Kleist est le nom d'une vieille famille aristocratique originaire de Poméranie ultérieure, qui a pu s'étendre au-delà de la Poméranie vers le Brandebourg, la Bavière, l'électorat de Cologne, la Bohême, le Danemark, la Silésie, la Prusse, la Courlande et la Suède. Des branches de la famille existent encore aujourd'hui.

Le descendant le plus connu de la famille est le poète Heinrich von Kleist.

Histoire
La famille Kleist est documentée pour la première fois avec Klest de Densin et son frère Prissebur en 1289, lorsque tous deux sont témoins du transfert de propriété de  de terre au  par  dans le pays de Belgard. Le premier est considéré comme l'ancêtre de la famille, et c'est avec lui que débute la lignée continue. La famille partage la même souche et les mêmes armoiries que les . Les familles poméraniennes de Bulgrin, Butzke, Kranksporn et Wusseken, aujourd'hui toutes éteintes, ont également un blason identique. On suppose que la famille Kleist est d'origine wende. Un lien avec le chevalier Conradus Clest, documenté 1248-1284, et son frère Bertholdus Clest (mort avant 1269) repose uniquement sur des hypothèses. Conradus Clest, maréchal ducal de Poméranie, qui apparaît une fois dans un document de 1263 sous le nom de Conradi militis dicti Cleist, est un seigneur lige du Brandebourg et de la Poméranie. Une origine allemande est postulée pour sa famille.

Au , la famille se divise en trois lignées principales : Tychow - Dubberow, Muttrin - Damen et Raddatz (éteinte en 1793). En 1477, les Kleist obtiennent l'inféodation totale de leurs biens poméraniens. Ce privilège signifie qu'en cas de décès d'un vassal sans fils, un fief ne revient pas au suzerain, mais qu'il est transmis au membre masculin de la famille le plus proche. Ces conditions favorables permettent à la famille d'atteindre son apogée au début du , avec 190 membres masculins en une génération.

Dans les guerres de 1740 à 1763, la famille perd 53 hommes. L'importance de la famille pour l'armée prussienne est également évidente du fait que c'est la famille qui, avec 30 récipiendaires, présente le plus grand nombre de personnes récompensées par l'Ordre Pour le Mérite.

Du  jusqu'à la révolution de 1918, les Kleist possèdent le , qui n'est accordé qu'à 17 autres familles. Les énormes changements survenus dans la première moitié du  entraînent en outre la perte du berceau familial et de 30 domaines à l'est de l'Elbe.

Droit de présentation à la chambre des seigneurs de Prusse
En 1857, le roi  accorde à la famille le . La famille est ainsi la onzième famille à recevoir ce droit, après que 10 familles ont déjà reçu le droit en 1854.

Lors de la présentation de l'Association de la famille poméranienne von Kleist, les personnes suivantes sont présentes dans la chambre des seigneurs de Prusse :

 1858-1892 : Hans Hugo von Kleist-Retzow (1814-1892), haut président de la province de Rhénanie
 1892-1909 :  (1834-1909), propriétaire du domaine
 1910–1918 : Georg von Kleist (1852–1923), propriétaire de fidéicommis et général de cavalerie

Élévations
Le maréchal prussien Friedrich von Kleist (1762-1823) est élevé au rang de comte prussien à Paris le  avec le suffixe von Nollendorf en référence à sa victoire à Nollendorf.

Le chasseur et major prussien, Wilhelm von Kleist (1791-1860), neveu du dernier comte vom Loss, est élevé au rang de comte prussien sans restriction le  à Berlin sous le nom de Kleist vom Loss, conformément au principe de primogéniture. Son fils, le comte Conrad von Kleist (1839-1900), héritier de  et Sirmeln en Courlande, s'immatricule le  auprès de la chevalerie de Courlande. Erika, comtesse Kleist vom Loss (1878-1920), est inscrite à titre posthume dans le registre de la noblesse saxonne sous le numéro 563 le .

Les Kleist de la maison Zützen, liés à la possession du fidéicommis de Zützen avec (Wendisch) Gersdorf et suivant également le principe de la primogéniture, sont élevés au rang de comtes prussiens le  à Berlin, par diplôme du  du major prussien en retraite Eduard von Kleist (1795-1852). Son frère, l'administrateur prussien de l'arrondissement de Schweinitz, le baron Gustav von Kleist (1801-1884), est autorisé à conserver son titre de baron ad personam par un ordre extraordinaire du cabinet du .

Selon le principe de primogéniture et lié à la propriété de Wendisch-Tychow, le chambellan prussien et plus tard vice-maître des cérémonies,  (1821-1892) est élevé au rang de comte prussien par ordre extraordinaire du cabinet à Berlin le , avec diplôme du .

Lié au fidéicommis de Möthlow et Groß-Tychow avec Alt-Bukow, l'administrateur de l' et capitaine de la réserve  reçoit le  à Berlin le titre de comte prussien.

Le premier lieutenant prussien et héritier de Tüppelsgrün en Bohême, Heinrich Werner Eduard von Kleist de la branche de Redel (1797-1876), est élevé au rang de baron prussien à Berlin le .

De la branche de , le baron Friedrich von Kleist (1770-1861) obtient la reconnaissance prussienne de la qualité de baron par un rescrit ministériel à Berlin le . Ses frères, le baron Werner von Kleist (1861-1917), cadet prussien, et le baron Ewald von Kleist (1840-1881), secrétaire secret prussien au ministère de la Guerre, obtiennent le droit d'utiliser le titre de baron à Berlin le  selon le rescrit du bureau du héraut. Décerné en . Le troisième frère, Freiherr Karl von Kleist (1865–1943), colonel, obtient le  à Berlin, par décision du département des questions de noblesse, l'autorisation d'être admis dans le Gotha F (noblesse baronniale), son titre de baron n'est pas contesté.

Les Kleist de la branche de Susten s'immatriculent le  à la . La reconnaissance russe du droit d'utiliser le titre de baron par Senatsukase a lieu le  et le . Le  à Ostende, le premier lieutenant prussien, le baron Carl Heinrich von Kleist de la brache d'Elkesem (1801-1870), reçoit la permission prussienne de continuer le titre de baron par ordre extraordinaire du cabinet.

Avec les , l'association prusienne de noms et des armoiries Kleist von Bornstedt est approuvée à Berlin le  pour le premier lieutenant prussien et commissaire de fidéicommis à Hohennauen, Franz Otto von Kleist de la branche de Segenthin (1771-1825), héréditaire de son frère, le capitaine d'état-major prussien Ludwig Karl von Kleist (1772-1854). Issu de cette lignée, le général d'infanterie prussien  (1778-1848) s'appelle depuis le  von Rüchel, sinon von Kleist ou encore von Rüchel-Kleist, d'après son beau-père et père adoptif, le général Ernst von Rüchel (1754-1823), dont la famille s'est éteinte.

Le , à Berlin, le nom et les armoiries de , héritier de Kieckow et Möthlow, de la branche de Groß-Tychow (1771-1844). Le , il reçoit la dignité héréditaire de maître cuisinier héréditaire de Poméranie ultérieure.

Avec les von Ditfurth, une association prussienne de noms et d'armoiries von Kleist-Ditfurth est créée à Berlin le  pour le lieutenant royal prussien du  à pied de la Garde, Sigismund von Kleist de la branche de Zadtkow (1848–1911), neveu et depuis  fils adoptif du lieutenant-général prussien Barthold von Ditfurth de la brache de Dankersen (1826–1902). L'association de noms et d'armoiries est annulée pour ce dernier le .

La famille Kleist de la brache de Krummensee reçoit l'autorisation du département des questions de droit de la noblesse de reprendre leur lignée du Gotha B (noblesse par lettres) dans la lignée A (noblesse primitive).

Familles de la noblesse de lettres
Le lieutenant-colonel prussien et directeur des fortifications de Königsberg et plus tard lieutenant-général  (1806-1882), fils naturel du lieutenant-colonel ingénieur prussien Wilhelm Franz von Kleist de la blason de Krummensee (1765-1817), reçoit le  la légitimation de noblesse prussienne en ajoutant un blason paternel légèrement modifié.

Agnes Charlotte Auguste Ganske (1836-1868), fille naturelle et adoptive du chambellan prussien  de la branche de Zützen (1798-1866), est anoblie à Berlin le  en reprenant le nom et les armoiries de son père.

Association familiale
L'association familiale Kleist est fondée le  à Stettin à propos de l'octroi du droit de présentation à la chambre des seigneurs de Prusse le . L'une des premières mesures est de publier une histoire familiale. Une histoire familiale complète est étudiée, écrite et publiée de 1862 à 1886 par les célèbres historiens et chercheurs locaux poméraniens Gustav Kratz, Johann Ludwig Quandt, George Adalbert von Mülverstedt, Wilhelm Stettin et .

Le , l'association familiale est restituée, et depuis 1957, elle a la forme juridique d'une association enregistrée. En 1980, elle publie la suite de l'histoire familiale. Des journées familiales sont organisées tous les deux ans.

Avant la Seconde Guerre mondiale, l'association familiale a rassemblé des documents dans les archives du domaine familial de l'époque, constitué un important fonds photographique et déposé les documents aux archives provinciales de Stettin. Ces documents ne sont plus disponibles aujourd'hui.

Les archives familiales nouvellement créées par l'association familiale après 1945 se trouvent dans les archives de la ville de Hamm.

Blason
Le blason de la famille montre une fasce de gueules sur champ d'argent accompagnée de deux renards roux en fuite. Sur le casque avec des couvertures rouges et blanches, trois lances de bâillon en fer avec des tiges dorées se déploient sur trois roses (blanche, rouge et blanche).

Il existe également un certain nombre d'autres armoiries dans la famille, qui sont illustrées dans l'histoire générale de la famille répertoriée.

Membres notables de la famille
  (1435–1508), bailli de Rügenwalde et chancelier du duc
  (mort en 1606), bailli de Stolp et Schlawe
  (mort en 1625), chef du bureau de Neustettin
  (mort en 1684), administrateur d'arrondissement poméranien
  (1615–1689), diplomate brandebourgeois
  (1657–1716), administrateur d'arrondissement poméranien et diplomate brandebourgeois
  (1667–1746), Generalleutnant de l'électorat de Cologne
  (1676/1677–1749), Generalfeldmarschall prussien
  (1678–1738), colonel prussien, 1736/38 chef du  d'infanterie
  (1685–1753), administrateur de l'
 (1688–1757), Generalleutnant prussien
  (1694–1757), Generalmajor prussien, 1756–1757 chef du
  (1698–1745), Oberstleutnant prussien
  (1698–1768), Generalmajor prussien et commandant des forts prussiens de Neisse
 Ewald Georg (Jürgen) von Kleist (1700–1748), juriste, pasteur (luthérien) et physicien
  (1703–1765), Generalmajor prussien
  (1707–1765), preußischer Generalleutnant
  (1707–1784), Generalleutnant prussien, gouverneur de la  citadelle de Spandau et chef du régiment de fusiliers "Münchow"
  (1707–1766), Oberst prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1710–1782), Generalmajor prussien, 1770/75 chef du régiment de carabiniers du Corps
  (1711–1781), Generalmajor prussien
 Ewald Christian von Kleist (1715–1759), officier prussien et écrivain
  (1716–1785), administrateur de l'arrondissement de Neustettin
  (1720–1797), Generalleutnant de l'électorat de Cologne
  (1724–1767), Generalmajor prussien, le "Kleist vert"
  (1725–1789), officier prussien et administrateur d'arrondissement poméranien
  (1727–1777), Oberst prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1729–1760), Leutnant prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1729–1812), Generalwachtmeister de l'électorat de Cologne
  (1735–1806), Oberst prussien
  (1736–1806), Generalmajor prussien
 Franz Kasimir von Kleist (1736–1808), General der Infanterie prussien, gouverneur militaire de la forteresse de Magdebourg
  (1744–1818), administrateur de l'arrondissement de Belgard-sur-la-Persante
  (1746–1820), directeur d'arrondissement saxon
  (1748–1809), Oberst prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1751–1825), président de la Cour prussien
 Friedrich Wilhelm von Kleist (1752–1822), Oberst prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1752–1830), officier saxon, chevalier de l'ordre militaire de Saint-Henri, récipiendaire de la Légion d'honneur
  (1761–1831), dame de cour de la reine consort Louise de Prusse
 Friedrich Kleist von Nollendorf (1762–1823), Generalfeldmarschall prussien
  (1765–1833), Generalmajor prussien
 Franz Alexander von Kleist (1769–1797), poète
  (1771–1847), major prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1771–1844), homme politique prussien, administrateur de l'arrondissement de Belgard-sur-la-Persante
  (1771–1838), Generalmajor prussien
  (1771–1825), major prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1776–1860), acteur de théâtre
 Heinrich von Kleist (1777–1811), poète
  (1778–1848), General der Infanterie prussien
  (1778–1849), Generalmajor danois
  (1780–1837), major et maître de poste prussien, frère de Heinrich von Kleist
  (1785–1867), Generalmajor prussien
  (1790–1854), officier russe et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
  (1794–1857), Generalmajor russe
  (1794–1869), administrateur d'arrondissement de Courlande
 Ferdinand von Kleist (1797–1867), General der Infanterie prussien
  (1799–1859), Landmarschall de Courlande
  (1801–1870), député de la chambre des représentants de Prusse
  (1804–1870), administrateur de l'
  (1806–1882), Generalleutnant prussien
  (1801–1884), administrateur de l'arrondissement de Schweinitz
  (1812–1886), Landmarschall de Courlande
  (1812–1886), administrateur de l'
 Fedor von Kleist (1812–1871), Generalmajor prussien
 Hans Hugo von Kleist-Retzow (1814–1892), haut président de la province de Rhénanie
  (1815–1886), député de la chambre des seigneurs de Prusse
  (1818–1890), Generalmajor prussien
  (1821–1892), agriculteur, vice-échanson prussien
  (1822–1886), Generalmajor prussien
 Ewald Christian Leopold von Kleist (1824–1910), Generalmajor der Infanterie prussien
 Ewald von Kleist (1825–1877), député du Reichstag et administrateur de l'
 , née baronne von Kleist, (1830–1905), propriétaire de la  avec Tüppelsgrün
  (1831–1870), administrateur de l'
  (1834–1909), député du Reichstag
  (1836–1917), General der Kavallerie prussien
 Viktor Benno von Kleist (1836–1923), Generalmajor prussien
 Conrad von Kleist (1839–1900), député du Reichstag
  (1839–1912), Generalleutnant prussien
 Emil Viktor Albert Hugo von Kleist (1840–1896), Generalmajor
  (1843–1929), député de la chambre des représentants de Prusse
  (1845–1923), Generalmajor prussien
  (1846–1926), Generalleutnant prussien
 Ewald Carl von Kleist (1846–1897), Generalmajor prussien
 Friedrich Wilhelm von Kleist (1851–1936), diplomate
 Georg von Kleist (1852–1923), General der Kavallerie prussien
  (1854–1927), Generalmajor prussien
  (1854–1897), administrateur de l'arrondissement de Belgard-sur-la-Persante
 Erwin von Kleist (1855–1910), Generalmajor prussien
  (1857–1921), Generalleutnant prussien et chevalier de l'ordre Pour le Mérite
 Friedrich von Kleist (1858–1917), Generalleutnant prussien
 Friedrich Georg Ewald von Kleist (1864–1918), Generalmajor prussien
  (1867–1945), née comtesse
 Wolf-Friedrich von Kleist-Retzow (1868–1933), administrateur d'arrondissement
  (1872–1946), officier et ministre prussien
 Paul Ludwig Ewald von Kleist (1881–1954), Generalfeldmarschall
  (1882–1953), juriste et agriculteur
  (1886–1957), Generalleutnant allemand
  (1890–1945), agriculteur et homme politique conservateur
  (1890–1971), officier et historien allemand
  (1914–1994), Brigadegeneral allemand
 Ewald-Heinrich von Kleist-Schmenzin (1922–2013), officier et éditeur allemand

Bibliographie
 Leopold von Zedlitz-Neukirch: Neues preussisches Adelslexicon. Band 4, Gebrüder Reichenbach, Leipzig, 1837, S. 456–458 (Digitalisat)
 Ernst Heinrich Kneschke: Deutsche Grafen-Häuser der Gegenwart in heraldischer, historischer und genealogischer Beziehung. Band 1, T.O. Weigel, Leipzig 1852, S. 446–448.
 Julius Theodor Bagmihl: Pommersches Wappenbuch. Band 4, Stettin 1854, S. 99–113, Tfln. 37–40 (Digitalisat)
 Leopold von Ledebur: Adelslexicon der Preußischen Monarchie. Band 1, Berlin 1855, S. 436–438 (Digitalisat); Band 3, Berlin 1858, S. 287–288 (Digitalisat)
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 5, Friedrich Voight, Leipzig 1864, S. 125–128 (Digitalisat)
 Geschichte des Geschlechts von Kleist. (Zugang zu den Digitalisaten)
 Teil I: Urkundenbuch. von Gustav Kratz, Verlag Heinrich Schindler, Berlin 1862.
 Teil II: Ergänzung des Urkundenbuches und allgemeine Geschichte. Herausgegeben von Gustav Kratz, Johann Ludwig Quandt und Wilhelm Stettin. Heinrich Schindler, Berlin 1873.
 Teil III: Abschnitt I. Ergänzung des Urkundenbuches und Biographien. Villnow-Raddatzer Linie. G. H. Kypke. Heinrich Schindler, Berlin 1878.
 Geschichte des Geschlechts von Kleist. Fortführung 1880-1980, Hrsg. Vorstand des Familienverbandes derer v. Kleist, Ulf Pedersen, Braunschweig, 1982. KIT. KVK. Erfasst: Kooperativer Bibliotheksverbund Berlin Brandenburg. Keine Erfassung in: DNB
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adligen Häuser. Justus Perthes, Gotha 1901, 1906, 1912 u. 1938 (Stammreihe u. ältere Genealogie), 1902–1904, 1908–1910, 1914–1934 u. 1942 (Fortsetzungen); (B) 1925 (Stammreihe u. ältere Genealogie Kleist–Krummensee.) 1930–1935 (Stammreihe u. Fortsetzungen); (FA) 1902 (Ergänzungen d. Stammreihe), 1904–1942 (Fortsetzungen).
 Genealogisches Handbuch des Adels. Gräfliche Häuser A 3, Band 18 der Gesamtreihe, S. 225–232, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1958, Freiherrliche Häuser A 3, Band 21 der Gesamtreihe, S. 217–233, 1959; Adelige Häuser A 4, Band 22 der Gesamtreihe, S. 389–427, 1960; Gräfliche Häuser A 7, Band 56 der Gesamtreihe, S. 234–243, 1973; Adelige Häuser A 13, Band 60 der Gesamtreihe, S. 269–335, 1975; Adelige Häuser A 25, Band 117 der Gesamtreihe, S. 214–292, 1998.
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon. Band VI, Band 91 der Gesamtreihe, S. 270–274; C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1987; Band XII, Band 125 der Gesamtreihe, S. 92 (Rüchel-Kleist), 2001,
 Herbert M. Schleicher (Hrsg.): Kleist aus Pommern. In:  und seine genealogisch-heraldische Sammlung in der Universitätsbibliothek zu Köln. Band 3, Köln 1992, S. 660–665.
 Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln. Neue Folge, Band XXIII: Rund um die Ostsee 2. , Frankfurt am Main 2006, Tafeln 54–120 .
 Oskar Stavenhagen: Genealogisches Handbuch der kurländischen Ritterschaft. Band 2, Görlitz, o. J., S. 736–767 (Digitalisat)

Liens externes

 Page d'accueil de l'association familiale de von Kleist e. V avec une histoire familiale entièrement numérisée ainsi que des informations très complètes sur la famille, la compilation des armoiries de la famille, l'histoire, les proches, leur travail et leur carrière
 Famille de Kleist sur Adelslexikon.com

Références

Famille noble allemande
Noblesse prussienne
Noblesse balte

Famille von Kleist


Sarayönü, Konya iline bağlı bir ilçe. Şehir merkezine 52 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Tarih, Kültür, Sanat, Turizm ve Tarım açısından Uluslararası Sarayönü Sempozyumu  (24-26 Ekim 2014 Konya) Selçuk Üniversitesi bildiri kitabı

Kaynakça

Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Sarayönü


Los eutineuros (Euthyneura) son un clado taxonómico de caracoles y babosas, que incluye especies de mar, de tierra y de agua dulce, marinos, moluscos gasterópodos acuáticos y terrestres en el clado Heterobranchia.

Taxonomía 2010

Referencias

Enlaces externos

Heterobranchia

Euthyneura


سيروان ناحية تابعة لقضاء حلبجة محافظة السليمانية في كردستان العراق وهي تبعد 8 كم شمال غرب حلبجة وتقع على ارتفاع 1700 قدم عن سطح البحر. كانت من قبل مكونة من قريتي كيله سبي وجان جان. وفي سنة 1956 زار الشيخ محمود الحفيد المنطقة اجتمع مع اهالى القريتين في كانى ويس وواعدهما بجعل القريتين ناحية إداريا, وقد جعلت ناحية في سنة 1957 وسميت ناحية سيروان لقربها من نهر سيروان الذي يجرى من الاراضى الإيرانية ويمر غرب الناحية. وفي سنة 1979 قام حكومة العراقیة بهدم القری الحدودیة وسكن عدد من اهالي تلك القری فی ناحیة سیروان [مجمع السیروان] . اهالى سيروان منشغلون بالاعمال الزراعية وتربية المواشى. تبلغ عدد السكان هذه الناحية 9072 نسمة وفي عام 1988 قصفت القوات العراقية القصبة بالنيران والأسلحة الكيمياوية مما أدى إلى قتل وجرح مئات الاشخاص.وفي سنة 1987 انتفض اهالي القصبة ضد قوات صدام حسين وبعدها قام قوات العسكریة العراقية بالهدم عدید من بیوت المدنین و قتل عدد من مواطنین العزل وبعد الانتفاضة للشعب الكردى ضد قوات الرئيس صدام حسين في سنة 1991 اعمرت القصبة وبعد تشكيل حكومة إقليم كردستان في سنة 1992 اعيدت إليها المؤسسات الحكومية.

أماكن مأهولة في محافظة السليمانية
كردستان العراق

سيروان


Ōkamiden er et action-adventurespil udgivet af Capcom til Nintendo DS. Spillet blev udgivet i Japan den 30. september 2010, i Nordamerika den 15. marts 2011 og i Europa den 18. marts 2011. Det er en direkte efterfølger til  Ōkami , et spil oprindeligt udgivet i 2006 til PlayStation 2, som siden er udgivet på andre platforme.

Ōkamiden handler om Chibiterasu, en guddommelig lille ulv født fra Amaterasu, hovedkarakteren i Ōkami. Spillet har mange fælles spilmekanikker som sin forgænger, herunder Celestial Brush, som giver spillerne mulighed for at standse tiden i spilet og tegne figurer eller mønstre ved hjælp af berøringsskærmen, hvilket fører til forskellige effekter i spilverdenen.

Eksterne henvisninger
 Officiel japansk hjemmeside

Action-adventurespil
Computerspil fra 2011
Nintendo DS-spil

Ōkamiden


කින්ෂුක් මහාජාන් යනු ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවන්හි පෙනීසිටින ඉන්දියානු නළුවකු සහ නිරූපණ ශිල්පියෙකි. ඔහු වඩාත්ම ප්‍රකට වූයේ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ කතාමාලා වූ සප්නා බාබුල් කා...බිදායි, චන්ද් චුපා බදල් මේන්, සහ සී ටීවී කතාමාලාවක් වූ අෆ්සර් බිටියා තුළ චරිත නිරූපණය හේතුවෙනි. තෙරේ ෂෙහර් මේන් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ප්‍රධාන චරිතවලින් එකක් සඳහා ද මහාජාන් දායක විය.

කින්ෂුක් මහාජාන්ගේ ප්‍රථම රූපවාහිනී කතාමාලාව වූයේ ඩිස්නි නාළිකාවේ ධූම් මචාඕ ධූම් නම් රූපවාහිනී කතාමාලාවයි. මෙහි ඔහු ආදිරාජ් නම් චරිතය නිරූපණය කළේ ය. වර්තමානය වන විට ඔහු සුප්‍රකට නාගින් කතාමාලාවේ දෙවන කථාවාරයේ රුද්‍ර නැමැති නාගයකුගේ චරිතයක් නිරූපණය කරනු ලබයි.

මුල්කාලීන දිවිය සහ අධ්‍යාපනය
මහාජාන් අධ්‍යාපනය හදාළේ දිල්ලියේ දිල්ලි මහජන පාසලෙනි. අනතුරුව ඔහු සිය උසස් අධ්‍යාපනය නොයිඩාහි චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනිය පිළිබඳ ආසියානු ඇකඩමිය හෙවත් AAFT ආයතනය වෙතින් හැදෑරී ය.

පෞද්ගලික දිවිය
කින්ෂුක් මහාජාන් ව්‍යාපාරිකයකුගේ දියණියක වූ දිව්‍යා ගුප්තා සමග විවාහ විය.

වෘත්තිය
නව යොවුන් වියේ දී, මහාජාන් හින්දි චිත්‍රපටයක් වූ දිල්ලි හෙයිට්ස් තුළ චරිතයක් නිරූපණය කළේ ය. පසුව ඔහු ඩිස්නි නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ධූම් මචාඕ ධූම් තුළ චරිත නිරූපණය කළේ ය. මෙහි දී ඔහු ආදිරාජ් නම් තරුණයකුගේ චරිතයක් රඟ දැක්වී ය. ඔහු බෝෂ් ඇන්ඩ් ලොම්බ් (Bausch & Lomb), FDDI වෙළඳ දැන්වීම් සඳහා නිරූපණයෙන් දායක වී ඇත. එසේම එයාර්ටෙල්, නොකියා, බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලය, පෙඩිග්‍රී සහ GNIIT මුද්‍රිත දැන්වීම් සඳහා ද දායක වී ඇත. මීට අමතරව ඔහු කාජ්ජල් වැනි කතාමාලා සඳහා ද සම්බන්ධ වී ඇත. එහි දී ඔහු විසින් නිරූපණය කළේ දේව් නැමැති චරිතයකි.

ඔහු ජනාදරයට පාත්‍ර වූයේ සප්නා බාබුල් කා...බිදායි කතාමාලාව තුළ ඔහු නිරූපණය කළ රන්වීර් රාජ්වංශ් නැමැති ප්‍රධාන චරිතය තුළිනි. 2010දී ඔහු චන්ද් චුපා බඩල් මේන් කතාමාලාව සමග සම්බන්ධ විය. මෙහි විරේන් සූඩ් නැමැති ප්‍රධාන චරිතය ඔහු විසින් නිරූපණය කරන ලදී. 2011දී ඔහු ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ රියැලිටි වැඩසටහනක් වූ ජී ලේ යේ පල් වැඩසටහනට දායක විය. 2012දී අෆ්සර් බිටියා කතාමාලවට රංගන දායකත්වය සැපයූ ඔහු නිරූපණ කළේ පින්තු සිං නම් ප්‍රධාන චරිතයයි. මීට අමතරව 2013 වර්ෂයේ දී දකුණු ඉන්දියානු සිනමාවට ඔහු සිය දායකත්වය සැපයූයේ තෙලිඟු චිත්‍රපටයක චරිත නිරූපණය කරමිනි. එසේම කින්ෂුක් සෝනි ටීවී නාළිකාවේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ Encounterහි කථාංග තුනක් සඳහා පොලිස් නිලධාරියකු ලෙසින් රංගන දායකත්වය සැපයී ය.

රූපවාහිනිය

ආශ්‍රේයයන්

 දිල්ලියේ නළුවන්
ඉන්දියානු නිරූපණ ශිල්පීන්
දිල්ලි මහජන පාසලේ ආදිසිසුන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
ජීවත්වන්නෝ
හින්දි රූපවාහිනියේ නළුවන්

කින්ෂුක් මහාජාන්


Peter Hurd (Roswell (Nuevo México), 22 de febrero de 1904 - Roswell, 9 de julio de 1984) fue un pintor estadounidense.

Infancia y juventud
Su nombre original era Harold, pero sus padres le llamaron desde niño Pete y él cambió más tarde su nombre legal por el de Peter.
En 1918 ingresó en el Instituto Militar de Nuevo México (New Mexico Military Institute). Allí hizo gran amistad con el escritor Paul Horgan. En 1921 pasó a la Academia Militar de los Estados Unidos, en West Point. Dos años después, abandonó la carrera militar para matricularse en el Haverford College de Pensilvania.

Hurd estudió con el ilustrador N.C. Wyeth, para el que trabajó como asistente durante unos años en Chadds Ford. En 1929, se casó con la hija de Wyeth, Henriette Wyeth, quien también se dedicó al arte y posteriormente fue famosa por sus retratos y sus naturalezas muertas.

Actividad profesional
Durante la Segunda Guerra Mundial, Hurd trabajó como corresponsal de guerra para la revista Life.

Murales en el Museo del Oeste de Lubbock
Entre 1953 y 1954, Hurd se instaló en Lubbock (Texas) para pintar al fresco la rotonda de lo que entonces era el Museo del Oeste y hoy es el Holden Hall de la Universidad Tecnológica de Texas. Hurd contó con la ayuda de sus discípulos Manuel Gregorio Acosta y John Meigs y de su mujer Henriette. A un ritmo de mural por semana durante dos años, las pinturas están dedicadas a los pioneros y las personalidades del Oeste de Texas. Entre los retratados en los murales se incluye al comerciante Crone W. Furr (fundador de los supermercados Furr), el periodista James Lorenzo Dow, el ganadero William E. Halsell, la filántropa Dora Nunn Roberts, el empresario de petróleo Sid W. Richardson o el médico Marvin C. Overton. En el panel titulado Los cronistas (The Chroniclers) representa a los historiadores J. Evetts Haley, William Curry Holden, Tom Lea y John A. Lomax reunidos alrededor de una fogata. El propio pintor aparece en la escena, con su bloc de dibujo en la mano.

Música folclórica
En 1957, colaboró con la discográfica Folkways Records y editó un disco de rancheras, titulado Canciones populares españolas de Nuevo México (Spanish Folk Songs of New Mexico). En 1958, como reconocimiento a su labor cultural, fue nombrado presidente de la Comisión de Bellas Artes.

Retratos
En 1967 se le encargó en retrato oficial del presidente de los Estados Unidos, Lyndon B. Johnson. Johnson solo posó durante una sesión, durante la cual se durmió. Hurd tuvo que recurrir a retratos fotográficos del presidente para terminar su obra, que disgustó a Johnson (llegó a exclamar que era lo más horrible que había visto nunca). El retrato no se utilizó como imagen oficial y actualmente se conserva en la Galería Nacional de Retratos del Instituto Smithsoniano en Washington.

Un retrato de Charles C. Tillinghast, Jr. fue la portada de la revista Time y formó parte en 1969 de una exposición sobre portadas de revistas en la Galería Nacional de Retratos.

Otras obras
Pintó el mural El futuro pertenece a los que están preparados (The Future Belongs To Those Who Prepare For It) en el Prudential Building de Houston (Texas). Ante el proyecto de demolición del edificio, se consiguió salvar el fresco gracias a un benefactor de Artesia (Nuevo México), que costeó el traslado y restauración de la pintura para colocarla después en la biblioteca pública de esta localidad.

Referencias

Pintores de Estados Unidos del siglo XX
Muralistas de Estados Unidos
Pintores retratistas de Estados Unidos
Personas de Roswell (Nuevo México)
Artistas de Nuevo México

Peter Hurd


AAU most commonly refers to:
 Association of American Universities, a selective group of 71 major research universities in North America

AAU may also refer to:

Education
 Aalborg University, in Denmark
 Academy of Art University, in San Francisco, California, United States
 Addis Ababa University, in Ethiopia
 Allied American University, Laguna Hills, California, United States
 Alpen-Adria-University of Klagenfurt, in Austria
 Anand Agricultural University, in Anand, Gujarat, India
 Anglo-American University, in Prague, Czech Republic
 Antillean Adventist University, in Mayagüez, Puerto Rico
 Assam Agricultural University, in Jorhat, Assam, India
 Association of African Universities

Healthcare
 Acute assessment unit, in a UK hospital
 Acute anterior uveitis, an inflammation of the middle layer of the eye

Other uses
 AAU, a codon for the amino acid asparagine
 Abau language, a language of Papua New Guinea
 Allgemeine Arbeiter-Union – Einheitsorganisation, a German communist organisation
 Alpha acid unit, a measure of the bitterness of hops used in brewing beer
 Amateur Athletic Union, an amateur sports organization in the United States
 Amendment to allege use, a legal term
 Asau Airport in Asau, Samoa
 Assigned amount units, emission allowances created and allocated under the Marrakech Accords of the Kyoto protocol
 Americanos U.S.A., an American bus company

AAU


Proprietatea privată reprezinta acea proprietate deținută de o persoană fizică sau juridică, diferită de o proprietate publică, adică de a cărei stăpânire beneficiază o administrație publică. Aceasta există sub formele de proprietate personală și mijloace de producție sau bunuri capitale.

Vezi și
 Bun privat
 Drept de proprietate
 Sectorul privat

Drept de proprietate
Drept privat
Economie politică

Proprietate privată


"Sad Eyes" é um single do cantor estadunidense Robert John, lançado em abril de 1979. Composta pelo próprio Robert John, a música foi produzida por George Tobin em associação com Mike Piccirillo

Informações
"Sad Eyes" estreou na parada Billboard Hot 100 em maio de 1979 e chegou ao primeiro lugar em outubro do mesmo ano. É considerada uma das principais músicas "não-disco" (ou influenciadas pelo estilo) a liderar as paradas de música pop de 1979, além de ter desbancado My Sharona, do grupo The Knack, que ocupava a primeira posição durante 6 semanas.

Faixas

Desempenho em tabelas musicais

Paradas de final de ano

Outras versões
Em 1989 o grupo de música country Trader-Price fez um cover de Sad Eyes em 1989, chegando ao 55º lugar na parada Hot Country Singles da Billboard. Kyle Vincent e Robin Lee também fizeram suas versões da música.

Ligações
 "Sad Eyes" - AllMusic

Singles de 1979
Singles de 1989
Baladas de música pop

Sad Eyes


التنظيم العسكري هو طريقة تنظيم القوات المسلحة أو القوات الشبه عسكرية لدولة ما. يتضمن هذا كيفية بناء الوحدات والتشكيلات والرتب بالنظام المعني، فقد يفرق ما بين الدول أو أيضا بين أفرع القوات المسحلة بدولة ما.

انظر أيضًا
 استعداد للقتال
 تقييم المعركة
 تعبئة عامة
 عملية معالجة العمليات القتالية

مراجع

علوم عسكرية

تنظيم عسكري


An Aegilops columnaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Mikhailovich Zhukovsky. An Aegilops columnaris in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aegilops

Aegilops columnaris


Lynsted es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Lynsted tenía 1052 habitantes (49,62% varones, 50,38% mujeres). El 21,67% eran menores de 16 años, el 73% tenían entre 16 y 74 y el 5,32% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,89 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,33% estaban solteros, el 60,8% casados y el 12,86% divorciados o viudos. 494 eran económicamente activos, de los que 465 (96,07%) estaban empleados y 19 (3,93%) desempleados. Había 418 hogares con residentes y 15 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Lynsted


اليعربية بلدة سورية ومركز ناحية اليعربية في منطقة المالكية التابعة لمحافظة الحسكة. تقع على الحدود مع العراق وتبعد عن مدينة المالكية ما يقارب 60 كم، و90 كم عن مدينة القامشلي. بلغ عدد سكانها 6066 نسمة عام 2004.

توجد فيها محطة قطار تربط القامشلي بمدينة الموصل ولكنها متوقفة عن العمل، وتعتبر المدينة معبرا ومركزا حدوديا هاما مع العراق، حيث تقابل مدينة ربيعة العراقية.

الاقتصاد والسكان
أراضيها الزراعية خصبة ويوجد فيها مركز لشراء الحبوب وفرع للمصرف الزراعي التعاوني وأغلب سكانها ينتمون إلى قبيلة شمر وقبيلة طيء ويوجد فيها أقليات كردية ومسيحية.

مصادر

أماكن مأهولة في منطقة المالكية
بلدات سوريا
بلدات في محافظة الحسكة
يعربية
يعربية
يعربية
يعربية

اليعربية


Frede Jensen (2. februar 1919 - 8. august 1970) var en dansk fodboldspiller, der spillede for Køge Boldklub.

Han spillede en kamp for Danmarks fodboldlandshold, da Danmark tabte 2-1 ude til Sveriges fodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Køge Boldklub

Frede Jensen


Torpedo TD 6206 C bila je serija traktora koja se proizvodila u riječkoj tvornici Torpedo od 1970-ih do 1990-ih po licenci njemačkog proizvođača Deutz. Traktor je bio povoljan, a mogao se koristiti u poljoprivredi, šumarstvu, građevinarstvu i industriji.

Osobitosti

Motor
tip motora: F4L 912/ zrakom hlađen
broj cilindara: 4
snaga/ okretaji: 44kW/ 2300 min
maksimalni moment/ broj kretaja: 204 Nm/ 1600 min
promjer/ hod klipa: 100/120 mm
radni volumen: 3768cm3
kompresijski odnos: 17:1

Mjenjač
 tip: TW 40.2
 broj brzina naprijed/ nazad: 8/2
 brzina naprijed: 2-25 km/h
brzina nazad: 2.5-11.5 km/h

Hidraulika
 tip 40.2
radni tlak: 175 bar
podizna sila na podiznoj poluzi: 16.500 N
dodatni hidraulični piključci: max 3

Priključno vratilo
nominalni broj okretaja motora: 540 min / 2070 max

Kotači
naprijed/ nazad: 7.50-16/ 14.9-20

Dimenzije
ukupna dužina: 3600mm
ukupna širina: 1730 mm
visina krova kabine: 2580 mm
razmak osovina: 2130 mm
masa traktora: 2790 kg
masa potpuno opterećenog traktora: 3800 kg

Traktori

Torpedo TD 6206 C


Hideomi Yamamoto (født 26. juni 1980) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ventforet Kofu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hideomi Yamamoto


A  Chute Boxe é uma academia brasileira de artes marciais. Foi fundada como uma academia de Muay Thai em 1978 em Curitiba, Paraná, Brasil. O treinador principal Rudimar Fedrigo posteriormente expandiu o programa em 1991 para incluir outros aspectos das artes marciais mistas modernas, como wrestling e Jiu-jitsu. Em 1995, a equipe da Chute Boxe era considerada um campo de treinamento privilegiado para os lutadores de Vale-Tudo. No começo dos anos 2000, a Chute Boxe se tornou umas das maiores e mais renomadas academias de Artes marciais mistas (MMA).

Os lutadores da Chute Boxe são caracterizados por serem extremamente agressivos e físicos, além de lutadores bem-arredondados, capazes de usar finalizações, socos, chutes e vários estilos de grappling conforme necessário.

História

Fundação
Na década de 1970, em busca de uma arte marcial de contato mais completo, o faixa-preta de Taekwondo Nélio "Naja" Borges de Souza aprendeu Muay Thai e o trouxe para o Brasil. Mudou-se para Curitiba e em 1978 seu aluno Rudimar Fedrigo fundou a academia Chute Boxe.

O estilo desenvolvido por Nélio Naja e seus alunos tinha mais ênfase em chutes diversos (devido a muitos dos primeiros nak muays brasileiros virem do Taekwondo e Karatê Kyokushin) mas logo, o estilo "Chute Boxe" de Muay Thai se caracterizou como extremamente agressivo, com combinações selvagens, chutes baixos fortes e geralmente carentes de defesa, tentando derrotar seu oponente o mais rápido possível.

A equipe da Chute Boxe fez seu nome no mundo do MMA no final dos anos 1990 na promoção brasileira de vale-tudo conhecida como International Vale Tudo Championship (IVC). Com um estilo agressivo e físico focado no muay thai, os lutadores da Chute Boxe conquistaram três dos quatro cinturões da promoção (Wanderlei Silva no cinturão meio-pesado, José Landi-Jons no cinturão dos médios e Rafael Cordeiro no cinturão dos leves). A promoção acabou servindo de trampolim para a equipe Chute Boxe (assim como muitas outras estrelas do MMA brasileiro) no lucrativo mercado japonês de MMA. Para a Chute Boxe especificamente, ajudaria a lançar suas carreiras no PRIDE Fighting Championships do Japão.

Dinastia no PRIDE FC
A maior engrenagem da máquina Chute Boxe no PRIDE foi Wanderlei Silva. Conhecido por um estilo emocionante e briguento, completo com joelhadas letais e pisadas saltitantes, ele exemplificaria as artes marciais do estilo Chute Boxe na divisão de pesos médios do PRIDE e, eventualmente, venceria o Grand Prix dos médios do PRIDE FC de 2003 e o título dos médios do PRIDE FC, que ele manteria por 5 anos e meio.

Vindo de uma decepcionante derrota por decisão de cinco rounds para Tito Ortiz no UFC 25: Ultimate Japan, Silva retornaria ao PRIDE para conquistar a maior vitória de sua carreira até então sobre Guy Mezger, do Lion's Den. Seriam 20 lutas e mais de quatro anos antes que ele perdesse novamente na polêmica decisão para o superpesado Mark Hunt. Durante este período ele derrotou lutadores notáveis como Kazushi Sakuraba (três vezes), Quinton "Rampage" Jackson (duas vezes), Yuki Kondo, Ikuhisa Minowa, Hidehiko Yoshida, Kiyoshi Tamura, Dan Henderson, Alexander Otsuka, Shungo Oyama, Hiromitsu Kanehara, e empataria com Mirko "Cro Cop" Filipović.

Sua aura de invencibilidade não seria realmente quebrada até uma derrota por decisão para Ricardo Arona no GP dos médios do PRIDE FC de 2005. Sua derrota seria vingada mais tarde naquela noite pelo companheiro de equipe e estrela em ascensão, Mauricio "Shogun" Rua.

Os irmãos Rua
Como o mais velho dos irmãos Rua, Murilo "Ninja" Rua teve uma carreira medíocre durante seus anos no PRIDE FC. As vitórias sobre Mario Sperry, Akira Shoji e Alexander Otsuka o estabeleceram como candidato na organização. Seu irmão mais novo, Mauricio "Shogun" Rua, também entraria para os campeonatos de luta do PRIDE e seria o lutador de maior sucesso produzido pela Chute Boxe sob a orientação de Wanderlei Silva e Murilo.

Mais novo que Murilo por cerca de um ano e meio, "Shogun" derrotou uma lista de lutadores que inclui Evangelista "Cyborg" Santos, Akira Shoji, Akihiro Gono, Quinton "Rampage" Jackson, Alistair Overeem (duas vezes), Antônio Rogério " Minotouro" Nogueira, Ricardo Arona, Kevin Randleman, Mark Coleman, Chuck Liddell e Lyoto Machida. Shogun foi o campeão meio-pesado do UFC até perder sua primeira defesa de título contra Jon Jones no UFC 128. Seu estilo empolgante e amigável para os fãs inclui muito do trabalho padrão de Chute Boxe do clinch de Muay Thai, joelhadas, pisadas e "tiros de meta" (chutes em oponentes caídos), bem como um polido Jiu-Jitsu brasileiro.

Rivalidade com a Brazilian Top Team
O oposto em termos de dominância brasileira no PRIDE FC era a Brazilian Top Team (BTT) composta, na época, por lutadores como Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira, Ricardo Arona e Murilo Bustamante. No entanto, a competição entre as duas equipes não se limitou à cena do Pride. Lutas entre lutadores das duas academias já haviam ocorrido no Brasil, Portugal e outras partes do mundo antes, mas talvez o capítulo mais interessante da rivalidade tenha ocorrido em 28 de agosto de 2005 no GP dos médios do PRIDE FC 2005.

O Grand Prix dos médios do PRIDE FC de 2005 seria a primeira competição desse tipo para os novatos Mauricio Rua e Ricardo Arona, da BTT. Ambos conquistaram vitórias impressionantes sobre os veteranos Alistair Overeem e o campeão dos médios Wanderlei Silva, respectivamente. Foi a vitória de Arona sobre o último que atiçaria as chamas da rivalidade, pois até então Silva era o portador da Chute Boxe. Mais tarde naquela noite, no entanto, "Shogun" pegaria a tocha com um nocaute dominante no primeiro round de Arona, acabando com ele no chão, que era considerado a força de Arona.

Outro aspecto notável desse período é que logo se seguiu à saída do promissor prospecto Anderson Silva. Silva havia apontado várias disputas com a direção da Chute Boxe como motivos para deixar a equipe e logo começou a treinar com alguns dos melhores da Brazilian Top Team, os irmãos Nogueira. Ele foi citado em um artigo da ESPN afirmando que as amizades formadas com seus ex-rivais ajudaram a salvar sua carreira após sua saída da Chute Boxe.

Era pós-PRIDE
Com o fim do PRIDE FC no final de 2007, coincidiu com a saída de seu primeiro superastro Wanderlei Silva na mesma época, a Chute Boxe entrou em uma nova era. Além disso, os irmãos Rua, Mauricio e Murilo, e André "Dida" Amade, também partiram da Chute Boxe para montar sua próprias academias. No entanto, lutadores em ascensão, como o peso-leve Jean Silva, aumentaram seu talento. Além disso, o lutador Evangelista Santos competiu recentemente no Strikeforce, assim como sua ex-mulher, a lutadora Cristiane "Cyborg" Santos, que atualmente é a lutadora mais comercializável da Chute Boxe.

Em 2018, o lutador do UFC Charles "do Bronx" Oliveira se juntou à Chute Boxe Diego Lima em São Paulo iniciando uma sequência de 10 vitórias consecutivas. Segundo ele, sua antiga academia Macaco Gold Team (liderada por Jorge "Macaco" Patino, ex-aluno da Chute Boxe) era focada principalmente no Jiu-Jitsu com trocação complementar, e ele sentiu que precisava melhorar seu jogo de trocação. Patino ainda é seu treinador de Jiu-Jitsu, mas agora ele é complementado com o estilo agressivo de Muay Thai da Chute Boxe. Em 2021 ele se tornou o Campeão Peso Leve do UFC após derrotar Michael Chandler com um nocaute técnico

Ver também
 American Top Team
 Academia Nova União

Muay thai
Fundações no Brasil em 1978

Chute Boxe


An Eriocaulon sahyadricum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Punekar, Malpure ngan Pakshirajan Lakshminarasimhan. An Eriocaulon sahyadricum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon sahyadricum


فاطمة رفقة باري هي أمريكية مراهقة لأبوين سيريلانكيين الذين جذبا الانتباه العالمي في عام 2009 عندما هربت من بيتها وقالت أن أبويها المسلمين يحاولان قتلها بسبب تحولها من الإسلام إلى المسيحية. اثنان من التحقيقات المستقلة في أوهايو وفلوريدا لم يجدا دليلًا ماديًا على أن حياتها في خطر. أصبحت قضية باري نقطة بارزة في صراع الثقافات بين المسيحيين الإنجيليين والمسلمين الأمريكيين. تقول المصادر الإسلامية أن السبب هو الخوف من الإسلام أما المصادر المسيحية فتقول أنهم خائفين على حياة باري لأن الشريعة الإسلامية تعاقب المرتدين عن الإسلام بالقتل.

فاطمة رفقة باري هي فتاة تبلغ من العمر 17 عاما وهي لأبوين مسلمين هما محمد وعائشة باري، هاجرا من سري لانكا. عاشت باري في كولومبوس باوهايو. محامي باري، جون ستيمبرجر، يقول أن عائلة باري أعضاء في مركز نور الإسلامي الثقافي الموجود بكولومبوس. وفي تصريح رسمي، أنكر مركز نور صلتهم برفقة أو عائلتها، وأضاف أن سجلاتهم تظهر فقط أن رفقة حضرت مدارس الأحد ثلاثة مرات في 2007.

هربت رفقة من بيتها في يوليو 2009 إلى بيت راعي أبرشية مسيحي في فلوريدا حيث قابلت رفقة زوجته على موقع الفيس بوك. بقيت مع ريفيرند بلاك لورينز وزوجته بيفرلي لورنز لمدة ثلاثة أسابيع قبل أن يتصلوا بسلطات رعاية الطفل. أحيطت قضيتها بالاهتمام عندما ظهرت على شاشات التليفزيون وأعلنت «أن والدي قد يقتلني أو يعيدنا إلى سري لانكا» قام براين ويليامز بإيصالها بسيارته إلى محطة حافلات حيث قامت بشراء تذكرة باسم مستعار إلى أورلاندو.

بقت رفقة في حضانة سلطات رعاية الطفل بينما استمرت التحقيقات. وفي 14 أكتوبر 2009 قضت محكمة فلوريدا بأنه ليس هناك دليل مادي على أن حياة رفقة باري كانت تحت تهديد بواسطة عائلتها. وحسبما جاء في تقرير السلطات فإن باري صرح بأنه أخذ من رفقة اللاب توب الخاص بها ليرميه لكنه لم يفعل بسبب تكلفة اللاب توب. كما جاء بالتقرير أن هناك عدة تصريحات أخرى لرفقة باري لم تدعم بمصادر.

مراجع

أوهايو في 2010
فلوريدا في 2010
الإسلام في الولايات المتحدة
الإسلام في فلوريدا
الإنجيلية في الولايات المتحدة
أشخاص على قيد الحياة
جريمة الشرف في الولايات المتحدة
داعيات إنجيليات
دعاة إنجيليون أمريكيون
سريلانكيون مسلمون سابقا
سريلانكيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
كاتبات أمريكيات
كتاب غير روائيين أمريكيون
كتاب وكاتبات أمريكيون
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
مرضى السرطان
مسلمون تحولوا إلى البروتستانتية
مسيحيون أمريكيون
معارضة الإسلام في الولايات المتحدة
منتقدو الإسلام السني
مواليد 1413 هـ
مواليد 1992
مواليد في غالي
نقاد مسيحيون للإسلام

رفقة باري


NGC 30 este o stea dublă (de tipurile K4 și K5) situată în constelația Pegasus. A fost descoperită în 30 octombrie 1864 de către astronomul german Albert Marth.

Note

Legături externe
 NGC 30 pe WikiSky

Stele binare
Obiecte NGC
Constelația Pegas
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 30


was a village located in Kamimashiki District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 3,122 people and a population density of 24.11 people per km². The total area was 129.49 km².

On February 11, 2005, Seiwa, along with the town of Yabe (also from Kamimashiki District), and the town of Soyō (from Aso District), merged to create the town of Yamato and no longer exist as independent municipality.

External links
 Official website of Yamato

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Seiwa, Kumamoto


Kent kültürü veya kent kimliği, mekân ve uzam boyutuyla kent bünyesinde yaşayan insanlarca, ortak bir paydaya istinaden üretilen maddi veya manevi değerlerin oluşum sürecidir. Burada önemli olan kente dair bir bellek oluşumu ve üretilen kültürel çıktıların kentli insan vasıtasıyla anlamlanıyor oluşudur. Bir başka görüşe göre ise kent kültürü, gelenek ve görenekleri farklı, değişik kültürlerden gelen kişilerin, bireysel hak ve sorumluluklarının bilincine vararak, yaşadıkları kente özgün görgü ve nezaket kuralları çerçevesinde bir arada yaşama kültürüdür. Kent kültürünü en çok etkileyen faktörlerin başında o kentin fiziksel, sosyo-ekonomik, kültürel ve tarihsel özellikleri gelmektedir.

Kent kimliği kavramı aynı zamanda o kentte ikamet edenlerin yaşadıkları yere yükledikleri anlamlandırma ve değerler kümesi olarak de nitelendirilebilir. Örnek vermek gerekirse Vatikan şehri bir din kenti iken, New York şehri Özgürlük Heykeli ve gökdelenlerle özdeşleştirilir; Paris denince kültür şehri ve Eyfel Kulesi, İstanbul denilince Ayasofya ve Sultanahmet Camii akla gelmektedir.

Kaynakça

Kültür
Müzik altkültürleri

Kent kültürü


Marco Antonio Bragadin, također Marcantonio Bragadin (21. travnja 1523. – 17. kolovoza 1571.), bio je mletački odvjetnik i vojni časnik Republike Venecije. Bragadin se pridružio korpusu Fanti da Mar ili marincima Mletačke Republike .

Godine 1569. imenovan je generalnim kapetanom Famaguste na Cipru i predvodio je mletački otpor Otomansko-mletačkom ratu (1570.-1573.) Pogubljen je deranjem kože u kolovozu 1571. u suprotnosti s dogovorenim sigurnim prolazom nakon što je Otomansko Carstvo zauzelo Famagustu, čiji je pad označio kraj prisutnosti Zapada na tom sredozemnom otoku u sljedeća tri stoljeća.

Rani život
Rođen je u Veneciji. Nakon kratkog odvjetničkog staža 1543., Bragadin je nastavio karijeru u mornarici, povjereno mu je nekoliko mjesta na mletačkim galijama .

Kapetan Kraljevstva Cipra
Godine 1569. izabran je za kapetana Ciparskog kraljevstva i preselio se u Famagustu, tada bogatu luku, gdje je preuzeo civilno upravljanje nad cijelim otokom, svjestan da je odlučujući sukob s osmanskom flotom neizbježan. Bragadin je mnogo radio da temeljito utvrdi Famagustu; uvođenje baruta značilo je da su potrebne znanstveno planirane utvrde s čvrstim zidovima. Tako je luka bila obdarena snažnom obranom, poput bastiona Martinengo, izvrsnog primjera moderne utvrde koja omogućuje laku obranu s obje strane zidina.

Turci su se iskrcali na Cipru 3. srpnja 1570. godine. Nikozija je pala nakon dva mjeseca opsade. Odsječena glava  ("potkralja"), Niccola Dandola, poslana je Bragadinu, koji se neustrašivo pripremao za neprijateljski napad.

Opsada Famaguste

Famagusta je bila pod opsadom 17. rujna 1570. Osmanske snage vršile su pritisak mjesecima, dok je njihovo topništvo nemilosrdno udaralo po bedemima grada. Prema venecijanskim kroničarima (čiji se broj u suvremenom učenju tretira s određenim skepticizmom), oko 6000 vojnika posade stajalo je protiv nekih 100 000 Turaka s 1500 topova, potpomognutih s oko 150 brodova koji su provodili pomorsku blokadu kako bi odbili pojačanja i napore opskrbe. Opsjednuti garnizon Famaguste vodio je herojsku borbu koja je trajala daleko iznad najoptimističnijih pretpostavka, protiv brojčano daleko nadmoćnijeg neprijatelja i bez ikakve nade u pomoć domovine. Nadalje, Turci su koristili novu taktiku. Cijeli pojas zidina koji je okruživao grad i vanjsku ravnicu nasut je zemljom do vrha utvrda. U međuvremenu je iskopano nekoliko tunela prema i ispod gradskih zidina kako bi se one potkopale i popustile.

U srpnju 1571. Turci su konačno probili utvrde i njihove su snage prodrle u citadelu, a odbijeni su samo uz velike gubitke. Budući da je ponestalo zaliha i streljiva, a nije bilo znakova pomoći iz Venecije, Bragadin je 1. kolovoza zatražio uvjete predaje.

Smrt
Branitelji Famaguste dogovorili su uvjete predaje prije pada grada. Običajno je pravo dopuštalo pregovore sve dok se obrana drži, dok su u slučaju pada grada sva imovina kao i ljudski životi bili izgubljeni. Otomanski je zapovjednik pristao dopustiti slobodan prolaz pod svojom zastavom do venecijanske Krete svim Zapadnjacima; Grci su mogli ili odmah optići ili u gradu ostati dvije godine nakon čega su mogli odlučiti hoće li ostati u gradu pod otomanskom vlašću ili pak otići u bilo kojem smjeru. Sljedeća četiri dana evakuacija je tekla bez zastoja. Na ceremoniji primopredaje u kolovozu Brigadin je grad izručio Mustafi na što ga je otomanski general optužio za pogubljenja zatvorenih Turaka i skrivanje streljiva. Iznenada je Mustafa izvukao nož i Brigadinu otkinuo desno uho i naredio svojim čuvarima da mu otkinu i drugo uho i nos.

Zatim je uslijedio masakr svih kršćana koji su se još nalazili u gradu, a sam Bragadin je najbrutalnije zlostavljan. Nakon što je ostavljen u zatvoru dva tjedna, gdje su mu se ranije rane gnojile, vukli su ga po zidovima s "vrećama zemlje i kamena" na leđima; zatim je bio vezan za stolicu i podignut na brod turskog admiralskog  gdje je bio izložen porugama mornara. Na kraju su ga odveli na mjesto pogubljenja na glavnom trgu, golog zavezali za stup i živog oderali. Bragadinovo raščetvoreno tijelo tada je podijeljeno kao ratni trofej vojsci, a njegova je koža bila napunjena slamom i zašivena, ponovo obložena njegovim vojnim oznakama i izložena kako jaše na volu u  povorci podruge duž ulica Famaguste.

Girolamo Polidori je 1580. kožu ukrao iz konstantinopolskog arsenala. Donio je u Veneciju gdje je dočekana kao heroj koji se vratio. Koža je prvo čuvana u crkvi svetoga Grgura da bi kasnije bila prenešena u Baziliku svetih Ivana i Pavla, gdje je i danas.

Brigadinova je slavu u nevjerojatnom otporu znatno nadmoćnijem neprijatelju. S vojnog gledišta, garnizon je zaokupio tolike otomanske snage, da se nisu mogli na vrijeme priključiti ostalima u trenutku kad je Sveta liga okupila flotu i pobijedila u bitci kod Lepanta. Povjesničari do danas raspravljaju zašto Venecija nije poslala pomoć iz Suda na Kreti. Pretpostavlja se da su neki Venecijanci razmišljali svoje ograničene vojne sposobnosti bolje upotrijebiti u nadolazećem srazu, koji je na koncu svoj vrhunac doživio u Bitci kod Lepanta.

Izvori

Literatura

 Bicheno, Hugh. Crescent and Cross: The Battle of Lepanto 1571. Phoenix, London, 2003.  ISBN 1-84212-753-5
 Crowley, Roger. "Empires of the Sea: The Siege of Malta, the Battle of Lepanto, and the Contest for the center of the World." Random House: New York, NY. 2008.  ISBN 978-0-571-23231-4
 Foglietta, U. The Sieges of Nicosia and Famagusta. London: Waterlow, 1903.
 Hopkins, T. C. F., "Confrontation at Lepanto – Christendom vs. Islam"

 Monello, G. "Accadde a Famagosta, l'assedio turco ad una fortezza veneziana ed il suo sconvolgente finale", Cagliari, Scepsi e Mattana, 2006.

Mletački vojni zapovjednici u mletačko-osmanskim ratovima

Marco Antonio Bragadin


Premiul Cervantes, în spaniolă Premio Miguel de Cervantes sau Premio Cervantes, este cel mai important premiu literar al țărilor vorbitoare de limbă spaniolă. El este acolo la fel de faimos precum Premiul Nobel pentru Literatură la nivel internațional. Premiul este numit după Miguel de Cervantes, autorul operei literare Don Quijote. Câștigătorul va fi anunțat spre sfârșitul anului; premiul fiind acordat în anul următor, pe 23 aprilie, ziua morții lui Cervantes, în  orașul său natal, Alcalá de Henares.

Distincția nu se referă la o singură operă, ci la întreaga opera a autorului onorat.

Candidații vor fi nominalizați de Asociația Academiilor Limbii Spaniole (Asociación de Academias de la Lengua Española); premiul fiind acordat de Ministerul Culturii spaniole. Premiul a fost anunțat pentru prima dată în 1976, în timpul tranziției spaniole (trecerii de la dictatură la democrație în Spania). Tradițional - din 1996 fără excepție - este numit alternativ un spaniol și un hispanic ca laureat.

Premiul Cervantes a fost inițial în valoare de 90.000 de euro; din 2008 valoarea premiului a crescut la 125.000 de euro.

Laureați
 1976: Jorge Guillén (Spania)
 1977: Alejo Carpentier (Cuba)
 1978: Dámaso Alonso (Spania)
 1979: Jorge Luis Borges (Argentina) și Gerardo Diego (Spania)
 1980: Juan Carlos Onetti (Uruguay)
 1981: Octavio Paz (Mexic)
 1982: Luis Rosales (Spania)
 1983: Rafael Alberti (Spania)
 1984: Ernesto Sabato (Argentina)
 1985: Gonzalo Torrente Ballester (Spania)
 1986: Antonio Buero Vallejo (Spania)
 1987: Carlos Fuentes (Mexic)
 1988: María Zambrano (Spania)
 1989: Augusto Roa Bastos (Paraguay)
 1990: Adolfo Bioy Casares (Argentina)
 1991: Francisco Ayala (Spania)
 1992: Dulce María Loynaz (Cuba)
 1993: Miguel Delibes (Spania)
 1994: Mario Vargas Llosa (Peru)
 1995: Camilo José Cela (Spania)
 1996: José García Nieto (Spania)
 1997: Guillermo Cabrera Infante (Cuba)
 1998: José Hierro (Spania)
 1999: Jorge Edwards (Chile)
 2000: Francisco Umbral (Spania)
 2001: Álvaro Mutis (Columbia)
 2002: José Jiménez Lozano (Spania)
 2003: Gonzalo Rojas (Chile)
 2004: Rafael Sánchez Ferlosio (Spania)
 2005: Sergio Pitol (Mexic)
 2006: Antonio Gamoneda (Spania)
 2007: Juan Gelman (Argentina)
 2008: Juan Marsé (Spania)
 2009: José Emilio Pacheco (Mexic)
 2010: Ana María Matute (Spania)
 2011: Nicanor Parra (Chile)
 2012: José Manuel Caballero Bonald (Spania)
 2013: Elena Poniatowska (Mexic)
 2014: Juan Goytisolo (Spania)
 2015: Fernando del Paso (Mexic)
 2016: Eduardo Mendoza (Spania)
 2017: Sergio Ramírez (Nicaragua)
 2018: Ida Vitale (Uruguay)
 2019: Joan Margarit (Spania)
 2020: Francisco Brines (Spania)
 2021: Cristina Peri Rossi (Uruguay)
 2022: Rafael Cadenas (Venezuela)

Legături externe

 Premio "Miguel de Cervantes"  Ministerul Culturii din Spania

Referințe

Miguel de Cervantes
Premii literare în Spania

Premiul Cervantes


L'église de la Nativité de la Sainte-Vierge de Deliatyne (en ukrainien : Церква Різдва Пресвятої Богородиці (Делятин)) est classée comme monument national ukrainien. C'est une église en bois typique de la culture des Houtsoules à Deliatyne en Ukraine.

Elle est aussi dite Theotokos et fut bâtie entre 1782 et 1785 elle fut déplacée à son site actuel puis agrandie entre 1894 et 1912 en plusieurs étapes.

Le clocher, datant lui de 1785 et faisait partie de la première bâtisse.

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.

Liens externes

Notes et références

Patrimoine classé d'Ukraine
Deliatyn
Oblast d'Ivano-Frankivsk
Deliatyne

Église de la Nativité de la Sainte-Vierge de Deliatyne


Grækenlands Football League 2  (også kendt som Gamma Ethniki eller Division C) er den tredjebedste, græske fodboldrække for herrer.

Grækenlands Football League 2 er en liga med 60 hold fordelt på 4 grupper, der møder hinanden to gange hver sæson, dermed 28 spillerunder per sæson.

Ligaen er delt op i to kalenderår, fra juli til juni. Slutplaceringen 1 rykker op i Football League, og slutplaceringerne 15/16-18 rykker ned i lokale rækker.

Fodboldligaer
Etableret i 1927
Football League 2

Grækenlands Football League 2


La Ligue des champions de futsal de l'UEFA 2021-2022 est la  édition de la compétition.

Format de la compétition
La compétition reprend son format habituel, après une édition 2020-2021 à élimination directe. La Ligue des champions 2021-2022 se déroule en quatre tours.

Clubs participants

Les trois nations au meilleur coefficient UEFA (Espagne, Portugal et Russie) engagent deux équipes pour la compétition. Étant donné que le pays du tenant du titre fait partie de ces trois nations, la quatrième au meilleur coefficient, le Kazakhstan, engage aussi un second club. Chaque autre fédérations nationales affiliées à l'UEFA engage une équipe.

Les huit représentants de ces pays font partie des 23 équipes avec les coefficients UEFA les plus élevés entrant en lice au tour principal.

Les 32 autres équipes débutent au tour préliminaire, avec huit groupes de quatre disputés sous forme de tournoi toutes rondes dans un lieu unique. Les vainqueurs de groupe et le meilleur deuxième (neuf équipes) sont qualifiés pour rejoindre les clubs directement qualifiés pour le tour principal.

Le Tour principal est divisé en deux voies en fonction des coefficients européens. Les trois premiers des quatre groupes de la Voie A intègrent le Tour élite, contrairement au seuls vainqueurs des quatre poules de la Voie B.

Le Tour élite est aussi disputés en groupe de quatre équipes, dont seul les premiers sont qualifiés pour la finale à quatre.

Tour préliminaire

Chapeaux

Résultats

Groupe A

Groupe B
Dinamo Plus est le premier club moldave à franchir le tour préliminaire depuis 2009-2010.

Groupe C
Haladás est qualifié pour sa première participation.

Groupe D
Hammarby devance Gentofte et Viimsi lors d'un tête à tête à trois à la différence de but, les trois équipes terminant avec six points.

Groupe E
FON est qualifié pour sa première participation.

Groupe F
Rizvan Farzaliyev (Araz) participe aux trois matches et égale le record de Lúcio avec 69 apparitions en match de futsal UEFA.

Groupe G
Diamant Linz devient le premier club autrichien à franchir un tour d'une compétition de futsal de l'UEFA.

Invaincu, Doukas n'est pas qualifié, devancé à la différence de but par Diamant Linz dans son groupe puis en tant que meilleur second par Araz.

Groupe H
Liqeni est qualifié pour sa première participation.

Classement du meilleur second
Invaincu, Doukas n'est pas qualifié, devancé à la différence de but par Diamant Linz dans son groupe puis en tant que meilleur second par Araz.

Tour principal
Les tenants du titre du Sporting CP et quatre autres anciens vainqueurs font partie des seize qualifiés pour le Tour élite.

Voie A

Les trois premiers de chaque poule se qualifient pour le Tour Elite.

Groupe 1

Groupe 2

Groupe 3

Groupe 4

Voie B

Les premiers de chaque poule se qualifient pour le Tour Elite.

Tour élite

Groupe A
MFK Tyumen atteint le dernier carré lors de ses deux premières participations européennes : 2019-2020 et maintenant 2021-2022.

En mars 2022, à la suite de l'exclusion du club russe MFK Tyumen due à la guerre en Ukraine, l'ACCS FC est repêché pour le Final four. Il devient le premier club français ainsi que le premier club de D2, quel que soit le pays, à atteindre ce niveau de la compétition.

Groupe B
Le Sporting Portugal, vainqueur européen lors de deux des trois dernières saisons, se donne le droit de défendre son titre.

Groupe C
Le FC Barcelone se qualifie pour sa neuvième phase finale en autant de participations au cours de onze saisons, égalant le record du Kairat Almaty.

Groupe D
Uragan qui vise à devenir la première formation ukrainienne en phase finale. Menés lors de la première journée, les Ukrainiens l'emportent finalement 5-3 contre les débutants de Levante, en ouverture à Lisbonne. À domicile, Benfica, lauréat en 2010, s'impose facilement 8-3 contre Haladás, unique rescapé du tour préliminaire.

Finale à quatre
La finale à quatre se déroule les 29 avril et  mai à la Riga Arena en Lettonie. À la suite de l'exclusion du club russe MFK Tyumen due à la guerre en Ukraine, le club français ACCS AV 92 est repêché pour le Final four. Les champions de France en titre affrontent le Sporting Portugal, l'un des poids lourds du continent. L'autre demi-finale met aux prises Benfica et le FC Barcelone.

Demi-finales
À Riga, l'ACCS est mené de bout en bout et s'incline face au Sporting Portugal (2-6). Le club portugais retrouve le FC Barcelone en finale, qui renverse Benfica (5-4) après prolongations et avoir été mené 3-0 à la mi-temps.

Troisième place
La petite finale opposent les joueurs d'Asnières au Benfica. Premier club français de l'histoire du futsal à atteindre le Final Four de la Ligue des champions, Asnières termine quatrième de la compétition, battu par le Benfica Lisbonne (5-2) lors du match pour la troisième place.

Finale
Le FC Barcelone remporte sa quatrième Ligue des champions de futsal en dominant en finale le Sporting Portugal, tenant du titre (4-0), à Riga en Lettonie. Le Barça prend sa revanche sur le club portugais qui le bat en finale de la précédente édition (4-3).

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligue des champions de futsal de l'UEFA
 ACCS Asnières Villeneuve 92

Liens externes

2021-2022
Futsal
Saison 2021-2022 de futsal


القَطْلَب أو قاتل أبيه أو حنَّاء أحمر هو جنس شجيري صغير دائم الخضرة ينتمي إلى الفصيلة الخلنجية . موطن بعض أنواعه الأصلي حوض البحر الأبيض المتوسط وجنوب غرب آسيا وبعضها الآخر أمريكا الشمالية.

ثماره مأكولة ولكن الكميات الكبيرة منها تسبب إزعاجات معوية.

وصف

القطلب شجيرات تثمر توتا أحمر، ولحاؤها متموج الاحمرار. بعد التلقيح,
تتأخر مرحلة الاثمار حوالي خمسة أشهر، بحيث تظهر زهور جديدة في حين ثمار العام السابق تتهياء للنضج.

من أنواعه

 قطلب أونيدو
 القطلب الطاووسي
 القطلب العثكولي
 القطلب الكناري
 قطلب منزي
 القطلب البافاري (الشماري) (باللاتينية Arbutus pavarii)

معرض الصور

مراجع

أجناس الخلنجية
أشجار
خلنجية
نباتات وصفت في 1759

قطلب


Uma violação de dados ou vazamento de dados é uma violação da segurança, na qual dados sensíveis, protegidos ou confidenciais são copiados, transmitidos, vistos, roubados ou utilizados por um indivíduo não autorizado para o fazer.Outros termos são divulgação não intencional de informação, fuga de dados, fuga de informação, e derrame de dados. Os incidentes variam desde ataques concertados por indivíduos que pirateiam para ganho pessoal ou malícia (chapéus pretos), crime organizado, activistas políticos ou governos nacionais, até segurança de sistema mal configurada ou eliminação descuidada de equipamento informático usado ou meios de armazenamento de dados. As fugas de informação podem variar desde assuntos que comprometem a segurança nacional, até informações sobre acções que um governo ou oficial considera embaraçosas e quer esconder. Uma violação deliberada de dados por uma pessoa privada da informação, tipicamente para fins políticos, é mais frequentemente descrita como uma "fuga".

Ver também
Lei Geral de Proteção de Dados Pessoais
Vazamento de dados de brasileiros em 2021

Segurança da informação
Leis de dados

Violação de dados


Buffalo Hart Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Buffalo Hart Township (Illinois)
 Buffalo Hart Township (Missouri)

Buffalo Hart Township


East Hampton est un village du comté de Suffolk, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2020, il compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2020, elle est s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Suffolk (New York)
Village dans l'État de New York

East Hampton (village, New York)


Yerleşim yerleri
 Kangal, Afşin - Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle
 Kangal, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Kangal, Sivas ili ilçesi

Sivas ilinin Kangal'da hayvanlar
 Kangal köpeği - Ana yurdu Türkiye olan bir çoban köpeği ırkı
 Kangal koyunu - Ana yurdu Türkiye olan bir koyun ırkı
 Kangal balığı - Ana yurdu Türkiye olan bir balık türü

Kangal (anlam ayrımı)


Events
November 26 – Joseph Haydn marries Maria Anna Keller, but he and his wife will live apart for most of their lives.
John Newton leaves his job for the church, and begins composing hymns.
Memoirs of the Life of the Late George Frideric Handel, by John Mainwaring, is published anonymously.
John Alcock is forced to resign as organist and choirmaster of Lichfield Cathedral.
Johann Christian Bach becomes organist of Milan Cathedral.
John Garth publishes his Op. 1 cello concertos (written over the previous decade), the first time such compositions have been published in Britain.
Johann Baptist Wanhal is brought to Vienna to receive lessons from Carl Ditters von Dittersdorf.

Popular music

Opera
Thomas Arne – Thomas and Sally
Johann Christian Bach – Artaserse
 Nicola Porpora - "Il trionfo di Camilla"
Johann Adolph Hasse – Alcide al Bivio
Vincenzo Manfredini – Semiramide
Niccolò Piccinni – La buona figliuola
Jean-Philippe Rameau – Les Paladins

Classical music
Johann Albrechtsberger – String Quartet in D
Carl Philipp Emanuel Bach
Fantasia and Fugue in C minor, H.75.5
Sechs Sonaten für Clavier mit veränderten Reprisen, Wq.50 (H. 126, 136–140) (published, Berlin; composed 1758–59)
William Boyce – Eight Symphonies, op. 2 (published, London: John Walsh; composed over the previous 21 years)
François Joseph Gossec – Grande Messe des Morts
Joseph Haydn
Symphony No.25 in C major, Hob.I:25
Partita in B-flat major, Hob.XVI:2
Partita in E major, Hob.XVI:13 (attribution in question)
Michael Haydn – Concerto for Violin in B-flat major
Pierre Hugard – La Toilette, suites for the pardessus de viole
Ignacio de Jerusalem – Clarines sonad (misattributed)
Franz Xaver Richter
6 Harpsichord Trios
6 Symphonies, Op. 2
 Christoph Schaffrath – Duetto for Bassoon and Harpsichord in F minor, CSWV F:18
 Georg Philipp Telemann – Lukas-Passion

Methods and theory writings

 John Alcock, Sr. – The Life of Miss Fanny Brown
 Giorgio Antoniotto – L'arte armonica
 Francesco Geminiani – The Art of Playing the Guitar or Cittra
 John Mainwaring – Memoirs of the Life of the Late George Frederic Handel
 Friedrich Wilhelm Marpurg – Kritische Briefe über die Tonkunst
 Edward Miller – Institutes of Music, or Easy Instructions for the Harpsichord
 Nicolo Pasquali – The Art of Fingering the Harpsichord
 Jean-Philippe Rameau – Code de musique pratique
 Georg Andreas Sorge
 Anleitung zum Generalbass und zur Composition
 Compendium Harmonicum
 William Tans'ur – The Psalm-Singer's Jewel

Births
January 10 – Johan Rudolf Zumsteeg, German composer (died 1802)
January 19 – Melchor Lopez Jimenez, Spanish composer (died 1822)
January 30 – Franz Xaver Partsch, Bohemian composer (died 1822)
February 12 – Jan Ladislav Dussek, composer (died 1812)
February 15 – Jean-François Le Sueur, French composer (died 1837)
March 2 – Charlotta Cederström, born Christina Charlotta Mörner af Morlanda, Swedish patron of the arts (died 1832)
March 27 – Ishmail Spicer, American composer (died 1832)
April 4 – Juan Manuel Olivares, Venezuelan composer (died 1797)

May 10 – Claude Joseph Rouget de Lisle, French composer of La Marseillaise (died 1836)
May 29 – Charlotte Slottsberg, Swedish ballerina (died 1800)
July 11 – François-Benoît Hoffman, librettist and playwright (died 1828)
June 12 – Jean-Baptiste Louvet de Couvray, librettist and novelist (died 1797)
June 14 – Cándido José Ruano, Spanish composer (died 1803)
July 12 – Giuseppe Foppa, Italian librettist (died 1845)
September 12 – Gaetano Valeri, Paduan organist and composer (died 1822)
September 14 – Luigi Cherubini, Italian-born composer (died 1842)
September 29 – Maria Hester Park, British composer (died 1813)
October 1 – William Beckford, English novelist, patron of the arts and composer (died 1844)
November 9 – Henri-Philippe Gérard, Liègeois composer
November 14 – Johann Evangelist Brandl, composer (died 1837)
November 30 – Catharine Frydendahl, opera singer (d. 1831)
December 2 – Joseph Graetz, German composer (died 1826)

Deaths
January 18 – Claudio Casciolini, Italian composer (born 1697)
February 14 – François Colin de Blamont, French composer (born 1690)
February 22 – Anna Magdalena Bach, German singer, second wife and assistant of Johann Sebastian Bach (born 1701)
March 2 – François Bouvard, French composer (born 1760)
March 14 – Anton Fils, German composer (born 1733)
April 12 – Ernst Gottlieb Baron, German lutenist and composer (born 1696)
April 24 – Michele Mascitti, music editor and violinist (born c. 1664)
May – Girolamo Abos, Italian composer (born 1715)
May 10 – Christoph Graupner, German composer (born 1683)

August 8 – Henry Needler, English music transcriber (born 1685)
October 24 – Giuseppe Maria Orlandini, Italian composer (born 1676)
November 5 – Pierre Février, French organist, harpsichordist and composer (born 1696)
Date unknown – Roque Ceruti, Italian composer (born c. 1683)

References

18th century in music
Music by year

1760 in music


Franz Xaver Wegele, à partir de 1881 von Wegele (né le  à Landsberg am Lech et mort le  à Wurtzbourg) est un historien bavarois et co-éditeur de l'Allgemeine Deutsche Biographie (ADB).

Biographie
Wegele étudie aux universités de Munich et de Heidelberg. En des temps politiquement turbulents, il peut se qualifier comme professeur en 1849 et obtient par la suite un poste d'enseignant en histoire à l'Université d'Iéna.

Deux ans plus tard, Wegele est nommé "Professeur d'Histoire". En 1857, il accepte un poste de professeur à l'Université de Wurtzbourg. L'année suivante, il est accepté comme membre de la  de Munich. Il y est impliqué de manière significative dans la publication de l'ADB pendant de nombreuses années. À partir de 1860, il est membre étranger de l'Académie bavaroise des sciences.

Travaux (sélection)
 en tant qu'auteur
 Karl August von Weimar. Weimar 1850.
 Dante Alighieris Leben und Werke. 3. Auflage. Jena 1879.
 Monumenta Eheracensia. Nördlingen 1863.
 Die Reformation der Universität Würzburg. Festrede zur Jahresfeier der Stiftung der Julius-Maximilians-Universität am 2. Januar 1863. Thein, Würzburg 1863.
 Zur Literatur und Kritik der fränkischen Nekrologien. Nördlingen 1864.
 Friedrich der Freidige, Markgraf von Meißen. Nördlingen 1870.
 Goethe als Historiker. Würzburg 1876.
 Graf Otto von Henneberg. Würzburg 1875.
 Geschichte der Universität Würzburg. Stahel, Würzburg 1882 (2 Bde.)
 Geschichte der deutschen Historiographie seit dem Auftreten des Humanismus. München 1885.

 en tant qu'éditeur
 Reinhardsbrunner Annalen (Thüringische Geschichtsquellen)
 : Chronicon ecclesiasticum Nicolai de Siegen O.S.B. Jena 1854–1855 (2 Bde.).

Bibliographie

 : Franz Xaver Wegele und die Gründung des Würzburger Historischen Seminars (1857). In: Peter Baumgart: Vierhundert Jahre Universität Würzburg. Verlag Degener, Neustadt/Aisch 1982, , S. 483–537.

Liens externes

Historien bavarois
Membre de l'Académie bavaroise des sciences
Naissance en octobre 1823
Naissance à Landsberg am Lech
Naissance dans le royaume de Bavière
Décès en octobre 1897
Décès à Wurtzbourg
Décès dans le royaume de Bavière
Décès à 73 ans

Franz Xaver von Wegele


الكوتو ذو ال17 وتر  هو آلة موسيقية وترية تقليدية يابانية تشبه آلة القانون مع سبعة عشر وتر. وهي من أحد أنواع آلة الكوتو، والتي لها عادة عشر أوتار.

اخترع هذا النوع من الكوتو في عام 1921 من قبل ميتشيو مياغي الذي كان يعتقد أن الكوتو التقليدي يفتقر إلى مجموعة من الأصوات. على الرغم من أن الكوتو ذو ال17 وتر كان أكبر بكثير من الكوتو العادي، إلا أنها تشابه الحجم الطبيعي للكوتو اليوم.

على الرغم من أن مياغي اخترع أيضا كوتو ذو 80 وتر، وكوتو قصير، إلا أن هذه لم تشتهر مثل شهرة الكوتو ذو ال17 وتر.

مراجع

آلات موسيقية يابانية
آلات وترية

كوتو ذو 17 وتر


أبناء الغد مسلسل كويتي من بطولة سعاد عبد الله، عبد العزيز الحداد، وغانم الصالح وأحمد الصالح وبرزت فيه شجون الهاجري، أُنتِج في عام 1999، وهو من إخراج غافل فاضل.

ملخص القصة
تدور الأحداث في إطار متصل منفصل، حول عائلة تتكون من 6 أفراد، الأب والأم والأبناء الأربعة، وتناقش كل حلقة قضية جديدة ترسم شكل العلاقة بين الآباء والأبناء في إطار عائلي.

تمثيل
 سعاد عبد الله
 غانم الصالح
 أحمد الصالح
 شجون الهاجري
 عبد العزيز الحداد
 دعاء عبد الرضا
 مصعب الحبيل
 بشاير الدبيس
 عبد العزيز العتيبي

المراجع

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2000
مسلسلات عبير الجندي

أبناء الغد (مسلسل)


Central Christian College of Kansas is a private evangelical Christian college in McPherson, Kansas, United States. Central Christian is affiliated with the Free Methodist Church.

Athletics
The Central Christian athletic teams are called the Tigers. The college is a member of the National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), primarily competing in the Sooner Athletic Conference (SAC) since the 2017–18 academic year. They are also a member of the National Christian College Athletic Association (NCCAA), primarily competing as an independent in the Central Region of the Division I level. The Tigers previously competed as an NAIA Independent within the Association of Independent Institutions (AII) from 2015–16 to 2016–17; and in the defunct Midlands Collegiate Athletic Conference (MCAC) from 2002–03 to 2014–15 (when the conference dissolved).

Central Christian competes in 16 intercollegiate varsity sports: Men's sports include baseball, basketball, cross country, golf, soccer, volleyball and wrestling; while women's sports include basketball, cross country, golf, soccer, softball, volleyball and wrestling; and co-ed sports include cheerleading and eSports.

References

External links

 Official athletics website

Buildings and structures in McPherson County, Kansas
Council for Christian Colleges and Universities
Education in McPherson County, Kansas
Educational institutions established in 1884
Evangelicalism in Kansas
Former Midlands Collegiate Athletic Conference schools
Liberal arts colleges in Kansas
Universities and colleges in the United States affiliated with the Free Methodist Church
1884 establishments in Kansas
Private universities and colleges in Kansas

Central Christian College of Kansas


කලා කෞතුකාගාරයක් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කලාකෘතීන් ප්‍රදර්ශනය සඳහා වන ගොඩනැගිල්ලක් හෝ අවකාශයකි. බොහෝවිට මෙහි කෞතුකාගාරයට අයත් කලාකෘති එකතූන් අන්තර්ගත විය හැක. මෙහි හිමිකාරීත්වය මහජන හෝ පෞද්ගලික අංශය යටතේ පැවතිය හැකි අතර, මෙයට සැමට ප්‍රවේශය සහිත හෝ රහිත විය හැක. ප්‍රධාන වශයෙන්ම මෙහි දී දෘශ්‍ය කලාවන් පිළිබඳ අවධානය යොමුවූවත්, බොහෝ කලා කෞතුකාගාරවල අභිවාහ්‍ය කලා, සංගීත ප්‍රසංග, හෝ කාව්‍ය කියැවීම් වැනි අනෙකුත් සංස්කෘතික සහ කලා කටයුතු ද සිදුකෙරේ. බොහෝ කලා කෞතුකාගාර නිරතුරුව විවිධ තේමාවන් යටතේ තාවකාලික ප්‍රදර්ශනයන් ද පවත්වන අතර, එහි වෙනත් එකතූන්ගෙන් ණයටගත් කලාකෘති ද අන්තර්ගත විය හැක.

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

වීඩියෝ ක්ලිප අන්තර්ගත ලිපි

කලා කෞතුකාගාරය


An Oncidium ensatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Oncidium ensatum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oncidium

Oncidium ensatum


La basilique Saint-Pierre et Saint-Paul est une église néo-gothique de la forteresse de Vyšehrad à Prague, en République tchèque.

Fondée en 1070-1080 par le roi tchèque Vratislav II, la basilique romane a subi un incendie en 1249 et a été reconstruite en gothique puis en style néo-gothique. La basilique présente une impressionnante mosaïque de pierre au-dessus de son entrée, et ses tours jumelles de 58 m peuvent être vues au sommet d'une colline au sud depuis le long de la rivière Vltava dans le centre de Prague .

Derrière l'église se trouve un grand parc et le cimetière de Vyšehrad, le dernier lieu de repos de nombreux Tchèques célèbres, dont l'auteur Karel Čapek et le compositeur Antonín Dvořák. En 2003, l'église a été élevée au rang de basilique par le pape Jean-Paul II.

Extérieur
Le bâtiment actuel lui-même est une basilique néo-gothique. Elle a été construite entre 1887 et 1903.

Intérieur
L'histoire est l'élément thématique dominant du décor intérieur; l'histoire de l'art, le christianisme et les terres tchèques sont autant d'aspects de la décoration. En tant que pièce d'histoire de l'art, l'église est une sorte d'exposition d'œuvres gothiques, art nouveau et même baroques.

Références

Église à Prague
Basilique en Tchéquie
Prague 2
Église néo-gothique
Édifice religieux achevé en 1903

Basilique Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Prague


EjendomDanmark er en dansk brancheorganisation for ejendomsejere, ‑udlejere og ejendomsadministratorer.

Organisationen blev dannet i 1998 og har rødder i Udlejerforeningen Danmark og Københavns Grundejerforening, der blev grundlagt allerede i 1860. Grundejerforeningen blev fusioneret med Ejendomsforeningen Danmark i 2004. I 2018 skiftede organisationen navn til EjendomDanmark.

Organisationen informerer medlemmerne om den nyeste lovgivning, repræsenterer medlemmerne i forhold til det politiske system og tilbyder kurser i ejendomsadministration. EjendomDanmark udgiver bladene Ejendom og Ejendom Jura . Hovedsædet er beliggende i København, mens der er afdelinger i Århus og Odense.

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1998
Brancheforeninger i Danmark
Foreninger fra Danmark

EjendomDanmark


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vrbové enthält die zehn nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Vrbové im Okres Piešťany.

Denkmäler

Legende

Weblinks

Einzelnachweise

Vrbove


An Trichoneura elegans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Trichoneura elegans in nahilalakip ha genus nga Trichoneura, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoneura (Poaceae)

Trichoneura elegans


نادي الشعلة هو أحد أندية مدينة السيح بمحافظة الخرج، ويلعبُ فريقه الكروي حالياً ضمن أندية دوري الأمير محمد بن سلمان لأنديةِ الدرجة الأولى
وكان أحد أقطاب الدوري السعودي الممتاز في التسعينات من القرن الماضي وحتى 2005، وعاد مجدداً في عام 2012 بعد تصدره لدوري الدرجة الأولى موسم 2011 - 2012.

تأسيس النادي

تأسس نادي الشعلة بمدينة السيح رسمياً عام 1383هـ -1963مـ بعد دمج نادي الشباب والنور بنادي واحد وسمي نادي (الخرج) كونه النادي الوحيد على مستوى المنطقة في ذلك الوقت وقد اختار منسوبو النادي اللون (الأصفر والأخضر) شعاراً للنادي، وفي عام 1388هـ تم تغيير اسم نادي الخرج إلى (الشعلة) وأصبح شعاره (الأزرق والأخضر) ويعتبر الشيخ عبد الله بن عبد السلام اليمني هو مؤسس النادي وأول رئيس تولى رئاسته، ويرأس النادي حالياً فهد بن عبد الله الطفيل، ويعد الأستاذ عبد المحسن الميمان الرئيس الذهبي للنادي حيث ترأس النادي أكثر من 17 عاما وساهم في تحقيق النادي للعديد من المنجزات، وقد كان مقر النادي في بداية تأسيسه (بيتاً شعبياً) مستأجراً في حي السليمانية وسط مدينة السيح ثم انتقل النادي إلى مقره الجديد الحالي الذي أنشأته الهيئة العامة للرياضة بحي النزهة

ويعد نادي الشعلة النادي النموذجي الوحيد على مستوى أندية الخرج ويعتبر عميد أندية الخرج. وتخرج من النادي عدد كبير من نجوم الكرة السعودية، لعل أبرزهم خالد الفرحان وماجد الطفيل وإبراهيم الجوير وهادي الدوسري ونواف الدعجاني.

الفريق الأول

الإنجازات

حقق نادي الشعلة العديد من الإنجازات على مستوى المملكة وفي جميع الألعاب حيث إنه النادي الوحيد على مستوى أندية الخرج الذي صنف (15) لعبة سجلت رسمياً. وهو بطل أندية الدرجة الثانية سابقاً في كرة القدم عندما صعد أول مرة عام 1407هـ -1987مـ للدرجة الأولى وفي عام 1418هـ صعد الفريق إلى أندية الدرجة الممتازة وعاد للأولى سريعا.ولكنه حقق بطولة الدرجة الأولى عام 2000مـ وصعد لاندية الممتاز وظل فيها حتى موسم 2005 هبط ولكنه عاد للدوري الممتاز عام 2012 بعد تصدره لدوري ركاء وتحقيقه لدرع الدوري.

ملعب الشعلة

نادي الشعلة يضم استاد رياضي يتسع ل 8000 متفرج
وأيضا مسبح أولمبي وملعب كرة يد وكرة طائرة ومسرح وصالة كبيرة للأنشطة الثقافية.
وكان النادي يقيم سنوياً مهرجان خلال شهر رمضان المبارك يستضيف النادي في نهاية المهرجان أحد أندية العاصمة الكبيرة نادي النصر أو نادي الهلال.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أندية كرة قدم أسست في 1963
شعلة
تأسيسات سنة 1963 في السعودية

نادي الشعلة (السعودية)


منيف عبابنة (23 أبريل 1985-)، لاعب كرة قدم أردني. يلعب في صفوف نادي الحسين اربد والمنتخب الأردني.

مسيرته الرياضية
بدأ مسيرته الرياضية عام 2012 عندما لعب لصالح فريق الحسين إربد، انتقل بعدها إلى نادي شباب الأردن. لعب أيضا في نادي الفيصلي.

مراجع

لاعبو كرة قدم أردنيون

منيف عبابنة


His Royal Slyness ist ein US-amerikanischer Slapstick-Film aus dem Jahr 1920. Der Film trägt den deutschen Titel Der falsche Prinz.

Handlung
Der Prinz von Razzamatazz führt ein lockeres Junggesellenleben in den Vereinigten Staaten, bis er ein Telegramm des Königs erhält, der ihn ins Nachbarland Thermosa beordert, wo die Prinzessin von Thermosa zwischen ihm und dem Prinzen von Roquefort ihren künftigen Ehegatten auswählen soll. Das gefällt dem Prinzen und seiner Geliebten überhaupt nicht. Ein aufdringlicher Büchervertreter (gespielt von Harold Lloyd) erscheint beim Prinzen. Er sieht zur Überraschung aller dem Prinzen sehr ähnlich (der Prinz wird dargestellt von Gaylord Lloyd, dem Bruder von Harold Lloyd). Der Prinz bietet dem jungen Amerikaner an, als "Prinz" für ihn nach Thermosa zu fahren und dort eine richtige Prinzessin heiraten zu können. Kurz nachdem der falsche Prinz abgereist ist, stellt der echte Prinz fest, dass jetzt wohl kein Geld mehr aus Razzamatazz fließen wird, eine kleine Wohnung zu nehmen ist und die Geliebte sich auf die künftige Hausfrauenarbeit einstellen sollte. Daraufhin wird er von der Geliebten rausgeschmissen.

In Thermosa gefällt der Prinzessin nicht, dass der Prinz von Roquefort ständig betrunken ist. Gegen das haltlose und verschwenderische Treiben bei Hofe rebelliert allmählich das verarmte Volk. Während die Prinzessin von Thermosa inkognito in der Stadt weilt, hilft ihr der gerade ankommende junge Amerikaner – ohne dass die beiden sich bisher kennen. Als der falsche Prinz das Treiben bei Hofe sieht, würde er gerne gleich wieder zurückfahren. Er hat auch größte Schwierigkeiten mit den protokollarischen Gepflogenheiten. Dann sieht der falsche Prinz das vermeintliche Straßenmädchen als Prinzessin wieder und beide jungen Leute sind sehr erfreut. Die Prinzessin wählt den vermeintlichen Prinzen von Razzamatazz als künftigen Gatten aus.

Inzwischen ist der echte Prinz, der von seiner Geliebten den Laufpass bekommen hatte, in Thermosa eingetroffen. Er kann vor der Revolutionsbewegung gerade noch in den Palast flüchten. Dort gibt er sich als der richtige Prinz zu erkennen und der junge Amerikaner wird aus dem Palast geworfen. Der Amerikaner entzündet versehentlich die Kanone der Aufständischen. Die Aufständischen nehmen den Palast ein. Der Amerikaner wird zum Präsidenten der Republik Thermosa ausgerufen. Und die Prinzessin? Sie möchte auch gerne einen Präsidenten heiraten.

Literatur
 Adam Reilly: Harold Lloyd. Seine Filme – sein Leben. Heyne, München 1980 (Heyne Filmbibliothek; 17), ISBN 3-453-86017-9

Weblinks

Filmtitel 1920
US-amerikanischer Film
Schwarzweißfilm
Stummfilm
Kurzfilm
Slapstick-Film

His Royal Slyness


Homoamfetamin, vrsta psihotropne tvari. Uvrštena je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijsko ime je 3-amino-1-fenilbutan.

Izvori

Psihotropne tvari

Homoamfetamin


An Spathoglottis latifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Paul Ormerod. An Spathoglottis latifolia in nahilalakip ha genus nga Spathoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spathoglottis

Spathoglottis latifolia


සජීවීකරණය (සිනමා ඉතිහාසය)
1905 වසර වනතුරු සජීවීකරණ තාක්ෂණය සිනමා ක්ෂේත්‍රයට අළුත් අත්දැකීමක් විය. එඩ්වින් පෝටර්  විසින් නිර්මාණය කරන ලද How Jones Lost his Roll සහ The whole Dam family and the Dam Dog සජීවීකරණ අත්දැකීම් සහිත පළමු  චිත්‍රපට ලෙස හැඳින්විය හැක. මෙම චිත්‍රපටවල නාමාවලි ඉදිරිපත් කිරීමේදී විසුරුණු අකුරු එක්වී නාමාවලියේ අඩංගු වචන ක්‍රමානුකූලව සෑදීමක් පෙන්නුම් කරයි. මෙය සිදුකරන ලද්දේ එක් රෑපරාමුවක් එක් අවස්ථාවකදී දර්ශණය වෙමින් දර්ශණ දෙකක් අතර වාරයේ අකුරු සුළු ප්‍රමාණයකින් වෙනස් වීමක් දර්ශණය කිරීමෙනි. මෙය 'තනි රෑපරාමු සජීවීකරණය' ලෙස හඳුන්වයි. මේ සදහා එක් අවස්ථාවකදී එක් රෑපරාමුවක් පමණක් රෑපගත කළ හැකි විශේෂිත කැමරා භාවිත කළ යුතුවේ. සාමාන්‍ය කැමරාවකින් එක් අවස්ථාවකදී රෑපරාමු අටක් රූගත කරනු ලබයි.

1906 දී ඇල්බට් එඩ්වර්ඩ් ස්මිත් සහ ජේමිස් ස්ටුවර්ට් බ්ලැක්ටන් පසුව මෙම සජීවීකරණ අත්දැකීම තම නිර්මාණයන්ට දායක කර ගත්තේය. ඒ H  Phasen of Furmy Face චිත්‍රපටය සඳහාය. මෙහි මිනිසුන්ගේ කාටුන් රූප එක් තැනක සිට තවත් අතකට වෙනස් වීමත් පෙන්වයි. මෙයත් පෝටර් විසින් අකුරු හැසිරවූ ආකාරයටම සිදු කරන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයේම ඉතා කුඩා කොටසකදී කාටුන් රූප රාමුවෙන් රාමුවට වෙනස් වෙමින් චලනය වන ආකාරයක් පෙන්වයි. මෙය අද අප දකින සම්මත සජීවීකරණ ක‍ාටුන් වල මුලාරම්භය ලෙස සැලකේ.

සජීවීකරණය (සිනමා ඉතිහාසය)


Rainer Crummenerl (* 1942 in Falkenberg/Elster) ist ein deutscher Wissenschaftsjournalist und Autor, der vor allem Bücher für Kinder schreibt.

Leben

Rainer Crummenerl studierte nach dem Abitur zunächst einige Semester Wirtschaftswissenschaften, bevor er sich zum Journalisten ausbilden ließ. Während seiner Tätigkeit als Redakteur verschiedener Zeitungen veröffentlichte er zahlreiche Geschichten vor allem für Kinder. 1975 wechselte Rainer Crummenerl in den Außenwirtschaftsbereich eines großen Leipziger Kombinates, wo er für Öffentlichkeitsarbeit zuständig war. In dieser Zeit entstanden auch seine ersten Sachbücher für Kinder.

Von 1981 an arbeitete Rainer Crummenerl als freiberuflicher Journalist und Autor. Vier Jahre lang, von 1981 bis 1985, gehörte er dem Lektoratsteam des Kulturalmanachs Leipziger Blätter an – zunächst als Lektoratssekretär, später als stellvertretender Cheflektor.

Ende 1985 unternahm Rainer Crummenerl eine viermonatige Reise mit einem Fischereischiff nach Afrika, in die Antarktis und nach Südamerika. Die Eindrücke dieser und auch vorhergehender Reisen mit Schiffen der DDR-Hochseefischerei verarbeitete Rainer Crummenerl in zahlreichen Reportagen, aber auch in Büchern.

Rainer Crummenerl veröffentlichte über 70 Bücher. Einige seiner Titel erschienen auch als Hörbücher, viele weitere wurden in andere Sprachen übersetzt.

Neben seiner Vorliebe, für Kinder und Jugendliche schreiben, war Rainer Crummenerl bis Ende der 1980er Jahre mit der Erarbeitung und der Herausgabe bibliophiler Bücher befasst. Diese Werke entstanden ausnahmslos im Auftrag großer Firmen und in Zusammenarbeit mit so bekannten Künstlern wie Klaus Ensikat, Rainer Schade oder Roland Beier.

Rainer Crummenerl ist verheiratet. Er hat zwei Kinder und lebt in der Nähe von Leipzig.

Buchveröffentlichungen (Auswahl)

 Rat für zehn. (= Regenbogenreihe) mit Illustrationen von Wolfgang Freitag. Der Kinderbuchverlag Berlin 1980.
 Briefe, Päckchen, Telegramme. (= Mein kleines Lexikon) mit Illustrationen von Ingolf Neumann. Der Kinderbuchverlag Berlin 1983.
 Volkspolizei und Feuerwehr (= Mein kleines Lexikon) mit Illustrationen von Karl Fischer. Der Kinderbuchverlag, Berlin 1983.
 Wismar. mit Fotos von Harry Hardenberg,  Brockhaus Verlag, 1985, ISBN 3-325-00150-5.
 Tatort, Spuren, Alibi. (= Mein kleines Lexikon) mit Illustrationen von Fred Westphal. Der Kinderbuchverlag, Berlin 1985.
 Küchenrenner für Landschaftskenner. Verlag für die Frau, 1986, ISBN 3-7304-0082-7.
 Das Fischereischiff. mit Illustrationen von Peter Uhde und Gisela Flächsig. Der Kinderbuchverlag, Berlin 1987, ISBN 3-358-00921-1.
 Rund um den Fisch. Fachbuchverlag, Leipzig 1990, ISBN 3-343-00597-5.
 Die Lokomotive. mit Illustrationen von Wolfgang Parschau. der Kinderbuchverlag, Berlin 1990, ISBN 3-358-01251-4.
 Von Eisenberg nach Stadtroda, mit Fotos von Klaus Fischer. Verlagshaus Thüringen, 1992, ISBN 3-86087-036-X.
 Greiz. mit Fotos von Wolfgang Swietek. Verlagshaus Thüringen, 1992, ISBN 3-86087-027-0.
 Burgen und Schlösser. mit Fotos von Wolfgang Swietek. Verlagshaus Thüringen, 1992, ISBN 3-86087-038-6.
 Von Pössneck nach Zeulenroda. mit Fotos von Wolfgang Swietek. Verlagshaus Thüringen, 1993, ISBN 3-86087-034-3.
 Meereskunde. (= Was ist was. Band 32). Tessloff Verlag, 1993, ISBN 3-7886-0272-4.
 die Polizei. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Stephan Baumann. Arena Verlag, 1996, ISBN 3-401-04638-1.
 Luft und Wasser. (= Was ist was. Band 48). Tessloff Verlag, 1996, ISBN 3-7886-2880-4.
 Das große Arena-Buch der Indianer. mit Bildern von Peter Klaucke. Arena Verlag, 1996, ISBN 3-401-04701-9.
 Das geheime Handbuch für Superdetektive. mit Bildern von Angela Weinhold. Arena Verlag, 1996, ISBN 3-401-04670-5.
 Fisch und mehr. Fotos von Rainer Crummenerl und FIMA Bremerhaen. Hinstorff Verlag, Rostock 1996, ISBN 3-356-00674-6.
 Wismar. mit Fotos von Harry Hardenberg. Hinstorff Verlag, Rostock 1997, ISBN 3-356-00739-4.
 Streng geheim, mit Bildern von Annette Fienieg. Arena Verlag, 1997, ISBN 3-401-04778-7.
 die Eisenbahn. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Peter Reinsdorf. Arena Verlag, 1998, ISBN 3-401-04561-X.
 Gruselissimo. mit Bildern von Pia Eisenbarth, Arena Verlag, 1998, ISBN 3-401-00333-X.
 Das Wetter. (= Was ist was. Band 7). Tessloff Verlag, 1999, ISBN 3-7886-0247-3.
 Autos – alles über Tempo, Typen, Technik. mit Bildern von Werner Hofmann. Arena Verlag, 1999, ISBN 3-401-04962-3.
 Schnell wie Kommissar Hell. 22 Ratekrimis, mit Illustrationen von Klaus Puth. Ars Edition 1999, ISBN 3-7607-3788-9.
 Kommissar Hell und der Millionenraub. 20 Ratekrimis, mit Illustrationen von Klaus Puth. Ars Edition 2000, ISBN 3-7607-3830-3.
 Lastwagen und Sattelschlepper. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Werner Hofmann. Arena Verlag, 2000, ISBN 3-401-04663-2.
 Naturkatastrophen. (= Was ist was. Band 74). Tessloff Verlag, 2001, ISBN 3-7886-0414-X.
 die Erde, unser Planet. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Sabine Scholbeck und Manfred Rohrbeck. Arena Verlag, 2002, ISBN 3-401-05430-9.
 Die Indianer – ihre Geschichte, ihr Leben, ihre Zukunft. mit Bildern von Peter Klaucke. Arena Verlag, 2002, ISBN 3-401-04708-6.
 Die Feuerwehr. (= Was ist was. Band 114). Tessloff Verlag Nürnberg 2002, ISBN 3-7886-1501-X.
 Kommissar Hell – Fluchtweg ausgeschlossen. 20 Ratekrimis, mit Illustrationen von Klaus Puth. Ars Edition 2002, ISBN 3-7607-3871-0.
 Eiszeiten. (= Was ist was. Band 65). mit Illustrationen von Elisabetta Ferrero. Tessloff Verlag, 2004, ISBN 3-7886-0405-0.
 der Sternenhimmel. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Milada Krautmann. Arena Verlag, 2004, ISBN 3-401-05618-2.
 Dinosaurier. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Johann Brandstetter. Arena Verlag, 2004, ISBN 3-401-05765-0.
 Leselöwen Delfin Wissen, Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Udo-Kruse-Schulz. Loewe Verlag, 2004, ISBN 3-7855-5027-8.
 Leselöwen Piraten Wissen. Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Silvia Christoph. Loewe Verlag, 2004, ISBN 3-7855-5215-7.
 Abenteuerreise in die Welt der Burgen. mit Bildern von Hauke Kock. Arena Verlag, 2004, ISBN 3-401-05542-9.
 Das will ich wissen – So ist das mit dem Geld. mit Bildern von Klaus Puth. Arena Verlag, 2004, ISBN 3-401-05754-5.
 Abenteuerreise in die Welt der Römer. mit Bildern von Hauke Kock. Arena Verlag, 2005, ISBN 3-401-05693-X.
 Abenteuerreise – von den Dinosauriern bis zu den Wikingern. mit Bildern von Hauke Kock. Arena Verlag, 2005, ISBN 3-401-05764-2.
 Polizei, (= Was ist was. Band 120). Tessloff Verlag, 2005, ISBN 3-7886-1507-9.
 Piraten. (= Was ist was. Band 71). Tessloff Verlag, 2005, ISBN 3-7886-0411-5.
 Sterne und Planeten. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Milada Krautmann. Arena Verlag, 2005, ISBN 3-401-05861-4.
 Leselöwen Wikinger Wissen. Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Silvia Christoph. Loewe Verlag, 2005, ISBN 3-7855-5574-1.
 Versunkene Städte. (= Was ist was. Band 14). Tessloff Verlag, 2006, ISBN 3-7886-0254-6.
 Leselöwen Flugzeug Wissen. Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Udo Kruse-Schult. Loewe Verlag, 2006, ISBN 3-7855-5664-0.
 Leselöwen Vulkan Wissen. Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Udo Kruse-Schulz. Loewe Verlag, 2007, ISBN 978-3-7855-4323-8.
 Leselöwen Dschungel Wissen. Abenteuer- und Sachgeschichten, mit Illustrationen von Milada Krautmann. Loewe Verlag, 2008, ISBN 978-3-7855-6036-5.
 Das Wetter. (= Das will ich wissen!). mit Bildern von Milada Krautmann. Arena Verlag, 2009, ISBN 978-3-401-06040-8.

Hörbücher

Leselöwen Delfin Wissen. CD, jumbo-medien Hamburg 2007, mit Julia Nachtmann und Mira, ISBN 978-3-8337-1971-4.

Leselöwen Piraten Wissen. CD, jumbo-medien Hamburg 2007, mit Peter Franke und Lena, ISBN 978-3-8337-1773-4.

Leselöwen Vulkan Wissen. CD, jumbo-medien Hamburg 2008, mit Robert Missler und Mira, ISBN 978-3-8337-2193-9.

Leselöwen Wikinger Wissen. CD, jumbo-medien Hamburg 2009, mit Tom Niebuhr und Henri, ISBN 978-3-8337-2427-5.

Leselöwen Dschungel Wissen. CD, jumbo-medien Hamburg 2010, mit Katrin Gerken und Jule, ISBN 978-3-8337-2541-8.

ALLGEMEINBILDUNG Biologie Chemie. CD, Audiofassung 2017 des Audio Media Verlages München der Buchausgabe 2002 des Arena Verlages (Hrsg.) M. Zimmermann, mit Michael Schwarzmaier und Marina Köhler, ISBN 978-3-95639-258-0.

ALLGEMEINBILDUNG Physik Mathematik. CD, Audiofassung 2017 des Audio Media Verlages München der Buchausgabe 2002 des Arena Verlages (Hrsg.) M. Zimmermann, mit Michael Schwarzmaier und Marina Köhler, ISBN 978-3-95639-259-7.

ALLGEMEINBILDUNG Kosmologie Die Erde Das Wetter. CD, Audiofassung 2017 des Audio Media Verlages München der Buchausgabe 2002 des Arena Verlages (Hrsg.)  M. Zimmermann, mit Michael Schwarzmaier und Marina Köhler, ISBN 978-3-95639-257-3.

Bibliophile Werke (Auswahl)

Alles ist Samenkorn. Illustrationen von Roland Beier, Leder, mit Schuber, VEB Kombinat Landmaschinen, Weimar-Werk 1979

Brot ist der Stab des Lebens. Illustrationen von Roland Beier, Leder, mit Schuber, VEB Kombinat Fortschritt Landmaschinen, Neustadt/Sachsen 1980

Kleider machen Leute. Illustrationen von Rainer Schade, mit Schuber, VEB Kombinat Textima Karl-Marx-Stadt 1982

Journal einer abenteuerlichen Seereise. Illustrationen von Klaus Ensikat, mit Schuber, VEB Deutfracht/Seereederei Rostock 1982

Reden ist Silber, Schreiben ist Gold. Illustrationen von Roland Beier, mit Schuber, VEB Polygraph Druckmaschinenwerk Plamag Plauen 1982

Brevier des Trinkens. Illustrationen von Roland Beier, Leder, mit Schuber, VEB Polygraph Zentrales Projektierungsbüro Leipzig 1983

Brevier der Technik. Illustrationen von Roland Beier, Leder, mit Schuber, VEB Polygraph Druckmaschinenwerk Planeta Radebeul 1984

Kombüsen-Geschichten. Illustrationen von Klaus Ensikat, Leder, mit Schuber, VEB Deutfracht/Seereederei Rostock 1985

Viel Büchermachens ist kein Ende. Illustrationen von Roland Beier, mit Schuber, VEB Polygraph Buchbindereimaschinenwerke Leipzig 1988

Fisch-Fibel. Illustrationen von Roland Beier, mit Schuber, VEB Fischkombinat Rostock 1988

Vom großen Durst auf dem tiefen Wasser. Illustrationen Klaus Ensikat, mit Schuber, VEB Deutfracht/Seereederei Rostock

Weblinks

Wissenschaftsjournalist
Autor
Deutscher
Geboren 1942
Mann

Rainer Crummenerl