçu) ve Danişmend-i Atik (Eski Danişment) gibi. Orhan Bey'den mülk olarak aldığı Cebel (Dağ) mıntıkasını vakıf yapan 1. Murad'ın vakfına yerli halk hâlâ vakıf kelimesinden bozma "makıf" der. Bu arazi, şimdiki Keles (Kleos, Keles-i Cedid, Kilise-i Cedid, Cebel-i Cedid) ilcesi, şimdiki Osmangazi'ye bağlı Soğukpınar beldesi ile Orhaneli Çayının kuzeyinde kalan bütün arazidir ya da başka ifadeyle Adranos Çayı ile Uludağ arasındaki bölgedir, buraya eskiden Cebel nahiyesi denirdi. Bu vakıf arazisi köylerin Tanzimat'tan sonra kurulmuş tapu idaresi kayıtları ilk defterlerinde  "Hüdâvendigâr Gâzî vakfıdur,evkâf-ı Hümâyûn'a mazbûtdur" yazar. 1835 yılından bir arşiv belgesine göre; Sultân Murâd Hüdâvendigâr vakıflarına üstte yazılanlardan başka aşağıdakiler de vardır ancak bu liste, muhtemelen zamanın Adranos Voyvodası Yazıcızâde Alî Bey'in vergi topladığı yerlerdir, Alî Bey'in vergi kayıt defterlerine göre İstanbul'dan gelen görevlinin bunları eklediği bellidir. Beyce, Mekri/Meyri (daha sonra Muhâcirîn Komisyonu'nca adı Şükriye yapıldı), Çerçiler (şimdi Serçeler deniyor), Delibalılar, Çöreler, Köpek Çayırı da içinde olmak üzere Akçabük, Girencik, Burmu (şimdiki Gümüşpınar), Çivili, Sağırlar (şimdiki Altıntaş), İkizoluk, Yeşiller, Sadağ, Kusumlar, Çakıryenice, Turhasan, Armudcuk, Orhanlar (Orhan-ı Kebîr, şimdiki Büyükorhan) ve Ortacılar, Yenice, Hacılar, Kuşlar, Karaçukur, Ericek, Karalar, Güney (şimdiki Dursunbey'deki Bayıryüzügüney), Osmanlar, Teymürler(Demirler), Veledler, Akçesaz, Tekerler, Çavuş ile birlikte Karaağız, Kınık, Çeribaşı, Bıñarı (şimdiki Pınarköy), Perçin, Gedikler, Kayapa, Balaban, Gürleği, Danişmend (şimdiki Eskidanişment), Söğüd, Küçük Orhanlar, Teymürci (Demirci), Mahaller (öteki adıyla Küçük Hacı(veya Has) Beğler), Emir, Balıoğlu (Teymürci Balı),  Semerci (Semerci Balı), Geyiklü (şimdiki adıyla Hacı Ahmedler), Celepler, Dere, Argın, Kadı (öteki eski adıylaBüyük Has Beğler), Karaoğlanlar, Danacılar, Sarnıç, Karaoğlanlar yakınındaki piyade toprağı, Kabaklar.

Daha önce Hadrianoi, Hadrianea, Hadrianus ad Olympum, Hadrianea ad Olympum, (öteki Adrianos'lardan ayırt etmek için Olympos (Ολυμποσ)/Keşiş Dağı/Uludağ'daki Adrianos denmiştir. Benzeri olarak Olympos'un Roma İmp.luğu'ndaki öteki Olympos adlı yerler ile karıştırmamak için Olympus ad Mysia (Misya'daki Olimpos denmiştir.) Hadrianoi (Rumca Adrianoi αδρίανοί), Hadrianea, ve yerli Rum ağzında bozularak "Adranos" ve Türkmen ağzı ile "Adırnaz" adlarıyla bilinen ilçenin merkezi Beyce kasabasıdır. Eski Yunan'ın meşhur hatibi Aristides, buralıdır. 1325'ten
1911'de Hüdavendigar Eyalet Meclisi adını Orhan İli (اورخان ايلي) olarak değiştirinceye değin ilçenin (kaza) adı "Adranos" (yanlış imla yüzünden yanlış okunarak Atranos, ادرنوس ya da yanlış imla ile اطرنوس) idi. 1934 yılında İl Genel Meclisi kararı ile Beyce (بكجه) kasabasının adı da Orhaneli yapılmıştır.

1325 yılında, Orhan Gazi zamanında, onun buyruğuyla soylulardan Turgud Alp (Turgud Bey; ya da yanlış imla ile Turvud, Turud, ayrıca bu yanlış imla yüzünden yerli halk "Turdı", "Turdu", "Durdu" Bey sanmıştır.) kumandasındaki ordu tarafından alındı. İbn-i Kemal'in yazdığına göre Adranos Kalesi'ne gelindiğinde kale boştu, Tekfur ile halk dağlara kaçmışlardı, ordu onları takiple bulmuş, halk teslim olmuş ama tekfur kendini Alita Dağı'ndan aşağıya ırmağa doğru kayalıklara atarak intihar etmiştir. Daha sonra Orhan Bey'in buyruğu ulaşımı zor olan bir yer olduğu, yeniden buraya sığınan düşmanın başa bela olacağı sebebi ile kale ile çevresindeki surlar yıkılmıştır.

1869 ile 1881 arasında Adranos Kazası Cebel (Keles) nahiyesi ile birlikte, Brusa (بروسا ya da yanlış imla ile بروسه) Sancağı merkez kazaya bağlı nahiye yapıldı, Harmancık Nahiyesi 1869-1870'te 1 yıl için kaza yapıldı ama Adranos nahiyesi Bursa'ya bağlandı, 1871-1881 arasında Harmancık ve Gökçedağ nahiyeleri Kite (Karacabey) Kazası'na bağlı kaldı, 1882'de yeniden eski idari sisteme dönülüp, Adranos yeniden kaza yapıldı; Cebel (Keles), Harmancık, Gökçedağ nahiyeleri Adranos Kazası'na bağlandı. Daha sonra 9 Ağustos 1934 tarihli ve 2773 sayılı Resmî  Gazete'de yayınlanan karar ile Gökçedağ nahiyesi,Dursunbey'e bağlanarak, Orhaneli'nden ayrıldı, bu arada Gökçedağ nahiyesine bağlı birkaç köy Dursunbey merkeze bağlandı. 1943'te Artıranlar, Nusretler, Elmaağacı, Köseler, Burhan, Eşen, Soğucak, Kızılçukur, Bucan, Karamanlar, Dümrek, Hüseyin Paşa, Madanlar, Aliova (şimdi Uluçam) köyleri Tavşanlı'ya bağlanarak ayrıldı. 3 Mart 1953 tarihli 8349 sayılı Resmî  Gazete'de yayınlanan 27 Şubat 1953 Tarihli 6068 sayılı yasayla Keles nahiyesi,kaza yapıldı. 1987'de Harmancık ve Büyükorhan beldeleri, ilçe oldu.
8 Temmuz 1920'de Yunan işgaline uğramış ve 9 Eylül 1922'de işgalden kurtulmuştur.

Coğrafya
Orhaneli İlçesi;bdoğusunda Keles, batısında Mustafakemalpaşa, kuzeyinde Bursa (Osmangazi ve Nilüfer İlçeleri) ve güneyinde Büyükorhan ve Harmancık ilçeleriyle çevrilidir.

Linyit, mermer, krom, sıcak su, maden suyu ve orman gibi yeraltı ve yerüstü kaynakları bakımından oldukça zengin olan ilçenin denizden yüksekliği 487 metre olup, yüzölçümü 764 km²'dir.

Nüfus

İlçenin nüfusu 2020 nüfus sayımına göre 19.055 kişidir.

Yerel Seçimler

Genel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Orhaneli kaymakamlığı

Orhaneli


Olaylar
 Aziz Giovanni Vaftizhanesi'nin yapımı tamamlandı.

Doğumlar
 İoannis Dukas Komninos, Bizans İmparatoru II. İoannis'in torunu, Andronikos Komnenos'un oğlu (ö. 1176)

Ölümler
 12 Şubat - Tuğtekin, Büyük Selçuklu Devleti altında Suriye Selçuklu Devleti Şam Emiri ve sonra aynı devlete tabi Böriler Şam Atabeyi olan yönetici, Kalıtsal Şam Atabeyleri olan Böriler hanedanı kurucusu

1128


L'hexa(tert-butoxy)dimolybdène() est un complexe de coordination homoleptique de butylate  et de molybdène() de formule chimique . Il se présente sous la forme d'un solide orangé sensible à l'air dont l'intérêt académique provient de ce qu'il peut être précurseur de plusieurs dérivés organométalliques du molybdène. Il présente une triple liaison . On peut l'obtenir par métathèse en faisant réagir du tert-butylate de lithium  avec un complexe de chlorure de molybdène(III)  et de tétrahydrofurane (THF) :
2  + 6 LiOBu-t ⟶  + 6 LiCl + 6 thf.

Ce complexe, ainsi que son analogue au tungstène, l'hexa(tert-butoxy)ditungstène() , adopte une géométrie semblable à celle de l'éthane . La longueur de la liaison métal–métal du complexe apparenté  vaut .

Notes et références

Composé organomolybdène
Alcoolate
Complexe

Hexa(tert-butoxy)dimolybdène(III)


Piraeus Bank AE (  ), er et græsk multinationalt finansielt selskab med hovedsæde i Athen i Grækenland.  Piraeus Banks aktier har været noteret på Athens Stock Exchange (ATHEX) siden januar 1918.  .

Aktiviteter
Piraeus Bank er en universel bank, der tilbyder forskellige banktjenester.

Historisk set er det en bank, der støtter små og mellemstore virksomheder og besidder nu også en særlig viden inden for landbrugsbank-, forbruger- og realkreditlån, grønne banker, kapitalmarkeder, investeringsbanker, leasing og elektronisk bankvirksomhed.

Piraeus Bank Group
Piraeus Bank og dets datterselskaber udgør Piraeus Bank Group.

Historie

En gruppe rederier i Piræus grundlagde Banque du Pirée (Piraeus Bank; BP) i 1916 for at finansiere handel. Banken begyndte at handle for Athens Exchange i 1918.  Den græske regering købte banken i 1975 og omdannede den til en universel bank. Det nye hovedkvarter designet af Sir Basil Spence blev bygget på Stadiou Street i Athen. I december 1991 privatiserede regeringen banken, der siden er vokset i størrelse og omfang.

Eksterne henvisninger

Eksterne henvisninger

 Piraeus Bank Athens Exchange-tilbud på BloombergBusiness
 Piraeus Bank OTC citat (Gray Market) på BloombergBusiness

Banker fra Grækenland
Virksomheder fra Grækenland
Pages with unreviewed translations

Piraeus Bank


Jumilla est une dénomination d'origine protégée (DOP) espagnole (équivalent espagnol de l'A.O.C appellation d'origine contrôlée) créée en 1966. Son règlement actuel a été approuvé par ordonnance le  et modifié par ordonnance le .

Ses niveaux de production de raisin varient entre cinquante et soixante-dix millions de kilos par an, pour un volume en vin d'environ quarante millions de litres par millésime.

Situation et emplacement

La DOP Jumilla se situe à l'extrême sud-est de la province d'Albacete, qui comprend les communes de Montealegre del Castillo, Fuente-Álamo, Ontur, Hellín, Albatana et Tobarra et le nord de la province de Murcie, avec la commune de Jumilla, qui donne son nom à cette . La région dans laquelle s'établit la DOP Jumilla constitue un territoire de transition entre la plaine de la Mancha et les doux terroirs méditerranéens du Levante. La zone de production de la DOP comprend des territoires d'altitude, les cultures de vigne allant de . Actuellement le vignoble représente près de , dont 40 % se trouvent dans la province de Murcie et les 60 % restants dans celle d'Albacete.

Climat
Le climat, malgré la proximité de la mer Méditerranée, présente des traits clairement continentaux : semi-aride, avec à peine  par mètre carré de pluie moyenne annuelle, répartie de manière irrégulière, avec une majorité d'averses, parfois torrentielles qui surviennent en automne et, de manière plus occasionnelle, au cours du mois d'avril.

Des températures maximales en été surpassent quelquefois les , et en hiver on peut enregistrer des températures allant jusqu'à . La température moyenne annuelle est de . La DOP Jumilla bénéficie d'un ensoleillement très important, avec  de soleil par an, de vents constants qui nettoient le vignoble, ainsi que d'une humidité moyenne annuelle de 60,4 %.

Sol
Les sols de l'appellation sont argileux, argilo-calcaires et calcaires, généralement à forte capacité hydrique et à perméabilité moyenne. Cela permet aux vignes de survivre dans des conditions de sécheresse prolongée, en faisant bon usage de l'eau disponible. Les sols sont pauvres en matière organique, leur structure ne permet pas la propagation du phylloxéra, ils ont un pH élevé et une faible salinité et ont une texture limoneuse et sablo-limoneuse qui leur donne une bonne aération.

D'autre part, il s'agit de sols allochtones qui se sont développés sur des dépôts calcaires transportés par les formations montagneuses environnantes de la fin du Tertiaire (Miocène - Pliocène) et du début du Quaternaire (Pléistocène).

Encépagement
Le cépage principal est le Monastrell, (ou Mourvèdre) qui représente près de 70 % du vignoble de la DOP Jumilla. La culture de ce cépage est en partie imposée par les conditions climatiques et orographiques de la région, puisque le Monastrell est le cépage le mieux adapté à un climat aride et très ensoleillé.

Cépages rouges
 Monastrell
 Tempranillo
 Syrah
 Alicante Bouschet
 Grenache
 Cabernet sauvignon
 Merlot
 Petit verdot

Cépages blancs
 Airén
 Macabeu
 Sauvignon blanc
 Muscat blanc à petits grains
 Chardonnay
 Pedro ximénez
 Verdejo
 Malvasía

Le monastrell, cépage autochtone
D'origine espagnole, le monastrell (ou mourvèdre) est un cépage aux serments épais et courts, aux entre-nœuds de longueur moyenne et ayant peu de branches ; sa feuille a un limbe pentagonal et est trilobée.

Les grappes sont de taille petite à moyenne, relativement compactes, avec une peau épaisse remplie de composants aromatiques qui seront ensuite transférés dans le vin. Les baies sont sphériques et de taille moyenne, de couleur bleu-noir, avec une peau épaisse à forte teneur en pruine et riche en anthocyanes ; la chair est très charnue et molle, avec une faible teneur en tanins.

Il s'agit d'un cépage rustique et très résistant à la sécheresse, nécessitant un bon ensoleillement. Il est relativement sensible au mildiou et à l'oïdium, et très résistant à l'excoriose, à la pourriture grise et à la pyrale ; et surtout, il est très résistant au phylloxéra.

Typologies des vins
Cinq types de vins sont élaborés dans la DOP Jumilla, où la production de cépages autochtones prime : les vins rouges, les vins rosés, les vins blancs, les vins doux et les vins de liqueur.

Le Monastrell, originaire de la région, est le protagoniste principal dans les vins rouges, bien que ceux-ci soient complétés avec des cépages tels que la syrah, le cabernet sauvignon ou l'alicante Bouschet entre autres. Ces vins, surtout les plus jeunes, se caractérisent par un nez très expressif, un fruit très présent (fruits noirs, fruits mûrs, cerise, fraise, groseille), une robe intense, généralement intensément pourpre aux reflets violacés. En bouche, ils sont puissants et structurés, avec des tanins vifs et résistants.

Les vins élevés en barriques de chêne, montrent l'élégance du bois, ils sont savoureux, charnus, aromatiques et complexes.

Les vins rosé s'obtiennent principalement à partir du Monastrell, par pressurage de ce raisin et de courtes macérations de la pulpe et de la peau ; ce sont des vins nets et brillants, aux tons très attrayants comme le rose, le framboise, le cerise, avec des nuances violacées. En termes d'arômes, ils sont élégants, fruités et floraux, conservant les arômes du cépage, et en bouche ils sont charnus, savoureux et frais, avec une bonne longueur.

Les vins blancs sont brillants et très nuancés, avec des tonalités allant du jaune verdâtre au jaune-pâle, aux arômes fruités, citriques et frais. En bouche ils sont vibrants, très frais, légers et équilibrés.

Les vins doux naturels et vins de liqueur sont des vins traditionnels très qualitatifs. Brillants, denses et d'une robe intense, ils apportent des arômes de fruits mûrs, une acidité équilibrée, une bonne texture et ont une bonne longueur en bouche.

Œnotourisme
La DOP Jumilla permet de se plonger dans la culture, la tradition et les habitudes d'un territoire viticole aux racines profondes. Il est possible de visiter ses caves et de connaître le processus d'élaboration du vin pas à pas, de se promener dans le vignoble et dans les parcs naturels, de se loger dans un environnement rural et de déguster la gastronomie de la région. Les différentes communes qui la composent sont dotées d'un certain patrimoine historique, culturel et naturel.

Concours de qualité des vins de la DOP Jumilla
Le Certamen de Calidad Vinos DOP Jumilla, est un concours de qualité des vins de la DOP, né en 1994. Il est un outil permettant d'encourager les vignerons à l'embouteillage de leurs vins de qualité. Presque toutes les  de la DOP y participent. Pendant deux jours de dégustation à l'aveugle, les échantillons présentés dans chacune des huit catégories sont analysés par un jury d'experts issus de la presse spécialisée, d'associations d'œnologues et de différentes structures publiques auxquelles cette appellation est liée. Cela confère au concours une identité, car l'avis du jury est le reflet fidèle des exigences du marché en matière de qualité.

Notes et références

Liens externes
 Consejo Regulador de la Denominación de Origen Jumilla

Vin de la région de Murcie

Jumilla (DO)


Baltagul este o unealtă asemănătoare unei securi, cu o lamă foarte lată, folosită în trecut în special de către dulgheri pentru fasonatul trunchiurilor de lemn rotund în grinzi iar mai puțin de măcelari.

Topoare
Unelte

Baltag


Museu Nacional de Arte (Bolívia)
Museu Nacional de Arte (México)
Museu Nacional de Arte, Arquitetura e Design
Museu Nacional de Arte da Bielorrússia
Museu Nacional de Arte da Catalunha
Museu Nacional de Arte da Dinamarca
Museu Nacional de Arte da Ucrânia
Museu Nacional de Arte Contemporânea do Chiado
Museu Nacional de Arte Islâmica de Racada
Museu Nacional de Arte Letã
Museu Nacional de Arte Ocidental
Museu Nacional de Arte Romana
Museu Nacional de Artes Decorativas

Desambiguações de museus

Museu Nacional de Arte


Northallerton er grevskabshovedstad (County town) i Hambleton-distriktet, North Yorkshire, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 16.829. Byen ligger 327 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Alreton/Aluerton/Aluertone/Aluretune.

Referencer

Byer i England
County towns i Storbritannien
North Yorkshire

Northallerton


Beyoncé: The Ultimate Performer es un DVD en vivo de la cantante estadounidense Beyoncé Knowles, lanzado el 26 de noviembre de 2006. El DVD contiene material exclusivo y conciertos que se llevaron a cabo en Francia, Japón, Reino Unido y Nueva York. Este se relanzó el 31 de octubre de 2010.

Contenido del DVD
 Interpretaciones:

 «Irreplaceable» & «Ring the Alarm» (en vivo desde Budokan, Japan)
 «Déjà Vu» & «Crazy in Love» (en vivo desde Robin Hood Benefit, NYC)
 "Interview & Performance (en vivo desde Good Morning America)
 «Baby Boy» & «Naughty Girl» (en vivo desde Cipriani Wall Street Serires)
 «Dangerously in Love 2» (en vivo desde Wembley)

 Características especiales del DVD
 Photo Shoots
 The making of «Ring The Alarm»
 «Ring The Alarm» (video musical)

Relanzamiento (2010)
 «Déjà Vu»
 «I Want You Back»
 «Crazy in Love»
 «Ring the Alarm»
 «Say My Name»
 «Survivor»
 «Irreplaceable»
 «Baby Boy»
 «Naughty Girl»
 «Proud Mary»
 «Dangerously in Love»
 Fuente:

Lista de posicionamientos

Referencias

Álbumes de Beyoncé
Videoálbumes de Beyoncé
Videoálbumes de 2006

Beyoncé: The Ultimate Performer


Gambit este o revistă română de șah.

Revista a fost fondată, în anul 1994, de mare maestră internațională Elisabeta Polihroniade.

Note

Legături externe
Istoria șahului românesc. Biblioteca digitală: Gambit

Reviste de sport
Publicații de sport din România
Fondări în 1994

Gambit (revistă)


بارأفيون هي رواية هولندية من تأليف حفيظ بوعزة، صدرت سنة 2003 في أمستردام، وترجمت إلى عدة لغات.

محتوى
تحكي الرواية المتوجة بالبومة الذهبية عن هجرة أسرته من قرية من شمال إفريقيا لايذكرها بالاسم إلى هولندا وعمره سبع سنوات، الرحلة قطعها مع أمه وستة من أشقائه. ترصد القصة حياة قرية من شمال أفريقيا رحل عنها جميع رجالها إلى بلد أجنبي ولا يتبقى فيها إلا طفل وحيد هو «بابا بالوك» من خلال شخصية هذا الطفل ومع المضي في عالمه الروائي الساحر نكتشف شيئا فشيئا أن الكاتب ينصب لقرائه فخا، فهو إنما يتخذ من حياة الطفل متكأ لرصد حياة ثلاثة أجيال: الأب والجد والحفيد. الثلاثة لدى بوعزة يحملون الاسم نفسه «بابا بالوك» وكأننا نطالع سيرة حياته، إن رواية «بارأفيون» تحكي عن هجرة الجيل الأول من المغاربة إلى هولندا، ورصد لحياة الجيل الثاني فيها وتشديد على ذوبان الجيل الثالث في هدا المجتمع. يمزج حفيظ بوعزة تفاصيل عدة من الثقافتين العربية والهولندية، مما يشكل روحاً متداخلة في نصه المثير للجدال، إضافة إلى تأثيرات واضحة من الثقافة اليونانية القديمة، ونبذات تاريخية ترصد تطور المجتمع المغربي المعاصر خلال الأعوام الثلاثين الماضية. ورغبة منه في صنع شخصية خاصة ومتفردة لأبطال عمله، يضع على ألسنة شخصياته عبارات من اللغة الهولندية القديمة، مما يشكل تجاوراً غير مسبوق في المزواجة بين القديم والجديد في الأدب الهولندي المعاصر، إلى جوار العادات العربية التي نقلها الكاتب بحرفية عالية وجعلها ضمن النسيج الحياتي الراهن في أوروبا المعاصرة.

بلغت مبيعات الرواية حوالي 40.000 نسخة.

مراجع

وصلات خارجية
 بارافيون، مختصر بالإنجليزية NLPVF.

روايات 2003
روايات هولندية

بارأفيون


Aupa Etxebeste! est un film espagnol réalisé par Asier Altuna et Telmo Esnal, sorti en 2005. Il a pour suite Agur Etxebeste! sorti en 2019.

Synopsis
Patricio Etxebeste, propriétaire d'une usine de bérets, est ruiné et décide de se présenter comme maire.

Fiche technique
 Titre : Aupa Etxebeste!
 Réalisation : Asier Altuna et Telmo Esnal
 Scénario : Asier Altuna, Pablo Bueno et Telmo Esnal
 Musique : Javi Pez
 Photographie : Javier Agirre
 Montage : Pite Piñas
 Production : Xabier Berzosa
 Société de production : Alokatu et Irusoin
 Pays :
 Genre : Comédie
 Durée : 97 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival international du film de Saint-Sébastien)

Distribution
 Ramón Agirre : Patrizio Etxebeste
 Elena Irureta : Maria Luisa Etxebeste
 Paco Sagarzazu : Luziano Etxebeste
 Iban Garate : Iñaki Etxebeste
 Iñake Irastorza : Axun
 Ane Sánchez : Maite
 Guillermo Toledo : un voleur
 Luis Tosar : un voleur
 Itziar Lazkano

Distinctions
Le film a remporté le prix du jury jeunesse au festival international du film de Saint-Sébastien et a été nommé au prix Goya du meilleur nouveau réalisateur.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2005
Comédie espagnole
Film sur la politique espagnole
Film en basque
Premier long métrage sorti en 2005

Aupa Etxebeste!


Petr Hrdlička  (Brno, Češka, 23. prosinca 1967.) je bivši češki streljaš koji je nastupao u disciplini trap. U toj disciplini je postao olimpijski pobjednik na Olimpijskim igrama u Barceloni 1992. kada je nastupao pod zastavom Čehoslovačke.

Vanjske poveznice
Sportski profil češkog sportaša

Olimpijski pobjednici u streljaštvu
Športski strijelci
Češki športaši

Petr Hrdlička


L'épreuve féminine de big air aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu du 5 au  au Big Air Shougang de Pékin. L'épreuve fait son apparition au programme.

La chinoise Gu Ailing est la première athlète sacrée championne olympique de cette discipline. le podium est complété de la française Tess Ledeux, médaillée d'argent et de la suissesse Mathilde Gremaud, médaillée de bronze.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, un athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 50 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classé dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 26 athlètes remplissent ces conditions.

Calendrier

Médaillées

Résultats

Qualifications
Chaque concurrente effectue trois sauts (ou run) et les jurys ne conservent que les deux meilleurs résultats. Chaque juré est amené à évaluer le saut et on élimine la meilleure et la moins bonne note. Les douze meilleures se qualifient pour disputer la finale.

Finale
Chaque concurrente effectue trois sauts (ou run) et les jurys ne conservent que les deux meilleurs résultats. Chaque juré est amené à évaluer le saut et on élimine la meilleure et la moins bonne note.

Notes et références

Big air femmes

Big air féminin de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


Esta relacionada na lista de últimos monarcas da América os últimos soberanos de países que abandonaram o sistema monárquico ao longo da história. Será mostrado além dos nomes dos países e dos últimos monarcas, a data de sua deposição e as razões. Cada célula onde se explicam as razões serão feitas ligações com fatos que ajudaram a destituir as monarquias de cada país.

Últimos monarcas das Américas

Ver também

 Lista de últimos monarcas da Europa

Referências
!Artigos novos
Monarquia na América
Listas de reis
Monarcas depostos

Lista de últimos monarcas da América


මල් පෝච්චියක් හෝ මල් බඳුනක්, ලෙස හඳුන්වන මේවා මල් හා අනෙකුත් ශාක වගා කිරීමට සහ ප්‍රදර්ශණය කිරීමට භාවිතා කරනු ලබයි.

මල්පොච්චි


Die Schwedische Badmintonmeisterschaft 2006 fand vom 3. bis zum 6. Februar 2006 in Uppsala statt.

Finalergebnisse

Weblinks
http://www.badminton.de/2006-Nationale-Meister.1053.0.html

2006
Badminton 2006
Badmintonwettbewerb in Uppsala

Schwedische Badmintonmeisterschaft 2006


Inkuyo es un grupo de música andina creado en 1988 por el músico Gonzalo Vargas, oriundo de la remota aldea boliviana de Tapajkari. Anteriormente había colaborado con otro grupo musical andino: Sukay.

La música de Inkuyo transporta al oyente a los remotos pueblos de la cordillera andina, donde las gentes del lugar viven como sus antepasados aymaras. La agrupación cuenta con un amplio repertorio de ritmos e instrumentos musicales con los que cultivaron con éxito una música andina en ocasiones fusionándola con el new age y la música ambiental.

Una de sus canciones, Wiphala, fue incluida en la película Baraka dirigida por Ron Fricke.

Miembros

Formación clásica
 Gonzalo Vargas
 Pamela Darington (estadounidense)
 Jorge Tapia
 Omar Sepúlveda (también exintegrante de Sukay).

Colaboraciones
En los últimos años de actividad, el grupo también ha contado con colaboraciones de Daniel Zamalloa, José Luis Reynolds, Enrique Coria, Salomón Pérez y Fernando de Sanjinez.

Discografía
1988 Music of the Andes

1990 Land of the Incas

1992 Temple of the Sun

1993 The double headed serpent

1994 Art from sacred lanscapes

1996 Ancient Sun

1998 Window to the Andes

2007 Pachakuti: The overturing of space-time

2015 Amanecer andino

Grupos de música de Bolivia
Música andina

Inkuyo


Buz Devri 2, yönetmenliğini Carlos Saldanha'nın üstlendiği, Blue Sky Studios tarafından 2006'da yapılan bir animasyon film. Tahmini 80.000.000 dolarlık bütçesine karşılık 660.998.756 dolar gişe hasılatı yapan Animasyon Filmlerden dünya listesinde 27. sıraya oturmuştur.

Konusu
Buz Devri'nden hatırlayacağımız, tüylü mamut Manny, bir smilodon Diego ve üç parmaklı tembel hayvan Sid bu filmde de mevcut, film Buz Devri'nin sonunda bir vadide yaşayan karakterlerin, erimeyle oluşacak su baskınından kaçışını konu alıyor.

Manfred (mamut) hâlâ kendi türünden biriyle karşılaşmamıştır. Dünya'da kalan son mamut olduğuna inanmaya başlarken Ellie ile tanışır, ancak Ellie kendisinin mamut olduğunu kabul etmemektedir. Kardeşlerim dediği Eddie ve Crash, ilk filmden tanıdığımız karakterlere katılır ve su baskınından kaçış başlar.

Scrat (firavun faresi) bu filmde de bir önceki gibi arada sırada ortaya çıkıp meşe palamudunu kovalamaya devam ediyor.

Dış bağlantılar

 http://www.movieweb.com/movies/film/51/2951/poster1.php  Posterleri

Buz Devri (seri) filmleri
Amerika Birleşik Devletleri yol filmleri
John Powell'ın müziğini yaptığı filmler
2000'lerde fantastik filmler
2006'da animasyon filmler
20th Century Fox filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Hayvanlar ile ilgili animasyon filmler
Blue Sky Studios filmleri
İnsansı karakterler içeren filmler
Tarih öncesi çağlarda geçen filmler
Carlos Saldanha'nın yönettiği filmler
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri animasyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilgisayar animasyonlu filmleri
2000'lerde devam filmleri
2000'lerde İngilizce filmler

Buz Devri 2: Erime Başlıyor


Montafon er en 39 km lang dal (og region) i den sydvestlige del af østrigske delstat Vorarlberg hvor floden Ill flyder igennem. Bjærgkæden Verwall er dens nordlige grænse, og den sydlige udgøres af Rätikon og Silvretta.

Dalen er ret tyndt befolket (10 kommuner med cirka 16.000 indbyggere) men er ret skovrigt, hvilket udover turismen og landbruget udgør en stor del af den bærende økonomi. Samtidigt er der en ret stor højdeforskel fra passet Bielerhöhe i 2037 m over havets overflade, og byen Bludenz for enden af dalen (570 m over havets overflade). Det giver muligheder både for skiturisme og vandværker.

Erhverv

Landbrug & alpin kultur
Landbruget er langtfra den største økonomiske faktor. Til gengæld er de del af en alpekultur, som virker som magnet for de turister, der vælger at overnatte i regionen. Som eksempel kan nævnes, at 75% af kvæget er brunkvæg ("Montafoner Braunvieh"), karakteristisk for alperegionen. Det er stadig tradition at holde kvæget på bjergsiderne om sommeren, og når de skal drives ned i dalen for vinteren, bliver de besmykket som festlig afslutning for bondeåret (se Maiensäss). Ligesom de karakteristiske huse (se nedenfor), så er denne form for landbrug og udlevelsen af det, en integreret del af indbyggernes selvforståelse og samtidigt en turistmagnet. Efterhånden har kulturen også tilpasset sig, så den følsomme alpenatur ikke lider så meget under turiststrømmene.

Helt særligt for dalen er også Montafoner Steinschaf, som er truet, idet der findes arter, der er både større og mere egnet til slagtning. Siden 1989 er der dog gjort forsøg på at undgå indavl, og bestanden er vokset en anelse.

Vandkraft og træindustri
Dalen har 14000 hektar skov og sikrer dalen mod jordskred ved kraftige regnskyl. Disse optræder hyppigere og hyppigere og tilskrives klimaændringer.

Montafon har ti vandværker, som leverer strøm til hele Østrig, samt det europæiske strømmarked.

Turisme
Som i resten af Østrig er turisme en vigtig indtægtskilde for regionen, og det er populært sommer som vinter. Der er cirka 20.000 senge hos omkring 1300 værter, som ligger mellem 650 m og 1430 m over havets overflade, omringet af bjerge, blandt andet det 3312 m høje Piz Buin, der er regionens højeste. Der er cirka 2 millioner turistovernatninger om året.

Vintersport
I Montafon befinder der sig fem skiområder: Golm, Silvretta Montafon, Gargellen, Silbertal-Kristberg og Silvretta-Bielerhöhe, med i alt 60 kabelbaner og skilifte og 225 km nedkørsler i forskellige sværhedsgrader og 53 km skipister. Derudover er der 2 isskøjtebaner. Der er også mulighed for at freeride og vintervandre på 290 km præparerede, dels belyste, vandrestier. Freestyle skiløb er også en mulighed flere steder.

Sommer
Om sommeren byder Montafon på over 1.130 km markerede vandrestier, enkelte endda børne- og barnevognsvenlige (f.eks. "Muntafuner Gagla Weg"), andre egnede til stavgang. 9 af kabelbanerne er også i drift om sommeren.

Til cykel- og mountainbikeentusiaster findes der 270 km afmærkede veje og stier, og strækningerne for mountainbike er markeret i sværhedsgrad med tre farver i lighed med skipisterne. "Silvetta Hochalpenstraße" er med sin stigning på op til 14% en populær rute for de lidt mere øvede.

I Montafon findes der desuden 15 officielle bjergbestigningsmuligheder og to håndfulde klatrevægge. Der kan også fiskes, blandt andet i dæmningssøerne i området.

Kultur & Seværdigheder

Montafonerhaus
Dalen har sin helt egen arkitektoniske retning, hvor der benyttes både sten og træ. I hele alpeområdet findes der ikke et så afgrænset område, der har sin egen byggestil, og er centralt for dalens kultursæregenhed.

Montafoner Sauerkäse
Montafon har siden det 12. århundrede fremstillet en surmælksost kaldet Montafoner Sauerkäse, som på den lokale dialekt hedder Muntafunr Sura Kees.

Arrangementer
 Montafoner Resonanzen, tidligere Montafoner Sommer (Kulturevent)
 Montafoner Sagenspiele
 Open Faces Silvrette Montafon (Freeride-event)
Snowboard World Cup Montafon
 Ramuskull Trophy Gargelle (konkurrence for vandrere med alpin erfaring)
Derudover findes der forskellige midsommerfester og om søndagen efter "Aschermittwoch" fordrives vinterens dæmoner og forårslyset hilses velkommen.

Seværdigheder
 Montafoner Heimatmuseum Schruns
 Montafoner Bergbaumuseum Silbertal
 Historisches Bergwerk Bartholomäberg, hvor 115 m af den historiske mine kan ses (minens fulde længde kendes ikke)
 Bergknappkapelle St. Agatha (Montafons ældste kirke fra omkring år 1400)
 Vandkraftværksrundvisning I Kopswerk 1

Referencer

Weblinks
 http://www.montafoner-steinschaf.com/
 http://www.montafon.at/
 https://www.illwerkevkw-welten.at/inhalt/at/kopswerk-l.htm
https://www.silvretta-montafon.at/en/winter/ski-map

Dale i Alperne
Dale i Østrig
Vorarlberg

Montafon


Europeada 2012 blev arrangeret af sorberne i Lausitz i det sydøstlige Tyskland. I alt 19 hold fra 12 forskellige europæiske lande deltog ved turneringen. Protektor for Europeada 2012 var Sachsens ministerpræsident og sorberen Stanislaw Tillich. Turneringen blev blandt andet sponsoreret af Vattenfall og det tyske indenrigsministerium. Mediepartner var Mitteldeutscher Rundfunk. Lodtrækningen til gruppespillet fandt sted den 1. december 2011 i Berlin.

Europamester blandt de nationale mindretal blev igen sydtyrolerne. Holdet fra Sydtyrol vandt finalen i Bautzen (sorbisk: Budyšin) foran 1700 tilskuere med 3-1 mod romaerne fra Ungarn. Kroaterne fra Serbien fik et tredjeplads efter en 1-0-sejr over slovenerne fra Kärnten/Østrig .

De deltagende hold i 2012 var :

Eksterne henvisninger
 Europeadas officielle hjemmeside   /
 Sydslesvigs landshold
 Europeada 2012

Referencer

EM i fodbold
Fodbold i 2012
Etniske mindretal

Europeada 2012


EDVAC (Electronic Discrete Variable Automatic Computer) ilk elektronik bilgisayarlardan biridir. EDVAC'ı ENIAC'tan ayıran özellik, ondalık taban değil ikilik taban kullanmasıdır.

Projenin Kaynağı ve Planları
EDVAC için tasarımı neredeyse ENIAC'ın işletime hazır hale gelmesinden önce geliştirilmiştir. EDVAC'ın tasarımı, ENIAC'ın tasarımı sırasında ortaya çıkan problemlerin çoğunu çözmeye yöneliktir. ENIAC gibi EDVAC da Pennsylvania Üniversitesi tarafından Aberdeen Kanıtlama Merkezi'de (Aberdeen Proving Ground) Amerikan Askeri Balistik Araştırma Laboratuvarı (U.S. Army's Ballistics Research Laboratory) için yapılmıştır. ENIAC'ın tasarımcıları J.Presper Eckert ve John William Mauchly, John von Neumann ve diğer birkaç kişi tarafından bir araya getirilmiş ve yeni tasarım, von Neumann tarafından 1945'te EDVAC'ın üzerine yazılmış bir raporun ilk taslağı esas alınarak yapılmıştır.

Yeni bilgisayarın yapımı için olan sözleşme, 1946 Nisanında 100.000 dolarlık başlangıç bütçesiyle imzalanmıştır ve sözleşmede cihazın ismi Electronic Discrete Variable Automatic Computer (EDVAC) olarak geçmiştir. Yapımda esas sorun güvenilirliği ve maliyeti arasındaki dengeydi. EDVAC'ın son maliyeti, ENIAC'ınkine benzer olarak 500.000 doların civarında ilk maliyet tahmininin beş katıydı.

Teknik Tanım
İmal edilen bu bilgisayar, ikilik tabanda otomatik toplama, çıkarma, çarpma, programlanmış bölme işlemi ve bu işlemlerin otomatik olarak sağlamasını yapan, 1,000 adet 44-bit kelimelik belleğe(hafıza) (Daha sonra belleği 1024 kelimeye yani 5,5 kilobayta çıkarılmıştır) sahip bir cihazdı.

Donanım olarak bilgisayar aşağıdaki bileşenlerden oluşmaktaydı:

 Okuyucu ve kaydedici bir manyetik teyp,
 Osiloskoplu bir kontrol ünitesi,
 Kontrol ünitesi ve bellekten komutları alan ve onları diğer ünitelere yönlendiren, bir gönderici,
 Her defasında bir sayı çifti üzerinde aritmetik işlemleri yapan ve sonuçları aynı işlemi yapan başka bir ünite üzerinde kontrol ettikten sonra belleğe gönderen, bir hesaplama ünitesi,
 Bir zamanlayıcı,
 Her bir hat üzerinde sekiz kelime kapasiteli 64 civalı akustik gecikme hatlı, iki setten oluşan, bir çift bellek ünitesi,
 Her biri tekbir kelimeyi tutan, üç geçici depo

EDVAC'ın toplama süresi 864µs ve çarpma süresi 2900µs'ydi.
Bilgisayar yaklaşık 6000 vakum tüpü, 12000 diyota sahipti ve 56 kW'lık güç tüketimine sahipti. Cihaz, 45.5m²'lik taban alanına ve 7850 kg ağırlığa sahipti. İşletme personelinin tam kadrosu her 8 saatlik vardiya için 30 kişiydi.

Donanım ve İşletim
EDVAC 1949 Ağustosunda balistik araştırma laboratuvarına teslim edildi. Bir takım problemlerin farkına varılması ve çözülmesinden sonra bilgisayar, sınırlı bir içerikte de olsa 1951'de çalışmaya başladı. Cihazın tamamlanması Eckert ve Mauchly ile Pennsylvania Üniversitesi arasındaki patent hakları üzerindeki anlaşmazlıklar sebebiyle gecikti. Bu durum, Eckert ve Mauchly'nin Eckert-Mauchly Computer Corporation'ı kurmak için şirketten ayrılmaları ve kıdemli mühendislerinin çoğunu beraberlerinde alıp götürmeleriyle sonuçlandı.

1960'a kadar EDVAC sekiz saatlik hatasız çalışma ortalamasıyla günde 20 saatin üzerinde sürekli çalışıyordu. EDVAC'a, 1953'te I/O delikli kart, 1954'te üzerindekinden daha yavaş çalışan manyetik, tambur biçiminde ekstra bir bellek ve 1958'de nokta kaydıran bir aritmetik ünitesi dahil edilerek bir takım yükseltmeler yapıldı.

EDVAC, 1961'de BRLESC ile değiştirilinceye kadar çalıştı. Ömrü boyunca kendi süresi için güvenilirliğini ve üretkenliğini kanıtladı.

Dış bağlantılar
 EDVAC'ın resmi
 EDVAC
 EDVAC

Bilgisayar

EDVAC


María Dobroniega de Kiev (luego de 1012 -1087), fue una princesa del Rus de Kiev, hija de Vladimir I de Kiev, miembro perteneciente a la dinastía Rúrika y por su matrimonio con Casimiro I el Restaurador, Gran Duquesa y Reina consorte de Polonia.

Familia
Era una de las hijas más jóvenes de Vladímir I, Gran Príncipe de Kiev. La identidad de su madre es debatida entre los historiadores.

El Gran Príncipe Vladímir I se había casado siete veces y había tenido muchos hijos, legítima e ilegítimamente. Ana Porfirogéneta, su sexta esposa, murió cuatro años antes que Vladímir. Tietmaro de Merseburgo, escribiendo sobre hechos contemporáneos, menciona que Boleslao I de Polonia capturó a la viuda de Vladímir I durante su ataque a Kiev en 1018. Los historiadores no han tenido ninguna pista para identificar a esta esposa. El historiador Nicholas Baumgarten, sin embargo, apunta al controversial registro de "Genealogía Welforum" e "Historia Welforum Weingartensis" que una hija de Count Kuno von Oenningen (futuro Duque Conrado I de Swabia) por "filia Ottonis Magni imperatoris" (hija de Otón el Grande, posiblemente Rechlinda Otona [Regelindis], según algunos hija ilegítima y según otros legítima, nacida de su primer matrimonio con Edith de Wessex) se casó con "rex Rugorum" (Rey del Rus). Baumgarten interpreta esta evidencia como referente a la última esposa de Vladímir I. Es mujer es posiblemente la madre de María.

Casamiento
María se casó alrededor de 1040 con Casimiro I el Restaurador, duque de Polonia. Este matrimonio ayudó a Casimiro a ganar apoyo en su reclamo sobre el trono polaco. Casimiro había intentado apoderarse del trono dos veces anteriormente, fallando ambas. Con el apoyo del hermano de María, Yaroslav I el Sabio, Casimiro fue capaz de hacer un reclamo exitoso.

La pareja tuvo cinco hijos:
Boleslao II el Temerario (c. 1043-2/3 de abril de 1081/82).
Vladislao I Herman (c. 1044-4 de junio de 1102)
Mieszko (16 de abril de 1045-28 de enero de 1065).
Oto (c. 1046-1048).
Świętosława (c. 1048-1 de septiembre de 1126), casado c. 1062 con el Duque (y desde 1085 Rey) Bratislao II de Bohemia.

El esposo de María murió el 28 de noviembre de 1058. Su hijo de dieciséis años, Boleslao, se convirtió en Rey de Polonia. Boleslao II es considerado uno de los más capaces de los gobernantes Piast; sin embargo, fue depuesto y expulsado del país en 1079. Boleslao II murió dos años después, en 1081.

María vivió seis años más y murió en 1087, a la edad de setenta y siete o setenta y seis.

Referencias

Princesas de la Rus de Kiev de la dinastía Rúrika
Grandes duquesas consortes de toda Polonia
Nobles de Rusia del siglo XI
Reinas consortes de la dinastía Rúrika
Nacidos en Kiev
Mujeres del Rus de Kiev del siglo XI
Polacas del siglo XI
Familia de Vladimiro I de Kiev

María Dobroniega de Kiev


Basiano de Lodi (, ; ca. 320 – ca. 409) fue un santo italiano, patrón de Lodi y Pizzighettone en Italia.

Biografía
Nacido en Siracusa, era hijo de Sergio, el prefecto de la ciudad, Basiano fue enviado a Roma para completar sus estudios. Allí, fue convertido al cristianismo por un monje llamado Jordano.

El padre de Basiano, que quería que su hijo apostatara, le pidió que volviera a Siracusa.  Basiano lo rechazó y viajó a Ravena.  Cuando el obispo de Lodi murió en 373, Basiano fue candidato a sucederlo. Construyó la iglesia dedicada a los Apóstoles, consagrándola en 381 ante la presencia de San Ambrosio y San Félix de Como.  Participó en el Concilio de Aquileia en 381 y quizás podría haber participado en el Concilio de Milán (390), en el que Joviniano fue condenado.

La firma de Basiano está junto a la de San Ambrosio en una carta enviada al papa Siricio.  En 397, Basiano estuvo presente en la muerte de su amigo Ambrosio. Murió en 409, quizás el 19 de enero, día de su festividad.

Veneración
En 1158, cuando las fuerzas milanesas destruyeron Lodi, sus reliquias fueron trasladadas a Milán.  Más tarde fueron devueltas, en 1163, cuando Lodi fue reconstruida por Federico Barbarroja.

Enlaces externos
 San Bassiano

Santos de Italia
Santos del siglo V
Santos católicos
Obispos de Italia del siglo V
Obispos de Lodi
Antiguos romanos del siglo IV
Obispos santos de Italia
Antiguos romanos del siglo V
Nacidos en Siracusa
Fallecidos en Lodi (Italia)
Obispos de Italia del siglo IV

Basiano de Lodi


Jens Albert Christiansen (født 21. marts 1956 i Flensborg) er generalsekretær i Sydslesvigsk Forening.

Uddannelse
Uddannet som cand.phil.  i nordisk filologi fra Københavns Universitet i 1986.

Karriere
Jens A. Christiansen har tidligere været ansat i Dansk Arbejdsgiverforening, hvor han blandt andet var arbejdsmarkeds-attaché ved Danmarks ambassade i Bonn.

I en ti-års periode frem til 2013 var han censor ved handelshøjskolerne i Danmark på det erhvervssproglige område og kommunikation.

Han er sekretær for Det sydslesvigske Samråd, medlem af Slesvigsk Kreditforenings bestyrelse, medlem af mindretalsunionen FUEN's dialogforum ved EU-parlamentet, medlem af den dansk-tyske kommunikationsplatform Dialog Forum Norden og har tilknytning til det danske mindretals Kontaktudvalg samt Mindretalsrådet i Berlin.
I 2015  udnævnte Dronning Margrethe Jens A. Christiansen til Ridder af Dannebrog. Han er tildelt Forbundsrepublikken Tysklands fortjenstkors.

Privat
Er medlem af Sankt Knudsgildet  i Flensborg. Er gift og har tre voksne børn.

Referencer

Danske sydslesvigere
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet

Jens A. Christiansen


Zborul  9268 al Kogalymavia (KGL 9268 sau 7K-9268) a fost o cursă charter internațională de călători, operată de compania aeriană rusă Kogalymavia. Avionul s-a prăbușit în centrul Peninsulei Sinai după plecarea de pe Aeroportul International Sharm el-Sheih din Egipt către Aeroportul Pulkovo, St. Petersburg, Rusia pe 31 octombrie 2015, la 04:13 UTC (07:13 ora Moscovei).

Aeronava, un Airbus A321-231, transporta 217 pasageri și șapte membri ai echipajului. 214 dintre cei de la bord au fost ruși și trei au fost din Ucraina, în cea mai mare parte turiști. Nu au fost supraviețuitori. La bordul avionului erau și două persoane originare din orașul Dubăsari, Transnistria, Republica Moldova – o femeie de 64 de ani și nepoata ei de 20 de ani. Acestea locuiau de 12 ani în Rusia, la Sankt-Petersburg. Potrivit Ministerului Afacerilor Externe al Republicii Moldova, cele două femei nu dețineau cetățenia Republicii Moldova.

Organizația Statul Islamic a revendicat doborârea avionului, însă nici autoritățile ruse, nici cele egiptene nu cred în această ipoteză.

După descifrarea datelor din cele două "cutii negre" ale avionului rusesc căzut în Peninsula Sinai, experții au ajuns la concluzia că prăbușirea avionului a fost provocată de o explozie (un atentat) care a avut loc la bordul aparatului de zbor.

Raportul preliminar al anchetatorilor egipteni, publicat la 14 decembrie 2015, "precizează că nu au fost descoperite dovezi care să indice «o intervenție nelegitimă sau un act de terorism», potrivit CNN, citat de Mediafax."

Un satelit american care se afla deasupra Sinaiului în momentul prăbușirii a detectat un fulger de căldură, potrivit unui oficial american familiarizat direct cu cele mai recente informații din anchetă. Oficialii militari și de informații americani analizează datele pentru a determina dacă fulgerul a avut loc în aer sau la sol și ce le poate spune despre ceea ce s-a întâmplat cu avionul.

Analiștii spun că bufeurile de căldură ar putea fi legate de o serie de posibilități: o tragere de rachetă, o explozie a unei bombe, explozia unui motor defectuos, o problemă structurală care provoacă un incendiu în avion sau epave care lovesc pământul.

Note

Legături externe

 Accident aviatic în Egipt: O aeronavă rusească s-a prăbușit; Aparatul de zbor avea la bord peste 200 de pasageri

2015 în Egipt
Accidente și incidente aviatice din 2015
Accidente și incidente aviatice, cu cauze necunoscute
Airbus
Companii aeriene rusești

Zborul 9268 al Kogalymavia


Elvir Bolić (d. 10 Ekim 1971, Zenica, Bosna-Hersek), Bosna-Hersekli eski futbolcudur.

Yugoslavya'nın Crvena zvezda (Kızılyıldız) takımında parladı. 1991-92 sezonunda Şampiyonlar Ligi maçlarında forma giydi.

1992 yılının Haziran ayında, 21 yaşındaki Bolić, Yugoslavya millî futbol takımının Fransa'daki eğitim kampında bulunurken, ailesinden Bosna'daki kötüleşen durum ve askeri çatışmaların başlamasıyla ilgili kötü haberler aldı. Kulüp yöneticilerine Belgrad'a geri dönmeyeceğini bildirdi ve temsilcisi ile görüşmek için Türkiye'ye gitti; Crvena zvezda isteğine saygı duydu ve ardından Galatasaray SK ile sözleşme imzaladı.

Türkiye'de ilk olarak 1992'de Galatasaray'a geldi, fakat fazla forma şansı bulamayarak altı ay sonra Gaziantepspor'a gitti. Gaziantep'te attığı gollerle dikkat çeken Boliç 1994-95 sezonunda 26 golle gol krallığında Aykut Kocaman'ın ardından ikinci sırayı aldı.

Boliç, 1995-96 sezonu başında Fenerbahçe'ye geçti ve o yıl kazanılan şampiyonlukta büyük pay sahibi oldu. Ayrıca 40 yıl boyunca kendi sahasında Avrupa maçlarında yenilmeyen Manchester United'a gol atarak Fenerbahçe'nin kazanmasını sağlamış ve tarihe geçmiştir. 2000 yılında takımdan ayrılan Boşnak oyuncu İstanbulspor'a transfer oldu ve ardından İspanya'nın Rayo Vallecano takımında forma giydi. Ülkesi Bosna-Hersek millî futbol takımı formasını da başarıyla giyen Boliç, 2005-2006 sezonunda tekrar İstanbulspor takımına dönmüştür.
Bu takımda da çeşitli sakatlıklarından ötürü fazla forma şansı bulamadı.

Elvir Bolić Gençlerbirliği SK ve Malatyaspor'da oynadıktan sonra 2005-2006 sezonunda Hırvatistan'ın HNK Rijeka takımına transfer oldu ama kısa bir süre sonra, 35 yaşındayken futbolu bıraktığını açıklayarak 2006 yılının Eylül ayında kulüpten ayrılmıştır.

2008 yılında Bosna-Hersek millî takımının yardımcı antrenörü olmuştur.

Elvir Bolić günümüzde ülkesi Bosna Hersek'te inşaat ve restoran işleri yapmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1971 doğumlular
Bosna-Hersek asıllı Türkler
Boşnak asıllı Türkler
Çift pasaportlu futbolcular
Bosnalı futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Gençlerbirliği SK yabancı futbolcuları
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Malatyaspor yabancı futbolcuları
Gaziantepspor yabancı futbolcuları
İstanbulspor yabancı futbolcuları
Süper Lig 100'ler kulübü futbolcuları
Galatasaray SK yabancı futbolcuları
Rayo Vallecano futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
La Liga futbolcuları
Bosna-Hersek millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye'deki Bosnalı göçmenler
Türkiye vatandaşlığına kabul edilenler
Forvet futbolcular
Yugoslav futbolcular
Yugoslavya doğumlular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Bosnalı gurbetçi futbolcular
Prva HNL futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
NK Čelik Zenica futbolcuları
FK Crvena zvezda futbolcuları

Elvir Bolić


Mafiaøen er en ø tilhørende Tanzania, beliggende i det Indiske Ocean, lige øst for floden Rufijis delta, og er en del af Zanzibararkipelaget. Øen er ét af seks distrikter i regionen Pwani.

Den største og eneste rigtige by er Kilindoni med omkring 11.000 indbyggere, mens der på hele øen i 2012 var en befolkning på over 46.000.

Mafia Lufthavns 1.500 meter lange landingsbane er beliggende lige ved Kilindoni.

Befolkningen på Mafiaøen er hovedsageligt beskæftiget med jordbrug, fiskeri og turisme.

Eksterne henvisninger

 Mafiaøens officielle hjemmeside
 Mafiaøen på zanzibarmagic.com

Zanzibar
Øer i Afrika
Tanzanias geografi

Mafiaøen


HTTP 404, HTTP 404 - Dosya bulunamıyor, 404 Bulunamadı veya Sayfa bulunamadı hata mesajı, tarayıcının belirli bir sunucuyla iletişim kurabildiğini, ancak sunucunun istenen şeyi bulamadığını belirtmek için bilgisayar ağı iletişimlerinde kullanılan bir Hiper-Metin Transfer Protokolü (HTTP) standart yanıt kodudur. Hata, bir sunucu istenen bilgiye sahip olup olmadığını açıklamak istemediğinde de kullanılabilir.

Web sitesi barındırma sunucusu, genellikle bir kullanıcı bozuk veya çalışmayan bir bağlantıyı izlemeye çalıştığında bir "404 Bulunamadı" web sayfası oluşturur; bu nedenle 404 hatası, World Wide Web'de karşılaşılan en tanınmış hatalardan biridir.

Genel bakış
HTTP üzerinden iletişim kurarken, sunucunun bir web sayfası için bir tarayıcı isteği gibi bir talebe sayısal bir yanıt kodu ve isteğe bağlı, zorunlu veya izin verilmeyen (durum koduna bağlı olarak) bir mesajla yanıt vermesi gerekir. 404 kodunda, ilk basamakta, yanlış yazılmış URL gibi bir istemci hatasını gösterir. Aşağıdaki iki basamak ise karşılaşılan belirli hatayı gösterir. HTTP'nin üç basamaklı kodları kullanması, bu tür kodların FTP ve NNTP gibi önceki protokollerde kullanımına benzer. HTTP seviyesinde, bir 404 yanıt kodunun ardından insan tarafından okunabilen bir "sebep ifadesi" gelir. HTTP belirtimi "Bulunamadı" ifadesini önerir ve birçok web sunucusu varsayılan olarak hem 404 kodunu hem de "Bulunamadı" ifadesini içeren bir HTML sayfası yayınlar.

Sayfalar taşındığında veya silindiğinde genellikle bir 404 hatası döndürülür. İlk durumda, URL yeniden yazma yoluyla yapılandırılabilen bir [HTTP 301[301 Kalıcı Yönlendirme]] yanıtı döndürülerek URL eşlemesini veya URL yeniden yönlendirmesini kullanmak daha iyidir; ikinci durumda, 410 Gone hatası iade edilmelidir. Bu iki seçenek özel sunucu yapılandırması gerektirdiğinden, çoğu web sitesi bunlardan yararlanmaz.

404 hataları, verilen URL mevcut olmayan bir sunucu adına başvurduğunda ortaya çıkan DNS hatalarıyla karıştırılmamalıdır. Bir 404 hatası, sunucunun kendisinin bulunduğunu, ancak sunucunun istenen sayfayı alamadığını gösterir.

Ayrıca bakınız
 Mavi ekran
 Bağlantı ölümü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 A More Useful 404  (ing.)
 404 Not Found  (ing.)
 HTTP Error 404 — Microsoft Support  (ing.)

Bilgisayar hataları
HTTP durum kodları
404

HTTP 404


Christiane Jaquet-Berger, née le  à Lausanne (originaire de Vallorbe et Éclépens), est une personnalité politique suisse, membre du Parti ouvrier populaire (POP). Elle est députée du canton de Vaud au Conseil national de  à .

Biographie
Christiane Jaquet-Berger naît Christiane Berger le  à Lausanne. Elle est originaire de deux autres communes vaudoises, Vallorbe et Éclépens.

Elle est institutrice de formation. Elle crée et dirige pendant dix ans la radio lausannoise Acidule dans les années 1980.

Elle est mariée à Carlo Jaquet et mère de deux enfants.

Parcours politique
Elle n'entre en politique qu'à l'âge de 40 ans.

Elle siège au Grand Conseil du canton de Vaud pratiquement sans interruption de 1978 à 2017. Elle le préside en 2005 et devient ainsi la première popiste à y occuper le perchoir. Elle est également membre du Conseil communal (législatif) de Lausanne de 1993 à 1996.

Elle remplace Josef Zisyadis, élu au Conseil d'État du canton de Vaud, au Conseil national le . Elle y siège à la Commission des finances (CdF), au sein du groupe socialiste. Comme son prédécesseur, elle multiplie le dépôt d'interventions parlementaires. Candidate à sa réélection en 1999, elle n'est pas réélue, obtenant moins de la moitié des suffrages de Josef Zisyadis, qui se représentait.

Autres mandats
Elle est présidente de l'Association suisse de défense des aînés.

Références

Liens externes

Naissance en août 1937
Naissance à Lausanne
Personnalité politique vaudoise
Personnalité du Parti suisse du travail
Conseiller national suisse de la 45e législature
Député au Grand Conseil du canton de Vaud
Membre d'un législatif communal suisse
Femme politique suisse

Christiane Jaquet-Berger


An Arthraxon lancifolius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter. An Arthraxon lancifolius in nahilalakip ha genus nga Arthraxon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arthraxon

Arthraxon lancifolius


Carlos López Hernández (Papatrigo, 4 de novembro de 1945) é um clérigo espanhol e bispo católico romano emérito de Salamanca.

Biografia
Foi ordenado sacerdote em 5 de setembro de 1970 em Ávila e nomeado bispo de Plasencia em 15 de março de 1994. Em 15 de maio de 1994, o Arcebispo Mario Tagliaferri o sagrou Bispo.

Em 9 de janeiro de 2003, Hernández foi nomeado Bispo de Salamanca e instalado em 2 de março de 2003.

Em 15 de novembro de 2021, o Papa Francisco aceitou a renúncia de Carlos López Hernández por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Espanha

Carlos López Hernández


El accidente ferroviario de Altamirano de 1964 fue un incidente que se produjo entre una formación de pasajeros y otra formación de cargas. Ocurrió a pocos metros de la estación Altamirano

Hechos
El hecho se desencadenó a las 3.50 del 1 de febrero de 1964, cuando la formación de pasajeros denominado La Luciérnaga viajaba con destino a la Capital Federal con 1040 pasajeros a bordo y a una velocidad de 100 km/h.

El tren iba a esa velocidad convencido de que tenía vía libre. Pero a solo unos 250 metros al norte de la estación Altamirano se encontraba un tren de cargas esperando el paso de la otra formación. El cambio de agujas falló y desvió a La Luciérnaga directo al carguero: el estampido fue seco y un fogonazo se vio en medio de la oscuridad.

Al menos 34 personas murieron en el funesto topetazo de las máquinas.

Referencias

Accidentes ferroviarios en Argentina
Argentina en 1964
Partido de Brandsen

Accidente ferroviario de Altamirano de 1964


An Philodendron tatei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Philodendron tatei in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. t. melanochlorum
 P. t. tatei

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron tatei


33 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 653 و654.

أحداث
 غزو الحبشة

مواليد
 طاووس بن كيسان
 نجدة بن عامر
 أبو إسحاق السبيعي
 جرير
 عبدالملك بن عمير

وفيات
 عبد الرحمن بن عوف
 المقداد بن الأسود

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 33 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 33 هـ

مراجع

تقويم هجري

33 هـ


Devedikeni, papatyagiller (Asteraceae) familyasından bazı dikenli bitkilerin ortak adıdır. Devekengeli, meryemanadikeni, sütlükengel olarak da bilinir.

Devedikenleri genellikle yol kenarlarında ve ekili olmayan tarlalarda yetişir. Boyları 30–100 cm arasında değişir. Başçıkları, dikenli ve açık yeşil renkli yapraklar ile mor renkli küçük çiçeklerden oluşur. Meyvelerinin veya tohumlarının ucunda beyaz bir tüy bulunur.

Beyaz devedikeni (Carlina gummifera) denen türü, çok yıllık bir bitkidir ve kırmızı ya da pembe çiçekler açar. Gene çok yıllık bir bitki olan ve köygöçerten (Cirsium arvense) adını taşıyan türü ise, çok hızlı çoğalır ve zararlı ot olarak kabul edilir. Eşekdikeni, aynı familyadan başka bir bitkinin adıdır. Devedikeninin meyvelerinden, çeşitli rahatsızlıkların tedavisinde yararlanılır.

Papatyagiller
İskoçya'nın ulusal sembolleri

Devedikeni


إميل كريبيلن ، (15 فبراير 1856 - 7 أكتوبر 1926)، طبيب نفسي ألماني. تُعرفه موسوعة «هانز آيزنك للعلم النفسي»، بأنه مؤسس الطب النفسي العلمي الحديث وعلم الأدوية النفسية وعلم الوراثة النفسية. يعتقد كريبيلن أن الأصل الرئيسي للأمراض النفسية، هو عطل بيولوجي وراثي. سيطرت نظرياته على الطب النفسي في بداية القرن العشرين، وعلى الرغم من التأثير النفسي الديناميكي الأخير لسيغموند فرويد وتلاميذه، فقد تمتعت نظرياته بالكثير من الاهتمام مجددًا في نهاية القرن. بينما أعلن عن معاييره السريرية العالية الخاصة بجمع المعلومات «عن طريق تحليل الخبراء للحالات الفردية»، فقد استند أيضًا على الملاحظات التي أبلغ عنها المسؤولون غير المدربون في الطب النفسي. لا تحتوي كتبه التدريسية على تواريخ مفصلة لكل حالة فردية، بل تحتوي على مجموعات شبيهة بالفسيفساء من البيانات والسلوكيات النموذجية للمرضى الذين يعانون من تشخيص معين. لقد وُصف بأنه «مدير علمي» و«عامل سياسي»، كما طور «برنامج أبحاث وبائي واسع النطاق».

أسرته وحياته المبكرة
وُلد كريبيلين، ابن كارل فيلهلم، مغني الأوبرا السابق ومدرس الموسيقى، وروائي القصص الناجح لاحقًا، في عام 1856 في نيوستريلتز، في دوقية مكلنبورغ ستريليتز في ألمانيا. كان أول من عرفه لعلم الأحياء هو كارل، شقيقه الأكبر بعشر سنوات، والذي أصبح بعد ذلك مدير متحف علم الحيوان في هامبورغ.

تعليمه ووظيفته
بدأ إميل دراساته الطبية في عام 1874 في جامعة لايبزيغ وأكملها في جامعة فورتسبورغ (1877-1878). درس في لايبزيغ، علم الأمراض العصبية تحت إرشاد بول فليشسيج، وعلم النفس التجريبي مع فيلهلم فونت. كان إميل تلميذًا لفونت، واستنادًا على نظرياته، فقد كان لديه اهتمام كبير بعلم النفس التجريبي. أثناء وجوده هناك، كتب إميل مقالة حائزة على جائزة بعنوان «تأثير الأمراض الحادة على الاضطرابات العقلية». تحصل في فورتسبورغ، على شهادة الريجوروزم (أي ما يعادل تقريبًا امتحان بكالوريوس الطب والجراحة) في مارس 1878، وامتحان الدولة الألماني (امتحان الترخيص) في يوليو 1878، والمُصادقة على شهاداته (ترخيصه لممارسة الطب) في 9 أغسطس 1878.

عمل في جامعة ميونيخ، مع بيرنهارد فون جودن من أغسطس 1878 إلى 1882. بعد عودته إلى جامعة لايبزيغ في فبراير عام 1882، عمل في عيادة ويلهيلم هاينريش إيرب للأمراض العصبية وفي مختبر فونت لعلم النفس. أكمل أطروحته للتحصل على شهادة التأهل للأستاذية في لايبزيغ، في 3 ديسمبر 1883. كانت الأطروحة بعنوان «مكان علم النفس في الطب النفسي». نُشر العمل الرئيسي لإميل، (ملخص الطب النفسي: لاستخدام الطلاب والأطباء)، لأول مرة في عام 1883، كما توسعت إصداراته ليصبح متعدد الأجزاء لاحقًا بعنوان (كتاب مدرسي: أسس الطب النفسي وعلم الأعصاب). فجادل في هذا الكتاب، بأن الطب النفسي ما هو إلا فرع من فروع العلوم الطبية ويجب التحقيق فيه من خلال الملاحظة والتجريب مثل العلوم الطبيعية الأخرى. ودعا للبحث في الأسباب الجسدية للأمراض العقلية، وأسس نظام التصنيف الحديث للاضطرابات النفسية. اقترح إميل، إمكانية التنبؤ بتطور المرض العقلي من خلال دراسة تاريخ الحالات وتحديد اضطرابات معينة، بعد مراعاة الفروق الفردية لكل مريض، مثل عمره عند ظهور المرض. أصبح في عام 1884، طبيبًا كبيرًا في بلدة ليوبوس البروسية بمقاطعة سيليزيا، وعُين في العام التالي، مديرًا لمعهد العلاج والتمريض في درسدن. عُين إميل بعد بلوغه سن الثلاثين، وتحديدًا في 1 يوليو 1886، أستاذًا للطب النفسي في جامعة دوربات (تُسمى اليوم: جامعة تارتو) فيما يعرف اليوم بإستونيا. وأصبح في 5 ديسمبر 1890، أي بعد ما يعادل أربع سنوات، رئيس قسم في جامعة هايدلبرغ، حيث عمل في هذا المنصب حتى عام 1904. أثناء وجوده في دوربات، أصبح مديرًا لعيادة الجامعة التي تضم 80 سريرًا. بدأ هناك في دراسة وتسجيل العديد من التواريخ السريرية بالتفصيل و «كان يسعى إلى النظر في أهمية مسار المرض فيما يتعلق بتصنيف الاضطرابات العقلية».

انتقل إميل إلى ميونيخ في عام 1903، ليصبح أستاذًا للطب النفسي الإكلينيكي بجامعة ميونيخ. انتُخب في عام 1908، ليصبح عضوًا في الأكاديمية الملكية السويدية للعلوم. بدأ في عام 1912، في التخطيط لإنشاء مركز للبحوث، وذلك بناءً على طلب الجمعية الألمانية للطب النفسي الذي كان هو رئيسها بين 1906-1920. بعد تبرع كبير من قبل المصرفي الألماني اليهودي جيمس لوب، الذي كان في وقت من الأوقات مريضًا، ووعد بدعم «رعاة العلم»، تأسس المعهد الألماني للبحوث النفسية (معهد ماكس بلانك للطب النفسي) في عام 1917 في ميونيخ. كان مقر المعهد في البداية في مباني المستشفيات، وحوفظ على صيانته من خلال تبرعات أخرى، من «لوب» وأقاربه. أصبح المعهد في عام 1924، تحت رعاية جمعية القيصر فيلهلم للتقدم العلمي. تبرعت مؤسسة روكفيلر التابعة لعائلة روكفيلر الألمانية-الأمريكية بمبلغ كبير، مكن من تخصيص مبنى جديد للمعهد وفقًا لإرشادات إميل. وافتُتح المقر الجديد رسميًا في عام 1928. وتحدث إميل عن معارضته للمعاملة الهمجية التي كانت سائدة في المصحات النفسية في ذلك الوقت، بما في ذلك الحملات العنيفة التي شُنت ضد الكحول، وشجعت على تطبيق عقوبة الإعدام والسجن ضد المجانين والمرضى النفسيين، بدلًا من العلاج. لقد رفض نظريات التحليل النفسي التي افترضت أن الحياة الجنسية الفطرية أو المبكرة هي سبب المرض العقلي، ورفض المضاربات الفلسفية باعتبارها غير علمية. ركز على جمع البيانات السريرية وكان مهتمًا بشكل خاص بعلم الأمراض العصبية (مثل الأنسجة المريضة). في فترة لاحقة من حياته المهنية، وباعتباره بطلًا مقتنعًا بالداروينية الاجتماعية، روج بنشاط لجدول أعمال السياسات والبحوث في مجال الصحة الجنسية وعلم تحسين النسل. تقاعد إميل عن التدريس في سن 66، وقضى سنواته المتبقية في إنشاء وتحسين المعهد. نُشرت الطبعة التاسعة والأخيرة من كتابه بعد وقت قصير من وفاته في عام 1927. تألفت هذه الطبعة من أربعة مجلدات، وكان حجمها أكبر بعشر مرات من الطبعة الأولى الصادرة في عام 1883. وفقًا لما قالته ابنته أنتوني شميدت كرايبيلين، فقد انشغل إميل في السنوات الأخيرة من حياته، بالتعاليم البوذية وكان يخطط لزيارة الأضرحة البوذية قبل وفاته بفترة قصيرة.

النظريات ومخططات التصنيف
أعلن إميل إيجاده لطريقة جديدة للنظر إلى المرض العقلي، مشيرًا إلى وجهة النظر التقليدية بأنها «ذو دلالة عرضية» وإلى وجهة نظره بأنها «سريرية». اتضح أن هذا هو نموذجه الفكري لمئات من الاضطرابات العقلية المصنفة في القرن التاسع عشر، والتي تجمع الأمراض معًا بناءً على تصنيف المتلازمة -أنماط الأعراض الشائعة بمرور الوقت- وليس عن طريق التشابه البسيط للأعراض الرئيسية عند أجداده. وصف إميل عمله في الطبعة الخامسة من كتابه المدرسي بأنه «خطوة حاسمة لتغير النظرة العامة للجنون، (من وجهة نظر عرضية إلى وجهة نظر إكلينيكية). أصبحت العلامات السريرية الخارجية مهمة، للنظر في ظروف نشأة المرض، والظروف التي تُنتج اضطرابات نفسية للأفراد. وهكذا، اختفت من علم تصنيف الأمراض، جميع الأمراض المُستندة على الأعراض فقط».

الاضطراب العقلي ونوبات الغضب
يُنسب إلى إميل على وجه التحديد، تصنيف ما كان يُعتبر سابقًا مفهومًا موحدًا للاضطرابات العقلية. يوجد صنفان متميزان (يُعرفان باسم ثنائية الانقسام الكريبليني):
 هوس الاكتئاب (ينظر إليه الآن على أنه يضم مجموعة من اضطرابات المزاج مثل الاكتئاب الشديد المتكرر والاضطراب الثنائي القطب).
 العتاه الباكر (الفُصام).

وصلات خارجية

 معهد ماكس بلانك للطب النفسي

مراجع

وصلات خارجية

 Extensive bibliography of English translations of Kraepelin's works

أطباء نفسيون ألمان
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
اضطراب ثنائي القطب
تاريخ الطب النفسي
خريجو جامعة لايبتزغ
ذهان
سياسيون ألمان في القرن 19
علماء أعصاب ألمان
علماء ألمان متخصصون في تحسين النسل
علماء نفس ألمان
معاداة السامية في ألمانيا
مواليد 1856
مواليد في نويشتريليتز
أعضاء هيئة تدريس جامعة تارتو
وفيات 1926
وفيات في ميونخ
سياسيون ألمان في القرن 20

إميل كريبيلن


Marmara FM, 1993 yılında Marmara Müzik prodüktörü olan sanatçı Eşref Ziya Terzi tarafından kurulan ulusal bir radyo istasyonudur. İstanbul, Üsküdar, Bulgurlu semtinden yayın yapmaktadır.

2011 yılında satılmasının ardından yayınları sona ermiş ve aynı frekanslardan Radyo Cihan adında yeni bir radyo istasyonu yayına başlamıştır. 2012 yılında yeniden yayına başlamıştır.

Dış bağlantılar

 Marmara FM

Türkiye radyo kanalları
1993'te kurulan radyo kanalları

Marmara FM


Taputapuātea (tahićanski za "Žrtvovanje izdaleka") je francuska općina koja zauzima cijelu istočnu polovicu otoka Raiatea na Društvenom otočju koji pripada prekomorskoj zajednici Francuske Polinezije u Oceaniji.

Zemljopisne odlike

U općini se nalaze tri naselja s lukom: Avera (upravno središte Taputapuatee), Opoa i Puohine. Tri od četiri zaljeva na otoku Raiatei nalaze se u Taputapuatei: Vairahi, Hotopue i najveći Faaroa. Tu su i dva najviša vrha na otoku, Oropiro (824 m) i Tefatua (1.017 m).

Općina je dobila ime po velikom arheološkom kompleksu Taputapuatea mara, za koje se smatra da je bilo vjersko središte cijele istočne Polinezije. God. 2017., Taputapuātea je upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji kao "izvanredan primjer tisućljetne mā'ohi civilizacije".

Od 1962. do 1999. god. stanovništvo Taputapuatee se udvostručilo (sa skoro 2.000 do skoro 4.000 stanovnika), da bi prema popisu iz 2012. godine otok imao 4.786 stanovnika.

Povijest

Taputapuātea se nalazi u tzv. "Polinezijskom trokutu", golemom području Tihog oceana koje je načičkano otocima i posljednji dio planeta koji su naselili ljudi. Na Taputapuātei se nalazi kompleks marae, političko, obredno i pogrebno središte koje se odlikuje popločanim dvorištem s velikim uspravnim kamenom u središtu. Marae su rašireni širom Polinezije jer Polinežani vjeruju kako se na njima križaju svijet živih i duhovni svijet predaka.

Izvorno je kompleks bio posvećen bogu Ta'aroa, vrhovnom bogu stvoritelju, ali je kasnije preovladalo štovanje boga 'Oroa, vrhovnog boga polinezijskog panteona, boga života i smrti. Prema predaji, potomak boga 'Oroa, Hiro, je izgradio marae i dao mu ime koje znači "Žrtvovanje izdaleka". Njegov bubanj Ta'imoana je korišten tijekom žrtvovanja ljudi, a bijeli kamen Te Papatea-o-Ru'ea na obližnjoj plaži je bio mjesto gdje su poglavice Ra'iatee dobivali crveno pero maro 'ura. Kameni kip božanstva visine oko 1 m je poznat kao 'Oro-maro-'ura ("'Oro od crvenog pera"). Kako se oko 1000. godine proširio kult štovanja 'Oroa, Taputapuātea je postalo mjesto hodočašća. Tu su se sastajali svećenici i moreplovci s cijelog Pacifika kako bi prinijeli žrtve bogovima, ali i kako bi podijelili svoja znanja o podrijetlu svemira i prekomorskim plovidbama.

Savez Ti'ahuauatea je ustanovljen s obližnjim otocima Te Aotea i Te Aouri, kojemu su se pridružili Cookovo Otočje, Australes otočje, Kapukapuakea na Oahu (Havaji) i Taputapuatea na Novom Zelandu. U središtu svakog od ovih mjesta napravljen je marae, počevši od jednog kamena kojega su donijeli s Taputapuatee kao duhovnu poveznicu s glavnim svetištem. Naposljetku je savez prekinut kada je na jednom godišnjem žrtvenom okupljanu svećenika na Taputapuatei izbila svađa i dva glavna svećenika su ubijena.

Oko 1763., ratnici s otoka Bora Bora su napali Raiateu, ubili kralja-svećenika Tupaia i opustošili otok. Prilikom toga uništili su božji dom Taputapuatea, razorili platformu i posijekli zaštitno drveće.

Arheološki ostaci Taputapuatea marae su obnovljeni tek 1994. godine djelovanjem kulturne udruge Na Papa E Va'u Raiatea iz grada Opoa.

Poveznice
 Rapa Nui
 Moai
 Ahu
 Nan Madol

Izvori

 Ben Finney, "The Sin at Awarua", iz David L. Hanlon i Geoffrey Miles White, Voyaging through the Contemporary Pacific, Pacific Formations, Rowman & Littlefield, 2000., str. 298. – 332.

Vanjske poveznice

Video velikog okupljnja na Taputapuatei 1995. , Institut de la Communication Audiovisuel

Francuska Polinezija
Svjetska baština u Australiji i Oceaniji
Svjetska baština u Francuskoj
Općine u Francuskoj

Taputapuātea


Ballıbaba, ballıbabagiller (Lamiaceae) familyasından Lamium cinsini oluşturan bitki türlerine verilen ad.

Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'da yayılış gösteren türlerin hepsi otsu bitkidir. Bugün birkaç türü anavatanı dışındaki ılıman bölgelerde çok çabuk yayılarak natüralize olmuştur. Bir yıllık ve iki yıllık olan bu otsu bitkiler tohum ve gövdeden gelişen kökler vasıtasıyla hızlıca yayılır. Çiçeklenme, türüne göre Mart-Nisan-Mayıs-Haziran aylarında gerçekleşir.

Morfolojik özellikleri
Gövde yaprakları dairesel veya böbreksi yumurtamsı-mızrak biçimde olup yaprak kenarı kaba dişli veya testere dişilidir.

Halka yapısında 4-14 çiçek görülür. Çiçek yaprakları benzerdir. Brahteler ince uzun erken dökülür. Kaliks tüpsü-çan ya da çan biçiminde 5-10 damarlı dış yanı tüylüdür. Boyun hafif eğik veya düzgün, beş dişli biz biçimindedir. Korolla eflatun-kırmızı ya da kırmızımsı, sarımsı, kirli beyaz, iki dudaklı, dış yüzeyi tüylüdür.

Dört erkek organı (stamen) tüylü olup öndeki ikisi uzuncadır. Başçık iki gözlüdür ve birbirinden ayrılmıştır. Yumurtalık loplu ucu kesiklidir, tüysüz veya tümsekcikli, bazen de kenarı zarsıdır. Boyuncuk hemen hemen eşit iki yarıklıdır.

Yetişme
Ballıbabalar verimli topraklarda yetişir ve soğuğa oldukça dayanıklıdır. Çiçek renginde düşük ışık şiddeti ve ekim dönemi belirleyici rol oynar. Örneğin eflatun ve beyaz renkli çiçekler ilkbaharda dikilmeli ve ışık isteği yüksek tutulmalıdır. Sarı çiçekli türler sonbaharda tercihen gölgeli yerlere dikilmelidir. Üretimi tohumla veya erken baharda bölümlere ayırarak yapılır.

Türler

 Beyaz ballıbaba (Lamium album)
 Lamium aleppicum
 Büyük ballıbaba (Lamium amplexicaule)
 Lamium ambiguum
 Lamium armenum
 Lamium barbatum
 Lamium cariense
 Bahçe balıbabası (Lamium confertum)
 Lamium cymbalariifolium
 Lamium demirizii
 Lamium ehrenbergii
 Lamium eriocephalum
 Lamium galactophyllum
 Lamium garganicum
 Lamium gundelsheimeri
 Kesik yapraklı ballıbaba (Lamium x hybridum)
 Lamium leucolophum
 Lamium lycium
 Lamium macrodon

 Lekeli ballıbaba (Lamium maculatum)
 Lamium microphyllum
 Kuzey ballıbabası (Lamium moluccellifolium)
 Lamium moschatum
 Lamium orvala
 Lamium pisidicum
 Lamium ponticum
 Eflatun çiçekli ballıbaba (Lamium purpureum)
 Lamium sandrasicum
 Lamium sempervirens
 Lamium sulfureum
 Lamium tenuiflorum
 Lamium tomentosum
 Lamium truncatum
 Lamium tschorochense
 Lamium veronicifolium
 Lamium violaceo-velutinum
 Lamium vreemanii

Sarı ballıbaba türünün sınıflandırmadaki yeri tartışmalıdır. Bazı botanikçiler bu cinse (Lamium) dahil ederken bazılarıda Lamiastrum galeobdolon olarak adlandırır.

Dış bağlantılar

Lamium

Ballıbaba


Berkshire - grofovija u Engleskoj.

Berkshire (izborna jedinica u Parlamentu Ujedinjenog Kraljevstva) (1265. – 1885.).
Grof od Berkshira, plemićka titula koja je u Engleskoj dodijeljena dva puta.
"The Berkshires," Kraljevska pukovnija Berkshire.

Mjesta u Sjedinjenim Američkim Državama

The Berkshires, ili planine Berkshire, planinski lanac i područje visokog turizma u saveznoj državi Massachusetts,
Berkshire, Connecticut, nekorporirana zajednica u okrugu Fairfield smještena u podnožju planine Berkshire (vidi The Berkshires),
Berkshire, New York, grad u Tioga okrugu u saveznoj državi New York,
Berkshire, Ohio, nekorporirana zajednica u okrugu Delaware, u saveznoj državi Ohio,.
Berkshire, Vermont, grad u Franklin okrugu u saveznoj državi Vermont,
Berkshire County, Massachusetts, okrug na zapadnom rubu savezne države Massachusetts.

Druga značenja

Berkshire (NH train), bivši New Haven Railroad je bio putnički vlak koji je vozio od Velikog Centralnog kolodvora New Yorka do Pittsfielda u saveznoj državi Massachusetts,
Berkshire (svinja), pasmina domaće svinje u Engleskoj,
Berkshire (zemlja), tip zemlje,
Berkshire Hathaway, američki multinacionalni konglomeratni holding sa sjedištem u Omahi u saveznoj državi Nebraska,
Berkshire Hills Express, bivši putnički vlak koji je išao iz New Yorka u Sjeverni Adams u   saveznoj državi Massachusetts,
Berkshire locomotive, Lokomotiva klase A-1 Berkshire parna je lokomotiva tipa 2-8-4 koju je prvi put izgradila 1925. godine tvornica Lima Locomotive Works,
Berkshire Publishing Group, izdavač akademskih i obrazovnih knjiga.

Pogledaj još
BerkShares, lokalna valuta koja cirkulira u regiji Berkshires u saveznoj državi Massachusetts.
Berkshire Lunatic Asylum (također poznata kao Berkshire Mental Hospital), bila je bolnica za umobolne od vremena kada je izgrađena 1870. sve do 2003. godine u selu Cholsey, sada u grofoviji Oxfordshire.

Berkshire (razdvojba)


سور الصين العظيم للسيارات هي شركة صينية تأسست عام 1984 ممملوكة للقطاع الخاص مسجلة في الصين في بورصة هونغ كونغ وحصل على دولار من دولارات هونغ كونغ 1.7 مليار والاستثمارات المالية بعد أكثر من 10 سنوات من النمو السريع التي تراكمت لديها قدرة اقتصادية هائلة ، وأصبحت واحدة من عدد دافعي الضرائب لمدة ثلاث سنوات على التوالي في مدينة باودنغ. ومن بين أكبر 500 شركة من الصين في عام 2004 واحدا من أفضل ماركة الوطنية في صناعة السيارات اتخذ الخطوة الأولى لتصبح شركة عالمية حقيقية من خلال تصدير على المنافسة في السوق الأوروبية في أيلول / سبتمبر 2006 تبيع بالفعل في نحو 60 دولة ومعظمهم من البلدان النامية والبلدان الصادرات تشكل نحو ثلث مبيعات الشركة.

نماذج

سور الصين العظيم للسيارات متخصصة في النماذج المركبة الحجم الكبير بدءا من السيارات رباعية الدفع من خلال كامل الحجم لسيارات النصف نقل.

سيارات الدفع الرباعي

سور الصين العظيم الآمن

سور الصين العظيم سينغ

سور الصين العظيم بيغاسوس

البيك اب

سور الصين العظيم Wingle

سور الصين العظيم البحار

سور الصين العظيم Socool

دير سور الصين العظيم

مراجع

شركات القطاع الخاص في الصين
شركات أسست في 1984
شركات تداول عام في الصين
شركات تصنيع مركبات أسست في 1984
شركات صينية أسست في 1984
شركات مدرجة في بورصة هونغ كونغ
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مقرها في باودينغ
علامات تجارية صينية

جريت وول موتورز


Nutkanski pačempres (lat. Callitropsis nootkatensis), oko 40 metara visoko stablo iz porodice čempresovki uključivano nekloliko rodova, u monotipski rod Callitropsis, kao i Xanthocyparis, Chamaecyparis, Cupressus, Thuja i Thujopsis.

Nutkanski pačempres rasprostranjen je na sjeverozapadnoj obali Sjeverne Amerike, od uvale uvale Prince William na Aljaski do planina Siskyou Mountains na jugu u Kaliforniji, blizu granice s Oregonom. Ime vrste dolazi po tamošnjim plemenima Indijanaca Nootka.

Drvo je otporno na mraz, štetnike i gradska onečišćenja, pogodno za izradu namještaja. Krošnja mu je piramidalna, korijenski sustav relativno plitak, kora tanka, crvenkasatosmeđa do tamnosiva. Okruglasti češeri su u promjeru oko 1 cm.

Sinonimi

Vanjske poveznice

Izvori

Čempresovke
Flora Aljaske
Flora Britanske Kolumbije
Flora Kalifornije
Flora Oregona
Flora Washingtona

Nutkanski pačempres


Hi Mel Columcille Gerard Gibson, AO (Peekskill, New York, natawo han 3 Enero 1956), mas kilala nga Mel Gibson, in usa nga amerikano han  direktor, produktor hin sinema nga artista.

Mga Sumpay ha Gawas
 Mel Gibson - Ingles

Mga natawo han 1956
Estados Unidos

Mel Gibson


Çamlıyurt, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy halkının bir kısmı Tahtacı Alevilerindendir. Eski adı Türbearapyatağı olan köy Muğla'ya 99 km, Milas'a 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Çamlıyurt, Milas