West Norwood Cemetery is a  rural cemetery in West Norwood in London, England. It was also known as the South Metropolitan Cemetery.
One of the first private landscaped cemeteries in London, it is one of the "Magnificent Seven" cemeteries of London, and is a site of major historical, architectural and ecological interest.

Its grounds are a mixture of historic monumental cemetery and modern lawn cemetery, but it also has catacombs, cremation plots and a columbarium for cinerary ashes. The cemetery's crematorium still operates, but all the conventional and cremated remains burial plots have been allocated and hence it is closed to new burials pending further agreement under current burial legislation.

Location
The Main gate is located on Norwood Road near the junction with Robson Road, where Norwood Road forks into Norwood High Street and Knights' Hill. It is in the London Borough of Lambeth (SE27). The local authority is the current owner. The site, with some of its neighbouring streets, forms part of a conservation area.

Site
Believed by some to hold the finest collection of sepulchral monuments in London, the cemetery features 69 Grade II and Grade II* listed buildings and structures, including a dedicated Greek Orthodox necropolis with 19 listed mausoleums and monuments. It is one of the Magnificent Seven metropolitan lawn cemeteries of the Victorian era, and its extensive Gothic Revival architecture qualifies it as one of the significant cemeteries in Europe.

Lambeth Council have recognised it as a site of nature conservation value within the Borough in addition to its outstanding value as a site of national historic and cultural interest. English Heritage have placed it on the National Register of Historic Parks and Gardens, describing it as the first cemetery to be designed in the Gothic Revival style. The entrance gate is set within railings, painted a historically accurate 'spice' brown. Railings and walls were kept high to dispel fears of body snatchers. There is a second entrance nearby, normally kept locked, in Norwood High Street which is close to West Norwood railway station.

It is a mixture of cleared, manicured, and mature landscaping, and includes Anglican and unconsecrated burial grounds, a crematorium, memorial gardens, columbarium, recordia, chapel, vaults and catacombs on top of a gently rolling hill, with views across South London. The larger plots on the central higher ground and by the main drives were originally sold as prime locations and are the site of some of the grander Anglican monuments and mausolea, while the Greek Orthodox necropolis in the North East contains a high density of neoclassical architecture.

Many of these mausolea are listed, such as the Grade II mausoleum for Sir Henry Doulton's family, constructed appropriately of pottery and terracotta. As a contrast, just a few yards to the west of the crematorium is the very simple headstone to Isabella Mary Mayson Beeton, aka Mrs Beeton, the Victorian cookery writer.

History

The cemetery was founded by its own Act of Parliament of 1836 and consecrated for its first burials in 1837. By 2000, there had been 164,000 burials in 42,000 plots, plus 34,000 cremations and several thousand interments in its catacombs (see also Catacombs of London).

As early as 1711, Sir Christopher Wren advocated the creation of burial grounds on the outskirts of town, "inclosed with a strong Brick Wall, and having a walk round, and two cross walks, decently planted with Yew-trees." In 1830, George Frederick Carden, editor of The Penny Magazine, successfully petitioned Parliament about the parlous state of London's over-full church burial yards. Over time they passed a number of laws that effectively halted burials in London's churchyards, moving them 'to places where they would be less prejudicial to the health of the inhabitants'. In 1836, a specific Parliamentary statute enabled the South Metropolitan Cemetery Company to purchase land from the estate of the late Lord Thurlow in what was then called Lower Norwood and create the second of the 'Magnificent Seven' cemeteries.

The new cemetery was consecrated by the Bishop of Winchester on 7 December 1837, receiving its first burial soon after. Until 1877, the consecrated grounds were overseen by the Diocese of Winchester, and then Rochester, before coming under the authority of Southwark from 1905.

Architect William Tite was a director of the cemetery company and designed the landscaping, some monuments, and was eventually interred there himself.
This was the first cemetery in the UK to be designed in the new Gothic style. It offered a rural setting in open countryside, as it lay outside London at that time. Its design and location attracted the attention of wealthy – and aspirational – Victorians, who commissioned many fine mausoleums and memorials for their burial plots and vaults.

The site of the cemetery was part of the ancient Great North Wood, from which Norwood took its name. Although many trees had been cleared, a number of mature specimens were included in Tite's original landscaping. A tree survey of the cemetery in 2005 identified one oak which is thought to date from 1540 to 1640. Fourteen more oaks, a maple and an ash tree were identified that predate the foundation of the cemetery in 1836. In the first years of the cemetery's operation, these were joined by coniferous trees and evergreen holm oaks.

Enclosures

In 1842, a section of the cemetery was acquired by London's Greek community for a Greek Orthodox cemetery, and this soon filled with many fine monuments and large mausoleums, memorialising the history of Anglo-Hellenic families. Grade II*-listed St Stephen's Chapel within the Greek section is sometimes attributed to architect John Oldrid Scott. The Greek necropolis is overseen by the trustees of the Cathedral of Saint Sophia.

Another enclosure in the south-east corner was acquired by St Mary-at-Hill in the City of London for its own parish burials.

More recent history
The Dissenters' chapel was damaged by a V-1 flying bomb during World War II and rebuilt in 1956. In 1960 the grand Episcopal chapel was levelled, to be replaced by a memorial rose garden over its catacombs.

The main office at the front of the cemetery was also damaged by another flying bomb; it was rebuilt after the war in a style more sympathetic to its Gothic surroundings.

Between 1978 and 1993, the cemetery achieved several levels of official recognition by being included in the West Norwood Conservation Area, while the entrance arch, the fine railings by Bramah and 64 monuments were listed as Grade II and II*.

However, space for new burials had largely been exhausted by the inter-war years, and, deprived of this regular source of income, the cemetery company was unable to properly afford its upkeep or the repair of buildings damaged by wartime bombing. Lambeth Council compulsorily purchased the cemetery in 1965, and controversially extinguished past rights and claimed ownership over the existing graves. Lambeth changed some of the character of the grounds through "lawn conversion", removing at least 10,000 monuments (including some of the listed monuments) and restarted new burials, reselling existing plots for re-use. Consistory Court cases fought in the Southwark Diocese in 1995 and 1997 found this to be illegal. It brought about the cessation of new burials and forced the restoration of a handful of the damaged or removed monuments. In addition it required Lambeth to publish an index of cleared and resold plots, so that the descendants of historic owners can identify and request restitution of their family's plot.

As a consequence of the courts' findings, Lambeth now operates the cemetery in accordance with a scheme of management under the joint control of all interested parties, that includes Lambeth, the Diocese, the Friends of West Norwood Cemetery and conservation bodies such as Historic England.

Crematorium

While the Anglican catacombs were a popular place for interment, those below the Dissenter's chapel remained largely empty. With the rise of the cremation movement the Cemetery Company identified this as a new source of revenue, and chose to rebuild part of the Dissenters' chapel in 1915 as a crematorium with access from the main hall or/and from the west. A Tousoil Fradet & Cie gas cremator was installed in the basement of the crematorium hall, with its regenerator installed in a vacant portion of the adjacent catacombs. A short length of track led from the basement of the hall into the crematorium for the use of a metal 'introducer' bier. This furnace was augmented over the next few years by two more cremators, designed by the cemetery superintendent Lockwood and the engineering company of Youngs. This equipment is located entirely underground, and used the original Bramah hydraulic lift of the catacombs to lower the coffin from the Crematorium Chapel at ground level, where a 'marshalling yard' of narrow gauge railway track allowed the bier to be moved to the correct furnace. After the war, the Dissenter's chapel was rebuilt in a more modern style as a crematorium, recordia, and columbarium over its catacombs and furnaces. Its equipment has been updated several times, and its cremators are still used on a daily basis. Lambeth Council does not allow publication of images of the crematorium chapel or cremators on any internet website including Wikipedia.

Interments and memorials

A War Memorial in the form of a Cross of Sacrifice is the first memorial a visitor encounters, between the main gate and the inner gate. The Commonwealth War Graves Commission lists 136 Commonwealth war service burials of World War I and 52 of World War II, plus 18 cremations during the latter war. There is also one Belgian war burial and two Greek civilian victims of the RMS Lusitania sinking. There are many British and Indian Army officers buried in various parts of the cemetery. Spencer John Bent, Victoria Cross recipient for action in the First World War, who was cremated here, is commemorated in a garden of remembrance.

More than 200 people buried in the cemetery are recorded in the Dictionary of National Biography. The Friends of West Norwood Cemetery have recorded and compiled biographies for many more of these with:
 a large number of inventors, engineers, architects, and builders, such as Sir Hiram Maxim, inventor of the automatic machine gun, Sir Henry Bessemer, engineer and inventor of the famous steel process, James Henry Greathead who tunnelled much of the London Underground, William Burges and Sir William Tite, gothic architects
 many artists and entertainers, including: David Roberts, artist, George Stansbury, actor and acrobat George Conquest, composer and operatic singer, William Collingwood Smith, painter, Joseph Barnby, composer and resident conductor at the Royal Albert Hall, Katti Lanner, ballet dancer, Paul Cinquevalli, juggler and actors O. Smith, E. J. Lonnen, Patsy Smart, Maria Zambaco and Mary Brough
 many notable medics, such as: Dr William Marsden, founder of the Royal Free Hospital and The Royal Marsden Hospital, Dr Gideon Mantell, the geologist and pioneering palaeontologist, and Sister Eliza Roberts, Florence Nightingale's principal nurse during the Crimean War
 more than twenty Members of Parliament at Westminster including Lord Alverstone (several times Attorney-General) and Lord Chattisham, some Lord Mayors of London and a few Australian settler politicians including Sir George Shenton the first Mayor of Perth
 many sportsmen, including C. W. Alcock, founder of Test cricket and the FA Cup, Georg Hackenschmidt, Anglo-Russian professional wrestler, and Harry Broome, English bare-knuckle boxing champion

There are also many notables of the time, such as Sir Henry Tate, sugar magnate and founder of London's Tate Gallery, Arthur Anderson, co-founder of the Peninsular & Oriental Steam Navigation Company, Paul Julius Baron von Reuter, founder of the news agency, and the Revd. Charles Spurgeon, Baptist preacher, Isabella Beeton (the famous cookery writer), who died at 28 in childbirth, Lloyd Jones, Co-operative Society activist, to name but a few.

The Greek diaspora is well represented, including the Ralli family, Panayis Vagliano, Rodocanachi family, Michalinos Family and Princess Eugenie Palaeologue.

Reburials and exhumations
In 1847 some 12,000 remains were taken from the burial vault beneath the Enon Chapel near The Strand, which, after a public health scandal, was bought by George Walker, a prominent surgeon, who had the bodies removed to Norwood Cemetery for reburial in a single mass grave.

In 1969, 11,500 remains were taken from the closed burial ground of St George's, Hanover Square in Bayswater, to West Norwood Cemetery and cremated, for burial here.

A Victoria Cross recipient from the Indian Mutiny, South Africa-born Joseph Petrus Hendrik Crowe, was originally buried here in 1876 but following the discovery of his grave in neglected condition his body was exhumed and reburied in his native town of Uitenhage in 1977.

Gallery
West Norwood Cemetery is one of the Magnificent Seven. It is one of the two cemeteries located south of the river Thames (the other being Nunhead Cemetery).

Cemeteries nearby
 This cemetery
 Camberwell Old Cemetery
 Camberwell New Cemetery
 Nunhead Cemetery
 Lambeth Cemetery
 Streatham Cemetery

Transport
The cemetery is easily reached by public transport:
 Bus: 2, 68, 196, 315, 322, 432, 468 all have stops nearby
 Train: West Norwood railway station is close by
 Underground: Brixton station.

Further reading
 Fenn, Colin R & James Slattery-Kavanagh, West Norwood Cemetery's Greek Necropolis: An Illustrated Guide, FOWNC, 2011, .
 Fenn, Colin R & James Slattery-Kavanagh, West Norwood Cemetery's Monumental Architecture: An Illustrated Guide to Listed Structures and Builders, FOWNC, 2012, .
 Manning, Geoffrey, The listed structures in West Norwood Cemetery, Norwood Society, 1989, .
 Friends of West Norwood Cemetery (FoWNC), Norwood Cemetery – An Introductory Guide, 2008, .
 Flanagan, Robert, West Norwood Cemetery's Sportsmen, FoWNC, 1995,
 Flanagan, Robert, West Norwood Cemetery – Music Hall, FoWNC, 1998,
 Flanagan, Robert, West Norwood Cemetery's Musicians, FoWNC, 1998,
 Graham, Paul, West Norwood Cemetery: Dickens Connections, FoWNC,  1995,
 Meller, Hugh & Brian Parsons, London Cemeteries: an illustrated guide and gazetteer, The History Press, 2008, .
 Beach, Darren, London's Cemeteries, Metro Guides, 2006, .

References

External links

 Friends of West Norwood Cemetery
 West Norwood Cemetery Catacombs
 Discovering Britain – West Norwood Walk
 Aerial view from 1933, from the English Heritage "Britain from Above" archive

Parks and open spaces in the London Borough of Lambeth
Anglican cemeteries in the United Kingdom
Eastern Orthodox cemeteries

1836 establishments in England
Gothic Revival architecture in London
Grade II* listed buildings in the London Borough of Lambeth
Grade II listed buildings in the London Borough of Lambeth
History of the London Borough of Lambeth
Buildings by William Tite
Commonwealth War Graves Commission cemeteries in England
Rural cemeteries
Lambeth London Borough Council cemeteries
Cemeteries in the London Borough of Lambeth

West Norwood Cemetery


Alguma Coisa Assim é um filme de drama teuto-brasileiro de 2018 dirigido e escrito por Esmir Filho e Mariana Bastos, baseado no curta-metragem homônimo de 2006. O filme narra a história de dois amigos ao longo dos anos e suas questões existenciais. É estrelado por Caroline Abras e André Antunes e conta com as participações especiais de Lígia Cortez e Vera Holtz no elenco.

Enredo
O filme retrata a vida de Mari (Caroline Abras) e Caio (André Antunes) por meio de três momentos distintos, entrelaçados na narrativa. O primeiro acontece em 2006, onde o foco principal é a descoberta da sexualidade de Caio. Nesse momento, ele experimenta seu primeiro beijo gay em uma balada na Rua Augusta, em São Paulo, com o incentivo e apoio de sua melhor amiga, Mari. Em seguida, em 2013, Caio se casa com seu namorado, marcando um novo capítulo em sua vida. Por fim, em 2016, Caio se reencontra com Mari, que agora reside em Berlim, e um desafio inédito surgirá, testando a solidez da amizade entre eles.

Elenco

 Caroline Abras como Mariana "Mari"
 André Antunes como Caio
 Clemens Schick como Sven
 Knut Berger como Klaus
 Jules Elting como Ida
 Lígia Cortez como Tia Vera
 Vera Holtz como Tia Cinthia
 Bruno Stierli como Felipe
 Hendrik Maaß como garoto interno

Produção

Antecedentes e concepção

Em 2006, Esmir Filho e Mariana Bastos dirigiram um curta-metragem intitulado Alguma Coisa Assim, que retratava uma noite na vida de dois adolescentes, Caio e Mari (interpretados por André Antunes e Caroline Abras), enquanto percorriam as ruas de São Paulo. O filme foi selecionado para a Semana da Crítica do Festival de Cannes e recebeu o prêmio de Melhor Roteiro. Em 2014, os cineastas lançaram um novo curta com os mesmos personagens, intitulado Sete Anos Depois. Posteriormente, em 2018, foi lançado o longa-metragem Alguma Coisa Assim, que reuniu novamente Caio e Mari, desta vez em Berlim, retomando os encontros anteriores.

De acordo com a diretora Mariana Bastos, o filme aborda questões relevantes e em destaque na sociedade, como a sexualidade e os relacionamentos sem rótulos, enfatizando a liberdade de viver uma relação sem se encaixar em categorias predefinidas. O título Alguma Coisa Assim é justificado pela natureza da relação retratada, que não se enquadra em um único padrão, e os personagens enfrentam dificuldades ao tentarem se encaixar nesse contexto. No entanto, há uma autenticidade profunda nos sentimentos que um tem pelo outro, e eles vivem de forma muito conectada. Como em qualquer relação próxima, existem problemas, mas também há muitas surpresas. Essa é a visão compartilhada por Mariana Bastos em uma entrevista à Rádio CBN.

Desenvolvimento

O filme conta com gravações realizadas em 2006, 2013 e 2017. As filmagens foram realizadas em São Paulo, com locações com a Rua Augusta.

Lançamento
Alguma Coisa Assim teve sua première mundial no Festival do Rio, no Rio de Janeiro, o qual foi realizado entre 6 a 15 de outubro de 2017. No mês seguinte, foi exibido no 25° Festival Mix Brasil de Cultura da Diversidade, em São Paulo, em 16 de novembro de 2017. Foi selecionado para o Festival Internacional de Cinema de Guadalajara, no México, em 10 de março de 2018, sendo essa sua estreia internacional. Em 29 de abri de 2018, estreou nos Estados Unidos durante o Outshine Film Festival, em Miami. Em seguida, esteve na mostra de filmes do Portland Film Festival, em Portland.

Recepção

Bilheteria
Com distribuição da Vitrine Filmes, Alguma Coisa Assim foi lançado nos cinemas do Brasil a partir de 26 de julho de 2018 em vinte e seis salas de cinema espalhadas pelo país. De acordo com os dados do Anuário Estatístico do Cinema Brasileiro, publicado pela Agência Nacional do Cinema (Ancine), o filme atingiu um público de 5.576 espectadores, o que gerou uma receita de R$ 71.523. No ranking de filmes brasileiros lançados em 2018, o filme ocupa a 61ª posição em termos de bilheteria.

Análise da crítica

Alguma Coisa Assim recebeu avaliações mistas dos críticos em geral, que elogiaram a direção e as atuações, particularmente de André Antunes e Caroline Abras, as quais foram consideradas naturalistas, no entanto sofreu críticas no que diz respeito a montagem que segue uma cronologia de mais de dez anos, sendo a construção da história dos protagonistas considerada como um conjunto de fragmentos de acontecimentos aleatórios. No agregador AdoroCinema, a obra possui uma média de 3 de 5 estrelas () com base em oito resenhas críticas publicadas na imprensa. A crítica do próprio site diz: "No final das contas, o longa não traz muito de novo com relação ao curta. Quem era fã da obra original vai gostar de ver o desenvolvimento dos personagens. Que também representa um desenvolvimento dos atores, especialmente Caroline Abras, que realiza um trabalho primoroso aqui. André Antunes não está mal, mas é ofuscado por sua coprotagonista nos momentos mais intensos". O filme recebeu aplausos durante sua exibição no Festival Mix Brasil de Cultura da Diversidade, sendo premiado pelo júri do festival por seu roteiro e pela interpretação de Caroline Abras como a autêntica Mari. Os membros da Academia Guarani de Cinema, composta por críticos de cinema de todo o Brasil, o nomeou como um dos cinco filmes indicados na categoria de melhor roteiro adaptado no Prêmio Guarani de 2019. Apesar das críticas quanto a construção do enredo e a montagem dos fatos que acompanham a dupla de protagonistas ao longo dos anos, o júri do Festival do Rio de 2017 elegeu Alguma Coisa Assim na categoria de melhor montagem.

Escrevendo para o site Papo de Cinema, Robledo Milani disse que Caroline Abras se estabeleceu como um dos grandes talentos jovens do cinema nacional ao longo da última década. Por outro lado, André Antunes abandonou a carreira de ator e se formou em Psicologia. No entanto, ambos retornam aos personagens que marcaram suas trajetórias, de uma forma ou de outra, como se nunca os tivessem deixado de lado. Escreveu ainda que a naturalidade com que ambos dão vida aos personagens Mari e Caio é o grande mérito do filme dirigido por Esmir e Mariana. Parece que o objetivo dos diretores foi reunir intérpretes que conhecem tão bem essas figuras únicas e facilmente reconhecíveis, dando-lhes cores, sorrisos e lágrimas. Segundo Milani, embora Alguma Coisa Assim possa não brilhar tanto quanto os momentos já vistos desses dois atores, possui uma profundidade que se encaixa perfeitamente e não é um processo isento de dor, mas é dessa forma que o crescimento se forma, afinal.

Luiz Zanin Oricchio, para o jornal O Estado de S.Paulo, escreveu que o filme "[...] Tem encanto, e sua espontaneidade aproxima personagens e espectadores. Sente-se mais o frescor da narrativa que tropeções inerentes a um projeto desenvolvido ao longo dos anos e com pegada de work in progress". Da Folha de S.Paulo, Marina Galeano disse: "As inúmeras transformações desenroladas ao longo de dez anos -—seja na paisagem ou nas pessoas— se revelam por meio de uma narrativa não-linear, que amarra passado e presente de maneira fluida e criativa e é embalada por uma linguagem bastante peculiar". Já Alysson Oliveira, do website Cineweb, pontuou: "As idas e vindas no tempo são sutis e facilmente identificáveis pela fotografia e a caracterização dos personagens [...]. Mas é válido perguntar se realmente estamos interessados em saber o que aconteceu com Caio e Mari, que não são lá personagens muito marcantes".

Prêmios e indicações

Ligações externas
 Alguma Coisa Assim no site da Vitrine Filmes.

Filmes do Brasil de 2018
Filmes de drama do Brasil
Filmes de drama da década de 2010
Filmes em língua portuguesa
Filmes distribuídos pela Vitrine Filmes

Alguma Coisa Assim (2018)


Bakewell pudding is an English dessert consisting of a flaky pastry base with a layer of sieved jam and topped with a filling made of egg and almond paste.

Etymology

References to "Bakewell pudding" appear earlier than the term "Bakewell tart", which entered common usage in the 20th century.

In the Oxford Companion to Food by Alan Davidson, it is claimed the earliest reference to "Bakewell pudding" comes from The Cook and Housewife's Manual by Margaret Dods, published in 1826. This is, however, erroneous as no recipe for "Bakewell pudding" (or indeed Bakewell tart) appears in the 1826 edition. A recipe for "bakewell pudding" does, however, appear in the 1847 edition.

History

The pudding originated in the Derbyshire town of Bakewell. The origins of the pudding are not clear, but a common story is that it was first made by accident in 1820 (other sources cite 1860) by Mrs Greaves, who was the landlady of the White Horse Inn (since demolished). She supposedly left instructions for her cook to make a jam tart. The cook, instead of stirring the eggs and almond paste mixture into the pastry, spread it on top of the jam. When cooked, the egg and almond paste set like an egg custard, and the result was successful enough for it to become a popular dish at the inn.

The dates and/or premises given in this story are unlikely to be accurate as the White Horse Inn was demolished in 1803 to make way for the development of Rutland Square and subsequently the Rutland Arms Hotel. Additionally, Eliza Acton provides a recipe for 'Bakewell pudding' in her book Modern Cookery for Private Families which was published in 1845, making the pudding's creation date of 1860 impossible.

One of the earliest verifiable examples of a Bakewell pudding recipe comes from The Magazine of Domestic Economy issued in London in 1836. Eliza Acton published a recipe in her 1845 work Modern Cookery for Private Families and Mrs Beeton published two recipes for Bakewell pudding, one which used a pastry base and one which used breadcrumbs, in her Book of Household Management in 1861.

See also
 List of pastries

References

External links
 "Bakewell pudding" on About.com
 Some Early Bakewell Pudding Recipes on Food History Jottings

English cuisine
British pastries
Bakewell

Bakewell pudding


Thomas L. Friedman Küreselleşmenin Geleceği ya da özgün adıyla The Lexus and the Olive Tree: Understanding Globalization kitabında, bugünün küreselleşme sistemi ve işleyişini anlatmaktadır. Yeni bir uluslararası sistem oluşturan küreselleşme, dünya çapında uluslararası ilişkileri ve iç politakaları belirleyen güçlerin etkisiyle oluşuyor. Yazara göre, bu güçleri anlamadan, yakın ve uzak çevrede olup bitenleri yorumlamak ve hangi adımların atılması gerektiğini belirlemek kolay değildir. Kitap, ulus-devletlerin, toplulukların, bireylerin ve çevrenin bu sistemle nasıl bir etkileşim içinde olduğunu ele aldığı gibi, küreselleşmeye karşı gelişen tepkiyi de dile getiriyor. Yazar kitabında, neden dünyanın bir yarısı daha iyi bir otomobil üretmek ve daha iyi teknolojiler geliştirmek için didinirken, diğer yarısının hangi zeytin ağcına ya da toprak parçasına kimin sahip olacağı konusunda didiştiği sorusuna yanıt arıyor. Çarpıcı örnekler ve endişe verici öykülerle gelişmeleri gözler önüne seren kitabın ana teması Lexus otomobil ile zeytin ağacının arasındaki uygun dengenin nasıl bulunacağıdır.

Ayrıca bakınız
Küreselleşme

İş kitapları
Küreselleşme hakkında kitaplar
2000 kitapları
Amerikan kitapları
İngilizce kitaplar

Küreselleşmenin Geleceği Lexus ve Zeytin Ağacı (kitap)


ගැහැණු ක්‍ෂීරපායින්ගේ ගර්භනී සමයේ අගදී සහ ප්‍රසූතියෙන් මුල් දින කීපය තුලදී ස්ථන ග්‍රන්ථි වලින් නිපදවෙන කිරි මුල් කිරි නම්වේ.

මිනිස් මුල් කිරි

සත්ත්‍ව කිරි
මුල් කිරි

මුල් කිරි


الكم في الفيزياء (بالإنجليزية: quantum وجمعها quanta) هو مصطلح فيزيائي يستخدم لوصف أصغر كمّية يمكن تقسيم بعض الصفات الطبيعية إليها، مثل الطاقة فهي تنتقل في هيئة كم، أي وحدات صغيرة لا يوجد أصغر منها؛ والشحنة الكهربائية هي أيضا كمومية فأصغر وحدة منها هي الشحنة الأولية شحنة الإلكترون، وكذلك اتجاه المجال المغناطيسي للإلكترون +1/2 أو -1/2 أو للبروتون، أيضا +1/2 أو -1/2. معنى ذلك أن للبروتون والإلكترون، كل منهما يلف في حركة مغزلية إما في اتجاه عقرب الساعة أو بعكس اتجاه عقرب الساعة. يسمى هذان الإتجاهان أحيانا «أعلى» و«أسفل».

اكتشفت «الظاهرة الكمومية» في عام 1900 على يد العالم الفيزيائي الألماني ماكس بلانك. اكتشفها عندما كان يقوم بدراسة الإشعاع الحراري للجسم الأسود. تبين له أن الجسم الأسود لا يمتص أو يصدر الأشعة الحرارية في جميع الترددات، وإنما يمتصها ويصدرها بكميات معينة «كمومية».
ووجد أن مستويات الطاقة تزداد بأعداد صحيحة:  1،  2،  3... وهكذا، حيث h ثابت بلانك ووحدته جول.ثانية، و  التردد. أي أنها تنتقل ب «كمات» معينة، لا يوجد أصغر منها.

وفي عام 1905 اضطر ألبرت أينشتاين عند دراسته إثارة إلكترونات الذرة بواسطة أشعة ضوئية إلى استخدام تعبير «كم ضوئي» light quantum. إذ وجد أن الذرة تثار عند امتصاصها لضوء ذو ترددات معينة (انظرالتأثير الكهروضوئي). ومنذ ذلك الحين أطلقت على تلك الكمات من الطاقة تسمية فوتون.

إذا نظرنا إلى  فهو شعاع ضوء تبلغ طاقته  ويسمى فوتون.

واتضح من تجربة ألبرت اينشتاين بخصوص دراسة التأثير الكهروضوئي أنه يمكن التعامل مع الفوتون كجسيم وكشعاع ضوء في نفس الوقت، فهو يسلك مسلك الجسيمات أحيانا ويسلك مسلك الأشعة الكهرومغناطيسية أحيانا أخرى.

كم، وذرات، وميكانيكا الكم

كما اتضح أن الطبيعة تسلك في أحجامها الصغرية، أحجام الذرة والجزيئات وما دون الذرة، مسلكاً غير الذي نعهده في الأحجام الكبيرة المعهودة، فلا تزداد الطاقة بإستمرار وإنما تزداد وتنقص بكمات صغيرة يتحكم فيها الثابت الطبيعي ثابت بلانك h. هذا كان الجديد العجيب الذي أوسع من معرفتنا عن تركيبة الكون وطبيعة الأشياء في النطاق الصغري.

وطور العلماء بمفهومهم الجديد طرق حساب خصائص الذرات والجزيئات، وكان ابتكار ميكانيكا الكم عام 1923 على يد العالم الألماني هايزنبرج الذي استطاع تفسير خطوط طيف الهيدروجين حسابياً، وهو الشيء الذي لم تستطعه الميكانيكا التقليدية القديمة. ثم جاء العالم النمساوي شرودنجر وطور طريقة رياضية في التعامل مع تلك الأنظمة الصغرية، حيث استعاض عن وصف الإلكترون بأنه جسيم نقطي، ووضعه في هيئة دالة موجية في معادلته المعروفة بمعادلة شرودنغر، واستطاع بواسطتها في عام 1924 الحصول على نفس النتائج التي حصل عليها هايزنبرج من قبل، ولكن بطريقة أسهل. وأتاح تطوير معادلة شرودنجر تفسير سلوك أنظمة صغرية أخرى مثل ذرة الهيليوم التي تتكون من إلكترونين في الغلاف الذري، وكذلك تفسير بعض الجزيئات حيث ترتبط عدة ذرات مع بعضهم البعض. وأصبحت ميكانيكا الكم هي الوسيلة الرياضية للتعامل مع الظواهر الطبيعية في الإطار الصغري، كما طورت خلال الخمسينيات من القرن الماضي إلى كهروديناميكا كمية لتفسير أعمق للكهرومغناطيسية.

أمثلة لخصائص كمومية
 الفوتون كم للمجال الكهرومغناطيسي.
 الفونون كم موجات اهتزازية للذرات في الأجسام الصلبة.
 البلازما كم حالة مثارة في الأجسام الصلبة، تهتز فيها حاملات الشحنات المختلفة مع بعضها البعض،
 ماغنون Magnon كم الإثارة المغناطيسية.
 كم زخم دوران جسيم،
 غلوون كم حقل القوة الذي ينقل القوة الشديدة،
 جرافيتون Graviton كم حقل الجاذبية.

الزخم المغزلي

العزم المغزلي Spin لأي جسيم أولي يكون ثابتا لا يتغير. وحتى باعتبار ان الجسيم نقطيا (أي ليست له مقاييس) وكانت طاقة حركته صفرا، فهو له عزمه المغزلي. توجد حتى الآن جسيمات ذات عزم مغزلي  و  و
، ونجد فيها  ثابت بلانك المخفض الذي يمثل «كم الشغل» وعدد
 وهو ما يسمى عدد كم مغزلي.

اكتشف أن للإلكترون عزما مغزليا لأول مرة في عام 1925 وهو يساوي
وكان ذلك لتفسير بعض ظواهر اطياف الذرات.
 (اكتشاف العزم المغزلي للإلكترون (اقرأ عزم مغزلي).

كما أعطي للبروتون العزم المغزلي  لتفسير بعض الشذوذ في الحرارة النوعية لغاز الهيدروجين، وكان ذلك في عام 1928 .

اكتشف بعد ذلك أن جميع الجسيمات الأولية تتصف بأن لها كم مغزلي، بحسب أصنافها:

حيث:  ثابت بلانك المخفض.

ملاحظات

المراجع

اقرأ أيضا

 ذرة الهيدروجين
 رمز تعبير
 عدد كم مداري
 خطوط طيف الهيدروجين

مفاهيم فيزيائية

كم (فيزياء)


Havana kedisi, siyam kedisinin melezleştirilmesiyle elde edilen, ender ırklardan biridir.

İlk olarak, 1894'te yetiştirilen Havana kedisi, kısa tüylü, parlak kahverengi postu, ince uzun profili, uzun kuyruğuyla ve kaslı beden yapısıyla çok zarif bir kedidir.

Kedi ırkları

Havana kedisi


was a village located in Iwata District, Shizuoka Prefecture, Japan.

At the time of its merger, the village had an estimated population of 1,123 and a density of 16 persons per km2. The total area was 70.23 km2.

On July 1, 2005, Tatsuyama, along with the cities of Tenryū and Hamakita, the town of Haruno (from Shūchi District), the towns of Hosoe, Inasa and Mikkabi (all from Inasa District), the towns of Misakubo and Sakuma (all from Iwata District), and the towns of Maisaka and Yūtō (both from Hamana District), was merged into the expanded city of Hamamatsu. It was the last village within Shizuoka Prefecture. It is now part of Tenryū-ku, Hamamatsu City.

External links
 Hamamatsu official website
 Tatsuyama J.H.S.official website
  Tatsuyama official sight seeing website

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Hamamatsu

Tatsuyama, Shizuoka


Cattleya munchowiana é uma espécie de planta do gênero Cattleya e da família Orchidaceae.
Pertence a Cattleya series Parviflorae. Esta espécie, juntamente com Cattleya alvarenguensis, parecem uma linhagem isolada, que pelas partes vegetativas devem ser do grupo de Cattleya rupestris e não de Cattleya caulescens, com a qual foi comparada na descrição. As plantas são pequenas e tingidas de roxo, porém a haste é longa, mas com grande número de flores pequenas, em sucessão, e essa combinação é bastante incomum. Também é a única espécie rosa que penetra no Espírito Santo (de onde foi descrita), mas é mais comum em diversos afloramentos no leste de Minas Gerais. Floresce em julho a outubro.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2008 por Cássio van den Berg.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Laelia munchowiana  F.E.L.Miranda
 Hoffmannseggella munchowiana  (F.E.L.Miranda) V.P.Castro & Chiron
 Sophronitis munchowiana  (F.E.L.Miranda) Van den Berg & M.W.Chase

Forma de vida
É uma espécie rupícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e Minas Gerais.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de van den Berg, C. Cattleya  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Cattleya munchowiana no projeto Flora e Funga do Brasil

Cattleya
Plantas descritas em 2008
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Cattleya munchowiana


Liselotte Hyveled (født januar 1966) er vicepræsident i Novo Nordisk og forhenværende formand for Det Centrale Handicapråd. Børne- og socialminister Mai Mercado udpegede Liselotte Hyveled som formand for rådet i maj 2018. Hun er initiativtager til "Project Opportunity", et samarbejde mellem Landsforeningen Autisme og Novo Nordisk, som handler om inklusion af mennesker med autisme på arbejdsmarkedet. For dette arbejde har hun vundet autismeprisen i 2015.

Derudover er Liselotte medarbejder-repræsentant i Novo Nordisk A/S bestyrelse fra 2014-2018 og igen fra 2022. Forhåndværende medlem  i nomineringskomiteen og nu i R&D komiteen. Hun har stået i spidsen for udviklingen af Novo Nordisk hurtigtvirkende insulin FIASP som fik markedsføringsgodkendelse i EU og USA i 2017. I 2017 vandt hun prisen "most inspirational woman in autism workforce integration/West Europe and diabetes Care Company of the year". Hun er desuden ffv. generalforsamlingsvalgt bestyrelsesmedlem i Firmaet RSP systems ( medicinsk udstyr) samt adviser gennem NOME for flere små start-ups.

Liselotte Hyveled er aktiv i frivilligsektoren, blandt andet i Lyngby Suppekøkken.

Kilder og henvisninger

Erhvervsfolk fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Liselotte Hyveled


Ploča Woodlark je mala tektonska ploča smještena u istočnoj polovici otoka Nove Gvineje. Ploča subducira ispod Karolinske ploče uz sjevernu granicu, a konvergira s pločom Maoke na zapadu i Australskom pločom na jugu. Na istoku ploče je nedefinirana kompresivna zona koja može predstavljati transformni rasjed koji čini granicu sa susjednom pločom Solomonskog mora.

Poveznice
Bazen Woodlark

Izvori

Woodlark

Ploča Woodlark


Das AEGON International 2009 der Damen war ein Tennis-Rasenplatzturnier für Frauen in Eastbourne. Es war als Turnier der Premier-Kategorie Teil der WTA Tour 2009. Das Turnier fand vom 13. bis 20. Juni 2009 statt.

Das Finale im Einzel bestritten Caroline Wozniacki und Virginie Razzano, das Wozniacki in zwei Sätzen gewann. Im Doppel gewann die Paarung Oqgul Omonmurodova und Ai Sugiyama in zwei Sätzen gegen Samantha Stosur und Rennae Stubbs.

Qualifikation

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2009
Tennisturnier in Eastbourne

AEGON International 2009/Damen


An Trichocentrum teaboanum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni R.Jiménez , Carnevali ngan José Luis Tapia, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Rolando Jiménez Machorro och Ca. An Trichocentrum teaboanum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum teaboanum


Kestanepınar Samsun ilinin Çarşamba ilçesinde bulunan bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, Gürcistan göçmeni Gürcüler tarafından kurulmuştur. Mahalle, daha önceleri Salıpazarı ilçesine bağlıyken 16 Nisan 1994 tarihinde Çarşamba ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Kestanepınar Köyü Samsun'un Çarşamba İlçesi'ne 29 km uzaklıktadır.

Nüfus
Kestanepınar Köyü"nün nüfusu 1985 yılındaki verilere göre 1.826'dır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet

Çarşamba'nın mahalleleri

Kestanepınar, Çarşamba


ඇල්බේනියාව දකුණු දිග යුරෝපයේ පිහිටි රටකි. එහි මායිම් ලෙස මොන්ටෙනෙක්  රෝ වයඹ  දිගින්ද, කොසෝවෝ ඊශාන දෙසින්ද , මෙසඩෝනියා සමූහාණ්ඩුව නැගෙනහිර දෙසින්ද, ග්‍රීසිය දකුණ හා ගිනිකොණ දෙසින්ද විහිදී ඇත. එහි බටහිරින් ඇඩ්‍රියටික් මුහුදට වෙරල තීරයටත්, නිරිත දෙසින් ලෝනියෙන් මුහුදටත් සීමාවේ. ඉතාලියේ සිට ඇල්බේනියාවට ඇති දුර කි.මී. 72ට වඩා අඩු අතර ඔරන්ටෝ සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා ඇඩ්‍රියටික් මුහුද, ලෝනියන් මුහුදට යා කරයි. ඇල්බේනියාව එක්සත්ජාතීන්ගේ, නේටෝ, ආරක්ෂාව සහ සහයෝගීතා යුරෝපානු සංවිධානය, යුරෝපානු මණ්ඩලය, ලෝක වෙළද සංගමය, ඉස්ලාමීය සම්මන්ත්‍රණ සංගමය, මධ්‍යධරණී සංගමය ආදි සංවිධාන රැසක මූලාරම්භක සාමාජිකයෙකි. ඇල්බේනියාව 2003 වර්ෂයේ සිට යුරෝපානු සංගමයේ ඵලදායි සාමාජිකයෙක් වන අතර එය EU සාමාජිකත්වය සදහා 2009 අප්‍රේල් 28 අයදුම් කර ඇත. ඇල්බේනියාව පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා සංක්‍රමණික ආර්ථිකයකට හිමිකම් කියයි. ඇල්බේනියානු අගනුවර ටිරානා වේ. එහි රටෙහි සමස්ථ ජනගහනය මිලියන 3.6 න් 727,000 ක් ජීවත් වේ. එය මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානය වේ. නිදහස් වෙළෙද ගිවිසුම් විදේශ ආයෝජනයට ඉඩ සලසා ඇති අතර මෙය බලශක්තිය ගොඩනැගීම හා ගමනාගමනයට බොහෝ ඉවහල් වේ.

යුරෝපා රටවල්

ඇල්බේනියාව


Guerra de Chipre (o invasión de Chipre o conquista de Chipre) puede referirse a:
Cualquiera de las guerras, invasiones o conquistas relativas a Chipre.
Conquista de Chipre por los hititas.
Batallas de Salamina de Chipre en los siglos V y IV a. C. (página de desambiguación).
Conquista de Chipre por Ricardo Corazón de León durante las Cruzadas ().
Guerras del Reino de Chipre (siglos XII al XV).
Conquista de Chipre por la República de Venecia (Caterina Cornaro, ).
Guerras otomanas y guerras turco-venecianas.
especialmente, la Guerra otomano-veneciana (1570-1573) -:en:Ottoman–Venetian War (1570–1573)-
Guerra civil de Chipre (segunda mitad del ).
Invasión turca de Chipre en 1974 (Operación Atila) por la que Turquía ocupa el 38% nororiental de la Isla y constituye la República Turca del Norte de Chipre.

Historia de Chipre

Guerra de Chipre


An Stenoptera ecuadorana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan C.Vargas. An Stenoptera ecuadorana in nahilalakip ha genus nga Stenoptera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenoptera

Stenoptera ecuadorana


Schindler is a German surname that is derived from the German word "schindel", which means "shingle". This suggests that the original bearers of the name were in the roofing business. Variations and alternate spellings of the name include: Shindler, Schindel, and Schindelle.

 Adam Schindler (born 1983), American mixed martial artist
 Alexander M. Schindler (1925–2000), American Reform rabbi
 Allen R. Schindler, Jr. (1969–1992), American navy petty officer, victim of a hate crime
 Alma Schindler (1879–1964), later known as Alma Mahler-Werfel, Austrian composer
 Ambrose Schindler (1917–2018), American football (American football) player
 Anton Felix Schindler (1795–1864), secretary and early biographer of Ludwig van Beethoven
 Anton Karl Schindler (1879–1964), German botanist
 Bill Schindler (1909–1952), American race car driver
 Christopher Schindler (born 1990), German footballer
 David Schindler (1940–2021), American-Canadian ecologist
 Denise Schindler (born 1985), German Paralympic cyclist
 Emil Jakob Schindler (1842–1892), Austrian landscape painter,  father of Alma Mahler
 Emilie Schindler (1907–2001), German  humanitarian, wife of Oskar Schindler
 Frederic Schindler (born 1980), French-Argentinean music supervisor and entrepreneur
 George Schindler (born 1929), American stage magician, magic consultant, comedian, actor, ventriloquist and writer
 Hans Schindler Bellamy (1901–1982), Austrian researcher and author
 Harold Schindler (1929–1998), American journalist and historian
 Kevin Schindler (born 1988), German footballer
 Kingsley Schindler (born 1993), German footballer
 Kurt Schindler (1882–1935), German composer and conductor
 Jan Schindler (born 1978), Czech rower
 Jochem Schindler (1944–1994), Austrian Indo-Europeanist
 Lisa Schindler (born 1929), Austrian sprint canoer
 Lynn Schindler (1944–2018), American politician and businesswoman
 Martin Schindler (born 1996), German darts player
 Marvin Schindler (1932–2003), American professor of German and Slavic studies
 Matthias Schindler (born 1982), German para-cyclist
 Oskar Schindler (1908–1974), German businessman who saved his Jewish workers from the Holocaust, subject of the film Schindler's List
 Osmar Schindler (1869–1927), German painter
 Otto Schindler (canoeist) (1925–2009), Austrian sprint canoer
 Otto Schindler (zoologist) (1906–1956), German zoologist
 Paul Schindler (born 1952), American computer journalist
 Peter Schindler (born 1960), German composer, musician and author
 Poul Christian Schindler (1648–1740), Danish composer
 Rudolf Schindler (doctor) (1888–1968), German physician and gastroenterologist
 Rudolph Schindler (architect) (1887–1953), Austrian-born American architect
 Solomon Schindler (1842–1915), American rabbi
 Steve Schindler (born 1954), American football (American football) player
 Szabolcs Schindler (born 1974), Hungarian football (soccer) player
 Valentin Schindler (died 1604), German Lutheran Hebraist and professor
 Walter Schindler (1897–1991), American navy officer

German-language surnames
Occupational surnames

Schindler


Black-Ash Inheritance, İsveçli death metal grubu In Flames' in 1997 yılında çıkardığı EP' dir. Bir sonraki Whoracle albümünün bir ön izlemesi olarak çıkartıldı. Şarkılar The Jester Race' in yapılan tekrar sürümüne eklendi. "Gyroscope" şarkısı sonraki albüm Whoracle' a eklendi ve "Behind Space" grubun çıkış albümü Lunar Strain' de Mikael Stanne vokali ile seslendirilmişti.

Şarkı Listesi

 "Goliaths Disarm Their Davids" – 4:54
 "Gyroscope" – 3:26
 "Acoustic Medley" – 2:37
 "Behind Space (Canlı)" – 3:37

In Flames albümleri
1997 EP'leri
Nuclear Blast albümleri

Black-Ash Inheritance


Inger Sophie Louise Bang Lund (født 10. september 1876 i Bergen, død 26. december 1968 samme sted) var en norsk pianist og komponist.

Hun var datter af advokat Carl Joachim Waldemar Bang (1826–84) og Kristophine Susanne Olsen (1851–c.1932). Faren var af Bang-slægten. Inger udmærkede sig allerede som treårig. Hendes første klaverlærer var Birgit Lund, mor til den senere Bergen-komponist Signe Lund (1868–1950). Senere studerede hun ved konservatoriet i hjembyen, under blandt andre Hildur Andersen og Johan Halvorsen i Kristiania.

I 1900 giftede hun sig med brygmester Harald Lund (1874–) og bosatte sig i Drammen. De fik flere børn. Inger Bang Lund opholdt sig med familien i Rom fra 1912 til 1925, hvor hun arbejdede sammen med Alfredo Casella (1883–1947) og holdt en række koncerter med egne kompositioner som Trold, Nocturne, Bonn, Caprice, Melodi, Lurleik, Huldrerok, 12 Italienske Aqvareller (MS), Mod Høst, Mod Vaar, Springdans og Norsk. Inger og Harald blev skilt efter opholdet i Rom. Han tog til USA, og hun vendte hjem til Bergen.

Eksterne kilder og henvisninger
  Who they were, Inger Bang Lund (1876–1968) Ida Solange Bang Turola,  i Friends of the Non-Catholic Cemetery in Rome, no. 3, 2007.
 Om Inger Bang Lund  på listento.no 17.04.2006

Komponister fra Norge
Personer fra Bergen
Nordmænd i 1900-tallet

Inger Bang Lund


هو تغير مقدار كيميائي بالنسبة إلى تطور التفاعل.

رياضياً، معامل لويس، ويرمز له ، هو مشتق مقدار كيميائي X بالنسبة إلى تطور التفاعل ، وذلك في درجة حرارة وضغط ثابتين.

المراجع

كيمياء حرارية

معامل لويس


Felipe López Pacheco y de la Cueva. Nació en Madrid, el 13 de septiembre de 1727, siendo bautizado el 15 de septiembre de ese año y falleció el 24 de julio de 1798. grande de España, XII duque de Escalona, XVI marqués de Aguilar de Campoo con Grandeza de España, XII marqués de Villena, V marqués de Assentar, VII marqués de Bedmar con Grandeza de España, XIII marqués de Moya, XI  marqués de la Eliseda, XIII marqués de Villanueva del Fresno, XIII marqués de Barcarrota, XII conde de Xiquena, XVII conde de San Esteban de Gormaz, XX conde de Castañeda, XIV canciller (honorario) mayor de Castilla, V conde de Villanova.

Hijo de Marciano Fernández Pacheco, XII marqués de Moya y Teniente General de los Reales Ejércitos y de doña María Francisca de la Cueva y Acuña, IV marquesa de Assentar, VI marquesa de Bedmar, IV condesa de Villanova, grande de España, dama de las Reinas doña María Luisa de Orleans y de doña Isabel de Farnesio. Su hermana fue María Francisca Pacheco Portugal Acuña Manrique Silva, XIV marquesa de Moya y XVIII condesa de San Esteban de Gormaz.

Inició su carrera como cadete de Guardias de la infantería española, en donde fue ascendiendo, hasta que en el año 1747 se le confirió el regimiento de infantería de la Reyna. En 1775 siendo Coronel del regimiento de Aragón, participó de la expedición de Argel, mandando una brigada, donde fue herido. Luego fue promovido a Mariscal de Campo y posteriormente a Teniente General de los Reales Ejércitos en el reinado del Rey Carlos III de España. En 1780 el Rey lo nombró su Caballerizo mayor y Montero Mayor. Fue individuo de número de la Real Academia Española y caballero de la Insigne Orden del Toisón de Oro en 1789. Además fue Comendador de la Orden de Santiago.

El 21 de febrero de 1750 contrajo matrimonio con María Luisa Centurión y Velasco, fundadora del segundo monasterio de la Visitación de Santa María,  VIII marquesa de Estepa con Grandeza de España, XIV condesa de Fuensalida con Grandeza de España, VIII  condesa de Colmenar de Oreja, IX marquesa de Laula, IX marquesa de Vivola, IX marquesa de Monte de Vay, X condesa de las Posadas, VIII condesa de Casa de Palma, X Condesa de Barajas con Grandeza de España, IX Marquesa de la Alameda, XI Condesa de Puñonrostro con Grandeza de España, III Marquesa de Casasola, de quien no dejó sucesión.

Referencias

Bibliografía
 Soler Salcedo, Juan Miguel "Nobleza Española, Grandeza Inmemorial, 1520". Editorial Visión Libros. Madrid. 2008.
 Instituto Salazar y Castro "Estudios Genealógicos, Heráldicos Y Nobiliarios en Honor de Vicente de Cadenas y Vicent, con motivo del XXV Aniversario de la Revista Hidalguía". Tomo II. Editorial Ediciones Hidalguía. Madrid. 1978.
 "Mercurio de España". Tomo II. Editorial Imprenta Real. Madrid. Mayo de 1798.

Nobles de la Comunidad de Madrid
Militares de Madrid
Grandeza de España
Duques de España
Duques de Escalona
Marqueses de Moya
Marqueses de Villena
Condes de España
Condes de San Esteban de Gormaz
Generales de España del siglo XVIII
Mariscales de campo
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Comendadores de la Orden de Santiago
Caballerizos mayores del rey
Marqueses de Aguilar de Campoo
Nacidos en Madrid
Marqueses de la Eliseda

Corte de Carlos II de España
Corte de Carlos III de España

Felipe López-Pacheco de la Cueva


After Hours er det sjette studiealbum af den danske poprock-duo Sko/Torp, der udkom den 30. september 2016 på Sony Music. Forsanger Søren Sko har udtalt om albummet: "Pladen er som en rutsjebanetur rundt i livet. Sangene handler om de ups and downs, der nu engang er, når man er midt i livet, bliver skilt, mister sine forældre, men også møder ny kærlighed og genopliver sit liv med ny, opløftet energi. Mange af de ting, som alle har tæt inde på livet, og som gør sangene relaterbare", og musikalsk er det "tæthed, intimitet og akustisk guitar" der præger albummet. Albummet er produceret af guitarist Palle Torp og trommeslager Asger Møller.

Spor

Kilder

Album fra 2016
Sko/Torp-album

After Hours (Sko/Torp-album)


بلدة ميدعا بلدة سورية تابعة لمنطقة مدينة دوما، محافظة ريف دمشق، سوريا، تقع بين ناحيتي عدرا والنشابية جهة الشرق قليلا شمال شرقي تل جريوية، وترتفع 608 م عن سطح البحر.

توجد بالقرب منها بعض الآثار القديمة.

تحيط بها القرى والبلدات التالية: النصيرية - حوش الخياط - حوش الفارة - حوش نصري - الزريقية - البحارية.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

وصلات خارجية
موقع بلدة ميدعا

مصادر

مراجع وهوامش

أماكن مأهولة في منطقة دوما
بلدات سوريا
قرى سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

ميدعا


Govenia utriculata é uma espécie de planta do gênero Govenia e da família Orchidaceae.  A espécie é polinizada por moscas da família Syrphidae (gênero Salpingogaster) e apresenta autogamia, mas é polinizador dependente.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1839 por John Lindley.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Limodorum utriculatum  Sw.
 Govenia andrieuxii  Rchb.f.
 Govenia boliviensis  Rolfe
 Govenia capitata  Lindl.
 Govenia ernstii  Schltr.
 Govenia gardneri  Hook.
 Govenia platyglossa  Schltr.
 Govenia powellii  Schltr.
 Govenia sulphurea  Rchb.f.
 Govenia utriculata capitata  (Lindl.) Correll
 Cymbidium utriculatum  (Sw.) Sw.
 Epidendrum utriculatum  (Sw.) Poir.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição
Ervas terrestres. Ela tem 1-3 folhas, oblanceoladas a amplamente oblanceoladas, agudas, plicadas, decorrentes na base. Sua inflorescência é lateral, multiflora. Ela tem flores brancas, encobertas por brácteas proeminentes, linear-lanceoladas. Sépala dorsal côncava, lanceolada. Sépalas laterais falcadas, descendentes, agudas. Pétalas falcadas. Possui labelo móvel, arqueado e quase fechado sobre a coluna, menor que as sépalas e pétalas. Coluna com manchas acastanhadas, amarelas ou laranjas, curva, alada, formando um pé de coluna conspícuo. Antera terminal, incumbente, operculada, aguda ou apiculada, com 4 polínias.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul, Santa Catarina e São Paulo, além do  Distrito Federal.
Em termos ecológicos, é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de  campo limpo, mata ciliar e floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Smidt, E.C.; Bochorny, T. Govenia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Govenia utriculata no projeto Flora e Funga do Brasil
 Govenia utriculata no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Govenia
Plantas descritas em 1839
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Govenia utriculata


An Sehima ischaemoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Forsskål. An Sehima ischaemoides in nahilalakip ha genus nga Sehima, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sehima

Sehima ischaemoides


Carlo Roberti (Roma, 1605 - Roma, 14 de fevereiro de 1673) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Roma em 1605. De família patrícia. Seu sobrenome também está listado como Roberto de' Vittori.

Educação
Estudou filosofia e teologia.

Início da vida
Prelado papal. Governador de várias cidades dos Estados Pontifícios. Governador da Romagna no pontificado do Papa Urbano VIII; depois, vice-legado. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça. Relator da SC da Sagrada Consulta . Comissário geral de Roma durante a epidemia no pontificado do Papa Alexandre VII.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Tarso, com dispensa por ainda não ter sido ordenado sacerdote, em 2 de dezembro de 1658. Consagrado, em 8 de dezembro de 1658, Roma, pelo cardeal Giulio Rospigliosi, coadjuvado por Cristoforo Segni, arcebispo titular de Tessalônica, e por Marcantonio degli Oddi, bispo titular de Hierápolis. Núncio em Savoy, 24 de dezembro de 1658. Superintendente geral do principado de Masserani, 10 de janeiro de 1659. Núncio extraordinário à França para trazer o fascículo do novo delfim, filho do rei Luís XIV. Núncio ordinário na França, 26 de abril de 1664.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 15 de fevereiro de 1666; publicado no consistório de 7 de março de 1667. Participou do conclave de 1667 que elegeu o Papa Clemente IX. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Maria em Aracoeli, em 18 de julho de 1667. Legado em Romandiola, em 22 de agosto de 1667. Participou do conclave de 1669-1670, que elegeu o Papa Clemente X.

Morte
Morreu em Roma em 14 de fevereiro de 1673, perto das 18 horas. Exposta na igreja de S. Andrea della Valle, em Roma, onde se realizou o funeral a 16 de fevereiro de 1673, e sepultada na capela de S. Sebastiano, nessa mesma igreja.

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VII
Cardeais da Itália

Carlo Roberti


حي علي جمال هو أحد أحياء مدينة اللاذقية السورية وهو حي ذو طابع شعبي يقطنه أغلبية تركمانية من تركمان منطقة الباير والبوجاق.

وقد كان الحي عبارة عن مزرعة زيتون كبيرة جدا لعائلة البدي ثم مالبث أن جاء إليها أهل الريف والقرى من تركمان منطقتي الباير (ربيعة) والبوجاق (البسيط)،

يتميز أهل الحي باللغة التركمانية (المشتقة من اللغة التركية)، وبكونه حي صناعي يغلب عليه المحلات الصناعية التي تم ترحيل أغلبها مؤخرا إلى المنطقة الصناعية في اللاذقية.

يوجد مسجدين كبيرين في الحي..هما مسجد الرحمن عند مدخل الحي من جهة حي قنينص، ومسجد أبو بكر الصديق في وسط الحي.

ويوجد في الحي العديد من الحدائق

مراجع

أحياء اللاذقية

حي علي جمال (اللاذقية)


Zhongyuan University of Technology (Simplified Chinese: 中原工学院 Zhōngyuán gōng xuéyuàn), formerly Zhengzhou Textile Institute (郑州纺织学院 Zhèngzhōu fǎngzhī xuéyuàn), is a public university in Zhengzhou, Henan province, China. It has three campuses: central, south, and west.

ZYUT has 17 schools and departments, which offer undergraduate and graduate programs in a range of fields including mechanical engineering, electronic information, civil engineering, architecture, material science and engineering, economics and management, law, and humanities.

It has 12,000 students and 565 faculty members.

History
The university was founded in 1955 under the name Zhengzhou Textile Institute. In time, it added more departments and changed its name in the 1990s.

External links
Official page

Zhongyuan University of Technology
Universities and colleges in Henan
Universities and colleges in Zhengzhou
Universities and colleges established in 1955
1955 establishments in China

Zhongyuan University of Technology


سارة شما ولدت في عام 1975 وهي رسامة سورية. في عام 2010 تم اختيارها كشخصية شهيرة وفنانة مشاركة في البرنامج الغذائي العالمي للأمم المتحدة.

نبذة

سارة شما هي فنانة تشكيلية سورية تقيم حاليا في دمشق، نفس المدينة التي ولدت فيها عام 1975 وبدأت الرسم من عمر الأربع سنوات بتـشجيع من والديها وعندما قاربت الرابعة عشر عاماً تأكدت سارة بأن مستقبلها لن يكون منفصلاً عن موهبتها وولعها الطفولي بالرسم.

بدأت مسيـرتها بـشكل مدروس باستخدام اللونين الأسود والأبيض فقط من ثمّ بدأت بالتركيزِ على الضوء والظل وتظليل المساحات الضوئيّه وأبعادها، أخيرا انتقلت للتواصل مع الفراغ عن طريق الالوان الزيتيّه حيث وجدت قدرتها على التعبير عن ما يدور خلف أصوات شـخصيتها.

التحقت بمعهد ادهم اسـماعيل للفنون التشكيليه في دمشق وتخرجت منه عام 1995. ثمّ تابعت مسيرتها الفنية وتخرجت من كليه الفنون الجميلة قسم التصوير الزيتي بدمشق ونالت على الدرجة الأولى فيه. في عام 1997 عادت لتسقي بعض مما زرع فيها معهد ادهم إسماعيل فعملت مدرسه فيه مدّه ثلاث سنوات بعد تخرجها (1997 - 2000).

المهنة والأعمال
تم اختيار سارة شامة كواحدة من الفائزين بجائزة البورتريه التي ترعاها شركة النفط البريطانية في عام 2004  ، وبعد ذلك تم دعوتها للمشاركة في عدد من المعارض الفردية والجماعية حول العالم، والمتضمنة معرض كيو الذي يقام في المدرسة الملكية للفنون في عام 2013 والمعرض السنوى الخاص بالمجتمع الملكى لرسامى البورتريه في مجمع المعارض في عام 2013  ، وكذلك في معرض الفنون الشمالية  في مدينة بودلسدورف في ألمانيا عام 2012 ولعل أختيار وتركيز سارة شامة الأساسى كان على الشكل البشرى، فبالرغم من أنها عاشت وعملت أثناء الحرب الأهلية السورية «والتي انعكست في فنها» إلا أنها اختارت أن تركز بشكل أقل على الجوانب السياسية ومعاناة الحرب، وبشكل أكبر على موضوع الإنسانية.

الجوائز
 2010 : جائزة القائمة القصيرة للفنون الشمالية، والمعرض الدولى السنوى والمنظم عن طريق كيث للفنون في كارلشوت في بوديلسدروف بألمانيا.
 2009 : الجائزة الثانية في الرسم في مسابقة الفنون والأداب من مجلة النشاط النحتي من الولايات المتحدة الأمريكية.
 2008 : الجائزة الأولى للرسم من جائزة ووترهاوس لفن التاريخ الطبيعى  في متحف الجنوب الأسترالى في أدليد في جنوب أستراليا.
 2005 : جائزة القائمة القصيرة للرسم الدولى من مجلس بلدة كاستلون  في أسبانيا.
 2004 : الجائزة الرابعة من جائزة البورتريه العالمية التي ترعاها شركة البترول البريطانية في معرض البورتريه الوطنى  في لندن المملكة البريطانية المتحدة.

تواريخ مهمه في حياه ساره شمه

1975 ولدت في دمشق.

• 1995 تخرجت من مركز أدهم إسماعيل للفنون التشكيلية بدمشق.

• 1998 تخرجت من كلية الفنون الجميلة قسم التصوير الزيتي بالدرجة الأولى بدمشق.

• 1997 - 2000 مدرسة في مركز أدهم إسماعيل للفنون التشكيلية بدمشق.

• في نيسان 2004 شاركت ساره شمه كعضوه في لجنه تحكيم لمسابقه أقامها معهد ال smode في دمشق

عضوية
ساره شمه عضوة في نقابة الفنون الجميلة بدمشق.

كتب

نشرت دار النشر الاميركيه cune press في ايلول عام 2004 كتاب عن ساره شمه باسم The art of Sara Shamma

الجوائز

2008 جائزة الأولى للرسم في مسابقة الفن العالمية Waterhouse واترهوس للتاريخ الطبيعي في متحف جنوب أستراليا في مدينة أدوليد في جنوب أستراليا.

2006 جائزة نقابة الفنون الجميلة في دمشق، سوريا.

2005 رشحت لنيل الجائزة العالمية لمجلس مقاطعة كاستييون للتصوير الزيتي في مدينة كاستييون في إسبانيا.

2004 كرمت من قبل القصر الجمهوري بدمشق.

2004 الجائزة الرابعة في مسابقة البورتريه العالمية BP Portrait Award في الصالة الوطنية للبورتريه، لندن، بريطانيا.

2003 الجائزة الثانية في مسابقة IIAPC internet international art contest
2001 الجائزة الأولى (الذهبية) في بينالي اللاذقية، اللادقية، سورية.

2000 الجائزة الثانية في مسابقة أقامها المركز الثقافي الإسباني بدمشق، سورية.

2000 الجائزة الثانية في مسابقة أقامها المجلس الثقافي البريطاني بدمشق، سورية.

1998 الجائزة الثانية في معرض الشباب الأول بدمشق، سورية.

1998 الخريجة الأولى (الجائزة الأولى)، كلية الفنون الجميلة، جامعة دمشق، سورية.

المعارض الفردية

2007 نادي الكورنيش، تنظيم فاتنة السيد، الكويت، الكويت.

2007 غاليري الأرت هاوس، دمشق، سوريا.

2004 صالة كلمات، حلب، سورية.

2004 صالة كاريزما، نيسان،الكويت، الكويت.

2002 صالة نصير شورى، دمشق، سورية.

2001 نادي شل الثقافي، دمشق، سورية.

2000 صالة نصير شورى، دمشق، سورية.

1999 المركز الثقافي الفرنسي في دمشق، سورية

بعض المعارض الجماعيه

• 2004 مسابقة BP portrait Award في الصالة الوطنية للبورتريه في لندن. لندن 16حزيران حتى 19 ايلول

• 2004 فنانين سوريين في المكتبة الوطنية، نيسان في مدريد، إسبانيا.

• 2003 مهرجان الثقافة والتراث العربي في مدينة مونتريال في كندا - تشرين الثاني.

• 2003 لقاء فنانات من العالم - أيار - حلب - سوريا.

• 2003 معرض فنانين سوريين في صالة amber كانون الثاني - شباط - آذار في هولندة.

• 2002 أيار، صالة دار الأندى في عمان، الأردن.

• 2002 صالة M- art - أيلول في فيينا.

• 2002 البينالي المتوسطي في قصر خير الدين - نيسان - تونس.

• 2002 صالة دار الأندى في عمان - الأردن.

• 2001 معرض ثنائي: سارة شمة وفادي يازجي في متحف مدينة كوفنتري (حزيران - تموز - أب) في إنكلترا.

• 2001 معرض ARTUEL في فندق فينيسيا - تموز - بيروت - لبنان.

• 2001 بينالي اللاذقية - آب - سوريا.

• 2001 بينالي الشارقة - نيسان - الإمارات العربية المتحدة.

• 2001 بينالي القاهرة - آذار - القاهرة - مصر.

• 2001 معرض النساء والحرب - منظمة الصليب الأحمر الدولي (دمشق - عمان - سويسرا)

• 2000 معرض وملتقى المونت روزا - تشرين الثاني - دمشق.

• 1994 - 2003 المشاركة في أكثر من 20 معرض جماعي بدمشق - معارض الدولة الرسمية والمعارض الخاصة: المتحف الوطني - المركز الثقافي العربي - المركز الثقافي الإسباني - المركز الثقافي البريطاني - صالة عالبال - صالة السيد - صالة بيت جبري - صالة الشعب - صالة كروكي - قاعات الصليب المقدس - قاعة مقر الصليب الأحمر - صالة عشتار - معرض دمشق الدولي - مكتبة الأسد - صالة الرواق.

• 2004 معرض فردي في صالة دار كلمات في حلب، سوريا، تشرين الثاني.

• 2004 2تشرين الأول حتى 13 تشرين الثاني معرض BP portrait Award في متحف الرويال البرت Royal Albert Memorial Museum في اكزتر Exeter في بريطانيا.

• 4 كانون الأول حتى 22 كانون الثاني معرض BP portrait Award في صالة ابردين في ابردين Aberdeen في بريطانيا.

• 2005 شباط حتى نيسان معرض BP portrait Award في الأكاديمية الملكية الأنكليزية The Royal west of England academy في بريستول في بريطانيا.

• 1999 المركز الثقافي الفرنسي، كانون الثاني - دمشق.

موقع سارة شمة على الإنترنت

www.sarashamma.com

وصلات خارجية
 سارة شما؛ العربي الجديد
 http://www.sarashamma.com/
 http://www.fw-magazine.com/content/humble-con%EF%AC%81dence
 http://www.wfp.org/content/sara-shamma
 http://nadiamuhanna.wordpress.com/2008/12/01/painting-whats-inside/

مراجع

فنانون من دمشق
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
رسامات سوريات
رسامون سوريون في القرن 20
رسامون سوريون في القرن 21
فنانات القرن 20
فنانات في القرن 21
فنانون سوريون معاصرون
مواليد 1395 هـ
مواليد 1975
مواليد في دمشق

سارة شمة


Bağlayıcı, derleyici tarafından object dosyasına çevrilen bir veya birden çok dosyanın birbirleri ile ilişkilendirmesi ve tek bir çalıştırılabilir dosyaya çevrilmesini sağlayan yazılımdır.

Derleyiciler

Bağlayıcı (yazılım)


1729 (MDCCXXIX) cumartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 31 Ocak - İbrahim Müteferrika, Vankulu Lugatı'nın dizgisini bitirdi ve bastı.
 29 Mayıs - Tuhfetü'l-Kibar 1000 kopya basıldı.

Doğumlar

Ocak
 12 Ocak – Lazzaro Spallanzani, İtalyan biolojist (d. 1799)
 12 Ocak – Edmund Burke, İrlandalı filozof (ö. 1797)
 22 Ocak – Gotthold Ephraim Lessing, Alman yazar ve filozof (ö. 1781)

Şubat

Mart

Nisan
 18 Nisan – Gaetano Vestris, Fransız bale dansçısı
 21 Nisan – Catherine the Great Rus (ö. 1796)

Mayıs

Haziran

Temmuz

Ağustos
 10 Ağustos – William Howe, 5th Viscount Howe, İngiliz general (ö. 1814)

Eylül

Ekim

Kasım
 12 Kasım – Louis Antoine de Bougainville, French navigator and military commander (d. 1811)
 17 Kasım – Maria Antonietta, (ö. 1785)
 21 Kasım – Josiah Bartlett, Second Signer of the Declaration of Independence (ö. 1795)
 24 Kasım – Alexander Suvorov, Rus general (ö. 1800)

Aralık

Doğum ay ve günü bilinemeyenler
 John Jones, (ö.1791)
 Samuel Barrington, British admiral (d. 1800)
 Elizabeth Woollat, wife of Jedediah Strutt (d. 1774)

Ölümler

1729


La saison 1898-1899 est la septième saison du championnat d'Angleterre de football de deuxième division. À partir de cette saison, les deux premiers du championnat obtiennent une place en première division et prennent la place des deux derniers.

Le club de Manchester City remporte la compétition et se voit promu en première division accompagné du vice-champion, Glossop North End. Parmi les trois derniers, seul le Loughborough FC obtient assez de voix pour rester en deuxième division.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul vaut un point.

Classement

|}

Notes et références

Lien externe
 classement saison 1898-99 sur rsssf.com

1898-1899
Sport en Angleterre en 1898
Sport en Angleterre en 1899
Angleterre 2
Angleterre 2

Championnat d'Angleterre de football de deuxième division 1898-1899


Renato Zanella es un bailarín de ballet, coreógrafo y director italiano nacido en Verona el 6 de junio de 1961, actualmente es el director del ballet nacional griego.

Vida
Zanella estudió danza clásica en su ciudad natal. Después de salir de la escuela se trasladó a Rosella Hightower en Cannes, al Centre de Danse International. Allí completó su formación de Ballet. En 1982 obtuvo su primer contrato como bailarín con Heinz Spoerli en Basel. En 1985 se incorporó al Ballet de Stuttgart. En 1993 fue nombrado coreógrafo permanente del Ballet de Stuttgart por la Directora de Ballet Marcia Haydee. En 1995 se le nombró Director artístico y coreógrafo de la Ópera Estatal de Viena. Ocupó este cargo por 10 años hasta el final de la temporada 2004/2005. Por otra parte se desempeñó como Director artístico de la escuela de ballet de la Ópera de Viena (2001-2005). Entre los años 2005 y 2011 Renato Zanella trabajó como artista independiente en todo el mundo. En septiembre de 2011 fue nombrado Director del Ballet Nacional griego en Atenas.

Obra
La primera coreografía de Renato Zanella se tituló "Die andere Seite " (1989), la cual presentó en el contexto de las presentaciones de los Jóvenes Coreógrafos de la Asociación Noverre de Stuttgart. Sus siguientes coreografías; "Distanz" (1989) y "Ein Tag" (1990), fueron estrenados de la misma manera en ese contexto. "Die andere Seite" fue acogido por el Ballet de Stuttgart en su Repetorio. En 1991 continuó con "Stati d'animo" para Marcia Haydée y Richard Cragun, así como también "Triptychon" que fue presentado en el Festival del Castillo Ludwigsburg. Renato Zanella fue responsable de la coordinación de movimientos de los cantantes en el estreno de la ópera de Salvatore Sciarrinos "Perseus und Andromeda" (Producción: Thomas Gerald). También creó desde 1991 varios Solo para los estudiantes de la Escuela John Cranko, quienes participaron en el Prix de Lausanne, preparó además desde 1992 para la Workshop-Reihe Hinter den Kulissen des Balletts pequeñas Obras, para Birgit Keil, Marcia Haydée, Richard Cragun y Christoph Lechnerl. En abril de 1992 se estrenó el primer ballet completo de Renato Zanella "Mann im Schatten " en Stuttgart. En verano de 1992 realizó la coreografía "Vojage" para Vladimir Malakhov.

Para el Ballet de Stuttgart surgieron después "Empty Place" (noviembre de 1992) " Black Angels" (marzo de 1993) y su segundo Ballet nocturno "Mara Hari " (diciembre de 1993) con Marcia Haydée en el papel principal. En junio de 1993 creó "Apollon" para la Escuela John Cranko y Vladimir Malakhov, y "Konzertantes Duo" para Les Ballets de Monte-Carlo.
en diciembre de 1993.

En diciembre de 1994, aparece "Watching Waters" para Les Ballets de Monte-Carlo el cual estrenó en abril de 1995 en introdans Pieces of Earth, en septiembre de 1996 "Love Beyond" en octubre de 1999 "Ostarrichi" y en septiembre 2003 "Concerto Italiano". Para el ballet de la Ópera Alemana de Berlín creó "Schatten von sehnsucht" y " Last Blues" (febrero de 1998).
En octubre de 1999 Zanella se responsabilizò de la coreografía de "Moses und Aron" (producido por Götz Friedrich) en la Ópera Alemana de Berlín. En el año 2003 realizó la coreografìa de las danzas de la Òpera "Die Zauberin" (Director: David Pountney) para una coproducción del Teatro Sao Carlos de Lisboa, y del Teatro Mariinsky de St. Petersburg. En el 2005 Zanella coreografió "Die sieben Todsünden" para la Nueva Opera de Viena y de la misma manera trabajó la coreografía de "Maskerade" (producido por David Pountney) para una coproducción del Festival de Bregenz y de la Royal Opera House Covent Garden. En la gala por el 200 Aniversario de August Bournonville en Copenhague, presentó "From Vienna With Love".

En la temporada 2005/2006 Renato Zanella realizó la coreografía del ballet "Der Spielman" en Karlsruhe para Birgit Keil (Equipo: Rosalie). Empty Place se incluyó en el repertorio del Teatro Municipal de Lima, y el ballet completo "Wolfgang Amade" para el Teatro de la Opera Madlenianum en Belgrado. En noviembre de 2007 coreografió el ballet completo "Peer Gynt" para el Teatro dell´Opera di Roma. Abril 2008 creó "Amandi" para el Ballet del Teatro Nacional de Karlsruhe en Baden. "Brishen" fue creada en el año 2011 para el grupo de flamenco "Compañía Suite Española". Las obras de teatro "Apollo" y "Feuervogel" fueron coreografiadas por Zanella para la Fondazione Arena di Verona 2011 y "Barocco" de la misma manera.

En octubre de 2003 Renato Zanella se presentó por primera vez como coreógrafo en la Ópera Nacional de Viena con "Voyage". Su primera creación para el ballet de la Ópera Nacional de Viena fue "La Chambre" que se estrenó en febrero de 1994. En marzo de 1994 el Ballet de la Ópera Nacional de Viena acogió "Empty Place". Para su debut como director de Ballet de la Ópera Nacionall de Viena Renato Zanella eligió "Konzertantes Duo" en septiembre de 1995. En diciembre del mismo año creó "Mon Euridice " para Vladimir Malakhov con el que lanzó Strawinski-Abend: Symphony, Movements, Sacre y de esta manera coreografió Renato Zanella su primera función completa para la Compañía. En mayo de 1996 se estrenó "Black Angels", y en junio de 1996 siguió una nueva versión de "Mata Hari "en la Volksoper de Viena. En febrero de 1997 lanzó "Elements" en el teatro Odeon de Viena. Marzo 1997 creó "Alles Walzer".

"Love Beyond" fue parte del Programa Ballet-Off en el Teatro Odeon. "Memento Mori" fue estrenado en noviembre de 1997 en cooperación con "Wien modern", diciembre de 1997 lanzó "Laus Deo". Marzo de 1998 se estrenó el ballet completo "Wolfgang Amadé". Abril de 1998 creó "Die sieben letzten Worte" para "OsterKlang Wien '98", junio de 1998 "Mytho" para "NÖ Donaufestival '98". En noviembre de 1998 se estrenó su versión de "Maurice Ravels Bolero" en la Ópera Nacional de Viena. Su versión de Aschenbrödel con la música de Johann Strauss salió en diciembre de 1999 en la Ópera Nacional de Viena. En 1999 coreografió además Solo para Carla Fracci y Manuel Legris. Marzo de 2000 creó el ballet de Beethoven Opus 73. Noviembre de 2000 presentó su nueva versión de "Der Nussknacker" y en abril de 2002 "Spartacus". Junio de 2003 coreografió "Sensi" (se estrenó en el Festival Beethoven de Bonn), diciembre de 2003 presentó su nueva versión de "Kadettenball und Duke's Nuts". Para la "Diaghilev-Abend "(Estreno: 23 de marzo de 2005). Renato Zanella coreagrafió el ballet "Petrushka" (música: Igor Stravinsky, Etapa: Christian Ludwig Attersee, vestuario: Christof Cremer) y "Renard" (música: Igor Stravinsky, Etapa: Hermann Nitsch, Vestuario: Anne Marie Legenstein).

En el 2000 Renato Zanella pone en marcha la Danza Iniciativa "off ballet special" en el que los miembros con y sin discapacidad de la Asociación Cultural "ich bin o.k." y los miembros del Ballet de la Opera Nacional de Viena bailaron juntos. Además de las actuaciones en propias matinés en la Ópera Nacional de Viena se contó con su participación en la inauguración de la Wiener Opernballs 2001 y en la Ópera Nacional de Varsovia 2004 con los aspectos más destacados de "off ballet special".

Por otra parte, Renato Zanella realizó la coreografía de los ballets en las Operas Rienzi, "der Letzte der Tribunen" (Director: David Pountney) "Le prophète" (Director: Hans Neuenfels) y "Guillaume Tell" (producido por David Pountney), también dirigió la coordinación de movimientos en "Don Giovann" (Director: Roberto de Simone) y "Roméo et Juliette" (Director: Jürgen Flimm), así mismo coreografió para "Jenůfa" (Director: David Pountney) "Der Riese vom Steinfeld " (Director: Jürgen Flimm) "Jonny spielt auf " (producido por Günter Krämer) y "Daphne" (Director: Joel Nicola) y estudió la coreografía de "Le nozze di Figaro" (Director: Giorgio Strehler). En diciembre de 2007 Zanella coreografió las escenas de Ballet de la ópera "La Juive"<refhttp://www.opernhaus.ch/pdf/spielzeit07_08/produktionen_0708_d.pdf</ref> la cual se estrenó en la Ópera de Zúrich. Además, las escenas de danza en la ópera "A Flowering Tree" de John Adams con coreografía de Renato Zanella se estrenó en el Teatro Ópera de Chicago con la dirección de Nicola Raab en mayo de 2008.
En 2011 la ópera "Die Trojaner" se estrenó en la Ópera de Berlín en Alemania con las escenas de Baile de Renato Zanella en una producción de David Pountney. En mayo de 2011 se estrenó la opereta "Die lustige Witwe" en la Volksoper de Viena en una producción de Marco Arturo Marelli y con las escenas de ballet de Zanella.

Renato Zanella trabajó en repetidas ocasiones para los festivales: En 1997 se estrenó su creación "Wiener Blut" en el contexto del festival "Im Puls Tanz de Viena 97". En el 2000 creó el ballet "Via Salis" para Altaussee y para el VOESTival en Linz realizó la coreagrafía de Adiemus Live! con Karl Jankins, en el 2001 para Attergauer Kultursommer Renard, Trois Gymnopédies y "Die Geschichte vom Soldaten" Para el VOESTival 2003 Linz "Die Geschöpfe des Prometheus" y "Karneval der Tiere" con Sir Peter Ustinov. 2006 con Lalo Shifrin,2007 con Ute Lemper und 2008 con George Fenton. Desde el 2009, Renato Zanella es artista responsable para las divisiones de baile del Festival of the Aegean en la Isla de Syros en Grecia. Para esta coreografía incluyen "Zorba" y "Medea´s choice" después de la ópera Medea de Mikis Theodorakis.

En el 2009 Renato Zanella amplió sus trabajo artístico en cada género de Opera: Su primer trabajo correspondiente, "Cosi fan tutte" en Attersee Klassik-Festival, obtuvo la mayor aprobación por el público y la prensa. En 2010 Zanella Bizets puso en escena "Carmen" en el sexto Festival of the Aegean en la Isla de Syros, donde es responsable de la división de bailes. En el Festival of the Aegean 2011 escentificó "La Traviata" y en 2012 "Faust" en el Athens Concert Hall en Atenas.

Para los conciertos de Año Nuevo televisado de la Filarmónica de Viena, Renato Zanella realizó la coreografía de L'Enfantillage (1994), die Proceß-Polka y Perpetuum mobile (1995), Csárdás aus Ritter Pasman y el Vals Marien-Klänge (2000), Harlekin-Polka y Der Kobold (2001), Hellenen-Polka (2003), Fata Morgana y An der schönen blauen Donau (2005). Para el concierto de Año nuevo 2010 Zanella coreografió die Polka Mazur Ein Herz, ein Sinn y el Vals Morgenblätter
. Para el baile de la Ópera de Viena creó el An der schönen blauen Donau y Opern-Soiree-Polka (1996), Carnevals-Botschafter y Marsch D-Dur (1997), Tausend und eine Nacht und Persischer Marsch (1998) Rosen aus dem Süden und Banditen-Galopp (1999), Opern-Maskenball-Quadrille y Freikugeln (2000), Seviliana y Galop aus Le Trouvère (2001), Die Schönbrunner (2002), Wo die Citronen blühn'n und Tritsch-Tratsch-Polka (2003), Carmen-Quadrille und Hopser-Polka (2004). Además, habría coreografiado para Vladimir Malakhov (Luis XIV), Simona Noja (Strauss Incontra Verdi), Roberto Bolle (Ave Verum), y un Solo qué fue mostrado en una ceremonia en la Ciudad del Vaticano, Giuseppe Picone (Dying Swan) y Shoko Nakamura (Ombra), para la película Jedermanns Fest (Director: Fritz Lehner) y World Sports Awards of the Century en la Ópera Estatal de Viena y Toyota Millennium Concert en Tokio.

Entre 1995 y 1999 Renato Zanella participó como Jurado de los concursantes de baile en el Prix de Laussane, en 1998 fue miembro del jurado del Concours International de Danse de París. y en 1999 del Concours International de Chorégraphie Classique en París, del International Ballet Competition of Luxemburg y del Choreographen-Wettbewerbs en Hannover (como en 2007), en el 2000, fue Vicepresidente de la segunda competencia Internacional de Ballet en St. Poelten y miembro del Jurado de Monaco Danses Dances Forum, en el 2001 fue Presidente de Honor de ÖTR-Contest de ballet y danza contemporánea en Viena, y Juez de las competiciones en Luxemburgo, Helsinki (Certamen Coreográfico) y en el Prix Dom Pérignon del Ballet de Hamburgo.
Honores

En 1995 le fue concedido el Premio al mejor Coreógrafo Italiano en el Extranjero por la revista Danza & Danza en el Teatro La Fenice en Venedig,, en el 2000 fue galardonado en Roma por sus méritos coreográficos con el premio Internazionale Gino Tani, en 2001 recibió el Jakob Prandtauer-Preis en St. Pölten. Danza & Danza le concedió en 2001 el Premio del año, por la mejor dirección artística, Renato Zanella fue condecorado con la Cruz de Honor de Austria por la Ciencia y el Arte. Además por la coreografía de cuerpo entero de Peer Gynt para el Ballet dell'Opera di Roma, ganó el premio por la mejor producción nueva italiana 2007.

Referencias
Renate Wagner: Zanella. Zwischenbilanz; diseñado por Ingeborg Tichy-Luger. Holzhausen, Viena, 2000, ISBN 3-85493-027-5

Enlaces externos
sitio web oficial: www.renatozanella.com

Bailarines de Italia
Coreógrafos de Italia
Directores de compañías de danza
Nacidos en Verona

Renato Zanella


සෝල් යනු කොරියානු රාජ්‍යයේ අග නගරය හා ප්‍රධානතම නගරය වේ. එහි ජනගහනය මිලියන 10 ඉක්මවන අතර ලෝකයේ ඇති විශාලතම නගරයක් වේ. සොල් ජාතික ප්‍රධාන පෙදෙසෙට ඉන්චියෝන් නගරය හා මිලියන 24.5 ක ජනගහනයකින් යුත් ජියාන්ජි පළාත ද ඇතුළත්ය. ඒ වාගේම මෙය ලොව දෙවනියට විශාලතම නගරය ද වේ. දකුණු කොරියානු ජනනගහනයෙන් හරි අඩක්ම ජීවත් වන්නේ සෝල් නුවරයි. සෝල් නුවරින් 1/4 කට ආසන්න පෙදෙසක් රටේ ආර්ථික, දේශපාලනික හා සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථාන ලෙස සැලකෙයි.

කොරියා මහද්විපයේ මධ්‍යයට වන්නට හැන් නදිය අසබඩ සෝල් නුවර පිහිටා ඇත. මෙය බු.ව 18 දි මේක්ජි තක කොරියාවේ රාජධානි 3 න් 1 ක් විය. වර්තමානයේ එය ගිනිකොන දිග සෝල් නුවර නම් වේ. පසුව කොරියානු අධිරාජ්‍යයෙකු වන ජෝසන් අධිරාජ්‍යයාගේ පාලන සමයේ කොරියාවේ අග නගරය බවට සෝල් නුවර පත්විය. කොරියානු ඉතිහාසයට අනුව සහශ්‍රයකටත් වඩා පැරණි චැන්ඩියෝකගන්, න්වාසියොන් බල කොටුව, ජොන්ග්මියා සිද්ධස්ථානය හා ජේසන් අධිරාජ්‍යයාගේ සොහොන ලෝක උරුමයන් සුරැකිමේ සංවිධානය මඟින් පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථානයක් ලෙස නම් කරනු ලැබ ඇත.

සටහන්
{|

|-

|Seoul
|-
{|

දකුණු කොරියාව
අගනගර

සෝල්


Der Jüdische Friedhof Landau ist ein jüdischer Friedhof in der kreisfreien Stadt Landau in der Pfalz in Rheinland-Pfalz. Er ist ein geschütztes Kulturdenkmal.

Der Friedhof, der 1845/46 angelegt und zweimal erweitert wurde, befindet sich im kommunalen Friedhof in der Zweibrücker Straße. Er wurde von 1846 bis 1990 belegt. Auf ihm befinden sich 825 Grabstätten, darunter zahlreiche spätklassizistische Stelen.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmäler in der Kernstadt von Landau in der Pfalz#Denkmalzonen – Denkmalzone Jüdischer Friedhof

Weblinks
 Jüdischer Friedhof Landau beim Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland
 Jüdischer Friedhof Landau in der Pfalz bei Alemannia Judaica
 Stätten jüdischen Lebens in Landau - Rundgang - (PDF; 2,0 MB)

Landau in der Pfalz
Kulturdenkmal in Landau in der Pfalz
Bauwerk in Landau in der Pfalz
Friedhof
Erbaut in den 1840er Jahren
Landau
Denkmalzone (Rheinland-Pfalz)

Jüdischer Friedhof (Landau in der Pfalz)


Partidul Social Românesc (PSRO) a fost un partid politic de centru-stânga din România. Acesta a fost fondat pe 9 martie 2015 de un grup de foști membri ai Partidului Social Democrat, în frunte cu senatorul Mircea Geoană, care fusese exclus cu un an în urmă.

Partidul reclamă "devierea de la identitatea de stânga" a PSD în timpul conducerii lui Victor Ponta, susținând de asemenea moțiunea de cenzură împotriva guvernului Ponta din iunie 2015.

La alegerile locale din 2016 partidul a obținut peste 99.000 de voturi, adică 1,2%, fiind al 9-lea în ordinea preferinței de vot a publicului.

În ciuda acestui rezultat încurajator pentru un partid nou înființat, în decembrie 2017 partidul a organizat un congres în cadrul căruia s-a luat decizia statutară de a se autodesființa prin votul a 2/3 din delegați, cererea de radiere din Registrul Partidelor fiind așteptată să fie recunoscută la Tribunalul Municipiului București în primăvara anului 2018. Partidul a fost desființat în primăvara lui 2018.

Referințe

Partide politice din România
Fondări în 2015

Partidul Social Românesc


Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street este un film de groază britanic din 1936 regizat de George King. În rourile principale joacă actorii Tod Slaughter, Stella Rho și John Singer.

Prezentare

Distribuție
 Tod Slaughter - Sweeney Todd
 Stella Rho - Mrs. Lovett
 John Singer - Tobias Ragg
 Eve Lister - Johanna Oakley

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme britanice din 1936

Filme din 1936
Filme în limba engleză
Filme de groază
Filme britanice
Filme cu criminali în serie
Filme cu acțiunea în secolul al XIX-lea
Filme cu acțiunea în Londra

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (film din 1936)


Bošnjaci su etnička grupa koja živi u Sloveniji. Prema popisu stanovništva iz 2002., ukupan broj Bošnjaka u Sloveniji bio je 32.009 čineći time 1,6 % ukupne populacije Slovenije. Prema zadnjem popisu, oni su treća najveća manjinska grupa u Sloveniji, nakon Srba i Hrvata.

Rasprostranjenost
Bošnjaci u Sloveniji uglavnom žive u glavnom gradu države; Ljubljani. Postoje raširene populacije Bošnjaka koje žive u raznim gradovima i naseljima Slovenije, iako većina živi u Ljubljani. Dosta Bošnjaka je napustilo Sloveniju i pošlo u druge zapadne države i Bosnu. Bošnjaci čine mali postotak slovenske populacije, ipak danas, većina Bošnjaka je zadržala svoj identitet i kulturu.

Povijest

Tijekom Prvog svjetskog rata, Bošnjački regiment kojeg su činili prvenstveno bosanskohercegovački muslimani, poslan je na Talijansko bojište. Jedan od vojnika koji se tamo borio bio je dječak po imenu Elez Dervišević, najmlađi vojnik koji je sudjelovao u bitkama na Soči u Prvom svjetskom ratu. Elez je imao 11 godina kada je služio u Austrougarskoj vojsci. U Logu pod Mangartom nalazi se kip Elezovog oca koji je posvećen njemu.

Većina Bošnjaka migrirala je u Sloveniju od 1960-ih zbog ekonomskih razloga. Povijesno, Slovenci, koji su do tada imali relativno malo dodira s ostatkom Balkana, nisu imali dobar odnos s većinom migranata s područja bivše Jugoslavije. Ipak, Bošnjaci i Srbi su uglavnom bili najlošije prihvaćeni. Slovenci su grupirali Bošnjake sa Srbima, Hrvatima i Makedoncima. Ove grupe često su nazivane negativnim epitetima južnjaki (južnjaci), ta spodni (oni odozdo), čefurj i Švedi (Šveđani).

Religija
Danas je većina Bošnjaka uglavnom sunitske islamske religije hanefijskog mezheba, najveće i najstarije škole islamskog prava.

Poznati Bošnjaci

Amar Alibegović, košarkaš
Mirza Alibegović, košarkaš
Teoman Alibegović, košarkaš
Armin Bačinović, nogometaš
Memi Bečirovič, košarkaški sudac
Sani Bečirovič, košarkaš
Adnan Bešić, nogometaš
Mirza Begić, košarkaš
Mustafa Bešić, bivši igrač hokeja na ledu
Damir Botonjič, nogometaš
Amir Dervišević, nogometaš
Suad Fileković, nogometaš
Fuad Gazibegović, nogometaš
Jasmin Hukić, košarkaš
Adem Kapič, nogometaš
Bekim Kapić, nogometaš
Sedin Karavdić, košarkaš
Jasmin Kurtić, nogometaš
Dino Murić, košarkaš
Edo Murić, košarkaš
Jasmin Handanović, nogometaš
Samir Handanović, nogometaš
Rašid Mahalbašić, austrijski košarkaš
Jusuf Nurkić, košarkaš
Alen Omić, košarkaš
Emir Preldžić, košarkaš
Hasan Rizvić, košarkaš
Miral Samardžić, nogometa
Bojan Tokič, igrač stolnog tenisa
Alen Vučkić, nogometaš
Haris Vučkić, nogometaš
Aris Zarifović, nogometaš

Poveznice
Demografija Slovenije

Izvori

Etničke grupe Slovenije

Bošnjaci u Sloveniji


Carne de iepure este un film românesc din 2015 regizat de Gabriel Achim. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Sebastian Angborn, Cristian Balint, Silvana Mihai.

Prezentare

Un halterofil cu vârsta de 45 de ani își caută o parteneră, în acest scop lasă un anunț matrimonial.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:
 Sebastian Angborn — William
 Silvana Mihai — Fata
 Bogdan Vodă — Edy
 Cristian Balint — Leo

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015

Carne de iepure (film din 2015)


Baron Douglas may refer to:

Baron Douglas, of Ambresbury, Co. Wilts (created 1786 in the Peerage of Great Britain), a subsidiary title held by William Douglas, 4th Duke of Queensberry
Baron Douglas of Douglas, Co. Lanark (created 1790 in the Peerage of Great Britain)
Baron Douglas of Lochleven (created 1791 in the Peerage of Great Britain), a subsidiary title held by George Douglas, 16th Earl of Morton
Baron Douglas of Douglas (created 1875 in the Peerage of the United Kingdom), a subsidiary title held by the Earl of Home
Baron Douglas of Baads (created 1911 in the Peerage of Great Britain), a subsidiary title held by Viscount Chilston
Baron Douglas of Kirtleside (created 1948)
Baron Douglas of Barloch (created 1950 in the Peerage of the United Kingdom)

See also
Lord Douglas (disambiguation)

Baron Douglas


Léonie Sonnings Musikfond er en dansk fond, der årligt uddeler beløb til klassiske musikere. Hvert år uddeler fonden Léonie Sonnings Musikstipendium og Léonie Sonnings Musikpris. Fonden blev stiftet i 1965 af Léonie Sonning, enke efter Carl Johan Sonning.

Ifølge fondens fundats skal der hvert år gives én hædersgave til en internationalt anerkendt komponist, musiker, dirigent eller sanger. Desuden uddeler fonden stipendier til fortsat kunstnerisk udvikling til unge komponister, dirigenter, musikere eller sangere fra Danmark samt de andre nordiske lande.

Den oprindelige finansiering af fonden kom fra tre af Léonie Sonnings ejendomme i København. Fondens indtægter kommer i dag fra fem beboelsesejendomme i København og omegn.

Ved de seneste årlige uddelinger er der blevet givet ti stipendier af 60.000 kr., mens modtageren af musikprisen siden 2007 har fået 600.000 kr.; i januar 2017 dog 100.000 Euro.

Se også
 Sonning-Fonden

Eksterne henvisninger
 Om fonden på sonningmusik.dk

Fonde fra Danmark
Etableret i 1965

Léonie Sonnings Musikfond


Komsomolets Island () is the northernmost island of the Severnaya Zemlya group in the Russian Arctic, and the third largest island in the group. It is the 82nd largest island on earth. About 65% of the island is covered with glaciers, including Russia's largest, the Academy of Sciences Glacier.

Geography
Komsomolets Island is separated from October Revolution Island in the south by the Red Army Strait and from Pioneer Island in the southwest by the Yuny Strait. The northernmost point of the island is the Arctic Cape, the launching point for many Arctic expeditions.

Practically the whole of the central and southern part of the island is covered by the massive Academy of Sciences Glacier, between Krenkel Bay in the east and Zhuravlev Bay in the west. The northern part is largely unglaciated. The area of this island has been estimated at 9,006 km2. It rises to a height of 780 m.  Komsomolets Island is home to the largest ice cap in Russia, the Academy of Sciences Ice Cap.

Geology
The soil of the island is mostly composed of loose loam and sands, a tundra desert scattered with mosses and lichens.

History
The island was discovered by Boris Vilkitsky in 1913, but its insularity wasn't proven until 1931, when Georgy Ushakov and Nikolay Urvantsev charted the archipelago during their 1930–32 expedition. They also named it. In keeping with their tradition of naming the islands after events and movements of the Russian Revolution, this island was named in honour of the members of the Komsomol, the "Communist Union of Youth."

Photo gallery

References

External links

 Photos of the Academy of Science Ice Cap:
 Facts and dramatic satellite photos of the islands of the Severnaya Zemlya group:

Islands of the Laptev Sea
Islands of the Kara Sea
Komsomol
Islands of Severnaya Zemlya

Komsomolets Island


Saïd El-Mendassi (en arabe : سعيد بن عبد الله المنداسي), de son vrai nom Abou Othmane Said Ben Abdellah el Mandasi Tilimsani, est un poète algérien du melhoun, ayant vécu à Tlemcen au . Il est le fondateur du melhoun citadin employé dans la musique hawzi.

Biographie

De son vrai nom Abou Othmane Said Ben Abdellah el Mandasi Tilimsani, il est né en 1583, et a été élevé et formé dans la ville de Tlemcen. Il est originaire de Mendès près de Relizane, de la tribu arabe hilalienne des Souids. Célèbre poète dans le melhoun, il est cité dans les recueils de poésie populaire sous le nom de Saïd El-Mendassi.

Il s'exile au Maroc, vers 1650, à la suite d'une altercation, où il fréquente la cour des premiers sultans alaouites et s'attache, plus particulièrement, au sultan Moulay Ismaïl. Il est mort en 1677, le lieu de sa mort est inconnu : on parle bien de Sijilmassa, mais aussi de Tlemcen où il serait venu mourir.

Œuvre
Saïd El-Mendassi a dominé la scène du melhoun après la disparition des deux grands précurseurs que furent Sidi Lakhdar Ben Khlouf en Algérie () et Abdelaziz El Maghraoui au Maroc (). Il est considéré comme le maître incontesté de l'école classique tlemcénienne. Maître d'Ahmed Ben Triki, il laisse une œuvre très riche, écrite parfois en prose, en arabe dialectal ou littéraire. Il est considéré comme le fondateur du genre hawzi. Des grands poètes des deux pays (Algérie et Maroc), se réclament de lui, se vantant d'avoir été ses élèves soit directement soit indirectement par la voie spirituelle, comme El-Masmoudi.

Son œuvre est toutefois diversement appréciée selon les milieux. Les poètes de la tradition populaire vouent, sans exception, admiration et respect pour El-Mendassi. Mais certains le considèrent, comme un poète difficile, dont les textes, au style souvent recherché et obscur, ne se prêtent guère au chant, à l'opposé du style de poésie plus simple et plus accessible de Sidi Lakhdar Benkhlouf. Le recueil de ce poète contient toutefois des œuvres plus accessibles et d'une langue et d'un format beaucoup plus légers, comme l'invocation à Sidi Boumediène.

Il est plus connu dans le milieu du melhoun comme l'auteur de la Akika (), longue qacida sur les Lieux Saints et la vie du Prophète de l'islam. Son œuvre, est restée, dans sa plus grande partie, inédite jusqu'à la publication en 1968 par Mohammed Bekhoucha, de ses textes du melhoun, et par Rabah Bounar en 1978, de quelques textes en arabe classique.

Il également l'un des auteurs locaux de la sanaa-gharnata de Tlemcen :
 Ya houmiyati l-loum (chanté dans la nouba inçiraf maya)
 Ana ouchkati fi soultan () (noubas mçedder mazmoum et inçiraf rasd dil),
 Lakaitou habibi
 Es sabah anchar âalamou (Inçiraf maya)
 Ya badi'e al wasfi aqmal (Inçiraf sika)
 Ya badi'e el housni ahla (Inçiraf raml al- maya ou sika)
 Djafa oua î'itada  (btaihi raml al achiya)
 Billah ahouar ahouar (inçiraf ghrib)
 Fi douwhati al-azhar (m'ceddar maya, inçiraf zidan)
 Sabri qalil (btaïhi rasd ed-dil, n'qlab mezmoum)
 Ghouziali soukour nabat (inçiraf rasd el-dil, n'klab moual)
 Ya laimi kaf al-malam (darj h'sin)
 Bou'edou eddiar zadani ichtiyak (btaïhi maya)
 Koum naghnamou al-houdayra (inçiraf h'sin)
 Afnaytou wajdan oua chawka (btaïhi medjenba)
 Rani nahaouak (inçiraf raml al-achiya)
 Ya laïma mouhdjati (inçiraf ghrib)
 Koum tara ez-zahar (btaïhi h'sin, inçiraf medjenba)
 "Ya sâatan haniya" (inçiraf ghrib)
 Ya man sakan sadri ( nouba mceddar mezmoum).

Exemple d'un poème
Le début du poème, Remède au coeur, invocation à Sidi Boumediène, traduit par Souhel Dib :

Références

Annexes

Articles connexes
 Hawzi
 Gharnati
 Ahmed Ben Triki
 Sidi Lakhdar Ben Khlouf
 M'barek Bouletbag

Bibliographie
 Belhalfaoui, La poésie algérienne, p. 192-209 : « une contre épreuve; Saïd El-Mendassi (17e) » : étude critique du style particulier très surchargé à la limite du classique de Mendassi.
 Faure-Biguet G, L'aqiqa (la cornaline) par Abu Othman Saïd Ben Abdallah et-Tlemsani, el-Mendassi.
 Dellaï Ahmed-Amine, Eddorra el-aniqa fi charh el-aqiqa, commentaire du poème de Saïd El-Mendassi par Abouras Nacer de Mascara, édition Crasc, 2007, 196 pages.

Liens externes

 La pièce Tob lel qalb dwah, du répertoire medh de l'école de Tlemcen, sur le portail du Patrimoine Culturel Algérien.
 La pièce Ya houmiyati l-loum, du répertoire sanaa de l'école de Tlemcen, sur le portail du Patrimoine Culturel Algérien.
 La pièce Anâ ishqatî Fî s-Sultâne, du répertoire sanaa de l'école d'Alger, sur le portail du Patrimoine Culturel Algérien.

Poète algérien du XVIIe siècle
Régence d'Alger
Naissance en 1583
Décès en 1677
Naissance à Tlemcen

Saïd El-Mendassi


Sapanca, Sakarya iline bağlı ilin batı sınırında yer alan ilçe. Nüfusu 2022 itibarıyla 44.712'dir.

Tarihçe
Bilinen yazılı belgelere göre MÖ 1200 yılında Frigyalıların bölgeye gelmesiyle, bir yerleşim yeri olarak adı geçen Sapanca, gerçek anlamda M.S. 378 yılında Bitinya Krallığı tarafından kurulmuştur. Ilk defa 391 senesine ait Lazca bir kaynakta Siphonensis Lacus ismi kullanıldı. Doğu Roma İmparatorluğu döneminde Buanes, Sofhan ve Sofhange adıyla anılmıştır.

Sapanca ve çevresinde 1075 tarihinde Anadolu Selçukluları'nın gelmesiyle bölge Ayan ve Ayanköy adıyla anılmaya başlamıştır. Haçlı Seferleri sonrasında bölge yeniden Bizanslılar'a geçmiştir. 1640 yılında Erzurum seyahatine giderken kasabadan geçen Evliya Çelebi, kasaba hakkında şu bilgileri vermektedir:

" Bir zamanlar İzmitli bir ihtiyar buradaki orman ve çalıları temizleyerek saban yürüttüğünden Sabancı Koca adıyla bir köy kurulur. Sonra zaman geçtikçe Mamur bir hale gelerek Kanuni Sultan Süleyman zamanında kasaba olmuştur.

Kasabada Sarı Rüstem Paşa 170 ocaklı bir han yaptırmıştır. Güzel bir camisi hamamı ve çarşısı vardır. İmaretleri gök kurşunla kaplıdır. 1000 kadar kiremit örtülü ev vardır. İmaretlerin tamamı Mimar Sinan yapısıdır. Bir diğer Mimar Sinan eseri ise Pertev Paşa hanıdır. Bu hayrat eserin çoğu Rüstem Paşa'nın olduğu için vakfın mütevellisi tarafından idare edilmektedir. Buranın bir yeni çeri Serdarı vardır. Övüleceklerinden beyaz kirazı meşhurdur. Hamamının dibinde bir ekmekçi dükkânı vardır. Bir dervişin hayır duası bereti ile bir çeşit beyaz ve has ekmek somun pişirir ki sabanca somunu adıyla her tarafta şöhret bulmuştur. Kırk bile dursa kuruyup küflenip lezzetini kaybetme ihtimali yoktur. O kadar meşhurdur ki birini ılgarla taze taze Acem şahına götürmüşler o da beğenmiş. O kadar lezzetli ve has ekmek olmasını bazıları suyundadır derler.

1837 yılında 2. Mahmut Döneminde Adapazarı kaza merkezi haline getirilmiştir. Sapanca buraya nahiye olarak bağlanmıştır. İzmit - Bolu yolu Sapanca'dan geçmekte idi. Kâtip Çelebi, Cihannümâ adlı eserinde bu yolun Sapanca kısmı hakkında yolun burada yarım mil su içinden geçtiğini ve suların kabarık olduğu zaman üzengiye çıktığını kaydetmektedir. Aynı tarif 19 yüzyılın ilk yarısında Charles Texir tarafından yapılmıştır. Bir saat kadar gölün kumları üzerinde gidilmektedir. Bazı yerlerde sular eğer kolonlarına kadar çıkar. 1890 yılında Sapanca'ya gelen demir yolu yukarıda sözü edilen dar kıyıdan yarma açılmak suretiyle geçilmiştir. Demir yolunun inşaasından sonra kara yolu ihmal edilmiş ve hemen hemen geçilmez olmuştur. 93 Harbinden sonra ilçenin birçok mahallesine Laz nüfus gelmiştir.

Cumhuriyet devrinde karayolu gölün dar kıyısından değil, yamaçların gerisinden geçirilmiştir. Böylece kasaba tarihi ulaşım yolu görevini hem demir hem de karayolu ile yerine getirmeye devam etmiştir. 1950'li yıllarda E5 Karayolu'nun gölün karşı kıyısından geçirilmesiyle Sapanca bir müddet önemini yitirir gibi olduysa da 1989 yılında TEM Otoyolu'nun ilçeden geçmesi ile tarihi misyonuna yeniden kavuşmuş oldu. Sapanca 1957'de bucak olarak bağlı olduğu merkez ilçeden ayrılıp ayrı bir ilçe olmuştur.

Coğrafi konumu
Sapanca, Sakarya iline bağlı bir ilçedir. Kuzeyinde Sapanca Gölü, doğusunda Arifiye, güneyinde Samanlı Dağları, Geyve ve Pamukova ilçesi, batısında da Kocaeli merkez ilçesi İzmit yer alır. Yüzölçümü 119 km² denizden yüksekliği de 36 m'dir. Sakarya'nın alan olarak yüzölçümü en küçük, nüfus yoğunluğu en fazla olan ilçesidir.

İklimi
İklimi Akdeniz iklimi ile Karadeniz iklimi arasında geçiş özelliği gösterir. Kışları bol yağışlı yağışlar genellikle yağmur şeklindedir. Yağışın en çok düştüğü mevsim kış, en az olduğu mevsim yazdır. Yazları sıcak ve kuraktır, bağıl nem yüksektir. En sıcak ay 22,8 °C ile Temmuz, en soğuk ay 5,5 °C ile Ocak ayıdır. Yıllık ortalama sıcaklık 14,3 °C'dir..

Ayrıca anlık ölçülen en düşük sıcaklık -11,2 °C (01.03.2000) en yüksek sıcaklık ise 40,2 °C'dir (08.18.2007).

Yeryüzü şekilleri
İlçe toprakları yer şekilleri bakımından iki bölüme ayrılır.

Birinci bölümü, Bolu'nun güneyinden uzanan Köroğlu Dağları'nın bölgedeki uzantısı olan Samanlı Dağları'nın kuzey yamaçları ve bu yamaçlarda oluşmuş vadileri içine alır. Bu bölüm oldukça engebelidir. İkinci bölümünü ise, Samanlı Dağları'nın kuzey eteklerinde Sapanca ilçe merkezinin de yer aldığı dağ eteği ovasıdır. Bu ova dağların kuzey yamaçlarından inen derelerin taşıdığı alüvyonlarla oluşmuştur.

Bu dağlardan inen derelerin en önemlileri İstanbul Deresi, Kurtköy Deresi ve Mahmudiye Deresidir. Ayrıca ilçenin en önemli deresi olan Akçay Deresi de Sakarya Nehri ile birleşir. Kuzey Anadolu Fay Hattı Sapanca Gölü'nden geçer. Bu sebeple ilçe, birinci derece deprem bölgesidir. Ancak fay hattının gölden geçmesi ilçe merkezinin ve diğer yerleşim alanlarının depremden daha az etkilenmesini sağlamıştır. İlçe 17 Ağustos 1999 depremini bu sebeple az hasarla atlatmıştır.

Nüfus

Turizm
İlçe İstanbul başta olmak üzere civar kentler olan yakınlığı ve bir göl ve yeşillikler beldesi olması sebebiyle son dönemde kısa süreli tatiller için tercih edilmektedir. Özellikle göl civarına kurulan turistik tesisler ile turizm geliri her geçen gün artmaktadır. 1999 yılındaki deprem sonrası göl kenarındaki tesislerin kullanılamaz duruma gelmesi sonucu gerileme gösteren ilçedeki turizm son yıllarda yeniden canlanmaya başlamıştır. Özellikle ilçe çevresinde bulunan Maşukiye, Kırkpınar gibi yerleşim birimlerinde pek çok tatil köyleri ve yazlıklar kurulmuştur.

Son senelerde gelişme gösteren bir diğer bölge ise Maşukiye yakınlarındaki Samanlı Dağlarından en yükseği olan Kartepe'dir. Burada kurulan yeni tesisler ile kış turizmi de gelişmeye başlamıştır.

2006 yılında turizme açılan 5 yıldızlı Richmond Oteli, 2007 yılı anayasa tasarısının hazırlanması sırasında dönemin bakanlarını konuk etmiştir. 12 Nisan 2008 tarihinde Sapanca'nın Kırkpınar mahallesinde 5 yıldızlı spa wellness konseptli NG Sapanca Otel açılmıştır.

İlçenin İstanbul'a yakınlığı sebebiyle birçok firma tarafından talep görmesi sebebiyle banket (toplantı) turizminde talep görmüş ve 2019 yılında Göl Mahallesi'nde 5 yıldızlı Elite World Grand Sapanca ve 2020 yılında ise yine Kırkpınar Mahallesi'nde 5 yıldızlı NG Enjoy hizmet vermeye başlamıştır.

Tüm dünyada yaşanan Covid-19 salgını sonlarında ülkede turizm anlayışında yaşanan değişimin izole tatil anlayışını öne çıkarmasıyla ilçede villa ve bungalov turizmi öne çıkarmış bu sebeple 2022 verilerine göre 2 binin üzerinde bungalov inşa edilmiştir.

Tarihi yerler

Bizans devri lahit ve mezar taşları
Bizanslılar döneminden kalma lahitler Sapanca Hükûmet Konağı önünde sergilenmektedir. Lahitlerden ikisi 1976 yılında İlmiye köyü yakınlarında, diğer ikisi ise 1987 yılında TEM Otoyolu'nun yapım çalışmaları sırasında bulunmuştur. Ayrıca Kurtköy köyiçi mevkiinde Bitinyalılar dönemine ait son kralın saklanmak için yaptırttığı kalelenin kalıntıları mevcuttur.

Vecihi kapısı
Elde kesin bir bilgi bulunmamakla beraber Mimar Sinan tarafından yaptırıldığı söylenen Kemer'in bulunduğu yerden İpek Yolu'nun geçtiği rivayet edilir. Kemer birkaç kez onarım gördüğünden bugün sadece ana gövdesi tarihi eser niteliğindedir. Kemer'in ilk onarımı 1905 yılında orijinal yapısı korunarak Sapanca'da Nahiye Müdürlüğü yapan Yanyalı Vecihi Orhon tarafından yapılmıştır.

Rahime Sultan Camii ve Rahime Sultan Tuğrası
Sultan Abdülmecit'in 4. hanımı Rahime Sultan tarafından 1892 yılında yaptırılmıştır. 1967'de onarım görmüştür. Özgün yapısını büyük oranda koruyan caminin 17 Ağustos depreminden sonra minaresi hasar görmüştür.

Rüstempaşa Camii

Kanuni Sultan Süleyman'ın damadı ve veziri olan Rüstem Paşa tarafından 1555 yılında Mimar Sinan'ın kalfalarına yaptırılmıştır. İlçe Merkezinde bulunan camii zaman içerisinde bazı tadilatlar görmesine rağmen hâlen ibadete açıktır.

Hasan Fehmi Paşa Camii
Osmanlı Veziri Hasan Fehmi Paşa tarafından 1885 yılında yaptırılmıştır. Sapanca'ya 3 km uzaklıkta Mahmudiye köyünde bulanan camiinin içi çok güzel işlemlerle süslüdür.

Camii Cedid
Çarşı içinde bulunan camii 1899 yılında yaptırılmıştır. Bu cami isminden de anlaşıldığı gibi Camii Cedid Mahallesinde yer almaktadır. Cami son yıllarda yapılan restorasyon ile yenilenmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sapanca Kaymakamlığı
 Sapanca Belediyesi

Sapanca