Adolf Lins (né le  à Cassel, mort le  à Düsseldorf) est un peintre allemand.

Biographie
Adolf Lins est le troisième des quatre enfants du couple marié Rudolph Lins (1822-1870), commis de bureau de poste, et Bertha Kürschner (1823-1890). Lorsque le père est passé d'assistant postal à secrétaire de poste principal, la famille déménage son appartement à la périphérie de la ville en raison de l'amélioration de la situation financière. Mais lors de la mort du père, Adolf a treize ans, la famille connaît un déclin social, change de résidence dans la Castenalsgasse dans la vieille ville de Cassel. La mère s'engage à faire en sorte que tous les enfants reçoivent une bonne éducation. Ainsi Adolf va au Friedrichs-Gymnasium en 1866 et part en 1872 pour l'Obersekunda-Reife.Le frère aîné Carl sera architecte et professeur de dessin, le frère cadet Theophil devient directeur d'usine et la sœur d'Adolf, Auguste Lins, qui a quatre ans de plus, dirige une Fachschule.

Adolf Lins étudie de 1872 à 1875 à l'école des beaux-arts de Cassel auprès de , , August Bromeis et Eduard Stiegel.

Son premier séjour au sein de l', en 1874 (puis chaque année jusqu'en 1908), résulte de la recommandation de ses professeurs de l'académie de Cassel d'intensifier son style de peinture avec des études pratiques sur place. Au village, il parvient à gagner l'affection des enfants de Willingshausen qui deviennent ses modèles. Avec les adultes aussi, il se crée rapidement une image particulière du fait de son apparition spontanée et de son activité de peinture au chevalet en plein air devant le Haase Gasthof, la véritable maison du peintre. L'amitié avec les peintres de Düsseldorf Hermann Sondermann et  le motive à s'installer également à Düsseldorf en 1877.

À Düsseldorf, où il s'installe dans l'immeuble de Georg Paffrath au Jacobistraße 14c et travaille d'abord pour Ferdinand Brütt, il devient membre de l'association d'artistes Malkasten, pour laquelle il écrit des pièces de théâtre et des poèmes, le cercle appelé "Orient" fondé en 1878 comprend également Eduard Kaempffer, Hugo Mühlig, Heinrich Otto, Hans von Volkmann et Fritz von Wille et l'.

À partir de 1877, Lins expose ses œuvres, des scènes d'enfants ruraux, mais surtout des vues et des paysages de village du Schwalm, de la Basse-Rhénanie et de la Westphalie et plus tard aussi de la Haute-Bavière, souvent avec des personnages travailleurs, chez les principaux marchands d'art de Düsseldorf et dans les expositions annuelles de l', de l'Association libre, de l'Académie de Berlin ainsi que de Dresde, Munich et Vienne. Depuis les années 1880, il préfère peindre des paysages de ruisseaux et de pâturages peuplés de vaches et de moutons, mais surtout de poules, de canards et d'oies, ce qui lui a valu le surnom de Gänselins. Lins passe du temps à étudier en plein air dans la Basse-Rhénanie, notamment à Nierst, où il passe occasionnellement quelques mois d'été. En 1880, il part étudier dans le Lippe à Schwalenberg et à Paris. En 1882, il fait un voyage à Kohlstädt, à Detmold et enfin au Tyrol. Des œuvres créées entre 1885 et 1890 documentent le séjour de l'artiste dans l'. Dans les années 1890, cependant, il traite de plus en plus le paysage pur, où son style de peinture se caractérise de plus en plus par un coup de pinceau expressif, presque violent.

En 1891, il cofonde la sécessionniste Association libre des artistes de Düsseldorf. De 1902 à 1906, Lins est membre du conseil d'administration de la . Après la construction de la « maison » de l'Association des artistes de Düsseldorf au Sittarder Strasse 5, il y emménage dans un atelier.

À partir de 1908, Lins et Hugo Mühlig vivent et travaillent à Röllshausen, une ville voisine de Willingshausen, pendant les mois d'été. Ils restent dans le restaurant avec une salle séparée (leur atelier) appartenant au fermier Johann Georg Siebert (1856-1930). En 1910, de jeunes artistes de Willingshausen le suivent et Röllshausen devient une école d'artistes indépendants. Les peintres plus jeunes de trois décennies tels que Franz Eichhorst,  et  les rejoignent. Ils sont par  et , qui s'installent finalement définitivement à Röllshausen.

Une caricature à l'aquarelle de Lins, créée en 1911, reflète l'humeur et l'ordre dominants du groupe de peintres. Tout le monde semble satisfait et s'accroche les uns aux autres. Afin de souligner leur unité et leur égalité, Lins place les peintres sur une ligne selon la taille. Lui-même, à droite, la pipe à la bouche, veut orienter son groupe d'artistes vers un « sous-officier ». Mühlig, avec un cigare à la bouche, un verre de bière à droite et un journal à gauche occupe le centre de l'image et est souligné par Linz comme une figure paternelle intellectuelle.

En 1915, Lins rencontre Gertrud Klein, qui devient sa gouvernante ; Pourtant, ce n'est que quatre ans avant sa mort en 1923 que le peintre légitime la cohabitation avec elle par un contrat de mariage. En 1926, il subit un accident vasculaire cérébral et tombe malade du diabète. Un œil doit être enlevé chirurgicalement. Lins meurt le  et est enterré dans le Cimetière du Nord. Sa femme continue à vivre dans le bâtiment de la Sittarder Straße.

Notes et références

Liens externes

Peintre allemand du XIXe siècle
Peintre allemand du XXe siècle
Peintre paysagiste allemand
Peintre de genre allemand
Peintre animalier
Naissance en octobre 1856
Naissance à Cassel (Hesse)
Naissance dans l'électorat de Hesse
Décès en mars 1927
Décès à 70 ans
Décès à Düsseldorf

Adolf Lins


Die Liste der deutschen Botschafter in Ruanda enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Ruanda. Sitz der Botschaft ist in Kigali. Die Botschaft wurde am 13. Februar 1963 offiziell errichtet.

Siehe auch
 Botschafter der DDR in Ruanda

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Kigali

!
Ruanda
Deutsch


John David Logan () este un dramaturg american, scenarist, producător de film și producător de televiziune. A fost nominalizat de trei ori la premiile Oscar; de două ori pentru cel mai bun scenariu original pentru filmele Gladiator (2000) și Aviatorul (2004) și o dată pentru cel mai bun scenariu adaptat pentru filmul  Hugo (2011).

Viața personală
Logan s-a născut la Chicago la 24 septembrie 1961. Părinții săi au emigrat în Statele Unite din Irlanda de Nord prin Canada. Cel mai mic dintre cei trei copii, mai are un frate și o soră mai mari. A studiat la Universitatea din Northwestern, pe care a absolvit-o în 1983.

Carieră
Logan a fost un dramaturg de succes în Chicago mai mulți ani înainte de a trece la scenarii de film. Prima sa piesă, "Never the Sinner - Niciodată păcătosul", spune povestea criminalilor Leopold și Loeb. Piesele sale ulterioare de teatru sunt Hauptmann despre răpirea fiului lui Lindberg și Riverview, o melodramă muzicală care are loc în celebrul parc de distracții Riverview Park din Chicago.

Piesa lui "Red - Roșu" despre artistul Mark Rothko, pusă în scenă la Teatrul Donmar Warehouse din Londra în decembrie 2009 și pe Broadway, și a primit șase premii Tony.

Logan a scris scenariile pentru filmele Any Given Sunday - În fiecare duminică și RKO 281 - Proiectul 281. În 2001, împreună cu David Franzoni și William Nicholson, a fost nominalizat la premiul Oscar pentru cel mai bun scenariu original pentru filmul Gladiator. În 2005 a avut o altă nominalizare la Oscar, de data aceasta pentru scenariul filmului Aviatorul regizat de Martin Scorsese cu Leonardo DiCaprio în rolul principal. Alte filme bine cunoscute, pentru care a scris scenariul sunt Star Trek: Nemesis, Time Machine, Ultimul Samurai și filmul muzical al lui Tim Burton Sweeney Todd: Bărbierul diabolic din Fleet Street.

Ultimele filme la care Logan a lucrat ca scenarist sunt desenul animat Rango regizat de Gore Verbinsky, în care rolul principal de voce a fost jucat de Johnny Depp, adaptarea filmului după tragedia lui Shakespeare Coriolanus regizată și cu Ralph Fiennes, ecranizarea cărții Invenția lui Hugo Cabre, regizată de Martin Scorsese și al 23-lea film despre James Bond, 007: Coordonate" Skayfoll, împreună cu Neil Porvisom și Robert Wade.

Filmografie

Televiziune

Piese de teatru
 Never the Sinner (1985)
 Hauptmann (1991)
 Riverview (1992)
 Red (2009)
 Peter and Alice (2013)
 I'll Eat You Last: A Chat with Sue Mengers (2013)
 The Last Ship (2014)
 Moulin Rouge! (2018)
 Superhero (2019)

Premii și nominalizări
 Nominalizare, 2011 – Academy Award pentru Best Adapted Screenplay, pentru Hugo
 Câștigător, 2010 – Tony Award Best Play, pentru Red.
 Câștigător, 2008 – Golden Globe Award Best Motion Picture – Musical or Comedy, pentru Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street
 Câștigător, 1999 – Writers Guild of America Best TV Adapted Writing, pentru RKO 281
 Nominalizare, 2004 – Academy Award pentru Best Original Screenplay, pentru The Aviator.
 Nominalizare, 2004 – BAFTA Award for Best Original Screenplay, pentru The Aviator
 Nominalizare, 2004 – Writers Guild of America Best Original Screenplay, pentru The Aviator
 Nominalizare, 2000 – Academy Award pentru  Best Original Screenplay, pentru Gladiator.
 Nominalizare, 2000 – BAFTA Award for Best Original Screenplay, pentru Gladiator
 Nominalizare, 1999 – Primetime Emmy Award pentru Outstanding Writing for a Mini-Series or Movie, pentru RKO 281

Note

Legături externe

 2008 Interview with John Logan via the Internet Archive

Nașteri în 1961
Dramaturgi americani
Scenariști americani
Producători de film americani
Producători de televiziune americani
Americani în viață

John Logan


Ulla Melchinger (* 1932; † 15. Mai 1969) war eine deutsche Fernsehansagerin und Schauspielerin.

Leben
Nach dem Krieg ließen sich das Ehepaar Melchinger mit der Tochter Ulla in Kelheim bei Regensburg nieder. Mit 16 Jahren ging Ulla als Haustochter nach München. Von ihrem Taschengeld bezahlte sie Stenographie- und Schreibmaschinenstunden. In einem amerikanischen Büro fand sie eine Anstellung. Danach wurde sie Hausmannequin  einer Sportbekleidungsfabrik. Bei einer Modenschau fiel sie Talentsuchern des Bayerischen Rundfunks auf. Die Kombination aus den hier zur Geltung gebrachten Grazie und Charme, ihren allgemeinen Tugenden Bescheidenheit und Fleiß sowie den im vorigen Beruf erworbenen Bürokenntnissen und Weltgewandtheit war geradezu ideal für einen Ansager-Job, denn  dieser war kein ausfüllender und musste daher mit hausinternen Bürodiensten unterfüttert werden. Ihre erste Ansage war die der regionalen Abendschau, später kamen bundesweit ausgestrahlte Einsätze hinzu. Sie gehörte somit zum Stamm der BR-Programmsprecher-Riege mit Petra Schürmann, Carolin Reiber, Ruth Kappelsberger und Anneliese Fleyenschmidt.

Eine Rolle in einem Lehrfilm zur Photochemie war ihr Einstieg in die Schauspielerei. Wie ernst sie es mit ihren neuen Karriere-Ambitionen nahm, wie zielstrebig sie vorging, verdeutlicht die Aufnahme von Schauspielunterricht neben ihren beruflichen Pflichten. Ihre erste Spielfilmrolle bekam sie im zweiten Teil der 08/15-Reihe. Die beiden folgenden  Spielfilmrollen brachten sie nicht voran, waren sie doch eher noch kleiner als die in ihrem Debüt.

Ihr eingeschlagener Weg entpuppte sich als Sackgasse und auf den verlassenen Pfad im Fernsehgeschäft konnte sie offenbar auch nicht mehr umkehren. Am 15. Mai 1969 warf sie sich vor einen Zug. Sie hinterließ Mann und Kind.

Filmografie
 1955 – 08/15 – Im Krieg
 1955 – Gestatten, mein Name ist Cox
 1956 – Kleines Zelt und große Liebe

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehansager
Filmschauspieler
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 1969
Frau

Ulla Melchinger


Der Plume d'Or () war ein internationaler Badmintonwettbewerb für Nationalmannschaften. Er wurde 1972 als Mitteleuropameisterschaft von den Verbänden Frankreichs, Belgiens, Portugals, der Schweiz und der Tschechoslowakei ins Leben gerufen, welche in den ersten Jahren im Modus Jeder-gegen-Jeden den Turniersieger ermittelten. 1973 änderte man den Namen des Turniers in Plume d'Or. Mit der Integration weiterer Verbände wie Österreich, Jugoslawien, Israel, Malta und Spanien, später auch Gibraltar und Luxemburg, wurden Vorrunden und Klassifikationsrunden eingeführt. 1983 wurde der Wettbewerb ebenso wie die Israel International des gleichen Jahres aufgrund "politischer und sonstiger Probleme in Israel" abgesagt. 1994 wurde der Wettbewerb zum letzten Mal ausgetragen.

Die Sieger

Literatur

Weblinks

Liste (Badminton)
Feder
Erstveranstaltung 1972

Plume d’Or


Nermin Gökben veya tanınan adıyla Gökben (d. 25 Kasım 1951, İstanbul), Türk şarkıcı.

Hayatı
Şaziye ve Aziz Gökben çiftinin tek çocuğu olup babasını henüz 1 yaşındayken trafik kazasında kaybetmiştir.

Profesyonel müzik kariyerine Yurdaer Doğulu orkestrasının solisti olarak başlayan Nermin Gökben, Hey dergisi tarafından ilk 45'liğini yaptığı 1972 yılında umut vadeden en iyi kadın şarkıcısı seçilmiştir. 1973 yılında 1 Numara Plakçılık saflarına geçmiştir. Zeki Müren'in solist altı olarak Maksim'de sahne alan Gökben, gazinoların en aranan pop sanatçılarından biri olarak 70'li yıllarda sahnelerde yükselmiştir.

1975 yılında Aşk Dediğin Laftır, 1977 yılında Bu Ne Biçim İştir adlı albümlerini yapmış, en büyük başarıyı ise 1979 yılında yaptığı Samanyolu albümüyle yakalamıştır. Bu albümde "Deniz ve Mehtap", "Samanyolu", "Buruk Acı" gibi şarkıları disko-caz soundunda söylemiştir. Bu albümden sonra Kul Himmet'in "Gün Akşam Oldu" türküsü gibi değişik tarzda eserler başka sanatçılar tarafından caz formatında söylenmiştir. "Samanyolu", sanatçının Ali Kocatepe ile çalıştığı son albümdür. 1981 yılında Ali Kocatepe'nin 1 Numara Plakçılık şirketinden çıkan Gazino 1 Numara isimli toplama albümde "Rüzgâr Gibi Geçtin" isimli şarkısıyla yer almıştır.

Türk pop müziğinde medya tarafından Ajda Pekkan'ın en büyük rakibi olarak gösterilecek kadar üne kavuşan sanatçı, 26 Eylül 1980 tarihinde iş adamı Kaya Mutlu ile evlenerek evli kaldığı sürede (1 Nisan 1986'da boşandı) müziğe ara vermiştir. 1986 yılında Sembol Plak etiketiyle yayınlanan Yaz Gülü adlı pop-arabesk albümüyle müziğe dönüş yapmıştır. Bu albümde aranjör Esin Engin ile çalışmıştır. Albümden "Yak Gönül Yak", "Pişmanlık Duymadın mı", "Yaz Gülü" ve "Hatıram Olsun" ses getirmiştir. Yaz Gülü, sanatçının plak formatında yayınlanan son albümü olmuştur.

1989 yılında Oscar Plak'a geçen sanatçı, içerisinde pop, arabesk ve sanat müziği eserlerinin olduğu "Severken Yoruldum" isimli albümünü çıkarmıştır. Sanatçı bu albümde ilk defa Metin Özülkü ile çalışmıştır ve albümün başarısı üzerine Metin Özülkü piyasada aranan bir besteci haline gelerek, başta Camdan Cama (Hakan Peker) ve Ajda 90 (Ajda Pekkan) olmak üzere pek çok albümde yer almıştır. Bu albümde yer alan "Bak Dostum" isimli eser Aşka Çeyrek Var albümünde tekrar okunmuştur. 1 milyonun üzerinde sattığı için Altın Plak ödülü almıştır.

1990 yılında 6. albümü İşine Gelirse yine aynı şirketten çıkmıştır. Albümden Aysel Gürel imzalı "Aşktan Güzel Ne Var?" ve Ülkü Aker'in "Taktı Taktı" eserleri hit olmuştur. "Aşktan Güzel Ne Var", "Daha Neleri Var?" adıyla Hakan Peker tarafından, "Taktı Taktı" ise Ferdi Özbeğen tarafından daha sonra okunmuştur. Aşkın Nur Yengi'nin ilk albümündeki "Seni Aldattım" olarak bilinen Enrico Macias bestesi bu albümde "Çılgın Dünya" olarak yer almıştır. "Kıskanmıyorum" isimli Aysel Gürel şarkısı daha sonra Talip ve Ercan Turgut tarafından, Taktı Taktı isimli eser de Ferdi Özbeğen tarafından seslendirilmiştir. Semiramis Pekkan'ın  "Ya O Ya Ben " ve Atilla Atasoy'un "Olmaz Deme", Emel Sayın'ın "Aşk Oyunu" cover'ları da albümde yer almıştır. Sanatçının Oskar Plak'tan çıkan son albümüdür.

Son albümü 1992 yılında Şahin Özer'den yayınlanan Aşka Çeyrek Vardır. Bu albümde eski şarkılarından "Diri Dahdar" ve "Bak Dostum"u tekrar okumuştur. Albümde ağırlıklı olarak Eda ve Metin Özülkü'nün eserlerini okumuştur. Albümün isim şarkısı ise bir Şehrazat eseridir. Albümden "Lafı Mı Olur?" şarkısı oldukça öne çıkmış olup, daha sonra Kibariye ve Banu Zorlu tarafından seslendirilmiştir.  Bu albümden sonra sanatçı müziğe ara vererek Amerika'ya gitmiştir.

"Şiribim Şiribom" adlı 45'liğinden Altın Plak ve "Şekerim" adlı parçasının yer aldığı Severken Yoruldum adlı albümünden Altın Kaset ödülünü almıştır.

"Rüzgâr Gibi Geçti" ve "Aşk Dediğin Laftır" şarkıları Deniz Seki tarafından, "Diri Dahdar" isimli şarkısı da Ziynet Sali tarafından okunmuştur. 2000 yılında Kiss Müzik'ten yayınlanan 40 Yılın Listebaşı şarkıları albümünde "Aşk Dediğin Laftır" şarkısıyla yer almıştır. 2012 yılında Zeynep Dizdar "Aşk Dediğin Laftır"ı tekrar seslendirmiştir.

Sanat hayatı boyunca Yurdaer Doğulu, Ali Kocatepe, Atilla Özdemiroğlu, Esin Engin, Metin Özülkü, Şehrazat, Aysel Gürel, Selmi Andak gibi isimlerle çalışmıştır.

POPSAV üyesidir. 13 Ekim 1981 doğumlu olan Begüm Mutlu  adında bir kız çocuğu sahibidir. Anne bir, baba ayrı kız kardeşi olan Nil Ünal'ın ablasıdır. Nil Ünal, Ekrem Bora ve Suna Pekuysal ile 1985 yılında çevirdiği Yasak Aşk adlı bir de filmi vardır. İstanbul Beşiktaş'ta oturmaktadır.

2010 yılında birçok nostaljik sanatçıyı genç sanatçılarla bir araya getiren Her Devrin Devleri adlı projede Mustafa Sandal ile beraber "Nevrin Döner" adlı düeti seslendirmiş ve kliplendirmiştir. Sanatçı yeni albüm çalışmalarına devam etmektedir.

Diskografi

45'lik
 Aşka İsyan Edilmez - Sevdiğimi Bile Bilmeyecek (1972)
 Aşkın Sonu - Züleyha (1973)
 Derdim Var Dağlar Gibi - Yine Verirdim Sana (1973)
 Şiribim Şiribom - Bir Gün Sen (1974)
 Randevu - Çiripi Çiripa (1974)
 Gururum - Eninde Sonunda (1975)
 Rüzgâr Gibi Geçtin - Aşk Dediğin Laftır (1975)
 Akılsız Başa Fayda Yok - Çok Mu Gördün (1976)
 Neler Neler Oldu - Böyle Aşk Eksik Olsun (1977)
 Diridahdar - Ruhumda Bir Fırtına Var (1977)
 Aşkla Pazarlık Olmaz - Aşktan Başım Dönüyor (1978)
 Bir Tanrıyı Bir de Beni Unutma - Haydi (1979)

Albüm (LP/MC)
 Aşk Dediğin Laftır LP-MC- 1 Numara Plakçılık (1975)
 Bu Ne Biçim İştir LP-MC- 1 Numara Plakçılık (1977)
 Samanyolu - LP-MC- 1 Numara Plakçılık (1979)
 Gökben - Gökhan - Türküola (1981) (Almanya'da yayınlanmıştır)
 Yaz Gülü - LP-MC- Sembol Plakçılık (1986)
 Severken Yoruldum (1989)
 İşine Gelirse (1990)
 Aşka Çeyrek Var  (1992)

Diğer
 Akdeniz Çocukları Esin Engin, Ali Kocatepe, Füsun Önal ve Nilüfer'le birlikte (1973)
 Antalya'ya Koş Seyyal Taner, Funda Anapa, Ertan Anapa, Esmeray, Ali Kocatepe ile birlikte (1976)
 Gel Diyor Yasak Aşk Film Müziği(1985)
 Tatildeki Sevgilim Yasak Aşk Film Müziği (1985)
 Papatya Pop Tango albümünde (1998)
 Nevrin Döner Mustafa Sandal ile Her Devrin Devleri albümünde

Dış bağlantılar

1951 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
Türk kadın sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Şahin Özer Müzik sanatçıları
Türk kadın pop şarkıcıları

Gökben


Furco (llamada oficialmente San Xoán de Furco) es una parroquia y una aldea española del municipio de Becerreá, en la provincia de Lugo, Galicia.

Organización territorial

La parroquia está formada por cinco entidades de población:
 Casar
Fontes (As Fontes)
 Furco
 San Pedro
 Sarceada

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Becerreá
Localidades de Becerreá
Localidades de la provincia de Lugo

Furco (Becerreá)


Der Philosophische Buchpreis ist ein Wissenschaftspreis, der seit 2010 alle zwei Jahre vom Forschungsinstitut für Philosophie Hannover (FIPH) für die beste Neuerscheinung der letzten drei Jahre zu einem aktuellen Themenbereich der praktischen Philosophie vergeben wird.

Der Buchpreis soll die Aufmerksamkeit auf philosophische Gegenwartsfragen lenken. Der "Philosophische Buchpreis" ist nicht eingeengt auf fachphilosophische Publikationen, das Buch muss jedoch zu philosophischen Fragen anregen. Nominiert werden Bücher von ausgewählten Buchverlagen mit einem philosophischen Programm.

Der Preis ist – Stand 2020 – mit 3000 Euro dotiert.

Jury
Die Jury bestand 2016 aus Ulrich Hemel, Markus Kotzur, Armin Nassehi, Birgit Recki, Thomas M. Schmidt, Werner Schreer, Jörg-Dieter Wächter und Saskia Wendel.

Preisträger

Einzelnachweise

Wissenschaftspreis (Deutschland)
Literaturpreis (Deutschland)
Philosophiepreis
Auszeichnung (römisch-katholisch)
Literatur (Hannover)
Erstverleihung 2010
Wissenschaft in Hannover

Philosophischer Buchpreis


Vasileios "Vasilis" Leventis (, ; born 2 November 1951) is a Greek politician, leader of the Greek centrist party Union of Centrists () since 1992, and a Member of Parliament from 2015 to 2019.

Early life
Vassilis Leventis is the fourth child of Apostolos and Gregoria Leventis, who were originally from Korakovouni, a small village in Arcadia. The Leventis family moved to Piraeus, where Vassilis Leventis attended high school. In 1969 Leventis graduated from school and was admitted as the 6th highest-ranking candidate to the Civil Engineering department of the National Technical University of Athens. During the '70s he ventured into discography, funding and producing a one time record.

His first involvement with politics occurred in 1975 when, as an assistant of the then dean of Athens Polytechnic University, Kyprianos Biris, he contributed to the composition of articles 21 and 24 of the Greek Constitution.

He is fluent in German and has an adequate understanding of the English language.

Political career
Vassilis Leventis began his political career in 1974 as a founding father of the Pan-Hellenic Socialist Movement (PASOK), representing the party as a parliamentary candidate. In 1981, he expressed many disagreements with the party, blaming it for a divergence from its original views, and left it that year. In 1982, he was a candidate for mayor of Piraeus.

In 1984, he founded the first ecological party in Greece, which he named Eleftheroi ("Free"). This party participated in the European Parliamentary Elections of that year, gaining only 0.15% of the vote. In 1986, he stood for the office of mayor of Athens, gaining 0.57% of the vote.

In the national legislative election of 1989, Leventis was a candidate for New Democracy, but with 5,212 preference votes he ranked only 29th out of 31 candidates and was not elected. He moved on to establish the Ecologists Pacifists Greens in 1990, participating in the Greek parliamentary elections that same year, but again failed to be elected.

In 1992, Leventis collaborated with the Center-Democratic Party of Greece to form the Union of Centrists, which aimed to become "the political continuance of the centrist expression in Greece". Leventis sought to embrace the legacy of several great politicians of the past, such as Georgios Papandreou and Eleftherios Venizelos. Until 2015 the party's influence was marginal, with 1.79% of the total vote in the January 2015 legislative election being its highest share, which failed to secure it entry to parliament. In the September 2015 legislative election, however, the party cleared the 3% threshold in the Greek parliament for the first time after it won 186,457 votes (3.43%), electing 9 MPs.

Television career
In 1990, Leventis founded the television channel Channel 67, which was renamed in 1993 to Channel 40: Social and Ecological Television of Greece due to transfer of the channel's frequency to 40 UHF. The channel was sold in late 2000 to publisher George Kouris, and was renamed Extra Channel on January 8, 2001; it was later sold again to entrepreneur Phillip Vriones and was renamed Extra Channel 3 in August 2003. Leventis himself hosted a political show on the channel from 2000 to 2016, titled Politikos Marathonis, which was broadcast on a weekly basis.

Political views
Vasilis Leventis expresses his political opinion through his Antidiaplokí (Αντιδιαπλοκή, anti-corruption) quarterly newspaper and his TV show that has been hosted on several stations so far, such as PellaTV and Extra Channel.

His views are placed in the center of the political spectrum, with particular emphasis on policies that are "rational", transparent, opposed to corruption, in favor of weaker social groups (workers, pensioners, farmers, single parents, etc.), hostile to the concentration of power in the hands of only a few individuals, and supportive of reform of Greek political life.

Leventis himself is unreservedly and often polemically critical of mainstream Greek political parties and their leaders. He asserts that Greek politicians are in league with big business interests who control the mainstream media, and as a result of this criticism he claims he has been deliberately excluded from publicity, which (in his opinion) is the factor that has caused his party to exist only at the margins of Greek politics. His frequent use of expletives and his animated style of speaking have led him to be the subject of jokes at his expense, but have also elevated some snippets of his TV shows to cult status.

Leventis proposes cutting double and triple pensions, cutting the pensions of those who have an income of 3,000 euro from other sources, firing 1,500 officials from Parliament, and sacking public workers who do not do their jobs.

Leventis's general public profile rose in 2014 and 2015 due to a viral video montage detailing his so-called "prophecies", which are said to have accurately predicted Greece's current financial crisis from as far back as 1993.

Citations and notes

External links
Union of Centrists – Official website

1951 births
Living people
National Technical University of Athens alumni
Ludwig Maximilian University of Munich alumni
Greek MPs 2015–2019
People from Messini

Vasilis Leventis


Portland Trail Blazers, NBA'de Kuzeybatı Grubu'nda yer alan Portland takımıdır. 1970 yılında kurulmuştur.

Trail Blazers, NBA'de 17 kez arka arkaya play-off yapma başarısı göstermiştir. 1970 ve 80'lerdeki bazı önemli oyuncuları Clide (the glide) Drexler ve Bill Walton'dur. 1977 yılında Bill Walton ve koç Jack Ramsey'in çabalarıyla zamanın en iyi kadrolarından birine sahip takımlarından Philadelphia 76'ers'i finalde yenip şampiyon olmuşlardır. Daha sonralarda kadro dağılmış, uzun süre play-off yapılsa da başarı gelmemiştir. Drexler da takımdan ayrılınca Portland başarıya hasret kalmıştır. 1990'ların sonu 2000'lerin başında Avrydas Sabonis, Scottie Pippen ve Rasheed Wallace ile Batı yakasının güçlü takımları arasında yer almıştır. Ancak batı konferans finalinde mucizevi bir şekilde Shaq ve Kobe Bryant'ın bulunduğu LA Lakers'a elenince kadro dağılmış, en önemli oyuncuları Rasheed de Atlanta Hawks'a gitmiştir.

Oyuncular

Güncel kadro

Dış bağlantılar
 Portland Trail Blazers 09/10 Sezon Öncesi İncelemesi-NBAVitrin.com
 Resmî site

NBA takımları

Portland Trail Blazers


Tai Sui (chinois traditionnel 太歲 ; chinois simplifié 太岁 ; pinyin tài suì) désigne depuis les années 1990 un supposé organisme complexe symbiotique souterrain en Chine.

Depuis les années 1990, la presse chinoise rapporte des découvertes d'organismes se présentant comme des masses amorphes souterraines décrites sous le nom de "viande" (肉).

Depuis, plusieurs études ont été faites, tendant à désigner ces masses comme des complexes symbiotiques combinant des bactéries, des myxomycètes et des mycètes, en des proportions et avec des espèces variables.

Nom
.

La presse rapporte un autre cas datant de 2004, présenté aussi comme étant le premier.

Analyse scientifique
Plusieurs spécimens de Tai Sui ont été analysés en laboratoire. La plupart des analyses tendent à l'identifier comme un tapis microbien de composition variable.

Une seule étude, de 2020, contredit les précédentes et indique que le Tai Sui serait une substance abiotique, d'origine géologique, et que la présence constatée de matériel vivant dans les études antérieures s'expliquerait par des contaminations de laboratoire.

Commerce

Les spécimens sauvages de Tai Sui se vendent généralement à des prix élevés : un spécimen découvert en mars 2015 pesant 30 kg aurait été vendu pour 600,000 Yuan (£60,000).

L'engouement suscité par le Tai Sui a donné lieu à diverses fraudes.

Depuis quelques années, des méthodes de culture artificielle de Tai Sui ont été élaborées.

Liens externes

Références

Microbiologie
Cryptide

Tai Sui


Gökhan Keskin (* 31. März 1966 in Istanbul) ist ein ehemaliger türkischer Fußballspieler und aktueller Trainer der zweiten Auswahl der türkischen Nationalmannschaft.

Karriere

Als Spieler

Verein
Gökhan Keskin begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Dikilitaşspor und wechselte von hier aus in die Jugend von Beşiktaş Istanbul. Im Sommer 1984 erhielt er hier einen Profivertrag und fand in kürzester Zeit einen Platz in der Stammformation. Anfangs war er im Mittelfeld tätig und rückte, nachdem der Libero der Mannschaft Samet Aybaba seine aktive Spielerlaufbahn beendet hatte, auf diese Position und spielte diese dann selber bis zu seinem Karriereende.

Durch seine langjährige Tätigkeit bei Beşiktaş Istanbul wird er stark mit diesem Verein assoziiert. Er wird sowohl von den Fans wie auch von dem Verein als einer der bedeutendsten Spieler der Vereinsgeschichte aufgefasst. Mit Beşiktaş konnte er fünfmal die türkische Meisterschaft, jeweils dreimal den türkischen Fußballpokal und Türkischer Supercup gewinnen. Er war fester Bestandteil der von Vereins- und Fanseite als legendär bezeichneten Mannschaft die in den Spielzeiten 1989/90, 1990/91 und 1991/92 dreimal hintereinander die Türkische Meisterschaft gewinnen konnte.

Zur Saison 1996/97 entschied sich Beşiktaş einen radikalen Schnitt mit der Mannschaft zu machen und eine neue Mannschaft mit jungen Spielern zu formen. Infolge dieser Maßnahmen trennte man sich von vielen gestandenen Spielern, darunter auch von Keskin. Dieser einigte sich dann mit dem damaligen Erstligisten İstanbulspor. Hier spielte er fünf Spielzeiten lang und beendete anschließend seine aktive Spielerkarriere. Zwei Jahre nachdem er seine aktive Laufbahn beendet hatte, wurde für ihn ein Abschiedsspiel organisiert, bei dem Beşiktaş auf Bursaspor traf.

Nationalmannschaft
Gökhan Keskin spielte viermal für die türkische U-21 und sechsmal für die Olympische Auswahl der Türkei.

Am 11. November 1987 debütierte er für die türkische Nationalmannschaft in einem Qualifikationsspiel der EM 1988 gegen die nordirische Nationalmannschaft. Ab diesem Spiel war er fast ein Jahrzehnt fester Bestandteil der türkischen Nationalmannschaft. Mit der türkischen Nationalmannschaft verpasste er knapp die Qualifikation für die Weltmeisterschaft 1990 in Italien.

Als Trainer

Verein
Im Anschluss an seine Spielerkarriere übernahm er bei seinem letzten Verein İstanbulspor den Co-Trainerposten und assistierte Aykut Kocaman. Anschließend war Keskin als Co-Trainer seiner beiden ehemaligen Mannschaftskapitäne aus Beşiktaşer Zeiten, Samet Aybaba und Rıza Çalımbay tätig. Lediglich in der Saison 2006/07 übernahm er als Cheftrainer Güngören Belediyespor. Hier wurde er aber bereits nach drei Monaten durch Mustafa Serin ersetzt. Von 2009 bis 2010 war er bei Beşiktaş als Jugendtrainer aktiv.

Nationalmannschaft
Seit April 2012 betreut Keskin als Cheftrainer die Zweite Auswahl der türkischen Nationalmannschaft.

Er nahm mit der zweiten Auswahl der türkischen Nationalmannschaft am Turnier von Toulon 2012 teil und schaffte mit ihr den Einzug ins Finale. Im Finale unterlag man der Auswahl Mexikos. Die türkische A2 nominierte für dieses Turnier Spieler, die jünger als 23 Jahre alt waren, um die Altersbedingungen für das Turnier zu erfüllen.

Anfang 2013 nahm der mit der zweiten Auswahl der türkischen Nationalmannschaft am International Challenge Trophy 2011/13 teil. Da für dieses Turnier nur Spieler eingesetzt werden durften die jünger als 23 Jahre alt sind, nominierte Keskin nur Spieler, die diese Altersbegrenzung erfüllten. Die Gruppenphase beendete Keskins Mannschaft mit drei Siegen in drei Spielen als Tabellenerster. In der nachfolgenden Halbfinalsbegegnung gegen die Englische C Nationalmannschaft vom 5. Februar 2013 entschied man das Spiel mit 1:0 für sich und zog ins Finale ein.

Im Rahmen der Mittelmeerspiele 2013 betreute er die an diesem Turnier teilnehmende türkische U-19-Nationalmannschaft. Hier erreichte er mit seiner Mannschaft das Turnierfinale. Im Finale unterlag man der marokkanischen U-19-Nationalmannschaft und wurde Silbermedaillengewinner.

Titel und Erfolge

Als Spieler
Beşiktaş Istanbul
 Türkischer Meister (5): 1986, 1990, 1991, 1992, 1995
 Türkischer Pokalsieger (3): 1989, 1990, 1994
 Türkischer Supercup (3): 1986, 1989, 1994

Als Trainer
Zweite Auswahl der Türkischen Nationalmannschaft
 Vizemeisterschaft im Turnier von Toulon (1): 2012

Türkische U-19-Nationalmannschaft
 Silbermedaille bei den Mittelmeerspielen: 2013

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Türkei)
Fußballspieler (İstanbulspor)
Türkischer Meister (Fußball)
Türkischer Fußballpokal-Sieger
Türkischer Fußball-Supercup-Sieger
Fußballtrainer (Istanbul Güngörenspor)
Fußballspieler (Beşiktaş Istanbul)
Geboren 1966
Mann
Türke

Gökhan Keskin


Simon Peter Christian Bendtsen (født den 3. april 1842 i Hillerød, død den 21. april 1912 i Hillerød) var en dansk arkitekt. Han var udlært som tømrer, gik på Kunstakademiet 1860-1872 og virkede som arkitekt i Hillerød.

Han har tegnet Pårup Station, samt de oprindelige stationer på Frederikssundbanen.

Litteratur
 Weilbachs Kunstnerleksikon (3. udgave, 1947-52)

Arkitekter fra Danmark
Personer fra Hillerød

S.P.C. Bendtsen


El Proyecto de Armas Especiales para las Fuerzas Armadas, Armed Forces Special Weapons Project o AFSWP (por sus siglas  en inglés)  fue una agencia militar estadounidense responsable por aquellos aspectos de las armas nucleares restantes en poder militar después de que el Proyecto Manhattan fuera sucedido por la Comisión de Energía Atómica el 1 de enero de 1947. Estas responsabilidades incluían el mantenimiento, almacenamiento, supervisión, seguridad y manejo de armas nuclear y el apoyo de pruebas nucleares. La AFSWP fue una organización conjunta, integrada por las tres armas, con un jefe apoyado por dos adjuntos de las otras dos ramas. El general Leslie R. Groves, ex director del Proyecto Manhattan, fue su primer jefe.

Las primeras armas nucleares eran grandes y complejas, por lo que eran almacenadas como componentes más que como dispositivos completos y requerían conocimiento experto para ser armadas; sin embargo, la corta vida de sus baterías de plomo y ácido y de los iniciadores modulados de neutrones, así como la cantidad de calor generada por los núcleos fisionales, impedía que fueran almacenadas armadas. Igualmente, las grandes cantidades de explosivo convencional en cada arma demandaba que fueran manejadas con especial cuidado. Groves eligió a un equipo de élite de oficiales del ejército regular, quienes habían sido entrenadas en el montaje y manejo de estas armas. A su vez, ellos capacitaron a los soldados enrolados y, luego los equipos del Ejército entrenaron a equipos de la Armada y de la Fuerza Aérea.

A medida que avanzó el desarrollo de armas nucleares, estas fueron producidas en masa, más ligeras, pequeñas y fáciles de almacenar, manejar y mantener, con menor necesidad de ensamblaje. Progresivamente, la AFSWP cambió su énfasis de entrenar equipos de ensamblaje y se involucró más en la gestión del arsenal y en proveer apoyo administrativo, técnico y logístico. Asimismo, colaboró con la realización de pruebas nucleares, aunque después de la Operación Sandstone en 1948, se centró más en la planificación y capacitación que en un rol sobre el terreno. En 1958, la AFSWP se convirtió en la Defense Atomic Support Agency (DASA), una agencia de campo del Departamento de Defensa de Estados Unidos.

Referencias

Bibliografía

Programa nuclear de Estados Unidos
Organizaciones fundadas en 1947
Fuerzas armadas de Estados Unidos


Kenji Kikawada (født 28. oktober 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Consadole Sapporo og Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenji Kikawada


Kuzalan, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Zamanında Pontus Rum çeteleri köye saldırmış ancak herkes saklanmaktan başka çare bulamamıştır. Baraj kazımı yapılırken insan kemiklerine rastlanmıştır. Mahallede maden olarak altının bulunması bu mahallesi cazip bir yer haline getirmektedir. Mahallede yıkık bir kilise ve ay tepesi adlı höyük bulunmaktadır. Yapılan kazılarda Tunç çağına ait eserler bulunmuş, eserler Samsun müzesinde sergilenmektedir.

Coğrafya
Samsun iline 57 km, Kavak ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Kuzalan, Kavak


Pohren ist der Name zweier Orte im Landkreis Heiligenbeil, Ostpreußen:
 (Adlig) Pohren (Gemeinde Windkeim), heute russisch: Rasdolnoje (Kaliningrad, Bagrationowsk), Siedlung im Rajon Bagrationowsk, Oblast Kaliningrad
 (Königlich), auch: (Köllmisch) Pohren (Gemeinde Langendorf): untergegangener Ort im Rajon Bagrationowsk, Oblast Kaliningrad

Pohren


Gli angeli di Borsellino (engelsk: The Angels of Borsellino) er en film fra 2003, skrevet og instrueret af den italienske instruktør Rocco Cesareo.

Plot
Emanuela er hyret som politibodyguard for dommeren Paolo Borsellino. I filmen snakker hun om sit arbejde og frygt i de 57 dage (fra 13. maj til 19. juli 1992) hvor mordet på Giovanni Falcone og mordet på Borsellino fandt sted.

Eksterne henvisninger

Kilder

Italienske film fra 2003
Film i sort-hvid
Dramafilm fra Italien
Italiensksprogede film

Gli angeli di Borsellino


Bridge L-158 ist eine nicht mehr genutzte Eisenbahnbrücke über das Muscoot Reservoir in der Nähe von Goldens Bridge, New York in den Vereinigten Staaten. Sie diente der New-York-Central-Railroad-Strecke von Goldens Bridge zum Lake Mahopac.

Die Brücke wurde ursprünglich gebaut, um Eisenbahnzüge der New York Central and Hudson River Railroad über den Rondout Creek bei Kingston zu führen. Die Eisenbrücke wurde 1904 an ihren heutigen Standort umgesetzt.

Seit 1960 ist das Bauwerk ungenutzt, und die Schienen wurden entfernt. Es ist die einzige verbliebene doppelt gekreuzte  Whipple-Fachwerk-Eisenbahnbrücke in New York. Sie wurde 1978 in das National Register of Historic Places aufgenommen und ist das einzige vollständig im Westchester County liegende Brückenbauwerk im Register.

Lage
Die Brücke führt über eine Bucht des Stausees, etwa einen Kilometer westlich der Station Goldens Bridge an der Metro-North Harlem Line und der Interstate 684, an der Grenze zwischen den Towns of Lewisboro im Osten und Somers im Westen. Die New York State Route 138 überquert das Reservoir etwa 150 m weiter nördlich.

Die Gegend um die Brücke ist von Gehölzen bewachsen, die zu dem Wasserschutzgebiet gehören, das den Stausee umgibt, und all dies gehört, wie auch die Brücke selbst dem New York City Department of Environmental Protection. Der Verlauf der früheren Bahnstrecke ist auf beiden Seiten der Brücke noch erkennbar.

Bauwerk
Beide Fachwerke sind 49 m lang und bestehen aus neun identischen Feldern. Das Gitternetz ist 9,6 m tief. Die Brücke liegt auf zwei Widerlagern aus Beton, rund 3,5 m über dem mittleren Wasserstand.

Die Phoenix-Säulen und das obere Band sowie die Stützen der mit Bolzen verbundene Konstruktion bestehen im oberen Bereich aus Schmiedeeisen. Die Pfosten am Ende und das obere Band sind mit sechs geflanschten Elementen aus Gusseisen verbunden, die miteinander vernietet sind. Die dazwischenliegenden Vertikalpfosten und die lateralen Streben haben jeweils vier Verbindungselemente.

Geschichte
Die Brücke war ursprünglich die kleinste von drei Spannen eines 360 m langen Viaduktes der wichtigen Bahnstrecke New York–Albany "West Shore Line" an der Mündung des Rondout Creek in Kingston. Jenes Bauwerk wurde 1883 durch Clarke, Reeves & Company erbaut, einer Filiale der in Philadelphia sitzenden Phoenix Iron Works. Das ursprüngliche Bauwerk war 8,8 m breit, führte zwei Gleise über den Fluss und war innerhalb der New York Central Railroad als Bridge 141 verzeichnet.

Um 1904 begann die Stadtverwaltung von New York City damit, im Einzugsgebiet des Croton River Land zu kaufen, zu roden und Wasser aufzustauen, um die Wasserversorgung der Stadt zu gewährleisten. Entsprechend der Vereinbarung mit der Stadt waren die Eisenbahngesellschaften verpflichtet, überflutetes Gebiet auf eigene Kosten zu überbrücken. Die Eisenbahngesellschaft ließ deshalb 1904 am Rondout Creek eine neue Brücke bauen, die den Fluss als ganzes mit einer einzigen Hauptspanne überbrücken konnte.

Die NYC entschied sich, Teile der Brücke Nummer 141 etwa achtzig Kilometer weiter nach Süden zu bringen und sie an dem neuen Stausee wiederzuverwenden, wo sie nun als Brücke L-158 für die Stichbahn nach Mahopac der früheren New York and Harlem Railroad diente. Diese Stichbahn, ursprünglich von der New York and Mahopac Railroad erbaut, diente im 19. Jahrhundert der Anbindung eines Sommerferienorts. Weil es sich dabei nur um eine eingleisige Strecke handelte, wurde die Brücke mit einer verringerten Breite von 4,9 m wiederaufgebaut.

Die Bedienung des Verkehrs auf der Stichbahn nach Mahopac erfolgte bis 1960. Die Gleise wurden schließlich abgebaut, doch die Brücke selbst blieb stehen. 1976 stellte ein Erkundungsteam für den Historic American Engineering Record fest, dass sie, abgesehen von der fehlenden Nutzung und Unterhaltung, in einem guten Zustand war. Ihre Lage auf für die Wasserversorgung von New York City genutztem Land, zu dem der Zugang stark beschränkt ist, hat ihre historische Erhaltung zudem erleichtert.

Einzelnachweise

Eisenbahnbrücke in den Vereinigten Staaten
Fachwerkbrücke
Denkmal im National Register of Historic Places (New York)
Erbaut in den 1880er Jahren
Bauwerk im Westchester County
Brücke in New York
Brücke in Nordamerika

Bridge L-158


Homertshausen ist ein untergegangenes Dorf der heutigen Stadt Bad Berleburg im Kreis Siegen-Wittgenstein in Nordrhein-Westfalen.

Lage
Der Ort lag auf dem Gebiet der ehemaligen selbständigen Gemeinde Arfeld.

Geschichte
Das Dorf war ursprünglich Diedenshäuser Besitz. Ebenfalls wie bei den Ortschaften Borhausen und Bubenhausen tauchen im Zusammenhang mit Homertshausen wieder die Ritter von Diedenshausen auf. Im Jahr 1395 verkauft Gerlach von Diedenshausen seinen kompletten Anteil am Dorf an Brosken von Viermünden. Bis 1418 gehörte Homertshausen zum Kirchspiel Arfeld. Auch ist hatzfelder Besitz urkundlich bezeugt. 1551 wird ein Teil des hatzfeldichen Besitzes an die Grafen von Wittgenstein veräußert.

Frühere Namen
 1395 Hummershußen
 1406 Niederhummershausen
 1551 Hommershausen
 1558 Hommertzhausen
 1598 Hommertshausen

Literatur
Günther Wrede: Territorialgeschichte der Grafschaft Wittgenstein, 1927.
 Lars Womelsdorf: Beiträge zur Geschichte der Ortschaft Alertshausen

Wüstung in Bad Berleburg

Homertshausen (Bad Berleburg)


Poduzetnička Zona Jalžabet je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Jalžabet, Varaždinska županija. Nastalo je 2021. godine izdvajanjem dijela naselja Jakopovec. Naselje nema stalno stanovništvo već ga čine isključivo industrijska i poduzetnička zemljišta.

Povijest

Naselje je nastalo na popisu 2021. izdvajanjem industrijskog dijela iz naselja Jakopovec.

Stanovništvo

Prema popisu 2021. u naselju živi 0 stanovnika.

Izvori

Naselja u Varaždinskoj županiji

Poduzetnička Zona Jalžabet


Ostatci američkog aviona B-24 Liberator iz Drugoga svjetskog rata nalaze se u Neretvanskom kanalu, između Hvara i Pelješca, 3 nautičke milje zapadno od Sućurja.

Povijest
Ostatke su otkrili ronioci PIK Mornar iz Splita. Ustanovljeno je da se radi o američkom bombarderu, tipa B-24 Liberator sljedećih karakteristika: Dužina 20.5 m, raspon krila 33,5 m, težina 25,5 tona, s 4 motora Whittney & Pratt. Prema dostupnim podacima vjerojatno se radi o aparatu broj 4-251874 USAAF-a. Avion se pri udaru u morsku površinu raspao na dva dijela i njegovi ostaci nalaze se na dubini od cca 45 metara. Predmetni avion jedan je od rijetkih do sada pronađenih ostataka zrakoplova iz Drugoga svjetskog rata na području Jadrana.

Zaštita
Pod oznakom Z-6527 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, arheološka baština, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Povezani članci
 ostatci zrakoplova B-24 kod Visa
 ostatci zrakoplova B-24 kod Vrsara

Izvori

Zaštićene podvodne arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Podmorski ostatci američkih bombardera iz Drugog svjetskog rata u Hrvatskoj
Sućuraj

Ostatci zrakoplova B-24 u Neretvanskom kanalu


Charles Edward Frazer, dit Charlie Frazer, né le  à Yarrawonga et mort le , est un syndicaliste et homme politique australien. Plus jeune ministre de l'histoire à l'âge de 30 ans, il meurt à l'âge de 33 ans.

Biographie
Fils de petits fermiers du Victoria relativement pauvres et appauvris davantage par la Grande Dépression dans les années 1890, il quitte l'école à l'âge de 15 ans et prend part aux ruées vers l'or en Australie-Occidentale. Plutôt que rejoindre les chercheurs d'or dont beaucoup connaissent une existence très rude, il trouve un emploi au département ferroviaire de la ville de Perth et, à l'issue d'une formation de cheminot, travaille comme conducteur de train des mines à Boulder. Syndiqué, il est élu président de la branche locale du syndicat des cheminots en 1902, puis est élu cette même année au conseil municipal de Kalgoorlie.

« Grand, beau et confiant », il est apprécié des ouvriers et ouvrières des villes minières pour « sa défense vive de la politique de l'Australie blanche autant que pour son plaisir à boire, à fumer et au jeu », la politique d'Australie blanche visant à préserver les conditions de travail et des salaires des ouvriers australiens en interdisant une immigration de travailleurs asiatiques à bas coût. Il remporte ainsi la circonscription de Kalgoorlie pour le Parti travailliste aux élections législatives fédérales de 1903, et entre à l'âge de 23 ans à la Chambre des représentants. Il commence à étudier le droit, et lit des manuels de droit même durant les débats à la Chambre, mais n'a pas le temps de se consacrer à ces études et les abandonne. En désaccord avec l'alliance informelle des travaillistes avec le Parti protectionniste, il dépose avec succès en 1908 une motion demandant aux députés travaillistes de retirer la confiance du parti envers le gouvernement minoritaire protectionniste d'Alfred Deakin. Il en résulte la chute du gouvernement Deakin et l'arrivée au pouvoir d'un éphémère gouvernement travailliste, dirigé par Andrew Fisher. Charlie Frazer est nommé adjoint au whip-en-chef du parti à la Chambre.

Les travaillistes remportent les élections de 1910, formant le premier gouvernement majoritaire de leur histoire, et Charlie Frazer y est fait ministre sans portefeuille assistant le ministre des Finances, Andrew Fisher, qui est également à nouveau le Premier ministre. À l'âge de 30 ans et 4 mois il est, et demeure, le plus jeune ministre fédéral de l'histoire de l'Australie (devant Andrew Peacock) ; ambitieux et énergique, il dit compter devenir Premier ministre avant la fin de la décennie. En octobre 1911 il est promu ministre des Postes, et fait construire de nouveaux bâtiments et infrastructures de communications dans le pays ; sa compétence à cette fonction est reconnue. Le gouvernement est battu aux élections de 1913, et Charlie Frazer meurt très subitement d'une pneumonie quelques mois plus tard, à l'âge de 33 ans.

Références

Liens externes

Naissance en janvier 1880
Décès en novembre 1913
Syndicaliste australien
Ministre australien
Personnalité du Parti travailliste australien
Personnalité politique australienne du XXe siècle
Décès à 33 ans

Charlie Frazer


محمد عمر ناجي ألتونجي مؤلف للمعاجم والكتب ومحقق للمخطوطات وأستاذ جامعي سوري. عمل بعدة جامعات في سوريا وليبياوالكويت وبريطانيا. تخرج في جامعة طهران بالدكتوراه في الأدب المقارن (العربي والفارسي) بسنة 1966. نال جائزة الباسل للإبداع الفكري بسنة 2000 وهو عضو اتحاد الكتاب العرب. وهو من مواليد محافظة حلب بعام 1934م.

النشأة
ولد في حلب لعائلة يُكتب اسمها ألتونجي وأحياناً الألتونجي، وكانت تعمل تاريخياً بصياغة الذهب، حيث يأتي اسم عائلة من لفظة ألتِن التركية وتعني الذهب والجي لاحقة الحرفة المعروفة. كانت أمه من عائلة تسكن في إسطنبول وتعلم منها التركية. درس في المدرسة الهاشمية بحي تراب الغرباء في حلب وأكمل دراسته الثانوية في ثانوية المعري بحلب حيث نال الشهادة الثانوية عام 1954م

التعليم
ثم تخرَّج في جامعة دمشق (كلية الآداب) بعام 1959م. وذهب في بعثة إلى إيران للتخصص في الأدب المقارن (العربي-الفارسي) بين عامي: 1963-1966م. حصل فيها على شهادة الدكتوراه من جامعة طهران. ونال فيما بعد دكتوراه دولة بمرتبة (شرف أول) من جامعة القديس يوسف في بيروت بسنة 1973.

بدأ مهنته مُدرساً في ثانويات حلب بعام 1958م. ثم بعد أن حصل على الدكتوراه، عُيِّن مُدرساً في جامعة دمشق بين عامي: 1966-1970م. بعد ذلك، كان أحد أعضاء البعثة السورية التدريسية إلى جامعة بنغازي في ليبيا، وعمل مُحاضراً في الجامعة الإسلامية بمدينة البيضاء (تُعرف الآن باسم جامعة محمد بن علي السنوسي). عاد عام 1976م إلى سورية، وعمل مُدرساً في جامعة حلب. بعام 1980م عُيّن مُشرفاً في قسم اللغة العربية بجامعة حلب. وعمل كذلك في بريطانيا لمدة سنة في جامعة إكزتر، وأستاذاً لجامعة بكين في الصين لفصل دراسي واحد.

نال جائزة الباسل للإبداع الفكري بعام 2000م، وله أكثر من مئة كتاب مطبوع في الدراسة والإبداع وقصص الأطفال. وهو عضو اتحاد الكتاب العرب.

صدر له
ألف محمد ألتونجي العديد من الكتب والأعمال الأدبية بالإضافة إلى تحقيقه لبعض المخطوطات والأعمال التراثيّة، خصوصاً تلك التي تتعلق بأعلام حلب. وكان له أثراً واضحاً بالأعمال المعجمية وخصوصاً المعاجم الثنائية العربية الفارسية. فيما يلي قائمة ببعض أعماله:
 تسعون أداة مُعرَّبة، مطبعة الوطن حلب عام: 1961م.
 عذارىَ ومُومسْ (قصص)، حلب: 1954م.
 ثورة الكلبة مكسيم غوركي (ترجمة)، بيروت 1954م.
 الإعراب المنهجي، مطبعة الشرق بحلب عام: 1958م.
 أساطيرٌ من الشرق (6 قصص للأطفال) مطبعة ربيع حلب 1966م.
 أبطال الإعلام (للفتيان)، بنغازي عام: 1984م.
 تعالي نرقص (قصص)، المطبعة الجديدة دمشق 1958م.
 دُميةُ القصر، وعصرة أهل العصر (للباخرزي)، تحقيق: دمشق 1976م.
 النسيب في شعر حبيب (دراسة) 1957م.
 الطباعة ورسالتها القومية في عالمنا العربي (بالاشتراك مع أحمد الحفيان) حلب: 1960م.
 قاموس الجيب (عبري – عربي) حلب 1963م.
 معجم الأدوات النحوية، دار الفكر بدمشق 1960م.
 اللغة الفارسيَّة وقواعدها، مطبعة كرم بدمشق 1966م.
 دليلُ الفارسيَّة، دار الأنوار بيروت 1968م.
 قطوفٌ من الأدب الفارسيِّ. مطبعة كرم بدمشق 1967م.
 بدر شاكر السياب والمذاهب الشعرية المعاصرة، دار الأنوار بيروت 1968م.
 قسطاكي الحمصي شاعراً وناقداً وأديباً، بيروت 1966م.
 غاندي وكفاحه المُسالم (ترجمة) بيروت 1969م.
 المعجم الذهبي«فرهنگ طلائي» (فارسي – عربي) دار العلم للملايين بيروت 1969م. وقد رتَّبه حسب الحرف الأول من الكلمة، ووفقاً لحروف الهجاء الفارسية، صدرت طبعته الثانية سنة 1980م
 ديوان الباخرزي (تحقيق)، جامعة بنغازي، ليبيا عام: 1973م.
 يتمية الدّهر في محاسن أهل العصر (تحقيق) بيروت: 1976م.
 حول الأدب في العصر السلجوقي (دراسة) جامعة بنغازي، ليبيا عام: 1974م.
 المتنبي مالئ الدُّنيا وشاغلُ النَّاس (دراسة، حلب: 1976م.
 المختار من الأدب الجاهلي، جامعة حلب عام: 1988م.
 الأعشى شاعرُ المجون والخمرة، 1976م.
 عقبة بن نافع فاتحُ ليبيا والمغرب، 1975م.
 قالت الحيوانات (25 قصة للأطفال)، دار الكتاب الليبي بين عامي 1975-1977م.
 محكمة العدل في بلخ بهرام بيضائي (ترجمة)

المراجع

 عبد القادر عياش: معجم المؤلفين السوريين في القرن العشرين..
 مشترك: (أعضاء اتحاد الكتاب العرب) دمشق: 1995م.
 محمد ألتونجي: قصة مؤلفاتي في ثلاثين عاماً (1952-1982).

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حلب
أعضاء هيئة تدريس جامعة بنغازي
أعضاء هيئة تدريس جامعة دمشق
أكاديميو جامعة حلب
أكاديميون سوريون
باحثون سوريون
خريجو جامعة حلب
خريجو جامعة دمشق
خريجو جامعة طهران
شعراء سوريون في القرن 20
شعراء سوريون في القرن 21
مسلمون سوريون
مغتربون سوريون في إيران
مواليد 1933
مواليد 1934
مواليد في حلب
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

محمد ألتونجي


Baron Citrine, of Wembley in the County of Middlesex, was a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1946 for the prominent trade unionist Sir Walter Citrine. He was General Secretary of the TUC from 1925 to 1946. The title became extinct on the death of his younger son, the third Baron (who had succeeded his elder brother in 1997), in 2006.

Barons Citrine (1946)
Walter McLennan Citrine, 1st Baron Citrine (1887–1983)
Norman Arthur Citrine, 2nd Baron Citrine (1914–1997)
Ronald Eric Citrine, 3rd Baron Citrine (1919–2006)

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1946

Baron Citrine


Markus Olsson (født 4. maj 1990 i Karlshamn, Sverige) er en svensk håndboldspiller, der spiller for Skjern Håndbold i den danske håndboldliga og Sveriges håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Sverige

Markus Olsson


أيظن هي قصيدة ألفها نزار قباني ولحنها محمد عبد الوهاب وغنتها نجاة الصغيرة عام 1960.

الأغنية
 كانت نجاة الصغيرة مرتبطة بعقد احتكار مع شركة كايروفون التي يملكها محمد فوزي، في حين أن شركة صوت الفن التي كان محمد عبد الوهاب أحد مؤسسيها تحتكر توزيع أي لحن لعبد الوهاب، وعندما لحن عبد الوهاب هذه القصيدة، استأذنت نجاة الصغيرة محمد فوزي في غناء هذه الأغنية والسماح لشركة صوت الفن بتوزيعها فوافق على ذلك.
 هذه القصيدة هي أول قصيدة لنزار قباني يتم تلحينها وغناؤها وحققت شهرة واسعة آنذاك.
 هناك تسجيل آخر بصوت عبد الوهاب على العود.

مراجع

مصادر
 مجدي العمروسي، «محمد عبد الوهاب».
 فكتور سحاب، «السبعة الكبار في الموسيقى العربية».

وصلات خارجية

أغاني محمد عبد الوهاب
قصائد
شعر نزار قباني

أيظن (أغنية)


Via Domitia este un drum roman construit începând din 118 î.Hr. pentru a lega Italia de peninsula Iberică traversând Gallia Narbonensis.

Denumire
Denumirea de Via Domitia nu este atestată pentru Antichitate decât pentru tronsonul dintre Ron și Pirinei, dar este probabil ca partea dintre Ron și frontiera Galliei Narbonensis, spre Chorges, să fi fost și ea denumită  Via Domitia. Acest itinerar dintre Italia și Spania avea o variantă importantă aproape de litoral; dar trecerea  prin Alpi era în același timp mai sigură, mai rapidă și mai frecventată.

Istoric
Potrivit unor legende, Via Domitia ar relua un itinerar creat de către Heracles (Hercule), drumul Heraclean.

Via Domitia a fost creată pentru a face coerentă o rețea de drumuri existente., începând din 118 î.Hr., la cererea generalului roman Cneus Domitius Ahenobarbus al cărui nume îl poartă.

Acest drum trebuia să asigure comunicațiile cu Roma și să permită instalarea și circulația garnizoanelor care protejau orașele devenite romane. Colonia romană  Narbo Martius (Narbonne) este fondată pe parcursul său și a devenit unul dintre cele mai importante orașe din sudul Galiei.

Itinerarul Anonimului din Bordeaux / Itinerarium Burdigalense trece prin regiune și sugerează un pasaj prin acest sit.

Cel dintâi drum construit de romani în Galia, acesta străbate Alpii prin trecătoarea Montgenèvre (la altitudinea de ), urmează valea râului Durance, merge de-a lungul masivului Luberon prin nord, trece Ronul la Beaucaire, trece prin Nîmes (Nemausus) și urmează coasta golfului Lion până în Spania, legând pe traseul său principalele orașe romane (Ugernum/Beaucaire, Nemausus/Nîmes, Baeterrae/Béziers, Narbo/Narbonne, Ruscino), corespondente ale unei vechi cetăți galice sau fondate în apropiere. Drumul ocolește teritoriul cetății Massalia, cetate greacă independentă până în 48 î.Hr. (devenită Massilia în latină).

Deși destinată circulației legiunilor romane, ea a fost foarte curând folosită de negustori. Mai târziu, funcționarii Republicii Romane, apoi ai Imperiului, l-au utilizat și ei (poșta imperială sau cursus publicus). Construirea acestei căi a fost benefică economiei locale mulțumită schimburilor pe care le-a facilitat între cetăți.

Traseul este cunoscut cu destulă precizie mulțumită mai multor surse: paharele de la Vicarello, Tabula Peutingeriana și Itinerarul lui Antonin (sursa cea mai puțin fiabilă). A fost construită aproape rectiliniu pe terenuri solide. Observarea hărților topografice  arată foarte adesea parcursul pe care-l urma. Drumurile moderne folosesc încă adesea traseul folosit de Via Domitia (N85 - N100 - A9…).

În orașele pe care le travesa, Via Domitia era pavată sau pardosită cu dale, dar de cele mai multe ori, era un drum din pământ bătut pe straturi de pietriș și prundiș.

Calea era marcată de pietre miliare, care corespundeau mai mult sau mai puțin cu panourile indicatoare de astăzi, și care arătau distanțele dintre bornă și orașele vecine. Pe traseul acestui drum au fost recenzate mai mult de  de acest tip.

Când drumul intra într-un oraș, el traversa în general o incintă trecând sub o poartă sau un arc de triumf, ca la  Nemausus cu Poarta lui Augustus sau la Glanum cu Arcul de triumf.

În secolul al XI-lea și până la sfârșitul Evului Mediu, unele tronsoane din Via Domitia erau încă utilizate și formau, îndeosebi, între Narbonne și Roussillon, o parte din ceea ce se chema atunci Strata francesa sau Caminum Gallicum, Calea franceză / Drumul francez.

Itinerar

Venind din Italia și de la Segusio / Suse, Via Domitia străbătea Alpii, la peste , prin  trecătoarea Montgenèvre. Era trecerea cea mai ușoară prin munți. O mică aglomerație locuită s-a instalat acolo: Druantium sau Summæ Alpes, cu, între altele, un sanctuar dedicat izvoarelor râului Durance.
 Brigantio / Briançon, răspântie geografică în inima celor trei văi. S-au găsit în acest oraș vestigii ale unor terme, un amfiteatru.

Drumul urma apoi probabil malul drept al râului Durance pentru a atinge stația Rama. Situl a fost ocupat până în Evul Mediu.

 Eburodunum / Embrun. Sunt puține vestigii din această cetate devenită capitală a provinciei Alpes Maritimae în secolul al III-lea.
 Caturigomagus / Chorges, la frontiera dintre Alpii Cotici și Gallia Narbonensis. Până la Gap, drumul este foarte vizibil pe hărți întrucât acesta corespunde limitelor comunelor actuale.
 Vapincum / Gap era  un oraș modest care a devenit important luând titlul de cetate în secolul al IV-lea. Era înconjurat de un zid de apărare.
 Alabons / Monêtier-Allemont era în epocă o mutatio. Această porțiune a drumului a fost denumită "vechiul drum din Provența".
 Segustero / Sisteron. Cetatea era un nod rutier. Ajungeau aici drumuri care veneau de la Forum Julii / Fréjus și Cemenelum / Cimiez și Nisa. Această răspântie de drumuri se datora trecerii posibile a râului Durance, dificil de traversat prin alte părți, într-un punct mai îngust al cursului său (de doar ). Era sigurul pod tare peste Durance, până în secolul al XIX-lea. Cetatea ocupa teritoriul orașului vechi actual. Via Domitia îl traversa prin mijloc, pe actualele străzi rue Droite și rue de la Saunerie. Apoi, drumul păstra malul drept al râului Durance.

Drumul ajungea la Val-Saint-Donat și Ganagobie. La poalele platoului Ganagobie, drumul trecea peste râul Buès pe un pod în arc înalt de . Acest pod, de mai multe ori restaurat, suportă acum drumul spre Lurs.

 Alaunium / Notre-Dame-des-Anges. Era stația cea mai importantă în această porțiune a drumului, în mijlocul câmpiei Lurs. Drumul trecea apoi prin centrul câmpiei Mane. În locul cunoscut cu numele de Tavernoure se afla, foarte probabil, un popas (taberna). La sud de Saint-Michel-l'Observatoire, drumul trecea oblic prin râul Reculon, mulțumită unui vad încă vizibil și astăzi. Larg de șase metri, podul era susținut de un zid cu un apareiaj încoronat cu 34 de blocuri mari și măsura  lungime. Trecea apoi prin pasul Granons, descris de geograful Strabon, care ar fi constituit limita dintre cetatea d'Apta Julia (Apt) și teritoriul poporului galic Vocontii.

 Catuiacia / Céreste, unde s-au găsit câteva vestigii ale unei vechi mutatio. Un pod trecea peste pârâul Aiguebelle, o lucrare măreață de  ×  cu două arce în plin cintru, cu deschidere . Cele două culee și stâlpul central, conservate în patul torentului, se sprijină pe un vast tălping de piatră, din blocuri mari asamblați cu grijă, capabil să reziste umflării violente a apelor pârâului Aiguebelle. Podul zis « roman » de peste Encrême datează, de fapt, din secolul al XVIII-lea.

 Apta Julia / Apt. Vestigiile orașului se află sub orașul modern. S-au reperat teatrul sub muzeu, un forum și numeroase case. Cele mai multe străzi din Apt folosesc itinerarul exact al Drumului Domitia.

Drumul trecea peste râul Calavon pe podul Julien. Este cea mai frumoasă lucrare care se poate vedea încă din Via Domitia și este podul cel mai bine conservat din Franța, datând din acea epocă. Are o lungime de , este larg de  și înalt de . Este alcătuit din trei arce, dintre care cel central este mai important și mai înalt.

 Ad Fines / Notre-Dame de Lumières, limită administrativă în epocă. Un popas se afla în apropiere.
 Cabellio / Cavaillon. Era o răspântie de drumuri antice, la poalele unui oppidum. La Cavaillon se găsesc numeroase vestigii: un arc de triumf și et un apeduct, îndeosebi. La sud-est de Cabellio drumul trecea peste  Durance.

Drumul ajungea apoi la situl Pietrei Plantate (piatră miliară), la Plan-d'Orgon și se îndrepta apoi spre Saint-Rémy-de-Provence, pe axa folosită și astăzi.

 Glanum / Saint-Rémy-de-Provence este un mare sit galo-roman. Orașul a fost fondat de greci. Vestigiile vizibile astăzi pun în evidență diferitele epoci de ocupare. Se venera Apollo. S-au adus la lumina zilei resturile unor numeroase case, fântâni, temple, bazilici, terme, distribuite de-a lungul Drumului Domitia pavat. Acesta părăsea cetatea trecând sub arcul de triumf des Antiques, alături de mausoleul des Jules.

 Ernaginum / Saint-Gabriel. Este nodul rutier cel mai important din Galia romană. Aici Via Domitia întâlnea Via Agrippa (Arles-Lyon) și Via Aurelia (drumul Aurelian, venind de la Roma, pe litoral). Era o cetatea importantă a cărei economie depindea îndeosebi de cele trei mari drumuri.

Drumul se întindea apoi de-a lungul Masivului Alpilles și trecea Ronul, probabil cu un bac, la Tarusco / Tarascon, pentru a ajunge la Ugernum / Beaucaire.

La ieșirea din Beaucaire, Via Domitia există tot sub forma sa originală de drum de pământ întărit. Este tronsonul care prezintă cele mai multe pietre miliare, uneori două sau trei în același loc (pe măsură ce drumul era refăcut, fiecare voia să-și marcheze trecerea), cum este cazul pentru «Coloanele lui Cezar» la Clos d'Argence, corespunzând celei de-a XIII-a mile. La limita dintre Redessan și Jonquières se află piatra miliară IX, cunoscută sub numele de «Peire di Novi» ("piatra logodnicilor"), care poartă numele împăratului Tiberius. Manduel prezintă și o piatră miliară, Piatra miliară de la Manduel, care a fost mutată de la amplasamentul ei de origine și care se situează acum în fața primăriei orașului.

 Nemausus / Nîmes era popasul următor. Cetatea era una dintre cele mai mari aglomerări din  Gallia Narbonensis, cu o suprafață de peste 200 hectare. Via Domitia intra în oraș prin Poarta lui Augustus, vizibilă încă, în zilele noastre, apoi se prelungea prin actuala Rue Nationale.

De notat că la Nîmes, vestigiile din această epocă sunt numeroase: Casa Pătrată, Amfiteatrul (arene), Turnul Mare, porte de France, sanctuarul Fântânii, precum și castellum divisorium (castelul de apă) care distribuia apa în cartierele orașului, punct final al unui apeduct venind de la Uzès, al cărui punct, cel mai cunoscut, este Pont du Gard.

Via Domitia pleca mai departe spre sud-vest pentru a ajunge la stația Ad Octavum / Uchaud, apoi Codognan, Vergèze și Gallargues-le-Montueux. Numeroase pietre miliare sunt vizibile pe acest tronson.

Drumul trecea apoi peste fluviul Vidourle pe pont Ambroix, din care se păstrează un arc, înainte de intrarea în Ambrussum.

Dincolo de Ambrussum, drumul marcheză și în zilele noastre limita dintre comunele Vérargues și Lunel-Viel, precum și aceea dintre Saint-Geniès-des-Mourgues și Saint-Brès.

 Castries cu un castru de-a lungul drumului
 Le Crès posedă încă două pietre miliare in situ.
 Sextantio / Castelnau-le-Lez unde exista un vechi oppidum.

După traversarea micului fluviu de coastă, « Lez », Via Domitia trecea prin actualul oraș Montpellier (orașul se va dezvolta mai târziu, cu mult după perioada galo-romană, pe o colină la  la sud de Via Domitia), pe traseul actualei « avenue de la Voie Domitienne », pentru a ajunge la Forum Domitii / Montbazin, popas rutier fondat de Domitius.

 Mèze (popas), Pinet. În împrejurimile Cessero / Saint-Thibéry, calea se curba pentru evitarea unei alunecări de bazalt, și trecea fluviul Hérault pe podul « roman » (unele părți ale podului actual datează din Evul Mediu).

 Bæterræ / Béziers era centru comercial important fondat de Octavian. O piatră miliară a fost găsită la intersecția actualelor avenue Camille Saint-Saëns și boulevard de la Liberté. Le Pont Vieux, care permite Căii Domitia să treacă peste Orb, la poalele orașului, are nouă arce. În Evul Mediu, tablierul și parapetul au fost reconstruite.

 Drumul trecea apoi la poalele oppidum d'Ensérune, oraș care se dezvoltase în epoca elenistică. Capodoperă de urbanism, activitatea sa deja înfloritoare înainte de prezența romană a crescut odată cu prezența Drumului Domitian.

 Narbo Martius / Narbonne este a doua colonie romană în Galia (118 î.Hr.) după Aquae Sextiae / Aix-en-Provence (122 î.Hr.). A devenit o mare cetate începând cu domnia lui Augustus.

Via Domitia ajungea prin rue de Lattre, traversa forumul roman (place Bistan) pentru a părăsi cetatea pe podul Negustorilor, peste Aude. Bogăția coloniei Narbo Martius provenea din activitatea sa economică legată de comerțul maritim (export de cereale, vinuri, uleiuri, ceramică, amfore…).

 Ad Viscensimum / Fitou. Stație
 Ad Salsulae / Salses. Stație și castrum important, în proximitatea celebrului fort din Salses. Săpături arheologice au permis identificarea unui port antic.

Pornind din Salses itinerarul lui Antonin conține două jalonări diferite. Ca distanță totală de la Narbonne la Summum Pyrenæum este puțină diferență între cele două itinerarii, unii autori crezând că ar fi vorba de două versiuni diferite de jalonare ale aceluiași itinerar sau de înlocuirea în timp al unui itinerar printr-un alt itinerar. Totuși, pare mai probabil să fi existat două itinerarii diferite simultane cu frecventare intensă. Acest lucru permite să se avanseze ipoteza a două ramuri care, de obicei, sunt astăzi denumite "drumul terestru" și "drumul de coastă" .

Însă cercetătorii au elaborat ipoteze diverse pentru cele două drumuri. Este destul de dificil astăzi să se descâlcească această jurubiță de ipoteze, deoarece indicii prezenței drumurilor romane sunt extrem de subțiri,
și nu permit în general să se spună dacă avem de a face cu un drum principal sau de un drum secundar. În plus, printre aceste drumuri, unele dintre ele pot fi posterioare epocii lui Gnaeus Domitius Ahenobarbus (prin 117 î.Hr.).

În general, autorii impun cele două căi (costieră și interioară) prin Ruscino.

Au existat cercetători care au păstrat ipoteza unei căi interioare, romanizând un parcurs mai vechi (celt și / sau iber). Acest parcurs nu doar că putea fi mai scurt, dar mai ales era considerat ca obligatoriu în perioada apelor mari și chiar după ce noile cursuri de apă și aluviuni au distrus căile  prin delte. Într-adevăr, geografii și geologii indică faptul că acum  de ani deltele fluviilor Agly, Têt, Réart, și Tech erau eratice. Acest fapt incită la căutarea parcursului vechi în amonte de deltele atestate.

Acest drum interior care reînnoia un parcurs  rămâne de identificat cu precizie. Se poate lua totuși  în considerare trecerea sa prin vaduri vechi pe la église Saint-Martin-de-Tura, vechi sat dispărut aproape de Rivesaltes pe Agly, la Baho pe Têt, la Nidolères pe Tech. Faptul că acest parcurs rămâne de regăsit între Salses și Nidolères (cf. infra) nu permite să fie exclus.

 Ruscino era o cetate importantă la , la Est de centrul actuelei localități Perpignan, dezvoltată începând din secolul I, pornind de la un oppidum mai vechi.
Autorii care impun cele două drumuri prin Ruscino, disting în general apoi drumurile după cum urmează:
 Părăsind Ruscino prin sud-est, drumul costier trecea alături de Illiberis / Elne la Palol d'Avall. Acest loc este considerat în general ca amplasamentul posibil al stației Ad Stabulum; aceasta este menționată singură, adică fără Ruscino sau Illiberis, pe unul din itinerarele lui Antonin; acest loc este la  la Est de Elne aproape de Latour-Bas-Elne. Apoi acest drum trecea printr-un vad aproape de Église Sainte-Eugénie de Tresmals și mergea la Collioure și Portus Veneris / Port-Vendres. Dar aproape de Collioure drumul taversând Pirineii trecea pe vechiul drum numit al lui Heracles, urcând pe vale la Vest de colina Madeloc pentru a ajunge apoi la actuala trecătoare Banyuls.
 Un drum interior "direct", care părăsea Ruscino prin sud-vest, ar fi putut trece prin Cabestany, Bages, Saint-Jean-Lasseille, Banyuls des Aspres. Pentru trecerea peste Tech, sunt propuse două subipoteze: una la Boulou, cealaltă la Nidolères. În al doilea caz, de cealaltă parte a vadului, se află actualele Trompettes.
 Drumul care părăsea Ruscino prin sud ar fi putut fi comun, până la Cabestany, cu celălalt traseu interior care, dincolo de Réart, trecea prin Théza apoi la Vest de Elne și urma apoi malul stâng al râului Tech până la Boulou sau la Nidolères.
 O altă ipoteză, considerată astăzi ca solidă, impune trecerea drumului prin vadul de la Sainte-Eugénie de Tresmals, al cărei sit ar putea corespunde cu stația "Ad Stabulum", pentru a urma apoi malul drept al râului Tech până la Boulou.
 Saint-Martin-de-Fenollar. A fost demonstrat că era locul stației Ad Centuriones (sau Ad Centenarium). Toate ipotezele de drumuri interioare văzute mai sus trec prin acest loc care se află pe un afluent, denumit Rom, pe partea dreaptă a fluviului Tech, la câțiva kilometri în amonte de mai sus numitele Trompettes, unde converg cele mai multe din ipoteze.
 Les Cluses (în vechime Castrum Clausurae cetate în secolul al IV-lea î.Hr.). Intrarea îngustă de la Cluses este situl unui post de peaj (portorium) unde s-ar fi perceput un impozit corespunzător cu a 40-a parte din valoarea mărfurilor care treceau pe acolo. Pentru a-l proteja, romanii au instalat acolo două lucrări defensive, de o parte și de alta a râului Rom, Castell dels Moros (Castelul maurilor, în catalană) la vest și Fort de la Cluse Haute la est.
 Summum Pyrenæum: acest loc care marca limita dintre Gallia Narbonensis (Franța) și Hispania Tarraconensis (Spania), menționat în diverse itinerarii, era altădată localizat în Col du Perthus. Săpăturile întreprinse în 1984 de către Georges Castellvi la col de Panissars, au permis să se descopere acolo făgașe de pe Via Domitiae, roase în stâncă, precum și fundațiile unui trofeu imens ridicat în acest loc în 71 î.Hr., Tropaeum Pompeii,  pentru celebrarea victoriilor lui Pompei asupra populațiilor din Hispania. Această descoperire a permis să se identifice Summum Pyrenæum în col de Panissars.

Via Domitia în literatura latină
Via Domitia a intrat foarte devreme în literatura latină prin mijlocirea unei pledoarii a lui Cicero, Pro Fonteio. Marcus Fonteius fusese propretor în Gallia Transalpina din anul 76 î.Hr. până în anul 74 î.Hr.. Administrații săi gali trimiseseră la Roma o delegație pentru a-l acuza că ar fi deturnat sume importante destinate întreținerii drumurilor, îndeosebi Via Domitia, dar și că ar fi primit mită de la antreprenorii responsabili de lucrări de proastă calitate la întreținerea drumurilor. Pentru apărarea lui Fonteius, Cicero l-a prezentat ca fiind un "magistrat excelent" și i-a asigurat pe judecători că "împiedicat de probleme mai importante, Marcus Fonteius, știind că refacerea Drumului Domitian era de interes public, i-a însărcinat, în acest scop, pe doi oameni de cel mai mare merit, legații săi,  C. Annius Bellienus și C. Fonteius."

Informații complementare
La intrarea în Spania actuală, drumul își schimbă numele în Via Augusta, la Deciana (La Junquera). Cu această nouă denumire, drumul se prelungea până la Gadir (Cádiz).

Note

Bibliografie

Cărți

Reviste

Legături externe

 Via Domitia, la voie romaine en Haute-Provence
 DVD 60 min "Suivez la Via Domitia"
 Fichier kmz: le tracé plus ou moins appoximatif de la Via Domitia que l'on affiche avec Google earth.
 Blog "Le long de la Via Domitia"
 Blog "Le long de la Via Domitia" - Tracé Google.Earth : des Pyrénées aux Alpes

Vezi și
 Drum roman
 Lista drumurilor romane • Drumuri romane în Galia
 Tabula Peutingeriana • Itinerarul lui Antonin • Paharele de la Vicarello
 Tropaeum Pompeii

Drumuri strategice
Domitia
Patrimoniul mondial în Franța
Căi de comunicație
Clădiri și structuri
Arheologie
Cuvinte și expresii în limba latină
Drumuri romane din Italia
Drumuri romane din Spania
Drumuri antice

Via Domitia


Zemljopis Rumunjske obuhvaća prostor u jugoistočnoj Europi, graniči s Crnim morem, na pola puta je između ekvatora i Sjevernog pola. Rumunjska je jednako udaljena od najzapadnijeg dijela Europe - atlantske obale - i najistočnijeg - Uralskog gorja. Dvanaesta je po veličini zemlja u Europi s površinom od 238.397 km2 Ima 3.195 kilometara granice. Moldavija i Ukrajina nalaze se na istoku, Bugarska na jugu, a Srbija i Mađarska na zapadu. Na jugoistoku, 245 kilometara morske obale pruža važan izlaz na Crno more i Atlantski ocean.

Prirodni krajolik Rumunjske gotovo je ravnomjerno podijeljen na planine (23 %), ravnice (39 %) i brda (35 %). Ovi raznoliki reljefni oblici šire se prilično simetrično od Karpata, koji dosežu nadmorske visine veće od 2500 metara, do delte Dunava, koja se nalazi samo nekoliko metara iznad razine mora.

Luk Karpata proteže se preko 1000 kilometara kroz središte zemlje, pokrivajući površinu od 71.000 četvornih kilometara. Ove planine su male do srednje nadmorske visine i nisu šire od 100 kilometara. Duboko su rascjepkane uzdužnim i poprečnim dolinama i presijecane s nekoliko velikih rijeka. Ove značajke i činjenica da postoji mnogo prijevoja na vrhu - neki na nadmorskoj visini do 2256 metara - učinili su Karpate manjom preprekom za kretanje od drugih europskih planinskih područja. Još jedna prepoznatljiva značajka su mnoge erodirane platforme, koje pružaju planinski teren na relativno velikim nadmorskim visinama. Ovdje se nalaze trajna naselja na nadmorskoj visini od preko 1200 metara. Rumunjski Karpati podijeljeni su u tri cjeline: Istočni Karpati, Južni Karpati ili Transilvanske Alpe i Zapadnorumunjski Karpati. Svaka od ovih cjelina ima važne razlikovne značajke. Nacionalni park Retezat nalazi se u južnim Karpatima. Predstavlja jedan od najvećih planinskih masiva u Rumunjskoj. Najviši vrh je Peleaga s nadmorskom visinom od 2509 metara. Pontsko-kaspijska stepa djelomično se nalazi u Rumunjskoj. Genetska istraživanja identificirala su ovo područje kao najvjerojatnije područje, gdje su konji prvi put bili pripotomljeni.

Nakon ulaska u zemlju na jugozapadu kod Baziasa, Dunav putuje oko 1075 kilometara (gotovo 40 % cijele svoje dužine) kroz rumunjski teritorij, tvoreći južnu granicu sa Srbijom i Bugarskom. Gotovo sve rijeke u zemlji pritoke su Dunava, bilo izravno ili neizravno, a do trenutka kada se tok Dunava završi u Crnom moru, one čine gotovo 40 posto ukupnog protoka. Najvažnije od ovih rijeka su: Moriš, Olt, Prut, Siret, Ialomița, Someș i Argeș. Rijeka Olt duga je 615 kilometara i najduža je rijeka koja je u potpunosti unutar rumunjskih nacionalnih granica.

Galerija

Izvori

Zemljopis Rumunjske


Priene, Aydın Söke'de Selçuk-Efese yaklaşık 100 km uzaklıkta kurulmuş bir İyon (Antik Yunan) şehridir. Şehir Menderes nehrinin 10 km kuzeyindedir. Şehir kurulduğunda deniz kıyısındaydı. Menderesin alüvyonu nedeniyle şehir şimdi kilometrelerce kara içerisindedir.

Konumu ve Çevresel Özellikleri
Priene kenti Samsun (Mykale) Dağı'nın eteğinde kurulmuştur. Strabon, Mykale'nin yabani hayvanlarla dolu ve çevresinin ağaçlarla kaplı olduğundan bahsetmiştir. Kentin bulunduğu yükseklikten bakıldığında geniş ve düz bir ova görülmektedir. Eskiden bu ovanın bulunduğu yerde deniz yer almaktaydı. Strabon, Maiandros Nehri'nin getirmiş olduğu alüvyonların, önceleri deniz kıyısında olan Priene'yi bir iç kent yaptığından bahsetmiştir. Skylaks ise Priene'nin iki limanı olduğundan söz eder. Büyük İskender'in kente armağanı olan Naulokhon Limanı'nın da Priene'nin toprakları içinde yer aldığı bilinmektedir.

Tarihçe
Belus'un oğlu Aegyptus yönetiminde İyonlar tarafından kurulduğu kabul edilir. Şehir sonra Lidyalı Ardys tarafından alınır. MÖ 6. yüzyılın ortalarında şehrin "Bilge"si Bias yönetiminde, şehir tekrar canlandı ve zenginleşti. MÖ 545 yılında Pers Kralı Cyrus (Kurash) tarafından ele geçirildi. Şehir Perslere karşı İyon Başkaldırısı na (MÖ 499) 12 gemi ile katildi. Komşusu Samos (Sisam) ile ortaya çıkan anlaşmazlıklar ve Büyük İskender in ölümünün ardından çıkan karışıklar dolayısıyla şehir güçsüzleşti. Roma 155 yılında şehri, Bergama (Pergamon) ve Kapadokya krallarının elinden kurtarmak durumunda kaldı. Kapadokya kralının asi oğlu Orophernes, Romalıların şehri alması ile Priene'ye gömdüğü hazinesine ulaştı ve adak olarak şehirdeki Athena tapınağını onardı. Roma ve Bizans yönetimi altında zengin bir şehir olarak kaldı. MS 13. yüzyılda şehir Türklerin eline geçti.
İngiliz (sanat ve eski eser ticareti yapan ve Francis Dashwood tarafından kurulan) Dilettante Sosyetesi 1765 ve 1868 de, taraçalanmış planlı şehrin kalıntılarını araştırma ile görevli bir grup gönderdi. Bu grubun çalışmaları ve daha sonra Berlin Müzesinden Theodor Wiegand'ın çalışmalarından sonra şehrin tamamen soyulduğu ve harap edildiği görülüyor.
Şehir, 4. yüzyıl da tekrar kuruldu. Şehrin yeni planı, yolların birbirini dik açı ile kestiği bir dikdörtkendir. Bu plan günümüzün modern şehir planı Grid in öncüsünü oluşturur. Şehrin üzerine kurulduğu dik yamaç güneye bakar. Şehrin akropolisi 230 m yukarıdadır. Şehir güvenlik kuleleri olan 2 metre kalınlığında taş duvar ile çevrilidir. Şehre giriş, üç ana kapıdan yapılır.
Akropolisin aşağısındaki yamaçta Demeter tapınağı bulunmakta idi. Şehrin, 7 m genişliğinde doğu-batı doğrultusunda altı ana yolu ve buları dik kesen genişliği 3,5 m olan 15 tali yolu vardır. Şehirdeki tüm kavşaklar arasındaki mesafe aynıdır. Dolayısıyla şehir 80 eşit alanlı bloğa ayrılmıştır. Özel evler, her bloğa sekiz ev seklinde düzenlenmiştir. Şehirde temiz su ve kanalizasyon yapıları açıkça görülebilir. Priene evleri ile eski Pompei evleri arasında benzerlikler vardır. Athena Polias tapınağı, şehrin bati yarısında, ana yolun kuzeyinde yüksek bir terasa kurulmuştu. Yüksek bir isçiliğin eseri bir merdivenle çıkılan bu tapınak ön yüzünde 6 kolonu bulunan (hexastyle) bir yapıya sahiptir. Tapınağın mimarı aynı zamanda Dünyanın Yedi Harikasından biri Mausoleum'un da mimari Pytheostur. 1870'te Athena heykelinin kaidesinin altında, Kapadokya tarafından yapılan restorandan kalması olası, Orophernes resimli gümüş yirmi-drahmiler ve bazi mücevherler bulunmuştur. (Büyük bir olasılıkla Dilettanti Sosyetesinin kazıları sırasında.)
Ana yolun bir yanında, yüzü yola bakan bir seri toplantı binaları diğer yanında ise güzel bir alışveriş merkezi vardır. Kuzeyde, Belediye binaları, Roma tipi gymnasium ve iyi korunmuş bir tiyatro vardır. Şehir planının ortasındaki tüm yapılar gibi, Isis ve Asklepios tapınakları tamamen harap haldedir. Büyük bir stadyum, şehrin en alçak yerinde, güneyde duvarların içinde kurulmuştu ve İyon zamanından kalan gymnasium ile bağlantısı vardı.
 Araştırma ve Kazı
Priene'deki ilk arkeolojik kazılar 1895'te C. Humann tarafından gerçekleştirilmiş ve sonradan Th. Wiegand yönetiminde 1898'e kadar sürdürülmüştür. Fakat bu kazılardan önce British Society of Dilettanti tarafından yürütülen araştırmaların sonuçları yayımlanmıştır. Kazılar 1992 yılından 2000 yılına dek Frankfurt Üniversitesi'nden W. Raeck ile Münih Teknik Üniversitesi'nden W. Koenigs tarafından sürdürülmüştür. 2001 yılından 2013 yılına kadar W. Raeck tarafından gerçekleştirilmiştir. Kazılar 2014 yılından 2017 Milet Müze Müdürlüğü başkanlığında sürdürülmüştür. 2018 yılından beri H. Mert tarafından kazılar gerçekleştirilmektedir.
 Buluntular
 Mimari
Yeni Priene'nin MÖ 350'deki kuruluşundan hemen sonra güzel ve sağlam kent duvarları inşa edilmiştir. Priene'nin en eski ve en önemli yapısı olan Athena Tapınağı ise kentin en yüksek yerinde kurulmuş ve MÖ 4. yüzyılın üçüncü çeyreğine tarihlendirilmiştir. Priene'de, Hellenistik Dönem'in olduğu kadar antik çağın da en önemli yapılarından biri olan Priene Tiyatrosu, MÖ 4. yüzyılın ikinci yarısında inşa edilmiştir. Kentteki en eski tapınma yerlerinden biri olan ve bereket tanrıçalarından Demeter ve Kore'ye sunulan Demeter Kutsal Alanı ile burada yer alan sunağın Hellenistik Dönem'de yapıldığı kabul edilmektedir. Kentin en eski okulu ve beden hareketleri merkezi olan Yukarı Gymnasion'un MÖ 4. yüzyılın ikinci yarısında ya da MÖ 4. yüzyılda yapıldığı düşünülmektedir.
 Kalıntılar
 Priene Kent Planı
Şehir, Milet'li Hippodamos (İ.Ö. 6. yy)'un planına göre kurulmuştur. Sokaklar birbirlerini dik açılı bir şekilde kesmektedir. Priene Hippodamos Planı'nın uygulandığı ilk ve en önemli kent olarak tanınır. İlk olduğu söyleniyor ama biz Urartu kenti Zernaki Tepe (İ.Ö. 8yy) ve Filistin kenti Megiddo'nun Asur katmanlarında uygulandığını biliyoruz. Kentte anayollar doğu-batı yönünde yan yollar ise kuzey-güney yönünde uzanmaktadır ve birçoğu merdivenlerden oluşan sokak şeklindedir. Fakat kenti çevreleyen yaklaşık 2.5 km uzunluğundaki sur duvarları bu plana uyum göstermez, daha çok topografik yapıya bağlıdır. Ayrıca surlar dışta ham bırakılmış ve harç kenet gibi hiçbir malzeme kullanılmamıştır surlarda. Kendi doğu-batı yönünde ortadan ikiye kesen caddenin genişliği 7,10 – 7,50 metredir ve kutsal stoannın önünden geçmektedir. Bu sokağa paralel olan diğer sokakların genişliği ortalama 4,5 metredir. Kuzey-güney yönünde uzanan sokakların genişliği ise 3,5 metre genişliğindedir. Tiyatro caddesi ise 4 metre civarında bir genişliğe sahiptir. Priene'de sokak anıtsal bir planlama öğesi değildir. Ana caddeler parke taşı döşenmiştir. Yan sokaklar ise gerekli olduğu durumlarda ana kayadan oluşmaktadır. Sokakların zemini ise genelde sertleştirilmiş topraktı ve yağmur sularının akıp gitmesi için yer yer taş döşenmiş, kanallar oluşturulmuştur. Kanallar konusunda kentteki yapı oldukça gelişkindir. Yukarıdan gelen temiz su künkler aracılığıyla tiyatronun üst tarafında bir arıtma havuzunda toplanmaktaydı. Kent güneyinde bulunan bir depolama sisteminden dolayı kuşatma altında kalsa bile uzun süre dayanabilecek suya sahip oluyordu. Yağmur sularının surlarda birikmemesi içinse, surlara yağmur delikleri açılmıştı. Şehrin plansal yapısı Roma ve sonraki dönemlerde pek değişikliğe uğramamış ve kent Helenistik yapısını büyük oranda korumuştur. Her bir yapı adacığı ortalama olarak 35,40 metre x 47,20 metre boyutlarında dikdörtgen plandadır. Bu yapı adacıklarına kentin kurulduğu zamanlarda sekizer tane uzun ve dar konut yerleştirilmişti. Ancak zamansal süreçte bu yapı adacıklarının iç düzenlemesinde çeşitli değişikler gözlemlenmiştir. Priene kenti uzun bir süre kurulma evresi geçirmiştir ve kent bir Milet kadar zengin değildi. Buradaki yapı faaliyetleri Büyük İskender ya da Kapadokya Kralı gibi kişilerin destekleriyle gerçekleşmiştir.
 Yapılar
 Priene Tiyatrosu
Tiyatro Roma çağında gerçekleştirilen değişikliklere rağmen Helenistik geleneği korumuştur, bu yönüyle önemlidir. Tiyatronun İ.Ö. 3 yüzyılda inşa edildiği bilinmektedir. Toplamda 50 sıralı bir cavea ile 5000 kişi kapasiteli bir tiyatrodur. Cavea 6 kerkidese sahiptir, prohyria ve tente delikler gözlemlenmektedir. Proscene 21 metre uzunluğunda ve 2,74 metre genişliğindedir. Scene 2 katlıdır, bugün sadece alt katı görünmektedir. Her iki katta da üçer oda bulunmaktaydır ve alt kattaki odalar birer kapı ile prosceneye açılmaktaydı.
 Athena Tapınağı
Antik yerleşim Priene''''nin en eski ve en önemli yapılarından birisidir Athena Tapınağı. Yapı Deniz seviyesinden yaklaşık 97 metre yüksekliktedir. Tapınağın mimarisi klasik dönem helen mimarisine uyum göstermektedir. Tapınak naos, pronaos, opisthodomos'dan oluşmaktadır. 6 x 11 sütunlu ion düzeninde inşa edilmiştir. Tapınağın mimari Pytheos'tur. (Mauseleum ve Didyma Apollon Tapınağının mimarı) Opisthodomos'u dor düzeninden alıp, ion düzenine uygulayan mimardır kendisi.Antik Tapınakta 24 yivli sütunlar kullanılmıştır. Vitrivius, De Architectura adlı kitabında ion tapınaklarına örnek olarak bu tapınağı vermektedir.
 Demeter Kutsal Alanı
Şehrin en eski tapınaklarından biri olup bereket tanrıçaları olan Demeter ve Koreye adanmıştır. Tapınak anteli bir yapıdır ancak alışılmışın dışında bir plana sahiptir. Antik kent  akropolisi içinde kalan kutsal alan, Anteler arasında duran iki dor sütununun gövdeleri düzdür ve bu sütunlar iki basamaklı bir altyapı üzerinde yükseliyordu. Kutsal alan Temenosun giriş kapısının yanında yapılan arkeolojik çalışmalar neticesinde heykel kaideleri bulunmuştur. Ayrıca bulunan Yazıtlardan bunların Rahibe Tmanossa ve Nikeso ya ait heykel kaideleri olduğu belirlenmiştir.  Antik yapı Tapınağa ait sunak ise girişin hemen biraz ilerisinde bulunuyordu. Bir pronaos ve buna bağlı dörtgen formlu bir naos bulunmaktaydı. Kült odasının batı duvarında steller için yapılmış kaplama taşlar üzerinde oyuklar bulunmuştur. Yapının Naos enlemesine yerleştirilmiştir. Naos güneye doğru devam ettiği için  pronaosun enini aşan ölçülere sahiptir. Tapınağın güneyinde kesme taş duvardan inşa eilmiş adak kuyusu tespit edilmiştir. Kare formda 2m derinliğindedir.
 Bouleuterion ve Prytaneion
Bouleuterion kentteki en iyi korunmuş yapılardan birisidir. Hemen yanındaki Prytaneion ile beraber bir yapı blok oluşturur. Bouleterion 20x21m boyutları ile kareye yakın bir formdadır. Tam ortada bir sunak bulunmaktadır ve 3 duvara paralel oturma sıraları bulunmaktadır. Kuzey kısımda 16, doğu ve batı taraflarında 10'ar basamağa sahiptir. Toplam kapasitesinin 640 kişi olduğu söylenmektedir. Yapının üstü ahşap çatı ile örtülüdür.
Prytaneion'u oluşturan Prytanlar, Bouleuterion'un yürütme kuruludur. Prytaneion aynı zamanda devletin temsil edildiği bir yerdi.
 Bouleuterion
Tiyatro ile birlikte Priene'nin en iyi korunmuş yapısıdır. Bitişiğindeki Prylaneion ile birlikte birinsulayı kaplar. Kareye yakın bir form gösterip 20 x 21 m ölçülerindedir. Ortasında bir sunak olan veüç kenarında duvarlara paralel yükselen basamaklar şeklinde oturma yerleri olan kapalı birsalondur. Kuzeyinde 16, doğu ve batısında ise 10'ar basamağa sahiptir. Komşu kent Miletos'unHelenistik Bouleuterion'unda görüldüğü şekilde yuvarlak değil aynen yakınındaki Herakleia adLatmos ve Notion şehirleri bouleuterionları gibi köşeli oturma basamaklarına sahiptir. Toplamoturma kapasitesi 640 kişidir. İki kapı arasında kalan loca şeklindeki dörtgen niş ise konuşmacılariçindir. Dinleyici salonunun ortasında mermerden bir sunak bulunmaktadır. Sunağın dört yanındadefne dallarından oluşan girlantları taşıyan bukranionlar mevcuttur. Bouleuterionun üstü ahşapçatı ile örtülü idi. Yapının pencereleri ise yan taraftaki duvarlar içinde idi. Bouleuterion iyikorunmuş yerlerden biri olarak antik dönemdeki hayatı göz önüne serebilmektedir. Üçtarafındayükselen oturma basamakları ve diyagonal merdivenli dikdörtgen dinleyici mekanıyla günümüzdebile modern sayılan bir plana sahiptir. Plan Jens Misiakiewicz tarafından neredeyse hiçdeğiştirilmeden Mannhein Üniversitesi patoloji amfisinde uygulanmıştır. Yalnız burada sunakyerine bir otopsi masası bulunur.

 Prytaneion
Hemen bouleuterionun yanındadır. Peristylli ev şeklindedir yani etrafındaki sütungalerisinin üzeri çatıyla örtülmüş, bir avlunun çevresine dizili mekanlardan oluşmaktaydı. toplam 8 odasının açıldığı kare şeklinde bir avlusu vardı. İki odanın fonksiyonu hakkında kesin bilgilerimizvardır. Güneydeki orta mekân agoranın kuzey galerisinden avluya geçiş vazifesi görüyordu. Hemendoğusundaki bir mekanda ise dikdörtgen şekilli bir ocak ortaya çıkmıştır. Olasılıkla bu ocaktatanrıça Hestia'ya adanan kutsal ateş yanmaktadır. M. Ö. 2. Yüzyıla tarihlenmektedir. Prytaneioniçindeki yarım sütun formundaki kitabede Prytaneionda görev üstlenmiş kişilerin isimleri yeralmaktadır.
 Priene Kutsal Alan Stoası
Agora'nın hemen kuzeyinde M.Ö. 2 yüzyılda yapılmış bir "Kutsal Stoa" bulunmaktadır. Burada bulunan bir yazıta göre bu stoa Kapadokya Kralı VI. Ariarathes tarafından yatırılmıştır ve bu yazıt ile İ.Ö. 130 yılına tarihlendirilmektedir. Agoradan stoaya 6 basamaklı bir merdiven ile çıkılmaktadır. Stoa'nın ön yüzünde 49 tane dor sütunu iç kısımda ise 24 tane ion sütunu gözlemlenmektedir. Stoa'nın çatısı muhtemelen ahşaptı. Stoa'nın arka kısmında ise 15 tane oda yer almaktaydı. Batıdan 9 odada İmparator Augustus'un tapınım gördüğü bilinmektedir. Odanın duvarındaki kitabeden, o dönemde Julian takviminin kullanıldığı anlaşılmaktadır.
 Agora
İ.Ö. 3 yüzyılda inşa edilmiştir ve şehrin merkezinde yer almaktadır. Üç tarafı stoalarla çevrilidir ve stoaların arkasında da magazinler bulunmaktadır. Agora toplamda 2 blokluk bir araziyi kapsamaktadır ve 75,60 x 46,35 metre boyutlarındadır. Agoranın ortasında Hermes'e adanmış bir sunak bulunmaktadır. Bu sunağında doğusunda da taşlarla oluşturulmuş 2 platform yer almaktadır. Agorada birçok heykel altlığı ele geçirilmiştir.

 Ayrıca bakınız
 Priene Sinagogu

 Literatür

 Society of Dilettanti, Ionian Antiquities (1821), vol. ii.; Th. Wiegand and H. Schrader, Priene (1904); on inscriptions (360)
 Hiller von Gartringen, Inschriften von Priene (Berlin, 1907)
 Frank Rumscheid'', Priene. A Guide to the Pompeii of Asia Minor (1998) ISBN 975-8070-16-9

Kaynakça
Encyclopædia Britannica

Dış bağlantılar
 Livius Picture Archive: Priene
 Uzaydan Priene

İyonya kolonileri
Antik Yunan kentleri
Türkiye'deki eski yerleşim birimleri
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Aydın ilindeki arkeolojik sitler
İyon Birliği

Priene


Alec Stratford Cunningham-Reid (  - ), connu dans sa jeunesse sous le nom de Alec Stratford Reid, est un as de l'aviation britannique pendant la Première Guerre Mondiale crédité de sept victoires aériennes. Après la guerre, il entre en politique sous l'étiquette du Parti conservateur, et est député de  à .

Jeunesse et Première Guerre Mondiale
Alec Stratford Cunningham-Reid naît dans le Norfolk. Il est le fils du révérend Arthur Morse Reid et de son épouse Agnes Celina Flower (1861-1941), une sœur d'.

Il s'engage dans le Corps of Royal Engineers pendant la Première Guerre mondiale et est nommé sous-lieutenant avant d'être transféré dans le Royal Flying Corps. En , Alec est décoré de la Distinguished Flying Cross. Entre le 16 juin et le 3 juillet 1918, Cunningham-Reid remporte 7 victoires aériennes au sein du No. 85 Squadron RAF, ce qui lui permet de devenir officiellement un as. Il est également un balloon-buster, puisque sa première victoire fut la destruction d'un ballon d'observation allemand.

Carrière politique
Lors des élections générales de 1922 , Cunningham-Reid se présente comme candidat conservateur dans la circonscription de Warrington, détenue historiquement par les conservateurs, et où le député en place, , prend sa retraite. Il remporte le siège avec une majorité confortable face au candidat travailliste. Cependant, lors des élections suivantes (), la candidature d'un libéral fait perdre son siège à Cunningham-Reid, au profit du travailliste Charles Dukes.

Les libéraux de Warrington n'ayant pas présenté de candidat aux élections de 1924, ni lors des années suivantes, Reid est réélu à la Chambre des communes cinq années consécutives. En 1929, il ne se représente pas à Warrington, mais à Southampton, dans une circonscription où les deux membres en place sont des conservateurs qui ne se représentent pas. Alec Cunningham-Reid est cependant battu.

Il revient à la chambre des communes en , lorsque Rennell Rodd démissionne de son mandat. Des élections partielles se tiennent alors dans sa circonscription du centre de Londres, à St Marylbone, à l'issue desquelles Cunningham-Reid est élu avec une faible majorité (4,6 % des voix). Il accroît cependant sa majorité lors des années suivantes et conserve ce siège pendant 13 ans.

Le , Cunningham-Reid est impliqué dans une bagarre dans le hall de la Chambre des Communes avec son collègue conservateur Oliver Locker-Lampson. Le deuxième aurait accusé le premier d'avoir fui Londres lors du Blitz, tandis que Cunningham-Reid prétend être parti pour un voyage de 14 semaines avant le début des bombardements. L'affaire est réglée par des excuses publiques, mais l'altercation fait la une des journaux, jusqu'aux Etats-Unis.

Lors des élections générales de 1945, Cunningham-Reid perd le soutien officiel du parti conservateur, au profit de Wavell Wakefield, ancien capitaine de l'équipe nationale anglaise de rugby à XV. L'ancien as fait piètre figure, terminant troisième avec seulement 11 % des voix. Wavell remporte le siège avec une majorité confortable sur le candidat travailliste arrivé en deuxième position.

Vie privée
Alex Cunningham-Reid est marié deux fois. Il épouse  le 12 mai 1927. Fille du lieutenant-colonel Wilfrid Ashley et d'Amalia Mary Maud Cassel, il s'agit d'une héritière riche à millions. Le couple a deux enfants : Michael Duncan Alec Cunningham-Reid (1928-2014) et Noel Robert Cunningham-Reid (1930-2017). Ils divorcent en 1940, et Cunningham-Reid intente un procès pour obtenir la moitié des 400 000 dollars de revenus annuels qu'il percevait sur la fortune de sa femme lors de leur vie conjugale.

En 1944, il épouse en secondes noces Angela Williams, mais le couple divorce vers 1949. Pendant la Deuxième Guerre mondiale, il entretient une liaison avec l'héritière américaine Doris Duke.

Cunningham-Reid décède à Valbonne, en France, le .

Références

Liens externes

Aviateur britannique de la Première Guerre mondiale
Aviateur britannique
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la Première Guerre mondiale
Naissance en avril 1895
Naissance dans le Norfolk
Décès en mars 1977
Décès à Valbonne
Décès à 81 ans
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Député du 32e Parlement du Royaume-Uni
Député du 34e Parlement du Royaume-Uni
Député du 36e Parlement du Royaume-Uni
Député du 37e Parlement du Royaume-Uni

Alec Cunningham-Reid


Ayo Simon Okosun (født 21. juli 1993 i København) er en dansk/tysk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller i den danske klub OB, hvortil han er skiftet på en fireårig aftale fra FC Midtjylland.

Baggrund
Hans far stammer fra Nigeria, mens moderen er født i Tyskland.

Karriere
Han stoppede i sommeren 2014 i Akademisk Boldklub ved kontraktudløb. Han trænede efterfølgende med i AaB i et forsøg på at tilspille sig en kontrakt, hvilket AaB imidlertid ikke tildelte ham.

Efter fem måneder som klubløs skiftede Okosun i november 2014 til Lega Pro-klubben F.C. Grosseto S.S.D..

Vendsyssel FF
Den 17. juli 2015 blev det offentliggjort, at Vendsyssel FF havde hentet Okosun i Lega Pro-klubben F.C. Grosseto S.S.D.. Han skrev under på en treårig kontrakt. Allerede i sin første sæson (2015-16) i klubben blev han udnævnt som sæsonens spiller af fanklubben.

AC Horsens
Okosun skiftede den 8. juli 2017 fra Vendsyssel FF til Superligaklubben AC Horsens. Her skrev han under på en kontrakt gældende frem til sommeren 2020. Allerede samme dag fik han sin uofficielle debut i en træningskamp, da han blev skiftet ind efter 41 minutter i stedet for Kjartan Finnbogason i en 1-0-sejr over FC Midtjylland.

FC Midtjylland
Den 14. juni 2018 blev det bekræftet af FC Midtjylland, at de har købt Okosun fra AC Horsens i en handel til en værdi af 3 mio. kr.

Han blev den 24. august 2019 udlejet til AC Horsens for den resterende del af 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil  på AC Horsens officielle websted
 Simon Ayo Okosun på danskfodbold.com

Personer fra København
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Fodboldspillere fra U.S. Grosseto F.C.
Fodboldspillere fra Vendsyssel F.F.
Fodboldspillere fra AC Horsens
Fodboldspillere fra FC Midtjylland

Ayo Simon Okosun


حديقة شمال شرق جرينلاند الوطنية  هي الحديقة الوطنية الوحيدة في جرينلاند وهي أكبر حديقة وطنية في العالم، حيث تبلغ مساحتها 972,000 كيلومتر مربع (375,000 ميل مربع)، وهذه المساحة تجعل الحديقة أكبر من 163 بلداً. وهي تعتبر أقرب حديقة وطنية من قطب الأرض الشمالي. الحديقة تشمل كل الساحل الشمالي الشرقي لجرينلاند ومناطقه الداخلية. تشرف عليها وزارة البيئة والطبيعة في جرينلاند.

جغرافيا

الحديقة تمتلك حدود مشتركة تمتد طويلا مع مقاطعة سيمرسوك في الجنوب ومع مقاطعة كاسويتسوب في الغرب، أغلب مساحة الحديقة مغطاة بالجليد الدائم إلا أنه يوجد جزء كبير غير مغطى في الجليد على طول الساحل الشمالي للحديقة (أرض البياري).

التاريخ

تم إنشاء الحديقة في 22 مايو 1974 وتم توسيعها إلى مساحتها الحالية في عام 1988.

السكان

تقريبا لا يوجد أي سكان في الحديقة عدا عن البعثات والمجموعات العلمية والقواعد العسكرية، بشكل عام لا يوجد إلا حوالي 31 شخص و 110 كلب تنقل. ولكن عدد الوافدين يرتفع خلال الصيف وأغلبهم علماء وباحثون.

الحيوانات

يتواجد في الحديقة حوالي 15.000 من حيوان ثور المسك وهي بذلك تحتوي على 40% من مجموع عدد هذا الحيوان في العالم، تتواجد أيضا حيوانات أخرى مثل الدببة القطبية، الرنة وبعض الأنواع من الطيور.

انظر أيضًا

 جرينلاند
 جغرافيا غرينلاند

مراجع

تأسيسات سنة 1974 في الدنمارك
جرينلاند
حدائق وطنية في جرينلاند
مقاطعات جرينلاند
مناطق محمية أسست في 1974
مناطق محمية حسب الاتحاد العالمي لحفظ الطبيعة تصنيف II
منطقة قطبية شمالية
بلديات جرينلاند

حديقة شمال شرق جرينلاند الوطنية


Geotehnički fakultet u Varaždinu je fakultet u Varaždinu.

Prvi počeci nastave na Geotehničkom fakultetu bilježe svoj početak 1969. godine kada je osnovana Viša tehnička rudarska geoistraživačka škola. Do preimenovanja u Višu geotehničku školi dolazi 1975. godine i ona djeluje u okviru Rudarsko-geološko-naftnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu sve do 1990. godine. Iste godine prerasta u Geotehnički fakultet koji postaje sastavnicom Sveučilišta u Zagrebu.

Studiji
Na Geotehničkom fakultetu u varaždinu se provodi nekoliko studijskih programa.

Preddiplomski studijski program
Preddiplomski studijski program Inženjerstvo okoliša traje tri godine, i izvodi se kao jedinstveni studijski program bez smjerova.

Diplomski studijski program
Diplomski studijski program Geoinženjerstvo traje dvije godine, i izvodi se kroz tri smjera:
 Geotehnika
 Hidrotehnika
 Inženjerstvo okoliša
Diplomski studijski program Inženjerstvo okoliša traje dvije godine i izvodi se kroz tri smjera:
 Geoinženjerstvo okoliša
 Upravljanje vodama
 Upravljanje okolišem

Poslijediplomski studijski program
Združeni doktorski studij Geo-Engineering and Water Management pokrenut je 2012./2013. s ciljem osiguravanja kvalitete i poticanja mobilnosti doktoranada i nastavnika. Završetkom studija stječe se diploma doktora znanosti priznata na svim partnerskim ustanovama, a predavanja i disertacija su na engleskom jeziku, pa se za ovaj studij očekuje interes potencijalnih kandidata i izvan sveučilišta te zemalja sudionica.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Fakulteti u Hrvatskoj
Sveučilište u Zagrebu
Odgoj i obrazovanje u Varaždinu

Geotehnički fakultet u Varaždinu