Han Solo, orijinal Yıldız Savaşları (Star Wars) üçlemesinde yer alan kurgusal bir karakterdir. Yıldız Savaşları: Bölüm IV - Yeni Bir Umut, Yıldız Savaşları: Bölüm V - İmparator, Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşü, Bölüm VII - Güç Uyanıyor ve Star Wars: Skywalker'ın Yükselişi filmlerinde Harrison Ford, Han Solo: Bir Star Wars Hikayesi filminde Alden Ehrenreich tarafından canlandırılmıştır. Ortağı Chewbacca onun yardımcı pilotudur. Aksi ve alaycı bir pilot olan Han Solo, filmlerin hikâyesine, yüklü bir ücret karşılığında gemisine aldığı Luke Skywalker ve Obi-Wan Kenobi sayesinde girer. Ödül için kurtardığı Leia Organa'ya aşık olur. Gemisi Millenium Falcon, Kessel Run turunu 12 parsekten daha az bir zamanda tamamlamıştır.

Film için yazılan ilk taslaklarda George Lucas onu insandan ziyade adı "Jabba the Hutt" olan bir yaratık olarak düşünmüştü. Ancak daha sonra bu fikrinden vazgeçti. Lucas rol için başka oyuncular düşünmüştü. Ancak oyuncu denemelerinde replikleri okuması için işe alınan Harrison Ford'un senaryoyu alaycılık ile okuması Lucas'ın dikkatini çekmesini sağladı ve rol onun oldu. Ford, ikinci filmden sonra yönetmen ve yapımcı Lucas'tan karakterini öldürmesini istedi. Ancak karakterin hikâyedeki önemini bilen Lucas bu teklifi reddetti. Han Solo, Yıldız Savaşları'nın radyo dramalarında Perry King tarafından seslendirildi. Film serisinin sadece orijinal üçlemesinde yer alan Han Solo'nun Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı filminde de kısa bir sahnede görünmesi planlanmıştı. Ancak daha sonra filmin yapımcıları bu fikirden vazgeçtiler. Brian Daley, karakterden esinlenerek Han Solo'nun Maceraları (The Adventures of Han Solo) adlı bir kitap serisi yazdı.

Yaratılışı
Yeni Bir Umut için yazılan ilk taslaklarda karakterin adı Jabba the Hutt'tı. Ayrıca ilk yazılan taslaklarda insandan ziyade bir yaratıktı. Ancak George Lucas daha sonra fikrini değiştirdi. Steve McQueen, Clint Eastwood, Elvis Presley, Frank Sinatra, John Fitzgerald Kennedy ve Lenny Bruce'tan ilham alarak karakteri yeniden oluşturdu. Lucas karakter için oyuncu arayışlarına başladığında adayları; Nick Nolte, William Katt, Al Pacino, Burt Reynolds, Kurt Russell, Sylvester Stallone, Christopher Walken'dı. Harrison Ford da oyuncu seçmelerinde replikleri okuması için işe alındı. Lucas, senaryoyu bir "zırvalık" olarak bulan ve onu sinsi bir alaycılık ile okuyan Ford'un hareketlerini beğenip rolü ona verdi. Harrison Ford bu filmi bir çocuk hikâyesi olarak görüyordu. Yıldız Savaşları: Bölüm IV - Yeni Bir Umut'un kazandığı başarıdan sonra İmparator (The Empire Strikes Back) ve Jedi'ın Dönüşü (Return of the Jedi) adlı iki devam filmi daha çekildi. Bu arada George Lucas ve Steven Spielberg'in Kutsal Hazine Avcıları (Raiders of the Lost Ark) projesine katılan Ford, ikinci filmden sonra Lucas'tan karakterini öldürmesini istedi. Ancak Lucas bu teklifi reddetti. Ford bu konuyla ilgili olarak "Benim oyuncak ayı kılıklı herifler tarafından öldürülmemi istemiyordu. Rol üç boyutlu, üçüncü boyutta benim" demişti. İkinci filmin sonunda Han Solo'nun karbon içinde dondurulması yüzünden öldüğü sanılır. Ancak Ford'un karakteri üçüncü filmde geri döndü. Han Solo'nun adı İtalyanca versiyonlarda "Ian Han" olarak değiştirildi. Çünkü "H" harfi İtalyancada telaffuz edilmemektedir. Fransızca versiyonunda ise karakterin adı "Yan" olarak değiştirildi. Çünkü "Han" kelimesi Fransızcada "Anne" anlamına gelmektedir.

Karakteri
Aksi ve alaycı biri olan Han Solo ayrıca bir silah ustası ve çok iyi bir pilottur. Empire dergisinin, Yıldız Savaşları'nın otuzuncu yıldönümü için hazırladığı "Favori Star Wars Karakterleri" listesinde ilk sırada yer aldı. Empire yazarı Ian Nathan, Solo'nun en iyi Star Wars karakteri olma sebebini "Bilgelik timsâli Jedi'lardan daha farklı olarak çok bilmiş ve dalgacı biri" olmasından kaynaklandığını açıkladı. Nathan, Harrison Ford dışında karakteri canlandıracak kimse olmadığını yazdı. Rol için oyuncu seçmeleri yapan George Lucas, replikleri okuması için işe aldığı Harrison Ford'un senaryoyu alaycılık ile okumasından etkilenerek rolü ona verdi. Harrison Ford verdiği bir demeçte Han Solo'nun bir "uzay kovboyu" olduğunu söyledi.

Filmler

Yeni Bir Umut
Han Solo, Luke Skywalker, C-3PO, R2-D2 ve Ben Kenobi'yi yüklü bir ücret karşılığında uzay gemisi Millenium Falcon'a bindirmeyi kabul eder. Solo'nun aynı zamanda Jabba the Hutt'a da önceki kaçakçılığının başarısız olmasından dolayı borcu vardır. Jabba onun başına ödül koyar. Greedo da Han Solo'yu yakalar. Onu tam öldürmek üzereyken Han Solo daha hızlı davranıp onu vurur. Solo, Kenobi ve Skywalker, imparatorluk askerlerinden kaçmayı başarırlar. Ancak uzay gemileri, Ölüm Yıldızı'nın çekim gücüne kapılır. Kenobi, bu gücü kapatmaya gider. Prenses Leia Organa'nın burada tutsak olduğunu öğrenen Luke Skywalker, Han Solo'ya onu kurtarmaları gerektiğini söyler. Solo bu teklifi en başta kabul etmez.

Ancak Luke ona Prensesi kurtarması halinde büyük bir ödülün sahibi olacağını söylediğinde Han Solo fikrini değiştirir ve ona yardım eder. R2-D2 ve C-3P0'yu odada bırakırlar. İmparatorluk askerini hırpalayıp kıyafetlerini çalarlar. Solo ve Skywalker gidip Leia Organa'yı kurtarır. İmparatorluk askerleri peşlerine düşer. Karşısına çıkan birkaç askeri kovalayan Han Solo'nun karşısına asker ordusu çıkar ve hemen kaçmaya başlar. Darth Vader ise eskiden ustası olan Ben Kenobi'yi öldürür. Solo, Skywalker ve Organa yanlışlıkla çöp sıkıştırma bölümüne düşerler. Onlar ölümlerine yaklaşırken, R2-D2 çöp sıkıştırma işlevini durdurur. Oradan kurtulurlar. Solo, Organa, Skywalker, R2-D2 ve C-3PO, Millenium Falcon'a binip Ölüm Yıldızı'ndan uzaklaşırlar. Arkalarından birkaç imparatorluk askerinin sürdüğü uzay aracı gelir ama onları vururlar.

Leia Organa, Ölüm Yıldızı'nın planlarını isyancılara götürür. Organa, Han Solo'dan da yardım ister ama o ödülünü alıp oradan uzaklaşır. Leia Organa, en çok yardıma ihiyaçları olduğu anda kaçıp giden Han Solo'ya karşı öfkelenir. Ama usta bir pilot olan Luke Skywalker isyancılara yardım eder. Uzay gemilerine binip Ölüm Yıldızı'na yol alırlar. Darth Vader ve adamları, Luke Skywalker hariç bütün isyancıları ortadan kaldırırlar. Vader tam Luke da öldürmek üzereyken Han Solo gemisi Millenium Falcon ile gelir ve Vader'ı devredışı bırakır. Artık tek başına olan Luke'un yaptığı atış Ölüm Yıldızı'nı yok etmek için gereken noktaya isabet eder. Ölüm Yıldızı büyük bir patlama ile yokolur. Han Solo, Luke ile birlikte madalya alır.

İmparator

Han Solo'nun uzay gemisi Millenium Falcon arızalanmıştır. Chewbacca ile gemiyi tamir etmeye çalışır. İmparatorluğun peşinde olduğu Han Solo, isyancıların yanından ayrılmak ister. Ancak yoğun fırtınadan dolayı çıkış yasaklanmıştır. Han Solo, Leia Organa'nın kendisine âşık olduğu için çıkışı engellediğini düşünür. Leia Organa onun bu düşüncesine çok kızar.

İsyancılara katılan Luke, bir canavar tarafından kaçırılır. Onun için meraklanan Han Solo, Luke'u aramaya başlar. Canavardan kurtulan Luke, Ben Kenobi'nin hayaletini görür. Ben Kenobi ona Usta Yoda'nın yanına gidip Jedi eğitimi almasını söyler. Han Solo donmak üzere olan Luke'u kurtarır. Onu isyancıların yanına götürür. Luke, R2-D2'yu yanına alıp Yoda'nın bulunduğu yere gider. İmparatorluk askerlerinin peşine düştükleri Han Solo yanına aldığı Leia Organa, Chewbacca ve C-3PO ile birlikte eski dostu Lando Calrissian'ın yanına gider. Orada arkadaşının ihanetine uğrayıp Darth Vader tarafından yakalanır. Yoda'dan eğitim almaya başlayan Luke, arkadaşlarının tehlikede olduğunu hisseder. Darth Vader onu karbon içinde dondurur. Chewbacca ona yardım etmeye çalışır ama başaramaz. Leia, Han Solo dondurulmadan önce ona aşkını itiraf eder. Yaptığından pişmanlık duyan Lando, Leia Organa'yı ve Chiewbacca'yı imparatorluk askerkerin elinden kurtarır. Leia ona en başta çok kızsa da sonradan yumuşar. Luke Skywalker da bu sırada yaptığı düelloda sağ kolunu kesen Darth Vader'ın kendi babası olduğunu öğrenir.

Jedi'ın Dönüşü
Bir kelle avcısı kılığında Han Solo'yu kurtarmaya gelen Leia Organa, Jabba'nın adamları tarafından yakalanır. Artık bir Jedi olan Luke Skywalker, Leia Organa'yı ve dondurulmuş olan Han Solo'yu kurtarmak için Jabba the Hutt'ın yanına gider. Luke ona Organa ve Han Solo'yu serbest bırakması halinde zarar vermeyeceğini söyler. Jabba, Luke'un bu teklifini reddeder ve onu tuzağa düşürüp esir alır. Han Solo ile ölüme yollanan Luke, Lando Calrissian'ın yardımı ile Solo ve Organa'yı Jabba the Hutt'un elinden kurtarır. Leia Organa, kendisini esir tutan Jabba'yı zincirle boğarak öldürür.

İmparatorluk yeni bir Ölüm Yıldızı inşâ eder. Luke'un isyancılara katılmasından rahatsız olan İmparator Palpatine, Darth Vader'a onun gücün karanlık tarafına geçmemesi halinde öldürülmesi gerektiğini söyler. İsyancılar da yeni Ölüm Yıldızı'nı yok etmek için bir plan yaparlar. Luke da Ben Kenobi'den Leia Organa'nın kendi kardeşi olduğunu öğrenir. Babası Darth Vader'ın gerçek kimliğinin Anakin Skywalker olduğunu da öğrenen Luke, Vader'ın yanına gidip onu gücün karanlık tarafından çekmeye çalışır.

İsyancılara katılan Lando Calrissian, Han Solo'nun gemisini alır. Solo ve Organa da diğer isyancılar ile birlikte imparatorluk askerleri ile savaşıp Ölüm Yıldızı'nın çekim gücünü kapatırlar. İmparator Darth Sidious'un karanlık tarafa geçiceğine inandığı Luke, babası Darth Vader ile düelloya tutuşur. Bu sefer babasına üstünlük sağlayan Luke onun sağ kolunu da keser. Bu sırada görür ki babasın da sağ kolu geçmişte kesilmiştir. Darth Sidous, karanlık tarafa geçmeyi reddeden Luke'u öldürmeye çalışır. Bu sırada olunun yakarışlarına dayanamayan Vader, imparatoru havaya kaldırıp aşağıya atar. Gücü tükenen Vader ölür. Lando da Millenium Falcon ile Ölüm Yıldızı'nı yok eder ve imparatorluk çöker. Han Solo da Leia Organa ile kavuşur.

Güç Uyanıyor
Jedi'ın Dönüşü'nden yaklaşık 30 yıl sonra kurulan The Force Awakens'te Han, eski hayatına kaçakçı olarak geri döndü. Filmin olaylarından önce, o ve Chewbacca, Millennium Falcon'u hırsızlara kaybetmişlerdi, ancak çöpçü Rey (Daisy Ridley) ve stormtrooper Finn (John Boyega) tarafından kontrol edilen gemiyi Jakku gezegeninden çıktıktan sonra geri alıyorlar. Han ve Chewbacca, üssü yok etmek ve Rey'i kurtarmak için Finn ile süper silah olan Starkiller Üssü'ne gider. Orada, Ren'in reaktör uçurumunun üstündeki köprüye yürüdüğünü görür. Han, Ren'i köprüden takip eder ve ona gerçek adıyla seslenir. Han, karanlık tarafı terk edip onunla geri gelmesi için ona yalvarır ve Snoke'un galaksinin kontrolünü ele geçirdiğinde onu öldüreceğini söyler. Ren, Han'a ne yapması gerektiğini bildiğini, ancak bunu yapacak gücü olmadığını söyler ve Han'dan ona yardım etmesini ister. Han kabul eder. Bir süre sonra Ren, ışın kılıcını tutuşturur, babasını kazara ve ölümcül şekilde yaralar. Han, oğlunun gözlerine bakar ve ölümüne kadar köprüden düşmeden önce yüzüne dokunur.

Skywalker'ın Yükselişi
Han The Rise of Skywalker'da görünür. Rey ile ölümcül bir düello ve Leia'nın ölümünden sonra, Ren, oğluna Kylo Ren'in öldüğünü söyleyen Han'ın bir anısını görür, Han oğlunu doğru şeyi yapmaya ve aydınlık tarafa geri dönmeye çağırır. Son etkileşimlerine bir imada olan Ren, ne yapması gerektiğini bildiğini söyle, ancak gücüne sahip olup olmadığından emin değildir, Han oğlunu teşvik eder ve yüzüne dokunur. Işın kılıcını atan Ren döner ve fırlatır, bir kez daha Ben Solo olur. Arkasına döndüğünde, Han ortadan kaybolur.

Yıldız Savaşları literatürü
Brian Daley'in Han Solo'dan uyarladığı serinin ilk kitabında Han Solo, imparatorluğa kafa tutan biridir. Yaşamını da gemisinde Chewbacca ile kaçakçılık yaparak sürdürmektedir. Kimseye güvenmez ve yardım etmezdi. En sonunda gemisi büyük bir hasar alır. Bu hasarı düzeltebilecek tek kişi de kaçırılır. Han Solo ve Chewbacca onu aramaya giderler. Birlikte Birleşik Senato'ya giderler. Burada yüksek güvenlik ile korunan bir hapisanedeki esirleri kurtarmaya çalışırlar. Chewbacca'nın da yakalanmasının ardından işleri daha da çok zorlaşan Han Solo da bir süre sonra yakalanır ve Birleşik Senato ile savaşmaya başlar. İkinci kitapta Bir iş teklifi alan Han Solo bunu kabul eder. Ancak daha sonra köle ticareti yaptığını fark eder. Bu bir suçtur ve cezası da büyüktür. Solo ve Chiewbacca kurtulurlar ama işsiz kalırlar. Han Solo, köle tüccarlarının başındaki kişiyi aramaya başlar. Görüştüğü bu kişi yüzünden başlarına büyük bir bela alırlar. Üçüncü kitapta ise Tiran Xim'in büyük hazinesinin peşine düşer. İlk başta Xim'in hazinesinin bir uydurma olduğunu düşünene Solo, Xim kendi peşine takılınca onun hazinesinin peşine düşer. Ancak hazinenin olduğu söylenen gezegene iniş yaptıktan sonra Millennium Falcon kaçırılır. Han Solo ve Chewbacca, suikastçı katil robotlar ordusuyla mücadele etmek zorunda kalırlar. Han Solo, birçok kez Greedo, Bossk ve Fett'le karşılaşmıştır.

Anna C. Crispin de Han Solo'nun Yeni Bir Umut filmindeki ilk görünüşünden önceki hayatını konu alan Han Solo Üçlemesi kitap serisini yazdı. Seri kitaplarının adı "The Paradise Snare", "The Hutt Gambit" ve "Rebel Dawn"'dı. Han Solo, Marvel Comics'in yayınladığı ve Roy Thomas'ın yarattığı Yıldız Savaşları çizgi roman serisinin ilk defa ikinci sayısında sahneye çıktı. Han Solo'nun ilk kez görüldüğü video oyunu ise Yeni Bir Umut'un Atari oyunu oldu. Ardından Yeni Bir Umut'un Nintendo, Sega ve Gameboy oyunlarında yer aldı. Ardından İmparator filmi için 1982'de çıkarılan Atari oyununda, 1985 yılında çıkarılan Amiga, Commodore 64 ve ZX Spectrum için çıkarılan oyunlarında görüldü. Üçlemenin son filmi Jedi'ın Dönüşü için 1983'te çıkarılan Atari, 1984 yılında çıkarılan ZX Spectrum ve Commodore 64 oyunlarında yer aldı. Yeni Bir Umut'tan uyarlanarak hazırlanan ve 1994 yılında satışa çıkarılan Arcade oyununda yer aldı. 11 Ekim 2006'da çıkarılan ve orijinal üçlemeden uyarlanan Lego Star Wars: The Original Trilogy oyununda da yer aldı.

Han Solo'nun Jedi Dönüş'ünden sonra, Leia Organa ile evlendi. İkisinini üç çocukları oldu. Yeni bir cumhuriyet kuruldu. Her zaman hareket halindeki Han Solo, eşi Organa'nın erkek kardeşi Luke Skywalker ile bazen yolculuklar yaptı. Karısı ve sadık dostu Chewbacca ile beraber yeniden doğan Palpatine'e, Warlord Zsinj'e, Grand Admiral Thrawn'a,  Amiral Daala'ya ve the Yevetha'ya karşı mücadele etti. Yuuzhan Vong yeni cumhuriyete saldırdı. Dört boyunca devam eden kanlı savaşta Han Solo, Chewbacca ve oğlu Anakin Solo'yu kaybetti. En sonunda Vong kaybetti ve cumhuriyet huzura kavuştu. Bundan sonra oğlu Jacen, gücün karanlık tarafına geçti ve Galaksi Birliği'nin kontrolünü eline aldı. Jacen, Darth Caedaus adını aldı. Han Solo ve Organa ona karşı güçlerini birleştirdi. Artık oğulları olarak görmedikleri Jacen'ı öldürmeye hazırlandılar.

Genişletilmiş evrende çocukları

Jacen Solo
Jacen, Han Solo ve Leia Organa'nın en büyük erkek çocuklarıydı. Luke Skywalker, Jacen ve ikiz kız kardeşi Jaina'nın arasından önemli bir bağ olduğunu keşfetti. Jacen, amcası Luke Skywalker'ın çocuklarına yol göstericilik yaptı. Jedi eğitimini Luke Skywalker'dan aldı. Yıllar geçtikçe değişmeye başlayan Jacen, gücün karanlık tarafına ilgi duymaya başladı. İstila sırasında masumiyet gibi duyguları yokolduğuna tanıklık eden kardeşi Anakin Solo'nun ölümünden sonra Jediların izlediği yoldan çıkarak gücün karanlık tarafına geçerek Darth Caedus adını aldı.

Jaina Solo
Jaina, Han Solo ve Leia Organa'nın tek kız çocuklarıydı. Eğitimini Jedi Praxeum'da aldı. Yuuzhan Vong istilasında Jedi ordusunda yer alan Jaina burada saygınlık kazandı. Ancak kardeşi Anakin'in Solo'nun ölümünün ardından gücün karanlık tarafına geçti. Jaina'nın kaldığı zor durumda onu destekleyen Zekk, Kyp Durron ve Jagged Fell'in sayesinde gücün karanlık tarafından çıkar ve Luke Skywalker'ın yarattığı Yeni Jedi Düzeni'ne katılır.

Anakin Solo
Han Solo ve Leia Organa'nın üçüncü çocukları olan Anakin Solo, adını dedesi Anakin Skywalker'dan aldı. Babasının Yeni Cumhuriyet adına önemli görevlere çıkması ve annesinin devlet başkanı olması yüzünden genellikle C-3PO tarafından büyütüldü. Güç ile olan bağlantısı diğer kardeşlerinden daha fazlaydı. Sessiz ve düşünceli bir çocuktu. Elektronik konusunda büyük bir yeteneğe sahipti. Waru tarafından kaçırıldığında ailesi ve Luke Skywalker tarafından kurtarıldı. Yedi yaşındayken milyonlarca kişinin ölümüne sebep olacak bir enerji dalgasını engellemeyi başardı. On bir yaşında Jedi Akademisi'ne girdi. Anakin'in ustalığını yıllarca bir mağarada yaşayan Efendi Ikrit yaptı.

Yuuzhan Vong'lar Dış Halka gezegenlerinden Sernpidal'in ayının yörüngesini bozarak gezegene çakılmasına sebep oldular. Çarpışmadan önce Chewbacca, Anakin'i Millenium Falcon'a fırlattı ancak kendisi oraya gidemedi ve öldü. Han Solo, Chewbcca'nın ölümünden Anakin'i sorumlu tuttu. Aralarındaki soğukluk birkaç ay sonra çözüldü. Yuuzhan Vong istilasının başlamasından iki yıl sonra, Anakin, kardeşleri ve birkaç Jedi daha ile Voxyn genetik materyallerini yok etmek için bir Vong gemisine sızdılar. Bunlardan haberdar olan Vonglar, bir orduyu onları yok etmek için gönderdi. Anakin, materyalleri yokedebilmek için kendi canını feda etti. Anakin'in ölümünden sonra Han Solo ve Leia Organa depresyona girdiler. Kızkardeşi Jaina bir süreliğine gücün karanlık tarafına geçti ve erkek kardeşi Jacen, iyilik ve bilgelik yolundan çıkmaya başladı.

Solo Ailesi

Kitaplar
 Star Wars: The Paradise Snare, (Han Solo Üçlemesi'nin 1. kitabı), Kitabın birinci kapağı, 1997. A. C. Crispin, ISBN 0-553-57415-9
 Star Wars, The Han Solo Adventures: Han Solo at Star's End, Del Rey omnibus of "Han Solo at Star's End", "Han Solo's Revenge", and "Han Solo and the Lost Legacy", 1979. Brian Daley, ISBN 0-345-37980-2
 Star Wars: Rebel Dawn (Han Solo Üçlemesi'nin 3. kitabı), yazar: A. C. Crispin. 1998. ISBN 0-553-57417-5
 Star Wars: The Annotated Screenplays, softcover, 1997. George Lucas, Leigh Brackett, Lawrence Kasdan, Laurent Bouzereau, ISBN 0-345-40981-7
 Star Wars: The Truce at Bakura, 1 kâğıt kapağı basımı, 1994. Kathy Tyers, ISBN 0-553-56872-8
 Star Wars: The Courtship of Princess Leia, 1995. Dave Wolverton, ISBN 0-553-56937-6
 Star Wars: Jedi Search, (Jedi Akademisi Üçlemesi'nin 3. kitabı), 1994. Kevin J. Anderson, ISBN 0-553-29798-8
 Star Wars: Dark Apprentice, (Jedi Akademisi Üçlemesi'nin 2. kitabı), ilk edisyon kapağı, 1994. Kevin J. Anderson, ISBN 0-553-29799-6
 Star Wars: Champions of the Force, (Jedi Akademisi Üçlemesi'nin 1. kitabı), ilk edisyon kapağı, 1994. Kevin J. Anderson, 0-553-29799-6
 Star Wars, Ambush at Corellia, (Corelyalı Üçlemsi'nin 1. kitabı) ilk, 1995. Roger MacBride Allen, ISBN 0-553-29803-8
 Star Wars, Assault at Selonia, (Corelyalı Üçlemsi'nin 2. kitabı) birinci basım, 1995. Roger MacBride Allen, ISBN 0-553-29805-4
 Star Wars, Showdown at Centerpoint, (Corelyalı Üçlemsi'nin 2. kitabı) birinci, 1995. Roger MacBride Allen, ISBN 0-553-29806-2
 Star Wars: Vector Prime, (Yeni Jedi Emirleri kitabı), 1999. R. A. Salvatore, ISBN 0-345-42844-7
 Star Wars, Yeni Jedi Emirleri: Kaosun Ajanları: Jedi Tutulanması, (Yeni Jedi Emirleri'nin 5. kitabı) ilk kapak basımı, 2000. James Luceno, ISBN 0-345-42859-5
 Star Wars Evreninin Rehberi, ikinci edisyon, 1994. Bill Slavicsek, ISBN 0-345-38625-6
 Yeni Jedi Kanunları Kitabı, Sahil Büyücüsü: 2002. J. D. Wiker ve Steve Miller, ISBN 0-7869-2777-1

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Han Solo at The World of Star Wars

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal işkence kurbanları
Kurgusal generaller
Kurgusal korsanlar
Kurgusal kumarbazlar
Kurgusal kaptanlar
Erkek film karakterleri
Korsanlar

Han Solo


Gameplay is the specific way in which players interact with a game, and in particular with video games. Gameplay is the pattern defined through the game rules, connection between player and the game, challenges and overcoming them, plot and player's connection with it. Video game gameplay is distinct from graphics and audio elements. In card games, the equivalent term is play.

Overview

Arising alongside video game development in the 1980s, the term gameplay was used solely within the context of video games, though now its popularity has begun to see use in the description of other, more traditional, game forms. Generally, gameplay is considered the overall experience of playing a video game, excluding factors like graphics and sound. Game Mechanics, on the other hand, is the sets of rules in a game that are intended to produce an enjoyable gaming experience. Academic discussions tend to favor game mechanics specifically to avoid gameplay since the latter is too vague. The word is sometimes misapplied to card games where, however, the usual term is "play" and refers to the way the cards are played out in accordance with the rules (as opposed to other aspects such as dealing or bidding).

Types

There are three components to gameplay: "Manipulation rules", defining what the player can do in the game, "Goal Rules", defining the goal of the game, and "Metarules", defining how a game can be tuned or modified.  In video games gameplay can be divided into several types. For example, cooperative gameplay involves two or more players playing on a team. Another example is twitch gameplay which is based around testing a player's reaction times and precision, maybe in rhythm games or first-person shooters.  Various gameplay types are listed below.

 Asymmetric video game
 Cooperative video game
 Emergent gameplay
 Nonlinear gameplay

Ambiguity in definition
The term gameplay can be quite ambiguous to define; thus, it has been differently defined by different authors.

For instance:

 "A series of interesting choices." -Sid Meier
 "The structures of player interaction with the game system and with other players in the game."
 "One or more causally linked series of challenges in a simulated environment."
 "A good game is one that you can win by doing the unexpected and making it work."
 "The experience of gameplay is one of interacting with a game design in the performance of cognitive tasks, with a variety of emotions arising from or associated with different elements of motivation, task performance and completion."
 "Gameplay here is seen as the interactive gaming process of the player with the game."

Playability

Playability is the ease by which the game can be played or the quantity or duration that a game can be played and is a common measure of the quality of gameplay. Playability evaluative methods target games to improve design while player experience evaluative methods target players to improve gaming."  This is not to be confused with the ability to control (or play) characters in multi-character games such as role playing games or fighting games, or factions in real-time strategy games.

Playability is defined as a set of properties that describe the Player Experience using a specific game system whose main objective is to provide enjoyment and entertainment by being credible and satisfying when the player plays alone or in the company of others. Playability is characterized by different attributes and properties to measure the video game player experience.
 Satisfaction: the degree of gratification or pleasure of the player for completing a video game or some aspect like mechanism, graphics, user interface, story, etc. Satisfaction is a highly subjective attribute that provokes a difficult measuring due to player preferences and pleasures influencing the satisfaction for specific game elements: characters, virtual world, challenges, and so on.
 Learning:  the facility to understand and dominate the game system and mechanics (objectives, rules, how to interact with the video game, etc.). The Desktop Systems try to minimize the learning effort, but gamers can use the learning curve in video games according to the game's nature. For example, on the one hand, gamers can demand great initial abilities before playing, or training them harshly in the first phases of the game, to help players understand and dominate all the game rules and resources and use them from the beginning. On the other hand, players can learn step by step in a guided way when they need some ability in the video game.
 Efficiency: the necessary time and resources to offer fun and entertainment to players while achieving the different game objectives and reaching the final goal. An efficient video game can catch the player's attention immediately and provoke him to continue playing to the end of the game. Efficiency can be analyzed as the correct use of the challenge through the game, the correct structuring of the objectives or the best adaptation of the control to the actions in the game.
 Immersion: the capacity to believe in the video game contents and integrate the player in the virtual game world. The immersion provokes that the player looks involved in the virtual world, becoming part of this and interacting with it because the user perceives the virtual world represented by the video game, with its laws and rules that characterize it. A video game has a good immersion level when it has equilibrium between the proposed challenges and the necessary player abilities to overcome them.
 Motivation: the characteristics that provoke the player to realize concrete actions and persist in them until their culmination. To obtain a high degree of motivation, the game should have resources to ensure the player's perseverance in the performed actions to overcome the game challenges. This means providing different factors to ensure positive reception in the interpretation of the game process, keeping the player focused on the proposed challenges, showing the relevance of the objectives to reach, and rewards for challenges to keep the player confident and motivated. The player should feel satisfied after receiving the reward or after completing the challenge.
 Emotion: the involuntary impulse, originated in response to the stimulus of the video game and induces feelings or unleashes automatic reactions and conducts. The use of emotions in video games help to cultivate the best player experience and leads players to different emotional states: happiness, fear, intrigue, curiosity, sadness... using the game challenges, story, aesthetic, appearance, or the music compositions that are capable of affecting the player.
 Socialization: the degree of the game attributes, elements and resources that promote the social factor of the game experience in a group. This kind of experience provokes appreciating the video game differently, thanks to the relations established with other players or with other characters of the game that help the player resolve the game challenges in a collaborative, competitive or cooperative way. The game socialization allows players to have a totally different game experience when they play with other persons and promote new social relationships thanks to their interaction.  In addition to this, socialization also is present in how the social connections that players have are projected with the group in the characters of the video game and the context in which the game is realized. For example, choosing the player to be connected or to share something, interacting, obtaining information, asking for help, or negotiating for some items, and how our influence with the other character is positive or negative to achieve the game objectives. To promote the social factor, it is advisable to develop new shared challenges that help players to integrate and being satisfied with the new game rules and objectives, creating a set of collective emotions where players (or characters) encourage and motivate themselves to overcome the collective challenges.

Playability's facets
The playability analysis is a very complex process due to the different point of view to analyze the different part of video game architecture. Each facet allows us to identify the different playability's attributes and properties affected by the different elements of video game architecture. The playability's facets are:
 Intrinsic Playability: the playability based on the video game's nature and how the player shows it. It is strongly related to the gameplay and game mechanics. We can analyze the video game design implementation in this facet, especially video game rules, goals, objectives, rhythm, and other design mechanics.
 Mechanical Playability: the video game quality as a software system. It is related to the Game Engine, with special emphasis, for example, in the fluency of the movie scenes, correct lights, shadows and rendering, sound and music, graphics motions, character personality implementation and communication systems in a multiplayer video game.
 Interactive Playability: player interaction and video game user interface development, for example, interaction dialogue and game controls. This playability is easily visible in the Game Interface.
 Artistic Playability: the quality of the video game arts and aesthetics in the game elements: visual graphics, sound effects, music and melodies, storyline and storytelling and how these elements are shown in the video game.
 Intrapersonal Playability or Personal Playability: the individual vision, perception, and feelings that the video game produces in each player when they play the game. It has a highly subjective value.
 Interpersonal Playability or Social Playability: the group consciousness and different user perceptions when the player plays with other players in a competitive, cooperative or collaborative way.

Finally, a video game's "global" playability will be deduced through each attribute value in the different playability's facets. It is crucial to improve the playability in the different facets to guarantee the best player experience when the player plays the video game.

See also
 Game development and Game design
 Game mechanics
 Interaction design
 Play (activity)
 Time-keeping systems in games
 Video game genres

Footnotes

References

Further reading on playability

 Desurvire, H., Caplan, M., & Toth, J. A. (2004). Using heuristics to evaluate the playability of games. CHI '04 extended abstracts on Human factors in computing systems, Vienna, Austria.
 Fabricatore, C., Nussbaum, M., & Rosas, R. (2002). Playability in video games: a qualitative design model. Human-Computer Interaction, 17(4), 311–368.
 Jegers, K. (2008). Investigating the Applicability of Usability and Playability Heuristics for Evaluation of Pervasive Games. Internet and Web Applications and Services, 2008. ICIW '08.
 Korhonen, H., & Koivisto, E. M. I. (2006). Playability heuristics for mobile games. In Proceedings of the 8th Conference on Human-Computer interaction with Mobile Devices and Services (Helsinki, Finland, September 12–15, 2006). MobileHCI '06, vol. 159. ACM, New York, NY, 9-16. doi: 10.1145/1152215.1152218
 Korhonen H., Koivisto E.M.I. (2007). Playability Heuristics for Mobile Multi-player Games. In proceedings of the 2nd International Conference on Digital Interactive Media in Entertainment and Arts, DIMEA 2007, ACM Press (2007), pp. 28–35. Perth, Australia. doi: 10.1145/1306813.1306828
 Nacke, L. (2009). From Playability to a Hierarchical Game Usability Model. In Proceedings of the 2009 Conference on Future Play on @ GDC Canada (Vancouver, British Columbia, Canada, May 12–13, 2009). FuturePlay '09. ACM, New York, NY, 11–12. doi: 10.1145/1639601.1639609
 Nacke, L. E., Drachen, A., Kuikkaniemi, K., Niesenhaus, J., Korhonen, H. J., Hoogen, W. M. v. d., et al. (2009). Playability and Player Experience Research. Proceedings of DiGRA 2009: Breaking New Ground: Innovation in Games, Play, Practice and Theory, London, UK. (online slides)
 Järvinen, A., Heliö, S. and Mäyrä, F. Communication and Community in Digital Entertainment Services. Prestudy Research Report, Hypermedia Laboratory, University of Tampere, Tampere, 2002.
 González Sánchez, J. L., Zea, N. P., & Gutiérrez, F. L. (2009). From Usability to Playability: Introduction to Player-Centred Video Game Development Process. Proceedings of First International Conference, HCD 2009 (Held as Part of HCI International), San Diego, CA, US. doi: 10.1007/978-3-642-02806-9_9
 González Sánchez, J. L., Zea, N. P., & Gutiérrez, F. L. (2009). Playability: How to Identify the Player Experience in a Video Game. Proceedings of INTERACT 2009: 12th IFIP TC 13 International Conference, Uppsala, Sweden, August 24–28, 2009. doi: 10.1007/978-3-642-03655-2_39
 González Sánchez, J. L., Montero, F., Padilla Zea, N., Gutiérrez, F. L. "Playability as Extension of Quality in Use in Video Games". Proceedings of 2nd International Workshop on the Interplay between Usability Evaluation and Software Development (I-USED), paper number 6.Uppsala, Sweden, 24 August (2009)

Game design
Video game terminology

Gameplay


Malavíska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Malaví í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslitakeppni HM en þrívegis keppt í Afríkukeppninni og lengst komist í 16-liða úrslit.

Afrísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Malaví

Malavíska karlalandsliðið í knattspyrnu


Dirk Dries David Damiaan, Viscount Frimout (born 21 March 1941 in Poperinge, Belgium) is an astrophysicist for the European Space Agency. He flew aboard NASA Space Shuttle mission STS-45 as a payload specialist, making him the first Belgian in space.

Education
Elementary School at Poperinge. Secondary School at Koninklijk Technisch Atheneum (K.T.A) at Ghent, Belgium. Received an Engineer's degree in electrical engineering at University of Ghent in 1963; a PhD in applied physics from University of Ghent in 1970; post-doctorate at University of Colorado Laboratory for Atmospheric and Space Physics (ESRO fellow) in 1971–1972.

Career
1965-1978 Belgian Institute for Space Aeronomy. As Head of Section Instrumentation, performed experiments with stratospheric balloons and sounding rockets.
1978-1984 European Space Agency (ESA) as Crew Activities Coordinator and Experiment Coordinator for Spacelab-1.
1984-1989 Microgravity Division of ESTEC, responsible for sounding rocket program, parabolic flights, experiments on EURECA, reflight of Spacelab-1 experiments.

Frimout flew as a payload specialist on STS-45 Atlantis (24 March to 2 April 1992). STS-45 was launched from and returned to land at the Kennedy Space Center, Florida. It was the first Spacelab mission dedicated to NASA's Mission to Planet Earth. During the nine-day flight, the crew aboard Atlantis operated the twelve experiments that constituted the ATLAS-1 (Atmospheric Laboratory for Applications and Science) cargo. ATLAS-1 obtained a vast array of detailed measurements of atmospheric chemical and physical properties, which contributed significantly to improving our understanding of our climate and atmosphere. In addition, this was the first time an artificial beam of electrons was used to stimulate a man-made auroral discharge. At mission conclusion, Frimout had traveled 3.2 million miles in 143 Earth orbits and logged over 214 hours in space.

His flight made him instantaneously very famous in Belgium and triggered what was called Frimout-mania. Prince Philippe of Belgium talked with him when he was in space and a ticker tape parade was organized when he came back to Belgium.

Currently, Frimout is an ESA staff member. He is a senior engineer in the Payload Utilization Department of the Columbus Directorate, responsible for the ESA support to the European experiments on ATLAS-1, and the Microgravity Measurement Assembly to be flown on D2.

He has authored more than 30 publications relating to Atmospheric Physics Experiments, Crew Training for Spacelab, and Microgravity Experiments.

Personal
He is married and has two children. Hobbies include running, cycling, walking, traveling, and chess.

Awards and honors
1971-72 Postdoctoral Research Fellow from ESRO (European Space Research Organization).
After his spaceflight, Frimout was ennobled and given the title of viscount in the Belgian nobility.

Organizations
Fellow of the Royal Academy for Science and the Arts of Belgium, Class of Technical Sciences, since 2009.
Associate member of the Belgian National Council for Space Research.
Member of K VIV (Royal Association of Flemish Engineers).
Association of Engineers from the University of Ghent.

References

External links
NASA Note about Frimout, May 1992 (archived at Archive.org)
Spacefacts biography of Dirk Frimout

1941 births
Living people
Belgian astrophysicists
Belgian astronauts
Belgian electrical engineers
Viscounts of Belgium
Ghent University alumni
University of Colorado alumni
People from Poperinge
Members of the Royal Flemish Academy of Belgium for Science and the Arts
20th-century Belgian engineers
21st-century Belgian engineers
Space Shuttle program astronauts
Dutch-speaking astronauts

Dirk Frimout


فالميرو لوبيس روتشا  (مواليد 23 أبريل 1981 في فيلابلينو - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى مالقا الإسباني منذ 2009 في مركز الجناح الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم والمهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
رياضيون من ليون (مقاطعة)
رياضيون أوروبيون من أصل رأس أخضري
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
إسبان من أصل رأس أخضري
رياضيون أخضريون مغتربون في الهند
رياضيون إسبان مغتربون في المكسيك
رياضيون إسبان مغتربون في الهند
رياضيون إسبان مغتربون في اليونان
رياضيون إسبان من أصل إفريقي
لاعبو أتلانتي
لاعبو أتلتيكو كلكتا
لاعبو أستيراس تريبوليس
لاعبو أوساسونا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو إسبانيول
لاعبو دوري السوبر الهندي
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو ريال مدريد
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو كاستيليون-ليونية
لاعبو كرة قدم أخضريون مغتربون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم من الرأس الأخضر
لاعبو ليالتاد
لاعبو منتخب الرأس الأخضر لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي ليفانتي
لاعبو نادي مالقا
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1981

فالميرو لوبيس روتشا


Rote Elektrische steht für die beiden Streckenteile der sogenannten Salzburger Lokalbahn:
 die ehemalige Bahnstrecke Salzburg–Hangender Stein samt Abzweig nach Parsch (Südlinie beziehungsweise Südlokalbahn)
 die Bahnstrecke Salzburg–Lamprechtshausen (Nordlinie beziehungsweise Nordlokalbahn)

Rote Elektrische


A root canal is the naturally occurring  anatomic space within the root of a tooth. It consists of the pulp chamber (within the coronal part of the tooth), the main canal(s), and more intricate anatomical branches that may connect the root canals to each other or to the surface of the root.

Structure
At the center of every tooth is a hollow area that houses soft tissues, such as the nerve, blood vessels, and connective tissue. This hollow area contains a relatively wide space in the coronal portion of the tooth called the pulp chamber. These canals run through the center of the roots, similar to the way graphite runs through a pencil. The pulp receives nutrition through the blood vessels, and sensory nerves carry signals back to the brain. A tooth can be relieved from pain if there is irreversible damage to the pulp, via root canal treatment.

Root canal anatomy consists of the pulp chamber and root canals. Both contain the dental pulp. The smaller branches, referred to as accessory canals, are most frequently found near the root end (apex), but may be encountered anywhere along the root length. The total number of root canals per tooth depends on the number of the tooth roots ranging from one to four, five or more in some cases. Sometimes there are more than one root canal per root. Some teeth have a more variable internal anatomy than others.

An unusual root canal shape, complex branching (especially the existence of horizontal branches), and multiple root canals are considered as the main causes of root canal treatment failures. (e.g. If a secondary root canal goes unnoticed by the dentist and is not cleaned and sealed, it will remain infected, causing the root canal therapy to fail).

Root canal system

The specific features and complexity of the internal anatomy of the teeth have been thoroughly studied. Using a replica technique on thousands of teeth, Walter Hess made clear as early as 1917 that the internal space of dental roots is often a complex system composed of a central area (root canals with round, oval or irregular cross-sectional shape) and lateral parts (fins, anastomoses and accessory canals). In fact, this lateral component may represent a relatively large volume, which challenges the cleaning phase of the instrumentation procedure in that tissue remnants of the vital or necrotic pulp as well as infectious elements are not easily removed in these areas. Thus, the image of root canals having a smooth, conical shape is generally too idealistic and underestimates the reach of root canal instrumentation.

Contents

The space inside the root canals is filled with a highly vascularized, loose connective tissue, called dental pulp. The dental pulp is the tissue of which the dentin portion of the tooth is composed. The dental pulp helps complete formation of the secondary teeth (adult teeth) one to two years after eruption into the mouth. The dental pulp also nourishes and hydrates the tooth structure, making the tooth more resilient, less brittle and less prone to fracture from chewing hard foods. Additionally, the dental pulp provides a hot and cold sensory function.

Variation

Root canals presenting an oval cross-section are found in 50–70% of root canals. In addition, canals with a "tear-shaped" cross section are common when a single root contains two canals (as occurs, for example, with the additional mesial root seen with the lower molars), subtleties that can be more difficult to appreciate on classical radiographs.

Recent studies have shown that use of cone-down CT scans can detect accessory canals that would have been missed in 23% of cases, which can in turn lead to apical periodontitis. The upper molars, in particular, are predisposed to have an occult accessory canal in nearly half of patients.

Clinical significance

Root canal is also a colloquial term for a dental operation, endodontic therapy, wherein the pulp is cleaned out, the space disinfected and then filled.

When rotary nickel titanium (NiTi) files are used in canals with flat-oval or tear-shaped cross sections, a circular bore is created due to the rotational action of the metal. Also, small cavities within the canal such as the buccal or lingual recesses may not be instrumented within the tooth, potentially leaving residual disease during disinfection.

Tissue or biofilm remnants along such un-instrumented recesses may lead to failure due to both inadequate disinfection and the inability to properly obturate the root-canal space. Consequently, the biofilm should be removed with a disinfectant, commonly Sodium hypochlorite, during root canal treatment.

See also

 Dental implants
 Oral and maxillofacial surgery
 Ralph Frederick Sommer

References

External links

 Root Canals at WebMD
 Video on Direct Pulp Capping, an alternative to Root Canal therapy

Dental anatomy
Human mouth anatomy
Parts of tooth

Root canal


HMAS Platypus was a submarine depot ship and base ship operated by the Royal Australian Navy (RAN) between 1919 and 1946. Ordered prior to World War I to support the Australian submarines  and , Platypus was not completed until after both submarines had been lost, and she was commissioned into the Royal Navy from 1917 to 1919.

After the RAN acquired six J-class submarines, Platypus was recommissioned as an Australian warship. She was repurposed as a destroyer tender after the J class was removed from service in the 1920s, tasked with supporting the two O-class submarines during 1929 and 1930. After the submarines were placed in reserve, Platypus was renamed HMAS Penguin and operated as a depot ship until 1941. The ship assumed her old name and was relocated to Darwin, then Cairns for use as a base ship. After a refit in 1944, Platypus operated as a repair vessel in New Guinea waters until she was placed into reserve in 1946. Platypus was sold for scrap in 1958.

Construction and acquisition
Platypus was ordered as a submarine tender by the Australian government before the outbreak of the war to service the new E-class submarines,  and . She was built by John Brown and Company at Clydebank in Scotland, and launched on 28 October 1916. By the time she was completed, both submarines had been lost, and she was instead commissioned into the Royal Navy on 21 March 1917.

Operational history

Royal Navy
At the conclusion of the war, the ship was transferred to the Royal Australian Navy and was commissioned into the RAN on 25 March 1919.

Royal Australian Navy
Platypuss main role was to support the RAN's six J-class submarines, which she sailed with from Britain to Sydney between April and July 1919.

Platypus and all six J-class submarines were based at Geelong in February 1920. Due to the poor condition of the submarines and financial pressure on the RAN the Royal Australian Navy Submarine Service was disbanded in May 1922 and Platypus was redesignated as a destroyer tender. Platypus reverted to her original role as a submarine tender in 1929 when the RAN acquired two O-class submarines but was used as a depot ship after these submarines were placed into reserve in 1930. She was renamed HMAS Penguin on 15 August 1930.

In October 1932, a mutiny occurred aboard Penguin. The mutiny was in protest of the decreases in sailor pay and conditions: Depression-era cutbacks had impacted them harder than officers, as they had no avenues of protest. The ship's commanding officer was sympathetic, promising that he would forward their concerns to the Australian Commonwealth Naval Board (which refused to consider them) and that they would not be punished.

She continued as a depot ship until 26 February 1941 when she was renamed HMAS Platypus and returned to seagoing service as a training ship. In May 1941, Platypus sailed to Darwin to serve as a base ship. She survived the Japanese attack on Darwin in February 1942 and remained at Darwin until January 1943 when she sailed to Cairns, Queensland where she again served as a base ship until May 1944. In June 1944 Platypus received a major refit and sailed to New Guinea as a repair and maintenance vessel. She operated off New Guinea and Morotai Island until returning to Australia in December 1945. The wartime service of Platypus was later recognised with the battle honour "Darwin 1942–43".

Decommissioning and fate
Platypus was placed into reserve on 13 May 1946, paid off on 1 November 1956 and was sold for scrap on 20 February 1958.

Citations

References

External links

Submarine depot ships of the Royal Australian Navy
1916 ships
Ships built on the River Clyde

HMAS Platypus (1917)


An Vanilla insignis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Vanilla insignis in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla insignis


Marion Walter Jacobs (May 1, 1930 – February 15, 1968), known as Little Walter, was an American blues musician, singer, and songwriter, whose revolutionary approach to the harmonica had a strong impact on succeeding generations, earning him comparisons to such seminal artists as Django Reinhardt, Charlie Parker and Jimi Hendrix. His virtuosity and musical innovations fundamentally altered many listeners' expectations of what was possible on blues harmonica. He was inducted into The Rock and Roll Hall of Fame in 2008, the first and, to date, only artist to be inducted specifically as a harmonica player.

Biography

Early years
Jacobs' date of birth is usually given as May 1, 1930, in Marksville, Louisiana. He was born without a birth certificate and when he applied for a Social Security card in 1940, his birthdate was listed as May 1, 1923. Over the years he often gave different years, but May 1 was constant.  In some other documents he filled out before reaching the age of majority he indicated birth years of 1925 and 1928, probably to appear to be of legal age to sign contracts for recordings and club work.  After reaching the age of majority based on a birth year of 1930, he consistently gave his birth year as 1930. In the 1940 U.S. Census, his mother Beatrice reported his age at 14, making his birth year 1925.

He was raised in Rapides Parish, Louisiana, where he learned to play the harmonica. He quit school, and by the age of 12 had left rural Louisiana and travelled, working odd jobs and busking on the streets of New Orleans, Memphis, Helena and West Helena, Arkansas, and St. Louis. He honed his musical skills on harmonica and guitar, performing with older bluesmen including Sonny Boy Williamson II, Sunnyland Slim, Honeyboy Edwards, and others.

Arriving in Chicago in 1946, he occasionally found work as a guitarist but garnered more attention for his already highly developed harmonica playing. According to Chicago bluesman Floyd Jones, Little Walter's first recording was an unreleased demo recorded soon after he arrived in Chicago, on which Walter played guitar backing Jones. Jacobs, reportedly frustrated with having his harmonica drowned out by electric guitars, adopted a simple but previously little-used method: He cupped a small microphone in his hands along with his harmonica and plugged the microphone into a public address system or guitar amplifier. He could thus compete with any guitarist's volume. However, unlike other contemporary blues harp players, such as Sonny Boy Williamson I and Snooky Pryor, who had also begun using the newly available amplifier technology around the same time solely for added volume, Little Walter purposely pushed his amplifiers beyond their intended technical limitations, using the amplification to explore and develop radical new timbres and sonic effects previously unheard from a harmonica or any other instrument.

Success
Jacobs made his first released recordings in 1947 for Bernard Abrams' tiny Ora-Nelle label, which operated out of the back room of Abrams' Maxwell Radio and Records store in the heart of the Maxwell Street district in Chicago. These and several other of his early recordings, like many blues harp recordings of the era, owed a strong stylistic debt to the pioneering blues harmonica player Sonny Boy Williamson I (John Lee Williamson). Little Walter joined Muddy Waters' band in 1948, and by 1950 he was playing acoustic (unamplified) harmonica on Waters's recordings for Chess Records. The first appearance on record of Little Walter's amplified harmonica was on Waters' "Country Boy" (Chess 1952), recorded on July 11, 1951. For years after his departure from Waters' band in 1952, Chess continued to hire him to play on Waters' recording sessions, and as a result his harmonica is featured on most of Waters' classic recordings from the 1950s. As a guitarist, Little Walter recorded three songs for the small Parkway label with Waters and Baby Face Leroy Foster (reissued on CD by Delmark Records as The Blues World of Little Walter in 1993) and on a session for Chess backing pianist Eddie Ware. His guitar playing was also featured occasionally on early Chess sessions with Waters and Jimmy Rogers.  In January 1952, talent scout Ike Turner tried to get Jacobs to record for Modern Records while in Helena, but Jacobs was on his way to Mississippi. They played together in Clarksdale.

Jacobs had put his career as a bandleader on hold when he joined Waters' band, but he stepped out front again when he recorded as a bandleader for Chess' subsidiary label Checker Records on May 12, 1952. The first completed take of the first song attempted at his debut session became his first number one hit, spending eight weeks at the top of the Billboard R&B chart. The song was "Juke", and it is still the only harmonica instrumental ever to be a number-one hit on the Billboard R&B chart. The original title of the track file was "Your Cat Will Play", but was renamed at Leonard Chess' suggestion. (Three other harmonica instrumentals by Little Walter also reached the Billboard R&B top 10: "Off the Wall" reached number eight, "Roller Coaster" reached number six, and "Sad Hours" reached number two while "Juke" was still on the charts.) "Juke" was the biggest hit to date for any artist on Chess and its affiliated labels and one of the biggest national R&B hits of 1952, securing Walter's position on the Chess artist roster for the next decade.

Jacobs had fourteen top-ten hits on the Billboard R&B charts between 1952 and 1958, including two number-one hits (the second being
"My Babe" in 1955), a level of commercial success never achieved by Waters or by his fellow Chess blues artists Howlin' Wolf and Sonny Boy Williamson II. Following the pattern of "Juke", most of Little Walter's singles released in the 1950s featured a vocal performance on one side and a harmonica instrumental on the other. Many of Walter's vocal numbers were written by him or Chess A&R man Willie Dixon or adapted from earlier blues themes. In general, his sound was more modern and up-tempo than the popular Chicago blues of the day, with a jazzier conception and rhythmically less rigid approach than that of other contemporary blues harmonica players.

Jacobs left Waters' band in 1952 and recruited his own backing band, the Aces, a group that was already working steadily in Chicago backing Junior Wells. The Aces—the brothers David and Louis Myers on guitars and Fred Below on drums—were credited as the Jukes on most of the Little Walter records on which they played. By 1955 the members of the Aces had each separately left Little Walter to pursue other opportunities and were initially replaced by the guitarists Robert "Junior" Lockwood and Luther Tucker and drummer Odie Payne. Among others who worked in Little Walter's recording and touring bands in the 1950s were the guitarists Jimmie Lee Robinson and Freddie Robinson, and drummer George Hunter. Little Walter also occasionally included saxophone players in his touring bands during this period, among them the young Albert Ayler, and Ray Charles on one early tour. By the late 1950s, Little Walter no longer employed a regular full-time band, instead hiring various players as needed from the large pool of blues musicians in Chicago.

Jacobs often played the harmonica on records by others in the Chess stable of artists, including Jimmy Rogers, John Brim, Rocky Fuller, Memphis Minnie, the Coronets, Johnny Shines, Floyd Jones, Bo Diddley, and Shel Silverstein. He also played on recordings for other labels, backing Otis Rush, Johnny "Man" Young, and Robert Nighthawk.

Jacobs suffered from alcoholism and had a notoriously short temper, which in the late 1950s led to violent altercations, minor scrapes with the law, and increasingly irresponsible behavior. This led to a decline in his fame and fortunes, beginning in the late 1950s. Nonetheless he toured Europe twice, in 1964 and 1967 (the long-circulated story that he toured the United Kingdom with the Rolling Stones in 1964 has been refuted by Keith Richards). The 1967 European tour, as part of the American Folk Blues Festival, resulted in the only known film footage of Little Walter performing. Footage of Little Walter backing Hound Dog Taylor and Koko Taylor was shown on a television program in Copenhagen, Denmark, on October 11, 1967, and was released on DVD in 2004. Further video of another recently discovered television appearance in Germany during this same tour, showing Jacobs performing his songs "My Babe," "Mean Old World," and others, was released on DVD in Europe in January 2009; it is the only known footage of him singing. Other television appearances in the UK (in 1964) and the Netherlands (in 1967) have been documented, but no footage of these has yet been uncovered. Jacobs recorded and toured infrequently in the 1960s, playing mainly in and around Chicago.

Death
A few months after returning from his second European tour, Little Walter was involved in a fight while taking a break from a performance at a nightclub on the South Side of Chicago. He apparently sustained only minor injuries in this altercation, but they aggravated the damage he had suffered in previous violent encounters, and he died in his sleep at the apartment of a girlfriend, at 209 East 54th Street in Chicago, early the following morning. The official cause of death on his death certificate was coronary thrombosis (a blood clot in the heart); evidence of external injuries was so insignificant that the police reported that his death was due to "unknown or natural causes", and no external injuries were noted on the death certificate. His body was buried at St. Mary's Cemetery, in Evergreen Park, Illinois, on February 22, 1968.

Legacy
The music journalist Bill Dahl described Little Walter as "king of all post-war blues harpists", who "took the humble mouth organ in dazzling amplified directions that were unimaginable prior to his ascendancy." His legacy has been enormous: he is widely credited by blues historians as the artist primarily responsible for establishing the standard vocabulary for modern blues and blues rock harmonica players. Biographer Tony Glover notes Little Walter directly influenced Junior Wells, James Cotton, George "Harmonica" Smith, and Carey Bell. He includes Jerry Portnoy, Rick Estrin of Little Charlie & the Nightcats, Kim Wilson, Rod Piazza, Brian Jones and Mick Jagger of The Rolling Stones, Lester Butler of Red Devils fame, and William Clarke among those who later studied his technique and helped popularize it with younger players.

Little Walter's daughter, Marion Diaz Reacco, established the Little Walter Foundation in Chicago, to "carry on the legacy and genius of her father's music". The foundation aims to create programs for the creative arts, including music, animation and video.

Awards and recognition
 1986 – Blues Hall of Fame: "Juke" (Classics of Blues Recordings – Singles or Album Tracks)
 1991 – Blues Hall of Fame: Best of Little Walter (Classics of Blues Recordings – Albums)
 1995 – Rock and Roll Hall of Fame: "Juke" (500 Songs That Shaped Rock and Roll)
 2008 – Grammy Awards: "Juke" (Grammy Hall of Fame Award)
 2008 – Rock and Roll Hall of Fame: Little Walter inducted (Sideman category)
 2008 – Blues Hall of Fame: "My Babe" (Classics of Blues Recordings — Singles or Album Tracks)
 2009 – Grammy Awards: The Complete Chess Masters: 1950–1967 (Best Historical Album)
 2010 – Rolling Stone: Best of Little Walter (number 198 on its list of "The 500 Greatest Albums of All Time")

Discography

The Best of Little Walter (1958)
The Essential Little Walter (1993)
His Best: The Chess 50th Anniversary Collection (1997)
The Complete Chess Masters (1950–1967) (2009)

References

1930 births
1968 deaths
People from Marksville, Louisiana
American blues harmonica players
American blues singers
American street performers
Chicago blues musicians
Louisiana blues musicians
Songwriters from Louisiana
Deaths from coronary thrombosis
Checker Records artists
Songwriters from Illinois
Singers from Louisiana
African-American male songwriters
20th-century African-American male singers

Little Walter


Walter Meneses ist ein ehemaliger costa-ricanischer Fußballspieler auf der Position des Stürmers.

Leben
Nach einer Spielzeit für Puebla (1944/45) stand Meneses zwei Jahre in Diensten der UD Moctezuma, mit der er 1947 sowohl den mexikanischen Pokalwettbewerb als auch den Supercup gewann. Anschließend wechselte er zum Stadtrivalen A.D.O., bei dem er bis zu dessen finanziell bedingten Rückzug aus der Primera División 1949 unter Vertrag stand. Mit insgesamt 32 Treffern, die er in diesen beiden Spielzeiten erzielte, avancierte er zum besten Stürmer in der Erstligageschichte der A.D.O. neben dem Peruaner Tulio Quiñones, der im selben Zeitraum mindestens 29 Tore erzielen konnte. Das erfolgreiche Sturmduo schoss rund die Hälfte aller 124 Tore, die A.D.O. in diesen beiden Jahre erzielte und trug maßgeblich dazu bei, dass A.D.O. nicht mehr in den unteren Tabellenrängen angesiedelt war wie in den Jahren zuvor.

In den nächsten Spielzeiten stand Meneses für jeweils eine Saison beim Club Asturias (1949/50) und bei seinem Exverein Puebla FC (1950/51) unter Vertrag. Anschließend spielte er jeweils zwei Jahre beim Club Marte und beim Club Atlante, bevor er 1955 zum Club Deportivo Oro wechselte, bei dem er 1959 seine aktive Laufbahn beendete.

Erfolge
 Mexikanischer Pokalsieger: 1947
 Mexikanischer Supercup: 1947

Quellen
 Deportes Nacion.com: Die 23 costa-ricanischen Fußballspieler, die in Mexiko einen Titel gewannen (spanisch; Artikel vom 11. Juli 2001)
 Die mexikanische Liga bei RSSSF

Person (Orizaba)
Fußballspieler (Club Puebla)
Fußballspieler (UD Moctezuma de Orizaba)
Fußballspieler (Asociación Deportiva Orizabeña)
Fußballspieler (CF Asturias)
Fußballspieler (Club Marte)
Fußballspieler (CF Atlante)
Fußballspieler (Oro de Jalisco)
Costa-Ricaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Walter Meneses


Tatiana Markus (în ; ) a fost o membră a organizației de partizani antinaziști din Kiev.

Biografie
Tatiana Markus s-a născut în ștetl-ul din Romnî într-o familie evreiască numeroasă. La câțiva ani după nașterea ei, familia ei s-a mutat la Kiev. Ea a absolvit nouă clase la Școala nr. 44. În 1938 a lucrat ca secretară a biroului de personal al departamentului de transport de pasageri al companiei PZZ (Căile Ferate de Sud-Vest). În vara anului 1940 a fost trimisă la Chișinău, unde a lucrat la compania orășenească de tramvaie și troleibuze.

După ce eliberarea Chișinăului de către Armata Română și ocuparea Kievului de către Armata Germană, Tatiana Markus a început să participe în mod activ la activitățile subversive ale partizanilor sovietici împotriva ocupanților. Ea a luat parte în mod repetat la acte de sabotaj împotriva naziștilor, aruncând o grenadă ascunsă într-un buchet de crizanteme împotriva unor soldați germani ce mărșăluiau. Cu ajutorul unor documente false, Markus a inventat legenda că era fiica unui prinț georgian executat de bolșevici și s-a înregistrat într-o casă particulară sub numele de Marcousisse. Sub acest nume a fost angajată să lucreze în bucătăria unui ofițer. Acolo, ea și-a continuat cu succes activitățile de sabotaj, turnând otravă în mâncare. Mai mulți ofițeri SS au murit, fără ca Tatiana să fie suspectată. În plus, ea a împușcat un valoros informator al Gestapo-ului și a transmis partizanilor informații despre trădătorii care colaborau cu Gestapo-ul. Mulți ofițeri din armata germană au fost atrași de frumusețea ei și au încercat să o urmărească. Unul dintre ei era un ofițer de rang înalt de la Berlin, care a fost împușcat mortal de Tatiana Markus în apartamentul lui, după ce venise să lupte împotriva partizanilor. În perioada 1941-1943 ea a ucis zeci de soldați și ofițeri germani.

Odată, după ce a împușcat un ofițer nazist, a lăsat un bilet: Pe toți, șerpi fasciști, vă așteaptă aceeași soartă. Tetiana Markosidze. Conducerea organizației de partizani sovietici a hotărât să o scoată pe Tatiana din oraș, dar nu a reușit să facă acest lucru. Pe 22 august 1942 ea a fost capturată de Gestapo în timp ce încerca să traverseze Niprul. A fost torturată cu cruzime în sediul Gestapo-ului timp de cinci luni, dar nu a trădat pe nimeni. Pe 29 ianuarie 1943 Tatiana Markus a fost împușcată.

Moștenire
 În perioada sovietică a fost amplasată o placă memorială pe clădirea Școlii nr. 44 din Kiev. Acesta a fost distrusă în primăvara anului 2016.
 Ea a primit titlul de Erou al Ucrainei cu Steaua de Aur pe 21 septembrie 2006 - pentru curajul personal, sacrificiul eroic și invincibilitatea spiritului în lupta împotriva invadatorilor fasciști în Marele Război pentru Apărarea Patriei din 1941-1945
 Pe 1 decembrie 2009 a fost dezvelit un monument dedicat ei în râpa Babi Iar.
 În septembrie 2011 a fost emis un timbru ucrainean dedicat Tatianei Markus.

Note

Nașteri în 1921
Decese în 1943
Evrei ucraineni

Tatiana Markus


Iulian Crivac (n. 4 iulie 1976, Pitești) este un fost fotbalist român, care a evoluat pe postul de mijlocaș defensiv. După retragerea din activitatea de fotbalist, acesta a ales calea antrenoriatului, ajungând principal la FC Argeș. După desființarea echipei, acesta s-a mutat la noua echipă a orașului, SCM Argeșul Pitești, unde a fost principal pentru scurtă durată, fiind cooptat ca secund de aceeași echipă pentru restul sezonului 2013-2014.

În prezent antrenează echipa de juniori, ACS Viitorul Argeș Alexandru Duminică, care participă în competiția internă în cadrul FRF, Campionatul Național U17.

Legături externe
 Profil pe Transfermarkt

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai FC Argeș Pitești
Fotbaliști ai FC Rapid București
Antrenori români de fotbal
Antrenori ai FC Argeș
Fotbaliști internaționali români

Iulian Crivac


Waterloo é uma cidade na área ocidental de Serra Leoa e a capital do distrito de West Area Rural, que é um dos dezesseis distritos de Serra Leoa. Waterloo está localizado a cerca de vinte quilômetros a leste de Freetown, capital nacional, sendo a segunda maior cidade da região oeste de Serra Leoa, depois de Freetown. A cidade tinha uma população de 55.000 conforme uma estimativa de 2015. Waterloo faz parte da área metropolitana de Freetown.

A cidade é um importante centro de transporte urbano e fica na principal rodovia que liga Freetown às províncias do país. Com uma área inteiramente urbana, está situada a 15 quilômetros da entrada do distrito de Port Loko, na Província do Norte. É uma das cidades mais etnicamente diversificadas de Serra Leoa, pois é o lar de muitos grupos étnicos do país, sem que um único grupo étnico constitua nem 30% da população.

Embora Waterloo faça parte do conselho distrital da área rural da área ocidental maior, a cidade tem seu próprio conselho municipal eleito diretamente, chefiado por um prefeito.

Cidades da Serra Leoa

Waterloo (Serra Leoa)


Yunan alfabesi, tarihî dönemden çağdaş döneme kadar çeşitli değişikliklerle aslen Yunancanın yazımında kullanılan alfabedir. Aslen Fenike alfabesinden türetilmiş ve ilk olarak MÖ 9. yüzyıl sonlarında ya da MÖ 8. yüzyıl başlarında kullanılmaya başlanmıştır. Latin ve Kiril alfabelerinin atasıdır. Günümüzde Yunanca yazmak dışında matematikte, temel bilim ve mühendislik bilimlerinde bilimsel gösterimler olarak kullanılır. Alfabe, yedisi ünlü, on dördü ünsüz, üçü ise birleşik yirmi dört harften oluşur:

Tarihçe
MÖ 16. ve MÖ 12. yüzyıllar arasında Miken Uygarlığı'nda, Linear B yazı sistemi, Yunan dilinin en erken dili, Miken Yunancasını yazmak için kullanılmıştır. Yunan alfabesiyle ilgisiz olan bu yazı sistemi MÖ 13. yüzyılda terkedilmiştir ve MÖ 9. yüzyılın sonlarında veya MÖ 8. yüzyılın başında Yunan alfabesi ortaya çıkmıştır. İki yazı sisteminin zamanları arasındaki dönem, Yunan Karanlık Çağı olarak anılır. Karanlık çağın bitiminde Fenike alfabesi, beş sesli harf eklenerek kullanılmaya başlanmıştır. Yunan Alfabesi, Antik Yunan'dan günümüze Yunanistan'da kullanılmaktadır. Bunun yanında Hristiyanlığın Ortodoks mezhebine bağlı Karamanlı Türkler tarafından 18.-20. yüzyıllarda Karaman sahası Türk ağzının yazımında da kullanılmıştır.

Modern harfler

Eski harfler

Birleşik harfler

Harf birleşmeleri
Yunancada kullanılan birçok sesin kendine özel harfi yoktur. Mevcut harflerin bir araya gelmesi ile harf bileşikleri oluşur. Yunancada bu yöntemle elde edilen 7 harf bileşiği bulunur. Sözcüğün içinde bulunduğu yere göre harfler kendi seslerini de temsil ediyor olabilir. Fakat genel olarak:

Ünsüz harf birleşmeleri

ΜΠ - μπ
/b/ olarak:
 ΜΠ birleşiği sözcük başına geldiğinde her hâlükârda B olarak okunur; μπικίνι /bikini/
 ΜΠ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sessiz harf gelirse yine B okunur; τουρμπίνα /turbina/
 ΜΠ bileşiği sözcük içinde iki kez tekrarlanmışsa B olarak okunur: Μπαμπάς /babas/

/m/-/b/ olarak:
 ΜΠ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sesli harf gelirse mb olarak okunur; γαμπρός /gambros/

ΝΤ - ντ
/d/ olarak:
 ΝΤ birleşiği sözcük başına geldiğinde her hâlükârda D olarak okunur; ντύνομαι /dinome/.
 ΝΤ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sessiz harf gelirse yine D okunur; σουρντίνα /surdina/.
 ΝΤ bileşiği sözcük içinde iki kez tekrarlanmışsa D olarak okunur; νταντά /dada/.

/n/-/d/ olarak
 ΝΤ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sesli harf gelirse nd olarak okunur; πάντα /panda/.

ΓΚ - γκ
/g/ olarak:
 ΓΚ birleşiği sözcük başına geldiğinde her hâlükârda G olarak okunur; γκάφα /gafa/.
 ΓΚ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sessiz harf gelirse yine G okunur; αργκό /argo/.
 ΓΚ bileşiği sözcük içinde iki kez tekrarlanmışsa G olarak okunur; γκογκό /gogo/.

/n/-/g/ olarak:
 ΓΚ birleşiği sözcük ortasında iken kendinden önce bir sesli harf gelirse ng olarak okunur; παγκράτι (pangrati).

ΓΓ - γγ
/n/-/g/ olarak:
 Sadece kelime ortasında bulunabilir ve bu durumda ng olarak okunur; αγγλος (anglos).

ΓΧ - γχ
/n/-/g/-/h/ olarak:
 Sadece kelime ortasında bulunabilir ve bu durumda ngh olarak okunur; συγχωρ /singhor/.

ΤΣ - τσ
Peltek /ç/ olarak:
 ΤΣ τσ Τσ bileşikleri Yunancada her zaman, Türkçede olmayan bir peltek /ç/ şeklinde telâffuz edilir. Ses daha çok t'ye kayar; τσακμάκ /ćakmak/.

ΤΖ - τζ
Peltek /c/ olarak:
 ΤΖ τζ Τζ bileşikleri Yunancada her zaman, Türkçede olmayan bir peltek /c/ şeklinde telâffuz telâffuz edilir. Ses daha çok z'ye kayar; τζάμι /źami/.

ΓΙ - γι
ΓΙ bileşiği y olarak okunur.

Ünlü harf birleşmeleri

ΑΙ - αι
ΑΙ - αι birleşmesi, /e/ olarak okunur. Ancak ι harfinde umlaut (iki nokta) olursa (ΑΪ - αϊ) /ay/ sesi verir.

ΑΥ - αυ
Av ya da Af olarak okunur. Sözcük içindeki yerine göre sesletim değişir. İkiliden sonra ünlü harfler ve β,ρ,γ,λ,ν,δ,μ,ζ harfleri gelirse ikili /av/ diye okunur. Bu harfler akılda tutmak için "vergilendirmez" kelimesi akılda tutulabilir. Diğer harfler gelirse ikili /af/ diye okunur.

EI - ει
Birleşim, /i/ sesini verir.

ΕΥ - ευ
Bu birleşim, /ev/ ya da /ef/ olarak okunur. Sözcük içindeki yerine göre sesletim değişir. İkiliden sonra ünlü harfler ve β,ρ,γ,λ,ν,δ,μ,ζ harfleri gelirse ikili /ev/ diye okunur. Diğer harfler gelirse ikili /ef/ diye okunur.

ΟΙ - οι
ΟΙ - οι birleşimi, /i/ sesini verir. ΟΪ - οϊ /oy/ sesini verir. Eğer ι harfi üzerindeki iki nokta olmasaydı, diftong i olur

ΟΥ - ου
Birleşim, /u/ sesi verir.

Ayrıca bakınız
 Karamanlıca

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Greek Unicode Issues
 Yunan Unicode

Alfabeler
Türk yazı sistemleri

Yunan alfabesi


In graph theory, a vertex cover (sometimes node cover) of a graph is a set of vertices that includes at least one endpoint of every edge  of the graph.

In computer science, the problem of finding a minimum vertex cover is a classical optimization problem. It is NP-hard, so it cannot be solved by a polynomial-time algorithm if P ≠ NP. Moreover, it is hard to approximate – it cannot be approximated up to a factor smaller than 2 if the unique games conjecture is true. On the other hand, it has several simple 2-factor approximations. It is a typical example of an NP-hard optimization problem that has an approximation algorithm. Its decision version, the vertex cover problem, was one of Karp's 21 NP-complete problems and is therefore a classical NP-complete problem in computational complexity theory. Furthermore, the vertex cover problem is fixed-parameter tractable and a central problem in parameterized complexity theory.

The minimum vertex cover problem can be formulated as a half-integral, linear program whose dual linear program is the maximum matching problem.

Vertex cover problems have been generalized to hypergraphs, see Vertex cover in hypergraphs.

Definition

Formally, a vertex cover  of an undirected graph  is a subset of  such that , that is to say it is a set of vertices  where every edge has at least one endpoint in the vertex cover . Such a set is said to cover the edges of . The upper figure shows two examples of vertex covers, with some vertex cover  marked in red.

A minimum vertex cover is a vertex cover of smallest possible size.  The vertex cover number  is the size of a minimum vertex cover, i.e. . The lower figure shows examples of minimum vertex covers in the previous graphs.

Examples

 The set of all vertices is a vertex cover.
 The endpoints of any maximal matching form a vertex cover.
 The complete bipartite graph  has a minimum vertex cover of size .

Properties

 A set of vertices is a vertex cover if and only if its complement is an independent set.
 Consequently, the number of vertices of a graph is equal to its minimum vertex cover number plus the size of a maximum independent set (Gallai 1959).

Computational problem

The minimum vertex cover problem is the optimization problem of finding a smallest vertex cover in a given graph.
INSTANCE: Graph
OUTPUT: Smallest number  such that  has a vertex cover  of size .
If the problem is stated as a decision problem, it is called the vertex cover problem:
INSTANCE: Graph  and positive integer .
QUESTION: Does  have a vertex cover of size at most ?

The vertex cover problem is an NP-complete problem: it was one of Karp's 21 NP-complete problems. It is often used in computational complexity theory as a starting point for NP-hardness proofs.

ILP formulation
Assume that every vertex has an associated cost of .
The (weighted) minimum vertex cover problem can be formulated as the following integer linear program (ILP).
{|
| minimize
| colspan="2" |
|
| (minimize the total cost)
|-
| subject to
|
| for all
|
| (cover every edge of the graph),
|-
|
|
| for all .
|
| (every vertex is either in the vertex cover or not)
|}
This ILP belongs to the more general class of ILPs for covering problems.
The integrality gap of this ILP is , so its relaxation (allowing each variable to be in the interval from 0 to 1, rather than requiring the variables to be only 0 or 1) gives a factor- approximation algorithm for the minimum vertex cover problem.
Furthermore, the linear programming relaxation of that ILP is half-integral, that is, there exists an optimal solution for which each entry  is either 0, 1/2, or 1. A 2-approximate vertex cover can be obtained from this fractional solution by selecting the subset of vertices whose variables are nonzero.

Exact evaluation

The decision variant of the vertex cover problem is NP-complete, which means it is unlikely that there is an efficient algorithm to solve it exactly for arbitrary graphs. NP-completeness can be proven by reduction from 3-satisfiability or, as Karp did, by reduction from the clique problem. Vertex cover remains NP-complete even in cubic graphs and even in planar graphs of degree at most 3.

For bipartite graphs, the equivalence between vertex cover and maximum matching described by Kőnig's theorem allows the bipartite vertex cover problem to be solved in polynomial time.

For tree graphs, an algorithm finds a minimal vertex cover in polynomial time by finding the first leaf in the tree and adding its parent to the minimal vertex cover, then deleting the leaf and parent and all associated edges and continuing repeatedly until no edges remain in the tree.

Fixed-parameter tractability

An exhaustive search algorithm can solve the problem in time 2knO(1), where k is the size of the vertex cover. Vertex cover is therefore fixed-parameter tractable, and if we are only interested in small k, we can solve the problem in polynomial time. One algorithmic technique that works here is called bounded search tree algorithm, and its idea is to repeatedly choose some vertex and recursively branch, with two cases at each step: place either the current vertex or all its neighbours into the vertex cover.
The algorithm for solving vertex cover that achieves the best asymptotic dependence on the parameter runs in time . The klam value of this time bound (an estimate for the largest parameter value that could be solved in a reasonable amount of time) is approximately 190. That is, unless additional algorithmic improvements can be found, this algorithm is suitable only for instances whose vertex cover number is 190 or less. Under reasonable complexity-theoretic assumptions, namely the exponential time hypothesis, the running time cannot be improved to 2o(k), even when  is .

However, for planar graphs, and more generally, for graphs excluding some fixed graph as a minor,  a vertex cover of size k can be found in time , i.e., the problem is subexponential fixed-parameter tractable. This algorithm is again optimal, in the sense that, under the exponential time hypothesis, no algorithm can solve vertex cover on planar graphs in time .

Approximate evaluation

One can find a factor-2 approximation by repeatedly taking both endpoints of an edge into the vertex cover, then removing them from the graph. Put otherwise, we find a maximal matching M with a greedy algorithm and construct a vertex cover C that consists of all endpoints of the edges in M. In the following figure, a maximal matching M is marked with red, and the vertex cover C is marked with blue.

The set C constructed this way is a vertex cover: suppose that an edge e is not covered by C; then M ∪ {e} is a matching and e ∉ M, which is a contradiction with the assumption that M is maximal. Furthermore, if e = {u, v} ∈ M, then any vertex cover – including an optimal vertex cover – must contain u or v (or both); otherwise the edge e is not covered. That is, an optimal cover contains at least one endpoint of each edge in M; in total, the set C is at most 2 times as large as the optimal vertex cover.

This simple algorithm was discovered independently by Fanica Gavril and Mihalis Yannakakis.

More involved techniques show that there are approximation algorithms with a slightly better approximation factor. For example, an approximation algorithm with an approximation factor of  is known. The problem can be approximated with an approximation factor  in  - dense graphs.

Inapproximability
No better constant-factor approximation algorithm than the above one is known.
The minimum vertex cover problem is APX-complete, that is, it cannot be approximated arbitrarily well unless  P = NP.
Using techniques from the PCP theorem, Dinur and Safra proved in 2005 that minimum vertex cover cannot be approximated within a factor of 1.3606 for any sufficiently large vertex degree unless P = NP.
Later, the factor was improved to  for any .
Moreover, if the unique games conjecture is true then minimum vertex cover cannot be approximated within any constant factor better than 2.

Although finding the minimum-size vertex cover is equivalent to finding the maximum-size independent set, as described above, the two problems are not equivalent in an approximation-preserving way: The Independent Set problem has no constant-factor approximation unless P = NP.

Pseudocode

APPROXIMATION-VERTEX-COVER(G)
C = ∅
E'= G.E

while E' ≠ ∅:
    let (u, v) be an arbitrary edge of E'
    C = C ∪ {u, v}
    remove from E' every edge incident on either u or v

return C

Applications
Vertex cover optimization serves as a model for many real-world and theoretical problems. For example, a commercial establishment interested in installing the fewest possible closed circuit cameras covering all hallways (edges) connecting all rooms (nodes) on a floor might model the objective as a vertex cover minimization problem. The problem has also been used to model the elimination of repetitive DNA sequences for synthetic biology and metabolic engineering applications.

Notes

References

  A1.1: GT1, pg.190.

External links

 River Crossings (and Alcuin Numbers) – Numberphile

Computational problems in graph theory
NP-complete problems
Covering problems

Vertex cover


Nimipular ya da Nez Perceler (Nez Percé İngilizce okunuşu /ˌnɛzˈpɜrs/ Fransızca okunuşu /ne pɛʁse/) ABD'nin Kuzeybatı Pasifik bölgesi (Columbia Nehri Platosu)'nda yaşayan ve Sahaptin dillerinden Nimipucayı konuşan bir kızılderili kabilesidir. Tahminlere göre Lewis ve Clark'ın seferlerine kadar bu alanda 10.000'in üzerinde yerli halk yaşamaktaydı. Kabile şu anda Idaho'da bir rezervasyonda idare ve ikamet etmektedir. Nez Perçe'ler kendilerine kısaca "The people" veya "we the people" anlamına gelen Nimíipuu ismini vermişlerdir. Nez Percé ismi (anlamı hızmalı burun) Fransızca'dan, halkın burnuna taktıkları sallanan süsden esinlenerek, türeyen bir isimdir. Nehrin aşağısındaki kabileler boyunca daha sık olmasına rağmen özellikle bu kabile için verilen bir isimdir.

Geleneksel topraklar
Nez Perce toprakları Lewis ve Clark gelene kadar yaklaşık 17,000,000 akre (69,000 km²)'lik bir alandı. Bölge Snake, Salmon ve Clearwater nehirlerinin çevrelediği Washingtonûn bir bölümü, Oregon, ve Idaho'yu kapsıyordu. Kabile 45° K ve 47° K enlemleri arasında, doğuda Bitterroots Dağı'ndan batıda Blue Mountains'e kadar uzanır.

Kaynakça

Idaho'daki Kızılderili kabileleri
Washington eyaletindeki Kızılderili kabileleri
Oregon'daki Kızılderili kabileleri
Kuzeybatı Amerika Birleşik Devletleri tarihi
Amerika Birleşik Devletleri'nde resmen tanınan Kızılderili kabileleri
Montana'daki Kızılderili kabileleri

Nimipular


Antoni Gaudí ya da tam adıyla Antoni Plàcid Guillem Gaudí i Cornet (25 Haziran 1852 - 10 Haziran 1926), İspanya'da Art Nouveau akımının İspanyol öncüsü olan Katalan mimar. Barselona'nın en ünlü mimari eserlerinin yaratıcısıdır.

25 Haziran 1852'de Katalonya'nın Reus kentinde doğdu. Bir bakır ustasının oğludur. 1869'da başladığı mimari eğitimi, askerlik hizmeti ve çeşitli nedenlerle sekiz yıl sürmüştür. 1878'de eğitimini tamamladığı Barselona kenti, tüm sanatsal etkinliklerinin merkezi olmuş ve kişiliğinin gelişiminde büyük yer tutmuştur. O dönem, Barselona'da özellikle tekstil endüstrisinin gelişmesiyle orta sınıfın güçlendiği, zenginliğin ve şehirsel gelişimin arttığı bir dönemdi. Gaudí, Fransız mimar Eugene Viollet-le-Duc ve "süsleme, mimarinin kaynağıdır" diyen İngiliz düşünür John Ruskin'in fikirlerinden etkilenmiştir. Zamanla 19. yüzyılın baskın tarihi stillerinin ötesine geçerek, kendi sınıflandırılması güç estetiğini yaratmıştır.

İlk önemli eseri, Vicens ailesi için 1883-1888 tarihleri arasında yaptığı Barselona'daki Casa Vicens adlı yazlık ev idi. Daha sonra Eusebi Güell adlı sanayici ile güçlü bir ilişki kurarak bu aile için yaptığı eserlerle Barselona'da prestij edinmiştir. Bu eserler, Güell Pavilyonu, Güell Sarayı, Güell Mahzeni, Colonia Güell Türbesi ve Güell Parkı'dır. Diğer önemli eserleri arasında Teresano Koleji, kendisine yılın binası ödülünü kazandıran Celvet Evi, Bellesgurad Villası, Battlo Evi ve La Pedrera adıyla bilinen Casa Milà bulunur.

En ünlü eseri ise hayatını adadığı, yapımı halen süren La Sagrada Familia bazilikasıdır. Gaudí, 1882'de Francesc de Paula Villar y Lozano tarafından yapımına başlanan bu kiliseyi tamamlama işini 1883'te üzerine aldı. Gittikçe daha fazla zamanını bu esere ayıran Gaudí, 1908'de başka proje almayı bıraktı ve 1926'daki ölümüne kadar sadece La Sagrada Familia ile uğraştı. Gaudi, tüm mimari bilgisini karmaşık semboller sistemi ve inancın gizemlerine ilişkin görsel açıklamalarla birleştirerek bir 20. yüzyıl katedrali yaratmayı arzuluyordu. Sadece tüm enerjisini esere ayırmakla kalmadı, stüdyosunu da inşaata taşıdı. 7 Haziran 1926'da, 73 yaşında bir trafik kazası sonucu projesini tamamlayamadan öldü ve La Sagrada Familia'ya gömüldü.

7 Haziran 1926'da Gaudi, bitmek üzere olan eseri La Sagrada Familia'nın Sant Felip Neri kilisesi manzarasından bakmak için yürürken kendisine bir tramvay çarptı. Cebinde kimlik belgeleri olmadığı ve perişan kıyafetleri olduğu için işsiz evsiz bir dilenci zannedildi ve ilk anda acil yardımı alamadı. Yerde hareketsizce yatarken yoldan geçen bazı insanlar onu fark etti ve onu taksi ile Santa Creu Hastanesine taşıdı ve burada ilk yardım aldı.

Ancak Gaudí'nin durumu tedaviye geç kalındığı için kötüleşti. Gaudí 10 Haziran 1926'da 73 yaşında öldü ve iki gün sonra defnedildi. Cenazesinde büyük bir kalabalık vardı. Mezar taşında şu yazıyı taşımaktadır: Antoni Gaudí Cornet, 74 yaşında örnek bir hayat adamı ve olağanüstü bir ustaydı. Haziran 1926'nın onuncu gününde Barselona'da dindar bir şekilde öldü; bundan böyle o kadar büyük bir insanın külleri ölülerin dirilişini bekler. Huzur içinde yatsın.

Gaudí, koyu bir Katolik ve ateşli bir Katalan milliyetçisiydi. Katalanca konuşmanın yasalara aykırı olduğu bir dönemde, Katalanca konuştuğu için tutuklandığı bilinir. İlerleyen yaşında kendini tamamen dini bir yapıya adaması da dindarlığından kaynaklanır.

Gaudí, bir dahi olarak kabul edilmekle birlikte renk körü olduğuna dair bir iddia vardır. Bu iddiaya göre, eserlerini yardımcısı Josep Maria Jujol olmadan yaratması mümkün değildi.

Gaudí'nin eserlerinin sekiz tanesi UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alır. Park Güell, Palau Güell ve Casa Milà 1984'te, La Sagrada Familia'nın "İsa'nın Doğuşu" cephesi ile yeraltı türbesi, Casa Vicens, Casa Battlo ve Colonia Güell Türbesi 2005'te UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir.

Gaudí, 1908'de iki Amerikalı girişimciden New York'ta bir otel yapma önerisi almış ve 300 metre yüksekliğinde bir bina tasarlamıştı. Ancak bu proje Gaudí'nin 1901-1910 arasında sanatçıyı halsiz düşüren uzun süreli hastalığı nedeniyle gerçekleşmemiştir. Gaudí'nin projesinin, 11 Eylül 2001'de yıkılan Dünya Ticaret Merkezi yerine yapılacak bina için uygulanması önerilmiştir.

2013'ten beri, Antonio'nun öldüğü gün 10 Haziran onun anısına Dünya Art Nouveau Günü olarak kutlanmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Antoni Gaudí hakkında inceleme yazısı.
 Gaudí, per Josep Pla (un Homenot)
 La Sagrada Família, per Josep Pla (Primera volada - Barcelona)
 Gaudí en el seu context social i cultural
 Gaudí Centre Reus  , , ,
 Vídeo Gaudí, arquitecte i artesà
 Casa Batlló  , , ,
 Sagrada Família  ,
 La Pedrera  , ,
 Gaudi: Designer  , ,

 Antoni Gaudí i Cornet

 Guell Palace Site  , , ,
 Church of Colònia Güell virtual visit , , , ,
 Gaudí Tours

1852 doğumlular
Tarragona ili doğumlular
1926 yılında ölenler
19. yüzyılda İspanyollar
20. yüzyılda İspanyollar
19. yüzyıl mimarları
20. yüzyıl mimarları
İspanyol vejetaryenler

Antoni Gaudí


Azerska nacionalna knjižnica Mirza Fatali Ahundov (aze. Mirzə Fətəli Axundov adına Azərbaycan Milli Kitabxanası) je nacionalna knjižnica Azerbajdžana koja se nalazi u glavnom gradu Bakuu. Danas predstavlja glavni informacijski i kulturni centar zemlje.

Knjižnica je osnovana 1922. godine te je dobila naziv po azerskom dramaturgu i filozofu Mirzi Ahundovu. Ukrašena je kipovima raznih pisaca i pjesnika kao što su: Nizami Ganjavi, Mahsati, Üzeyir Hacıbəyov, Šota Rustaveli, Aleksandar Sergejevič Puškin i drugi. Zgrada ima četiri kata a knjižni fond od 4,5 milijuna jedinica je raspodijeljen u osam razina. Posebno dizajnirana dizala donose knjige do krajnjih korisnika dok čitaonica ima 500 mjesta. Narudžba knjiga je moguća i putem e-maila uz prethodnu elektroničku registraciju.

Zgradu je dizajnirao azerski arhitekt Mihail Husejnov.

Povijest
Azerska nacionalna knjižnica je osnovana 1922. dok je 23. svibnja 1923. premještena na svoju sadašnju lokaciju. Puni naziv knjižnice u početku je bio Glavna knjižnica i državno knjižna pohrana Azerbajdžana. Današnje ime knjižnica je dobila 11. srpnja 1939.

1962. knjižnica je dobila dopuštenje za stvaranje veza i razmjenu iskustava s Francuskom nacionalnom knjižnicom. Status nacionalne knjižnice dobiven je 2004. godine prema odluci nadležnog ministarstva. Godinu potom knjižnica je postala članicom Međunarodne organizacije europskih nacionalnih knjižnica. Time je Azerbajdžan postao druga post-sovjetska zemlja članica te organizacije nakon Rusije. Ta organizacija zasad ujedinjuje 54 europske knjižnice koje time čine jedinstveni sustav koji omogućava stvaranje europskog elektronskog kataloga knjiga.

Knjižni fond
Ukupni knjižni fond iznosi 4,513 milijuna jedinica a on uključuje knjige, tiskane materijale, novine, mape, disertacije i druge zapise. Fond uključuje i kopije svih novina izašlih u sovjetsko vrijeme. Također, knjižnica dobiva po četiri kopije knjige i dvije kopije svakog časopisa i dnevnih novina objavljenih u Azerbajdžanu. Isto tako, u njoj su pohranjeni i mikrofilmovi te fotografije novina objavljenih u Azerbajdžanu prije boljševičke revolucije.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica Azerske nacionalne knjižnice

Nacionalne knjižnice
Građevine u Bakuu

Azerska nacionalna knjižnica


Romanza Húngara, es una zarzuela, denominada como Poema lírico, en tres actos, el segundo y el tercero sin interrupción, con libreto de Victor Mora Alzinelles, y música del maestro Juan Dotras Vila. Se estrenó con gran éxito el Teatro Novedades de Barcelona el 19 de febrero de 1937.

Comentario

Uno de los géneros que más se utilizó en la recuperación de la zarzuela grande, durante los años 20 y 30, fue la fórmula de la opereta. Esta es una de las obras estrenadas durante la Guerra Civil Española, a pesar del momento, fue un gran éxito de público y crítica, pasando a formar parte del repertorio de muchas compañías. En el apartado del texto, el experimentado libretista Victor Mora, el cual tenía a sus espaldas otros éxitos como La legión de Honor o La cruz de hierro, decide abordar el campo de la opereta utilizando todos los tópicos del género, creando una trama sencilla e influida por la opereta de corte vienes o húngaro.

En el apartado musical, Juan Dotras Vila, se consagra como un gran compositor, al aportar una música llena de aliento, inspirada y acertadamente adecuada al libreto, utilizando los aires típicos de Hungría con sus Zambras, Czardas e incluso con los infalibles valses, destacando grandes páginas como La romanza de Itsvan, la zambra gitana o la despedida de Marielsa e Itsvan.

Argumento

La acción transcurre en un pueblo de la pradera de Zon, en el Hortobagy, (Hungría), a finales del

Acto primero

En la posada del Buey Negro, trabajan Pelugri, un simpático criado, el cual a
parte de servir, utiliza sus habilidades como imitador para hacer de perro; y
Marielsa, una bella criada. Ella está enamorada perdidamente de Itsvan, un apuesto potrero, cuyo trabajo consiste en transportar los caballos para vender en la feria. El señor Samuel, dueño de la posada, los reprende por la actitud tan alegre y descuidada, haciéndolos volver a sus faenas.

Llega a la posada, Grullo, el veterinario del pueblo, con los permisos para los caballos, comenta con ellos sobre los últimos robos de caballos que se llevan produciendo desde hace tiempo, a la vez, trae la noticia de la llegada de los
gitanos para las fiestas del pueblo; al comentar sobre los devaneos de Sandra "La Loba", reina de los gitanos, con Itsvan, provocando una desilusión en Marielsa.

Entra Itsvan acompañado de sus compañeros potreros, pidiendo posada y haciendo las delicias de las mozas. Zanicka, la vieja gitana, es zarandeada por las mofas y burlas de los potreros, Mariesla corre a defenderla y le ofrece comida; al quedar solas, ella le interroga sobre Sandra; lo único que le puede sonsacar es el peligro en torno a ella y a la tribu donde viven. Itsvan se despide dulcemente de Marielsa, prometiéndole volver pronto.

A la posada, llegan dos artistas ambulantes, Myrta, una artista de la Opera de Budapest, y Ciprin, un policía que sigue la pista de los ladrones de caballos. Con estas ropas tratan de camuflarse para poder investigar con más soltura el asunto. Grullo cae rendido ante los encantos de Myrta, provocando los celos de Ciprin; Samuel lo reconoce bajo su indumentaria y le interroga sobre el motivo de su visita.

Yorick, un rico hacendado, llega contento por su compra y alardeando de sus conquistas amorosas; comenta al señor Samuel, su propuesta de matrimonio con Marielsa. Ella, al recibir la noticia, queda aturdida, pero no puede negarse ya que el señor Samuel siempre ha cuidado de ella como una hija, aceptando la propuesta. Al oírlo Itsvan monta en cólera y la rechaza violentamente. Llega a la posada Sandra, con su tribu de gitanos, saludando a Samuel; ella fija su vista en Itsvan y comienza a coquetear delante de Marielsa, la cual trata de hacer ver a Itsvan su mala elección, él la desprecia y marcha con Sandra. Marielsa loca de celos, sale de la posada con una escopeta, que le arrebata Samuel tratando de calmar sus nervios.

Acto segundo

En la plaza del pueblo, al amanecer, se termina la fiesta en las barracas de feria. Pelugri, que ha pasado la noche vigilando los movimientos de Itsvan, le entrega un mensaje de su parte a Marielsa, vendrá a visitarla. Ciprin, llega contento con nuevas informaciones sobre los ladrones, al parecer sus sospechas recaen sobre la tribu gitana, y apunta a Sandra "La loba" como inductora de los robos.

Yorick, acompañado de un cortejo, viene a hacer oficial la pedida de mano a Marielsa; ella oculta su tristeza y entra a la posada. Sigilosamente, llega Itsvan, el cual ha presenciado la escena, le recrimina a ella sobre su decisión, pero ella le echa en cara, el haberse unido a la tribu de Sandra, sobre los cuales pesa la sospecha de los robos; ante esto, lleno de dolor, decide Itsvan despedirse de su amo.

Zanicka, al ver las lágrimas de Marielsa, le ofrece una solución para poder recuperar el amor de Itsvan, una raiza que surmegida en cualquier bebida logra el amor deseado. Sandra, es asediada por Ramiscal, el antiguo ladrón al que sedujo para cumplir sus propósitos. Lo despacha rudamente y comienza a coquetear con Itsvan; Yorick decide despedirlo con un último vaso de vino, Marielsa trae las copas. Itsvan, al beberla, cae fulminado, todos descubren que ha sido envenenado, Marielsa se descubre como la culpable.

Acto tercero

Dentro de la posada, Marielsa se consume ante la incertidumbre sobre la salud de Itsvan; Grullo trata de calmarla, y le hace ver que su acción tendrá castigo al haber tratado de envenenarlo, usando de algún remedio supersticioso. Ciprin revela a Grullo, sus averiguaciones sobre los ladrones, demostrando que Sandra y los suyos han sido los culpables de todo.

Por otra parte, Myrta, tras verse libre del compromiso, convencea Pelugri para fugarse e ir a debutar a Budapest como artistas de variedades, ante el talento para las imitaciones de él. Itsvan, sale acompañado de Yorick, dispuesto a marcharse a pesar de su delicado estado de salud.

Ciprin trae a Zanicka, confensando la autoría del crimen, al haber dado a Marielsa una raíz de mandrágora, asegurándole que con ello lograría el amor de Itsvan; Marielsa se interpone, pidiendo clemencia y confesándose como autora del crimen, ofreciéndose como culpable a cambio de la libertad de Zanicka. Ciprin, manda a buscar al señor Samuel, pero este ha desaparecido de la posada, los guardas vienen con la noticia de que se ha fugado, descubriéndose la verdad, él era el jefe de la banda de ladrones de caballos.

Yorick ante los hechos y la lealtad de Marielsa con respecto a Itsvan, decide entregarle a ella su dote y renunciar a sus planes de boda, bendiciendo el amor y la unión de Itsvan y Marielsa. La obra concluye con la felicidad de ambos.

Números musicales

 Acto primero

 Preludio (Orquesta)

 Romanza de Marielsa: "Ya nace el día"

 Romanza de Itsvan: "Bellos prados"

 Dúo de Itsvan y Marielsa - Vals: "No esperes que te diga"

 Dúo cómico de Myrta y Ciprin - Canción polonesa: "Por llegar por fin aquí"

 Romanza de Yorick: "En el amor siempre triunfó"

 Escena y entrada de Sandra: "Loco marchó, no quiso escuchar"

 Romanza de Sandra - Zambra: "Los gitanos de Hungría"

 Dúo de Sandra y Itsvan: "con tus frases enciendes"

 Concertante de Sandra, Itsvan y Marielsa -fin del acto primero: "Deja al buen Itsvan mujer traidora"

 Acto segundo

 Preludio - Pantomima en tiempo de vals (Orquesta)

 Romanza de Yorick - Czardas: "Por ti, feliz y alegre canto aquí"

 Baile de la Czarda (Orquesta)

 Dúo de Marielsa y Yorick: "Piensa que con mi querer"

 Dúo de Marielsa y Itsvan: "Que importa ya mi vida"

 Romanza de Sandra: "Bien merezco su crueldad y rigor"

 Concertante de Marielsa, Yorick, Sandra y Itsvan: "La parada muy larga fue"

 Fin del acto segundo (Orquesta)

 Intermedio (Orquesta)

 Acto tercero

 Romanza - Despedida de Itsvan: "Corazón que vives sin amor"

 Dúo de Itsvan y Marielsa - fin de la obra: "No dudes ya"

Personajes principales

 Marielsa, hermosa posadera y enamorada de Itsvan (soprano lírica o ligera)

 Sandra, reina de los gitanos, apodada "La Loba" (Contralto)

 Myrta, artista de la Opera de Budapest (soprano cómica)

 Zanicka, vieja gitana del pueblo (actriz Característica)

 Itsvan, gallardo potrero, enamorado de Marielsa (Barítono lírico)

 Yorick, rico hacendado y enamorado de Marielsa (Tenor lírico)

 Pelugri, criado de la posada e imitador de animales (Tenor cómico)

 Grullo, veterinario del pueblo y presuntuoso (actor)

 Ciprin, comisario venido de incógnito (actor)

 Samuel, judído dueño de la posada (actor)

 Ramiscal, joven ladrón de caballos (actor)

Referencias

Zarzuelas de Juan Dotras Vila
Zarzuelas de 1937
Operetas

Romanza húngara


Međuopćinska nogometna liga Daruvar – Grubišno Polje je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84., ovo je bila prva sezona ove lige te je nastala uslijed reorganizacije dotadašnjeg ligaškog sustava.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio klub "Partizan" iz Batinjana.

Sustav natjecanja
10 klubova je igralo dvokružnu ligu (18 kola).

Ljestvica

 Miokovićevo – tadašnji naziv za Đulovac

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga ZO Bjelovar – Jug 1983./84.
 Općinska liga Daruvar 1983./84.
 Općinska A nogometna liga Bjelovar 1983./84.
 Općinska A nogometna liga Pakrac 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Jednota : organ Svazu čechu a Slovaku v SR Horvatsku
  library.foi.hr, "Jednota", br. 25/1984 (2060), god. 39, izdano 16. lipnja 1984., str. 17 (18. kolo i ljestvica), preuzeto 21. siječnja 2023.

1983-84 0 MOL
MOL Daruvar-Grubišno Polje
1983-84 MOL Daruvar-Grubišno Polje

Međuopćinska nogometna liga Daruvar – Grubišno Polje 1983./84.


Avrupa Yaz Saati (İngilizce: European Summer Time, EST), enerji tasarrufu sağlamak amacıyla, Mart ayının son pazar günü başlayıp, Ekim ayının son pazar günü biten bir uygulamadır.

Uygulanışı
Mart ayının son pazar günü eşgüdümlü evrensel zamana (UTC) göre 01:00'te saatlerin bir saat ileri alınmasıyla başlatılır ve ekim ayının son pazar günü 02:00'te saatlerin bir saat geri alınmasıyla sona erer. Saat değişiklikleri eşgüdümlü evrensel zamana göre yapıldığından, uygulamanın başlangıcı ve bitişi bulunulan saat dilimine göre farklı yerel saatlere denk gelmektedir.

Amacı
Başlama ve bitim tarihlerinde Avrupa ülkelerinin birlikte hareket ettiği bu uygulamayla, çalışma saatlerinin günün güneşli bölümüne alınması ve gün ışığından daha fazla yararlanılması amaçlanmaktadır. Böylece elektrik enerjisinin aydınlatmada kullanılan bölümünden tasarruf sağlanması ve akşam saatlerinde en yüksek değerine ulaşan enerji talebinin azaltılması hedeflenmektedir.

Uygulama tarihlerinin hesaplanması
Uygulamanın başlangıç ve bitiş tarihleri belirli olsa da her yıl aynı güne denk gelmemektedir. Fakat hangi tarihlerde uygulanacağı şu yöntemle hesaplanabilmektedir:

Başlangıç: y içinde bulunulan yılı temsil etmek üzere (31 − (5 * y ÷ 4 + 4) mod 7) Mart günü

Bitiş: y içinde bulunulan yılı temsil etmek üzere (31 − (5 * y ÷ 4 + 1) mod 7) Ekim günü

Kaynakça

 :en:European Summer Time

Ayrıca bakınız
 Yaz saati uygulaması

Yaz Saati
Yaz saati uygulaması
Yaz

Avrupa Yaz Saati


Phyllanthus friesii, biljna vrsta iz porodice filantusovki.

Trajnica koja naraste do 60 cm visine.. Po životnom obliku je hemikriptofit.

Izvori

Filantusovke
Flora Tanzanije
Flora Zambije

Phyllanthus friesii