Die Steyn-Kommission (englisch: Steyn Commission, offiziell Commission of Inquiry into the Mass Media [deutsch etwa: Kommission zur Untersuchung der Massenmedien]) war ein ab 14. Dezember 1979 arbeitendes regierungsamtliches Gremium in Südafrika während der Apartheidsperiode. Sie wurde allgemein nach ihrem Vorsitzenden, dem Juristen Marthinus Steyn benannt, diente der Analyse des Pressesektors und seiner künftigen Neuordnung  nach politischen Vorgaben. Die zwei von der Kommission publizierten Reporte übten auf die weitere Regierungspolitik und innerhalb des Gesetzgebungsprozesses maßgeblichen Einfluss aus.

Gründung und Ziele
Am 18. September 1979 gab Alwyn Schlebusch, Minister für Justiz und Minister für Inneres, in der Öffentlichkeit bekannt, einen Presserat einschließlich eines neuen Pressekodex zu gründen. Dieses Gremium sollte seiner Absicht nach die Befugnis haben, Beschwerden über Zeitungen und Journalisten aufzugreifen und im Fall von Verstößen gegen den Kodex Strafen auszusprechen. Die vorgesehenen Sanktionen reichten von Geldstrafen gegen die Herausgeber bis zum Erscheinungsverbot missliebiger Presseerzeugnisse. Im Fall von Beschwerden gegen einzelne Personen war auch die zeitweilige oder dauerhafte Untersagung ihrer Tätigkeit als Journalist oder Reporter vorgesehen. Konkreter Anlass für derartige Konzepte waren anhaltende kritische Berichterstattungen in- und ausländischer Medien über Aktionen der Südafrikanischen Polizei und der Armee (SADF).

Zur Umsetzung dieser Ziele schuf die Regierung eine beratende Kommission. Mit Wirkung vom 27. Juni 1980 ernannte das zuständige Ministerium für Justiz Marthinus Steyn, einen ehemaligen Generaladministrator von Südwestafrika, zum Vorsitzenden dieses Gremiums.

Basis und Ergebnisse der Kommissionsarbeit

Politische Rahmenbedingungen
Die fundamentale Richtlinie der Steyn-Kommission bestand aus der These, dass der Informationsfluss in der Öffentlichkeit zwischen Staat und Bevölkerung künftig einen hierarchischen Charakter besitzen sollte. Demnach sind legitime Informationen solche, die aus staatlichen Quellen stammen. Andere Informationsquellen mit Ideen und Positionen, vor allem jene, die in Form von Beschwerden oder Wünsche durch Personen und Institutionen publiziert und als Sicherheitsgefährdung für den Staat eingeschätzt werden, gelten potentiell als Nachrichten aus illegitimen Quellen. Dieser Auffassung folgend schlug die Kommission eine "nationale Kommunikationspolitik" vor, die durch eine "nationale Strategie" zu bestimmen und zu steuern sei. Dabei legte die Kommission ein Feindbild zu Grunde, das den politischen Rahmen für die Bewertung des Pressesektors setzte.

Als externe Feinde galten der  "Marxismus" und  "bestimmte westliche Länder", die von der Sowjetunion und den Vereinigten Staaten angeführt sein sollten. Man unterstellte diesen äußeren Einflüssen, die gegenwärtige Ordnung Südafrikas durch radikale Eingriffe in eine andere verändern zu wollen. Die inneren Feinde fanden im Report keine nähere Definition, jedoch wurden alle Aktivitäten als von solchen motiviert betrachtet, die den gegenwärtigen Status quo "wissentlich oder unwissentlich" in eine vermeintliche oder tatsächliche Gefährdung bringen konnten.

Die Steyn-Kommission kam zum Ergebnis, dass dem "psychologische Angriff" von äußeren und inneren "Propagandakampagnen" nicht allein mit gesetzgeberischen Mitteln entgegengetreten werden könne. In Bezug auf die Berichterstattung über polizeiliche und militärische Aktivitäten Südafrikas empfahl man eine verstärkte Kontrolle ausländischer Journalisten. Aus diesen Positionen speiste sich die Auffassung, dass es einer nationalen Kommunikationspolitik zur Bekämpfung feindlicher Propaganda durch die Totale Strategie bedürfe. Diese Strategie entsprach einer Risikoeinschätzung seit den späten 1970er Jahren, wonach Südafrika von einer totalen Angriffssituation (total onslaugh) durch Kommunisten im Inland und internationale Kräfte ausgehen müsse. Südafrika geriet in jener Zeit durch die Haltung der internationalen Staatengemeinschaft zur Apartheid in eine zunehmend isolierte Lage. Eine Folgeerscheinung daraus war ein massiver Auf- und Umbau des Militär- und Sicherheitsapparates in der Regierungszeit des Ministerpräsidenten Pieter Willem Botha sowie massive Versuche mit diesen Mitteln zur Destabilisierung der Nachbarländer.

Die Steyn-Kommission beschreibt im Report I mit dem Absatz 469 die Wechselbeziehung zwischen Staatsapparat und Medien wie folgt:
"Der Staat und die Medien brauchen einander, denn der Staat ist eine der Hauptquellen von Informationen für die Medien und umgekehrt, weil der Staat weitgehend von den Medien abhängig ist, um die Bevölkerung zu informieren. Im Fall eines Konflikts zwischen Staat und Medieninteressen, stehen die Interessen des Staates in Hinsicht auf die nationale Sicherheit im Vordergrund."
Diese Aussage definiert die Hoheit der damaligen politischen Doktrin über die Medienpraxis.

Veränderungen für Redaktionen und Herausgeber
Für die damaligen südafrikanischen Massenmedien bedeuteten die Empfehlungen der Steyn-Kommission eine strikte interne Überprüfung ihrer Arbeit und Themenprofile. Besonders die kritisch eingestellten Redaktionen gerieten damit an den Rand einer als legal geltenden Berichterstattung.  Alle Redaktionen waren dadurch dem Zwang ausgesetzt, "freiwillig" die Positionen der Regierungspolitik zu übernehmen. Die wenigen bis zu diesem Zeitpunkt verbliebenen Oppositionsmedien wurden als solche beseitigt. Wenn sie als "freie" und "unabhängige" Redaktionen überleben wollten, hatten sie künftig drei Richtlinien zu respektieren:
 Die Presse muss die Berichterstattung über Aktivitäten der vom Staat definierten internen und externen "Feinde" zensieren.
 Die Presse unterstützt und fördert das positive Ansehen von Sicherheits- und Verteidigungseinrichtungen.
 Die Presse muss die öffentliche Meinung zu Gunsten der Total Strategy mobilisieren.
Die Konsequenzen der Pressezensur nach diesen Vorgaben erstreckten sich nicht nur auf politisch sensible Themenfelder, sondern auch auf die Anwendung einzelner Worte. Die Verwendung von "freedom fighters", "gunmen" und "guerrillas" in der Berichterstattung anstelle des offiziell bevorzugten Begriffs "terrorists" wurde aus dem Blickwinkel der Kommission als fragwürdig angesehen. Diese "semantischen Fragen" sollten durch Unterrichtungsgespräche mit in Sicherheits- und Verteidigungspolitik erfahrenen Beamten gelöst werden.

Strukturvorschläge für den Pressesektor
Für die künftige Struktur des südafrikanischen Pressewesens schlug die Steyn-Kommission im Wesentlichen folgende Veränderungen vor:
 Bildung einer berufsständigen Kammer für die Journalisten mit einer Zwangsmitgliedschaft, die auch für ausländische Kollegen gelten sollte. Die Eintragung in ein Namensregister betrachtete man als Professionalisierung dieses Tätigkeitsfeldes.
 Schaffung eines neuen Verhaltenskodex für Journalisten, der als verbindliches Regelwerk gelten sollte.
 Der bislang existierende Presserat wird durch einen noch zu schaffenden General Council for Journalists (deutsch etwa: Gesamtrat für Journalisten oder Allgemeiner Journalistenrat) ersetzt. Der Vorschlag zu den Befugnissen war analog einer oberen Justizbehörde angelegt.
Die Pressefreiheit hatte sich an den nationalen Sicherheitsinteressen zu orientieren. Bei einer unautorisierten Berichterstattung über polizeiliche und militärische Themen war künftig mit drastischer Bestrafung zu rechnen. Obwohl nach den Maßgaben des Internal Security Act (Act No 74 / 1982) bereits solche Sanktionsmöglichkeiten bestanden, strebte man an, die staatliche Repressionsabsicht direkt in das neue Presserecht einzubauen.

Parlament und Gesetzgebung
Die Steyn-Kommission legte ihren Bericht am 1. Februar 1982 im Parlament (House of Assembly) vor. Aus ihren Arbeitsergebnissen entstand ein Gesetz zur Registrierung von Zeitungen. Es handelt sich dabei um den Registration of Newspapers Amendment Act (Act No 98 / 1982), der noch zum Ende der Sitzungsperiode 1982 eingebracht und beschlossen wurde. Sein ursprünglicher Entwurf passierte den Gesetzgebungsprozess nur mit erheblichen Korrekturen.

Ursprünglich sollte ein amtliches Gremium etabliert werden, das mit der Kompetenz von Strafmaßnahmen gegen die Presse ausgestattet sein sollte. Die vorgeschlagenen Regelungen führten jedoch in der Parlamentsdebatte zu deutlichem Widerspruch, wodurch die Regierung einige Positionen zurückziehen musste und das Gesetz in abgeschwächter Form beschlossen wurde. Der Abgeordnete M. A. Tarr aus Pietermaritzburg bezeichnete den Geist des Gesetzentwurfes als Beleg für die Paranoia der Regierung. Die Registrierungspflicht für Zeitungen war damit eingeführt, für Journalisten jedoch nicht. Das medienpolitische Kontrollorgan konnte das Ministerium nun nach eigenen Vorstellungen festlegen.

Institutionelle Folgewirkungen
Bis 1983 bestand in Südafrika ein Presserat (Press Council) mit einem Ehrenkodex für fairen und ehrenhaften Journalismus, der über dessen Einhaltung wachte. Verstöße wurden demnach mit einer Geldbuße von bis zu 10.000 Rand belegt.
Der Schutz der Pressefreiheit in Südafrika wurde von der im Apartheidstaat pointiert bezeichneten "englischsprachigen Oppositionspresse" als Hauptthema bei der Berichterstattung über liberale Ideen, wie Individualrechte, Gerechtigkeit, Demokratie und Bürgerrechte aufgegriffen.

Politischer Druck aus der Apartheidregierung und die Ergebnisse der Steyn-Kommission führten 1984 zur Errichtung des Media Council (Medienrat). Obwohl es sich dabei nicht um ein gesetzliches Gremium handelte, war der Rat auf Regierungsebene offiziell anerkannt. Sein Hauptzweck bestand in der Festlegung eines journalistischen Kodex für die Berichterstattung und Kommentierung. Auf der Grundlage des Registration of Newspapers Amendment Act (Act No 98 / 1982) konnte der Innenminister die Registrierung einer Zeitung beenden, wenn der Herausgeber beim Medienrat keinen Antrag gestellt hatte. Auch wenn der Medienrat offiziell als ein unabhängiges Gremium gelten sollte, erregte diese Handlungsweise bei den Herausgebern große Besorgnis.

Zu Beginn des Jahres 1994 kehrte der Rat zu einer früheren Bezeichnung  Presserat (Press Council) zurück, ohne seine bisherige Wirkungsweise zu verändern. Im Jahr 1996 entstand die Print Media South Africa (PMSA) als Dachorganisation verschiedener Herausgeberverbände, wodurch sich Veränderungen auf diesem Gebiet einstellten.  Am 1. August 2007 entstand der Press Council of SA und leitete damit eine neue Periode in Südafrikas Mediengeschichte ein.

Internationale Kritik
Das Internationale Presseinstitut thematisierte auf seiner 35. Generalversammlung von 1986 in Wien die Repressionspolitik der südafrikanischen Regierung gegenüber den Medien und verabschiedete hierzu eine Resolution. Darin äußerte sich Kritik gegen die zunehmende Verletzung der Menschenrechte einschließlich der "Beschränkung" und "Belästigung" der Presse durch amtliche Stellen. Das Vorgehen von Staatsbeamten in Südafrika, eine aussagekräftige Berichterstattung über Unruhen und Gewaltanwendungen bei Demonstrationen, über die Anwendung von Schusswaffen und andere körperliche Angriffe auf Journalisten und Fotografen bei der Ausübung ihrer Aufgaben zu unterbinden, wurde von den Teilnehmern der 35. Generalversammlung energisch verurteilt. Kritik fand ferner die Belästigung von ausländischen Journalisten und die staatlichen Versuche zur Verweigerung oder die verzögerten Akkreditierungen. In der Medienpolitik der Regierung Botha erkannte man eine Störung des freien Informationsflusses, wodurch die internationale Öffentlichkeit in ihrem Recht zur Information über die tatsächlichen Verhältnisse in Südafrika und deren Auswirkungen auf die Nachbarländer behindert würde.

Publikationen der Kommission
 Verslag van die Kommissie van Ondersoek na die Massamedia. Pretoria, Staatsdrukker 1981
 Report of the Commission of Inquiry into the Mass Media. Pretoria 1981
 Aanvullende verslag van die Kommissie van Ondersoek na die Massamedia. voorgestelde wetgewing. Pretoria, Staatsdrukker, 1982
 Supplementary report of the Commission of Inquiry into the Mass Media. proposed legislation. Pretoria, 1982

Literatur
 Pieter J. Fourie (Hrsg.): Media Studies: Media History, Media and Society: Policy, Management and Media Representation. Band 2. 2010, S. 92–93
 Jack Abner: The Steyn Commission: An Annototated Bibliography. In: Critical Arts: South-North Cultural and Media Studies. Vol. 2, Issue 3, 1982
 Jakobus Johannes Roelofse: Towards rational discourse: An analysis of the report of the Steyn Commission of Inquiry into the Media. Pretoria, J.L. van Schaik, 1983  ISBN 0-627-01282-5
 John Dugard: Human rights and the South African legal order. Princeton NY, Univ. Press, 1978  ISBN 0-691-09236-2
 Robert Daviesa, Dan O'Meara: Total strategy in Southern Africa: an analysis of South African regional policy since 1978. In: Journal of Southern African Studies, Volume 11, Issue 2, 1985  S. 183–211

Weblinks
 Les Switzer: Steyn Commission 1: The Press and Total Strategy. (englisch; PDF; 275 kB)
 Keyan G. Tomaselli, Ruth Tomaselli: Steyn Commission II: How to Separate out Truth from Fact. (englisch; PDF; 1,7 MB)

Einzelnachweise

Apartheid
Politik (Südafrika)
Südafrikanische Geschichte (20. Jahrhundert)
Geschichte der Zensur
Organisation (Pressefreiheit)
Sicherheitspolitik
Gegründet 1979

Steyn-Kommission


The Šubić family, also known initially as Bribirščić (Berberistich, Broborstic, Breberstic, Breberienses),  was one of the Twelve noble tribes of Croatia and a great noble house which constituted Croatian statehood in the Middle Ages. They held the county of Bribir (Varvaria) in inland Dalmatia. They with their prominent branch Zrinski (1347–1703) were arguably the leading noble family of Croatia for almost 500 years.

History

Origins
Today Bribir is an archaeological site in inland Dalmatia. It is located on a flat hill about fifteen kilometres northwest of Skradin, near the old Zadar road which goes through Benkovac. Under the steep rocks of its western side there is the source of the Bribirčica stream and from here the rich and fertile Bribir-Ostrovica field spreads out. The hill of Bribir, an ideal place to control the surrounding territory, was a perfect area to inhabit. The one who held it had control over all roads and approaches from the sea to the hinterland, making it an ideal settlement.

During the Roman period Bribir, known as Varvaria, had the status of municipium and was the centre of one of the fourteen Liburnian counties. The Byzantine emperor Constantine Porphyrogenitus wrote in the 10th century about the Croats settling in Dalmatia in the 7th century and described how they had organised their country into eleven counties (zupanias) one of which was Breberi, centred on site of the old Varvaria (Moravcsik & Jenkins, eds. 1967). A line of hills separated it from the territory of Knin to the north and to the south it bordered on Skradin. It was held by a kindred that in coeval documents is referred to as nobiles, comites or principes Breberienses (nobles, counts or rulers of Breber, "knezovi Bribirski" in Croatian). These Breberienses belonged to the Šubić tribe from Luka županija, one of the twelve tribes which composed Croatian statehood in the Middle Ages, and according to the Supetar Cartulary, they were one of six tribes which selected bans who, in turn, elected a new king in a case where the prior king died without leaving heirs. In 1182 was mentioned noble Tolimir filius Stephani Subici in the hinterland of Zadar, in 1248 some noble Subinich were on the island of Krk, while Mladen III Banić (1342) and Paul III Banić (1345) were first members of the main line of Bribir to be called seu generationis Subichievich.

Original coat of arms
The original coat of arms of this clan of nobles is a wing argent on a shield gules. The crest is a sprig of barberry. Argent and gules were the colours of the Croatian kindreds that sided with the papal party such as the lords of Krk (before they took on the shield of the Roman Frangipani), the Gusić, the Mogorović and the Hrvatinić, and still are those of Croatia.

The device could be derived from the winged shield standard of the royal chamberlain, a post held by Budez postelnic berberensis jupanus (1069). Wings are common, especially as a crest, in later Croatian heraldry. This could be accounted by the numerous familiares of the powerful Zrins who kept the Breber device in their coat of arms.

Timeline
In recent history books whenever members of this kindred are mentioned in relation to their prominent role in the 13th and 14th centuries the surname of Šubić is conferred upon them by the historian. This was not the way that the members called themselves at the time. During the Middle Ages every man in Croatia bore four names: the name given at baptism, the patronym, the name of his kindred which was also the name of the settlement in which he lived, and his tribal affiliation (Jirecek, 1967). When, with the introduction of feudalism, king Bela confirmed the kindred in their possession of Breber (1251) this name would again be used to identify them since by then the custom was to be called after one's premier fief. Thus, in the period from 1069 to the destruction of the county by the Turks in 1520, the many personages of the clan that emerge from the original Latin documents qualify themselves as de Breberio preceded by their Christian name and patronym; only rarely do they add their tribal affiliation.

The seal of Paul I Šubić of Bribir (born in 1312), the greatest figure of the clan, has the following lettering on it:  + S(IGILLVM) PAVLI BREBERIENSIS BANI TOCIVS SCLAVONIEAnother seal of the same man has: PAVLVS DE BREBERIO BANVS CROATORVM D[OMI]N[V]S ET BOSNEThus, in the vulgar the surname would be Breber or some variant (Breberić, Brebrić, Barbier, Barber, Barberich, etc.). The 19th century erudite Croatian historians who wrote the first history books for the public opted for Šubić which, in the ardent nationalistic spirit of the time, sounded reassuringly Slavic as compared to Breber.

During the reign of Demetrius Zvonimir (1075–1089), the mythical golden age of the Kingdom of Croatia, the highest court offices of  (comes camerarius) and  (comes palatinus) were held by Budez and Dominicus, both of the lineage. During the 13th and 14th centuries Brebers were many times called to cover the post of count in the townships of Split, Trogir, Skradin and Omiš, primarily clashing with Domald of Sidraga, Kačić and Nelipić family. In the documents, it is possible to identify six different branches of the Breber clan. The most illustrious of which is the one descended from iupanus Miroslaus Brebriensis, filius Bogdanizi (1184). His great-grandson Paul, mentioned above, reached the peak of power towards the end of the 13th century. He was Ban of Croatia and Dalmatia, his rule extended to Bosnia, and with his brothers he controlled the maritime cities of Dalmatia. In these regions he was champion of the Pope and was instrumental in placing Charles, the firstborn of the King of Naples, on the throne of Hungary and Croatia. He was related to the King of Naples, the King of Serbia, the Da Camino lords of Treviso, and the Tiepolo and Dandolo patricians of Venice. When he died in 1312, his eldest son Mladen tried to maintain the hold over the other Croatian clans, but was unsuccessful and bit by bit lost land, castles and towns.

Decline
Besides these particular offshoots which went their separate ways, a numerous kin continued to abide by the ancient holding of Breber. In 1324 when the citizenship of Zadar was conferred on the nobiles domini de Briberio, 190 members of the clan presented themselves for the investiture. In 1353 the Ottoman Turks crossed the Dardanelles and began their invasion of Europe. In the 15th century Bosnia was already a pashalik from where raids would be carried into Croatia-Dalmatia. The feudal levies and the clan warriors had no hope against the Turkish war machine and met their fate in the battle of Krbavsko Polje (1493). The castle of Breber was caught on the front between the Turkish, Hungarian and Venetian armies and by 1520 had become a desolate waste of rubble. Last news giving the comites Breberienses still in their ancient seat is in the diocesan synod of Skradin held at the time of bishop Archangel (1490–1502). The Turkish terror displaced large portions of the population of Dalmatia-Croatia. Some sought refuge in the cities of the coast, some crossed the sea to Italy, others, especially those belonging to the nobility, resettled to the north in that part of Slavonia still under the crown of Hungary-Croatia. Their clan organisation definitely disrupted, the single Breber families settled in various places in the county of Zagreb (Comitatus Zagrabiensis) (Adamcek & Kampus, 1976). In the second half of the 16th century we find one nucleus settled in Turopolje (Campus Zagrabiensis) where they joined the free community of lesser nobles (nobiles unius sessionis). Another group established itself at Stubica and other places in the Zagorje region, where one branch, the counts Jankovic Bribirsky, owned the Horvatska manor in the 17th century and remained one of the prominent local families till the 20th century. Breber families are still living in these places to this day.

Noble branches

Zrinski branch

In 1347 King Louis I of Hungary conferred on this branch of the Brebers, in the persons of Count Gregory and Count George (Grgur and Juraj in Croatian), respectively son and nephew of Ban Paul, the Zrin Castle (in exchange for the strategically important castle of Ostrovica, their last holding outside of ancestral Bribir. This branch would be known by the surname of Zrin (but also variously a Zrinio, Zrinski, Zrínyi, Zrini, de Serin, Sdrin following Latin, contemporary Croatian, Hungarian, French, or Italian usage) which rose to its height of fame and glory with Count Nikola IV (1508–1566), the hero of Szigetvár, and with Count Nikola VII (1620–1664), the Scourge of the Ottomans.

Mark Forstall (or Marcus Forstall), the secretary of the latter, compiled a history of the Zrins, tracing it back to the Brebers, to the tribe of Šubić, and from there to the Roman gens Sulpicia which, according to Suetonius, sprang from the love of Zeus for Pasiphaë. Even the illustrious erudite Charles Ducange (1610–1688) mentions these fabulous origins in his Illyrici Veteris et Novi, p. 237:Dynastae in Zrinio magno semper in Dalmatia, et in Croatia potentatu gaudebant, primum ante anno 1347. Breberiensium, deinde Zriniorum nomine cogniti: Comites Breberienses ex antiquo Sulpitorum Romanorum genere orti, Subich a Dalmatis patrio cognominabantur sermone.A feeling for classical antiquity was a cultural feature of the Renaissance and the wish to establish a link with the great tradition of Rome was a common vanity of those times. The claim of the Zrins, however, is not totally groundless. During the times of the Roman Empire, Dalmatia was a senatorial province and would have affiliations with the patrician families of the capital. P. Sulpicius Rufus was governor of Illyricum around 45 B.C. and could have established a settlement of clientes here, as was the general custom during Roman rule. Varvaria was a Roman municipium under Italic law but was actually enrolled in the tribe Claudia. Archaeological evidence at Bribir shows no sign of interruption of human occupation between the Roman municipium and the arrival of the Croats. This belonging of the Breberienses to the universe of Rome is revealed by their emergence to power in the time when Croatia was placed under papal suzerainty during the reign of Zvonimir (1075–1089), and also when later they bitterly fought and defeated (1227) the Kacic kindred, champions of the heretical party. And later still when the Pope would address ban Mladen as dilectus filius (1319). Other kindreds and families in Croatia and Dalmatia like the Karin, the Babonić, the Frankopan, the Gusić and some of the patrician families from the maritime cities also claimed a similar link with Rome.

Count Martino Zrinski or Sdrigna, was born in 1462 and was the son of Count Peter II and brother of Nikola III, father of Nikola IV, the one who is referred to in history as Nikola the Great Zrinski of Siget (Szigetvár in Hungarian). Martino Zrinski was the first member of the Zrinski family to live in Cefalonia, Greece. He adopted the name of Sdrin or Sdrinia.

Other branches
Another branch of the Breber clan, descended from Peter living at the beginning of the 14th century, owed its rise to having remained unshakeably loyal to Sigismund of Luxemburg, the future Holy Roman Emperor (1411), in his struggle for the crown of Hungary-Croatia against King Ladislaus of Naples. Nikola, James and John, nobiles de Breberio, were confirmed in their possessions. James was nominated Viceban. The family also received the castle of Perna with all the appurtenances. This family was then known as Perényi (Peranski in Croatian, or Peransky, de Perén, a Pernya in other languages) and was numbered among the magnates of Hungary up to the 20th century. Gabriel Perényi and bishop Francis Perényi fell fighting in the fateful Battle of Mohács (29 August 1526).

Another family branch that rose to wealth and power were the descendants of Ugrinus (died 1335). Known under the nickname of Melić, then Melith, which later became their surname, they obtained vast estates in Transylvania.

Members of the House of Šubić

Stjepko Šubić, Count of Trogir
Pavao I Šubić of Bribir (1245–1312), Count of Bribir, Ban of Croatia and Lord of all Bosnia
Mladen II Šubić of Bribir (1270–1343), Count of Bribir, Ban of Croatia, Ban of Bosnia  and Lord of the all Bosnia
Katarina Šubić (?–1358), married Duke of Legnica-Brzeg Bolesław III the Generous in 1326.
Juraj II Šubić of Bribir (1275–1330), Count of Bribir and Split, ruled from Klis Fortress
Pavao III Šubić of Bribir (?–1356), married Catherina Dandolo from Venice
Katarina Šubić, married Ivan Jurišić Bribirski
Deodat Šubić (?–1348)
Mladen III Šubić of Bribir (1315–1348), "Shield of the Croats", ruled from Klis Fortress, married Jelena Nemanjić, a daughter of Stephen Uroš III of Serbia
Mladen IV Šubić of Bribir
Senko Šubić of Bribir
Radics
Bielak
Jelena Šubić (1306–1378), married to Vladislaus of Bosnia, regent of medieval Bosnia.
Pavao II Šubić of Bribir (?–1346), Count of Trogir and Ostrovica, married Elizabeth Frankopan (Elizabeta Krčka)
Juraj III Šubić of Bribir (Juraj I Zrinski) (?–1362)
Elizabeth, married Tamás of Corbavia
Pavao (1414)
Pribko
Katharina, a nun
Grgur I Šubić of Bribir, Count of Šibenik
Juraj I Šubić of Bribir (1277–1302), Count of Trogir, Šibenik, Omiš and Nin, ruled from Klis Fortress
Ivan (1358)
Mladen I Šubić of Bribir (?–1304), Count of Split, Ban of Bosnia (Dominus of Bosnia), ruled from Klis Fortress after George I death
Stanislava Šubić (?–1304), a beatified noblewoman and nun
a daughter (1330–?), married to Jacopo Tiepolo

See also
Croatian nobility
List of noble families of Croatia
Twelve noble tribes of Croatia
List of rulers of Croatia
List of rulers of Bosnia
Šubic, Slovenian surname

References

List of consulted works
 The expanding Šubić family, the princes of Bribir, in the book Southeastern Europe in the Middle ages, 500-1250 - Author: Florin Curta
 Croatian scientific bibliography: Supporting the Angevin pretenders - the Šubić of Bribir and installation of the Angevins in the Kingdom of Hungary-Croatia - Author: Damir Karbi
 Princes of Bribir in the medieval Croatian state
 Croatian noblemen of Šubić, the princes of Bribir, in the book Croatia, Bosnia and Herzegovina and the Serbian claims - Author: Martin Davorin Krmpotić
 Princes of Bribir in the Croatian history, chapter The Extinction of the Arpad Dynasty - Author: Marko Marelić
 Epitaph of Mladen III Šubić, prince of Bribir
 Rady M. 2000. Nobility, Land and Service in Medieval Hungary. Palgrave ed. 231 pp.

Further reading

External links

Medieval Croatian nobility
Croatian noble families
Banate of Bosnia
Hungarian nobility

Šubić family


Jean XIV d'Alexandrie  (mort le ) est le  patriarche copte d'Alexandrie.

Biographie
Le future patriarche Jean XIV d'Alexandrie, originaire de Manfalout, est d'abord connu sous le nom de Yoannis El-Manfalouty. Il devient moine au monastère d'El-Baramous, dans le Wadi el Natrun et est ordonné patriarche pendant le règne du sultan Ottoman  Sélim II, le  jour de Baramoudah 1287 A.M. (soit le  A.D.). Pendant son patriarcat les Chrétiens furent contraints par les autorités musulmanes de porter des turbans noirs

Il reçut une lettre du Pape de Rome Grégoire XIII lui demandant de reconnaitre la suprématie du Saint-Siège  il
adressa  une réponse dont on ignore la teneur le Sultan Sélim II lui avait demander de collecter les capitations sur les Chrétiens, et cette mission accomplie lors de son voyage de retour vers Alexandrie il tombe malade dans la cité de El-Nahrawiah

Le  jour de Al-Nasi de l'année 1302 A.M. ( A.D.), pendant le règne du sultan Ottoman  Murad III, Jean ou Yoannis XIV,  Pape d'Alexandrie, meurt. Il est inhumé dans l'église de Saint-Georges de Birma. Son corps sera ensuite transféré dans le Monastère des Syriens. Il avait exercé ses fonctions pendant 15 ans 4 mois et 19 jours

Notes et références

Bibliographie

Lien externe
  The Departure of St. Yoannis XIV, 96th Pope of Alexandria.

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1586
Pape copte orthodoxe du XVIe siècle

Jean XIV d'Alexandrie


Specialisterne er en dokumentarfilm fra 2009 instrueret af Ulrik Holmstrup efter manuskript af Ulrik Holmstrup.

Handling
Da Thorkil Sonne får at vide, at hans søn har autisme træffer han et valg. Han siger sit job som it-direktør op og beslutter at opbygge Verdens første firma som udelukkende skal ansætte mennesker med autisme. Deres særlige evner må kunne bruges til noget. Adam Miele er en af de unge derved får en chance på arbejdsmarkedet. Filmen følger gennem tre år Thorkils kamp for at få firmaet "Specialisterne" etableret og Adams kamp for et job.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Specialisterne


764 (DCCLXIV) pazar günü başlayan bir artık yıldır.

Olaylar
 Britanya kralı Offa Kent'i fethetti.

Doğumlar
 Hâdî, Abbâsî halifesi (ö. 786)
 Tian Hongzheng, Çinli general (ö. 821)

Ölümler
 17 Ocak - Joseph, Freising piskoposu

764


Bizmut sembolü Bi ve atom numarası 83 olan kimyasal elementtir. 15. grupta, 6. periyotta yer alan bir metaldir. Pentavalent geçiş metalidir ve azot grubundadır; aynı gruptaki arsenik ve antimon ile benzerlik gösterir. Her ne kadar önemli ticari cevherler sülfür ve oksit formlarından oluşsa da elementer bizmut doğal olarak ortaya çıkabilir. Serbest element formundaki kurşunun %86'sı yoğunluğuna sahiptir. Yeni üretildiğinde gümüşi beyaz renkli ve kırılgan bir metaldir ancak yüzey oksidasyonu ona birçok renkte yanardöner renkler verebilir. Bizmut en doğal diyamanyetik elementtir ve metaller arasındaki en az termal iletkenlik değerlerinden birine sahiptir.

Bizmut uzun zamandır, kararlı ve en yüksek atom kütleli element olarak kabul edilmiştir ancak 2003'te aşırı derecede zayıf radyoaktif olduğu keşfedildi: bizmutun tek ilkel izotopu bizmut-209, evrenin tahmini yaşının 1000,000,000 milyar katından daha uzun yarı ömürlü alfa bozunumu ile bozunur. Olağanüstü uzun yarılanma ömrü nedeniyle bizmut neredeyse tüm amaçlar için kararlı olarak kabul edilebilir.

Başlıca kullanımları
Bizmut bileşikleri, bizmut üretiminin yaklaşık yarısında kullanılır. Kozmetikte, pigmentlerde ve ishal tedavisinde bizmut subsalisilat kullanılması gibi birkaç ilaçta özellikle bizmut kullanılır. Bizmut'un katılaştıkça genişleme özelliği nedeniyle, baskı harfi dökümü gibi bazı yerlerde gene bizmut kullanılır. Ağır bir metal olarak bizmut'un zehirlilik değeri çok azdır. Kurşunun zehirliliği son yıllarda daha çok belirginleştiğinden kurşun yerine bizmut alaşımlarının (halen bizmut üretiminin yaklaşık üçte biridir) kullanımı artmaktadır.

Özellikleri
Bi, periyodik tablonun Va grubundaki azot ailesinin en metalsi ve en az bulunan elementidir. Bizmut, bütün metaller içinde en diyamagnetik (en güç mıknatıslanan) ve cıvadan sonra ısı iletkenliği en düşük olanıdır. Parlak, kaba kristalli ve gevrek bir metaldir; çok sert ve sünek olmamakla birlikte oldukça dövülgendir. Kırmızıya çalan kalay beyazı rengiyle bütün metallerden ayrılan bizmutu 1450'de Alman keşişi Basil Valentine tanımlamıştır.

Doğada genellikle serbest (element halinde), bazen de bizmut sülfür (Bi2S3) ve bizmut(III) oksit (Bi2O3) gibi bileşikler halinde bulunan bizmut, çoğu kez kalay, kurşun ve bakır cevherleriyle bir aradadır ve bu cevherlerin arıtımı sırasında bir yan ürün olarak ayrılır. Oksitini karbonla indirgeyerek ya da bileşimdeki kükürtü gidermek üzere sülfürünü odun kömürü ve demir eşliğinde kavurarak da katışıksız bizmut metali elde edilebilir.

Bizmut oda sıcaklığında havada kararmaz, ama ısıtıldığı zaman yüzeyinde, öbür metal oksitlerine benzemeyen kahverengimsi sarı renkte bir oksit katmanı oluşur. Kızıl kor sıcaklığında su buharıyla tepkimeye giren, buna karşılık havasız ortamda soğuk sudan etkilenmeyen, kükürt ve halojenlerle doğrudan birleşen bizmut, hidroklorik asitten etkilenmez, sıcak sülfürik asitten çok az etkilenir, ama seyreltik ya da derişik nitrik asitte hızla çözünür.

Antimon ve su gibi, bizmut da katılaştığı zaman hafifçe genleşir; bu özelliği nedeniyle bizmut alaşımları, özellikle ince ayrıntılı metal döküm parçalarının üretimine elverişlidir. Bizmut alaşımlarının ergime noktası düşük olduğundan, özel lehimlerde, otomatik püskürtme başlıklarında, yangın kapılarının otomatik açılma düzeneklerinde, sigortalarda, basınçlı gaz silindirlerinin güvenlik tapalarında ve çeşitli türden yangın detektörlerinde kullanılır. Soğutma sistemlerinin termoelektrik donanımında bizmut tellürür (Bi2Te) ve bizmut selenürden (Bi2Se4) yararlanır. Bizmut fosfomolibdat (BiPMo12O40), propilen ve amonyağın havayla yükseltgenerek, akrilik liflerin, plastiklerin ve boyaların hammaddesine olan akrilonitrile dönüştürülmesinde kullanılan çok etkili bir katalizördür. Bizmut tuzları tıpta genellikle sindirim bozukluklarının tedavisinde, sindirim yollarının X ışınlarıyla incelenmesinde, deri yaralarının ve enfeksiyonlarının tedavisinde kullanılır. Bizmut oksijen klorür (BiOCI), rujlara, ojelere ve göz farlarına sedefli görünüm veren bir katkı maddesidir.

Atomik Yapı
 Atomik yarıçap:  1.63Å
 Atomik Hacim: 21.3 cm3/mol
 Kovalent Yarıçap:  1.46Å
 Tesir kesiti: 19 barn ±2
 Kristal yapısı: Rhombohedral

 Elektron konfigürasyonu:
 1s2 2s2p6 3s2p6d10 4s2p6d10f14 5s2p6d10 6s2p3
 Her Enerji Seviyesindeki Elektronlar: 2,8,18,32,18,5
 Kabuk Modeli
 İyonik yarıçap: 1.03Å
 Dolduran Orbital:6p3
 Elektron Sayıları: 83
 Nötron Sayıları: 126
 Proton Sayıları: 83
 Valans elektronları: 6s2p3
 Nokta Modeli

Kimyasal Özellikler
 İyonizasyon Potansiyeli
 Birinci: 7.289 İkinci: 16.687 Üçüncü: 25.559
 Valans Elektron Potansiyeli (-eV): 41.9

Fiziksel Özellikler
 Ortalama atomik Kütle: 208.9804
 Kaynama Noktası: 1837K 1564 °C 2847 °F
 Boyca Genleşme Katsayısı:
 0.0000133 cm/cm/°C (0 °C)
 İletkenlik
 Elektrik:  0.00867 106/cm  Isı: 0.0787 W/cmK
 Yoğunluk: 9.75g/cc @ 300K
 Niteliği:
 Hafif pembe renkli kırılgan beyaz bir metal
 Elastik katsayı:
 Bulk: 31/GPa Rigidity: 12/GPa Youngs: 32/GPa
 Yanabilirlik Sınıfı:
 Donma Noktası: Bkz. Erime noktası
 Sertlik
 Brinell: 94.2 MN m−2 Mohs: 2.25
 Erime noktası:544.52K 271.52 °C 520.74 °F
 Molar hacmi: 21.37 cm3/mole
 Fiziki Hali (20 °C & 1atm): Katı
 Isınma Isısı:  0.12J/gK

Uygulamalar

Bizmutun birkaç ticari uygulaması vardır ve onu kullanan uygulamalar genellikle diğer hammaddelere göre küçük miktarlar gerektirir. Örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nde 2016 yılında 733 ton bizmut tüketildi ve bunun %70'i kimyasallara (ilaçlar, pigmentler ve kozmetikler dahil) ve %11'i bizmut alaşımlarına gitti.

Bazı üreticiler, ABD'deki "kurşunsuz" zorunlulukları karşılamak için vanalar gibi içme suyu sistemleri için ekipmanlarda yedek malzeme olarak bizmutu kullanır (2014'te başlamıştır). Bu, tüm konut ve ticari bina inşaatlarını kapsadığı için oldukça büyük bir uygulamadır.

1990'ların başında, araştırmacılar bizmutu çeşitli uygulamalarda kurşunun yerine geçen zehirsiz bir ikame olarak değerlendirmeye başladılar.

İlaçlar

Bizmut, bazı farmasötiklerin bileşenidir ki bu maddelerin bazılarının kullanımı giderek azalmaktadır.
 Bizmut subsalisilat, antidiarrheal olarak kullanılır; Pepto-Bismol ve Kaopectate'nin 2004'te yeniden formüle edilmesi gibi "pembe bizmut" müstahzarlarında etkin bileşen'dir. Ayrıca Şigelloz  ve kadmiyum zehirlenmesi gibi bazı diğer mide-bağırsak hastalıklarının tedavisinde de kullanılır. En azından bazı durumlarda bir oligodinamik etki (küçük dozlarda ağır metal iyonlarının mikroplar üzerindeki toksik etkisi) söz konusu olsa da bu maddenin etki mekanizması hala iyi belgelenmemiştir. Bileşiğin hidroliz'inden çıkan salisilik asit, gezgin ishali'nde önemli patojen olan toksojenik E. coli, için mikrop öldürücüdür.
 Bizmut subsalisilat ve bizmut subsitrat bileşimi, peptik ülserlere neden olan bakterileri tedavi etmek için kullanılır.
 Bibrocathol göz enfeksiyonlarını tedavisinde kullanılan organik bizmut içeren bir bileşiktir.
 Devrom'daki aktif bileşen olan Bizmut subgallate, gaz ve dışkı kaynaklı kötü kokunun tedavisinde dahili deodorant olarak kullanılır.
 Bizmut bileşikleri (sodyum bizmut tartarat dahil) eskiden frengi tedavisinde kullanılıyordu.Arsenik, bizmut veya cıva ile birlikte 1920'lerden 1943'te penisilinin ortaya çıkmasına kadar frengi tedavisinin temel dayanağıydı.
 "Bizmut sütü" (bizmut hidroksit ve bizmut subkarbonat'ın sulu süspansiyonu) 20. yüzyılın başlarında bir beslenme tedavisi olarak pazarlandı.
 Bizmut subnitrat (Bi5O(OH)9(NO3)4) ve bizmut subkarbonat (Bi2O2(CO3)) tıpta da kullanılır.

Kozmetikler ve pigmentler

Bizmut oksiklorür (BiOCl) bazen kozmetikte göz farı, saç spreyi ve tırnak ojelerinin boyalarında pigment olarak kullanılır. Bu bileşik mineral bismoklit olarak bulunur ve kristal formda, ışığı kromatik olarak kıran ve incinin sedef görünümüne benzer bir yanardöner görünüm veren atom katmanları içerir (yukarıdaki şekle bakın). Antik Mısır'da ve o zamandan beri birçok yerde kozmetik olarak kullanıldı. "Bizmut beyazı" (ayrıca "İspanyol beyazı" da denir), beyaz bir pigment olarak kullanıldığında bizmut oksiklorür veya bizmut oksinitrat (BiONO3) anlamına gelebilir. Bizmut vanadat, genellikle daha toksik kadmiyum sülfür sarı ve turuncu-sarı pigmentlerin yerini almak üzere (özellikle resim sanatçıların boyaları için) ışığa dayanıklı, reaktif olmayan bir boya pigmenti olarak kullanılır. Sanatçı boyalarındaki en yaygın çeşit, kadmiyum içeren alternatifinden görsel olarak ayırt edilemeyen limon sarısıdır.

Metal ve alaşımlar

Bizmut, demir gibi diğer metallerle metal alaşımlarında kullanılır. Bu alaşımlardan birisi yangın söndürmek için otomatik sprinkler sistemlerinde kullanılır.
%25–28 kurşun ve %22–25 kalay içerikli, eriyebilen alaşım Rose metali'nin en büyük kısmını (%50) bizmut oluşturur.
Tunç Çağı'nda kullanılan bizmut bronzu yapımında da bizmut kullanılmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Bizmut izotopları

Elementler
Azot grubu
Zayıf metaller
Simyasal maddeler

Bizmut


Murat Matthew Erdem, 1969 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin Montgomery kentinde doğdu. Müzikle ilgilenmeye Ankara Atatürk Anadolu Lisesi'nde başladı. "Distortion" adlı heavy metal grubu'nda solist olarak çalıştı. ODTÜ Gıda Mühendisliği'nde okudu, daha sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi İktisat Bölümü'ne girdi ve mezun oldu. Bilgisayarla müzik konusuna üniversite yıllarında eğilmeye başladı.

Bu esnada Ankara'daki birçok rock bar'da, Raining Cats and Dogs, Grup Anonim, Commercial, Blue Note, Yes Please gruplarıyla klavyeci ve vokalist olarak çalıştı.

1996 yılında İstanbul'a yerleşerek, önce Stüdyo Spectrum'da, daha sonra Istanbul Plak stüdyosunda ses mühendisliği yapmaya başladı. Birkaç sene sonra, İstanbul Plak'da Tarkan ve Ozan Çolakoğlu ile çalışmaya başladı. Bu arada birçok stüdyoda çalışmalarını sürdürdü.

Birçok ünlü sanatçının çalışmalarına, mix, remix, kayıt, vokal yaparak imza attı. Fransa'nın Miravaille stüdyosunda, Los Angeles'da Pacifique stüdyosunda çalışmalar yaptı.

2001 yılından sonra Tarkan ve Nil Karaibrahimgil ile sahnede sampler ve pro tools kullanarak konserlerde çalmaya başladı. Uzun bir süre Sarı Ev stüdyosunda Ozan Çolakoğlu ile çalıştı.

Murat Matthew Erdem, mix, remix ve aranje çalışmalarına, Pro Tools HD Accel 3 sistemi de kurduğu stüdyosunda devam etmekte.

Dış bağlantılar

1969 doğumlular
Ankara Atatürk Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Murat Matthew Erdem


Abram de Pury, né le 3 juillet 1724 à Neuchâtel et mort le 17 février 1807 à Neuchâtel est un notable de Neuchâtel, ancien militaire, conseiller d'État (1765-1767 et 1780-1807), lieutenant-colonel des milices du Val-de-Travers, juge au tribunal des Trois-États (1798). Ami de Pierre-Alexandre DuPeyrou et de Jean-Jacques Rousseau, il organisa et prit part à plusieurs expéditions d'herborisation avec le philosophe.

Il est l'auteur d'une série de faux historiques, notamment la Chronique des Chanoines et les Mémoires du Chancelier de Montmollin qui furent publiés par la Société d'Histoire du Canton de Neuchâtel qui rencontrèrent un grand succès politique et populaire. En réécrivant l'histoire avec une forte influence de l'helvétisme, son but était vraisemblablement de donner des arguments aux diplomates neuchâtelois en faveur de l'inclusion du pays dans la neutralité helvétique vis-à-vis de la France dans les années 1770.

Il fut président de la Société d'émulation patriotique dès 1791.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Neuchâtel
 Helvétisme

Liens externes
https://hls-dhs-dss.ch/fr/articles/015735/2017-02-20/

Histoire du canton de Neuchâtel

Abram de Pury


Kup Županijskog nogometnog saveza Brodsko-posavske županije je nogometno kup-natjecanje za klubove s područja Brodsko-posavske županije kojeg organizira Županijski nogometni savez Brodsko-posavske županije.
Pobjednik i finalist natjecanja stječu pravo nastupa u Hrvatskom nogometnom kupu. U natjecanju ne sudjeluju klubovi koji imaju izravan plasman u Hrvatski nogometni kup po ostvarenom koeficijentu.

Dosadašnje završnice

Poveznice
 Županijski nogometni savez Brodsko-posavske županije
 Nogometno središte Nova Gradiška
 Hrvatski nogometni kup
 1. ŽNL Brodsko-posavska
 2. ŽNL Brodsko-posavska
 3. ŽNL Brodsko-posavska

Izvori

Brodsko-posavska
Nogomet u Brodsko-posavskoj županiji


La exodeoxiribonucleasa III () es una enzima nucleasa que cataliza la reacción de rotura exonucleolítica de deoxinucleótidos en la dirección 3' → 5' para formar nucleósido-5'-fosfatos. Los nombres alterntivos de esta enzima son exonucleasa III y E.coli exonucleasa III.

Tiene preferencia por el ADN de cadena doble. Tiene actividad endonucleolítica cerca de los sitios apurínicos del ADN. Una enzima similar es la exonucleasa de la Haemophilus influenzae.

Las exodeoxiribonucleasas III presentes en el ser humano son:

 Proteínas de punto de control del ciclo celular RAD1 y RAD9A.
 3' exonucleasas de reparación TREX 1 y TREX2.

Referencias

Nucleasas
EC 3.1.11

Exodeoxiribonucleasa III


Yuzo Kobayashi (født 15. november 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Sagan Tosu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuzo Kobayashi


L'écurie Cheikh Mohammed est une écurie de chevaux de course participant aux courses hippiques de plat fondée par le dirigeant émirati Cheikh Mohammed Al Maktoum. Ses effectifs sont depuis 1994 fondus dans ceux de l'écurie Godolphin, qui regroupe les intérêts des différentes écuries de la famille régnante de l'émirat de Dubaï, les Maktoum.

Histoire

Si le lien du Cheikh Mohammed aux chevaux remonte à l'enfance, c'est à partir de 1977 que l'on découvre sa casaque (grenat, manches blanches, toque grenat étoile blanche) grâce à une pouliche, Hatta, qui s'impose dans un groupe 3, les Molecomb Stakes. Quatre ans plus tard, l'écurie change d'envergure avec l'acquisition par le Cheikh de Dalham Hall Stud, un haras situé à Newmarket, l'un des plus hauts lieux des courses anglaises. Il en fait l'épicentre de Darley, l'entité qui regroupe ses opérations d'élevage et de compétition, dispersées tout au tour du monde avec plusieurs haras (Kildangan Stud en Irlande, Jonabell Farm aux États-Unis, Northwood Park et Kelvinside Stud en Australie, Haras du Logis en France, Hidaka-cho au Japon) qui gèrent plus d'une cinquantaine d'étalons. Les chevaux du Cheikh se produisent sous ses couleurs personnelles jusqu'à la création de Godolphin en 1994, qui finira par fusionner avec Darley en 2015 et regroupe ses intérêts et ceux de la famille Maktoum. Si quasiment tous ses chevaux sont aspirés par Godolphin, la casaque continue néanmoins à apparaître sporadiquement en course, rarement désormais. Plusieurs célèbres entraîneurs ont travaillé pour l'écurie, comme Henry Cecil, Michael Stoute ou Clive Brittain en Angleterre, et André Fabre en France.

Palmarès (groupe 1 uniquement)

 Oaks – 4 – Oh So Sharp (1985), Unite (1987), Diminuendo (1988), Intrepidity (1993)
 2000 Guinées – 1 – Pennekamp (1995)
 1000 Guinées – 2 – Oh So Sharp (1985), Musical Blues (1989)St Leger – 3 – Oh So Sharp (1985), Moonax (1994), Shantou (1996)Coronation Cup – 4 – In The Wings (1990), Opera House (1993), Swain (1996), Singspiel (1997)St. James's Palace Stakes – 4 – Bairn (1985), Sure Blade (1986), Shaadii (1989), Starborough (1997)Yorkshire Oaks – 3 – Awaasif (1982), Untold (1986), Diminuendo (1988)Champion Stakes – 3 – Pebbles (1985), Indian Skimmer (1988), Tel Quel (1991)King George VI and Queen Elizabeth Diamond Stakes – 3 – Belmez (1990), Opera House (1993), King's Theatre (1994) Dewhurst Stakes – 3 – Ajdal (1986), Scenic (1988), Pennekamp (1994) Middle Park Stakes – 3 – Lycius (1990), Zieten (1992), Lujain (1998)Sussex Stakes – 2 – Sonic Lady (1986), Soviet Star (1987)July Cup – 2 – Ajdal (1987), Soviet Star (1988)Eclipse Stakes – 2 – Pebbles (1985), Opera House (1993)Coronation Stakes – 2 – Golden Opinion (1989), Kissing Cousin (1994)Cheveley Park Stakes – 2 – Blue Duster (1995), Embassy (1997)Ascot Gold Cup – 2 – Sadeem (1988, 1999)Queen Elizabeth II Stakes – 1 – Sure Blade (1986)Nunthorpe Stakes – 1 – Ajdal (1987)Fillies' Mile – 1 – Shamshir (1990) International Stakes – 1 – Singspiel (1997)Futurity Trophy – 1 – Casamento (2010) Irish Oaks – 3 – Unite (1986), Diminuendo & Melodist (dead-heat, 1988), Alydaress (1989)Irish Derby – 2 – Old Vic (1989), Winged Love (1995) Irish 1000 Guineas – 2 – Sonic Lady (1986), Ensconse (1989) Irish 2000 Guineas – 2 – Shaadi (1989), Barathea (1993)Irish St. Leger – 1 – Authaal (1986)
Irish Champion Stakes – 1 – Indian Skimmer (1988)Moyglare Stud Stakes – 1 – Flamenco Wave (1988) Prix de l'Arc de Triomphe – 1 – Carnegie (1994)Prix du Jockey Club – 1 – Old Vic (1989)Prix de Diane – 2 – Indian Skimmer (1987), West Wind (2007) Poule d'Essai des Poulains – 1 – Soviet Star (1987)Prix du Moulin de Longchamp – 3 – Sonic Lady (1986), Soviet Star (1988), Polish Precedent (1989)Prix Lupin – 3 – Flemensfirth (1995), Cloundings (1997), Gracioso (1999)Grand Prix de Paris – 3 – Fort Wood (1993), Limpid (1998), Cavalryman (2009)Prix Royal-Oak – 2 – El Cuite (1986), Moonax (1994)Prix de la Salamandre – 2 – Pennekamp (1994), Lord of Men (1995)Grand Prix de Saint-Cloud – 2 – In The Wings (1990), Carnegie (1995)Prix Jacques Le Marois – 1 – Polish Precedent (1989)Prix Ganay – 1 – Creator (1990)Grand Critérium – 1 – Goldmark (1994)Prix Maurice de Gheest – 1 – Cherokee Rose (1995) Derby Italien – 1 – Hailsham (1991)Oaks d'Italia – 2 – Melodist (1988), Valley of Gold (1995)Premio Roma – 3 – High Hawk (1983), Knifebox (1993), Flemensfirth (1996)Gran Premio del Jockey Club – 3 – Awaasif (1983), Shantou (1996), Laverock (2006)Gran Criterium – 2 – Northern Tempest (1983), Kirkless (2002)Gran Premio di Milano – 1 – Shantou (1997) Breeders' Cup Turf – 2 – Pebbles (1985), In The Wings (1990)
Breeders' Cup Mile – 1 – Barathea (1994) Canadian International Stakes – 1 – Singspiel (1996) Dubaï World Cup – 1 – Singspiel (1997)''

Notes et références

Haras au Royaume-Uni
Élevage équin
Propriétaire et éleveur de sport hippique
Lauréat d'un Cartier Racing Award

Écurie Cheikh Mohammed


Samuel Berger may refer to:

Sandy Berger (Samuel Richard Berger, 1945–2015), American politician
Sam Berger (lawyer) (1900–1992), Canadian lawyer, politician, and businessman
Samuel Berger (boxer) (1884–1925), American heavyweight boxer
Samuel D. Berger (1911–1980), American diplomat
Sam Berger, manager of Homestead Records from 1983 to 1984

Samuel Berger


Pantograf este un termen care se poate referi la:
 Pantograf antic: dispozitiv de copiere a statuilor în Grecia antică;
 Pantograf (desen): dispozitiv de copiere a desenelor tehnice;
 Pantograf (transport): dispozitiv care asigură contactul dintre instalația electrică a unor vehicule electrice și rețeaua de alimentare.

Pantograf


Mayurapada Central College (මයුරපාද මධ්‍ය විද්‍යාලය)

               අපගේ දැක්ම
දේශයේ අභිමානය රකිමින් ලෝක ප්‍රජාවට සේවය කළ හැකි පූර්ණ මිනිසෙකු බිහි කිරීම

             මෙහෙවර ප්‍රකාශය
අනාගත අභියෝගයන් සාර්ථකව ජය ගැනීමට අවශ්‍ය නිපුණතා හා පෞර්ෂයිය ගුණාංග සංවර්ධනය කර ගැනීම පිණිස සිසුන්ට ඉගෙනුම් අවස්ථා ජනිත කිරීම උ‍දෙසා පාසල සතු සියලු ශක්තීන් ඵලදායී ලෙස යොදා ගනිමින් වැඩසටහන් සංවිධානය කොට ක්‍රීයාත්මක කිරීම අපගේ මෙහෙවර වේ

මයුරපාද මධ්‍ය විද්‍යාලය යනු කන්නංගර මහතාග‍ෙ මධ්‍ය විද්‍යාල සංකල්පය මත බිහි වූ පාසලකි.
හිටපු නාවික හමුදාපතිතුමාදˌ වයඹ පළාත් ප්‍රධාන අමාත්‍ය දයාසිරි ජයස‍ෙකර මහතාද මයුරපාදයට ආඩම්බරයකි.

About School

Mayurapada Central College was started in 1944 as one of the Central Colleges that wer created during the decade of 1940 according to the concept of the pioneer, Dr. C.W.W. Kannangara, "The Father of free education" of Sri Lanka.

Founded in		:- 5th January 1944
Founder Principal		:- G. Jayasena
No. of students initially		:- 69
No. of teachers initially		:- 06
Medium		:- English (Sinhala medium started since 1952)
Parents Teachers Association Founded in		:- 1945
Senior School Certificate classes started in		:- 1953
Golden Era of the school		:- 1948-1961(Period of Principal Mr. A.P.T.De Vass
Name of the School		:- Mayurapada Central College
Address		:- Narammala
No. of the School		:- 17198
Grade of the School		:- 1A
District		:- Kurunegala
Zone		:- Giriulla
Division		:- Alawwa
Extent of the land		:- 12 Acres & 26 perches

වැඩිදුර විස්තර සදහා පිවිස‍ෙන්න -www.mayurapada.lk

මයුරපාද මධ්‍ය විද්‍යාලය


Amblytropis, rod pravih mahovina smješten u red Hookeriales. Pet je priznatih vrsta . Raširene su po Srednjoj i sjeverozapadu Južne Amerike.

Vrste
 Amblytropis gemmacea (Mitt.) Broth.
 Amblytropis hispidula (Mitt.) Broth.
 Amblytropis ovata (Mitt.) Broth.
 Amblytropis setosa (Mitt.) Broth.

Izvori

Hookeriales

Amblytropis


La liste suivante recense les espèces menacées de plantes inscrites à l'Annexe I de la CITES.

Sauf mention contraire, l'inscription à l'Annexe d'une espèce inclut l'ensemble de ses sous-espèces et de ses populations.

Liste

 Famille des Agavaceae :
 Agave parviflora

 Famille des Apocynaceae :
 Pachypodium ambongense
 Pachypodium baronii
 Pachypodium decaryi

 Famille des Araucariaceae :
 Araucaria araucana

 Famille des Cactaceae :
 Ariocarpus spp.
 Astrophytum asterias
 Aztekium ritteri
 Coryphantha werdermannii
 Discocactus spp.
 Echinocereus ferreiranus ssp. lindsayorum
 Echinocereus schmollii
 Escobaria minima
 Escobaria sneedii
 Mammillaria pectinifera
 Melocactus conoideus
 Melocactus deinacanthus
 Melocactus glaucescens
 Melocactus paucispinus
 Obregonia denegrii
 Pachycereus militaris
 Pediocactus bradyi
 Pediocactus knowltonii
 Pediocactus paradinei
 Pediocactus peeblesianus
 Pediocactus sileri
 Pelecyphora spp.
 Sclerocactus blainei
 Sclerocactus brevihamatus ssp. tobuschii
 Sclerocactus brevispinus
 Sclerocactus cloverae
 Sclerocactus erectocentrus
 Sclerocactus glaucus
 Sclerocactus mariposensis
 Sclerocactus mesae-verdae
 Sclerocactus nyensis
 Sclerocactus papyracanthus
 Sclerocactus pubispinus
 Sclerocactus sileri
 Sclerocactus wetlandicus
 Sclerocactus wrightiae
 Strombocactus spp.
 Turbinicarpus spp.

 Famille des Asteraceae :
 Saussurea costus

 Famille des Cupressaceae :
 Fitzroya cupressoides
 Pilgerodendron uviferum

 Famille des Cycadaceae :
 Cycas beddomei

 Famille des Euphorbiaceae :
 Euphorbia ambovombensis
 Euphorbia capsaintemariensis
 Euphorbia cremersii
 Euphorbia cylindrifolia
 Euphorbia decaryi
 Euphorbia francoisii
 Euphorbia moratii
 Euphorbia parvicyathophora
 Euphorbia quartziticola
 Euphorbia tulearensis

 Famille des Fouquieriaceae :
 Fouquieria fasciculata
 Fouquieria purpusii

 Famille des Fabaceae :
 Dalbergia nigra

 Famille des Liliaceae :
 Aloe albida
 Aloe albiflora
 Aloe alfredii
 Aloe bakeri
 Aloe bellatula
 Aloe calcairophila
 Aloe compressa
 Aloe delphinensis
 Aloe descoingsii
 Aloe fragilis
 Aloe haworthioides
 Aloe helenae
 Aloe laeta
 Aloe parallelifolia
 Aloe parvula
 Aloe pillansii
 Aloe polyphylla
 Aloe rauhii
 Aloe suzannae
 Aloe versicolor
 Aloe vossii

 Famille des Nepenthaceae :
 Nepenthes khasiana
 Nepenthes rajah

 Famille des Orchidaceae :
 Aerangis ellisii
 Cattleya jongheana
 Cattleya lobata
 Dendrobium cruentum
 Mexipedium xerophyticum
 Paphiopedilum spp.
 Peristeria elata
 Phragmipedium spp.
 Renanthera imschootiana

 Famille des Arecaceae :
 Dypsis decipiens

 Famille des Pinaceae :
 Abies guatemalensis

 Famille des Podocarpaceae :
 Podocarpus parlatorei

 Famille des Rubiaceae :
 Balmea stormiae

 Famille des Rubiaceae :
 Sarracenia oreophila
 Sarracenia rubra ssp. alabamensis
 Sarracenia rubra ssp. jonesii

 Famille des Stangeriaceae :
 Stangeria eriopus

 Famille des Zamiaceae :
 Ceratozamia spp.
 Encephalartos spp.
 Microcycas calocoma
 Zamia restrepoi

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des espèces de mammifères inscrites à l'Annexe I de la CITES
 Liste des espèces d'oiseaux inscrites à l'Annexe I de la CITES
 Liste des espèces de reptiles inscrites à l'Annexe I de la CITES
 Liste des espèces d'amphibiens inscrites à l'Annexe I de la CITES
 Liste des espèces de poissons inscrites à l'Annexe I de la CITES
 Liste des espèces d'invertébrés inscrites à l'Annexe I de la CITES

Liens externes

 Listes complètes des espèces inscrites sur les Annexes I, II et III de la CITES (fr) : https://www.cites.org/fra/app/appendices.php

CITES annexe I

Liste des espèces de plantes inscrites à l'Annexe I de la CITES


Hotel King David u Jeruzalemu je jedan od najpoznatijih izraelskih hotela. Hotel je otvoren 1931. i tijekom 1930-ih godina čak su tri gosta bili pripadnici kraljevskih kuća koji su boravili tu u egzilu: španjolski kralj Alfons XIII. koji je bio prisiljen abdicirati, etiopski car Haile Selasije koji je tu našao utočište bježeći pred Talijanima 1936., i grčki kralj Đuro II. koji je koristio hotel kao bazu sa svoju egzilsku vladu kada je nacistička Njemačka okupirala Grčku 1942.
Tijekom britanskoh perioda u Palestini južno krilo hotela korišteno je kao baza za britansku administraciju. Na britanski štab izvršen je 1946. teroristički napad za koji je odgovornost preuzela teroristička organizacija Irgun. Ukupno je 91 osoba poginula u atentatu.

Povijest Izraela
Jeruzalem

King David Hotel


O USS California é um submarino nuclear de ataque operado pela Marinha dos Estados Unidos e a oitava embarcação da Classe Virginia. Sua construção começou em maio de 2009 nos estaleiros da Newport News Shipbuilding na Virgínia e foi lançado ao mar em novembro de 2010, sendo comissionado na frota norte-americana em outubro do ano seguinte. É armado com doze lançadores verticais de mísseis e quatro tubos de torpedo de 533 milímetros, tem um deslocamento submerso de quase oito mil toneladas e alcança uma velocidade máxima de 32 nós submerso.

Ligações externas

Classe Virginia (submarinos)
Navios de 2010
Navios construídos na Virgínia
Navios construídos pela Newport News Shipbuilding
Submarinos nucleares da Marinha dos Estados Unidos

USS California (SSN-781)


1896 වසරේදී ඉදිකරන ලද මෙම "වූලුන්ගැබා"  (Woolloongabba) කී‍්‍රඩාංගණය වඩාත් ප‍්‍රකට "ගැබා" යන නමිනි. එහි මුලින්ම ටෙස්ට් තරගයක් පවත්වා ඇත්තේ 1931 වසරේ ඔස්ටේ‍්‍රලියාවත් දකුණු අපි‍්‍රකාවත් අතරය. 1960 වසරේ පවත්වන ලද එක්තරා අපූරු ටෙස්ට් තරගයක් නිසා "ගැබා" කී‍්‍රඩාංගණයේ නාමය කි‍්‍රකට් වංශ කතාවේ නොමියෙන ලෙස සටහන් වී තිබේ.

මෙම ඓතිහාසික ටෙස්ට් තරගය පවත්වා ඇත්තේ 1960 වසරේ දෙසැම්බර් 9, 10, 12, 13 හා 14 යන දිනවල ඔස්ටේ‍්‍රලියාවත් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දූපත් කණ්ඩායමත් අතරය. කිසියම් ටෙස්ට් තරගයක කණ්ඩායම් දෙකේ ඉනිම හතරේ ලකුණු එකතුව සමාන වීමෙන් එම ලකුණු තත්ත්වයෙන් අවසන්වීම (Tied) ටෙස්ට් කි‍්‍රකට් ඉතිහාසයේ ඉතාමත් දුලබ සිදුවීමකි.

ටෙස්ට් ඉතිහාසයේ මෙවැනි තරග පිළිබඳව වාර්තා වන්නේ කලාතුරකිනි. ඕස්ටේ‍්‍රලියාවත් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දූපත් කණ්ඩායමත් අතර "ගැබා" කී‍්‍රඩාංගණයේ පැවැති මෙම තරගය ඉතිහාසයට එක් වූයේ ලකුණු එකතුව සම වූ ලොව ප‍්‍රථම ටෙස්ට් තරගය ලෙසය.

"ටයි" (Tied) ටෙස්ට් තරගය ලෙස ලෝ පසිඳු වූ මෙම අපූරු තරගයේ කතාන්තරය කෙටියෙන් මෙසේ සඳහන් කළ හැකිය.

මුලින්ම පන්දුවට පහරදුන් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම සියලු දෙනාම දැවී ලකුණු 453 ක් ලබා ගත්තේය. ගාෆීල්ඩ් සෝබර්ස් හතරේ පහර 21 ක් සමඟ අගනා ලකුණු 132 ක් ලබා ගත්තේය.

ඊට පිළිතුරු වශයෙන් ඕස්ටේ‍්‍රලියාව සිය පළමු ඉනිම සඳහා ලකුණු 505 ක් රැස් කළේය. ඔ' නීල් ලකුණු 181 ක්ද, බොබ් සිම්සන් ලකුණු 92 ක් ද රැස් කළේය. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලට සිය දෙවැනි ඉනිමේදී ලබාගත හැකි වූයේ ලකුණු 284 ක් පමණි.

ෆෑන්ක් වොරල් ලකුණු 65 ක්ද, රොහාන් කන්හායි ලකුණු 54 ක්ද ලබාගත් අතර, ඕස්ටේ‍්‍රලියා වෙනුවෙන් අනගි පන්දු යැවීමක යෙදුණු ඇලන් ඩේවිඩ්සන් ලකුණු 87 ට කඩුලු 6 ක් බිඳ හෙළීය. ඔහු පළමු ඉනිමේදීද ලකුණු 135 ට කඩුලු 5 ක් ලබා ගත්තේය.

ජයග‍්‍රහණය සඳහා ඕස්ටේ‍්‍රලියානු පිලට පැය පහක කාලයකදී ලකුණු 233 ක් ලබාගත යුතු විය.

ඕස්ටේ‍්‍රලියානු කණ්ඩායම අසරණ තත්ත්වයකට පත් කරමින් ලකුණු පුවරුවේ ලකුණු 92 ක් පමණක් සටහන්ව තිබියදී බොබ් සිම්සන්, නීල් හාර්වි, සී. සී. මැක්ඩොනලඩ්, ඕ'නීල්, ෆලැවෙල් මැකී යන ප‍්‍රබල පිතිකරුවෝ දැවී ගියහ. මේ අතර ඇලන් ඩේවිඩ්සන් හා රිචී බෙනෝ ඕස්ටේ‍්‍රලියානු පිලට නව ජීවයක් ලබාදෙමින් හත්වැනි කඩුල්ල වෙනුවෙන් ලකුණු 134 ක වටිනා සබඳතාවයක් පිහිටවූහ.

රිචී බෙනෝ ලකුණු 52 ක්ද, ඇලන් ඩේවිඩ්සන් ලකුණු 80 ක්ද රැස් කළහ. ඩේවිඩ්සන් අවාසනාවන්ත ලෙස දැවී ගිය පසු රිචී බෙනෝට එක් වූයේ ග‍්‍රවුට්ය. ජයග‍්‍රහණය සඳහා තවත් අවශ්‍යව තිබුණේ ලකුණු 7 ක් පමණි.

ග‍්‍රවුට් ඉක්මන් ලකුණක් කරා දිව ගියේය. අවසාන ඕවරය යැවීම බාර වූයේ එකළ ලොව සිටි වේගවත්ම හා බිහිසුණු පන්දු යවන්නකු ලෙස ප‍්‍රකට වූ වෙස්ලි හෝල්ය. එකල ඕවරයකට පන්දු 8 ක් ඇතුළත් විය.

හෝල්ගේ ප‍්‍රථම පන්දුව ග‍්‍රවුට්ගේ පා ආවරණයේ පතිත වූ අතර එයට අතිරේක ලකුණක Leg Bye  ලැබිණි. දැන් ජයග‍්‍රහණය සඳහා තවත් අවශ්‍ය ලකුණු 5 ක් පමණි. හෝල්ගේ ඊළඟ පන්දුව බිහිසුණු බවුන්සරයකි. එය බෙතෝගේ පිත්තේ කොනක පතිත වී කඩුලු රකින ඇලෙක්සැන්ඩර් අතර පත් විය. තීරණාත්මක මොහොතක බෙනෝ ලකුණු 52 ට දැවී ගියේය.

නවක පිතිකරුවා වූයේ මෙකිෆ්ය. ඔහු මුහුණ දුන් පළමු පන්දුවට ආරක්ෂාකාරී පහරක් එල්ල කළේය. ඊළඟ පන්දුව පා ආවරණයේ වැදී ගිය අතර, පිතිකරුවෝ එක් ලකුණක් සඳහා පැති මාරු කර ගත්හ. දැන් පන්දු හතරකදී ජයග‍්‍රහණය සඳහා ලකුණු 4 ක් ලබාගත යුතුය.

වෙස්ලි හෝල් යළි දිව එයි. ග‍්‍රවුට් "ස්ක්වයර් ලෙග්" දෙසට පහරක් එල්ල කරමින් ලකුණක් කරා දිව යයි.

දැන් ජයග‍්‍රහණය සඳහා ඕස්ටේ‍්‍රලියානු පිලට පන්දු තුනකදී ලකුණු තුනක් ලබාගත යුතුය. "ගැබා" කී‍්‍රඩාංගණයට රැස්ව සිටි හතළිස් දහසකට ආසන්න පෙ‍්‍ර්ක්ෂකයෝ මීයට පිම්බාක් මෙන් නිසල වී සිටිති. සියල්ලෝම කුමකින් කුමක් වේදෝයි ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටිති.

ඊළඟ පන්දුවට මෙකිෆ් මිඩ් විකට් දෙසට වේගවත් පහරක් එල්ල කළේය. පිතිකරුවන් ලකුණු තුනක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළත් කොන්රඩ් හන්ට් විදුලි වේගයෙන් පන්දුව රැකගෙන කඩුලු රකින ඇලෙක්සැන්ඩර් වෙත එල්ල කළ අතර ඔහු සාර්ථකව කඩුල්ල බිඳ දැමීමෙන් ග‍්‍රවුට් දැවී ගියේය.

දැන් ලකුණු තත්ත්වය සම සමය. ජයග‍්‍රහණය සඳහා අවශ්‍ය එකම එක ලකුණක් පමණි.

වෙස්ලි හෝල්ගේ ඕවරයේ තවත් පන්දු දෙකක් ඉතිරිව ඇත. මෙකිෆ්ට එක් වූ නවක පිතිකරුවා ක්ලයින්ය. "ස්ක්වයර් ලෙග්" දෙසට පහරනක් එල්ල කළ මෙකිෆ් ක්ලයින්ට එක් ලකුණක් කරා දිව එන ලෙස සංඥා කළේය.

දෙදෙනා අතිශයින් තීරණාත්මක එක්් ලකුණ කරා දිව ගියද ජෝ සොලමන් මීටර් 20 ක පමණ දුරක සිට කෙළින්ම පන්දුව කඩුල්ල වෙත එල්ල කරමින් මෙකින් දුවද්දී දැවී යෑමට හසුකර ගත්තේය. තරගය ලකුණු මට්ටම සම සම වීමන් ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය. 453+284=505+232=737

ටෙස්ට් ඉතිහාසයේ මෙවැනි අපූරු සම සම (Tied) ටෙස්ට් තරගයක් පිළිබඳව වාර්තා වූ ප‍්‍රථම අවස්ථාව එය විය. මෙය සිදුවූයේ ලොව ප‍්‍රථම අවස්ථාව එය විය. මෙය සිදුවූයේ ලොව ප‍්‍රථම ටෙස්ට් තරගය පවත්වා වසර අසූතුනකට පමණ පසුය. ටෙස්ට් ඉතිහාසය පුරා තරග 500 කටත් වැඩියෙන් පැවැත්වීමෙන් අනතුරුවය.

එදා ඕස්ටේ‍්‍රලියාවට හෝ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලට ජය අත්වූයේ නම් එම තරගය මෙසේ ඉතිහාසයේ අමරණීය මතක සටහනක් බවට පත්වන්නේ නැත.

ගැබා ක්‍රීඩාංගණය (ක්‍රිකට්)


An Diaphananthe lorifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Diaphananthe lorifolia in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diaphananthe

Diaphananthe lorifolia


Sveučilišni kampus (amer. engl. campus) je zdanje koje okuplja sveučilišne, kulturne, gospodarske, športske i stambene ustanove na jednomu mjestu radi objedinjavanja sveučilišnih sadržaja. Kao organizacijski koncept razvio se u Sjedinjenim Američkim Državama, prvo na Princetonu, a onda i na ostalim koledžima i sveučilišta. Može uključivati i znanstveno-istraživačke ustanove, a s razvojem suvremenih tehnologija sveučilišni se kampovi sve više uklapaju u tehnološke parkove i istraživačka središta.

Sveučilišni kampus obično čine zgrade fakulteta, rektorata, uprave, studentski dom, knjižnica i dr.

Najstariji sveučilišni kampus u Hrvatskoj onaj je Sveučilišta u Splitu, koji se s izgradnjom počeo 1976. godine. Najveći je Znanstveno-učilišni kampus Sveučilišta u Zagrebu na Borongaju.

Izvori

Visoko obrazovanje

Sveučilišni kampus


مجتمع التقنية الحرة والمفتوحة  و يرمز له اختصار OFTC; هي شبكة آي آر سي تستضيف القنوات ذات الطبيعة التي تهتم بالبرمجيات الحرة.

التاريخ
تأسست هذه الشبكة في نهاية عام 2001, و قام بتأسيسها أشخاص أغلبهم كانوا يعملون سابقا في شبكة فرينود, يتحكم في الموقع دستور مكتوب وإداريوا الشبكة ينتخبون دوريا بالتصويت.

في يوليو 2002 أصبحت شبكة مجتمع التقنية الحرة والمفتوحة جزءا من مؤسسة SPI و التي أصبحت تدير الخوادم وأسماء النطاقات الخاصة بالمشروع.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمجتمع التقنية الحرة والمفتوحة.

شبكات آي آر سي
وثائق وثقافة البرمجيات الحرة

مجتمع التقنية الحرة والمفتوحة


Legea din 3 aprilie 1919 privind expulzarea din țară și confiscarea bunurilor Casei de Habsburg-Lorena, mai târziu cunoscută sub numele prescurtat de Legea Habsburgilor (în ), se referă la drepturile familiei de Habsburg-Lorena și ale ramurilor ei în Austria după sfâșitul Primului Război Mondial și destrămarea Austro-Ungariei.

Monarhia austriacă
Casa de Habsburg-Lorena

Legea Habsburgilor


Romulus Râmbaș (n. 24 ianuarie 1893 - d. secolul al XX-lea) a fost inginer, locotenent, avocat și deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Romulus Râmbaș a studiat la Facultatea de Drept. A fost inginer la căile ferate din Pecica, locotenent cu funcția de referent în cadrul Comandei supreme a Gărzilor Naționale Române din Arad, și avocat la Pecica după 1918.

Activitate politică

A participat la Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 ca deputat al Gărzilor Naționale Române din Ungaria și Transilvania.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918: Mărturii ale participanților: Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, 2005

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1893
Decese în secolul al XX-lea
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Ingineri români
Militari români
Români din Austro-Ungaria
Transilvăneni

Romulus Râmbaș


Mirza Khan (en ), né le 15 décembre 1924 et mort le 26 janvier 2022 à Attock, est un athlète pakistanais pratiquant les courses de haies.

Carrière
Mirza Khan, militaire de l'Armée pakistanaise, intègre l'équipe nationale d'athlétisme en 1950. Il dispute les séries du 400 mètres haies ainsi que du 4 x 400 mètres aux Jeux olympiques d'été de 1952 à Helsinki, et est éliminé à l'issue des deux épreuves. Il est ensuite médaillé d'or du 400 mètres haies aux Jeux asiatiques de 1954 à Manille et éliminé en demi-finales du 440 yards haies aux Jeux de l'Empire britannique et du Commonwealth de 1954 à Vancouver.

Notes et références

Liens externes

Hurdleur pakistanais
Relayeur (athlétisme)
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 1952
Médaillé d'or aux Jeux asiatiques
Naissance en décembre 1924
Décès en janvier 2022
Décès au Pakistan
Décès à 97 ans

Mirza Khan


Le château de Collonges-lès-Bévy est un château moderne situé à Collonges-lès-Bévy (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé en sortie sud du village, en rive est de la RD 109 où passe le sentier de grande randonnée 7 reliant le ballon d'Alsace à l'Andorre en suivant approximativement la ligne de partage des eaux entre Atlantique et Méditerranée.

Historique

Le château de Collonges est bâti vers 1720 par Louis Georges de Massol à l'emplacement d'une forteresse antérieure dont il conserva les fossés franchis par trois ponts dormants. À la fin du  il est vendu au général de Gassendi dont la fille épouse Claude-Joseph Marey, maire de Nuits-Saint-Georges. En 1874, celui-ci fait combler les fossés, remplace les jardins à la française par un parc à l'anglaise et aménage une galerie contre la façade nord.

Architecture

Le château est couvert de tuiles multicolores et agrémenté d'une terrasse posée sur une galerie percée de grandes baies. La chapelle et le pigeonnier sont logés dans des tours du .

Les façades et les toitures ont été restaurées en 1985. Les façades et les toitures du château et de la chapelle, l'escalier avec sa rampe en fer forgé et son décor, le vestibule, la salle-à-manger au rez-de-chaussée et le petit salon au premier étage avec leur décor, le pigeonnier sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du .

Mobilier
On remarque particulièrement la petite salle à manger et ses stucs d'artistes italiens, le grand escalier et ses bas-reliefs évoquant les douze travaux d'Hercule, le salon et ses boiseries ainsi que la galerie avec baies vitrées.

Mise en valeur du patrimoine

Le propriétaire actuel, Romuald de Haut de Sigy, ouvre le domaine à la visite quarante à cinquante jours par an et a aménagé un gîte haut de gamme dans les communs.

Incendie
En décembre 2021, le château est fortement endommagé par un incendie de grande ampleur qui aurait pris dans les combles. Un projet de restauration est envisagé.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Collonges
Collonges
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1975

Château de Collonges-lès-Bévy


Başlangıçta sonsuz küçük hesap veya "sonsuz küçüklerin hesabı" olarak adlandırılan kalkülüs, geometrinin şekillerle çalışması ve cebirin aritmetik işlemlerin genellemelerinin incelenmesi gibi, kalkülüs sürekli değişimin matematiksel çalışmasıdır.

Kalkülüsün diferansiyel kalkülüs ve integral olmak üzere iki ana dalı vardır. Diferansiyel kalkülüs anlık değişim oranları ve eğrilerin eğimleriyle ilgiliyken, integral miktarların ve eğrilerin altındaki veya arasındaki alanların toplamıyla ilgilidir. Bu iki dal birbiriyle kalkülüsün temel teoremi ile ilişkilidir ve sonsuz dizilerin yakınsaması ve iyi tanımlanmış limite kadar sonsuz serilerin temel kavramlarını kullanır.

Matematik eğitimi'nde "hesap", temel olarak fonksiyonlar ve limitlerin incelenmesine ayrılmış temel matematiksel analiz derslerini ifade eder.

Kalkülüs, aslında  "küçük çakıl taşı" anlamına gelen Latince bir kelimedir. Bu tür çakıl taşları, antik Roma'da kullanılan ulaşım araçlarının kat ettiği mesafeyi saymak (veya ölçmek) için kullanılırdı, kelimenin anlamı gelişti ve bugün genellikle bir hesaplama yöntemi anlamındadır. Bu nedenle, önermeler hesabı, Ricci kalkülüsü, değişimlerin kalkülüsü, lambda kalkülüsü ve proses kalkülüsü gibi belirli hesaplama yöntemlerini ve ilgili teorileri adlandırmada kullanılır.

Özellikle mühendislik alanında, tüm modellemelerin temelini ve fiziksel olaylarını matematiksel yani somut bir ortama çevirmek için kullanılır. İçerisinde Fonksiyon, limit, türev, integral ve diziler gibi konuları içerir. Kalkülüsün temeli cebir, trigonometri ve analitik geometri konularının üzerine inşa edilmiştir.

Geçmiş
Kalkülüsün geçmişi genelde antik çağ, orta çağ ve modern çağ olmak üzere farklı evrelere ayrılır. Newton ve Leibniz modern anlamda türev denklemini birbirlerinden bağımsızca yazmışlardır ve Kalkülüs tarihinin en önemli isimlerindendirler.

Prensipler

Limitler ve sonsuz küçükler
Kalkülüs genellikle çok küçük miktarlarla çalışılarak geliştirilir. Tarihsel olarak, bunu yapmanın ilk yöntemi sonsuz küçük'ler idi. Bunlar, gerçek sayılar gibi ele alınabilen, ancak bir anlamda "sonsuz derecede küçük" olan nesnelerdir. Örneğin, sonsuz küçük bir sayı 0'dan büyük olabilir, ancak 1, 1/2, 1/3, ... dizisindeki herhangi bir sayıdan ve dolayısıyla herhangi bir pozitiften gerçek sayı daha küçük olabilir. Bu bakış açısından, kalkülüs, sonsuz küçükleri işlemek için bir teknikler topluluğudur.   ve  sembolleri sonsuz küçük olarak alındı ve  türevi basitçe onların oranıydı.

Sonsuz küçüklük yaklaşımı 19. yüzyılda gözden düştü çünkü sonsuz küçük kavramını kesinleştirmek zordu. Bununla birlikte, kavram 20. yüzyılda sonsuz küçüklerin işlenmesi için sağlam temeller sağlayan standart olmayan analiz ve smooth sonsuz küçük analiz'in tanıtılmasıyla yeniden canlandırıldı.

19. yüzyılın sonlarında, akademide sonsuz küçüklerin yerini epsilon, delta limitler yaklaşımı aldı. Limitler, belirli bir girdideki bir fonksiyon'un değerini, yakındaki girdilerdeki değerleri cinsinden tanımlar. Gerçek sayı sistemi bağlamında küçük ölçekli davranışları yakalarlar. Bu işlemde kalkülüs, belirli limitleri hesaplamak için bir teknikler topluluğudur. Sonsuz küçükler çok küçük sayılarla değiştirilir ve fonksiyonun sonsuz küçük davranışı, giderek daha küçük sayılar için sınırlayıcı davranış alınarak bulunur. Limitlerin, kalkülüs için daha sağlam bir temel sağladığı düşünülüyordu ve bu nedenle yirminci yüzyılda standart yaklaşım haline geldiler.

Diferansiyel hesap

Diferansiyel hesap, bir fonksiyonun türev tanımının, özelliklerinin ve uygulamalarının incelenmesidir. Türevi bulma işlemine "farklılaşma" (İngilizce:differentiation) denir. Bir fonksiyon ve tanım kümesinde bir nokta verildiğinde, o noktadaki türev, fonksiyonun o noktaya yakın küçük-ölçekli davranışını kodlamanın bir yoludur. Bir fonksiyonun tanım kümesindeki her noktada türevini bularak, "türev fonksiyonu" veya sadece asıl fonksiyonun "türevi" denilen yeni bir fonksiyon üretmek mümkündür. Biçimsel olarak türev, girdi olarak bir fonksiyonu alan ve çıktı olarak ikinci bir fonksiyon üreten bir doğrusal operatör'dür. Bu, fonksiyonların genellikle bir sayı girdiği ve başka bir sayı çıkardığı temel cebirde çalışılan süreçlerin çoğundan daha soyuttur. Örneğin, eğer ikiye katlama işlevine üç girdi verilirse, o zaman altı çıktı verir ve kare alma işlevine girdi üç verilirse, o zaman dokuz çıktı verir. Ancak türev, kare alma fonksiyonunu girdi olarak alabilir. Bunun anlamı, türevin kare alma fonksiyonunun tüm bilgilerini almasıdır - örneğin ikinin dörde, üçün dokuza, dördün on altıya gönderilmesi vb. gibi - ve bu bilgiyi başka bir fonksiyon üretmek için kullanır. Kare alma fonksiyonunun türetilmesiyle üretilen fonksiyon, ikiye katlama fonksiyonu olur.

Daha açık bir ifadeyle, "çiftleme fonksiyonu"  ve "kare alma fonksiyonu"  gösterilebilir.
"Türev" artık "", ifadesiyle tanımlanan  fonksiyonunu girdi olarak alır, yani tüm bilgi budur - örneğin ikinin dörde, üçün dokuza, dördün on altıya gönderilmesi vb. gibi - ve bu bilgiyi başka bir  fonksiyonu çıktı olarak vermek için kullanır.

Bir türev için en yaygın sembol, asal olarak adlandırılan kesme işareti benzeri bir işarettir. Böylece,  adlı bir fonksiyonun türevi  ile gösterilir ve "f üssü" olarak okunur.

Örneğin, eğer  kare alma işleviyse,  türevidir (yukarıdan ikiye katlama fonksiyonu ). Bu gösterim Lagrange gösterimi olarak bilinir. Fonksiyonun girişi zamanı temsil ediyorsa, türev zamana göre değişimi temsil eder. Örneğin, eğer  girdi olarak zamanı alan ve çıktı olarak bir topun o andaki konumunu veren bir fonksiyon ise, o zaman  nin türevi konumun zamanla nasıl değiştiği, yani topun hız değeridir.

Bir fonksiyon doğrusal ise (yani, fonksiyonun grafiği düz bir doğruysa), o zaman fonksiyon  şeklinde yazılabilir. Burada  bağımsız değişken,  bağımlı değişken,  y-kesişim noktasıdır ve:

Bu, düz çizginin eğimi için kesin bir değer verir. Ancak fonksiyonun grafiği düz çizgi değilse, o zaman 'daki değişimin 'daki değişime bölümü değişir. Türevler, girdideki değişime göre çıktıdaki değişim kavramına tam bir anlam verir. Somut olmak gerekirse,  bir fonksiyon olsun ve  alanında bir  noktasını sabitleyelim.  fonksiyonun grafiğindeki bir noktadır.  sıfıra yakın bir sayıysa, 'ya yakın bir sayıdır. Bu nedenle   yakındır.

Bu iki nokta arasındaki eğim

Bu ifadeye fark bölümü (İngilizce: difference quotient) denir. Bir eğri üzerinde iki noktadan geçen bir çizgiye kesen doğru denir, bu nedenle ,  ile, ' arasındaki kesen doğrunun eğimidir.
Kesen çizgi, fonksiyonun  noktasındaki davranışının yalnızca bir tahminidir çünkü  ile  arasında ne olduğunu hesaba katmaz.  değerini sıfıra ayarlayarak 'daki davranışı keşfetmek mümkün değildir çünkü bu tanımsız olan sıfıra bölme gerektirir. Türev, limit  sıfıra eğilimli olduğu için tanımlanır, yani  tüm küçük değerleri için  davranışını dikkate alır ve  sıfıra eşit olduğunda durum için tutarlı bir değer çıkarır:

Geometrik olarak türev,  grafiğine teğet doğrusu'nun 'daki eğimidir. Teğet çizgi, türevin fark bölümlerinin bir limiti olduğu gibi, kesen çizgilerin bir limitidir. Bu nedenle türev bazen  fonksiyonunun eğimi olarak adlandırılır.

İşte özel bir örnek, giriş 3'teki kare alma fonksiyonunun türevi.  kare alma fonksiyonu olsun.

(3, 9) noktasındaki kare alma fonksiyonuna teğet olan doğrunun eğimi 6'dır, yani sağa gittiğinden altı kat daha hızlı yükselir. Az önce açıklanan limit işlemi, kare alma fonksiyonunun etki alanındaki herhangi bir nokta için gerçekleştirilebilir. Bu, kare alma işlevinin "türev işlevini" veya kısaca kare alma işlevinin "türevini" tanımlar. Yukarıdakine benzer bir hesaplama, kare alma fonksiyonunun türevinin ikiye katlama fonksiyonu olduğunu gösterir.

Uygulamalar

Matematiksel olarak modellenmiş ve optimal çözüm aranan bir problemi çözmek için aktüerya bilimi, bilgisayar bilimi, istatistik, mühendislik, ekonomi, işletme, tıp, demografi ve fizik bilimlerinin her dalında Kalkülüs kullanılır. Birinin (sabit olmayan) değişim oranlarından toplam değişime geçmesine ya da tam tersine gitmesine izin verir ve birçok kez bir problemi incelerken birini bildiğimiz ve diğer bilmediğimizi bulmaya çalışırız.

Fizik özellikle kalkülüs kullanır; klasik mekanik ve elektromanyetizma içindeki tüm kavramlar kalkülüs yoluyla ilişkilidir. Yoğunluğu bilinen bir cismin kütlesi, cisimlerin atalet momenti ve korunumlu alandaki bir cismin toplam enerjisi kalkülüs kullanılarak hesaplanabilir.

Mekanikte kalkülüsün kullanımına örnek Newton'un ikinci hareket yasası'dır: Tarihsel olarak açıkça belirtildiği gibi, bir cismin momentumunun değişim türevini ifade eden "hareket değişikliği" terimini açıkça kullanır ve cisme etki eden ve aynı yöndeki bileşke kuvvete eşittir. Günümüzde yaygın olarak Kuvvet = Kütle × ivme olarak ifade edilir, diferansiyel hesabı ifade eder çünkü ivme, hızın zamana göre türevi veya yörüngenin veya uzamsal konumun ikinci zaman türevidir. Bir nesnenin nasıl hızlandığını bilmekten yola çıkarak, yolunu türetmek için kalkülüsü kullanırız.

Maxwell'in elektromanyetizma teorisi ve Einstein'ın genel görelilik teorisi de diferansiyel hesabın dilinde ifade edilir. Kimya ayrıca reaksiyon hızlarını ve radyoaktif bozunmayı belirlemede kalkülüsü kullanır.
Biyolojide nüfus dinamikleri, nüfus değişikliklerini modellemek için üreme ve ölüm oranlarıyla başlar.

Kalkülüs, diğer matematik disiplinleriyle birlikte kullanılabilir. Örneğin, bir etki alanındaki bir dizi nokta için "en uygun" doğrusal yaklaşımı bulmak için doğrusal cebir ile birlikte kullanılabilir. Veya varsayılan bir yoğunluk fonksiyonundan sürekli bir rastgele değişkenin olasılığını belirlemek için olasılık teorisi'nde kullanılabilir.
Analitik geometri'de fonksiyonların grafiklerinin incelenmesinde, yüksek noktaları ve alçak noktaları (maksimum ve minimum), eğimi, içbükeylik ve büküm noktaları'nı bulmak için kalkülüs kullanılır.

Basit C kapalı eğrisi etrafındaki bir çizgi integrali ile, C tarafından sınırlanan D düzlem bölgesi üzerindeki bir çift katlı integral arasındaki ilişkiyi veren Green Teoremi, bir çizimdeki düz bir yüzey alanını hesaplamak için kullanılan planimetre denilen alete uygulanır. Örneğin, bir mülkün yerleşim planı tasarlanırken, düzensiz şekilli bir çiçek tarhının veya yüzme havuzunun kapladığı alan miktarını hesaplamak için kullanılabilir.

Basit bir kapalı dikdörtgen "C" eğrisi etrafındaki bir fonksiyonun çift katlı integrali ile eğrinin kenarı boyunca köşe noktalarındaki terstürev değerlerinin doğrusal bir bileşimi arasındaki ilişkiyi veren Ayrık Green Teoremi, dikdörtgen alanlardaki değerlerin toplamlarının hızlı hesaplanmasına imkan verir. Örneğin, özellikleri hızlı bir şekilde çıkarmak ve nesneyi tespit etmek için görüntülerdeki dikdörtgen alanların toplamlarını verimli bir şekilde hesaplamak için kullanılabilir; kullanılabilecek başka bir algoritma toplanan alan tablosu'dur.

Tıp alanında, akışı en üst düzeye çıkarmak için bir kan damarının optimal dallanma açısını bulmak için kalkülüs kullanılabilir. Belirli bir ilacın vücuttan atılması için bozunma yasalarından dozlama yasalarını türetmek için kullanılır. Nükleer tıpta, hedefe yönelik tümör tedavilerinde radyasyon taşıma modelleri oluşturmak için kullanılır.

Ekonomide kalkülüs, hem marjinal maliyet hem de marjinal gelir'i kolayca hesaplamanın bir yolunu sağlayarak maksimum kârın belirlenmesine izin verir.

Kalkülüs, denklemlere yaklaşık çözümler bulmak için de kullanılır; pratikte diferansiyel denklemleri çözmenin ve çoğu uygulamada kök bulma yapmanın standart yoludur. Örnekler, Newton yöntemi, sabit nokta yinelemesi ve doğrusal yaklaşım gibi yöntemlerdir. Örneğin, uzay aracı, sıfır yerçekimi ortamlarında eğri rotaları yaklaşık olarak belirlemek için Euler yöntemi'nin bir varyasyonunu kullanır.

Dış bağlantılar
 Calculus.org ,

Kaynakça

Kalkülüs

Kalkülüs


نادي تونبريدج أنغلز لكرة القدم  نادي كرة قدم إنجليزي يلعب في دوري الدرجة السابعة . تم تأسيس النادي في سنة 1947 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1947
أندية كرة قدم في إنجلترا
أندية كرة قدم في كنت
الرابطة البرلمانية
تأسيسات سنة 1947 في إنجلترا

تونبريدج أنغلز


Ivan Vitalievich Kuliak (; 28 de fevereiro de 2002) é um ginasta artístico russo. Ele é o campeão russo júnior de 2019 no geral e no solo e medalhista de prata na barra horizontal. Em 2022, ele se tornou conhecido ao usar um adesivo "Z" no peito durante a cerimônia de medalha em apoio à invasão da Ucrânia pela Rússia durante um dos circuitos da Copa do Mundo de Ginástica Artística.

Carreira

Ivan Kuliak começou a praticar ginástica aos quatro anos em 2006 em Kaluga, sua cidade-natal, quando sua mãe o matriculou em aulas do esporte. Em 2019, tornou-se o campeão russo de solo e geral júnior e medalhista de prata na barra horizontal. Ele representou a Rússia no Festival Olímpico Europeu da Juventude de 2019 e conquistou a medalha de prata no individual geral e na disputa por equipes e bronze no solo e argolas.

Em março de 2022, Kuliak usava um adesivo "Z" no peito durante a cerimônia de medalha da competição de barras paralelas no circuito de Doha da Copa do Mundo. "Z" é comumente usado pelas forças invasoras russas na Ucrânia e significa Za pobedy (em tradução literal, Para a vitória). Ele exibiu o símbolo enquanto estava no pódio ao lado de um atleta ucraniano, Illia Kovtun, que venceu o evento. Antes da competição, a Federação Internacional de Ginástica (FIG) havia banido ginastas russos de todas as disputas oficiais, mas a proibição só entraria a vigor um dia depois da cerimônia de premiação. Em 6 de março, a FIG anunciou que pedirá à Gymnastics Ethics Foundation para abrir um processo disciplinar contra Kuliak. Em 17 de maio, a comissão disciplinar da Federação Internacional de Ginástica suspendeu Kuliak de participar das competições por um ano por ter usado um símbolo de invasão russa à Ucrânia no pódio da Copa do Mundo de Ginástica.

Naturais de Kaluga
Ginastas artísticos da Rússia

Ivan Kuliak


William Palcy est un militaire et résistant de la France libre, compagnon de la Libération, né le  au Gros-Morne (Martinique), et mort le  à Bangui (République centrafricaine).

Biographie et carrière
S'étant engagé comme soldat dans les troupes coloniales en 1927, il sert en Indochine successivement dans le  puis le  régiment d'infanterie coloniale (RIC) jusqu'en 1933, et de 1934 à 1938. En 1939 il est muté au  RIC au Levant.

En 1940, comme  de son régiment, il choisit de suivre son chef d'unité qui refuse l'armistice et rejoint les Anglais en Égypte, où les volontaires constituent le  bataillon d'infanterie de marine (BIM), premier élément des « Free French ». Ce dernier prend part, aux côtés des Britanniques, à la campagne de Libye contre les Italiens dès septembre 1940.

Promu caporal, il est affecté le  au Bataillon de marche n° 11 (BM 11) de la  Brigade française libre et prend part à la seconde campagne de Libye et à la bataille d'El-Alamein où il se distingue en 1942. Il participe ensuite à la campagne de Tunisie comme tireur de fusil-mitrailleur, et fait preuve de beaucoup de sang-froid.

En  il est affecté au Bataillon de tirailleurs de l'Oubangui en Afrique-Équatoriale française. Promu caporal-chef en , puis sergent trois mois plus tard, William Palcy y est démobilisé en , et s'y installe. Il crée une entreprise de transport en commun à Bangui, où il décède en 1967 et où il est inhumé.

Distinctions

Citations
  : citation du général Catroux à l'ordre de la division
  : citation du colonel commandant la  brigade de la  division française libre.

Décorations
  par décret du
  ()
  ()
  (décret du 6 novembre 1956)
  avec agrafe « Libye »

Hommages
En , la municipalité d'Alénya près de Perpignan, où le  régiment d'infanterie coloniale a été créé en 1902, donne son nom à un rond-point de la ville.

La série télévisée Frères d'armes, diffusée de  à  sur les chaînes de France Télévision, présente cinquante portraits de héros de guerre provenant des quatre coins du monde qui se sont battus pour la France. L'épisode , consacré à William Palcy, avec le commentaire d'Abd al Malik, est diffusé sur France 3 le . Il est co-réalisé par Pascal Blanchard et Rachid Bouchareb.

Il figure dans le recueil Portraits de France, qui présente  issues des Outre-Mer, des anciennes colonies ou de l'immigration, élaboré en 2021 pour le compte du ministère de la Cohésion des territoires en vue d'aider à la diversification des noms de rues ou de bâtiments publics en France.

Voir aussi

Sitographie

 .
 .

Liens externes

 .

Notes et références

Militaire des Forces françaises libres (terrestres)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille coloniale
Personnalité de la liste Portraits de France
Naissance en janvier 1905
Naissance à Gros-Morne
Décès en décembre 1967
Décès à Bangui
Décès à 62 ans

William Palcy


خطاب الأعمال هو خطاب مكتوب بلغة رسمية، عادة ما يستخدم عند الكتابة من منظمة أعمال واحدة إلى أخرى، أو لأجل المراسلات بين مثل هذه المنظمات وعملائها، العملاء وغيرها من الأطراف الخارجية. النمط العام لخطاب سوف يعتمد على العلاقة بين الأطراف المعنية.

أنواع الخطاب

خطاب أستفسار
خطاب الأستفسار هو مصطلح عام يستخدم لعدد من أنواع مختلفة من خطابات الأعمال الموجهة إلى شركة.
على سبيل المثال، عادة ما يُرسل المتقدمين خطاب أستفسار، مرفق معه سيرة ذاتية (CV)، لصاحب العمل الذي يودون قي تشغيله. ترسل الشركات خطاب أستفسار إلى شركائهم قي الأعمال عندما يحتاجون إلى معلومات عن السلع التي يرغبون في طلبها. خطاب الأستفسار عادة يكون قصير وقي صميم الموضوع، يحتوي فقط على الطلب ومقدمة قصيرة مع العنوان ورقم الهاتف أو عنوان البريد الإلكتروني من جانب المُرسل.

الشكل العام

العناصر
خطابات الأعمال (في الولايات المتحدة) عادة ما تحتوي على العناصر التالية، بالترتيب:
 عنوان الراسل ومعلومات الاتصال
 تاريخ الكتابة
 الموضوع
 اسم المستلم واللقب والشركة والعنوان
 تحية / ترحيب
 الرسالة (نص الخطاب)
 وداع / ختام
 توقيع الراسل
 اسم الراسل، اللقب، الشركة

في بعض الحالات، خطاب الأعمال قد يتضمن أيضاً المعلومات الاختيارية التالية:
 مرفقات (:.Encl أو:.Enc)
 مستلمى النسخة الكربونية (:cc)
 إشارة بالاحرف الأولى (من الطابع)

مسافة السطر
بصفة عامة، كل عنصر أو فقرة من الخطاب يتبعها سطر فارغ واحد، باستثناء:
 التاريخ، يليه ثلاثة أو أربعة أسطر فارغة؛
 مضمون الفقرة النهائية، يليه سطرين فارغين؛
 الوداع / الختام، يليه ثلاثة أو أربعة أسطر فارغة (بما فيه الكفاية بالنسبة للراسل للتوقيع على الرسالة)؛ و
 لقب الراسل، يليه سطرين فارغين.

عدم التصرف بها بأي صورة

التشكيل
تحية / ترحيب عموما تليها فاصلة، على الرغم من أن في الولايات المتحدة غالباً ما تُفضل النقطتان. الوداع / الخاتمة يتبعها فاصلة.

مثال قالب
[عنوان الراسل]
[رقم هاتف الراسل]
[البريد الإلكتروني للراسل]

[التاريخ]

[المستلم دابيو / أو البادئة]
[عنوان المستلم]
[شركة المستلم]
[عنوان المستلم]
 (اختياري) الاهتمام [قسم / شخص] ،

عزيزي [المستلم دابيو / البادئة]،

إعادة: [موضوع]

[محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى
المحتوى المحتوى. محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى
محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى. محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى
محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى.]

[محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى
المحتوى المحتوى. محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى
محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى. محتوى CONENT محتوى محتوى محتوى محتوى
محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى محتوى.]

[وداع (مع خالص التقدير، بكل احترام، تمنيات، الخ.)] ،

[الراسل]
[لقب الراسل]

مرفقات ([عدد المرفقات])

cc : [المستلم]، [CC عنوان السمتلم]
[CC المستلم]، [CC عنوان المستلم]

تنسيقات المسافة البادئة
خطابات الأعمال متطابقة عموماً مع واحد من أربعة تنسيقات للمسافة البادئة: عقبه وشبه عقبه وعقبه معدله وعقبه شبه معدله. ببساطة، «شبه» يعني أن الخطوط الأولى من الفقرات وضِع بها مسافه بادئة؛ «التعديل» يعني أن عنوان الراسل والتاريخ والخاتمة يوضع لها مسافه بادئه بشكل كبير.

عقبه
في خطاب صيغة العقبة، (1) كل النص محاذى إلى الهامش الأيسر و (2) الفقرات ليست بها بادئة.

شبه عقبه
في خطاب صيغة شبه العقبة، (1) كل النص محاذى إلى الهامش الأيسر و (2) الفقرات بها بادئة.

عقبه معدله
في خطاب صيغة عقبه معدلة، (1) كل النص محاذى إلى الهامش الأيسر، ما عدا عنوان الكاتب والتاريخ والخاتمة؛ و (2) الفقرات ليست بها بادئة. عنوان الكاتب والتاريخ والخاتمة عادة ما تكون بادئة بها ثلاث بوصات من الهامش الأيسر، ولكن يمكن تعيينها في أي مكان على يمين منتصف الصفحة، طالما أن جميع العناصر الثلاثة هي بادئة لنفس الموقف.

عقبه شبه معدله
sef.507

في خطاب صيغة عقبه شبه معدله، (1) كل النص محاذى إلى الهامش الأيسر، ما عدا عنوان الكاتب والتاريخ والخاتمة؛ و (2) الفقرات بها بادئة. عنوان الكاتب والتاريخ والخاتمة عادة ما تكون بادئة بها ثلاث بوصات من الهامش الأيسر، ولكن يمكن تعيينها في أي مكان على يمين منتصف الصفحة، طالما أن جميع العناصر الثلاثة هي بادئة لنفس الموقف.

مراجع

رسائل مكتوبة

خطاب الأعمال


موسيقى كهروصوتية  هو الفن الموسيقي الذي يعتمد على تأليف قطعة موسيقة من خلال عنصر الصوت الطبيعى، Acoustic، مستخدما في ذلك الأجهزة الصوتية مثل: الميكروفون والتسجيل والكومبيوتر. وتتركز عملية الإبداع هنا على تأليف أشكال صوتية مختلفة من مصدر الصوت الأصلى. ويعتبر المؤلف الفرنسي بيير شافيه هو رائد هذا الفن، الذي أطلق عليه بالفرنسية فن موسيقى الكونكريت Musique concrète، وقد ترأس شافيه استوديو الموسيقى الالكترونية في باريس عام 1948.

مصدر

أنواع موسيقى إلكترونية
أنواع موسيقى تجريبية

موسيقى كهروصوتية