Das Amt Wolkenstein war eine im Erzgebirgischen Kreis gelegene territoriale Verwaltungseinheit des Kurfürstentums Sachsen.

Bis zum Ende der sächsischen Ämterverfassung im Jahr 1856 bildete es den räumlichen Bezugspunkt für die Einforderung landesherrlicher Abgaben und Frondienste, für Polizei, Rechtsprechung und Heeresfolge.

Geographische Ausdehnung

Das Gebiet des Amtes Wolkenstein reichte in der Süd-Nord-Ausdehnung vom Kamm des mittleren Erzgebirges an der böhmischen Grenze bis an den südlichen Rand von Chemnitz. Es umfasste das obere Tal der Zschopau von Schönfeld über Wolkenstein bis in die Gegend von Scharfenstein mit seinen Seitenflüssen Greifenbach, Pöhlbach, Sehma und Preßnitz. Östlich davon lagen die Seitenflüsse der Flöha, Schlettenbach, Rote Pockau und Schwarze Pockau teilweise im Amtsgebiet. Von Ost nach West reichte das Gebiet von der Bergstadt Lengefeld über die Bergstädte Marienberg, Wolkenstein und Annaberg bis zu den Bergstädten Geyer, Thum und Ehrenfriedersdorf.

Die Exklave Großhartmannsdorf lag östlich vom Amt, getrennt durch einen schmalen Streifen des Amts Lauterstein. Die Exklave Voigtsdorf lag südöstlich der Exklave Großhartmannsdorf und war von dieser durch einen schmalen Streifen des Kreisamts Freiberg getrennt.

Das Gebiet des ehemaligen Amts Wolkenstein liegt heute im östlichen Zentrum des Erzgebirgskreises im Freistaat Sachsen. Drei Orte gehören heute zur kreisfreien Stadt Chemnitz.

Angrenzende Verwaltungseinheiten

Geschichte
Das Amt Wolkenstein war ein territorial ausgedehntes Amt im mittleren Teil des sächsischen Erzgebirges. Es wurde als Herrschaft Wolkenstein im 13. Jahrhundert von den Herren von Waldenburg gegründet, welche seit 1241 als Landesherren nachweisbar sind. 1375 tauschte das Kloster Chemnitz ihre Exklave Großhartmannsdorf mit den Herren von Waldenburg gegen die Herrschaft Rabenstein. Großhartmannsdorf kam als Exklave zur Herrschaft Wolkenstein.

Nach dem Aussterben der Waldenburger gelangte die Herrschaft Wolkenstein im Jahr 1479 an den sächsischen Kurfürsten, welche ein kursächsisches Amt einrichteten. Seit der Leipziger Teilung 1485 war das Gebiet albertinisch. Nachdem Heinrich von Sachsen, der jüngere Bruder des regierenden Herzogs Georg von Sachsen, am 30. Mai 1505 in einem Vertrag mit seinem Bruder Georg auf sein Erbteil Friesland verzichtete, bekam er als Entschädigung die Ämter Freiberg und Wolkenstein zugesprochen. 1548 kam die Exklave Großhartmannsdorf an das Kreisamt Freiberg. 1596 kam das ehemalige waldenburgische Amt Rauenstein zum Amt Wolkenstein.
Seit 1696 gehörte die Exklave Rittergut Großhartmannsdorf (vom Kreisamt Freiberg) und Rittergut Voigtsdorf mit Voigtsdorf und Wolfsgrund (vom Amt Frauenstein) zu Wolkenstein.
1794 wurde das Gebiet des aufgelösten Mühlenamts Annaberg in das Amt Wolkenstein integriert.

1832 kamen die Orte Dittersdorf, Einsiedel, Erfenschlag, Reichenhain und Weißbach unter die Verwaltung des Amts Chemnitz. Die Exklaven Großhartmannsdorf und Voigtsdorf mit den Orten Großhartmannsdorf, Voigtsdorf und Wolfsgrund wurden dem Kreisamt Freiberg zugeordnet. Niederhaselbach mit Neuhaselbach kam an das Amt Lauterstein.

Zugehörige Orte
Hauptort des Amtes war die namensgebende Stadt Wolkenstein mit der um 1200 erbauten Burg Wolkenstein. Eine weitere bedeutende Burg im Gebiet ist die Burg Scharfenstein.

Amtleute
 David Herman, Amtsschösser 1569/1571
 Andreas Leuterding (1685–1741), Amtmann

Literatur

 Karlheinz Blaschke, Uwe Ulrich Jäschke: Kursächsischer Ämteratlas, Chemnitz 2009, ISBN 978-3-937386-14-0
 André Thieme: Die Ämter Freiberg und Wolkenstein. Historische Entwicklung und Strukturen bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts, in: Yves Hoffmann, Uwe Richter (Hrsg.): Herzog Heinrich der Fromme (1473 - 1541), Beucha, 2007, ISBN 978-3-86729-005-0

Weblinks

 Ämterverzeichnis Amt Wolkenstein, Rauenstein und das Mühlenamt Annaberg im historischen Ortsverzeichnis von Sachsen.

Einzelnachweise

Amt (Sachsen)
Geschichte (Erzgebirge)
Wolkenstein (Erzgebirge)

Amt Wolkenstein


Justice Denied é a única revista impressa publicada regularmente no mundo exclusivamente dedicada a questões relacionadas a condenações injustas. A revista publica matérias sobre condenações injustas, erros judiciais e questões de justiça criminal relacionadas à acusação e condenação de pessoas inocentes em países ao redor do mundo.

Detalhes
Justice Denied foi fundada em 1998 como uma revista voluntária e sem fins lucrativos para promover a conscientização sobre condenações injustas e suas causas e prevenções. Sua primeira edição foi em fevereiro de 1999, e as duas co-editoras originais foram Stormy Thoming-Gale e Clara Boggs.

Em 1º de janeiro de 2011 Justice Denied tornou-se uma publicação somente na Internet com a edição atual e todas as edições anteriores disponíveis online gratuitamente.

Um índice completo dos mais de 1.000 artigos publicados em Justice Denied relacionados a condenações injustas em todos os estados dos Estados Unidos e dezenas de outros países está disponível em seu site.

Referências

Ligações externas

 Banco de dados de mais de 3.000 pessoas condenadas injustamente
 Bibliografia de mais de 400 livros, artigos, filmes e referências documentais relacionadas a condenações injustas
Vítimas de erro judicial
Revistas online com edições impressas extintas
Revistas fundadas em 1998
Revistas extintas dos Estados Unidos
Revistas eletrônicas dos Estados Unidos
Extinções nos Estados Unidos em 2011
Fundações nos Estados Unidos em 1998

Justice Denied


Faroe Adaları ( , ; ), Kuzey Atlantik'te bulunan bir adalar birliğidir. Birleşik Krallık'ın 200 km kuzeybatısında, Norveç ile İzlanda'nın arasında bulunan özerk ülke, Grönland ile beraber Danimarka Krallığının parçasıdır. Toplam yüzölçümü 1400 km2 olmakla beraber Ekim 2017'de nüfusu 50322 kişiydi. İkinci Dünya Savaşı sonrası bağımsızlığını ilan etse de Danimarka hükûmeti tarafından tanınmadı, iki yıl sonra tekrar Danimarka Krallığı'na bağlandı ve özerk bölge ilan edildi

Arazisi oldukça kayalıktır; iklimi kutupaltı okyanusal iklimdir (Cfc). Yıl boyunca sıcaklıklar Körfez Akıntısından dolayı donma sıcaklığının üstündedir.

1035 ve 1814 arası Faroe Adaları Norveç Krallığının bir parçasıydı. 1814 yılında Kiel Antlaşması adaların kontrolünü Grönland ve İzlanda'yla beraber Danimarka'ya devretti. Faroe Adaları bugün Danimarka Krallığının parçası Özerk devlettir. Adalar birliği büyük oranda kendi kendini yönetir, Askeri savunma, polis, adalet, para birimi ve dış ilişkiler Danimarka tarafından yürütülür; ancak Danimarka ile aynı gümrük bölgesinde değildir. Adalar birliği, kendi gümrük politikasına sahiptir, bağımsız olarak başka ülkeler ile ticaret birliği kurabilir. Adaların İskandinav Kurulunda temsiliyeti Dan delegasyonu tarafından sağlanmaktadır. Adalar aynı zamanda uluslararası spor dallarında kendi millî takımına sahiptir.

Etimoloji

Faroe Adalarının ismi Faroece Føroyar'dır. Oyar, ada(Oy) kelimesinin çoğul halidir. Ses değişikliklerinden dolayı "ada" için modern Faroece kelime oyggj'dir. İlk element, før, Eski Norsça fær (koyun) kelimesinden geliyor olabilir, ancak bu analize bazen karşı gelinir, çünkü bugünkü Faroece, koyun için seyður (Eski Norsça sauðr) kelimesini kullanmaktadır. Başka bir ihtimal de ~625 yılında adaya ilk kez yerleşen İrlandalı keşişlerin adaya Eski İrlandaca fearrann ("toprak" ya da "arazi", "mülk") adını verdikleridir. Bu isim adaya yerleşen Norveçlilerle devam edip oyar (adaları) ekini aldığıdır. İsim böylelikle "Koyun Adaları" ya da "Fearrann Adaları" olarak çevrilir.

Danca, Færøerne, aynı elementleri taşır: øerne, "adalar"; ø, "ada".

Türkçe, "Faroe Adaları" İskandinav kökten gelen kelimenin transkripsiyonudur. Bazen İngilizcede yazıldığı gibi "Faroe Adaları" olarak da yazılır.

İklim

Faroe Adaları Köppen iklim sınıflandırmasına göre subpolar okyanus iklimi (Cfc) ve tundra iklimi (ET) özellikleri gösteren bir geçiş iklimine sahiptir. Adaların topoğrafik yapısı ve Kuzey Atlantik Akıntısını üreten Atlantik Okyanusu'nun güçlü ısınma etkisi yüzünden ülkede farklı mikroiklimler görülür. Adaların kuzey kısmını kapsayan, özellikle dağlarda tundra iklimi etkisi altındadır. Ülkenin kıyı bölgelerinde ise daha kuru ve sıcak bir iklime sahip olup, daha az yağış alır.

Adalar yıl boyunca rüzgarlı, bulutlu ve serindir; yılda ortalama 210 gün yağmurlu veya karlı geçer. Kasırgalar veya kasırga şiddetindeki rüzgarlar ülkede nadir olsa da 1996 yılında Faroe Adaları'nı etkileyen Hope Kasırgası'nın hızı saatte ülkede 160 km/saat olarak ölçüldü.

Aziz Brendan
St. Brendan Vadedilmiş Azizler Ülkesi'ni bulmak için harita veya yön bulmak için bir alet kullanmadan sal vasıtasıyla yolculuk yapmış İrlandalı bir rahip ve dini liderdir. Bu şahıs Faroe Adaları'nın önünden geçerken iki büyük ada gördüğünü belirtmiş ve bunları Kuşlar Adası ve Koyunlar Adası olarak adlandırmıştır. Bu iki adanın Streymoy ve Suðuroy olduğunu düşünülmektedir.

Tarihi

Arkeolojik kanıtlar, Faroe Adaları üzerinde ilk olarak 300 ve 600 yılları arasında, ve 600 ve 800 yılları arasında ikinci varıştan önce üst üste iki dönem yaşayan İskandinav yerleşimciler olduğunu gösterir. Bilim adamları Üniversitesi Aberdeen'da bulunan erken tahıl polen evcil bitkiler, daha fazla öneriyor insanlar olabilir yaşadı Adaları önce Vikingler geldi. Arkeolog Mike Kilise kaydetti Dicuil Orada yaşayan insanlar, İrlanda, İskoçya ve İskandinavya, belki oraya yerleşen tüm üç alanda gruplar olabileceğini de öne sürdü.

484-578 yıllarında yaşayan İrlandalı bir manastır aziz olan Brendan'ın yaptığı bir sefer keşfi, Faroe Adaları'nı andıran insulae (adalar) tanımını içermektedir. Ancak bu ilişki, açıklamasında kesinlikle kesin değildir.

9. yüzyılın başlarında İrlandalı bir keşiş olan Dicuil daha net bir keşif yazmıştı. Norveçli korsanların gelene kadar neredeyse yüz yıl boyunca İngiltere'nin kuzey adalarında yaşamış olan, De mensura orbis terrae, coğrafi eseri olan exem nostra Scotia'nın ("İrlanda topraklarımız / İskoçya emanetler") güvenilir bir yer olduğunu iddia etti.

Norse ve Norse-Gael yerleşimcileri muhtemelen doğrudan İskandinavya'dan gelmedi, daha çok İrlanda Denizi, Kuzey Adaları ve İskoçya'nın Outer Hebrides'lerini çevreleyen Norveç topluluklarından (Shetland ve Orkney adaları da dahil olmak üzere), İrlandalı adalar için geleneksel bir isim olan Na Scigirí, ada sakinlerine verilen (Eyja-) Skeggjar "(Island-) Beards" kelimesini ifade eder.

Siyaset

Faroe hükûmeti yerel yönetimde yürütme yetkisine sahiptir. Hükûmetin başkanı Løgmaður ("Baş Yargıç") ülkenin başbakanı olarak görev yapar. Başbakan'ın kabine üyelerinin, landsstýrismaður, dışında 33 milletvekili vardır. Viking zamanlarına dayanan Faroe parlamentosu, Løgting ("Hukuk Mahkemesi"), dünyanın en eski parlamentolarından biri olduğuna inanılıyor.

Ülkede seçimler belediye, ulusal (Løgting) ve krallık (Folketing) seviyelerinde yapılır. 2007 yılına kadar ülke her birinin eşit ağırlığı olan yedi seçim bölgesine ayrılmıştı. 25 Ekim 2007'de tüm ülke tek bir seçim bölgesine dönüştürülerek her oya eşit ağırlık veren bir sisteme geçildi.

Yıllara göre nüfus

Ekonomi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site
 Official tourist site
 Flick photo set

Kuzey Avrupa

Faroe Adaları


An Potamogeton wrightii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Morong. An Potamogeton wrightii in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton wrightii


Panenteizm, diyalektik teizm veya kamusal tanrıcılık, panteizmde olduğu gibi Evren'in kendisinin Tanrı olduğunu, panteizmden farklı olarak da ilk devindirici olan Tanrının Evren ve tüm varlıkları özünden yarattığını ve Evren'e aşkın, Evren'in bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu inancıdır.

Panteizm ile Panenteizm arasındaki fark şudur: Panteizmde her şey Tanrı'dır. Panenteizmde ise her şey Tanrı'dan sudur etmiştir; (oluşmuştur) ama Tanrı değildir, ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrimden (tekâmül) geçmektedir. Somut anlamda tanrının bütünleştiği Evren'in ve varlıkların evrim ile diyalektik olarak değiştiği ve geliştiği, gelişimini tamamladıktan sonra dönüşün yine ezelî ve ebedî olan tanrıya olacağı, bu geri dönüşte tekâmülünü tamamlayan ruhların da tanrıya kavuşacağına inanılır. Panenteizme göre tanrı hem değişmeyen (mutlak), hem de değişendir (göreli). Hem zamanın içinde, hem dışında; hem sonlu, hem de sonsuzdur. Aynı zamanda hem tikel, hem tümel; hem neden, hem sonuçtur.

Platon, Yeni Platoncular, Hallâc-ı Mansûr, Muhyiddin İbn Arabî, Mevlânâ, Bruno, Spinoza, Hegel, Whitehead ve Hartshorne'un fikirlerinden destek alır.

Kaynakça

Dinî inanç, gelenek ve akımlar

Panenteizm


اللطيف، من أسماء الله الحسنى

اسم أول

 لطيف يحيى، أو لطيف الصالحي ضابط عسكري عراقي سابق

اسم عائلة
 محمود لطيف، سياسي ووزير مصري
 محمد لطيف، لاعب كرة قدم مصري
 غابي لطيف، إعلامية لبنانية
 يوسف لطيف، فنان جاز أميركي

أماكن
 لطيف (دربندرود)، قرية في إيران
 اللطيفية، قرية عراقية

راجع أيضا
 لطيفة (توضيح)

صفحات توضيح أسماء أماكن

لطيف (توضيح)


Der Grammy Award for Best Melodic Rap Performance, auf deutsch "Grammy-Award für die beste melodische Rap-Darbietung" (bis 2020 Grammy Award for Best Rap/Sung Performance), ist ein Musikpreis, der bei den jährlich stattfindenden Grammy Awards verliehen wird. Ausgezeichnet werden Songwriter für herausragende Songs, auf denen gerappt wird, also vornehmlich Lieder aus dem Genre der Hip-Hop-Musik, in Kombination mit Gesang.

Hintergrund und Geschichte
Die seit 1958 verliehenen Grammy Awards (eigentlich Grammophone Awards) werden jährlich in zahlreichen Kategorien von der National Academy of Recording Arts and Sciences (NARAS) in den Vereinigten Staaten von Amerika vergeben, um künstlerische Leistung, technische Kompetenz und hervorragende Gesamtleistung ohne Rücksicht auf die Album-Verkäufe oder Chart-Position zu ehren.

Der Grammy Award for Best Rap/Sung Collaboration wurde zur Würdigung der Zusammenarbeit von Sängern mit Rappern im Jahr 2002 eingeführt. Entsprechend der Kategorienbeschreibung wird der Preis an Interpreten für Lieder vergeben, die eine Zusammenarbeit zwischen Pop- und Rap Interpreten darstellen. Songs mit bekannten Samplings können ebenfalls ausgezeichnet werden. Damit ein Lied zur Nominierung vorgeschlagen werden konnte, musste es bis 2016 mit einem feat. gekennzeichnet werden.

Die ersten ausgezeichneten Interpreten waren im Jahr 2002 Eve gemeinsam mit der Sängerin Gwen Stefani für das Lied Let Me Blow Ya Mind. Im Jahr 2006 waren beide für das Lied Rich Girl nochmals in dieser Kategorie nominiert. Jay-Z wurde insgesamt sechsmal mit diesem Preis ausgezeichnet und neunmal nominiert. Kanye West wurde viermal ausgezeichnet und siebenmal nominiert. Rihanna wurde dreimal ausgezeichnet, sie ist damit die erfolgreichste weibliche Künstlerin in dieser Kategorie. Die meisten Gewinner stammen aus den Vereinigten Staaten, darüber hinaus stammen die weiteren Preisträger aus Barbados und dem Vereinigten Königreich. T-Pain wurde fünfmal nominiert, konnte den Preis allerdings nie gewinnen und ist damit der Künstler mit den meisten Nominierungen ohne Auszeichnung in dieser Kategorie.

Die Grammy-Kategorie heißt seit der Verleihung 2021 Grammy Award for Best Melodic Rap Performance.

Gewinner und nominierte Künstler

Weblinks
 Offizielle Website der Grammy Awards

Einzelnachweise

Rap/Sung Collaboration
Erstverleihung 2002


Bei den Island Games 1993 wurden auf der Isle of Wight fünf Badmintonwettbewerbe ausgetragen.

Medaillengewinner

Weblinks
 Badminton bei den Island Games 1993 (PDF; 265 kB)
 Resultate

1993
Island Games 1993
Island Games 1993
Island Games 1993 Badminton

Badminton bei den Island Games 1993


… und du mein Schatz bleibst hier ist ein österreichischer Schlagerfilm von Franz Antel aus dem Jahr 1961. Der Untertitel des Films lautet Die große heitere Musikparade.

Handlung
Statt an der Hochschule für Welthandel Seminare und Vorlesungen zu besuchen, ist Peter Baumann lieber ausschließlich im Studentenorchester aktiv. Mit seinen Freunden Hans, Tommy, Udo, Gus und Max versucht er bisher vergeblich, einen Plattenvertrag oder wenigstens ein Vorsingen in der Wiener Stadthalle zu bekommen. Als Peters Onkel, der das Studium seines Neffen bisher finanziert hat, mitbekommt, dass Peter nur Musik macht, streicht er ihm die finanzielle Unterstützung. Peter beginnt nun, als Schokoladenauslieferer zu arbeiten.

Seine Freundin Helga, die in einem Altenpflegeheim arbeitet, ist am Boden zerstört, weil die fehlende Unterstützung des Onkels nicht nur Peters musikalische Karriere, sondern auch ihre gemeinsame Zukunft gefährdet. Die alten Herren im Heim sind bestürzt, als sie bemerken, wie ihre Lieblingspflegerin Helga mit einem Mal zerstreut und traurig ist. Sie erfahren von Peters Misserfolg beim Versuch, in der Wiener Stadthalle vorzusingen. Der alte Haberl kennt von früher den Mitarbeiter der Stadthalle, Gabriel, bei dem er um ein Vorsingen der Gruppe bittet. Gabriel jedoch lehnt ab. Bei einem Autounfall lernt Peter zufällig die Tochter des Stadthallendirektors, Margot, kennen und umgarnt sie so lange, bis die Gruppe vorspielen darf. Da Helga ihn jedoch beim Flirt gesehen hat, lässt sie ihn in der Folge regelmäßig stehen.

Die Rentner haben parallel zu Peters Einsatz selbst einige Tricks erdacht. Sie wollen Peters Gruppe bei der Stadthallenveranstaltung Heiß, heißer, am heißesten unterbringen und schmuggeln den alten Berger als Elektriker ins Gebäude. Er soll ein wenig im Gebäude spionieren. Als er hört, dass dem Direktor eine junge Band vorspielen soll, sieht er in ihnen eine potenzielle Gefahr für Peters Band. Er legt heimlich eine Platte mit Blasmusik auf und leitet diese Musik ins Büro des Direktors. Der glaubt, die Musik werde von der Band gespielt, und lehnt sie ab, ohne sie gesehen zu haben. Berger stiehlt nun heimlich den Ablaufplan der Show Heiß, heißer, am heißesten.

Was Berger nicht weiß, ist, dass es sich bei der Band um Peters Gruppe gehandelt hatte. Als er seinen Fehler erkennt, entwickeln die Rentner einen neuen Plan. Peter und seine Gruppe mussten aus Geldmangel ihre Instrumente versetzen und so geben die Rentner verschiedene eigene Wertsachen in Zahlung, um die Instrumente wiederbeschaffen zu können. Sie lassen mit einem Trick die Hauptband der Show, das Orchester Bill Sanders mit Sänger Laurie London, verhaften und entführen Trude Herr, als sie auf dem Wiener Flughafen landet. Notgedrungen stimmt Direktor Grossmüller nun zu, dass Peters Gruppe auftreten darf. Peter hat zwar aus Versehen ein Schlafmittel getrunken, das für eine andere Person vorgesehen war, wird jedoch von Helga mit einem Gegenmittel wieder wach gemacht. Da Helga denkt, Peter habe sich mit den Schlafmitteln wegen ihres Verhaltens das Leben nehmen wollen, kommt es zur Versöhnung. Der Abend wird schließlich ein voller Erfolg und überzeugt auch Direktor Grossmüller vom Können der Band. Und am Ende kommt auch Trude Herr in der Wiener Stadthalle an und tritt neben zahlreichen anderen Künstlern im Finale auf – begleitet von Peters Band.

Produktion
Der kommerziell erfolgreiche Film wurde auf Vorschlag von Franz Antel in der Wiener Stadthalle gedreht, die das Projekt auch mitfinanzierte. Antel brachte seine Filmstars ein, Musikpromotor Karl Spiehs die Schlagersänger.

… und du mein Schatz bleibst hier wurde unter dem Arbeitstitel Muß i denn zum Städtele hinaus gedreht. Auch der endgültige Titel ist ein Zitat aus dem Volkslied Muss i denn, muss i denn zum Städtele hinaus, das wiederum instrumental mehrfach angespielt wird. Das Szenenbild des Films stammt von Herta Hareiter. Hanns Matula hatte unter Theyers Leitung die Kameraführung, Kurt Kodal war Kameraassistent.

… und du mein Schatz bleibst hier erlebte am 6. Juli 1961 im Stuttgarter Universum seine Premiere. In der Bundesrepublik Deutschland lief der Film auch unter dem Titel Freunde fürs Leben. Am 30. Oktober 1964 erschien er zudem in den Kinos der DDR.

Im Film sind zahlreiche Schlager zu hören:
 Udo Jürgens: Jenny
 Udo Jürgens und Gus Backus: Schwarze Augen; When the Saints Go Marchin' in; I Want to Dance
 Gus Backus: Muß I denn zum Städtele hinaus
 Trude Herr: Weil ich so sexy bin; Euch zuliebe lern' ich wienerisch
 Ines Taddio: Carusello italiano
 Blue Diamonds: Down by the Riverside
 Laurie London: Hey, hey – es wird Musik gemacht

Kritik
Der film-dienst stellte 1961 fest, dass … und du mein Schatz bleibst hier keine Werbung für den österreichischen Film sei, "dessen Autoren in einer merkbaren geistigen Krise zu stecken scheinen. Anders ist diese Kombination von bildgewordenem Schwachsinn und musikalisch reizlosem Singsang kaum zu erklären. […] Unsinn lassen wir passieren, wenn er gut serviert wird. Das hier ist Stumpfsinn, dilettantisch angerichtet. Mit solchen Filmen treibt man das enttäuschte Publikum rasch wieder vor den häuslichen Fernsehschirm." Zweitausendeins nannte den Film ein "Lustspiel ohne Profil. Die banale Handlung dient lediglich als Übergang zwischen den damals aktuellen Schlagern."

Die Filmblätter befanden, dass der Schlagerfilm "nach bekanntem Rezept angerührt [ist …] Einige hübsche Musical-Gags. Wiener Zuckerln."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1961
Österreichischer Film
Musikfilm
Schwarzweißfilm
Franz Antel

… und du mein Schatz bleibst hier


Enallagma vernale ist eine Kleinlibellenart aus der Familie der Schlanklibellen (Coenagrionidae), die im äußersten Nordosten Nordamerikas und Südosten Kanadas verbreitet ist. Besiedelt werden Moorseen, Teiche und langsam fließende Flüsse. Enallagma vernale ist ein typischer Vertreter der zahlreichen Gruppe blau gefärbter Becherjungfern und den anderen Mitgliedern zum Verwechseln ähnlich, vor allem der ihr auch in den ökologischen Ansprüchen nahezu gleichenden Enallagma annexum und Enallagma boreale.

Merkmale
Enallagma vernale ist eine typische Schlanklibelle mit einer Körperlänge von 30 bis 34 Millimetern und einer Länge des Hinterflügels von 18 bis 20 Millimetern. Die Männchen haben eine hellblaue Grundfarbe mit großen tropfenförmigen und ebenfalls blauen Postokularflecken auf der dem Körper zugewandten Seite der Facettenaugen. Diese sind mit der Spitze zueinander ausgerichtet und über eine Linie miteinander verbunden. Die Augen sind oberseits dunkel, so dass sie wie von einer Kappe bedeckt wirken. Der auf der Oberseite des Vorderkörpers (Thorax) platzierte Mittelstreifen ist auffällig breit, die seitlichen Humeralstreifen sind schmal. Auf den darunterliegenden hellblauen Thoraxseiten befinden sich zwei Thoraxseitenstreifen, der obere ist nur sehr rudimentär oder gar nicht ausgebildet, so dass die Thoraxseitenfläche wie ohne Zeichnung erscheint. Das lang gestreckte Abdomen ist mit einer schlanklibellentypischen Zeichnung versehen. Das zweite Segment trägt an seinem unteren Ende einen breiten schwarzen, häufig halbmondförmig gebogenen, Querstrich. Auf den weiteren Segmenten drei bis sieben befinden sich caudal gelegene, breiter werdende schwarze Ringe, so dass die Segmente sechs und sieben fast ganz schwarz wirken. Das achte und das neunte Abdominalsegment sind ganz blau, das zehnte oberseits wieder schwarz.

Das Abdomen der Weibchen ist kräftiger gebaut als das der Männchen und oberseits überwiegend dunkel gefärbt, die Abdominalsegmente zeigen jeweils nur am vorderen Rand der Segmente drei bis acht einen hellen Ring. Vor dem Legebohrer, auf dem achten Hinterleibssegment, befindet sich ein abstehender Dorn. Die helle Grundfärbung der Libelle ist am ausgeprägtesten auf Segment acht, es kommen jedoch auch Exemplare mit ganz geschwärztem Segment vor. Die Segmente neun und zehn sind schwarz. Die Augen der Weibchen sind farblich horizontal geteilt, der obere Teil ist Dunkel-, der untere Hellbraun, auf dem unteren hellen Teil zeichnet sich meist noch ein dunkler horizontaler Streifen ab. Die Thoraxzeichnung entspricht der der Männchen. Wie in der Unterfamilie der Ischnurinae nicht ungewöhnlich, treten die Weibchen in verschiedenen Farbvarianten auf. Es gibt eine androchrome, wie die Männchen gefärbte Form, und eine braune, heterochrome Form.

Ähnliche Arten
Eine relativ junge evolutionäre Aufsplittung hat in Nordamerika zu einer großen Anzahl teilweise sehr ähnlicher und nur schwer unterscheidbarer Arten geführt. Allerdings werden die Becherjungferngesellschaften häufig nur aus einer Art gebildet, und einmal bestimmt, kann davon ausgegangen werden, dass alle Exemplare dieser Population nur dieser Art angehören. Präferenzen für verschiedene, auf den ersten Blick sehr ähnlich erscheinende, Habitattypen scheinen sie zu trennen, wenn auch diese Mechanismen noch nicht vollständig verstanden sind.

Enallagma vernale ist ohne vergrößernde Untersuchung der nur in feinen Details differierenden männlichen Hinterleibsanhänge nicht von Enallagma annexum und Enallagma boreale zu unterscheiden. Bei E. vernale hat jeder Cercus eine knopfartige Verdickung an seinem distalen Ende, an deren Fuß sich ein kleiner schwarzer Zahn neben einer geringen Vertiefung befindet. E. annexum fehlen diese Merkmale, es tauchen jedoch, entweder durch natürliche Variation oder durch Hybridisierung, immer wieder Zwischentypen auf, die sich Merkmale beider Arten teilen. E. vernale findet sich relativ häufig an Gewässern mit Fischbesatz, E. annexum scheint diese zu meiden, oder kann sich hier nicht fortpflanzen. Ebenfalls sehr ähnlich in der Zeichnung von Thorax und Abdomen sind Enallagma civile, Enallagma ebrium und Enallagma hageni. Auch die Weibchen von Enallagma vernale sind von den Weibchen dieser Arten nicht zu unterscheiden, wenn auch das bei E. vernale manchmal vorkommende, vollständig schwarze achte Abdominalsegment bei diesen so gut wie nie auftritt.

Verbreitung

Die Verbreitung von Enallagma vernale reicht vom Südwesten Ontarios bis Nova Scotia.

Lebensweise
Enallagma vernale besiedelt Moorseen, Teiche und langsam fließende Flüsse. Anders als bei Enallagma annexum werden auch fischreiche Gewässer angenommen. In Gebieten, in denen sich die Verbreitung mit der von  Enallagma annexum und  Enallagma boreale überschneidet, finden sich diese zumeist an Moorseen ohne Fischbesatz. Die Männchen sind – typisch für die Becherjungfern – in großer Zahl am Wasser anzutreffen, wo sie in hoher Zahl niedrig über das offene Wasser fliegen oder am Rand dichter Vegetationsstrukturen ruhen. Die Paarung findet meist auf sonnigen Lichtungen nahe dem Wasser statt. Die Eiablage erfolgt in schwimmende und nicht aus dem Wasser ragende Vegetation. Zuvor werden viele mögliche Eiablageplätze geprüft. Die Eiablage erfolgt normalerweise als Tandem, eventuell trennt sich das Paar und das Weibchen taucht kopfüber ab, um diese unter Wasser fortzusetzen. Meist bewacht das Männchen seine Partnerin über der Wasseroberfläche, gibt aber oft nach einiger Zeit auf. Es kommt zu Hybridisierung mit Enallagma annexum.

Die Flugzeit beginnt im Mai und reicht im Süden des Verbreitungsgebietes bis in den Juni, im Norden teilweise bis in den September.

Quellen

Literatur
 Dennis Paulson: Dragonflies and Damselflies of the East, Princeton Field Guides, Princeton University Press, New Jersey 2011, ISBN 978-0-691-12283-0.

Einzelnachweise

Schlanklibellen
Coenagrionidae

Enallagma vernale


Alex Nørlund, né le  à Vejle au Danemark, est un footballeur danois évoluant au poste de milieu offensif, reconverti entraîneur.

Biographie

Carrière de joueur
Né à Vejle au Danemark, Alex Nørlund commence sa carrière avec le club de sa ville natale, le Vejle BK, en 1993. Il joue son premier match de championnat le  contre le Brønshøj BK où il est titularisé. Ce jour-là il délivre deux passes décisives et permet à son équipe de s'imposer par trois buts à un.

Nørlund devient une figure importante du Vejle BK, contribuant notamment à mener le club à la deuxième place du championnat lors de la saison 1996-1997. En 1999 il rejoint le Viborg FF, club avec lequel il remporte la Coupe du Danemark en 2000. Sa carrière est faite de plusieurs passages entre ces deux clubs ainsi que trois saisons à l'AGF Aarhus.

Alex Nørlund fait partie de l'équipe du Viborg FF qui participe pour la première fois de l'histoire du club à une coupe d'Europe lors de l'édition 2000-2001 de la Coupe UEFA. Viborg y affronte notamment les russes du CSKA Moscou, qu'ils parviennent à éliminer (0-0 match aller, 1-0 match retour) avant d'être battu par les espagnols du Rayo Vallecano.

Alex Nørlund met un terme à sa carrière professionnelle en  à l'âge de 34 ans, après un dernier passage au Vejle BK.

Carrière d'entraîneur
Alex Nørlund commence sa carrière d'entraîneur avec le club d' avant de devenir l'entraîneur principal de l'.

Palmarès

En club
 Viborg FF
 Coupe du Danemark (1) :
 Vainqueur : 1999-00.

Références

Liens externes

Footballeur danois
Joueur du Vejle BK
Joueur du Viborg FF
Joueur de l'AGF Aarhus
Naissance en janvier 1975
Naissance à Vejle

Alex Nørlund


Hrunið er íslensk sagnfræðibók frá 2009 eftir Guðna Thorlacius Jóhannesson sem fjallar um bankahrunið á Íslandi.

Bækur um bankahrunið
Bókaárið 2009

Hrunið (bók)


Kabardian, (; also known as , is a Northwest Caucasian language closely related to the Adyghe (West Circassian) language. Circassian nationalists reject the distinction between the two languages and refer to them both as "Circassian".

It is spoken mainly in parts of the North Caucasus republics of Kabardino-Balkaria and Karachay-Cherkessia (Eastern Circassia), and in Turkey, Jordan and Syria (the extensive post-war diaspora). It has 47 or 48 consonant phonemes, of which 22 or 23 are fricatives, depending upon whether one counts  as phonemic, but it has only 3 phonemic vowels. It is one of very few languages to possess a clear phonemic distinction between ejective affricates and ejective fricatives.

The Kabardian language has two major dialects: Kabardian and Besleney. Some linguists argue that Kabardian is only one dialect of an overarching Adyghe or Circassian language, which consists of all of the dialects of Adyghe and Kabardian together, and the Kabardians themselves most often refer to their language using the Kabardian term Adighabze ("Adyghe language"). Several linguists, including Georges Dumézil, have used the terms "eastern Circassian" (Kabardian) and "western Circassian" (Adyghe) to avoid that confusion, but both "Circassian" and "Kabardian" may still be found in linguistic literature. There are several key phonetic and lexical differences that create a reasonably well-defined separation between the eastern and the western Circassian dialects, but the degree to which the two are mutually intelligible has not yet been determined. The matter is also complicated somewhat by the existence of Besleney, which is usually considered a dialect of Kabardian but also shares many features with certain dialects of Adyghe.

Kabardian is written in a form of Cyrillic and serves as the literary language for Circassians in both Kabardino-Balkaria (where it is usually called the "Kabardian language") and Karachay-Cherkessia (where it is called the "Cherkess language").

Like all other Northwest Caucasian languages, Kabardian is ergative and has an extremely complex verbal system.

Since 2004, the Turkish broadcasting corporation TRT has maintained a half-an-hour programme a week in the Terek dialect of Kabardian.

Dialects
East Circassian
Kabardian
West Kabardian
Kuban
Kuban-Zelenchuk (Cherkess)
 Central Kabardian
Baksan (basis for the literary language)
Malka
 Eastern Kabardian
Terek
Mozdok
 North Kabardian
Mulka
Zabardiqa (1925 until 1991 Soviet Zaparika)
 Baslaney dialect ()

Phonology

The phoneme written Л л is pronounced as a voiced alveolar lateral fricative  mostly by the Circassians of Kabarda and Cherkessia, but many Kabardians pronounce it as an alveolar lateral approximant  in diaspora. The series of labialized alveolar sibilant affricates and fricatives that exist in Adyghe  became labiodental consonants  in Kabardian, for example the Kabardian words мафӏэ  "fire", зэвы  "narrow", фыз  "wife" and вакъэ  "shoe" are pronounced as машӏо , зэжъу , шъуз  and цуакъэ  in Adyghe. Kabardian has a labialized voiceless velar fricative  which correspond to Adyghe , for example the Adyghe word "тфы" ( "five" is тху () in Kabardian. In the Beslenei dialect, there exists an alveolar lateral ejective affricate  which corresponds to  in literary Kabardian. The Turkish Kabardians (Uzunyayla) and Besleneys have a palatalized voiced velar stop  and a palatalized velar ejective  which corresponds to  and  in literary Kabardian.

Consonants

 In some Kabardian dialects (e.g. Baslaney dialect, Uzunyayla dialect), there is a palatalized voiced velar stop  and a palatalized velar ejective  that were merged with  and  in most Kabardian dialects. For example, the Baslaney words "гьанэ"  "shirt" and "кӏьапсэ"   "rope" are pronounced in other Kabardian dialects as "джанэ"  and кӏапсэ .
 Consonants that exist only in borrowed words.

The glottalization of the ejective stops (but not fricatives) can be quite weak, and has been reported to often be creaky voice, that is, to have laryngealized voicing. Something similar seems to have happened historically in the Veinakh languages.

Vowels
Kabardian has a vertical vowel system.  Although many surface vowels appear, they can be analyzed as consisting of at most the following three phonemic vowels: ,  and .

The following allophones of the short vowels ,  appear:

According to Kuipers,
These symbols must be understood as each covering a wide range of sub-variants.  For example, i stands for a sound close to cardinal  in 'ji' "eight", for a sound close to English  in "kit" in the word x'i "sea", etc.  In fact, the short vowels, which are found only after consonants, have different variants after  practically every series defined as to point of articulation and presence or absence of labialization or palatalization, and the number of variants is multiplied by the influence of the consonant (or zero) that follows.

Most of the long vowels appear as automatic variants of a sequence of short vowel and glide, when it occurs in a single syllable:
 =
 =
 =
 =

This leaves only the vowel . Kuipers claims that this can be analyzed as underlying  when word-initial, and underlying  elsewhere, based on the following facts:
 occurs only in the plural suffix [ha], which does not occur word-initially.
 is the only word-initial vowel; analyzing it as  makes the language underlyingly universally consonant-initial.
Certain complications involving stress and morphophonemic alternations are dramatically simplified by these assumptions.

Halle finds Kuipers' analysis "exemplary". Gordon and Applebaum note this analysis, but also note that some authors disagree, and as a result prefer to maintain a phoneme .

In a later section of his monograph, Kuipers also attempts to analyze the two vowels phonemes  and  out of existence. Halle, however, shows that this analysis is flawed, as it requires the introduction of multiple new phonemes to carry the information formerly encoded by the two vowel phonemes.

The vowel  appears in some loan words; it is often pronounced .

The diphthong  is pronounced  in some dialects.  may be realised as ,  as  and  as . This monophthongisation does not occur in all dialects.

The vowels  can have the semi-vowel  in front of it.

Orthography
The current Cyrillic alphabet is as follows. The preceding Latin alphabet was much like the one for Adyghe.

Grammar

Kabardian, like all Northwest Caucasian languages, has a basic agent–object–verb typology, and is characterized by an ergative construction of the sentence.

Example
The following texts are excerpts from the official translations of the Universal Declaration of Human Rights in Kabardian and Adyghe, along with the original declaration in English.

References

Notes

Sources
Gordon, Matthew and Applebaum, Ayla. "Phonetic structures of Turkish Kabardian", 2006, Journal of the International Phonetic Association 36(2), 159–186.
Halle, Morris. "Is Kabardian a Vowel-Less Language?" Foundations of Language, Vol. 6, No. 1 (Feb., 1970), pp. 95–103.
Kuipers, Aert. "Phoneme and Morpheme in Kabardian", 1960, Janua Linguarum: Series Minor, Nos. 8–9. 's-Gravenhage: Mouton and Co.

External links

Adyga.org – Popular Circassian internet forum
Audio.Adyga.org – Virtual Circassian Dictionary
, Circassian, English, Turkish
A guide to North Caucasian languages
Kabardian (къэбэрдеибзэ) alphabet
Circassian language online lessons

Agglutinative languages
Northwest Caucasian languages
Languages of Georgia (country)
Languages of Russia
Languages of Turkey
Languages of Iraq
Kabardino-Balkaria
Karachay-Cherkessia
Subject–object–verb languages
Vertical vowel systems

Kabardian language


Sevgiliye şu anlamlara gelebilir:

 Sevgiliye (Aşkın Nur Yengi albümü), 1990'da Fono Müzik'ten piyasaya çıkan albüm
 Sevgiliye (Funda Arar albümü), 2001'de Funda Arar'ın Kıraç ile birlikte hazırlamış olduğu düet albümü
 Sevgiliye (Murat Göğebakan albümü), 2007'de Çınar Müzik'ten piyasaya çıkan albüm
 Sevgiliye (İlhan İrem uzunçaları)

Sevgiliye


Valentin Reynoso Hidalgo MSC (Nagua, 16 de dezembro de 1942) é um ministro dominicano e bispo auxiliar católico romano emérito de Santiago de los Caballeros.

Valentin Reynoso Hidalgo entrou para os Missionários do Sagrado Coração, fez sua profissão em 8 de setembro de 1972 e foi ordenado sacerdote em 8 de novembro de 1975.

Papa Bento XVI nomeou-o em 22 de outubro de 2007 bispo auxiliar em Santiago de los Caballeros e bispo titular de Mades. O Arcebispo de Santiago de los Caballeros, Ramón Benito de La Rosa y Carpio, o consagrou em 8 de dezembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram Juan Antonio Flores Santana, Arcebispo Titular de Santiago de los Caballeros, e Jesús María de Jesús Moya, Bispo de San Francisco de Macorís.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 2 de fevereiro de 2018.

Ver também

Bispos católicos da República Dominicana

Valentín Reynoso Hidalgo


Die Brüderstraße ist eine Straße in der Kasseler Altstadt. Sie mündet auf den Altmarkt.

Geschichte
Bis 1867 hieß auch die spätere Kettengasse in Kassel noch Brüderstraße. Wegen der dichten Besiedelung der Kasseler Altstadt und der daraus resultierenden Verkehrsprobleme wurde eine Sanierung der Straßen und Gassen bereits gegen Ende des 19. Jahrhunderts diskutiert. Der Fluchtlinienplan von 1895/96 sah bereits eine Verbreiterung der Brüderstraße vor, doch einige Planungen konnten wegen des Ausbruchs des Ersten Weltkriegs nicht durchgeführt werden. 1929 wurde die Benutzung der Brüderstraße mit Fahrrädern und Handwagen verboten. In der Kasseler Volkszeitung vom 22. März 1929 war dazu zu lesen: "Die Brüderstraße ist eine der kürzesten Straßen der Stadt; gleichwohl ist sie [...] ihr Sorgenkind [...] Oft war die Straße in lebensgefährlicher Weise verstopft; die Verkehrsunfälle häuften sich wie an keiner anderen Stelle der Stadt." Abhilfe sollte unter anderem der Freiheiter Durchbruch schaffen: Dazu wurde unter anderem das wahrscheinlich aus dem 16. Jahrhundert stammende Fachwerkhaus Brüderstraße 25/27 abgerissen, so dass Nr. 23 zum Eckhaus wurde und das Grünersche Haus, Nr. 29, das 1880 nach einem Brand des Vorgängergebäudes neu errichtet worden war, nun frei stand. In den 1930er Jahren wurde auch dieses Gebäude, das man jetzt für stilistisch unpassend hielt, abgerissen und durch einen Steinbau mit der Adresse Marktgasse 34/36 ersetzt, der dem Fachwerkstil der Umgebung nachempfunden wurde. Der Architekt dieses Neubaus war Otto Vogt. 1936 war die neugestaltete Westseite des Altmarkts vollendet. Die Verkehrsverbindung wurde am 9. Mai 1936 offiziell eingeweiht. Das Schuhhaus Grüner, das in dem abgerissenen und ersetzten Eckhaus Brüderstraße 29/Marktgasse 34/36 ansässig war, schaltete aus diesem Anlass einen Anzeigentext, in dem es hieß: "Dank dem Führer - Luft - Licht - Arbeitsbeschaffung [...]"

Am 22. Oktober 1943 fielen große Teile der Kasseler Altstadt einem Luftangriff zum Opfer. Am Kriegsende war von den Häusern der Brüderstraße keines mehr intakt. Von den Häusern mit den Nummern 19 bis 23 waren 1944/45 noch Teile der Erdgeschossmauern vorhanden. Das steinerne Gebäude, das die Nr. 29 ersetzt hatte, blieb, abgesehen vom Verlust des Daches, relativ unversehrt und wurde bald nach Kriegsende saniert. Im Zuge des Baus der Kurt-Schumacher-Straße wurde es jedoch später abgerissen.

Im Zuge des Wiederaufbaus wurde 1947 ein Wettbewerb veranstaltet. Grundprinzip des preisgekrönten Plans von Hans Högg, Walter Baumgarten und Günther Marschall war es, die Verkehrsströme zu vereinigen und mitten durch die Altstadt zu führen. Der Altmarkt wurde zum Verkehrskreuz umfunktioniert. Im Zuge der Umsetzung dieses Planes sollte die Brüderstraße ebenso wie der Steinweg verbreitert und vierspurig ausgebaut werden. Der Generalbebauungsplan wurde 1950 verabschiedet und in den Folgejahren umgesetzt. Die Kurt-Schumacher-Straße, die Teilen der alten Brüderstraße ein völlig neues Gesicht geben sollte und die einstige Altstadt in zwei Teile zerschnitt, wurde in der Mitte der 1950er Jahre angelegt und bebaut. Erhalten blieb die wieder aufgebaute Alte Brüderkirche.

Einzelnachweise

Straße in Kassel
Kasseler Altstadt

Brüderstraße (Kassel)


Die Girbelsrather Straße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße. Sie beginnt am Friedrich-Ebert-Platz und biegt sofort von der Binsfelder Straße in östliche Richtung ab. Sie führt in Richtung des Ortes Girbelsrath, woher sie auch ihren Namen hat. Parallel zu ihr verläuft die Kölner Landstraße. An der Girbelsrather Straße liegt die Heinrich-Böll-Gesamtschule.

Im Ersten Weltkrieg lag an der Girbelsrather Straße die Luftschiffhalle Düren.

Geschichte

Die Straße heißt seit jeher Girbelrather Straße. Früher endete sie an der Yorkstraße, die Fortführung hieß Girbelsrather Weg. Erst 1905 beschloss der Stadtrat, den gesamten Straßenzug als Girbelsrather Straße zu bezeichnen. August Schoop bezeichnete einen Teil des Weges als Heerweg und Römerstraße.

Am Haus Girbelsrather Straße 35 ist eine Plakette angebracht, die auf den Stifter Rudolf Schenkel hinweist.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF-Datei; 56 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Girbelsrather Straße (Düren)


Liga Nogometnog saveza područja Nova Gradiška također i kao Područna liga Nova Gradiška, Područna liga NSP Nova Gradiška je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1971./72.
Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bio klub "Mladost" iz Cernika.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona - Posavska skupina 1971./72.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", 1972. godina
 Dragutin Grganić, Josip Đurić: 60 godina nogometa : Nogometni klub Graničar, Laze, Laze, 1988., UDK: 908+796.332](497.13 Laze), str. 22-24
 Ivo Petranović i dr.: Pola stoljeća nogometa u Rešetarima, Rešetari, 1989., UDK: 796.332(497.5 Rešetari)](067.5) * 061.2(497.5 Rešetari):796.332](067.5), str. 86-87
 Željko Čeglaj: Čudnovate zgode stoljetne "Bubamare" : stoljeće nogometa Brodsko-posavske županije : 1909. – 2009., Slavonski Brod, 2009., , str. 141-142
 Antun Toni Bardašević: Omladinac u srcu : [50 godina NK Omladinac] , Vrbova, 2011.,  (Arca), str. 68-69

1971-72
Nova Gradiška
1971-72 Nova Gradiška

Liga Nogometnog saveza područja Nova Gradiška 1971./72.


Mozer ist der Familienname von

 Alfred Mozer (1905–1979), deutsch-niederländischer Journalist und Politiker
 Carlos Mozer (* 1960), brasilianischer Fußballspieler und -trainer
 Ivan Mozer (1933–2006), sowjetischer Fußballspieler und -trainer sowie Sportdirektor
 Marc Mozer (* 1929), Schweizer Architekt
 Rui Miguel Baptista Araújo (* 1972), portugiesischer Fußballspieler, genannt Mozer
 Yariv Mozer (geb. 1978), israelischer Drehbuchautor, Regisseur und Filmproduzent

Mozer


Bridgette Kerkove (Los Ángeles; 8 de febrero de 1977) es una actriz pornográfica, directora y productora estadounidense de cine erótico, siendo especialmente reconocida por sus penetraciones anales extremas.

Kerkove comenzó en la industria del cine porno en 1998 y ha actuado en cientos de títulos en su carrera. Comenzó a dirigir en 2001, trabajando para compañías como la Metro Studios y No Boundaries. Su primer título como directora fue Babe Illustrated 15.

Premios
2000 AVN Award – Best New Starlet
2001 AVN Award – Most Outrageous Sex Scene – In The Days of Whore
2001 Venus Award – Best American Actress
2002 AVN Award – Best Group Sex Scene, Video – Succubus
2011 AVN Hall of Fame

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Los Ángeles
Actrices pornográficas de Estados Unidos
Directoras de cine de Estados Unidos
Directores de cine pornográfico
Productoras de cine de Estados Unidos
Ganadoras del premio AVN

Bridgette Kerkove


Le gouvernement Fernández Mañueco  () est le gouvernement autonome de Castille-et-León depuis le , sous la  des Cortes.

Il est dirigé par le conservateur sortant Alfonso Fernández Mañueco, après la victoire du PP à la majorité relative aux élections parlementaires, et repose sur une coalition entre conservateurs et extrême droite nationaliste. Il succède au gouvernement Fernández Mañueco .

Historique du mandat
Ce gouvernement est dirigé par le président de la Junte de Castille-et-León conservateur sortant Alfonso Fernández Mañueco. Il est constitué et soutenu par une coalition de droite entre le Parti populaire (PP) et Vox. Ensemble, ils disposent de 44 députés sur 81, soit 54,3 % des sièges du Cortes.

Il est formé à la suite des élections parlementaires du 13 février 2022.

Il succède donc au gouvernement Fernández Mañueco , initialement constitué et soutenu par le Parti populaire et Ciudadanos (Cs), puis par le seul Parti populaire.

Formation
Le , Alfonso Fernández Mañueco annonce la dissolution des Cortes, renvoie les quatre conseillers de Ciudadanos de son gouvernement et convoque des élections anticipées pour le .

Le scrutin est remporté par le Parti populaire, qui redevient la première force politique du territoire mais avec à peine deux députés de plus, tandis que Vox triple son nombre de voix et détient la clé du maintien au pouvoir d'Alfonso Fernández Mañueco, aucune majorité alternative ne s'étant dessinée. Le , le PP et Vox concluent un accord de principe pour former un gouvernement conjoint au sein duquel le parti d'extrême droite disposera de la vice-présidence et de trois départements exécutifs (). C'est la première fois depuis l'amorce de la Transition démocratique que l'extrême droite participe à une instance gouvernementale.

Le président des Cortes , issu de Vox, annonce le  suivant qu'il propose officiellement Alfonso Fernández Mañueco comme candidat à l'investiture des parlementaires. Deux semaines et demi plus tard, il indique que la session d'investiture se tiendra le , les deux partenaires de la coalition ayant réglé les derniers détails de leur contrat de coalition.

Le , Alfonso Fernández Mañueco est effectivement investi pour un second mandat de président de la Junte avec 44 voix pour et 37 voix contre, recevant le seul soutien du PP et de Vox tandis que tous les autres partis lui refusent leur confiance. Il prête serment le lendemain, en présence de la ministre de l'Éducation Pilar Alegría et de la secrétaire générale du PP Cuca Gamarra, mais en l'absence du nouveau président du parti Alberto Núñez Feijóo. L'exécutif est assermenté le .

Composition
 Par rapport au gouvernement Fernández Mañueco , les nouveaux conseillers sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions le sont en italique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections aux Cortes de Castille-et-León de 2022
 Président de la Junte de Castille-et-León

Lien externe

Fernández Mañueco 2
Castille-et-León

Gouvernement Fernández Mañueco II


Kate Nelligan (født 16. marts 1950) er en canadisk teater- og filmskuespiller. Hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle i 1992 for sin rolle som Lila Wingo Newbury i dramafilmen Savannah. Det år vandt hun også en BAFTA for bedste kvindelige birolle for sin præstation i dramafilmen Frankie og Johnny. Nelligan er også blevet nomineret til en Tony Award fire gange for arbejdet på Broadway, henholdsvis for Plenty (1983), A Moon for The Misbegotten (1984), Serious Money (1988) og Spoils of War (1989).

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Canada
Personer fra London (Ontario)
Canadiere i 1900-tallet
Canadiere i 2000-tallet
BAFTA for bedste kvindelige birolle

Kate Nelligan


Karaburun, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin güneyinde Urla ilçesi; batısında, kuzeyinde ve doğusunda Ege Denizi bulunmaktadır. Karaburun Yarımadası'nda bulunan ilçe, nüfus bakımından ilin en küçük ikinci ilçesidir.

Tarihçe

Coğrafya
Karaburun'un İzmir il merkezine uzaklığı 106 km'dir. Yüzölçümü 421 km2'dir. İlçenin güneyinde Urla ilçesi; batısında, kuzeyinde ve doğusunda Ege Denizi bulunmaktadır. Merkezi aynı adlı yarımadanın kuzeydoğusundadır. İç denize bakan tarafının karşı kıyısında Foça, Küçükbahçe tarafında Çeşme ilçeleri yer alır.

Karaburun ilçe merkezi Kaza, İskele, Burgaz Arkası ve Bodrum olarak 4 ana kısıma ayrılmıştır. İskele kazanın balıkçı barınağının bulunduğu yerdir. Aynı zamanda da akşamları insanların yürüyüş yaptığı kordon boyudur. Dalış merkezleri ve balık lokantaları bulunur. Burgaz arkası daha çok yazlık evlerin olduğu kesimdir. Bodrum ise ilçenin en işlek plajının bulunduğu kısımdır.

Karaburun'da İskele'nin önünde Büyük Ada ve Burgaz Arkasına bakan Küçük Ada bulunmaktadır. İskelenin ilerisinde Karaburun Yelken Kulübü vardır.

Yaz aylarında öğleden sonra başlayıp hava kararıncaya kadar her gün düzenli esen imbat rüzgarına sahiptir.

Köylerin merkeze ve beldelere uzaklıkları
Karaburun Yarımadasında kurulu Karaburun ilçesine bağlı köyler, gruplar halinde birbirine uzaktır. Karaburun ilçesi; düşük nüfus yoğunluğuna karşın, yüzölçümü olarak geniş bir alana yayılmıştır. Yaklaşık 500 km².

Eğlenhoca, Kösedere ve İnecik köyleri, birbirine yakın, Merkez ilçeye 15–16 km., Mordoğan beldesine 5–6 km., Küçükbahçe beldesine 35–37 km. uzaklıktadırlar.

Tepeboz, Hasseki ve Sarpıncık köyleri, birbirine yakın, Merkez ilçeye 8–11 km., Mordoğan beldesine 23–26 km., Küçükbahçe beldesine 25–35 km. uzaklıktadırlar.

Parlak ve Salman köyleri, birbirine yakın, Merkez ilçeye 15–18 km., Mordoğan beldesine 30–33 km., Küçükbahçe beldesine 11–14 km. uzaklıktadırlar.

Bozköy, Ambarseki ve Saip köyleri, birbirine yakın, Merkez ilçeye 1–3 km., Mordoğan beldesine 18 –22 km., Küçükbahçe beldesine 23–25 km. uzaklıkta köylerdir.

Yaylaköy de Merkez ilçeye 10 km., Mordoğan beldesine 26 km. ve Küçükbahçe beldesine 12 km. uzaklıktadır.

Sazak köyü, bütünüyle terkedilmiştir.

* Uzaklıklar yaklaşık olarak verilmiştir.

Köylerdeki iskele yerleşimleri
Köyler, tepelerin yamaçlarına ve ağırlıklı olarak denizden kolay görünmeyen noktalara eski zamanlardaki korsan tehlikesi yüzünden kurulmuştur. Bu nedenle, genelde her köyün, denize ulaşımı mümkün kılacak birer iskelesi vardır. Bu iskelelerin bir bölümü hala kullanılmakta ve geliştirilmektedir.

İskele yerleşimlerinden bazıları giderek, köylerden daha büyük hale gelmiştir. Örneğin; Mordoğan olarak bilinen yerleşim, aslında Mordoğan İskelesi'dir ve gerçek Mordoğan Köyü, denizden 2–3 km. içeridedir. Aynı şekilde; Denizgiren yerleşimi Küçükbahçe köyünün, Kaynarpınar yerleşimi İnecik köyünün iskeleleridir.

Mordoğan beldesinde bir Yat Limanı yapılmaktadır.

İskeleler
 Karaburun İskelesi - Karaburun Merkez
 Mordoğan İskelesi - Mordoğan Beldesi
 Kaynarpınar İskelesi - İnecik Köyü
 Eşendere İskelesi - Ambarseki Köyü
 Saip İskelesi - Saip Köyü
 Yeniliman İskelesi - Tepeboz Köyü
 Denizgiren İskelesi - Küçükbahçe Köyü

Yerleşim olan koylar
 Bodrum Koyu - Karaburun Merkez
 Kuyucak Koyu - Karaburun Merkez
 Badembükü Koyu - Parlak Köyü
 Hamzabükü Koyu - Sarpıncık Köyü
 Yukarı Boyabağı Koyu - Kösedere Köyü
 Aşağı Boyabağı Koyu - Kösedere Köyü
 İçmekıyısı Koyu - Kösedere Köyü
 Dereağzı Koyu - Eğlenhoca Köyü
 Ardıç Koyu - Mordoğan
 Körfez Koyu - Mordoğan
 Manal Koyu - Mordoğan
 Azmak Koyu - Mordoğan

Diğer koylar
 Çatalkaya Körfezi
 Süngerci Koyu
 Sıcağıbükü Koyu
 Kumbükü Koyu
 Akbük Koyu
 Olcabük Koyu
 Eğriliman Koyu
 Dikencik Koyu
 Karareis Koyu
 Kocadere Koyu
 Gerence Koyu

Nüfus

Ekonomi
Başlıca ticari ürünleri enginar, üzüm, nergis çiçeği, nar, narenciye, bademdir. Yöreye has olarak nitelendirilebilecek olan hurma zeytini ve kopanisti peyniri vardır.

Yörede ayrıca balıkçılık da köylüler tarafından ağ veya olta aracılığı ile yapılmaya devam etmektedir. Özellikle gezgin balık türlerinden kefalin ağ (yörece dalyan tipi denilen ve kazıklar arasına yerleştirilen yatay ağ düzeneği) ile avlanması oldukça yaygındır. Ağustos ve Eylül aylarında topan kefal avcılığı verimli geçer. Bunun yanında açık denizde kalamar, mercan, istavrit, kolyoz avcılığı da amatör olarak yapılmaktadır. Koylarda ise kıyıdan veya küçük tekneler ile amatör olarak sargoz, kupes, melanur, hani avcılığına sıkça rastlanır.

Kültür

Turizm

Her ne kadar doğal zenginlikleri itibarı ile tatil turizminin tüm imkânlarına sahip olsa da, turistler açısından tenha denilebilecek bir durumdadır. Bunda en büyük etmen olarak çok virajlı ve dar yollara sahip olması gösterilmektedir. Tabii ki bu girintili çıkıntılı kıyı şeridi virajlar yanında birçok irili ufaklı koyları da beraberinde getirmektedir.

Karaburun konumu itibarı ile açık denize baktığı için, suyun devridaim içinde olması nedeniyle, temiz bir denize sahiptir. Lodoslu veya poyrazlı kötü hava şartları sebebiyle dalgalı ve çalkantılı durumlar dışında, deniz çok berraktır. Dik dağlık yapısı gereği kumsaldan çok kayalık yapıya sahip olan Karaburun, su altı zenginliği açısından dikkat çekmektedir. Bu yapısı ile tüplü ve tüpsüz dalış meraklılarının ilgisini çekmektedir. Balıkçılık ile ilgilenenler için de birçok imkân sunmaktadır.

Turizm sayfiye ağırlıklı olsa da, bahar aylarında açan yüzlerce çeşit çiçekler temiz hava ve doğa meraklılarını kendine çeker. Özellikle kelebek ve çiçek fotoğrafçılığı ve trekking ile ilgilenen yerli turistlerin vazgeçilmez ziyaret noktalarından biridir Karaburun yöresi.

Turist potansiyelini daha çok yazlığı olan yerli turistler oluşturmaktadır. Yabancı turistlere fazla rastlanmamaktadır. Buna bağlı olarak yazlık eğlenceye yönelik tesisleri sınırlıdır. Özellikle İskele mevkiinde deniz kenarındaki balık restoranları ve birkaç kafe dışında fazla tesis yoktur. İskele mevkiinin kuzeybatısında yaklaşık yarım mil açığında bulunan Büyük Ada turizme açık olup, ancak tekne kiralama ile ya da yerel halkın kendi tekneleri ile sağlanabilmektedir. Adada herhangi bir turistik tesis bulunmamakta sadece kuzey ucunda çakarlı deniz feneri bulunmaktadır. Adada ayrıca küçük keçi sürüsü de bulunmaktadır. Keçilerin mevcudiyeti ve sert hava koşulları yüzünden adada ağaç yetişmemekte, sadece maki tipi bitki türleri yetişmektedir. Adanın güneyinde poyrazdan korunaklı küçük bir koyu ve plajı vardır.

İlçede üç adet turistik otel bulunmaktadır. Bunu dışında konaklama için ağırlıklı olarak butik tip pansiyonlar, pansiyonlar ve ev pansiyonculuğu kullanılmaktadır.

İlçede 2018'den beri her yıl Karaburun Nergis Festivali düzenlenmektedir.

Yönetim
Belediye başkanları

Altyapı
İzmir'e bağlı Üçkuyular semtinden kalkan Karaburun midibüsleri vasıtasıyla ulaşım sağlanmaktadır. 2007 yılında başlayan Üçkuyular-Karaburun İskele seferleri 2008 yılında durdurulmuştur. 2009 yılı itibarıyla Foça-Karaburun Saipaltı yazlık hafta sonu seferleri başlamıştır. İZDENİZ yeni alınan katamaranlar ile Karaburun'a yaz sezonunda sefer düzenlemektedir.

İzmir yolu üzerinde bulunan Seferihisar ilçesi üzerinden ara bağlantılarla, doğrudan Selçuk'a geçiş mümkündür.

2013 yılında İYTE-Mordoğan arasındaki yol yeni yapılmış ulaşım 56 km'ye düşürülmüştür. Yolun Karaburun merkeze ulaştırılması çalışmaları devam etmektedir.

Ayrıca bakınız
 Enginar reçeli
 Meli, Karaburun

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Karaburun Kaymakamlığı
 Karaburun Belediyesi
 Karaburun Gezi Haberleri
 Uydudan Karaburun (Google)

Karaburun


Disney Channel foi um canal de televisão por assinatura com sede na Austrália e transmitido também na Nova Zelândia e Oceania. Era propriedade da filial australiana da The Walt Disney Company e operado pela Disney Channels Worldwide, uma subsidiária da Walt Disney Direct-to-Consumer & International. Sua programação foi focada em crianças e jovens e não possuía nenhum anúncio comercial além dos do próprio canal.

Devido à chegada do Disney+ na Oceania e ao fim das licenças que permitiam a distribuição do sinal no continente oceânico, o canal encerrou suas transmissões na Nova Zelândia em 30 de novembro de 2019, na operadora Sky, enquanto que na Austrália o sinal foi encerrado em 1 de março de 2020, na operadora Foxtel. O encerramento definitivo das transmissões ocorreu em 30 de abril de 2020, quando o canal deixou a grade de canais da operadora Fetch TV.

História
Disney Channel começou a ser transmitido na Austrália pela operadora Optus, em 8 de junho de 1996. O primeiro programa exibido na estreia do canal foi o filme Aladdin. Em 1 de abril de 2001, o canal foi então adicionado à operadora Austar. Em 1 de dezembro de 2001, foi adicionado à operadora Foxtel. Em 21 de janeiro de 2002, foi adicionado à grade da operadora TransTV.

Em 24 de dezembro de 2003, o sinal entrou no ar na Nova Zelândia pela operadora Sky Network Television.

Devido ao lançamento do serviço de streaming Disney+ e por conta do término dos contratos de distribuição dos sinais da Disney no continente, foi anunciado o encerramento dos canais Disney na Oceania. A operadora Sky confirmou que o Disney Channel e o Disney Júnior seriam encerrados a partir de 30 de novembro de 2019, na Nova Zelândia.

Na Austrália, foi anunciado que os sinais dos canais Disney cessariam seus serviços em 1º de marco de 2020, na operadora Foxtel e em 30 de abril de 2020, na operadora Fetch TV.

Programação

Série original

Série live-action

Série curta

Reprises de séries antigas

Série adquirida

Série live-action

Série animada

Filmes
Disney Channel Australia exibia a maioria dos filmes da Disney, incluindo os da Walt Disney Pictures e da Disney Channel Original Movies. Até 2003, os filmes iam ao ar no bloco The Wonderful World of Disney, que era transmitido desde os anos 90. Em tempos mais recentes, tais filmes eram transmitidos sob o selo Disney Channel Movies, para os filmes da Walt Disney Pictures ou de empresas parceiras e Disney Channel Original Movies para os filmes da Disney Channel Original Movies.

Site
O site do Disney Channel Australia tinha um design muito semelhante aos sites dos demais canais Disney na região. O site continha conteúdos das séries e filmes em exibição, além de jogos e conteúdo para download. Atualmente, o site ainda está no ar exibindo as novidades do Disney+.

Veja também

 Disney Channel

Canais de televisão extintos em 2020
Canais de televisão fundados em 1996
Canais de televisão extintos
Disney Channel
Redes de televisão da Austrália

Disney Channel (Austrália e Nova Zelândia)


Historical Materialism é uma revista acadêmica interdisciplinar publicada pela Editora Brill que explora e desenvolve o potencial crítico e explicativo da teoria marxista. Desde sua fundação em 1997, a revista defende que o marxismo oferece o melhor arcabouço conceitual para compreender os fenômenos sociais e suas possibilidades de mudança. A revista começou como um projeto na Escola de Economia e Ciência Política de Londres de 1995 a 1998. Atualmente, está afiliada à SOAS da Universidade de Londres. A revista também tem uma série de livros que publica obras de autores como Antonio Gramsci, Otto Bauer e Massimiliano Tomba.

Série de livros
Em 2002, a Editora Brill lançou a Série de Livros Historical Materialism, que reúne mais de duzentas obras até 2020, entre monografias inéditas, traduções e republicações de textos clássicos da teoria marxista. A Haymarket Books publica as edições em formato de brochura dos livros da série.

Teoria crítica
Jornais marxistas
Revistas científicas em inglês
Publicações fundadas em 1997
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Diversidade)

Historical Materialism


ඔක්තෝබර් 2 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 275 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 90ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 2


Jurijus Veklenko (født 6. juli 1990 i Klaipėda), også kendt som Jurij Veklenko eller blot Jurijus, er en litauisk sanger.

Eurovision Song Contest
Veklenko, der tidligere har performet ved Eurovision Song Contest 2015 som en af korsangere for Monika Linkytė og Vaidas Baumila i deres præstation af "This Time"; sammen med de tre andre korsangere, tog Jurijus del i et samme køn kys, som en del af den endelige præstation.

Veklenko vandt i 2019 den litauiske nationale finale med sangen "Run with the Lions", og vil repræsentere sit land i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Sangere fra Litauen
Litauens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019

Jurij Veklenko


Manuel Rafael de Vega Alonso, conocido artísticamente como Manolo de Vega (Barrio de San Andrés-Caño Argales, Valladolid, 28 de mayo de 1942-Requena, Valencia, 15 de julio de 2015), fue un humorista y cantaor español de flamenco.

Comenzó a cantar flamenco en su juventud, publicando varios discos en la década de 1960, reconocidos y recogidos en el compendio El Arte de vivir el flamenco, popularizándose más adelante como comediante y contador de chistes en concursos de humor de televisión como No te rías que es peor.

Biografía
Manuel Rafael de Vega Alonso nació en Valladolid en 1942. Al principio de su carrera artística fue conocido como "Fosforito de Valladolid" por sus imitaciones del cantaor cordobés Fosforito, ganando el importante premio "Rojo el Alpargatero" (Cantes de Levante) en el Concurso nacional de Córdoba de 1965. Su afición por el cante vino gracias a su padre, Celedonio de Vega "El Celes", y a su hermano Pepe.

Sus actuaciones por teatros de toda España lo hicieron muy popular, siendo cantaor acompañante durante varios años de la famosa Mariemma. En los años 60 fue un artista reconocido en el mundo del flamenco, realizando numerosas grabaciones discográficas. Representó a España en la Feria mundial de Nueva York 1964 y en el Festival de Salzburgo.

Durante los años 80 y 90 tuvo protagonismo su faceta humorística como contador de chistes, siendo comediante habitual del programa televisivo No te rías que es peor y otros espacios de variedades como Esto es espectáculo (1995-1996).

Uno de sus últimos trabajos fue un cameo en la película Isi/Disi. Amor a lo bestia, del director Chema de la Peña, en 2004. Recibió un homenaje en Valladolid en 2005, acompañado de muchos artistas y amigos.

En 2007, se le diagnosticó una diabetes a raíz de una parálisis en un brazo, que desembocó en la amputación de ambas piernas a la altura de la rodilla. La diabetes, asimismo, le obligó a realizarse diálisis.

Falleció el 15 de julio de 2015 en su casa de Requena, Valencia, a los 73 años.

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista en la revista Interviú, 2010

Humoristas de Castilla y León
Cantaores de flamenco del siglo XX
Artistas de Valladolid
Nacidos en Valladolid

Manolo de Vega


Top 40 (glazbena industrija)
Top 40 (radijski format)
HR Top 40
ARC Top 40
Track Top-40
Ö3 Austria Top 40
Album Top-40
RIANZ Top 40 Albums Chart, službena novozelandska glazbena top ljestvica
RIANZ Top 40 Singles Chart
Dutch Top 40
Top 40 Music Magazine
The Official NZ Top 40
UK Singles Chart (UK Top 40)
UK Top 40 (televizijska serija)
Adult Top 40, top-ljestvica adult contemporary glazbe
American Top 40 (AT 40)
Mainstream Top 40
Top 40 Tracks
Rick Dees Weekly Top 40

Top 40


L'Afo-A-Kom est une sculpture en bois, le symbole le plus important du peuple Kom de la région du Nord-Ouest du Cameroun. En 1966, elle a été volée dans l'enceinte royale de Kom. Sept ans plus tard, elle a été reconnue dans une galerie d'art américaine et, après une dispute, elle a été rendue au peuple Kom.

Caractéristiques
L'Afo-A-Kom, qui signifie la chose Kom (également Mbang dans la langue Kom ) est une sculpture de 158,75 cm de long stylisée en bois d'un homme debout, couronné et tenant un sceptre, derrière un tabouret soutenu par trois têtes de buffle sculptées. Le noyau est en bois d' iroko. Son visage est gainé de cuivre et une grande partie du corps est recouverte de perles rougeâtres et bleues (Voir le lien Arthemis ci-dessous pour une photo en ligne). Le Foyn/Fon (chef) prend soin de la statue, et elle symbolise "l'autorité royale et la promesse d'une succession continue". Le sculpteur de cette statue est inconnu, mais on suppose qu'Afo-A-Kom a été sculpté par le deuxième chef traditionnel (Foyn) du peuple Kom dans les années 1920.

Polémiques
En 1966, l'Afo-A-Kom a été volé dans son bosquet sacré à Laikom (le siège du peuple Kom, où réside le Foyn) par l'un des princes, puis vendu à un intermédiaire qui l'a ensuite vendu à un marchand d'art qui l'a emporté aux États-Unis d'Amérique. Le peuple Kom croit que l'Afo-A-Kom possède des pouvoirs mystiques et que peu de temps après son arrivée aux États-Unis, il a commencé à déranger ses nouveaux propriétaires en détruisant tout ce qui l'entourait. Son nouveau propriétaire l'a pris et l'a jeté à la mer mais seulement pour rentrer chez lui et voir l'Afo-A-Kom. Il l'a emmené dans une galerie d'art de New York où il l'a vendu pour environ 15 millions de FCFA. Là-bas, il a été reconnu et le collectionneur d'art américain Warren M. Robbins a sonné l'alarme. Il a levé des fonds avec d'autres Américains  et une partie de l'élite Kom aux États-Unis pour racheter la statue volée à la galerie d'art de Manhattan pour moins de 30 000 $.  Renvoyant la statue, Robbins a été accueilli par le Fon du peuple Kom Nsom Ngwe, et le président du Cameroun Ahmadou Ahidjo, entre autres dignitaires.

Lors de la réception de la statue à Yaoundé, Ahidjo a suggéré à Fon Nsom Ngwe que Mbang soit conservé au Musée national de Yaoundé, mais le Fon a répondu que si le président pouvait lui fournir suffisamment d'espace à Yaoundé pour qu'il convainc le peuple Kom à rester là-bas, alors il accepterait la proposition du président. Voyant que Kom et les Afo-A-Kom étaient inséparables, le président permit de ramener la statue à sa résidence habituelle à Laikom. Il a été brièvement exposé à l'Office du Tourisme de Yaoundé puis acheminé par avion jusqu'à Bamenda. Il a ensuite été transporté par une délégation de dignitaires de la région vers Fundong où il a été rendu au peuple Kom.

Il se trouve maintenant dans le palais Laikom où il est exposé chaque année pour le peuple Kom.

Notes et références

 Abang Njuosi (ed) (2008) Kom Folktales. Vol. 1

Annexes

Articles connexes
 Prince Afo Akom

Anthropologie sociale et culturelle
Art au Cameroun

Afo-A-Kom


Überfall im Wandschrank ist eine US-amerikanische Horror-Komödie aus dem Jahr 1986. Der Film ist auch unter den Alternativtitel Ein Krümelmonster ist im Haus und Monster! bekannt.

Handlung
Der Reporter Richard Clark und seine Freundin, die Wissenschaftlerin Diane Bennett, untersuchen eine Mordserie in dem kleinen Städtchen Chestnut-Hill in Kalifornien. Der Mörder ist ein Monster, das nachts immer wieder aus dem Wandschrank kommt und gegen jede Waffe immun ist. Panik bricht aus und das Militär zeigt seine Machtlosigkeit, nachdem der letzte Versuch scheiterte, das Monster mithilfe eines modernen Lasers zu stoppen. Clark gerät in die Gewalt des Monsters und muss ihm mit nach San Francisco folgen. Derweil hat man begriffen, dass das Monster all seine übernatürliche Energie aus den Wandschränken holt, weswegen man beginnt, diese im ganzen Land zu zerstören. Dadurch wird das Monster immer schwächer, bis es auf den Straßen von San Francisco stirbt.

Kritik

Hintergrund
Der Film hatte seine Weltpremiere am 15. Mai 1986 auf den Internationalen Filmfestspielen von Cannes 1986. In Deutschland lief der Film am 14. April 1988 in den Kinos und ist seit August 1988 auf VHS und seit dem 25. September 2002 auf DVD erhältlich.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1986
US-amerikanischer Film
Filmkomödie
Horrorfilm
Science-Fiction-Film
Horrorkomödie

Überfall im Wandschrank


Nikolay Çavuşesku (, okunuş: ; 26 Ocak 1918, Scorniceşti - 25 Aralık 1989, Târgovişte), 1965-1989 tarihleri arasında Romanya Komünist Partisi (PCR) Genel Sekreteri, 1967 yılından itibaren Devlet Konsülü Başkanı ve 1974-1989 yılları arasında Romanya Cumhurbaşkanı olan Rumen politikacı.

Yönetiminin ilk on yılına, Soğuk Savaş sırasında diğer Varşova Paktı ülkelerinden farklı olarak Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı açık politika damgasını vurmuştur. Selefi Gheorghe Gheorghiu-Dej tarafından ilk olarak 1958 yılında belirlenen, Sovyetler Birliği'nden askerlerini Romanya'dan çekme konusundaki nazik talepkâr eğilimi devam ettirdi.

Çavuşesku'nun ikinci on yılı, kendine karşı gösterilen suni ve abartılı saygının karakterleştiği, milliyetçiliğin ve Batı dünyası ve aynı zamanda Sovyetler Birliği ile ilişkilerin sapmalara uğradığı dönem oldu. Çavuşesku Yönetimi Aralık 1989'da yaygın halk gösterilerinin ardından gerçekleşen askerî müdahale ile devrildi. Kendisi ve karısı, askeri bir mahkemenin televizyonda iki saat boyunca yayınlanan yargılaması sonucu kurşuna dizildi.

İlk yılları ve siyasi kariyeri

Olt ili'nin Scorniceşti kasabasında, çiftçilik yapan fakir bir köylü ailede doğan Çavuşesku'nun babası Andruță, 3 hektarlık (7,4 dönüm) tarım arazisine ve birkaç koyuna sahipti ve Nicolae, büyük ailesinin gelirini terzilikle destekledi. Son derece küfürcü ve katı olan babası yüzünden fabrikalarda çalışmak için Bükreş'e kaçıncaya ve 11 yaşına kadar köy okulunda okudu. Başlangıçta kız kardeşi Niculina Rusescu ile birlikte yaşadı ve ardından bir kunduracıda çırak oldu.

Yasadışı Komünist Partide aktif bir üye olan kunduracı Alexandru Săndulescu'nun atölyesinde çalıştı. 1932 yılı başlarında yasadışı Romanya Komünist Partisi'ne (PCR) katıldı ancak genç olduğu için sadece küçük görevler aldı ve 1933'te grevi kışkırtmaktan ilk defa tutuklandı. İkinci defa, demiryolları işçilerinin yargılanmasını protesto eden dilekçeye imza toplaması nedeniyle 1934 yılında tekrar ve buna benzer faaliyetleri nedeniyle iki kere daha tutuklandı. Bu tutuklamalar ona polis kayıtlarında "tehlikeli komünist kışkırtıcısı" ve "aktif komünist ve anti-faşist propagandacı" tanımlamalarını kazandırdı. Daha sonra yeraltına inmesine rağmen, 1936'da tekrar yakalanarak, anti-faşist eylemleri nedeniyle iki yıl boyunca Doftana Hapishanesi'nde mahkûm edildi. Gizli polisin profil dosyası Siguranța Statului, ona "tehlikeli bir Komünist ajitatörü" ve "Komünist ve antifaşist propaganda malzemelerinin distribütörü" adını verdi. Bu suçlamalar nedeniyle, 6 Haziran 1936'da Brașov Mahkemesi tarafından 2 yıl hapis, mahkeme ihmali için 6 ay ve Scornicești'de bir yıl zorunlu ikamet cezasına çarptırıldı. Cezasının çoğunu Doftana Hapishanesi'nde geçirdi.

1939'da hapisten çıkışı sonrasında, Rumence kaynaklara göre 1945 yılında evleneceği ve politik hayatı boyunca devamlı artan bir role sahip olacak olan eşi Elena Petrescu ile tanıştı (İngilizce Kaynaklara göre 1946 yılı). 1940'ta tekrar tutuklanıp, bir kez daha hapse atıldı. 1943'te, Gheorghe Gheorghiu-Dej ile aynı hücreyi paylaşacağı Targu Jiu Hapishanesi'ne aktarıldı. II. Dünya Savaşı sonrasında, Romanya'nın Sovyet etkisi altına girmeye başladığı dönemde, Komünist Gençlik Birliği Sekreterliği görevinde bulundu (1944-1945). Komünistlerin 1947'de gücü ellerine geçirmeleri sonrasında, kendisine Tarım Bakanlığı görevi verildi. Sonra, Gheorghe Gheorghiu-Dej'in altında Silahlı Güçler Bakan Yardımcılığı görevinde bulundu. 1952'de Gheorghiu-Dej, onu Ana Pauker'dan boşalan PCR'nin "Moskova Kanadı/Hizibi" Merkez Komitesi Liderliği'ne atadı. 1954 yılında, Politbüro'nun tam üyesi olarak, sonunda parti hiyerarşisinin en yüksek ikinci pozisyonuna ulaştı.

Ülke liderliği

Gheorghe Gheorghiu-Dej'in Mart 1965'te ölümünden üç gün sonra, Çavuşesku Romanya İşçi Partisi Birinci Sekreteri oldu. Gerçekleştirdiği ilk hareketlerden biri de partinin adını Romanya Komünist Partisi (PCR) olarak değiştirmek oldu ve yanı sıra devletin adı olan "Halk Cumhuriyeti"ni de "Romanya Sosyalist Cumhuriyeti" olarak ilan etti. 1967'de, unvanlarına Devlet Konseyi Başkanlığı'nı de ekleyerek konumunu pekiştirdi. 1968-70 arasındaki temizlik hareketiyle Stalin yanlısı olarak bilinen yöneticileri görevden uzaklaştırdı.
Başlangıçta, bağımsız dış politikası ve Sovyetler Birliği'ne kafa tutar davranışları ile, ülkesinde ve de Batı dünyası'nda popüler bir kişilik oldu. 1960'ta Varşova Paktı aktif üyeliğini sonlandırdı, böylece Romanya sadece kâğıt üstünde bir üye olarak göründü. 1968 yılında Varşova Paktı Güçleri'nin Çekoslovakya'yı istilasında yer almayı reddetmekle kalmadı, açıkça ve üzerine basa basa bu hareketi kınadı. Sovyetler Birliği, Çavuşesku'nun söz dinlemezliğini hoş gördüyse de, Romanya'nın Moskova'dan bağımsız görünüşü, Doğu Bloku'nda kendine mesafeli bir konum yarattı.

Devam eden yıllar boyunca, ABD ve Batı Avrupa'ya karşı açık politika güttü. Romanya, Batı Almanya'yı tanıyan, IMF'e katılan ve ABD Başkanı Richard Nixon'ın ziyaret ettiği ilk komünist devlet oldu. 1971'de, Romanya Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması (GATT) üyesi oldu. Ayrıca, Romanya ve Yugoslavya, Doğu Bloku'nun çöküşü öncesinde Avrupa Ekonomik Topluluğu ile ticaret anlaşması yapan iki ülke konumundaydılar.

Doğu Bloku'ndan farklı olarak güttüğü bağımsız dış politikayla, ABD, Fransa, Birleşik Krallık ve İspanya'yı da içeren Batı ülkelerine yapılan resmi ziyaretler serisi, Çavuşesku'ya kendini yeniden yapılandırıcı (reformist) komünist olarak sunmasına destek oldu. Uluslararası fikir ayrılıklarının çözülmesinde aracılık edebilen ve Romanya'ya uluslararası bir saygınlık kazandırabilen bir aydın uluslararası devlet adamı olarak görülmeye çok hevesli hale gelmişti. Çavuşesku, 1969'da ABD'nin Çin ile ilişkilerinin başlaması, Mısır lideri Enver Sedat'ın 1977'de İsrail'i ziyareti konularında uluslararası ilişkilerde pazarlıklar yaptı. Ayrıca Romanya, aynı zamanda İsrail ve Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) ile normal ilişkileri bulunan tek devletti.

1984'te Romanya, ABD tarafından Los Angeles'de düzenlenen 1984 Yaz Olimpiyatları'na Çin Halk Cumhuriyeti ve Yugoslavya'nın yanında katılan, üç komünist ülkeden biriydi. Avrupa Ekonomik Topluluğu ile resmi ilişki geliştiren ilk Doğu Bloku ülkesiydi. Avrupa Ekonomik Topluluğu ile yaptığı, Topluluğun Genel Tercih Sistemi içine dahil eden anlaşma 1974 yılında imzalandı. 1980 yılında da endüstri ürünleri ile ilgili bir anlaşma imzalandı. Buna rağmen liberal reformlar gerçekleştirilmesine daima karşı çıktı. Çavuşesku Rejimi'nin gelişimi, Gheorghiu-Dej'in halihazırda izlediği stalinist yolun izindeydi. Sovyetler Birliği kontrolüne muhalefetleri "Stalinizasyon"'un silinmesine karşı isteksizliğin sonucuydu. Gizli Polis (Securitate) konuşma özgürlüğü ve medya üzerinde sıkı kontroller uyguladı ve aynı zamanda iç muhalefete tolerans göstermedi.

1972'den başlayarak, bir sistematizasyon programı oluşturdu. Yıkma programı, yeni yerleşim yerleri oluşturma ve ülke çapında inşa faaliyetleri programlanmış ancak başkentin yeniden şekillenmesi ile sonuçlanan, bir "çok yönlü gelişmiş bir sosyalist toplum" oluşturma yolu olarak sunulmuştu. Bükreş'in beşte birinden fazlası, Çavuşesku'nun beğenisine uygun bir şehir oluşturmak için, kiliseler ve tarihi binaları da içermek üzere 1980'li yıllarda yıkıldı. Az katlı ve her biri farklı şekillerde inşa edilmiş binalar yıkılmış ve şehrin doğası yok edilmiş, yerine "endüstrileşme" ve "şehirleşme" programları dahilinde çiftçilerin taşınacağı gri ve zevksiz binalar dikilmişti. Bükreş'te Casa Poporului "Halkın Evi" olarak bilinen, şimdilerde Parlamento Binası olarak kullanılan, Pentagon'dan sonraki dünyanın ikinci yönetim binası inşa edildi. Avrupa ve Rumen toplumları arasında bağları oluşturma amaçlı "Kardeş Şehirler" projesinin bu yıkım projeleri ile ilgili protestoları geldi, fakat onlar bu megaloman planların engellenmesinde daha çok rol oynayabilirdi.

1966 Kararnamesi

1966'da, Çavuşesku Rejimi, ülke nüfusunu artırmak, düşük nüfus artış hız ve doğurganlık oranını yükseltmek için kürtajı yasakladı. Bu kararname, 25 yaşından sonra çocuğu olmamış evli veya bekar erkek ve kadınlara %10 ile %20 arasında değişen özel vergileri de içeriyordu. Tıbbi nedenlerle üreyememe nedeni de fark etmiyordu. Kürtaja sadece kadının 42 yaşından büyük veya halihazırda 4 çocuk sahibi olması halinde izin veriliyordu. En az 5 çocuk annelerine, önemli avantajlar sağlanıyor, en az 10 çocuk annelerine ise Romanya Devleti tarafından kadın kahraman derecesi veriliyordu. Ancak çok az sayıda kadın bu payeye kavuştu. Bunun yerine, ortalama Rumen Ailesi, komünist dönem sırasında 2 veya 3 çocuk sahibiydi. Daha ötesi, çok sayıda kadın yasadışı, gizli kürtajlar sırasında öldü veya sakat kaldı.

Hükûmet ayrıca yükselen boşanma oranını da hedef alarak, evliliğin sadece olağandışı bir durumda sonlandırılabileceği kararı ile, boşanma prosedürünü daha zor hale getirdi. 1960 sonlarında, fakirlik nedeniyle şehirlerdeki evsiz/sokak çocuklarının sayısı arttı; kontrol edilemez çocuk terkleri ve yetimhanelerdeki çocuk sayısının yükselişi ile birlikte yeni bir problem ortaya çıktı. Komünist rejim, AIDS sorununun varlığını kabul etmedi. 1966'da, daha sonra bir olasılıkla 1980 yılındaki AIDS vakâlarının artışını hazırlayan bir kararla doğum kontrolünü yasakladı. Ancak Romanya'daki durum, çocuk yetimlere ve hastalara güçlerini artırmak amacıyla kan verilmesi uygulaması ile daha da kötüleşti. yüzyılın başlarında, çocuklara ve bebeklere, test edilmemiş kan transferlerinin çoğunlukla aynı şırınga ile yapılması Avrupa çocuk AIDS vakâlarının, Avrupa nüfusunun %3'üne sahip olmasına rağmen, %60'ının Romanya'da görülmesine yol açtı.

Temmuz Kuramı
Çavuşesku 1971'de Çin, Kuzey Kore ve Kuzey Vietnam'a, oradaki sert model uygulamalarını bulacağı ziyaretler gerçekleştirdi. Kore İşçi Partisi'nin "Topyekün millî dönüşüm" fikirleri ve Çin Kültür Devrimi güçlü bir şekilde ilgisini çekti. Ülkeye dönüşüyle birlikte, Kuzey Kore Devlet Başkanı Kim Il-sung'un "insan her şeyin hakimi ve karar vericisidir" olarak açıklanabilecek ve kelime anlamı ile "ana esas" denebilecek Juche felsefesinden etkilenen Kuzey Kore sistemini uygulamaya başladı. Kuzey Kore'de basılan Juche ile ilgili kitap, Rumenceye tercüme edilerek, ülke geneline dağıtıldı. 6 Temmuz 1971 tarihinde, bu konu ile ilgili Romanya Komünist Partisi Yönetim Komitesi'ne hitaben bir konuşma yaptı.

Daha sonra Temmuz Kuramı (Juche Tezleri) olarak bilinecek, bu yarı-Maoist konuşma, on yedi öneri getiriyordu. Bunlardan bazıları; Parti'nin devamlı büyüyen "liderlik rolü", kitlesel politik aksiyonlar ve parti eğitimlerinin geliştirilmesi, "vatana hizmet" kapsamında gençlerin büyük inşaat projelerine katılımı, çocuk ve gençlik organizasyonlarında, okullarda ve üniversitelerde ideolojik eğitimin yoğunlaştırılması, yayınevleri, tiyatro, sinema, opera, bale, sanat toplulukları televizyon ve radyolardaki programların bu amaca destek olarak "militan ve devrimci" karakterdeki sanatsal üretimlere yönelmesi gibi önerilerdi. 1965 serbestleşmesi, kınanarak, yasaklı kitap ve yazarlar dizini yeniden belirlendi.

Bu kuram, Romanya'da partinin kolay terk etmediği edebiyattaki ideolojinin teoride tekrar doğrulandığı kültürel özerkliğe karşı saldırgan Neo-Stalinist "küçük kültürel devrim"in başlangıcı olarak duyuruldu. "Sosyalist Hümanizm" açısından sunulsa da, bu kuram gerçekte katı Sosyalist Gerçekçilik'in ana çizgisine dönüşün işareti ve uymayan entelektüllere saldırıydı. İnsan bilimleri ve sosyal bilimlerde katı ideolojik uygunluk arandı. Uygunluk ve estetiğin yeri, ideoloji ile değiştirilerek, profesyonellerin yerleri ise, tahrikçilere verildi. Böylece kültür, yeniden politik-ideolojik propagandanın bir aracı oldu.

Pacepa'nın ilticası
Ağustos 1978'de, aynı zamanda gizli polis kurumu "Securitate"de iki yıldızlı bir general olan, Dış İstihbarat Teşkilatı (Direcția de Informații Externe, DIE) başkan yardımcısı Ion Mihai Pacepa ABD'ye iltica etti. Pacepa, Soğuk Savaş sırasında Doğu Bloku'ndan iltica edenler arasındaki en yüksek rütbeli kişiydi. Rejim için güçlü bir sarsıntı olan Pacepa'nın ilticası, Çavuşesku'nun Securitate'nin yapısını gözden geçirmesine neden oldu. Pacepa'nın 1986 yılındaki kitabı Kızıl Ufuklar (Red Horizons: Chronicles of a Communist Spy Chief), Amerikan Endüstrisi üzerine casusluk ve Batı'nın politik desteğini canlandırmak için uğraşıları düzenlemeyi amaçlayan Çavuşesku Rejimi'nin detaylarını açıklama iddiasındaydı.

Pacepa'nın ilticası sonrasında, ülke daha fazla izole edildi ve ekonomik büyüme aksadı. Çavuşesku'nun haber alma teşkilatı, yabancı haber alma teşkilatlarınca filtrelenmeye başlandı ve ülke üzerindeki kontrolünü yitirmeye başladı. Pacepa'nın eski çalışma arkadaşlarından kurtulmak amacı ile, yeniden yapılanma denemelerine giriştiyse de, işe yaramadı.

Dış Borç

Yükselen totaliter yönetimine rağmen, Çavuşesku'nun Sovyetler Birliği'nden bağımsız politikası ve 1968'deki Çekoslovakya'nın İşgaline karşı protestosu, onun yaramaz anti-Sovyetçi biri olduğuna inanan ve onu fonlayarak (ona parasal destek sağlayarak) Varşova Paktı'ında bir hizip yaratmayı uman Batılı güçlerin ilgisini çekti. Çavuşesku fonlamanın daima yararına olmadığının farkına varmadı. Ekonomik Kalkınma Programı'nın finansmanında kullanmak üzere 13 milyar USD gibi ağır bir borcun altına girdi. Ancak bu krediler ülkenin finansmanında heba oldu. Bunu düzeltme çabası olarak, dış borçları geri ödemeye karar verdi. Bir referandum düzenleyerek, Romanya'nın gelecekte yabancı borç almasını engelleyecek şekilde anayasayı değiştirmeyi başardı. Referandum neredeyse tamama yakın çoğunlukla kabul edilmişti.

1980'lerde, ülke tarım ve endüstriyel üretiminin çoğunun borçların ödenebilmesi için ihraç edilmesi emri verdi. Bunun sonucunda oluşan iç kıtlık,  yiyecek maddelerinin vesikaya bağlanması, ısınma, gaz ve elektrik kesintilerinin genel bir durum halini alması, Rumenlerin günlük hayatlarını sürdürebilme kavgası içine girmelerine neden oldu. 1980'ler boyunca, özellikle dükkânlardaki genel ve yiyecek maddelerinin erişilebilirliği ve kalitesindeki olumsuzluklarla, hayat standardında düzenli bir düşüş yaşandı. Resmi açıklama, ülkenin borçlarını öderken, halkın tüketim mallarında ve kısa süre süreceği inancıyla acı çekmeyi kabul etmesiydi.

Borç 1989 yazında, Çavuşesku devrilmeden az önce tamamen ödendi. Kıtlığın nedeni olan ağır ihracat politikası, Aralık ayındaki ayaklanmaya kadar devam etti.

Gerilimler
1989'la birlikte, Çavuşesku tamamen gerçeği reddetme işaretleri göstermekteydi. Çavuşesku, devlet televizyonunda sık sık yiyecek maddesi dolu dükkânlara girerken, yiyecek ve sanat festivallerini ziyaret ederken ve kendi yönetimi altında erişilen "yüksek yaşam standartları"nı överken, diğer yandan boş dükkânların önünde ekmek beklenen kuyruklarla birlikte, ülke son derece zor bir dönemden geçiyordu.

Özel kontenjanlı ürünler onun ziyaretinden önce ilgili dükkânları dolduruyorlardı. Ziyaret edeceği tahmin edilen çiftliklere, ülkenin bir ucundan iyi beslenmiş inekler bile götürülüyordu. Un, yumurta, tereyağı ve süt gibi etiketlerin bulunması güçtü ve birçok kişi şehirlerdeki büyüyen küçük bahçelere ve sokak aralarına veya köylere bağımlıydılar. 1989'un sonlarına doğru, zamanın ortalama bir Rumen vatandaşının kıtlık tecrübesiyle çelişecek şekilde, bağıra bağıra televizyonda günlük olarak sözümona rekor hasat gerçekleştiren kolektif çiftliklerin listesini gösteriyordu.

Bazıları, Çavuşesku'nun ülkede neler olduğunu bilmediğine inançla, ziyareti sırasında ona dilekçeler ve şikayet mektupları vermeye çalışıyorlardı. Ancak, her mektup alışında, aldığı mektubu anında korumalarına veriyordu. Çavuşesku'nun onları okuyup, okumadığı büyük olasılıkla bir sır olarak kalacak. Ona doğrudan mektup verenlerin, Securitate tarafından gerçekleştirilebilecek aleyhlerine bir sonuçla karşılaşma riskini üstlendiği genelde bilinmekteydi.

Devrilişi

Timişoara

Hükûmetçe ırksal nefreti teşvik etmekle suçlanan Romanya'daki azınlık Macar toplumundan din adamı László Tőkés'in evinden alınmasına yönelik hükûmet destekli girişim, Timișoara şehrindeki gösterileri tetikledi. Onun ait olduğu Macar azınlık cemaati üyeleri, onu desteklediklerini göstermek için evinin etrafını sardılar.

Rumen öğrenciler de kendiliğinden gelişen bir şekilde, kısa süre içinde başlangıç nedeninden ayrı bir yönde ve daha genel hükûmet karşıtlığına dönen gösteriye katıldılar. Olağan askeri güçler, polis ve Securitate 17 Aralık 1989'da göstericiler üzerine ateş açtı. 18 Aralık 1989 tarihinde, Timişoara Ayaklanmasını ezme görevini karısı ve astlarına bırakarak,  İran'a bir ziyaret için ülkeden ayrıldı. 20 Aralık akşamı dönüşüyle, durum daha da gerginleşmişti. Merkez Komitesi Binası'ndan, "yabancı güçlerin Romanya iç işlerine karışması" ve "Romanya'nın bağımsızlığına yönelik dış kaynaklı bir tecavüz" konulu  bir televizyon konuşması yaptı.
Resmi medyadan bilgi alamayan halk, Timişoara Olayları'nı Voice of America (Amerika'nın Sesi Radyosu) ve Radio Free Europe (Özgür Avrupa Radyosu) gibi dış kaynaklardan veya ağızdan ağza söylentilerle öğrendiler. Ertesi gün 21 Aralık'da, büyük bir gösteri sahnelendi. Resmi medya bu gösteriyi 1968 yılında Çavuşesku'nun Varşova Paktı güçlerinin Çekoslovakya'nın işgali karşı konuşmasından öykünerek Çavuşesku'yu desteklemek amacıyla kendiliğinden toplanan bir gösteri olarak sundu.

Devrilişi

21 Aralık'da Devrim Meydanı'daki (Piata Revolutie) büyük gösteri, rayından çıkarak kaosa dönüştü. Halkın konuşmasını yuhalamaya başladığında, olayların ciddiyetini anlamaya başladığını gösteren Çavuşesku'nun yüzünün aldığı şekil, Doğu Bloku'nun çöküşünü tanımlayan anlardan biri olarak kaldı.  Kalabalığı kontrol etmede başarılı olamayıp, donup kalan çift binaya girip, ertesi güne kadar orada kaldılar. Günün geri kalanında Bükreşlilerin Üniversite Meydanı'nda toplanıp (Piata Universitatii), polis ve askeri güçlere barikatla karşı koyuşunun başkaldırışını izlendi. Silahsız isyancılar, Bükreş'te yoğunlaşan askeri yığınakla karşılaştırılabilecek gibi değildiler. Zaten, akşamın çökmesi ile birlikte, caddeler barikatlardan temizlenip, yüzlerce kişi tutuklanmıştı. Bununla beraber, o gün yayılan olaylar "de facto devrim" olarak algılanabilirdi.

Televizyon düzmece "destek gösterisini" yayınlasa da arkası gelmedi. Çavuşesku'nun olaylar karşısındaki reaksiyonu halkın belleğine kazınmıştı bile. 22 Aralık gündoğumuyla, çatışmalar tüm büyük kentlere sıçramıştı. Savunma Bakanı (General) Vasile Milea'nın şüpheli ölümü medya tarafından açıklandı. Ceavuşescu, bunun hemen sonrasında, Politik Yönetim Komitesi'ni toplayarak, ordu liderliğini kendi üzerine aldı. Merkezi Komite Binası'nın önünde toplanan kalabalığa hitaben umutsuz konuşma girişimlerinde bulundu. Bu konuşma, binanın kapılarını zorlayan göstericiler tarafından reddedilirken, içine düştüğü durumun güvensizliğini anlamış olan Ceavuşescu, helikopter ile binanın çatısından kaçtı.

Batı Medyası, ayaklanmanın akışı boyunca, Çavuşesku'yu destekleyen Securitate'nin kaç kişiyi öldürdükleri ile ilgili devamlı tahminlerde bulunuyorldu. Bu sayı gazetelerin ön sayfalarındaki haberlerde, aniden 64.000'e kadar fırlamıştı. Macar askeri ataşesi bu sayılarla ilgili, yetersiz lojistiğin bu kadar süre içinde bunu yapamayacağı konusundaki kuşkularını dile getirdi. Çavuşesku'nun ölümü ardından, hastanelerdeki gerçek ölülerin bin kişiden az olduğu açıklandı. Yıllar sonra Romanya Başsavcısı Moisescu, yaptığı araştırma sonucunda, gösterilere ateş açılmasıyla meydana gelen katliamlardan iki general ve bir bakanın sorumlu olduğunu ve bu kişilerin darbe sonrası kurulan hükûmette bakan olduklarını açıkladı.

Ölümü

Çavuşesku ve karısı Elena, Emil Bobu ve Manea Manescu ile birlikte başkentten kaçıp, Çavuşesku'nun Bükreş yakınlarında Snagov'daki konutuna uğrayarak, Targovişte'ye doğru yöneldiler. Targovişte yakınlarında  pilota ordu tarafından inme emri verilmişti ve o anda Romanya hava sahasında uçuşlar yasaklandı. Helikopteri terk ettiler. Radyo dinleyen polislerce gözaltında tutuldular. Sonunda orduya teslim edildiler. Hristiyanlığın Katolik mezhebinin Noel Günü olan 25 Aralık'ta, küçük bir odada, Çavuşesku çifti, Romanya'nın geçici hükûmetinin emri üzerine Ulusal Kurtuluş Cephesi tarafından toplanan bir askeri mahkemede yargılandı. Çavuşesku yargılanması ile ilgili mahkemenin yetkisini reddetti ve hukuken hala Romanya cumhurbaşkanı olduğunu ileri sürdü. Hızlı yargılama sonunda Çavuşeku çifti,   nedensiz ve kanunsuz zenginleşmeden soykırıma kadar değişen nedenlerle, askeri mahkemece ölüme mahkûm edilip, Targovişte'de kurşuna dizildiler. Duruşma videosunda görüldüğü üzere, ölüme mahkûm edildikten sonra, elleri arkadan bağlı olarak binadan çıkarılıp, kurşuna dizilecekleri yere götürüldüler.

Çavuşeskular,  yüzlerce gönüllü olmasına rağmen, yüzbaşı Ionel Boeru, kıdemli çavuş Georghin Octavian ve Dorin Marian Cirlan gibi seçkin paraşütçü birlik askerlerinden oluşan bir tüfekli bir manga asker tarafından öldürüldüler. Manga, mahkûmlar duvarın yanına götürülür götürülmez ateşe başladı. Ateş çok erken başlamış ve film ekibinin olayın tamamını kaydedememesine neden olmuştu. Ateş edilmesinden sonra yerde yatan vücutlar haki rengi çadır bezi ile örtülmüştü. Alelacele yargılama ve Çavuşesku'nun ölü görüntüleri video kasetlere kopyalandı ve haber çabucak birçok batı ülkesinde görüntülerle verildi. O gün daha sonra, Romanya Televizyonunda da aynı görüntüler yayınlanmıştı.

Çavuşeskular, 7 Ocak 1990 tarihinde ölüm cezasının kaldırılması öncesi Romanya'da ölüme mahkûmiyetinin uygulandığı, en son kişiler oldular.

Çavuşesku çiftinin mezarları, ayrı ayrı olarak Bükreş'in Ghencea Mezarlığında bulunmaktadır. İkisi de yolun zıt taraflarına gömüldüler. İki mezar da mütevazı olmalarına karşın, çiçeklerle ve komünist rejimin sembolleri ile örtülüdürler. Bazıları bu mezarların gerçek olmadığını söylemektedir. Nisan 2007'de oğlu Valentin Çavuşesku, bu konu ile ilgili araştırma talep eden temyiz davasını kaybetti. 1996'da siroz hastalığından ölen küçük oğlu Nicu da aynı mezarlıkta, yakın bir yere gömüldü. Jurnalul National Gazetesine göre, kızı Zoia ve onu destekleyen komünistler, Çavuşesku'nun kalıntılarının bir mozeleye veya adına inşa edilecek bir kiliseye gömülmesini talep ettiler. Hükûmet tarafından bu talep reddedildi.

Dış bağlantılar

 Ceauşescu'nun Bükreş Ghencea'daki Mezarlığı
 Ceauşescu'ların yargılanışı ve kurşuna dizilişi
 Ceauşescu ile ilgili, düzyazı, resim, video, kitap etc.

Kaynakça

http://www.t-k-p.net/yayinlar/kitaplar/Romanyada%20Karsi%20Devrim_071991.pdf
(05.06.2014 tarihinde erişilmiştir.)

1918 doğumlular
Olt ili doğumlular
1989 yılında ölenler
Romanya devlet başkanları
Romanya Komünist Partisi genel sekreterleri
Rumen komünistler
Orden del Libertador San Martín
Soğuk Savaş'ta liderler
Antifaşistler
Romanya Devrimi
Doğum yanlılığı
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş siyasetçiler
Soykırım failleri
İdam edilmiş cumhurbaşkanları

Nikolay Çavuşesku


São Vicente Portekiz'de Abrantes belediyesine bağlı olan, 38,64 km2 yüzölçümüne sahip, 10.698 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Abrantes

São Vicente (Abrantes)


Clavulina coralloides (Carl von Linné, 1753 ex Joseph Schröter, 1888), sin. Clavaria cristata Johan Theodor Holmskjold, 1790 ex Christian Hendrik Persoon, 1801), Ramaria cristata (Johan Theodor Holmskjold, 1790), din încrengătura Basidiomycota în familia Clavulinaceae și de genul Clavulina, denumită în popor laba mâței, crețișoară sau burete creț este o ciupercă comestibilă, saprofită care crește în România, Basarabia și Bucovina de Nord prin păduri umbroase și umede, în special pe lângă molizi respectiv fagi] adesea pe lemn în putrefacție, fiind întâlnit mai rar în apropiere de brazi, carpeni, pini sau stejari. Îi plac soluri proaspete, moderate de nutrienți și este răspândită pe soluri calcaroase și acidulase, dezvoltându-se de la câmpie la munte, din (iulie) august până în noiembrie (decembrie).

Descriere

 Corpul fructifer:  organism tare, dar fragil are o înălțime de până la 8 cm și un diametru de 2-4 cm, în mănunchi 12 (15) cm. Brățișoarele în formă de corală cu o lățime de 2-4 mm sunt ramificate vertical doar de 3-4 ori, fiind în regulă netede, dar uneori și încrețite longitudinal. Vârfurile sunt crestate, având mici proeminențe ascuțite. Coloritul este alb până alb murdar, la bătrânețe ocru deschis, vârfurile devenind atunci prin lumina soarelui adesea brun-aurii.
 Piciorul: este scurt cu o lungime de 1,5-3,5 cm, cu o grosime de 0.8-1,5 cm, și el destul de fragil, fiind inițial alb, mai târziu decolorând-se de la baza trunchiului în sus cu tonuri de gri dar de asemenea de roz-maro până la gri-maro.
 Carnea: este tare dar fragilă, albă, câteodată marmorată gri, cu miros imperceptibil și gust plăcut (dar la bătrânețe deseori amărui). Există mai multe variații.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori, netezi, neamilozi (nu intră în reacție cu iod), hialini (translucizi), conținând o picătură mare uleioasă și au o mărime de 7-9 x 6-8 microni. Pulberea lor este albă.

Confuzii
Laba mâței poate fi confundată ușor numai cu specii asemănătoare de culoare albă sau albuie care nu sunt otrăvitoare, ca de exemplu: Clavaria fragilis sin. Clavaria vermicularis (fără valoare culinară), Clavaria fumosa (fără valoare culinară), Ramaria abietina (necomestibilă), Clavulina cinerea (comestibilă), Clavulina rugosa (comestibilă, de valoare inferioară), Ramaria fennica (necomestibilă), Ramaria gracilis (necomestibilă), sau Ramariopsis kunzei (comestibilă, de valoare inferioară), dar de începători chiar și cu cea mult mai puternic dezvoltata și toxica Ramaria formosa (otrăvitoare) precum cu Thelephora palmata (necomestibilă).

Specii asemănătoare

Valorificare
Laba mâței este o ciupercă comestibilă adesea sub-evaluată și ușor de recunoscut, fiind de exemplu în Franța foarte populară în bucătărie. Se recomandă de a folosii mereu bureți mai tineri ai acestui soi pentru că exemplare bătrâne pot fi amăruie. Crețișoara se potrivește ca adăugare la mâncăruri de ciuperci cu zbârciogi și crețuște precum pentru conservat, asemănător barba țapului.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XXII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1932
 Bruno Cetto, vol. 1, 2, 4, 5, 6 (vezi sus)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Clavulina coralloides (laba mâței), film

Clavulina
Ciuperci saprofite
Ciuperci comestibile
1753 în știință

Clavulina coralloides


Büyük Göller (İngilizce: Great Lakes), Kuzey Amerika'da, Kanada-Amerika Birleşik Devletleri sınırında bulunan birbirine bağlı 5 tatlısu gölünden oluşan göller grubuna denir. Bu bölge, dünyadaki en büyük tatlı su havzasıdır. Saint Lawrence Nehri ile Atlas Okyanusu'na bağlanır. Büyük göller yöresi Chicago, Detroit ve Toronto gibi büyük şehirlere ev sahipliği yapar.

Coğrafî özellikler
Büyük Göller'i oluşturan göller şunlardır:
 Superior Gölü
 Michigan Gölü
 Huron Gölü
 Erie Gölü
 Ontario Gölü

Haritalar

Kaynakça

Büyük Göller


Trimenia weinmanniifolia, vrsta drveta ili grma iz porodice Trimeniaceae. Raste u tropskim krajevima Fidžija i Samoe

Naraste 2 do 3 metra visine

Izvori

Trimeniaceae
Flora Fidžija
Flora Samoe

Trimenia weinmanniifolia