Port Harcourt (Pidgin: Po-ta-kot or Pi-ta-kwa) is the capital and largest city of Rivers State in Nigeria. It is the fifth most populous city in Nigeria after Lagos, Kano, Ibadan and Benin. It lies along the Bonny River and is located in the Niger Delta. As of 2023, Port Harcourt's urban population is estimated at 3.5m. The population of the metropolitan area of Port Harcourt is almost twice its urban area population with a 2015 United Nations estimate of 2,344,000. In 1950, the population of Port Harcourt was 59,752. Port Harcourt has grown by 150,844 since 2015, which represents a 4.99% annual change. Historically it has been known as "Ígwúóchán" in the Ikwerre language, also Obomuotu Country within which a few other smaller areas were called Diobu.The area that became Port Harcourt in 1912 was before that of a farmland of people of Rebisi (Ikwerre). The colonial administration of Nigeria created the port to export coal from the collieries of Enugu located  north of Port Harcourt, to which it was linked by a railway called the Eastern Line, also built by the British.

Port Harcourt's economy turned to petroleum when the first shipment of Nigerian crude oil was exported through the city in 1958. Through the benefits of the Nigerian petroleum industry, Port Harcourt was further developed, with aspects of modernization such as overpasses, city blocks, and taller and more substantial buildings. Oil firms that currently have offices in the city include Shell and Chevron.

There are a number of public and private tertiary institutions in Port Harcourt. These institutions include Rivers State University, University of Port Harcourt, Ken Saro Wiwa Polytechnic, Captain Elechi Amadi Polytechnic, Ignatius Ajuru University, Rivers State College of Health Science and Technology, Madonna University, PAMO University of Medical Sciences, New Open University of Nigeria. The current mayor is Victor Ihunwo. Port Harcourt's primary airport is Port Harcourt International Airport, located on the outskirts of the city; the NAF base is the location of the only other airport and is used by commercial airlines Aero Contractors and Air Nigeria for domestic flights.

Etymology
The port was built in 1912, but not given a name until August 1913, when the then Governor of Nigeria, Sir Frederick Lugard, named it "Port Harcourt" in honor of Lewis Harcourt, 1st Viscount Harcourt, then the Secretary of State for the Colonies. The Okrika word for the city is Hakoti Kiri or Parakot. The native Obulom name for the city is , .

History

Port Harcourt was founded in 1912 by Frederick Lugard, governor of both the Northern Nigeria Protectorate and the Southern Nigeria Protectorate.African Affairs, Volume 71 (1972), p. 274. Its purpose was to export the coal that geologist Albert Ernest Kitson had discovered in Enugu in 1909. The colonial government caused the people of Diobu to cede their land, and in 1912 the building of a port-town was started. Other villages that were later absorbed into the city included Oroworukwo, Oromeruezimgbu, Nkpogu, and Rumuomasi; In the creeks to the south of the original port were the fishing camps and grounds of the Wakirike-Ijaw group.

During the First World War, Port Harcourt was used as a point for military operations against the Central Powers in German Kamerun. After the discovery of crude oil in Oloibiri in 1956, Port Harcourt exported the first shipload from Nigeria in 1958.  Port Harcourt became the center of the Nigerian oil economy and it subsequently reaped benefits of its associations with the petroleum industry by undergoing modernization and urbanization. Port Harcourt's growth is further due to its position as the commercial center and foremost industrial city of the former Eastern Region; its position in the Niger Delta; and its importance as the center of social and economic life in Rivers State. After the Republic of Biafra seceded from Nigeria in 1967 Port Harcourt fell to Nigerian forces on 19 May 1968. From an area of  in 1914, Port Harcourt grew uncontrolled to an area of  in the 1980s.

Geography

The main city of Port Harcourt is the Port Harcourt City in the Port Harcourt local government area, consisting of the former European quarters now called Old GRA and New Layout areas. The urban area (Port Harcourt metropolis), on the other hand, is made up of the local government area itself and parts of Obio-Akpor and Eleme accordingly. Port Harcourt, which is the current capital of Rivers State, is highly congested as it is the only major city of the state. In 2009, a law was passed by the Rivers State House of Assembly and governor Amaechi's administration to spread development to the surrounding communities as part of the effort to decongest the Port Harcourt metropolis. The Greater Port Harcourt region, spans eight local government areas that include Port Harcourt, Okrika, Obio-Akpor, Ikwerre, Oyigbo, Ogu–Bolo, Etche and Eleme. Its total population was estimated at 2,000,000 as of 2009, making it one of the largest metropolitan areas in Nigeria. But that number has greatly increased according to recent studies.

Location

Climate
Port Harcourt features a tropical monsoon climate (Köppen: Am) with lengthy and heavy rainy seasons and very short dry seasons. Only the months of December to February truly qualifies as dry season months in the city. The harmattan, which climatically influences many cities in West Africa, is less pronounced in Port Harcourt. Port Harcourt's heaviest precipitation occurs during September with an average of  of rain. December on average is the driest month of the year, with an average rainfall of . Temperatures throughout the year in the city are relatively constant, showing little variation throughout the course of the year. Average temperatures are typically between  in the city.

Environmental concerns

Air Pollution

Residents of the city have been experiencing particle (soot) pollution since the last quarter of 2016. Residents state their clothes and everything outside is covered with a layer of black soot. Official PM2.5 information from the state's environmental commissioner, Roseline Konya, states a high reading of 270 micrograms per cubic meter for air pollution in the city from a 2016 sampling. According to the U.S. Environmental Protection Agency's (EPA) index air quality index (AQI), a reading of 0 – 50 is good, readings between 200 – 300 which Port Harcourt falls under is considered unhealthy for everyone and E.P.A advises residents of such areas to avoid heavy and prolonged exertion, and move activities indoors. "For a 15-month period ending in June [2018] ... air quality was in the unhealthy range on 240 days, with 85 days ranking very unhealthy, and 13 days as hazardous."

The increased deterioration of ambient air quality led to a state protest in February 2017. There were experiences of black soot settling in nostrils, on cars, floors, roofs, windows, bathtubs, bathroom, kitchen sinks and household furniture surfaces resulting in frequent cleaning of affected surfaces and places. potable, domestic and rainwater were equally affected. Abuloma, Iwofe, Rupokwu, Okrika, and Woji were mostly affected with other areas such as Rumuigbo, Eleme, and Oyigbo Local Government Councils, as well as Ogoni.

The covering of the haze of soot in most parts of the city have resulted in visibility impairment by PM2.5, soil, and water deposition, and disruption in ecosystem diversity.  This also made the city dwellers to spend more time indoors than outdoors. Residents in cities such as Rumosi and Rumuodumanya in Obio/Akpor Council have relocated to other safe cities leading to decline in business activities.

The Ministry of Environment took action by analysing air samples from various sites in the city and found out to be 11 times higher than WHO specifications for PM2.5 and PM10. This non-compliance was tackled by shutting down the Chinese Government Company (CGC), H&H Engineering Company, and AUC Asphalt Company located in Aluu community, found to be the location of high volume discharge of emissions thereby contravening environmental regulations. Illegal refineries, burning of tires, gas flaring, liquefied natural gas (LNG) operations and processes, petro-chemical companies, and refineries were other suspected sources of soot pollution.

Residential areas

Some of Port Harcourt's more popular and well-known residential areas are known as Port Harcourt Township (or just "Town"), GRA (Government Reserved Area) phases 1–5, Elekahia, Rumuomasi, D-line, Elelenwo, Eliozu, Iboloji, Ogbunabali, Rumuola, Rumuigbo, Mgbuoba, Diobu, Woji, Amadi Flats, Umuchitta, Rumuokoro and Borikiri. The main industrial area is located in Trans Amadi, Abuloma.

Economy

Port Harcourt is a major industrial centre as it has a large number of multinational firms as well as other industrial concerns, particularly business related to the petroleum industry. It is the chief oil-refining city in Nigeria and has two main oil refineries located at Eleme. Both refineries process around 210,000 barrels of crude oil a day, both operated by the Port Harcourt Refining Company. Rivers State is one of the wealthiest states in Nigeria in terms of gross domestic product and foreign exchange revenue from the oil industry, crude oil being its principal export earner. Microapartment architecture is quite common in certain parts of Port Harcourt. The Point Block of Rivers State Secretariat is an icon of the city. An 18-story building, it is the tallest building in the South East and South South geopolitical zones combined.

Demographics
Ethnic groups
Port Harcourt is primarily composed of coastal Ikwerre, Ijaw, Obulom, and Ogoni peoples.

Religion

As in other cities in the country's south, the predominant religion of Port Harcourt is Christianity. Roman Catholics make up a significant portion of the Christian population. There are scores of churches, parishes and priests within the Port Harcourt Catholic diocese. The central church is the Corpus Christi Cathedral  Parish in D-line. The city is also home to other Christian denominations such as Anglicans, Methodists, Baptists, Presbyterians, Jehovah's Witnesses and members of Evangelical and Pentecostal groups. A very small number of residents adhere to the Islamic faith.

Culture
Literature
The Port Harcourt Book Festival, formerly known as Garden City Literary Festival remains one of the city's most important and popular events since its inception in 2008. Established by the government of Chibuike Rotimi Amaechi, the yearly gathering improves local literacy levels, promotes reading habits among denizens, and benefits exhibitors seeking wider audience. Throughout its annual run, Port Harcourt Book Festival has hosted renowned publishers such as Heinemann, Learn Africa Plc, Africana First Publishers and EPP Books Services. The festival currently continues to draw writers, literary connoisseurs, booksellers and publishers from every walk of life to the city. In July 2012, UNESCO, IPA, IBF and IFLA named Port Harcourt the World Book Capital for the year 2014, making her the 14th city in the world to be selected as World Book Capital and the first in Black Africa.

The city also features in Looking for Transwonderland, one of the first volumes of travel writing written by a Nigerian, Noo Saro-Wiwa.

Music

Nightlife
Aside from being the oil capital, Port Harcourt is also known for the vibrant late-night activities and entertainment scene.  There are several public houses, lounges, clubs, dance bars and restaurants spread out around the city. Partyers and revellers tend to spend a chunk of their night time at New GRA, where most of the bars and high-end nightclubs are located. Uptempo and club-friendly music can be heard in nearly every corner of the city at night. There have been increases in sex-oriented businesses including strip clubs and brothels.

In popular culture
In music
Award-winning Nigerian musician Duncan Mighty is also popularly known as Port Harcourt First Son. Duncan Mighty is also known for his hit song "Port Harcourt Son".
Grammy winner artist Burna Boy was born and raised in Port Harcourt. He speaks of Port Harcourt in his song titled "Ph City Vibration".
Singer and actress Muma Gee highlights the city's scenes and culture in her song "Port Harcourt Is Back".
Reggae-fusion singer Slim Burna sang a song called "Port Harcourt Boy" from his 2013 release I'm on Fire.

In movies
In the film Blood And Oil, which tells the tale of two British women and their unusual journey to the hinterland of the Niger Delta, the main character Alice Omuka travels to Port Harcourt, where she learns of the kidnapping of foreign oil workers.
Port Harcourt is a location in the Blessing Uduefe-directed movie The Green Eyed. The movie also premiered in the city.Girls Hostel, a Nollywood movie filmed in Port Harcourt helped catapult actresses Mary Uranta and Empress Njamah into stardom.

Education
Colleges and universities

Several institutions of tertiary education in Port Harcourt offer a wide range of professionally accredited programmes and qualifications. Most of these institutions are publicly funded, while others are run by private entities. The University of Port Harcourt was ranked sixth in Africa and first in Nigeria by Times Higher Education in 2015. The federal government owned university has its main campus at Choba district.

Universities and colleges administered by the Government of Rivers State are also located in the city. They include Rivers State University, Kenule Beesor Saro-Wiwa Polytechnic (Former Rivers State Polytechnic, Bori), Elechi Amadi Polytechnic, Ignatius Ajuru University of Education and Rivers State College of Health Science and Technology. The notable private institutions are Catholic Institute of West Africa and Eastern Polytechnic. While the latter is the first and only private polytechnic established in the state.

Primary and secondary schools

Media
Media in Port Harcourt consists largely of print, online blogs, social media and broadcast. Information is generally disseminated to the public through radio, television, newspapers, magazines and the internet. The government owns a number of the existing communications media, although, some private media is permitted. As a regulatory authority, the Rivers State Ministry of Information and Communications is responsible for overseeing the entire broadcasting system, as well as promoting competition, and ensuring the provision of qualitative services throughout the city. Since English is much more popular in the country's urban areas, media content such as publications, news, radio and television programmes are available mostly in the English language.

Newspapers
In print media, the largest-circulated daily newspaper published in Port Harcourt is The Tide. It is state supported and has an online version. Another popular newspaper is the weekly tabloid National Network which is owned by local politician Jerry Needam. Additionally, other noteworthy papers like The Neighbourhood published by Nativity Communications Company and The Newswriter'' published by Writers House have begun competing for market presence and are both headquartered in the metropolis.

Radio

Radio is an important mass medium in these parts. Not only has it become a strong source of news and entertainment, it is wide reaching and has proved a cheap means to reach a mass audience. Many of Port Harcourt's radio stations are in private hands with just a few are state owned. Radio Rivers, founded 1981 offers programs in English and various indigenous languages. Its operator is the Rivers State Broadcasting Corporation (RSBC). As of December 2013, more than 5 local FM stations some of which were privately owned by media conglomerates Silverbird Group, South Atlantic Media, Globe Broadcasting and Communications and The Multimesh Company were already commercially licensed.

Television
 Rivers State Television – Government owned TV station on UHF channel 22. Established in 1985.

Transport

There is an international airport, Port Harcourt International Airport on the outskirts of the city, a Nigerian Air Force (NAF) base which is the location of the only other airport used by commercial airlines Aero Contractors, Caverton Helicopters and Bristow Helicopters for domestic flights, two seaports (FOT Onne, Port Harcourt Wharf).

Sports
The city has three stadiums, the Sharks Stadium, the Yakubu Gowon Stadium located in Elekahia and Adokiye Amiesimaka Stadium located at Omagwa.

Port Harcourt is home to one of the best football team (Rivers united) in Nigeria and Africa. The present Governor of Rivers State launched a football academy known as Real madrid football academy located in the surrounding of Yakubu Gowon stadium. The first in Nigeria

Healthcare

Port Harcourt is the leading hub for medical services in Rivers State. Many healthcare facilities including hospitals and research facilities are located in Port Harcourt. The city has a prominent tertiary health institution University of Port Harcourt Teaching Hospital (UPTH) is situated on East West Road.

Government hospitals are widely favoured and caters to a larger pool of patients. One of the oldest is Braithwaite Memorial Specialist Hospital. Founded in 1925, the 375-bed facility provides general and specialist medical and surgical services along with a range of diagnostic and support services. Between 2009 and 2013, the Rivers State government commissioned two additional hospitals. This includes Kelsey Harrison Hospital and the Rivers State Dental and Maxillofacial Hospital.

Some other notable hospitals in the city are Meridian Hospital and Rehoboth Specialist Hospital which are private.

Water supply and sanitation
The Port Harcourt Water Supply and Sanitation Project aims at delivering sustainable water supply to the people of Port Harcourt and Obio-Akpor local government areas. The project is the first phase of the rehabilitation of the old Port Harcourt water supply system and its extension to new areas of the city. It involves the rehabilitation and upgrade of the stations in Rumuola, increasing its current capacity to  per day.

In Rivers State, Water sector and utility reforms were initiated in 2009 and included the enactment of the Rivers State's Water and Sanitation policy 2012 and the enactment of the Rivers State Water Sector development law #7of 2012.

The policy and Law provided for the creation of specialized institutions for service delivery. Key agencies include the Rural Water Supply and Sanitation Agency (RWSSA), the Small Towns Water Supply and Sanitation (STWSSA), the Port Harcourt Water Corporation (PHWC), and the Rivers State Water Services Regulatory Commission.

Port Harcourt Water Corporation (PHWC) was established pursuant to the Water Sector Development Law #7 of 2012 to replace the former Rivers State Water Board and to ensure the provision of potable drinking water and waste water treatment services. The corporation formally took off in September 2014 with the recruitment of the pioneer managing director, Kenneth Anga with a mandate to convert it to a self-sustaining public service corporation.

Greater Port Harcourt

Under the leadership of former Governor Chibuike Amaechi, plans was announced for the creation of a new city to be called Greater Port-Harcourt City. The new city is to be located at the outskirt of Port Harcourt close to the Port-Harcourt International Airport. The total coverage area for the Greater Port Harcourt city development is about  spanning eight local governments in Rivers State, including Ogu Bolo, Eleme,Ikwerre, Etche, Obio Akpor, Okrika.

The Authority (GPHCDA) was established by law in April 2009 with a mandate to facilitate the implementation of the Greater Port Harcourt master plan and build the new city.
The Authority is led by an administrator, Dame Aleruchi Cookey Gam, supported by a pioneer management team comprising the Secretary to the authority and Board, Silva Opusunju, Director Finance Aaron Obelley, Director Administration (Permanent Secretary) MI Tella, Director Public Affairs Kenneth Anga, Director Legal Justice Nwobike, Director Projects Edmund Altraide, Director Development Control Sir Ngozi Worgu.

The Greater Port Harcourt city hosted several of the events at the 17th national sports festival tagged "Garden City Games".

Gallery

Notable people

Twin towns – sister cities
Port Harcourt has the following sister city relationships, according to Sister Cities International:

 Kansas City, Missouri, United States

See also

 Bonny Island
 Bori City
 Okrika
 Railway stations in Nigeria

Notes

References

External links

Port Harcourt Water Corporation
Greater Port Harcourt City Development Authority
The Expat's Guide to Port Harcourt
Official Site of the River State Government
demographia.com (PDF)

Bonny River
Populated coastal places in Rivers State
Populated places established in 1913
Port cities and towns in Nigeria
Cities in Rivers State
1913 establishments in the Southern Nigeria Protectorate
State capitals in Nigeria

Port Harcourt


Sisyphus este un film românesc din 1974 regizat de Bogdan Dobre, Ionuț Laurențiu Dușcă. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ana Maria Dondera.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974

Sisyphus


Eric the Victorious (Old Norse: Eiríkr inn sigrsæli, Modern Swedish: Erik Segersäll; c. 945 – c. 995) was a Swedish monarch as of around 970. Although there were earlier Swedish kings, he is the first Swedish king in a consecutive regnal succession, who is attested in sources independent of each other, and consequently Sweden's list of rulers usually begins with him. His son Olof Skötkonung, however, is considered the first ruler documented to definitely have been accepted both by the original Swedes around Lake Mälaren and by the Geats around Lake Vättern. Adam of Bremen reports a king named Emund Eriksson before Eric, but it is not known whether he was Eric's father.  The Norse sagas' accounts of a Björn Eriksson are considered unreliable.

Some sources have referred to Eric the Victorious as either King Eric V or Eric VI, modern inventions by counting backwards from Eric XIV (1560–1568), who adopted his numeral according to a 16th-century work on the history of Sweden, Historia de omnibus Gothorum Sueonumque regibus. Whether or not there were any Swedish monarchs named Eric before Eric the Victorious is disputed, with some historians claiming that there were several earlier Erics, and others questioning the reliability of the primary sources used and the existence of these earlier monarchs. The list of monarchs after him is also complicated and sketchy in some early periods, which makes the assignment of any numeral problematic (see Eric and Eric and Erik Årsäll) whether counting backward or forward.

Eric's kingdom

His original territory was in Uppland and neighbouring provinces. He acquired the epithet of Segersäll – Victorious or literally blessed with victory – after defeating an invasion force from the south in the Battle of Fýrisvellir which took place near Uppsala. A brother of Eric's named Olof allegedly being the father of Styrbjörn the Strong, Eric's main opponent in that battle, is part of the traditions about them.

The extent of Eric's kingdom is unknown. In addition to the Swedish heartland around lake Mälaren it may have extended down along the Baltic Sea as far south as Blekinge. According to Adam of Bremen, and Saxo Grammaticus he was also King of Denmark after defeating King Sweyn Forkbeard. The Stone of Eric also describes a Swedish attack against Denmark as mentioned by Adam of Bremen.

According to the Flateyjarbok, his success was largely due to an alliance with free farmers against an earl-class nobility, but archaeological findings suggest that the influence of that class diminished during the last part of the tenth century. Eric probably introduced a system of universal conscription known as ledung in the provinces around Mälaren.

In all probability he also founded the town of Sigtuna, which still exists and where the first Swedish coins were minted for his son and successor King Olof.

Saga sources

Eric the Victorious is named in a number of sagas, Nordic tales of history preserved from oral tradition. In various stories, he is described as the son of a Björn Eriksson and as having ruled together with his brother Olaf. One saga describes his marriage to the infamous Queen Sigrid the Haughty, daughter of a legendary Viking, Skagul Toste, and how in their divorce he gave her all of Gothenland as a fief. According to Eymund's saga he then took a new queen, Aud, daughter of Haakon Sigurdsson, ruler of Norway.

Before that, Eric's brother Olaf died, and a new co-ruler was to be appointed, but the Swedes allegedly refused to accept Eric's rowdy nephew Styrbjörn as such. Eric granted Styrbjörn 60 longships in which he sailed away for a seafaring existence as a Viking. He became the ruler of Jomsborg and an ally of Danish King Harold Bluetooth, whose daughter Tyra he married. Styrbjörn returned to Sweden with an army, although Harold and the Danish troops seem to have turned back. Eric won the Battle of Fýrisvellir, according to Styrbjarnar þáttr Svíakappa, after making sacrifice to Odin and promising that, if victorious, he would give himself to Odin in ten years.

Two skaldic verses by Thorvaldr Hjaltason describe the alleged battle. The first expressly mentions how an Eric has utterly defeated an enemy host at a fortification at Fýrisvellir, while the second specifies that the Vikings were superior in numbers but nevertheless were handily captured when they attacked Sweden, and only those who fled survived. The runestones of Hällestad and Sjörup in Scania, then a part of Denmark, do mention a battle at Uppsala characterized by the defeat and flight of the attackers. These stones have traditionally been associated with the battle, but they also present chronological problems and may be from the next century.

Saxo Grammaticus also mentions that Erik ruled over Denmark for seven years after an invasion. He does not question the validity of the Swedish conquest of Denmark and claims that the Swedish invasion of Denmark was retaliation for Harald Bluetooth's support of Styrbjörn the Strong.  Snorri Sturlasson also mentions that Eric manfully defended the realm from invaders and that he also expanded the Swedish realm manfully.

According to saga sources, Eric also had a beautiful daughter. A Swede named Åke desired her. Eric however forbade his marriage proposal, since he knew a king in Russia that he wanted to marry her off to. Åke also was an unworthy man for his daughter. The saga uses the word fylkeskonung to describe the Russian king. The fylkeskonungs all paid tributes to the Uppsala king according to the Yngling Saga and are described as client kings of the kings of Uppsala. Sometimes it means petty king.
After that marriage took place Åke got jealous and angry at the Russian king for taking his love. Erik married her off to the Russian king.

Åke retaliated by traveling to Russia with a friend and killing the king and taking Eric's daughter. Åke then allied himself with powerful Swedish jarls to avoid retaliation by Eric.
Eric did not want to risk a confrontation since that would lead to much bloodshed in a possible civil war. For some years nothing happened and Åke had a son Edmund, father of Ingvar the Far-Travelled, leader of the Rus expedition to the Caspian Sea. Eric and Åke later had a good relationship and became friends once again.

Before the wedding, Haakon Jarl said that Eric should do something against Åke and that his actions against Eric must be punished. Haakon offered Eric gifts if he took revenge and offered to help him take revenge. Leaving a rival alive could risk his daughter's life and Eric's life in a potential attack for the throne by Åke.

Eric then started a plot for revenge. Eric armed his guards and killed Åke when he was leaving the party drunk together with his drunken bodyguards.

After that Eric started a purge where all jarls allied with Åke were mercilessly killed and their property was confiscated. He spared the child and raised it as his grandson and also spared his daughter and brought them home with him.

Adam of Bremen

German ecclesiastic chronicler Adam of Bremen (around 1075) provides by far the oldest narrative about King Eric, and it differs substantially from the sagas. As his source he refers to the current King Sweyn II of Denmark whom he interviewed for his chronicle. Adam of Bremen also uses a similar epithet as the sagas "Victorius" for Erik the "Powerful" or Erik the "Great" the Latin word "potentissimus".   Adam places Eric's reign after that of a certain Emund Eriksson, without clarifying how they were related. He does not mention the Battle of Fýrisvellir but relates that Eric gathered a large army and invaded Denmark against King Sweyn Forkbeard. The direct reason for the attack is not given, but somehow it concerned an alliance between Eric and "the very powerful king of the Polans, Bolesław (992–1025). He gave Eric his sister or daughter in marriage". That princess has been identified as Gunhild of Wenden, in some Nordic sources the daughter of a king Burislev (Bolesław). According to other interpretations, she was identical with a woman known in later sagas as Sigrid the Haughty, whose name is possibly a misunderstanding of the Old Polish name Świętosława. Eric's invasion of Denmark was successful. Several battles were fought at sea, and there the Danish forces, attacked from the east by Slavs, were annihilated. After his victory, Eric kept Denmark for a time, while Sweyn was forced to flee, first to Norway, then to England, and finally to Scotland whose king received the refugee with kindness.

According to Adam, Eric's rule in Denmark coincided with increased Viking activity in northern Germany. A fleet of Swedish and Danish ships sailed up the Elbe and landed at Stade in Saxony. A Saxon army confronted the invaders but was badly defeated. Several prominent Saxons were captured and brought to the ships, while the Vikings ravaged the province with no resistance. One of the prisoners, a Margrave Siegfried, managed to escape at night with the help of a fisherman. The infuriated Vikings then maimed their remaining prisoners and threw them ashore. However, Siegfried and Duke Benno soon raised a new army and raided the Vikings encamped at Stade. Another Viking detachment was tricked deep into the desolate marsh of Glindesmoor by a captured Saxon knight and annihilated by pursuing Germans.

Adam characterises Eric as a heathen and initially very hostile to the Christian religion.  Nevertheless, a number of missionaries were at work during his reign, foreigners as well as some belonging to recently converted Nordic families. Among them was Odinkar the Elder who preached in Funen, Zealand, Scania and Sweden. Eventually Eric agreed to baptism, presumably while staying in Denmark; and if so he was the first Swedish king to do so.  Due to that significant event, missionaries were allowed to sail over from Denmark to Sweden where they "worked valiantly in the name of the Lord". After some time, Eric is said to have forgotten the Christian faith and reverted to the religion of his ancestors. When Eric died, Sveyn Forkbeard returned from exile and regained Denmark. He also is alleged to have married Eric's widow (whoever she was), mother of Eric's successor King Olof. Thus an alliance between the Swedish and Danish royal houses was created.

Adam's account seems to date the death of Eric the Victorious between 992, when the accession took place in Poland of his ally Boleslaw I (above), and 995, when his son Olof's coinage began in Sigtuna. According to Snorre Sturlasson, Eric died in Uppsala. Discrepancies between Adam's account and other sources have led to a variety of interpretations among Swedish historians, especially about Eric's marriages. The details on his conquest of Denmark have been questioned, however historian Sture Bolin considers it likely that the Swedish conquest of Denmark did occur, since it is supported by two independent sources (Saxo Grammaticus and Adam of Bremen, who got the information from the Danish king Sweyn II). Bolin also argues that Eric's invasion of the Holy Roman Empire (as described by Adam of Bremen), virtually requires Eric to have been the king of Denmark.
According to a recent evaluation by Harrison, the conquest "is not unlikely, at least if we consider it a loose suzerainty over powerful Danish lords".
The Stone of Eric, believed to have been raised in about 995 C.E., bears an inscription that Ludvig Wimmer identified as a
possible description of an attack on Hedeby by king Sweyn against Swedish defenders who had occupied the settlement after king Eric's conquest.

Family
Various sources and sagas (see above) list King Eric's wives as Sigrid, Świętosława, Gunhild and Aud, of which two or three may have been the same person but depicted differently and under different names. Such sources have also given Eric a total of four known children:
 Olof Skötkonung d. 1022, Eric's only historically attested child
 Emund, allegedly ruled over part of the realm under his brother Olof
 Holmfrid, sometimes credited as a daughter, not a sister, of Olof and married to Sweyn Haakonsson
 Daughter, married to an Åke and grandmother of Ingvar the Far-Travelled

Eric's nephew Styrbjörn and niece Gyrid were allegedly children of his semi-legendary brother and co-ruler Olof, mentioned in connection with Styrbjörn.

See also
 List of Swedish monarchs
 Adam of Bremen
 Icelandic sagas

Notes

References

External links

 Carl L. Thunberg (2012): Slaget på Fyrisvallarna i ny tolkning (The Battle of Fýrisvellir in a New Interpretation)

940s births
990s deaths
Year of birth uncertain
Year of death uncertain
10th-century Swedish monarchs
House of Munsö

Eric the Victorious


ගුරු යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2007දී විකාශය වූ නාට්‍ය චිත්‍රපටයකි. මෙය දළ වශයෙන් රිලයන්ස් ඉන්ඩස්ට්‍රීස් පිහිටුවූ ව්‍යාපාරික ධිරුභායි අම්බානිගේ දිවිය අලලා නිර්මාණය වූවකි. මෙම චිත්‍රපටයේ සම-තිරරචනය සහ අධ්‍යක්ෂණය සිදුකරන ලද්දේ මණි රත්නම් විසිනි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ අභිෂේක් භච්චන්, ඓශ්වර්යා රායි, ආර්. මාධවන්, විද්‍යා බාලන්, ආර්යා බබ්බර්, සහ මිතුන් චක්‍රබෝර්ති විසිනි. මිට අමතරව මල්ලිකා ෂෙරාවත් විසින් මෙම චිත්‍රපටයේ ආරාධිත නිරූපණයක් ද සිදුකරයි. මෙම චිත්‍රපටයේ ස්වර මාලාව සහ නාදපථය නිර්මාණය කරන ල්දදේ ආර්. ඒ. රහ්මාන් විසිනි. දෙමළ බසින් ගුරු ලෙසත්, සහ තෙලිඟු බසින් ගුරුකාන්ත් ලෙසත් හඬකවා නම්කරන ලද චිත්‍රපට හින්දි චිත්‍රපටය හා සමගාමීව විකාශය විය. මෙම චිත්‍රපටයේ දෙමළ ප්‍රභේදයේ ප්‍රධාන චරිතය (අභිෂේක් භච්චන්) සඳහා හඬකවන ලද්දේ සූරියා විසිනි. 2007 ජනවාරි 12 දින මෙම චිත්‍රපට මුදාහැරිණි. එහි ආරම්භක දර්ශනය 2007 ජනවාරි 11 දින කැනඩාවේ ටොරන්ටෝවේ එල්ජින් තියටර්හි දී ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. මෙලෙසින් එය කැනඩාවේ ප්‍රධාන අන්තර්ජාතික මංගල දර්ශනයක් සහිත වූ ප්‍රථම ඉන්දියානු චිත්‍රපටය බවට පත් විය. මෙම චිත්‍රපටය 2007 කෑන්ස් චිත්‍රපට උළෙලේ ටූස් ලෙස් සිනෙමාස් ඩු මොන්ඩේ (ලෝක සිනමා) අංශයෙන් ද ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි.

කථා පුවත
මෙම චිත්‍රපටයේ කථා පුවත ආරම්භ වන්නේ 1951 උතුරු ගුජරාතයේ, සබර්කාන්ත දිස්ත්‍රික්කයේ ඉදාර් නම් කුඩා ගම්මානයේ ය. මෙම ගම්මානයේ වෙසෙන ගුරුකාන්ත් "ගුරු" දේසායි (අභිෂේක් බච්චන්) නම් තරුණයා යම් දිනක දැවැන්ත පුද්ගලයකු වීමට සිහින බවයි. ගම්මානයේ පාසලේ විදුහල්පතිවරයා වන ඔහුගේ පියා (රාජේන්ද්‍ර ගුප්තා) ඔහුට සිහින නොදකින ලෙස පවසන්නේ ඒවා කිසිදින සැබෑ නොවන බැවිනි. තුර්කිය වෙත යාමට තීරණය කරන ගුරුකාන්ත් කුළු බඩු වෙළඳාමෙහි යෙදෙයි. පසුව ඔහුට උසස්වීමක් පිරිනැමුණ ද, ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කොට රැකියාවෙන් ඉවත් වන්නේ තමන්ගේම ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කිරීමටයි. මේ අතර යළි ගම්මානය වෙත යන ඔහු සුජාතා (ඓශ්වර්යා රායි බච්චන්) සමග විවාහ වන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඇගේ දායාදය නිසායි. සුජාතා සහ ඇගේ සොහොයුරු ජිග්නේශ් (ආර්යා බබ්බාර්) සමග බොම්බාය වෙත සංක්‍රමණය වන ගුරු එහි දී රෙදි ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කරයි. ක්‍රමයෙන් සිය ව්‍යාපාරය පුළුල් කරන ඔහු තමන්ගේම නිෂ්පාදන ඒකකයක් ස්ථාපනය කරන්නේ "ශක්ති සංස්ථාව" යන නාමයෙනි.

ස්වතන්ත්‍ර පුවත්පත ප්‍රකාශයට පත්කරන මාණික් "නානාජි" දාස්ගුප්තා (මිතුන් චක්‍රබෝර්ති) ගුරුට සලක්නනේ සිය පුත්‍රයකුට මෙනි. ගුරු ද ඔහුට සිය පියාට මෙන් සලකන්නේ බොම්බායේ මුල් දිනවල ඔහු දැක්වූ සහයෝගය හේතුවෙනි. ඔහු දාස්ගුප්තාගේ මිණිපිරිය වන මීනු (විද්‍යා බාලන්) සමග දැඩි මිත්‍රත්වයක් ඇති කර ගනියි. මීනු බහු ජරඨතාවය නම් රෝගයෙන් පෙළෙන අතර, ඇය රෝද පුටුවක් භාවිතා කරන්නට පටන් ගනියි.

ගුරුකාන්ත් දේසායිගේ ව්‍යාපාරය ඉන්දියාවේ විශාලතම ව්‍යාපාරවලින් එකක් වන විට, ඔහු සාර්ථකත්වය පසුපස දැඩිව හඹා යයි. ඔහු සිය පොලියෙස්ටර් කර්මාන්තශාලා වෙත නීති විරෝධී ලෙස යන්ත්‍ර කොටස් රැගෙන එන අතර, නීත්‍යානුකූල ලෙස භාණ්ඩ නිපදවමින් වෙළඳපල මෙහෙයවන්නට තැත් කරයි. ගුරුගේ සාර්ථකත්වය සාධාරණ එකක් නොවන බව මාණික් දාස්ගුප්තා වටහා ගැනීමත් සමග, මාණික් සිය පුවත්පතේ වාර්තාකරුවකු වන ශ්‍යාම් සක්සේනා (මාධවන්) සමග ගුරුගේ දූෂිත ක්‍රම අනාවරණය කිරීමට තීරණය කරයි.

මෙම පුවත්පතේ පීඩනය හේතුවෙන් ගුරු හට ආඝාතය ඇතිවන අතර, ඔහුගේ සිරුරේ දකුණුපස අඩපණ වේ. මේ අතර ශ්‍යාම් සමග විවාහ වී සිටින මීනු (විද්‍යා බාලන්) රෝගාතුරව මිය යයි. අවසානයේ 1980 ඔක්තෝබර් 16 දින ගුරු රජයේ පෞද්ගලික විමර්ශනයක් වෙත රැගෙන යන්නේ ඔහුට විරුද්ධව ජනමාධ්‍යවලින් එල්ල වන චෝදනා පැහැදිළි කිරීමටයි. නමුත් පසු දිනයේ ඔහුට මාධ්‍ය ඉදිරියේ කතාවක් පැවැත්වීමට සිදුවන අතර, ඒ නිසා රජයට ඔහුට එරෙහි චෝදනා 29න් 27ක් නිදොස් කිරීමට සිදුවේ. ඔප්පු වූ සෙසු චෝදනා දෙක වෙනුවෙන් ඔහුට ඉන්දියානු රුපියල් මිලියන 6.3ක (2016දී ඉ.රු. මිලියන 100 හෙවත් ඇ.ඩො. මිලියන 1.5කට සමාන) සහ ඉන්දියානු රුපියල් 96,000 (2016දී ඉ.රු. මිලියන 1.6 හෙවත් ඇ.ඩො. 23,000ට සමාන) වන්දි මුදලක් ගෙවීමට සිදු වේ. අනතුරුව ඔහුට ව්‍යාපාරය යළි හිමි වේ.

නිෂ්පාදනය
ගුරු රචනය සහ අධ්‍යක්ෂණය සිදුකරන ලද්දේ මණි රත්නම් විසින් වන අතර, මෙහි හින්දි දෙබස් විජේ ක්‍රිෂ්ණා ආචාර්ය විසින් රචනා කරන ලදී. මෙහි රූගත කිරීම් සිදුවූයේ මුම්බායි, තුර්කිය, බදාමි සහ මෙල්කොටේ (කර්ණාටක ප්‍රාන්තයේ) මෙන්ම චෙන්නායි, පොල්ලචි, මදුරෛ, තමිල් නාඩුවේ චෙට්ටිනාඩ් ප්‍රදේශය සහ කේරළයේ [[අතිරපිල්ලි]] වැනි ප්‍රදේශවල ය. චිත්‍රපටයේ වැඩි ප්‍රමාණයක් රූගත කෙරුණේ ද නිව් ඉන්ඩියන් එක්ස්ප්‍රස් සහ දිනමණි ආදියෙහි නිවහන වූ එක්ස්ප්‍රස් වතුයායේ ය. මෙහි එක් ගීත දර්ශනයක රූගත කිරීමක දී ඓශ්වර්යා බයිසිකලයෙන් ඇද වැටුණු අතර, ඇගේ අතෙහි සහ පාදයෙහි සීරීම් තුවාළ ඇති විය. ඇයට ප්‍රථමාධාර ලබාදෙන තෙක් රූගත කිරීම් පැය කිහිපයකට අත්හිටුවීමට සිදු විය. එම ගීතය චිත්‍රපටයෙන් කපාහැර "බර්සෝ රේ" ගීතය මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. මෙහි සංගීත නිර්මාණය ඒ. ආර්. රහ්මාන් විසින් සිදුකළ අතර, පද රචනය ගුල්සාර් විසින් සිදුකරන ලදී. චිත්‍රපටයේ සිනෙමාරූපණය මෙහෙයවන ලද්දේ රජීව් මෙනන් විසිනි. අවසන් සිනමාශාලා ප්‍රභේදයෙන් මෙම චිත්‍රපටයේ එන ඇතැම් දර්ශන මකාදමන ලදී. ඒ අතරට සුජාතා පළමුව මළ දරුවකුට උපත දෙන දර්ශනය සහ මාණික් දාස්ගුප්තා මුණගැසීම හේතුවෙන් ගුරු සිය භාර්යාව සමග කෝප වන අවස්ථාව ඇතුළත් විය.

ගුරු චිත්‍රපටය තුළින් සාර්ථකත්වය උදෙසා මිනිසා තුළ පවතින ආශාව සහ දේශය නිදහස ලබාගත් සමයේ සිට වර්තමානය දක්වා කාලය වෙනස් වූ අයුරු දිග හැරේ. ඇතැම් වාර්තා මගින් සැකපහළ කළේ මෙය චරිතාපදාන චිත්‍රපටයක් බවත් එය ඉන්දියාවේ දැවැන්තම කාර්මික ව්‍යාපාරිකයකු වන ධිරුභායි අම්බානිගේ කථා පුවත බවත් ය. ගුරු සේම අම්බානිගේ ද සම්භවය ගුජරාටයේ වන අතර ඔහුගේ පියා ගුරුවරයකු විය. ෂෙල් ගෑස් සමාගමේ සෙවය පිණිස ඔහු විදේශගත වූ අතර, යළි ඉන්දියාවට පැමිණියේ පොලියෙස්ටර් ආනයනය කිරීමටයි. රත්නම් විසින් විස්තර කොට ඇත්තේ ගුරු අතීතය මෙන්ම වර්තමානය තුළින් ආභාසය ලබා ඇති බවයි.

චරිත නිරූපණය
 අභිෂේක් බච්චන්, ගුරුකාන්ත් "ගුරු" දේසායි ලෙස
 ඓශ්වර්යා රායි බච්චන්, සුජාතා දේසායි ලෙස
 ආර්. මාධවන්, ශ්‍යාම් සක්සේනා ලෙස
 විද්‍යා බාලන්, මීනාක්ෂි 'මීනු' සක්සේනා ලෙස
 මිතුන් චක්‍රබෝර්ති, මාණික් දාස්ගුප්තා ලෙස
 ආර්යා බබ්බාර්, ජිග්නේශ් ලෙස
 රාජේන්ද්‍ර ගුප්තා, ගුරුගේ පියා ලෙස
 සරීතා ජෝෂි, ගුරුගේ මව ලෙස
 අර්ජන් බාජ්වා, අර්සාන් කොන්ත්‍රාත්කරු ලෙස
 මල්ලිකා ෂෙරාවත්, නළඟනක ලෙස ("මයියා මයියා" ගිතයේ විශේෂ නිරූපණය)
 රෝෂන් සෙත්, විනිසුරු තාපර් ලෙස (රජයේ විමර්ශන කමිටුවේ ප්‍රධානියකු ලෙස)
 ප්‍රතාප් කේ. පෝතන්, කේ. ආර්. මෙනන් අයි.ඒ.එස්. ලෙස
 සචික් ඛේඩේකාර්, සුජාතාගේ පියා ලෙස
 නීනා කුල්කර්ණි, සුජාතාගේ මව ලෙස
 මනෝජ් ජෝෂි, ඝාන්ශ්‍යාම් භායි ලෙස
 ධ්‍රිතිමන් චැටර්ජී, කොන්ත්‍රාත්කරු සහාබ් ලෙස

ප්‍රතිචාරය

බොක්ස් ඔෆීස්
ගුරු මුදාහැරීමෙන් පසුව එය යහපත් ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාරවලට නිරාවරණය විය. එක්සත් ජනපදය තුළ, සීමිත මුදාහැරීම යටතේ විවෘත කෙරුණු ගුරු එහි ආරම්භක සති අන්තයේම ඉහළ සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත්තේ ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 3ක (ඇ.ඩො. 450,000) ආදායමක් උපයා ගනිමිනි. මෙය අතිශයින් ඉහළ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතයක් විය. හත්වන සතිය වන විට, චිත්‍රපටය ඉන්දියාව තුළ ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 41.65ක (ඇ.ඩො. මිලියන 6.2) ශුද්ධ ආදායමක් හිමි කරගත්තේ ය. එක්සත් ජනපදය සහ එක්සත් රාජධානිය තුළ ප්‍රදර්ශනයෙන් එය ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 13ක (ඇ.ඩො. මිලියන 1.9) ආදායමක් ද උපයා ගත්තේ ය. 2007 පෙබරවාරි 23 වන විට, ජනවාරි 12 මුදාහළ ගුරු ලොව පුරා ප්‍රදර්ශනයෙන් ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 80ක (ඇ.ඩො. මිලියන 12) ආදායමක් හිමි කරගත්තේ "ජනමෝදකයක්" බවට පත්වෙමිනි. එක්සත් ජනපදය තුළ එය බ්ලොක්බස්ටරයක් විය.

විචාරක පිළිගැනීම
ගුරු චිත්‍රපටය විචාරකයන් වෙතින් අතිශයින් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර හිමි කරගැනීමට සමත් විය. මෙහි රංගන ප්‍රතිභාව වෙනුවෙන් අභිෂේක් බච්චන් නොමඳ පැසසුමට භාජනය විය. Rotten Tomatoes නැමැති විචාරක වෙබ්අඩවිය විසින් මෙම චිත්‍රපයට සියයට 90ක ඇගයුමක් ලබාදුන්නේ ය. ද නිව් යෝක් ටයිම්ස් පුවත්පත මෙම චිත්‍රපටය පිළිබඳ ප්‍රකාශ කළේ "පොලියෙස්ටර් නිෂ්පාදකයකුගේ චරිතය, විශේෂයෙන් ප්‍රබන්ධ එකක් වුවත් ආශ්‍රයෙන් වින්දනීය නිර්මාණයක් සිදු කිරීමට අපහසු යැයි ඔබ සිතනවා ඇති. නමුත් අධ්‍යක්ෂ මණි රත්නම් "ගුරු" සමගින් එය මැනවින් ඉටු කොට තිබේ. යමක් කළ හැකිය යන හැඟීමට සහ මුම්බායි ධනේශ්වරවාදයට මෙය ජය ගීතයක් වැනි ය." ද නිව් යෝක් පෝස්ට් මෙම චිත්‍රපටයට තරු හතරෙන් තුනක් ලබා දුන් අතර, ලොස් ඇන්ජලීස් වීක්ලි පුවත්පත පැවසූයේ මෙය ලගාන් චිත්‍රපටයෙන් පසුව බිහිවූ හොඳම හින්දි චිත්‍රපටය බවයි. ටයිම් සඟරාවේ රිචඩ් කොර්ලිස් විසින් මෙම චිත්‍රපටය ෆ්‍රෑන්ක් කප්‍රාගේ It's a Wonderful Life චිත්‍රපටය සමග සසඳමින් පැවසූයේ මෙම චිත්‍රපටයේ කැපීපෙනෙන ප්‍රධාන අංගයක් වනුයේ එහි භාවෝන්නතිය බවයි. ගුරු ද අනර්ඝ පොලියෙස්ටර් නිමැවුක් වැනි ය. ඔහු තවදුරටත් පැවසූයේ, "ඓශ්ගේ චිත්‍රපටයේ විශිෂ්ටත්වය අභිරහසක් බවයි. ඇයගේ රූමත්භාවය පිළිබඳ කිසිදු වාදයක් නොමැති වුව ද, ඇය නිළි-නිරූපිකාවකට වඩා නිරූපිකා නිළියක වේ. ගුරු තුළ ඇය ප්‍රධාන වශයෙන්ම අලංකරණයයි". හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් විචාරකයා විසින් මෙය තරු තුන හමාරක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ "රත්නම් සහ කනිෂ්ඨ බච්චන් විසින් ව්‍යාපාර දේශපාලනයට සමීප වන්නා සේ දිවියට ඉතා සමීප වන චිත්‍රපටයක් ලබා දී ඇත. වටහාගන්නා ප්‍රේක්ෂකයන්ට සෑහීමකට පත්විය හැකි බවට වගකීමක් දිය හැක.. ඓශ්වර්යා රායි ආශ්චර්යමත් ය. ඇය සංකීර්ණ දසුන් ගෞරවයෙන් සහ සහානුභූතික අයුරින් නිරූපණය කරන්නී ය. ඒ සියල්ලටම වඩා උද්‍යෝගය හිමි විය යුත්තේ අභිෂේක් බච්චන්ට ය. මෙය යුවා චරිතයෙන් පසු ඔහුගේ වෘත්තීයමය දිවියේ විස්මයජනක හොඳම චරිත නිරූපණය ද වේ." බොලිවුඩ් හුංගාමාහි විචාරක තරන් ආදර්ශ් මෙයට තරු හතරක් ලබාදෙමින් සිය විචාරය පැවසූයේ "ගුරු මණි රත්නම්ගේ විශිෂ්ටතම උත්සාහ‍යන්ගෙන් එකක් වන බවත්, හින්දි සිනමාවෙන් පිටතට පැමිණි විශිෂ්ටතම නිර්මාණවලින් එකක් බවයි" එසේම නළුව්නගේ රංගන ප්‍රතිභාව වර්ණනා කළ ඔහු රචනා කළේ "මෙහි සියලු සම්මාන අභිෂේක් හට පිරිනැමිය යුතු බවයි. ඒ පිළිබඳ කථා දෙකක් නැත! ගුරු තුළ ඔහුගේ ප්‍රතිභාව නිසැකයෙන්ම ලෝක ගණයේ එකකි. තුර්කියේ තියුණු තරුණයකුගේ සිට අපගේ රටේ දැවැන්තම ව්‍යවසායකයකු ලෙස අභිෂේක් සිය චරිතයේ විවිධ මුහුණවර නිරූපණය කරමින් සිය දක්ෂතාව ප්‍රදර්ශනය කරයි."

Rediffහි රාජා සේන් මෙයට තරු තුනක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ "ගුරු ප්‍රබල ප්‍රතිභාවන්ගෙන් පෝෂණය වී ඇත. චිත්‍රපටය හිමි කරග්නනා අභිෂේක් ප්‍රේක්ෂකයිනට දිගටම අසුනේ රැඳී සිටීමට සලස්වමින් අපව සිනහවට සහ අත්පොලසන් දීමට යොමු කරවයි. සෑම රූප රාමුවකම ඔහු සිත්ගන්නාසුලු ය". ද සන්ඩේ ටයිම්ස් පැවසූයේ "නිශ්චිතවම මෙය ඔබට දැකගත හැකි වන හොඳම බොලිවුඩ් චිත්‍රපටවලින් එකකි. මෙහි රංගන ප්‍රතිභාව පැසසුම් හිමි කරගනියි. විශිෂ්ට රංගනයක නියැළෙන බච්චන් වියපත් සහ වැඩුණු ගුරු නිරූපණය කරන්නේ විස්මිත අයුරිනි. රායි ඇගේ මුව නෙතැති හැඟීම් ප්‍රකාශනය මගින් සහායක, නමුත් දැවෙනසුලු භාර්යාවගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. ඇය නර්තනයේ යෙදෙන්නේ සුරඟනක මෙනි. චක්‍රබෝර්ති සහ දෙමළ සුපිරි තරුවක වන මාධවන් ද සිය සහායක චරිත ද ඒ හා සමානවම බබළවති". BBC විචාරක ජස්ප්‍රීත් පණ්ඩෝහාර් මෙයට තරු තුනක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ "රත්නම්ගේ සිත් අලවා තබාගන්නා තිරරචනය හේතුවෙන් ගුරු ධනවත් කථා පුවතක් බවට පත්ව ඇත. ප්‍රධාන චරිතය සිය අවංක භාර්යාව (ඓශ්වර්යා රායි), මිතුරන් සහ සතුරන් සමග පවත්වන සංකීර්ණ සම්බන්ධතාවලින් එය ගෙත්තම් කොට ඇත".

සම්මාන
ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන
ජයග්‍රහණ
හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂණය – සමීර් චන්දා
හොඳම පසුබිම් ස්වර ලිපියකලා අධ්‍යක්ෂණය – ඒ. ආර්. රහ්මාන්
හොඳම සංගීතය – ඒ. ආර්. රහ්මාන්
හොඳම නර්තන රචනය – "බර්සෝ රේ" සඳහා සරෝජ් ඛාන්
හොඳම පිළිවැයුම් ගායිකාව – "බර්සෝ රේ" සඳහා ශ්‍රේයා ඝෝෂාල්
නිර්දේශ
හොඳම චිත්‍රපටය – මණි රත්නම්
හොඳම අධ්‍යක්ෂක – මණි රත්නම්
හොඳම නළුවා – අභිෂේක් බච්චන්
හොඳම නිළිය – ඓශ්වර්යා රායි
හොඳම සහාය නළුවා – මිතුන් චක්‍රබෝර්ති
හොඳම පද රචනය – "තෙරේ බිනා" සඳහා ගුල්සාර්
හොඳම පිළිවැයුම් ගායකයා – ඒ. ආර්. රහ්මාන්

ශාන්තරම් සම්මාන
හොඳම අධ්‍යක්ෂක – මණි රත්නම්
හොඳම සංගීත අධ්‍යක්ෂක – ඒ. ආර්. රහ්මාන්
හොඳම සිනෙමාරූපක – රජීව් මෙනන්

නාදපථය

මෙම චිත්‍රපටයේ අතිශයින් සම්භාවනාවට සහ ඉහළ සාර්ථකභාවයක් හිමි කරගත් නාදපථය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ඒ. ආර්. රහ්මාන් විසිනි. සියලුම ගීත දැවැන්ත ජනතාකර්ෂණයක් හිමි කරගත් අතර, සෙසු ඇල්බම‍යන්ගෙන් එල්ලවූ තරගය හුමවේ වුව ද, සම්පූර්ණ ඇල්බමය මාස ගණනාවක්ම ඉහළම ස්ථානයේ වැජඹිණි. 2006 වර්ෂයේ හොඳම ඇල්බමය ලෙස එය තෝරාගැනිණි.

මෙහි අතිශයින් පිළිගැනීමට පත් සාර්ථක නිර්මාණ වෙනුවෙන් ඒ. ආර්. රහ්මාන් "ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ" දී මෙන්ම "අයිෆා සම්මාන" උළෙලවල්හි දී "හොඳම සංගීතය" සහ "හොඳම පසුබිම් ස්වර ලිපිය" යන සම්මාන හිමි කරගත්තේ ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2007 චිත්‍රපට
කේරළයේ රූගත වූ චිත්‍රපට
1950 දශකය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
1960 දශකය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
1970 දශකය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
1980 දශකය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
2000 දශකයේ හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
මණි රත්නම් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
ප්‍රබන්ධ ඉන්දියානු ජනයා
ඉන්දියානු චරිතාපදාන චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
ව්‍යාපාර චිත්‍රපට
මදුරාසියේ රූගත වූ චිත්‍රපට
තුර්කියේ රූගත වූ චිත්‍රපට
මුම්බායේ රූගත වූ චිත්‍රපට
ඒ. ආර්. රහ්මාන්ගේ හින්දි චිත්‍රපට ස්වර මාලා
දෙමළ බසින් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
තෙලිඟු බසින් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
චාලකුඩිහි රූගත වූ චිත්‍රපට

ගුරු (2007 චිත්‍රපටය)


NGC 7837 je spiralna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7837
  Auke Slotegraaf: NGC 7837 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7837 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7800 - 7849

7837

NGC 7837


Eparhija buenosajreska i južnocentralnoamerička je eparhija Srpske pravoslavne crkve na teritoriji Južne i Srednje Amerike.

Nadležni arhijerej je episkop Kirilo Bojović, a sjedište eparhije se nalazi u Buenos Airesu.

Izvori

Eparhije Srpske pravoslavne Crkve
Kršćanstvo u Argentini

Eparhija buenosajreska


Andreas Jebro (født 23. april 1984 i Køge) er en dansk skuespiller, der er uddannet fra skuespillerskolen ved Aarhus Teater i 2007. Fast ansat ved Aarhus teater 2007 - 2011. Fast ansat ved Aalborg teater 2011 - 2015. Har medvirket i mere end 50 forestillinger siden endt uddannelse. Fik sit folkelige TV gennembrud da han spillede modstandsmanden Claus Villumsen, i den populære TV serie Badehotellet, sæson 8 og sæson 9 På TV2.

Årets Reumert
I 2014 vandt han Årets Reumert som "Årets Mandlige Birolle", for sin rolle i komedien Den spanske flue på Aalborg Teater. I 2017 vandt han prisen som "Årets Mandlige Hovedrolle" for sin hovedrolle i Christian Lollikes genfortolkning af Erasmus Montanus på Aarhus Teater og Sort/Hvid.

Privat
Siden tiden på skuespillerskolen har Andreas Jebro været kæreste med Amalie Dollerup. Parret blev gift den 5. august 2017 i Vor Frelsers Kirke i København.Deres søn blev født i juni 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra København
Skuespillere fra Danmark
Reumertprisen for årets mandlige hovedrolle
Reumertprisen for årets mandlige birolle

Andreas Jebro


Patrick Lloyd "Pat" McCrory (født 17. oktober 1956 i Columbus, Ohio) er en amerikansk politiker, og var den 74. guvernør for den amerikanske delstat North Carolina fra 2013 til 2017. Han er medlem af det Republikanske parti.

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør McCrory  på North Carolinas officielle hjemmeside.
 Pat McCrory officielle kampagneside på www.patmccrory.com

Personer fra Columbus
Borgmestre fra USA
Guvernører i North Carolina

Pat McCrory


Victor Giraud  (* 26. November 1868 in Mâcon; † 14. Februar 1953 in Sartrouville) war ein französischer Romanist, Journalist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Giraud besuchte das Lycée Henri IV und studierte ab 1889 an der École normale supérieure. Ab 1892 war er Gymnasiallehrer in Villefranche-sur-Saône. 1894 bestand er die Agrégation und war von 1894 bis 1904 an der Universität Freiburg (Schweiz) als Nachfolger von Joseph Bédier Professor für französische Literaturgeschichte. 1904 berief ihn sein Lehrer Ferdinand Brunetière zum Generalsekretär der Revue des Deux Mondes. Daneben war er Literaturkritiker verschiedener Zeitschriften und der Tageszeitung Le Figaro.

1926 verlieh ihm die Académie française für sein Lebenswerk (pour l'ensemble de son œuvre) ihren Grand prix de littérature. Giraud war Offizier der Ehrenlegion.

Giraud war der Schwiegervater von Pierre Moreau.

Werke

Pascal. L'homme, l'œuvre, l'influence, Fribourg 1898, Paris 1900, 1905, 1922
Essai sur Taine. Son oeuvre et son influence, Fribourg/Paris 1901; 5. Auflage, Paris 1912
Taine, Paris 1902 (Bibliothèque de bibliographies critiques 17)
Chateaubriand. Etudes littéraires, 2 Bde., Paris 1904–1912
La philosophie religieuse de Pascal et la pensée contemporaine, Paris 1904
Anticléricalisme et catholicisme, Paris 1906
Les Idées morales d'Horace, Paris 1907
Livres et questions d'aujourd'hui, Paris 1907
(Hrsg.) Pascal, Pensées, Paris 1907, 1924, 1928, 1935, 1943
Ferdinand Brunetière. Notes et souvenirs, Paris 1907
(Hrsg.) Taine, Pages choisies, Paris 1909
(Hrsg.) Joseph Joubert, Pensées, Paris 1909, 1930
Blaise Pascal. Etudes d'histoire morale, Paris 1910
Les maîtres de l'heure. Essais d'histoire morale contemporaine, 2 Bde., Paris 1911–1914 (Pierre Loti. Ferdinand Brunetière. Emile Faguet. Eugène Melchior de Vogüé. Paul Bourget)
Maîtres d'autrefois et d'aujourd'hui. Essais d'histoire morale et littéraire, Paris 1912 (Montaigne, Chateaubriand, Sainte-Beuve, Taine, Brunetière, Sully Prudhomme, Angellier, Gabriel Hanotaux)
Nouvelles études sur Chateaubriand. Essais d'histoire morale et littéraire, Paris 1912
(Hrsg.) Joseph Joubert, Textes choisis et commentés, Paris 1914
Le Miracle français, Paris 1915 (deutsch, Paris 1916; italienisch, Mailand 1916) II. Trois ans après, Paris 1918
Pro Patria, Paris 1915
La troisième France, Paris 1917
Un grand Français. Albert de Mun, Paris 1918, 1925
Histoire de la Grande guerre, 5 Bde., Paris 1919–1920, 1932
Le Général de Castelnau, Paris 1921, 1928
Écrivains et soldats, Paris 1921 (Du Vair, Pascal, Rousseau, Lamennais, Renan, Taine, Brunetière, Faguet, E. M. de Voguë, J. Lemaitre, G. Goyau, Foch, Ludendorff, Hindenburg, Castelnau)
Georges Goyau. L'homme et l'œuvre, Paris 1922
Les maîtres de l'heure. Maurice Barrès, Paris 1922
(Hrsg.) Maurice Barrès, Taine et Renan, Paris 1922
Moralistes français, Paris 1923 (Saint François de Sales, Molière, Pascal, Bossuet, Montesquieu, Maine de Biran, Joubert, Lamennais, Sainte-Beuve, Renan, Brunetière, Faguet)
La Vie héroïque de Blaise Pascal, Paris 1923
Le christianisme de Chateaubriand, 2 Bde., Paris 1925–1928
Passions et romans d'autrefois, Paris 1925 (La jeune captive, Madame de Duras, Lucile de Chateaubriand, Les amours de René, L'occitanienne)
Un grand Français. Albert De Mun, Paris 1925
Sœurs de grands hommes, Paris 1926 (Jacqueline Pascal, Lucile de Chateaubriand, Henriette Renan)
Hippolyte Taine. Etudes et Documents, Paris 1928
(Hrsg.) Pages choisies de Chateaubriand, Paris 1929
La vie chrétienne d'Eugénie de Guérin, Paris 1929
Portraits d'âmes, Paris 1929
Sainte Jeanne de Chantal, Paris 1929, 1946
Bossuet, Paris 1930
Port-Royal de Sainte Beuve. Etude et analyse, Paris 1930, 1956
(Hrsg.) Pascal, Œuvres choisies, Paris 1931, 1947
La vie romanesque de Chateaubriand, Paris 1931
Brunetière, Paris 1932
Saint Vincent de Paul, Paris 1932, 1945, 1954
(Hrsg.) Sainte-Beuve, Port-Royal. Pages choisies, Paris 1932
La Vie tragique de Lamennais, Paris 1933
(Hrsg.) Sainte-Beuve, Œuvres choisies, Paris 1934
Paul Bourget. Essai de psychologie contemporaine, Paris 1934
Anatole France,  Paris 1935
La Vie secrète de Sainte-Beuve, Paris 1935
(Hrsg.) Chateaubriand, Les martyrs, Paris 1936
Le Problème religieux et l'histoire de la littérature française, Paris 1937
De Chateaubriand à Brunetière. Essai sur le Mouvement catholique en France au XIXe, Paris 1939
Pastels féminins, Paris 1939
Vie de Jeanne d'Arc, Paris 1941, 1948
Eugène Fromentin, Niort 1945
La Critique littéraire. Les problèmes, les théories, les méthodes, Paris 1946 (1: Principes et méthodes: Sainte-Beuve, Taine, Brunetiere, Faguet, Lanson. 2: Précisions et preuves justificatives: Calvin, Montaigne, Corneille, Pascal, Racine, Rousseau, Chateaubriand, Lamennais, De Musset, Renan, Taine, Brunetiere)
Pascal, 2 Bde., Paris 1949
Un croisé d'aujourd'hui. Leclerc, maréchal de France, Paris 1952

Literatur

Dictionnaire national des contemporains, hrsg. von Nath Imbert, Bd. 3, Paris 1939 (mit Bild)
Pierre Moreau, Victor Giraud, Paris 1944

Weblinks

 http://www.unifr.ch/grhic/revues/collaborateur.php?id=52

Romanist
Hochschullehrer (Universität Freiburg, Schweiz)
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Franzose
Geboren 1868
Gestorben 1953
Mann

Victor Giraud


Maria Ehrich (født 26. februar 1993 i Erfurt, Tyskland), er en tysk skuespiller. Hun kendes bl.a. fra Pigerne fra Berlin.

Udvalgte film og serier

 : Die Hollies
 2004: Mein Bruder ist ein Hund
 2005: Eine Mutter für Anna
 2006: Dresden
 2006: Inga Lindström – In den Netzen der Liebe
 2006: Das Traumhotel – Indien
 2007: Rennschwein Rudi Rüssel 2 – Rudi rennt wieder!
 2007: Die Frau vom Checkpoint Charlie
 2008: Meine wunderbare Familie
 2008: Ein Ferienhaus auf Ibiza
 2008: Inga Lindström – Sommer in Norrsunda
 2009: Ein Date fürs Leben--
 2009: Meine wunderbare Familie 2009: Danni Lowinski – Kein Heim 2010: Rock It! 2011: Ausgerechnet Sex! 2011: SOKO Stuttgart – Wombats Ende 2011: Doctor's Diary 2012: Kommissar Stolberg – Blutsbrüder 2012: Für Elise 2012: Krimi.de Erfurt – Missbraucht 2013: Das Adlon. Eine Familiensaga 2013: Polizeiruf 110 – Laufsteg in den Tod 2013: Rubinrot 2013: Ein starkes Team – Die Frau im roten Kleid 2013: Die kleine Meerjungfrau 2014: Sie heißt jetzt Lotte 2014: Saphirblau 2014: Götz von Berlichingen 2015: Dämmerung über Burma 2016: Pigerne fra Berlin 2016: Smaragdgrün 2016: Die Glasbläserin 2016: Ballerina''

Eksterne henvisninger

 Maria Ehrich på filmportal.de.
 Maria Ehrich hos agenturet Sandra Paule PR.
 Maria Ehrich hos agenturet FITZ+SKOGLUND

Skuespillere fra Tyskland
Personer fra Erfurt
Filmskuespillere fra Tyskland

Maria Ehrich