Larry Moseley Bell Sr. (born August 18, 1939) is a former Democratic member of the North Carolina General Assembly representing the state's twenty-first House district, including Sampson and Wayne counties. A retired school superintendent from Clinton, North Carolina, Bell started his first term in the State House in 2001. During a portion of his time in the legislature, he served as the majority whip. He did not run for re-election in 2018.

During the 2015 legislative session, Bell was one of 22 African Americans serving in the North Carolina House of Representatives.

During the 2016 legislative session, Bell was one of 11 Democrats to vote in favor of HB2, the controversial "Bathroom Bill."

Electoral history

2016

2014

2012

2010

2008

2006

2004

2002

2000

Committee assignments

2017-2018 Session
Appropriations
Appropriations - Education
State Personnel (Vice Chair)
Agriculture
Ethics
Homeland Security, Military, and Veterans Affairs
Pensions and Retirement

2015-2016 Session
Appropriations
Appropriations - Education
State Personnel (Vice Chair)
Agriculture
Commerce and Job Development
Pensions and Retirement

2013-2014 Session
Appropriations
State Personnel (Vice Chair)
Commerce and Job Development
Education
Homeland Security, Military, and Veterans Affairs
Regulatory Reform

2011-2012 Session
Appropriations
State Personnel
Agriculture
Commerce and Job Development
Education
Homeland Security, Military, and Veterans Affairs

2009-2010 Session
Appropriations
Agriculture
Alcoholic Beverage Control
Education
Ethics
Pensions and Retirement
Rules, Calendar, and Operations of the House
University Board of Governors Nominating

References

External links

|-

Living people
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
1939 births
African-American state legislators in North Carolina
People from Clinton, North Carolina
East Carolina University alumni
North Carolina A&T State University alumni
Educators from North Carolina
21st-century American politicians
21st-century African-American politicians
20th-century African-American people

Larry M. Bell


دانييل دوتويل ( في بورت لو أورغ)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

لعب دوتويل في أندية أوكسير (1982-1993) مرسيليا (1993-1994) بوردو (1994-1996) سلتا فيغو (1996-1998) ريال بلد الوليد (1998-1999) بيلينزونا (1999-2000) باريس (2000-2001) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
لاعبو أوكسير
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس
لاعبو بوردو
لاعبو بيلينزونا
لاعبو راسينغ باريس
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو سلتا فيغو
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
مواليد 1967
رياضيون من كوريز
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة

دانييل دوتويل


Les Ovavesiculida sont un ordre de microsporidies. Ce sont des champignons pathogènes.

Liste des sous-taxons
 Famille des Ovavesiculidae
 Genre incertae sedis Nematocida

Bibliographie
  Tokarev & Issi, in Wijayawardene et al., Mycosphere 11(1), 2020,
 N.N. Wijayawardene, K.D. Hyde, L.K.T. Al-Ani, L. Tedersoo, D. Haelwaters, K.C. Rajeshkumar, R.L. Zhao et al., Outline of Fungi and fungus-like taxa. Embrapa Milho e Sorgo-Artigo em periódico indexado (ALICE), 2020 .

Liens externes

Rozellomycota
Ordre de champignons (nom scientifique)

Ovavesiculida


LEGO Ninjago Filmen (The Lego Ninjago Movie) er en dansk-amerikansk computeranimeret action-komediefilm fra 2017 produceret af Warner Animation Group.

Filmen er instrueret af Charlie Bean, Paul Fisher og Bob Logan efter manuskript af Logan, Fisher, William Wheeler, Tom Wheeler, Jared Stern og John Whittington. Filmens stemmer er indtalt af blandt andet Dave Franco, Justin Theroux, Fred Armisen, Abbi Jacobson, Olivia Munn, Kumail Nanjiani, Michael Peña, Zach Woods og Jackie Chan. Historien handler om en teeanage-ninja der forsøger at acceptere sandheden om sin ondskabsfulde far, alt imens en ny trussel truer hans hjemland.

Filmen er den tredje film i spillefilmslængde, der er baseret på legetøjet Lego, efter LEGO Filmen (2014) og The Lego Batman Movie (2017). Filmen er den første i rækken, der er baseret på et originalt Legotema, Lego Ninjago. Filmen havde premiere i Regency Village Theater i Los Angeles 16. september 2017.

I forbindelse med filmen blev der også udgivet en række byggesæt inspireret af filmen.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2017
3-D-film
Animationsfilm fra USA

Lego Ninjago Filmen


الحمض الضعيف هو حمض يتفكك جزئياً ولا يحرر جميع أيونات الهيدروجين التي يحويها في المحلول، أي أنه لا يهب جميع البروتونات. يكون pka (دالة حاصل الإذابة للحامض) لهذه الاحماض أعلى من تلك التي للاحماض القوية والتي تحرر جميع أيونات الهيدروجين عند إذابتها في الماء.

على الرغم من أن الاحماض القوية بشكل عام تعتبر مواد أكالة إلا أن هذا الافتراض ليس صحيحاً دائماً، فحمض كاربورين الفائق (H(CHB11Cl11) أقوى من حمض الكبريتيك بمليون مرة إلا أنه ليس مادة أكالة، بينما حمض الهيدروفلوريك الضعيف (HF) يعتبر مادة أكالة شديدة القوة ويمكنه إذابة الزجاج والمعادن عدا معدن الإريديوم.

الشرح

لا تتأين الاحماض الضعيفة في محاليلها بشكل كامل، أي أنه إذا مثلت الصيغة العامة للحامض بـ HA، فإن المحلول المائي للحامض سيحتوي على كمية لا يمكن إهمالها من HA غير المتفكك.

يتفكك الحامض الضعيف في الماء حسب المعادلة:

ترتبط تراكيز المواد المتفاعلة والناتجة عند نقطة الاتزان بعضها ببعض عن طريق ثابت حاصل الإذابة كح Ka:

كلما ازدادت قيمة كح تزداد عملية تكوين أيون الهيدروجين H+ وتقل الدالة الحامضية أس هيدروجيني للمحلول. تترواح قيمة كح للاحماض الضعيفة بين 1.8×10−16 و 55.5.

اوالاحماض التي يكون كح لها أقل من 1.8×10−16 تكون أضعف من الماء.

أمثلة
إن أغلبية الاحماض المتوفرة تعتبر احماض ضعيفة، كما أن غالبية الاحماض الضعيفة احماض عضوية ومع ذلك فإن هنالك بعض الاحماض المعدنية الضعيفة.
 حمض الخل CH3COOH
 حمض الليمون C6H8O7
 حمض البوريك H3BO3
 حمض الفوسفوريك H3PO4
 حمض الهيدروفلوريك HF

مراجع

وصلات خارجية
 UC Berkeley video lecture محاضرة مصورة عن الحوامض والقلويات الضعيفة

أحماض
كيمياء حمض-قاعدة

حمض ضعيف


Fildamı Sarnıcı veya Hebdomon Sisterni (Yunanca: κινστέρνη τοῦ Ἕβδομου kinsterni tou Evdhomou), Bizans'ın altın çağı 5-6. yüzyıllarda yapıldığı tahmin edilen, Osmaniye Veliefendi'deki Fildamı, Bizans İstanbul'unun dört büyük açık sarnıcından bir tanesidir.

Fildamı adının tam olarak nereden geldiği bilinmemekle beraber Bizans'ın altın çağı olan V-VI. Yüzyıllarda yapıldığı tahmin ediliyor. Bizans'ın son dönemlerinde, ordu ve saraya ait fillerin barındırılmış olduğundan dolayı böyle bir ismin konduğu fikri gerçeğe en yakın rivayet olarak kabul edilmiştir. Sarnıç duvarlarının nişlerle beraber kalınlığı 7 metre, yüksekliği ise 11 metredir. Duvarlar aşağıdan yukarıya doğru 7 sıra taş, 7 sıra tuğla kuşak şeklinde örülmüştür. Tuğla kuşaklarda beşer tuğla sırasından oluşturulmuştur. Osmanlılar döneminde, burada ordu ve saraya ait fillerin barındırılmış olduğu fikri ağırlık kazanmıştır. Bizans açık sarnıçlarının günümüze kadar gelmiş en çarpıcı ve en sağlam örneğini oluşturan 127.00 m x 76.00 m uzunluklarındaki Fildamı'nın Bakırköy'deki Magnaura ve Jucundianae saraylarına, bunun yanında Veliefendi hipodromu ve Çırpıcı çayırlarının bulunduğu yerde kurulan Bizans ordugahına su sağladığı düşünülmektedir.

Uzun bir zaman Bornovalı ailesinin mülkü olarak kaldıktan ve bostan olarak kullanıldıktan sonra kamulaştırılarak 1996 yılından itibaren içerisinde konser ve etkinlikler (açık hava sineması) düzenlenmeye başlanan Fildamı bir gösteri merkezi olarak kullanılmaya başlandı. Yaklaşık 12,000 izleyici kapasiteli olan sarnıç, arka arkaya düzenlenen konserlerde birçok yerli ve yabancı grubu ağırladı. The Blues Brothers, Roger Glover, Dream Theater gibi dünyaca gruplara ev sahipliği yaptığı gibi Haluk Levent, Tarkan, Teoman, İbrahim Tatlıses başta olmak üzere birçok yerli sanatçıları da konuk etmiştir. Ama 2003 yılına kadar devam eden bu konserler bir anda kesildi ve Fildamı eski sessizliğine döndü. Konserlerin kaldırılmasına ilk neden olarak müziğin titreşiminin yapının duvarlarına zarar verdiği gösterildi. Başka iddialar da Veliefendi'deki atların sesten rahatsız olduğu üzerineydi.

2003 yılında Eğitim Gönüllüleri Vakfı'na verilen Fildamı'nda vakıf istediği projeyi gerçekleştiremediği için aynı yıl Bakırköy Belediyesi Gençlik Merkezi'ne (BAGEM) verilmiş ve gençler burada ramazan şenliklerini düzenlemişlerdir. Sonra, Ocak 2004'te bir defa daha el değiştirip Bakırköy Belediyesi'ne bağlandı.

Kaynakça

F
Roma sarnıçları
İstanbul'daki Bizans yapıları
Bakırköy'deki yapılar

Fildamı Sarnıcı


Risinge distrikt er et svensk folkeregisterdistrikt i Finspångs kommun og Östergötlands län.

Distriktet ligger i og omkring købstaden Finspång, og det blev opretter den 1. januar 2016.

Tidligere administrativ inddeling
Frem til 1862 hed området Risinge Sogn (Risinge socken). Dette år blev de verdslige anliggender overtaget af Risinge landskommun, der i 1942 blev til Finspång Handelsplads (Finspångs köping). I 1971 blev handelspladsen indlemmet i Finspångs kommun.

I 1862 blev de kirkelige anliggender overtaget af Risinge Menighed (Risinge församling). I 2013 blev Risinge Menighed slået sammen ved menighederne i Hällestad, Regna, og Skedevi. Den nye menighed hedder Finspång Menighed (Finspångs församling), og den udgør et pastorat.

Folkebogføringsdistrikter i Östergötlands län

Risinge distrikt


Érythie ou Erytheia ou Erythia (, "la rouge") est dans la mythologie grecque une des trois Hespérides, qui représentent le soleil couchant.

Selon les versions, elle et ses sœurs sont, soit des filles de l'union de Gaïa avec Ouranos dans la Théogonie d'Hésiode, soit de celle d'Atlas et d'Hespéris selon Diodore de Sicile.

Elle et ses sœurs sont les gardiennes du merveilleux jardin des Hespérides que les Grecs situent dans une région qui serait sur une île au pied du mont Atlas en Afrique du Nord.

Érythie est également cité dans l'ouvrage des douze travaux d'Hercule, avec le mythe du troupeau de bœufs de Géryon, sur l'île d'Érythie (Érytheia) où se trouvait le fabuleux royaume de Géryon.

Le nom a été appliqué à une île près de la côte du sud de l'Hispanie, qui était le site de la colonie punique originale de Gadeira. L'Histoire naturelle de Pline (4.36) situe l'île de Gadès : « Du côté qui regarde vers l'Espagne, à environ 100 pas de distance, se trouve une autre longue île, large de trois milles, sur laquelle se trouvait la ville originelle de Gadès. Par Éphore et Philistide, elle  est appelée Erythia, par Timée et Silenus Aphrodisias, et par les indigènes l'île de Junon ». L'île était le siège de Géryon, qui fut vaincu par Héraclès.

Notes et références

Nymphe de la mythologie grecque

Érythie


Les menhirs de Tingoff, appelés aussi menhirs de Pont-Menhir, sont un groupe de trois menhirs situé sur la commune de Plomelin, dans le département du Finistère en France.

Historique
Ils sont mentionnés par le Chevalier de Fréminville en 1835 et par René-François Le Men en 1877. Ils sont classés au titre des monuments historiques par décret du 2 août 1978.

Description
Deux menhirs sont encore debout et le troisième est couché au sol. Les deux menhirs dressés mesurent respectivement  et  de hauteur pour un diamètre de  à la base, la pierre renversée mesure  de longueur.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Liens externes

Tingoff
Tingoff
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1978

Menhirs de Tingoff


عمشة في ديرة النسوان, مسلسل سعودي كوميدي أجتماعي من قصة وسناريو وبطولة عبد الله العامر ومروة محمد، عماد اليوسف ، سلوى الجراش ، لمياء طارق ، زهور حسين بألإضافة إلى مي هادي و العديد من الفنانين. ويعتبر جزءاً مكملاً لمسلسل عمشة بنت عماش.

مسلسلات أغادير السعيد
مسلسلات تلفزيونية سعودية بدأ عرضها في 2008

عمشة في ديرة النسوان (مسلسل)


أنتيغونوس الأول مونوفثالموس (382 ق.م. - 301 ق.م.) (باليونانية القديمة:Ἀντίγονος ὁ Μονόφθαλμος) بمعنى (أنتيغونوس الأعور) أو (أنتيغونوس وحيد العين)، كان رجلا مقدونيا من طبقة النبلاء وجنرالا ومرزبانا تحت إمرة الإسكندر الكبير. وخدم تحت إمرة فيليبوس الثاني المقدوني في حياته المبكرة، وكان أحد القادة الخلفاء الأهم، شارك في حروب القادة الخلفاء بعد موت الإسكندر الأكبر، أعلن نفسه ملكا في 306 ق.م. وهو مؤسس السلالة الأنتيغونية، والده فيليب بن ماخاتاس أحد قادة الإسكندر الأكبر من منطقة إليميوتيس

زمن الإسكندر الأكبر
خاض أنتيغونوس الكثير من المعارك مع الإسكندر الأكبر وعّين حاكما على فريجيا العظمى في 333 ق.م. كما وأنه كان المسؤول الأكبر عن الدفاع عن خطوط الإمدادات والتجهيز لجيش الإسكندر الأكبر خلال حملة الأخير على الإمبراطورية الأخمينية الفارسية. وبعد انتصار الإسكندر الأكبر في معركة إسوس، حاول القائد الفارسي ميمنون (من منطقة رودوس) القيام بهجوم مضاد في آسيا الصغرى على أمل أن يفلح في قطع خطوط التجهيز والإمداد لجيش الإسكندر الأكبر. إلا أن أنتيغونوس استطاع أن يهزم القوات الفارسية في ثلاث معارك منفصلة.

زمن بيرديكاس
بعد موت الإسكندر في 323 ق.م. قام القادة الخلفاء باقتسام الأراضي والمقاطعات فيما بينهم، وقام بيرديكاس الذي كان آنذاك وصيا على الإمبراطورية، بحسب اتفاقية بابل بتولية أنتيغونوس على بامفيليا وليكيا وكان يومينس قد تولى منطقتي بافلاغونيا وكابيدوسيا وعندما طلب يومينس من أنتيغونوس مساعدته في بسط السيطرة وإحلالها في تلك المنطقتين رفض الأخير مساعدته الأمر الذي أزعج بيرديكاس كثيرا ورأى فيه إهانة لسلطته ووصايته على الإمبراطورية. قام بيرديكاس بنفسه بالتوجه إلى تلك المنطقتين وبعد أن تم له فتحهما اتجه غربا نحو فريجيا لكي يذل أنتيغونوس، الذي كان قد هرب مع ابنه ديميتريوس الأول إلى اليونان، حيث حصل هناك على رضا كراتيروس وأنتيباتر، وصي عرش مقدونيا 321 ق.م.

زمن أنتيباتر
بعد وفاة بيرديكاس في العام 321 ق.م. تم عقد اتفاقية جديدة بين القادة الخلفاء سميت باتفاقية تريباراديسوس تم خلالها اقتسام أراضي الإمبراطورية من جديد.
وبعد الاتفاقية وجد أنتيغونوس نفسه منجرا لخوض حرب ضد يومينس، الذي كان متحالفا مع بيرديكاس ضد تحالف أنتيباتر، أنتيغونوس، بطليموس الأول، كراتيروس، والجنرالات الآخرين.
استطاع أنتيغونوس هزيمة يومينس وأجبره على الذهاب إلى قلعة نورا في كابيدوكيا وأما جيش يومينس الجديد الذي هب لإغاثته فقد تم دحره من قبل أنتيغونوس.
عندما مات أنتيباتر في 319 ق.م. سلم الوصاية إلى بوليبيرخون، دون كاسندر الذي كان ابنه، ولكن أنتيغونوس والقادة الآخرون رفضوا الاعتراف بوصاية بوليبيرخون، إذ أن ذلك سيقوض طموحاتهم الخاصة.

زمن بوليبيرخون
قام أنتيغونوس بإجراء مفاوضات مع يومينس، لكن يومينس كان مذبذبا في موقفة تجاه بوليبيرخون، خاصة وأن الأخير كان قد أعطاه سلطة واسعة على أعضاء الإمبراطورية. وهكذا فبعد خروج يومينس من قلعة نورا، قام بإنشاء جيش وبنى أسطولا في صقلية وفينيقيا، وأقام تحالفا مع مرزبانات المقاطعات والولايات الشرقية وتواجه مع أنتيغونوس في معركتين عظيمتين الأولى في بارايتاسين في العام 317 ق.م. والثانية في جابين في العام 316 ق.م. واستطاع أنتيغونوس خلال المعركة الثانية أسر متاع وثروات عائلة يومينس والتي كانت تحت حماية فوج خاص ضمن جيش يومينس. فما كان باستطاعة يومينس إلا عقد اتفاقية سلام مع أنتيغونوس مقابل متاع وثروات عائلته، إلا أن أنتيغونوس قرر بأن يقتل يومينس وقام باعدامه.

قام أنتيغونوس فيما بعد بالسيطرة على كامل أراضي الإمبراطورية الآسيوية وامتدت سلطته من الساترابات الشرقية إلى سوريا وآسيا الصغرى في الغرب. كما أنه استولى على الكنوز في سوسة ودخل بابل، التي كان سلوقس الأول حاكما عليها.

الخلافات بين القادة
اضطر سلوقس الأول إلى الهرب والالتجاء لبطليموس الأول ودخل معه في تحالفه الذي ضم أيضا كلا من ليسيماخوس وكاسندر 315 ق.م. ضد أنتيغونوس. وفي العام 314 ق.م. غزا أنتيغونوس فينيقيا، التي كانت تحت سيطرة بطليموس الأول، وحاصر صور لأكثر من السنة. إلا أن ابنه ديميتريوس الأول الذي كان يحارب بجيشه قرب غزة تمت هزيمته في معركة غزة من قبل بطليموس الأول في 312 ق.م. وبعد المعركة استطاع سلوقس الأول شق طريقه إلى بابل. وعاد إليها وعزز قاعدة ملكه، واستطاع استعادة سيطرته على الساترابات الشرقية. ثم بدأت الحرب البابلية بين أنتيغونوس وسلوقس الأول، واستطاع فيها سلوقس الأول دحر كل من ديميتريوس الأول وأنتيغونوس، وضم بابل إليه نهائيا.

وبعد أن استمرت الحرب من العام 315 ق.م. إلى العام 311 ق.م. انتهت بعقد اتفاق سلام تم بموجبه تسليم حكومة آسيا الصغرى وسوريا بشكل مؤقت لأنتيغونوس. ولكن هذه الاتفاقية تم انتهاكها والسبب كان قيام أنتيغونوس بوضع عدة حاميات عسكرية في عدة مدن يونانية كانت تعتبر مدنا حرا الأمر الذي لم يكن مقبولا مما أدى إلى نشوب الحرب من جديد، حيث تحالف بطليموس الأول وكاسندر ضده.

سار ديميتريوس الأول بن أنتيغونوس، بجيشه واستطاع احتلال جزء من اليونان من كاسندر. أما بطليموس الأول فقد كانت معاركه في بداية الحرب ناجحة، إذ أنه استطاع السيطرة على أجزاء من آسيا الصغرى وعلى عدد من جزر الأرخبيل، لكنه مني بهزيمة كبيرة من قبل ديميتريوس الأول في معركة بحرية بالقرب من سالاميس، تابع ديميتريوس الأول فتوحاته وفتح قبرص في العام 306 ق.م. وبعد النصر نصّب أنتيغونوس نفسه ملكا ومنح نفسه ولابنه لقب الملك كما أنه أعلن نفسه مستقلا عن الإمبراطورية. الشيء الذي دفع القادة الآخرين لفعل الشيء ذاته فاستقل كل من كاسندر، بطليموس الأول، ليسيماخوس وسلوقس الأول وأعلنوا أنفسهم مستقلين.

بعد الاستقلال
بعد أن استقل أنتيغونوس رغب بتوسيع إمبراطوريته فجهز جيشا كبيرا وأسطولا هائلا، وسلم قيادة الجيش لابنه ديميتريوس الأول، وهب لمهاجمة بطليموس الأول في أملاكه الخاصة إلا أن محاولته احتلال مصر بائت بالفشل لأنه كان غير قادر على اختراق دفاعات بطليموس الأول.حاول ديميتريوس الأول في العام 305 ق.م. السيطرة على رودوس، بسبب رفضهم مساعدة أنتيغونوس في حملته ضد مصر.
دام حصار رودوس سنة واحدة فقط وذلك لأن ديميتريوس الأول واجه مقاومة عنيدة من الرودوسيين الأمر الذي جعله يضطر لعقد اتفاق سلام معهم بشرط أن يقوم الرودوسيون ببناء السفن لأنتيغونوس ويساعدوه ضد أي عدوان قد يتعرض له باستثناء العدوان من قبل بطليموس الأول، والذي منح اللقب سوتر (أي المنقذ) وذلك لأنه ساعد الرودوسيين أثناء الحصار الطويل.

اتحاد القادة ضد أنتيغونوس
قام القادة الأقوى للإمبراطورية كاسندر سلوقس الأول، بطليموس الأول وليسيماخوس، بالرد على اعتداءات أنتيغونوس بالتحالف مع بعضهم البعض فوجد أنتيغونوس نفسه في حالة حرب مع القادة الأربعة لأن حدود مملكته كانت على تماس مع ممالكهم وبسبب موقع مملكة كاسندر القريبة من حدود مملكة أنتيغونوس فقد كان أكثرهم مواجهة مع أنتيغونوس الذي كان قد استطاع أن يكسب دعم اليونانيين له واستطاع هزيمة كاسندر مرارا وتكرارا كما أنه طلب من كاسندر الاستسلام الغير مشروط لمقدونيا. فكان رد سلوقس الأول، ليسيماخوس وبطليموس الأول بغزو أراضيه. حيث غزا ليسيماخوس آسيا الصغرى من تراقيا، عبر هيليسبونتوس واستطاع ضم أغلب المدن الأيونية، أما سلوقس الأول فقد زحف بجيشه عبر بلاد ما بين النهرين وكابيدوسيا.

موت أنتيغونوس
قام أنتيغونوس باستدعاء ديميتريوس الأول من اليونان ووجه الرجلان جيوشهم ضد ليسيماخوس ولكنهما منيا بالهزيمة على يد القوات المتحالفة التابعة لسلوقس الأول وليسيماخوس في معركة إبسوس الحاسمة في 301 ق.م. أنتيغونوس نفسه مات في المعركة بعد أن ضرب برمح
وبعد موت أنتيغونوس تم تقسيم وتوزيع مملكته على عدد من أمراء وولاة ليسيماخوس وسلوقس الأول. في هذه الأثناء سيطر ديميتريوس الأول بن أنتيغونوس الباقي على قيد الحياة على مقدونيا في 294 ق.م. وتولى أحفاد أنتيغونوس حكم مقدونيا، بين فترة وأخرى، إلى أن سقطت بيد الجمهورية الرومانية في معركة بيندا في العام 168 ق.م.

مصادر

 «أنتيغونوس الوحيد العين»  بقلم رتشارد أ. بيلووس
 ديودورس الصقلي xviii. الجزء xx الصفحات 46-86
 بلوتارش ديميتريوس الأول المقدوني
 بلوتارش يومينس
 كورنيليوس نيبوس - يومينس
 المؤرخ جوستين (ماركوس جونيانوس) المفطـxvـع، البنـــ (1-4)ـــود
 القادة الخلفاء - الديادوخوس
 كوهلير «مملكة أنتيغونوس» عام 1898 صفحة 835

|-

ملكيون يونانيون في القرن 4 ق م
الأسرة الأنتيغونية
حكام في القرن 4 ق م
عصر هلنستي
ملوك قتلوا في عمليات قتالية
ملوك ونبلاء ذوو إعاقات
مواليد 382 ق م
وفيات 301 ق م
جنرالات مقدونيون قدماء
جنرالات من الإسكندر الأكبر
مقدونيون قدماء قتلوا في معركة
ملكيون مقدونيون قدماء قتلوا في معركة
جنرالات الإسكندر الأكبر

أنتيغونوس الأول مونوفثالموس


An Otatea fimbriata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Robert Soderstrom. An Otatea fimbriata in nahilalakip ha genus nga Otatea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Otatea

Otatea fimbriata


est un genre éteint de dinosaures iguanodontes herbivores qui vivait au Crétacé inférieur dans ce qui est aujourd'hui l'Espagne. Il contient une seule espèce, .

Description
Magnamanus est un grand ornithopode, avec une longueur estimée entre 9 et 10 mètres et un poids de plus de 3 tonnes, une taille similaire à Iguanodon bernissartensis. La main est large et similaire aux autres membres basaux des Iguanodontia, avec une griffe de pouce saillante et un cinquième doigt.

Les descripteurs ont établi neuf traits distinctifs pour ce taxon, tous des autapomorphies. Le dentaire contribue au processus coronoïde avant de la mâchoire inférieure de sorte que la dernière dent du dentaire est située sur la pente de la saillie, plutôt que sur la base de celle-ci. La longueur de l'épaule équivaut à six fois la largeur supérieure et à sept fois la largeur minimale. Dans l'épaule, l'acromion du processus avant fait face à l'autre côté de la projection arrière. Concernant l'humérus, le coin interne du bord supérieur n'est pas dans le même plan que la boule articulaire inférieure externe, qui entre en contact avec le radius, et la bosse externe est située au-dessus du niveau de la cuspide interne pour le cubitus. Dans le cubitus, l'extrémité inférieure est plus large que la partie supérieure et en forme de massue. L'extrémité inférieure du radius est claviforme. Le poignet est constitué de trois éléments, dont l'un est une fusion du radial et de l'intermédiaire, le second est une fusion du carpe ulnaire, et la troisième est identique au cinquième carpe. La formule des phalanges est 1-3-3-2- (3/4). La largeur du poignet correspond à 70% de la longueur de la main. Le processus pré-pubien est droit sans s'élargir à l'extrémité ni aux rainures, et à la base n'est pas fermé, le foramen obturé à la base et est à moitié recouvert à l'intérieur d'une plaque osseuse plate.

Découverte et dénomination
Au début du XXIe siècle, Carolina Fuentes Vidarte et Manuel Calvo Meijide ont mené des fouilles avec leurs enfants sur le site de Zorralbo I dans les marais de Golmayo, à cinq kilomètres à l'ouest de Soria. Entre 2000 et 2004, ils ont déterré le squelette d'un Euornithopoda, l'un des squelettes les plus complets d'un dinosaure du Crétacé inférieur d'Espagne qui ait été découvert.

En 2016, l'espèce type Magnamanus soriaensis a été nommée et décrite par Carolina Fuentes Vidarte, Manuel Calvo Meijide, Federico Meijide Fuentes et Manuel Fuentes Meijide. Le nom du genre est une combinaison du mot latin magnus « grand » et manus, « main », une référence aux grandes mains de l'animal. Le nom spécifique fait référence à la ville de sa découverte, Soria.

Les fossiles, avec les numéros de catalogue MNS 2000/132, 2001/122, 2002/95, 2003/69, 2004/54, ont été trouvés dans la formation de Golmayo qui date de l'Hauterivien - Barrémien, vieux d'environ 130 Ma. Il se compose d'un squelette partiel avec crâne et mâchoires inférieures. Ont été conservés : des parties du maxillaire, un morceau de prémaxillaire, un morceau de dentaire gauche, un morceau du surangulaire droit, des morceaux de l'appareil hyoïde, des bords détachés de la crête alvéolaire, soixante-deux dents détachées de la mâchoire supérieure, trente-six dents mobiles de la mâchoire inférieure, un pro-atlas, un centrum d'une vertèbre cervicale, une côte du cou, quatre vertèbres dorsales, trente-six morceaux du sacrum, trente-deux vertèbres caudales, six côtes, trois chevrons complets, des morceaux de chevrons, les tendons ossifiés, l'omoplate droite, les deux coracoïdes, les deux humérus, le radius droit, l'ulna gauche, le pouce droit, la main droite, un morceau d'iliaque gauche, le processus pré-pubien des deux os pubiens, un morceau du fémur droit, une partie du tibia droit, et les deuxième et quatrième métatarses de la jambe droite. Les ossements ne se trouvent pas en association mais étaient répartis sur une superficie de huit mètres carrés. Ils étaient considérés comme appartenant à un seul individu, un vieil animal adulte considéré comme l'holotype. L'holotype fait maintenant partie de la collection du Museo Numantino à Soria (NMS).

Classification
Magnamanus est classé au sein du groupe Ankylopollexia dans les Styracosterna, placé en position plutôt basale.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2016
Paléontologie en Espagne

Magnamanus


Matematikte, sıfır olmayan iki veya daha fazla pozitif tam sayının en büyük ortak böleni, tam sayıların hepsini de bölen en büyük pozitif tam sayıdır. Örneğin; 8 ve 12'nin ebob'u 4'tür.

En büyük ortak bölen aynı zamanda en büyük ortak faktör (ebof), en yüksek ortak faktör (eyof) ile de isimlendirilir.

Genel bakış

Gösterim
A ve B iki tam sayı ise, en büyük ortak bölenleri ebob(A,B) şeklinde gösterilir. A, B, C ve D tam sayılarının en büyük ortak böleni ise ebob(A,B,C,D) şeklinde gösterilir.

Örnek
54 ve 24'ün en büyük ortak böleni nedir?

54 sayısı, iki tam sayının çarpımı şeklinde ifade edilebilir:

Böylece 54'ün bölenleri:

Benzer şekilde 24'ün bölenleri ise:

Bunların en büyüğü 6'dır. Yani 54 ve 24'ün en büyük ortak böleni

 olur.

Geometrik görünüm
Örneğin  dikdörtgen bir alan yandaki görseldeki gibi bir ızgaraya bölünebilir: 1'e 1 kare, 2'ye 2 kare, 3'e 3 kare, 4'e 4 kare… 6'ya 6 kare… 12x12 kare. Bu nedenle 12 sayısı 24 ve 60'ın en büyük ortak bölenidir.

Böylece 24x60 bir dikdörtgen alan, bir kenarı (24/12 = 2) iki kare ve diğer kenarı (60/12 = 5) beş kare olan 12x12'lik bir ızgaraya bölünebilir.

Uygulamalar

Kesirlerin indirgenmesi
En büyük ortak bölen, kesirleri en küçük sayılara indirgemede yararlıdır. Örneğin 42 ve 56 sayılarının en büyük ortak böleni yani ebob(42, 56) = 14'dür bu nedenle 42/56 kesiri şu şekilde 3/4'e indirgenir:

En küçük ortak kat
İki tam sayının sıfır olmayan en küçük ortak katsayısı, bu sayıların en büyük ortak böleninden şu bağıntı kullanılarak hesaplanır:

Hesaplama

Asal çarpanlara ayırma
İki sayının asal çarpanlarını bulup sonra bu çarpanları karşılaştırarak En büyük ortak bölenleri (EBOB) hesaplanabilir. Örneğin ebob(48, 180) hesaplamak için önce 48 ve 180 sayılarının şu asal çarpanları buluruz;

48 = 24 · 31 ve 180 = 22 · 32 · 51.

Bu durumda Venn şemasında gösterildiği gibi EBOB sayısı;

2min(4,2) · 3min(1,2) · 5min(0,1) = 22 · 31 · 50 =12'dir.

Karşılık gelen En küçük Ortak Kat (EKOK) sayısı ise
2max(4,2) · 3max(1,2) · 5max(0,1) =
24 · 32 · 51 = 720'dir.

Bu yöntem yalnızca küçük sayılar için uygundur çünkü sayıları asal çarpanlarına ayırma çok uzun sürer.

Ayrıca bakınız
 Ortak kat

Kaynakça

Bölme
Çarpım fonksiyonları

Ortak bölen


Julius Dautartas (* 30. Mai 1953 in Vilnius, Litauische SSR) ist ein litauischer Politiker, Mitglied des Seimas.

Leben
1977 absolvierte er das Studium an der Lietuvos valstybinė konservatorija und wurde Schauspieler. Von 1978 bis 1983 studierte in  am Theaterkunstinstitut in Moskau und wurde Regisseur. Von 1983 bis 1988 war er Regisseur im Theater Panevėžys von 1988 bis 1991 in Kaunas. Von 2000 bis 2003  und von 2003 bis 2004 war er Mitglied im Stadtrat Panevėžys, von 2004 bis 2008 und von 2008 bis 2012 Mitglied im Seimas.

Weblinks

Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Politiker (Panevėžys)
Darstellender Künstler (Vilnius)
Theaterregisseur
Darstellender Künstler (Kaunas)
Künstler (Panevėžys)
Litauer
Geboren 1953
Mann
Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Absolvent der Litauischen Musik- und Theaterakademie

Julius Dautartas


Rođendanski problem je vrsta problema u teoriji vjerojatnosti. Naziva ga se također rođendanskim paradoksom, premda to nije paradoks u pravom smislu. Paradoksom ga se naziva jer se suprotstavlja prirodnoj intuiciji i unatoč tome što ne dovodi do logičke kontradikcije.

Problem
Traži se vjerojatnost da u nasumično odabranoj skupini od n ljudi bar dvjema je osobama rođendan istoga dana. Vjerojatnost događaja je 100% ako u skupu 366 osoba, izbacimo li iz računa prijestupni nadnevak 29. veljače. Vjerojatnost ne raste pravocrtno s brojem osoba, nego rastućom krivuljom, pa u skupu manjem od petine, tj. za 70 ljudi vjerojatnost već iznosi 99,9%, a kod 23 osobe, što je manje od desetine, vjerojatnost je već 50%.

Iz problema rođendana proizašao je rođendanski napad.

Vidi
Merkle-Damgardova transformacija
MAC
Hash-funkcija
Kriptografska hash-funkcija
Kolizija (računarstvo)
Dugina tablica

Izvori

Kriptografija

Rođendanski problem


In der Liste der Kulturdenkmale in Vichten sind alle Kulturdenkmale der luxemburgischen Gemeinde Vichten aufgeführt (Stand: 29. September 2022).

|}

Legende: PCN – Immeubles et objets bénéficiant des effets de classement comme patrimoine culturel national; IS – Immeubles et objets inscrits à l'inventaire supplémentaire

Weblinks

Quelle
 Liste des immeubles et objets beneficiant d'une protection nationales, Nationales Institut für das gebaute Erbe, Fassung vom 12. September 2022, S. 129 f. (PDF)

Vichten
!Kulturdenkmal

Liste der Kulturdenkmale in Vichten


Torquhil Ian Campbell, 13. og 6. Hertug af Argyll (født 29. maj 1968), kendt som Jarl af Campbell før 1973 og som Markis af Lorne mellem 1973 og 2001, er en skotsk hereditary peer, godsejer og jordbesidder. Torquhil Campbell er den nuværende Chief (Høvding) af Clan Campell.

Familiens hoved-sæde er Inveraray Castle, selvom hertugen og hertuginden bruger meget af deres tid i andre boliger, herunder en i vest London.

Biografi
Torquhil Campbell er søn af Sir Ian Campbell, 12. Hertug af Argyll og Iona Mary Colquhoun, datter af Sir Ivar Iain Colquhoun 8. Baronet Colquhoun, af Luss, Chief (Høvding) af Clan Colquhoun.

Fra 1980-1983 var han en æres-page til Hendes Majestæt Dronning Elizabeth 2. Hertugen blev uddannet på Glenalmond College, Perthshire, Skotland, ligesom hans far før ham. Han gik derefter på Royal Agricultural College, Cirencester, hvor han blev tildelt et eksamensbevis i gods- og jordadministration. Han tog en stilling som assistent land Agent for hertugen af Buccleuch på 'Buccleuch Estates' i nærheden af Selkirk i de skotske grænser, hvor han blev fra 1991 til 1993. De følgende to år tilbragte han i London, og arbejdede som salgschef for Grosvenor House Hotel. I 1995 blev han ansat i det franske selskab Pernod Ricard, som han stadig er tilknyttet.

Blandt hans 29 titler er: Mester for den kongelige husholdning i Skotland, Admiral af de vestlige kyster og øer, samt Chief af Clan Campbell.

Han er kaptajn af Skotlands nationale elefant polo hold, der vandt i 2004 og 2005, World Elephant Polo Association World Championships. Han repræsenterer Pernod Ricard Distillery, med at promovere skotsk whisky. Han er en æresborger i City of London og en liveryman (En liveryman er et fuldgyldigt medlem af deres respektive virksomhed) af firmaet Worshipful Company of Distillers.

Torquhil Campbell er den 28. 'Mac Cailein Mòr' (betyder; Stor søn af Colin, som var grundlæggeren af klanen), og den 35. Chief (Høvding) af Clan Campell, som historisk set var den største og mest magtfulde af højlandets klaner. Clan Campbell er den største skotske klan i verden med et anslået 12 millioner mennesker.

Ægteskab, Bryllup og Børn
Sir Torquhil Ian Campbell, den 13. Hertug af Argyll, ældste søn af den afdøde Sir Ian Campbell, 12. Hertug af Argyll og Hertuginden af Argyll, Iona Mary Colquhoun, og Miss Eleanor Cadbury blev gift i 1400-tallet St. Mary's Church, Fairford, Gloucestershire, England.

Hendes Nåde, Hertuginden af Argyll blev født Eleanor Cadbury den 26. Januar 1973 i London, England. Hun er datter af Mr. Peter Hugh George Cadbury, Fairford, co Gloucester, tidligere formand for Close Brothers Corporate Finance og hans kone den tidligere Sally Strouvelle, datter af Peter Frederik Strouvelle.

Ved brylluppet bar Eleanor Cadbury, der er en fætter af familien, som grundlagde Cadbury chocolate imperiet, en fløde kjole og frakke, mens hun holdt en matchende buket af fløde roser. Hertugen havde familien Campbell klanmønster (Tartan) på.

Parret har sammen 3 børn, de er:

 Archie Frederick Campbell, Markis af Lorne f. 9 Mar 2004
 Lord Rory James Campbell f. 3 Feb 2006
 Lady Charlotte Mary Campbell f. 29 Oct 2008

Jordbesiddelser, Rigdom og Residens

Som Hertug af Argyll ejer Torquhil Campbell også hertugdømmet Argyll's jordbesiddelser, som er ca. 60,000 acres (ca. 24,281 hektar) i Skotland. Jordbesiddelserne er værdiansat til omkring £12.500.000 i 2001

Mens Campbell familie-godset er Inveraray Castle og Torquhil Campell's familie hjem, bor og arbejder de i London, men bruger deres fritid og ferier i Skotland.

Titler og titulering

 29 maj 1968 – 7. April 1973: Jarl af Campbell
 7 April 1973 – 21 April 2001: Markis af Lorne
 21 April 2001 – Nu: Hans Nåde Hertugen af Argyll

De ovenstående titler er hertugens titulerings-titler, men hertugerne af Argyll har i alt 19 titler, de er:

 13. Hertug af Argyll (i Den Skotske Adelskalender)
 6. Hertug af Argyll (i Det Forenede Kongeriges Adelskalender)
 13. Markis af Kintyre og Lorne
 22. Jarl of Argyll
 13. Jarl of Campbell og Cowall
 13. Viscomte Lochaw og Glenyla
 23. Lord Campbell
 22. Lord Lorne
 16. Lord Kintyre
 13. Lord Inverary, Mull, Morvern og Tirie
 9. Baron Sundridge, fra Coom

De nedenstående titler er titler bevilliget af kongerne og dronninger af Skotland og England, som ikke er i adelskalenderen.

 Chief of the Name and Arms of Campbell
 Hereditary Great Master of the Household in Scotland
 Hereditary Keeper of the Great Seal of Scotland
 Hereditary Admiral of the Western Coasts and Isles
 Hereditary Keeper of Dunstaffnage, Carrick, Tarbert, and Dunoon Castles
 Hereditary Sheriff of Argyll
 Member Queen's Body Guard for Scotland
 Member Royal Company of Archers
 High Sheriff of Argyllshire

Referencer

Hertuger fra Skotland
Hertuger fra Det Forenede Kongerige

Torquhil Campbell, 13. Hertug af Argyll


بلدية ميليدي ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.383 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

توأمة
لميليدي (لا كرونيا) اتفاقيات توأمة مع:
 كوليكيو

مراجع

بلديات قرجيطة

ميليدي (لا كرونيا)


Tenör, bir cevher veya konsantre içerisindeki metal miktarının toplam kütleye olan oranının yüzde olarak ifade edilmesidir. İlgilenilen metalin asıl kütle içinde çok az miktarlarda olması halinde milyonda bir anlamına gelen ppm (İngilizce: parts per million) birimi de kullanılabilir.

Cevher tenörü


Heinrich Dressel () a fost un arheolog german.
A studiat sub coordonarea lui Theodor Mommsen la Berlin și a obținut doctoratul de la Universitatea din Göttingen cu teza "De Isidori Originum fontibus" (1874). În 1878 a devenit profesor la Institutul German de Arheologie din Roma, iar în 1898 a fost numit director al Münzkabinett (cabinetul numismatic) din Berlin.

El este cel mai bine cunoscut pentru multele cărți cu privire la inscripțiile latine și este descoperitorul inscripției Duenos, unul dintre cele mai vechi exemple existente ale scrisului latin vechi. Dressel a dezvoltat, de asemenea, o tipologie pentru clasificarea amforelor antice, pe baza săpăturilor sale de pionierat de la Monte Testaccio din Roma.

Dressel este, de asemenea, cunoscut pentru munca sa în numismatică, și a primit medalia Societății Numismatice Regale în 1908.

Note

Bibliografie
 Dressel, Heinrich (1899). Corpus Inscriptionum Latinarum, volumul XV.
 Dressel, Heinrich. Inscriptiones urbis Romae latinae. Instrumentum domesticum.
 Dressel, Heinrich (1906). Fünf Goldmedaillons aus dem Funde von Abukir; Berlin : Verlag der Königl. Akademie der Wissenschaften.

Nașteri în 1845
Decese în 1920
Arheologi germani

Heinrich Dressel


Metinaro, oficialmente Posto Administrativo de Metinaro ), é um posto administrativo no Município de Díli, Timor-Leste. Sua sede ou centro administrativo é Sabuli.

Referências

Ligações externas

Díli (município)
Postos administrativos de Timor-Leste

Metinaro


Zagrebačka nogometna zona – Istok za sezonu 1981./82.  Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Mladost" iz Buzina.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Liga Zagrebačke regije 1981./82.
 Regionalna liga Zagreb 1981./82.

Vanjske poveznice

Izvori
 Mato Šulek: Športski nogometni klub "Mladost" : Gornja Gračenica : (1966-2006), Kutina, 2006.,

1981-92 zona
Zagreb-zona-istok

Zagrebačka nogometna zona – Istok 1981./82.


There is love in repetition er en kortfilm instrueret af Luc Perez efter eget manuskript.

Handling
Nat. Et par siger 'Godnat'. En fortælling om kærlighed og gentagelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

There is love in repetition


Aage C. Nielsen (1903-1977) var en aarhusiansk arkitekt .

Aage C. Nielsen tegnede:
 Børnehave, Falstersgade 35 (1939)
 Optagelses- og iagttagelseshjemmet "Søndermarken" (1955)
 Magasin du Nord, Immervad 2-8 (1942, 1955, 1965)
 Præstebolig, Frederikshaldgade 13 (1946)
 Børnehave, Mejlgade 8 (1951)
 KFUM, Klostertorv (1953, 1963)
 Børnehave, Valdemarsgade 16 (1953)
 Christianskirken, Norges Allé (1958)
 Beboelsesejendom Banegårdsgade 16-22 (1960)
 Børnehjem, Reykjaviksgade 11 (1963)
 Præstebolig, Thorshavnsgade 2 (1964)
 Præstebolig, Skovvangsvej 240 (1965)
 Unge Hjems Højskole, Skåde (1960)
 Administrationsbygning og smedehal for Marius Hansen & Søn, Hasselager (1972-73)

Desuden flere enfamiliehuse og byejendomme i Aarhus

Kilder og litteratur
 Artikel på AarhusWiki
 Kunstindeks Danmark & Weilbachs Kunstnerleksikon  på kulturarv.dk

Arkitekter fra Danmark
Personer fra Aarhus

Aage C. Nielsen


Anselm Leonard Strauss (December 18, 1916 – September 5, 1996) was an American sociologist professor at the University of California, San Francisco (UCSF) internationally known as a medical sociologist (especially for his pioneering attention to chronic illness and dying) and as the developer (with Barney Glaser) of grounded theory, an innovative method of qualitative analysis widely used in sociology, nursing, education, social work, and organizational studies. He also wrote extensively on Chicago sociology/symbolic interactionism, sociology of work, social worlds/arenas theory, social psychology and urban imagery. He published over 30 books, chapters in over 30 other books, and over 70 journal articles.

Strauss was born in New York City to Jewish immigrants in the United States and grew up in Mount Vernon, New York. His physician recommended that Strauss move to Arizona after high school because he suffered from bronchial problems. However, he moved to the University of Virginia in 1935, where he received his B.S. in Biology in 1939. From there he went to the University of Chicago, where he received his M.A. in sociology (1942) and his Ph.D. in the same field (1945). It was also there where he studied symbolic interactionism under Herbert Blumer, but ultimately completed his doctoral dissertation under the supervision of Ernest Burgess.

During the years 1944 to 1947, Strauss was on the faculty of Lawrence College. From there he moved to Indiana University (1946–1952), where he met and collaborated with Alfred Lindesmith; in 1949, they published their very influential book, Social Psychology. That volume was translated into Swedish, German, and Japanese and the eighth edition in English was published in 1999.

In 1952, Strauss returned to the University of Chicago as an assistant professor. During that time, he worked with Prof. Everett Hughes, and became associated with a group of colleagues who would become known as the "Second Chicago School" (e.g., Howard S. Becker and Erving Goffman). In 1960, he went to the School of Nursing at the University of California, San Francisco where he founded the Department of Social and Behavioral Sciences. He chaired the department until 1987, although even as a professor emeritus he continued his research and teaching activities. During his time as chair, he was a consultant to the World Health Organization (WHO) in 1962 and 1970.

While at the University of California, San Francisco, Strauss and Barney Glaser originated grounded theory, which is widely used within qualitative research.

Strauss was elected Fellow of the American Association for the Advancement of Science in 1980. In that year he also received the Charles H. Cooley Award from the Society for the Study of Symbolic Interactionism. Between 1955 and 1980, he was an invited visiting professor at the universities of Frankfurt and Konstanz in Germany, Cambridge and Manchester in England, Paris in France, and Adelaide in Australia.

Strauss married Frances Cooperstein in 1940 and was survived by her, his nephews Ted and Elliot Zucker and four grand-nephews and nieces, including Jonathan Zucker.

Selected publications
Grounded Theory in Practice (co-editor, 1997)
Continual Permutations of Action (1993)
Basics of Qualitative Research: Grounded Theory Procedures and Techniques (co-author, 1990. Translated into Korean, German and Chinese)
Unending Work and Care: Managing Chronic Illness at Home (co-author, 1988. Translated into German)
Qualitative Analysis for Social Scientists (1987. Translated into German and Chinese)
Negotiations: Varieties, contexts, and social order (1978)
Field Research: Strategies for a Natural Sociology (co-author, 1973. Translated into Japanese)
The Discovery of Grounded Theory (co-author, 1967. Translated into Japanese)
Awareness of Dying (co-author, 1965. Translated into Dutch, Polish and German)
Psychiatric ideologies and institutions (1964)
Mirrors and Masks: The Search for Identity (1959). Translated into German, Spanish, French, Portuguese, Polish and Italian

References
Notes

Sources

 Legewie, Heiner & Schervier-Legewie, Barbara (September 2004). "Forschung ist harte Arbeit, es ist immer ein Stück Leiden damit verbunden. Deshalb muss es auf der anderen Seite Spaß machen". Anselm Strauss interviewed by Heiner Legewie and Barbara Schervier-Legewie. Forum: Qualitative Social Research On-line Journal, 5(3), Art. 22.  Interview as MP3 audio (English) / edited German translation of interview. Accessed on May 20, 2005.

External links
 Strauss memorial page at UCSF

1916 births
1996 deaths
American sociologists
People from Mount Vernon, New York
University of California, San Francisco faculty
Lawrence University faculty
Sociologists of science
Medical sociologists

Anselm Strauss


Skoç Riti veya İskoç Riti, Hür Masonların yüksek dereceler ya da felsefi dereceler adı verdikleri ileri bir Masonik düşünce sistemi.

Eski ve Kabul edilmiş Skoç Ritinin başlangıcı olan Olgunlaşma Riti (Perfeksiyon Riti) ilk önce kıta Avrupa'sında başlamıştır.Bunlar 1761 ve 1762 Bordeaux Anayasalarına göre 4 ten 25. dereceye kadar çalışan localardı. Fransa'dan, Batı Hint Adalarına oradan da Kuzey Amerika'ya uzanmışlardır. Olgunlaşma Locaları 1763'te New Orleans'ta, 1767'de New York'ta 1781'de Philadelphia'da ve nihayet 1783'te Güney Karolina eyaletinin Charleston şehrinde kurulmuştur.

Berlin ve Yüksek Şura
1786 Berlin Büyük Anayasaları Ritin 33 dereceye çıkarılmasına ve her ülkede 33. ve sonuncu derecede tek bir Yüksek Şura tarafından idare edilmesini öngörüyordu. Bunun üzerine Charleston'lu 9 Mason, 31 Mayıs 1801 de bu Anayasalara göre meydana getirilen dünyadaki ilk Yüksek Şurayı kurdular. 4 Aralık 1802 tarihli ünlü 'Manifesto' ile de bunu tüm Mason dünyasına ilan ettiler. Bundan böyle dünyada ilk kurulan Yüksek Şura olması itibarıyla Charleston'daki bu Yüksek Şura, ''Ana Yüksek Şura'' diye anılmaya başlandı. Bugün dünyada tanınan bütün Yüksek Şuralar doğrudan veya dolaylı olarak patentlerini bu Ana Yüksek Şüradan almışlardır.

33. Derece
1802'deki Manifesto'da kullanılan isim ABD'nin Otuzüçüncü Derece Yüksek Şurası idi. Skoç kelimesi başlangıçta ne belgelerde, ne de yazışmalarda kullanılmamıştır. Yalnız sıralanan derecelerin bazılarının unvanlarında Fransızca Skoç anlamına gelen 'ecossais' kelimesi kullanılmıştır. Bu isimlendirmenin bir sebebinin de, Skoç Riti kurulurken bir araya gelen Rozikrüsyenler, Tapınak Şövalyeleri, Töton Şövalyeleri, Malta Şövalyeleri, Doğu Şövalyeleri, İlluminati, Olgunlaşma Locaları gibi birçok eski topluluğun bir araya gelerek, ekose sistemi gibi kendi derece ve öğretileri ile bir bütün oluşturmalarından ileri geldiği söylenir.

Tarihi
Fransa Büyük Locası'nda Büyük Hatip olarak görev yapan, Stuart hanedanı naiplerinin de hocası bir Jakoben olan İskoç asıllı Şövalye Andrew Ramsay'in 1736 yılında Paris'te yapılan bir inisiasyon töreni sonrası yaptığı konuşma (Ramsay'in Nutuk'u olarak da anılır) Skoç Riti'nin kuruluşuna öncülük etmiştir. Ramsay bu konuşmasında Masonluğun köklerinin eski duvarcı ustalarında ve loncalarında değil, Haçlı Seferleri esnasında ve sonrasında bir araya gelmiş Şövalyelerin tarihinde aranması gerektiğini ve Masonların bu eski Şövalyelerin devamı ve hatta bizzat kendileri olduğunu belirtmiştir. Bunun üzerine o yıllara kadar Avrupa'nın birçok yerinde gizli olarak çalışan Şövalye toplulukları ile bu Şövalye topluluklarının Kudüs'te kadim sırları öğrendikleri ezoterik gruplar bir araya gelmiş ve Masonluk içinde ilk yüksek derece sistemi olan Skoç Riti'ni, Fransa'da oluşturmuşlardır. Böylece uzun yıllardır Localarda ilk üç derece içinde semboller ve gizli alegoriler arkasına gizlenen esas öğreti ve tarihçe, daha açık bir dille ve ezoterik bir derece sistemi ile üyelere verilmesi, bu dereceler alındıkça da hak edilen Şövalye unvanlarının Masonlara tevcih edilmesinin yolu açılmıştır.

Skoç Riti'nin Amacı
Skoç masonluğunun amacı, bilgisizliğin ve cehaletin her türüyle savaşmaktır.

Skoç Riti'nin, Masonluğun genel ilkelerinden ve amaçlarından farklı ilkeleri ve amacı yoktur. Her türlü baskı, bağnazlık ve dogma ile mücadele etmek, aydınlanmacı, bilimsel görüşü esas alan bir anlayışı hakim kılmak ve insanlar arasında ahengin ve barışın hüküm sürdüğü bir düzeni tesis etmek Masonluğun olduğu gibi Skoç Riti'nin de ana amacıdır. Sembolik Localardan farklı olarak Skoç Riti Masonlarına, Şövalye dereceleri ile birlikte toplumsal vazifeler yüklenir ve bir Şövalye olarak bunun için mücadele etmesi gereği vurgulanır.

Bilimsel düşünceyi baskın olarak öne çıkaran Rozikrüsyenler, Şövalyeler ve İlluminati başta olmak üzere birçok kadim topluluk üyelerinin Masonluğun bugünkü hale gelmesinde büyük katkısı olduğu bilinir ve bu öğreti Skoç Riti derecelerinde yoğun olarak işlenir.

Hür Masonluk gizli bir cemiyet olmaktan çok, kadim gizlerin bir derece sistemi ile ve zamana yayılan bir şekilde açıklandığı bir kardeşlik kurumudur. Masonluğun esas sırları, sembollerle çalışan ilk üç derecenin ardından ve ancak orada Üstat derecesi alınmasının ardından hak edilebilen Skoç Riti dereceleri dahilinde verilir.

Ahlak Prensipleri

Eski ve Kabul Edilmiş Skoç Riti öğretileri büyük bir ahlak sisteminin temsilcisi ve uygulayıcısıdır. İnsanlar arasından hiçbir din, dil, ırk farklılığı gözetmeksizin tüm insanların ve insanlığın iyiliği için çalışmayı prensip olarak edinmiş Masonluğun fikirlerinin başarıya ulaşması için Skoç Masonlarına, gerçek bir Şövalye ruhu ile bu prensipleri halka ve topluma anlatma ve taşıma misyonu yüklenir.

Albert Pike ve ünlü eseri 'Morals and Dogma'
Eski ve Kabul Edilmiş Skoç Ritinin efsanevi ismi, Ana Yüksek Şuranın 1859-1891 yılları arasında Hakim Büyük Amirliğini yapan Albert Pike'ın Skoç Riti derecelerinin revizyonunu yapmıştır. Bu revizyonların neler olduğu ünlü eseri; Morals and Dogma adlı eserinde yer almıştır. Bu eser Türkçeye çevrilmemiştir. Skoç Masonluğu ve prensipleri konusundaki ana kaynaklardan biridir. Albert Pike, Skoç Ritini bir eğitim kurumu olarak görmekteydi. Burada görülen dersler siyasi, ahlaki ve dini felsefelerdi. Eğitim, derecelerin iykaaf törenlerindeki drama ve konuşmalarla verilir. Ayrıca bu dereceleri açarak izah eden ve derecelerle Skoç Riti Masonuna yeni verilen görevleri anlatan öğretilerini de yine ünlü baş yapıtı Morals and Dogma adlı eserinde toplamıştır.

Skoç Riti Masonu siyasi, ahlaki ve dini alanlarda felsefi gerçeği aramaya başlar. Vatana Hizmet, İnsanlığa Sevgi, Tanrıya İman arayışları masonun yaşamı boyu sürer gider. Kamil İnsan dini, ahlaki ve siyasi boyutlarını dengede tutabilmeyi öğrenebilmiş insandır. Bu dengeye varabilmek, onu mümkün kılacak ruhsal bilince sahip olmak ve ona adım adım yaklaşmakla olur. Her derece Masonunun görev duygusunu genişletir, evrendeki yerini ve amacını daha iyi anlamasına yardım eder. Dereceler ilerledikçe bilgiler derinleşir, sembollerin kombinasyonlarından yeri alegoriler üretilir.

Skoç Ritindeki görev kavramının temelinde bir de aksiyon vardır. Sadece öğrenmek ve bilmek yeterli değildir. Skoç Riti masonu bilinçli ve vicdanlı bir şekilde kendini ve içinde yaşadığı dünyayı geliştirmelidir.

 "Skoç Riti mezhep ve din ayrılığı yapmadan bir Yüce Varlığa iman; particilik ve ırkçılık yapmayan bir vatanseverlik; sınır tanımayan bir kardeşlik ve kalplerin evrensel birliğidir.
 Davası : İnsanlığın yücelmesi
 Dileği : İnsanların düşünce hürriyeti,
 Görevi : İnsanların vicdan hürriyeti,
 Hedefi: Yeryüzündeki tüm insanların eşitlik hakkını garanti altına almaktır

Dereceler
Skoç Riti, Büyük Localar tarafından yürütülen ve yönetilen ilk 3 dereceden sonra 4. derece ile başlayan ve 33. dereceye kadar ilerleyen altı ayrı bölümlü bir eğitim sistemiyle çalışır. Felsefi Localar da denilen Skoç Riti Atölyeleri altı ayrı sınıf altında toplanır ve tamamı 33 dereceli üyelerden oluşan Yüksek Şura'ya bağlı olarak çalışır. Bunların her birisinin ayrı üye listeleri ve görevlileri vardır. Skoç Riti'ne devam edebilmek için bir Masonun kendi Sembolik Locasına da devam etmesi ve orada düzenli olması şarttır.

 Mavi (veya Sembolik) Localar (1-3)

Felsefi Localar :

 Olgunlaşma Locası (4-14)
 Hakim Şapitr (15-18)
 Areopaj (19-30)
 Yüksek Haysiyet Divanı (31)
 Yüksek Danışma Divanı (32)
 Yüksek Şura (33)

Skoç Riti'nde derece isimleri Türkiye Büyük Locası ve Türkiye Yüksek Şurası tarafından kullanıldığı haliyle şöyledir:
 1. Derece: Çırak
 2. Derece: Kalfa
 3. Derece: Üstat
 4. Derece: Ketum Üstat
 5. Derece: Kâmil Üstat
 6. Derece: Sır Kâtibi
 7. Derece: Nazır ve Hakim
 8. Derece: Bina Emiri
 9. Derece: Seçilmiş Dokuzlar
 10. Derece: Seçilmiş Onbeşler
 11. Derece: Seçilmiş Onikiler
 12. Derece: Büyük Mimar Üstat
 13. Derece: Süleyman Royal Arch'ı
 14. Derece: Tam ve Âli Mason
 15. Derece: Doğu ve Kılıç Şövalyesi
 16. Derece: Kudüs Prensi
 17. Derece: Doğu ve Batı Şovalyesi
 18. Derece: Rose Croix Şövalyesi
 19. Derece: Büyük Pontif, Âli Skoçyalı
 20. Derece: Sembolik Localar Büyük Üstadı
 21. Derece: Prusya Şovalyesi
 22. Derece: Kralî Balta Şövalyesi, Lübnan Prensi
 23. Derece: Tabernakl Reisi
 24. Derece: Tabernakl Prensi
 25. Derece: Tunç Yılan Şovalyesi
 26. Derece: Mersi Prensi, Triniter Skoçyalı
 27. Derece: Mabet Amiri Şövalyesi
 28. Derece: Güneş Şovalyesi
 29. Derece: St. Andrew Şövalyesi, Büyük Skoçyalı
 30. Derece: Kadoş Şövalyesi
 31. Derece: Büyük Amir Müfettiş
 32. Derece: Ulvi Sır Âli Prensi
 33. Derece: Hakim Büyük Umumi Müfettiş

Masonik ritler

Skoç Riti


Allocheilos, biljni rod iz porodice gesnerijevki rasprostranjen po kineskim provincijama Yunnan, Guizhou i Guangxi. Postoje dvije prinate vrste

Vrste
 Allocheilos cortusiflorum W.T.Wang
 Allocheilos guangxiensis H.Q.Wen, Y.G.Wei & S.H.Zhong

Izvori

Gesnerijevke

Allocheilos


Besøget er en film instrueret af Michael Madsen.

Handling

Denne film dokumenterer et møde, der endnu aldrig har fundet sted..., sådan åbner Michael Madsens "The Visit". For første gang har et filmhold fået adgang til FN's Kontor for Anliggender vedrørende Det Ydre Rum, hvor førende rumforskere og rumorganisationer udforsker menneskets første møde med intelligent liv udefra. "...Vores scenarie begynder med ankomsten. Din ankomst."

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2015
Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark

Besøget (film fra 2015)


Die Bulloo Developmental Road ist eine Fernverkehrsstraße im Südwesten des australischen Bundesstaates Queensland. Sie verläuft in West-Ost-Richtung und hat eine Länge von 319 km. Sie ist die Fortsetzung des Balonne Highway nach Westen und verbindet den Mitchell Highway in Cunnamulla mit der Wilson River bei Nockatunga. Auf seiner gesamten Länge wird die Straße auch Adventure Way genannt. Der Adventure Way setzt sich vom Ende der Bulloo Developmental Road nach Westen bis über die Staatsgrenze nach South Australia fort.

Verlauf
Die Bulloo Developmental Road verlässt Cunnamulla nach Westen und überquert nacheinander die Flüsse Paroo River, Bulloo River und Wilson River.

Nach dem Überwinden der Grey Range endet die Straße am Nordwestufer des Wilson River beim Abzweig nach Nockatunga.

Der höchste Punkt im Verlauf des Highways liegt auf 218 m, der niedrigste auf 95 m.

Literatur
 Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 18 + 19

Einzelnachweise

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Bulloo Developmental Road


19911 Rigaux este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
19911 Rigaux este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Uccle de Fernand Rigaux. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 14,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 19001-20000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1933
Centura de asteroizi

19911 Rigaux


Mjehurica (pogančeva trava; lat. Physalis nom. cons.), rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice pomoćnica, raširen po Sjevernoj i Južnoj Americi. Poznatija vrsta je peruanska mjehurica ili peruanska jagoda (P. peruviana), jagodičasta mjehurica (Physalis pruinosa), rajček (P. philadelphica) i njegova podvrsta rajčica mjehurica, P. philadelphica subsp. ixocarpa. Priznato je blizu 90 vrsta.

U Hrvatskoj samoniklo raste ljoskavac ili šumska mjehurica koja se nekada uključivala u ovaj rod, a sinonim joj je Physalis alkekengi (Alkekengi officinarum)

Ime je došlo po opni koja okružuje plod. Neke vrste su otrovne, a neke imaju jestivo ukusno voće.

Vrste

 Physalis acutifolia (Miers) Sandwith
 Physalis aggregata Waterf.
 Physalis ampla Waterf.
 Physalis angulata L.
 Physalis angustifolia Nutt.
 Physalis angustior Waterf.
 Physalis angustiphysa Waterf.
 Physalis arborescens L.
 Physalis arenicola Kearney
 Physalis campanula Standl. & Steyerm.
 Physalis campechiana L.
 Physalis carnosa Standl. & Steyerm.
 Physalis caudella Standl.
 Physalis chenopodiifolia Lam.
 Physalis cinerascens (Dunal) Hitchc.
 Physalis cinerea Waterf.
 Physalis cordata Houst. ex Mill.
 Physalis coztomatl Moc. & Sessé ex Dunal
 Physalis crassifolia Benth.
 Physalis eggersii O.E.Schulz
 Physalis × elliottii Kunze
 Physalis fendleri A.Gray
 Physalis filipendula Brandegee
 Physalis flava Wiggins
 Physalis glabra Benth.
 Physalis glutinosa Schltdl.
 Physalis gracilis Miers
 Physalis greenmanii Waterf.
 Physalis grisea (Waterf.) M.Martínez
 Physalis halicacabum Crantz
 Physalis hastatula Waterf.
 Physalis hederifolia A.Gray
 Physalis heterophylla Nees
 Physalis hintonii Waterf.
 Physalis hirsuta M.Martens & Galeotti
 Physalis hunzikeriana M.Martínez
 Physalis ignota Britton
 Physalis ingrata Standl.
 Physalis ixocarpa Brot. ex Hornem.
 Physalis jaliscensis Waterf.
 Physalis lagascae Roem. & Schult.
 Physalis lanceolata Michx.
 Physalis lassa Standl. & Steyerm.
 Physalis latecorollata Waterf.
 Physalis leptophylla B.L.Rob. & Greenm.
 Physalis lignescens Waterf.
 Physalis longicaulis Waterf.
 Physalis longifolia Nutt.
 Physalis longiloba O.Vargas, M.Martínez & Dávila
 Physalis longipedicellata Waterf.
 Physalis macrosperma Pyne, E.L.Bridges & Orzell
 Physalis mcvaughii Waterf.
 Physalis melanocystis (B.L.Rob.) Bitter
 Physalis michoacanensis Waterf.
 Physalis microcarpa Urb. & Ekman
 Physalis microphysa A.Gray
 Physalis mimulus Waterf.
 Physalis minimaculata Waterf.
 Physalis minuta Griggs
 Physalis missouriensis Mack. & Bush
 Physalis mollis Nutt.
 Physalis muelleri Waterf.
 Physalis neomexicana Rydb.
 Physalis nicandroides Schltdl.
 Physalis orizabae Dunal
 Physalis parvianthera Waterf.
 Physalis patula Mill.
 Physalis pennellii Waterf.
 Physalis peruviana L.
 Physalis philadelphica Lam.
 Physalis philippensis Fernald
 Physalis porphyrophysa Donn.Sm.
 Physalis pringlei Greenm.
 Physalis pruinosa L.
 Physalis pubescens L.
 Physalis pumila Nutt.
 Physalis purpurea Wiggins
 Physalis queretaroensis M.Martínez & L.Hern.
 Physalis quillabambensis D.Medina
 Physalis rydbergii Fernald
 Physalis sancti-josephi Dunal
 Physalis solanacea (Schltdl.) Axelius
 Physalis sordida Fernald
 Physalis stapelioides (Decne. ex Regel) Bitter
 Physalis subilsiana J.M.Toledo
 Physalis subrepens Waterf.
 Physalis sulphurea (Fernald) Waterf.
 Physalis tamayoi O.Vargas, M.Martínez & Dávila
 Physalis tehuacanensis Waterf.
 Physalis turbinatoides Waterf.
 Physalis vestita Waterf.
 Physalis victoriana J.M.Toledo
 Physalis virginiana Mill.
 Physalis viscosa L.
 Physalis volubilis Waterf.
 Physalis walteri Nutt.

Vanjske poveznice

Izvori

Physalideae

Mjehurica


"The Hangman's Body Count" den anden single fra det danske heavy metalband Volbeats femte studiealbum, Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, der blev udgivet i 2013.

Sangen var en del af bandets setliste til gruppens koncert d. 1. august 2015 i Tusindårsskoven i Odense, hvor Volbeat optrådte for 37.000 mennesker, hvilket var den største koncert i Danmark for et dansk orkester.

Musikvideo
Yes Equals Yes stod for at fremstille en animeret musikvideo, der deler tema og stil med albummets cover. Flere af figurerne fra coveret og den indlagte pamflet medvirker, som en del af videoen. Disse tæller Doc Holiday, Lola Montez, Pearl Hart og Black Bart. Udover disse personers navne indgår dele af sangteksten også i videoen.

Spor

Hitlister

Medvirkende
 Michael Poulsen – vokal, rytmeguitar
 Rob Caggiano – leadguitar
 Anders Kjølholm – basguitar
 Jon Larsen – trommer

Referencer

Sange fra 2013
Volbeat sange

The Hangman's Body Count


Santa Cruz das Palmeiras es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º49'37" sur y a una longitud 47º14'55" oeste, estando a una altitud de 635 metros. Su población estimada en 2008 era de 32.861 habitantes.

Demografía

Datos del Censo - 2008

Población total: 31.512

 Urbana: 30.387
 Rural: 1.125
 Hombres: 16.462
 Mujeres: 15.050
 0-4 años: 2.339
 5-9 años: 2.521
 10-14 años: 2.534
 15-19 años: 2.903
 20-29 años: 6.738
 30-49 años: 8.782
 50 + años: 5.695

Densidad demográfica (hab./km²): 106,5

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 11,54

Expectativa de vida (años): 73,71

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,13

Tasa de alfabetización: 89,46%

Tasa de Crecimiento Demográfico: 2,78 %

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,796
 IDH-M Salario: 0,719
 IDH-M Longevidad: 0,812
 IDH-M Educación: 0,856
(Fuente: IPEAFecha)

Iglesia Católica

El municipio pertenece a la Diócesis de São João da Boa Vista.

Referencias

Enlaces externos
 Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

Santa Cruz das Palmeiras


"Potato Head Blues" is a Louis Armstrong composition regarded as one of his finest recordings. It was made by Louis Armstrong and his Hot Seven for Okeh Records in Chicago, Illinois on May 10, 1927. It was recorded during a remarkably productive week in which Armstrong's usual Hot Five was temporarily expanded to seven players by the addition of tuba and drums. Some scholars have suggested that a key melodic figure in "Potato Head Blues" was picked up by Hoagy Carmichael for "Stardust." Its musical composition entered the public domain on January 1, 2023.

The recording features clarinet work by Johnny Dodds, and the stop-time solo chorus in the last half of the recording is one of Armstrong's most famous solos. The stop-time aspects of "Potato Head Blues" was derived from the tap-dancing tradition at the Sunset Café as well as the New Orleanian tradition of adding breaks and fill-ins.

Author and Director of Research Collections for the Louis Armstrong House Museum, Ricky Riccardi states that when it came to taking improvised solos, Armstrong was light years ahead of his contemporaries in every way: command of his instrument, harmonic knowledge, a swinging rhythmic feel and put simply, the ability to "tell a story." 1927's "Potato Head Blues," with the expanded Hot Seven, again represents a joyous example of New Orleans polyphony until Armstrong steps up a takes a stop-time solo that still sounds fresh and modern today, defining the art of the improvised solo in not just jazz but all forms of popular music.

Critic Thomas Ward called this recording "one of the most astonishing accomplishments in all of twentieth century music." Ralph Ellison described it as "a classic demonstration of African-American elegance."

In Woody Allen's 1979 film, Manhattan, the character Isaac Davis (played by Allen) lists Armstrong's recording of "Potato Head Blues" as one of the reasons that life is worth living.

References

1927 songs
Louis Armstrong songs
1920s jazz standards

Potato Head Blues


Emberler (Bulgarca: Климент Kliment), eski adıyla Köse Musalar Karyesi veya Enbiyalar, bugün Bulgaristan topraklarında olan Deliorman'da, Şumnu iline bağlı bir Türk köyüdür.

Geçmişte olduğu gibi günümüzde de Deliorman bölgesinin önemli bir köyüdür.

Coğrafi konumu
Kuzey doğu Bulgaristan'da Deliorman bölgesinde bulunan Emberler köyü, Şumnu–Silistre yolunun 48. kilometresindedir. Koordinatları yaklaşık olarak 43° 66' kuzey enlemi ve boylamı 27° 00' doğudur. Rakımı 325 metredir.

Kaynakça

Bulgaristan'daki köyler
Şumnu ili

Emberler, Şumnu


Pilâtre ist ein Einschlagkrater am äußersten südwestlichen Rand der Mondvorderseite, nördlich des großen Kraters Hausen und nordöstlich von Chappe.
Der Kraterrand ist sehr stark erodiert und das Innere ist von zahlreichen Einschlägen zerfurcht.

Der Krater wurde 1991 von der IAU nach dem französischen Luftfahrtpionier Jean-François Pilâtre de Rozier offiziell benannt.

Weblinks

 Pilâtre auf The-Moon Wiki

Einschlagkrater (Mond)

Pilâtre (Mondkrater)


Public holidays in Denmark

Other special days
Some of these days derive from politics, and some from Roman Catholic traditions that predate the current national church. Some are simply the Scandinavian tradition of starting the celebrations of a special day on the evening before the actual day.

References

External links
 Official days to use the flag in Denmark (in Danish)
 Office Holidays in Denmark (specific dates of holidays in the current year)

Denmark
Public holidays
Public holidays
Holidays

Public holidays in Denmark


Valledoria (sardisk: Codaruìna) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 16 meters højde og har 4.319 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 25,95 km² og grænser til kommunerne Badesi, Castelsardo, Santa Maria Coghinas, Sedini og Viddalba.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Valledoria


Loliinae, podtribus trava iz tribusa Poeae, dio potporodice Pooideae.  Značajniji su rodovi vlasulja, brčak i ljulj.

Podtribus je raširen po svim kontinentima.

Rodovi
 Leucopoa Griseb. (14 spp.)
 Drymochloa Holub (6 spp.)
 Castellia Tineo (1 sp.)
 Festuca L. (667 spp.)
 xFestulolium Asch. & Graebn. (5 spp.)
 Lolium L. (29 spp.)
 Pseudobromus K. Schum. (6 spp.)

Sinonimi:
 Festucinae J. Presl., 1830
 Psilurinae Pilg. ex Potztal, 1969

Izvori

Loliodinae

Loliinae


Patu nagarat est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Symphytognathidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province de Khon Kaen en Thaïlande. Elle se rencontre à Nanoog Toom dans la grotte Tham Nagarat.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la grotte Tham Nagarat.

Publication originale
 Li, Li & Lin, 2021 : « Taxonomic study on fourteen symphytognathid species from Asia (Araneae, Symphytognathidae). » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Symphytognathidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Thaïlande

Patu nagarat


PagerDuty é uma empresa de software norte-americana que fornece um SaaS de resposta a incidentes.

Sua matriz está localizada em San Francisco, possuindo escritórios em Toronto, Atlanta, no Reino Unido, e na Austrália.

Foi listada em 41o lugar na lista Cloud 100 da Forbes, em 2017.

História
A empresa foi fundada em 2009 em Toronto por Alex Solomon, Andrew Miklas, e Baskar Puvanathasan, sendo incubada no Y Combinator.

Recebeu U$1,9 milhões de financiamento em 2010 e U$10,7 milhões em 2013. Até 2018, havia levantado U$170 milhões.

Em 2019, preencheu documentos relevantes com a SEC visando um IPO. Em abril do mesmo ano, lançou suas ações na Bolsa de Nova Iorque.

Em 2020, adquiriu a Rundeck, que provê software para automação de tarefas relacionadas a DevOps.

Em 2023, seu CEO foi criticado por citar Martin Luther King em um memorando sobre demissões, o que foi julgado como insensível e inapropriado.

Infraestrutura em nuvem
Startups de 2009

PagerDuty


Crkva Blažene Djevice Marije Volavske (Snježne), rimokatolička crkva u mjestu Volavju, Grad Jastrebarsko, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Proštenjarska crkva sagrađena je u središtu Volavja, na parceli ograđenoj kamenim zidom s dva ulazna portala. Obitelj Erdödy u razdoblju od 1684. do 1704. g. gotičku crkvu proširuje i pretvara u monumentalnu baroknu crkvu. Nastaje jednobrodna građevina s užim pravokutnim svetištem poligonalnog zaključka. Sa sjeverne strane svetišta smještena je sakristija i zvonik dok je s južne strane lađe predvorje pravokutne osnove, nekadašnji otvoreni trijem. Crkva Blažene Djevice Marije Snježne sačuvanim slojevima gradnje, prostornim kvalitetama te bogatim inventarom, predstavlja značajan spomenički kompleks u povijesti sakralnog graditeljstva kontinentalne Hrvatske te najvrjedniji spomenik na jastrebarskom području.

Zaštita
Pod oznakom Z-1419 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Jastrebarskom
Katoličke crkve u Hrvatskoj


Ageratina, biljni rod iz porodice glavočika rasprostranjen po obje Amerike. Postoji otprilike tristo dvadeset priznatih vrsta, uglavnom trajnice i grmovi.

Vrste

 Ageratina acevedoana B.L.Turner
 Ageratina acevedoi H.Rob.
 Ageratina adenophora (Spreng.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina adenophoroides H.Rob.
 Ageratina aegirophylla (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina alexanderi R.M.King & H.Rob.
 Ageratina allenii (Standl.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina altissima (L.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina amblyolepis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ampla (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina anchistea (Grashoff & Beaman) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina angustifolia (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina anisochroma (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina apollinairei (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina appendiculata V.M.Badillo
 Ageratina aracaiensis V.M.Badillo
 Ageratina arbutifolia (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina areolaris (DC.) D.Gage ex B.L.Turner
 Ageratina aristeguietii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina aristei (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina aromatica (L.) Spach
 Ageratina arsenei (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina asclepiadea (L.f.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina astellera (B.L.Turner) B.L.Turner
 Ageratina atrocordata (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina austin-smithii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ayerscottiana B.L.Turner
 Ageratina baccharoides (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina badia (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina barbensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina barclayae R.M.King & H.Rob.
 Ageratina barriei B.L.Turner
 Ageratina beamanii B.L.Turner
 Ageratina bellidifolia (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina bishopii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina blepharilepis (Sch.Bip.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina bobjansenii B.L.Turner
 Ageratina boekei R.M.King & H.Rob.
 Ageratina boyacensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina brandegeeana (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina brevipes (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina burgeri R.M.King & H.Rob.
 Ageratina caeciliae (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina calaminthifolia (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina calophylla (Greene) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina campii H.Rob.
 Ageratina campyloclada (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina capazica V.M.Badillo
 Ageratina capillipes R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cardiophylla (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina carmonis (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cartagoensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cerifera (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina chachapoyasensis (Cuatrec.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina chazaroana B.L.Turner
 Ageratina chimalapana B.L.Turner
 Ageratina chiriquensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina choricephala (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina choricephaloides (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina colimana B.L.Turner
 Ageratina collodes (B.L.Rob. & Greenm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina concordiana B.L.Turner
 Ageratina contigua R.M.King & H.Rob.
 Ageratina contorta (C.D.Adams) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina corylifolia (Griseb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina costaricensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina crassiceps (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina crassiramea (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cremasta (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina croatii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cronquistii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cruzii B.L.Turner
 Ageratina cuatrecasasii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cuencana (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cuicatlana B.L.Turner
 Ageratina cumbensis H.Rob.
 Ageratina cutervensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cuzcoensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina cylindrica (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dasyneura (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina davidsei R.M.King & H.Rob.
 Ageratina deltoidea (Jacq.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina desquamans (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dictyoneura (Urb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dillonii H.Rob.
 Ageratina diversipila R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dolichobasis (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dombeyana (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina dorrii V.M.Badillo
 Ageratina elegans (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina enixa (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina espinosarum (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina etlana B.L.Turner
 Ageratina etlensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ewanii H.Rob.
 Ageratina fastigiata (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina feuereri H.Rob.
 Ageratina flaviseta (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina fleischmannioides H.Rob.
 Ageratina flourensifolia (B.L.Turner) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina funckii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina geminata (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gentryana B.L.Turner
 Ageratina gilbertii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glabrata (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glandulifera (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glauca (Sch.Bip. ex Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glechonophylla (Less.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glischra (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gloeoclada (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina glyptophlebia (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gonzaleziorum B.L.Turner
 Ageratina gracilenta (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gracilis (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina grandifolia (Regel) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina grashoffii B.L.Turner
 Ageratina guatemalensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gynoxoides (Wedd.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina gypsophila B.L.Turner
 Ageratina haageana (Regel & Körn.) H.Rob.
 Ageratina halbertiana (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina harlingii H.Rob.
 Ageratina hartii (Urb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina hasegawana B.L.Turner
 Ageratina havanensis (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina hederifolia (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina helenae R.M.King & H.Rob.
 Ageratina henzium B.L.Turner
 Ageratina herbacea (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina hernandezii B.L.Turner
 Ageratina herrerae R.M.King & H.Rob.
 Ageratina hidalgensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina hirtella R.M.King & H.Rob.
 Ageratina huahuapana B.L.Turner
 Ageratina huehueteca (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina humochica B.L.Turner
 Ageratina hyssopina (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ibaguensis (Sch.Bip. ex Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ilicifolia B.L.Turner
 Ageratina illita (Urb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina iltisii B.L.Turner
 Ageratina infiernillensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina intercostulata (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina intibucensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina irrasa (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina isolepis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ixiocladon (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina jahnii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina jaliscensis (B.L.Rob.) D.Gage ex B.L.Turner
 Ageratina jalpana B.L.Turner
 Ageratina jalpanserra B.L.Turner
 Ageratina jocotepecana B.L.Turner
 Ageratina josepaneroi B.L.Turner
 Ageratina josephensis Rodr.-Cabeza & S.Díaz
 Ageratina jucunda (Greene) Clewell & Wooten
 Ageratina juxtlahuacensis Panero & Villaseñor
 Ageratina killipii H.Rob.
 Ageratina kochiana B.L.Turner
 Ageratina kupperi (Suess.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lapsensis B.L.Turner
 Ageratina lasia (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lasioneura (Hook. & Arn.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina latipes (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina leiocarpa (B.L.Rob.) D.Gage ex B.L.Turner
 Ageratina lemmonii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina leptodictyon (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina liebmannii (Sch.Bip. ex Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ligustrina (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lobulifera (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lopez-mirandae R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lorentzii (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina luciae-brauniae (Fernald) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina lucida (Ortega) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina macbridei (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina macdonaldii B.L.Turner
 Ageratina macvaughii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina mairetiana (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina malacolepis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina manantlana B.L.Turner
 Ageratina maranonii H.Rob.
 Ageratina markporteri B.L.Turner
 Ageratina mayajana B.L.Turner
 Ageratina mazatecana B.L.Turner
 Ageratina megacephala B.L.Turner
 Ageratina megaphylla B.L.Turner
 Ageratina miahuatlana B.L.Turner
 Ageratina microcephala B.L.Turner
 Ageratina miquihuana (B.L.Turner) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina molinae R.M.King & H.Rob.
 Ageratina moorei B.L.Turner
 Ageratina mortoniana (Alain) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina muelleri (Sch.Bip. ex Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina mutiscuensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina neohintoniorum B.L.Turner
 Ageratina neriifolia (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina nesomii B.L.Turner
 Ageratina nubicola Pruski & Clase
 Ageratina oaxacana (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ocanensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina occidentalis (Hook.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina oligocephala (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina oppositifolia (A.Gray) B.L.Turner
 Ageratina oreithales (Greenm.) B.L.Turner
 Ageratina ovilla (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina ozolotepecana B.L.Turner
 Ageratina palmeri (A.Gray) B.L.Turner
 Ageratina pampalcensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina paramensis (Aristeg.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina parayana (Espinosa) B.L.Turner
 Ageratina parviceps H.Rob.
 Ageratina paucibracteata (Alain) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pauciflora B.L.Turner
 Ageratina paupercula (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pazcuarensis (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pelotropha (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pendula Panero & Villaseñor
 Ageratina pentlandiana (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina perezii B.L.Turner
 Ageratina persetosa H.Rob.
 Ageratina petiolaris (Moc. & Sessé ex DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina photina (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pichinchensis (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pochutlana B.L.Turner
 Ageratina popayanensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina potosina B.L.Turner
 Ageratina pringlei (B.L.Rob. & Greenm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina proba (N.E.Br.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina prunellifolia (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina prunifolia (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pseudochilca (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina pseudogracilis H.Rob.
 Ageratina psilodora (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina queretaroana B.L.Turner
 Ageratina ramireziorum (J.Espinosa) B.L.Turner
 Ageratina ramonensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rangelii H.Rob.
 Ageratina regalis H.Rob.
 Ageratina resinifera H.Rob.
 Ageratina resiniflua (Urb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina reticulifora (Standl. & L.O.Williams) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rhodopappa (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rhodopoda (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rhomboidea (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rhypodes (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rhytidodes (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina riparia (Regel) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina riskindii B.L.Turner
 Ageratina rivalis (Greenm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina roanensis (Small) E.E.Lamont
 Ageratina robinsoniana (Greene) B.L.Turner
 Ageratina roraimensis (N.E.Br.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rosei H.Rob.
 Ageratina rothrockii (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rubricaulis (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina rupicola (B.L.Rob. & Greenm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina salicifolia R.M.King & H.Rob.
 Ageratina saltillensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina salvadorensis R.M.King & H.Rob.
 Ageratina sandersii B.L.Turner
 Ageratina saxorum (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina schaffneri (Sch.Bip. ex B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina scopulorum (Wedd.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina scorodonioides (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina seleri B.L.Turner
 Ageratina serboana B.L.Turner
 Ageratina serrulata H.Rob.
 Ageratina shastensis (D.W.Taylor & Stebbins) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina simulans (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina sodiroi (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina soejimana B.L.Turner
 Ageratina solana B.L.Turner
 Ageratina sotarensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina sousae B.L.Turner
 Ageratina spooneri B.L.Turner
 Ageratina standleyi R.M.King & H.Rob.
 Ageratina sternbergiana (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina stictophylla (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina stricta (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina subcordata (Benth. ex Oerst.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina subcoriacea R.M.King & H.Rob.
 Ageratina subferruginea (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina subglabra R.M.King & H.Rob.
 Ageratina subinclusa (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina sundbergii B.L.Turner
 Ageratina tambillensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tarmensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tejalapana B.L.Turner
 Ageratina tenuis (R.E.Fr.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina textitlana B.L.Turner
 Ageratina theifolia (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina thyrsiflora (Greene) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tinifolia (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tomentella (Schrad.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tonduzii (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tovarae H.Rob.
 Ageratina trianae H.Rob.
 Ageratina triangulata (Alamán ex DC.) B.L.Turner
 Ageratina triniona (McVaugh) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina tristis (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina urbani (Ekman ex Urb.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina vacciniifolia (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina valerioi R.M.King & H.Rob.
 Ageratina vallincola (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina venulosa (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina vernalis (Vatke & Kurtz) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina vernicosa (Sch.Bip. ex Greenm.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina viburnoides (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina viejoana B.L.Turner
 Ageratina villarrealii B.L.Turner
 Ageratina villonacoensis H.Rob.
 Ageratina viscosa (Kunth) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina viscosissima (Rolfe) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina warnockii B.L.Turner
 Ageratina websteri H.Rob.
 Ageratina wrightii (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina wurdackii R.M.King & H.Rob.
 Ageratina yaharana B.L.Turner
 Ageratina yecorana B.L.Turner
 Ageratina zapalinama B.L.Turner
 Ageratina zaragozana B.L.Turner
 Ageratina zinniifolia (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Ageratina zunilana (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.

Izvori

Vanjske poveznice

Eupatorieae

Ageratina


Giovanni Francesco Gemelli Careri (* 1651 in Radicena, heute Taurianova; † 1725 in Neapel) war ein italienischer Jurist, Abenteurer und Weltreisender.

Leben

Der aus dem Fürstentum Terranova gebürtige junge Bürgerliche besuchte ein Jesuitenkolleg und erwarb in  Neapel ein Doktorat der Jurisprudenz. Er versuchte in der neapolitanischen Justiz Fuß zu fassen, sah seine Karriere aber behindert und ging auf Reisen. Er kämpfte gegen die Türken, die damals Ofen (Buda) belagerten und wurde verwundet. Nach Neapel zurückgekehrt, veröffentlichte er gemeinsam mit Matteo Egizio, einem neapolitanischen Gelehrten, einen Bericht in Briefen über die Kampagne in Ungarn (Relazione delle Campagne d'Ungheria, 1689) sowie den Reisebericht Viaggi in Europa (1693).

Gemelli Careri versuchte nun erneut, Karriere im neapolitanischen Gerichtswesen zu machen, sah sich aber wegen seiner bürgerlichen Herkunft benachteiligt. So beschloss er 1693, eine Reise rund um die Welt zu unternehmen, die ihn über Malta, Ägypten, das Heilige Land, Konstantinopel, Armenien, Persien und Indien bis nach China, die Philippinen und mit der Manila-Galeone nach Mexiko führte. Von dort kehrte er mit einem spanischen Schiff nach Neapel zurück.

Publikation Giro del mondo
Zwischen 1699 und 1700 publizierte der Verleger Roselli seinen sechsbändiger Reisebericht Reise um die Welt (Giro del mondo). Gemelli Careri wird oft als erster Tourist bezeichnet. Seine Weltreise galt lange Zeit als erdichtet, sie gilt heute jedoch, nicht zuletzt wegen ihrer präzisen Detailbeschreibungen, als authentisch.

Literatur zu Careri

 Angela Maccarrone Amuso: Gianfrancesco Gemelli-Careri. L'Ulisse del XVII secolo. Biografia scientifica di un grande di Calabria. Rom, Gangemi 2000.
 Stefania Buccini: Coerenza metodologica nel "Giro del mondo" di Giovanni Francesco Gemelli Careri. In: Annali d'Italianistica, Band 14, 1996, S. 246–256 (online).
 Michele Fatica: L'itinerario sinico di Giovanni Francesco Gemelli Careri. Saggio di decrittazione degli antroponimi europei e dei toponimi cinesi nel Giro del mondo. In: Sitti Faizah, Soenoto Rivai und Luigi Santa Maria (Hrsg.): Persembahan. Studi in onore di Luigi Santa Maria, Napoli, Istituto Universitario Orientale 1998.
 Eugenio Menegon: Desire, Truth, and Propaganda. Lay and Ecclesiastical Travelers from Europe to China in the Long Eighteenth Century. In: Roberta Micallef (Hrsg.): Ilex Foundation, Harvard University Press, Boston, Cambridge 2018, S. 11–41 (online).
 Philippe de Vargas: Le "Giro del mondo" de Gemelli Careri, en particulier de récit du séjour en Chine. Roman ou vérité?. In: Schweizerische Zeitschrift für Geschichte, Band 5, 1955, S. 417–451 (doi:10.5169/seals-78649#620).

Weblinks

 Giro del mondo (Digitalisat von Bd. 6 der Ausgabe 1699, italienisch)
 Eintrag in Pierers Universallexikon, Band 7 (1857) bei Zeno.org

Einzelnachweise

Jurist in der Frühen Neuzeit
Autor
Literatur (Italienisch)
Literatur (17. Jahrhundert)
Reiseliteratur
Weltumsegler
Historische Person (Italien)
Geboren 1651
Gestorben 1725
Mann

Giovanni Francesco Gemelli Careri