The Cape Breton Labour Party was a social democratic provincial political party in Nova Scotia, Canada, which drew most of its support from Cape Breton Island, the northern part of the province of Nova Scotia.

Founding
The party was founded by Paul MacEwan, who had been an NDP member of the Nova Scotia House of Assembly for ten years, 1970 to 1980. MacEwan was kicked out of the NDP in 1980, after allegedly calling party executive Dennis Theman a Trotskyite. MacEwan ran as an independent in the 1981 election and was re-elected by a strong margin. He took this as a mandate to set up a rival party.

The Cape Breton Labour Party was founded at a convention held in Glace Bay in the fall of 1982. MacEwan was elected its provincial leader. While at first the intent was to run candidates only on Cape Breton Island, the provisions of the Nova Scotia Elections Act forced the party to run candidates also in several mainland ridings to obtain recognition as a registered political party. The party's name was also changed to the Labour Party of Cape Breton and Nova Scotia at this time. In the end, Labour fielded a total of fourteen candidates, eleven on Cape Breton and three on the mainland.

In the 1984 election, the 14 Cape Breton Labour candidates obtained a total of 8,322 votes. MacEwan was re-elected, with 3,832 votes. He thus became the first, and so far the only, candidate sponsored by a fourth political party to gain a seat in the Nova Scotia Legislature. Labour candidates managed to retain their deposits in the constituencies of Cape Breton East and Cape Breton Centre, while the NDP vote in those areas plunged to all-time lows. Previously, New Democrats Jeremy Akerman and Buddy MacEachern had led the NDP and served as MLAs for these constituencies.

After the 1984 election, MacEwan felt that the Labour Party could not continue, as it had raised insufficient funds to meet its minimum financial requirements. He ran in the next provincial election, held in 1988, as an independent. He was re-elected and joined the Liberal Party in 1990.

Issues
The main issues in contention between the Labour Party and the NDP centered on how the party was to be run and in what direction. MacEwan maintained that freedom of speech was important in politics and that elected representatives should be free to represent their constituents as they best determined. The Halifax-based NDP, led by Alexa McDonough throughout this period, emphasized established party policy and expected MLAs to subscribe to this first before formulating their opinions on issues.

Much of the tussle was over geography and whether Cape Breton, or downtown Halifax, should be in control of operations. The Halifax NDP claimed that the Labour Party was "separatist" but never identified how. There is no mention found advocating any constitutional change for Cape Breton Island in the advertising run by the Labour Party in the 1984 election. The party issued a multi-point election platform, but its contents were confined to such traditional Cape Breton issues as "proper" levels of government support for the coal and steel industries, a higher minimum wage, reform of workers' compensation, and improvements to highways.

The dispute was accentuated by bad personal relations between MacEwan and McDonough, each viewing the other as unworthy. MacEwan believed that McDonough had encouraged his expulsion from the NDP for political advantage and had gained the NDP leadership by intrigue. Both criticized the other publicly: McDonough depicted MacEwan as an unrepentant enemy of all the NDP stood for, while MacEwan described McDonough and her father, industrialist Lloyd R. Shaw, as seeking to use their wealth to try to prevent democracy in Nova Scotia politics.

See also
Cape Breton Island
List of Nova Scotia political parties
List of proposed provinces and territories of Canada

References

Provincial political parties in Nova Scotia
Cape Breton Island

Cape Breton Labour Party


Die Palacio de Monterrey in Salamanca, der Hauptstadt der spanischen Provinz Salamanca in Kastilien-León, ist ein unvollendeter Palast aus der Mitte des 16. Jahrhunderts. Das Gebäude ist ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Lage
Der Palacio de Monterrey liegt ungefähr 200 m westlich der Plaza Mayor.

Beschreibung
Der Palacio de Monterrey wurde ab dem Jahr 1539 im Auftrag von Alonso de Zúñiga y Acevedo, dem 3. Graf von Monterrey, nach Plänen von Rodrigo Gil de Hontañón erbaut. Mit seiner plateresken Dekoration im oberen Teil und seinen Ecktürmen repräsentiert er in typischer Weise den Stilgeschmack des spanischen Adels in der Epoche des Siglo de Oro.

Nachwirkung
Architekten des zu Beginn des 20. Jahrhunderts modernen Stils des Neoplateresco wie Jerónimo Arroyo († 1946), Aníbal González († 1929) oder Adolfo Pierrad orientierten sich vielfach an dem Bauwerk.

Der Palast gehört heute dem Haus Alba und beherbergt eine für Besucher zugängliche private Kunstsammlung.

Literatur
 Salamanca. Hrsg. von Turespaña (Instituto de Turismo de España), 1998

Weblinks

 Palacio de Monterrey, Webseite (spanisch)

Kulturdenkmal in Salamanca
Salamanca
Salamanca
Bauwerk in Salamanca
Erbaut im 16. Jahrhundert
Weltkulturerbe Altstadt von Salamanca

Palacio de Monterrey


Republika Hrvatska i Republika Čile održavaju diplomatske odnose od 15. travnja 1992. Sjedište veleposlanstva je u Santiagu.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Čile osnovano je odlukom predsjednika Republike od 10. prosinca 1992.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Čile na stranici MVEP-a

Izvori

Čile

Popis hrvatskih veleposlanika u Čileu


Alice Jeanette Herz (née Strauß, alternatively rendered Strauss; May 25, 1882 – March 26, 1965) was a German feminist, anti-fascist and peace activist. She was the first person in the United States known to have immolated herself in protest of the escalating Vietnam War, following the example of Buddhist monk Thích Quảng Đức who immolated himself in protest of the oppression of Buddhists under the South Vietnamese government of Catholic President Ngo Dinh Diem.

Early life
Alice Jeanette Strauß was the first child of Rosalie Kramer (1858–1943) and Moritz Strauß (1850–1920), both of German-Jewish descent. She had six siblings, five younger sisters and a younger brother, who died at the age of two. She finished intermediate education and studied to become a teacher, but an eye disorder prevented Herz from completing her seminars and she instead found work as a secretary for a lawyer's office. In 1907, Herz converted from Judaism to Protestantism.

Activism in Germany
During the early 1900's, Herz joined the feminist movement and became an advocate for women's rights, particularly for universal suffrage and cohabitation. She married Paul Herz, a chemist and the brother of Margarete Herz, a prominent suffragette. The couple moved to Güstrow in Mecklenburg-Vorpommern and had two children, Helga (1912–2010) and Konrad (1915–1929). Konrad was born physically weak and was nearly blind.

Shortly after the beginning of World War I, her husband was drafted into the military, with Herz expecting German victory and Paul's return within months. In 1918, with no end of the war in sight, Herz began openly supporting the democratisation of Germany with fellow pro-democracy activists and feminists, who sought the implementation of the vote for women. The movement tried to appeal to state minister Hans Sivkovich for "the right to vote by universal, equal, secret and direct suffrage" and with the end of World War I in November that same year, voting rights were realised with the founding of the Weimar Republic. In 1919, the Herz family moved to Berlin-Mahlsdorf, where Paul secured a position at a rubber factory. Possibly as a result of the regular exposure to harzardous chemicals, Paul died of kidney failure on December 30, 1928, aged 45. Their son Konrad passed away only weeks later from health complications.

On March 13, 1933, Herz and her daughter Helga left Germany for Switzerland, something she had considered for the past few years due to concerns with rising antisemitism and the growing political power of right-wing parties in the Weimar Republic. She solidified her decision with the appointment of Adolf Hitler as Reich Chancellor. Herz had correctly predicted that Jews and political opponents, especially left-wing, would come under heavy scrutiny, particularly after the Reichstag fire. Alice and Helga then moved to France, where Alice learned French and Esperanto. Both Herz women continued to engage in political activism through their involvement in the Women's International League for Peace and Freedom, with Alice criticising Nazism in papers she supplied to publications of the Social Democratic Party of Germany. Upon its forceful dissolution by the Nazi government in the summer of 1933, she became a writer for the Swiss Christian socialist magazine Neue Wege.

Following the Invasion of France, Herz and her daughter spent time at Gurs internment camp near the Spanish border, Alice and Helga eventually came to the United States in 1942.

Life in the United States and anti-war effort
They settled in Detroit, Michigan, where Helga became a librarian at the Detroit Public Library, and Alice worked for some time as an adjunct instructor of German at Wayne State University. The pair petitioned for, but were denied, U.S. citizenship due to their refusal to vow to defend the nation by arms. Helga later reapplied and was granted citizenship in 1954, but it is not clear if Alice ever did so. Alice and Helga joined the Unitarians, and both became involved in the activities of several peace groups.

Herz wrote an open letter, which she distributed to several friends and fellow activists before her death. In her letter, she accused President Lyndon B. Johnson of using his military power "to wipe out whole countries of his choosing". She appealed to the American people to "awake and take action" against war, and explained her self-immolation as an attempt "to make myself heard".

Self-immolation
Herz set fire to herself on a street in Detroit on March 16, 1965, at the age of 82. A motorist and his two sons were driving by and saw her burning and put out the flames. She died of her injuries ten days later. According to Taylor Branch's At Canaan's Edge (2006), it was President Johnson's address to Congress in support of a Voting Rights Act that led her to believe the moment was propitious to protest the Vietnam War. The war continued for another ten years following her death.

Legacy
Confiding to a friend before her death, Herz remarked that she had used all of the accepted protest methods available to activists—including marching, protesting, and writing countless articles and letters—and she wondered what else she could do. Japanese author and philosopher Shingo Shibata established the Alice Herz Peace Fund shortly after her death. A square in Berlin (Alice-Herz-Platz [de]) was named in her honor in 2003.

See also
Norman Morrison
Roger Allen LaPorte
George Winne, Jr.
List of political self-immolations

References

Further reading
 Coburn, Jon (2015). Making a difference: The History and Memory of Women Strike for Peace, 1961-1990. PhD Thesis, Northumbria University. pp. 117–128
 Coburn, Jon (2018). "I Have Chosen the Flaming Death": The Forgotten Self‐Immolation of Alice Herz, Peace and Change 43 (1), 32-60
 Seiler, Mark (2001). Alice Herz, in Feilchenfeldt, Konrad; Hawrylchak, Sandra H. (eds.): Deutschsprachige Exilliteratur seit 1933: USA (Studien zur deutschen Exilliteratur, 3, part 2), Bern/München, pp. 140–159
 Shingo Shibata: Phoenix: Letters and Documents of Alice Herz. New York: Bruce Publishing 1969

External links

 Speaking Out Against the Vietnam War

1882 births
1965 deaths
1965 suicides
American anti–Vietnam War activists
Self-immolations in protest of the Vietnam War
German feminists
German anti-fascists
Jewish American activists
German pacifists
Jewish emigrants from Nazi Germany to the United States
Wayne State University faculty
Suicides in Michigan
Deaths from fire in the United States
Converts to Quakerism from Judaism
American Quakers
German Quakers
American pacifists
20th-century Quakers
Gurs internment camp survivors
American women academics
20th-century American women

Alice Herz


The Man in the Moone é uma obra do bispo da Igreja Anglicana inglês Francis Godwin (1562–1633), descrevendo uma "viagem de descoberta utópica". Considerado por muito tempo como um de seus primeiros trabalhos, acredita-se que tenha sido escrito no final da década de 1620. Foi publicado pela primeira vez postumamente em 1638 sob o pseudônimo de Domingo Gonsales. A obra é notável por seu papel no que foi chamado de "nova astronomia", o ramo da astronomia influenciado especialmente por Nicolau Copérnico. Embora Copérnico seja o único astrônomo mencionado pelo nome, o livro também se baseia nas teorias de Johannes Kepler e William Gilbert. As teorias astronômicas de Godwin foram grandemente influenciadas pelo Sidereus Nuncius de Galileu Galilei (1610), mas ao contrário de Galileu, Godwin propõe que as manchas escuras na Lua são mares, um dos muitos paralelos com Somnium sive opus posthumum de astronomia lunari de Kepler de 1634.

Gonsales é um espanhol que foi forçado a fugir do país depois de matar um homem em uma batalha. Tendo feito fortuna nas Índias Orientais, ele decide voltar para a Espanha, mas adoece na viagem de volta para casa e parte para a ilha de Santa Helena para se recuperar. Lá ele descobre a gansa, uma espécie de cisne selvagem capaz de transportar cargas substanciais, e inventa um dispositivo que lhe permite aproveitá-los juntos a voarem ao redor da ilha. Uma vez totalmente recuperado, Gonsales retoma sua jornada para casa, mas seu navio é atacado por uma frota inglesa na costa de Tenerife. Ele usa sua máquina voadora para escapar para a costa, mas, assim que aterrissou com segurança, ele é abordado por nativos hostis e é forçado a decolar novamente. Desta vez, seus pássaros voam cada vez mais alto, em direção à Lua, que alcançam após uma jornada de doze dias. Lá Gonsales encontra os lunares, um povo cristão alto que habita o que parece ser um paraíso utópico. Depois de seis meses vivendo entre eles, Gonsales fica com saudades de casa e, preocupado com a condição de seus pássaros, parte para retornar à Terra. Ele desembarca na China, onde é imediatamente preso como mágico, mas depois de aprender a língua consegue conquistar a confiança do mandarim local. A história termina com Gonsales encontrando um grupo de missionários jesuítas, que providenciam para que um relato escrito de suas aventuras seja enviado de volta à Espanha.

Alguns críticos consideram The Man in the Moone, juntamente com Somnium de Kepler, uma das primeiras obras de ficção científica. O livro era bem conhecido no século XVII, e até inspirou paródias de Cyrano de Bergerac e Aphra Behn, mas foi negligenciado na história crítica. Estudos recentes se concentraram nas teorias da linguagem de Godwin, a mecânica da viagem lunar e sua posição religiosa e simpatias, conforme evidenciado no livro.

Antecedentes e contexto
Godwin, filho de Thomas Godwin, bispo de Bath e Wells, foi eleito aluno da Christ Church, Oxford, em 1578, de onde recebeu seus diplomas de bacharelado (1581) e mestrado (1584) em artes; depois de entrar na igreja, ele se tornou Bacharel (1594) e Doutor em Divindade (1596). Ganhou destaque (mesmo internacionalmente) em 1601 ao publicar Catalogue of the Bishops of England since the first planting of the Christian Religion in this Island, o que possibilitou sua rápida ascensão na hierarquia da Igreja. Durante sua vida, ele era conhecido como historiador.

Avanços científicos e especulação lunar

O livro de Godwin apareceu em uma época de grande interesse na Lua e fenômenos astronômicos, e de importantes desenvolvimentos na observação celeste, matemática e mecânica. A influência pessoal de Nicolau Copérnico levou ao que foi chamado de "nova astronomia"; Copérnico é o único astrônomo que Godwin menciona pelo nome, mas as teorias de Johannes Kepler e William Gilbert também são discerníveis. A obra publicada em 1610 de Galileu Galilei, intitulado Sidereus Nuncius (geralmente traduzida como "O Mensageiro Sideral") teve uma grande influência nas teorias astronômicas de Godwin, embora Godwin tivesse proposto (ao contrário de Galileu) que as manchas escuras na Lua são mares, um dos muitos semelhanças entre The Man in the Moone e Somnium sive opus posthumum de astronomia lunaris de Kepler de 1634 ("O Sonho, ou Trabalho Póstumo sobre Astronomia Lunar").

A especulação sobre a habitação lunar não era novidade no pensamento ocidental, mas intensificou-se na Inglaterra durante o início do século XVII: a tradução de Philemon Holland de Moralia de Plutarco em 1603 introduziu a especulação greco-romana no vernáculo inglês, e poetas como Edmund Spenser propuseram que outros mundos, incluindo a Lua, poderiam ser habitados. Tal especulação foi motivada também pela expansão da visão geográfica do mundo. Na década de 1630, foi visto a publicação de uma obra traduzida Verdadeira História, de Luciano de Samósata (1634), contendo dois relatos de viagens à Lua, e uma nova edição do Orlando Furioso, do poeta italiano Ariosto, também apresentando uma ascensão à Lua. Em ambos os livros a Lua é habitada, e este tema recebeu uma importância religiosa explícita por escritores como John Donne, que em Ignatitus His Conclave (1611, com novas edições em 1634 e 1635) satirizou uma "igreja lunática" na Lua fundada por Lúcifer e os jesuítas. A especulação lunar atingiu o auge no final da década, com a publicação de The Man in the Moone (1638), de Godwin, e The Discovery of a World in the Moone, de John Wilkins (também em 1638, e revisado em 1640).

Evidências sobre ano de publicação

Até que Grant McColley, um historiador da literatura inglesa moderna, publicou a obra "The Date of Godwin's Domingo Gonsales " em 1937, pensava-se que Godwin escreveu The Man in the Moone relativamente cedo em sua vida – talvez durante seu tempo na Igreja de Cristo de 1578 a 1584, ou talvez até 1603. Mas McColley propôs uma data muito posterior de 1627 ou 1628, com base em evidências internas e biográficas. Uma série de ideias sobre as propriedades físicas da Terra e da Lua, incluindo alegações sobre "uma propriedade secreta que opera de maneira semelhante à de um magneto atraindo ferro", não apareceu até depois de 1620. E Godwin parece tomar emprestado o conceito de usar um bando de pássaros fortes e treinados para voar com Gonsales à Lua de Sylva sylvarum ("História Natural"), de Francis Bacon, publicado em julho de 1626. Todas essas evidências apoiam o registro de McColley de "1626–1629, com os prováveis anos de lançamento de 1627–1628", que agora é geralmente aceito.

William Poole, em sua edição de 2009 de The Man in the Moone, forneceu evidências adicionais para um ano de publicação. Para ele, Godwin provavelmente obteve seu conhecimento da missão jesuíta na China (fundada em 1601) a partir de uma edição de 1625 intitulada Purchas his Pilgrimage, de Samuel Purchas. Este livro contém uma redação de De Christiana expedição apud Sinas suscepta ab Societate Jesu (1615), de Nicolas Trigault, traduzido como "Sobre a expedição cristã à China realizada pela Companhia de Jesus", que é uma redação de um manuscrito do padre jesuíta Matteo Ricci. Poole também vê a influência do acadêmico Robert Burton, que no segundo volume de The Anatomy of Melancholy especulou sobre a obtenção de conhecimento astronômico através da observação telescópica (citando Galileu) ou de viagens espaciais (Lucian). Aparecendo pela primeira vez na edição de 1628 de Anatomy, esta contém uma seção sobre os períodos orbitais, que dá a Marte um período de três anos – se Godwin tivesse usado o De Magnete (1600) de William Gilbert para esse detalhe, ele teria encontrado um período marciano de dois anos. Finalmente, Poole aponta para o que ele chama de "dívida genética": enquanto detalhes sobre, por exemplo, o período marciano poderiam ter vindo de algumas outras fontes, Burton e Godwin são os dois únicos escritores da época a combinar um interesse em vida alienígena com as crianças verdes de Woolpit, de um relato do século XII de duas misteriosas crianças verdes encontradas em Suffolk. Poole vê esta referência como forte evidência da confiança de Godwin em Burton.

Uma das "grandes dívidas intelectuais" de Godwin é com o De Magnete de Gilbert, no qual Gilbert argumentou que a Terra era magnética, embora ele possa ter usado uma conta derivada de Mark Ridley ou um livro geográfico de Nathanael Carpenter. É improvável que Godwin pudesse ter reunido evidências em primeira mão usadas para narrar os eventos em seu livro (como os detalhes da viagem de Gonsales de volta do Oriente, especialmente uma descrição de Santa Helena e sua importância como local de descanso para marinheiros doentes), e mais provavelmente ele confiava em aventuras de viagem e outros livros. Ele usou o De Christiana Expeditione apud Sinas (1615), de Trigault, baseado em um manuscrito de Matteo Ricci, o fundador da missão jesuíta em Pequim em 1601, para obter informações sobre essa missão. Os detalhes relativos à viagem marítima e a Santa Helena provavelmente vieram do relato de Thomas Cavendish sobre sua circunavegação do mundo, disponível em Principal Navigations de Richard Hakluyt (1599–1600) e em Purchas His Pilgrimage, publicado pela primeira vez em 1613. Informações sobre a Guerra dos Oitenta Anos, o cenário histórico para o início da carreira de Gonsales, provavelmente vieram dos acervos de Emanuel van Meteren, um historiador holandês que trabalhava em Londres.

Obras traduzidas em inglês

McColley conhecia apenas uma cópia restante da primeira edição, mantida no Museu Britânico (agora Biblioteca Britânica), que foi a base para sua edição de 1937 de The Man in the Moone e Nuncius Inanimatus, uma obra criticada pela crítica literária Kathleen Tillotson como carente de cuidado e consistência textual. A resenha de HW Lawton, publicada seis anos antes, menciona uma segunda cópia na Biblioteca Nacional da França, uma omissão também observada por Tillotson.

Para o texto de sua edição de 2009, William Poole comparou uma cópia na Biblioteca Bodleiana, em Oxford, com a da Biblioteca Britânica. O tipógrafo da primeira edição de The Man in the Moone é identificado na folha de rosto como John Norton, e o livro foi vendido por Joshua Kirton e Thomas Warren. Também inclui uma epístola de apresentação da obra e atribuída a "E.M", talvez o fictício Edward Mahon identificado no  como o tradutor do original em espanhol. Poole especula que este Edward Mahon pode ser Thomas ou Morgan Godwin, dois dos filhos do bispo que trabalharam com o pai em telegrafia, mas acrescenta que o terceiro filho de Godwin, Paul, também pode estar envolvido. A revisão parcial do manuscrito (a primeira metade tem datas de acordo com o calendário gregoriano, a segunda metade ainda segue o calendário juliano substituído) indica um manuscrito inacabado, que Paul pode ter adquirido após a morte de seu pai e passado para seu ex-colega Joshua Kirton: Paul Godwin e Kirton foram aprendizes do mesmo tipógrafo, John Bill, e trabalharam lá juntos por sete anos. Paul pode ter simplesmente continuado o embuste "E.M" sem saber, e/ou pode ter sido responsável pela revisão parcial do manuscrito. À segunda edição, publicada em 1657, foi adicionado o Nuncius Inanimatus de Godwin (em inglês e latim; publicado pela primeira vez em 1629). A terceira edição foi publicada em 1768; seu texto foi abreviado, e uma descrição de Santa Helena (pelo tipógrafo Nathaniel Crouch) funcionou como uma introdução.

Uma tradução francesa de Jean Baudoin, L'Homme dans la Lune, foi publicada em 1648 e republicada mais quatro vezes. Esta versão francesa retirou as seções da narrativa sobre o Cristianismo Lunar, assim como as muitas traduções baseadas nela, incluindo a tradução alemã incorretamente atribuída a Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen, Der fliegende Wandersmann nach dem Mond, 1659. Johan van Brosterhuysen (c. 1594–1650) traduziu o livro para o holandês, e uma tradução holandesa – possivelmente de Brosterhuysen, embora a atribuição seja incerta – passou por sete edições no Países Baixos entre 1645 e 1718. A segunda edição de 1651 e as edições subsequentes incluem uma continuação de autoria desconhecida relatando as aventuras de Gonsales.

Enredo
A história é escrita como uma narrativa em primeira pessoa a partir da perspectiva de Domingo Gonsales, o autor fictício do livro. Em seu discurso de abertura ao leitor, o tradutor igualmente ficcional "E.M" promete "um ensaio de "fantasia", onde a "invenção" é mostrada com "julgamento". Gonsales é um cidadão da Espanha, forçado a fugir para as Índias Orientais depois de matar um homem em uma batalha. Lá ele prospera negociando joias e, tendo feito fortuna, decide retornar à Espanha. Em sua viagem para casa, ele fica gravemente doente, e ele e um servo negro Diego são desembarcados em Santa Helena, uma ilha remota com reputação de ar "temperado e saudável". A escassez de alimentos força Gonsales e Diego a viver a alguns quilômetros de distância, mas Gonsales cria uma variedade de sistemas para permitir que eles se comuniquem. Eventualmente, ele passa a confiar em uma espécie de pássaro que ele descreve como uma espécie de cisne selvagem, um gansa, para levar mensagens e provisões entre ele e Diego. Gonsales gradualmente percebe que esses pássaros são capazes de carregar fardos substanciais e resolve construir um dispositivo pelo qual vários deles, amarrados juntos, possam suportar o peso de um homem, permitindo que ele se mova pela ilha de forma mais conveniente. Após um voo de teste bem sucedido, ele decide retomar sua viagem para casa, esperando que ele possa "encher o mundo com a fama de [sua] glória e renome". Mas em seu caminho de volta para a Espanha, acompanhado por seus pássaros e o dispositivo que ele chama de Motor, seu navio é atacado por uma frota inglesa na costa de Tenerife e ele é forçado a escapar voando.

Depois de pousar brevemente em Tenerife, Gonsales é forçado a decolar novamente pela aproximação iminente de nativos hostis. Mas em vez de voar para um lugar seguro entre os habitantes espanhóis da ilha, as gansas voam cada vez mais alto. No primeiro dia de seu voo, Gonsales encontra "ilusões de 'Demônios e Espíritos Malignos na forma de homens e mulheres, com alguns dos quais ele consegue conversar. Eles lhe fornecem comida e bebida para sua viagem e prometem deixá-lo em segurança na Espanha, se ele se juntar à sua "Fraternidade" e "entrar nos convênios que eles fizeram com seu capitão e mestre, a quem eles não nomearia". Gonsales recusa sua oferta e, após uma jornada de 12 dias, chega à Lua. De repente, sentindo muita fome, ele abre as provisões que recebeu no caminho, apenas para encontrar nada além de folhas secas, pelos de cabra e esterco de animal, e que seu vinho "fede como mijo de cavalo". Ele logo é descoberto pelos habitantes da Lua, os lunares, que ele descobre serem cristãos altos que desfrutam de uma vida feliz e despreocupada em uma espécie de paraíso pastoral. Gonsales descobre que a ordem é mantida neste estado aparentemente utópico trocando crianças delinquentes por crianças terrestres.

Os lunares falam uma língua que consiste "não tanto de palavras e letras, mas de melodias e sons estranhos", na qual Gonsales consegue ganhar alguma fluência depois de alguns meses. Cerca de seis meses após sua chegada, Gonsales fica preocupado com a condição de suas gansas, três dos quais morreram. Temendo que nunca mais possa voltar à Terra e ver seus filhos novamente se demorar mais, ele decide se despedir de seus compatriotas, levando consigo um presente de pedras preciosas do monarca supremo da Lua, Irdonozur. As pedras são de três tipos diferentes: Poleastis, que pode armazenar e gerar grandes quantidades de calor; Macbrus, que gera grande quantidade de luz; e Ebelus, que quando um lado da pedra é preso à pele torna um homem sem peso, ou metade do peso novamente se o outro lado for tocado.

Gonsales atrela suas gansas ao seu motor e deixa a Lua em 29 de março de 1601. Ele aterriza na China cerca de nove dias depois, sem reencontrar as ilusões de homens e mulheres que tinha visto na sua viagem de ida e com a ajuda do seu Ebelus, que ajuda os pássaros a não caírem na Terra à medida que o peso de Gonsales e o seu Motor ameaça se tornar demais para eles. Ele é rapidamente preso e levado perante o mandarim local, acusado de ser um mago, e como resultado é confinado no palácio do mandarim. Ele aprende a falar o dialeto local do chinês e, após alguns meses de confinamento, é convocado perante o mandarim para prestar contas de si mesmo e de sua chegada à China, o que lhe rende a confiança e o favor do mandarim. Gonsales ouve falar de um grupo de jesuítas e recebe permissão para visitá-los. Ele escreve um relato de suas aventuras, que os jesuítas mandam de volta para a Espanha. A história termina com o desejo fervoroso de Gonsales de que um dia ele possa retornar à Espanha, e "que enriquecendo meu país com o conhecimento desses mistérios ocultos, eu possa pelo menos colher a glória de meus afortunados infortúnios".

Temas abordados

Religião
A história se passa durante o reinado da rainha Isabel I, um período de conflito religioso na Inglaterra. Não só havia a ameaça de um ressurgimento católico, mas também havia disputas dentro da Igreja Protestante. Quando Gonsales encontra os lunares pela primeira vez, ele exclama "Jesu Maria", no qual os lunares caem de joelhos, mas, embora reverenciem o nome de Jesus, não estão familiarizados com o nome Maria, sugerindo que são protestantes e não católicos; Poole é da mesma opinião: "sua falta de reação ao nome de Maria sugere que eles não caíram nos erros da Igreja Católica, apesar de algumas instituições de aparência católica na Lua". Começando na década de 1580, quando Godwin era estudante na Universidade de Oxford, muitas publicações criticando o governo da Igreja da Inglaterra circularam amplamente, até que em 1586 a censura foi introduzida, resultando na controvérsia de Martin Marprelate. Este foi o nome usado pelo autor ou autores anônimos dos panfletos ilegais de ataque à Igreja publicados entre 1588 e 1589. Vários comentaristas, incluindo Grant McColley, sugeriram que Godwin se opôs fortemente à imposição de censura, expressa na esperança de Gonsales de que a publicação de seu relato não seja "prejudicial à fé católica". John Clark sugeriu que a controvérsia de Martin Marprelate pode ter inspirado Godwin a dar o nome de Martin ao deus dos lunares, mas como um bispo da Igreja da Inglaterra, talvez seja improvável que ele fosse geralmente simpático à posição de Martin Marprelate. Os críticos não concordam quanto à denominação precisa dos lunares de Godwin. Em contrapartida com Clark e Poole, David Cressy argumenta que os lunares caindo de joelhos após a exclamação de Gonsales (um ritual semelhante ocorre na corte de Irdonozur) é evidência de "uma forma bastante mecânica de religião (como a maioria dos contemporâneos protestantes de Godwin julgavam o Catolicismo romano)".

Quando The Man in the Moone foi publicado, a discussão sobre a pluralidade de mundos começou a favorecer a possibilidade de vida extraterrestre. Para os pensadores cristãos, tal pluralidade está intimamente ligada a Cristo e sua redenção do homem: se existem outros mundos, eles compartilham uma história semelhante, e Cristo também os redime em seu sacrifício. De acordo com Philipp Melanchthon, um teólogo do século XVI que trabalhou em estreita colaboração com Martinho Lutero, "Não se deve imaginar que existem muitos mundos, porque não se deve imaginar que Cristo morreu ou ressuscitou com mais frequência, nem deve ser imaginado pensar que em qualquer outro mundo, sem o conhecimento do filho de Deus, os homens seriam restaurados para a vida eterna". Comentários semelhantes foram feitos pelo teólogo calvinista Lambert Daneau. Na metade do século XVII, a questão parece ter sido resolvida em favor de uma possível pluralidade, que foi aceita por Henry More e Aphra Behn, entre outros; "em 1650, o exame elizabetano de Oxford questiona um sint plures mundi? ('podem ser muitos mundos?' – para a qual a resposta aristotélica correta era 'não') foi substituída pela tese da disputa quod Luna sit habitabilis ('que a Lua poderia ser habitável' – que pode ser respondido 'provavelmente' se não 'sim')".

Linguagem lunar

Godwin teve um interesse vitalício em linguagem e comunicação (como é evidente nos vários meios de comunicação de Gonsales com seu servo Diego em Santa Helena), e esse foi o tema de seu Nuncius inanimatus (1629). A linguagem que Gonsales encontra na Lua não tem relação com nenhuma com a qual ele esteja familiarizado, e ele leva meses para adquirir fluência suficiente para se comunicar adequadamente com os habitantes. Embora seu vocabulário pareça limitado, suas possibilidades de significado são multiplicadas, pois o significado das palavras e frases também depende do tom. As línguas artificiais foram elementos importantes de relatos fantásticos anteriores, como Utopia de Thomas More; Gargantua e Pantagruel de François Rabelais e Mundus Alter et Idem de Joseph Hall, todos livros com os quais Godwin estava familiarizado. P. Cornelius, em um estudo de línguas inventadas em relatos de viagens imaginários dos séculos XVII e XVIII, propõe que uma linguagem perfeita e racionalmente organizada é indicativa do racionalismo do Iluminismo. Como argumenta H. Neville Davies, a linguagem imaginária de Godwin é mais perfeita do que, por exemplo, a de More em um aspecto: é falada em toda a Lua e não sofreu com a dispersão terrestre de línguas causada pela queda da Torre de Babel.

Uma das referências de Godwin para sua linguagem lunar foi De Christiana Expeditione apud Sinas, de Trigault. Gonsales fornece dois exemplos de frases faladas, escritas em uma cifra que, mais tarde, foi explicada por John Wilkins em Mercury, ou The Secret and Swift Messenger (1641). O relato de Trigault sobre a língua chinesa deu a Godwin a ideia de atribuir tonalidade à língua lunar e de apreciá-la na língua falada pelos mandarins chineses que Gonsales encontra após seu retorno à Terra. Por outro lado, Gonsales afirma que, com a multiplicidade de línguas na China (tornando seus falantes mutuamente ininteligíveis), a língua dos mandarins é universal em virtude da tonalidade (ele a suprime nas outras variedades de chinês). Assim, os mandarins são capazes de manter uma superioridade cultural e espiritual semelhante à da classe alta lunar, que deve ser colocada com a variedade de línguas faladas em uma Europa fraturada e moralmente degenerada e em outros lugares. Knowlson argumenta que usar o termo "linguagem" é exagerar o caso, e que cifra é o termo apropriado: "Apesar das afirmações de Godwin, esta 'linguagem' musical não é de fato uma linguagem, mas simplesmente uma cifra em que as letras de uma língua existente podem ser transcritas". Ele sugere que a fonte de Godwin pode ter sido um livro de Joan Baptista Porta, cujo De occultis literarum notis (1606) contém "uma descrição exata do método que ele deveria adotar".

Gênero
O gênero do livro foi categorizado de várias maneiras. Quando foi publicado pela primeira vez, o gênero literário de fantasia utópica estava em sua infância, e os críticos reconheceram como Godwin usou um cenário utópico para criticar as instituições de seu tempo: a Lua era "a perspectiva ideal para ver a Terra" e suas "atitudes morais e instituições sociais", segundo Maurice Bennett. Outros críticos se referiram ao livro como "utopia", "Utopia renascentista" ou "aventura picaresca". Enquanto alguns críticos afirmam que é uma das primeiras obras de ficção científica, não há um consenso geral de que seja mesmo "protoficção científica".

Os primeiros comentaristas reconheceram que o livro é uma espécie de romance picaresco, e as comparações com Dom Quixote eram feitas já em 1638. Tanto na estrutura quanto no conteúdo, The Man in the Moone lembra um pouco a novela anônima espanhola Lazarillo de Tormes (1554); ambos os livros começam com uma genealogia e começam em Salamanca, apresentando um homem que viaja de mestre em mestre em busca de sua fortuna. Mas a maioria dos críticos concorda que o modo picaresco não é sustentado no livro todo e que Godwin intencionalmente alcança uma "transformação genérica".

O livro de Godwin segue uma tradição venerável de literatura de viagem que combina a emoção de viagens a lugares estrangeiros com reflexão utópica; A Utopia, de More, é citada como precursora, assim como o relato de Américo Vespúcio. Godwin pôde recorrer a um extenso corpo de trabalho descrevendo as viagens empreendidas por seu protagonista, incluindo livros de Hakluyt e Jan Huyghen van Linschoten, e as narrativas derivadas da missão jesuíta em Pequim.

Recepção e influência
The Man in the Moone foi publicado cinco meses depois de The Discovery of a World in the Moone por John Wilkins, mais tarde bispo de Chester. Wilkins referiu-se a Godwin uma vez, em uma discussão sobre manchas na Lua, mas não ao livro de Godwin. Na terceira edição de The Discovery (1640), no entanto, Wilkins fornece um resumo do livro de Godwin e, posteriormente, em Mercury (1641) ele comenta sobre The Man in the Moone e Nuncius Inanimatus, dizendo que "o texto anterior poderia ser usado para desvendar os segredos deste último". The Man in the Moone rapidamente se tornou uma "fonte de humor e paródia" internacional: Cyrano de Bergerac, usando a tradução de Baudoin de 1648, parodiou-o em L'Autre Monde: où les États et Empires de la Lune (1657); o viajante de Cyrano chega a conhecer Gonsales, que ainda está na Lua, "degradado ao status de macaco de estimação". Foi uma das inspirações para o que foi chamado de primeiro texto de ficção científica nas Américas, Syzygies and Lunar Quadratures Aligned to the Meridian of Mérida of the Yucatán by an Anctitone or Inhabitant of the Moon... de Manuel António de Rivas (1775). A língua de Laputa de Jonathan Swift, que era um parente distante de Godwin, pode ter sido influenciada por The Man in the Moone, diretamente ou através de Cyrano de Bergerac.

The Man in the Moone tornou-se uma fonte popular para "drama cômico e ópera muitas vezes extravagantemente encenados", incluindo The Emperor of the Moon, de Aphra Behn, uma peça de 1687 "inspirada por... a terceira edição de [The Man in the Moone], e a tradução inglesa da obra de Cyrano", e The World in the Moon, de Elkanah Settle (1697). A obra Wonders in the Sun: the Kingdom of the Birds, de Thomas D'Urfey (1706), foi "realmente uma sequência, estrelada por Domingo e Diego". Sua popularidade não se limitou ao inglês; uma comédia holandesa, Don Domingo Gonzales de Man in de maan, anteriormente considerado como tendo sido escrito por Maria de Wilde, foi publicado em 1755.

A influência do livro continuou no século XIX. O escritor Edgar Allan Poe, em um apêndice de "The Unparalleled Adventure of One Hans Pfaall", chamou-o de "um pequeno livro singular e um tanto engenhoso". Poe assumiu que o autor era francês, uma suposição também feita por Júlio Verne em seu Da Terra à Lua (1865), sugerindo que eles podem estar usando a tradução de Baudoin. The First Men in the Moon (1901), de HG Wells, tem vários paralelos com a fantasia de Godwin, incluindo o uso de uma pedra para induzir a ausência de peso. No entanto, The Man in the Moone recebeu apenas "consideração morna em diferentes histórias da literatura inglesa", e sua importância é minimizada nos estudos da literatura utópica. Utopian Thought in the Western World, de Frank E. Manuel e Fritzie P. Manuel (vencedor do National Book Award for Nonfiction de 1979) o menciona apenas de passagem, dizendo que Godwin "trata principalmente da mecânica do voo com a ajuda de uma tripulação de pássaros", e que The Man in the Moone, como os livros de Bergerac e Wilkins, carece de "alta seriedade e propósito moral unificado".

As aves de transporte de carga da Gonsales também deixaram sua marca. A entrada do Oxford English Dictionary para gansa diz: "Um dos pássaros (chamados em outros lugares 'cisnes selvagens') que atraiu Domingo Gonsales para a Lua no romance de Bp. F. Godwin". Para a etimologia sugere ganzæ, encontrado na tradução de Philemon Holland de 1601, História Natural, do escritor romano Plínio, o Velho. No século XVII, o astrônomo e cartógrafo holandês Michael van Langren ("Langrenus"), nomeou uma das crateras lunares para eles, Gansii, mais tarde alterada para Halley.

Obras modernas publicadas

 The Man in the Moone: or a Discourse of a Voyage thither by Domingo Gonsales , 1638. Facsimile reprint, Scolar Press, 1971.
 The Man in the Moone and Nuncius Inanimatus , ed. Grant McColley. Smith College Studies in Modern Languages 19. 1937. Repr. Logaston Press, 1996.
 The Man in the Moone. A Story of Space Travel in the Early 17th Century , 1959.
 The Man in the Moone , in Charles C. Mish, Short Fiction of the Seventeenth Century, 1963. Based on the second edition, with modernised text (an "eccentric choice").
 The Man in the Moone , in Faith K. Pizor and T. Allan Comp, eds., The Man in the Moone and Other Lunar Fantasies. Praeger, 1971.
 The Man in the Moone , ed. William Poole. Broadview, 2009. .

Monografia sobre The Man in the Moone
 Anke Janssen, Francis Godwins "The Man in the Moone":  . Peter Lang, 1981.

Notas

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Romances adaptados para a ópera
Obras publicadas sob pseudónimo
Romances em língua inglesa
Romances de ficção científica do Reino Unido
Romances de ficção científica da década de 1630
Romances da Inglaterra
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de destaque)

The Man in the Moone


was a village located in Soekami District, Nara Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,913 and a density of 89.60 persons per km². The total area was 21.35 km².

On April 1, 2005, Tsukigase, along with the village of Tsuge (from Yamabe District), was merged into the expanded city of Nara.

Dissolved municipalities of Nara Prefecture
Populated places disestablished in 2005
2005 disestablishments in Japan

Tsukigase, Nara


Film şu anlamlara gelebilir:

 Camlara yapıştırılarak içerinin görünmesini engelleyen bir tür ince yaprak
 Sinemacılıkta, bir oyunun bütününü taşıyan şerit veya şeritlerin bütünü
 Film (fotoğrafçılık), fotoğrafçılıkta, radyografide ve sinemacılıkta resim çekmek için kullanılan; selülozdan, saydam, bükülebilir şerit
 Film (sinema), sinema makinesiyle gösterilen eser, izleti
 Film (film), Samuel Beckett'in yazdığı tek senaryodan çekilen 1965 ABD yapımı film
 Total Film, 1997'den beri İngiltere'de yayımlanan sinema dergisi

Film (anlam ayrımı)


Mændenes 1500 meter fri konkurrence ved VM i svømning 2011 blev afholdt den 30. juli med heats og semifinaler og finalen den 31. juli.

Rekord
Før konkurrencen var daværende verdens- og stævnerekorder følgende:

Følgende rekorder blev sat under konkurrencen:

Results

Heats
27 svømmere deltog i 4 heats.

Finalen
Finalen startede klokken 18:49.

Referencer

Eksterne links
2011 World Aquatics Championships: Men's 1500 metre freestyle entry list , from OmegaTiming.com; retrieved 2011-07-23.

VM i svømning 2011

VM i svømning 2011 - 1500 meter fri mænd


Varaždinsko-zagorska B liga je predstavljala drugi stupanj Varaždinsko-zagorske nogometne lige u sezoni 1974./75. Sudjelovalo je ukupno 14 klubova (12 u konkurenciji), a prvak je bila "Sloga" iz Konjščine.
Po završetku sezone, liga je ukinuta.

Ljestvica

 Začretje – tadašnji naziv za Sveti Križ Začretje
 Samobor i Sljeme Sesvete  van konkurencije

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Varaždinsko-zagorska A liga 1974./75.

Izvori
 Franjo Novak, Zvonko Gerić: NK Podravina : Ludbreg : [1919.-2009.], Ludbreg, 2011.,
 Branko Piljek: Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 36

1974-75 Varaždinsko-zagorska
Varaždinsko-zagorska

Varaždinsko-zagorska B nogometna liga 1974./75.


تتضمن قائمة قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة لعام 1950 جميع القرارات الصادرة عن مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة خلال العام 1950.

القائمة

المرجع

قوائم قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة حسب السنة


Clitunno, Roma mitolojisinde bir okeanid. Clitunno Nehri'nin tanrısıydı.

Roma tanrıları
Deniz ve nehir tanrıları

Clitunno


Pipin den Ældre () (ca. 585–640) var en frankisk statsmand, der var major domus under merovingerkongerne Klotar 2., Dagobert 1. og Sigibert 2. i Frankerriget.

Hans datter Begga blev gift med Ansegisel, en søn af hans ven biskop Arnulf af Metz. Deres søn var Pipin af Herstal.

Frankrigs historie

Pipin den Ældre


ميكانيكا الأجسام الصلبة هي فرع من فروع الميكانيكا، الفيزياء والرياضيات التي تهتم بفعل الأجسام الصلبة تحت التأثيرات الخارجية (مثل القوى الخارجية، تغيرات درجة الحرارة، التغيرات، إلخ...). هي جزء من دراسة أوسع تعرف بميكانيكا المتصل (ميكانيكا الأجسام المتصلة). واحدة من أشهر التطبيقات المستخدمة في الميكانيكا للأجسام الصلبة هي معادلة أويلر-بيرنولي. مكيانيكا الأجسام الصلبة تستخدم الشد بكثرة من أجل وصف الإجهادات والانفعالات والعلاقة بينهم.

يستعمل افتراض أن الجسيم النقطي أبعاده معدومة لتسهيل دراسة خواص الجسم التحريكية لكن في الفيزياء الحقيقية لا يوجد جسم ليس له كتلة وّأبعاده مهملة.

تعريف الجسم الصلب
الجسم الصلب عبارة عن مجموعة من الجسيمات النقطية مهملة الأبعاد ذات كتلة m تتجمع فيما بينها لتشكل جملة جسيمات، ويختلف الجسم الصلب عن جملة الجسيمات العادية بأن البعد بين الجسيمات المكونة له ثابت أي:
إذا كان m1 جسيم نقطي من الجسم الصلب وm2 جسيم نقطي من الجسم الصلب وm3 جسم نقطي من الجسم الصلب فإنه وبالضرورة: r12 = r23 = r13

مركز الكتلة
لدراسة خصائص حركة الجسم الصلب نحدد نقطة منه أو من الفراغ المحيط به، هذه النقطة هي مركز ثقله وتتميز عن باقي النقاط.
عندما لا يخضع الجسم لأي قوة خارجية فإنه يتحرك حركة عشوائية في الفضاء وتكون حركة مركز كتله حركة مستقيمة منتظمة.

المراجع

ميكانيكا
ميكانيكا أجسام صلبة
ميكانيكا استمرارية

ميكانيكا المواد الصلبة


Sædinge Kirke ligger i Sædinge Sogn, Lolland-Falsters Stift på Lolland.

Eksterne henvisninger

 Sædinge Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Lolland Kommune
Kirker i Lolland-Falsters Stift

Sædinge Kirke


Cristian Terheş (né le  à Zalău) est un homme politique roumain, membre du Parti national paysan chrétien-démocrate. Il est élu député européen lors des élections européennes de 2019 avec le Parti social-démocrate (PSD).

Il rejoint le Parti national paysan chrétien-démocrate (PNȚ-CD) en mai 2020 puis devient membre du Mouvement politique chrétien européen (ECPM).

Biographie

Né à Zalău, il étudie la théologie à l'Université Babeș-Bolyai de Cluj-Napoca et est consacré prêtre de l'Église gréco-catholique roumaine à Oradea. Il étudié le journalisme au Fullerton College à Fullerton, en Californie, et a travaillé au Santiago Canyon College à Orange, en Californie. Il s'installe à Irvine, toujours en Californie, et est devenu membre du clergé dans une église gréco-catholique locale, mais a également travaillé comme analyste commercial.

Terheș s'implique dans la politique roumaine, tout d'abord dans l'opposition au PSD au pouvoir, qu'il qualifia de corrompu. Il est devenu célèbre en 2012, lorsqu'il participe à la campagne référendaire sur le limogeage du président roumain de l'époque Traian Băsescu ; il fait pression en faveur Băsescu (qui était opposé aux sociaux-démocrates) au Congrès des États-Unis. En 2014, Terheș s'oppose à l'élection de Victor Ponta (du PSD) à la présidence.

En 2016, il devient commentateur régulier de la chaîne de télévision Antena 3 affiliée au PSD et de România TV. Dans le même temps, il devient un partisan du PSD au pouvoir, dans ses commentaires publics, il soutient la suspension du président libéral Klaus Iohannis. En 2019, il est classé quatrième sur la liste PSD pour les élections européennes de 2019 et a été élu membre du Parlement européen. En raison d'une activité politique incompatible avec son statut de prêtre, l'éparchie catholique roumaine d'Oradea Mare l'a libéré, en 2019, de l'exercice des fonctions sacerdotales.

Activité de député européen
Le 11 novembre 2021, il dépose une requête auprès de la Cour européenne des droits de l'homme à Strasbourg pour protester contre diverses mesures prises par le gouvernement roumain pour lutter contre la pandémie de Covid-19, alléguant une violation de l'article 5 (droit à la liberté et à la sûreté). Sa demande est rejetée par la Cour EDH pour irrecevabilité, la Cour notant que les mesures  et que Terheș n'avait pas expliqué leur impact sur sa situation personnelle.

En octobre 2022, Cristian Terhes appelle à la destitution d'Ursula von der Leyen pour corruption aggravée.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Roumanie de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité du Parti national paysan chrétien-démocrate
Personnalité du Parti social-démocrate (Roumanie)
Député européen membre du Parti social-démocrate (Roumanie)
Député européen du groupe Conservateurs et réformistes européens 2019-2024
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Roumanie 2019-2024
Naissance en décembre 1978
Naissance à Zalău

Cristian Terheş


بلدية إل كاستل دي غواداليست , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 204 نسمة.

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

إل كاستل دي غواداليست


Vincenzo Moretti (* 14. November 1815 in Orvieto; † 6. Oktober 1881 in Bologna) war ein italienischer Kardinal der Römischen Kirche.

Leben
Vincenzo Moretti wuchs als Sohn von Domenico Moretti und Elisabetta Mazzoni-Brancaleone in Orvieto auf, wo er am 24. April 1821 das Sakrament der Firmung empfing. Ohne jemals in den Orden eingetreten zu sein, studierte Moretti zunächst am Jesuitenkolleg in Orvieto, und später, ebenfalls in Orvieto, am dortigen Priesterseminar Theologie. Am 22. September 1838 empfing Moretti die Priesterweihe.

Sein Studium beendete er am Collegio Romano in Rom zunächst am 31. Mai 1844, als er in einer ersten Teilprüfung zum Doktor der Theologie promoviert wurde. Zuletzt wurde er am 9. März 1848 Doktor der Rechtswissenschaften, sowohl in Zivilrecht wie auch in Fragen des Kirchenrechts (Doctor iuris utriusque).

Moretti wurde in der Diözese Orvieto als Kanoniker in der Kathedrale von Orvieto eingesetzt. Am 18. Oktober 1845 übernahm er die Position des Professors für die Heilige Schrift am Knabenseminar von Orvieto, ehe er am 30. Dezember 1848 zum Generalvikar berufen wurde.

Am 17. Dezember 1855 erfolgte seine Ernennung zum Bischof von Comacchio. Die Bischofsweihe spendete ihm am 13. Januar 1856 in Rom Kardinal Costantino Patrizi Naro; Mitkonsekratoren waren Erzbischof Antonio Ligi Bussi, Vizegerent von Rom, sowie Erzbischof Gregorio Bizzarri, Sekretär der Kongregation für die Bischöfe und Regularen. Moretti übernahm als Bischof nach Comacchio noch drei weitere Bistümer. So wechselte er am 23. Mai 1860 als Bischof in das Bistum Cesena, am 27. März 1867 ins Bistum Imola und zuletzt am 27. Oktober 1871 ins Erzbistum Ravenna.

Bereits am 13. September 1863 wurde Moretti zum persönlichen Berater von Papst Pius IX. berufen. Dieser nahm ihn in seinem letzten Konsistorium am 28. Dezember 1877 ins Kardinalskollegium auf. Nach der Überreichung von Kardinalsring und Birett übernahm Moretti am 31. Dezember 1877 als Kardinalpriester die Titelkirche Santa Sabina. Kurz danach zählte Moretti im Februar 1878 zu einem der Mitglieder des Konklave von 1878, in welchem Leo XIII. zum neuen Papst gewählt wurde. Dieser ernannte Moretti am 25. April 1878 zum Apostolischen Administrator der Diözese Comacchio.

Kardinal Moretti starb drei Jahre später, nur wenige Wochen vor seinem 66. Geburtstag. Nach der Aufbahrung in der Kirche San Martino in Bologna wurden die sterblichen Überreste in einem Grab auf dem Friedhof von Bologna beigesetzt.

Weblinks

Bischof von Imola
Kardinal (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Konzilsvater (Erstes Vatikanisches Konzil)
Italiener
Geboren 1815
Gestorben 1881
Mann

Vincenzo Moretti


An Brachiaria ovalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Brachiaria ovalis in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria ovalis


سانجر  هي إحدى مدن مقاطعة فريسنو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 9 مايو، 1911.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسانجر في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سانجر 18,931 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 5,220 أسرة وعدد العائلات 4,308 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 5,420 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 49.53% من البيض و0.42% من الأمريكيين الأفارقة و1.20% من الأمريكيين الأصليين و1.96% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و43.16% من الأعراق الأخرى و3.64% من عرقين مختلطين أو أكثر و80.92% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 5,220 أسرة كانت نسبة 54.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 57.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 17.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 14.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.60، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.91.

بلغ العمر الوسطي للسكان 28.1 عاماً. وكانت نسبة 34.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 16.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 100.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 99.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 32,072 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 33,219 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 26,443 دولارًا مقابل 22,808 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 11,625 دولارًا. وكانت نسبة 21% من العائلات ونسبة 23.7% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 30.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 15.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سانجر 24,270 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 6,659 أسرة وعدد العائلات 5,577 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 7,104 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 59.56% من البيض و0.90% من الأمريكيين الأفارقة و1.28% من الأمريكيين الأصليين و3.12% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.16% من سكان جزر المحيط الهادئ و31.50% من الأعراق الأخرى و3.48% من عرقين مختلطين أو أكثر و80.50% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,659 أسرة كانت نسبة 55.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 8.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 13.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.62، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.90.

بلغ العمر الوسطي للسكان 29.2 عاماً. وكانت نسبة 33.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 18.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.4% ذكور و50.6% إناث.

أعلام
 إدوارد دين برايس
 توم فلوريس

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1911
تأسيسات سنة 1911 في كاليفورنيا
مدن مقاطعة فريسنو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

سانجر (كاليفورنيا)


The sexagenary cycle, also known as the Stems-and-Branches or ganzhi (), is a cycle of sixty terms, each corresponding to one year, thus a total of sixty years for one cycle, historically used for recording time in China and the rest of the East Asian cultural sphere. It appears as a means of recording days in the first Chinese written texts, the Shang oracle bones of the late second millennium BC. Its use to record years began around the middle of the 3rd century BC. The cycle and its variations have been an important part of the traditional calendrical systems in Chinese-influenced Asian states and territories, particularly those of Japan, Korea, and Vietnam, with the old Chinese system still in use in Taiwan, and to a lesser extent, in Mainland China.

This traditional method of numbering days and years no longer has any significant role in modern Chinese time-keeping or the official calendar. However, the sexagenary cycle is used in the names of many historical events, such as the Chinese Xinhai Revolution, the Japanese Boshin War, the Korean Imjin War and the Vietnamese Famine of Ất Dậu, Tết Mậu Thân. It also continues to have a role in contemporary Chinese astrology and fortune telling. There are some parallels in this with the current 60-year cycle of the  Hindu calendar.

Overview

Each term in the sexagenary cycle consists of two Chinese characters, the first being one of the ten Heavenly Stems of the Shang-era week and the second being one of the twelve Earthly Branches representing the years of Jupiter's duodecennial orbital cycle. The first term jiǎzǐ () combines the first heavenly stem with the first earthly branch. The second term yǐchǒu () combines the second stem with the second branch. This pattern continues until both cycles conclude simultaneously with guǐhài (), after which it begins again at jiǎzǐ. This termination at ten and twelve's least common multiple leaves half of the combinations—such as jiǎchǒu ()—unused; this is traditionally explained by reference to pairing the stems and branches according to their yin and yang properties.

This combination of two sub-cycles to generate a larger cycle and its use to record time have parallels in other calendrical systems, notably the Akan calendar.

History

The sexagenary cycle is attested as a method of recording days from the earliest written records in China, records of divination on oracle bones, beginning . Almost every oracle bone inscription includes a date in this format. This use of the cycle for days is attested throughout the Zhou dynasty and remained common into the Han period for all documentary purposes that required dates specified to the day.

Almost all the dates in the Spring and Autumn Annals, a chronological list of events from 722 to 481 BC, use this system in combination with regnal years and months (lunations) to record dates. Eclipses recorded in the Annals demonstrate that continuity in the sexagenary day-count was unbroken from that period onwards. It is likely that this unbroken continuity went back still further to the first appearance of the sexagenary cycle during the Shang period.

The use of the sexagenary cycle for recording years is much more recent. The earliest discovered documents showing this usage are among the silk manuscripts recovered from Mawangdui tomb 3, sealed in 168 BC. In one of these documents, a sexagenary grid diagram is annotated in three places to mark notable events. For example, the first year of the reign of Qin Shi Huang (), 246 BC, is noted on the diagram next to the position of the 60-cycle term yǐ-mǎo (, 52 of 60), corresponding to that year.  Use of the cycle to record years became widespread for administrative time-keeping during the Western Han dynasty (202 BC – 8 AD). The count of years has continued uninterrupted ever since: the year 1984 began the present cycle (a —jiǎ-zǐ year), and 2044 will begin another. Note that in China the new year, when the sexagenary count increments, is not January 1,  but rather the lunar new year of the traditional Chinese calendar. For example, the ji-chou  year (coinciding roughly with 2009) began on January 26, 2009. (However, for astrology, the year begins with the first solar term "Lìchūn" (), which occurs near February 4.)

In Japan, according to Nihon shoki, the calendar was transmitted to Japan in 553. But it was not until the Suiko era that the calendar was used for politics. The year 604, when the Japanese officially adopted the Chinese calendar, was the first year of the cycle.

The Korean ( hwangap) and Japanese tradition ( kanreki) of celebrating the 60th birthday (literally 'return of calendar') reflects the influence of the sexagenary cycle as a count of years.

The Tibetan calendar also counts years using a 60-year cycle based on 12 animals and 5 elements, but while the first year of the Chinese cycle is always the year of the Wood Rat, the first year of the Tibetan cycle is the year of the Fire Rabbit (—dīng-mǎo, year 4 on the Chinese cycle).

Ten Heavenly Stems

Twelve Earthly Branches

*The names of several animals can be translated into English in several different ways. The Vietnamese Earthly Branches use cat instead of Rabbit.

Sexagenary years

Conversion between cyclic years and Western years

As mentioned above, the cycle first started to be used for indicating years during the Han dynasty, but it also can be used to indicate earlier years retroactively. Since it repeats, by itself it cannot specify a year without some other information, but it is frequently used with the Chinese era name (年号; "niánhào") to specify a year. The year starts with the new year of whoever is using the calendar. In China, the cyclic year normally changes on the Chinese Lunar New Year. In Japan until recently it was the Japanese lunar new year, which was sometimes different from the Chinese; now it is January 1. So when calculating the cyclic year of a date in the Gregorian year, one has to consider what their "new year" is. Hence, the following calculation deals with the Chinese dates after the Lunar New Year in that Gregorian year; to find the corresponding sexagenary year in the dates before the Lunar New Year would require the Gregorian year to be decreased by 1.

As for example, the year 2697 BC (or −2696, using the astronomical year count), traditionally the first year of the reign of the legendary Yellow Emperor, was the first year (甲子; jiǎ-zǐ) of a cycle. 2700 years later in 4 AD, the duration equivalent to 45 60-year cycles, was also the starting year of a 60-year cycle. Similarly 1980 years later, 1984 was the start of a new cycle.

Thus, to find out the Gregorian year's equivalent in the sexagenary cycle use the appropriate method below.
 For any year number greater than 4 AD, the equivalent sexagenary year can be found by subtracting 3 from the Gregorian year, dividing by 60 and taking the remainder. See example below.
 For any year before 1 AD, the equivalent sexagenary year can be found by adding 2 to the Gregorian year number (in BC), dividing it by 60, and subtracting the remainder from 60.
 1 AD, 2 AD and 3 AD correspond respectively to the 58th, 59th and 60th years of the sexagenary cycle.
The formula for years AD is (year – 3 or + 57) mod 60 and for years BC is 60 – (year + 2) mod 60.
The result will produce a number between 0 and 59, corresponding to the year order in the cycle; if the remainder is 0, it corresponds to the 60th year of a cycle. Thus, using the first method, the equivalent sexagenary year for 2012 AD is the 29th year (壬辰; rén-chén), as (2012–3) mod 60 = 29 (i.e., the remainder of (2012–3) divided by 60 is 29). Using the second, the equivalent sexagenary year for 221 BC is the 17th year (庚辰; gēng-chén), as 60- [(221+2) mod 60] = 17 (i.e., 60 minus the remainder of (221+2) divided by 60 is 17).

Examples
Step-by-step example to determine the sign for 1967:
1967 – 3 = 1964 ("subtracting 3 from the Gregorian year")
1964 ÷ 60 = 32 ("divide by 60 and discard any fraction")
1964 – (60 × 32) = 44 ("taking the remainder")
Show one of the Sexagenary Cycle tables (the following section), look for 44 in the first column (No) and obtain Fire Goat (丁未; dīng-wèi).

Step-by-step example to determine the cyclic year of first year of the reign of Qin Shi Huang (246 BC):
246 + 2 = 248  ("adding 2 to the Gregorian year number (in BC)")
248 ÷ 60 = 4 ("divide by 60 and discard any fraction")
248 – (60 × 4) = 8 ("taking the remainder")
60 – 8 = 52 ("subtract the remainder from 60")
Show one of the Sexagenary Cycle table (the following section), look for 52 in the first column (No) and obtain Wood Rabbit (乙卯; yǐ-mǎo).

A shorter equivalent method
Start from the AD year (1967), take directly the remainder mod 60, and look into column AD of the table "Sexagenary years" (just above).
1967 = 60 × 32 + 47.
Remainder is therefore 47 and the AD column says 'Fire Goat' as it should be.

For a BC year: discard the minus sign, take the remainder of the year mod 60 and look into column BC. Applied to year -246, this gives:
246 = 60 × 4 + 6. Remainder is therefore 6 and the BC column of table "Sexagenary years" (just above) gives 'Wood Rabbit'.
When doing these conversions, year 246 BC cannot be treated as −246 AD due to the lack of a year 0 in the Gregorian AD/BC system.

The following tables show recent years (in the Gregorian calendar) and their corresponding years in the cycles:

1804–1923

1924–2043

Sexagenary months
The branches are used marginally to indicate months. Despite there being twelve branches and twelve months in a year, the earliest use of branches to indicate a twelve-fold division of a year was in the 2nd century BC.  They were coordinated with the orientations of the Great Dipper, (: jiànzǐyuè, : jiànchǒuyuè, etc.). There are two systems of placing these months, the lunar one and the solar one.

One system follows the ordinary Chinese lunar calendar and connects the names of the months directly to the central solar term (; zhōngqì). The jiànzǐyuè (()) is the month containing the winter solstice (i.e. the  Dōngzhì) zhōngqì. The jiànchǒuyuè (()) is the month of the following zhōngqì, which is Dàhán (), while the jiànyínyuè (()) is that of the Yǔshuǐ () zhōngqì, etc. Intercalary months have the same branch as the preceding month.

In the other system (; jiéyuè) the "month" lasts for the period of two solar terms (two  qìcì). The zǐyuè () is the period starting with Dàxuě (), i.e. the solar term before the winter solstice. The chǒuyuè () starts with Xiǎohán (), the term before Dàhán (), while the yínyuè () starts with Lìchūn (), the term before Yǔshuǐ (), etc. Thus in the solar system a month starts anywhere from about 15 days before to 15 days after its lunar counterpart.

The branch names are not usual month names; the main use of the branches for months is astrological. However, the names are sometimes used to indicate historically which (lunar) month was the first month of the year in ancient times. For example, since the Han dynasty, the first month has been jiànyínyuè, but earlier the first month was jiànzǐyuè (during the Zhou dynasty) or jiànchǒuyuè (traditionally during the Shang dynasty) as well.

For astrological purposes stems are also necessary, and the months are named using the sexagenary cycle following a five-year cycle starting in a jiǎ (; 1st) or jǐ (; 6th) year. The first month of the jiǎ or jǐ  year is a  bǐng-yín (; 3rd) month, the next one is a dīng-mǎo (; 4th) month, etc., and the last month of the year is a dīng-chǒu (, 14th) month. The next year will start with a wù-yín (; 15th) month, etc. following the cycle. The 5th year will end with a yǐ-chǒu (; 2nd) month. The following month, the start of a jǐ or jiǎ year, will hence again be a bǐng-yín (3rd) month again. The beginning and end of the (solar) months in the table below are the approximate dates of current solar terms; they vary slightly from year to year depending on the leap days of the Gregorian calendar.

Sexagenary days

N for the year: (5y + [y/4]) mod 10, y = 0–39 (stem); (5y + [y/4]) mod 12, y = 0–15 (branch)
N for the Gregorian century: (4c + [c/4] + 2) mod 10 (stem); (8c + [c/4] + 2) mod 12 (branch), c ≥ 15
N for the Julian century: 5c mod 10, c = 0–1 (stem); 9c mod 12, c = 0–3 (branch)
The table above allows one to find the stem & branch for any given date. For both the stem and the branch, find the N for the row for the century, year, month, and day, then add them together. If the sum for the stems' N is above 10, subtract 10 until the result is between 1 and 10. If the sum for the branches' N is above 12, subtract 12 until the result is between 1 and 12.

For any date before October 15, 1582, use the Julian century column to find the row for that century's N. For dates after October 15, 1582, use the Gregorian century column to find the century's N. When looking at dates in January and February of leap years, use the bold & italic Feb and Jan.

Examples
 Step-by-step example to determine the stem-branch for October 1, 1949.
Stem
(day stem N + month stem N + year stem N + century stem N) = number of stem. If over 10, subtract 10 until within 1 – 10.
Day 1: N = 1,
Month of October: N = 1,
Year 49: N = 7,
49 isn't on the table, so we'll have to mod 49 by 40. This gives us year 9, which we can follow to find the N for that row.
Century 19: N = 2.
(1 + 1 + 7 + 2) = 11. This is more than 10, so we'll subtract 10 to bring it between 1 and 10.
11 – 10 = 1,
Stem = 1, .
Branch
(day branch N + month branch N + year branch N + century branch N)= number of branch. If over 12, subtract 12 until within 1 – 12.
Day 1: N = 1,
Month of October: N = 5,
Year 49: N = 5,
Again, 49 is not in the table for year. Modding 49 by 16 gives us 1, which we can look up to find the N of that row.
Century 19: N = 2.
(1 + 5 + 5 + 2) = 13. Since 13 is more than 12, we'll subtract 12 to bring it between 1 and 12.
13 – 12 = 1,
Branch = 1, .
Stem-branch = 1, 1 (, 1 in sexagenary cycle = 32 – 5 + 33 + 1 – 60).

Stem-branch for December 31, 1592
Stem = (day stem N + month stem N + year stem N + century stem N)
Day 31: N = 1; month of December: N = 2; year 92 (92 mod 40 = 12): N = 3; century 15: N = 5.
(1 + 2 + 3 + 5) = 11;  11 – 10 = 1.
Stem = 1, .
Branch = (day branch N + month branch N + year branch N + century branch N)
Day 31: N = 7; month of December: N = 6; year 92 (92 mod 16 = 12): N = 3; century 15: N = 5.
(7 + 6 + 3 + 5) = 21; 21 – 12 = 9.
Branch = 9,
Stem-branch = 1, 9 (, 21 in cycle = – 42 – 2 + 34 + 31 = 21)
Stem-branch for August 4, 1338
Stem = 8,
Day 4: N = 4; month of August: N = 0; year 38: N = 9; century 13 (13 mod 2 = 1): N = 5.
(4 + 0 + 9 + 5) = 18; 18 – 10 = 8.
Branch = 12,
Day 4: N = 4; month of August: N = 4; year 38 (38 mod 16 = 6): N = 7; century 13 (13 mod 4 = 1): N = 9.
(4 + 4 + 7 + 9) = 24; 24 – 12 = 12
Stem-branch = 8, 12 (, 48 in cycle = 4 + 8 + 32 + 4)
Stem-branch for May 25, 105 BC (−104).
Stem = 7,
Day 25: N = 5; month of May: N = 8; year −4 (−4 mod 40 = 36): N = 9; century −1 (−1 mod 2 = 1): N = 5.
(5 + 8 + 9 + 5) = 27; 27 – 10 = 17; 17 – 10 = 7.
Branch = 3,
Day 25: N = 1; month of May: N = 8; year −4 (−4 mod 16 = 12): N = 3; century −1 (−1 mod 4 = 3): N = 3.
(1 + 8 + 3 + 3) = 15; 15 – 12 = 3.
Stem-branch = 7, 3 (, 27 in cycle = – 6 + 8 + 0 + 25)
Alternately, instead of doing both century and year, one can exclude the century and simply use −104 as the year for both the stem and the branch to get the same result.

Algorithm for mental calculation

 for Gregorian calendar and  for Julian calendar.
   for Jan or Feb in a common year and  in a leap year.

Stem-branch for February 22, 720 BC (−719).
y = 5 x (720–719) + [1/4] = 5
c = 8
m = 30 + [0.6 x 15 – 3] – 5 = 31
d = 22
SB = 5 + 8 + 31 + 22 – 60 = 6
S = B = 6, 己巳
Stem-branch for November 1, 211 BC (−210).
y = 5 x (240–210) + [30/4] = 5 x 6 + 7 = 37
c = 8
m = 0 + [0.6 x 12 – 3] = 4
d = 1
SB = 37 + 8 + 4 + 1 = 50
S = 0, B = 2, 癸丑
Stem-branch for February 18, 1912.
y = 5 x (1912–1920) + [-8/4] + 60 = 18
c = 4 – 19 + 10 = -5
m = 30 + [0.6 x 15 – 3] – 6 = 30
d = 18
SB = 18 – 5 + 30 + 18 – 60 = 1
S = B = 1, 甲子
Stem-branch for October 1, 1949.
y = 5 x (1949–1920) + [29/4] = 5 x 5 + 7 = 32
c = -5
m = 30 + [0.6 x 11 -3] = 33
d = 1
SB = 32 – 5 + 33 + 1 – 60 = 1
S = B = 1, 甲子

Sexagenary hours

See also
 Doumu (斗母元君)
 Tai Sui (太歲)
 Chinese calendar
 Chinese era name
 Japanese invasions of Korea (1592–1598), known in Korean as the "Imjin War", after the "Yang Water (im) Dragon (jin)" year 1592.
 Koshien Stadium (Japan), named after the "Yang Wood (kō) Rat (shi)" year 1924. One of the last examples of general usage of the cycle in Japan.
 Lunisolar calendar
 Tet Offensive – Vietnamese name of the event, "Tết Mậu Thân Event", named after the "Yang Earth (mậu) Monkey (thân)" year 1968.
 Xinhai Revolution (China), named after the "Yin Metal (xin) Pig (hai)" year 1911

References

Citations

Sources

External links

 Ganzhi.io An Open Source application and implementation of Gan & Zhi as well as Jeiqi

Chinese calendars
Chinese astrology
Units of time
Sexagenary cycle

Sexagenary cycle


Captain sınıfı, Kraliyet Donanması'nda fırkateyn olarak hizmet eden Amerikan yapımı refakat muhribi. Lend-Lease ile Amerika Birleşik Devletleri tarafından 32 Evarts sınıfı ile 46 Buckley sınıfı olmak üzere toplam 78 refakat muhribi Kraliyet Donanması'na ödünç verilmiştir.

Evarts sınıfı
1943 ile 1944 yılları arasında Massachusetts eyaleti Boston kentindeki Boston Donanma Tersanesi'nde inşa edilen 32 adet Amerikan Evarts sınıfı refakat muhribi (DE-Destroyer Escort) ödünç verme (Lend-Lease) programı dahilinde Birleşik Krallık'a transfer edildi. İlk grup Captain sınıfı fırkateynler olarak tanımlanan gemilerin silah donanımı Amerikan Evarts sınıfı muhriplerden farklıdır. II. Dünya Savaşı sonunda altı adet gemi hariç diğer tüm fırkateynler Amerikan Donanması'na geri döndü. Tekrar refakat muhribi (DE) tanımlaması alan teknelerin bir kısmına Amerikan isimleri de verilmişti.

Kraliyet Donanması'na transfer edilen ilk parti Captain sınıfı fırkateynler aşağıdaki gibidir:

 Bayntun (K-310) ((B)DE-1)
 Bazeley (K-311) ((B)DE-2)
 Berry (K-312) ((B)DE-3)
 Blackwood (K-313) ((B)DE-4)
 Burgess (K-347) ((B)DE-12)
 Capel (K-470) (DE-266)
 Cooke (K-471) (DE-267)
 Dacers (K-472) (DE-268)
 Domett (K-473) (DE-269)
 Drury (K-316) ((B)DE-46)
 Foley (K-474) (DE-270)

 Gardiner (K-478) (DE-274)
 Garlies (K-475) (DE-271)
 Goodall (K-479) (DE-275)
 Goodson (K-480) (DE-276)
 Gore (K481) (DE-277)
 Gould (K-476) (DE-272)
 Grindall (K-477) (DE-273)
 Hoste (K5-66) (DE-521)
 Inglis (K-570) (DE-525)
 Inman (K-571) (DE-526)
 Keats (K-482) (DE-278)

 Kempthorne (K-483) (DE-279)
 Kingsmill (K-484) (DE-280)
 Lawford (K-514) (DE-516)
 Lawson (K-516) (DE-518)
 Loring (K-565) (DE-520)
 Louis (K-515) (DE-517)
 Manners (K-568) (DE-523)
 Moorsom (K-567) (DE-522)
 Mounsey (K-569) (DE-524)
 Pasley (K-564) (DE-519)

Buckley sınıfı
Kraliyet Donanması'na transfer edilen ikinci parti Captain sınıfı fırkateynler aşağıdaki gibidir:

 Affleck (K-462) (DE-71)
 Aylmer (K-463) (DE-72)
 Balfour (K-464) (DE-73)
 Bentinck (K-314) (DE-52)
 Bentley (K-465) (DE-74)
 Bickerton (K-466) (DE-75)
 Bligh (K-467) (DE-76)
 Braithwaite (K-468) (DE-77)
 Bullen (K-469) (DE-78)
 Byard (K-315) (DE-55)
 Byron (K-508) (DE-79)
 Calder (K-349) (DE-58)
 Conn (K-509) (DE-80)
 Cosby (K-559) (DE-94)
 Cotton (K-510) (DE-81)
 Cranstoun (K-511) (DE-82)

 Cubitt (K-512) (DE-83)
 Curzon (K-513) (DE-84)
 Dakins (K-550) (DE-85)
 Deane (K-551) (DE-86)
 Duff (K-352) (DE-64)
 Duckworth (K-351) (DE-61)
 Ekins (K-552) (DE-87)
 Essington (K-353) (DE-67)
 Fitzroy (K-553) (DE-88)
 Halstead (K-556) (DE-91)
 Hargood (K-582) (DE-573)
 Holmes (K-581) (DE-572)
 Hotham (K-583) (DE-574)
 Narborough (K-578) (DE-569)
 Redmill (K-554) (DE-89)
 Retalick (K-555) (DE-90)

 Riou (K-557) (DE-92)
 Rowley (K-560) (DE-95)
 Rupert (K-561) (DE-96)
 Rutherford (K-558) (DE-93)
 Seymour (K-563) (DE-98)
 Spragge (K-572) (DE-563)
 Stayner (K-573) (DE-564)
 Stockham (K-562) (DE-97)
 Thornborough (K-574) (DE-565)
 Torrington (K-577) (DE-568)
 Trollope (K-575) (DE-566)
 Tyler (K-576) (DE-567)
 Waldegrave (K-579) (DE-570)
 Whitaker (K-580) (DE-571)

Ayrıca bakınız
 Kraliyet Donanması fırkateynleri listesi

Captain sınıfı fırkateyn


An Hoehneella heloisae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Augusto Ruschi. An Hoehneella heloisae in nahilalakip ha genus nga Hoehneella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hoehneella

Hoehneella heloisae


Sabia de artilerie, trupă, model 1906 a fost o armă albă din categoria săbiilor, aflată în dotarea soldaților Armatei României din arma artileriei, în Primul Război Mondial. Săbiile au fost fabricate de firmele Pack Chliger & Co din Solingen și Ed. Jung din Viena.

Sabia avea aceeași lamă din oțel ca a celei model 1890, având mânerul și garda modificate. Mânerul din ebonită, era asemănător cu cel al sabiei de cavalerie pentru trupă, model 1906. Garda avea o singură ramură confecționată din tablă de oțel, cu braț posterior curbat spre lamă. Teaca era confecționată din oțel, având o brățară și un inel pentru prindere.

Note

Bibliografie
 Georgescu, Pion (colonel), Curs de armament portativ. Studiul armelor portative, Timișoara, 1924
 Șerbănescu, Horia Vladimir, Armamentul alb din dotarea armatei române. Partea a II-a. 1860-1916, în "Buletinul Muzeului Militar Național", nr. 6, Editura Alpha MDN, București, 2008
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Armamentul de cavalerie al Armatei României din Primul Război Mondial

Sabie de artilerie, trupă, model 1906


Grønland Station (Grønland stasjon) er en metrostation i Fellestunnelen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i kvarteret Grønland i bydelen Gamle Oslo. Overfor stationen ligger Oslo bussterminal, der betjenes af mange regionale busser og fjernbusser.

Stationen blev bygget i 1960'erne med et indkøbscenter som en del af stationsområdet. Her lå blandt andet byens første fødevarebutik med længe åbent. Grønland er en af de mindre stationer i Fellestunnelen. Selvom den ligger nær Oslos centrum er området hovedsageligt et boligkvarter.

8. september 2009 offentliggjorde Aftenposten, at Jernbaneverket havde skitseret planer for en ny Oslotunnel. I disse planer blev det blandt andet foreslået at etablere en egen underjordisk station kun for lokaltog under Galleri Oslo og en etage under Grønland Station. Hvis disse planer bliver gennemført, bliver Grønland overgangsstation mellem lokaltog og de østlige T-baner, og antallet af passagerer på stationen kan stige betragteligt.

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Grønland Station


අමර්ණ (අරාබි: al-'amārnahالعمارنة ) යනු ඊජිප්තු පුරාවිද්‍යා භූමියක් වන අතර, එය පසුකාලීන දහඅටවන රාජවංශයේ රාජ්‍ය කළ අක්නාටන් පාරාවෝවරයා විසින් අලුතෙන්ම ස්ථාපනය කළ නව අගනගරයේ නටබුන් සහිත ය. මෙම අගනගරය ඔහුගේ මරණින් පසු (ක්‍රි.පූ. 1332) අත්හැර දමා ඇත. මෙම නගරය සඳහා පුරාතන ඊජිප්තුවාසීන් භාවිත කර ඇත්තේ අක්ටාටන් (හෝ අක්ටේටන්—විවිධාකාරයෙන් පරිවර්තනය කෙරේ) යන නාමයයි. අක්ටාටන් යන්නෙහි අරුත "ආටෙන්ගේ ක්ෂිතිජය" යන්නයි.

මෙම ප්‍රදේශය පිහිටා ඇත්තේ නයිල් ගංගාවේ නැගෙනහිර ඉවුරේ වර්තමාන ඊජිප්තුවේ මින්යා පළාතේ, අල්-මින්යා නගරයේ සිට කිලෝමීටර 58ක් (සැතපුම් 36) දකුණට වන්නට සහ ඊජිප්තුවේ කයිරෝ අගනුවර සිට කිලෝමීටර 312ක් (සැතපුම් 194) දකුණට වන්නට ය. එසේම එය ලුක්සෝර් සිට කිලෝමීටර 402ක් (සැතපුම් 250) උතුරට වන්නට පිහිටා ඇත. ඩේර් මවාස් නගරය, අමර්ණ සිට කෙළින්ම බටහිරින් පිහිටා ඇත. අමර්ණ නගරයට නැගෙනහිර දෙසින් නූතන ගම්මාන කිහිපයක්ම වන අතර, ඒ අතර උතුරින් වූ එල්-ටිල් සහ දකුණින් වූ එල්-හැග් ක්වැන්ඩිල් ගම්මාන ද වේ.

මෙම භූමිය පසුකාලීන රෝම සහ මුල්කාලීන ක්‍රිස්තියානු සමයන්හි යටත් කොට ගෙන ඇත. නගරයේ දකුණින් වූ කැනීම්වලින් මෙම යුගයට අයත් ඉදිකිරීම් හමුවී ඇත.

නම
අමර්ණ යන නාමය පැවත එන්නේ මෙම පෙදෙසේ වාසය කොට ජනාවාස කිහිපයක් පිහිටුවූ බෙනි අම්රන් ගෝත්‍රයෙනි. මෙහි පුරාතන ඊජිප්තු නාමය අක්ටාටන් ය.

(මෙම භූමිය සිරියාවේ හලාෆ් යුගයට අයත් ටෙල් අමර්ණ පුරාවිද්‍යා භූමිය නොවන බව සිහි තබා ගත යුතු ය.)

1820 දශකයේ දී ඉංග්‍රීසි ජාතික ඊජිප්තුවේදියකු වූ සර් ජෝන් ගාඩ්නර් විල්කින්සන් අමර්ණා වෙත දෙවරක්  සංචාරය කොට එය 'ඇලබැස්ට්‍රන්', ලෙස හඳුනාගත්තේ රෝම-යුගයේ කතුවරුන් වූ ප්ලීනි (ශිලා මත) සහ ටොලමි (භූගෝල ශාස්ත්‍රය) වැන්නවුන්ගේ වාර්තා අනුව ය. නමුත් මේ පිළිබඳ ඔහුට ස්ථිර නොවූ නිසා ඔහු එයට විකල්ප ස්ථානයක් ලෙස කොම් එල්-අහ්මාර් භූමිය ද නම්කළේ ය.

අක්ටාටන් නගරය

නගරය පිහිටි ප්‍රදේශය නොඉඳුල් පෙදෙසක් විය. එය ආටෙන්ට අයත් යැයි පැවසෙන ආක්ටාටන් නගරය වේ.

"ඔහු තමන් වෙනුවෙන් නිම වූ,  පළමු සමයේ අසුනේ ගිමන් හරීවි."

ක්ෂිතිජයයන්නෙහි රූපාක්ෂරය සඳහා රාජකීය වැඩිය (Royal Wadi) පෙන්වූ සමානත්වය මෙම නගරය පිහිටුවීමට ස්ථානය නිර්ණයට උපකාර වන්නට ඇතැයි පැවසේ.

මෙම නගරය අක්නාටන් පාරාවෝවරයාගේ නව අගනුවර ලෙස ඉදිකෙරිණි. මෙය ආටන් දෙවිඳුන්ට කැපකළ නගරයකි. මෙහි ඉදිකිරීම් අක්නාටන්ගේ 5වන රාජ්‍ය සමය අවට (ක්‍රි.පූ. 1346) ආරම්භ වී 9වන වර්ෂයේ දී (ක්‍රි.පූ. 1341) පමණ අවසන් වන්නට ඇතැයි සැලකේ. මෙය ඉදිකර අවසන් වන්නට වසර දෙකකට පෙර එය අගනුවර බවට පත් විය. නගරයේ බොහෝ ගොඩනැගිලි ඉක්මණින් ඉදිකිරීම සඳහා බොහෝ ගොඩනැගිලි මඩින් තැනූ ගඩොල්වලින් ඉදි කොට ඇත. නමුත් වඩාත් වැදගත් ගොඩනැගිලි එම ප්‍රදේශයේ වූ ගල්වලින් නිර්මාණය කරන ලදී.

අභ්‍යන්තර සැලැස්ම පිළිබඳ තොරතුරු රාශියක් ලබා ගත හැකි එකම පුරාතන ඊජිප්තු නගරය මෙයයි. එයට හේතුව අක්නාටන්ගේ මරණින් පසු, අක්නාටන්ගේ පුත් ටුටන්ඛාමුන් නැවත අගනගරය සිය උපන් ප්‍රදේශය වන තීබ්ස් (නූතන ලුක්සෝර්) වෙත ගෙනයාම නිසා නගරය අත්හැර දැමීමයි. මෙම නගරය දශකයක් හෝ ඔහුගේ මරණින් පසුවත් ක්‍රියාකාරීව පැවති බව පෙනෙන්නට ඇත. හොරෙම්හෙබ්ගේ දේවස්ථානය අනුව, එය හොරෙම්හෙබ්ගේ සමයේ ඉදිකිරීම් අමුද්‍රව්‍ය මධ්‍යස්ථානයක්ව පැවති බව පෙනී යයි. වරක් එය ජරවාස වූ පසු, රෝම යුගයේ නයිල් ගංගාවේ ඉවුරේ ජනාවාස වන තෙක්ම එහි ජනාවාස නොපැවතිණි. කෙසේනමුත්, එහි අනන්‍ය ලාක්ෂණික සහ අත්හැර දැමීම සැලකිල්ලට ගත් විට, එය කෙතෙක්දුරට පුරාතන ඊජිප්තු නගරයක ගුණාංග පෙන්නුම් කරයි ද යන්න ප්‍රශ්නාර්ථයකි. නයිල් ගංගාවේ නැගෙනහිර ඉවුරේ සැතපුම් 8ක (කිලෝමීටර 13ක) භූමි ප්‍රදේශයක් පුරා දිවෙන අක්ටාටන් නගරය කඩිනමින් ඉදිවූවකි. බටහිර ඉවුරේ, නගරයේ ජනගහනයට අවශ්‍ය බෝග වගා කිරීමට ඉඩම් වෙන්කොට තිබිණි. මෙම සම්පූර්ණ නගරය වටා ඊජිප්තුවේ නව අගනුවර ස්ථාපනයට අක්නාටන් සිදු කළ නියමයන් ඇතුළත් කරමින් සීමා ශිලා ස්තම්භ 14ක් ඇත.

මේ අතරින් අක්නාටන්ගේ නව නගරයේ පැරණිතම ශිලා ස්තම්භය ලෙස සැලකෙන්නේ සීමා ශිලාව K යන්නයි. මෙය අක්නාටන්ගේ වර්ෂය 5, IV පෙරෙට් (හෝ මාසය 8), දිනය 13 ලෙස දිනනිර්ණය කොට ඇත. (මුල් සීමා ශිලා ස්තම්භ 14 අතරින් බොහෝමයක් අදවන විට දැඩි ලෙස ඛාදනය වී ඇත) මෙහි අක්නාටන් විසින් එම නගරය පිහිටුවීම පිළිබඳ වාර්තාවක් ඇතුළත් ය. මෙම වාර්තාවේ, නගරයේ ආටන් දේවස්ථාන කිහිපයක් ඉදිකිරීමට පාරාවෝවරයාට වූ අපේක්ෂාව මෙන්ම අක්ටාටන්හි නැගෙනහිර කඳුවල තමන්, තම ප්‍රධාන බිසව නෙෆර්ටිටි සහ වැඩිමහල් දියණිය මෙරිටාටන් වෙනුවෙන් සොහොන්ගැබ් ඉදිකිරීම සහ තමන් මියගිය පසු සිය දේහය භූමදානය පිණිස අක්ටාටන් වෙත ගෙන ආ යුතු බවට වූ ආඥාව ද සඳහන් වේ. සීමා ශිලාස්තම්භය Kහි, අක්ටාටන්හි සමරන ලද උත්සව පිළිබඳ වාර්තාවක් මෙසේ සඳහන් ය:

මෙම පාඨය මගින් අනතුරුව අක්නාටන් ආටන් දෙවියන් විසින් සිදුකළ මහා පූජාවක් පිළිබඳ සඳහන් වේ.

භූමිය සහ සැලැස්ම

නයිල් ගංගාවේ නැගෙනහිර ඉවුරේ පිහිටි මෙම නගරයේ නටබුන්, දළ වශයෙන් අද "සිඛෙට් එස්-සුල්තාන්" යනුවේන හැඳින්වෙන් "රාජකීය මාවත" දිගේ උතුරේ සිට දකුණු දෙසට විහිදෙන බව දැකිය හැක. මෙහි රාජකීය නවාතැන් පිහිටා තිබුණේ උතුරට වන්නට උතුරු නගරය නම් පෙදෙසේ ය. එහිම මධ්‍යම පරිපාලන පෙදෙස සහ ආගමික කලාපයක් ද පිහිටා තිබිණි. නගරයේ දකුණු පෙදෙසේ නාගරික ජනාවාස පිහිටා තිබිණි...

උතුරු නගරය

යම් තැනැත්තකු ගඟ දිගේ උතුරු දෙසින් අමර්ණ වෙත ළඟා වන විට, උතුරු සීමා ශිලා ස්තම්භය පසු කොට හමුවන පළමු ගොඩනැගිල්ල උතුරු ගංතෙර මාලිගය වේ. මෙම ගොඩනැගිල්ල ජල තීරය දක්වා දිවෙන අතර, මෙය රාජකීය පවුලේ ප්‍රධාන නවාතැන වන්නට ඇත. උතුරු නගරය තුළ පිහිටි උතුරු මාලිගය රාජකීය පවුලේ ප්‍රධාන නවාතැනයි. මෙය සහ මධ්‍යම නගරය අතර පිහිටි උතුරු උපනගරය සමෘද්ධිමත් පෙදෙසක් වූ බවට සාධක ඇති අතර, එහි විශාල නිවෙස් ඇත. නමුත් එම මාර්ගයේ ඇතුළට යන විට නිවෙස්වල ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් අඩුවෙමින් යන බව දැකගත හැක.

මධ්‍ය නගරය

වඩාත් වැදගත් උත්සව සහ පරිපාලන ගොඩනැගිලි පිහිටියේ මධ්‍ය නගරය තුළ ය. මෙහි පිහිටි ආටන්ගේ මහා දේවස්ථානය සහ කුඩා ආටන් දේවස්ථානය ආගමික කටයුතු සඳහා භාවිතා වී ඇත. මෙම මහා රාජකීය මාලිගය සහ රාජකීය නවාතැන අතර, රජු සහ රාජකීය පවුලේ උත්සව නවාතැන පිහිටියේ ය. ඒ අතර පාලමක් හෝ බෑවුමක් පිහිටා තිබිණි. රාජකීය නවාතැනට පිටුපසින් පාරාවෝගේ ලිපි හුවමාරු අංශය පිහිටා තිබිණි. අමර්ණ ලිපි හමුවූයේ මෙහ දී ය.

මෙම ප්‍රදේශය මුලින්ම නිමකොට අවසන් වූ ප්‍රදේශය යැයි සැලකෙයි. එහි වම වශයෙන් අවධි දෙකකටවත් අයත් ගොඩනැගිලි දක්නට ලැබෙයි.

දකුණු උපනගරය

නගරයට දකුණින් වූ පෙදෙස වර්තමානයේ දකුණු උපනගරය පිහිටා ඇත. මෙහි නගරයේ බලවත් වංශවතුන්ගේ ඉඩම් පිහිටියේ ය. මේ ඉඩම් හිමි තැනැත්තන් අතර, නැඛ්ට්පාටෙන් (ප්‍රධාන අමාත්‍ය), රැනෙෆර්, පැනෙහෙසි (ආටන්ගේ ප්‍රධාන පූජක) සහ රාමෝස් (අශ්ව පාලකයා) ද වේ. 1912දී ප්‍රකට නෙෆර්ටිටි ප්‍රතිමාව හමු වූ තුත්මෝස්ගේ කලාගාරය පිහිටියේ ද මෙහි ය.

නගරයට තවත් දකුණට වන්නට, කොම් එල්-නානා නැමැති කුටිය වේ. මෙය හිරු-මුවාව ලෙස භාවිත වූ අතර, සූර්ය දේවස්ථානයක් ලෙස ඉදි විය. එසේම එයට නුදුරින් පිහිටි මාරු-ආටන් නැමැති ස්ථානය ද හිරු දෙවොලක් විය හැකි අතර, එය අක්නාටන්ගේ බිසවක් වූ කියා වෙනුවෙන් ඉදිවූවකි. නමුත් ඇගේ මරණය හේතුවෙන්, ඇගේ නම් සහ රූ ඔහුගේ දියණිය වූ මෙරිටාටෙන්ගේ බවට වෙනස් කොට ඇත.

නගරය අවට පෙදෙස

නගරයේ පැතිරීම සලකුණු කරමින් එය වටා පිහිටි සීමා ශිලාවන් (මේවා නයිල් ගංගාවේ පැතිවල පිහිටි කඳුගැටවල කැටයම් කරන ලද ඍජුකෝණාස්‍රාකාර කැටයම් වේ) නගරය පිළිබඳ තොරතුරු සපයන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයන් වේ.

ආක්නාටන්ගේ රාජකීය සුසාන භූමියට බැහැරට වන්නට නගරයේ නැගෙනහිර දෙසට දිවෙන පටු නිම්නයක් ඇත. මෙය ගල් කුළු අතර සැඟ වී ඇත. මින් සම්පූර්ණ වී ඇත්තේ එක් සොහොන්ගැබක් පමණි. එය නම නොදන්නා රාජකීය බිරිඳකගේ ප්‍රයෝජනයට ගෙන ඇත. අක්නාටන් සිය සොහොන්ගැබ ඉක්මණින් ඉදිකොට ඇත්තේ ඔහුගේ මෙන්ම බොහෝ විට ඔහුගේ දෙවන දියණිය වූ මෙකෙටාටෙන්ගේ දේහය ද තැන්පත් කිරීම සඳහා බව පෙනී යයි.

රාජකීය වැඩියේ උතුරු සහ දකුණු ගල්කුළු අතර, නගරයේ වංශවතුන් විසින් සිය සොහොන්ගැබ් ඉදිකොට ගෙන ඇත.

මෙයත් බලන්න කම්කරුවන්ගේ ගම්මානය, අමර්ණ

පුරාතන අමර්ණ/අක්ටාටන්හි ජීවිතය

අමර්ණහි ආරම්භය පිළිබඳ සෑහෙන තොරතුරු ප්‍රමාණයක් ලැබන්නේ නගරයේ පරිමිතිය වටා සිටුවා ඇති නිල සීමා ශිලා ස්තම්භ (13ක් හඳුනාගෙන ඇත) නිසායි. මේවා නයිල්හි දෙපසම ගල්කුළු තුළට හාරා කැටයම් කොට ඇත. (නැගෙනහිර පෙදෙසේ 10ක් හා බටහිර පෙදෙසේ 3කි) එමගින් ආරම්භයේ සිට අක්ටාටන්හි (අමර්ණ) බිඳ වැටීමට ආසන්න සමය දක්වා වූ සිදුවීම් පිළිබඳ තොරතුරු හඳුනාගත හැක.

තීබ්ස් සිට අමර්ණ වෙත අගනුවර ගෙනයාම සඳහා අක්නාටන්හට හමුදාවේ සහාය අවශ්‍ය විය. අක්නාටන්ගේ ප්‍රධාන උපදේශකයකු වූ ආයි, මෙම ප්‍රදේශයේ වැදගත් බලයක් ඉසිලූයේ ආයිගේ පියා වූ යුයා වැදගත් යුද නිලධාරියකු වූ නිසායි. මීට අමතරව, යුධ සේවයේ සියලු දෙනා බලයෙන් වර්ධනය වී තිබූ අතර, අක්නාටන්ගේ පියා යටතේ ඊජිප්තු ඉතිහාසයේ වඩාත් ධනවත්ම සහ සාර්ථකම යුගයේ කොටස්කරුවන් වී තිබිණි. එම නිසා මෙම නිලයන් අතර පක්ෂපාතීත්වය ශක්තිමත් විය. ඇතැම්විට, "මුලින් තීබ්ස්හි සහ පසුව අමර්ණහි දේවස්ථාන කැටයම් තුළ රජු විසින් සෑම අවස්ථාවක දීම යුධ නිලධාරීන්ගේ නිලයන් සඳහන් කිරීමට තරම් වැදගත් හමුදාවක්" රහි පවතින්නට ඇත.

ආගමික දිවිය
සාමාන්‍යයෙන් අක්නාටන්ගේ ආගමික ප්‍රතිසංස්කරණ ඒකදේවවාදය දෙසට නැඹුරු බව පැවසුණත්, මෙය ඊට වඩා සංකීර්ණ විය හැක. මෙකල වෙනත් දෙවිවරුන් ද ඇදහුණු බවට පුරාවිද්‍යාත්මකව සාක්ෂි ඇත. ආටන් පූජා මධ්‍යස්ථානවලදී නිල වශයෙන් හෝ එහි සේවය කළ මිනිසුන් විසින් එම ඇදහීම් සිදු කරන්නට ඇත.

..අක්ටාටන්හි, කෙම්ප් (2008: 41-46) විසින් මෑතක දී කළ කැනීමක් අනුව, වෙනත් දෙවිවරුන් හෝ දෙවඟනන් නිරූපිත පෞද්ගලික ඇදහීම්වල සම්ප්‍රදායික සංකේත පැවති බවට සාධක හමු වී ඇත. දුෂ්ට ආත්මයන්ගෙන් ආරක්ෂාව සලසන බෙස්ගේ විකෘතිරූපී කුඩා ප්‍රතිමා මෙන්ම ළමා උපත් හා සම්බන්ධ අර්ධ කිඹුල්, අර්ධ හිපපොටේමස් රාක්ෂ දෙවඟනක වූ, ටැවරෙට්ගේ රූ හමු වී ඇත. අක්ටාටන්හි රාජකීය කම්කරු ගම්මානය තුළ, අයිසිස් සහ ෂෙඩ්ට පිදූ ශිලා ස්තම්භයක් හමු වී ඇත (වැටර්සන් 1984: 158 සහ 208).

අමර්ණ කලා-සම්ප්‍රදාය

අමර්ණ කලා-සම්ප්‍රදාය දිගු කාලීන ඊජිප්තු සම්මුතීන් බිඳහෙලී ය. පෙර ඊජිප්තු කලාවේ පැවති, දැඩි පරමාදර්ශී ආකෘතිවාදය මෙන් නොව මෙහි නිරූපිත තේමා වඩාත් තාත්වික ය. මෙම නිර්මාණ අතර අස්වාභාවික දර්ශන ද වේ. රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයන් සෙනෙහසින් පසුවන අයුරු සහ දරුවන් සමග ක්‍රීඩා කරන අයුරු වැනි අසාමාන්‍ය දර්ශන මේ අතර දැකගත හැක. එසේම කාන්තාවන් පිරිමින්ට වඩා පැහැපත්ව දැක්වීම මෙකල තවදුරටත් සිදුනොවිණි. මෙම කලාව තුළ තාත්විකවාදී ලක්ෂණ ඇතත්, ඇතැම් අවස්ථාවල විකට ආකාර ලක්ෂණ ද දැකගත හැක.

පසුකලෙක ආටන් වන්දනය අමර්ණ මිත්‍යාදෘෂ්ටිය ලෙස සලකා යටපත් කෙරුණත්, මෙම කලාව බොහෝ කලක් පැවතියේ ය.

යළි සොයාගැනීම සහ කැනීම්

මෙම නගරය පිළිබඳ පළමු බටහිර සඳහන ලැබෙන්නේ, 1714දී නයිල් නිම්නයේ සංචාරය කළ ප්‍රංශ ජේසුයිට් පූජකයකු වූ ක්ලෝඩ් සිකාර්ඩ් ගෙනි. ඔහු අමර්ණවල සීමා ශිලාවක් පිළිබඳ විස්තර කරයි. 1798–1799 අතර කාලයේ නැපෝලියන්ගේ ප්‍රාඥ බලකාය විසින් අමර්ණහි පළමු සවිස්තර සිතියමක් නිර්මාණය කළ අතර, 1821 සහ 1830 අතර කාලයේ එය Description de l'Égypte තුළ ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි.

මෙයින් පසුව, යුරෝපීය ගවේෂණ ඇරඹුණු අතර, 1824දී සර් ජෝන් ගාර්ඩිනර් විල්කින්සන් විසින් මෙම භූමිය ගවේෂණය කර නගරයේ නටබුන් සිතියම්ගත කරන ලදී. ලේඛක රොබට් හේ සහ මිනින්දෝරු ජී. ලේවර් විසින් මෙම ප්‍රදේශය නිරීක්ෂණය කර වැලි අතුරින් දකුණු දිග සොහොන්ගැබ් අනාවරණය කරගත් අතර, එහි කැටයම් පිළිබඳ 1833දී වාර්තා කොට ඇත. හේ සහ ලේවර්ගේ පිටපත් ප්‍රකාශයට පත් නොවී බ්‍රිතාන්‍ය පුස්තකාලයේ රැස්ව තිබූ අතර, ඔවුන්ගේ පිහිටුම් හඳුනාගැනීමට ව්‍යාපෘතියක් දියත් විය.

1843 සහ 1845දී රිචඩ් ලෙප්සියස්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් ප්‍රෂියානු ගවේෂකයින් විසින් මෙම භූමිය නිරීක්ෂණය කර, දැකගත හැකි වූ ස්මාරක සහ භූ ලක්ෂණ පිළිබඳ දින දොළහකට අධික කාලයක් වෙනවෙනම සිදු කළ ගවේෂණ දෙකක දී වාර්තා කොට ඇත. මෙහි ප්‍රතිඵල අවසානයේ දී, Denkmäler aus Ägypten und Äthiopien තුළ 1849 සහ 1913 අතර කාලයේ ප්‍රකාශයට පත්කෙරුණු අතර, ඒ අතර නගරයේ වැඩිදියුණු කළ සිතියමක් ද විය. මෙහි නිරවද්‍යභාවය තරමක් සීමා සහිත වුවත්, Denkmäler ඵලක බොහෝ ශාස්ත්‍රීය දැනුම සඳහා පදනම දැමූ අතර, එය පෞද්ගලික සොහොන්ගැබ්වල සහ සියවසේ ඉතිරි භාගයේ ඉදි වූ සීමා ශිලා ස්තම්භවල දර්ශන සහ ශිලාලේඛන අර්ථකථනයට අඩිතාලම දැමී ය. මෙම ගවේෂක කණ්ඩායම විසින් සිදු කරන ලද වාර්තා, අතිශය වැදගත්කමක් උසුලන්නේ මෙහි බොහෝ නටබුන් පසුකලෙක විනාශ කොට හෝ නැති වී ඇති නිසායි.

1887දී සෙබාඛ් සොයමින් පොළව කනින ලද ස්වදේශික කාන්තාවක් විසින් 300කට අධික කීලාක්ෂර ඵලක සංඛ්‍යාවක් (දැන් පොදුවේ අමර්ණ ලිපි ලෙස හඳුන්වයි) සොයාගන්නා ලදී. මෙම ඵලක අතර පාරාවෝවරයාගේ තෝරාගත් ලිපි හුවමාරු ගණනාවක් අන්තර්ගත වන අතර, ඒවා ප්‍රධානව අක්කාඩියන් බසින් ලියා ඇත. මෙකල පසුකාලීන ලෝකඩ යුගයේ දී පුරාතන මෑත පෙරදිග ප්‍රමුඛ භාෂාව වූයේ මෙම භාෂාවයි. මෙම අනාවරණයත් සමග මෙම භූමියේ වැදගත්කම හඳුනාගැනුණු අතර, වැඩිදුර ගවේෂණ කටයුතු ද ආරම්භ විය.

1891 සහ 1892 අතර කාලයේ ඇලෙසැන්ඩ්‍රෝ බාර්සන්ටි විසින් රජුගේ සොහොන්ගැබ 'අනාවරණය' කොටගෙන මග හෙළි කරගන්නා ලදී. (1880 සිටම ප්‍රදේශයේ ජනයා මේ පිළිබඳ දැන සිට ඇත) එම කාලයේ දී ම, ඊජිප්තු ගවේෂණ අරමුද‍ලෙන් ස්වායත්තව සර් ෆ්ලින්ඩර්ස් පෙට්‍රී විසින් අමර්ණහි කාර්තුවක් සේවය කර ඇත. ඔහු විසින් ප්‍රධානව මධ්‍ය නගරයේ කැනීම් සිදු කළ අතර, ආටන්ගේ මහා දේවස්ථානය, මහා නිල මාලිගය, රජුගේ නිවස, පාරාවෝගේ ලිපි හුවමාරු අංශය සහ පෞද්ගලික නිවහන් ගණනාවක් අනාවරණය කරගන්නා ලදී. පෙට්‍රීගේ කැනීම්වලින් තවත් කීලාක්ෂර ඵලක, වීදුරු කර්මාන්තශාලා කිහිපයක නටබුන්, සහ මාලිගයේ කසල ගොඩකින් අත්හැර දැමූ ෆෙයාන්ස් විශාල ප්‍රමාණයක්, වීදුරු සහ සෙරමික් හමු විය. (මයිසීනියානු කැබලිති ද ඇතුළුව) ඔහුගේ ප්‍රතිඵල සහ ප්‍රතිසංස්කරණයන් ශීඝ්‍රයෙන් ප්‍රකාශයට පත් වන විට, පෙට්‍රී හට අන්‍යන්ගේ අවධානය මේ වෙත යොමු කරලීමට හැකි විය.

1903 සිට 1908 අතර කාලයේ පිටපත් ශිල්පියකු සහ චිත්‍රශිල්පියකු වූ නෝර්මන් ඩි ගැරිස් ඩේවීස් විසින් අමර්ණහි පෞද්ගලික සොහොන්ගැබ් සහ සීමා ශිලාස්තම්භවල ඡායාරූප සහ සිතුවම් ප්‍රකාශයට පත්කළේ ය. ඊජිප්තු ගවේෂණ සංගමය (EES) මගින් මෙම පොත්පෙළ 2006දී යළි මුද්‍රණය කෙරිණි.

20වන සියවසේ මුල් වර්ෂවල (1907 සිට 1914) ලුඩ්විග් බොර්චාඩ්ට්ගේ මූලිකත්වයෙන් යුතුව Deutsche Orientgesellschaft ගවේෂණයේ දී නගරයේ උතුරු සහ දකුණු උපනාගරික පෙදෙස්වල සූක්ෂ්මව කැනීම් සිදුකෙරිණි. වර්තමානයේ බර්ලින්හි ඒජිප්ටිස්කස් කෞතුකාගාරයේ තබා ඇති සුප්‍රකට නෙෆර්ටිටි උඩුකය මූර්තිය ඇතුළු ප්‍රතිමා රැසක් හමු වූයේ ප්‍රතිමා ශිල්පී තුත්මෝස්ගේ කලාගාරයෙනි. 1914 අගෝස්තු මස පළමු ලෝක යුද්ධය ව්‍යාප්ත වීමත් සමග, ජර්මානු කැනීම් ඇනහිටියේ ය.

1921 සිට 1936 දක්වා ටී.ඊ. පීට්, සර් ලෙනාඩ් වූලි, හේරි ෆ්‍රෑන්ක්ෆෝර්ට්, ස්ටීවන් ග්ලැන්විල් සහ ජෝන් පෙන්ඩ්ල්බරි යන අයගේ මෙහෙයවීමෙන් යුතුව ඊජිප්තු ගවේෂණ සංගමයක් විසින් අමර්ණහි කැනීම් නැවත ආරම්භ කළේ ය. මෙම නව ගවේෂණ ආගමික සහ රාජකීය ඉදිකිරීම් පිළිබඳ පැවැත්විණි.

1960 දශකයේ ඊජිප්තු පුරාවස්තු සංවිධානය (දැන් ඊජිප්තු පුරාවස්තු ශ්‍රේෂ්ඨ කවුන්සිලය) විසින් අමර්ණහි කැනීම් ගණනාවක් සිදු කරන ලදී.

ඊජිප්තු ගවේෂණ සංගමයේ අනුග්‍රහය මත බැරී කේම්ප්ගේ (මිසරවේදී පාඨකාචාර්ය, කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලය, එංගලන්තය) මෙහෙයවීමම යටතේ නගරයේ ගවේෂණ තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක වේ. 1980දී ජෙෆ්රි මාටින් විසින් සිදුකරන ලද වෙනම ගවේෂණයක දී, රාජකීය සොහොන්ගැබේ වූ කැටයම් පිටපත් කොට සොහොන්ගැබේ තිබුණේ යැයි සිතිය හැකි වස්තූන් සමග තොරතුරු දක්වමින් ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි. EES ආයතනය මගින් මෙය වෙළුම් දෙකකින් යුක්තව ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

2007දී, EES ගවේෂණයක දී, වංශවතුන්ගේ දකුණු සොහොන්ගැබ්වලට ආසන්නයෙන් වූ පෞද්ගලික කේවල සුසානභූමියක් සොයාගැනිණි.

මේවාත් බලන්න
අමර්ණ ලිපි
අක්නාටන්

සටහන්

මූලාශ්‍ර

 එයිමා, ආයිකෝ (සංස්.) (2003). A Delta-Man in Yebu. යුනිවර්සල්-පබ්ලිෂර්ස්.

 හෙස්, රිචඩ් එස්. (1996). Amarna Personal Names. Winona Lake, IN: Dissertations of the American Schools of Oriental Research - DASOR, 9.
 කෙම්ප්, බැරී (2012). The City of Akhenaten and Nefertiti. Amarna and its People. තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, ලන්ඩන්.

බාහිර සබැඳි
කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයේ අමර්ණ ව්‍යාපෘතිය
අමර්ණ කලා ගැලරිය අමර්ණ යුගයට අයත් ස්වල්ප නමුත්, විශිෂ්ට කලා නිර්මාණ දක්නට ඇත.
එම්. ඒ. මන්සූර් අමර්ණ එකතුව
අමර්ණ ත්‍රිමාණ ව්‍යාපෘතිය පෝල් ඩොචර්ටි විසින් ගොඩනගන ලද නගරයේ ත්‍රිමාන දෘශ්‍යකරණය.

පුරාතන ඊජිප්තුවේ නගර
අමර්ණ භූමි
ඊජිප්තුවේ පැරණි ජනාවාස ස්ථාන
සැලසුම් කළ අගනුවරවල්
අක්නාටන්

අමර්ණ


Roosevelt Field is a shopping mall in the East Garden City section of Uniondale, New York. It was designed by I. M. Pei and is the largest shopping mall on Long Island, the second-largest in the State of New York, and the tenth-largest shopping mall in the United States. It is managed by Simon Property Group. It is the second most successful mall in the state. The mall features retailers Primark, Dick's Sporting Goods, JCPenney, Macy's, Nordstrom, Bloomingdale's and Neiman Marcus.

Location

The mall is adjacent to the Meadowbrook State Parkway, making it accessible from the Northern State Parkway and Southern State Parkway. It is a major hub of Nassau Inter-County Express, with several bus routes stopping in a terminal area near the southern parking structure.

It was constructed on the site of, and named for, Roosevelt Field, an airport and military airfield where Charles Lindbergh began his historic trans-Atlantic flight. At one time, a plaque at the north end of the mall (in the hall that now connects Dick's and JCPenney) marked the spot where Lindbergh took off. It was later moved near the Disney Store, but was removed in the mall's latest renovation.

History
As an airfield, the land served as the take-off site of many famous aviators such as Amelia Earhart and Wiley Post. Charles Lindbergh's solo transatlantic flight took off from Roosevelt Field in 1927. The field was originally named Hazelhurst Field and was renamed in honor of Theodore Roosevelt's son, Quentin, who died in World War I. After the airfield was closed in 1951, the site was developed by New York's William Zeckendorf and designed by I. M. Pei.

Ground was broken on the $35 million project in April 1955. The center opened with a single level and was an open-air center. It included a Woolworth five-and-dime store, a Walgreens drug store, a Food Fair supermarket, a Buster Brown shoe store, a public auditorium, a movie theater, and an outdoor ice rink. The original anchor of the mall was a 2-level 343,000 ft² (31,900 m²) Macy's, which opened on August 22, 1956.

In 1962, a 250,000 ft² (2,320 m²) Gimbels store opened. Today, the structure houses Dick's Sporting Goods and Primark. With the addition, the complex held over 1,000,000 ft² (92,900 m²). A major extension was completed in 1964. Macy's had an 85,000 ft² (7,900 m²) third level added. In 1968, The Century Roosevelt Cinema began operation. At that time, the mall was enclosed.

In 1972, a second major expansion was completed which added a 3-level, 260,000 ft² (24,200 m²) J.C. Penney, which was later completely renovated in 2010, and a 2-level 314,000 ft² (2,900 m²) Alexander's. Le Petit Mall, a Tudor-style expansion was built in 1974 that architecturally reinforced the novelty of shopping indoors.

An upper level of stores and food court was established in 1993 after a major renovation which started in 1991. When Alexander's went bankrupt in 1992, Abraham & Straus gutted the building and extensively renovated it, opening in 1992. The Abraham & Straus location at Roosevelt Field only lasted until 1995, when the chain became defunct. The store was slightly renovated, and re-opened as a Bloomingdale's in 1995. The Bloomingdale's store at Roosevelt Field had a major renovation, which was finished by the summer of 2009. The former Gimbels anchor was a Stern's between 1987 and 2001.

After Stern's closed, the spot was taken over by Galyan's, which opened in 2003 (later bought out by Dick's Sporting Goods in 2004). Dick's Sporting Goods occupied the eastern section and Bloomingdale's Furniture Gallery, which opened in 2004, occupied the western half until closing in 2019. A new, 3-story Nordstrom and a 2-story wing leading to the new Nordstrom opened in August 1997. Simon Property Group took ownership of the mall when it acquired Corporate Property Investors in 1998.

In March 2012, it was announced that a new 100,000-square-foot building anchored by luxury department store Neiman Marcus would be added to Roosevelt Field. Opened on February 19, 2016, this expansion created room for even more shops leading up to the luxury department store and was accompanied by a new parking structure. During the renovation of the mall in 2015, the glass elevators in the center were removed to create a play area and new elevators were built to replace them. Simon had discovered that the scenic elevators had to be removed due to severe hydraulic oil leakage.

On November 17,2022, Primark opened after reconstructing the previous Bloomingdale's Furniture Gallery outpost.

By 2023, after the government lockdown, Roosevelt Field had announced several newest additions, among them are Brilliant Earth, Rudsak, TYR, Kendra Scott, Primark, Savage X Fenty, Warby Parker, TAG Heuer, Armani Exchange, Offline by Aerie, and Abercrombie & Fitch.

References

External links
Roosevelt Field (Official Site)
Mall City (June 1983), RCTV, documentary about mall culture at Roosevelt Field in the early 1980s.

Simon Property Group
Shopping malls in Nassau County, New York
Hempstead, New York
Shopping malls established in 1956
Shopping malls in the New York metropolitan area
1956 establishments in New York (state)
I. M. Pei buildings

Roosevelt Field (shopping mall)