The Douglas F3D Skyknight (later designated F-10 Skyknight) is an American twin-engined, mid-wing jet fighter aircraft designed and manufactured by the Douglas Aircraft Company.

It was designed in response to a requirement issued the United States Navy in 1945 for a jet-powered, radar-equipped, carrier-based night fighter. Douglas designed the aircraft around the bulky air intercept radar systems of the era, resulting in a wide, deep, and roomy fuselage that accommodated its two-man crew. An initial contract was issued to Douglas on 3 April 1946. The XF3D-1 prototype performed its maiden flight on 23 March 1948. During June 1948, a production contract for 28 F3D-1 production aircraft was received. It was equipped with a Westinghouse AN/APQ-35 fire control system, which incorporated three separate radars and was an essential component of its night fighter operations.

The F3D saw service with the United States Navy and United States Marine Corps. Its primary mission was to locate and destroy enemy aircraft at night. The Skyknight was not produced in great numbers, yet it achieved numerous firsts in its role as a night fighter during the Korean War, where the type frequently escorted Boeing B-29 Superfortresses on night bombing missions. While it never achieved the fame of the North American F-86 Sabre, it downed several Soviet-built MiG-15s as a night fighter over Korea. It only sustained a single air-to-air loss against a Chinese MiG-15, which occurred on the night of 29 May 1953. A total of 237 F3D-2s were completed before production was terminated on 23 March 1952.

The Skyknight played an important role in the development of the radar-guided AIM-7 Sparrow missile, which led to further guided air-to-air missile developments. It also served as an electronic warfare platform in the Vietnam War as a precursor to the EA-6A Intruder and EA-6B Prowler. The aircraft is sometimes unofficially called "Skynight", dropping the second "k". The unusual, portly profile earned it the nickname "Willie the Whale". Some Vietnam War U.S. Marine veterans have referred to the Skyknight as "Drut", whose meaning becomes obvious when read backwards. This may be in reference to its age, unflattering looks, or the low-slung air intakes that made it vulnerable to foreign object damage (FOD).

Design and development

Origins
The F3D was not intended to be a typical sleek and nimble dogfighter, but as a standoff night fighter, being outfitted with a powerful radar system and a second crew member. It originated in 1945 with a US Navy requirement for a jet-powered, radar-equipped, carrier-based night fighter. The Douglas team led by Ed Heinemann designed the aircraft around the bulky air intercept radar systems of the time, placing the pilot and radar operator in side-by-side seating. The result was an aircraft with a wide, deep, and roomy fuselage. Aviation author Joe Copalman observed that the F3D was a relatively conventional aircraft, despite its use of jet propulsion, the design team having opted for features such as a straight wing and traditional tail unit.

A large and relatively flat forward windshield was used; while not conducive to high speed flight, it provided distortion-free external visibility, something that was particularly valued for a night fighter at that time. The design team opted not to use tip tanks due to the fuselage already permitting sufficient fuel capacity and the difficulty involved in properly combining the tanks with a folding wing mechanism. The use of ejection seats was also considered but decided against as their inclusion would have necessitated a jettisonable canopy, made pressurizing the cockpit more difficult, and added weight. Instead, an escape tunnel was used, similar to the arrangement used in the Douglas A-3 Skywarrior. The stick was extendable so that more force could be exerted upon it by the pilot as a fallback measure in the event of a hydraulic failure.

The XF3D-1 was selected over a competing submission, Grumman Aircraft Engineering Corporation's G-75 twin-seat, four-engined, Westinghouse J30-powered night fighter design (similar layout to their Tigercat), leading to an initial contract being issued on 3 April 1946. The US Navy's Bureau of Aeronautics (BuAer) also issued a contract to Grumman for two G-75s (BuAer designation XF9F-1) experimental aircraft on 11 April 1946 in case the Skyknight encountered problems. Shortly thereafter, Grumman recognised that the G-75 would not be a successful aircraft, instead, the company had been working on a completely different single-engined day fighter, initially known as the G-79; it would later become the Grumman F9F Panther.

Into flight

On 23 March 1948, the XF3D-1 performed its maiden flight from Douglas' El Segundo facility with test pilot Russell Thaw at the controls. While wind tunnel testing had indicated the need for aerodynamic changes, such as the addition of wing fences, flight testing provided these to be unnecessary. Flight testing continued at El Segundo up until October 1948, after which the three prototypes were transported to Muroc Air Force Base (later renamed Edwards Air Force Base) to participate in service trials. These units were powered by a pair of Westinghouse J34-WE-24 turbojets, capable of  thrust, which were installed underneath the roots of then-standard straight wings of the early jet era. During June 1948, a production contract for 28 F3D-1 production aircraft, powered by improved J34-WE-32 engines, was issued; relatively little external changes were made between the prototype and production aircraft, save for the enlargement of the engine nacelles. The first production aircraft made its first flight on 13 February 1950. That same month, shore-based testing was concluded.

As a night fighter that was not expected to be as fast as smaller daylight fighters, the expectation was to have a stable platform for its radar system and the four 20 mm cannon mounted in the lower fuselage. Yet, the F3D was capable of outturning a MiG-15 jet fighter. The fire control system in the F3D-1 was the Westinghouse AN/APQ-35. The AN/APQ-35 was advanced for the time, a combination of three different radars, each performing separate functions: an AN/APS-21 search radar, an AN/APG-26 tracking radar, both located in the nose, and an AN/APS-28 tail warning radar. The AN/APS-21 was capable of detecting aircraft at distances up to 20 miles away while the AN/APG-26 could achieve a weapons lock up to 2.25 miles away and the AN/APS-28 was effective up to 10 miles away. The complexity of this vacuum tube-based radar system, produced before the advent of semiconductor electronics, required intensive maintenance to keep it operating properly.

The F3D-1 was followed by the F3D-2, which was first ordered in August 1949. This model was intended to have Westinghouse J46 engines in enlarged nacelles to replace the J34-WE-32 engines of the F3D-1; however, on account of development problems with the J46, the F3D-2 was initially fitted with J34-WE-36 engines instead. Higher-thrust J34-WE-38 engines were installed later, noticeably increasing the aircraft's performance. Additional changes on the F3D-2 included the incorporation of an improved Westinghouse AN/APQ-36 fire control system, autopilot, air conditioning, and a bulletproof windscreen. A total of 237 F3D-2s were built prior to production being terminated on 23 March 1952. At one stage, a higher performance F3D-3 variant, equipped with swept wings and J46 engines, was planned, yet work was cancelled after the J46's development was so troublesome that officials opted to terminate work.

Operational history

Korean War
The 28 F3D-1s produced were primarily used to train F3D crews, as such, this model did not see combat in the Korean War. The F3D-2 Skyknight was only operated in the Korean theatre by United States Marine Corps (USMC) land–based squadrons, beginning in August 1952. The first aircraft to arrive in Korea were initially unable to commence operations due to a lack of gun barrel extensions, which were necessary to safely fire the aircraft's cannons; the first aircraft to be modified was on 9 August 1952, permitting live operations to commence in the following weeks. Prior to this, exercises were conducted to develop closer coordination with ground controllers, upon whom the F3D-2s were dependent upon during their night time operations.

From the onset of operations, hostile jamming from inside North Korea proved to be effective against onboard radar. This factor contributed to Skyknight pilots often experiencing difficulty when attempting to close in, identify, and lock onto suspected hostile aircraft. Ground-based anti-aircraft artillery, which was often equipped with radar-guided search lights, proved to be more of a threat to night time operations over Korea than the occasional MiG-15; such aircraft often acted as bait, attempting to draw the Skyknights into coordinated traps. According to Copalman, the AN/APS-28 tail warning radar unit proved quite advantageous in terms of situational awareness.

The Skyknight was responsible for downing more enemy aircraft over Korea than any other single type of naval aircraft. The first air-to-air victory was recorded on the night of 2 November 1952 by a USMC F3D-2 piloted by Major William T. Stratton Jr., and his radar operator, Master Sergeant Hans C. Hoglind of VMF(N)-513 Flying Nightmares, Major Stratton shot down what he believed was a Yakovlev Yak-15 (even though no Yak-15s were reported in Korea) which was the first successful night radar interception by a jet of another jet. The Skyknight claimed its first MiG-15 kill on 8 November 1952, when Captain O.R. Davis and Warrant Officer D.F. "Ding" Fessler downed a MiG-15 northwest of Pyongyang. USMC pilot Lt. Joseph Corvi and his radar operator Sergeant Dan George set another record with the Skyknight on the night of 10 December 1952, when they downed the first aircraft by an aircraft with a radar track and lock-on and without visual contact. They performed the feat by using their radar to lock onto a Polikarpov Po-2 biplane. They were also credited with another probable kill that night.

In January 1953, the number of USMC Skyknights in Korea was doubled to 24; this increase allowed them to effectively escort B-29 Superfortresses on night bombing missions. On 12 January 1953, an F3D-2 of VMF(N)-513 that was escorting B-29s on a night bombing mission was vectored to a contact and shot down the fourth aircraft by a Skyknight. By the end of the war, Skyknights had claimed six enemy aircraft (one Polikarpov Po-2, one Yakovlev Yak-15 and four MiG-15s).

In May of 1953, Composite Squadron 4 Detachment 44N was deployed to Korea via the U.S.S. Lake Champlain.  They sailed through the Mediterranean Sea and on to the eastern Korean coast.  After arriving, VC-4 flew a few patrols from the ship, but it was soon apparent that the planes were not well suited for the ships wooden deck.  The exhaust nozzles on the F3D were angled slightly down and during take-off, the jet's exhaust scorched the Teac Deck of the ship.  After each take-off the deck hands would rush out onto the deck and put out the smoldering fires.  After several of these fire drills, the Ship's Captain insisted that VC-4 be transferred to the mainland and join up with VMF(N) 513.

On 23 June 1953, VC4 (DET44N) joined with VMF(N) 513 at K-6 Airbase south of Seoul.  The mission of VC-4 DET44N as directed by Commander Task Force NINETY-ONE and as employed as an integral part of Marine All Weather Fighter Squadron 513 based ashore, providing night fighter escort for U.S. Air Force medium bomber (B-50) strikes on targets in North Korea and providing night combat air patrols in the Chodo Island area, extending from the Haeju peninsula to the Yalu River.

One F3D, piloted by LTJG Bob Bick and his RO, Chief Petty Officer Linton Smith, was lost to enemy fire on 2 July 1953. This aircraft was part of the detachment from Fleet Composite Squadron FOUR (VC-4) at NAS Atlantic City.

Operational Comments June 1953 through July 1953
The following are excerpts from Carrier Air Group FOUR, Action Report of VC-4 Detachment 44N for period 19 June 1953 to 27 July 1953.

1.  The radar equipment in the F3D-2 is excellent, however the relatively low speed and slow rate of climb of the aircraft prohibits exploiting the advantage of the excellent radar coverage against high speed enemy jets.

2.  The extreme visibility of the glow from the engines' tailpipes offers an easy target for a pursuer and a detriment to the evasiveness of the aircraft.

3.  The near vertical forward windshield and the lack of windshield wipers, limits the visibility of the pilot, on a final GCA approach in heavy rain, to the curved side panel.  Under such conditions of heavy rain, forward visibility is extremely poor.

While the Skyknight lacked the swept wings and high subsonic performance of the MiG-15, its powerful fire control system enabled it to find and shoot down other fighters at night, while most MiG-15s could only be guided by ground-based radar.

Post Korean War

Following the Korean War, the F3D was gradually replaced by more powerful aircraft with better radar systems. Its stability and spacious fuselage made the aircraft easily adaptable to other roles. The F3D (under the designations F3D-1M and F3D-2M) was used to support development of a number of air-to-air missile systems during the 1950s, including the Sparrow I, II, and III and Meteor missiles. The Sparrow missile was developed at Pacific Missile Test Center and early test firings were conducted at Naval Ordnance Test Station China Lake. During 1954, the F3D-2M became the first Navy jet aircraft to be fitted with an operational air-to-air missile, the Sparrow I, an all weather day/night beyond-visual-range missile that used beam riding guidance for the aircrew to control the missile's track. Only 28 aircraft (12 F3D-1Ms, and 16 F3D-2Ms) were modified to use the missiles.

In the late 1950s, a number of Marine F3D-2s were re-configured as electronic warfare aircraft and were accordingly redesignated F3D-2Q (later EF-10B). Several aircraft were also converted for use as trainers and were thus redesignated  F3D-2T. Some of these aircraft were outfitted with a single 10" photography camera, mounted in the tail section, for aerial reconnaissance.

During 1959, Ed Heinemann proposed that Douglas refurbish retired F3Ds for civil use, reasoning that the former military aircraft could be offered at a much lower price than newly designed business jets such as the Lockheed JetStar. Some work on the initiative was undertaken, but it was canceled after it was determined that the stored aircraft were in a generally poor condition, making their refurbishment more costly than forecast.

When the U.S. Navy issued a requirement for a fleet defense missile fighter in 1959, Douglas responded with the F6D Missileer, which was essentially an updated and enlarged F3D that would carry the AAM-N-10 Eagle long-range air-to-air missile, with its most important characteristics being its large fuel capacity, its considerable time-on-station, a crew of two and sophisticated electronics, rather than speed or maneuverability. This concept, which retained the straight wings in an age of supersonic combat aircraft, was soon cancelled as it was felt that the aircraft would not be able to effectively defend itself against more nimble fighters. The supersonic General Dynamics-Grumman F-111B was subsequently developed to carry long-range missiles, was cancelled due to excessive weight and changing tactical requirements. The Grumman F-14 Tomcat later entered service in this role.

Skyknights continued in service through the 1960s in a gull white color scheme, by which point many of their contemporaries had long since been retired. During 1962, at which point the U.S. Navy and U.S. Air Force unified their designation systems, the F3D-1 was redesignated F-10A while the F3D-2 was redesignated F-10B.

Vietnam War

The Skyknight was the only Korean War jet fighter that also flew in Vietnam. EF-10Bs served in the Electronic warfare role during the Vietnam War until 1969. The large interior provided ample room for electronic equipment. U.S. Marine Marine Composite Reconnaissance Squadron One (VMCJ-1) Golden Hawks began operating the EF-10B on 17 April 1965 under Lt. Col Wes Corman at Da Nang Air Base Republic of Vietnam with six aircraft. No more than 10 EF-10Bs were in Vietnam at one time. The Electronic Warfare (EW) Skyknight was a valuable Electronic countermeasure (ECM) asset to jam the SA-2 surface-to-air missiles (SAM) tracking and guidance systems. VMCJ-1 made history when its EF-10Bs conducted the first USMC airborne radar jamming mission on 29 April 1965 to support a USAF strike mission. On 27 July 1965, four EF-10Bs also supported a massive strike on the SAM sites outside Hanoi.

Many U.S. aircraft were lost to SA-2s in Vietnam. The electronic attack on the associated radar systems was known as "Fogbound" missions. The F3D also dropped chaff over the radar sites. The first EF-10B lost in Vietnam was to an SA-2 on 18 March 1966, while four more EF-10Bs were lost in Vietnam to accidents and unknown causes. Their mission was gradually assumed by the more capable EA-6A "Electric Intruder", an Electronic Warfare/Electronic Countermeasures (EW/ECM) variant of the Grumman A-6 Intruder attack bomber. The EF-10B Skyknight continued to fly lower–threat EW missions until they were withdrawn from South Vietnam in October 1969. The U.S. Navy's EKA-3 Skywarrior and the USAF's Douglas RB-66 Destroyer also assumed EW missions.

During May 1970, the U.S. Marine Corps retired the last of its EF-10Bs.

Post Vietnam
The U.S. Navy continued to use the F-10s for avionics systems testing. The F-10 was used as a radar testbed to develop the APQ-72 radar. The nose of an F-4 Phantom was added to the front of an F-10B. Another F-10 had a modified radome installed by the radar manufacturer Westinghouse. Yet another TF-10B was modified with the nose from an A-4 Skyhawk. In 1968, three Skyknights were transferred to the U.S. Army. These aircraft were operated by the Raytheon Corporation at Holloman AFB where they were used testing at the White Sands Missile Range into the 1980s; they were the last flyable Skyknights.

Variants

XF3D-1
Prototype aircraft, two Westinghouse J34-WE-24 turbojet engines of , APQ-35 search and target acquisition radar, four 20mm cannon, three built.
F3D-1
Two-seat all-weather day or night-fighter aircraft, powered by two  Westinghouse J34-WE-32 turbojet engines, tail warning radar, ECM, and other electronics that added over  of weight, 28 built. First flight: 13 February 1950.
F3D-1M
12 F3D-1s were converted into missile-armed test aircraft, used in the development of the AIM-7 Sparrow air-to-air missile.
F3D-2
Second Production version, initially powered by two  Westinghouse J34-WE-36 and later by two  Westinghouse J34-WE-38 turbojet engines,  at , equipped with wing spoilers, autopilot and an improved Westinghouse AN/APQ-36 radar, 237 built. First flight: 14 February 1951.
F3D-2B
One F3D-1 was used for special armament test in 1952.
F3D-2M
16 F3D-2s were converted into missile armed aircraft. The F3D-2Ms were armed with AIM-7 Sparrow air-to-air missiles.
F3D-2Q
35 F3D-2s were converted into electronic warfare aircraft.
F3D-2T
Five F3D-2s were converted into night fighter training aircraft.
F3D-2T2
55 F3D-2s were used as radar-operator trainers and electronic warfare aircraft.
F3D-3
Unbuilt project, intended to be an advanced version incorporating swept wings.

F-10A
1962 re-designation of the F3D-1.
F-10B
1962 re-designation of the F3D-2.
EF-10B
1962 re-designation of the F3D-2Q.
MF-10A
1962 re-designation of the F3D-1M.
MF-10B
1962 re-designation of the F3D-2M.
TF-10B
1962 re-designation of the F3D-2T2.

Operators

United States Army
United States Marine Corps
United States Navy

Aircraft on display
F3D-2
 BuNo 124598 – National Museum of Naval Aviation at NAS Pensacola, Florida.
 BuNo 124629 – Pima Air & Space Museum adjacent to Davis-Monthan AFB in Tucson, Arizona.
 BuNo 124630 – Flying Leatherneck Aviation Museum at MCAS Miramar, California.
 BuNo 125807 – Combat Air Museum in Topeka, Kansas.
 BuNo 125870, (repainted as BuNo 127039) – Korean War and Vietnam War memorial in Del Valle Park in Lakewood, California. Originally displayed in 1950s-era dark blue coloring, the aircraft was repainted in 1963 to the grey and white color scheme of Marine Corps aircraft at the time. With this repainting, the aircraft had the tail code "7L," which was the 1960s-era tail code for Marine Corps Air Reserve and Naval Air Reserve aircraft at nearby Naval Air Station Los Alamitos, California. In 2015, the aircraft was refurbished and painted in grey and white to depict a late 1950s-era Skyknight of VMFT(N)-20 with tail code "BP."
F3D-2Q
 BuNo 124618 – National Museum of the Marine Corps, in Quantico, Virginia.
 BuNo 124620 – Quonset Air Museum at Quonset State Airport (former NAS Quonset Point) in Quonset Point, Rhode Island.
 BuNo 125850 – Air Force Flight Test Center Museum at Edwards AFB, California. This aircraft served until 1970 as part of VMCJ-3 (U.S. Marine Composite Reconnaissance Squadron 3) based at Marine Corps Air Station El Toro, California, carrying tail code "TN."
F3D-2T
 BuNo 127074 – Empire State Aerosciences Museum (ESAM) near Schenectady, New York. This F3D was operated by Raytheon in Massachusetts for electronics tests until it was donated to the Intrepid Sea-Air-Space Museum in New York City, New York. It was displayed at the museum from 1987 until April 2012, when it was one of three aircraft moved to the ESAM to make room for the Space Shuttle Enterprise. It is painted in the livery of U.S. Marine Night Fighter Squadron 513 (VMF(N)-513) as flown during the Korean War.

Specifications (F3D-2)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

External links

 Boeing "McDonnell Douglas History, Skyknight, F3D (F-10)"
 GlobalSecurity "F3D (F-10) Skyknight"
 "US Navy BuNo 125807 on display" at Combat Air Museum

F3D Skyknight
Douglas FD3 Skyknight
Twinjets
Carrier-based aircraft
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1948

Douglas F3D Skyknight


Dubbo er en by i New South Wales i Australien. Byen blev grundlagt i 1849 og havde i 2011 en befolkning på 32.327.

Eksterne henvisninger

Byer i New South Wales

Dubbo


Punk og hvad så? er en dansk dokumentarfilm fra 1983.

Handling
Dokumentarisk beskrivelse af punk som ungdomskultur i Århus 1981.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Punk og hvad så?


An Aloe rugosifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael George Gilbert ngan  Sebsebe Demissew. An Aloe rugosifolia in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe rugosifolia


Le Retour d'Ivanhoé () est un film de cape et d'épée franco-hispano-italien réalisé par Roberto Mauri et sorti en 1971.

C'est une adaptation du roman Ivanhoé de Walter Scott, paru en 1819 en Écosse.

Synopsis
Dans l'Angleterre du , après la mort du roi Henri Ier, Stephen Cunningham revendique le trône, prétendant faussement être en possession de la mythique « épée de Normandie ».

C'est alors qu'un homme nommé Ivanhoé revient de plusieurs années en Terre sainte en sachant que le fils d'Henri Ier, l'héritier légitime du trône, est mort dans les croisades et que l'épée de Cunningham est une falsification. Après avoir forgé des alliances avec un groupe de bandits de grand chemin et une bande de comédiens itinérants, Ivanhoé récupère la véritable épée qui fera tomber Cunningham.

Fiche technique
 Titre français : Le Retour d'Ivanhoé
 Titre original italien :
 Titre espagnol :
 Réalisateur : Roberto Mauri
 Scénario : Piero Regnoli, Manuel Torres, André Tranché d'après Ivanhoé de Walter Scott
 Photographie : Sandro Mancori
 Montage : Adriano Tagliavia
 Musique : Roberto Pregadio
 Décors : Arrigo Equini, Enrique Alarcon
 Costumes : Giulia Deriù
 Production : Ennio Nobili, Lionetto Fabbri, Robert Dorfmann
 Sociétés de production : Les Films Corona, Oceania Produzioni Internazionali Cinematografiche, Talía Films
 Pays de production :  -  -
 Langue originale : italien
 Format : couleur par Eastmancolor - 2,35:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 99 minutes
 Genre : film de cape et d'épée
 Dates de sortie :
 Italie :
 Espagne :
 France :

Distribution
 Mark Damon : Ivanhoé
 Luis Dávila : Stephen Cunningham
 Krista Nell : Brenda
 Manuel Zarzo : Oliver
 Aveline Frederica : Kitty
 Nello Pazzafini : Gipo
 Luciano Pigozzi (sous le nom d'« Alan Collins ») : Mortimer
 Linda Sini : la femme de Mortimer
 Vassili Karis : Trichy
 Aldo Berti : Luky
 Spartaco Conversi : Kitts
 Valerie Forgues :
 Vittorio Fanfoni : présentateur
 Luis de Tejada (sous le nom de « Luis Texada »)
 Gaetano Imbrò :
 Franco Daddi :
 Arnaldo Dell'Acqua : tribu écossaise

Production
Bien que l'action du film se déroule en Angleterre, le film a été tourné en Espagne, en utilisant des bâtiments médiévaux près de Barcelone comme extérieurs, notamment le château de Cardona.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Film italien sorti en 1971
Film espagnol sorti en 1971
Film français sorti en 1971
Film réalisé par Roberto Mauri
Film scénarisé par Piero Regnoli
Film d'aventure italien
Film d'aventure espagnol
Film d'aventure français
Film de cape et d'épée
Film en italien
Film espagnol tourné en italien
Film français tourné en italien
Film tourné à Barcelone
Film se déroulant en Angleterre
Film se déroulant au XIIe siècle
Film tiré d'une œuvre de Walter Scott
Adaptation d'un roman britannique au cinéma
Film des Films Corona
Film avec une musique composée par Roberto Pregadio

Le Retour d'Ivanhoé


Les élections législatives de 1898 ont eu lieu les 8 et 22 mai 1898.

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par arrondissement

Arrondissement d'Angoulême

1ère circonscription

2ème circonscription

Arrondissement de Barbezieux

Arrondissement de Cognac

Arrondissement de Confolens

Arrondissement de Ruffec

Sources

Charente
Législatives, 1898

Élections législatives de 1898 en Charente


An Fimbristylis rhizomatosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pires de Lima. An Fimbristylis rhizomatosa in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Mozambique. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis rhizomatosa


Sülfürimetre, bir maddedeki kükürt oranını otomatik olarak tayin etmek için kullanılan alet.

Sülfürimetre, petrol rafinerilerinin laboratuvarlarında kullanılır, sanayide ise üretimin ayarlanması ve kontrolü için sürekli analizleyici olarak işe yarar.

Ölçü aletleri

Sülfürimetre


An Geesinkorchis phaiostele in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni De Vogel. An Geesinkorchis phaiostele in nahilalakip ha genus nga Geesinkorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Geesinkorchis

Geesinkorchis phaiostele


İncesu, Çorum ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 66 km, Ortaköy ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ortaköy belde ve köyleri

İncesu, Ortaköy


Berger des Nuages, Pastor de Nubes ou Pastor de Nuvens é uma obra de arte de Hans Arp próxima à Plaza Cubierta da Cidade Universitária de Caracas.

Contexto
O arquiteto e designer venezuelano Carlos Raúl Villanueva começou a projetar o campus da Cidade Universitária de Caracas na década de 1940, iniciando a construção na década de 1950, uma época em que o movimento modernista predominava na América Latina.

Villanueva contratou artistas de todo o mundo para contribuir com trabalhos para o campus, incluindo Arp.

Design e construção
O projeto também é conhecido como Forme de Lutin (Forma de Gnomo), e a escultura, de 3,2 metros de altura, tem várias cópias menores ao redor do mundo. A escultura em Caracas foi baseada em uma das formas menores, que foram criadas em 1949, ambas feitas na fundição Susse, e foi instalada no campus em 1954.

Ao desenvolver a escultura a partir de seu design menor, Arp disse em 1953:Quando acordei, encontrei no meu banco de escultor uma forma pequena, lúdica e viva de uma certa obesidade, como a barriga de um alaúde. Pareceu-me que evocou um duende (lutin). Então eu o nomeei com essa forma. E agora, um dia, este pequeno personagem elfo, através de um meio venezuelano, de repente se encontra o pai de um gigante. Este filho gigante se parece com o pai como um ovo para outro, um figo para outro, um sino para outro. Como o pai, é difícil definir. E como todas as definições, a dada na segunda-feira é diferente de outra na terça. Qualquer definição da matéria, do átomo, desde o pré-socrático até os dias atuais ... que nuvem perturbadora! Foi isso que fez o jovem gigante decidir se tornar um pastor das nuvens?
Diz-se que a influência criativa de Arp para a escultura foi baseada em sua reação à Segunda Guerra Mundial. A forma ondulada da escultura simula as curvas naturais de nuvens, colinas e lagos e expressa a oposição de Arp às máquinas que causaram guerras. Possui elementos dos movimentos surrealista e dadaísta.

A escultura fica perto da Plaza Cubierta e da Aula Magna; e atrás dela há um grande mural de cerâmica de Mateo Manaure.

Aparência
A escultura é descrita como uma "grande forma orgânica com saliências arredondadas e onduladas [que são] mais reminiscentes de uma fruta estranha em botão". Já passou por obras de restauração no passado, quando Arp estava vivo para aconselhar sobre como o trabalho deveria ser feito. Foi originalmente proposto que Arp desse à(s) escultura(s) seu nome após a colocação, já que a superfície brilhante refletia as nuvens passando acima, mas os esforços de conservação das obras de Arp mostraram que ele não gosta que suas esculturas sejam reflexivas, pois isto distrairia das linhas das obras.

Caracas
Esculturas da Venezuela

Berger des Nuages


Södelbronn ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Neusitz im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt auf einer Anhöhe, an die sich direkt der Wald mit Anstieg zur Frankenhöhe anschließt. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Horabach (0,7 km nördlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,7 km südwestlich), die nach Kirnberg zur Staatsstraße 2249 (0,5 km südlich) bzw. nach Erlbach (0,8 km nordwestlich) verläuft.

Geschichte
Die Deutung des Ortsnamens als eine bei einer Quelle befindlichen Meierei (=Sedelhof) setzt eine ursprüngliche Form "Södelhofbronn" voraus, die jedoch urkundlich nicht belegt ist. Die später erfolgte Auslassung des Siedlungstyps bei Ortsnamen ist allerdings durchaus üblich. Eine Ableitung von Sodbrunnen ist theoretisch denkbar, würde aber offen lassen, wie es zu der ungewöhnlichen Ablautung des heutigen Ortsnamens kam.

Södelbronn lag im Fraischbezirk der Reichsstadt Rothenburg an der Grenze zum ansbachischen Oberamt Colmberg.
1800 gab es im Ort sechs Haushalte, die alle der Reichsstadt Rothenburg untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt Gebsattel und der Ruralgemeinde Neusitz zugewiesen.

Baudenkmal
 Steinkreuz, mittelalterlich; in der Waldabteilung Heiligenbaum.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach Heilig Kreuz (Neusitz) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Neusitz)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Södelbronn


Die Brüggener Mühle ist eine Wassermühle im Ort Brüggen mit einem unterschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Brüggener Mühle hat ihren Standort am Unterlauf der Schwalm in unmittelbarer Nähe der Burg im Ort Brüggen im Kreis Viersen. Oberhalb liegt die Vennmühle, unterhalb die Dilborner Mühle. Der Wasserspiegel der Schwalm liegt in diesem Bereich bei 40 m über NN.

Geschichte
Wegen der Nähe zur Burg Brüggen wurde die Brüggener Mühle auch Burgmühle genannt. So steht es auch in einem Vertrag vom 24. Dezember 1289, in dem Graf Walram von Kessel seine östlichen Güter (darunter die Burg Brüggen) dem Herzog von Brabant zu Lehen auftrug (d. h. unter dessen Schutz stellte). Dabei wurde ausdrücklich auch die Brüggener Burgmühle genannt. Es ist die erste urkundliche Erwähnung. Nach dem Tod des Grafen am 20. Oktober 1304 erbte der Herzog von Jülich sein Vermögen; die Mühle wurde zur herzoglichen Mühle.

Alle Untertanen in Brüggen, Bracht und Boisheim waren verpflichtet, in Brüggen mahlen zu lassen, ausgenommen die Pächter von St. Pantaleon. Für die Bewohner der Stadt Dülken war die dortige Windmühle zuständig. Zwischen der Brüggener Wassermühle und der Dülkener Windmühle galt die Vereinbarung, dass bei Störungen (wenig Wind oder wenig Wasser) der eine die Mahlpflichtigen des anderen übernahm.

1794 bis 1814 war das linke Rheinufer von Frankreich besetzt (Franzosenzeit); von 1798 bis 1814 gehörte Brüggen zum Département de la Roer. 1804 wurde die beschlagnahmte Brüggener Mühle an den Amtmann verkauft. Dessen Erben verkauften die Mühle 1815 an den Großkaufmann und "Mühlensammler" Johann Heinrich Printzen. Es war neben einer Windmühle die dritte Wassermühle in seinem Besitz. Die Mühle hatte damals zwei Wasserräder, eine Ölpresse und einen Mahlgang für Getreide. Nach der Schließung 1955 wurde sie in ein Restaurant umgewandelt, in dem auch das Mahlwerk zu sehen ist. Das heutige eiserne Wasserrad treibt einen elektrischen Generator an.

Galerie

Literatur
 Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlenführer. Krefeld 1998, Seite 449–450.
 Horst Jungbluth, Helmuth Elsner: Die Schwalm – Tal der Mühlen. Schwalmtal 1989, Seite 61–63.

Weblinks

 Webseite Alte Brüggener Mühle
 Mühlentour

Einzelnachweise

Wassermühle im Kreis Viersen
Bauwerk in Brüggen
Wassermühle an der Schwalm (Maas)
Mühle in Europa

Brüggener Mühle


තටිත්ත හෙවත් ප්‍රංශ බසින් "කුඩා තටුව" හෝ "වරල" හෝ යන අරුතැති එයිලරොනය (aileron) යනු සැමැනියෙන් නිසල-තටු අහස් යානයකැ එක් එක් තටු හෝ පවන්පත් වලැ පසු-අයිනේ කඩක් වන අසවු කළ (hinged) පියාසැරුම් පලු මතුපිටෙකි. සැමැනියෙන් ඔසොවු දෛශිකයේ ඇලැවීම හේතුවෙන් පියාසැරුම් මඟෙහි වෙනසක් ඇති කරන ගුවන් යානයේ පෙරැළුම (හෝ ගුවන් යානයේ දිග අතට ඇති අක්ෂය වටා සැලුම) හසුරුවනුව තටිත්ත යුගල විසින් යොදාගැනේ. අක්ෂය වටා වන මේ සැලුම  'පෙරැළුම' හෝ 'banking' හෝ නමි.
CS1: Julian–Gregorian uncertainty
Webarchive template wayback links

තටිත්ත


Sir Stephen John Irwin (né le ) est un juge et avocat britannique à la retraite. De septembre 2016 à octobre 2020, il est Lord Justice of Appeal (un juge ordinaire de la Cour d'appel d'Angleterre et du Pays de Galles). De mai 2006 à 2016, il est juge à la Haute Cour d'Angleterre et du Pays de Galles .

Jeunesse et éducation
Irwin est né le 5 février 1953 à Helen's Bay, en Irlande du Nord . Il fait ses études au Methodist College Belfast, un lycée de Belfast, en Irlande du Nord . Ayant obtenu une bourse, il étudie le droit et l'anglais au Jesus College de Cambridge . Il est diplômé de l'Université de Cambridge avec un baccalauréat ès arts (BA) en 1975 . Il entreprend alors une année de formation afin d'obtenir le diplôme d'avocat.

Carrière juridique
En 1976, Irwin est admis au barreau par Gray's Inn . Il exerce ensuite la profession d'avocat, et se spécialise dans les « négligences cliniques, les enquêtes et les affaires de responsabilité civile scientifique » . Le 8 avril 1997, il est nommé conseiller de la reine (QC). En 1999, il est nommé Enregistreur Assistant ; en tant que tel, il exerce les fonctions de juge à temps partiel en plus d'exercer la profession d'avocat . Le 18 juillet 2000, il est nommé Recorder of the South Eastern Circuit . En 2004, il est président du conseil du barreau .

En 2020, Irwin est élu maître trésorier de Gray's Inn et est habituellement appelé «maître Irwin» lorsqu'il agit en sa qualité de conseiller .

Le 18 mai 2006, Irwin est nommé juge de la Haute Cour de justice (Queen's Bench Division). De 2008 à 2012, il est juge président sur le circuit nord . En 2012, il est nommé membre de la Commission spéciale des recours en matière d'immigration (SIAC) . La SIAC est décrite comme la « cour la plus controversée » et « la plus secrète du droit anglais ». De janvier 2013 à décembre 2015, il est président de la SIAC . Le 1er octobre 2016, il est nommé Lord Justice of Appeal. Il prend sa retraite de ses fonctions judiciaires à temps plein le 7 octobre 2020, mais continue de siéger à temps partiel en tant que lord juge d'appel adjoint .

En novembre 2020, Irwin est nommé président à temps partiel du groupe d'experts indépendants de la Chambre des communes, qui statue sur les plaintes d'intimidation, de harcèlement ou de harcèlement sexuel déposées contre des députés.

Vie privée
En 1978, Irwin épouse Deborah Rose Ann Spring. Ensemble, ils ont trois enfants; deux filles et un fils . De 2012 à 2015, il est président de la Poetry Society.

En 2006, comme il est de coutume pour les juges de la Haute Cour nouvellement nommés, Irwin est nommé Knight Bachelor et a donc reçu le titre de Sir . Le 24 octobre 2016, il est nommé membre du Conseil privé du Royaume-Uni .

Références

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Knight Bachelor
Membre du Gray's Inn
Étudiant de Jesus College (Cambridge)
Naissance en février 1953

Stephen Irwin (juge)


Araruama es un municipio en el estado de Río de Janeiro, Brasil. Se encuentra a 22 ° 52'22 "de latitud sur y 42 º 20'35" de longitud oeste a una altura de 15 metros. La población estimada en 2010 por el Instituto Brasileño de Geografía y Estadística fue 116,418 habitantes.

Se extiende sobre una superficie de 635,4 kilómetros ², marcado por algunas llanuras y lagos, incluyendo el lago Araruama y Juturnaíba Pond - se encuentra entre las ciudades de Araruama y Silva Jardim, a una distancia de 12,5 km el centro de la ciudad de San Vicente de Paúl. Geográficamente es la mayor ciudad de la región de los lagos.
")

Topónimos

"Araruama" es una palabra derivada de Tupi. Su significado, sin embargo, es controvertido. Algunos sostienen que significa "abundancia de conchas" . Otros, lo que significa "loro prometedores", mediante la combinación de los términos a'rara ("guacamayo") y ûama ("promesa de futuro, que será").

Economía
El municipio de Araruama tiene una economía bastante creciente y variada.

Place - lo que representa un gran porcentaje de los distritos, principalmente por económico y Iguabinha Praia Seca, sin embargo en los últimos años el turismo ha crecido rápidamente en Araruama, junto con Búzios y río Ostras; atrayendo miles de turistas y visitantes de las playas más bellas y variadas de todo el estado. También debemos señalar que la hospitalidad de la red (hoteles y hostales) en Araruama ha aumentado recientemente desde 2010.

Industrial - sal es abundante en bien Araruama (extraído principalmente en el barrio de Praia Seca es uno de los más grandes de todo el estado y en todo el país), por lo que las industrias principales se centran en él, que es muy buena para la ciudad, ya que genera poca o ninguna contaminación, mantener el equilibrio y todo el ecosistema de la región. Industria de la construcción también se han instalado en Araruama. Entre ellos, se encuentra el edificio del este, uno de los más grandes en el estado de Río y con sede en la ciudad. Industrias de procesamiento también generan numerosos puestos de trabajo en la ciudad y se encuentran en Condominio Industrial Araruama las costas de RJ 124.

País - plantado y cultivado en los distritos de San Vicente y el Morro Grande, que representa el porcentaje más bajo de la economía de la ciudad, tiene su cultivo, como plátano, Pasión, yuca, Coco, Tangerine, limón y naranja. Incluso con una reducción en la producción, Araruama sigue siendo el mayor productor de cítricos en el estado de Río de Janeiro.

Pesca - por todos los barrios de todo el Araruama estanque que tiene pequeños peces o mariscos, como Corvina, camarón, salmonete, Cerdeña y algunos otros productos del mar se puede encontrar en el estanque, que también representa un pequeño porcentaje de la economía, sin embargo, gran parte de este porcentaje se encuentra en el Araruama Mercado Municipal - también conocido como el mercado de pescado (que fue recientemente renovado por el Ayuntamiento). No se puede encontrar una gran variedad de mariscos, crustáceos y peces.

Comercial - destaca fundamentalmente por Araruama Center y Rodovia Amaral Peixoto, los diferentes edificios y construcciones, como los bancos, la educación superior, muchas tiendas, Fast food, Centros Comerciales, Oficinas, Plazas, Bares , bares, restaurantes, supermercados, estacionamientos, ferias, etc. En la actualidad, los distritos de Villa Capri, Iguabinha, Plátano, Playa de Parati y con barba, en las cercanías de Rodovia Amaral Peixoto son los de mayor crecimiento en la ciudad, económica y populacionalmente.

Sector Inmobiliario - Araruama es actualmente el de más rápido crecimiento, los valores y se desarrolla en toda la región de los lagos, a explicar por qué la población crece muy rápido y la demanda alta de apartamentos cerca de la playa ha crecido mucho el interés en la construcción por Araruama, gradualmente Araruama como la ciudad principal de la región de los lagos. Esto se debe a la centralidad del municipio en el mapa geográfico del estado: Araruama es poco más de una hora de la ciudad de Río de Janeiro y Niterói. El mismo tiempo que le lleva a la ciudad de Macae. Cabe destacar también la proximidad de la ciudad a la COMPERJ (Complejo Petroquímico del Estado de Río de Janeiro), una mayor inversión pública en marcha en Brasil. Araruama al polo, se tarda 45 minutos. Actualmente, la ciudad invierte en atraer a los futuros trabajadores COMPERJ para convertirse en residentes de Araruama.

Historia

El municipio de Araruama fue ocupado por los indios para tupinambás intensos, alfareros y de las poblaciones hortícolas de origen amazónico, que han dejado sus aldeas presencia fuerte desde tiempos pre-coloniales. Urnas funerarias, vasijas pintadas, además de una gran variedad de formas cerámicas utilitarias son ejemplos de lo que se puede encontrar en los diferentes sitios arqueológicos de la región. Los pueblos han examinado Morro Grande, en particular, de fecha 2200 años, son algunas de las ocupaciones más antiguas de este territorio del grupo tupí.

El sitio que actualmente corresponde al municipio de Araruama correspondían a la Capitanía de São Vicente, donada a Martim Afonso de Sousa, incluso en el Brasil colonial (1534),  pero las primeras noticias sobre la ocupación del territorio se dieron en 1575 a través de la emisión del Gobernador capitanía de Río de Janeiro, Antonio Salema, que fue a diezmar cientos de franceses y los indios.
Los registros en el territorio de Araruama que data de 1615, a raíz de la fundación de la moderna ciudad de Cabo Frío, que llegó a promover el reconocimiento del río San Juan y la laguna de Araruama.

En 1626, las tierras eran parte de las asignaciones de Araruama donados a la huelga de Manuel que implementó un aserradero de madera con el Brasil y otras maderas duras.

Por edicto de 10 de enero de 1799, se creó la parroquia de San Sebastián de Araruama, perteneciente al municipio de Cabo Frío hasta 1852, cuando la Ley Provincial N ° 628, se unió a la ciudad de Saquarema.

El 6 de febrero de 1859, la parroquia de San Sebastián Araruama fue elevado a una ciudad de Araruama, debido a la extinción de la ciudad de Saquarema.

La elevación a la categoría de ciudad Araruama ocurrió en 22 de enero de 1890 por decreto del gobernador Francisco Portela.

El himno de la ciudad de Araruama se incorporó a la historia de la ciudad en 1999 por el compositor Pedro Pinto, Paulo Pessoa.

En la actualidad, la ciudad es conocida en todo el estado de Río de Janeiro por su vocación comercial, y sobre todo por su potencial turístico. Los turistas se sienten atraídos por las playas, especialmente en el océano, bañadas por las cristalinas aguas del Atlántico. También son atractivas plazas, parques, centros de comida y centros de entretenimiento.

Distritos

Araruama tiene cinco distritos. Entre ellos, tres son urbanos (Araruama, Praia Seca y Iguabinha ) y dos rurales (Morro Grande y Sao Vicente).

Araruama (distrito anfitrión): Se caracteriza por la mayor concentración de edificios, instituciones de salud, instituciones de educación, iglesias y centros de entretenimiento. Junto con la sede del distrito de Cabo Frío es el centro comercial más importante en la región de Lagos. Também es conocida por sus playas.

Morro Grande Segundo de Distrito: el distrito se caracteriza por la producción rural.

San Vicente de Paúl del Tercer Distrito: Una expansión del distrito, también se caracteriza por la producción de productos rurales.

Praia Seca Distrito Cuarto: El distrito se caracteriza por su vocación turística alta, Aquí están las principales playas de la ciudad y también la mayoría de casas de vacaciones. Si también se caracteriza por la producción de sal.

Iguabinha Quinto Distrito: Es la ciudad más joven del distrito y todavía está en formación. También alberga algunas de las playas del municipio.

Barrios
 Coqueiral (Araruama)
 Parati (Araruama)
 Ponte dos Leites (Araruama)
 Areal (Araruama)
 Outeiro (Araruama)
 Fazendinha (Araruama)
 Engenho Grande (Araruama)
 Pontinha (Araruama)
 Parque Hotel (Araruama)
 Praia das Espumas (Araruama)
 Bananeiras (Araruama)
 Praça da Bandeira (Araruama)
 Alto da Boa Vista (Araruama)
 Itatiquara (Araruama)
 Vila Capri (Araruama)
 Praia do Dentinho (Praia Seca)
 Praia do Hospício (Araruama)
 Outeiro (Araruama)
 XV de Novembro (Araruama)
 Rio do Limão (Araruama)
 Parque Mataruna (Araruama)
 Boa Perna (Araruama)
 Japão (Araruama)
 Balneário Praia Seca (Praia Seca)
 Jardim São Paulo (Araruama)
 Mutirão (Araruama)
 Três Vendas (Araruama)
 Picada (Araruama)
 Fonte Limpa (Araruama)
 BNH (Araruama)
 Jardim Califórnia (Araruama)
 Jardim Araruama (Araruama)
 Cerâmica (Araruama)
 Barbudo (Araruama)
 Vila Canaã (Araruama)
 Paracatu (Araruama)

Playas principales

Araruama tiene varias playas, tanto en la laguna (bañado por las aguas tranquilas y cálidas de la Laguna de Araruama) y oceánicas (bañadas por aguas azules y helada del Océano Atlántico). Los principales son:

 Playa Araruama
 Playa Hawk
 Playa Barbudo
 Playa de Hospicio
 Playa Pontinha
 Praia dos Amores
 Playa Massambaba
 Playa del Diente
 Playa Seca

Plazas y parques

 Plaza de la Biblia
 Escuela de la Plaza
 Eventos cuadrados
 Parque Niño João Hélio
 Parque de la Exposición
 Plaza Antonio Raposo

Turismo
Una de las principales fuentes de riqueza de la ciudad. Es más frecuente en verano, donde personas de diferentes estados e incluso extranjeros), visitar la ciudad en busca de playas y eventos. El mes en el que el turismo es más calienta en diciembre (debido a la Navidad y Reveilon celebraçãoes) y enero

Lemas
 "Araruama: El Cancún brasileño"
 "Araruama: Donde el sol se abre paso el invierno"
 "Araruama: la calidad de vida de la ciudad"

Lagoa de Araruama
El Lagoa de Araruama se caracteriza por su alta salinidad (uno de los más grandes del mundo), y sus aguas cálidas, ideales para nadar en cualquier época del año. En los últimos años, la laguna se ha recuperado de una grave contaminación se debió a la vivienda y la falta de avance de la conciencia ambiental de los residentes y turistas. Últimamente, se ve la laguna de la recuperación de sus aguas azules y cristalinas que alguna vez fueron su icono principal. También es posible bañarse en sus aguas de nuevo.

Referencias

Enlaces externos
 Página de la Prefectura de Araruama
 Sucede Araruama - Noticias de Araruama
 Portal de la Región de los lagos
 Mapa de Araruama en el OpenStreetMap

Localidades de Río de Janeiro

Araruama


දේශමාන්‍ය මාණිකවාසගර් වෛතලිංගම් (1906 දෙසැම්බර් 17 - 1993 දෙසැම්බර් 12) ශ්‍රී ලංකා නීතීඥයෙක්, ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පුයිස්නේ විනිසුරු, යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ කුලපති  සහ කොමර්ෂල් බැංකුවේ සභාපති විය.

මුල් කාලය
වෛතලිංගම් උපත ලැබුවේ 1906 දෙසැම්බර් 17 වැනිදා කොළඹ ප්‍රකට කොටස් තැරැව්කරුවකු වන මුදලියාර් අරුණාචල වයිතලිංගම්ට දාව ය. ඔහුගේ පියා සහ මාතෘ පවුල යාපනයේ මනිපායි හි ධනවත් නගරයකි. ඔහු තම අධ්‍යාපනය කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් ආරම්භ කළේය  එහිදී ඔහු ශාස්ත්‍රීය අංශයෙන් දස්කම් දැක්වූ අතර කොළඹ නීති විද්‍යාලයෙන් නීතිය පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ගත්තේය.

වෛතලිංගම් මහතා මල්ලකන්හි වැඩබලන මහේස්ත්‍රාත්වරයකු ලෙස නීතිඥවරයාට කැඳවා වසර 9කට පසු අධිකරණ සේවයට එක්විය. දශක දෙකකට වැඩි කාලයක් ඔහු දිවයිනේ විවිධ ප්‍රදේශවල මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු සහ දිසා විනිසුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ අතර 1962 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී ඔහු සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. 1964 දී අගමැතිනි සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක විසින් ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කරන තෙක් ඔහු එලෙසම සිටියේය.

විනිශ්චයන්
වෛතලිංගම් විනිසුරුවරයා සම්බන්ධ වූ බොහෝ විනිශ්චයන් කිහිපයක් පහත සඳහන් වේ. පහත දැක්වෙන සියලුම නඩු ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් වන අතර පහළ අධිකරණවලින් කිසිදු තීන්දුවක් ඇතුළත් කර නොමැත.

නඩු කටයුතු මෙහෙයවන ලදී

 මොහිදීන් එ. ගම් සභාව, නින්දවුර් - NLR - 469 of 68 [1965] LKSC 22; (1965) 68 NLR 469 (1965 සැප්තැම්බර් 14).
 සොලිසිටර් ජනරාල් එ. ඩබ්ලිව් එම් පොඩිසිරා - එන්එල්ආර් - 502 න් 67 [1965] එල්කේඑස්සී 23; (1965) 67 NLR 502 (1965 අගෝස්තු 27)
 තේනබන්දු එ. සමරසේකර - NLR - 472 of 70 [1967] LKSC 1; (1967) 70 NLR 472 (1967 නොවැම්බර් 26)
 ජයසේන එ. රැජින - NLR - 369 of 68 [1966] LKSC 14; (1966) 68 NLR 369 (1966 මැයි 12)
 දහනායක එ. කන්නන්ගර - NLR - 260 of 68 [1966] LKSC 24; (1966) 68 NLR 260 (7 පෙබරවාරි 1966)
 දොන් සාදිරිස් එල් එ. හීන්හාමි. L - NLR - 17 of 68 [1965] LKSC 10; (1965) 68 NLR 17 (20 ජූලි 1965)
 බබානිසා එ. උක්කු - NLR - 305 of 68 [1965] LKSC 27; (1965) 68 NLR 305 (1965 ජනවාරි 13)
 රැජින එ. අබේසිංහ - NLR - 386 of 68 [1965] LKSC 11; (1965) 68 NLR 386 (1965 ජූනි 21

පොදු නීති අරමුණු සඳහා යොමු කර ඇති අවස්ථා

 ආරුමුගම් කුමාරස්වාමි එ. අන්ද්‍රිස් අප්පුහාමි සහ වෙනත් අය - SLR - 219, Vol 2 of 1985 [1985] LKSC 8; (1985) 2 ශ්‍රී එල්ආර් 219 (1985 ජූනි 19)
 වෙලින්ටන් එ. අමරසිංහ - SLR - 41, Vol 1 of 1987 [1986] LKSC 38; (1987) 1 ශ්‍රී එල්ආර් 41 (1986 නොවැම්බර් 10)
 සුබෙයාර් එ. ඉස්තිකාර් - NLR - 397 of 77 [1974] LKSC 5; (1974) 77 NLR 397 (3 ජූලි 1974)
 වාහේමදාස එ. ජේ. එල්. සිරිසේන - NLR - 201 of 69 [1966] LKSC 29; (1966) 69 NLR 201 (22 සැප්තැම්බර් 1966)
 ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ එ. ප්‍රේමචන්ද්‍ර ද සිල්වා සහ වෙනත් අය - SLR - 70, Vol 1 of 1996 [1996] LKSC 14; (1996) 1 ශ්‍රී LR 70 (9 ජූලි 1996)
 ගුණරත්න මැණිකේ එ. ජයතිලක බණ්ඩා - SLR - 152, Vol 2 of 1995 [1994] LKSC 43; (1995) 2 ශ්‍රී එල්ආර් 152 (1994 දෙසැම්බර් 13)

පශ්චාත් අධිකරණ වෘත්තිය

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු වෛතලිංගම් කොමර්ෂල් බැංකුවේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලද අතර පසුව යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ පළමු කුලපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලදී.

විශ්‍රාම යාමේදී ඔහු පුරවැසි කමිටුවේ සහ සීමා නිර්ණ කමිටුවේ තවත් බොහෝ සාමාජිකයන් අතර සාමාජිකයෙකු විය. හින්දු භක්තිකයෙකු වූ ඔහු වසර ගණනාවක් අධ්‍යාපනික සංගමයේ සභාපති ලෙස ද කටයුතු කළේය.

ඒ යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ කුලපතිවරයා ලෙසයි
වෛතලිංගම් මහතා 1979 ජනවාරි පළමුවැනිදා සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිවරයා විසින් යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රථම කුලපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. දශක භාගයක් ගත වූ ඔහුගේ ධුර කාලය තුළ 1980 සැප්තැම්බර් 13 වැනි දින වීරසිංහම් ශාලාවේ පැවති ප්‍රථම උපාධි ප්‍රදානෝත්සවයේ මුලසුන දැරූ අතර ප්‍රථම උපාධි දේශනය ද පවත්වන ලදී. ඔහුට විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් ද පිරිනමන ලදී.

දේශමාන්‍ය
වයිතලිංගම් හට දේශමාන්‍ය සම්මානය 1987 දී ආරම්භ කර වසර දෙකක් ඇතුළත පිරිනමන ලදී  ඔහු සම්මානය ලැබූ පළමු ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජාතිකයා වූ අතර රජය සහ ප්‍රමුඛ දෙමළ ජාතිකයෙකු අතර පොදු එකඟතාවක් ඇතිවීම දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයෙන් අහිතකර ප්‍රතිචාරයක් ඇති කළේය. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ඔහුගේ ජීවිතය අගය කරන්නේ නම් ත්‍යාගය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලෙසයි. කෙසේ වෙතත්, වෛතලිංගම් එම නියෝගයට පිටුපා ගෞරවය පිළිගත්තේය.

වාර්ගික ගැටුම
ඔහුගේ හොඳ මිතුරෙකු සහ විනිසුරු මඩුල්ලේ හිටපු සගයෙකු වූ ඕඑල් ද ක්‍රෙට්සර්ගේ සභාපතිත්වයෙන් යුත් පුරවැසි කමිටුවේදී, ඔහු දකුණු ඉන්දීය පල්ලියේ බිෂොප් සබාපති කුලේන්ද්‍රන් සමඟ 1974 ජනවාරි දහයේ ඛේදවාචකය පිළිබඳ විමර්ශන කොමිෂන් සභා වාර්තාව පිළිබඳ වැඩ කළේය. යාපනය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
වෛතලිංගම් විවාහ වූයේ රොස්මිඩ් පෙදෙසේ නන්නිතම්බි සෙල්ලියාගේ වැඩිමහල් දියණිය වන - මැක්වුඩ් සහ සමාගමේ තැරැව්කරු විශ්ව උදයාර් සංගරපිල්ලේ නන්නිතම්බිගේ පුත්‍රයා සහ ඔහුගේ බිරිඳ කන්දර්තම්බි කන්දයියාගේ (චට්ටම්බියාර්) දියණිය වන ඔහුගේ බිරිඳ වන සෙල්ලම් - සහ මහාධිකරණ විනිසුරු ශිවා සෙල්ලියාගේ සොහොයුරිය සමඟයි. .

සටහන්

 පොදු:ගොනුව:විනිසුරු V. Manicavasagar ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය යොමු 1. JPG
 පොදු:ගොනුව:විනිසුරු V. Manicavasagar ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ යොමුව 2. JPG
 පොදු:ගොනුව:විනිසුරු V. Manicavasagar ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය යොමු 3. JPG
 පොදු:ගොනුව:විනිසුරු V. Manicavasagar ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ යොමුව 4. JPG
 පොදු:ගොනුව:විනිසුරු V. Manicavasagar ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ යොමුව 5. JPG
1993 මරණ
1906 උපත්

වී. මානිකාවාසගර්


Maria de Ungaria () din dinastia Arpadiană, a fost regina consoartă a regelui Neapolelui. A fost fiica regelui Ștefan al V-lea al Ungariei și al soției acestuia Elisabeta Cumana. Maria a fost și regentă a Provenței între 1290 și 1294 și a Neapolelui în 1295-96, 1296-98 și în 1302, în absența regelui.

Note

Nașteri în 1257
Decese în 1323
Dinastia Arpadiană
Prințese maghiare
Regine ale Neapolelui
Contese de Anjou
Regine ale Albaniei
Contese ale Franței

Maria a Ungariei, regină a Neapolelui


Bilgi rejimleri, postyapısalcı felsefenin öncü isimlerinden Michel Foucault tarafından geliştirilen ve kendi yapıtlarında kullanıma sokulmuş olan kavramdır.

Birçok yerde değişik disiplinlerin bilgi modelleri sorgulanırken kullanılmış yöntemsel bir kavramlaştırmadır. "Hakikat rejimleri" olarak da ifade edilmiş ve kullanılmıştır. Foucault tarafından geliştirilen bilme istenci, episteme ve bilginin arkeolojisi gibi özgül kavramların bir parçasıdır, onlarla birlikte kullanıma girer.

Bilgi rejimleri formülasyonu, bilginin her zaman iktidar/güç nosyonlarıyla ilişkili olduğunu belirler ve bu ilişkiyi ortaya koymaya yönelir. Öyle ki, bilginin hem oluşumu hem kullanımı hem de dolaşımı her zaman kaçınılmaz olarak bir rejim konusudur. Dolayısıyla, bilgiden söz edilen bir yerde sorulması gereken soruların başında, hangi bilgi rejiminin devrede olduğu ya da egemen olduğu sorusu gelmektedir. Bilgi rejimleri nosyonu, Foucault'nun kuramsal alana ikili müdahalesinin sonuçlarından biridir. Buna göre bir yanda bilgi öte yanda iktidar kavramları kökten bir değişime uğratılır.

Böylelikle, nesnel ve tarafsız bilgi anlayışı olarak ortaya çıkmış olan ya da çıkmakta olan söylemler, bu kez de Foucault'nun kuramsal müdahaleleriyle deşifre edilmiş olunmaktadır. Hakikat ya da bilgi, her zaman zaten bir rejim ya da iktidar konusuysa saf bilginin, yani nesnel bilginin ve tarafsız bilginin mümkün olabilmesi artık söz konusu olamaz.

Tam tersine, tarafsızlıktan ve nesnel bilgiden söz edildiği yerlerde, gerçekte burada hangi rejimin devrede olduğunu ve bu yansızlık/nesnellik ifadelerinin hangi söylemsel yapıyı gizlemeye çalıştığını anlamak gerekmektedir. Nesnellik ve tarafsızlığın, birer yanılgı oldukları Foucault'dan önce zaten bildirilmiş, ve öznenin öznelliğinin silinemeyeceği açıkça gösterilmiştir. Bilim felsefesinin iç-tartışmalarının çoğunda da bu nokta belirli şekilde anlaşılmıştır. Bilginin tamamen tarih-dışı ve yorum-dışı olabilmesinin olanaksızlığı pek çok yönden gösterilmiştir. Aynı şekilde Dil felsefesi, bunun olanaksızlığına dil düzleminde açıklık getirmiştir.

20. yüzyıl baslarında Friedrich Nietzsche bilginin saf akıl'ın ürünü değil güç ile doğrudan ilişkili bir kavram olduğunu sezinlemiş ve bunu açıklayan öncü düşünürlerden biri olmuştur. Foucault tüm bu gelişmelerin sonrasında bilgi/iktidar bağlamını yeniden değerlendirmiş ve bilgi yapılarını, episteme'leri deşifre etme yoluna gitmiştir. Örneğin, bilim'in arkeolojisini yaparak ardındaki bilgi rejimlerinin niteliğini çözümlediği yapıtı bunun özgün bir örneğidir. Böylece bilimin, bilgi/iktidar düzleminde bir çözümlemesi ortaya konulmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Episteme
 Paradigma
 Epistemoloji

Bkz:

 Ders Özetleri, M.Foucault, YKY, çeviren:Selahattin Hilav
 Özne ve İktidar, M.Foucault, Ayrıntı yayınları.
 Bilginin Arkeolojisi, M.Foucault, Birey yayınları.
 Kelimeler ve Şeyler, M.Foucaullt.

Epistemoloji
Postyapısalcı felsefe
Felsefi kavramlar

Bilgi rejimleri


El término sinfónico (también, sinfónica) puede referirse, en esta enciclopedia:

 a la música sinfónica;
 a Sinfónico, un álbum de El Tri;
 a Sinfónico, un álbum de Los Secretos;
 a Sinfónico, nombre usado para referirse al álbum Inti-Illimani sinfónico, de Inti-Illimani.

Sinfónico


Agung steht für:

 ein Musikinstrument, siehe Agung
 einen Vulkan, siehe Agung (Vulkan)

Agung ist der Name folgender Personen:
 Sultan Agung von Mataram (1593–1645), javanischer Herrscher
 Ida Anak Agung Gde Agung (1921–1999), indonesischer Politiker und Diplomat
 Wahyu Agung (* 1976), indonesischer Badmintonspieler

Agung (Begriffsklärung)


Korucuk, Seben - Bolu ili Seben ilçesine bağlı köy
 Korucuk, Pasinler - Erzurum ili Pasinler ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Torbalı - İzmir ili Torbalı ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Yazıhan - Malatya ili Yazıhan ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Anamur - Mersin ili Anamur ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Gülnar - Mersin ili Gülnar ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Sinop - Sinop ili merkez ilçesine bağlı köy
 Korucuk, Saraydüzü - Sinop ili Saraydüzü ilçesine bağlı köy
 Korucuk, Zile - Tokat ili Zile ilçesine bağlı köy
 Korucuk, Of - Trabzon ili Of ilçesine bağlı mahalle
 Korucuk, Adapazarı - Sakarya ili Adapazarı ilçesine bağlı mahalle

Korucuk


Burgher may refer to:

 Burgher (social class), a medieval, early modern European title of a citizen of a town, and a social class from which city officials could be drawn
 Burgess (title), a resident of a burgh in northern Britain
 Grand Burgher, a specific conferred or inherited title of medieval German origin
 Burgher (Boer republics), an enfranchised citizen of the South African Republic or the Orange Free State
 Burgher (Church history), a member of the First Secession Church who subscribed to the Burgher Oath
 Burgher people, an ethnic group that formed during the colonization of Sri Lanka

People with the surname
 Michelle Burgher (born 1977), Jamaican track and field athlete

See also
 Anti-Burgher, a splinter faction in the history First Secession of the Presbyterian church of Scotland
 Bourgeoisie
 Burger (disambiguation)

Burgher


Iván Fischer (Budapest, 20 de enero de 1951) es un compositor y director de orquesta húngaro.

Biografía
Fischer nació en Budapest en una familia musical judía. Al principio estudió piano, violín, violonchelo y composición en su ciudad natal. Más tarde se trasladó a Viena para estudiar dirección con Hans Swarowsky en la Universidad de Música y Arte Dramático, donde también estudió violonchelo y música antigua, estudiando y trabajando como ayudante de Nikolaus Harnoncourt.

En 1976, Fischer ganó la competición de dirección de la Fundación Rupert en Londres. Empezó posteriormente a actuar como director invitado de orquestas británicas como la Orquesta Sinfónica de la BBC y la Orquesta Sinfónica de Londres, con quien dirigió una gira mundial en 1982. Su debut como director en los EE. UU. se produjo con la orquesta Filarmónica de Los Ángeles en 1983.

Fischer regresó a Hungría en 1983 para fundar la Orquesta del Festival de Budapest, que inicialmente se pretendía un limitado número de conciertos al año en una base parcial. Se convirtió en una institución permanente en 1992, con un programa de alrededor de 30 semanas de representaciones al año.

En los Estados Unidos, Fischer desempeñó el cargo de director invitado principal de la Orquesta Sinfónica de Cincinnati durante siete años. En 2006, Fischer fue nombrado principal artista de la Orquesta de la Age of Enlightenment. En febrero de 2011, fue nombrado director musical de la Konzerthaus Berlin y director principal de la Konzerthausorchester Berlin, con efectos desde la temporada 2012-2013, y con un contrato inicial de 3 años.

Sus composiciones están normalmente escritas para grupos pequeños de voces humanas e instrumentos. Firmó un contrato de grabación en exclusiva con Philips Classics en 1995 y sus grabaciones de Bartók y Liszt con la Orquesta del Festival de Budapest han ganado un premio Gramophone, Diapason d'Or de l'Annee, cuatro Cles de Telerama, y los premios Arte, MUM y Erasmus. Desde 2004, Fischer ha grabado para Channel Classics Records. En DVD, su grabación en Glyndebourne de la ópera de Mozart Così fan tutte fue nominada por Gramophone y Premio Grammy.

Su hermano Ádám Fischer (1949) es también un reconocido director de orquesta.

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de la Orquesta del Festival de Budapest
 Naxos Records biografía de Fischer
 Iván Fischer discografía en Channel Classics Records

Compositores de música clásica de Hungría del siglo XX
Directores de orquesta de Hungría
Judíos de Hungría
Alumnado de la Universidad de Música y Arte Dramático de Viena
Compositores de música clásica de Hungría del siglo XXI
Miembros Honorarios de la Real Academia de Música
Nacidos en Budapest
Directores de orquesta en el Teatro Real

Iván Fischer


La Casa de Sandoval y Rojas es un linaje nobiliario español originario de la Corona de Castilla, cuyo nombre procede de la unión de los apellidos Sandoval y Rojas, referidos a los municipios de Sandoval de la Reina y a Rojas. El linaje adoptó el apellido compuesto tras el matrimonio a fines del  de Fernán Gutiérrez de Sandoval, señor de Sandoval, Villavieco y Gaveros, con Inés de Rojas, de la casa de Rojas, hija del II señor de Monzón y Cabia y heredera de Sancho de Rojas, arzobispo de Toledo. Los miembros alcanzaron gran poder y llegaron a ostentar el marquesado de Denia, el condado y después ducado de Lerma, el condado de Ampudia y el ducado de Uceda, siendo el más conocido el I duque de Lerma, valido de Felipe III de España.

Enlaces externos

Blasón y escudo de la casa de Sandoval y Rojas.

Sandoval y Rojas
Casa de Sandoval y Rojas

Casa de Sandoval y Rojas


Secole: Secolul al VI-lea î.Hr. - Secolul al V-lea î.Hr. - Secolul al IV-lea î.Hr.

Decenii: Anii 480 î.Hr. | Anii 470 î.Hr. | Anii 460 î.Hr. | Anii 450 î.Hr. | Anii 440 î.Hr. - Anii 430 î.Hr. - Anii 420 î.Hr. | Anii 410 î.Hr. | Anii 400 î.Hr. | Anii 390 î.Hr. | Anii 380 î.Hr.

Ani: 443 î.Hr. | 442 î.Hr. | 441 î.Hr. | 440 î.Hr. | 439 î.Hr. - 438 î.Hr. - 437 î.Hr. | 436 î.Hr. | 435 î.Hr. | 434 î.Hr. | 433 î.Hr.

Evenimente

Arte, științe, literatură și filozofie

Nașteri

Decese

Legături externe

438 î.Hr.

438 î.Hr.


Dätgen er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Nortorfer Land i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Dätgen ligger midt mellem Kiel og Neumünster ved Autobahnkreuz Bordesholm hvor Bundesautobahn 215 fletter sammen med Bundesautobahn 7. De nærmere større byer, Bordesholm (mod øst) og Nortorf (mod vest), ligger begge omkring 8 km væk. Byen selv, nås via Landstraße 49.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Dätgen


Mafia Lufthavn  er en lufthavn på Mafiaøen i det Indiske Ocean. Lufthavnen er ejet af Tanzanias regering.

I 2013 blev landingsbanen renoveret, med hjælp fra USAs regering, igennem Millennium Challenge Corporation-programmet.

Eksterne henvisninger

 *Tanzania Airports Authority

Lufthavne i Tanzania
Mafiaøen

Mafia Lufthavn


Karla Camila Cabello Estrabao (født 3. marts 1997 i Cojimar, Habana Del Este, Cuba) er en cubansk-amerikansk sanger og sangskriver.

Hendes mest berømte sang er "Havana", som hun skrev og udgav sammen med Young Thug i 2018. En anden berømt sang er "Never Be The Same" samme år.

Diskografi
 Camila (2018)
 Romance (2019)

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra USA
Sangere fra Cuba

Camila Cabello


Via Krupp je povijesna zavojita cesta popločana staza na otoku Capriju koja povezuje kartuziju San Giacomo i područje Augustovih vrtova s Marinom Piccola. Naručio njemački industrijalac Friedrich Alfred Krupp, staza pokriva visinsku razliku od oko 100 m.

Izgrađena između 1900. i 1902., Via Krupp je navodno bila veza za Kruppa između njegovog luksuznog hotela, Grand Hotel Quisisana, i Marine Piccola, gdje je bio usidren njegov brod za istraživanje morske biologije. Taj ga je put, međutim, doveo i do Grotta di Fra Felice, špilje u kojoj su se održavale seksualne orgije s lokalnom mladeži. Kada je skandal izašao u javnost, Krupp je 1902. zamoljen da napusti Italiju.

Od 1976. Via Krupp je većinu vremena bila zatvorena zbog opasnosti od pada kamenja.

Povezani članci
 Tirensko more
 Villa Hügel (Villa Krupp), Njemačka: izgradio ju je otac Friedricha Alfreda Kruppa

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Capriju

Via Krupp


Camille Charvet-Kahn (Besançon,  - Auschwitz, ) est une enseignante et résistante française, morte pour la France en déportation.

Biographie

Origines et formation
Camille Kahn naît à Besançon le , ses parents étant des juifs de la ville, petits commerçants et forains, originaires d'Alsace. Elle intègre l'École Normale Supérieure de Sèvres en 1902 puis l'Université, ressortant agrégée en sciences physiques et naturelles et docteur en médecine. Elle est affectée au lycée du Puy-en-Velay, où elle rencontre et épouse le professeur Antoine Charvet en 1909. Veuve de guerre en 1914, durant la Première Guerre mondiale elle officie à l'hôpital militaire du Puy. Kahn devient ensuite enseignante au Lycée Pasteur de Besançon, entre le  et le . C'est alors une pédagogue remarquée et reconnue, multipliant les conférences jusqu'aux États-Unis.

Engagements et résistance
Très tôt elle est une dreyfusarde convaincue, s'engageant comme militante et journaliste auprès de la SFIO (dont elle rejoint la commission exécutive en 1937), de la CGT, de la LDH, de la LICA (dont elle intègre le conseil national de 1931 à 1937), de la Libre-Pensée, de l'Union rationaliste, mais aussi de la franc-maçonnerie. Initiée dans une loge du  Droit Humain le  à Rouen, elle passe ses grades de compagnon et maître en  à Clermont-Ferrand ; à son retour sur Besançon, elle s'affilie à la loge lyonnaise Évolution-Concorde, puis fonde une loge du Droit humain en 1928 qu'elle préside pendant dix ans. Elle fut notamment proche d'Auguste Rodin, de Rudyard Kipling, et de Paul Desjardins. Fichée depuis 1933 pour ses activités politiques et philosophiques, lors de la Seconde Guerre mondiale puis de l'Occupation elle rejoint le groupe Combat Zone nord et obtient le grade de lieutenant. Chef du service de renseignements et du SRP (service de réorganisation politique), elle est agent de liaison, réalise de faux documents, et excelle dans la propagande. Dénoncée par un anonyme car juive, elle est raflée par la Gestapo le  à Lons-le-Saunier. Envoyée au camp de Drancy où elle arrive le , elle est chargée de superviser la vie scolaire des enfants. Camille Charvet-Kahn est déportée à Auschwitz le  par le convoi n°59. Probablement gazée à son arrivée le , elle est considérée morte pour la France et déportée-résistante. Une plaque commémorative et son portrait ont été apposés au sein du lycée Pasteur, alors qu'une rue du quartier la Butte a été nommée en son honneur.

Notes et références

Naissance en mars 1883
Naissance à Besançon
Histoire des Juifs à Besançon
Personnalité de la franc-maçonnerie française
Élève de l'École normale supérieure de jeunes filles
Dreyfusard
Personnalité de la libre-pensée
Personnalité de la Section française de l'Internationale ouvrière
Personnalité de la Ligue française pour la défense des droits de l'homme et du citoyen
Syndicaliste de la CGT
Journaliste française du XXe siècle
Professeur français
Pédagogue français
Personnalité liée à Besançon
Personnalité liée au département du Jura
Résistant du mouvement Combat
Lieutenant français
Résistante française
Résistant de Besançon
Déporté résistant
Camp de Drancy
Mort pour la France
Déporté au camp d'Auschwitz
Décès à Auschwitz
Décès en septembre 1943
Décès à 60 ans
Victime de la Shoah en France
Victime française de la Shoah

Camille Charvet-Kahn


Alseuosmiaceae, manja biljna porodica iz reda zvjezdanolike. Ime je dobila po zimzelenom rodu Alseuosmia, čije vrste rastu po Novom Zelandu. Najvažnija među njima je toropapa ili karapapa, grm s jestivim plodovima crvene boje, znanstvenog naziva Alseuosmia macrophylla.

Osim na Novom Zelandu, rodovi kojih je pet, rašireni su i po Australiji i Novoj Kaledoniji. Postoji 11 priznatih vrsta.

Rodovi
 Familia Alseuosmiaceae Airy Shaw (11 spp.)
 Platyspermation Guillaumin (1 sp.)
 Crispiloba Steenis (1 sp.)
 Periomphale Baill. (1 sp.)
 Wittsteinia F. Muell. (2 spp.)
 Alseuosmia A. Cunn. (6 spp.)

Izvori

Porodice zvjezdanolikih
Biljne porodice

Alseuosmiaceae


Wilhelm Tell er en dansk dokumentarfilm fra 1952 instrueret af Alice O'Fredericks og Lau Lauritzen Jr..

Handling
Radiosymfoniorkesteret spiller Rossinis Wilhelm Tell-ouverture under ledelse af Erik Tuxen. Den første af 13 lignende musikkortfilm med radiosymfoniorkesteret.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Musikfilm fra Danmark
Danske film fra 1952

Wilhelm Tell (dokumentarfilm)


Los zapaticos de rosa es un poema del escritor cubano José Martí. Fue publicado por primera vez en 1889, en el tercer número de la revista mensual La Edad de Oro.

En este poema Martí hace hincapié en los sentimientos humanos y en los valores universales que deben regir la conducta humana. En sus versos el escritor muestra los roles que rigen la sociedad.

Síntesis
Este peculiar poema cuenta en versos cómo Pilar, una niña hija de padres adinerados, sale a la playa con su madre para estrenar su sombrero de plumas. Durante el trayecto Pilar cogió un jazmín, que significa la dulzura femenina, y la madre un clavel, que simboliza la alegría y el encanto.
Al llegar a la playa, la madre de Pilar le advierte de que no se moje los zapaticos de rosa, acción que Pilar intenta cumplir para no enfadar a su madre. Mientras, la niña de los zapaticos de rosa se fija en que en el lado de la playa en el que está, el mar está muy triste y ve que la diversión está en la barranca, donde suenan las olas y la arena es más blanca. Pilar corre hacia su mamá y le pregunta si puede ir; esta acepta pero le advierte que no se moje los zapaticos de rosa.
Al pasar el rato la niña vuelve sin sus zapatos; la madre le pregunta dónde los ha dejado, pero de repente una señora interrumpe a la madre de Pilar. Esta le cuenta a la madre que tiene una hija enferma y que al ver Pilar a la niña sin zapatos, le regaló los suyos ya que tenía más. En ese momento la madre abraza a Pilar por la buena acción que ha realizado su hija y esta le ofrece a la señora su bolso y la manta y el anillo de Pilar. Al final la madre y la hija llegan de noche a casa y el poema termina con un verso que lo caracteriza.
Y dice una mariposa
que vio desde su rosal
guardados en un cristal
los zapaticos de rosa.

Personajes
 Pilar:La niña de los zapaticos de rosa
 Madre: Acepta que le dé los zapaticos de rosa a la madre de la hija enferma
 Madre de la niña enferma: Tiene una hija enferma de la misma edad que Pilar
 Niña enferma: A la que Pilar le da sus zapaticos y ella muere al final.

Musicalización

La compositora cubana Beatriz Corona escribió la música para el poema, realizando la Opereta Infantil Los zapaticos de rosa en 1984.

El estreno mundial de la obra no fue sino hasta mayo de 2016, realizado por El Sistema Coral Zulia, programa perteneciente a la Fundación del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela. Interpretada por la Orquesta Típica Don Ciro Adarme y los Niños Cantores Zulianos. La dirección estuvo a cargo del Maestro Juan Carlos Bersague Chacón.

Los personajes fueron interpretados por:
 Pilar: Marineilly Fuenmayor
 Madre: Rocío Añez
 Padre: Héctor Luzardo
 Madre de la niña enferma: Linda Marín Carpio
 Narrador: Héctor Morales
 Bailarina/Mariposa: Netsy Monserrat

Se realizaron dos funciones para su estreno, los días 13 y 14 de mayo de 2016 en el Teatro Baralt de la ciudad de Maracaibo, Estado Zulia, Venezuela.

Véase también
 José Martí
 Cuba
 Rol social

Referencias

Poesía en español
Poemas de 1889

Los zapaticos de rosa


محمد محمد الفحَّام (1894 - 1980 م) الإمام الأكبر وشيخ الجامع الأزهر الأسبق، سبقه الشيخ حسن مأمون ولحقه الشيخ عبد الحليم محمود.

مولده ونشأته
ولد بالإسكندرية في 18 من ربيع الأول سنة 1321 هـ، الموافق 18 من سبتمبر سنة 1894 م، وسلك في تعلُّمه المسلك الذائع في عصره؛ فحفظ القرآن الكريم، ثم لحق بمعهد الإسكندرية الديني، وقضى به سنوات حصل فيها على شهادته الابتدائية والثانوية، ثم درس بالجامع الأزهر، ونال شهادته العالمية سنة 1922 م. ترجع جذوره إلى قرية بني مر بمحافظة أسيوط حيث يوجد بها حتى الآن معظم أقربائه وهم معروفون باسم عائلة الدك ومنهم عثمان الدك والشيخ حسن الدك.

حياته الدعوية
 التحق بالمعهد الديني بالإسكندرية في العام 1903.
 حصل على الشهادة العالمية في العام 1922.
 عمل فور تخرجه بالتجارة هرباً من القيد الوظيفي إلى أن تقدم لمسابقة الأزهر لاختيار مدرسين لمادة الرياضيات وقبل بها.
 عمل بالتدريس بالمعهد الديني بالإسكندرية في العام 1926 حيث درَّس الرياضيات والحديث والنحو والصرف والبلاغة.
 عمل بالتدريس بكلية الشريعة في العام 1935 حيث درس مادة المنطق.
 حصل على الدكتوراه من السوربون في العام 1946.
 عمل فور عودته من البعثة مدرساً بكلية الشريعة.
 عمل مدرساً للأدب المقارن والنحو بكلية اللغة العربية وانتدب لكلية الآداب جامعة الإسكندرية.
 عين عميداً لكلية اللغة العربية في العام 1959.
 اختير عضواً في مجمع اللغة العربية في العام 1972.

مشيخة الأزهر
صدر القرار الجمهوري باختيار الشيخ الفحام شيخاً للجامع الأزهر في 17 سبتمبر 1969م وظل في منصبه حتى العام 1973 حيث طلب إعفاءه من منصبه لظروفه الصحية.

وفاته
توفي بالقاهرة يوم الأحد 20 من شوال سنة 1400 هـ، الموافق 31 من أغسطس سنة 1980 م. وتخليدًا لذِكْرِه أطلقت كلية اللغة العربية بالقاهرة اسمه على إحدى قاعاتها الكبرى.

المراجع

أشخاص من الإسكندرية
شيوخ الأزهر
علماء دين سنة مصريون
علماء مسلمون في القرن 14 هـ
مواليد 1321 هـ
مواليد 1894
مواليد في الإسكندرية
وفيات 1400 هـ
وفيات 1980
وفيات في القاهرة

محمد الفحام


එක් රැස් වී ඇති නොගැඹුරු ජලයට අනුවර්තනය වූ ශාක ප්‍රජාවගෙන් සැදුම්ලත් මිරිදිය තෙත්බිම් වනාන්තර පද්ධතියක අවසාන සන්තති අවස්ථාව වගුරු වනාන්තරයක් වේ. වසරේ යම් කාලයක් මුළුමනින්ම මිරිදියෙන් වැසී තිබීමත් මේවායේ ලක්ෂණයකි. මේ වර්ගයේ වනාන්තරයක් ශ්‍රී ලංකාවේ දැකිය හැක්කේ ඒ බුලත්සිංහල, දම්පරාදුගොඩ, වතුරාන ප්‍රදේශයේ පිහිටි වලව්වේ වත්ත නැමති වතුයාය තුලය.

වතුරාන වලව්වත්ත වගුරු වනාන්තරය


ජීව විද්‍යාවෙහි, ජීවියෙක් යනු ( ග්‍රීක: ὀργανισμός, ඔර්ගනිස්මෝස් වෙතින්) ජීවයෙහි ගුණාංග මූර්තිමත් කරන ඕනෑම තනි ස්ථිතියකි. එය "ජීව රූපයක්" යන්නට පර්යාය පදයකි.

වර්ගීකරණයෙහිදී,  සත්ත්වයන්, ශාකයන්, සහ දිලීර වැනි බහු සෛලිකයන් ලෙසින් හෝ ප්‍රෝටිස්ටයන්, බැක්ටීරියා, සහ ආකියා වැනි ඒක සෛලික ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ලෙසින් සමූහයන්ට ජීවීන්  වර්ගීකරණය වෙයි. ප්‍රජනනය කිරීමට, වර්ධනයට සහ විකසනයට, පවත්වා ගැනීමට, සහ උත්තේජනයන්ට කිසියම් මට්ටමක ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීමට සියළු වර්ගයෙහි ජීවින් හට හැකියාවක් ඇත. විකසනයෙහිදී  විශේෂිත පටක සහ ඉන්ද්‍රියයන්  වෙනස් කොට දක්වන බහු සෛලික ජීවින් හට උදාහරණ ලෙසින් මානවයන්, දැල්ලන්, හතු, සහ සනාල ශාකයන් දැක්විය හැකිය.

සෛල වර්ගය අනුව සංවිධාන ඉයු හෝ ප්‍රෝ කැරියෝටාවන් බවට කාණ්ඩ කල හැක. ප්‍රෝකාරියාටාවන්ගේ ප්‍රධාන රාජධානි දෙකකි. බැක්ටීරියා හා ඒකීයා ඉයුකැරියෝටාවන් මෙන් ඉහත රාජධානි සමීප නොවේ.ඉයුකාරිගෝටාවන්ගේ පටල වලින් වට වූ න්‍යෂ්ඨියක් ද, ඉන්ද්‍රයිකාද මයිටොකන්ඩ්‍රියාද , ප්ලාස්ම ද ඇති අතර ඒවා අන්තර් සහජීවනය වූ බැක්ටීරියාවෙන් ලද්දක් විය හැකි බවට සලකයි. වෛරස නම් වූ ඉයුකාරිෙයාටාවන්ගේද ඉහත කියූ අන්න්‍යෝන්‍ය සහජීවනය දැකිය හැක. දිලීර සත්ව ,ශාක , ඉයුකාරිගෝටා විශේෂ වේ. තොමස් කැපලියර්-ස්මිත් විසින් ඒකියාවන් හා ඉයුකේරියාවන් එක්ව කාණ්ඩකරමින් නියොමසුරා නම් ඒකක හඳුන්වා ඇත. ඔහු තවදුරටත් නියෝමසුරා බැක්ටීරියාවන්ගෙන් සම්බවය වූ බවට ඇත්තවශයෙන්ම බැක්ටීරියාවන් හෝ ආබවට පවසයි.

ව්‍යුහය

සියළු ජීවින් සෛල නමින් හැඳින්වෙන ඒකාංක ඒකක වලින් සමන්විත වෙයි; සමහරක් එක් සෛලයක් සහිත (ඒකසෛලීය) වන අතර අනෙකුන් බොහෝ ඒකක සහිත (බහුසෛලීය) වෙති. විශේෂිත කාර්යයන් ඉටු කිරීමට සෛල විශේෂිකරණය කිරීමට බහුසෛලීය ජීවින්ට හැකියාව ඇත. එවැනි සෛල කාණ්ඩයක් පටකයක් ලෙසින් හැඳින්වෙන අතර, සත්ත්වයන් තුල ඒවා නාමික වශයෙන්, අපිච්ඡදය, ස්නායු පටකය, පේශි පටකය, සහ සම්බන්ධක පටකය ලෙසින් වන, මූලික වර්ග සතරකින් යුතු වෙයි. විවිධ වර්ගයේ පටක එක්ව ක්‍රියා කරමින් ඉන්ද්‍රියයක් තනන්නේ කිසියම් විශේෂිත කාර්යයක් සිදු කිරීම සඳහාය (හෘදය වෙතින් රුධිරය පොම්ප කිරීම සඳහා හෝ, සම වැන්නකින් පරිසරයට බාධකයක් සැපයීම සඳහා). මෙම රටාව ඉහළ තලයන් දක්වා පවත්වාගෙන යමින් ඉන්ද්‍රියයන් කිහිපයක් ඉන්ද්‍රියය පද්ධතියක් ලෙසින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ  ප්‍රජනන, ජීරණ, ආදි කටයුතු සඳහාය. බොහෝ බහුසෛලීය ජීවින් ඉන්ද්‍රියය පද්ධතින් කිහිපයක් වෙතින් සමන්විත වෙමින් ජීවිය පවත්වාගෙන යෑමට සහයෝගී ලෙසින් ක්‍රියා කරති.

සෛලය
ෂ්ලයිඩ්න් සහ ෂ්වාන් විසින් 1839දී සෛල වාදය පළමුවෙන් එළිදක්වමින් කරමින් කියා සිටියේ, සියළු ජීවින් සමන්විත වන්නේ එක් සෛලයක් හෝ කිහිපයකින් බවයි; සියළු සෛල ඇතිවන්නේ දැනට පවතින සෛල වලිනි; ජීවියෙකුගේ සියළු වැදගත් කෘත්‍යයන් සිදුවන්නේ සෛල තුල වන අතර සෛල කාර්යයන් නියාමනය කිරීම සඳහා මෙන්ම සෛල වල තොරතුරු ඊළඟ පරම්පරාවට සම්ප්‍රේෂණය කිරීම සඳහාද අවශ්‍ය වන ප්‍රවේණිගත තොරතුරු සෛල සතු වෙයි.

සුන්‍යෂ්ටික සහ ප්‍රාග්න්‍යෂ්ටික යැයි සෛල වර්ග දෙකක් වෙති. ප්‍රාග්න්‍යෂ්ටික සෛල සාමාන්‍යයෙන් තනිව පවතින අතර, සුන්‍යෂ්ටික සෛල සාමාන්‍යයෙන් හමුවන්නේ බහුසෛලීය ජීවින් තුලය. ප්‍රාග්න්‍යෂ්ටික සෛල තුල  න්‍යෂ්ටි පටලයක් නොමැකි හෙයින් සෛලය තුල ඩීඑන්ඒ සීමාවක කොටුවී නොමැති අතර, සුන්‍යෂ්ටික සෛල තුල න්‍යෂ්ටික පටල පවතියි.

සුන්‍යෂ්ටික හෝ ප්‍රාග්න්‍යෂ්ටික හෝ ඕනෑම සෛල තුල, සෛලය වටා පිහිටි  පටලයක් පවතින අතර, එය විසින් සෛල අභ්‍යන්තරය අවට පරිසරයෙන් වෙන් කරමින්, එයට ඇතුළු වන හා පිටවන දෑ නියාමනය කරමින්, සෛලයෙහි විද්‍යුත් විභවය පවත්වාගෙන යයි. සෛල පටලය තුල, ලවණමය සෛලප්ලාස්මයක් විසින් සෛල පරිමාවෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් දරයි. සියළු සෛල තුල,  ජානයන්හී ප්‍රවේණිගත ද්‍රව්‍යය වන ඩීඑන්ඒ සහ,සෛලයක ප්‍රෘථමික ක්‍රියාවලිය වන  එන්සයිම වැනි විවිධ ප්‍රෝටීන තැනීමට අවශ්‍ය තොරතුරු අඩංගු ආර්එන්ඒ අඩංගු වෙති. වෙනත් වර්ග වල ද්වි අණුද සෛල තුල අඩංගු වෙති.

සියළු සෛල සමසම ගුණාංග හුවා දක්වති:

 සෛල විභාජනය (ද්වි ඛණ්ඩනය, අනූනන විභාජනය හෝ ඌනන විභාජනය) මගින් ප්‍රජනනය.
 ඩීඑන්ඒ ජාන මගින් කේතකරණය කරන ලද සහ  දූතයා RNA අතරමැදියන් සහ රයිබොසෝම විසින් තැනුනු එන්සයිම සහ අනෙකුත් ප්‍රෝටීන භාවිතය.
 අමු ද්‍රව්‍ය රැගෙනීම, සෛල සංරචක තැනීම, ශක්තිය,  අණු පරිවර්තනය කිරීම සහ අතුරු නිෂ්පාදන නිකුත් කිරීම අඩංගු පරිවෘත්තිය ක්‍රියා. කාබනික අණු වල ගැබ්වී ඇති රසායනික ශක්තිය උකහාගෙන භාවිතා කිරීමට එයට ඇති හැකියාව මත සෛලයක ක්‍රියාකාරිත්වය රඳා පවතියි. පරිවෘත්තික පථ වෙතින් මෙම ශක්තිය ව්‍යුත්පන්න කර ගනු ලැබේ.
 උෂ්ණත්වය, pH හෝ පෝෂක මට්ටම්  වැනි, බාහිර සහ අභ්‍යන්තර  උත්තේජක වෙත ප්‍රතිචාර දැක්වීම.
 ප්‍රෝටීන සහ ලිපිඩ ස්තරයක් අඩංගු සෛල පෘෂ්ඨ පටලයක් වෙතින් සෛල අන්තර්ගතය සීමා කරනු ලබයි.

ජීවීන්ගේ විවිධත්වය
ජීවීන් පුළුල් පරාසයක විවිධත්වයක් පෙන්වයි. එනම්, තරම, හැඩය, ආකාරය සහ ව්‍යාප්තිය අනුව ඔවුන් විවිධ වේ.
තරම - බැක්ටීරියා 0.25 μm - 2 μm සිට යෝධ රෙඞ්වුඞ් ශාකය - 100 m
හැඩය - ජීවීන් හැඩයෙන් විවිධාකාර වේ.
ආකාරය - සෛලීය, ඒක සෛලීය, බහු සෛලීය,
ව්‍යාප්තිය - භෞමික, ජලජ, රුක්වාසී, වායව

ජීවීන් සතු ලාක්ෂණික ගතිගුණ
ක‍්‍රමවත් බව හා සංවිධානය
ජෛව විද්‍යාත්මක කි‍්‍රයාවන්ගේ උපරිම කාර්යක්ෂමතාව පවත්වා ගැනීම සඳහා සෛලීය මට්ටමේ සිට ජෛව ගෝලය දක්වා ක‍්‍රමවත් බවක් හා සංවිධානයක් ජීවීන් සතුව ඇත.

පරිවෘත්තිය
ජීවීන් තුළ සිදුවන සියලූම රසායනික කි‍්‍රයාවලිවල සමස්තය පරිවෘත්තියයි. ඊට සංවෘත්තිය හා අපවෘත්තිය ප‍්‍රතිකි‍්‍රයා ඇතුළත් වේ

වර්ධනය හා විකසනය
සියලූම ජිවීන්ගේ ජිවිත ආරම්භ වන්නේ තනි සෛලයකිනි. අප‍්‍රතිවර්ත්‍ය ලෙස සිදුවන වියළි බරෙහි වැඩි වීම වර්ධනය යි. මෙය ජිවීන් තුළ පමණක් දැකිය හැකි ලක්ෂණයකි. ජීවියෙකුගේ ජීවිත කාලය තුළ දී සිදුවන සියලූම අප‍්‍රතිවර්ත්‍ය වෙනස්වීම් විකසනයයි. වර්ධනය හා විකසනය අනුගාමී කි‍්‍රයාවලි දෙකකි.

උද්දීප්‍යතාව සහ සමායෝජනය
බාහිර හා අභ්‍යන්තර පරිසරවලින් පැමිණෙන උත්තේජවලට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමට ඇති හැකියාව උද්දීප්‍යතාවයි. උද්දීප්‍යතාවයේ සහ සමායෝජනයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ජීවීන්ගේ චලන සිදු වේ. සතුන්ගේ මෙම කි‍්‍රයාව පේශී, ස්නායු, අන්තරාසර්ග හා අස්ථි පද්ධතිවල සමායෝජනයෙන් සිදු වේ.

අනුවර්තනය
ජීවියකු ජීවත් වන සුවිශේෂී පරිසරයට අනුකූල ව එම ජීවියාගේ පැවැත්ම හා ප‍්‍රජනනයට අනුබල දෙන ව්‍යුහමය, කායකර්මීය, හා චර්යාමය වෙනස්වීම් ය.
උදා: ශුෂ්ක ශාකවල ගිඵණු පූටිකා, කඩොලාන ශාකවල ජලාබුජ ඵල, වේෂාන්තරය, උණුසුම් පරිසරවල දී වැඩිපුර ඩහදිය දැමීම, සිනිඳු වැලිවල එරීම වළක්වන ඔටුවාගේ පුඵල්ව විහිදුණු පාද

ප‍්‍රජනනය
විශේෂයක අඛණ්ඩ පැවැත්ම තහවුරු කිරීම සඳහා නව ජනිතයින් බිහි කිරීමේ හැකියාව.

ආවේණිය හා පරිණාමය
ජීවීන්ගේ කායික විද්‍යාත්මක, රූප විද්‍යාත්මක හා චර්යාත්මක ලක්‍ෂණ පාලනය කරන ජාන ජීවීන් සතුව ඇත. එම ජාන එක් පරම්පරාවක සිට අනෙක් පරම්පරාවට ගමන් කරයි. ප‍්‍රවේණික ද්‍රව්‍යවල සිදුවන වෙනස්වීම්වලට අනුකූල ව කාලයත් සමඟ ජීවීන්ට වෙනස්වීමට ඇති හැකියාව පරිණාමය යි.

අජීවී ද්‍රව්‍ය පෙන්වන ලක්ෂණ
අජීවී ද්‍රව්‍ය බොහොමයක් ඉහත ලක්ෂණ එකක් හෝ කිහිපයක් හෝ පෙන්වන නමුත්, සියලූම ලක්ෂණ නො පෙන්වයි.
උදා :- ස්ඵටික වර්ධනය, තරංග චලනය

ඉහත ලක්‍ෂණ සියල්ල ම පෙන්වන්නේ ජීවීන් පමණී.

ජීවය සහ ප්‍රාණය

සටහන්

ජීවීයෝ
ජීව විද්‍යාව

ජීවීයා


Thopeutica es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Thopeutica afonini Matalin, 1998
 Thopeutica albapicalis (W.Horn, 1892)
 Thopeutica albolabiata Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica alexanderriedeli Werner & Wiesner, 1999
 Thopeutica allardiana Cassola, 1991
 Thopeutica angulihumerosa (W.Horn, 1929)
 Thopeutica apiceflava Cassola, 1991
 Thopeutica aurothoracica (W.Horn, 1897)
 Thopeutica banggai (Cassola, 1991)
 Thopeutica basidondo Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica beccarii Cassola, 1991
 Thopeutica boettcheri Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica brendelli (Cassola, 1991)
 Thopeutica bugis Cassola, 1991
 Thopeutica butonensis (Cassola, 1996)
 Thopeutica clara (Schaum 1860)
 Thopeutica conspicua (Schaum, 1862)
 Thopeutica curvipenis (Cassola & Wiesner, 2001)
 Thopeutica darlingtonia Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica davaoensis Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica diana (J.Thomson, 1859)
 Thopeutica djufriana Matalin, 1998
 Thopeutica duffelsi (Cassola, 1991)
 Thopeutica dumogabonei (Cassola, 1991)
 Thopeutica eanula (W.Horn, 1905)
 Thopeutica eustalacta (Schaum, 1861)
 Thopeutica eximia (Linden, 1829)
 Thopeutica flavilabris (W.Horn, 1913)
 Thopeutica fugax (Schaum, 1862)
 Thopeutica fulvescens W.Horn, 1892
 Thopeutica gerstmeieri Werner & Wiesner, 1997
 Thopeutica glorioparadoxa (W.Horn, 1913)
 Thopeutica gloriosa (Schaum 1861)
 Thopeutica gloriosula (W.Horn, 1913)
 Thopeutica grossipenis Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica guttula (Fabricius, 1801)
 Thopeutica haffendeni Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica hiro Cassola, 1991
 Thopeutica hirofumii (Cassola, 1991)
 Thopeutica horii (Cassola, 1991)
 Thopeutica judithae Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica kalisi (Cassola, 1991)
 Thopeutica kobayashii (Cassola, 1991)
 Thopeutica krikkeni (Cassola, 1991)
 Thopeutica kurbatovi (Matalin, 1998)
 Thopeutica labrosetosa Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica luwuk Cassola, 1991
 Thopeutica luzona Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica major Cassola, 1991
 Thopeutica microcephala (W.Horn, 1924)
 Thopeutica milanae Wiesner, 1992
 Thopeutica naja Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica negrosicola Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica nishiyamai (Cassola, 1991)
 Thopeutica palawanensis Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica parva Cassola, 1991
 Thopeutica paulina Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica perconspicua Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica posoana Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica problematica (Cassola, 1996)
 Thopeutica prolongata (Kirby, 1985)
 Thopeutica pseudofulvescens (Cassola & Wiesner, 2001)
 Thopeutica pseudointerposita (W.Horn, 1924)
 Thopeutica pseudoluzona Cassola & Ward, 2004
 Thopeutica pseudopaluensis Sawada & Wiesner, 1994
 Thopeutica pseudoschaumi Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica punctipennis (Jordan, 1894)
 Thopeutica rolandmuelleri Cassola, 2000
 Thopeutica rugothoracica (W.Horn, 1907)
 Thopeutica sabiri Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica sawadai Cassola, 1991
 Thopeutica schaumi (W.Horn, 1892)
 Thopeutica simulatrix (W.Horn, 1896)
 Thopeutica sphaericollis (W.Horn, 19319
 Thopeutica stenodera (Schaum, 1861)
 Thopeutica storki (Cassola, 1991)
 Thopeutica suavis (W.Horn, 1896)
 Thopeutica suavissima (Schaum, 1862)
 Thopeutica subaurothoracica Cassola & Brzoska, 2008
 Thopeutica tambusisii (Kirby, 1985)
 Thopeutica theratoides (Schaum, 1861)
 Thopeutica togiana (Cassola, 1991)
 Thopeutica toraja Cassola, 1991
 Thopeutica triangulomicans (W.Horn, 1942)
 Thopeutica vantoli Cassola, 1991
 Thopeutica virginalis (W.Horn, 1901)
 Thopeutica virginea (Schaum 1860)
 Thopeutica waltheri (Heller, 1896)
 Thopeutica werneriana Cassola, 1991
 Thopeutica whitteni Cassola, 1991
 Thopeutica zetteli Cassola & Ward, 2004

Referencias

 ;  2006: A new species and a new record of Thopeutica Chaudoir, 1861 from Polillo Island, Quezon Province, the Philippines (Coleoptera: Cicindelidae). Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen, 58(1-2): 45-52. [not seen]
  1861: Berlin. ent. Z., 5: 72.

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Thopeutica


El Aeropuerto Nacional de Kálimnos (en griego: Κρατικός Αερολιμένας Καλύμνου; IATA: JKL, ICAO: LGKY), también puede encontrarse como Aeropuerto Nacional de la Isla de Kálimnos, es un aeropuerto que opera en la isla de Kálimnos. Está situado a pocos kilómetros de la capital de la misma, Pothia (O Pothaia). Lleva operando desde el 9 de agosto de 2006. Durante el invierno, los vuelos que llegan al aeropuerto son casi todos vuelos de carga, exceptuando las líneas regulares.

Historia

Ya en el año 1987 se presentó el proyecto del aeropuerto, pero no fue hasta el año 1989 cuando se dio luz verde a la construcción del mismo. Entre 1996 y 1998 se construyeron las pistas de los aviones y todos los elementos necesarios para la aviación; y entre 2004 y 2006 se construyó la terminal para pasajeros. El 9 de agosto de 2006, llegó el primer avión al aeropuerto.

Vuelos

Los únicos vuelos que llegan al aeropuerto de la isla llegan desde Atenas y Astipalea, operados por Olympic Air.

Horario de apertura

Establecimientos y facilidades

El aeropuerto cuenta con restaurantes, cafeterías, tiendas duty free, un banco, un botiquín, una farmacia, rampas y baños para minusválidos, párking, oficinas de reclamaciones y equipajes perdidos; y estación de policía. El aeropuerto solo tiene una cinta para recoger las maletas al salir del avión.

Cómo llegar al aeropuerto

Puede llegarse al aeropuerto por autobús con un ticket, con un coste de 0,45€, aunque sólo operan en verano. Otra opción son los taxis.

Referencias

Kálimnos
Kálimnos

Aeropuerto Nacional de Kálimnos


الهاجر آلة إيقاعية (طبل أسطواني الشكل كبير) تستخدم في الرقصات الشعبية في جنوب الجزيرة العربية والخليج العربي وتحديداً اليمن وجنوب السعودية.

آلات موسيقية

هاجر (آلة)


An Setaria paspalidioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Setaria paspalidioides in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria paspalidioides


Nairi Stadyumu, Ermenistan'ın başkenti Erivan'da çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Nairi Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Ermenistan'ın FC Urartu takımının maçlarını yaptığı stadyum 2.000 seyirci kapasitelidir.

Ermenistan'daki stadyumlar
Erivan'da spor

Nairi Stadyumu


Agrilus agnatulus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1931.

Referências

agnatulus

Agrilus agnatulus