සිල්ලාහි හ්යොක්ගොසේ (ක්‍රි.පූ.69 - ක්‍රි.ව. 4, රාජ්‍ය. ක්‍රි.පූ. 57 - ක්‍රි.ව. 4) හෙවත් බක් (පාක්, පක්) හ්යෝක්ගොසේ යන සම්පූර්ණ පෞද්ගලික නාමයෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ තුන් රාජධානිවලින් එකක් වූ සිල්ලාවේ ආරම්භක පාලකයායි. ඔහු කොරියාවේ සියලු බක් (පාක්) වංශවල ආදිකර්තෘ ලෙස ද සැලකෙයි.

නාමය
ඔහුගේ පදවි නාමය වූ ගෝසෝගන් (거서간, 居西干) හෙවත් ගෝස්‍යුල්හන් (거슬한, 居瑟邯) යන්න ජින්හන් සංයුක්ත රාජ්‍යයේ භාෂාවෙන් "රජු" ලෙස අර්ථ දැක් වේ. මෙම ජින්හන් සංයුක්තය කොරියානු අර්ධද්වීපයේ අග්නිදිග පෙදෙසේ ප්‍රධාන බලවත් මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස සැලකිණි.

"හ්යොක්ගෝසේ" යන්න පෞද්ගලික නාමයක් නොවේ. නමුත් එය හන්ජාවලින් ඔහුගේ ගෞරව නාමය ලෙස සැලකේ. මෙය පෞරාණික කොරියානු බසින් "බුල්ග්‍යුනේ" (弗矩内 불그내) ලෙස උච්චාරණය කෙරෙන අතර, එහි අර්ථය "දීප්තිමත් ලෝකය" යන්නයි. එහි දී 赫 හ්යෝක් නැමැති චීන අක්ෂරය මගින් "දීප්තිමත්, තේජස්, උත්කර්ෂවත්" (මෙය 赤 ජොක් "රතු" යන අක්ෂරය ද්විත්ව කොට නිර්මාණය කෙරිණි) යන්න අදහස් වන අතර එය කොරියානු නාම විශේෂණ ප්‍රකෘතියක් වන 븕 බයිල්ග්- > 붉 බුල්ග්- "රතු" (< "රතු; දීප්තිමත් වර්ණ ගැන් වූ; දීප්තිමත්" යන්න සඳහා භාවිත වූ පුරාතන කොරියානු වදනකි) යන්න පිටපත් කිරීමට භාවිතා විය. 居 ගෝ නැමැති චීන අක්ෂරය මගින් "දිවිය, විසීම, පදිංචිය, හිඳීම," වැනි අරුතක් හැඟවෙන අතර එය කොරියාවු පූර්ව නාම විශේෂණ ප්‍රත්‍යයක් වන ㄴ -න් ~ 은 -යුන් "~ එය (දීප්තිමත්/රතු), ~ මෙය (දීප්තිමත්/රතු)" යන අරුත සඳහා යොදාගැනිණි. 世 සේ නැමැති "පරම්පරාව; ලෝකය; යුගය" යන අරුතැති චීන අක්ෂරය යල් පිනූ කොරියානු වදනක් වන 뉘 නුයි ~ 누리 නුරි "ලෝකය" යන කොරියානු වදන පරිවර්තනයට භාවිතා වේ.

පදනම් පුරාවෘත්තය
සම්ගුක් සගි සහ සම්ගුක් යුසා යන මූලාශ්‍රවල හ්යොක්ගෝසේ විසින් සිල්ලාව පිහිටුවූ ආකාරය විස්තර වේ.

ගෝජොසොන් රාජ්‍යයේ අවතැන් වූවෝ වර්තමාන දකුණු කොරියාවේ ග්යොංසං-දෝ නිම්නයේ ගම්මාන සයක පදිංචි වූහ. මෙම ගම්මාන සය යංසන් (양산촌, 楊山村), ගොහෝ (고허촌, 高墟村), ජින්ජි (진지촌, 珍支村), දේසු (대수촌, 大樹村), ගරි (가리촌, 加利村), සහ ගෝයා (고야촌, 高耶村) නම් විය.

ක්‍රි.පූ. 69දී ගම්මාන සයෙහි නායකයින් රාජධානියක් පිහිටුවා එයට රජකු පත්කිරීමට සාකච්ඡා කරන්නට විය. මේ අතර යංසන්හි නාජොං නැමැති වනාන්තරයක‍් වෙත අහසෙන් අද්භූත එළියක් වැටුණු අතර සුදු අශ්වයකු දණගසා සිටියේ ය. ගොහෝහි නායක සො‍බෝල්ගොං එතැන තිබී විශාල බිත්තරයක් සොයගත්තේ ය. එම බිත්තරයෙන් පිටතට පිරිමි දරුවකු පැමිණි අතර, ඔහුව ස්නානය කරවූ විට ඔහුගේ සිරුර දිදුළන්නට විය. පක්ෂීන් සහ වන සතුන් රඟදෙන්නට වූහ.

සොබෝල්ගොං විසින් ඔහුව හදාවඩා ගත් අතර, ප්‍රධානීන් සයදෙනා ඔහුට ගෞරව කළහ. දරුවාට වයස 13 සපිරෙන විට ප්‍රධානීන් සයදෙනා ඔහුව සිය රජු බවට පත්කළහ. එම රාජ්‍යය සෝරබෝල් ලෙස නම්කරන ලදී.

රජ බවට පත්වීමෙන් පසු ඔහු අල්යොං ආර්යාව (알영, 閼英) සමග විවාහ විය. අල්යොං ආර්යාව උඵත ලැබූයේ මකරකුගේ පර්ශුවලින් යැයි පැවසේ.

ඓතිහාසික සටහන්
මෙම පුරාවෘත්තය මගින් පැවසෙන්නේ නාගරික රාජ්‍යයේ වර්ධනය පිළිබඳවයි. ප්‍රධානීන් සයදෙනා ගෝජොසොන් රාජ්‍යයේ අවතැන්වූවන් යැයි පැවසේ. මෙම කථාව මගින් ස්වදේශික ජනයාට වඩා බක් වංශයේ ඉස්මතු වීම නිරූපණය වන අතර, ඇතැම් විට ඔවුන් සූර්යයා සහ අශ්වයා වන්දනාමාන කරන්නට ඇති බව පෙනේ.

මෙම රාජ්‍යයේ ස්ථාපිත දිනය මතභේදයට තුඩු දී ඇත. එයට හේතුව සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය ලියැවී ඇත්තේ සිල්ලාවේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් වීමයිත එහිදී ගොගුර්යෝ සහ බෙක්ජේ රාජ්‍යවලට වඩා සිල්ලාවේ පුරාණභාවය සහ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ඉස්මතු කොට ඇත. මෙම සම්ප්‍රදායික දර්ශනය අනුව, මුලින්ම සිල්ලා රාජ්‍යයත්, අනතරුවු පිළිවෙලින් ගොගුර්යෝ සහ බෙක්ජේ රාජ්‍යයනුත් බිහිවූ බවත් සිතියට හැක. නමුත් පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි මගින් අපට ලබාදෙන්නේ වෙනස්ම චිත්‍රයකි. එහිදී තුන් රාජධානි අතුරින් පැරණිතම රාජ්‍යය ගොගුර්යෝව ලෙසත්, සිල්ලාව බෙක්ජේ රාජ්‍යයට සමකාලීනව හෝ ඉන්පසුව වර්ධනය වූවක් ලෙසත් සැලකෙයි.

රාජ්‍ය සමය
සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය අනුව, හ්යොක්ගෝසේ සහ ඔහුගේ රැජින ක්‍රි.පූ. 41දී රාජ්‍යයේ සැරිසරමින් ජනතාවට සිය වගාවන් වැඩිදියුණු කරගැනීමට උපකාර කොට තිබේ. ජනතාව ඔවුන්ව ශාන්තුවරයින් දෙපළ එසේත් නැතිනම් ශුද්ධවන්තයින් දෙපළ (이성, 二聖) යනුවෙන් හඳුන්වමින් අගය කොට ඇත.

ක්‍රි.පූ. 37දී හ්යොක්ගෝසේ විසින් අගනුවර (වර්තමාන ග්යොංජු) තුළ ග්‍යුම්සොං (금성, 金城) ඉදිකළ අතර, ක්‍රි.පූ. 32දී එය ඇතුළත රාජ මාලිගයක් තනවන ලදී.

ක්‍රි.පූ. 28දී චීන ලෙලෑං ආඥාහමුදාව ආක්‍රමණයක් දියත් කරන ලදී. නමුත් ධාන්‍යවලින් සපිරි ජනයා රාත්‍රියේ සිය නිවෙස් අගුළු නොදමන බව දැක පසුබට වූ ඔවුන් පවසා ඇත්තේ සිල්ලාව යනු සදාචාරාත්මක රාජ්‍යයක් බවයි.

ක්‍රි.පූ. 20දී මහන් සංයුක්ත රාජ්‍යයේ රජු සිල්ලාවෙන් කප්පම් ඉල්ලා සිටියේ ය. ඒ වෙනුවට සිල්ලාවේ රජු අමාත්‍ය හෝගොංව පිටත් කොට හැරියේ ය. සිල්ලාවෙන් කප්පම් වෙනුවට හෝගොංව එවීඹ පිළිබඳ රජු කෝපයට පත් විය. ධෛර්යයයෙන් යුතුව හෝගොං මහන් රජුගේ අවිනීතභාවය පිළිබඳ විවේචනය කළේ ය. කෝපයට පත් රජු ඔහුව මරාදැමීමට තැත්කළත්, යාබද නිලධාරීන් රජුව වළක්වා ඔහුට නැවත සිල්ලාව වෙත යාමට අවසර දෙන ලදී.

ක්‍රි.පූ. 19දී මහන් රජු මියයාමත් සමග ක්‍රි.පූ. 20දී හ්යොක්ගෝසේ දූතයන් පිටත් කර යැවී ය. ක්‍රි.පූ. 5දී නැගෙනහිර ඔක්ජෝ (උතුරින් පිහිටි කුඩා රාජ්‍යයකි; පසුව ගොගුර්යෝව විසින් ආක්‍රමණය කරන ලදී) රාජ්‍යයෙන් සිල්ලාව වෙත දූතයන් එවූ අතර, හ්යොක්ගොසේ ඔවුනට අශ්වයන් 20 දෙනකු ත්‍යාග කළේ ය.

මරණය සහ අනුප්‍රාප්තිය
වසර 60ක් පමණ රාජ්‍ය පාලනය කළ හ්යොක්ගෝසේ විසින් බිහිකළ රාජධානිය පසුකලෙක, එනම් ක්‍රි.ව. 668දී කොරියානු අර්ධද්වීපයේ වැඩි ප්‍රදේශයක් එක්සත් කිරීමට සමත් විය.

සිල්ලාව පාලනය කළ පාක් වංශික පාලකයන් කිහිප දෙනාගෙන් පළමුවැන්නා ද හ්යොක්ගෝසේ වේ. 73වන වියේ දී මියගිය ඔහුගේ දේහය උතුරු දමොම්සා (නම්චොන්හි දකුණු පෙදෙස) ප්‍රදේශයේ සාර්යුංහි භූමදානය කරන ලදී. හ්යොක්ගෝසේගෙන් පසු ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත් නම්හේ සහිසුනට පත් විය.

උරුමය
හ්යොක්ගෝසේ පිළිබඳ එතැම් තොරතුරු අනාවරණය වී නොමැති වුවත්, ඔහුගේ දායාදයන් සහ පැවතෙන්නන් වර්තමානයේ ද දක්නට ලැබේ. ඔහුගෙන් පැවතෙන්නේ යැයි සැලකෙන කොරියාවේ පාක් වංශය පොදු අවසන් නාමයක් සහිත තෙවන විශාලතම ජන කොට්ඨාසය ලෙස සැලකෙයි. සිල්ලාවේ බලය ක්‍රමයෙන් ඔහුගේ වංශිකයන්ට අහිමි වුවත්, සිල්ලාවේ ආදිකර්තෘ වශයෙන් ඔහු සැමදෙනාගේම ගෞරවාදරයට පාත්‍ර විය.

මේවාත් බලන්න
 සිල්ලා

මූලාශ්‍ර

ක්‍රි.පූ. 69 උපත්
ක්‍රි.ව. 4 මරණ
සිල්ලා පාලකයින්
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ආසියානු පාලකයින්
1වන සියවසේ ආසියාවේ රජවරුන්
ආරම්භක රජවරුන්

සිල්ලාහි හ්යොක්ගොසේ


المُبيَضّة البيضاء أو فطريات المهبل،(Candida albicans) هي أشهر أنواع جنس المبيضات، خميرة فطرية تسبب داء المبيضات

وتعيش كميكروب ضمن «فلورا» الإنسان الطبيعية، فتتواجد في الجهاز التنفسي العلوي والفم والمِعاء والمهبل.

فهي من أشيع الخمائر وسبب 90% من العدوى التي تصيب الإنسان ولأنها ميكروب انتهازيٰ؛ ذٰلك أنها مميتة في بعض حالات اللّزام والسرطان وزراعة الأعضاء والأنقاء.

ثم أنّ السفيدة البيضاء موجبة لتصبيغ غرام وترى بوضوح تحت المجهر على شكل بيضاوي أو كروي أحياناً وبحجم أكبر من المكورات العنقودية.

مراجع

 منظمة الصحة العالمية - مكتب الشرق الأوسط الإقليمي
 تباين نمو كانديدا البيكانز في بيئات مختلفة - بحث الدكتور هشام بن عبد الله أبو بكر - جامعة الملك عبد العزيز
 مجموعات الفطر البريطانية

ميكروبات إمراضية
خمائر
سكيرانية
مبيضة (فطر)
مجهريات البقعة الأمعائية
فطريات وصفت في 1923

مبيضة بيضاء


Alter ego har flere betydninger:
 Alter ego
 Alter Ego (band)

Alter ego (flertydig)


NGC 267 este un roi deschis situat în Micul Nor al lui Magellan, în constelația Tucanul. A fost descoperit în 4 octombrie 1836 de către John Herschel.

Note

Vezi și

 NGC 266
 NGC 268

Legături externe
 NGC 267 pe WikiSky
 NGC 267 pe spider.seds.org

Roiuri deschise
Obiecte NGC
Constelația Tucanul
Obiecte astronomice descoperite în 1836
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 267


The Room é um Jogo eletrônico de quebra-cabeça desenvolvido pela Fireproof Games. O jogo foi originalmente desenvolvido para a plataforma iOS e lançado em setembro de 2012. A versão para Android estreou como parte de um Humble Bundle em março de 2013 e posteriormente foi lançada no Google Play. Uma expansão gratuita para o título foi lançada em agosto de 2013. Uma versão aprimorada do jogo foi lançada para o Microsoft Windows em julho de 2014 e para o Nintendo Switch em outubro de 2018.

Na época da criação de The Room, a Fireproof fornecia recursos de artes para outras editoras, e The Room reflete a primeira tentativa do estúdio de fazer seu próprio jogo, mas com finanças limitadas, focado em um título móvel com o objetivo de aproveitar dos aspectos exclusivos da interface da plataforma. The Room apresenta ao jogador uma série de estranhas caixas de quebra-cabeça que apresentam vários mecanismos físicos. O jogador é desafiado a descobrir como abrir cada uma – normalmente desfazendo uma série de fechaduras – para acessar outra caixa de quebra-cabeça dentro dela. O jogo usa uma variedade de movimentos ativados por telas sensíveis ao toque de dispositivos móveis para simular ações na vida real, como olhar ao redor do dispositivo, girar chaves e ativar interruptores. Através do jogo, uma história envolvendo a pesquisa de uma pessoa não identificada no quinto elemento clássico, " nulo ", que é descrito em notas encontradas em vários quebra-cabeças de caixa.

The Room teve uma recepção positiva e a versão iOS recebeu diversos prêmios. O jogo vendeu mais de 6,5 milhões de cópias. Desde então, a Fireproof Games lançou quatro sequências de The Room, com vendas totais de 11,5 milhões até 2016.

The Room é um jogo de quebra-cabeça tridimensional. O jogo tem uma história mínima, que é contado por meio de cartas de uma caixa misteriosa em um cômodo de uma casa; conforme o jogador resolve os quebra-cabeças ao redor da caixa, mais notas do mesmo autor - aquele que já havia resolvido o mistério da caixa - são encontradas, descrevendo o uso da caixa de um material desconhecido chamado "Nulo", além de mostrar o autor lentamente caindo na loucura.

Ao iniciar o jogo, o jogador recebe a primeira das quatro caixas de quebra-cabeça. A primeira caixa é oferecida como um tutorial para os controles do jogo, que demonstram como se movimentar na caixa e interagir com os recursos dela. O jogador possui um pequeno inventário de itens como chaves encontradas em compartimentos da caixa. Um elemento-chave do inventário é uma lente especial que, no jogo, permite ao jogador ver as coisas, antes ocultas, feitas com o elemento nulo que compõem as partes da caixa. A lente geralmente pode ser equipada a qualquer momento para ver esses segredos, muitas vezes exigindo que o jogador manipule a visão para alinhar os segredos em um símbolo coerente. O objetivo é desbloquear totalmente cada caixa do quebra-cabeça, extraindo uma caixa menor, mas cada vez mais complexa dentro dela.

Desenvolvimento
A Fireproof Games é uma empresa de desenvolvimento britânica nascida de seis desenvolvedores que trabalhavam na Criterion Games na série de corridas Burnout ; juntos, eles decidiram formar sua própria pequena equipe para fornecer arte terceirizada para outros desenvolvedores. Seu trabalho foi incluído nos jogos LittleBigPlanet, DJ Hero e outros títulos de corrida como Split/Second e Blur . Eles desejavam começar a desenvolver seu próprio jogo por volta de 2012, mas naquela época, eles descobriram que os custos de desenvolvimento para um console ou título de computador pessoal eram muito altos e optaram por começar com jogos para celular, que eram mais baratos de desenvolver; eles também perceberam que muitos jogos para celular desenvolvidos por equipes com experiência em consoles e computadores não faziam grandes jogos para celular, muitas vezes simplesmente copiando ou clonando títulos já existentes, e se propuseram a provar que era possível fazer um bom jogo para celular, algo que fosse " adequado para esta peça de hardware, para este público", de acordo com o cofundador da Fireproof Games, Barry Meade. Com The Room, o objetivo era "fazer o melhor jogo para iOS que pudéssemos, não apenas tentar fazer um grande jogo de console para iOS", de acordo com Meade. Eles queriam enfatizar o uso da tela sensível ao toque dos dispositivos móveis de uma maneira única, semelhante ao sucesso de Cut the Rope e Angry Birds . Ao mesmo tempo, eles queriam criar um jogo que fosse envolvente para o jogador e criaram os mecanismos de toque apropriados para fornecer respostas táteis que funcionassem junto de seus recursos de arte e música para ajudar nisso.

A Fireproof contratou um programador em janeiro de 2012 para criar seu próprio título, The Room ; durante seu desenvolvimento, o jogo foi feito por apenas dois membros da equipe da Fireproof, o restante da empresa continuando a trabalhar em outros trabalhos de terceirização. O jogo foi desenvolvido na interface de jogos Unity, principalmente devido aos seus baixos custos, uma limitação financeira que a Fireproof tinha na época. Os custos totais de desenvolvimento da versão inicial para iPad foram estimados em £160,000 . Eles logo tiveram a ideia de caixas de quebra -cabeça asiáticas, que podem ter centenas de etapas a serem executadas para serem abertas, enquanto possuem um grau de arte e beleza em sua criação. Meade comparou isso a um título móvel de sucesso inicial, Zen Bound, que, embora fosse um jogo simples, sem nenhum desafio, "era realmente agradável e bonito de se ver", de acordo com Meade. Inicialmente planejando chamar o jogo de Puzzle Box, eles criaram uma demonstração jogável algumas semanas após a ideia e, em seguida, construíram a partir daí. Para alcançar a natureza tátil que desejavam para o jogo, eles se certificaram de incluir um mecanismo físico para que todas as partes móveis de cada quebra-cabeça tivessem algum tipo de importância, pois Meade sentiu que simulava respostas físicas a controles diretos da tela sensível ao toque, "você eliminou automaticamente essa enorme barreira de entrada que as pessoas têm", em contraste com o uso de um game pad ou controle.

O jogo foi inicialmente criado para o iPad da Apple (compatível com iPad 2 e superior) e lançado em setembro de 2012. A Fireproof também criou o jogo para funcionar no iPhone 4s da Apple e modelos mais recentes; porém, na época de seu lançamento, não havia como indicar aos usuários da Apple App Store que o jogo não funcionaria no iPhone 4. Por esse motivo, eles criaram uma versão gratuita, The Room Pocket em 3 de dezembro de 2012, que incluía o primeiro quebra-cabeça de The Room e a opção de comprar o restante do jogo para não atrair a ira nos usuários do iPhone 4. Meade disse que em 2018 o The Room Pocket teve mais vendas do que o The Room .

Uma versão Android do The Room foi criada para dispositivos móveis como parte do Humble Mobile Bundle, lançado em 26 de março de 2013. Uma expansão gratuita para The Room foi lançada em agosto de 2013, que atualizou o jogo com um novo nível que vincula o final do primeiro jogo à sequência. A Fireproof desenvolveu uma versão do Microsoft Windows que foi lançada em 28 de julho de 2014, fornecendo suporte para controles de mouse. A versão para Windows só foi planejada depois que o jogo foi bem-sucedido para celular e teve que ser reconstruída do zero, exigindo uma equipe maior, cerca de metade de sua equipe de 14 pessoas na época, com risco de quão popular esta versão seria.

Uma versão de The Room foi lançada para o Nintendo Switch em 18 de outubro de 2018 com suporte de publicação do Team17, fazendo sua estreia no console. O jogo suporta os mesmos controles de tela sensível ao toque do jogo para celular, mas usa o Joy-Con do Switch para jogar pelo modo na televisão. A versão do Switch inclui gráficos aprimorados e o DLC do jogo original.

Recepção

The Room recebeu "críticas favoráveis no geral" para iOS e Nintendo Switch, e "misto ou médio" para PC, de acordo com o Metacritic .

Vendas
A Fireproof Games empatou na primeira semana de lançamento da versão para iPad, permitindo-lhes planejar as expansões e sequências e começar a considerar outros projetos. Em março de 2013, The Room para iPad vendeu mais de 1,4 milhão de cópias e perto de seu lançamento inicial, foi classificado como um dos jogos mais vendidos em várias listas de iOS. A versão de bolso gratuita foi baixada mais de 2,4 milhões de vezes.  Em outubro de 2016, The Room vendeu mais de 6,5 milhões de unidades e, coletivamente, os três jogos da série venderam mais de 11,5 milhões de cópias.

Prêmios
Após seu lançamento, The Room foi apresentado como a escolha dos Editores da Apple no mundo todo, recebendo o cobiçado "Apple iPad Game of the Year 2012" e o BAFTA de melhor videogame britânico. Ganhou os seguintes prêmios:

Sequências
The Room teve várias sequências: The Room Two, foi lançado no iTunes em 12 de dezembro de 2013 e no Steam.

Em 2014, a Fireproof Games anunciou um terceiro título, The Room Three, que foi lançado para plataformas móveis em novembro de 2015 e na Steam.

Um quarto jogo, The Room: Old Sins, foi lançado em 25 de janeiro de 2018. Foi lançado para Steam em 11 de fevereiro de 2021.

Um título spin-off, The Room VR: A Dark Matter foi lançado exclusivamente para plataformas VR em 26 de março de 2020.

Ligações externas

Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Reino Unido
Jogos eletrônicos de quebra-cabeça
Jogos para Nintendo Switch
Jogos para iOS
Jogos para Android
Jogos eletrônicos de 2012

The Room (vídeo game)


crkva sv. Duha u Gornjem Humcu
 crkva sv. Duha u Hvaru
 crkva sv. Duha u Lovreću (stara)
 crkva sv. Duha u Lovreću (nova)
 crkva sv. Duha u Omišu
 crkva sv. Duha u Splitu
 crkva sv. Duha u Šibeniku
 crkva sv. Duha u Škripu
 crkva sv. Duha u Visu
 crkva sv. Duha u Vrbanju
 Benediktinski samostan i crkva Sv. Duha u Nuštru

Crkva sv. Duha


Parque de los Venados es una de las estaciones que forman parte del Metro de la Ciudad de México, perteneciente a la Línea 12. Se ubica al sur de la Ciudad de México, en la alcaldía Benito Juárez.

Información general
El icono representa por dos venados, ya que la estación se encuentra próxima al parque "Francisco Villa", más conocido como Parque de los Venados. A su vez, el nombre del parque se debe a que antes se habían colocado las estatuas de dos venados, que sirvieron de punto de referencia para hallar el parque.

En esta estación se llevó a cabo la inauguración de la Línea 12 el 30 de octubre de 2012 por Marcelo Ebrard Casaubón, Jefe de Gobierno del Distrito Federal (2006-2012) y Felipe Calderón Hinojosa, Presidente de México (2006-2012).

La estación permaneció cerrada desde el 4 de mayo de 2021 hasta el 15 de enero de 2023 por seguridad, debido a un desplome que ocurrió en la interestación Tezonco-Olivos con dirección a Tláhuac y que dejara un saldo de saldo de 26 fallecidos y 80 heridos.

Afluencia
Así se ha visto la afluencia de la estación en sus primero 10 años de existencia:

En 2021, Parque de los Venados se convirtió en la 5° estación menos utilizada de la red, al registrar una afluencia de tan solo 1,556 pasajeros que utilizaron esta estación a diario. Un factor importante a su baja afluencia, se debe al cierre (que todavía sigue de manera parcial) de la Línea Dorada, debido al desplome entre la interestación Olivos-Tezonco que ocurrió el 3 de mayo de 2021, cerrando por seguridad toda la línea. Razón por la cual los números de pasajeros en el 2021, solo se contabilizaron hasta 3 de mayo de 2021.

Salidas de la estación
Norponiente: Eje 7 Sur Avenida Municipio Libre casi esq. con Calle Uxmal (a un lado del edificio de la Alcaldía Benito Juárez), Col. Santa Cruz Atoyac.
Surponiente: Eje 7 Sur Avenida Municipio Libre y Calle Uxmal, Col. Residencial Emperadores.
Nororiente: Eje 7 Sur Avenida Municipio Libre y Calle Uxmal (a un lado del Parque de los Venados), Col. Santa Cruz Atoyac

Esculturas de venados en el Parque Francisco Villa conocido como Parque de los Venados.

Afluencia
La siguiente tabla presenta la afluencia de la estación en el año 2014, organizados en días laborales, fines de semana y días festivos.

Referencias

Estaciones de la línea 12 del Metro de la Ciudad de México
Estaciones de Metro de México inauguradas en 2012

Parque de los Venados (estación)


Kuyutorman ya da Kasvetormanı (), J. R. R. Tolkien'in Orta Dünyası'nda bir yerdir. Elflerin ve Entlerin bazılarının yaşadığı bölgedir. Kuzeyindeki Kuyutorman Krallığının lideri olan Thranduil ve ünlü Kuyutorman okçularının anavatanıdır.

Kelime bilgisi
Yüzüklerin Efendisi üçlemesi çevirmeni Çiğdem Erkal İpek bu konuda şöyle yorum yapıyor:

"Kitapta çoğu zaman İskandinav kökenli kelimelerle karşılaştım. Bu kelimeleri çevirmek için Anglo-Saksonca ve Divânu Lügati't-Türk'ten yararlandım. Örneğin ''Mirkwood'' diye bir kelime var. Bugünkü İngilizcede kullanılmıyor. Anlamı ''şeytani, karanlık, kötü orman'' demek. Bu anlamı karşılayacak kelimeler olan ''yaban ve yavuz''un anlamı değişmiş. Divânu Lügati't-Türk'te ''kuytu'' kelimesinin anlamı, ''ürkütücü, korkutucu'' olarak yer alıyor. Tatar Türkleri aynı anlamda ''koytı'', Kazak Türkleri de ''kuytuluk'' kelimesini kullanıyor. Ben de bu kelimeyi ''Kuyutorman'' olarak çevirdim ve aynı hissi verdi. Ama bu kelimeyi bulmak bir haftamı aldı."

Coğrafya
Kuyutorman'ın, batısında Anduin nehri ve Dumanlı dağlar, doğusunda Rhûn, Erebor ve Demir Dağları, kuzeyinde Gri Dağlar ve güneyinde de Kahverengi Topraklar bulunur. Bölgenin Güney yakısında Dol Goldur kalesi vardır. Ayrıca kuzeyinde Eski Orman Yolu ve Kuyutorman sıradağları bulunur. Rhovanion bölgesinin içinde bulunan Kuyutorman, doğudan gelerek Yüksek veya Kızılboru geçitlerinden geçenlerin uğrayacağı ormandır.

Tarih
Sauron'un gölgesi bu diyarlar üzerine düşmeden önce bu orman için Yeşil Orman ismi kullanılırdı. Fakat Sauron'un gelişiyle orman giderek karardı ve kötü yaratıkların meskeni oldu. Burada yaşayan elflerin krallığı, ormanın güneyindeki Dol Guldur'dan yayılan kötülüğe karşı ayakta kalmayı başardı. Yüzük Savaşları'nda Kuyutormanlı Legolas, Yüzük Kardeşliği'nin bir üyesi olarak savaşmıştır. Sauron'un düşüşünden sonra Kuyutorman, kötülüğün gölgesinden kurtulmuştur.

Kaynakça

Orta Dünya ormanları
Orta Dünya krallıkları
Orta Dünya bölgeleri

Kuyutorman


Sauzin er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Am Peenestrom under Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern. Kommunen var indtil 1. januar 2005 en del af Amt Wolgast-Land.

Geografi
Sauzin er beliggende i naturparken Insel Usedom ca. to kilometer vest for Wolgast og otte kilometer øst for Zinnowitz. Nord for kommunen går Bundesstraße B 111. Mod syd ligger Achterwasser.

I kommunen finder man ud over Sauzin, landsbyen Ziemitz hvor der er lystbådehavn.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Statistik
 Naturpark Insel Usedom

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Am Peenestrom
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Sauzin


A cofactor is a non-protein chemical compound or metallic ion that is required for an enzyme's role as a catalyst (a catalyst is a substance that increases the rate of a chemical reaction). Cofactors can be considered "helper molecules" that assist in biochemical transformations. The rates at which these happen are characterized in an area of study called enzyme kinetics. Cofactors typically differ from ligands in that they often derive their function by remaining bound.

Cofactors can be classified into two types: inorganic ions and complex organic molecules called coenzymes. Coenzymes are mostly derived from vitamins and other organic essential nutrients in small amounts. (Some scientists limit the use of the term "cofactor" for inorganic substances; both types are included here.)

Coenzymes are further divided into two types. The first is called a "prosthetic group", which consists of a coenzyme that is tightly (or even covalently) and permanently bound to a protein. The second type of coenzymes are called "cosubstrates", and are transiently bound to the protein. Cosubstrates may be released from a protein at some point, and then rebind later. Both prosthetic groups and cosubstrates have the same function, which is to facilitate the reaction of enzymes and proteins. An inactive enzyme without the cofactor is called an apoenzyme, while the complete enzyme with cofactor is called a holoenzyme. (The International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC) defines "coenzyme" a little differently, namely as a low-molecular-weight, non-protein organic compound that is loosely attached, participating in enzymatic reactions as a dissociable carrier of chemical groups or electrons; a prosthetic group is defined as a tightly bound, nonpolypeptide unit in a protein that is regenerated in each enzymatic turnover.)

Some enzymes or enzyme complexes require several cofactors. For example, the multienzyme complex pyruvate dehydrogenase at the junction of glycolysis and the citric acid cycle requires five organic cofactors and one metal ion: loosely bound thiamine pyrophosphate (TPP), covalently bound lipoamide and flavin adenine dinucleotide (FAD), cosubstrates nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) and coenzyme A (CoA), and a metal ion (Mg2+).

Organic cofactors are often vitamins or made from vitamins. Many contain the nucleotide adenosine monophosphate (AMP) as part of their structures, such as ATP, coenzyme A, FAD, and NAD+. This common structure may reflect a common evolutionary origin as part of ribozymes in an ancient RNA world. It has been suggested that the AMP part of the molecule can be considered to be a kind of "handle" by which the enzyme can "grasp" the coenzyme to switch it between different catalytic centers.

Classification
Cofactors can be divided into two major groups: organic cofactors, such as flavin or heme; and inorganic cofactors, such as the metal ions Mg2+, Cu+, Mn2+ and iron–sulfur clusters.

Organic cofactors are sometimes further divided into coenzymes and prosthetic groups. The term coenzyme refers specifically to enzymes and, as such, to the functional properties of a protein. On the other hand, "prosthetic group" emphasizes the nature of the binding of a cofactor to a protein (tight or covalent) and, thus, refers to a structural property. Different sources give slightly different definitions of coenzymes, cofactors, and prosthetic groups. Some consider tightly bound organic molecules as prosthetic groups and not as coenzymes, while others define all non-protein organic molecules needed for enzyme activity as coenzymes, and classify those that are tightly bound as coenzyme prosthetic groups. These terms are often used loosely.

A 1980 letter in Trends in Biochemistry Sciences noted the confusion in the literature and the essentially arbitrary distinction made between prosthetic groups and coenzymes group and proposed the following scheme. Here, cofactors were defined as an additional substance apart from protein and substrate that is required for enzyme activity and a prosthetic group as a substance that undergoes its whole catalytic cycle attached to a single enzyme molecule. However, the author could not arrive at a single all-encompassing definition of a "coenzyme" and proposed that this term be dropped from use in the literature.

Inorganic cofactors

Metal ions

Metal ions are common cofactors. The study of these cofactors falls under the area of bioinorganic chemistry. In nutrition, the list of essential trace elements reflects their role as cofactors. In humans this list commonly includes iron, magnesium, manganese, cobalt, copper, zinc, and molybdenum. Although chromium deficiency causes impaired glucose tolerance, no human enzyme that uses this metal as a cofactor has been identified. Iodine is also an essential trace element, but this element is used as part of the structure of thyroid hormones rather than as an enzyme cofactor. Calcium is another special case, in that it is required as a component of the human diet, and it is needed for the full activity of many enzymes, such as nitric oxide synthase, protein phosphatases, and adenylate kinase, but calcium activates these enzymes in allosteric regulation, often binding to these enzymes in a complex with calmodulin. Calcium is, therefore, a cell signaling molecule, and not usually considered a cofactor of the enzymes it regulates.

Other organisms require additional metals as enzyme cofactors, such as vanadium in the nitrogenase of the nitrogen-fixing bacteria of the genus Azotobacter, tungsten in the aldehyde ferredoxin oxidoreductase of the thermophilic archaean Pyrococcus furiosus, and even cadmium in the carbonic anhydrase from the marine diatom Thalassiosira weissflogii.

In many cases, the cofactor includes both an inorganic and organic component. One diverse set of examples is the heme proteins, which consist of a porphyrin ring coordinated to iron.

Iron–sulfur clusters

Iron–sulfur clusters are complexes of iron and sulfur atoms held within proteins by cysteinyl residues. They play both structural and functional roles, including electron transfer, redox sensing, and as structural modules.

Organic
Organic cofactors are small organic molecules (typically a molecular mass less than 1000 Da) that can be either loosely or tightly bound to the enzyme and directly participate in the reaction. In the latter case, when it is difficult to remove without denaturing the enzyme, it can be called a prosthetic group. It is important to emphasize that there is no sharp division between loosely and tightly bound cofactors. Indeed, many such as NAD+ can be tightly bound in some enzymes, while it is loosely bound in others. Another example is thiamine pyrophosphate (TPP), which is tightly bound in transketolase or pyruvate decarboxylase, while it is less tightly bound in pyruvate dehydrogenase. Other coenzymes, flavin adenine dinucleotide (FAD), biotin, and lipoamide, for instance, are tightly bound. Tightly bound cofactors are, in general, regenerated during the same reaction cycle, while loosely bound cofactors can be regenerated in a subsequent reaction catalyzed by a different enzyme. In the latter case, the cofactor can also be considered a substrate or cosubstrate.

Vitamins can serve as precursors to many organic cofactors (e.g., vitamins B1, B2, B6, B12, niacin, folic acid) or as coenzymes themselves (e.g., vitamin C). However, vitamins do have other functions in the body. Many organic cofactors also contain a nucleotide, such as the electron carriers NAD and FAD, and coenzyme A, which carries acyl groups. Most of these cofactors are found in a huge variety of species, and some are universal to all forms of life. An exception to this wide distribution is a group of unique cofactors that evolved in methanogens, which are restricted to this group of archaea.

Vitamins and derivatives

Non-vitamins

Cofactors as metabolic intermediates

Metabolism involves a vast array of chemical reactions, but most fall under a few basic types of reactions that involve the transfer of functional groups. This common chemistry allows cells to use a small set of metabolic intermediates to carry chemical groups between different reactions. These group-transfer intermediates are the loosely bound organic cofactors, often called coenzymes.

Each class of group-transfer reaction is carried out by a particular cofactor, which is the substrate for a set of enzymes that produce it, and a set of enzymes that consume it. An example of this are the dehydrogenases that use nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) as a cofactor. Here, hundreds of separate types of enzymes remove electrons from their substrates and reduce NAD+ to NADH. This reduced cofactor is then a substrate for any of the reductases in the cell that require electrons to reduce their substrates.

Therefore, these cofactors are continuously recycled as part of metabolism. As an example, the total quantity of ATP in the human body is about 0.1 mole. This ATP is constantly being broken down into ADP, and then converted back into ATP. Thus, at any given time, the total amount of ATP + ADP remains fairly constant. The energy used by human cells requires the hydrolysis of 100 to 150 moles of ATP daily, which is around 50 to 75 kg. In typical situations, humans use up their body weight of ATP over the course of the day. This means that each ATP molecule is recycled 1000 to 1500 times daily.

Evolution

Organic cofactors, such as ATP and NADH, are present in all known forms of life and form a core part of metabolism. Such universal conservation indicates that these molecules evolved very early in the development of living things. At least some of the current set of cofactors may, therefore, have been present in the last universal ancestor, which lived about 4 billion years ago.

Organic cofactors may have been present even earlier in the history of life on Earth. The nucleotide adenosine is present in cofactors that catalyse many basic metabolic reactions such as methyl, acyl, and phosphoryl group transfer, as well as redox reactions. This ubiquitous chemical scaffold has, therefore, been proposed to be a remnant of the RNA world, with early ribozymes evolving to bind a restricted set of nucleotides and related compounds. Adenosine-based cofactors are thought to have acted as interchangeable adaptors that allowed enzymes and ribozymes to bind new cofactors through small modifications in existing adenosine-binding domains, which had originally evolved to bind a different cofactor. This process of adapting a pre-evolved structure for a novel use is known as exaptation.

A computational method, IPRO, recently predicted mutations that experimentally switched the cofactor specificity of Candida boidinii xylose reductase from NADPH to NADH.

History

The first organic cofactor to be discovered was NAD+, which was identified by Arthur Harden and William Young 1906. They noticed that adding boiled and filtered yeast extract greatly accelerated alcoholic fermentation in unboiled yeast extracts. They called the unidentified factor responsible for this effect a coferment. Through a long and difficult purification from yeast extracts, this heat-stable factor was identified as a nucleotide sugar phosphate by Hans von Euler-Chelpin. Other cofactors were identified throughout the early 20th century, with ATP being isolated in 1929 by Karl Lohmann, and coenzyme A being discovered in 1945 by Fritz Albert Lipmann.

The functions of these molecules were at first mysterious, but, in 1936, Otto Heinrich Warburg identified the function of NAD+ in hydride transfer. This discovery was followed in the early 1940s by the work of Herman Kalckar, who established the link between the oxidation of sugars and the generation of ATP. This confirmed the central role of ATP in energy transfer that had been proposed by Fritz Albert Lipmann in 1941. Later, in 1949, Morris Friedkin and Albert L. Lehninger proved that NAD+ linked metabolic pathways such as the citric acid cycle and the synthesis of ATP.

Protein-derived cofactors
In a number of enzymes, the moiety that acts as a cofactor is formed by post-translational modification of a part of the protein sequence. This often replaces the need for an external binding factor, such as a metal ion, for protein function. Potential modifications could be oxidation of aromatic residues, binding between residues, cleavage or ring-forming. These alterations are distinct from other post-translation protein modifications, such as phosphorylation, methylation, or glycosylation in that the amino acids typically acquire new functions. This increases the functionality of the protein; unmodified amino acids are typically limited to acid-base reactions, and the alteration of resides can give the protein electrophilic sites or the ability to stabilize free radicals. Examples of cofactor production include tryptophan tryptophylquinone (TTQ), derived from two tryptophan side chains, and 4-methylidene-imidazole-5-one (MIO), derived from an Ala-Ser-Gly motif. Characterization of protein-derived cofactors is conducted using X-ray crystallography and mass spectroscopy; structural data is necessary because sequencing does not readily identify the altered sites.

Non-enzymatic cofactors
The term is used in other areas of biology to refer more broadly to non-protein (or even protein) molecules that either activate, inhibit, or are required for the protein to function. For example, ligands such as hormones that bind to and activate receptor proteins are termed cofactors or coactivators, whereas molecules that inhibit receptor proteins are termed corepressors. One such example is the G protein-coupled receptor family of receptors, which are frequently found in sensory neurons. Ligand binding to the receptors activates the G protein, which then activates an enzyme to activate the effector. In order to avoid confusion, it has been suggested that such proteins that have ligand-binding mediated activation or repression be referred to as coregulators.

See also
Enzyme catalysis
Inorganic chemistry
 Organometallic chemistry
 Bioorganometallic chemistry
Cofactor engineering

References

Further reading

External links
 Cofactors lecture  (Powerpoint file)

 The CoFactor Database

Enzymes

Cofactor (biochemistry)


Vještice, prema legendama, mitovima i narodnim vjerovanjima, su žene koje se bave vještičarenjem kako bi stekle nadnaravne moći za korištenje u dobre ili zle svrhe. Muški praktikant vještičarstva naziva se vještac.

Tradicija razlikuje tzv. bijele i crne vještice. Dakako, etiketa vještica bila je izvanjska socijalna oznaka koju su određenim pojedincima ili skupinama pojedinaca nadijevale grupe izvan tog društvenog miljea. Zapravo, radilo se o sljedbenicima starih poganskih vjerovanja koja su u uskim krugovima nadživjela pojavu i širenje kršćanstva, stoga je Crkva poprijeko gledala na takve prakse. Na takva poganska vjerovanja nailazimo osobito kod keltskih naroda gdje je takva tradicija bila jaka, ali i kod germanskih i slavenskih naroda koji su sa sjevera donijeli svoje poganske običaje i vjerovanja.

Progoni vještica

Još od 12. stoljeća Crkva je zauzela neprijateljski stav prema raznim duhovnim sljedbama (katari) koje su se pojavljivale u to vrijeme, a potkapale su autoritet Crkve i feudalnog sustava. Pripadnici tih sljedbi bivali su označeni i proganjani kao heretici. S vremenom progoni su se zaoštrili, a zbog straha od svega što bi moglo nauditi poziciji kršćanstva, stala je Crkva progoniti sve one koji su bili u nesrazmjeru s njenom ideologijom.

Inkvizicija je osnovana još 1231. godine, a 1252. papa Inocent IV. odobrio je mučenje kao metodu iznude priznanja od zatvorenika, nakon čega je često slijedilo pogubljenje vješanjem ili spaljivanjem na lomači.

Osim heretičkih sekti na udar inkvizicije došli su i pojedinci osumnjičeni za bavljenje magijom i čaranjem. Godine 1486. dvojica dominikanaca, Henricus Kramer i Jakob Sprenger objavila su djelo Malleus maleficarum (Malj protiv vještica) koji je teorijski sažeo vjerovanja u vještice i izložio različite vrste torture kao oblik ispitivanja.

Od 15. do 18. stoljeća pogubljeno je na tisuće ljudi, većinom žena, pod optužbom za vještičarenje. Progoni su vršeni širom Europe, i u katoličkim i u protestantskim zemljama, a najteži su bili u Španjolskoj, Engleskoj, Italiji, Nizozemskoj, Belgiji, Švicarskoj i Njemačkoj.

U Americi je najpoznatiji slučaj bilo suđenje vješticama iz Salema u Massachusettsu, gdje je 1692. – 1693. optužena 141 osoba, od kojih je dvadeset pogubljeno.

Progoni vještica u Hrvatskoj

Suvremeno vještičarstvo

Izgled vještice

Vještice se u narodnoj tradiciji obično zamišljaju kao stare, neugledne žene. Predaja ih većinom oslikava kao usidjelice ili udovice. Važan simbol im je metla pomoću koje mogu letjeti te crna mačka ili neka druga divlja ili noćna životinja, poput sove. Donose sušu, nerodicu na poljima, odgovorne su za pomor stoke i za smrt djece i dojenčadi.

Druga imena
 Baba Jaga, slavenska mitologija
 Coprnica

Vidi još
 Crni sabat
 Magija
 Wicca

Bilješke

Literatura
Faust, Viktoria, Vještice - Knjiga sjena, Zagreb, 2000.

Vanjske poveznice
 Istina o spaljivanju vještica
 "Crnogorska crkva izopštila selo Mokrine zbog ubistva "vještice" "

Mitologija
Ezoterija
Praznovjerje
Vještičarstvo
Okultizam

Vještice


Fleur-de-thé est un opéra bouffe en trois actes sur une musique de Charles Lecocq et des paroles d'Alfred Duru et Henri Chivot. L'histoire est centrée sur un barman français, qui est sauvé d'un mariage bigame avec une jeune aristocrate locale par l'intervention de sa vraie femme, avec l'aide de champagne et de marins français. Elle se déroule en Chine pour satisfaire la mode française des années 1860 pour la chinoiserie.

L'opéra a été créé pour la première fois au Théâtre de l'Athénée, à Paris, le . C'était le premier succès notable de Lecocq et a duré une saison entière. Il a été repris plusieurs fois au cours de trois premières années suivantes.

Contexte et premières représentations
Lecocq connaît un succès précoce en 1856, lorsqu'il partage avec Georges Bizet le premier prix d'un concours de compositeurs d'opéra-comique, organisé par Jacques Offenbach. Manquant de relations pour obtenir des commandes des théâtres parisiens, Lecocq a passé la décennie suivante dans l'obscurité et le travail de routine en tant que professeur, accompagnateur et répétiteur. Sa chance tourne en 1867 lorsque William Busnach, directeur du Théâtre de l'Athénée l'engage. Sa première œuvre en deux actes, L'amour et son carquois, présentée en janvier 1868, connaît un succès modeste et Busnach lui commande une pièce en trois actes, associant Lecocq au duo de librettistes Alfred Duru et Henri Chivot. Lecocq et ses collaborateurs ont situé la pièce en Chine pour faire appel à la mode française de leur époque pour l'orientalisme.[2]

L'œuvre a failli ne pas être jouée : le chœur est parti après la répétition générale car ses membres n'avaient pas été payés, mais Busnach a réussi à trouver l'argent nécessaire. Une fois la première commencée, le , les interprètes, ainsi que le public, sont enthousiasmés par la pièce. Désiré, qui jouait le Mandarin, a déclaré au dernier rideau que c'était la meilleure production de l'Athénée à ce jour.

Distribution lors de la création
Eustache Pinsonnet, cantinier (proprietaire du bar) – M. Sytter
Tien-Tien, mandarin, chef de la Police – M. Désiré
Ka-o-Lin, capitaine des guerriers "Tigers" – M. Léonce
Césarine, épouse de Pinsonnet – Mlle Irma Marié
Fleur-de-Thé, fille de Tien-Tien – Mlle Lucie Cabel
Corbillon, barreur du navire – M. Fontenelle

Synopsis

Acte 1
Un bar français au bord d'une rivière chinoise

Le mandarin Tien-Tien, chef de la police, s'apprête à visiter le bâtiment de guerre français La Pintade, dans le port de la ville. Sa fille Fleur-de-Thé a demandé la permission de l'accompagner, mais cela étant contraire aux usages chinois, il a refusé de la prendre. Elle a décidé d'y aller seule et a fait venir un palanquin. Les porteurs, effrayés par un bruit inhabituel, l'abandonnent, la laissant seule dans la rue. Elle se réfugie dans le bâtiment le plus proche, qui est une cantine française - un bar pour marins et locaux - tenu par Pinsonnet et sa femme Césarine. Pinsonnet, plutôt épris de sa beauté, promet à Fleur-de-Thé sa protection. Alarmée par l'approche de son père, qui arrive à s'égarer dans les lieux, elle se cache dans la pièce voisine. Elle y est découverte par la jalouse Césarine, qui la remet aussitôt à son père. Tien-Tien, conformément à la coutume locale, annonce que lorsqu'une femme chinoise célibataire est vue par un étranger, il doit l'épouser ou être exécuté. Pinsonnet est arrêté.

Acte 2
La résidence de Tien-Tien

Pinsonnet a l'alternative de se marier ou d'être empalé. Il déclare qu'il est déjà marié, mais cela ne fait aucune différence pour les Chinois, qui considèrent qu'un mariage français n'est pas un mariage, et il accepte, sans beaucoup de réticence, d'être un époux chinois. Il est donc élevé au rang de mandarin pour l'amener à un statut convenable pour le mariage avec la fille de Tien-Tien. Cela est très mal ressenti par son ancien fiancé, le soldat fanfaron Ka-o-Lin. C'est alors que Césarine arrive pour livrer du vin commandé par Tien-Tien. Elle s'étonne de retrouver son mari parfaitement à l'aise dans la maison de Tien-tien, et marié à sa fille. Elle s'indigne, mais est heureuse de constater que Fleur-de-Thé déteste la situation autant qu'elle. Ils conviennent que Fleur-de-Thé s'enfuira avec Ka-o-Lin, et Césarine, dissimulée par le voile de la mariée, se fera passer pour la mariée. La fuite échoue, car toutes les portes sont strictement gardées.

Acte 3
Le Blue Kiosk - un petit pavillon

Pinsonnet essaie de persuader sa femme de rester une femme supplémentaire ou subordonnée : de telles choses, dit-il, sont courantes en Chine, comme en témoignent les douze femmes de Tien-Tien. Césarine fait semblant d'obtempérer et, avec Fleur-de-Thé, le tourmente jusqu'à ce qu'il soit désillusionné par le double mariage. Tien-Tien découvre le tour joué par Césarine, et, furieux, condamne Pinsonnet au bûcher. Césarine utilise le champagne comme une arme, arrosant Tien-Tien avec la Veuve Clicquot, et les Pinsonnets sont sauvés par les marins du navire français à quai et emmenés en lieu sûr.

Airs

Acte I
Ouverture
Chœur de Matelots – « À boire! à boire! à boire! »
Chanson de la Cantinière – « Vivandière, Cantinière »
Couplets de Pinsonnet – « J'ai couru grossir la foule »
Duo de Fleur-de-Thé et Pinsonnet – « À l'éviter, j'ai réussi » – « Depuis longtemps ayant l'envie »
Chœur de Chinois – « Vive le grand Tien-Tien! »
Chinoiserie, chantée par Tien-Tien – « Je suis clairvoyant comme un sphinx «
Morceau d'ensemble – « Ah! quelle étrange aventure! »
Final – « Avançons avec prudence »

Acte II
Entr'acte
Trio – « La loi du Tsinn est fort claire »
Confidence, chantée par Ka-o-Lin – « Je suis né dans le Japon »
Scène du mariage – « Au son du gong, de la cithare »
Ariette, chantée par Césarine – « En tous pays, l'homme est un être »
Final – « L'astre aux rayons d'opale »

Acte III
Entr'acte
Romance, chantée par Pinsonnet – « Césarine à mes vœux docile »
Duo de Pinsonnet et Césarine – « Rappelle-toi, ma chère amie »
Couplets de l'alcôve – « Ensuite, dans la nuit obscure »
Chœur – « Honneur, honneur, honneur! »
Ronde du Clicquot et final – « Ce n'est pas un vin de carême »

Reprises
Après ses premières représentations, qui se sont poursuivies le reste de la saison, la pièce a été reprise en , transférée au grand Théâtre des Variétés. En 1871, une compagnie française a emmené l'opéra à Londres, où elle joua au Lyceum Theatre devant un public complet qui comprenait plusieurs membres de la famille royale britannique. La pièce a été jouée à New York la même année. Une traduction anglaise de J. H. Jarvis a été présentée au Criterion Theatre de Londres en 1875.

Critiques
Les avis pour la première production étaient enthousiastes. Le Ménestrel trouve le livret très drôle et constate que la musique de Lecocq montre un compositeur d'une vraie gaieté de tempérament. L'Indépendant dramatique fait l'éloge du texte, des interprètes et de la partition, ses seules réserves étant que Lecocq n'en a pas profité pour incorporer de la vraie musique chinoise, et que son finale frise la vulgarité comme le reste de la partition. Le chroniqueur de Paris-programme déclare que la pièce attirerait tout Paris.  Le critique ajoute que la partition de Lecocq va rendre jaloux Hervé et Offenbach. Après la création de la pièce aux États-Unis, le New York Times la considérait comme « l'un des meilleurs opéras bouffe de l'époque... Il est plein de mélodies d'une tournure singulièrement élégante ; ses numéros sont orchestrés avec un goût infini ».

Sources

Notes et références

Liens externes

Opéra français
Opéra en français
Opéra créé à Paris
Œuvre de Charles Lecocq
Opéra bouffe
Opéra des années 1860

Fleur-de-thé


Friedrich Lothar Graf von Stadion-Warthausen (* 6. April 1761; † 9. Dezember 1811 in Chodenschloß) war Domherr sowie hoher Beamter im Erzstift Mainz und dem Hochstift Würzburg. Später trat er in den österreichischen Staatsdienst ein und war unter anderem als Diplomat tätig.

Leben
Er stammte aus dem Adelsgeschlecht Stadion. Der Vater war Franz Conrad von Stadion. Die Mutter war Ludovika von Zobel zu Giebelstadt-Darmstadt. Sein jüngerer Bruder war der spätere österreichische Hof- und Staatskanzler Johann Philipp von Stadion.  Weil er früh an Tuberkulose erkrankte, an der er auch später starb, musste er auf das Erstgeburtsrecht verzichten und wurde für den geistlichen Stand bestimmt.

Zusammen mit seinem Bruder ging er 1782/83 begleitet durch den gemeinsamen Erzieher und Hofmeister Joseph Hieronymus Karl Kolborn auf Kavaliersreise und lernte dabei Joseph II., Friedrich den Großen und Ludwig XVI. kennen. Beide Brüder waren von der katholischen Aufklärung geprägt. Sie hatten Beziehungen zu Reformern und Aufklärern. Friedrich hatte Kontakte zu den Vertretern der Weimarer Klassik, aber vor allem zu den Romantikern. Besonders eng war die Beziehung zu Bettina von Arnim. Diese bezeichneten ihn als einen der "herrlichsten Männer der Welt". Maximilian von Montgelas beschrieb ihn allerdings als Priester im strengsten Sinn des Wortes und als fromm.

Er war Domkapitular in Würzburg und später auch in Mainz. In Mainz wurde er auch geheimer Rat und schließlich Präsident der Regierung. Zeitweise war er Verweser der Statthalterei in Erfurt und wurde 1797 Rektor der Universität Würzburg. Im Jahr 1798 wurde er Gesandter des Hochstifts Würzburg beim Rastatter Kongress. Er versuchte vergeblich, die Hochstifte zu retten. Dies tat er auch in juristischen Veröffentlichungen. Allerdings gehörte er schließlich zu den Mitgliedern der Reichsdeputation, die am 9. Dezember 1798 für die Annahme eines französischen Ultimatums und damit für die Säkularisation stimmten.

Nach der Säkularisation des Hochstifts Würzburg verlor seinen Posten als Rektor der Würzburger Universität. Stattdessen wurde er nach der Eingliederung des Landes nach Bayern in den bayerischen Staatsdienst übernommen. Er war verantwortlich für geistliche Angelegenheiten, mithin für die Auflösung der Klöster, Stifte und geistlichen Behörden im ehemaligen Hochstift.

Später trat er in österreichische Dienste. Er war zeitweise böhmischer Reichstagsgesandter in Regensburg. Nach dem Frieden von Preßburg beauftragte ihn sein Bruder, der mittlerweile Außenminister geworden war, mit einem Gutachten zu der Frage, ob Franz II. weiterhin an der Krone des Heiligen römischen Reiches festhalten sollte. Später wurde er mit einem weiteren Gutachten beauftragt. Dieses sollte klären, inwieweit die Krone nach einer Niederlegung durch Franz II. durch andere beansprucht werden könne und ob die Gefahr bestehe, dass das Haus Habsburg seine bisherigen Privilegien verlieren und möglicherweise zu Reichslasten herangezogen könne. Beide Gutachten spielten eine Rolle bei der Vorbereitung zur Niederlegung der Krone.

Kurze Zeit danach war er österreichischer Gesandter in Bayern. Er war mit Maximilian I. Joseph und den Ministern Montgelas und Franz Karl von Hompesch gut bekannt. Montgelas kannte er aus dem Umfeld des Illuminatenordens. Unklar ist allerdings, ob er wie sein Bruder dem Geheimbund angehörte. Er sollte versuchen, die Bayern auf die Seite Österreichs zu bringen. Gleichzeitig baute er in Süddeutschland ein gegen die Franzosen gerichtetes Informations- und Spionagenetz auf. Schließlich wurde ihm klar, dass Bayern bei einem kommenden Krieg nicht die Seiten wechseln und den Rheinbund verlassen würde. Damit war Bayern ein potentieller Feind Österreichs.

Er drängte seinen Bruder dazu, dass Österreich Frankreich und seine Verbündeten angreifen müsse, solange Napoleon Bonaparte und seine Truppen in Spanien gebunden seien. Er verfasste im Folgenden genau beobachtende Berichte an seinen Bruder, die die Maßnahmen der Regierung Montgelas scharf kritisierten. Zum Entschluss Österreichs loszuschlagen trug auch bei, dass Friedrich Lothar fälschlicherweise berichtete, dass die Armeen des Rheinbundes insgeheim mit Österreich sympathisierten.

Während des fünften Koalitionskrieges war er 1809 Bevollmächtigter Armeehofkommissär für Deutschland und Generalintendant bei der österreichischen Hauptarmee unter Erzherzog Karl. Nach der Niederlage zog er sich aus der Öffentlichkeit auf seine Besitzungen in Böhmen zurück.

Literatur
Pierer's Universal-Lexikon. Band 16. Altenburg 1863, S. 658–659. Onlineversion

Einzelnachweise

Domherr (Würzburg)
Diplomat der Habsburgermonarchie (vor 1804)
Gesandter in Bayern
Rektor der Julius-Maximilians-Universität Würzburg
Friedrich Lothar
Friedrich Lothar
Geboren 1761
Gestorben 1811
Mann

Friedrich Lothar von Stadion


An Brachiaria atrisola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert D. Webster, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bryan Kenneth Simon. An Brachiaria atrisola in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria atrisola


Chinolizidina  (norlupinan, octahidro-2H-chinolizină) este un compus heterociclic biciclic ce conține azot. Unii alcaloizi, denumiți alcaloizi chinolizidinici, sunt derivați ai acestui compus. Câteva exemple sunt: citisină, sparteină.

Note

Vezi și
 Pirolizidină
 Indolizidină

Legături externe

 Sinteza:

Compuși heterociclici cu azot

Chinolizidină


André Botur (* 23. Dezember 1964 in Bremen) ist ein deutscher Jurist und seit 2012 Richter am Bundesgerichtshof.

Er promovierte 1995 an der Humboldt-Universität zu Berlin über "Privatversicherung im Dritten Reich: zur Schadensabwicklung nach der Reichskristallnacht unter dem Einfluss nationalsozialistischer Rassen- und Versicherungspolitik". Anschließend begann er seine berufliche Laufbahn im Jahr 1996 im höheren Justizdienst des Landes Sachsen-Anhalt. 1997 wurde er in den Geschäftsbereich des niedersächsischen Justizministeriums versetzt. Er war zunächst bei der Staatsanwaltschaft, sodann beim Landgericht Hildesheim und ab 1998 beim Amtsgericht Peine tätig. Von 2005 bis Ende 2007 war er als wissenschaftlicher Mitarbeiter an den Bundesgerichtshof abgeordnet. Noch während seiner Abordnung wurde er zum Richter am Oberlandesgericht Celle ernannt. Dort gehörte er seit 2008 einem Senat für Familiensachen an.

Am 2. Mai 2012 wurde André Botur zum Richter am Bundesgerichtshof ernannt und dem XII. Zivilsenat zugewiesen.

Einzelnachweise

Richter (Bundesgerichtshof)
Richter (Oberlandesgericht Celle)
Deutscher
Geboren 1964
Mann

André Botur


{"type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q73260"}

Die Cathedral of St. Patrick and St. Joseph (Kathedrale St. Patrick und St. Josef), meist kurz St. Patrick's Cathedral, ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Bistums Auckland in Auckland, Neuseeland.

Geschichte und Architektur
Um 1840 lebten in Auckland rund 200 Katholiken meist irischer Abstammung. Jean-Baptiste Pompallier, Apostolischer Vikar für Westozeanien und ab 1848 erster Bischof von Auckland, erreichte beim britischen Gouverneur William Hobson die Bereitstellung von Grundstücken für eine Kirche mit Pfarrhaus, eine Schule und einen Friedhof. Die Kirche, ein bescheidener Holzbau, wurde im Januar 1843 benediziert. Das Hauptpatrozinium des irischen Nationalheiligen Patrick war schon vor Baubeginn festgelegt worden. Wochentags diente der Kirchsaal zugleich als Schule.

Bereits 1846 erfolgten Planung und Grundsteinlegung einer neuen, größeren Kirche aus Werkstein. Die turmlose Saalkirche mit Spitzbogenfenstern wurde von Walter Robertson entworfen und am 19. März 1848 vom damaligen Weihbischof und späteren ersten Bischof von Wellington Philippe Viard geweiht. Am 20. Juni desselben Jahres wurde sie zur Kathedrale des neu errichteten Bistums Auckland erhoben.

Wenige Jahrzehnte später war auch diese Kirche zu klein. So wurde 1884/85 an ihre Längsseite ein neugotischer einschiffiger Bau mit offenem Dachstuhl und spitzbehelmtem Turm aus verputztem Backstein angebaut. Die Pläne stammten von den Aucklander Architekten Edward und Thomas Mahoney (Vater und Sohn).

1907/08 schließlich wurde die Steinkirche von 1848 abgerissen und durch ein ungewöhnlich breites Querhaus ersetzt. Mit dieser von Thomas Mahoney geleiteten Erweiterung erhielt die Kathedrale ihre heutige Gestalt. In den Jahren 2007–2009 erfolgte eine grundlegende Renovierung.

Weblinks

 Geschichte und Architektur (Netzpräsenz der Kathedrale, englisch)

Cathedral
Römisch-katholische Kathedrale in Neuseeland
Patrickskirche
Josefskirche
Erbaut in den 1880er Jahren
Neugotisches Kirchengebäude
Auckland, Patrick
Bauwerk des Historismus in Neuseeland
Kirchengebäude in Australien und Ozeanien
Baudenkmal in Auckland
Religion (Auckland)

Cathedral of St. Patrick and St. Joseph


Nevėžis, rijeka u Litvi
 BC Nevėžis Kėdainiai, košarkaški klub iz Kėdainiaija, Litva
 FK Nevėžis Kėdainiai, nogometni klub iz Kėdainiaija, Litva

Nevėžis (razdvojba)


Kulilte-frigørende molekyler, CO-RM (fra ), er typisk kulilte i et metal-kompleks, der kan frigive kulilte.

På grund af kuliltes toksiske effekt undersøges nu kulilte i blandede komplekser med et metal som for eksempel  carbonyl tryptophan mangan (I) for et potentiale som et alternativ til konventionelle antibiotika.

Noter

Kemi

Kulilte-frigivende molekyler


Kupališni kompleks Stubičke Toplice je kompleks zgrada i popratnih objekata u općini Stubičke Toplice.

Opis
Termalni sklop smješten u središtu Stubičkih Toplica, između potoka Vidak i Topličica te ceste za Donju Stubicu, izgrađen je po narudžbi zagrebačkog biskupa Maksimilijana Vrhovca i projektu K. H. Vesteburga . Obuhvaća glavnu kupališnu zgradu s Maksimilijanovom kupelji, parnu ili Dijaninu kupelj, kapelu sv. Katarine te kupališni perivoj. Kupališna zgrada s bazenom (Maksimilijan) sagrađena je u stilu baroknog klasicizma, u tradiciji srednjoeuropskih dvoraca, sa središnjim dominantnim volumenom, odakle se bočna krila pružaju prema vanjskom prostoru. Izgrađen do 1814. g. po tada suvremenim zapadnoeuropskim kriterijima i standardima, najraniji je očuvani primjer termalnog kupališta u Hrvatskoj.

Zaštita
Pod oznakom Z-1902 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji

Kupališni kompleks Stubičke Toplice


Double click may refer to:
 Double-click, the act of pressing a computer mouse twice quickly without moving it
 DoubleClick, a subsidiary of Google that develops and provides Internet ad serving services
 Doubleclick (musician), a UK musician
 The Doubleclicks, and American musical duo

Double click (disambiguation)


Cinsiyet, erillik ve dişilik arasında farklılık gösteren özellikler aralığı veya bağlama göre, bu özellikler biyolojik cinsiyeti (yani er, dişi veya erdişi olma durumunu), cinsiyete dayalı toplumsal yapıları (cinsiyet rolleri ve diğer toplumsal roller de) veya cinsiyet kimliğini kapsayabilir.

Seksolog John Money, 1955'te biyolojik cinsiyet ile rol olarak (toplumsal) cinsiyet arasındaki terminolojik ayrımı belirtti. Onun çalışmasından önce, gramatik kategoriler dışında bir şeyi belirtmek için cinsiyet sözcüğünün kullanımı yaygın değildi. Ancak feminist teori biyolojik cinsiyet ile cinsiyetin toplumsal yapısı arasındaki ayrım konseptini kucakladığında 1970'lere kadar Money'e ait bu sözcük anlamı yaygın hale gelmedi. Bugün, bu ayrım kesinlikle bazı bağlamlarda özellikle sosyal bilimler ve Dünya Sağlık Örgütü tarafından yazılan belgelerde takip edilmektedir.

Biyolojik ve toplumsal cinsiyet

Toplumsal cinsiyet kavramı, biyolojik cinsiyetten farklı olarak, bir kişinin, "sosyal" veya "psikolojik" cinsiyetini tanımlar. Söz konusu kavram İngilizceden, özellikle toplumsal/sosyal cinsiyet (gender) ile biyolojik cinsiyet (sex) arasındaki ayrımı gözetebilmek için alınmıştır. Türkçede "cinsiyet" her iki anlamda da kullanılabilmektedir; toplum ve sosyal bilimlerde bu kavram (gender) özellikle teknik bir terim olarak işlevsellik kazanmaktadır.

Biyolojik anlamda cinsiyetin sıkça dişi ve er olarak ikili tanımlanmasına karşın interseks (Türkçe'de erdişi) cinsiyet konusunda bilinç arttıkça cinsiyetin ikili yorumları yerine cinsiyeti bir spektrum olarak yorumlayan anlayış hakim olmuştur. İkili cinsiyet modelinde, üreme sistemleri, er ve dişi cinsiyetlerini ayıran özelliktir. Cinsiyeti tanımlamada kullanılan bu biyolojik özelliğin yanı sıra, bireylerin bir de toplum içerisinde ele alınan cinsiyet özellikleri vardır. Buna da toplumsal cinsiyet denir. Bu cinsiyette, bireyin sosyal açıdan cinsiyet özelliği ele alınır. Ayrıca, bir kültürdeki cinsiyet için belirleyici olan her şeyi (örneğin; kıyafet, meslek vb.) içine alır. Bedensel özelliklere gönderme yapmaz. Kısaca, kadın ve erkeğe verilen roller ve onların toplumdaki sorumluluklarıdır. Toplumsal cinsiyet rejimleri bu iki cinsiyetin, toplumsal hayata ne oranda katılacağı, nerede duracağı ve nasıl temsil edileceğini belirler.

Biyolojik cinsiyet anne karnında oluşur; toplumsal cinsiyet ise doğduktan sonra. Toplum içinde "kızlar şöyle olur, erkekler böyle olur" gibi aşılamalar toplumsal cinsiyeti öğretir. Kızlarla erkeklerin farklı uzunluklarda saç uzatmaları, pantolon ve eteklik giyme, kulağa küpe takma ya da takmama, saçı tokalama ya da tokalamama gibi farklılaşmalar toplumsal cinsiyet ile uyumlu duruma gelme davranışları olarak değerlendirilebilir. Bütün bu olgularda biyolojik cinsiyet değişmez, ancak toplumsal cinsiyet ortaya çıkar.

Toplumsal cinsiyet kavramı, bu anlamda, 1955 yılında Amerikalı araştırmacı John Money tarafından, biyolojik cinsiyetleri belli olmayan, fakat belli bir cinsel kimliğe sahip olan "interseksüel'' insanların duygu ve davranışlarını tarif etmek için ortaya atılmıştır. İnterseksüellik, başlangıçta biyolojik rol ve biyolojik kimlik olarak tanımlanıyordu, fakat bu tip insanların aslında biyolojik cinsiyetleri belli değildi.

"Cinsiyet rolü kavramı, bir kişinin, kendi cinsiyet kimliğini kanıtlamak için söylediği ve yaptığı her şeyi ifade etmek için kullanılır.''
-Money, 1955

Toplumsal cinsiyet ve cinsiyet kimliği kavramlarını, 1963 yılında Robert Stoller ve Ralph Greenson şu şekilde tanımlamıştır:
"Cinsiyet kimliği, bilgi ve bilinçle başlar, bilinçle ya da bilinçsizce de tek bir cinsiyete ait olunur. Cinsiyet rolü, kişinin toplumda sergilediği davranışlar, özellikle de diğer insanlarla oynadığı rollerdir.''
-Stoller, 1968

Çoğu insanda, bedensel, sosyal ve cinsiyet kimliği bir uyum içindedir. Bu kişiler, belli bir cinsiyetin özelliklerine sahiptirler ve kültürlerinin de etkisiyle bu cinsiyete uygun davranır, kendini o cinsiyete ait gibi hissederler. Bu kişilere "transcinsel'' denir.

Biyolojik ve toplumsal cinsiyet kavramı ayrımı, ilerleyen yıllarda, hem feminizm edebiyatı içinde, hem de cinsiyetini değiştirmek isteyen insanlarca ele alınmıştır. Böylelikle 1970'li yıllarda, Virginia Price "transcinsel'' kavramını ortaya atmıştır: Transcinsel, biyolojik cinsiyetini değiştirmeye yanaşmayan transeksüellerin aksine, cinsiyet kimliğini, biyolojik cinsiyetine uymadığından dolayı değiştirmek isteyen insanları tanımlar. Aslında transcinsel kavramının kullanımı değişmiş, günümüzde cinsiyet rolünü ya da cinsiyet kimliğini, toplumun ona verdiği role uymadığı gerekçesiyle, değiştirmek isteyen kişileri tanımlamak için kullanılmaya başlanmıştır.

Kalıtımsal yapıya göre cinsiyet

Gonozomal kromozomal yapıda Y kromozomunun bulunup bulunmamasına göre adlandırılan cinsiyettir.

44+XX kromozomlarına sahip bir birey kalıtımsal olarak dişi cinsiyettedir.
44+XY kromozomlarına sahip bir birey kalıtımsal olarak erkek cinsiyettedir.

Bunu da döllenme sırasında babadan gelen sperm hücresinin kromozomal yapısı (X kromozomu mu Y kromozomu mu içerdiği) belirler.

Kalıtımsal cinsiyeti belirleyen erkekten gelen gonozomal kromozomun (X, Y) türüdür.

İç üreme organlarına göre cinsiyet
Döllenme sonrası Y kromozomundaki "testis belirleyici faktör=TBF (testis determinating factor=TDF) geni "Testis Belirleyici Faktör" adlı ürünü sentezlemekte ve bu ürün farklılaşmamış (andiferansiye) gonadal yapıyı testis yönünde farklılaştırmaktadır. (Farklılaşım=Diferansiyasyon)

Bu faktörün bulunmaması durumunda farklılaşmamış cinsiyet bezi (over=yumurtalık=dişilik bezi ve testise=erkeklik bezi birden verilen ortak ad) over yönünde farklılaşacaktır.

Testisler başlıca androjen hormonu (testosteron) üretirler.

Yumurtalıklar başlıca östrojen hormonu üretirler.

Anti-Müllerian hormon duktal yapılardan Müller kanallarının gelişimini engelleyen testislerin sertoli hücresinden sentezlenen hormonal yapıdır.

Varlığında Müller kanallarında gelişim gözlenmez, Wolf kanalları testesteronun da etkisiyle duktal yapılar iç üreme organları erkek yönünde gelişim gösterirler.

Yokluğunda ise duktal yapılardan Müller kanallarından Fallop tüpleri (Döllenme tüpleri, rahim tüpleri) (Tuba Uterina), rahim (uterus) ve vajenin (dölyolu) 2/3 üst kısmı oluşur.

Duktal yapılardan over dışı kadın iç üreme organlarının ve testis-penis dışı erkek üreme organlarının farklılaşması testislerden sentezlenen Müleryen inhibe edici faktör varlığına/yokluğuna bağlıdır.

Dış görünüşe göre cinsiyet

Dış üreme organları 'ürogenital sinüs' adı verilen yapıdan köken alırlar.

Bu yapı yüksek derecede androjenik hormonlara maruz kaldığında erkek tipi dış üreme organlarına farklılaşır.

Bu yapı düşük derecede androjenik hormonlara maruz kaldığında ise dişi tipi dış üreme organlarına farklılaşır.

Dış üreme organlarının farklılaşması değişik derecelerde androjenik hormonlara maruz kalmalarına bağlı bir olaydır.

Psikososyal yönden cinsiyet
Kişinin kendisini ya da yaşadığı toplumun dişi mi erkek mi olarak gördüğüdür. Bu da insanın ruhsal gelişim evrelerinde belirlenir . Yakın zamana kadar bu anlayış devam etmişse de günümüzde cinsiyetin psikososyal bakımdan da çift kutuplu olmadığı dile getirilmektedir .

Cinsiyet rolü
Cinsiyet rolü, bir kültürde belli bir cinsiyet için kabul edilen ve geçerli sayılan davranış biçimleridir. Diğer bir deyişle, bir bireyin kendi cinsiyet kimliğiyle bağdaşan ve bu kimliğini ifade etmeye yarayan davranış biçimleridir.

Günümüzde, kişiye verilen toplumsal (kültürel) cinsiyet rolüyle, biyolojik rolün farkını anlamak için, biyolojik cinsiyet () ve toplumsal cinsiyet () kavramı sosyolojik ve psikolojik alanlarda farklı iki kavram olarak ele alınmıştır.

Toplumsal cinsiyet rolü
Toplumsal cinsiyet rolü, toplumsallaşma süreci ve bireyin yaşadığı toplum içerisinde edindiği cinsiyettir. Bu kavram ilk defa 1972 yılında kullanılmıştır. Doğuştan edinilen biyolojik cinsiyetin tam tersi özellikler gösterebilir. Kadın ve erkeğin, toplumda üstlendikleri rollerin çoğu zaman kültür tarafından belirlendiğini anlatır ve bu nedenle de değişebilir olduğunu söyler.

Toplumsal cinsiyet rolleri, toplumların sosyal, ekonomik ve kültürel yapısından etkilendiği için, buna uygun mekanizmalar da üretir. Bu mekanizmalar da toplumun koşullarına göre zamanla değişiklik gösterir.

Cinsiyet rollerinin kültürel boyutu çok geniş yelpaze içinde biçimlenir. Bu genişlik içinde belli başlı ana yönelimler belirginleşse de, kültürel görev dağılım olanaklarının hemen hemen tümü bir yerde ve belli bir zamanda uygulama alanı bulmuştur.

Bugüne kadar, her kültürde, bir cinsiyet rolü var olmuştur. Bu rollerin her biri tarihsel olarak ortaya çıkmış ve sürekli değişime uğramışlardır. Sadece, üreme konusunda kadın ve erkeğin biyolojik rolleri, 20. yüzyılın ortasına kadar sorgulanmamıştır, fakat tıbbın olanak sunmasıyla birlikte, bu biyolojik roller kısmen değişmiş ve bu konuda tartışmalar yürütülmüştür. Yalnız bu tartışmalar, toplumun sadece küçük bir kesimiyle sınırlı kalmıştır.

Toplumsal cinsiyet rollerinin en bilindik şekli, geçmiş yüzyıllarda, Batı'da giderek sorgulanan ve değişen heteronormatif ve ataerkil rollerdir.

Geleneksel roller, "erkek" ve "kadın" olarak birbirinden kati bir şekilde ayrılan ve her iki cinsiyete de doğuştan verilen cinsiyet rollerinin var olduğu iddiasındadır. Bu roller:
Erkek:

 Aile reisi ve evin geçiminden sorumlu,
 Dışarıyla olan bağı kurmada sorumlu,
 Güçlü, mantıkla hareket eden, cesur, cinsel açıdan aktif,
 Kadınlara, yani "besleyicilere" hemen hemen hiç bağlı olmayan "avcılar" olarak erkekler.

Kadın

 Erkeğe bağlı ve onun korumasına muhtaç,
 Eşiyle ve ailesiyle olan ilişkide sosyalliği sağlayan,
 Güçsüz, duygusal, mantıkla hareket etmeyen, her zaman kendinden ödün veren, cinsel açıdan pasif
 "Avcılara" muhtaç "Kuluçka sağlayıcısı" olarak kadınlar

19. yüzyılda ortaya çıkan kadın hareketleri, sanayi devrimi gibi politik değişiklikler ve özellikle de I. Dünya Savaşı ile II. Dünya Savaşı, kadının toplumdaki konumunun değişmesini sağlamıştır. Böylelikle, cinsiyet rolü bağlamında da çok önemli değişiklikler meydana gelmiştir. Kadının rolü, erkeklere oranla, daha çok liberalleşmiştir. Bu liberalleşme, kadınlara verilen olanakların, erkeklere göre daha fazla olmasına yol açmıştır.

Cinsiyet rolleri, geleneksel rol dağılımı görüşüne karşı çıkan ruh ve doğa bilimlerinin çalışmalarına ve araştırma sonuçlarına da konu olmuştur ve çalışmaların sonucunda, gerçekten birbirinden kati bir şekilde ayrılmış cinsiyetlerin var olduğuna dair şüpheler doğmuştur. Burada da transcinsel hareketler ve interseksüelliğin farkına varılmıştır.

Cinsiyet kimliği
Cinsiyet kimliği psikolojide, bir bireyin kendini ait hissettiği cinsiyet olarak tanımlanır ve bu kimlik, çoğunlukla bireyin bedensel özellikleri ile ilgilidir. Yani bu kavram, bireyin kendisini sadece dişi ya da erkek olarak algılaması ile sınırlıdır.

Cinsel kimlik, cinsiyet kimliğinden daha geniş kapsamlı bir kavramdır. Bireyin cinsel eğilimlerini, dış görünüşünü ve bunların toplum içindeki yansımasını da içerir. Bir kişinin cinsiyetini anlamak dışarıdan kolaydır, fakat cinsel kimliğini anlamak oldukça zor ve karmaşıktır. Bu, kişinin hissettiği içsel duygularla ilgilidir. Doğduğu cinsiyetten memnun olmayan kişiler, "transcinsel'' olarak adlandırılır.

Toplumsal cinsiyet araştırmalarında cinsiyet sorunsalı

Toplumsal Cinsiyet, sosyal ve kültürel koşullara bağlı cinsiyettir ve bu sebepten ötürü de sosyokültürel bir oluşumdur.

Özellikle toplumsal cinsiyet araştırmaları, biyolojik ve sosyal cinsiyet arasında nedenselliğe dayanan bir bağ olduğunu ve onların devamlılık çabalarını reddeder. Toplumsal cinsiyet, bir cinsiyet yapısından daha fazlasıdır. Burada insanların "tipik erkek'' veya "tipik kadın'' özelliklerinden hangisinde yer aldığı ve bu rollerin değerleri önceliklidir. Her şeyden önce, kadın ve erkeğin kendi başlarına toplumdaki rollerinin nasıl olduğunu ve bunları nasıl değerlendirdiklerinden bahseder. Bu bakımdan, örnek olarak, bir yandan biyolojik cinsiyetine doğası gereği önem verip, diğer yandan da belli bir toplumsal kesime ait olup, kendi toplumsal değerini oluşturmuş kadınlar ele alınabilir.

Bu tür toplumsal cinsiyetlerin, sosyal anlamları, çeşitli biçimlerde açıklanabilir. Bir toplumdaki cinsiyet ve bu cinsiyetin değeri, orada baskın olan güç değerlerine bağlıdır. Böylelikle, anaerkil bir toplumdaki cinsiyet problemi, ataerkil toplumdakinden az çok farklıdır diyebiliriz çünkü "erkeklik'' ve "kadınlık'' kavramları her kültürde farklı değerlendirilir. Bu değerlendirmeler üzerine, kendi kendine gelişen, toplumsal hak ve çıkar anlayışları belirlenir. Her birey, sosyalleşme koşullarının etkisiyle, bu rollerin ve anlayış farklılığının normal olduğunu hisseder.

Biyolojik ve toplumsal cinsiyet kavramına eleştirel yaklaşım
Biyolojik ve toplumsal cinsiyet kavramlarının ayrımı, yıllardan beri var olan bir konudur. her şeyden önce, bu ayrım, 1960'lı yıllarda sosyo bilimsel-feminizm tartışmalarının merkezi haline gelmiştir.

Judith Butler toplumsal ve biyolojik cinsiyet arasındaki ayrımı kesinlikle reddeder çünkü bu ayrımı yapmak tamamıyla yanlış olur. Tıpkı Descartes'in Dualizm felsefesinde olduğu gibi. Onun görüşüne göre, beden ve zihin bir arada ama birbirinden bağımsız şekilde var olmuşlardır. Toplumsal ve biyolojik ayrım, Descartes'in vücut ve zihin ikilisinde olduğu gibi, insanların;

 Biyolojik cinsiyetten meydana geldiğini söyler: Bu da demektir ki; insanlar kendilerine doğuştan verilen seks cinsiyetinden ve bedenlerinden oluşurlar,
 Toplumsal cinsiyetlerinden meydana geldiğini söyler: Yani, kişinin toplumsal cinsiyeti, bedeninden bağımsızca seçebileceği cinsiyettir.

Yalnız, Butler'a göre, toplumsal cinsiyetin yanı sıra, biyolojik cinsiyet de sorgulanabilir bir gerçeklik ve bedenin kültürel yorumlanmasıdır. Toplumsal cinsiyet bağlamında yaşanılabilecek şeyler, insan bedeninin sahip olduğu olanaklara bağlıdır. Zaten bu olanaklar da, yeniden kültürel yollarla yorumlanır.

Heteronormatiflik
Heteronormatiflik, heteroseksüelliği, sosyal norm olarak kabul eden bir görüştür. Bu tanımdan yola çıkarak, bu ikili cinsiyet sistemine ilişkin varılan sonuç; bu sistemin içinde bireyin biyolojik cinsiyetinin, cinsiyet kimliğinin, cinsiyet rolünün ve seksüel yöneliminin her bireyde aynı olduğudur.

Bu kavram, Queer çalışmaları ve Queer teorilerinde kullanılan bir terimdir. Queer, heteroseksüelliği sosyal norm olarak eleştiren, eşcinselliğe de eğilim gösteren bir yaklaşımdır. Queer teorisinin, toplumsal cinsiyet araştırmalarında ne ölçüde kabul edildiğini, araştırmalarla, bu teoriyi ilişkilendirerek görebiliriz.

Bunun yanı sıra, heteronormatiflik, toplumsal bir düzen sistemidir. Aslında her birey, heteroseksüel yapıda dünyaya gelir. Bu nedenle, toplumda heteroseksüel yaklaşımlar söz konusudur, bu da toplumun kurallarında yer alır. Kısacası, heteroseksüelliğin gelişimi sorgulanmaz ve araştırılmaz. O, içinde tüm normların ölçüldüğü bir standarttır. Buna karşın örneğin Freud her insanda ilkesel olarak "çok yapılı bir sapkınlık" öngörmüştür, kısacası herkese çok katmanlı, çok boyutlu ve tek yönlü olmayan bir karşı cins odaklı cinsellik atfetmiştir. Bu düzen, yalnızca insanların birlikte yaşama anlayışlarını (örneğin; çekirdek ailedeki bölünmeler veya tek eşli bir aşktaki baskınlık) biçimlendirmez, aksine tüm dünya görüşünü belirler. (örneğin; kültür/ doğa, kadın /erkek gibi ikili modellerin yapıları)

Heteronormatiflik, tüm önemli toplumsal ve kültürel alanları, bunun yanı sıra, bireyleri de içine alan bir sistemdir. Başka kültürlerin araştırma ve tanımlarına göre de, heteroseksüellik sağlıklı bir bedene sahip olmaktır.

Bu sistem kesinlikle şu görüşlerin kabulüne yer vermez:
 İnterseksüellik (hem erkeksi hem de kadınsı cinsiyet özelliğine sahip bireyler)
 Eşcinsellik (aynı cinsiyetten bireyler arasındaki ilişki)
 Biseksüellik (Cinsel yönden eğilimi, hem kendi cinsiyetine, hem de karşı cinsiyete dönük birey)
 Panseksüellik (Tüm cinsiyetlere ilgi duyulması)
 Aseksüellik (Cinsel açıdan tarafsız, cinsel çekim duymayan birey)
 Transseksüel (kendi doğduğu cinsiyete uymayan, kendisini başka cinsiyete ait hisseden birey)

Bu sistem, yukarıdaki kategoriye dâhil olan bireyleri, tamamen toplumdan dışlamaz. Onlara karşı tolerans da göstermektedir, fakat bunun için bireyler toplumun normlarına uymalı ve toplumda göze çarpmamalıdırlar. Yalnız şu da unutulmamalıdır ki, bir normun toplumda yerleşmesi için, zıt normlara da ihtiyacı vardır.

Damgalama ve asimilasyon
Toplum sistemiyle ayrı düşen ve bu sistemin kabul etmediği duygu ve davranışlar, beklenilmeyen bir durumu doğurabilir ve çoğu zaman bu duygular içindeki birey, toplum dışına itilmeye maruz kalabilir. Birini karalamak veya onun itibarını sarsmak, sadece bireyin kendisine zarar vermekle kalmaz, aynı zamanda insanlarla olan ilişkisine ve toplumdaki basmakalıp düşüncelerin zarar görmesine de sebep olabilir.

Stigmalar, normalliğin sınırını çizen işaretler gibidir ve bu işaretler, içinde toplumsal sapmalar göstererek düzeni sarsabilecek alanları işaretlerler. Stigma sürecini, Erving Goffman, genel bir toplumsal süreç olarak tanımlar. Ona göre, "topluma katkıda bulunmak istiyorsak, toplum tarafından desteklenmeyen şeyleri de ele almalıyız". Ervin Goffman'ın bu sözü, toplumda var olan genelgeçer normların devamlılığı sağlanabilsin diye, gerçekleşmeyen norm beklentilerine bir tepki niteliğindedir. Damgalanmış birey, kimliğini sergileyememesine rağmen, kimliğini yine de toplumdan almıştır. Bu düşünce, bireyin özgüven değerlerini sarsacak nitelikte olabilir. Bu durum daha da kötüleşirse, birey toplumdaki tüm olumsuzlukları kışkırtmaya daha da eğilimli olur.

Heteronormatif bir toplumda, interseksüeller, eşcinseller ve transcinseller asimile edilmeye çalışılır:

İnterseksüellik

İnterseksüel bireyler, her iki cinsiyetin özelliğine sahiptir. İnterseksüellik, kalıtımsal, gonadal (cinsiyet bezlerine dayalı), hormonel ve anatomik yapıdaki farklılaşmadan kaynaklanabildiği gibi, daha birçok farklı nedeni ve etkileri de olabilir.

Pratik sonuçlar
Biyolojik cinsiyetin, cinsiyet kimliğinin, cinsiyet rolünün ve seksüel yönelimlerin eşit görülmesi pratikte tüm kişiler için, hatta bu kategorilerin hiçbirinde yer almayan bireyler için bile önemli etkileri vardır.

Uygulamada, toplum ve bireyler de, kendisine yakın hissettiği kişiyle değil, belli bir bireyle, belli bir cinsiyet ve bir davranış biçimi sergilemesi gerektiğinden yola çıkar. Bu kurala uygun olarak da yetiştirilirler.

Genç erkeklerden, kızlara ilgi göstermeleri ve eril rollerini yerine getirmeleri beklenir. Bundan dolayı, erkeklere yalnızca eril rol örnekleri gösterilir. Kızlara ilgisi olmayan homoseksüel erkekler ya eğitilir ya da artık onlara iyi gözle bakılmaz. Bireyin sapmaları, (örneğin; bebeklerle oynayan bir erkek çocuk) kabul edilmez ve bu sapmaları düzeltme gereği duyulur.

Toplumun beklentilerinden sapmalar göstererek, kendi duygularını yaşayan kişi, çoğu zaman kendini yalnız hisseder. Bu kişiler, toplumsal beklentilere olan bağlılıktan kurtulmak için kendi içinde önemli adımlar atması gerekmektedir.Kaynak

Biyolojik ve tıbbi yaklaşımlar

Interseksüellik ile transcinsel ve transeksüelliğin farkı
Transcinsel ve transeksüel kavramlarını Interseksüel kavramından ayrıştırıp sınırlandırırsak: Transcinsel, ona verilen cinsiyetin yanlış veya yetersiz olduğunu hisseden veya bu cinsiyet formlarını, yani cinsiyet kategorilerini baştan reddeden bireydir. Bazı interseksüeller, transcinseldir. Kimi organizasyonlarda, transeksüeller, interseksüellerle birlikte çalışsa da, birçok ortak nokta görüldüğü için, diğer interseksüeller, transcinsellerle birlikte çalışmayı reddederler.

Transeksüel bireyler, biyolojik açıdan belli bir cinsiyete ait olsalar da, kendilerini başka cinsiyete ait hissederler. Transeksüelliğin tıbbi teşhisinde, interseksüellik resmi ayrılık kriterleri olarak ele alınır. Interseksüelliğin teşhisi, aralarında kromozom analizinin de yer aldığı, çeşitli incelemeler sonucunda konulabilir. Bununla birlikte, interseksüel olduğunun farkında olmayıp, cinsiyetini değiştiren interseksüel bireyler, bu sebepten ötürü, tıbben ve hukuken (transseksüel yasaları, kısaca TSG) transseksüel bireyler gibi muamele görürler.

Nedenleri
 Kromozomsal değişimler
 Üreme organlarındaki değişimler
 Hormonal değişimler
 Anatomik değişimler

İnterseksüelliğin birçok sendromu, kanıtlanabilen, tek bir sebepten meydana gelmez. Aksine burada birçok faktör birlikte rol oynamaktadır.

İnterseksüelliğin sıklığı, son derece farklı değerlendirilir. Bir bireyin, interseksüel olup olmadığını anlamak için, hormon analizinin dâhil olduğu detaylı bir tıbbi inceleme gereklidir.

Bu tür biyolojik gözlemler, disiplinler içinde de eleştirilir. Bu da, sayılan birçok faktörün, cinsiyet gelişiminde etkisi olduğunu kanıtlamaktadır. Cinsiyet gelişimi, cinsiyetin bireysel ve çok yönlü olarak kendine nasıl yön verdiğidir. Interseksüellik ve seks hastalığıyla ilgili bu tür tespitler, değerlendirmede bir ölçü değerinde olan biseksüellikten doğan patolojik hastalıklardır. Aynı zamanda, birçok interseksüel birey, biyolojik sınıflandırmayı, interseksüelliğin bir hastalık olarak değerlendirilmesini ve zorla uygulanan tedavi yöntemlerini eleştirmektedir.

Başarısız tıbbi cinsiyet tespiti denemeleri
Bir cinsiyetin tıbben değiştirilebileceği teorisi günümüzde, cinsiyet değiştirme ameliyatlarıyla (ya da cerrahi operasyonlarla) yürütülmektedir. Bunlar üreme organının kesilerek, normal bir kadın organı büyüklüğünde (özellikle klitoris küçültülerek) genç yapay vajinanın yapılması veya birbirine bağlı olan zıt kromozomların değiştirilmesi ile yapılan hadımlaştırma uygulamalarıdır.

Tıbbi müdahaleler, bazen uzun süreli ek tedavileri de gerektirebilir. Bu, hormon tedavisinin yanı sıra genç yapay vajinayı da ilgilendiren bir konudur, çünkü bu vajina, en azından vücut gelişimini tamamlayana kadar genişletilmelidir. Örneğin, yaşlı interseksüel insanların, tıbbi takipleri, şu ana kadar yapılmamaktaydı. Bu sebepten dolayı da gerontoloji (yaşlılık bilimi), yapay vajinanın bakımı veya hormon tedavisinde karşıt hormonların kullanımı ve dozajına ilişkin henüz bir bilgi vermemiştir.

İnsan cinsiyetinin tıbbi yöntemlerle tespit edilebileceği iddiası, bu yöntemlerin, kısa süren hassasiyeti; yine kısa veya uzun süren fiziksel ve psikolojik komplikasyonları ve bırakacağı kalıcı hasarlar düşünülmeden ortaya atılmaktadır. Çoğu interseksüeller, acı veren operasyonların fiziksel zararını çekmekteler. Örneğin; küçültme nedeniyle klitoris duyarlılığını yitirebilir, iyileşen bir organ uyarıldığında acıya yol açabilir ya da erken yaşlarda yapılan vajina -birey gelişimini tamamlayıncaya kadar- genişletilmesi gerekebilir.

Karşıt kromozomlu hormon terapisi uygulamasıyla, birden fazla metabolizma bozukluğu da ortaya çıkabilir. Günümüze kadar yapılan uygulamalarda yaşanan bir diğer zorluk da ilgili kişilerin, kromozomsal cinsiyetine ilişkin bilgilendirilmemesi ve böylelikle yanlış tıbbi tedavilerle (örneğin; özünde xy kromozomuna sahip olmasına rağmen, hastalık sigorta kurumu kartının bayan cinsiyetinde yazılması) çoğu kez önemli belgelerden yoksun bırakılmasıdır. Yapılan operasyonlar ve bu operasyonların sonuçlarından doğan güçlü travmalar da, fiziksel rahatsızlıklara sebep olmaktadır. Aynı zamanda cinsiyet tanımına ilişkin sosyal çevrenin verdiği aşırı tepkiler ve toplumda var olan tabular, interseksüel bireyler için çoğu zaman sıkıntı veren bir durumdur.

İnterseksüel eylemciler, bu sebepler nedeniyle özellikle çocuk yaşlarda baskıyla yapılan cinsiyet tanımlamasına karşı çıkmakta ve cinsiyet değiştirme ameliyatlarının, önce interseksüel bireyler tarafından kabul edilip, onaylandıktan sonra yapılmasını talep etmektedirler.

Fiziksel müdahalelerin uygulanmasına ilişkin, John Money'nin teorisine dayalı ilk izlenimler, protestolar sebebiyle, insan cinsiyetinin, operasyonlarla uygun hale getirilmesi işleminin değişikliğe uğradığını göstermektedir. Bazı sendromlarda da bireylerin, fiziksel anlamda zorla bir tanıma ve sınıflandırmaya tabi tutulması ve buna bağlı olan tıbbi müdahalelerden vazgeçtiği görülmektedir.

Batı kültürlerinde interseksüellik
Modern çağda batı kültüründe, interseksüellerle olan ilişkilerin iki ana kabulü vardır: bunlardan ilki, her insanın gerçek cinsiyetinin, bilimsel olarak belirlenmesinin mümkün olduğudur. Bu yüzden çok sayıda interseksüel birey sözde hemafrodit olarak tanımlanmışlardır.

Aynı zamanda interseksüel bireylerin çıkarları gereği, bu kabuller, onların bedenlerini gerçek cinsiyetlerine göre değiştirmelerinden doğar ve bu kanı genellikle bireyin cinsiyetine anlam kattığı şeklinde gerekçelendirilse de, toplum tarafından kabul edilmeyebilir de (örneğin, bir çocuğun hiçbir zaman bir partneri olmayabilir veya hiçbir zaman spor kıyafeti giymeyebilir). Uygulamada cinsiyet tespitine, günlük hayattaki çoğu durumda (dükkân satışı için doldurulacak birkaç form, yapılan üyelikler gibi) veya bürokratik nedenlerden ötürü gerek duyulabilir (nüfus kâğıdındaki cinsiyet).

Kabul edilmiş cinsiyetten dolayı, aileler interseksüel çocuklarına, interseksüel olmayan çocuklara verilen terbiyenin aksine doğuştan verilen cinsiyetlerine uygun davranmaları için baskı yapar; dahası utanç duyduklarından, çoğu zaman tıbbi araştırmaların sonuçlarını, yetişkin bir birey olana kadar çocuklarından saklarlar.

Çoğu interseksüel birey, transcinseller ve bazı bilim adamları, hala batı toplumundaki iki farklı cinsiyet anlayışının tamamıyla yanlış olduğunu tartışır. Onlar, birbirine zıt iki cinsiyete ilişkin, bir seçim yapmanın çoğu zaman güvenilir olmadığını, çok büyük fiziksel ve psikolojik zararlara yol açabileceğini savunmaktalar. Ayrıca bu belirlemenin de kişinin kendi gereksiniminden dolayı değil, aksine sosyal baskıdan dolayı, toplumun isteği doğrultusunda yapıldığını ileri sürmekteler.

Aileler, interseksüel çocuklarına aşırı baskı uyguladıklarından, çocuk yetiştirmenin sonuçlarını da kabul etmemektedirler. Bunun yanı sıra, uyguladıkları baskının nedenlerinden bahsetmemeleri de çocuğu giderek psikolojik bunalıma sürüklemektedir.
Dahası, interseksüelliğin toplumda tabu haline gelmesi de eleştirilmektedir. Toplumda yerleşmiş olan "kimseye söylemeyeceksin!'' sözü interseksüel bireyler üzerinde ağır baskı oluşturmaktadır.

Bazı interseksüel bireyler, kendilerini "erselik" veya "hemafrodit" diye adlandırarak, toplumun onları kabul etmeleri için çaba harcamaktalar. Bu bireylerin, "interseksüel" kavramını kullanmama nedeni de kavramın, toplumda çok fazla bilinmemesi ve interseksüel bireylere karşı eleştirel bir bakış açısı ile yaklaşıldığından, bu kavramın onları sadece tıp alanında ele almasıdır.

Tarihsel bakış açısı
Tarih boyunca interseksüel bireyler kimi zaman saygı görmüş, kimi zaman da ölüme mahkûm edilmişlerdir.

Çift cinsiyetli insanlar için, interseksüel kavramı kullanılmadan önce var olan hemafrodit ve erselik bireylerin asimile edilmesiyle, her iki cinsiyet de (kadın ve erkek) modern tıpla birlikte tamamıyla yeni bir değer kazanmıştır. Prusya'lılar genel yasalarına, hemafroditlerin 18 yaşından itibaren cinsiyetlerine ilişkin karar vermelerinde özgür olduklarına dair bir madde koymuşlardı. O zamana kadar ise, bu hak ailedeydi.

Ayrıca bakınız
 Cinsellik
 Cinsel İlişki
 Cinsel İlişki Yoluyla Bulaşan Enfeksiyonlar (CYBE)

Dış bağlantılar

Kaynakça

Cinsiyet


Nezbudská Lúčka este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina, pe malul râului Váh. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 392 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Nezbudská Lúčka este atestată documentar din 1439.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nezbudská Lúčka