Strihin drvo (strihnos, lat. Strychnos), rod ljekovitih i otrovnih grmastih penjačica i drveća iz porodice loganijevki (Loganiaceae). Postoji preko 200 priznatih vrsta u tropskoj Americi, Africi i Aziji

Od poznatijih vrsta to su ignacijeva kost (S. ignatii), strihnos drvo ili kučiba (S. nux-vomica), natalska naranča (S. spinosa), i najpoznatija je S. toxifera. Alkaloidi strihnin i kurare dobivali su se iz biljaka ovih vrsta. Kod domorodaca Amerike otrove kurare koristili su u lovu.

Vrste

 Strychnos aculeata Soler.
 Strychnos acuta Progel
 Strychnos aenea A.W.Hill
 Strychnos afzelii Gilg
 Strychnos alvimiana Krukoff & Barneby
 Strychnos amazonica Krukoff
 Strychnos andamanensis A.W.Hill
 Strychnos angolensis Gilg
 Strychnos angustiflora Benth.
 Strychnos araguaensis Krukoff & Barneby
 Strychnos asperula Sprague & Sandwith
 Strychnos asterantha Leeuwenb.
 Strychnos atlantica Krukoff & Barneby
 Strychnos axillaris Colebr.
 Strychnos bahiensis Krukoff & Barneby
 Strychnos barnhartiana Krukoff
 Strychnos barteri Soler.
 Strychnos benthamii C.B.Clarke
 Strychnos bicolor Progel
 Strychnos bifurcata Leeuwenb.
 Strychnos boonei De Wild.
 Strychnos borneensis Leenh.
 Strychnos brachiata Ruiz & Pav.
 Strychnos brachistantha Standl.
 Strychnos brasiliensis (Spreng.) Mart.
 Strychnos bredemeyeri (Schult.) Sprague & Sandwith
 Strychnos campicola Gilg ex Leeuwenb.
 Strychnos camptoneura Gilg & Busse
 Strychnos canthioides Leeuwenb.
 Strychnos castelnaeana Baill.
 Strychnos cathayensis Merr.
 Strychnos cayennensis Krukoff & Barneby
 Strychnos cerradoensis Krukoff & Barneby
 Strychnos chlorantha Progel
 Strychnos chromatoxylon Leeuwenb.
 Strychnos chrysophylla Gilg
 Strychnos cocculoides Baker
 Strychnos cogens Benth.
 Strychnos colombiensis Krukoff & Barneby
 Strychnos colubrina L.
 Strychnos congolana Gilg
 Strychnos coriacea Thwaites
 Strychnos croatii Krukoff & Barneby
 Strychnos cuminodora Leeuwenb.
 Strychnos cuniculina Leeuwenb.
 Strychnos curtisii King & Gamble
 Strychnos daclacensis C.K.Tran
 Strychnos dale De Wild.
 Strychnos dalzellii C.B.Clarke
 Strychnos dantaensis Manoel, Carrijo & E.F.Guim.
 Strychnos darienensis Seem.
 Strychnos davidsei Krukoff & Barneby
 Strychnos decussata (Pappe) Gilg
 Strychnos densiflora Baill.
 Strychnos diaboli Sandwith
 Strychnos dinhensis Pierre ex Dop
 Strychnos dinklagei Gilg
 Strychnos diplotricha Leeuwenb.
 Strychnos divaricans Ducke
 Strychnos dolichothyrsa Gilg ex Onochie & Hepper
 Strychnos duckei Krukoff & Monach.
 Strychnos ecuadoriensis Krukoff & Barneby
 Strychnos elaeocarpa Gilg ex Leeuwenb.
 Strychnos erichsonii M.R.Schomb. ex Progel
 Strychnos eugeniifolia Monach.
 Strychnos fallax Leeuwenb.
 Strychnos fendleri Sprague & Sandwith
 Strychnos flavescens King & Gamble
 Strychnos floribunda Gilg
 Strychnos froesii Ducke
 Strychnos fulvotomentosa Gilg
 Strychnos gardneri A.DC.
 Strychnos gerrardii N.E.Br.
 Strychnos glabra Sagot ex Progel
 Strychnos gnetifolia Gilg ex Onochie & Hepper
 Strychnos goiasensis Krukoff & Barneby
 Strychnos gossweileri Exell
 Strychnos grayi Griseb.
 Strychnos gubleri  G.Planch.
 Strychnos guianensis (Aubl.) Mart.
 Strychnos henningsii Gilg
 Strychnos hirsuta Spruce ex Benth.
 Strychnos icaja Baill.
 Strychnos ignatii Bergius
 Strychnos innocua Delile
 Strychnos jacarepiensis Manoel & E.F.Guim.
 Strychnos javariensis Krukoff
 Strychnos jobertiana Baill.
 Strychnos johnsonii Hutch. & M.B.Moss
 Strychnos kasengaensis De Wild.
 Strychnos krukoffiana Ducke
 Strychnos lanata A.W.Hill
 Strychnos lanceolaris Miq.
 Strychnos ledermannii Gilg & Gilg-Ben.
 Strychnos leenhoutsii Tirel
 Strychnos lobelioides Krukoff & Barneby
 Strychnos longicaudata Gilg
 Strychnos lucens Baker
 Strychnos lucida R.Br.
 Strychnos luzonensis Elmer
 Strychnos madagascariensis Poir.
 Strychnos maingayi C.B.Clarke
 Strychnos malacoclados C.H.Wright
 Strychnos malacosperma Ducke & Fróes
 Strychnos malchairii De Wild.
 Strychnos matopensis S.Moore
 Strychnos mattogrossensis S.Moore
 Strychnos medeola Sagot ex Progel
 Strychnos melanocarpa Gilg & Gilg-Ben.
 Strychnos melastomatoides Gilg
 Strychnos melinoniana Baill.
 Strychnos mellodora S.Moore
 Strychnos memecyloides S.Moore
 Strychnos millepunctata Leeuwenb.
 Strychnos mimfiensis Gilg ex Leeuwenb.
 Strychnos minor Dennst.
 Strychnos mitis S.Moore
 Strychnos mitscherlichii M.R.Schomb.
 Strychnos moandaensis De Wild.
 Strychnos mostueoides Leeuwenb.
 Strychnos myrtoides Gilg & Busse
 Strychnos narcondamensis A.W.Hill
 Strychnos ndengensis Pellegr.
 Strychnos neglecta Krukoff & Barneby
 Strychnos ngouniensis Pellegr.
 Strychnos nicaraguensis Huft
 Strychnos nigricans Progel
 Strychnos nigritana Baker
 Strychnos nitida G.Don
 Strychnos nux-blanda A.W.Hill
 Strychnos nux-vomica L.
 Strychnos odorata A.Chev.
 Strychnos oiapocensis Fróes
 Strychnos oleifolia A.W.Hill
 Strychnos ovata A.W.Hill
 Strychnos pachycarpa Ducke
 Strychnos panamensis Seem.
 Strychnos panganensis Gilg
 Strychnos parviflora Spruce ex Benth.
 Strychnos parvifolia A.DC.
 Strychnos peckii B.L.Rob.
 Strychnos penninervis A.Chev.
 Strychnos pentantha Leeuwenb.
 Strychnos phaeotricha Gilg
 Strychnos poeppigii Progel
 Strychnos polyantha Pierre ex Dop
 Strychnos polytrichantha Gilg
 Strychnos potatorum L.f.
 Strychnos progeliana Krukoff & Barneby
 Strychnos pseudoquina A.St.-Hil.
 Strychnos psilosperma F.Muell.
 Strychnos puberula McPherson
 Strychnos pubiflora Krukoff
 Strychnos pungens Soler.
 Strychnos ramentifera Ducke
 Strychnos recognita Krukoff & Barneby
 Strychnos retinervis Leeuwenb.
 Strychnos ridleyi King & Gamble
 Strychnos romeu-belenii Krukoff & Barneby
 Strychnos rondeletioides Spruce ex Benth.
 Strychnos rubiginosa A.DC.
 Strychnos rufa C.B.Clarke
 Strychnos rupicola Pierre ex Dop
 Strychnos samba P.A.Duvign.
 Strychnos sandwithiana Krukoff & Barneby
 Strychnos scheffleri Gilg
 Strychnos schultesiana Krukoff
 Strychnos schunkei Krukoff & Barneby
 Strychnos setosa Krukoff & Barneby
 Strychnos solerederi Gilg
 Strychnos solimoesana Krukoff
 Strychnos sonlaensis C.K.Tran
 Strychnos soubrensis Hutch. & Dalziel
 Strychnos spinosa Lam.
 Strychnos splendens Gilg
 Strychnos staudtii Gilg
 Strychnos subcordata Spruce ex Benth.
 Strychnos tabascana Sprague & Sandwith
 Strychnos talbotiae S.Moore
 Strychnos tarapotensis Sprague & Sandwith
 Strychnos tchibangensis Pellegr.
 Strychnos ternata Gilg ex Leeuwenb.
 Strychnos tetragona A.W.Hill
 Strychnos thorelii Pierre ex Dop
 Strychnos tomentosa Benth.
 Strychnos torresiana Krukoff & Monach.
 Strychnos toxifera R.H.Schomb. ex Lindl.
 Strychnos tricalysioides Hutch. & M.B.Moss
 Strychnos trichocalyx A.W.Hill
 Strychnos trichoneura Leeuwenb.
 Strychnos tseasnum Krukoff & Barneby
 Strychnos umbellata (Lour.) Merr.
 Strychnos urceolata Leeuwenb.
 Strychnos usambarensis Gilg ex Engl.
 Strychnos vanprukii Craib
 Strychnos variabilis De Wild.
 Strychnos villosa A.W.Hill
 Strychnos vitiensis A.W.Hill
 Strychnos wallichiana Steud. ex A.DC.
 Strychnos xantha Leeuwenb.
 Strychnos xylophylla Gilg
 Strychnos zenkeri Gilg ex Baker

Vanjske poveznice

Izvori

Loganijevke

Strihin drvo


Omloop Het Nieuwsblad for kvinder er et cykelløb i Belgien for kvinder, der blev etableret i 2006 og er en del af UCI kalenderen og var fra 2006 til 2015 klassificeret 1.2. Fra 2016 er det klassificeret 1.1. Løbet strækker sig over 120 km, det starter i Deerlijk og målet er i Deinze. Løbet er den kvindelige udgave af Omloop Het Nieuwsblad.

Vindere

Kilde:

Se også
 Omloop Het Nieuwsblad

Referencer

Omloop Het Nieuwsblad for kvinder


Jean-Baptiste Pussin (1746-1811) var en hospitalsforstander, der sammen med sin kone og kollega Marguerite gennemførte en mere human behandling af patienter med psykiske lidelser i 19. århundredes Frankrig. De fik lægen Philippe Pinel til at værdsætte og implementere deres tilgang, som - sammen med lignende initiativer i andre lande - blev kendt som moralsk behandling.

Jean-Baptiste blev født i 1746 i Lons-le-Saunier i Frankrig, hvor han arbejdede som garver.

I 1771 efter at være blevet behandlet med held for scrofula (tuberkulose i halsen) på Bicêtre hospitalet blev Pussin ansat af hospitalets personale. I 1784 opnåede han stillingen som forstander for den mentale pleje, og fra 1786 blev han bistået der af sin kone Marguerite.

Pussin var fortaler for en forholdsvis human behandling, engageret i psykologisk-baserede arbejde med patienterne og vedligeholdt fortegnelser over sine empiriske observationer og terapeutiske forslag. I 1793 fik han besøg i Bicêtre af lægen Philippe Pinel (1745-1826), der netop havde påbegyndt arbejdet på hospitalet. Pinel var imponeret af Pussins tilgang og de positive resultater, han havde opnået.

I 1797, efter at Pinel havde forladt sygehuset, fik Pussin indført en reform, der permanent forbød brugen af alle kæder til at begrænse friheden for patienter. Spændetrøjer anvendtes dog fortsat. Ikke længe efter fik Pinel ansvaret for hospitalet Salpêtrière, han arrangerede at få Pussin flyttet med ham som en særlig assistent. Kæder blev der efter forbudt også der.

I 1801 offentliggjorde Pinel sin afhandling om sindssyge, som beskriver deres arbejde. I 1809, i den anden udgave af afhandlingen om sindssyge, fortæller Pinel om Pussin initiativ til at forbyde brugen af kæder.

Jean Baptiste Pussin døde i 1811.

I Pinel's 1801 afhandling om sindssyge erkender han sin gæld til Jean-Baptiste og Marguerite Pussin og deres banebrydende bidrag til psykiatrien. Pinel udtaler, at Jean-Baptiste Pussin ofte fastlagde den psykologiske tilgang, der skulle bruges, fordi "han boede blandt de vanvittige nat og dag, studerede deres måder, deres karakter og deres smag, i løbet af deres derangement, ved, hvornår at være godgørende, og at være en imponerende person ... ", hvilket fik ham til at kende de personer bedre end en læge kunne ved at gøre sine runder.

Pinel beskriver et tilfælde, hvor Jean-Baptiste Pussin "så begyndelsen på en positiv forandring. Da han ønskede at fremskynde forbedringen, begyndte han en række samtaler med patienten i hans værelse, kom efterhånden til emnet i hans vildfarelse: "Hvis du er konge," sagde han til ham, "hvordan kan det så være, at du ikke kan bringe din frihedsberøvelse til ophør, og hvorfor er du blandet op med alle disse galninge"? Da han vendte tilbage de efterfølgende dage, fortsatte han med at tale med ham, i velvillige og venlig måder; han fik ham til at se, lidt efter lidt, det tåbelige ved hans prætentioner, viste ham en anden patient, der havde været længe overbevist om hans almagt og dermed blev genstand for latterliggørelse. rystet af disse bemærkninger, begyndte han at sætte spørgsmålstegn sin titel af konge, og begyndte at anerkende hans ideers kimære".

Pinel beundrede Marguerite Pussins dygtighed, hun var i stand til at ændre "de overbevisninger en mand, hvis liv var truet af hans vrangforestillinger og rasende insisteren på at afholde sig fra enhver fødevarer. Frygtesløst hoppede og dansede hun, gjorde spøgende bemærkninger, indtil han smilede, og i sit bedre humør accepterede han mad fra hende".

Psykiatere
Læger fra Frankrig

Jean-Baptiste Pussin


Pedra es un municipio brasileño del estado de Pernambuco. El municipio es formado por el distrito sede, Horizonte Alegre, Pozo del Buey, São Pedro do Cordeiro y Santo Antônio y por los poblados de Pozo das Ovelhas, São Francisco y Tenebre.

Geografía
no sitbeee a una latitud 08º29'49" sur y a una longitud 36º56'27" oeste, estando a una altitud de 593 metros. Su población estimada en 2004 era de 20.567 habitantes.

Posee un área de 803 km².

El municipio está localizado en el Meseta de la Borborema.

La vegetación nativa está compuesta por Bosques Subcaducifólica y Caducifólica.

Hidrografía
El municipio se encuentra en los territorios de la Cuenca Hidrográfica del Río Ipanema. Sus principales tributários son los Ríos Ipanema y Cordeiro, y los arroyos Mororó, Laguna, Periperi, del Miel, Salgado, Riachão, de la Veneza, de la Luíza, Seco, del Saco, de la Volta Grande, Ipueiras, São José, del Angico, del Tamandu a la y del Defunto.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Pernambuco

Pedra (Pernambuco)


CNN Portugal est une chaîne d'information continue par câble appartenant à Media Capital, détenu par le groupe de presse espagnol Prisa, lancée le 26 février 2009 sous le nom de TVI24. Le nom de la chaîne a été changé en CNN Portugal le 22 novembre 2021. Media Capital a conclu un accord de licence avec le réseau américain Cable News Network qui appartient actuellement à WarnerMedia, filiale d'AT&T.

Histoire
Le 24 mai 2021, Media Capital et CNN se sont mis d'accord pour créer CNN Portugal. Le 26 juillet 2021, le site web de la chaîne a été lancé et le processus de recrutement pour former l'équipe a commencé.

Le 22 novembre 2021, à 21 h (heure d'Europe occidentale), les émissions de CNN Portugal ont officiellement commencé, remplaçant ainsi TVI24.

Programmes

 Novo Dia
 CNN Hoje
 CNN Meio Dia
 CNN Prime Time
 Agora CNN
 CNN Fim de Tarde
 CNN Desporto
 Jornal da CNN
 CNN Sábado
 CNN Domingo

Mais aussi des programmes de CNN provenant des États-Unis, entre autres :

 Mostly Human with Laurie Segall
 World's Greatest Islands
 Sacred Journeys with Bruce Feiler
 Vital Signs with  Sanjay Gupta

Voir aussi

 CNN
 TVI24
 CNN International
 CNN en Español
 CNN Brasil

Références

Cable News Network
Chaîne de télévision au Portugal

CNN Portugal


Plisií, en , est un village du dème d'Árta, district régional d'Árta, en Épire, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Épire (périphérie)

Plisií


The Great Awakening es el 4° álbum de la banda de rock cristiano Leeland que fue lanzado el 20 de septiembre de 2011.

Listado de canciones

Crítica

Jesus Freak Hideout por su parte dijo "Madurez es algo que debería desarrollarse naturalmente. Leeland llegó a la escena musical hace cinco años y explotó con un sonido de melodías que fascino a los oyentes. Después de su éxito-debut, reciben atención mientras maduran musicalmente y liricamente, Con su trabajo actual, The Great Awakening, han hecho una gran cosa.El álbum se abre con la pegadiza canción del título, "The Great Awakening" Piano pop y letras alegres fluyen a través de la canción como y Leelan inspira a la Iglesia para difundir la buena nueva en sus poblaciones, gracias a ingeniosos juegos de palabras. Después de esta canción comienza "All Over The Earth" La pista dura una intimidante 8 minutos y 38 segundos. Honestamente, parece como si la canción comenzara con una oración y luego se convirtiera en un himno. No es la parte más creativa lírica o melódicamente, pero la honestidad y la pasión de crear tal impacto, hace que al final de la canción se desee que dure para siempre."

Referencias

Álbumes de 2011
Álbumes de música cristiana
Álbumes de Leeland

The Great Awakening


Crkva sv. Mavra (Sv. Mavar), rimokatolička crkva u selu Žednom, otok Čiovo. Zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkvica sv. Mavra podignuta je jugozapadno od sela Žedno najvjerojatnije u 13.st. U današnjoj crkvi koja je naknadno pregrađivana sačuvali su se dijelovi starije crkve iz razdoblja romanike i to slijepe arkade u unutrašnjosti. Crkva je pačetvorinasta s polukružnom apsidom i zvonikom na preslicu, a sprijeda je u novije vrijeme sagrađen trijem.

Zaštita
Pod oznakom RST-138, rj.br.: 35/160-1963 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Čiovo
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Mavra u Žednom


Henry Christian Larsen (født 21. juli 1916 i Køge, død 26. september 2002) var en dansk roer, der deltog i OL 1948 i London, hvor han sammen med Børge Raahauge Nielsen, Erik Larsen, Harry Knudsen og Ib Olsen som var styrmand, vandt bronze i firer med styrmand. Han stillede op for Køge Roklub.

Henry Larsen var senere i en periode træner i Danske Studenters Roklub.

Referencer

Eksterne henvisninger

Olympiske roere fra Danmark
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1948
Personer fra Herfølge

Henry Larsen (roer)


La bahía [de] Bodega  es un entrante marino poco profundo y rocoso del océano Pacífico en la costa del norte de California, en los Estados Unidos. Tiene aproximadamente 8 km de ancho y está a unos 60 km al noroeste de San Francisco y 32 km al oeste de Santa Rosa. La bahía marca la frontera entre el condado de Sonoma, en el norte, y el condado de Marin, al sur.

La bahía está protegida del Pacífico, en su extremo norte, por la península de Bodega, que alberga el pequeño puerto de Bodega (Bodega Harbor), que está separado de la bahía principal por un espigón. La falla de San Andrés corre paralela a la costa y divide la península de Bodega, que se encuentra en la placa del Pacífico; la ciudad está en la placa Norteamericana. El pueblo de Bodega Bay se encuentra en el lado este del puerto de Bodega. La bahía conecta en su extremo sur con la boca de la bahía de Tomales, que se abre hacia el sureste.

Las corrientes de agua que desembocan en la bahía de Bodega incluyen el estero de San Antonio y el estero Americano. Las principales playas accesibles en la bahía están en el Parque Regional Doran (en el espigon) y Pinnacle Gulch. Aparte del puerto, toda la bahía de Bodega se encuentra dentro de los límites del Santuario Nacional Marino del Golfo de los Farallones (Gulf of the Farallones National Marine Sanctuary).

Historia

El pueblo nativo de los miwok de la costa vivió en las orillas de la bahía de Bodega, y están documentados los nombres de las aldeas Helapattai, Hime-takala, Ho-takala, and Tokau. También se especula que bahía Bodega pudo haber sido la Nueva Albion de Sir Francis Drake, el lugar en el que desembarcó en la costa de California.

La actual bahía de Bodega fue cartografiada por primera vez en 1775 por el explorador español al servicio de la Armada Española Juan Francisco de la Bodega y Quadra, pero la bahía que fue bautizada originalmente en su honor no era la hoy bahía Bodega, sino la próxima bahía de Tomales. Su barco, el Sonora, ancló al abrigo de punta Tomales el 3 de octubre de 1775, saliendo al día siguiente. Bodega y Quadra llamó a la bahía de Tomales como Puerto de la Bodega. «No hay ninguna evidencia en el diario o en las cartas que Bodega y Quadra haya visto la entrada del [actual] puerto Bodega o sabido del lagoon hacia el norte». Bodega y Quadra planeaba regresar, pero no fue capaz de hacerlo. Más tarde, como comandante de la base naval de San Blas, en la Nueva España, Bodega y Quadra envió expediciones a bahía de Bodega con la intención de establecer una colonia y una misión allí. Se decidió, sin embargo, que la ubicación no era ideal. «Con el fracaso del asentamiento de Bodega, los españoles dejaron el campo libre para la ocupación rusa».

Los rusos llegaron por primera vez en 1809, cuando el consejero de comercio Ivan Alexandrovich Kuskov, de la Compañía Ruso-americana, navegando en el Kodiak, entró en la bahía el 8 de enero de 1809. Instruido por Alexander Baranov, gerente general de la compañía, para que dejase «signos secretos» (placas de posesión), Kuskov enterró varias placas en puerto Trinidad, punta de Bodega (o punta de Tomales) y en la costa norte de la bahía de San Francisco, indicando la intención de la Compañía de reclamar esta sección del norte de California para Rusia. Se levantaron construcciones provisionales para alojar al complemento del Kodiak de 190 tripulantes (130 hombres nativos de Alaska, 20 mujeres nativas, y 40 rusos). El Kodiak se mantuvo en la bahía de Bodega hasta octubre de 1809, cuando regresó a Alaska con más de 2.000 pieles de nutria marina. Kuskov volvió a Nuevo Arcángel, Alaska, informando de la existencia de abundantes mamíferos de piel, pescado, madera y tierras cultivables. Baranov decidió que Kuskov regresase y estableciese un asentamiento permanente en la zona que le sirviese como lugar de abastecimiento continuado para las colonias del norte, debiendo de establecer zonas de cultivo y ganadería. En 1811 Kuskov regresó, esta vez a bordo del Chirikov, pero encontró pocas nutrias en la bahía de Bodega (sólo consiguió 1.160 pieles). Tres barcos estadounidenses estaban también operando en la zona desde una base en la bahía Drakes, enviando cazadores a la bahía de San Francisco y las bahías de los alrededores. Kuskov zarpó en el bergantín Chirikov de regreso al actual puerto de Bodega en marzo de 1812, y «puesto que el fondeadero Bodega y el puerto de Bodega no habían sido reclamados ni llamados por los españoles» Kuskov lo nombró Rumyantzev, en honor del ministro de Comercio ruso, el conde Nikolai Petrovich Rumiantzof. Zaliv Rumiantsev (bahía de Rumiantsev) aparece en las primeras cartas rusas de la bahía de Bodega (1817-19) identificando la bahía con el actual puerto de Bodega. La punta de Bodega fue nombrada Mouis Rumiantsev (punta de Rumiantsev), mientras que la punta Tomales fue nombrada Point Great Bodega y la bahía de Tomales como Great Bodega Bay, más o menos conforme a la denominación original de Bodega y Quadra.

A su regreso Kuskov encontró escasas nutrias marinas en la bahía de Bodega, ya que el puerto había sido frecuentado por numerosas expediciones de caza estadounidenses e inglesas. Después de explorar la zona, terminó seleccionando un lugar a unos 24 km al norte que los nativos pomo kashaya llamaban Mad shui nui o Metini. Metini, la zona de temporada de esos nativos, tenía un fondeadero modesto y abundantes recursos naturales y se convertiría en la colonia rusa de Fort Ross. En 1817 la nutria marina en la zona había sido casi extinguida por la caza indiscriminada internacional. Zaliv Rumiantsev continuó siendo el principal puerto de la colonia rusa hasta enero de 1842, y las primeras estructuras europeas construidas en la bahía de Bodega Bay fueron el muelle, el almacén y los barracones de la Compañía Ruso-americana. La bahía de Bodega se mantuvo como un puerto activo para la madera de embalaje hasta la década de 1870, cuando se construyó la línea del Ferrocarril Costa del Pacífico Norte (North Pacific Coast Railroad) sin pasar por la costa a favor de una ruta más hacia el interior.

Pacific Gas & Electric planeó construir la primera planta de energía nuclear comercialmente viable de los EE. UU. en la bahía de Bodega. La propuesta fue muy polémica y el conflicto con los ciudadanos locales se inició en 1958. En 1963 hubo una gran manifestación en el lugar propuesto para construir la planta. El conflicto terminó en 1964, con el abandono forzado de los planes para la planta de energía.

Curiosidades
La bahía de Bodega fue el escenario para la película de 1963 Los pájaros, dirigida por Alfred Hitchcock y protagonizada por Rod Taylor, Tippi Hedren y Suzanne Pleshette.

Véase también
 Juan Francisco de la Bodega y Quadra
 Expediciones de España en el Pacífico Noroeste
 Comercio marítimo de pieles

Notas

Referencias

Enlaces externos

 EPA watershed profile: Bodega Bay
 Bodega Bay Area Chamber of Commerce
 List of Local Businesses

Bodega
Bahías de California
Condado de Marin
Condado de Sonoma

Bahía Bodega


Uruguay, resmî adıyla Uruguay Doğu Cumhuriyeti (İspanyolca: República Oriental del Uruguay), Güney Amerika'nın güneydoğusunda bulunan ülkedir. Batı ve güney batısında Arjantin, kuzeyi ve kuzeydoğusunda Brezilya bulunan ülke yaklaşık 176.000 kilometrekarelik bir alana sahiptir. Coğrafi olarak Surinam'dan sonra Güney Amerika'ın en küçük ülkesidir. Nüfusu 3,51 milyon olan Uruguay'da, başkent Montevideo yaklaşık 1,8 milyon kişiye ev sahipliği yapmaktadır.

Uruguay, Portekiz ile İspanya ve daha sonra Arjantin ve Brezilya arasında dört yönlü bir mücadelenin ardından 1811 ve 1828 yılları arasında bağımsızlığını kazandı. Ülke günümüzde İGE, GSYİH büyümesi, inovasyon ve altyapı açısından Arjantin ve Şili'den sonra kıtadaki en iyi üçüncü ülkedir. Kürtaj, eşcinsel evliliği, esrar üretimini, satışını ve tüketimini yasallaştırma politikasını kabul eden, dünyada sosyal açıdan en ilerici olan ülkelerden biri olarak kabul edilir.

Tarih

Uruguay, 1516 yılında İspanyol Juan Diaz de Solis tarafından keşfedilmiştir. Ülke halkını o zamanlar Çarrua yerlileri meydana getiriyordu. 1624'ten itibaren İspanyollar ülkeye yerleşmeye başladı. 18. yüzyılda Uruguay İspanya'nın Rio de la Plata genel valiliğine bağlandı. 1811'de Josè Gervasio Artigos liderliğinde bağımsızlık hareketleri başladı.

25 Ağustos 1828'de Uruguay bağımsızlığını elde etti. Bundan sonra ülkede Coloradolar (İspanyolca kırmızı renk) olarak bilinen liberaller ve Blancolar (İspanyolca beyaz) olarak bilinen muhafazakarlar arasında siyasi çekişme başladı. Colorado-Blanco çatışması ülkeyi 1839-1851 yılları arasında iç savaşa sürükledi. 1852'de Coloradolar iktidarı ele geçirdiler. Uruguay 1865-1870 yıllarında Paraguay'a karşı Brezilya ve Arjantin'le ittifak yaparak kanlı bir savaşa girdi. Paraguay'ın yenilmesi ile Uruguay'ın kontrolü Coloradolara kaldı.

Her ne kadar Uruguay'da uzun zamandan beri Komünist Partisi varsa da, bu parti 1960 ve 1970 yılları arasında işçi hareketlerini yönlendirmeye başladı. Ekonomik durgunluk, enflasyon, sel baskınları ve 1967'deki kuraklık ve 1968'deki genel grev hükûmeti devalüasyon, fiyat ve ücret kontrolü yapmaya zorladı. Tuparmarolar (solcu gerillalar) 1970 yıllarında tedhiş hareketlerini artırdılar. Şiddet eylemleri devam ederken başkan Juan Maria Bordaberry, 20 Şubat 1973'te askeri idareyi kabul etti. Temmuz ayında Kongreyi feshederek yerine Devlet Konseyini kurdu. 1974 yılında askerler sıkı baskı tedbirleri kullanarak Tupamaroları tamamen sindirdiler. 1976'da başkan Bordaberry askerler tarafından azledildi. 1980'de askeri rejim normal düzene geçmek için yeni bir anayasa hazırladı. Bu anayasa Kasım 1980'de halk oylamasına sunulduğunda kabul edilmedi. 1981'de General Gregorio Alvarez başkan olarak iktidarı ele aldı. 1981'den sonra çok partili parlamenter sisteme geçiş için hazırlıklar başladı ve 1984'te yapılan seçimlerde. Julio Maria Sanqulmetti başkan seçildi. Yüksek dış borçlar, ekonominin rayına oturtulmasına mani oldu.

Coğrafya

Kuzeydeki yüksek araziler hariç, Uruguay toprakları dalgalı, yeşillik ovalar ve alçak tepelerle kaplıdır. Kuzey dağlık olmakla birlikte ülkenin en yüksek noktası olan Cerro Mirador (540 m) güneydedir.

Uruguay akarsular bakımından oldukça zengindir. Fakat çoğu, Negro ve Uruguay nehirleri hariç kısa olup, ulaşım bakımından büyük bir önem taşımaz. Doğuda Mirim Gölü, ülkeyi Brezilya'nın güney kıyı ucundan ayırır.

Uruguay'ın yaklaşık dörtte üçü otlaklarla kaplıdır ve sadece %3'ü ormanlıktır. Ormanlar palmiye, meşe, sedir, manolya, söğüt ve aksalkım gibi ağaçları ihtiva eder. Amerikan devekuşu, geyik, tilki, susamuru ve ayıbalığı ülkenin başlıca vahşi hayvanlarıdır. Belli başlı yeraltı zenginlikleri mermer ve granittir.

İklim

Uruguay'da ılıman bir iklim hüküm sürer. Köppen iklim sınıflandırmasına göre ülkenin tamamına yakınında ılıman dönencealtı iklimi (Cfa) hakimdir. Sıcaklık ortalaması Ocak ve Şubat aylarında 22 °C, Temmuz aylarında 10 °C'dir. Yağmur en fazla Nisan ve Mayıs aylarında yağar. Yıllık yağış miktarı yaklaşık 890 mm civarındadır. Yaz aylarında sık sık fırtınalar olur. Mayıstan ekime kadar sis yaygın olarak görülür. Fakat nadiren bütün gün boyunca devam eder.

İdari yapılanma
Uruguay, 19 adet ile bölünmüştür.

Ekonomi

Ülke topraklarının büyük bölümü otlaklarla kaplı olduğundan hayvancılık gelişmiştir. En çok sığır ve koyun yetiştirilir. Ülke topraklarında yetiştirilen belli başlı bitkiler; mısır, buğday, turunçgil meyveleri, pirinç, yulaf ve keten tohumudur.

Ülkede tarımla ilgili olarak, et paketleme, yün, sanayi, şeker sanayii ve un fabrikaları yer alır. Küçük çapta mühendislik ve elektrik malzemeleri firmaları ve kimya tesisleri vardır. Ayrıca küçük çelik ve alüminyum için hadde fabrikaları bulunur. Uruguay'da bilinen petrol veya maden kömürü yatakları mevcut değildir. Bundan dolayı ısıyla çalışan tesisler ve motorlu araçlar tamamen yakıt ithalatına bağlıdır.

Karayollarının uzunluğu 52.000 km olup, bunun 11.960 km'si asfalttır. Demiryolu ağı yaklaşık 3000 km'dir. Montevideo'da yer alan büyük bir milletlerarası havaalanı vardır.

İhraç mallarının başlıcaları et ve et ürünleri, yün, tekstil ürünleridir. Hammaddeler ve makinalar imalat sanayi için ithal edilen belli başlı mallardır. Hidroelektrik zenginlikleri artmasına rağmen, ülke petrol ithalatına bağımlı olmaya devam etmektedir. Ticaret yaptığı ülkelerin başlıcaları Brezilya, ABD, Arjantin, Irak ve Almanya'dır.

Demografi

3.017.000 nüfuslu Uruguay'da halkın büyük bölümü (% 83) şehirlerde yaşar. Nüfusun yarıya yakın kısmı (1.260.000) başkent Montevideo'dadır. Salto ve Montevideo dışında başka nüfusu 100.000'i geçen şehir yoktur. Diğer önemli yerleşim merkezleri Paysandu, Mercedes ve Fray Bentos'tur. Bu kentlerin hepsi Uruguay Nehri'nin kenarına kurulmuştur.

Uruguaylıların çoğu son yüzyıllık bir dönemde Avrupa'dan göç edenlerin soyundan gelir. Bunların çoğu İspanyol ve İtalyan asıllıdır. Ayrıca bir miktar Alman, Doğu Avrupa ve İngiliz asıllı vardır. Avrupa asıllılar nüfusun %89'unu teşkil eder. Geri kalan nüfusun %9'u melez, %2'si Afrika asıllıdır. Ülkenin resmi dili olan İspanyolca herkes tarafından konuşulur.

İlköğretim zorunlu olup, halkın %94'ü okuma-yazma bilmektedir. Ülkede iki üniversite bulunmaktadır. Çoğu Latin Amerika ülkelerinin aksine Uruguay'da çok düşük bir nüfus artışı görülür.

İlgili filmler
 'État de siège', (1972) Fragman

Ayrıca bakınız
 Güney Amerika Uluslar Topluluğu

Kaynakça

Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Eski İspanyol koloniler
Liberal demokrasiler
İspanyolca konuşan ülkeler
Güney Amerika ülkeleri
1825'te kurulan bölgeler ve ülkeler

Uruguay


Grb Grada Zenice, sastoji se od sedam elemenata.

Rijeka Bosna
Uz lijevi i donji kraj grba rub prati srebrna (bijela) ili siva pruga. Predstavlja rijeku Bosnu i Kamberovića polje. Zenica je u središnjem dijelu toka rijeke Bosne najveći grad kroz koji rijeka protječe. Luk koji rijeka čini usred grada, u predjelu Kamberovića polje, izravno je predstavljen u donjem dijelu grba.

Simboli

Stara utvrda
Sjeverna vrata (kapija) - Vranduk su poznata po karakterističnoj riječnoj klisuri i staroj utvrdi na njenoj lijevoj obali.

Kršćanstvo i srednjovjekovlje
Kulin Ban je zasigurno najpoznatiji vladar u Bosni uz čije ime se veže i razdoblje izuzetne povijesne važnosti Ovo je najslikovitije predstavljeno arheološkom iskopinom nedaleko Zenice - pločom Kulina Bana sa šest geometrijski raznovrsnih križeva. Jedan od tih karakterističnih križeva je prikazan u grbu grada.

Osmansko razdoblje - islam
Ovaj povijesni period je prikazan direktno - polumjesecom. Stanovništvo grada Zenice i okruženja je danas dominantno bošnjačko te su islamska religija i kultura nezaobilazni elementi identiteta grada Zenice i današnjih dana.

20. stoljeće i ekonomija
Za simbol gospodarstva Zenice izabrano je rudarstvo, premda je Zenica poznatija po željezari. Izbor rudarstva je zbog toga što je rudarstvo prethodilo metalurgiji i industriji općenito, pa je zato izabran rudarski simbol - čekić i dlijeto. Također predstavlja jedno povijesno razdoblje, austro-ugarsko.

Komunikacije
Uz rijeku idu i komunikacije a Zenica se, zbog svoje blizine ušću Lašve - Kaoniku, može smatrati i značajnim komunikacijskim čvorištem. Komunikaciju u grbu predstavljaju dvije linije koje sijeku rijeku, dodatno pojačavaju slikovitost Kamberovića polja a u desnom dijelu se spajaju s konturom rijeke što simbolički predstavlja južnu kapiju grada - Janjićku klisuru. To je dijagonalno nasuprot simbolu Vranduka što upravo odgovara geografskom obliku zeničke kotline.

Boje u grbu
Dvije su boje žuta (CMYK: 0%, 5%, 100%, 0%) i zelena (CMYK: 19%, 0%, 72%, 19%). Žuta je u gornjoj polovici četvorinastog dijela grba. Predstavlja boju kamena čime dodatno pojačava simboliku Vrandučke utvrde i ploče bana Kulina. Zelena je u donjoj polovici čeetvorinastog dijela grba i u najdonjem polukružnom dijelu. Pristaje uz simbole u donjem dijelu grba: rudarstva, islama i Kamberovića polja. Ponekad i polumjesec može biti ispunjen žutom, dok gradski statut ima inačicu u zelenoj. U nekim se izvedbama smije prostor između dviju crta u okviru grba i obrisa rijeke Bosne ispuniti srebrnom bojom ili sivom 9%K.

Izvori

Vanjske poveznice
 Grb i zastava Grada Zenice (boš.)
 Grb i zastava Zenice u vektorskom formatu (.cdr)
 Grb i zastava Zenice u vektorskom formatu (.ai)

Zenica
Zenica

Grb Zenice


La gare de Boten (en lao : ສະຖານີ ບໍ່ເຕັນ / Sathani Boten) est une gare ferroviaire de la ligne de Boten à Vientiane. Mise en service en 2021, elle située dans le village frontalier de Boten, dans le district de Luang Namtha, dans la province du même nom.

Situation ferroviaire
La gare de Boten est le terminus de la Boten - Vientiane, qui comprend actuellement 21 stations, dont 10 pour passagers et 11 pour le transport de marchandises. Elle est précédée par la gare de Nateuy.

Histoire
La construction est débutée en 2017 par China Railway Construction. Le toit est posé en décembre 2020, puis est renforcé le . Boten est la cinquième gare complétée sur la ligne, la construction terminant le . La ligne complète est inaugurée le .

Service des voyageurs

Accueil
Située dans la zone de développement économique de Boten, la gare couvre une superficie de  et permet d'accueillir 300 voyageurs. Le bâtiment principal, à l'ouest de la voie principale, a le style architectural d'un poste-frontière.

Desserte
La gare compte deux quais qui servent quatre voies, dont une voie principale.

Tarifs
Un trajet de Boten à Vientiane coûte  (classe économique),  (seconde classe) ou  (première classe). Boten à Luang Prabang coûte  (classe économique),  (seconde classe) ou  (première classe).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne Boten - Vientiane

Liens externes

Transport ferroviaire au Laos
Province de Luang Namtha
Gare mise en service en 2021

Gare de Boten


Le bassin de Wanganui ou de Whanganui est un bassin sédimentaire situé en Nouvelle-Zélande. Il est en partie immergé sous la baie de Tasman et en partie émergé sur la partie sud-ouest de l'île du Nord.

Localisation et caractéristiques
Le bassin de Wanganui est situé en Nouvelle-Zélande centrale, entre le  au nord-ouest et les monts Tararua au sud-est.

Stratigraphie
Le bassin de Wanganui contient l'un des enregistrements stratigraphiques marins du Néogène tardif les plus complets du monde. L'épaisseur cumulée des sédiments est de deux kilomètres, correspondant aux derniers 2,5 millions d'années. Cette épaisseur correspond à quarante-sept  successifs, correspondant à des fluctuations glacio-eustatiques successives.

La stratigraphie du bassin de Wanganui s'appuie notamment sur une biostratigraphie extrêmement riche ; toutefois, la diversité même du nombre, plus de cinq mille, contraint les études menées à une grande prudence. En effet leur concentration témoigne d'environnements beaucoup plus restreints que la moyenne. Néanmoins, la présence d'un grand nombre de mollusques facilite la datation des roches et la distinction notamment de celles du Pléistocène et du Pliocène.

Ainsi, 103 espèces de bryozoaires couvrant les seules périodes du pliocène et du pléistocène ont été recensées dans les séquences du bassin de Wanganui, dont 77 cheilostomata et 26 cyclostomata.

Historiographie
La première étude sur le bassin de Wanganui est menée en 1953 par Charles Alexander Fleming. Fin connaisseur de la zone qu'il avait découverte en 1930 et sur laquelle il avait mené des premières recherches en 1942, il y étudie la stratigraphie , la paléontologie et la paléoécologie.

Le bassin de Wanganui a permis à la stratigraphie de fortement se développer : y ont été isolés et décrits par Fleming notamment les étages Waipipien, Waitotarien (ou Mangapanien), Hautawaïen, Nukumaruien, Okehuien et Castlecliffien. Des études postérieures ont ensuite affiné ou modifié cette classification.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Site paléontologique en Nouvelle-Zélande

Bassin de Wanganui