VM i banecykling 2016 var verdensmesterkaberne i banecykling i 2016. Disse fandt sted i London i Lee Valley VeloPark fra 2. til 6. marts 2016.

Eftersom dette var det sidste store stævne i banecykling før sommer-OL 2016, var mesterskaberne især vigtige for cykelryttere og landshold, som ønskede at kvalificere sig til  the championships were particularly important for cyclists and national teams aiming to qualify for the banecykling konkurrencerne i Rio 2016. Værten Storbritannien endte som vinder af den samlede medaljeliste med fem guld, en sølv og tre bronzemedaljer.

Medaljer

Medaljeoversigt

Medaljevindere

Konkurrencer mærket med skygge (gråt) er ikke-olympiske discipliner
Nogle rytteres navne er skrevet Kursiv, fordi de deltog i turneringen, men konkurrerede ikke i den sidste runde.

Referencer

Cykelløb i 2016
2016

VM i banecykling 2016


Rosslyn ( ) is a heavily urbanized unincorporated area in Northern Virginia located in the northeastern corner of Arlington County, Virginia, north of Arlington National Cemetery and directly across the Potomac River from Georgetown and Foggy Bottom in Washington, D.C.

Rosslyn encompasses the Arlington neighborhoods of North Rosslyn and Radnor/Ft. Myer Heights, and is located east of Court House, another urbanized Arlington neighborhood. Characterized as one of several "urban villages" by the county, the numerous skyscrapers in the dense business section of Rosslyn make its appearance in some ways more urban than nearby Washington. Rosslyn residents have an average household income of $105,000 and 81% are college graduates.

Establishments in the neighborhood include Sinclair Broadcast Group-owned ABC affiliate WJLA located in the Rosslyn Twin Towers, and Marriott International's longest operating hotel, the Key Bridge Marriott. Notable structures include the United States Marine Corps War Memorial, and the Netherlands Carillon and Freedom Park offer views of the Washington Monument and other Washington landmarks.

History

In Virginia's colonial period, Rosslyn's shoreline contained a landing for Awbrey's ferry, which transported travelers to and from Georgetown. A community that gradually developed behind the shore became known as Ross Lynn, the name of a local farm owned by William and Carolyn Ross. During the 1830s and 1840s, the Aqueduct Bridge was constructed between Georgetown and Rosslyn.  When completed in 1843, this bridge carried the Alexandria Canal, which transported canal boats from the Chesapeake and Ohio Canal in Georgetown to the downstream port of Alexandria, Virginia.

Following the American Civil War in the 1860s, a lawless community developed at the base of the bridge. Known primarily for its gambling halls, pawnshops, saloons, brothels and unsavory inhabitants, the community failed to attract much development other than the Arlington Brewery, which became a Cherry Smash soft drink bottling plant after Prohibition went into effect. Eventually, spurred by the real estate potential that the arrival of electric trolleys in the 1890s inspired, developers and reformers ousted Rosslyn's more unsavory elements in the early 20th century. They organized under the name "Good Citizen's League" and nominated Captain Crandal Mackey as the Commonwealth's Attorney to fight corruption. Mackey, after being unsuccessfully challenged by the incumbent on legal grounds, won the election by two votes. When the sheriff did not execute Mackey's orders to clean up in Rosslyn, Mackey organized a group of thirty citizens to raid and destroy the saloons and gambling houses. This expedition took place of 30 May 1904.

The area around Rosslyn remained dangerous, especially at night on the Falls Church Turnpike (now U.S. Route 29, Langston Boulevard). A short way past Rosslyn heading west was Dead Man's Hollow, near today's intersection with Spout Run. The name came from the occasional gruesome murders as the result of robberies.

Nevertheless, Rosslyn remained primarily known for its pawnshops and used car dealerships for many years. The Aqueduct Bridge connecting Rosslyn to Georgetown was replaced by the Francis Scott Key Memorial Bridge in 1923.

In 1964, the Theodore Roosevelt Bridge opened to carry Interstate 66 (I-66) between Washington, D.C., and Rosslyn.  Soon afterwards, a development boom in the 1960s began to revitalize Rosslyn with the construction of a large number of high-rise office buildings and hotels in its center and a smaller number of residential buildings on its outskirts. Arlington County widened Rosslyn's major streets to accommodate the increased motor vehicle traffic that this new development would bring. A skywalk system carried pedestrian traffic over these widened streets. While planners expected retail establishments to develop along the skywalks, few such establishments actually opened.  As a result, the skywalk system attracted few pedestrians. The Arlington County government has since announced plans to dismantle some or all of the bridges that carry the skywalks over Rosslyn's broad streets.

During the Watergate scandal of the early 1970s, "Deep Throat" (W. Mark Felt) passed information to Washington Post reporter Bob Woodward in the middle of the night in an underground parking garage at 1401 Wilson Boulevard in Rosslyn.

In 1977, Metrorail's Blue Line reached Rosslyn. In subsequent years, the Blue Line and the Orange Line were extended from an underground junction near the Rosslyn station to serve Northern Virginia's suburbs. In the early 1980s, I-66 was extended through Rosslyn to reach the Capital Beltway. The extensions of Metrorail and I-66 attracted additional high-rise development to Rosslyn.

In 2003, the Virginia Baseball Stadium Authority attempted to attract the relocating Montréal Expos to Northern Virginia by proposing three Arlington County locations for a new baseball stadium. Two sites were in the urban village of Pentagon City; the third was a site in the southeastern corner of Rosslyn that was already occupied by four cooperative buildings, formerly the historic Arlington Towers, which were the first high-rise towers in Arlington County, now known as River Place. The issue proved highly divisive, and Virginia's bid failed when Virginia Governor Mark Warner ruled out state financing for stadium construction. The Expos moved to D.C. after the 2004 season to become the Washington Nationals, with a new stadium built in southeast Washington.

In 2013, the Georgetown Business Improvement District proposed a gondola lift between Georgetown and Rosslyn as an alternative to placing a Metro stop at Georgetown in its 2013-2028 economic plans. Washington, D.C and Arlington County have been conducting feasibility studies for it since 2016.

Economy

The original corporate headquarters of the USA Today newspaper, owned by the Gannett Company, was located in Rosslyn. Both the company and the newspaper occupied two high-rise silver-colored towers, built in the early 1980s, which adjoin each other at 1000 and 1100 Wilson Boulevard. Gannett did not own these buildings, and moved from their original home to a new campus in Fairfax County, Virginia, in 2002. In the same year, the ABC-affiliate for Washington, D.C., (WJLA-TV, "ABC 7") moved their main studios into the space in Rosslyn previously occupied by USA Today.

Federal agencies based in Rosslyn include the Trade and Development Agency, the Bureau of Overseas Buildings Operations, the Bureau of Conflict and Stabilization Operations, and the Bureau of Diplomatic Security. The Department of State has several office locations in Rosslyn.

Nonprofits based in Rosslyn include the American Institute in Taiwan.

As of 2010, Rosslyn has  of office space and 6,365 housing units. Some of the tallest condominium buildings in the Washington metropolitan area are located in Rosslyn, including Waterview tower, River Place, and Turnberry tower.

Construction of 1812 N Moore in Rosslyn began in 2010, and in late 2013 it became the tallest building in the Washington metropolitan area. In 2017, the international food and beverage company Nestlé S.A. announced that it would move its U.S. corporate headquarters from California to this building.

In order to make the area more walkable, Rosslyn's elevated walkways and other urban peculiarities are planned to be demolished or modified, along with lanes being removed or reversed.

Arts and culture

Annual cultural events
The Arlington County Government operates the 367-seat Rosslyn Spectrum Theater. Five annual film festivals are held in Rosslyn. The Washington DC Independent Film Festival runs for nearly two weeks in March showing independent films from around the world in various locations in and around Washington, DC. In 2011 Rosslyn hosted over 30 film screenings as well as classes, seminars and workshops led by industry professionals.
The Annual NoVa International Jewish Film Festival is held each spring in Rosslyn and other Virginia locations. The Rosslyn Outdoor Film Festival runs in the spring and summer months showing popular films for free in Gateway Park Friday evenings at dusk. Slapsticon is a four-day film festival in July that features silent films, occasionally accompanied by live musicians, as well as early films with audio tracks. The Rosebud Film & Video Festival is an all day event in November that features original works by regional film and video makers. The Rosslyn Jazz Festival, started in 1991, attracted 10,000 attendees in 2006. The annual US FreedomWalk Festival, started in 2000, draws walkers from around the world each Fall for a weekend of walks in Rosslyn and nearby areas.

Education
The Art Institute of Washington is located at North Fort Myer Drive. Rosslyn is a location for some of the University of Virginia's business programs, including McIntire School of Commerce Master of Science in the Management of Information Technology at the Waterview Conference Center, and Darden School of Business Master of Business Administration (Executive/Global Executive) at the Rosslyn Twin Towers.

Museums and other points of interest
The Marine Corps War Memorial in Rosslyn is visited by over one million annually. Among these visitors are audiences for the Sunset Parades performed Tuesday evenings during the summer months by the United States Marine Drum and Bugle Corps with the Marine Corps Silent Drill Platoon. Crowds also gather at the Memorial on the 4th of July to watch the national fireworks display.

The Netherlands Carillon in Rosslyn is a set of 50 bells housed in a 12-story tower between Arlington National Cemetery and the Marine Corps War Memorial. The carillon is a gift from the Netherlands to the US in recognition of support received during World War II. Originally installed with 49 bells, a 50th was added by the Netherlands in 1995 on the 50th anniversary of the liberation of the Netherlands. Each spring the grounds are planted with thousands of tulips imported from the Netherlands. During the summer months carilloneurs play concerts on the bells using a keyboard located in the tower. The tower is occasionally open to the public and offers views of the national monuments in Washington, DC, the Marine Corps War Memorial, and Arlington National Cemetery.

Infrastructure

Transportation

Rosslyn is a transportation hub for the subway and highway systems. It contains the intersection of U.S. Route 29 (Frances Scott Key Bridge and Lee Highway), Virginia State Route 110 (Richmond Highway), the George Washington Memorial Parkway, and I-66 (Custis Memorial Parkway). U.S. Route 50 (Arlington Boulevard) connects with all of these routes in and near Rosslyn. Washington Metro's Blue, Orange, and Silver Lines service the Rosslyn Metro station.

There are 14 Metrobus lines to the urban village. There is a shuttle run by Georgetown University. A DC Circulator route connects Rosslyn with Georgetown and Dupont Circle in Washington, D.C. There are 2 private bus companies that provide service between the Rosslyn Metro Station and New York City. Vamoose Bus provides daily service from 1801 N Lynn Street in Rosslyn to Penn Station/Madison Square Garden in Midtown Manhattan in New York City. Tripper Bus provides daily service from 1901 N. Moore Street to the Macy's flagship store on 34th Street in New York City.

Trails

Multiple cycling and pedestrian trails are present in Rosslyn, connecting Northern Virginia and Washington, D.C. The paved Custis Trail travels through Rosslyn along Interstate 66. By traveling southeast on the Custis Trail and crossing the George Washington Memorial Parkway, one can reach the paved Mount Vernon Trail, which travels downstream on the Virginia side of the Potomac River to Alexandria and Mount Vernon, as well as the unpaved Potomac Heritage Trail, which travels upstream near the riverbank to the Capital Beltway. By heading west along the Custis Trail, one can reach the Washington and Old Dominion Railroad Trail, which travels for  through Northern Virginia. One can also cross the Francis Scott Key Bridge at the end of Lynn Street and pick up the unpaved C&O Canal towpath or the paved Capital Crescent Trail in Washington. By heading south on North Lynn Street, one can cross over U.S. Route 50 and travel through the grounds of the Marine Corps War Memorial to reach a paved trail that travels along the wall of Arlington National Cemetery to Memorial Drive. A sidewalk and paved path along the Drive connects in Lady Bird Johnson Park on Columbia Island to the Mount Vernon Trail and to the wide sidewalk of the Arlington Memorial Bridge, which crosses the Potomac into Washington.

In popular culture

The following media feature Rosslyn in some way, usually by showing its distinctive skyline.

Movies
 All the President's Men (1976)
 Minority Report (2002)
 Mission: Impossible III (2006)
 Transformers: Revenge of the Fallen (2009)
 Captain America: The Winter Soldier (2014)

Television
 The West Wing (1999–2006)
 Bones (2005–2017)
 House of Cards (2013–2018)
 The Walking Dead (2016)

Music
 Rosslyn Mountain Boys (1977)

References

Further reading
 Jackman, Tom (2013). Arlington garage where 'Deep Throat' spilled secrets is marked for demolition. The Washington Post
  A history of Rosslyn.

External links

 Rosslyn Metro Station Area Data, Statistics and Development Profile
 Arlington's Urban Villages - Rosslyn
 Rosslyn: Discover a New Horizon

 Rosslyn walking map and guide
 Urban Arlington County
 Discover Rosslyn: Restaurants, Shopping and Living
 Rosslyn City: the Brooklyn of Washington City - 1889 advertisement from The Washington Post

Neighborhoods in Arlington County, Virginia
Edge cities in the Baltimore-Washington metropolitan area

Rosslyn, Virginia


Daniele Cavallanti (* 6. Juni 1952 in Mailand) ist ein italienischer Jazz-Saxophonist.

Leben und Wirken
Cavallanti hatte ab 14 Jahren klassischen Saxophon- und Klarinetten-Unterricht bei M. Ezio Zappatini. In den 1970er Jahren gehörte er der Gruppo Contemporaneo um Guido Mazzon und Gaetano Liguori an, spielte dann mit Patrizia Scascitelli, in der Band Aktuala und im eigenen Trio mit dem Bassisten Roberto Della Grotta und dem Schlagzeuger Filippo Monico. Er lebte 1979/80 in Amsterdam, wo er mit Wolter Wierbos und Petro Nikiruy spielte.

Nach einem Studium der Harmonielehre und Arrangement bei Angiolo Tarocchi arbeitete er ab 1991 mit einem eigenen Quartett, 1993 mit Dewey Redman. Er spielte im Laufe seiner Karriere u. a. mit internationalen Musikern wie Mark Dresser, Herb Robertson, Roswell Rudd, Cecil Taylor, Glenn Ferris, Nels Cline, Raphael Garrett, Jean-Jacques Avenel, Oliver Johnson, Willem Breuker, Evan Parker, Paul Lytton, Elliott Sharp, Jerry Granelli, Keith Tippett sowie in den Formationen Aktula mit Walter Maioli, Muzik Circus, Democratic Milan Orchestra, New Forties Big Band, Nexus, Jazz Chromatic Ensemble und im Italian Instabile Orchestra. 2010 wirkte er in dem Dokumentarfilm Il suono instabile della libertà mit.

Diskographische Hinweise
The Leo (Red Record, 1987), mit Jean-Jacques Avenel, Oliver Johnson, Roberto Ottaviano, Paolino Dalla Porta, Tiziano Tononi
Times For Peace (Splasc(h), 1994), mit Dewey Redman, Piero Leveratto, Stefano Battaglia, Tiziano Tononi
 Daniele Cavallanti / Tiziano Tononi – Udu Calls (Splasc(h), 1996)
Holystone (Splasc(h), 2001), mit Giovanni Maier, U. T. Gandhi, Luca Calabrese
 Daniele Cavallanti Electric Unit with Nels Cline – Smoke Inside (Long Song Records, 2006)
 Tiziano Tononi & Daniele Cavallanti – Spirits Up Above (Splasc(h), 2006)
 Daniele Cavallanti & Tiziano Tononi – Rings of Fire (Long Song Records, 2008)

Weblinks

Einzelnachweise

Jazz-Saxophonist
Komponist (Jazz)
Musiker (Italien)
Italiener
Geboren 1952
Mann

Daniele Cavallanti


دائرة فلاوسن هي إحدى دوائر ولاية تلمسان عاصمتها فلاوسن. وتضم كل من بلديات فلاوسن وعين فتاح وعين الكبيرة.

المصادر

فلاوسن

دائرة فلاوسن


Ekoton, iki biyolojik topluluğun karşılaştığı ve bütünleştiği bir geçiş alanıdır. Dar veya geniş ya da yerel (örneğin bir tarla ile orman arasındaki bölge) veya bölgesel (örneğin orman ve otlak ekosistemleri arasındaki geçiş) olabilir. Bir ekoton, iki topluluğun geniş bir bölgede aşamalı olarak harmanlanması veya keskin bir sınır çizgisi olarak kendini gösterebilir.

Kaynakça

Manzara ekolojisi
Habitatlar
Habitat
Ekoloji
Biyocoğrafya
Biyoloji terminolojisi
Değişiklik

Ekoton


An Sinobambusa humila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Sinobambusa humila in nahilalakip ha genus nga Sinobambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sinobambusa

Sinobambusa humila


جبل النفيشي هو أحد الجبال السوداء المشهورة التي تجمعت من مقذوفات بركانية جراء سيول العصر الجليدي ضمن جبال رمان الأسمر. يقع في قرية سراء شرق هضبة الديرع جنوب مدينة حائل 50 كم ، بأسفل هذا الجبل من جهة الشرق وكذلك بداخله توجد بقايا لبعض المباني أو العمائر أو ربما قلاع قديمة جداً ومهدمة ، منها مدرجات حجرية ، وقد وجدت فيها بعض الأدوات التي تعود إلى العصرالحجري.

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

نفيشي

جبل النفيشي


An Brachiaria pseudodichotoma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser. An Brachiaria pseudodichotoma in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria pseudodichotoma


Charmed war eine kurzlebige norwegische Girlgroup.

Als Gewinner des Melodi Grand Prix durften sie beim Eurovision Song Contest 2000 teilnehmen. Ihr Popsong My Heart Goes Boom erreichte in Stockholm Platz 11.

Die Mitglieder waren die Sängerinnen Oddrun Valestrand, Lise Monica Nygård und Hanne Kristine Haugsand.

Diskografie

Alben

Singles

Einzelnachweise

Interpret eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Teilnehmer am Melodi Grand Prix
Girlgroup
Norwegische Band

Charmed (Band)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ratka enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Ratka im Okres Lučenec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ratka


Pușca mitralieră model 1915, CSRG "Chauchat" a fost o armă de infanterie de calibrul 8 mm, din categoria puștilor mitraliere, aflată în înzestrarea Armatei Franceze și a altor armate, în perioada Primului Război Mondial și în perioada interbelică. Pușca mitralieră a fost utilizată și de Armata României, începând cu campania din anul 1917, fiind achiziționate în total un număr de 4.495 de bucăți.

Principii constructive
Pușca mitralieră "Chauchat" era o armă bazată pe principiul recuperării energiei de recul a gazelor arse. Avea țeavă ghintuită, zăvorâtă cu port-închizător mobil și închizător rotativ, identică cu cea de la puștile Lebel.  Sistemul de alimentare era automat, cu încărcarea cartușelor dintr-un încărcător de tip circular. Evacuarea tuburilor trase se făcea printr-un orificiu din cutia culatei, cu ajutorul unui mecanism extractor cu gheară. Pușca mitralieră era portabilă, fără tripod, pe timpul acțiunilor militare fiind sprijinită pe două brațe montate în partea din față a țevii.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
  Fiche technique: Le fusil-mitrailleur de 8 mm CSRG modèle 1915

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe

 Chauchat C.S.R.G. Model 1915 light machine gun

Armata României
Armamentul de infanterie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
 Arme din cel de-al Doilea Război Mondial
 Puști mitralieră
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Pușcă mitralieră model 1915, CSRG „Chauchat”


Fornybare resurser er naturresurser, der til stadighed kan dannes på ny. Planter og dyr er vigtige eksempler herpå.  Menneskets forbrug af naturresurser har i det meste af historien været baseret på udnyttelsen af sådanne fornybare resurser (vildt, fisk, husdyr, afgrøder, tømmer mv.). Ved uhensigtsmæssig udnyttelse af resursen (f.eks. overfiskning) kan resursen dog opnå et uhensigtsmæssigt lavt omfang eller endda blive udryddet.

En særlig form for fornybare resurser er de vedvarende energikilder som sol, vind og tidevandsenergi.

Fornybare resurser sættes ofte i kontrast til ikke-fornybare resurser som eksempelvis olie, naturgas, kul og mineraler, der for alle praktiske formål kun findes på Jorden i dag i en given mængde.

Se også

 Vedvarende energi
 Resurseøkonomi

Jordbrugs-, resurse- og miljøøkonomi
Økologi

Fornybar resurse


Maslenița este un personaj folcloric al slavilor de est și personificare a sărbătorii omonime.

Originea sărbătorii

După cum afirma V.F.Miller și Rîbacov, în trecut această sărbătoare a fost atribuită la echinocțiul de primăvară, care la mai multe popoare, ce folosesc calendarul solar, semnifică începutul unui nou an. Potrivit acestei ipoteze, sărbătorirea anului nou și trecere iernii a fost mutată de pe 22-24 martie mai devreme, în rezultatul apariției Paștelui ortodox. Printre savanții prerevoluționari se vehicula ideea că Maslenița se referă la sărbătoarea în cinstea "zeul vitelor".

În etnografia sovietică se spunea că Maslenița - e atât legătură cât  și granița dintre iarnă și primăvară când alungau si își luau rămas bun de la iarnă-zeița întunericului și a morții- și întâlneau primăvara, care aducea lumină, căldură  și trezea natura la viață" . Sărbătoarea era considerată moștenirea "vechiului cult solar", la relicvele cărora duceau ruguri și roată aprinsă pe pol.

Maslenița (în ) este o sărbătoare tradițională est-slavă, sărbătorită în săptămâna dinaintea postului Paștelui. Maslenița a fost la început un ritual păgân, dar a fost integrat în tradiția Bisericii Ortodoxe și pregătește credincioșii pentru perioada de post care urmează. Sărbătoarea marchează în calendarul popular granița între iarnă și primăvară, precum și începerea Marelui Post și încheierea perioadei Miasoed, când se consumă carne. Ultima zi a Masleniței este numită și Ziua Iertării, pentru că atunci se cere răscumpărarea păcatelor înainte de intrarea în post. Rușii sărbătoresc Maslenița prin participarea la diverse evenimente culturale și trebuie obligatoriu să consume clătite și lipii, la ucraineni și bieloruși se consumă colțunași, clătite și papanași. Maslenița corespunde Carnavalului vest-creștin, cu excepția faptului că Marele Post ortodox începe într-o zi de luni, în loc de miercuri, iar data ortodoxă a Paștelui poate să difere foarte mult de data vest-creștină.

Maslenița este sărbătorită și de ucraineni și i se spune Масниця, în bielorusă Масленіца sau Масленка, în poloneză Zapusty, în slovacă Fašiangy, în cehă Masopust, în slovenă Pustni teden, în sârbă Покладе, în bulgară Сирна седмица sau Сирни заговезни, în macedoneană Прощена неделя.

Note

Legături externe

Lives of the Saints The Orthodox Church in America, undated.

Folclor rusesc
Biserica Ortodoxă Rusă

Maslenița


20012 Ranke este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20012 Ranke este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

20012 Ranke


ශ්‍රී ලංකා රජය ක්‍රි.ව. 1972 මැයි 22 දින සිට සිට 1978 පෙබරවාරි 4 දින දක්වා  ශ්‍රී ලංකා ජනරජය නම් විය.

රාජ්‍ය නායක
ජනාධිපති
ගෝඨාභය රාජපක්ශ

ආණ්ඩු ප්‍රධානී
අගමැති
රනිල් වික්‍රමසිංහ

ශ්‍රී ලංකා ජනරජය


An Cymbidium rosefieldense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Auct.. An Cymbidium rosefieldense in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium rosefieldense


An Astroloba rubriflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Harriet Margaret Louisa Bolus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni G.F.Sm. och John Charles Manning. An Astroloba rubriflora in nahilalakip ha genus nga Astroloba, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Astroloba

Astroloba rubriflora


برنارد مادوف وهو رجل استثمارات أمريكي.
 فضيحة مادوف هي عملية النصب التي ثام بها برنارد مادوف.

مادوف (توضيح)


Hormonul luteinizant (prescurtat LH, cunoscut și ca lutropină) este un hormon gonadotrop produs de hipofiza anterioară, a cărui secreție este datorată hormonului eliberator al gonadotropinelor (GnRH). O cantitate crescută de LH determină ovulația și maturarea corpului galben. Intervine în sinteza și secreția estrogenului și progesteronului ("luteină"). Este o glicoproteină dimeră.

La bărbați, în celulele Leydig din testicule LH stimulează producția de testosteron și controlează maturarea normală a spermatozoizilor.

Vezi și
Hormonul foliculostimulant

Referințe

L
Glicoproteine
Ciclu menstrual

Hormonul luteinizant


Fabulous Disaster ist das dritte Studioalbum der US-amerikanischen Thrash-Metal-Band Exodus. Es erschien in Europa im Jahre 1988 über Music for Nations und in Nordamerika im Jahre 1989 über Combat Records.

Entstehung
Im April 1988 wurde die Band vom Major-Label Capitol Records unter Vertrag genommen. Aus rechtlichen Gründen musste das Album Fabulous Disaster noch von ihrer bisherigen Plattenfirma Combat Records veröffentlicht werden. Aufgenommen wurde das Album im Tonstudio Alpha & Omega Recordings in San Francisco. Produziert wurde Fabulous Disaster von Marc Senesac, Gary Holt und Rick Hunolt.

Für das Album nahm die Band zwei Coverversionen auf: Zum einen das Lied Low Rider von der US-amerikanischen Funk-Band War aus dem Jahre 1975 und das Lied Overdose der australischen Hard-Rock-Band AC/DC aus dem Jahre 1977. Als Gastmusiker sind Dov Christopher, der das Intro zum Lied The Last Act of Defiance und die Mundharmonika bei dem Lied Cajun Hell spielt, sowie Brian Mantilla als Perkussionist bei dem Lied Low Rider zu hören. Ein Musikvideo wurde für das Lied The Toxic Waltz gedreht.

Rezeption
Eduardo Rivadavia von Allmusic bezeichnete Fabulous Disaster als das "vielfältigste und durchdachteste Werk der Band". Holger Stratmann vom deutschen Magazin Rock Hard sprach von einem "keineswegs enttäuschenden Album", kritisierte aber, dass es zwischen den ersten beiden und dem letzten Lied "zu viel Leerlauf" geben würde. Stratmann bewertete das Album mit 8,5 von zehn Punkten. Alex Straka vom Onlinemagazin Powermetal.de bezeichnete Fabulous Disaster als den für lange Zeit letzten kreativen Höhepunkt der Bandgeschichte. Rezensent Matt vom Onlinemagazin The Metal Observer sprach in seiner Rezension von einem "guten, soliden Album", das "gut zu den frühen Werken der Band passt", aber "die Klasse der beiden Vorgänger nicht erreicht". Das Lied Low Rider hätte die Band seiner Meinung nach "eher als B-Seite verwenden sollen".

Fabulous Disaster erreichte Platz 82 in den US-amerikanischen und Platz 67 in den britischen Albumcharts. Das deutsche Magazin Rock Hard setzte es im Jahre 2009 auf eine Liste der 250 Thrash-Metal-Alben, die man kennen sollte.

Titelliste

 The Last Act of Defiance (4:44) (Steve Souza, Gary Holt, Rick Hunolt, Rob McKillop, Tom Hunting)
 Fabulous Disaster (4:54) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 The Toxic Waltz (4:51) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Low Rider (2:48) (Howard Scott, B.B. Dickerson, Harold Brown, Lonnie Jordan, Charles Miller, Lee Oskar, Papa Dee Allen, Jerry Goldstein)
 Cajun Hell (6:05) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Like Father, Like Son (8:11) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Corruption (5:46) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Verbal Razors (4:07) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Open Season (3:54) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)

Bonustrack der CD-Veröffentlichung von 1989 und weiteren Wiederveröffentlichungen
  Overdose (5:31) (Angus Young, Malcolm Young, Bon Scott)

Bonustracks der CD-Wiederveröffentlichung von 2008 und weiteren CD-Wiederveröffentlichungen
  Fabulous Disaster (Live) (5:16) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 The Toxic Waltz (Live) (5:12) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Cajun Hell (Live) (5:45) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)
 Corruption (Live) (5:33) (Souza, Holt, Hunolt, McKillop, Hunting)

Coverversionen
 Low Rider ist eine War-Coverversion. Das Lied wurde ursprünglich 1975 auf dem Album Why Can't We Be Friends veröffentlicht.
 Overdose ist eine AC/DC-Coverversion. Das Lied wurde ursprünglich 1977 auf dem Album Let There Be Rock veröffentlicht.

Wissenswertes
 Die vier Bonustracks wurden am 14. Juli 1989 im Fillmore in San Francisco aufgenommen. Hierbei handelt es sich um die Hälfte des aus insgesamt acht Songs bestehenden und 1991 veröffentlichten Livealbums Good Friendly Violent Fun. Die andere Hälfte der Songs wurde der Wiederveröffentlichung von Pleasures of the Flesh hinzugefügt.

Einzelnachweise

Exodus-Album
Album 1989
Album (Thrash Metal)

Fabulous Disaster (Album)


Genevieve Marie Grotjan Feinstein (Buffalo, 30 de abril de 1913 — Fairfax, 10 de agosto de 2006) foi uma matemática e criptógrafa estado-unidense. Durante a Segunda Guerra Mundial, trabalhou no Serviço de Inteligência de Sinais, onde decifrou os códigos da máquina criptográfica japonesa Purple, e posteriormente trabalhou no projeto Venona durante a Guerra Fria.

Biografia
Em fevereiro de 1936, Genevieve graduou-se em matemática na Universidade Estadual de Nova Iorque em Buffalo com summa cum laude. Posteriormente trabalhou como estatística no Conselho de Reforma de Ferrovias. A sua alta pontuação obtida num teste de matemática do serviço civil em 1939 chamou a atenção de William F. Friedman, que a contratou para trabalhar como criptoanalista no Serviço de Inteligência de Sinais. Durante dezoito meses, ela trabalhou com outros decifradores para analisar o sistema de criptografia usado na Máquina Criptográfica japonesa do Tipo B, que foi designada nos Estados Unidos como Purple (roxa). Ela desempenhou um papel fundamental na decifração da chave da cifra, tendo descoberto o comportamento cíclico do código a 20 de setembro de 1940. Isto possibilitou a construção de uma máquina equivalente pelo Serviço de Inteligência de Sinais, que por sua vez possibilitou a interceptação de quase todas as mensagens trocadas entre o governo japonês e as suas embaixadas nos países estrangeiros. Os relatórios codificados da máquina elaborados pelo embaixador japonês em Berlim, Hiroshi Oshima, foram a principal fonte de inteligência sobre os planos das potências do Eixo.

Em 1946, ela foi agraciada com o Prémio de Serviço Civil Excecional pelo militar Paul Everton Peabody por seu serviço de guerra.

Posteriormente ingressou ao projeto Venona, onde decodificou as mensagens criptografadas enviadas pelo Comité de Segurança do Estado e pelo Departamento Central de Inteligência da União Soviética. Graças aos seus avanços significativos realizados em novembro de 1944, os criptógrafos estado-unidenses conseguiram reconhecer quando uma chave de uso único era reutilizada. Mesmo após ao fim da Segunda Guerra Mundial, Feinstein continuou a trabalhar no Serviço de Inteligência de Sinais, tendo renunciado ao cargo em 1947. Posteriormente foi professora de matemática da Universidade George Mason.

Em 1943 Genevieve Grotjan casou-se com o químico Hyman Feinstein que trabalhava no Instituto Nacional de Padrões e Tecnologia, com quem teve o filho Ellis, que morreu de um problema cardíaco aos vinte e dois anos. Grotjan morreu em 2006.

O avanço de Feinstein ao decifrar a máquina Purple foi descrito na obra Encyclopedia of American Women at War, como "uma das maiores conquistas na história da quebra de códigos dos Estados Unidos". Ela foi empossada postumamente no Salão de Honra da Agência de Segurança Nacional em 2010, e um prémio de criptologia foi criado na Universidade George Mason em sua homenagem. Em 2018, a Universidade Estadual de Nova Iorque em Buffalo atribuiu-lhe o título de "heroína estado-unidense".

Criptógrafas
Criptógrafos dos Estados Unidos
Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Matemáticas do século XX
Matemáticas do século XXI
Mulheres durante a Segunda Guerra Mundial
Naturais de Buffalo
Pessoas da Segunda Guerra Mundial (Estados Unidos)

Genevieve Grotjan Feinstein


Incognito în Saint Petersburg (titlu original: Инкогнито из Петербурга, Inkognito iz Peterburga) este un film sovietic din 1977 regizat de Leonid Gaidai. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Anatoli Papanov, Serghei Mighițko și Nonna Mordiukova. Este o adaptare a piesei de teatru Revizorul de Nikolai Gogol.

Prezentare

Distribuție
 Serghei Mighițko - Ivan Alexandrovici Hlestakov, un oficial de rang minor de la St. Petersburg (voce Aleks Zolotnițki)
 Anatoli Papanov - Anton Antonovici Skvoznik-Dmuhanovski, primar
 Nonna Mordiukova - Anna Andreevna, soția lui
 Olga Anohin - Maria Antonovna, fiica lor
 Anatoli Kuznețov - Ammos Fiodorovici Leapkin-Teapkin, judecător de provincie
 Veaceslav Nevinnîi - Artemi Filippovici Zemlianika, curator instituții caritabile
 Valeri Nosik - Luka Lukici Hlopov, supraveghetor școlar
 Leonid Kuravlev - Ivan Kuzmici Șpekin, diriginte poștă
 Leonid Haritonov - Piotr Ivanovici Dobcinski, proprietar de pământuri
 Oleg Anofriev - Piotr Ivanovici Bobcinski, proprietar de pământuri
 Serghei Filippov - Osip, servitorul lui Hlestakov
 Aleksandr Șirvindt - Hristian Ivanovici Ghibner, medic de provincie
 Stanislav Cekan - Ivan Karpovici Uhovertov, executor judecătoresc

Vezi și
 Revizorul (film din 1912)
 Revizorul (film din 1915)
 Revizorul (film din 1933)
 Revizorul (film din 1952)
 Revizorul (film din 1982)
 Revizorul (film din 1996)
 Listă de filme sovietice din 1977

Note

Legături externe

 Inkognito iz Peterburga  la Cinemarx.ro

Filme din 1977
Filme sovietice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Leonid Gaidai
Filme de comedie din anii 1970
Filme Mosfilm
Filme bazate pe piese de teatru

Inkognito iz Peterburga


Calypso es una telenovela venezolana de Productora Opayoma para Venevisión, producida transmitida en 1999 y que consta de 80 episodios los cuales fueron distribuidos en Venevisión Internacional, en 2001, fue transmitida para el público latino de Estados Unidos de América por Univisión.

La telenovela está protagonizada por Chiquinquirá Delgado y Luis Fernández, con la actuaciones estelares de Flor Núñez, Eileen Abad y Félix Loreto como la antagonista principal de la historia y el debut como protagonista de Johanna Morales.

La canción de la telenovela o el tema de inicio de la canción se llama El poder de tu amor, escrita y cantada por Ricardo Montaner y el tema final es Sirena, cantada por Enrique Iglesias.

Argumento
Calypso es una pintoresca isla caribeña que, en el día de San Salvador, santo patrono de la isla, corona a la reina de las festividades, que este año es una linda joven llamada María Margarita "la Bella". La llaman así no solo por lo que resulta evidente a los ojos, sino también para distinguirla de su hermana mayor, igualmente hermosa y con un nombre similar: Margarita Luisa, "la Grande".

Pero resulta que ninguna de las dos Margaritas tiene ganas de celebrar hoy. La Grande tiene el alma de luto; hace exactamente un año, el mar le quitó la vida a Ernesto López, el hombre con quien iba a casarse. Y la Bella está triste, porque ese mismo día debe despedirse para siempre de Mariano González, un modesto profesor que se ganó su corazón. La Grande corre hacia el mar buscando estar más cerca del hombre que tanto extraña. Y allí, el destino le depara la más extraordinaria de las sorpresas: el vaivén de las olas acerca el cuerpo de un náufrago hacia las orillas. La Grande se zambulle y lo saca del mar. Y así fue como Simón Vargas, conocido en la isla como "el Náufrago", recupera el conocimiento en los brazos de una bella mujer que confunde con un ángel.

Una maravillosa y peculiar relación se desarrolla entre ellos a partir de entonces. La Grande siente que la profecía de su amiga y protectora, La Maga, se está cumpliendo: "cuando el mar arrebata un amor, siempre devuelve otro más grande y profundo". Pero, ¿quién sabe si ese nuevo amor terminaría siendo destinado para su hermana, la Bella? Porque, inevitablemente, Margarita la Bella también cae bajo el hechizo de la sensualidad, ternura y alegría de vivir del Náufrago. Y eso marca el inicio de una encarnizada guerra por el amor del Náufrago entre las dos Margaritas – una guerra que se convertiría en leyenda en Calypso y en muchas otras islas del Caribe.

Reparto

 Chiquinquirá Delgado - Margarita Luisa Volcán - La Grande
 Luis Fernández - Simón Vargas - El Náufrago Pérez
 Flor Núñez - Otilia Gades
 Alberto Alifa - Ernesto López Larazábal / Eduardo López Larazábal
 Karl Hoffman - Jacinto Lara
 Félix Loreto - Wenceslao Lugones
 Eileen Abad - Yolanda Pujol de Martínez
 Juan Manuel Laguardia - Francisco "el caco" Aguirre
 Marian Valero - Helena Mendoza
 Beatriz Vásquez - Manuela Rojo
 Marcos Moreno - Capitán Jacobo Carmona
 Zoe Bolívar - Dionisia
 Javier Paredes - Cabo Flores
 Rolando Padilla - Padre Braulio
 Iván Romero - Plinio
 Daniel García - Rafael Manrique
 Mirtha Pérez - "La Maga"
 José Oliva - Lorenzo Volcán
 Johanna Morales - María Margarita Volcán - La Bella
 Aileen Celeste - Clara Rosa
 Giovanni Reali - Pablo Gamboa
 Laura Altieri - Laura de Gamboa
 José Luis Zuleta - Canelón
 Ralph Kinnard - Klaus
 Aniuska López - Mileydis
 Ronny Martínez - Catire
 María Luisa Lamata - Tía Cecilia
Arlette Torres - Conny
Nadeschda Makagonow - Lolita
Belkis Martinez

Temas musicales

 El poder de tu amor (Tema principal, interpretado por Ricardo Montaner)
 Sirena (Tema final, interpretado por Enrique Iglesias)

Véase también

Telenovelas
Telenovelas de Venezuela
Telenovelas de 1999

Calypso (telenovela)


Das Amtsgericht Hohenlimburg war ein Amtsgericht mit Sitz in Hohenlimburg im Kreis Iserlohn.

Das Gericht wurde 1879 als Amtsgericht Limburg a.d. Lenne errichtet und gehörte zum Bezirk des Landgerichts Hagen. 1969 führte eine Justizreform zu seiner Auflösung. Die Aufgaben werden seitdem durch das Amtsgericht Hagen wahrgenommen. Das Gebäude nebst Gefängnistrakt an der Stennertstraße/Ecke Im Weinhof wurde 1973 abgerissen.

Siehe auch
 Liste historischer deutscher Gerichte

Weblinks
 Archive in Nordrhein-Westfalen, Landesarchiv NRW Abteilung Westfalen

Einzelnachweise

Hohenlimburg
Organisation (Hagen)
Gegründet 1879
Aufgelöst 1969

Amtsgericht Hohenlimburg


Halid bin Velid Stadyumu, Suriye'nin Humus şehrinde inşa edilen bir stadyum.

Halid bin Velid Stadyumunda futbol müsabakaları yapılmaktadır. Suriye'nin El-Karama takımının maçlarını yaptığı Stadyum, 35.000 seyirci kapasitelidir.

Humus'taki stadyumlar

Halid bin Velid Stadyumu


La laguna Ojo de Liebre (anteriormente conocida como laguna de Scammon, del inglés Scammon's Lagoon por el capitán que la descubrió, que luego fue traducida al inglés como Hare's Eye Lagoon y finalmente castellanizada), es una laguna costera localizada en el municipio de Mulegé, cerca de la ciudad de Guerrero Negro en la parte noroeste del estado mexicano de Baja California Sur. Se encuentra frente al océano Pacífico, y es parte del Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO de la Reserva de la Biosfera El Vizcaíno. También tiene una importante planta comercial de sal. Es un importante hábitat para la reproducción e hibernación de la ballena gris y la foca de puerto, así como de otros mamíferos, incluidos el león marino de California, el elefante marino del norte y la ballena azul. Cuatro especies de tortugas marinas en peligro de extinción se reproducen allí. Se trata de un importante refugio para las aves acuáticas en el invierno.

Pareja a la declaración de la UNESCO como Patrimonio de la Humanidad la existencia de una gran planta de sal en la laguna Ojo de Liebre muestra la coexistencia de los diversos mundos del hábitat natural y de la industrialización.

El turismo, ahora estrechamente controlado, antes era una amenaza para las ballenas grises.

Descripción

La laguna Ojo de Liebre es un hábitat salino acuoso grande y poco profundo, con 48 km de largo, 9 km de ancho  y de 5 a 12 m de profundidad. Hay canales relativamente profundos que cortan a través de la laguna entre sus grandes pisos mareales. El clima es seco y cálido, los rangos de temperatura anual van de los 18 °C a los 22 °C. La precipitación anual puede variar de 0 a 200 mm. La laguna está rodeada de dunas costeras (de 12 a 15 m de altura) que sopotan una comunidad inestable de vegetación, y playas de arena, algunas de ellas con bancos de arena.

La industrialización por parte de la empresa Exportadora de Sal S.A. está dejando su marca en la zona. Hay un estanque rectangular de evaporación para la recolección de sal, algunas salinas grandes, y otras barreras y canales construidos para encerrar e inundar piscinas poco profundas de salmuera (amarillo-verdoso en la imagen de la derecha) en el lado oriental de la laguna.

Geología

Los estudios geológicos indican que la laguna Ojo de Liebre que comenzó como una playa de bolsillo en la llanura costera de Baja California, en un momento en que el mar estaba unos 12 metros por debajo del nivel actual. Cambios de las mareas provocaron la formación de inlets y los sedimentos depositados por el cercano río construyeron gradualmente una barrera para formar la laguna.

Historia

En diciembre de 1857, Charles Melville Scammon, en el bergantín Boston, acompañado por la goleta Marin, al mando de Lefft, entró por primera vez en la laguna Ojo de Liebre para cazar a las ballenas grises que se reproducen allí. Atraparon a veinte. Scammon regresó a la laguna el siguiente invierno (1858-59), esta vez con el Ocean Bird y las goletas A.M. Simpson y Kate, comandadas por Easton y Hale. Consiguió capturar cuarenta y siete vacas marinas, que producen 1.700 barriles de aceite. Estaba acompañado por otros seis buques (cinco barks y una goleta), que obtuvieron 5.300 barriles más (alrededor de 150 ballenas). Once buques visitaron la laguna en el invierno de 1859-60, pero el aceite obtenido fue considerablemente menor, 970 barriles (ca. 140 ballenas). Ocho barcos (todos enviados por comerciantes de Estados Unidos, excepto uno, el bergantín ruso Constantine, al mando de Lindholm) la siguiente temporada consiguieron aún menos: un poco más de 3.300 barriles de alrededor de 90 ballenas. Solo unos pocos barcos visitaron la laguna las siguientes tres temporadas: en la primera temporada obtuvieron 1900 barriles, la segunda 1.200 barriles y en la tercera solo unos 250 barriles. Cuando el Louisa visitó la laguna en el invierno de 1872-73 solo obtuvieron 70 barriles de aceite. Fue abandonada después de eso.

Biodiversidad
De acuerdo al Sistema Nacional de Información sobre Biodiversidad de la Comisión Nacional para el Conocimiento y Uso de la Biodiversidad (CONABIO) en la Reserva de la Biosfera Complejo Lagunar Ojo de Liebre habitan más de 230 especies de plantas y animales de las cuales 15 se encuentra dentro de alguna categoría de riesgo de la Norma Oficial Mexicana NOM-059  y 4 son exóticas.,

Notas

Referencias

Enlaces externos

UNESCO World Heritage Sites:

Albuferas, lagunas costeras y lagoons de América
Golfos y bahías de México del océano Pacífico
Sitios Ramsar en México
Reservas de la biosfera de México
El Vizcaíno
Geografía del estado de Baja California Sur
Áreas protegidas del estado de Baja California Sur
Océano Pacífico
Lagunas de México

Laguna Ojo de Liebre


රාණි රුද්‍රමා දේවි (මරණය 1289 හෝ 1295) හෙවත් රුද්‍රදේවා මහාරාජා යනුවෙනුත්, ඇතැම් අවස්ථාවල රුද්‍රමාදේවී හෙවත් රුද්‍රමා-දේවී යන නම් වලින් හැඳින්වෙන්නේ ඩෙකෑන් සානුවේ කාකතීය රාජවංශයේ විසූ රාජ්‍ය පාලිකාවකි. ඇය 1263 සිට ඇගේ මරණය තෙක් රාජ්‍ය පාලනය කොට ඇත. ඇය ඉන්දියාවේ විසූ අතලොස්සක් වූ රාජ්‍ය කරන රැජිනියන් අතුරින් එක් අයෙකි. ඇය එහි දී පුරුෂයකු මෙන් රාජ්‍ය පාලනය කළා ය.

පාලනය
රුද්‍රමා දේවි ඇගේ පාලනය අරඹන්නට ඇත්තේ කාකතීය රාජවංශයේ ඇගේ පියා වූ ගණපතිදේව සමග හවුල් පාලනයක් ගෙන යන්නට ඇත. එලෙසින් ඇය 1261-62 අතර කාලයේ ඔහුගේ සම-අනුරාජයා ලෙස කටයුතු කොට ඇති බව පෙනේ.

1263දී රුද්‍රමා දේවී රැජින සම්පූර්ණ ස්වාධිපත්‍යය හිමි කරගැනීමට සමත් වූවා ය.

ඒකාම්රනාථගේ ප්‍රතාපචන්ත්‍ර කෘතියේ සඳහන් වන්නේ රුද්‍රමා දේවීගේ අර්ධ සොයුරන් වූ හරිහරදේව සහ මුරාරිදේව විසින් ඇයව බලයෙන් පමහකොට ඔරුගල්ලු නුවර අල්ලාගත් බවයි. අනතුරුව ඇය ජනතාවගේ සහ ඇතැම් බලවත් වංශවතුන්ගේ සහාය ඇතිව ඔවුන් සමග අරගල කළ බැව් එහි සඳහන් වේ. කෙසේනමුත්, රුද්‍රමා දේවී රැජිනියට අර්ධ-සොහොයුරන් වූ බවට සෙසු කිසිදු සාක්ෂියක් හමු නොවේ. නමුත් ඇතැම් ගතානුගතික වංශවතුන් සහ ඇගේ සමීප ඥාතීන් පිරිසක් ඇගේ පාලනයට එරෙහිව කැරලි ගැසූ බව විශ්වාස කෙරේ. කායාස්ථ ප්‍රධාන ජන්නිගේදේව සහ ඔහුගේ බාල සොහොයුරන් වූ ත්‍රිපූරාරි හා අම්බදේවත්, රේචේර්ලා ප්‍රාසාදිත්‍ය සහ ගොනා ගන්නා රෙඩ්ඩි වැනි රෙඩ්ඩි ප්‍රධානීනුත් රැජිනියට අතිශයින් පක්ෂපාතී විය. ඔවුහු ඇයව ආරක්ෂා කරගනිමින්, කැරැල්ල මර්දනය කළහ.

ඇගේ කාකතීය පූර්වප්‍රාප්තිකයන් මෙන් නොව, ඇය සෙබලුන් ලෙස පත්කළේ බොහෝ වංශවතුන් නොවූ පුද්ගලයන්ව ය. එසේම ඇය ඔවුන්ගේ සහායට ප්‍රතිඋපකාර වශයෙන් ඉඩම් සහ බදු හිමිකම් ප්‍රදානය කරන ලදී. මෙය සුවිශේෂී වෙනස්කමක් ලෙස සැලකෙන අතර, මෙම ක්‍රමය ඇගේ අනුප්‍රාප්තික රජවරුන් මෙන්ම පසුකාලීන විජයනගර අධිරාජ්‍යය විසින් ද ක්‍රියාවට නංවා තිබේ.

සිය රාජ්‍ය පාලනය ඇරඹීමෙන් පසුව, රුද්‍රමා දේවී හට නැගෙනහිර ගංග රාජවංශයේ සහ යාදවවරුන්ගේ තර්ජනයන්ට මුහුණපෑමට සිදු විය. 1270 දශකයේ ඇය විසින් නැගෙනහිර ගංග රාජවංශය ගෝදාවරී ගංගාවෙන් ඈතට පලවාහරින ලදී. එසේම ඇය විසින් යාදවවරුන්ව ද පරාජය කිරීමට සමත්වූ අතර, යාදවවරුනට බටහිර ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශය ඇයට පැවරීමට සිදු විය. 1273දී කායාස්ථ ප්‍රධානී අම්බදේව ඔහුගේ පෙළපතේ නායකයා බවට පත්වීමෙන් පසු, ඇයට අවනත නොවන්නට විය. කාකතීයවරුන්ට යටත්වාසියකු වීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අම්බදේව වර්තමාන ගුන්තූර් දිස්ත්‍රික්කයට අයත් පෙදෙස සහ නිරිතදිග ආන්ධ්‍රාහි බොහෝ ප්‍රදේශ සිය පාලනයට නතු කරගත්තේ ය.

පවුල සහ අනුප්‍රාප්තිය

රුද්‍රමා දේවී රැජින, චාලුක්‍ය රාජවංශයේ සුළු පෙළපතක සාමාජිකයකු වූ වීරභද්‍ර සමග විවාහ වූවා ය. මෙය ක්‍රි.ව. 1240දී සිදු වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙය මිත්‍ර සන්ධානය පවත්වා ගැනීමේ අරමුණින් ඇගේ පියා විසින් සිදුකර දෙන ලද දේශපාලන විවාහයක් ලෙස සැලකේ. වීරභද්‍ර ඇගේ රාජ්‍ය පාලනයට සහභාගී වූ බවට කිසිදු ලේඛනයක් හමු නොවේ. මෙම යුවළට දියණියන් දෙදෙනකු විය.

1289 අම්බදේව සමග සටනක දී රුද්‍රමා දේවී මියගිය බව පැවසේ. නමුත් ඇතැම් මූලාශ්‍ර පවසන්නේ ඇය 1295 තෙක් මියනොගිය බවයි. ඇගෙන් පසු ඇගේ දියණියකගේ පුත්‍රයකු වූ ප්‍රතාපරුද්‍ර සිහසුනට පත් විය. නමුත් ඔහුගේ සමයේ රාජධානිය රුද්‍රමා දේවී සිහසුනට පත්වන විට පැවති ප්‍රමාණයට වඩා විශාලත්වයෙන් කුඩා විය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
චිත්‍රපට නිර්මාණ ශිල්පී ගුණසේඛර් විසින් රුද්‍රමා දේවියගේ කථාපුවත අලලා රුද්‍රමාදේවී නැමැති තෙලිඟු චිත්‍රපටයක් නිර්මාණය කොට තිබේ. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලද්දේ අනුෂ්කා ෂෙට්ටි, අල්ලු අර්ජුන්, රානා දග්ගුබාති සහ ක්‍රිෂ්ණම් රාජු යන නළු නිළි පරිස විසිනි.

මේවාත් බලන්න
 චන්ද් බිබි
 රාණි දුර්ගාවතී
 අබ්බක්කා චෞටා
 කිත්තුර් චෙන්නම්මා
 කේලඩි චෙන්නම්මා
 මුල්කාලීන නූතන රණකාමයේ කාන්තාවන්ගේ ඉතිහාසය

ආශ්‍රේයයන්
සටහන්

උද්ධෘත

රාජ්‍ය කරන රැජිනියන්
13වන සියවසේ රණකාමයේ කාන්තාවන්
තෙලිඟු රජවරුන්
යුද්ධ තුළ ඉන්දියානු කාන්තාවන්
13වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
13වන සියවසේ ඉන්දියාවේ රජවරුන්
ඉන්දියානු කාන්තා රාජකීයයන්
1289 මරණ
උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින්
1295 මරණ
13වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්
නෙල්ලෝර් දිස්ත්‍රික්කයේ ජනයා

රුද්‍රමා දේවි


مهرية الأغلبية أو مهرية بنت الحسن بن غلبون الأغلبية كان شاعرة قيروانية، نشأت في ، تعلمت العلوم والأدب، وأتقنت  وقالت الشعر. لحقت بأخيها الشاعر الزاهد أبي عقال بن غلبون، الذي ترك القيروان وأقبل إلى مكة ليكون مجاورًا لبيت الله الحرام، وأقامت بمكة حتى توفيت حوالي عام 295 هـ. وأبيات شعرها الواصلة إلينا هي التي وجدت على قبر أخيها بمكة ترثيه فيها، وهي:

بن غلبون
شعراء قيروانيون

مهرية الأغلبية


Bad Ischl es una ciudad balneario ubicada a orillas del río Traun,  en la región de Salzkammergut en la Alta Austria, República Austriaca. Se trata principalmente de un centro de recreo y turismo.

Es célebre por ser el lugar donde Francisco José I firmó el ultimátum y posteriormente la declaración de guerra contra Serbia, que terminaría dando lugar a la Primera Guerra Mundial.

Historia

En el siglo XIX la salmuera comienza a utilizarse con fines médicos, y es entonces cuando Bad Ischl gana fama convirtiéndose en el balneario de moda de la aristocracia austriaca, recibiendo a invitados notables como el príncipe Klemens Wenzel von Metternich y el archiduque Francisco Carlos de Austria. El Hotel Post abrió sus puertas en 1828 siendo el primero en la zona de Salzkammergut. En 1849 el hijo de Francisco Carlos, el emperador Francisco José I de Austria, eligió la ciudad como su residencia de verano, en específico una villa que la monarquía comenzó a alquilar, pasando a ser conocida como la Kaiservilla o "Villa Imperial".

Fue también en Bad Ischl donde el emperador conocería a su futura esposa, la duquesa Isabel de Baviera, cuando esta visita la Villa Imperial junto a su madre la princesa Ludovica de Baviera y su hermana, Elena, en el verano de 1853. El propósito de la visita era que el emperador se comprometiera con Elena, pero este prefirió a su hermana pequeña, la joven Isabel, de sólo 15 años.

Con motivo de esto, en 1854, la archiduquesa Sofía, madre del emperador, compra la Villa Imperial y se la obsequia a su hijo como regalo de bodas. Desde entonces Ischl se convierte en la residencia de verano favorita de la familia Imperial, y su principal destino de vacaciones. Siendo descrita por el propio emperador como "el cielo en la tierra", fue denominada por algunos como la "Capital secreta de la Monarquía del Danubio".

No es de extrañar por tanto, que cuando en 1914 Francisco José envía un ultimátum y posteriormente la declaración de guerra a Serbia, se encontrara en la Villa. Al día siguiente de firmar la declaración que daría inicio a la Primera Guerra Mundial, Francisco José deja Bad Ischl para nunca regresar. La Villa Imperial o Kaiservilla, sigue siendo propiedad de la familia del emperador, los Habsburgo-Lorena, existiendo partes abiertas a los visitantes y un museo histórico.

Véase también
 Palacio de Possenhofen
 Lago Ammer
 Lago Starnberg

Enlaces externos

Localidades de Alta Austria
Balnearios

Bad Ischl

Bad Ischl


right|thumb|250px|වෛද්‍යමය කටයුතු සඳහා වායු සැපයීමේ වාණිජමය පද්ධතියක හදිසි වැසුම් වෑල්ව.

රෝහල් තුල වෛද්‍ය කටයුතු සඳහා වායු සැපයුම් ක්‍රම පද්ධති සහ, අනෙකුත් බොහෝ සෞඛ්‍ය සේවා පහසුකම්, එම ආයතනයෙහි විවිධ කොටස් තුලට ඔක්සිජන්, නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ්, නයිට්‍රජන්, කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහ වෛද්‍යමය වාතය නල මගින් රැගෙන යෑම සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය වෙයි.  සැපයුම් ස්ථානයෙහිදී සහ සුවිශේෂී ප්‍රදේශයන්හීදී,  විවිධ අනතුරු ඇඟවීමේ පද්ධති මගින් මෙම සැපයුම් පද්ධතීන් බොහෝ විට විමසීමට ලක් වෙයි.  වෛද්‍ය කටයුතු සඳහා වායු සැපයුම් ක්‍රම පද්ධතිය වෙතට උපකරණ සවිවවනුයේ ස්ථානීය කෙවෙනි තුලිනි.

වෛද්‍ය කටයුතු සඳහා වායු සැපයුම් ක්‍රම


Paolo Gentiloni Silveri (født 22. november 1954 i Rom, Italien) er en italiensk politiker, som siden december 2019 har været Europa-Kommissær for økonomi i von der Leyen-kommissionen. Tidligere var han Italiens premierminister fra december 2016 til juni 2018.

Efter en karriere i lokalpolitik blev Gentiloni valgt til Deputeretkammeret i Italiens parlament i 2001. Han var med i Romano Prodis regering som minister for kommunikation fra 2006 til 2008. I 2007 var han med til at stifte Partito Democratico (PD), og blev senere formand for partiet fra 2019 til 2020. Gentiloni var udenrigsminister fra 2014 til 2016 i Matteo Renzis regering. Renzi trak sig som følge af nederlaget ved folkeafstemningen om ændringer i Italiens grundlov 2016 som ikke blev vedtaget. Efter interne diskussioner i Partito Democratico fik Gentiloni opbakning til at efterfølge Renzi, og præsident Sergio Mattarella udnævnte ham til premierminister 12. december 2016.

Selvom han i starten blev betragtet som en overgangsfigur som premierminister, fik Gentiloni gennemført flere reformer som havde været undervejs i mange år, blandt andet gennemførelsen af et direktiv om livstestamenter og en ny valglov. Han indførte også strengere regler for immigration og sociale ydelser i et forsøg at modstå flygtningekrisen i Europa. Udenrigspolitisk byggede Gentiloni på sin tid som udenrigsminister ved at vise en stærk europæisk holdning, mens han også opbyggede tætte forhold med de arabiske lande i Den Persiske Bugt, og især gennemføre en normalisering af de italienske forbindelser med Indien efter flere års spændinger. Gentiloni stoppede som premierminister efter Parlamentsvalget i Italien 2018. I september 2019 blev han nomineret af Conte-regeringen til at blive Italiens nye Europa-Kommissær, og blev økonomikommissær.

Referencer

Italiens premierministre
Europa-Kommissærer fra Italien
Europa-Kommissærer 2019-2024
Personer fra Rom

Paolo Gentiloni


Premiul "Sidewise" pentru Istorie Alternativă (Sidewise Awards for Alternate History) a fost creat în 1995 pentru a recunoaște cea mai bună povestire de istorie alternativă.

Prezentare
Numele premiului se bazează pe povestirea scurtă din 1934, "Sidewise in Time" de Murray Leinster, în care o furtună ciudată provoacă porțiuni ale Pământului să se schimbe cu variantele lor din cronologii alternative.

Premiile au fost create de Steven H Silver, Evelyn C. Leeper și Robert B. Schmunk. De-a lungul anilor, numărul judecătorilor a fluctuat între trei și opt, inclusiv judecătorii din Regatul Unit și din Africa de Sud.

În fiecare an, sunt oferite două premii, de obicei la World Science Fiction Convention. Premiul pentru scrieri scurte este oferit unei lucrări cu o lungime de până la 60.000 de cuvinte. Premiul pentru scrieri lungi este acordat unei opere cu mai mult de 60.000 de cuvinte, incluzând atât romane, cât și serii complete. Dacă doresc, judecătorii pot oferi un premiu special pentru un autor sau o lucrare publicate înainte de apariția premiului.

Câștigători

Scrieri scurte
1995 – Stephen Baxter, "Brigantia's Angels"
1996 – Walter Jon Williams, "Foreign Devils" (in War of the Worlds: Global Dispatches)
1997 – William Sanders, "The Undiscovered"
1998 – Ian R. MacLeod, "The Summer Isles"
1999 – Alain Bergeron, "The Eighth Register" (translated by Howard Scott)
2000 – Ted Chiang, "Seventy-two Letters"
2001 – Ken MacLeod, "The Human Front"
2002 – William Sanders, "Empire"
2003 – Chris Roberson, "O One"
2004 – Warren Ellis, The Ministry of Space
2005 – Lois Tilton, "Pericles the Tyrant"
2006 – Gardner Dozois, "Counterfactual"
2007 – (împărțit): Michael Flynn, "Quaestiones Super Caelo Et Mundo" & Kristine Kathryn Rusch, "Recovering Apollo 8"
2008 – Mary Rosenblum, "Sacrifice"
2009 – Alastair Reynolds, "The Fixation"
2010 – Alan Smale, "A Clash of Eagles"
2011 – Lisa Goldstein, "Paradise Is a Walled Garden"
2012 – Rick Wilber, "Something Real"
2013 – Vylar Kaftan, "The Weight of the Sunrise"
2014 – Ken Liu, "The Long Haul: From the Annals of Transportation, The Pacific Monthly, May 2009"
2015 – Bill Crider, "It Doesn't Matter Anymore"
2016 – (împărțit): Daniel M. Bensen, "Treasure Fleet" & Adam Rovner, "What If the Jewish State Had Been Established in East Africa"
2017 – Harry Turtledove, "Zigeuner"

Scrieri lungi
1995 – Paul J. McAuley, Pasquale's Angel
1996 – Stephen Baxter, Voyage
1997 – Harry Turtledove, How Few Remain
1998 – Stephen Fry, Making History
1999 – Brendan DuBois, Resurrection Day
2000 – Mary Gentle, Ash: A Secret History
2001 – J. N. Stroyar, The Children's War
2002 – (împărțit): Martin J. Gidron (name since changed to Martin Berman-Gorvine), The Severed Wing & Harry Turtledove, Ruled Britannia
2003 – Murray Davies, Collaborator
2004 – Philip Roth, The Plot Against America
2005 – Ian R. MacLeod, The Summer Isles
2006 – Charles Stross, The Family Trade, The Hidden Family, and The Clan Corporate
2007 – Michael Chabon, The Yiddish Policemen's Union
2008 – Chris Roberson, The Dragon's Nine Sons
2009 – Robert Conroy, 1942
2010 – Eric G. Swedin, When Angels Wept: A What-If History of the Cuban Missile Crisis
2011 – Ian R. MacLeod, Wake Up and Dream
2012 – C. J. Sansom, Dominion
2013 – (împărțit) D.J. Taylor, The Windsor Faction & Bryce Zabel, Surrounded by Enemies: What If Kennedy Survived Dallas?
2014 – Kristine Kathryn Rusch, The Enemy Within
2015 – Julie Mayhew, The Big Lie
2016 – Ben H. Winters, Underground Airlines
2017 – Bryce Zabel, Once There Was a Way

Premii Speciale
Special Achievement
1995 – L. Sprague de Camp, pentru întreaga carieră
1997 – Robert Sobel: For Want of a Nail
1999 – Randall Garrett: Seria Lord Darcy

Note

Legături externe
 http://www.uchronia.net/sidewise/ Site-ul oficial

Fondări în 1995
Istorie alternativă

Premiul Sidewise


Philippe Halsman (; ; Riga, 2 de maio de 1906 – Nova Iorque, 25 de junho de 1979) foi um fotógrafo estadunidense. Nasceu em Riga, então parte do Império Russo, depois pertencente à Letônia.

Vida e obra

Nascido numa família judaica, filho de Morduch Halsman, um dentista e de Ita Grintuch, uma professora, ele estudou engenharia elétrica em Dresden.

Em setembro de 1928, com 22 anos, foi acusado da morte do próprio pai, durante uma caminhada numa trilha no Tirol austríaco, uma área com elevado índice de antissemitismo. Foi julgado e sentenciado a dez anos de trabalhos forçados, tendo passado alguns períodos em confinamento solitário. Sua irmã Liouba trabalhou pela sua libertação, obtendo suporte de importantes intelectuais europeus, incluindo Freud, Einstein, Thomas Mann, Henri Hertz, and Paul Painlevé, que atestaram sua inocência. Ele acabou perdoado e libertado em 1930.

Halsman deixou a Austria pela França, onde começou a contribuir com trabalhos fotográficos para a Vogue e foi ganhando reputação de um bom retratista. Quando começou a Segunda Guerra Mundial, com a invasão da França pelos nazistas, se deslocou para Marselha, acabou conseguindo um visto para os Estados Unidos, auxiliado pela família de Albert Einstein, mais tarde (1947) o objeto de uma de suas mais famosas fotografias.

Ao chegar à América, continuou trabalhando como fotógrafo de moda, seu primeiro grande sucesso foi uma campanha para a empresa de cosméticos Elizabeth Arden, usando a imagem da modelo Constance Ford  em frente à bandeira americana em anúncios  do baton "Victory Red".

Um ano depois começou a trabalhar para a revista LIFE, fotografando chapéus, um retrato de uma modelo usando um chapéu Lilly Daché foi a primeira das muitas capas da revista com trabalhos seus.

Em 1941, Halsman conheceu Salvador Dalí, começaram a colaborar no final da década de 1940 . O trabalho de 1948 Dalí Atomicus explora a ideia de suspensão, mostrando três gatos voadores, um balde de água jogado e Dalí no ar. O título da fotografia é uma referência à obra de Dalí  Leda Atômica , que pode ser visto no lado direito da fotografia atrás dos dois gatos. Halsman informou que fez 28 tentativas até alcançar um resultado satisfatório.<ref>Life Library of Photography: Great Photographers, Alexandria VA: Time-Life Books, 1977 (revised edition), p. 226.</ref>

Em 1947, Halsman fez o que viria a se tornar uma de suas fotos mais famosas, um triste Albert Einstein, que durante a sessão de fotografia contou seus arrependimentos sobre seu papel nos Estados Unidos, pesquisando a bomba atômica. A foto seria usado mais tarde, em 1966, em um selo dos EUA e, em 1999, na capa da Time, nomeando Einstein a "Pessoa do século ".

Em 1949 Halsman publicou um livro de fotos do cômico Fernandel, The Frenchman (O francês), uma entrevista em que Halsman faz perguntas (como "Como você gosta da América?", "O que você prefere abrir mão - mulheres ou alho?", "Você sabe que a castidade fortalece seus poderes mentais?" e " Você não acha que a superioridade da arte moderna se baseia no fato de que, ao recuar para o reino da irrealidade, ela invade a esfera da libido do inconsciente?"). A resposta de Fernandel a cada pergunta é na forma de uma foto de página inteira, mostrando sua expressão facial.

Em 1951, Halsman foi contratado pela NBC para fotografar vários comediantes populares da época, incluindo Milton Berle, Sid Caesar, Groucho Marx e Bob Hope. Ao fotografar os comediantes, vários posaram saltando no ar, o que passou a inspirar trabalhos posteriores, imagens de celebridades também saltando no ar, incluindo O Duque e  Duquesa de Windsor, Marilyn Monroe, María Félix e Richard Nixon. Essa série de 178 fotos saltando no ar, conhecida como "jump se tornou uma das marcas registradas do fotógrafo.

Publicou o livro Philippe Halsman's Jump Book em 1959, com um texto seu descrevendo a "jumpology" e muitas fotos de celebridades saltando no ar. Em 2007 fio biografado no filme "Jump!, onde Ben Silverstone  representou seu papel.

Halsman on the Creation of Photographic Ideas
Seu livro de 1961, Halsman on the Creation of Photographic Ideas, discutiu maneiras para os fotógrafos produzirem peças incomuns de trabalho seguindo seis regras:

 a regra da abordagem direta;
 a regra da técnica incomum;
 a regra do recurso incomum adicionado;
 a regra do recurso ausente;
 a regra das características compostas;
 a regra do método literal ou ideográfico.

Em sua primeira regra, Halsman explica que ser direto e simples cria uma fotografia forte.

Para tornar um assunto comum e desinteressante interessante e incomum, sua segunda regra lista uma variedade de técnicas fotográficas, incluindo iluminação incomum, ângulo incomum, composição incomum, etc.

A regra do recurso incomum adicionado é um esforço do fotógrafo para capturar a atenção do público, atraindo seus olhos para algo inesperado, introduzindo um recurso ou adereço incomum na fotografia. Por exemplo, a fotografia de um garotinho segurando uma granada de mão por Diane Arbus contém o que Halsman chamaria de um recurso incomum adicionado.

A quarta regra de Halsman de "o recurso que falta" estimula o espectador ao contrariar suas expectativas.

A quinta regra lista o fotógrafo para combinar as outras regras para adicionar originalidade à sua foto.

Finalmente, o método literal ou ideográfico de Halsman é ilustrar uma mensagem em uma fotografia retratando o assunto da forma mais clara possível.

Notas

Bibliografia
Pollack, Martin. Anklage Vatermord - der Fall Philipp Halsmann, 2002, Zsolnay, ISBN 978-3-552-05206-2

Philippe Halsman


152. længdegrad kan henvise til:

 152. vestlige længdekreds
 152. østlige længdekreds

152. længdegrad


Ana Paula Rodrigues-Belo (født 18. oktober 1987 i São Luís) er en brasiliansk kvindelig håndboldspiller, som spiller playmaker for den rumænske klub SCM Craiova og Brasiliens kvindehåndboldlandshold.

Bedrifter
 Den Østrigske Håndboldliga
Vinder: 2012, 2013, 2014
 Den Østrigske Pokalturnering
Vinder: 2012, 2013, 2014
 Liga Națională
Vinder: 2015, 2016
 Den Rumænske Pokalturnering
Finalist: 2015
 EHF Cup Winners' Cup
Vinder: 2013
 EHF Cup
Vinder: 2017
Finalist: 2010
 Pan Americano
Vinder: 2011, 2015
 VM i Håndbold
Vinder: 2013

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Brasilien
Håndboldspillere fra CSM București (kvindehåndbold)
Olympiske håndboldspillere fra Brasilien
Håndboldspillere fra Rostov-Don
Håndboldspillere ved sommer-OL 2008
Håndboldspillere ved sommer-OL 2012
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Håndboldspillere fra Chambray Touraine Handball

Ana Paula Belo


أم رتيبة هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1959، من إخراج السيد بدير و بطولة فؤاد شفيق وماري منيب وعمر الحريري.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول الست أم رتيبة (ماري منيب) التي تعاني هي وشقيقها الأصغر من طغيان وقهر وتسلط شقيقهما الأكبر عبد الصبور المهووس بأعمال السحر والدجل والشعوذة، فهي تعاني من رفضه التام لفكرة زواجها من جارها الذي تحبه، ويحاول قبل وفاته أن يبث في رأسيهما فكرة عودته عقب مماته إلى الحياة مرة أخرى حتى يتأكد من تنفيذهما أوامره.

تمثيل
 فؤاد شفيق
 ماري منيب
 عمر الحريري
 آمال فريد
 حسن فايق
 وداد حمدي
 ثريا فخري
 عبد المنعم إبراهيم
 شفيق نور الدين
 سهير زكي

ضيوف الشرف
 محمود شكوكو
 عماد حمدي
 أحمد مظهر
 فريد شوقي
 حسين رياض
 نجوى فؤاد

روابط خارجية

مراجع

أفلام عماد حمدي
أفلام أحمد مظهر
أفلام فريد شوقي
أفلام حسين رياض
أفلام مصرية إنتاج 1959
أفلام كوميدية مصرية

أم رتيبة (فيلم)


Ferdinand Tille (Mühldorf, 8 de dezembro de 1988) é um jogador de voleibol alemão que atua na posição de líbero.

Carreira

Clube
Tille começou sua carreira nas categorias de base do TSV Mühldorf, time de sua cidade natal. Em 2006 se transferiu para o Generali Haching. Com o time da cidade de Unterhaching, o líbero conquistou 3 títulos da Copa da Alemanha.

Para a temporada 2014–15, Tille foi atuar no voleibol polonês pelo PGE Skra Bełchatów, onde conquistou o título da Supercopa Polonesa de 2014.

Em 2015 voltou a atuar no voleibol alemão após assinar com WWK Volleys Herrsching.

Seleção
O líbero ingressou na seleção adulta alemã em 2009 para disputar o Campeonato Europeu de 2009, onde terminou na 6ª colocação. Conquistou o prêmio individual de "Melhor Líbero" no Campeonato Mundial de 2010, onde terminou na 8ª colocação. Em 2014 conquistou a  medalha de bronze no Campeonato Mundial de 2014, na Polônia, sendo o melhor resultado da seleção alemã na história do torneio. No ano seguinte conquistou o ouro na primeira edição dos Jogos Europeus após vencer a Bulgária por 3 sets a 1.

Títulos
Generali Haching
 Copa da Alemanha: 2008–09, 2009–10, 2010–11

Skra Bełchatów
 Supercopa Polonesa: 2014

Clubes

Prêmios individuais
 2010: Campeonato Mundial – Melhor líbero

Ligações externas
 Ferdinand Tille no Global Sports Archive
 Ferdinand Tille no Team Deutschland
 Ferdinand Tille no Volleybox

Naturais de Mühldorf
Voleibolistas da Alemanha
Líberos de voleibol

Ferdinand Tille


බෙක්ජේ හෙවත් පෙක්චේ (, ) (ක්‍රි.පූ. 18 – ක්‍රි.ව. 660) යුනවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ නිරිතදිග ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබූ රාජධානියකි. මෙම රාජධානිය සමග ගොගුර්යෝ සහ සිල්ලා රාජධානි එක්ව ගත් කල කොරියාවේ තුන් රාජධානි ලෙස හඳුන්වයි.

බෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ ඔන්ජෝ විසින් විර්යේසොං (වර්තමාන දකුණු සෝල්) ප්‍රදේශයේ ය. ඔන්ජෝ යනු ගොගුර්යෝවේ ආදිකර්තෘ වන ජුමොං සහ සෝ සෝ-නෝගේ තෙවන පුත්‍රයායි. ගොගුර්යෝ රාජ්‍යය මෙන්ම බෙක්ජේ රාජ්‍යය ද, ගෝජොසොන්හි බිඳවැටීමෙන් පසු වර්තමාන මැංචූරියාවට අයත් ප්‍රදේශයේ බිහිවූ බුයෝ රාජ්‍යයේ අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකේ.

තුන් රාජධානි සිය ආධිපත්‍යය කොරියානු අර්ධද්වීපය පුරා ව්‍යාප්ත කිරීමට උත්සාහ ගන්නා සමයේ බෙක්ජේ රාජ්‍යය, ගොගුර්යෝ සහ සිල්ලා රාජ්‍ය සමග සටන්වැදුණේ ය. 4වන සියවසේ උච්චස්ථානයට පත් බෙක්ජේ රාජ්‍යය ඒ වනවිට බටහිර කොරියානු අර්ධද්වීපයේ විශාල පෙදෙසක් පාලනය කළේ ය. මෙය ප්යොංග්යෑං තෙක් උතුරට විහිදුණු අතර, ලියාඕෂි වැනි චීනයට අයත් බිම් ද එය සතු විය. නමුත් මෙම අදහස මතභේදාත්මක ය. චීනය සහ ජපානය සමග වෙළඳ සහ දේශපාලන සබඳතා පැවැත්වූ බෙක්ජේ රාජ්‍යය කලාපයේ සාගර බලය අතින් ද ප්‍රමුඛස්ථානයක් හිමි කරගත්තේ ය.

බෙක්ජේ රාජ්‍යය සතුව සුවිසල් නාවික ආධිපත්‍යයක් පැවතිණි. එහි නාවික ශක්තිය හේතුවෙන් බෙක්ජේ රාජ්‍යය නැගෙනහිර ආසියාවේ ෆීනීෂියාව බවට පත් විය. මෙය නැගෙනහිර ආසියාව පුරා බුදු දහම ව්‍යාප්ත කරලීමට අතිශයින් වැදගත් වූ අතර, මහාද්වීපික සංස්කෘතිය ජපානය වෙත හඳුන්වා දීමට ද එය උපකාරී විය.

660දී මෙම රාජ්‍යය සිල්ලා සහ චීන ටෑං රාජවංශ හමුදා සන්ධානයක් මගින් යටත් කරගත් අතර, පසුව එය එක්සත් සිල්ලාවට ඈඳාගැනිණි.

ඉතිහාසය

පදනම

ක්‍රි.පූ. 18දී බෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ ඔන්ජෝ රජු විසිනි. ඔහු, හන් ගංගා ද්‍රෝණියට පහළින් ගොගුර්යෝ ජන කණ්ඩායමක නායකත්වය දැරූවෙකි. චීන තුන් රාජධානිවල වාර්තා ලේඛනය අනුව, සම්හන් යුගයේ දී, මහන් සංයුක්ත රාජ්‍යයේ එක් බල ප්‍රදේශයක් බෙක්ජේ නම් විය.

සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය බෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවීම පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක වාර්තාවක් ලබා දේ. ජුමොං විසින් ගොගුර්යෝ නැමැති නව රාජධානිය පිහිටුවීමේ දී සිය පුත්‍රයා වූ යුරි බුයෝ රාජ්‍යයේ තබා ගියේ ය. ජුමොං දොංමියොං දිව්‍යමය රජු බවට පත්වූ අතර සෝ සෝ-නෝ බිසව හා විවාහයෙන් ඔහුට ඔන්ජෝ සහ බිර්යු නැමැති පුතුන් දෙදෙනකු විය. පසුව යුරි ගොගුර්යෝවට පැමිණි පසු, ජුමොං විසින් ඔහුව කිරුළහිමි කුමරු පදවියට පත්කරන ලදී. යුරි ඊළඟ රජු වන බව වටහාගත් සෝ සෝ-නෝ සිය පුතුන් දෙදෙනා වූ බිර්යු සහ ඔන්ජෝ රැගෙන සිය ජනයා සමග දකුණට ගමන් කළේ තමන්ගේම රාජධානි පිහිටුමීටයි. ඔවුන් සමග යටත් වැසියන් දස දෙනකු ද පිටත් විය. ඇය ගොගුර්යෝ සහ බෙක්ජේ යන රාජධානි පිහිටුවීමේ දී වැදගත් කාර්යාභාරයක් ඉටු කරන්නට ඇතැයි සැලකේ.

ඔන්ජෝ විර්යේසොං (වර්තමාන හනාම්) හි පදිංචි වී සිය දේශය සිප්ජේ (십제, 十\u28639 濟, අරුත "ගැත්තන් දස දෙනා") ලෙස නම්කළ අතර, බිර්යු මිචුහොල් (වර්තමාන ඉන්චොන්) වෙත ගමන්ගත්තේ යටත්වාසීන්ගේ උපදේශයට අවනත නොවෙමිනි. මිචුහොල්හි ලවණ මිශ්‍ර ජලය සහ වගුරු බිම් හේතුවෙන් එහි දිවි ගෙවීම අපහසු විය. වි‍ර්යේසොංහි ජනයා සමෘද්ධිමත් දිවියක් ගතකළහ.

අනතුරුව බිර්යු ඔහුගේ සොහොයුරා වූ ඔන්ජෝ වෙත ගමන් කළේ සිප්ජේහි සිහසුන ඉල්ලමිනි. ඔන්ජෝ එය ප්‍රතික්ෂේප කළ හෙයින්, ඔහු යුද්ධයක් ප්‍රකාශ කළේ ය. ඉන් බිර්යු පරාජයට පත් විය. අවමානය හේතුවෙන් බිර්යු සියදිවි හානි කරගත්තේ ය. ඔහුගේ ජනතාව විර්යේසොං වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර, ඔන්ජෝ රජු ඔවුන්ව පිළිගෙන සිය රාජ්‍යය බෙක්ජේ ("ගැත්තන් සියය") ලෙස නම්කළේ ය.

මහන් ජනපදවල බලපෑම නිසා ඔන්ජෝ රජුට සිය අගනුවර දකුණේ සිට හන් ගංගාවේ උතුරු දෙසටත්, යළි දකුණු දෙසටත් ගෙනයාමට සිදු විය. මෙය වර්තමාන සෝල් ප්‍රදේශය අවට පිහිටියේ ය. 132දී ගේරු රජු විසින් අගනුවර ගංගාවට උතුරින් වූ බුක්හන්සන්සොං වෙත රැගෙන යන්නට ඇතැයි සැලකේ. මෙය වර්තමාන සෝල්හි වයඹදිග ්‍රපදේශයේ පිහිටි ගොයැං යැයි විශ්වාස කෙරේ.

ක්‍රිස්තු වර්ෂයේ මුල් සියවස් තුළ, හෙවත් එනම් ප්‍රාක්–තුන් රාජධානි සමයේ බෙක්ජේ රාජධානිය ක්‍රමයෙන් සෙසු මහන් ගෝත්‍රවල පාලනය සියතට ගැනීමට සමත් විය.

ව්‍යාප්තිය

ගොයි රජ (234–286) සමයේ, බෙක්ජේ රාජ්‍යය හොඳින් වර්ධනය වූ රාජධානියක් බවට පත් වූ අතර, එය මහන් සංයුක්තය ඒකාබද්ධ කරන්නට විය. නිහොන්ෂොකි නැමැති ජපන් මූලාශ්‍රය අනුව 249දී, බෙක්ජේ රාජ්‍යය නැගෙනහිරින් නක්දොං ගංගා නිම්නය අවට වූ ගයා සංයුක්ත රාජ්‍යය දක්වා ව්‍යාප්ත විය. බෙක්ජේ රාජධානියක් ලෙස චීන වාර්තාවල පළමුවරට හඳුන්වා ඇත්තේ 345දී ය. 367 අවට කාලයේ බෙක්ජේ සහ ජපානය අතර ප්‍රථම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මෙහෙයුම් ඇරඹිණි. (නිහොන් ෂොකි අනුව : 247)

ග්‍යුන්චොගෝ රජු (346–375) ගොගුර්යෝවට එරෙහි යුද්ධයේ දී සිය රාජ්‍යය උතුරට ව්‍යාප්ත කරලීමට සමත් විය. මෙහි දී දකුණු පෙදෙමස්වල වූ සෙසු මහන් සමාජ ඈඳාගැනිණි. ග්‍යුන්චොගෝ රාජ්‍ය සමයේ, බෙක්ජේහි භූමිය යටතට කොරියානු අර්ධද්වීපයේ බහුතරයක් බටහිර ප්‍රදේශ (ප්යොන්ගන් පළාත් දෙකක් හැර) ඇතුළත් විය. 371 ප්යොංග්යෑංහි දී බෙක්ජේ රාජ්‍යය විසින් ගොගුර්යෝව පරාජය කරන ලදී. එසේවුව ද, බෙක්ජේ රාජ්‍යය ගොගුර්යෝව සමග වෙළඳාම තවදුරටත් පවත්වා ගත්තේ ය. ඔවුන් විසින් සක්‍රීයව චීන සංස්කෘතිය සහ තාක්ෂණය අනුගමනය කරන ලදී. 384දී බුදු දහම රාජ්‍යයේ නිල ආගම බවට පත් විය.

නාවික ක්ෂේත්‍රයේ බලවතකු බවට පත් බෙක්ජේ රාජ්‍යය කොෆුන් යුගයේ ජපන් පාලකයින් සමග යහපත් අන්‍යෝන්‍ය සබඳතා පවත්වා ගත්තේ ය. මෙලෙසින් මහාද්වීපික සංස්කෘතිය ජපානය කරා ව්‍යාප්ත විය. මෙම සබඳතා මගින්, චීන ලේඛන ක්‍රමය, බුදු දහම, වැඩිදියුණු කළ කුඹල් කර්මාන්තය, උත්සව භූමදාන ක්‍රම, සහ සෙසු සංස්කෘතික අංග ජපානය කරා ගෙනයාමට වංශවතුන්, කලා ශිල්පීන්, විද්වතුන්, සහ භික්ෂූන් සමත් විය.

මෙම යුගයේ හන් ගංගා ද්‍රෝණිය රාජ්‍යයේ හදවත ලෙස පැවතිණි.

උංජින් යුගය
5වන සියවසේ දී, දකුණු දෙසින් ගොගුර්යෝව එල්ල කළ යුධ තර්ජන හේතුවෙන් බෙක්ජේ රාජ්‍යයට පසු බසින්නට සිදු විය. 475දී, සෝල් ප්‍රදේශය ගොගුර්යෝවට යටත් විය. 475 සිට 538 දක්වා කාලය තුළ බෙක්ජේහි අගනුවර පිහිටා තිබුණේ උංජින් (වර්තමාන ගොංජු) ප්‍රදේශයේ ය.

කඳුවැටිවලින් වටවී හුදකලාව පැවති මෙම භූමි භාගය උතුරු දෙසින් වන ආක්‍රමණවල දී ආරක්ෂකාරී ස්ථානයක් විය. නමුත් එය බාහිර ලෝකයෙන් වෙන්වී පැවතිණි. විර්යේසොං නුවරට වඩා මෙම ස්ථානය සිල්ලාවට වඩාත් ආසන්න විය. කෙසේනමුත්, ගොගුර්යෝවට එරෙහිව සිල්ලා සහ බෙක්ජේ රාජ්‍ය අතර යුධමය සන්ධානයක් ඇති කරගැනිණි.

තුන් රාජධානි සමයේ බොහෝ සිතියම්වල බෙක්ජේ රාජ්‍යයට චුංචොං සහ ජොල්ලා පළාත් අයත්ව තිබූ බව පෙන්වයි. උංජින් සහ සාබි යුගයේ මේවා රාජ්‍යයේ මධ්‍යය බඳු විය.

සාබි යුගය
538දී, සොං රජු විසින් රාජ්‍යයේ අගනුවර සාබි (වර්තමාන බුයෝ ප්‍රාන්තය) වෙත ගෙනගොස් සිය රාජධානිය ශක්තිමත් කරන ලදී. මේ කාලයේ සිට, රාජ්‍යයේ නිල නාමය වූයේ නම්බුයෝ ("දකුණු බුයෝ") යන්නයි. මෙය බෙක්ජේ විසින් සිය සම්භව රාජ්‍යය යැයි සැලකූ බුයෝහි නාමය අනුව යෙධූවකි. සාබි යුගයේ බෙක්ජේ සංස්කෘතියේ ඉමහත් උන්නතියක් සිදු විය. මේ කාලයේ බුදු දහම වර්ධනය විය.

උතුරින් ගොගුර්යෝවෙනුත්, නැගෙනහිරින් සිල්ලාවෙනුත් ඇතිවූ පීඩනය නිසා, සොං රජු බෙක්ජේ සහ චීනය අතර සම්බන්ධතා තර කරගත්තේ ය. සාබි නුවර වෙත ග්‍යුම් ගංගාව ඔස්සේ යාත්‍රා කළ හැකි වූ හෙයින් චීනය සමග සම්බන්ධතා පහසුවෙන් පැවැත්විය හැකි විය. මේ නිසා 7වන සියවස තෙක්ම චීනය සමග රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහ වෙළඳ සබඳතා දියුණු මට්ටමක පැවතිණි.

7වන සියවසේ දී, කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දකුණු සහ මධ්‍යම ප්‍රදේශවල සිල්ලා රාජ්‍යයේ බලය ව්‍යාප්ත වීමත් සමග බෙක්ජේ රාජ්‍යයේ පරිහානිය උදා විය.

බිඳවැටීම සහ ප්‍රතිෂ්ඨාපන ව්‍යාපාරය
660දී, සිල්ලා සහ චීනයේ ටෑං හමුදා සන්ධානය බෙක්ජේ වෙත ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. මෙකල බෙක්ජේ රාජ්‍යය ගොගුර්යෝව සමග මිත්‍ර විය. නොන්සන් අසල හ්වංසන්බොල් සටනේ දී, ග්යේබෙක් සෙන්පතියා යටතේ වූ හමුදාව පරාජයට පත් විය. සාබි අගනුවර ඉන් මඳ කලකට පසු බිඳවැටුණු අතර, සිල්ලාව විසින් බෙක්ජේ රාජ්‍යය ඈඳාගන්නා ලදී. උයිජා රජු සහ ඔහුගේ පුත් බුයෝ යුං චීනය වෙත පිටුවහල් කෙරිණි. අවම වශයෙන් එහි පාලන පන්තියේ කිහිප දෙනකුවත් ජපානය වෙත පලායන්නට ඇත.

බෙක්ජේ හමුදා කෙටි කාලීනව සිය රාජ්‍යය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමේ උත්සාහයක් දැරූව ද, සිල්ලා-ටෑං ඒකාබද්ධ හමුදාවලට ඔවුනට මුහුණදීමට සිදු විය. දෝචිම් (도침, 道琛) නැමැති බෞද්ධ භික්ෂුව සහ හිටපු බෙක්ජේ සෙන්පති බුයෝ බොක්සින් යළි බෙක්ජේ පිහිටුවීමට උත්සාහ දැරූහ. ඔවුන් ජපානයේ සිටි බුයෝ පුං නැමැති බෙක්ජේ කුමරුට රජු ලෙස කටයුතු කිරීමට ආරාධනා කරන ලදී. මෙකල ජුර්යු (주류, 周留, වර්තමාන සෝචොන් ප්‍රාන්තය, දකුණු චුංචොං) ඔවුන්ගේ නිල වාසස්ථානය ලෙස සැලකිණි. සාබි නුවර වටලෑමට ටෑං සෙන්පතියකු වූ ලියු රෙන්යුවෑන් (劉仁願) හට පැවරිණි. ගඔෂොං අධිරාජයා විසින් මින් පෙර ලි යිෆුට විරෝධය පෑම හේතුවෙන් සාමාන්‍ය වැසි තත්ත්වයට පහත හෙළා තිබූ ලියු රෙන්ගුයි සෙන්පතියාව සහන හමුදාවක් සමග පිටත් කර හරින ලදී. ලියු රෙන්ගුයි සහ ලියු රෙන්යුවෑන් බෙක්ජේ සතුරු හමුදා ආක්‍රමණ මැඬලන්නට උත්සාහ කළහ. නමුත් මෙම කැරැල්ල මර්දනය කිරීමට ඔවුන් සතු හමුදා ප්‍රමාණවත් නොවිණි. මේ නිසා හමුදා තරමක් අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණපෑහ.

බෙක්ජේ රාජ්‍යය ජපන් ආධාර පැතී ය. පුං රජු බෙක්ජේ වෙත පැමිණියේ ආධාර හමුදා සෙබලුන් 5,000කින් සමන්විත බලකායක් සමග ය. ජපානයේ නැව් පැමිණීමට පෙර, ඔහුගේ හමුදාවන්ට උංජින් ප්‍රාන්තයේ ටෑං හමුදා සමග සටන් කිරීමට සිදු විය.

663 බෙක්ගං සටනේ දී බෙක්ජේ ප්‍රතිෂ්ඨාපන හමුදා සහ දකුණු බෙක්ජේ දෙසින් පැමිණි ජපන් නාවික බලඇණි මුණගැසුණේ සිල්ලාවට එරෙහිව සටන් වැදීමටයි. ටෑං රාජවංශය විසින් සෙබලුන් 7,000ක් සහ නැව් 170ක් පිටත් කරහරින ලදී. 663 අගෝස්තු මස නාවික සටන් පහකින් පසුව, ඔවුහු ග්‍යුම් ගඟ හෝ දොංජින් ගංගාවේ පහළ ප්‍රදේශ කෙරෙහි සිය අවධානය යොමු කළහ. අවසානයේ සිල්ලා-ටෑං මිත්‍ර හමුදා ජයගත් අතර, බුයෝ පුං ගොගුර්යෝව වෙත පලාගියේ ය.

සමාජ සහ දේශපාලන ව්‍යූහය
බෙක්ජේහි මධ්‍යගත රාජ්‍යයක් ස්ථාපනය කෙරුණේ ගොයි රජ සමයේ ය. ඔහු විසින් පළමුවරට පීතෘ වංශීය අනුප්‍රාප්තික පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ බැව් පෙනේ. බොහෝ රාජාණ්ඩු මෙන්, මෙකල විශාල බලයක් වංශවතුන් විසින් හොබවන ලදී. උදාහරණයක් වශයෙන් සොං රජු රාජකීය බලය ශක්තිමත් කළ නමුත් සිල්ලාවට එරෙහි ආක්‍රමණයක දී ඔහු මරාදැමීමත් සමග, වංශවතුන් ඔහුගේ පුත්‍රයාට වඩා බලවත් වීම දැක්විය හැක.

බෙක්ජේහි මුල්කාලීන යුගයේ සිටම සැලකිය යුතු බලයක් හිමිවූ රාජකීය ගෘහයන් දෙකක් ලෙස හේ වංශය සහ ජින් වංශය සැලකේ. ඔවුන් පරම්පරා ගණනාවක් පුරාවට රැජිනියන් දායාද කරන ලදී. බුයෝ වංශය විසින් විස්ථාපනය කිරීමට පෙර පැවති රාජකීය ගෘහය හේ වංශය වුවත්, මෙම වංශ දෙකම බුයෝ සහ ගොගුර්යෝ පෙළපත්වලින් සම්භවය වූවන් යැයි සැලකේ. සාබි යුගයේ බලවත් රදළ වංශ අටක් (සා, යොන්, හ්යොප්, හේ, ජින්, ගුක්, මොක්, සහ බෙක්) පැවති බව ටොංඩියෑන් වැනි චීන වාර්තාවල සඳහන් වේ.

මධ්‍යම රජයේ නිලධාරීන් ශ්‍රේණි දහසයකට බෙදිණි. ඉහළම ශ්‍රේණි හයෙහි සාමාජිකයන්ගෙන් අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් වැනි ව්‍යූහයක් නිර්මාණය විය. මෙහි උසස්ම නිලධාරියා සෑම වර්ෂ තුනකට වරක් ඡන්දයෙන් පත්කෙරිණි. සොල් ශ්‍රේණියේ පළමු (ජ්වාප්යොං) සිට හයවන (නේසොල්) දක්වා නිලධාරීන් දේශාපලන, පරිපාලන, සහ යුධ අණදෙන නිලධරයින් විය. දොක් ශ්‍රේණියේ හත්වන (ජංදොක්) සිට එකොළොස්වන (දේදොක්) නිලධාරීන් සෑම අංශයකම නායකත්වය දරන ලදී. මුන්දොක්, මුදොක්, ජ්වාගුන්, ජින්මු සහ ග්‍යුකු නැමැති දොළොස්වන සිට එකොළොස්වන දක්වා වූ ශ්‍රේණිවල නිලධාරීන් යුධ පරිපාලක නිලධාරීන් වූ බැව් පෙනේ.

සම්ගුක් යුසා ග්‍රන්ථය අනුව, සාබි යුගයේ දී, බෙක්ජේහි ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයා (ජේසං) තෝරාගනු ලැබූයේ අනන්‍ය ක්‍රමවේදයක් ඔස්සේ ය. මෙහි දී අපේක්ෂකයන් කිහිප දෙනකුගේ නම් හොආම්සා විහාරයේ වූ පාෂාණයක් (චොන්ජොංදේ) යට තබන ලදී. දින කිහිපයකට පසු, පාෂාණය ඉවත් කෙරෙන අතර, නිශ්චිත සලකුණක් සහිත නාමය ඇති අපේක්ෂකයා ප්‍රධාන අමාත්‍ය ලෙස තෝරාගැනිණි. මෙය සමූහයක් අතුරින් තෝරාගැනුණක් ද, නැතහොත් වංශවතුන් විසින් තෝරාගනු ලැබූ ගුප්ත ක්‍රමවේදයක් ද යන්න අපැහැදිළි ය.

භාෂාව සහ සංස්කෘතිය
බෙක්ජේ රාජ්‍යය ස්ථාපනය කරන ලද්දේ ගොගුර්යෝවෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් පිරිසක් විසිනි. ඔවුන් විසින් ගෝජොසොන්, බුයෝ, ගොගුර්යෝ, සහ බෙක්ජේ එකිනෙක සම්බන්ධ කළ බුයෝ භාෂාව නැමැති භාෂාවක් භාවිත කරන්නට ඇතැයි උපකල්පනය කෙරේ. දෙදිව් වහරක් (diglossia) පැවතීමට හේතුව එම ප්‍රදේශයටම සංක්‍රමණය වූ මුල්කාලීන ස්වදේශික සම්හන් ජනතාව විසින්, එකම භාෂාවේ ප්‍රභේදයක් හෝ උපභාෂාවක් කථා කිරීම වන්නට ඇත. (බලන්න බෙක්ජේ භාෂාව)

බෙක්ජේ කලා ශිල්පීහු චීන ආභාසය ලබා ගනිමින් තමන්ගේම කලා සම්ප්‍රදායයක් ගොඩනගා ගත්හ. බෙක්ජේ කලාකෘති සඳහා බෞද්ධ තේමා ප්‍රබල වශයෙන් මුල්කොට ගෙන ඇති බව පෙනේ. බෙක්ජේ කලාවේ විශිෂ්ඨත්වය පෙන්වන අංගයක් ලෙස බොහෝ බෞද්ධ ප්‍රතිමාවල දක්නට ලැබෙන මනස්කාන්ත බෙක්ජේ සිනහව සැලකෙයි. තාඕවාදී ආභාසයන් ද මෙකල පැතිර ගියේ ය. 541දී ලියෑං රාජවංශය විසින් චීන කලා ශිල්පීන් රාජධානිය වෙත එවන ලදී. මෙය සාබි යුගයේ චීන සම්ප්‍රදායයන් ප්‍රචලිත වීමට හේතු වන්නට ඇත.

චීන ගඩොලු සොහොන්ගැබ් අනුසාරයෙන් නිමවා ඇති මුර්යොං රජුගේ සොහොන්ගැබ (501–523) තුළින්, චීනයෙන් ආනයනිත භාණ්ඩ කිහිපයක් හමුවුව ද, එහි වූ බොහෝ අවමංගල භාණ්ඩ බෙකජේ සම්ප්‍රදාය අනුව නිර්මාණය කළ ඒවායි. මේ අතරට, රත්රන් කිරුළු ආභරණ, රත්රන් බඳපටි, සහ රන් කර්ණාභරණ ඇතුළත් විය. අවමංගල සම්ප්‍රදායයන් ද බෙක්ජේ රාජ්‍යයටම අනන්‍ය වූ ඒවා වේ. මෙම සොහොන්ගැබ උංජින් යුගයට අයත් සොහොන්ගැබකට නිදසුනක් ලෙස සැලකේ.

සියුම් පද්ම මෝස්තර සහිත උළු කැට, සංකීර්ණ ගඩොලු මෝස්තර, කුඹල් ශිල්පයේ වක්‍ර රේඛා, සහ ගලායන සහ විශිෂ්ට සමරු පාඨ බෙක්ජේ සංස්කෘතියේ අනර්ඝ නිර්මාණ වේ. බෞද්ධ ප්‍රතිමා සහ අලංකාර ස්තූප මගින් ආගමික-අතින් ශිල්පීන් හිමිකරගෙන තිබූ නිර්මාණශීලීත්වය නිරූපණය වේ. බුයෝ ප්‍රාන්තයේ න්‍යුංසන්-රි නැමැති බෞද්ධ විහාර භූමියේ කැනීම්වලින් හමුවූ අනර්ඝ රන්-ආලේපිත ලෝකඩ සුවඳ දාහකය (백제금동대향로 බෙක්ජේ ග්‍යුම්දොං දේහ්යොංනෝ) බෙක්ජේ කලාවේ මහිමය කියා පායි.

බෙක්ජේ සංගීතය පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි. නමුත් 7වන සියවසේ පඬුරු කප්පම් මෙහෙයුම්වල දී චීනය වෙත දේශීය සංගීතඥයන් යවා තිබේ. මේ අනුව එකල මෙහි සුවිශේෂී සංගීත සම්ප්‍රදායයක් තිබූ බැව් පෙනේ.

විදේශ සබඳතා

චීනය සමග සබඳතා

372දී, ග්‍යුන්චොගෝ රජු විසින් යැංසි ගංගා ද්‍රෝණියේ පිහිටි චීන ජින් රාජවංශයට පඬුරු කප්පම් ලබාදී තිබේ. ජින්හි බිඳවැටීමෙන් පසු, 420දී සොං රාජවංශය පිහිටුවීමත් සමග, බෙක්ජේ රාජ්‍යය සංස්කෘතික භාණ්ඩ සහ තාක්ෂණික ක්‍රම සොයාබැලීමට දූතයන් එවා තිබේ.

472දී උතුරු රාජවංශවල උතුරු වෙයි රාජවංශය වෙත පළමුවරට බෙක්ජේ රාජ්‍යය දූතයන් යවා තිබේ. එහිදී ගේරෝ රජු ගොගුර්යෝවට පහර දීමට යුධ ආධාර ඉල්ලා ඇත. මුර්යොං සහ සොං යන රජවරුන් කිහිප වරක්ම ලියෑං වෙත දූතයින් යවා ඇති අතර, එහිදී රදළ පදවි නාම හිමිවී ඇත.

මුර්යොං රජුගේ සොහොන්ගැබ ඉදිකොට ඇත්තේ ලියෑං සොහොන් සම්ප්‍රදාය අනුව ගඩොල්වලිනි.

ජපානය සමග සබඳතා

සංස්කෘතික බලපෑම සහ යුධ සහාය

උතුරින් ගොගුර්යෝවෙනුත් සහ නැගෙනහිරින් සිල්ලාවෙනුත් එල්ලවන බලපෑම්වලට මුහුණදීමට බෙක්ජේ (ජපන් බසින් කුඩාරා) රාජ්‍යය ජපානය සමග සමීප සබඳතා පවත්වා තිබේ. සම්ගුක් සගි නැමැති කොරියානු වංශකථාව අනුව, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා රාජ්‍ය ප්‍රාණඇපය පිණිස කුමාරවරුන් කිහිප දෙනකු ජපන් රාජසභාව වෙත යවා තිබේ. නමුත් මෙම කුමාරවරුන් ජපානය වෙත යැවුණේ තානාපතිවරුන් ලෙස රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුතුවලට ද, නැතහොත් ප්‍රාණඇපකරුවන් ලෙස ද යන් මතභේදයට තුඩු දී ඇත. මෙම සම්බන්ධතාවයේ ඇති අපැහැදිළි ස්වභාවය නිසා (ගැටලුව වන්නේ බෙක්ජේ කොරියානුවන් පවුලක් හෝ අවම වශයෙන් ජපන් අධිරාජ පෙළපතට සමීප පිරිසක් ද නැතහොත් ඔවුන් ප්‍රාණඇපකරුවන් වූයේ ද යන්නයි) මෙම සම්බන්ධතාව පිළිබඳ තොරතුරු ලැබෙන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය නිහොන් ෂොකි ග්‍රන්ථයයි. මෙය මිත්‍යා ද සමග මිශ්‍ර වී ඇති හෙයින් අධ්‍යයනය කිරීම තරමක් අපහසු ය. මේ පිළිබඳ වාර්තා කරන සම්ගුක් සගි ග්‍රනථය විවිධ අයුරින් අර්ථකථනය කළ හැකි අතර, එය 13වන සියවසේ යළි රචනා කොට ඇත්තේ මුල් සිදුවීම්වලින් සියවස් හතකට හෝ අටකට පසුවයි. මේ පිළිබඳමතභේදාත්මක තත්වයක් ගොඩනැගී ඇත්තේ (ජපානයෙන්) සොයාගැනුණු "ඉනරියාමා අසිපත ඇතුළු සෙසු අසිපත් කිහිපයක කොරියානු 'ඉදු' ලේඛන ක්‍රමය භාවිතා කොට තිබීමයි." මෙම අසිපත් "පෙක්චේහි සම්භවය ලද අතර, ඒවායේ අභිලේඛිත රජවරුන්ගේ නම් අතර ජපන් රජවරුන්ට වඩා පෙක්චේ රජවරුන්ගේ නම් දක්නට ලැබේ." මෙම අසිපත් සෑදීමට භාවිතා වූ තාක්ෂණය කොරියාවේ, විශේෂයෙන්ම බෙක්ජේහි ක්‍රමවේදයට සමානත්වයක් දක්වයි. ජපානය තුළ නම්, ප්‍රාණඇපකාර තත්ත්වය පිළිබඳ මතය ප්‍රචලිත ය.

'කොරියාවේ පෙක්චේ සහ යමාටෝ ජපානයේ සම්භවය' රචනාකරණයට දායක වූ සෙසු ඉතිහාසඥයන් සහ ශේෂව තිබූ බෙක්ජේ වාර්ෂික වාර්තා පරිවර්තනයට ආධාර වූ ජොනතන් ඩබ්. බෙස්ට් පවසා ඇත්තේ මෙම කුමාරවරුන් යමාටෝ ජපානයේ පාසල් පිහිටුවූ බවත්, ගොගුර්යෝව සමග යුද්ධයේ දී ජපන් නාවික හමුදා මෙහෙයවූ බවත් ය. මේ නිසා මෙම සම්බන්ධතාව වඩාත් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහ ප්‍රාණඇපකාර තත්ත්වයකට වඩා අධිරාජ පවුල සමග කුටුම්භීය බැඳීමක් තිබූ ආකාරයක් පෙනී යයි. මීට අමතරව, පැරණි ලේඛන පරිවර්තනය අපහසු වූයේ අතීතයේ දී, "වා" යන යෙදුම හීන ස්වරූපයකින් යුතු වූ නිසායි. මෙහි අරුත වූයේ "කුරුමිට්ටා" යන්නයි. මෙයට පුරාතන සමයේ සාමාන්‍ය ජපන් ජනයාගේ කුඩා ශරීර ප්‍රමාණය හේතු වන්නට ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, බෙක්ජේ බිඳ වැටීමෙන් පසු කොරියාව තුළ ලිඛිත වාර්තාවල ඇති කරුණු සත්‍ය දැයි නිර්ණය කිරීම අපහසු ය. එයට හේතුව යමාටෝ වා (ජපානය) යන යෙදුම සතුරු රාජ්‍ය විසින් භාවිතා කරන ලද අපහාසාත්මක යෙදුමක් වීමයි. (විශේෂයෙන්ම සිල්ලාව විසින්)

දිගු පුරාණ ඉතිහාස ග්‍රන්ථ සහ වාර්තා ගණානව්ක පැවතිය ද, ඉන් වඩාත් නිශ්චිතව නිගමනයකට එළඹිය හැක්කේ සුළු කරුණු සංඛ්‍යාවක් සම්බන්ධයෙන් පමණි. වැඩිදුර පර්යේෂණ අපහසු වී ඇත. එයට හේතුව 1976දී ජපානයේ රාජකීය සොහොන් (මේ අතරට ජින්ගූ අධිරාජිනිය භූමදාන කළ ස්ථානය යැයි යෝජනා වී ඇති ගොසාෂි සොහොන ද වේ) අධ්‍යයනයට පනවා ඇති සීමාවන් ය. 1976ට පෙර, විදේශීය පර්යේෂකයින් හටමෙම ස්ථාන වෙත ප්‍රවේශ විය හැකි වූ අතර, ඔවුහු ජපන් කැනීම් බිම්වලින් කොරියානු පුරාවස්තු සොයාගත්හ. මෑතක දී, එනම් 2008දී ජපානය විසින් සීමිත විදේශීය පර්යේෂකයන් සංඛ්‍යාවකට ඒ වෙත ප්‍රවේශ වීමට අවසර දුන් නමුත්, අන්තර්ජාතික ප්‍රජාව සතුව මෙම ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් නොවිසඳුණු ගැටුල බොහෝමයක් ඇත. නැෂනල් ජියෝග්‍රැෆික් වරක් රචනා කළේ ජපානය "කාර්යාංශ මගිව් සොහොන්ගැබ වෙත ප්‍රවේශ වීම සීමා කොට තිබෙන්නේ කැනීම් කටයුතු මගින් "ශුද්ධ" අධිරාජ පවුල සහ කොරියාවේ රුධිර පෙළපත් අතර සම්බන්ධතා හෙළිවේ යැයි බියෙන් බවට නටකථා පැතිර යයි.— නැතහොත් ඇතැම් සොහොන්ගැබ්වල කිසිදු රාජකීය ශේෂයක් අන්තර්ගත නොවීම ද විය හැක."

කෙසේවුව ද, මෙම කොරියානුවන්, විද්වතුන් සහ රාජකීය ඥාතීන් වුවත් නැතත් ඔවුන් ජපානය වෙත චීන ලේඛන කලාව, බුදු දහම, යකඩ ආයුධ තැනීමේ කලාව, සහ නොයෙකුත් තාක්ෂණික දැනුම හඳුන්වා දී තිබේ. එයට ප්‍රතිඋපකාර වශයෙන්, ජපානය යුධ ආධාර ලබාදෙන ලදී.

මතභේදාත්මක නිහොන් ෂොකි මූලාශ්‍රයේ එන පුරාණෝක්ත වාර්තා අනුව, ජින්ගූ අධිරාජිනිය විසින් බෙක්ජේ, සිල්ලා, සහ ගොගුර්යෝ රජවරුන්ගෙන් පඬුරු කප්පම් ලබාගෙන ඇති අතර, ඔවුන් සමග සන්ධානයකට එළැඹී තිබේ. 20වන සියවසේ ජපන් ජාතිකවාදයේ උච්චස්ථානයේ දී, ජපන් ඉතිහාසඥයන් මෙම මිත්‍යා වාර්තා සමග ග්වංගේටෝ ශිලා ස්තම්භයේ පෙළ යොදා ගනිමින් කොරියාව ආක්‍රමණයට ජන මතය ගොඩනගා ඇත. සෙසු ඉතිහාසඥයන් පවසා ඇත්තේ, මෙම ජපන් වාර්තාව සනාථ කෙරෙන කිසිදු සාක්ෂියක් කොරියාවෙන් නොලැබෙන බවයි. මීට අමතරව, මෙය චීනයේ හෝ කොරියාවේ කිසිදු ජීව්‍ය සාධකයක් ද නොවේ. පද සංයෝජනය සහ විරාම ලක්ෂණ සලකා බලා ග්වංගේටෝ ශිලාස්තම්භය වෙනස් ආකාර 4කට අර්ථකථනය කළ හැක. ඉන් එක් විග්‍රහයකින් කියැවෙන්නේ කොරියාව ජලය තරණය කොට යමාටෝව මර්දනය කළ බවයි. මෙම අර්ථනිරූපණ ගැටලුව හේතුවෙන් කිසිවක් නිගමනය කළ නොහැක. මෙම ගැටලුව තවදුරටත් අවුල් සහගත තත්ත්වයට පත්ව ඇත්තේ නිහොන්ගිවලින් අමනොහිබොකෝ නැමැති කොරියානුවකු නිහොන් ෂොකි තුළ විස්තර කොට තිබීමයි. මොහු ටජිමා-නෝ-මොරොසුකු (但馬諸助) ගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මුතුන්මිත්තකු ලෙස දක්වා ඇත. මෙවැනි විසංගත යෙදුම් හේතුවෙන් මෙය අර්ථකථනය අසීරු වී ඇත.

විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ සිල්ලා සහ බෙක්ජේ ආක්‍රමණ දිනය ලෙස නිහොන් ෂොකි ලබාදෙන්නේ 4වන සියවසේ අගකාලය බවයි. කෙසේනමුත්, මේ වනවිට ජපානය ස්වදේශික පැවතියේ ගෝත්‍රවලින් සැදි ජනපද සමූහයක් ලෙසයි. ඔවුනට යකඩ ආයුධ පිළිබඳ වැඩිදියුණු දැනුමක් නොතිබිණි. නමුත් මෙකල කොරියාවේ තුන් රාජධානි හොඳින් වර්ධනය වී බලය අතින් මධ්‍යගත වී පැවතිණි. ඔවුන් දියුණු යකඩ ආයුධ තැනූ අතර, අශ්වයින් යුධ කටයුතු සඳහා යොදාගෙන තිබේ. මේ නිසා යමාටෝ වැනි වර්ධනය වෙමින් පැවති රාජ්‍යයක් සයුර තරණය කොට බෙක්ජේ සහ සිල්ලාව සමග සටනෙහි නිරත වූ බැව් විශ්වාස කළ නොහැක. මේ නිසා කොරියාව සමග මුල්කාලීන සබඳතා හැදෑරීමේ දී, නිහොන් ෂොකි විශ්වසනීය නොවන මූලාශ්‍රයක් බව පිළිගැනීමයි. එහි වාර්තා බොහෝමයක් පරස්පර විරෝධී කථාපුවත් සහ මිත්‍යා සමග මුසු වී ඇත.

ඇතැම් ජපන් විද්වතුන් අර්ථකථනය කරන්නේ 414දී ගොගුර්යෝවේ ජංසු රජු විසින් පිහිටුවන ලද ග්වංගේටෝ ශිලා ස්තම්භය මගින් කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දකුණු පෙදෙසේ වූ ජපන් ආක්‍රමණයක් පිළිබඳ විස්තර වන බවයි. කෙසේනමුත්, පංකජ් මෝහන් පවසන්නේ මෙම ජපන් ආක්‍රමණය පිළිබඳ කථාව බෙක්ජේ රාජ්‍යය ආක්‍රමණය කිරීමේ අවශ්‍යතාව සාධාරණීකරණයට ගොගුර්යෝව ගෙතූ ප්‍රබන්ධයක් බවයි. මෙම ශිලා ස්තම්භය කොරියානු රජකු වෙනුවෙන් පුදකළ එකක් නම්, මෙමගින් කොරියාවේ ආක්‍රමණ වර්ණනා වන බවත්, ජපානය සමග වූ සිදුවීමක් වෙනුවෙන් එය ඉදිනොකළ බවත් යමකුට තර්ක කළ හැක. කෙසේවුවත්, මෙවැනි භව්‍ය අර්ථ නිරූපණ ගණනාවක් ඇති හෙයින්, මෙම ශිලා ස්තම්භය හා සම්බන්ධ සිදුවීම් තවමත් වාද විවාදයන්ට තුඩු දී ඇත.

1980 දශකයේ චීන විද්වතුන් පිරිසක් ශිලා ස්තම්භය අධ්‍යයනයට සහභාගී වූහ. ප්‍රදේශයේ වූ ගොවීන් පිරිස්ක සමග සාකච්ඡා පැවැත්වූ වං ජියෑන්ක්වුන් පැවසූයේ මෙහි දී ප්‍රබන්ධයක් සිදුවී නොමැති බවත්, මෙහි අන්තර්ගත හුනු ප්‍රදේශයේ වූ පිටපත් තනන්නන් විසින් කියවීමේ පහසුව පිණිස ආලේප කළ ඒවා බවත් ය.. සමාජ විද්‍යා පිළිබඳ චීන ඇකඩමියේ ෂු ජියෑන්ෂින් විසින් 1881ට පෙර ලබාගත් ශිලා ලේඛනයේ ඇතිල්ලුම් පිටපතක් සොයාගන්නා ලදී. ඔහු නිගමනය කළේ ජපනුන් විසින් මෙම ශිලා ස්තම්භයේ වූ අක්ෂරවලට සිතාමතා හානි සිදුකොට නොමැති බවයි.

වර්තමානයේ, බොහෝ ජපන් සහ චීන විද්වත්හු ශිලා ස්තම්භය පිළිබඳ අධ්‍යයන මත පදනම්ව කුමන්ත්‍රණ පිළිබඳ මතයයන් ඉදිරිපත් කරති. මෙම යුගයේ ජපන් මැදිහත් වීම් පිළිබඳ ද ඔවුහු අදහස් දක්වති. නමුත් ඒවායේ ප්‍රමාණය සහ බලපෑම මතභේදිත ය.

සාමාන්‍ය ඉතිහාස පෙළපොතක් රචනා කිරීමේ ව්‍යාපෘතියේ දී, හොංගික් විශ්වවිද්‍යාලයේ (කොරියාවේ) කිම් තේ-සික් විසින් ජපන් ඉතිහාසය නොසලකා හැර තිබේ.<ref name=TSKim>{{cite web |author=Kim, Tae-Sik |title=Korean-Japanese Relationships in 4th Century; based on Wa Troops Issues in Gwanggaeto Stele |work=The Japan-Korea Cultural Foundation |year= 2005 |url=http://www.jkcf.or.jp/history/1/1-02-kimtaesik_k.pdf |format=PDF }}</ref> නමුත්, ජපානයේ කියුෂු විශ්වවිද්‍යාලයේ කෝසකු හමාඩා ග්වංගේටෝ ශිලාව පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අදහස් වාර්තා කළේ ය. ඔවුන් කිසිවකු සිය අර්ථ නිරූපණයන්හි ශිලාවට කිසිවකු සිතා මතා හානි කර ඇති බවක් පිළිගෙන නැත.

බෙක්ජේහි බිඳවැටීම සහ ජපානයේන ලද යුධ සහාය

රාජධානිය බලයෙන් පහකිරීමට පෙර බෙක්ජේ වංශවතුන් සහ රාජකීයයන් අතුරින් ඇතැම් සාමාජිකයින් ජපානය වෙත සංක්‍රමණය වී තිබේ. බෙක්ජේහි ඉල්ලීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ජපානය විසින් 663දී සෙන්පති අබේ නෝ හිරාෆු සමග සෙබලුන් 20,000කුත්, නැව් 1,000ක් එවන ලදී. මෙසේ සිදුකරන ලද්දේ බෙක්ජේහි උයිජාගේ පුත්‍රයකු වූ බුයෝ පුං (ජපන් බසින් හෝෂෝ නම් වේ) හට බෙක්ජේ යළි ගොඩනැගීමට ආධාර වීමටයි. 661 අගෝස්තු අවට, අබේ නෝ හිරාෆුගේ නායකත්වය යටතේ සෙබලුන් 10,000ක් සහ නැව් 170ක් පැමිණියේ ය. මීට අමතරව 662දී අමතර ජපන් ආධාර වශයෙන් කමිට්සුකෙනෝ නෝ කිමි වකාකෝගේ නායකත්වයෙන් ටුත් සෙබලුන් 27,000ක් ද, ඉයොහාරා නෝ කිමිගේ නායකත්වයෙන් යුත් සෙබලුන් 10,000ක් ද බෙක්ජේ වෙත පැමිණ ඇත.

කෙසේනමුත්, බෙක්ගං සටනේ දී මෙම වෑයම අසාර්ථක විය. කුමරු ගොගුර්යෝව වෙත පලාගියේ ය. නිහොන් ෂොකි අනුව සටනේ දී ජපන් නැව් 400ක් විනාශ විය. ජපානය වෙත යළි පැමිණීමට හැකිවූයේ සබලුන්ගෙන් අර්ධයකට පමණි.

ජපන් හමුදාව ජපානය වෙත පසුබසින විට බොහෝ බේකජේ සරණාගතයින් ද ඔවුන් සමග පැමිණ තිබේ. හිටපු රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයින් මුලින් "විදේශීය අමුත්තන්" (蕃客) ලෙස සලකා ඇති අතර, කාලයක් යනතෙක් ජපානයේ දේශපාලන ක්‍රමයට ඔවුන් සම්බන්ධ කරගැනුණේ නැත. බුයෝ පුංගේ ලාබාල සොහොයුරාවන සුන්-ග්වං (ජපන් බසින් සෙන්කෝ) (善光 හෝ 禅広) විසින් කුඩාරා නෝ කොනිකිෂි'' ("බෙක්ජේහි රජ") (百濟王) යන පවුල් නාමය භාවිතා කොට තිබේ. (ඔවුන්ව කුඩාරා වංශය ලෙස ද හැඳින්විණි. ජපන් බසින් බෙක්ජේ රාජ්‍යය කුඩාරා නම් වීම එයට හේතුවයි.)

උරුමය

කොරියාවේ පසුකාලීන තුන් රාජධානි සමයේ එක්සත් සිල්ලාව බිඳවැටීමක් සමග බෙක්ජේ රාජ්‍යය කෙටිකාලීනව යළි ඉස්මතු විය. 892දී, ග්යොන් හ්වොන් සෙන්පතියා විසින් හුබෙක්ජේ ("පසුකාලීන බෙක්ජේ") රාජ්‍යය වන්සන් (වර්තමාන ජොන්ජු) ප්‍රදේශයේ ස්ථාපිත කරන ලදී. නමුත් 936දී ගොර්යෝහි තේජෝ විසින් හුබෙක්ජේ රාජ්‍යය අහෝසි කර ඈඳාගන්නා ලදී.

සමකාලීන දකුණු කොරියාව තුළ, බෙක්ජේ පුරාවස්තු නිරිතදිග ප්‍රදේශයේ දේශීය සංස්කෘතියේ සංකේතයන් ලෙස බොහෝ අවස්ථාවන්හි දී භාවිතා වේ. විශේෂයෙන්ම චුංනම් සහ ජොල්ලා ප්‍රදේශ මෙහි දී වැදගත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස ආලේපිත ලෝකඩ සුවඳ දාහකය බුයෝ ප්‍රාන්තයේ ප්‍රධාන සංකේතයක් ලෙස සැලකෙන අතර, බෙක්ජේ යුතයට අයත් සෝසන් මාඑසම්ජොන්බුල්සංහි බෞද්ධ ශිලා ප්‍රතිමා සෝසන් නගරයේ වැදගත් සංකේතයකි.

2009 අප්‍රේල් 17 දින, ඕයුචි වංශයේ ඕයුචි කිමියෝ (大內公夫) කොරියාවේ ඉක්සන් වෙත පැමිණ සිය බෙක්ජේ මුතුන් මිත්තන්ට බුහුමන් දක්වන ලදී.

2010දී, බෙක්ජේ සංස්කෘතික භූමිය ප්‍රේක්ෂකයන් හට විවෘත කෙරිණි. මෙම තේමා උද්‍යානයේ අරමුණ වන්නේ බෙක්ජේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය සහ සංස්කෘතිය සුරක්ෂිත කිරීමයි.

මෙම යුගයට අයත් නෂ්ටාවශේෂ සහිත ස්ථාන ඇතුළත් බෙක්ජේ ඓතිහාසික ප්‍රදේශ 2015දී, යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් ලෙස නම්කෙරිණි.

මේවාත් බලන්න
බෙක්ජේහි කිරුළ
කොරියාව හා සම්බන්ධ ලිපි නාමාවලිය
බෙක්ජේ පර්යේෂකයින් ලැයිස්තුව
බෙක්ජේ පාලකයින් ලැයිස්තුව
රාජාණ්ඩු ලැයිස්තුව

සටහන්

බාහිර සබැඳි

බෙක්ජේ ඉතිහාසය සහ සංස්කෘතික ශාලාව  - මෙය පවත්වාගෙන යන්නේ දකුණු කොරියාවේ දකුණු චුංචොං පළාත මගිනි.
බුයෝ ජාතික කෞතුකාගාරය
ගොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය

පුරාතන ජනයා
නැගෙනහිර ආසියාවේ පැරණි රටවල්
කොරියානු ඉතිහාසයේ පැරණි රටවල්
කොරියාවේ ඉතිහාසය
ක්‍රි.පූ. 18 ස්ථාපිත කිරීම්
660 අහෝසි කිරීම්
කොරියාවේ තුන් රාජධානි
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ස්ථාපිත රාජ්‍ය සහ භූමි
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ආසියාවේ ස්ථාපිත කිරීම්

බෙක්ජේ


تضم المتاحف الليبية نحو 27 متحفا، وهذه قائمة ببعض هذه المتاحف:
 مجمع متاحف السرايا الحمراء
 متحف المنحوتات في شحات
 متحف لبدة
 متحف طلميثة
 متحف توكرة (مغلق)
 متحف صبراتة الكلاسيكي
 متحف صبراتة البونيقي (افتتح العام 1985)
 متحف الفسيفساء البيزنطية – قصر ليبيا (افتتح في 1972)
 متحف حضارة الجرمنت بمدينة جرمة
 متحف سوسة
 متحف بنغازي القديم
 المتحف الوطني طبرق
 متحف غدامس
 متحف الحمامات (شحات)
 متحف جنزور
 متحف درنة
 المتحف الحربي بطبرق
 متحف القيقب
 متحف زليطن
 متحف البيضاء
 متحف سرت
 المتحف الإسلامي بطرابلس
 متحف بني وليد الأثري
 متحف ليبيا (طرابلس)

مصادر

قوائم المتاحف حسب المكان
قوائم مبان ومنشآت في ليبيا
قوائم متاحف في إفريقيا
قوائم متعلقة بالتعليم في ليبيا
قوائم مواقع جذب سياحي في ليبيا
متاحف في ليبيا
مواقع أثرية في ليبيا

قائمة متاحف ليبيا


Phytomyza cytisi er flugutegund sem verpir á blöð belgjurta, aðallega gullregns (Laburnum), einstaka sinnum fundin á Cytisus. Lirfurnar bora sig inn í blöðin og éta upp innanfrá. Tegundinni var fyrst lýst af Carl Gustav Alexander Brischke 1881.

Tegundin finnst aðallega um miðja Evrópu.

Tilvísanir

Gengið um göturnar á blómgunartíma gullregns PDF - Bændablaðið bls 60

Tvívængjur

Phytomyza cytisi


Otava (în , în ) este o importantă editură de carte finlandeză. Ea a fost fondată în anul 1890, iar acum este a doua editură ca mărime din Finlanda. Ea publică ficțiune, non-ficțiune, cărți pentru copii și adolescenți, articole multimedia și materiale didactice. Numărul anual de titluri noi depășește 400. Otava a fost, de asemenea, principala editură de enciclopedii din Finlanda, cu mai multe serii binecunoscute, cum ar fi Otavan Suuri Ensyklopedia (Marea Enciclopedie Otava). Printre scriitorii ale căror cărți au fost publicate de editura Otava se numără Frans Emil Sillanpää, Eino Leino, Paavo Haavikko, Pentti Saarikoski și Laila Hirvisaari. Societatea-mamă Otava Group deține, de asemenea, librăria Suomalainen Kirjakauppa.

Numele Otava înseamnă Carul Mare.

Istoric

Otava a fost fondată în 1890 de către Hannes Gebhard și Eliel Aspelin-Haapkylä cu scopul de a publica literatură națională finlandeză. Alvar Renqvist a devenit director general în 1893 și a fost figura principală în anii de început ai companiei. Urmașii lui (nume fennicized să Reenpää) i-au continuat munca, astfel încât Otava rămâne, în ciuda dimensiunii sale, o mare companie de familie. Clădirea care adăpostește actualul sediu al editurii a fost construită în 1906 chiar în centrul orașului Helsinki. În 1908 a fost pusă în funcțiune o tipografie și în 1916 a început să tipărească reviste. Prima revista lansată a fost Suomen Kuvalehti, care încă apare săptămânal. Din 1945 până în 1991 compania a fost listată la Bursa de Valori din Helsinki. În 1955 a fost pusă în funcțiune o nouă tipografie la Keuruu, în apropiere de Jyväskylä. În cursul anilor 1960 Otava s-a confruntat cu grave dificultăți financiare, dar a reușit să supraviețuiască prin raționalizarea activităților. În 1998 a cumpărat acțiunile de control ale companiei rivale WSOY de la compania Yhtyneet Kuvalehdet, un mare editor de reviste.

Note

Legături externe
 Otava

Edituri din Finlanda

Otava (editură)


Robert Merton Solow (f. 24, ágúst 1924) er bandarískur hagfræðingur  í Brooklyn. Honum voru veitt Nóbelsverðlaunin í hagfræði fyrir kenningu um hagvöxt.

Fjölskylda og barnæska

Robert Solow fæddist í fjölskyldu af gyðingarótum og átti tvær systur og var hann elstur þeirra. Foreldrar hans eru ættuð af innflytjendum og urðu að afla tekjur strax þegar grunnskólagöngu þeirra ljók, og stunduðu því aldrei framhaldsnám. Solow stundaði fyrst nám í almennings skólum í New York og var framúrskarandi í námi, og fékk þar námsstyrk til að stunda nám við Harvard aðeins 16 ára gamall. Solow og systkini hans voru fyrsta kynslóð í fjölskyldu hans að stunda nám við háskóla. Árið 1945 giftist hann konunni sinni Barbara Lewis og eignuðust þau saman tvo syni og dóttur.

Ævi og störf
Solow er með B.A, M.A og Ph.D gráðu frá Harvard, sem er einn virtasti skóli heims. Á meðan Solow kláraði meistaragráðu sína árið 1949 tók hann að sér að kenna hagfræði og tölfræði í MIT. Þegar hann svo lauk skólagöngu sinni varð hann prófessor og hélt áfram að kenna í MIT.

Solow er talinn vera afar fær kennari og hafa margir nemendur hans unnið til verðlauna slíkt og kennarinn sinn. Þar má nefna nóbelsverðlaunahafann Peter Diamond sem fékk verðlaunin árið 2010. Einnig kenndi hann Michael Rothschild, Halbert White, Charlie Bean, Michael Woodford og Harvey Wagner

Árið 1941 gekk Solow til liðs við bandaríska herinn og starf hans þar var að hlera og þyða þýsk skilaboð þar sem hann var reiprennandi í þýsku máli. Solow þjónaði hernum í norður-Afríku og Sikiley þar til stríðinu lauk og sneri aftur til Harvard í ágúst 1945.

Solow starfaði í þó nokkur ár fyrir bandarísku ríkisstjórnina. Þar á meðal var hann titlaður sem aðalhagfræðingur hagfræðiráðs Bandaríkjanna.

Árið 1961 vann Solow John Bates Clark-verðlaunin fyrir störf sín og framlag til hagfræðinnar. Þessi verðlaun eru veitt mest framúrskarandi hagfræðingi sem er yngri en 40 ára.

Framlög til hagfræði

Solow-Swan-líkanið
Um miðbik 20. aldar þróaði Solow stærðfræðilegt líkan sem sýndi hvernig margar mismunandi breytur einsog sparnaðarhlutfall, afskriftarhlutfall og fólksfjölgun stuðla að viðvarandi þjóðarhagvexti. Solow sýndi að hraðar tækniframfarir gera meira til að efla hagvöxt heldur en fjármagnsöflun og vinnuafl, eins og aðrir kenningasmiðir héldu fram. Án tækniframfara þá myndi hagvöxtur haldast stöðugur. Líkanið sýnir einnig hvernig lönd sem hafa sömu fólksfjölgun, sparnaðar- og afskriftarhlutfall en mismunandi fjármagn, þá mun landið með minna fjármagn hafa meiri hagvöxt þar til löndin enda í sama jafnvægi. Gullna reglan er eitt af megin atriðum úr líkani Solows, sem segir til um það magn fjármagns sem hámarkar neyslu (á hvern verkamann) í jafnvægi. Þessu jafnvægi í hagkerfi er náð með því að stilla sparnaðarhlutfallið. Líkanið sýnir að lönd geta ekki einungis stuðlað við fjármagn til að knýja fram hagvöxt þar sem fjármagnið verður fyrir minnkandi jaðaráhrifum.

Líkan hans ber nafnið Solow-Swan líkanið og er nefnt í höfuðið á honum og Trevor Swan. Þeir unnu að báðir sjálfstætt að mjög svipuðu módeli árin 1956 og notuðu mjög líkar nálganir og fengu svipaðar niðurstöður. Árið 1956 voru rit eftir Solow og Swan birt sem kynnti vaxtarlíkön hvort tveggja og er þess vegna oft kallað Solow-Swan líkanið til að viðurkenna framlög þeirra beggja. Líkanið var ekki byggt frá grunni heldur tóku Solow og Swan innblástur frá eldra líkani sem kallast Harrod-Domar líkanið. Árið 1987 var Solow veitt nóbelsverðlaunin.

Heildarframleiðni (Total Factor Production)
Innan vaxtarlíkani Solow var hlutverk tækniframfara kynnt með hugtakinu heildarframleiðni og er skilgreint sem vöxtur í framleiðni hagkerfis þegar vinnuafl og fjármagni er haldið föstu. Heildarframleiðni mælir í raun afgangsvöxt sem er ekki útskýrður af breytingum í fjarmagni og vinnuafli, heldur frekar útskýrður af tækniframförum og nýsköpun. Solow mældi breytingar í framleiðni vinnuafls í Bandaríkjunum frá árunum 1909 til 1949 og fann það út að aðeins 1/8 af aukningu í framleiðni vinnuafls mætti rekja til aukningu í fjármagni, þ.e. framfarir í tækni og kunnáttu áttu stærstan hlut í þeirri breytingu.

Mæling á heildarframleiðni er oftast sett upp með hefðbundnu Cobb-Douglas framleiðslufalli þar sem heildarframleiðsla (Y) er fall af vinnuafli (L), fjármagni (K), heildarframleiðni (A), teygni fjármagns (α) og teygni vinnuafls (β) og . β er oft skilgreint sem  til einföldunar.

Tilvísanir

Bandarískir hagfræðingar
Nóbelsverðlaunahafar í hagfræði

Robert Solow


Lili kender alle farver er en dansk animationsfilm fra 2015 instrueret af Siri Melchior.

Handling
Lili kender alle farver. Lili kender rød, gul, blå, hvid, faktisk kender hun dem alle sammen. Når mor og far maler væggene, vil Lili også være med. Man kan male sine dukker og sine bamser. Sine møbler. Man kan måske ligefrem male sin hund? Dog ikke uden at risikere at den maler igen. Lili er en serie af film om at være 3 år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Lili kender alle farver


Invadarea Poloniei de către armata slovacă a început la 1 septembrie 1939, după ce Germania a declarat război Poloniei.

Scopul invaziei

Scopul invaziei a fost recuperarea teritoriilor contestate de slovaci care au fost acordate Poloniei în 1922 și în 1938. De asemenea, slovacii displăceau Polonia din cauza apropierii Poloniei de politica maghiară  care a vizat ocuparea unor teritorii slovace.

Ordinul de luptă

Grupu de armată Bernolák era condus de prim-ministrul slovac al apărării Ferdinand Čatloš. Acesta era compus din:  prima divizie de infanterie "Jánošík" condusa de Anton Pulanich în sectorul Spišská Nová Ves – Prešov; a doua divizie de infanterie "Škultéty" condusa de Alexander Čunderlík în sectorul Brezno – Poprad; a treia divizie de infanterie "Rázus" condus de Augustín Malár în sectorul est de Tatra Înaltă și o unitate motorizată "Kalinčiak" formată la 5 septembrie dar campania s-a încheiat înaintea punerii acestei unități pe front.

Grupul era parte din Grupul German de Armata Sud și era subordonat celei de a 14-cea armata condusa de Wilhelm List.

S-au luptat cu Armata Karpaty a Poloniei, care era formata din unități de infanterie cu ceva artilerie ușoară  și fără tancuri.

 Istoria Slovaciei
 Al Doilea Război Mondial
Campania poloneză din septembrie
Istoria Poloniei (1939–1945)

Invazia slovacă a Poloniei