Die Einöde Furthmühle ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Pfofeld im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die heutige Furthmühle liegt im Fränkischen Seenland, westlich des Kleinen Brombachsees und südwestlich der Einmündung des östlichen Altmühlüberleiters in den Kleinen Brombachsee. Östlich führt die Kreisstraße WUG 1 vorbei, von der eine Zufahrt zur Furtmühle abzweigt. Zur Mühle benachbart sind auf der anderen Seite des Altmühlüberleiters die Pfofelder Gemeindeteile Neuherberg und Hühnermühle. Die alte Furthmühle stand etwa 1000 Meter östlich vom heutigen Standort im Gebiet des Kleinen Brombachsees, zwischen der Hühnermühle und der Beutelmühle am Brombach ().

Geschichte
Die Ersterwähnung ist von 1398, als Stephan und Hadmar von Absberg die "Fürtt Mül" und den "Fürtt Weyer" an die Deutschordenskommende Ellingen verkauften. Der Ortsname ist zu deuten als "Mühle durch die Furt" (des Brombachs). Nach einem Beleg von 1608 ist sie dorthin vogt- und gültbar. Die Fraisch war, wie aus einem Beleg von 1612 zu erfahren ist, zwischen dem Deutschen Orden und dem markgräflich-ansbachischen Amt Gunzenhausen strittig. Für 1732 erfährt man, dass die Mühle nach Absberg gepfarrt ist. Die Vogtei inner Ettern vom Deutschen Orden in Ellingen wahrgenommen wird, während die Vogtei außer Ettern und die hohe Fraisch nunmehr eindeutig markgräflicher Besitz sind und dem Oberamt Gunzenhausen zustehen.

Seit 1748 wird die Furthmühle von der Familie Walter betrieben. 1792 wird die Einöde mit dem Markgrafentum Ansbach preußisch. Am Ende des Alten Reiches geht die Furthmühle mit dem ehemaligen Fürstentum Ansbach infolge des Reichsdeputationshauptschlusses 1806 an das neue Königreich Bayern über, wo die Einöde ab 1808 im Landgericht/Rentamt Gunzenhausen in den Steuerdistrikt bzw. ab 1811 in die Ruralgemeinde Absberg, ab 1818 in die Ruralgemeinde Thannhausen eingegliedert ist.

Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde die Gemeinde Thannhausen am 1. Mai 1978 aufgelöst. Die Furthmühle kam zu Pfofeld. Die alte Mahl- und Sägemühle mit ihren drei Wasserrädern wurde beim Bau des Kleinen Brombachsees vom Bayerischen Staat abgelöst und 1986 abgebrochen. Der Betrieb wurde auf die circa 1 Kilometer westlich neu errichtete Furthmühle verlagert, die seitdem als Sägewerk betrieben wird.

Einwohnerzahlen
 1818: 10 Einwohner
 1824: 7 Einwohner, 1 Anwesen
 1867: 4 Einwohner, 4 Gebäude
 1950: 9 Einwohner, 1 Anwesen
 1961: 7 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1979: 7 Einwohner
 1987: 6 Einwohner
 30. Juni 2008: 4 Einwohner

Literatur

Weblinks

 Website des Holzwerkes Walter auf der Furthmühle

Einzelnachweise

Ortsteil von Pfofeld
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Einzelsiedlung
Mühle im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle in Europa
Ersterwähnung 1398

Furthmühle (Pfofeld)


الباخرة توزر (بالأحرف اللاتينية: Tozeur) هي سفينة بضائع كانت تابعة للشركة التونسية للملاحة، صنعت عام 1977، وبدأت الخدمة في تونس في نفس السنة. بيعت عام 2000 لشركة ASHAPURA SHIPPING من سانت فنسينت والجرينادينز فصار اسمها Asha Himani.

المراجع
  السفينة Asha Himani على موقع www.rs-head.spb.ru.

بواخر تونسية

توزر (باخرة)


دوشان باستا (بالصربية: Душан Баста، وبالسلوفينية: Dušan Basta) (مواليد 18 أغسطس 1984 في بلغراد - يوغوسلافيا) لاعب كرة قدم صربي من أصول سلوفينية يلعب حالياً لصالح نادي الدرجة الأولى لاتسيو الإيطالي منذ 2014 في مركز الظهير الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بلغراد
لاعبو لاتسيو
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب صربيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا والجبل الأسود تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا والجبل الأسود لكرة القدم
مواليد 1984
مواليد في بلغراد
رياضيون صرب مغتربون في إيطاليا
لاعبو دوري صربيا والجبل الأسود الممتاز
لاعبو صربيا والجبل الأسود
لاعبو جيدينستفو

دوشان باستا


Andreas Joachim Krell (* 1962) ist ein deutscher Jurist und Hochschullehrer an der Universidade Federal de Alagoas UFAL (Maceió, Brasilien) und Professor für Post-Graduate-Studium der Rechtswissenschaften an der Federal University of Pernambuco UFPE(Recife, Brasilien).

Leben
Andreas Krell studierte Rechtswissenschaft an der Freien Universität Berlin und legte dort 1986 das erste juristische Staatsexamen ab, 1990 folgte das Referendarexamen. Ebenfalls an der FU Berlin wurde er 1993 mit einer von Christoph Müller betreuten Arbeit zum Doktor der Rechtswissenschaften promoviert. Die Promotionsschrift erschien 1993 unter dem Titel "Kommunaler Umweltschutz in Brasilien. Juristische Rahmenbedingungen und praktische Probleme".

Seit 1995 ist Krell Professor für Umweltrecht und Verfassungsrecht an der Bundesuniversität des Staates Alagoas (UFAL) in Maceió, seit 1996 außerdem Professor im Jura-Postgradierten-Programm der Bundesuniversität des Staates Pernambuco (UFPE), Recife.

Im Jahr 2006 wurde Andreas Krell zum Direktor der Juristischen Fakultät der UFAL gewählt, 2009 wiedergewählt. Seit 2009 ist er darüber hinaus Vertreter des Bereichs Rechtswissenschaften im Beirat des Nationalen Rates für Forschung und Technologische Entwicklung (CNPq) der brasilianischen Bundesregierung.

Schriften (Auswahl)
 Kommunaler Umweltschutz in Brasilien. Juristische Rahmenbedingungen und praktische Probleme. (Schriften der deutsch-brasilianischen Juristenvereinigung; 21). Peter Lang Verlag, Frankfurt/M. 1993, ISBN 3-631-46678-1 (zugl. Dissertation, FU Berlin 1993).
 10 Jahre brasilianische Bundesverfassung. Rechtsdogmatische und rechtssoziologische Aspekte der Entwicklung des Grundrechtsschutzes. In: Verfassung und Recht in Übersee, Bd. 32 (1999), S. 8–30, .
 Direitos sociais e controle judicial no Brasil e na Alemanha. Os (des) caminhos de um direito constitucional "comparado". S.A. Fabris Editor, Porto Alegre 2002, ISBN 85-7525-196-1.
 O Município no Brasil e na Alemanha. Direito e administração pública comparados. Oficina Municipal, São Paulo 2003, ISBN 85-89739-02-3.
 A aplicação do direito ambiental no estado federativo. Lumen Juris, Rio de Janeiro 2005, ISBN 85-7387-685-9.
 Desenvolvimento sustentável às avessas nas praias de Maceió, AL. A liberação de espigões pelo novo código de urbanismo e edificações. EDUFAL, Maceió 2008, ISBN 978-85-7177-403-2.
 Leis de Normas Gerais. Regulamentação do Poder Executivo e Cooperação Intergovernamental em Tempos de Reforma Federativa. Fórum Press, Belo Horizonte 2008.
 Die normative Ausgestaltung des brasilianischen Umweltrechtes und die Hauptprobleme seiner methodisch abgesicherten Anwendung: auf dem Weg zu einer produktiveren Dogmatik. Jahrbuch des Offentlichen Rechts der Gegenwart, v. 62, p. 693–712, 2014.
 Entre desdém teórico e aprovação na prática: os métodos clássicos de interpretação jurídica. Revista Direito GV, v. 19, p. 295–320, 2014.
 A hermenêutica ontológica de Martin Heidegger, o seu uso da linguagem e sua importância para a área jurídica. REVISTA BRASILEIRA DE ESTUDOS POLÍTICOS, v. 113, p. 101–147, 2016.
 (mit Pedro de Oliveira Alves). Autarchy zones in Brazilian legal decisions. Revista Direito e Praxis. v. 13, p. 2444–2470, 2022.

Weblinks
 Juristische Fakultät der UFAL
 Direktorium der Juristischen Fakultät

Staatsrechtler (20. Jahrhundert)
Staatsrechtler (21. Jahrhundert)
Umweltrechtler
Rechtsphilosoph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Alagoas)
Hochschullehrer (Recife)
Absolvent der Freien Universität Berlin
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Andreas Krell


Blockhaus d'Éperlecques ("bunker de Éperlecques", também conhecido como "bunker Watten" ou simplesmente "Watten"), era um bunker da Segunda Guerra Mundial para o lançamento de armas V-2, agora parte de um museu, perto de Saint-Omer, no norte do departamento de Pas-de-Calais, na França, e apenas cerca de 14,4 quilômetros (8,9 milhas) ao norte-noroeste da mais desenvolvida instalação de lançamento V-2 a La Coupole, na mesma área.

O bunker, construído pela Alemanha nazista sob o codinome Kraftwerk Nord West ("Usina Noroeste") entre março de 1943 e julho de 1944, foi originalmente planejado para ser uma instalação de lançamento do míssil balístico V-2 (A-4). Ele foi projetado para acomodar mais de 100 mísseis por vez e lançar até 36 por dia.

A instalação teria incorporado uma fábrica de oxigênio líquido e uma estação de trem à prova de bomba para permitir que mísseis e suprimentos fossem entregues a partir de instalações de produção na Alemanha. Foi construído usando o trabalho de milhares de prisioneiros de guerra e trabalhadores recrutados à força usados como trabalhadores escravos.

O bunker nunca foi concluído como resultado dos repetidos bombardeios das forças aéreas britânicas e dos Estados Unidos como parte da Operação Crossbow contra o programa alemão de armas-V. Os ataques causaram danos substanciais e inutilizaram o bunker para seu propósito original. Parte do bunker foi posteriormente concluído para uso como fábrica de oxigênio líquido. Foi capturado pelas forças aliadas no início de setembro de 1944, embora seu verdadeiro propósito não tenha sido descoberto pelos Aliados até depois da guerra. Em vez disso, os V-2 foram lançados de baterias móveis baseadas em Meillerwagen, que eram muito menos vulneráveis a ataques aéreos.

O bunker é preservado como parte de um museu de propriedade privada que apresenta a história do local e o programa alemão de armas V. Foi protegido pelo estado francês como monumento histórico desde 1986.

Antecedentes
O míssil balístico A-4 (referido como V-2 a partir de setembro de 1944) foi desenvolvido pelos alemães entre 1939 e 1944. Foi considerado por Adolf Hitler como uma "Wunderwaffe" ("arma maravilhosa") que ele acreditava ser capaz de transformar o maré da guerra. Sua implantação operacional foi restringida por vários fatores. Grandes suprimentos de oxigênio líquido criogênico (LOX) foram necessários como oxidante para abastecer os mísseis. A LOX evapora rapidamente, necessitando de uma fonte razoavelmente próxima ao local de queima para minimizar a perda por evaporação. A Alemanha e os países ocupados não tinham naquela época capacidade de fabricação suficiente para a quantidade de LOX necessária para uma campanha A-4 em grande escala; a capacidade total de produção em 1941 e 1942 era de cerca de 215 toneladas diárias, mas cada lançamento do A-4 exigia cerca de 15 toneladas.

Como o míssil foi planejado para uso contra Londres e o sul da Inglaterra, seu alcance operacional de 320 quilômetros (200 milhas) significava que os locais de lançamento deveriam estar localizados bem perto do Canal da Mancha ou da costa sul do Mar do Norte, no norte da França , Bélgica ou no oeste dos Países Baixos. Isso estava ao alcance das forças aéreas aliadas, então qualquer local teria que ser capaz de resistir ou fugir dos esperados bombardeios aéreos.

Vários conceitos foram discutidos para a implantação do A-4 em um estudo de março de 1942 por Walter Dornberger, chefe do projeto de desenvolvimento do A-4 no Centro de Pesquisas do Exército de Peenemünde. Ele sugeriu que os mísseis deveriam ser baseados em locais fixos fortemente defendidos de um projeto de estilo bunker semelhante aos enormes bunkers para U-Boot então em construção na França ocupada e na Noruega. Os foguetes podem ser armazenados em tais locais, armados, alimentados por uma planta de produção de LOX no local e lançados. Isso oferecia vantagens técnicas significativas; não apenas a perda de LOX seria minimizada, mas o complexo processo de teste de pré-lançamento seria simplificado. Uma alta cadência de tiro poderia ser sustentada, pois a instalação poderia operar efetivamente como uma linha de produção, enviando um fluxo constante de mísseis para as plataformas de lançamento.

Os bunkers para U-Boot e outras fortificações da Muralha do Atlântico foram construídos em 1940 e 1941, quando os alemães tinham superioridade aérea e podiam deter os ataques aéreos aliados. Em 1942, essa vantagem foi perdida para as Forças Aéreas do Exército dos Estados Unidos, que começaram a se deslocar para a Inglaterra em maio de 1942, e uma Força Aérea Real bastante expandida. O Exército alemão preferiu uma abordagem alternativa que usaria plataformas de lançamento móveis estilo reboque chamadas "Meillerwagen" acompanhadas por equipamentos de teste e abastecimento montados em vagões ou caminhões ferroviários. Embora essa configuração fosse muito menos eficiente e tivesse uma taxa de tiro muito menor, ela teria a grande vantagem de apresentar um alvo muito menor para as forças aéreas aliadas. O Exército não estava convencido de que bunkers fixos pudessem resistir a ataques aéreos repetidos e estava particularmente preocupado com a vulnerabilidade das ligações rodoviárias e ferroviárias dos locais de lançamento, essenciais para reabastecê-los com mísseis e combustível.

Em novembro de 1942, Hitler e o ministro das Munições, Albert Speer, discutiram possíveis configurações de lançamento e examinaram modelos e planos dos bunkers e lançadores móveis propostos. Hitler preferia fortemente a opção de bunker, embora também tenha dado sinal verde para a produção de lançadores móveis. Dois projetos diferentes de bunker foram preparados: o projeto B.III-2a previa a preparação do míssil para lançamento dentro do bunker e, em seguida, transportá-lo para fora para uma plataforma de lançamento, enquanto o projeto B.III-2b veria o míssil sendo elevado de dentro o bunker para uma plataforma de lançamento no telhado.

Speer deu ordens para que dois bunkers fossem construídos pelo grupo de construção Organização Todt de acordo com um "padrão especial de fortificação" ("Sonderbaustärke"), exigindo um teto de concreto reforçado com aço de 5 metros (16 pés) de espessura e paredes de 3,5 metros (11 pés) de espessura . Eles seriam construídos perto da costa oposta à Inglaterra, um na Côte d'Opale perto de Boulogne-sur-Mer e outro na Península de Cotentin perto de Cherbourg. Cada um seria capaz de lançar 36 mísseis por dia, teria suprimentos suficientes de mísseis e combustível para três dias e seria tripulado por 250 soldados.

Ver também
 Armas-V
 La Coupole
 Bunker V2 de Sottevast
 Fortaleza de Mimoyecques

Bibliografia

Ligações externas

 Site do museu

Museus da França
Museus militares por país
Infraestrutura terminada em 1943
Construções da França por região
Alemanha na Segunda Guerra Mundial
Operação Crossbow

Blockhaus d'Éperlecques


Agrilus ambiguus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1895.

Referências

ambiguus

Agrilus ambiguus


Agrilus gratus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1899.

Referências

gratus

Agrilus gratus


Xerantheminae, podtribus glavočika, dio tribusa Cardueae u potporodici Carduoideae.

Rodovi
 Subtribus Xerantheminae Cass. ex Dumort.
 Shangwua Yu J. Wang, Raab-Straube, Susanna & J. Quan Liu (3 spp.)
 Amphoricarpos Vis. (5 spp.)
 Chardinia Desf. (1 spp.)
 Siebera J. Gay (2 spp.)
 Xeranthemum L. (5 spp.)

Izvori

Cardueae

Xerantheminae


Macrocoma setosa é uma espécie de escaravelho de folha encontrado na Argélia. e Marrocos  Foi primeiro descrito por Hippolyte Lucas em 1846, como espécies de Pseudocolaspis.

Subespécie
Há duas subespécies de M. setosa:

 Macrocoma setosa mesatlantica Kocher, 1959: Encontrado em Marrocos. Habita a faixa das montanhas Atlas Média.
 Macrocoma setosa setosa (H. Lucas, 1846): A subespécie nominotípica. Encontrado na Argélia e Marrocos.

Referências

setosa
Coleópteros da África Setentrional
Coleópteros descritos em 1846
Coleópteros de Marrocos

Macrocoma setosa


Jeet Kune Do (JKD) (Türkçe: Durduran Yumruğun Yolu) ve (İngilizce: The Way of the Intercepting Fist) Bruce Lee tarafından geliştirilen dövüş felsefesi.

Bruce Lee, felsefesini tanımlaması bakımından bu ismi eksik bulmuş ama zamanla kulağına hoş geldiği için değiştirmekten vazgeçmiş ve bu felsefeyi anlamayanlar için "o sadece bir isim" demiştir. Bruce Lee bu ismin sistemi tam olarak ifade edemediğini düşünerek bundan hep sıkıntı duyduğunu belirtmiştir. Bedeni daha ziyade eş zamanlı saldırarak müdafaa etme felsefesidir.

1967 yılında ilk defa Bruce Lee tarafından bu ifade kullanılmıştır ve aynı zamanda felsefi tasarımı kamuoyu bilgisine sunulmuştur. Dünyadaki en yeni ve en etkili dövüş sanatıdır.
Bruce Lee, "Jeet Kune Do"yu tanımlamak için şu ifadeyi kullanmıştır:

Sistemin ana unsuru gereksiz tüm hareketlerden vazgeçmek yani ekonomiklik, sadelik, etkililik, doğrudanlık, bedenin tümünü (komple) kullanmaktır. Temel amacı en kısa zamanda sonuca varmaktır. Bu sanat Bruce Lee tarafından bilinen bazı savunma sanatlarının sentez ve modifiye edilerek birleşimidir. Temel olarak Wing Chun üzerine kurulan bu sistem Bruce Lee'nin gerekli gördüğü bazı dövüş sanatlarının bazı tekniklerini özgün felsefesine eklemesi ile ortaya çıkmıştır. Örnek olarak, bazı önemli ani ileri adım hareketlerini, ayak çalışmalarını (footwork), şaşırtmacaları (deceptiveness), mesafe ayarı (cadence), kırık ritm (broken rhythm), zamanlama (timing ) egzersizlerini eskrim sporundan almıştır. Bir eskrimci olarak isimlendirilmese bile bundan yararlanmasını bilmiştir. Bunun dışında boks, tekvando, judo, tayland boksu, savate vb. ve Muhammed Ali'nin esnek gard ve dansından etkilenmiştir. Bruce Lee gerekli gördüğü teknik, taktik ve egzersizlerini JKD felsefesiyle pratize etmiştir. Bruce Lee "Jeet Kune Do"yu kitabı (Tao of Jeet Kune Do), verdiği özel dersler ve topluma açık seminerlerle pek çok ülkeye aktarmıştır. Bruce Lee ünlü kişilere de dersler vermiştir. James Coburn, Steve McQueen, Chuck Norris, Kareem Abdul-Jabbar bunlardan bazılarıdır.

Jeet Kune Do, Bruce Lee'nin kendi konseptidir. Bu yüzden orijinal öğrencileri bile bu sanatın hakkını onun gibi veremeyeceği endişesiyle ve her uygulayıcı kendi özgünlüğünü sergilesin ve taklitçi olmasın diye "Jeet Kune Do" dememişlerdir. Örneğin, Profesör Joseph Cowles "Wu Wei Gung Fu", James Demile "Wing Chun Do", Jesse Raymond Glover "Non Classical Gung Fu", Dan İnosanto "Jun Fan Jeet Kune Do" demiştir. Bunlar Bruce Lee'nin değil kendilerinin konseptleridir.

Bruce Lee şöyle der: "...Jeet kune do şekilsizliği tercih eder, böylece tüm şekilleri alabilir ve jeet kune do'nun stili olmadığından bütün stillere uyabilir. Sonuç olarak jeet kune do tüm yolları kullanır ve hiçbirine bağlı değildir ve bunun gibi sonuca yardım eden bütün teknik ve imkanları kullanır."

Bruce Lee'nin Jesse Glover, Ed Hart, Joe Cowles, James DeMile, Dan Inosanto ve Steve Golden gibi orijinal öğrencilerinden Jeet Kune Do dersleri alan ve Bruce Lee'nin Wing Chun Hocası Yip Man'in öğrencisi Leung Ting'in öğrencisi Jeff Webb'den ve Yip Man'in başka bir öğrencisi Wong Shun Leung'un öğrencisi David Peterson'dan Wing Chun dersleri alan Avustralya'da yaşayan aslen Amerikalı Tom Keplar ve Dan Inosanto'nun öğrencilerinden aslen Mısırlı olan Ahmed Abdelatif'in öncülüğünde "Next Generation" isimli bir akım oluşmuştur. Bu akım tüm dövüş sporlarının geçmişinde olduğu gibi JKD'ye sonradan sportif bir boyut kazandırarak ve Olimpiyatlara katarak JKD'nin daha çok tanıtılıp yayılmasını amaçlamaktadır. Merkezi New York'ta olan Dünya Jeet Kune Do Federasyonu (World Jeet Kune Do Federation) çatısı altında Uluslararası Jeet Kune Do Federasyonu (International Jeet Kune Do Federation) Bruce Lee'nin sparring'lerini kriter alarak uluslararası yarışmalar düzenlemektedir. Organizasyonlarda sadece yarışma değil JKD felsefesi üzerine seminerler, yarışma kurallarıyla ilgili kurslar ve kültür gezileri de düzenlenmektedir. Türkiyeli dövüş sanatı kurucusu (sijo) Yüksel Yılmaz bu federasyonlarda Başkan Yardımcısı ve Teknik Kurul Başkanı olarak görevlendirilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 https://www.worldjeetkunedofederation.org/
https://www.twf.gov.tr/jeet-kune-do-kulelkavido/
Karma savaş sanatları

Jeet Kune Do


Bathinda (en punyabí: ਬਠਿੰਡਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.BA.

Comprende una superficie de 3377 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bathinda.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1388859 habitantes, de los cuales 643984 eran mujeres y 744875 varones.

Localidades
 Ablu
 Goniana

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Bathinda

Distrito de Bathinda


Tværs gennem Vestflandern 2018 var den 2. udgave af cykelløbet Tværs gennem Vestflandern. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 4. marts 2018. Det blev vundet af franske Rémi Cavagna fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Michael Carbel kørte for

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

Cykelløb i Belgien
UCI Europe Tour 2018

Tværs gennem Vestflandern 2018


The Templeton Prize is an annual award granted to a living person, in the estimation of the judges, "whose exemplary achievements advance Sir John Templeton's philanthropic vision: harnessing the power of the sciences to explore the deepest questions of the universe and humankind's place and purpose within it." It was established, funded and administered by John Templeton starting in 1972. It is now co-funded by the John Templeton Foundation, Templeton Religion Trust, and Templeton World Charity Foundation, and administered by the John Templeton Foundation.

The prize was originally awarded to people working in the field of religion (Mother Teresa was the first winner), but in the 1980s the scope broadened to include people working at the intersection of science and religion.  Until 2001, the name of the prize was "Templeton Prize for Progress in Religion", and from 2002 to 2008 it was called the "Templeton Prize for Progress Toward Research or Discoveries about Spiritual Realities".  Hindus, Christians, Jews, Buddhists and Muslims have been on the panel of judges and have been recipients of the prize.

The monetary value of the prize is adjusted so that it exceeds that of the Nobel Prizes; Templeton felt, according to The Economist, that "spirituality was ignored" in the Nobel Prizes. , it is £1.1 million. It has typically been presented by Prince Philip in a ceremony at Buckingham Palace.

The prize has been referred to as prestigious and coveted, with The Washington Post calling it the most prestigious award in religion. Atheist scientists Richard Dawkins, Harry Kroto and Jerry Coyne have criticized the prize as "blurring [religion's] well-demarcated border with science" and being awarded "to scientists who are either religious themselves or say nice things about religion", a criticism rejected by 2011 laureate Martin Rees, who pointed to his own and other laureates' atheism and that their research in fields such as psychology, evolutionary biology, and economy can hardly be classified as the "promotion of religion".

Laureates

See also
 List of religion-related awards

Notes

References

Specific

General

External links

Awards established in 1972
International awards
John Templeton Foundation
Religion-related awards

Templeton Prize


L'Adieu nu est un film français réalisé par Jean-Henri Meunier et sorti en 1977.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : L'Adieu nu
 Réalisation : Jean-Henri Meunier
 Scénario : Jean-Henri Meunier
 Photographie : Pierre Gautard
 Son : Claude Reggane
 Mixage : Antoine Bonfanti
 Musique : Dom Voisin
 Montage : Martine Kalfon et Françoise Thévenot
 Société de production : Vapor Films
 Pays de production :
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distribution
 Maria Casarès
 Pierre Maxence
 Michael Lonsdale
 Claude Degliame
 José Luiz

Sélection
 Festival de Belfort 1976

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Raphaël Bassan, Écran 77, , juin 1977,
 Pascal Mérigeau, La Saison cinématographique 77, octobre 1977,
 Anne Vignaux-Laurent, « Jean-Henri Meunier, enfant du désordre », Jeune Cinéma, , automne 2020

Liens externes

Film français sorti en 1977
Film dramatique français
Premier long métrage sorti en 1977

L'Adieu nu


Fortuna I Liga (Polsk: Pierwsza liga) er den næstbedste polske fodboldliga for herrer. Ligaen består af 18 hold fra Polen. Ligaen hedder Fortuna I Liga af sponsor årsager.

To hold rykker op i Ekstraklasa og 3 hold rykker direkte ned i II Liga og 13. pladsen skal spille play-off kamp mod nr 4. fra II Liga.

I Liga 2018/19

 I Liga 2018/19

Mestre

Kilder
 I Liga  (przegladsportowy.pl)
 90minut.pl

Noter

Se også

 Polens fodboldlandshold

 Polske I Liga
Etableret i 1948
Fodboldligaer

Polske I Liga


زولوتشيف (Золочів) هي مدينة في مقاطعة كاركيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 11117   نسمة.

مراجع

محافظة خاركوف
مدن أوكرانيا

زولوتشيف (كاركيفسكا)


Prodidomus rodolphianus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Kenya. Elle se rencontre vers le lac Turkana.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Dalmas en 1919.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le lac Rodolphe.

Publication originale
 Dalmas, 1919 : « Synopsis des araignées de la famille des Prodidomidae. » Annales de la Société Entomologique de France, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Kenya

Prodidomus rodolphianus


"Kobza" (em ucraniano: ) é um grupo musical ucraniano, formado na Ucrânia em 1971, sendo actualmente mais conhecido por ser o primeiro grupo musical da União Soviética a fazer uma digressão pelas Américas em 1982.

Leitura adicional

 Antonovych, Myroslav. The Chants from Ukrainian Heirmologia. Bilthoven: A. B. Creyghton, 1974.
 Antonovych, Myroslav ve Irene R. Makaryk. "Musical Brain-Drain: The Ukrainian Influence on Russian Liturgical Music." Studia Ukrainica 2 (1984): ss. 121-39.
 Bahry, Romana. "Rock Culture and Rock Music in Ukraine." In Rocking the State: Rock Music and Politics in Eastern Europe and Russia, ed. Sabrina Petra Ramet, ss. 243-96. Boulder, Colo.: Westview Press, 1994.
 Baley, Virko. "Boris Lyatoshynsky and Ukrainian Opera: Etudes toward an Essay." Opera Journal 27, 3 (Eylül 1994): ss. 12-18.
 Filenko, Taras ve Tamara Bulat. The World of Mykola Lysenko. Edmonton: Ukraine Millennium Foundation, 2001.
 Helbig, Adriana. "The Cyberpolitics of Music in Ukraine's 2004 Orange Revolution." Current Musicology (Sonbahar 2006): ss. 81-101.
 Klid, Bohdan. "Songwriting and Singing: Ukrainian Revolutionary and Not So Revolutionary Activities in the 1860s." JUS 33/34 (2008): ss. 263-78.
 Kononenko, Natalie O. Ukrainian Minstrels: And the Blind Shall Sing. Armonk, N.Y.: M. E. Sharpe, 1998.
 Kulikovic, M. "Stalin and Post-Stalin Elements in Soviet Ukrainian Music." Ukrainian Review (Münih) 7 (1959): ss. 83-92.
 Kytasty, Hryhoriy. A Few Reflections on Ukrainian Music under Soviet Rule. New York: Eastern European Fund, 1954.
 Lutsiv, Volodymyr. "Kobza-Bandura and 'Dumy' and Their Significance in the History of the Ukrainian People." UR 13, 1 (İlkbahar 1966): ss. 53-70.
 Noll, William. "The Social Role and Economic Status of Blind Peasant Minstrels in Ukraine." HUS 17, 1/2 (Haziran 1993): ss. 45-71.
 Olkhovskyverey. Music under the Soviets. London: Routledge & Kegan Paul, 1955.
 Pauls, John P. "Musical Works Based on the Legend of Mazepa." UR 11, 4 (Kış 1964): ss. 57-65.
 Roccasalvo, Joan L. The Plainchant Tradition of Southwestern Rus'. Boulder, Colo.: East European Monographs, 1986.
 Shatulsky, Myron. The Ukrainian Folk Dance. Toronto: Kobzar Publishing Company, 1986.
 Shtokalko, Zinovii. A Kobzar Handbook. Trans. Andrij Homjatkevyc. Edmonton and Toronto: CIUS Press, 1989.
 Sichynskyi, Denys. Ukrainian Christmas Carols. New York: Surma Books and Music, 1960.
 Soroker, Yakov. Ukrainian Musical Elements in Classical Music. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1995.
 Two Hundred and One Ukrainian Folk Songs. New York: Surma Books and Music, 1971.
 Yekelchyk, Serhy. "Diktat and Dialogue in Stalinist Culture: Staging Patriotic Historical Opera in Soviet Ukraine (1936-1954)." Slavic Review 59, 3 (Sonbahar 2000): ss. 597-624.

Bandas formadas em 1971
Bandas da Ucrânia

Kobza


Andrea Klikovac (født 5. maj 1991 i Titograd) er en kvindelig montenegrinsk håndboldspiller, som spiller for CSM Bucuresti og Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Meritter med landsholdet
 EM 2012:

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Personer fra Podgorica

Andrea Klikovac


Rudolf Rabfeld (Split, 21. svibnja 1941. – Split, 20. kolovoza 2021.) bio je hrvatski kuglač i inženjer brodostrojarstva. Najvrijednije športske rezultate ostvario je sredinom 1970-ih osvajanjem pojedinačnog (1975.) i parovnog (1977.) naslova prvaka Jugoslavije te nastupom na Svjetskom prvenstvu u kuglanju 1976. u Beču, gdje je sudjelovao u osvajanju ekipnoga zlata. U Beču je u paru osvojio 9. i pojedinačno 13. mjesto. Više je godina bio aktivan kao kuglački savezni sudac, a bio je i jedan od istaknutijih članova Muškoga pjevačkog zbora "Brodosplit".

Životopis
Rudolf Rabfeld je u rodnome Splitu završio osnovnu školu, a potom 1962. i Pomorsku školu – brodostrojarski odjel. Nakon srednje škole upisao je Višu pomorsku školu te stekao zvanje inženjera brodostrojarstva, a cijeli je radni vijek proveo u Brodogradilištu "Split".

Rabfeld je počeo kuglati 1958. kao sedamnaestgodišnjak zajedno sa Zdravkom Boljatom i Davorom Boraskom: u razdoblju od 1960. do 1962. u omladinskoj su konkurenciji osvojili sva pojedinačna i ekipna prvenstva tadašnje Jugoslavije. Godine 1962. Rabfeld osvaja prvo mjesto na ekipnom prvenstvu Hrvatske i drugo mjesto na prvenstvu Jugoslavije u borbenoj partiji deset igrača. Godine 1975. osvaja pojedinačno prvenstvo Jugoslavije, a 1976. postaje i standardnim igračem Jugoslavenske kuglačke reprezentacije s kojom iste godine u Beču osvaja svjetsko zlato.  Godine 1977. sa Zdravkom Boljatom osvaja prvenstvo Splita, Dalmacije, Hrvatske i Jugoslavije u parovima, a godinu poslije s momčadi "Brodosplita" u ekipnoj konkurenciji osvaja drugo mjesto u Jugoslaviji. S kuglačkim klubom Brodosplit osvaja 1980. prvenstvo Jugoslavije u ekipnoj konkurenciji, a 1982. s istim klubom drugo mjesto u Jugoslaviji i potom na "Dunav kupu" treće mjesto u Europi. Godine 1988. s Ivanom Buljanom osvaja treće mjesto na prvenstvu parova Jugoslavije.

Nagrade i priznanja
 2016. – trofej "Fabjan Kaliterna" Splitskoga saveza športova za izuzetan doprinos u promidžbi i razvoju športa u gradu Splitu

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatski kuglački savez
 Radio Dalmacija.hr – Proslavljen Dan splitskog sporta

Životopisi, Split
Hrvatski kuglači
Kuglanje u Splitu

Rudolf Rabfeld


Omakau est une localité de la région de Central Otago, située dans l'Île du Sud de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée entre la ville de Alexandra et celle de Ranfurly sur la berge nord-ouest de la rivière Manuherikia.
Le village, plus petit de Ophir est situé sur la berge opposée mais à  plus au sud.

Histoire
Omakau a grossi quand la ligne de chemin de fer de la  fut ouverte en 1904.

Population
Aujourd'hui, Omakau a une population d'environ

Activité
L'activité du secteur est essentiellement agricole .
C'est un arrêt à la fois de la route  et du  .

Bâtiments historiques
Omakau est le site de nombreux bâtiments historiques comprenant l'hôtel local, construit en 1898 et l'église catholique.

Évènements
Omakau abrite aussi le " Central Otago A&P Show" dans un domaine local, qui attire des personnes venant de l'ensemble du pays au cours du mois de février

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Otago

Omakau


Vlahovo (scris Vlachovo în limba slovacă, Oláhpatak în maghiară și Lambsdorf în germană) este un sat din centrul Slovaciei, în regiunea Cașoviei (Košice, Kassa sau Kaschau), ocolul Rojniavei (okres Rožňava), menționat începând cu anul 1247 și situat pe drumul de transhumanță al Vlahilor între Transilvania și Vlahia moravă.

Note

Localități din Slovacia

Vlahovo, Slovacia


Lucky Luke er en fransk-amerikansk tegnefilmserie baseret på Morris' western-tegneserie af samme navn. Serien består af to sæsoner med 26 afsnit hver.

Den første sæson havde premiere på France 3 (FR3) i Frankrig 15. oktober 1984. Den blev instrueret af Morris samt Joseph Barbera og William Hanna, idet den blev produceret i et samarbejde mellem amerikanske Hanna-Barbera, franske Gaumont og FR3. Den anden sæson fulgte i 1991-1992. Den var instrueret af Morris og Philippe Landrot og produceret af FR3 og de to franske selskaber IDDH og Dargaud Films.

De første 26 afsnit har været vist på DR1 med dansk tale og er senere udgivet på dvd men nyoversat og nyindtalt. De sidste 26 afsnit blev vist i starten af 1990'erne med dansk tale på den kodede TV-kanal Filmkanalen, der sendte i Hovedstadsområdet. De samme afsnit blev derudover vist på kanalen Filmnet, som var satellit- og kabel-tv-baseret. I disse sidste 26 afsnit overtog Thomas Mørk rollen som Lucky Luke, en rolle som Ove Sprogøe ellers havde haft gennem stort set hele den første sæson.

Afsnit
Tegnefilmserien består af to sæsoner med hver 26 afsnit, i alt 52 afsnit. Alle afsnit er baseret på tegneserier tegnet af Morris efter manuskript af ham selv, René Goscinny med flere. I alt dækker serien samtlige tegneseriealbum fra 1951 (Falskspilleren) til 1988 (Pony-Ekspressen) med undtagelse af Pyskopater på slap line (La guérison des Daltons) og Kejser Smith (L'empereur Smith). Desuden mangler Daisy Town, men dette album er til gengæld selv baseret på den første lange tegnefilm med Lucky Luke fra 1971. Til gengæld omfatter anden sæson så nogle korte historier. En sælgers brød og Besvær ved Platte River er således baseret på to historier fra albummet En stakkels ensom cowboy, mens Riskrigen og En udfordring til Lucky Luke stammer fra samlingen Riskrigen.

Før starten på den første sæson blev tre afsnit fra den, Dalton-brødrene i den kolde sne, Ma Dalton og Dalton-brødrene forbedrer sig, sat sammen til biograffilmen Dalton-brødrene På Flugt (Les Dalton en cavale). Den havde premiere i 1983. Da tegnefilmserien blev sendt året efter, blev de atter splittet op i tre afsnit svarende til de tre tegneseriealbum, de var baseret på.

Noter

Eksterne henvisninger

 Le site du Lucky Luke - Télé & cinéma

Animerede tv-serier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 1980'erne
Amerikanske tv-serier fra 1990'erne
Tv-serier fra Frankrig
Lucky Luke-universet

Lucky Luke (tegnefilmserie)


"Yeh, Yeh" (in some territories released as "Yeah, yeh, yeh") is a Latin soul tune that was written as an instrumental by Rodgers Grant and Pat Patrick, and first recorded by Mongo Santamaría on his 1963 album Watermelon Man! Lyrics were written for it shortly thereafter by Jon Hendricks of the vocal group Lambert, Hendricks & Ross.

This version of the song was taken to the top of the UK Singles Chart in January 1965 by Georgie Fame and the Blue Flames (b/w "Preach and Teach", Columbia DB 7428), breaking The Beatles' long-term hold on the number one spot of five weeks with "I Feel Fine", and a month later appeared on the US Billboard pop singles chart to peak at #21. The US single edited out the saxophone solo break. Interviewed after the 2003 Jools Holland Spring Hootennany, where he had played a "dynamite version" of the song, Fame explained that the arrangement had been written by Tubby Hayes.

Matt Bianco cover
British band Matt Bianco covered the song in 1985; their rendition reached number 13 in the UK Singles Chart. The single version was then included in their second eponymous album in 1986, while the CD edition of the album only contained its 12" Dance Mix. Both versions featured on the MC edition of the long playing work, depending upon the various countries. The version also peaked at number 64 in Australia in 1986.

References

1963 songs
1964 singles
1985 singles
Georgie Fame songs
Matt Bianco songs
UK Singles Chart number-one singles
RPM Top Singles number-one singles
Songs with lyrics by Jon Hendricks
Columbia Graphophone Company singles

Yeh, Yeh


موضوع القرار: أمريكا الوسطى: الجهود من اجل السلم.

تاريخ اتخاذ القرار: 7 نوفمبر 1989

أعضاء مجلس الأمن أثناء اتخاذ القرار: الإتحاد السوفياتي، أثيوبيا، البرازيل، الجزائر، السنغال، الصين، فرنسا، فنلندا، كندا، كولومبيا,ماليزيا، المملكة المتحدة، نيبال، الولايات المتحدة، يوغوسلافيا

المراجع

انظر أيضا
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والتعليم والثقافة.
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة.
 قائمة قرارات مجلس الأمن

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لموقع الأمم المتحدة على الشبكة
 موقع الأمم المتحدة باللغة العربية
 الهيكل التنظيمي لمنظومة الأمم المتحدة

أمريكا الوسطى في 1989
أحداث نوفمبر 1989
تاريخ أمريكا الوسطى
سياسة أمريكا الوسطى
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1989

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 644


ප්‍රංශ භාෂාව [français(ෆ්‍රංසෙ), la langue française(ලා ලොංග් ෆ්‍රංසෙස්)] ලතින් භාෂාවෙන් බිඳුණු භාෂා සමූහයෙන් එකකි. එම භාෂාවන් රොමැන්තික භාෂා යැයි ද නම් වෙයි. මෙය ප්‍රංශයේ පළමු භාෂාවයි. එසේම ස්විට්ස්සර්ලන්තයේ රොමැන්ඩි පෙදෙසේ, බෙල්ජියමේ වැලෝනියා සහ බ්‍රසල්ස් හි සහ මොනාකෝ යන යුරෝපා රටවල් වල භාවිතා වෙන්නකි. කැනඩාවේ ඇකේඩියා පළාතේ හා කුවෙබෙක් ප්‍රාන්තයේ ද භාවිතා වන ප්‍රංශ බස ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඊසාන දිග මේන් ප්‍රාන්තයේ පිහිටි ඇකේඩියා පළාත් හි ද පාවිච්චි වෙන්නකි. ඊට අමතර ව ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ලුයිසියානා ප්‍රාන්තයේ ද එරට තුල හයිතිය වැනි ප්‍රංශ කතා කරන සුළු ජාතික ජන සමාජ වල ද භාවිතා වන්නකි.

යුරෝපය
ප්‍රංශ බස යුරෝපයේ 4වැනියට විශාල ලෙස ව්‍යවහාරිත භාෂාව යි. වාණීජ්‍ය, රාජ්‍ය, සාහිත්‍යමය හා විද්‍යාත්මක කටයුතු සඳහා අන්තර්ජාතික භාෂාවක් ලෙස ඈත අතීතයේ සිට ම යුරෝපය පුරා භාවිතා වී ඇත.

අංක ක්‍රමය

පද

ප්‍රංශ භාෂාව

ප්‍රංශ භාෂාව


زاوية أفصى انحدار (أو استلقاء) لمستوى α (ألفا) هي الزاوية الزوجية بين ألفا ومستوى أفقي مرجعي π. لقياس هذه الزاوية يمكن أن يتم بقطع المستويين الفا وبي بمستوى ثالث γ (غاما) بحيث يكون عمودي على α π، الزاوية التي تتكون بين الخطوط الناتجة
عن تقاطع تلك المستويات (γ مع α وγ مع π) هي الزاوية المطلوبة, أي زاوية أفصى انحدار للمستوى α.

مثال (شكل 1)
 قُرر أن لدينا الإسقاط الاكسونومتري لمستوى الفا محدد من خلال 3 نقط ABC (انظر الشكل 1) ويُرغب في تحديد اتجاهات خطوط أقصى انحدار لذلك المستوى بحيث تكون متباعدة بينها بمسافة تساوي س.

الإجراء
يُعرف أن خطوط أقصى انحدار لمستوى ألفا يجب أن تكون عمودية على الخطوط الأفقية التي تنتمي لنفس المستوى ألفا. لإيجاد خط افقي o, يُقطع ألفا بمستوى أفقي دلتا. حالما نجد o, وبما ان الصورة الاكسونومترية للزاوية بين خط أقصى انحدار m والخط الأفقي o ليست حقيقية، يُشرع بإسقاط o على المستوى الأفقي بي لإيجاد المسقط الأول o1 للخط الأفقي o. ثم يرسم الإسقاط الأول m1 (لخط أقصى انحدار m) بطريقة متعامدة على o1. بعد أن نجد m1, نسقطه على ألفا باستخدام مستوى رأسي بيتا. وبهذا يحدد خط أقصى انحدار m للمستوى ألفا كخط تقاطع بين المستويين الفا وبيتا. الخطوط الأخرى الأقصى انحدار للمستوى ألفا ستكون موازية للخط m. لتحديد المسافة بين هذة الخطوط، نُعين, انطلاقاً من النقطة C، نقط تبعد عن بعضها بمسافة تساوي المقياس المعطى x, ومن هذه النقط ترسم تلك الخطوط بحيث تكون موازية للخط m. وهذا ما هو مطلوب.

انظر أيضاً
 زاوية رأسية

وصلات خارجية
 GEOMETRIA DESCRITTIVa - Laboratorio di Modellazione -Isawi Hasan- هندسة وصفية -- مختبر نمذجة ثلاثية الابعاد- حسن العيسوي

مصطلحات هندسة وصفية

زاوية أقصى انحدار


إسحاق كريمييه  (Isaac Moise Cremieux) هو وزير العدل الفرنسي في 1870 من أصل يهودي.

تلقى تعليمه العلماني في مدارس الليسيه الإمبراطورية حيث كان من أوائل الطلبة اليهود الدارسين بها، ثم درس القانون بعد ذلك، وأصبح خلال فترة دراسته من أشد المعجبين بنابليون. اشتغل عام 1817 بالمحاماة واكتسب سمعة طيبة في هذا المجال بفضل مهارته القانونية، وكان من أشد المؤيدين لقضايا الليبرالية حيث ترافع في عديد من المحاكمات السياسية أثناء فترة عودة الملكية.

وبعد قيام ثورة عام 1830، انتقل إلى باريس حيث تعاون مع العناصر الليبرالية في نشاطها المعادي لحكم الملك لويس فيليب وطالب بحرية الصحافة. وفي الفترة بين عامي 1842 و1846 انتُخب نائباً في البرلمان الفرنسي حيث كان من قادة المعارضة. واشترك في ثورة 1848، وتولى منصب وزير العدل في الحكومة الجديدة لعدة أشهر حيث عمل على إدخال عدة إصلاحات من أهمها:
 إلغاء نظام الرق في المستعمرات الفرنسية.
 إلغاء عقوبة الإعدام في القضايا السياسية.
ودخل البرلمان مرة أخرى خلال الجمهورية الثانية وظل نائباً حتى عام 1852، ثم ابتعد عن الحياة السياسية في فرنسا منذ ذلك العام نظراً لخلافه مع إدارة لويس نابليون، وبقي كذلك حتى عام 1869 حينما دخل البرلمان مرة أخرى. وقد تولى كريمييه منصب وزير العدل مرة أخرى عام 1870 في الحكومة الانتقالية التي حلت محل حكم لويس نابليون بعد هزيمته العسكرية في العام نفسه. كما أنتُخب كريمييه عام 1871 نائباً ممثلاً للجزائر، ثم انتُخب عام 1875 عضواً لمجلس الشيوخ مدى الحياة.

وظل كريمييه مهتماً بالقضايا الخاصة بالجماعات اليهودية سواء في فرنسا أو خارجها، فعمل منذ عام 1827 على إلغاء القَسَم اليهودي في فرنسا (الذي ألغي بالفعل عام 1846)، وتعاون مع موسى مونتيفيوري عام 1840 بشأن حادثة دمشق، واشترك عام 1866 في الدفاع عن بعض اليهود المتهمين في قضية قتل في روسيا، كما اهتم بالقضايا الخاصة بحقوق يهود رومانيا، وعمل من خلال مؤتمر برلين عام 1878 على دعم قضية إعتاق يهود دول البلقان. وقد اختير كريمييه عام 1863 رئيساً للالاتحاد الإسرائيلي العالمي، وعمل بها حتى عام 1866، ثم مرة أخرى من عام 1868 وحتى وفاته. كما أصدر كريمييه عام 1870، عندما كان وزيراً للعدل، قانون كريمييه الذي منح الجنسية الفرنسية لأعضاء الجماعة اليهودية في الجزائر.

ورغم اهتمام كريمييه بالقضايا اليهودية، إلا أن هذا الاهتمام كان مرتبطاً في المقام الأول بمصالح الدولة الفرنسية. والواقع أن منحه الجنسية الفرنسية ليهود الجزائر، والذي اعتُبر من نجاحاته الكبرى في مجال القضايا اليهودية، كان إجراءً يهدف إلى تحويل يهود الجزائر إلى جماعة وظيفية استيطانية تزيد الكثافة السكانية الفرنسية، ومن ثم تخدم مصالح الاستعمار الفرنسي في الجزائر. كما أن نشاط الاتحاد الإسرائيلي العالمي، التي تولى رئاستها، كان يهدف أيضاً إلى صبغ أعضاء الجماعات اليهودية في العالم الإسلامي بصفة عامة، ودول المغرب العربي بصفة خاصة، بالثقافة الفرنسية وتحويلهم إلى جماعات وظيفية وسيطة تعمل في مؤسسات الاحتلال الفرنسي وتدين له بالولاء وتخدم مصالحه في المنطقة. ومن الجدير بالذكر أن كريمييه اضطر عام 1845 إلى التخلي عن منصبه كرئيس للمجلس الكَنْسي المركزي اليهودي في باريس بعد أن تبيَّن أنه سمح لزوجته بتنصير أبنائهما. وكان كريمييه نشطاً في الحركة الماسونية في فرنسا وكان من أبرز قياداتها.

روابط خارجية

مراجع

 موسوعة اليهود واليهودية والصهيونية، عبد الوهاب المسيري، 1999، المجلد الثاني.

الجزائر الفرنسية
أشخاص دفنوا في مقبرة مونبارناس
أشخاص من نيم
أعضاء الجمعية الوطنية (1871)
حقوق الإنسان
خريجو جامعة إيكس مارسيليا
سياسيو فرنسيون يهود
سياسيون من الأوكيتانية
سياسيون يهود
ماسونيون فرنسيون
محامون فرنسيون
محامون فرنسيون في القرن 19
مواليد 1796
مواليد في نيم
ناشطون ضد عقوبة الإعدام
وزراء عدل فرنسيون
وفيات 1880
وفيات في باريس
يهود فرنسيون

إسحاق كريمييه


Mala vrbica (sipanska vrbica, vrbica sitnocvjetna, lat. Lythrum hyssopifolia), biljna vrsta iz porodice vrbičevki rasprostranjena po velikim dijelovima Europe i sjeverne Afrike. Raste i u Hrvatskoj.

Sinonimi
 Chabraea hyssopifolia (L.) Bub.
 Hyssopifolia parviflora Opiz
 Lythrum adsurgens Greene
 Lythrum glaucum Dulac
 Lythrum hyssopifolium (L.) St. Lager
 Lythrum lineare Bert. ex DC.
 Lythrum prostratum Domb. ex Koehne
 Lythrum tenellum Thunb.
 Lythrum thymifolia Krock.
 Lythrum thymifolium Lam. ex Forsyth f.
 Pentaglossum linifolium Forsk.
 Salicaria graefferi Hort. Berol. ex Steud.
 Salicaria hyssopifolia (L.) Lam.

Izvori

Vrbičevke

Mala vrbica


Carl Georg Christoph Beseler (né le  à Roedemis et mort le  à Harzburg) est un avocat, professeur d'université, homme politique prussien, conseiller privé royal prussien de la justice et député de la chambre des seigneurs de Prusse. Au Parlement de Francfort il est un membre dirigeant du .

Famille
Georg Beseler est le fils du conseiller royal danois et inspecteur des digues  et de sa femme Sophie Magdalena, née Jahn (1768-1820). Son frère aîné est .

Les deux fils de Beseler sont ensuite anoblis.  devient ministre prussien de la Justice. Pendant longtemps, Hans von Beseler est destiné à diriger l'état-major et devient gouverneur de la Pologne occupée pendant la Première Guerre mondiale. Sa fille Sophie épouse l'avocat , plus tard maire de Greifswald.

Biographie
Beseler étudie le droit aux universités de Kiel et de Munich. En 1827, il devient membre de la . Il refuse de prêter serment au roi danois et ne peut donc pas s'établir comme avocat à Kiel. En 1833, il devient conférencier privé à Kiel, mais il est interdit de donner des conférences pour des raisons politiques. Beseler travaille ensuite à Göttingen et enseigne comme chargé de cours à Heidelberg. Pendant ce temps, il noue une étroite amitié d'enfance avec les historiens Georg Gottfried Gervinus et Karl Hegel. Au cours de ses études à Göttingen, il fait la connaissance de Friedrich Christoph Dahlmann, qui vient de Wismar et devient plus tard l'un des historiens et professeurs politiques allemands les plus importants, ainsi que des frères Grimm.

En 1835, Beseler devient professeur de droit constitutionnel à Bâle, 1837 à Rostock, 1842 à Greifswald et 1859 à Berlin, où il sert trois fois (1862/63, 1867/68 et 1879/80) comme recteur et sur l'histoire juridique, commerciale, droit privé et constitutionnel enseigné.

Pendant son séjour à Rostock, il essaye de faire nommer son collègue du domaine des sciences historiques Karl Hegel à l'université locale, qui devient au  l'un des historiens les plus importants dans le domaine de la recherche en histoire urbaine.

Du 1848 au , Beseler, comme son frère, est membre du Parlement de Francfort tant que député du  de la province de Poméranie (Wolgast). Il est l'un des principaux membres de la faction Casino et siège à plusieurs comités, dont le Comité constitutionnel et la Députation impériale. Georg Beseler apparaît plus de trente fois dans les débats sur les droits fondamentaux du Parlement.

De 1849 à 1852 et en 1862 Beseler est député de la Chambre des représentants de Prusse. En 1850, il est député du Parlement de l'Union d'Erfurt. De 1874 à 1881, Beseler est député du Reichstag. En 1875, sur proposition de l'Université Frédéric-Guillaume, il est nommé à la Chambre des seigneurs de Prusse, dont il est vice-président de 1882 à 1887. Beseler travaille intensivement sur la création du Code pénal prussien de 1851 et la libéralisation des procédures civiles et pénales. De plus, Beseler est membre de la Société sans loi de Berlin à partir de 1859.

Un étudiant intellectuel important de Beseler est Otto von Gierke, qui développe l'idée du droit coopératif en droit social.

Georg Beseler décède en 1888 à l'âge de 78 ans à Harzburg et est enterré dans l'ancien cimetière Saint-Matthieu à Schöneberg près de Berlin. La tombe n'a pas survécu.

Travaux
Beseler est considéré comme le fondateur de la doctrine coopérative, qu'il développe progressivement dans ses travaux. Celle-ci ne considère pas la personne morale comme une simple fiction du système juridique, mais comme une unité effective supra-individuelle. Otto von Gierke construit plus tard la théorie de la véritable personnalité d'association sur cet enseignement.

Beseler élabore également la figure juridique des mains jointes. Selon lui, les membres d'une communauté renoncent dans une certaine mesure à leur personnalité indépendante et créent une nouvelle sphère juridique sans constituer un sujet de droit indépendant.

Voir aussi
 Liste des membres du Parlement de Francfort

Bibliographie
 Acta Borussica, Band 7 (1879–1890) (PDF; 2,8 MB)
 Acta Borussica, Band 9 (1900–1909) (PDF; 2,7 MB)
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 1: A–E. Winter, Heidelberg 1996 , S. 90–91.
 Genealogisches Handbuch des Adels, Band 53: Adelslexikon, Band 1. C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1972.

 : Beseler, Georg (1809–1888). In: Albrecht Cordes, Heiner Lück, Dieter Werkmüller [Hrsg.]: Handwörterbuch zur deutschen Rechtsgeschichte. 2. Aufl. Bd. 2. Berlin 2012, Sp. 545–547.
 Bernd-Rüdiger Kern: Georg Beseler. In: Neue Juristische Wochenschrift (NJW) 1998, S. 1540.
 Bernd-Rüdiger Kern: Georg Beseler – ein Leben für das deutsche Recht. In: Juristische Schulung. 1988, S. 598–601.
 Bernd-Rüdiger Kern: Georg Beseler. Leben und Werk. (= Schriften zur Rechtsgeschichte, Heft 26). Duncker und Humblot, Berlin 1982 .
 Gerd Kleinheyer, Jan Schröder: Deutsche und europäische Juristen aus neun Jahrhunderten. 4. Aufl., UTB, Heidelberg 1996, S. 32 ff.
 Zur Jugendfreundschaft Beselers mit Karl Hegel und Georg Gottfried Gervinus aus der Heidelberger Zeit sowie zur gemeinsamen Forschungsreise nach Italien vgl. zuletzt ausführlich Marion Kreis: Karl Hegel. Geschichtswissenschaftliche Bedeutung und wissenschaftsgeschichtlicher Standort (= Schriftenreihe der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 84). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen u. a. 2012, passim . (Vgl. dazu E-Book und Leseprobe)

Liens externes

Références

Député du Reichstag (Empire allemand)
Député de la Chambre des représentants de Prusse
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Membre de l'assemblée du peuple de l'Union d'Erfurt
Membre du Parlement de Francfort
Recteur de l'université de Greifswald
Recteur de l'université Humboldt de Berlin
Professeur à l'université de Bâle
Professeur à l'université de Rostock
Professeur à l'université de Greifswald
Naissance en novembre 1809
Naissance à Husum (ville)
Naissance dans le duché de Schleswig
Décès en août 1888
Décès à Bad Harzburg
Décès dans le duché de Brunswick
Décès à 78 ans

Georg Beseler


318P/McNaught-Hartley, komet Jupiterove obitelji. Privremene oznake 318P/1994 N2.

Izvori

Kometi

318P/McNaught-Hartley


Anna Houry, née Anastasie Gouhenant le  à Lyon et morte le  dans le  arrondissement de Paris, est une féministe et fouriériste française.

Biographie
Anna Houry est la fille d'Adolphe Gouhenant, peintre, qui abandonne sa famille pour partir habiter au Texas. Elle se marie au peintre belge Charles Houry, le .

Anna Houry est membre de la Société pour l'amélioration du sort des femmes avec Stella Blandy, Hubertine Auclert, Maria Deraismes et sa sœur Anna Féresse-Deraismes. Dans ce cadre, elles co-signent, vers mars 1875, une lettre pour demander à Victor Hugo de soutenir leurs revendications féministes.

Vers la fin des années 1880, Anna Houry s'engage dans le fouriérisme avec son mari. En 1888, ils s'abonnent au nouveau journal phalanstérien La Rénovation dont ils sont fondateurs. Le couple contribue financièrement la création des statues de Charles Fourier et Victor Considerant. Pour l'inauguration de la statue de ce dernier, Anna Houry siège dans la tribune officielle aux côtés du préfet du Jura et du ministre de la guerre.

En 1903, elle est l'une des six fouriéristes qui créent l'association loi de 1901, l'École sociétaire. Le 31 juillet de cette même année, elle écrit dans La Rénovation un article demandant l'égalité des droits entre les hommes et les femmes avec un focus particulier sur le droit de vote des femmes.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1831
Naissance à Lyon
Décès en novembre 1906
Décès à 75 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 80)
Féministe française du XIXe siècle
Décès dans le 12e arrondissement de Paris

Anna Houry


Janko Marinković (1923–12.6.2003.) je bio hrvatski kazališni redatelj, filmski scenarist i prevodilac.

Životopis
Poliglot, erudita i svjetski putnik, Janko Marinković, rođen je u Zagrebu 1923. godine. Prvo je studirao pravo, a svoju kazališnu karijeru započinje kao asistent Bojana Stupice u Ljubljani i Mariboru te kod Erwina Piscatora u Berlinu. Kazališni seminar pri Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu kod Dragutina Ivaniševića upisao je 1947.

Angažiran je potom bio i kao asistent režije kod Bojana Stupice u više predstava u Zagrebu (Hrvatsko narodno kazalište u Zagrebu) i u Beogradu u Jugoslovenskom dramskom pozorištu od 1948. do 1950. Nakon toga je premješten u riječki HNK. Bio je također umjetnički voditelj Narodnog Kazališta "August Cesarec" u Varaždinu od 1952. do 1954. godine te "kućni" redatelj  Narodnog kazališta u Šibeniku u sezonama 1956. i 1957.

Godine 1970. pokreće "Komorni teatar klasike" koji svoj repertoar temelji na klasičnoj europskoj dramskoj literaturi u kojem, zajedno s Antunom Celiom Cegom režira brojne predstave.
Poznati su njegovi prijevodi kazališnih tekstova, posebice s njemačkog i francuskog jezika, a njihovo suvremeno korištenje i danas svjedoči o kvaliteti njegovih prijevoda (Ibsen, Kleist, Schnitzler, Shaw, Anouilh, Goldoni i drugi).
Režirao je preko sto kazališnih predstava u Puli, Rijeci, Varaždinu, Šibeniku, Banjaluci, Bjelovaru, Zagrebu i Beogradu. Napisao je i više scenarija za animirane filmove te pisao eseje u stručnim tiskovinama.

Stradao je u saobraćajnom incidentu 2003. godine pri nepažljivom prelasku ulice nedaleko svoje kuće u Zagrebu.

Bio je brat hrvatskog filozofa Josipa Marinkovića.

Režije
 "Antigona" Sofoklo,  Istarsko kazalište u Puli/Lavlja vrata
 "Kvas bez kruha ili Tko će biti veliki sudac" Antun Nemčić, Narodno kazalište "August Cesarec", Varaždin, 27. rujna 1950.
 "Mećava" Pero Budak, Narodno kazalište Bjelovar, 29. rujan 1952.
 "Hasanaginica" Milan Ogrizović, Narodno kazalište "August Cesarec", Varaždin, 7. veljače 1953.
 "Barun Tamburianović" nepoznati kajkavski autor,  Narodno kazalište "August Cesarec", Varaždin, 23. rujna 1953.
 "Duboko plavo more" Terence Rattigan, Narodno kazalište Šibenik, 19. travnja, 1956.
 " Pygmalion" George Bernard Shaw, Narodno kazalište Šibenik, 10. lipnja, 1956.
 "Zlatarevo zlato" August Šenoa, Narodno kazalište Šibenik, 1956.
 "Talenti i obožavaoci" Nikolaj Ostrovski, Narodno kazalište Šibenik, 04. listopad 1956.
 "Iluzija jedne noći" John Patrick Gordon, Narodno kazalište Šibenik, 09. prosinac 1956.
 "Čar valcera" Oscar Straus, Narodno kazalište Šibenik, 15. siječnja 1957.
 "Balada o poručniku i Marjutki" Bratko Kreft,  Narodno pozorište Bosanske Krajine, Banjaluka, 11. veljače 1961.
 "San ljetne noći" William Shakespeare,  Istarsko kazalište u Puli/Botanički vrt, 1963.
 "San ljetne noći" William Shakespeare, Centar za scensku kulturu – Šibenik, 10. prosinac 1966.
 "Gospođica Borderau"", dramatizacija novele "Asprenova pisma" Henry Jamesa,  Centar za scensku kulturu – Šibenik,  prosinac 1966.
 "Zatvoreno poslijepodne" Vlatko Perković, HNK Split, 1966.
 "Ljubica" August Šenoa, Kazalište Šibenik, 15. siječanj 1969.
 "Žedan izvor" Pero Budak, Kazalište Šibenik, 28. studeni 1969.
 "Navještenje" Paul Claudel, Komorni teatar klasike, 1970.
 "Cid" Pierre Corneille, Komorni teatar klasike, 1975.
 "Hasanaginica" Miroslav Miletić po libretu  Milana Ogrizovića, Koncertna direkcija Zagreb, Annale komorne opere i baleta, Osijek, 21. travnja 1982.
 "Razgovori s Gogom" Giovanni Papini, Komorni teatar klasike, 1989.
 "Navještenje" Paul Claudel, Komorni teatar klasike, 1987.
 "Razdioba podneva" Paul Claudel, Komorni teatar klasike, 1991.
 "Don Camillo i Peppone" Giovanni Guareschi,  Komorni teatar klasike, 1997.
 "Udovica iz Efeza"  Gotthold Ephraim Lessing, Komorni teatar klasike, 2001.
 "Nathan Mudri"  Gotthold Ephraim Lessing, Komorni teatar klasike, 2001.

Prijevodi
 "Putovanje jednog princa ili U potrazi za dobrim ukusom"  ("Prinz Zerbino, oder die Reise nach dem guten Geschmack"), Ludwig von Tieck, 25. listopad 1996. za ZKM
 "Bunda od dabrovine"  ("Biberfell") Gerhard Hauptman, Školska knjiga, "Izbor iz dramskog djela", 1998.
 "Navještenje" ("L'Annonce faite à Marie")  Paul Claudel, Hrvatsko književno društvo Sv. Ćirila i Metoda, 1971.
 "Lilliom" Ferenz Molnar Prijevod: Neva Rošić i Janko Marinković,  HNK Split, 2003.
 "Figaro se rastavlja" ("Figaro lâsst sich scheiden") Ödön von Horvath, Dramsko kazalište Gavella, 1987.

Tekstovi i scenariji
 "Kleist - pjesnik promjene slike svijeta", u časopisu "15 dana" XX 1977/6, str. 28-32
 "Pijetao i biser", redatelj i ko-scenarist: Ivan Tomičić, kratki animirani film, Zagreb film, 1978.

Izvori

Hrvatski kazališni redatelji
Životopisi, Zagreb

Janko Marinković


Zupčana željeznica vrsta je željeznica koja može voziti uz strme nagibe, uz pomoć nazubljene tračnice koja se obično nalazi između voznih tračnica. Naziva se još i željeznica sa zupčastom tračnicom, zupčasta željeznica ili željeznica sa zupčanikom.

Vlakovi su opremljeni s jednim ili više zupčanika koji se spajaju s ovom tračnicom. To im omogućuje uspon na nagibe strmije od 10 %, što je maksimum za klasične vlakove koji voze na standardnim tračnicama na osnovi trenja. Većina zupčanih željeznica planinske su željeznice, iako su neke tranzitne željeznice ili tramvaji izgrađeni za svladavanje strmog nagiba u urbanom okruženju.

Vanjske poveznice

Željeznička vozila
Planinske željeznice

Zupčana željeznica


Vlasinje  je naseljeno mjesto u općini Jajce, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu općine Mrkonjić Grad koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Jajce

Vlasinje (Jajce, BiH)


Montegalda ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Vicenza in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 18 Kilometer südöstlich von Vicenza am Bacchiglione. Montegalda grenzt unmittelbar an die Provinz Padua.

Geschichte
Bekannt ist die Gemeinde vor allem für die mittelalterliche Burg.

Wirtschaft
Montegalda liegt im Weinbaugebiet der Colli Berici.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Montegalda


Clepsydra is a genus of diatoms, including the species Clepsydra truganiniae.  It was found in Tasmania.

References

External links
Paper on new genus

Diatom genera
Natural history of Tasmania

Clepsydra (diatom)


Othonninae est une sous-tribu de plante à fleurs appartenant à la famille des  Asteraceae. C'est l'une des 5 sous-tribus de la tribu  des Senecioneae. Elle contient les genres suivants :

Genres

 Euryops (Cass.) Cass.
 Gymnodiscus Less. (2 spp.)
 Hertia Less.
 Lopholaena DC.
 Othonna L..

Références

Liens externes

Senecioneae
Sous-tribu de Dicotylédones (nom scientifique)
Asteraceae (nom scientifique)

Othonninae


التربية الجنسية هي مفهوم واسع يشمل تعليم وتربية التشريح الجنسي، التكاثر الجنسي، الجماع، الصحة الجنسية، العلاقات العاطفية، مسؤوليات وحقوق التناسل، تحديد النسل، وجوانب أخرى لسلوكيات البشر الجنسية.
ويتم تعلم التربية الجنسية عن طريق الوالدين، والبرامج الدراسية بالمدارس وبرامج التوعية الصحية.

لمحة شاملة
يمكن وصف التربية الجنسية بالتربية الجنسانية لتشمل جميع النواحي الجنسية مثل تنظيم الأسرة، التناسل (الإخصاب، الحمل، تطور الجنين وحتى الولادة) بالإضافة إلى كل نواحي الجنس الشخصية والتي تشمل: النظرة الجسدية، التوجه الجنسي، النشوة الجنسية، القيم، أخذ القرارات، التواصل، التواعد، العلاقات، الأمراض الجنسية وطرق تفاديها ووسائل تحديد النسل.

التعلم الغير رسمي
ويمكن تعلم التربية الجنسية بشكل غير رسمي، كأن يقوم أحدهم بتلقي المعلومات عبر محادثات مع الوالدين، الصديق، رجل الدين، أو عن طريق وسائل الإعلام. كما يمكن تلقيها من متبعي التعلم الذاتي التي تبحث في ممارسة الجنس أو من تعليقات صحفية أو عبر مواقع الإنترنت للتوعية الجنسية.

أما في العالم العربي، فمعظم التربية الجنسية تأتي عبر الدين إن كان عن طريق فتاوي المشايخ أو النصائح التي تعطى للشاب أو الشابات عند زواجهم. وبخلاف بلدان العالم الأول، فإن الجنس من دون زواج ممنوع في معظم البلاد العربية وقد يؤدي إلى عقوبات قاسية إمّا عن طريق القضاء في البلدان الّثّيوقراطيّة، أو عن طريق عنف مجتمعي منضّم تجاه «الجناة» ويتمثل بممارسات مثل جرائم الشرف. وهناك محاولات للمصالحة بينه و بين الفقه الإسلامي في عدّة أقطار ذات أغلبيّة مسلمة عن طريق قواعد محددة مثل زواج المتعة أو زواج المسيار إلا أن هذه الفتاوي تثير جدلا في المجتمع. كما أنّه في العديد من هذه البلدان يوجد تحرّك ملحوظ للمجتمع المدني لتقنين هذه الممارسات وإلغائها، وفصل الدين عن الحياة الشخصية للأفراد وذلك بغض النّظر عن رأي الفقه فيها.

التعلم الرسمي
أما التثقيف الجنسي الرسمي فهو برامج تربوية معدة للمدارس وهذا الأسلوب متوفر في البلاد المتقدمة أما في العالم العربي فهي لا تدرّس في العديد من البلدان. وبشكل عام، فإن التربية الجنسية في أميركا الشمالية هي مادة أساسية في المنهاج المدرسي في السنوات المتوسطة والثانوية. وفي بعض الحالات، تكون من ضمن مادة أشمل مثل الأحياء أو الصحة أو اقتصاد المنازل أو التربية البدنية. وما زال هذا الموضوع مثار للجدل في بعض الأوساط الأميركية من حيث نوعية مضمون المادة أو سن الطالب المناسب لبحث الأمر أو المواضيع التي يجب تعليمها مثل الجنس الآمن، والسلوك الإنسان الجنسي، والعادة السرية، والجنس دون زواج، والأخلاق الجنسية.

وقد أتت أهم دوافع الاهتمام بالتربية الجنسية من انتشار مرض الإيدز الذي دفع العديد من الحكومات والمدارس في نشر التوعية الجنسية كوسيلة للحد من انتشاره.

انظر أيضا
 صحة جنسية

مراجع

 كتاب: العيد,نوال عبد العزيز.الحازمي,شريفة أحمد.المرأة والحياة مجالات وضوابط .الطبعة الأولى;جدة:دار حافظ للنشر والتوزيع ,2013.

وصلات خارجية

 مجلس الولايات المتحدة للمعلومات والتربية الجنسية (بالإنكليزية)
 مؤسسة قدماتشر - حقائق حول التربية الجنسية في الولايات المتحدة (بالإنكليزية)
 تلفزيون المعلم - موقع التربية الجنسية للمدارس (بالإنكليزية)
 منظمة دوينيترايت (افعلها صح) - موقع يسمح للمراهقين بطرح الأسئلة بشكل حر

الجنسانية والمجتمع
الحد من الضرر
علم الجنس
وقاية من الإيدز

تربية جنسية


Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin ist eine deutsche Filmkomödie von Harald Reinl aus dem Jahr 1969. In den Hauptrollen agieren Hans-Joachim Kulenkampff und Martin Held, in tragenden Rollen Maria Perschy, Gisela Uhlen und Agnes Windeck.

Handlung
Oberarzt Dr. Paul Fabian arbeitet in der chirurgischen Abteilung einer Klinik, die von Chefarzt Dr. Spalke geleitet wird. Paul ist bei den Medizinstudenten beliebt, die teilweise auch während des regelmäßigen Golfspiels der beiden Ärzte geprüft werden. Eines Tages wird Henriette Gambaroff wegen einer anstehenden Blinddarmoperation in die Klinik gebracht. Paul schwindelt vor Spalke, dass die Patientin eine ausgezeichnete Golfspielerin sei und Spalke operiert sie. Wenig später macht er der attraktiven Endvierzigerin einen Heiratsantrag und kurz darauf geht er seine sechste Ehe ein. Henriette bringt die spätpubertierende Susanne mit in die Ehe. Während der Flitterwochen soll Paul auf die junge Frau aufpassen.

Paul ist seit Jahren mit Dr. Inge Vollmer zusammen, wehrt sich aber erfolgreich gegen eine Heirat. Susanne wiederum setzt alles daran, Paul zu erobern, führt ihn mit Inge in einen Tanzclub aus und zieht schließlich bei ihm ein. Paul kann sie bald um einen Gefallen bitten. Die Patientin Frau Dorn verweigert eine dringend nötige Schilddrüsenoperation, sieht sie nach einem Streit mit ihrem Sohn Joachim doch keinen Sinn mehr im Leben. Paul sucht Joachim auf, der das Studium abgebrochen hat und eine zweifelhafte Freundin besitzt. Er macht ihm klar, wie es um seine Mutter steht. Mit Susanne schmiedet er einen Plan: Sie besucht zusammen mit Joachim dessen Mutter und gibt sich als Joachims neue Freundin aus. Joachim wiederum verspricht seiner Mutter, das Studium fortzusetzen. Aus Spaß wird ernst: Joachim schreibt sich tatsächlich zum Studium in Freiburg ein und Susanne verliebt sich in Joachim. Beide wollen heiraten und auch der aus den Flitterwochen kommende Spalke gibt am Ende sein Einverständnis.

Für Paul gehen ebenfalls einige Dinge gut aus: Er hatte eine hochschwangere Frau aus einem Taxi in sein Haus gebracht, wo sie ein Kind zur Welt brachte. Sie wollte weder den Vater des Kindes nennen, noch Auskunft zu ihrer Familie machen. Am nächsten Tag war sie verschwunden und Paul brachte das Baby mit in die Klinik, wo es weiter versorgt wurde. Einige Zeit später wurde die Frau nach einem Selbstmordversuch mit einem gebrochenen Bein in die Klinik gebracht. Nachforschungen von Spalke ergeben, dass es sich bei ihr um die Konsulstochter Renate Lürsen handelt. Deren Beziehung war von der Familie abgelehnt und sie verstoßen worden. Spalke lässt Konsul Lürsen in die Klinik kommen und staucht ihn zusammen, habe er seinen Enkel doch gar nicht verdient. Lürsen ist überwältigt, wusste er doch nichts von seinem Enkelkind. Es kommt zur Versöhnung von Vater und Tochter. Paul wiederum wird Spalkes Klinik verlassen und Chefarzt in Heidelberg werden – und nimmt Dr. Inge Vollmer als Ehefrau an seiner Seite mit.

Produktion, Veröffentlichung
Der Film wurde vom 11. Juni bis 17. Juli 1969 in einem Klinikum in West-Berlin sowie in den CCC-Studios gedreht. Hans-Joachim Kulenkampff war nach Drei Mann in einem Boot aus dem Jahr 1961 zum ersten Mal wieder in einem Kinofilm zu sehen. In der Zwischenzeit war er durch die Fernsehshow Einer wird gewinnen bundesweit populär geworden und auch Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin enthält zahlreiche Verweise auf die Fernsehshow: Die Erkennungsmelodie der Sendung wird eingespielt, als "Paul" einen Vorlesungssaal betritt. Martin Jente, der in EWG den Butler Kulenkampffs spielt, hat eine Nebenrolle als Butler der Königliche Hoheit genannten Patientin – bei der Visite merkt "Paul" an, dass ihm das Gesicht des Butlers bekannt vorkomme.

Reinl hatte die Regie des Films übernommen, da ihm im Gegenzug die Verwirklichung seines gewünschten Projektes Erinnerungen an die Zukunft zugesagt worden war.

Die Herstellungsleitung hatte Fritz Klotzsch, die Kostüme entwarf Ingrid Zoré. Die Filmbauten stammen von Paul Zerbel.

Der Film erlebte am 16. September 1969 im Berliner Gloria-Palast seine Premiere. In Dänemark wurde er am 9. August 1971 unter dem Titel Latter er den bedste medicin veröffentlicht. Der internationale Titel lautet: Dr. Fabian: Laughing Is the Best Medicine. Die Ufa gab den Film am 12. März 2007 auf DVD heraus.

Kritik
Für den film-dienst war Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin eine "rosarot optimistische Komödie mit unterschiedlich zündenden Gags und einem starken Schuß Sentimentalität." Auch der Evangelische Film-Beobachter hält nicht viel von dem Streifen: "Klischeebeladener Film über Ärzte, Liebe, Klinik und brave Studenten. Lieblos und schludrig gemacht und vorwiegend unkomisch."

Der Kritiker Falk Schwarz schrieb, es solle nicht unterschlagen werden, dass einige Szenen wirklich gelungen seien – "die Intubation, der Golf'kurs', die Szenen mit Agnes Windeck". Dass "Humor heilen hilft", sei "denkbar, dass er heilt, einfach Komödienblödsinn. Held und Kulenkampff liefern sich nette Wortgefechte und bedienen alle Vorurteile aus dem zynischen Alltag der Chirurgen: zum Beispiel, dass vor jeder Operation der Skalpellführende den Witz des Tages erzählt. Und keiner ruft: Schnauze!"

Literatur
 Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin. In: Kristina Pöschl, Miriam Trescher, Reinhard Weber: Harald Reinl. Der Regisseur, der Winnetou, Edgar Wallace und die Nibelungen ins Kino brachte. Eine Bio- und Filmografie. Reinhard Weber Fachverlag für Filmliteratur, Landshut 2011, ISBN 978-3-9809390-9-6, S. 147–148.

Weblinks

 Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin Abb. Titelblatt Neues Film-Programm No. 5484 (im Bild: Hans-Joachim Kulenkampff, Martin Jente)
 Dr. med. Fabian – Lachen ist die beste Medizin vollständiger Film Beta Film GmbH

Einzelnachweise

Filmtitel 1969
Deutscher Film
Filmkomödie


:

 Golden Beach est une ville de Floride aux États-Unis
 Golden Beach est une plage située à Madras, en Inde
 Golden Beach (Queensland), localité en Australie.
 , plage à Hong Kong
 , plage à Chypre

Golden Beach


جمامة  مدينة صومالية إستراتيجية، تابعة لإقليم جوبا السفلى. وتبعد عن العاصمة الصومالية حوالي 450كم جنوباً. عدد سكانها حوالي 190 ألف نسمة، سكانها صوماليون اكثرهم من عشيرة در وخاصة بيمال (قبيلة) وبعض العرب الذين هاجروا من اليمن، والأقليات من البانتو الذين يعيشون ويعملون في مزارع على طول نهر جوبا.

ويستند أساس اقتصاد المدينة على الأراضى الخصبة الزراعية الوفيرة، وبها نهران. وبشكل أكثر تحديدا تزرع الموز والقطن والفول السوداني وتصدّر تلك المنتجات الزراعية عبر ميناء كيسمايو.

مراجع

أماكن مأهولة في جوبا السفلى
مدن الصومال

جمامة


Lausche (în ) este cel mai înalt vârf al Munților Luzațieni și cel mai înalt munte din partea germană a regiunii Silezia Luzaciană. Are înălțimea de 792,6 metri și o formă conică. Acest munte face parte din grupa munților Zittau, fiind situat la granița landului german Saxonia cu regiunea Boemia a Republicii Cehe.

Bibliografie
 Eberhard Garbe, Peter Hennig: Lausche-Baude in Waltersdorf. In: Bergbauden und Aussichtstürme der Oberlausitz – einst und jetzt. Oberlausitzer Verlag Frank Nürnberger, Spitzkunnersdorf 2011, ISBN 978-3-941908-15-4, S. 8–10.
 Interessengemeinschaft Nagelsche Säulen, Staatsbetrieb Geobasisinformationen und Vermessung Sachsen (Hrsg.): Station Lausche Luž. In: Historische Vermessungssäulen in Sachsen. Schütze Engler Weber Verlags GbR, Dresden 2012, ISBN 978-3-936203-18-9, S. 51.
 Andreas Gerth: A 75 (T) – Die Gegend von Waltersdorf und der Lausche. In: Reise in die Erdgeschichte der Oberlausitz, des Elbsandsteingebirges und Nordböhmens. Teil 2 (Tertiär bis Quartär). Oberlausitzer Verlag Frank Nürnberger, Spitzkunnersdorf 2013, ISBN 978-3-941908-44-4, S. 721–725.

Mittelgebirge
Geografia Germaniei
Geografia Cehiei

Lausche


La temporada 1988-1989 de la Japan Soccer League fue el vigésimo cuarto campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos, desde el 15 de septiembre de 1988 y el 1 de mayo de 1989.

El campeón fue el Nissan Motors, por primera vez en su historia.

Primera División

</center>

Segunda División

Esta fue la temporada pasada en el que se impugnó el segundo nivel en un formato de Oriente y Occidente. Toshiba ganó un campeonato en segundo lugar, pero esta vez su promoción es automática. Caído el gigante Hitachi, todavía adaptándose a los cambios en la ciudad, se unió a ellos. Regional de trajes Fujieda Municipal y NTT Kansai regresaron a sus ligas regionales.

Prmiera Etapa

Este

Oeste

Segunda Etapa

Grupo de Ascenso

Grupos de Descenso

Este

Oeste

Desempate de posiciones

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Fútbol en Japón en 1989
Fútbol en 1989
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1988-1989


Shanghai is a city in China.

Shanghai may also refer to:

Places

China
 Shanghai Subdistrict, a subdistrict of Fuzhou, Fujian
 Shanghai County, a former county, fully absorbed by Minhang District, Shanghai in 1992
 Shanghai International Settlement, China (1842 to 1943)

United States
 Shanghai City, Illinois, an unincorporated community
 Shanghai, Virginia, an unincorporated community
 Shanghai, West Virginia, an unincorporated community
 Shanghai Lake, Le Sueur County, Minnesota

Entertainment

In film
 Shanghai (1935 film), starring Loretta Young
 Shanghai (2010 film), starring John Cusack and Gong Li
 Shanghai (2012 film), an Indian film directed by Dibakar Banerjee and starring Abhay Deol and Emraan Hashmi

Games
 Shanghai (video game), a computerized version of mahjong solitaire published in 1986
 Shanghai Rum, a card game based on gin rummy
 Shanghai, the combination 20, double 20 and treble 20 (scoring a total of 120), in darts
 Shanghai Solitaire, an alternative name for mahjong solitaire

Music
 "Shanghai" (song), a 1951 song by Doris Day
 "Shanghai", a song off the deluxe version of The Pink Print by Nicki Minaj
 Shanghai Nobody, a stage name of Siobhán Emma Donaghy (born 1984), Irish-English singer-songwriter

Transportation
 Shanghai Y-10, a cancelled commercial passenger jet
 Shanghai Automotive Industry Corporation, a former name of SAIC Motor

People
 James Kelly (crimper) (), better known as "Shanghai" Kelly, an American crimp who kidnapped men for ships' crews
 Abel Head "Shanghai" Pierce (1834–1900), Texas rancher

Other uses
 Shanghai (photograph), a 2000 photograph by Andreas Gursky
 Shanghai (processor), an AMD 45nm computer processor of the AMD_K10 family
 2197 Shanghai, an asteroid named after the city
 Shanghai Cooperation Organisation, an intergovernmental security organization
 Shanghaiing, the practice of conscripting men as sailors by coercive techniques
 Lumpiang shanghai, a variety of lumpia pastries
 Shanghai, an alternative name for the slingshot

See also

Nicknames

Shanghai (disambiguation)


Clara Burel (født 24. marts 2001 i Rennes) er en fransk tennisspiller. Hendes højeste rankering på WTAs verdensrangliste i single er en 551 plads, som hun opnåede 7. januar 2019.

Hendes bedste resultat på ITF Junior Circuit er en finaleplads ved Australian Open 2018, hvor hun tabte til Liang En-shuo fra Taiwan med 3-6, 4-6.

Burel fik debut ved en senior Grand Slam i 2018, da hun sammen med makker Diane Parry fik et wildcard til doubleturneringen ved French Open, hvor de tabte i 1. runde. I damesingle tabte Burel i første kvalifikationsrunde.

Ved US Open 2018 tabte hun juniorenes singlefinale til Wang Xiyu.

Eksterne henvisninger

 Clara Burels profil hos coretennis.net

Tennisspillere fra Frankrig
Personer fra Rennes

Clara Burel


Tuileries () is a station on Line 1 of the Paris Métro. Located in the 1st arrondissement, it serves the Jardin des Tuileries.

Location
The station is located underneath the Rue de Rivoli along the Jardin des Tuileries.

History
The station opened on 19 July 1900 with the entry into service of the first section of line 1 between Porte de Vincennes and Porte Maillot.

From the 1960s until the end of the 20th century, the station walls were clad in metal sheets with green horizontal posts and illuminated gold advertising frames, and the metal beams supporting the station ceiling were painted green, and the station was fitted with white Motte style seats. In 2000, to celebrate the métro's centenary, the station was redecorated with wooden benches and wall covered with photo panels showing major events from 11 decades of history. In May 2023, new wall decoration was installed, showing drawings of trees, leaves and flowers, produced by artist Cyprien Chabert, and the platform signs showing the station name were updated with a green background color (instead of the usual blue).

As part of the automation of line 1, the station platforms were upgraded on the weekend of 18 and 19 October 2008, then fitted with platform screen doors in November 2010.

In 2019, 2,614,837 travelers entered this station which placed it in 199th position among metro stations for its usage.

Passenger services

Access
The station has one entrance and one exit, located on the south sidewalk of the Rue de Rivoli at its intersection with the Rue du Vingt-Neuf-Juillet.

The two access points are situated on either side of an entrance gate to the Jardin des Tuileries. They are decorated with a Guimard entrance listed as a historical monument by a decree of 29 May 1978.

Station layout

Platforms
Tuileries is a standard configuration station. It has two platforms separated by the metro tracks. The ceiling consists of a metal deck, the beams of which, silver in color, are supported by vertical walls. Since the introduction of the six-car train line in the 1960s, a 15-meter-long crypt, the ceiling of which rests on closely spaced pillars, extends the platform to its western end.

The decoration of the platforms, created for the centenary of the Metro and line 1, is "cultural" evoking the cultural history of the Metro in relation to that of the twentieth century thanks to thematic panels illustrated with iconic images by decades. The lighting is indirect, projected onto the walls and the vaults of the ceiling above the platforms. The beveled white ceramic tiles only cover the tunnel outlets, the outlets of the corridors and the walls under the crypt. The vault of the crypt is painted white, while its columns are covered with small flat white ceramic tiles laid vertically. The advertising frames are metallic and the name of the station is written in Parisine font on enamelled plates. The platforms are equipped with wooden slatted benches as well as platform screen doors.

Bus connections
The station is served by line 72 of the RATP Bus Network, and, at night, by lines N11 and N24 of the Noctilien network.

Gallery

References

Paris Métro stations in the 1st arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1900

Tuileries station


Owen y Mzee son un hipopótamo y una tortuga que se convirtieron en el tema de atención de los medios después de formar una unión inusual de amistad. Viven en el Parque Haller, en Malindi (Kenia).

En marzo de 2007, Mzee había sido retirado del recinto. Un hipopótamo hembra llamada Cleo había sido añadida para proporcionar compañía a Owen. Owen pareció adaptarse a su nueva compañía y es posible que Owen y Cleo tengan descendencia cuando alcance la madurez.

Referencias

Amistad
Animales famosos

Owen y Mzee


Sofulu veya Sufli (Yunanca'da Σουφλί Soufli), Yunanistan'da, Batı Trakya'da, Evros (Meriç) ilinin (nomos) sınırları içinde, Meriç nehri kıyısında ve dolayısıyla Türkiye sınırına komşu bir ilçe merkezidir.

Coğrafya
Yunanistan'ın Meriç hattının aşağı yukarı tam ortasında, bu hattın kuzey ucundaki Kumçiftliği (Orestiada) kasabasından 50 km, güney uçta, Ege Denizi kıyısındaki il merkezi Dedeağaç'tan (Alexandroupolis) 65 km mesafededir.

Sofulu'da geleneksel olarak ipekböcekçiliği yapılmaktadır ve Tsipouro şarabı meşhurdur. 19. yüzyılda (ve özellikle 1872'de demiryolu nun Sofulu'ya getirilmesi sonrasında) oldukça gelişmiş, önemli bir bölgesel ticaret merkezi haline gelmiştir.

Tarihçe
Sofulu'nun bulunduğu mevkide antik çağda bir yerleşim mevcut olduğu tahmini yürütülmekte ise de, "Sofulu" ismi Evliya Çelebi tarafından Seyahatname'sinde zikredilen ilkler arasındadır. Bugünkü Yunanca ismi de aynı Türkçe isimden kaynaklanmaktadır.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Bu tarihten 3 yıl önce Dimetoka'ya bağlı iken yeni yapılanmada, çevresindeki kazalardan alınan nahiye ve köylerle toplamda 6 nahiyeden oluşan, Dedeağaç Sancağı'na bağlı bir kaza haline getirilmiştir.

Dağlık yörelerde meşe ve çam koruları bulunup, bunlardan kereste elde edilir. Kaza, İpsala nahiyesi ile birlikte 18 mahalle, 108 köy, 8 çiftlik, 1991 evde 21171 erkek ve 19664 kadın nüfusa sahiptir.

Sofulu'da 1 hükûmet konağı, 1 jandarma dairesi, 1 ambar, 1 telgrafhane, 1 hapishane, 1 de evrak deposu vardır. Kazada 31 çeşme, 37 cami ve 2 tekke bulunur.

Kazadan yılda 50000 kıye tereyağı, 250000 kilo ipek kozası, 7-800000 kilo şarap, 700 vagon bostan, 400 vagon değişik zahire ve 10000 kıye taze balık ihraç edilir.

Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı ve 1922'den sonra Yunanistan'a dahil edilerek Türkiye bağlantılarını (ve bu arada Meriç'in doğu kıyısındaki bağları ve dut ağaçlarını) kaybetmesi şehrin ekonomik açıdan gerilemesine sebep olmuş, sönük bir hudut kasabası haline gelmiştir. II. Dünya Savaşı ve sonrasında da Nazi Almanyası işgalinin ve Yunan İç Savaşı'nın getirdiği kayıpları yaşamıştır.

Nüfus
1877 nüfusu 4500 iken, bu rakam 1900'de 10000'e, 1908'de 12-13000'e çıkmıştır.

Azalma eğilimi gösteren ilçe merkezi nüfusu 2001 rakamlarına göre 4500'dür (1950'de 7500).

Kaynakça

Yunanistan'daki şehirler
Doğu Makedonya ve Trakya'nın belediyeleri
Batı Trakya
Evros (il)

Sofulu, Yunanistan


Çarşı, üzeri kapalı pazar veya dükkânların bulunduğu sokaktır.

Çarşı ayrıca şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yeri
 Çarşı, Aşkale
 Çarşı, Alanya
 Çarşı, Arapgir
 Çarşı, Buldan
 Çarşı, Çivril
 Çarşı, Kandıra
 Çarşı, Karkamış
 Çarşı, Köşk
 Çarşı, Şehzadeler
 Çarşı, Yenimahalle
 Çarşı, Yenipazar
Çarşı, Pendik

Spor
 Çarşı, Beşiktaş'ın taraftar grubu
 KSK Çarşı, Karşıyaka Spor Kulübü'nün taraftar grubu

Diğer
 Çarşı (İstanbul metrosu), İstanbul'da M5 hattı'nda ve M12 hattı'nda bulunan bir metro istasyonu
 Çarşı (İstanbul tramvayı), İstanbul'da T3 hattı'nda bulunan bir tramvay istasyonu
 Çarşı (İzmir tramvayı), İzmir'de T1 hattı'nda bulunan bir tramvay istasyonu
 Çarşı, Boyner Holding'in çok katlı mağazacılık şirketinin eski adı

Çarşı (anlam ayrımı)


فيسنا فولوفيتش   (مواليد 3 يناير 1950 في بلغراد، صربيا - 23 ديسمبر 2016)، مضيفة طيران صربية سابقة. دخلت موسوعة غينيس للأرقام القياسية بالسقوط ناجية من أعلى ارتفاع وهو 10,160 متر (33,330 قدم)، بدون مظلة باراشوت.

الحادثة وقعت في 26 يناير 1973م حينما تحطمت طائرة JAT Flight 367 والتي كانت هي مضيفة على متنها. على الرغم من غموض الحادثة إلا أن المؤكد هو سقوط بقايا الطائرة من ارتفاع 10,160 متر وأصبحت فيسنا فولوفيك الناجي الوحيد حيث تم إسعافها إلى المشفى واجريت لها عدة عمليات جراحية. يذكر أن فيسنا فولوفيك طردت من عملها عام 1990 وذلك لمعارضتها النظام الحاكم بقيادة سلوبودان ميلوسيفيتش.

السيرة الذاتية

انظر أيضا
 شاكونتالا ديفي

مراجع

أشخاص من بلغراد
أصحاب أرقام قياسية
الإطاحة بسلوبودان ميلوشيفيتش
جرائم قتل غير محلولة في الولايات المتحدة
صربيات في القرن 20
صربيات في القرن 21
مسجلون في موسوعة غينيس للأرقام القياسية
مسيحيون شرقيون أرثوذكس صرب
مضيفو طيران
مواليد 1950
مواليد في بلغراد
ناجون من السقوط
ناجون من حوادث طيران
ناجون من هجوم إرهابي
ناجون وحيدون
ناشطات صربيات
وفيات 2016
وفيات بعمر 66
وفيات في بلغراد

فيسنا فولوفيتش