Kenshi é um RPG desenvolvido e publicado pela Lo-Fi Games para Windows. O jogo no estilo sandbox da liberdade para o jogador fazer o que quiser no seu mundo, sem uma história linear.   Kenshi foi liderado principalmente por uma única pessoa ao longo de doze anos e foi lançado em 6 de dezembro de 2018.

Kenshi ocorre em um cenário pós-apocalíptico e permite ao jogador personalizar livremente todas as facetas da personalidade de seus personagens e o papel no mundo do jogo. O jogo recebeu críticas positivas dos críticos, que comentaram sobre sua profundidade e dificuldade.

Jogabilidade
Kenshi é um videogame RPG de mundo aberto com elementos de estratégia em tempo real que não possui narrativa linear. Ocorre em um cenário pós-apocalíptico, onde é incrivelmente difícil para a vida sobreviver. O jogador começa sem habilidades e luta para sobreviver nos estágios iniciais do jogo. As habilidades são niveladas por meio de ações, como aumentar o nível de roubo roubando itens, várias habilidades de combate lutando, e o jogador pode recrutar outras unidades para aumentar seu esquadrão. O jogador pode recrutar personagens de várias facções e espécies diferentes para se juntar ao seu esquadrão e, eventualmente, construir uma cidade sozinho. Como parte do sistema de danos, os membros podem ser cortados ou danificados individualmente, com a opção de substituí-los por próteses, se disponíveis. Kenshi tem muitos locais não-jogadores, de tamanhos que variam de um único edifício a grandes cidades. O jogo inclui um sistema de estados mundiais que cria reações à morte de pessoas notáveis. Essas reações aos vácuos de poder podem resultar na criação de novos locais ou na tomada de cidades por novas facções. As zonas em Kenshi não são apenas estéticas, pois possuem qualidades específicas, como tipos de solo, terreno e disponibilidade de recursos. Esses fatores entram em jogo quando os jogadores estão construindo postos avançados. O clima é uma preocupação constante, quer o jogador decida ou não construir um posto avançado, com alguns tipos (como chuva ácida ) causando efeitos nocivos.

Desenvolvimento
Kenshi foi desenvolvido principalmente por uma única pessoa, Chris Hunt, que começou o desenvolvimento por volta de 2006–2008. Hunt trabalhou como guarda de segurança em meio período para sobreviver nos primeiros anos de desenvolvimento do jogo. Depois de cinco ou mais anos trabalhando em seu emprego de segurança, Hunt conseguiu deixar seu emprego de meio período e trabalhar no jogo em tempo integral após obter sucesso inicial com o jogo. Ele trabalhou sozinho no projeto até 2013, quando conseguiu contratar uma pequena equipe que trabalha com ele no projeto. Hunt descreveu o mundo como "espada-punk" e foi especificamente inspirado por histórias de rōnin errantes e a ideia de um sobrevivente viajando por um terreno baldio.

Hunt descreveu seu ímpeto para criar o jogo como sua aversão ao "controle" que outros RPGs têm quando começam. Em seu mantra geral para projetar o jogo, Hunt afirmou que se considerava o inimigo do jogador. A área jogável do jogo é de , que foi feito para colocar áreas perigosas e desafiadoras entre as recompensas que os jogadores podem procurar. Hunt queria que diferentes áreas do mapa tivessem diferentes temas ou facções que os fizessem sentir-se únicos, como aquele que trata as personagens femininas de maneira diferente dos homens.

O jogo foi lançado pela primeira vez em acesso antecipado em 2013 antes de seu lançamento oficial em 6 de dezembro de 2018.

Recepção

Kenshi recebeu "críticas geralmente favoráveis", de acordo com o agregador de críticas Metacritic .  Robert Zak, da PC Gamer  elogiou o tamanho gigante e o escopo do jogo, mas observou que o jogo pode ficar "sujo" e que a interface do usuário "pode ficar complicada conforme o número do seu grupo aumenta". Rock, Paper, Shotgun notou a profundidade do jogo e comparou Kenshi positivamente com Dwarf Fortress .

Sequência
Em março de 2019, um prequel construído no Unreal Engine, Kenshi 2, foi anunciado.

Ligações externas

Jogos eletrônicos de ficção científica
Jogos exclusivos para Windows
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Reino Unido
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos de RPG
Jogos eletrônicos pós-apocalípticos
Jogos eletrônicos de mundo aberto
Jogos eletrônicos independentes
Jogos eletrónicos de fantasia
Jogos eletrônicos de 2018
Único desenvolvedor
Indie

Kenshi (vídeo game)


USS Anzio (ACV/CVE/CVHE-57), was a  of the United States Navy that saw service during World War II in the Pacific War. Originally classified as an auxiliary aircraft carrier ACV-57, the vessel was laid down in 1942, in Vancouver, Washington, by the Kaiser Shipbuilding Company and initially named Alikula Bay, then renamed Coral Sea and redesignated CVE-57 in 1943. Coral Sea took part in naval operations supporting attacks on the Gilbert and Marshall Islands, New Guinea and the Marianas Islands. In September 1944, she was renamed Anzio. As Anzio, the escort carrier took part in assaults on the Bonin Islands and Okinawa. Following the cessation of hostilities in 1945, Anzio was among the escort carriers used in Operation Magic Carpet, returning US soldiers to the United States. Following this service, she was laid up in reserve at Norfolk, Virginia, in 1946. The escort carrier was redesignated CVHE-57 on 15 June 1955, before being sold for scrap in 1959.

Construction and service

Originally classified as the auxiliary aircraft carrier ACV-57, the vessel's keel was laid down on 12 December 1942, by the Kaiser Shipbuilding Company at their yard in Vancouver, Washington, under a Maritime Commission (MARCOM) contract, MC hull 1094. The vessel was initially named Alikula Bay on 22 January 1943, before being renamed Coral Sea on 3 April 1943. The ship was launched on 1 May 1943, sponsored by Martha Fletcher, wife of Admiral Frank J. Fletcher. Coral Sea was redesignated CVE-57 on 15 July 1943, and commissioned at Astoria, Oregon, on 27 August 1943, Captain Herbert W. Taylor, in command.

Gilbert and Marshall Islands
On 24 September, Coral Sea departed Astoria, for shakedown in Puget Sound. The vessel arrived at San Diego, California, on 8 October, to load aircraft and hold flight operations off the California coast. The carrier sailed for Hawaii on 25 October, and upon arrival at Pearl Harbor, joined by sister ship  for exercises off Oahu. On 10 November, Coral Sea steamed southwest to join the American forces about to invade the Gilbert Islands. She launched strikes on Makin Island from 20 to 28 November. When Tarawa Atoll had been captured, Coral Sea headed for Pearl Harbor and arrived there on 5 December. She paused to embark passengers and load aircraft for transport to the US and departed on 8 December. She arrived at Alameda, California, on 14 December, to take on new aircraft. She put to sea on 22 December, and steamed back to Hawaii. On 28 December, Coral Sea anchored at Pearl Harbor and began preparations for the impending assault on Kwajalein.

Coral Sea was underway on 3 January 1944, for a series of exercises in Hawaiian waters. After final fitting out, she sailed on 22 January, in Task Group 52.9 (TG 52.9) and arrived in the vicinity of Kwajalein, on 31 January, two days after aircraft of the Fast Carrier Task Force began pounding airfields on the atoll. She provided direct and indirect air support for the amphibious landings. On 24 February, the escort carrier set course for Eniwetok, but was recalled to Hawaii, and arrived at Pearl Harbor, on 3 March.

Solomon Islands and New Guinea
After a brief respite, Coral Sea got underway again on 11 March and proceeded to the Solomon Islands. She anchored at Tulagi, on 21 March, and resupplied before sailing again on 30 March, for Emirau Island. From 1–11 April, she launched aircraft in support of forces occupying Emirau and returned to Port Purvis on Florida Island in the Solomons on 15 April. The next day, Coral Sea left Tulagi, to assist in the reconquest of New Guinea. On 19 April, she joined TG 78.2, which was formed to support Allied footholds at Hollandia (currently known as Jayapura) and Aitape. Her aircraft joined in strikes on 22 April, and on 26 April, the escort carrier sailed to Seeadler Harbor, for replenishment and on 7 May, headed for Espiritu Santo, for availability.

Marianas Islands and Bonin Islands operations
Following the completion of repairs, Coral Sea sailed on 8 June, for Kwajalein, the staging point for the invasion of the Marianas Islands. The American forces sortied on 10 June and Coral Sea was among the carriers providing air support for the landings by the 2nd Marine Division on Saipan. Coral Sea endured numerous Japanese air attacks during the next few days receiving minor damage. The carrier moved south to Guam, on 17 June, to begin softening up operations against that island but returned to Saipan, the next day to assist the bogged-down American forces. Coral Sea and her escorts retired to Eniwetok, on 28 June, but returned to Saipan, on 4 July. Her airwing made further airstrikes before she put into Eniwetok, on 15 July, for repairs to her engines. Ultimately, Coral Sea was ordered back to the United States, for a much-needed overhaul and the carrier sailed on 23 July. Two days later, she paused at Kwajalein, to unload most of her aircraft and ammunition and then continued via Pearl Harbor, for the naval base at San Diego. Coral Sea arrived in California, on 9 August, and entered drydock at San Diego, on 31 August. While she was still undergoing an overhaul, Coral Sea received word that her name was being changed to Anzio as of 15 September.

Anzio held sea trials off the California coast and was ready to sail for the western Pacific on 16 September. She reached Hawaii, on 23 September, and entered Pearl Harbor, for tender availability. On 8 October, the carrier began a series of training exercises, and on 16 October, she set out for Eniwetok. There, Anzio joined a hunter-killer group and carried out an antisubmarine warfare (ASW) mission while she was en route to Ulithi. On 4 November, she was ordered to assist the light cruiser  which had been torpedoed in the Philippine Sea. When Anzio was relieved by , she resumed her ASW patrols and worked at that task through mid-February 1945, when she steamed to Iwo Jima.

Anzio resumed combat support operations on 16 February. Three days later, she launched a strike to the north on Chichi Jima, in the Bonin Islands. From 19 February-4 March, she followed a schedule of launching her first flight just before sunset and recovering her last just after dawn. During these nocturnal operations, she completed 106 sorties without a single accident. She departed the Iwo Jima area on 8 March, and entered San Pedro Bay, at Leyte, on 12 March. After 10 days of upkeep and being joined by a newly redeployed VC-13 from , she sailed to join the invasion of Okinawa.

Okinawa and post war
After providing air cover for an Okinawa-bound amphibious group, Anzio joined other forces in the vicinity of Kerama Retto, in seizing that island group to provide an advanced base for the Fleet. The Okinawa attack began on 1 April, and she remained on the line until she retired to Ulithi, on 30 April, for repairs to her rudder bearings. On 21 May, the carrier resumed ASW operations in the Okinawa area. This role ended on 17 June, when she sailed to San Pedro Bay, Leyte, for upkeep.

Anzio left the Philippines, on 6 July, to begin what proved to be her last stint of combat duty. She joined TG 30.8 and positioned herself about  east of Tokyo. She made ASW patrols in support of Admiral William Halsey's attacks on the Japanese home islands. She received word of the Japanese capitulation on 15 August, and sailed for Guam, on 19 August. After refitting and training new flight crews, the escort carrier headed for Okinawa. From that point, she was to provide air cover and ASW patrol services for transports carrying occupation troops to Korea. On 8 September, she anchored at Jinsen, Korea, whence she provided air support for the landings of the occupation force. She left Korea, on 13 September, and returned to Okinawa. On 19 September, she broke her homeward-bound pennant, became a member of a Magic Carpet group and reached San Francisco, on 30 September.

While at San Francisco, Anzio was modified to provide maximum passenger accommodations. The carrier made two trips to the western Pacific and back, one to Pearl Harbor and one to Shanghai, China, to shuttle American troops home as part of Operation Magic Carpet. She arrived at Seattle, Washington, on 23 December, and ended the year at that port. On 18 January 1946, Anzio sailed for Norfolk, Virginia. She paused at San Francisco, then continued southward to transit the Panama Canal before finally reaching the east coast. Anzio was placed out of commission on 5 August, and became a unit of the Atlantic Reserve Fleet berthed at Norfolk. The ship was redesignated CVHE-57 on 15 June 1955. Anzio was struck from the Naval Vessel Register on 1 March 1959, and sold to Master Metals Co., on 24 November, for scrapping.

Awards
Coral Sea/Anzio received eleven Navy Unit Commendations and nine battle stars for service in World War II. The Secretary of the Navy commended the men of Anzio "For outstanding heroism in action against enemy Japanese forces in the air, ashore and afloat. Operating in the most advanced areas"

References

Bibliography

External links

Casablanca-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Ships built in Vancouver, Washington
1943 ships
S4-S2-BB3 ships

USS Anzio (CVE-57)


تسعديت عيسو (ولدت 19 يونيو 1989 بسيدي عيش، ولاية بجاية، الجزائر) هي لاعبة كرة طائرة جزائرية. شاركت في الألعاب الأولمبية ببكين 2008 و لندن 2012 مع المنتخب الجزائري للسيدات وفي كأس العالم 2011 و فازت معه بالبطولة الإفريقية 2009 .

معلومات الاندية
النادي الحالي : نجمة الشلف (الجزائر)

النادي السابق : جمعية ولاية بجاية (الجزائر)

النادي الأول : نادي صدوق بجاية (الجزائر)

 منتخب الجزائر لكرة الطائرة سيدات
 البطولة الجزائرية لكرة الطائرة سيدات

روابط خارجية

مصادر

جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
لاعبات كرة طائرة جزائريات
لاعبو كرة طائرة أولمبيون من الجزائر
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية من الجزائر
مواليد 1409 هـ
مواليد 19 يونيو
مواليد 1989
مواليد في بجاية

تسعديت عيسو


Giyim Üretim Teknolojisi Alanı, Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi (MEGEP) kapsamında mesleki ortaöğretim kurumlarında eğitim verilen alanlardan biri.

Giyim ve hazır giyim sanayi, sağladığı istihdam imkânı, üretim sürecinde yarattığı katma değer ve uluslararası ticaretteki ağırlığı nedeniyle ekonomik kalkınma sürecinde önemli rol oynayan bir sanayi dalı olagelmiştir. Gelişmiş ülkelerin 18. yüzyılda gerçekleştirdikleri sanayileşme sürecine damgasını vuran tekstil ve daha sonra hazır giyim sanayi, günümüzde de gelişmekte olan ülkelerin kalkınmalarında benzer bir rol oynamaktadır.

Tekstil ve hazır giyim sanayi, gelişmiş pazar ekonomilerinde yaratılan katma değer sıralamalarında Tekstil göstermektedir. Diğer sektörlerde olduğu gibi hazır giyim sektöründe de teknolojik gelişmeler paralelinde yapılan işin süresini kısaltmakta ve verimi artırmaktadır. Dolayısıyla yeni teknoloji kullanımını geliştirip destekleyecek temel meslekî eğitimin verilmesi gereği de hissedilmektedir. Bu meslekte yetişmiş eleman bulmakta zaman zaman güçlükler yaşanmaktadır. Nitelikli eleman sıkıntısına çözüm olarak, sınırlı olan mesleki eğitim imkânlarının artırılması gösterilmektedir. İş yerlerinin ücret politikalarında önemli sayılabilecek farklılıklar bulunmakta, bu nedenle iş devamlılığı sağlanamamakta ve elemanlar sık sık iş değiştirmektedir. Bilgi ve beceri düzeyi yüksek olan iyi yetişmiş meslek elemanlarının iş bulma şanslarının yüksek olduğu gözlenmektedir.

Giyim sektörü, gerek yaratılan katma değer gerekse ihracat gelirleri içindeki yüksek payı nedeniyle Türkiye gibi yoğun genç nüfusa sahip ülkelerde Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi kapsamında, Giyim Üretim Teknolojisi Alanı altında;

 Kadın giyim modelistliği
 Erkek giyim modelistliği
 Çocuk giyim modelistliği
 İç giyim modelistliği
 Hazır giyim model makineci
 Deri giyim
 Kadın terziliği
 Erkek terziliği
 Kesim

dallarında öğretim programları hazırlanmıştır.

Türkiye'de Giyim Üretim Teknolojisi Alanı'nda, bu dalların öğretim programları hazırlanarak eğitimine başlanmasının, sektörde yıllardır süregelen eğitim açığını giderecek önemli bir girişim olacağı düşünülmektedir. Giyim Üretim Teknolojisi Alanı programı, sektör ihtiyaçları göz önünde bulundurularak hazırlanmış geniş kapsamlı bir programdır.

Giyim Üretim Teknolojisi Alanı programının hazırlanmasında, Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığında görevli uzman ve alan öğretmenleri, sektör temsilcileri, üniversitelerden alan uzmanları ve meslek elemanları ile işbirliği içinde hazırlanmıştır.

Bu doğrultuda Giyim Üretim Teknolojisi Alanı ve altında yer alan mesleklerde uluslararası ve ulusal düzeyde standartlara uygun, her yaşta ve düzeyde bireye eğitim olanağı sağlayan programları hazırlamak hedeflenmiştir.

Dış bağlantılar
 MEGEP ( Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi)

Tekstil mühendisliği
Tekstil üretim teknikleri
Mesleki açıköğretim liseleri

Giyim üretim teknolojisi


Pozitif ve negatif elektrik yük miktarının dengede olmadığı parçacıklara denir. Eğer pozitif yükler daha fazlaysa parçacık artı yüklü, negatif yükler daha fazlaysa parçacık eksi yüklüdür. Bu iki yükün birbirine eşit olması durumunda parçacık yüksüz veya nötrdür.

Aslında doğada bütün parçacıklar (atom ve moleküller) eşit sayıda proton (artı yüklü temel parçacık) ve elektron (eksi yüklü temel parçacık) içerirler. Bu nedenle doğal olan, parçacıkların yüksüz olmasıdır. Sürtünme gibi çeşitli nedenlerle parçacıklar elektron alabilir veya kaybedebilir. Proton sayısı ise (nükleer değişimler dışında) sabittir, değişmez. Elektron alan parçacık eksi yüklenirken, elektron kaybeden parçacık artı yüklenir. Dolayısıyla parçacıkların yükleri sahip oldukları elektron sayısıyla doğrudan ilişkilidir.

Bir başka deyişle; protonlar atom çekirdeğinde çok güçlü nükleer kuvvetlerle birbirine bağlı tutulmaktadır. Bir atomun proton kaybetmesi veya kazanması çok zordur. Atom çekirdeğinin etrafında kümelenen elektronlar ise atomlar tarafından kolaylıkla kaybedilebilir veya kazanılabilir. Örneğin masanızın yüzeyindeki atomların dış yörüngelerinde gezinen (yüksek enerji seviyesindeki) elektronları elinizle süpürebilirsiniz. Bu durumda ya masanız elektron kaybederken eliniz elektron kazanacak ya da tam tersi olacaktır. İki durumda da bir taraf pozitif yüklenirken, diğer taraf negatif yüklenecektir.

Yüklü parçacıkların davranışları Coulomb Kanunu ile incelenir.

Dış bağlantılar
 Yüklü parçacıklarla ilgili bir simulasyon yazılımı

Elektromanyetizma
Parçacık fiziği

Yüklü parçacık


Iguazú Şelalesi (Portekizce: Cataratas do Iguaçu []; İspanyolca: Cataratas del Iguazú []), 1.320 km uzunluğunda Güney Amerika'da bir nehir. İsmi Yguazu kelimesinden (Guarani dilinde Büyük su) gelir.

İki farklı nehrin (Irai ve Atuba) Curitiba şehri yakınlarında birleşmesinden oluşur. Parana nehrine dökülmeden önceki son kilometrelerinde Arjantin (Misiones eyaleti) 80% ile Brezilya (Parana eyaleti) 20% arasında sınır oluşturur.

Parana Nehri'ne döküldüğü yerin yakınlarında, Brezilya tarafında Foz do Iguaçu, Arjantin tarafında ise Puerto Iguazú şehirleri bulunur. İki şehir de nehri geçen bir köprü ile birbirlerine bağlıdır.

Iguazú Şelalesi'nin en ünlü özelliği, nehrin döküldüğü yerin birkaç kilometre öncesindeki şelaleleridir. Şelaleler de aynı şekilde tam sınırda bulunur. Büyük kısmı, görkemli "Şeytan Gırtlağı"'na geçiş imkânının da bulunduğu Arjantin kısmındadır. Ama insan, şelalelerin etkisini Brezilya tarafından daha iyi hisseder. Toplam genişliği 2700 m olan Igaçu Şelaleleri'nde, ortalama 1.700 m³/s, uzun yağışlardan sonra ise 7.000 m³/s su, iki basamak halinde 75 metreden dökülür.

Bu doğa güzelliğini, Álvar Núñez Cabeza de Vaca 1542 yılında keşfetmiştir. Eleanor Roosevelt bu nefes kesici doğa mucizesine baktığında, ağzından şu iki kelime dökülmüş: "Poor Niagara" (zavallı Niagara)

Her iki tarafı da kapsayan milli park 1984 yılında UNESCO tarafından "Dünya mirası" listesine alınmıştır. Turizm sebebi ile lokal anlamda çok önemli bir ekonomik rol oynar.

Iguazú Şelalesi Dünyanın 7 Doğa Harikası geçici(kesin olmayan) listesine girdi. Merkezi Cenevre'de bulunan İsviçreli vakıf New7Wonders tarafından düzenlenen dünya çapındaki anket sonucunda ilk 7'de yer aldı.

Dış bağlantılar

 Brezilya park idaresi sayfası çok dilli sayfa
 360° Iguazú
 Arjantin park idaresi sayfası  çok dilli sayfa
 Visit Iguazu falls

Resimler

Kaynakça

Arjantin'deki şelaleler
Brezilya'daki şelaleler
Arjantin'deki Dünya Mirasları
Brezilya'daki Dünya Mirasları
Misiones eyaleti
Uluslararası şelaleler

Iguazú Şelaleleri


Europa Națiunilor și Libertății (ENF; în ) a fost un  din Parlamentul European lansat la 15 iunie 2015. Cu 37 de membri, grupul a fost cel mai mic din Parlamentul European. Majoritatea grupului a fost formată din Frontul Național francez, cu 17 deputați în Parlamentul European din 37. Grupul reunește și europarlamentari ai grupărilor eurosceptice din alte țări europene.

ENF  a fost grupul parlamentar al partidului european Mișcarea pentru o Europă a Națiunilor și a Libertății. Deputații -ului olandez al lui Geert Wilders sunt însă membri ai , iar alți europarlamentari nu au nici o afiliere europeană. ENF are 28 de membri din partidul central, Mișcarea pentru o Europă a Națiunilor și Libertății (MEF), ceilalți 9 deputați din Parlamentul European fiind în grup doar ca aliați ideologici.

Istorie
În urma alegerilor europarlamentare din perioada 22-25 mai 2014,  (EAF), cuprinzând partide de dreapta și extremă dreapta din toată Europa, și-a fixat obiectivul de a forma un grup parlamentar stabil în Parlamentul European înainte de începerea celei de a-. O încercare anterioară de a forma un grup de extrema dreaptă în Parlamentul European în timpul celei de- a fost efemerul grup Identitate, Tradiție și Suveranitate din 2007.

La 28 mai 2014, în cadrul unei conferințe de presă la Bruxelles, s-a anunțat că Alianța condusă de Marine Le Pen de la Frontul Național Francez (FN) și Geert Wilders din  (PVV), împreună cu liderul Ligii Nordului Matteo Salvini, negociază formarea un grup parlamentar. La 24 iunie 2014, alianța Le Pen / Wilders nu reușise să adune 25 de europarlamentari neafiliați din șapte state membre ale UE, și astfel europarlamentarii lor și-au început legislatura ca neafiliați. Mai târziu, în 2014, această alianță a fost înlocuită de Mișcarea pentru o Europă a Națiunilor și Libertăți (MENL), fără participarea PVV.

La 15 iunie 2015, Marine Le Pen a anunțat că în ziua următoare va fi lansat un nou grup în Parlamentul European, care va cuprinde deputații europeni din FN, PVV, LN, Partidul Libertății din Austria (FPÖ), interesul flamand (VB),  (KNP) din Polonia și fosta membră a Partidului pentru Independența Regatului Unit (UKIP), . Împreună cu disponibilitatea europarlamentarilor UKIP excluși, crearea grupului cu reprezentare din șapte state membre diferite a fost posibilă prin înlăturarea a două figuri istorice, dar controversate, ale extremei-drepte: Jean-Marie Le Pen a fost suspendată de către Frontul Național, în timp ce plecarea lui  de la KNP i-a permis Marinei Le Pen și lui Wilders să-i accepte cei doi membri ai partidului în grupul lor, ceva ce aceștia respingeau în timpul discuțiilor din iunie 2014. Între delegațiile FN, Bruno Gollnisch a ales să nu se alăture grupului, din solidaritate cu fostul președinte Jean-Marie Le Pen, în timp ce  a aderat câteva zile mai târziu. Unul dintre cele patru locuri  a rămas vacant la momentul creării grupului până la 8 septembrie 2015, când  l-a înlocuit pe , care a murit la 5 mai 2015.

În iulie 2015 Parlamentul European a decis că grupul va primi 3 milioane de euro pe an din fondurile UE. Prin adăugarea tuturor subvențiilor pentru grup, precum și pentru partidul politic și grupul de reflecție, fondurile ajung la 17,5 milioane de euro pentru următorii patru ani ai mandatului lor.

La 15 iulie 2015 europarlamentarul român Laurențiu Rebega a părăsit atât Partidul Conservator, cât și grupul S & D pentru a se alătura ENL. La 9 noiembrie 2015  a părăsit grupul.

Revizuirea voturilor din Parlamentul UE privind rezoluțiile critice față de Rusia sau măsurile care nu sunt în interesul Kremlinului (de exemplu, ), Institutul de Capital Politic din Ungaria a constatat că membrii ENL votaseră "împotrivă" în 93% din cazuri.

Prima convenție a ENL a avut loc la 28 și 29 ianuarie 2016, la Milano, cu toți liderii partidelor membre ale ENL împreună cu liderul  (SPD), , a cărui partid nu este membru al ENL, și nu are europarlamentari. În timpul acestei convenții, fiecare lider a ținut un discurs urmat de o conferință de presă a doua zi.

În cadrul convenției partidului Alternativa pentru Germania (AfD) din 30 aprilie 2016, s-a anunțat că europarlamentarul  se va alătura grupului ENL. Celălalt europarlamentar al AfD,  a aderat la grupul Europa Libertății și Democrației Directe (ELDD) în martie 2016, ambii deputați fiind excluși din grupul ECR.

La 2 octombrie 2017 trei deputați au părăsit Frontul Național și s-au alăturat grupului ELDD două zile mai târziu.

La 2 martie 2018 europarlamentarul român Laurențiu Rebega a părăsit grupul.

În mai 2018 un alt europarlamentar, , a părăsit Frontul Național pentru a se alătura grupului ELDD.

În ianuarie 2019 trei membri ai Partidului pentru Independența Regatului Unit au aderat la grup.

La 12 iunie 2019, în urma Alegerilor pentru Parlamentul European, 2019, succesorul grupului ENF a fost anunțat că va fi Grupul Identitate și Democrație, acesta a fost lansat ziua următoare.

Note

Partide eurosceptice
Grupuri politice din Parlamentul European

Europa Națiunilor și Libertății


Die Deutschkunde war das Ziel einer schulischen Reformbewegung in Deutschland, die sich ab 1912 im Deutschen Germanistenverband bzw. in der Gesellschaft für deutsche Bildung organisierte und teilweise in die nationalsozialistische Erziehung überging. Den Begriff prägte 1912 der Germanist und spätere Leipziger Oberstudiendirektor Walther Hofstaetter (1883–1968).

Entwicklung und Ziele
Getragen von Hochschulgermanisten und Deutschlehrern, wollte die Bewegung möglichst den gesamten Unterricht (Sprachen, Kunst, Musik, Religion, Geschichte, Geografie) am Fach Deutsch orientieren und die Erziehung zum "Deutschsein" in den Mittelpunkt stellen. Die "Gesamtwissenschaft vom Deutschtum" (Julius Petersen) wollte eine aus Volkskunde und Literaturinterpretation, Geschichtsphilosophie und Philologie gemischte Kulturgeschichte im Zeichen einer idealisierten Nationalkultur entwickeln. Damit sollte die gymnasiale Orientierung an den Alten Sprachen und der deutschen Klassik durch den Neuhumanismus abgelöst werden. Das deutsche Wesen, die deutsche Kultur in ihrer ganzen Breite und historischen Tiefe bis zum frühen Mittelalter sowie das deutsche Volk sollten im Zentrum der Erziehung stehen. Somit lagen häufig politisch völkische Positionen dieser Richtung nahe. Vertreter waren z. B. Friedrich Panzer, Ernst Elster, Klaudius Bojunga und Johann Georg Sprengel. Für den Geschichtsunterricht schloss sich Ulrich Peters an.

Im methodischen Bereich folgten die Pläne modernen Erkenntnissen: Statt Lehrervortrag war Arbeitsunterricht zentral. Stoffauswahl und Aufgabenstellung sollten jeweils zu den Altersstufen passen: In Klasse 8 wurde die "Vertiefung in heldenhaftes deutsches Leben auf allen Lebensgebieten" angestrebt, für die Mädchen neben den Helden der Arbeit auch in die "Heldinnen der Arbeit und des Duldens". In Klasse 9 waren wichtig die "Bilder aus der Kolonisation im deutschen Osten, aus dem Deutschtum in den abgetretenen Gebieten und im Ausland". In Klasse 11 ergänzte die – im Original zu lesende – mittelhochdeutsche nun auch die althochdeutsche und -nordische Dichtung.

Die Bewegung erreichte unter den Fachvertretern große Popularität und wirkte z. B. in Preußen auf die Lehrpläne seit 1924 durch den politischen Einfluss von Hans Richert: "Im deutschen Unterricht sollen die Schüler lernen, deutsch zu reden und zu schreiben, deutsch zu fühlen, zu denken und zu wollen." Auf heftige Kritik stieß sie jedoch beim Leipziger Pädagogen Theodor Litt, der die Gefahr sah, dass die Grundfertigkeiten der Schüler durch die stoffliche Überfüllung gefährdet würden (Die gegenwärtige pädagogische Lage und ihre Forderungen, Vortrag auf der Weimarer Tagung 1926). So folgten nicht alle deutschen Länder den Zielen dieser Bewegung.

Zeitschriften
 Zeitschrift für Deutschkunde (1920–1943, zuvor seit 1887: Zeitschrift für den deutschen Unterricht, hg. v. Otto Lyon)
 Zeitschrift für deutsche Bildung (1925–1944)

Weblinks

Literatur
 Walther Hofstaetter: Deutschkunde. Ein Buch von deutscher Art und Kunst. Teubner, Leipzig 1917.
 Sachwörterbuch der Deutschkunde, hg. v. Walther Hofstaetter u. Ulrich Peters, 2 Bde., Teubner, Leipzig 1930.
 Horst Joachim Frank: Geschichte des Deutschunterrichts. Von den Anfängen bis 1945. München 1973.
 Elke Peters: Nationalistisch-völkische Bildungspolitik in der Weimarer Republik: Deutschkunde und höhere Schule in Preußen. Beltz, Darmstadt 1972, ISBN 3-407-18277-5.
 Wolfgang Hegele: Literaturunterricht und literarisches Leben in Deutschland (1850–1990). Historische Darstellung – Systematische Erklärung. Würzburg 1996, ISBN 3-8260-1160-0, S. 34ff.

Einzelnachweise

Schule in der Kultur
Kulturgeschichte der Neuzeit
Bildung (Weimarer Republik)
Kulturelle Kontroverse
Bildung und Erziehung im Nationalsozialismus

Deutschkunde


ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත (13 June 1970 – 8 June 2017) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ ගායන ශිල්පියෙකු මෙන්ම සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයකුද වේ.

ළමා කාලය
ගාල්ලේ නවදගල, සිරිපුර පිටිසර ගම්මානයේ උපත ලද ප්‍රින්ස් 1990 දශකයේ මුල් භාගයේදී යතුරුපුවරු වාදකයෙකු ලෙස සිය සංගීත දිවිය ආරම්භ කළේ ඔහුගේ සහජ හැකියාවන් සමඟිනි.  ඔහුගේ පියා ඊටන් ප්‍රනාන්දු, ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ හිටපු වයලීන වාදකයෙකු වූ අතර හිටපු විදුහල්පතිවරයෙකු සහ සංගීත ගුරුවරයෙකි. ඔහුගේ මව වන රොසලින් පල්ලියගුරුගේ ද විදුහල්පතිනිය වූ අතර ඇය 2014 වසරේ ඩුබායි රෝහලකදී මිය ගියාය.  ප්‍රින්ස්ට එක් සොහොයුරියක් සිටී, ඇය මිය යන තුරුම ප්‍රින්ස්ව රැකබලා ගත්තාය.

ගායන ජීවිතය
ඇල්පිටිය ආනන්ද මහා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ප්‍රින්ස් පාසල් යන අවදියේදීම තම සංගීත හැකියාවන් ප්‍රදර්ශනය කළේය.  ඔහුගේ පළමු සංගීත ගුරුවරයා වූයේ නිහාල් ගම්හේවාය, නමුත් 1987-89 JVP කැරලි හේතුවෙන් පන්තිවලට බාධා එල්ල විය.  1990 දී ප්‍රින්ස් ජාතික තරුණ සේවා සභාවේ බෙල්වුඩ් සංගීත ඇකඩමියට ඇතුළත් වූ අතර ගම්හේවා යටතේ වයලීන වාදකයෙකු ලෙස සේවය කළේය.  ඔහු චන්දන ලියනආරච්චි, ජයසිරි අමරසේකර වැනි සහෝදර සංගීතවේදීන් සමඟ වසර තුනකට පසු බෙල්වුඩ් ඩිප්ලෝමාව සම්පූර්ණ කළේය.  එය අවසන් වීමත් සමඟ ඔහු තම සංගීත ගුරුවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ඔහුට ගීත කිහිපයක් ලිවීමටය.  ඒ සමඟින් ගම්හේවා ඔහු වෙනුවෙන් පෙම්වතුන් සිනාසේ, වෙරල කොනක හිද, ආදරේ නම් ඇයි, සඳ කුමාරියක් ඇතුළත් ගීත හතරක් ලිවීය.  ශ්‍රී ලාංකේය සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රථම වරට Octapad සංගීත භාණ්ඩය භාවිතය හේතුවෙන් මෙම ගීත හතර ඉස්මතු විය.

ඔහු 1992 දී සඳ කුමාරියක් දිගේකා යනවා ගීතයෙන් ගායකයෙකු ලෙස ජනප්‍රිය වූ අතර විවෘත වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනී සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ ඔහුගේ සලකුණ තැබීය. ඔහුගේ වඩාත් ජනප්‍රිය ගීත අතරට සීගිරියේ කුරුටු ගීත, ඔබ හමුවූ දිනේ, සුදු මල් පොකුරක්, සඳරැණු වහෙන සහ සමුදෙන්න සමුගන්න නම් ඇතුළත් වේ.

රෝගීවීම හා මියයාම
2014 දී, ඔහුගේ මවගේ මරණයෙන් පසු, ප්‍රින්ස් කම්පනය හේතුවෙන් ඩුබායි හි රෝහල් ගත කරනු ලැබීය.  2015 දෙසැම්බර් 17 වැනි දින ප්‍රින්ස් ප්‍රථම වරට කරාපිටිය ශික්ෂණ රෝහලට ඇතුළත් කරනු ලැබුවේ දැඩි උණ හේතුවෙන් ඔහුගේ මොළයට විෂබීජ ආසාදනය වීම හේතුවෙනි. ඔහුගේ අසාධ්‍ය තත්ත්වයත් සමඟ බොහෝ සුබසාධන සංවිධාන සහ සෙසු කලාකරුවන් ඔහුව සුව කිරීම සඳහා අරමුදල් රැස් කිරීමට පටන් ගත්හ.  සමහර ප්‍රතිකාර වලින් පසු ප්‍රින්ස් රෝහලෙන් නිදහස් වූ නමුත් නොකඩවා බෙහෙත් ගැනීමට සිදු විය. ඔහු නිවසේ සිටින විට, බොහෝ කටකතා ඔහු නිරෝගී බව පෙන්නුම් කළ නමුත්, ඔහුගේ සොහොයුරිය ඒ සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, ප්‍රින්ස්ට සනීප නොවන බවත්, දියවැඩියා සහ වම් පාදයේ අක්‍රියතාවට ප්‍රතිකාර කරන බවත් දන්වා සිටියාය.

කෙසේ වෙතත්, 2017 මාර්තු මාසයේදී ප්‍රින්ස්ගේ මොළයට විෂබීජ ආසාදනයක් හේතුවෙන් නැවත නවලෝක රෝහලට ඇතුළත් කරන ලදී.  ඔහුට අඛණ්ඩව දින පහක් එන්නත් කිරීමේ පාඨමාලාවක් සමඟ ප්‍රතිකාර කළ යුතුය. අන්තර්ජාලය පුරා පැතිර යන බොහෝ කටකතා ඔහු මියගොස් ඇති බව පැවසුවත් ඔහුගේ සහෝදරිය විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.  මෙම කටකතා හේතුවෙන් ඔහුගේ ප්‍රතිකාර සඳහා මුදල් ද අඩු වූ අතර මෙය ඔහුගේ පවුලේ අයට ඔවුන්ගේ ඉඩම් සහ වාහන විකිණීමට ද පෙළඹුණි.  මේ අතර, පාර්ලිමේන්තු ප්‍රතිසංස්කරණ හා ජනමාධ්‍ය අමාත්‍ය ගයන්ත කරුණාතිලක විසින් රුපියල් මිලියන 100ක චෙක්පතක් ප්‍රදානය කරන ලදී.  ඔහුගේ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර සඳහා ද රුපියල් 100,000 ක්.

2017 ජූනි 8 දින, ප්‍රින්ස් වයස අවුරුදු 47 දී රෝහලේදී මිය ගියේය.ඔහුගේ දේහය දින 4ක් ඔහුගේ නිවසේ තබා 2017 ජූනි 11 දින තැන්පත් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ මරණයට පෙර රෝහල් බිල අවසන් කර නොතිබුණි.  ශ්‍රී ලංකා ගායක ගායිකා සංගමය විසින් සංවිධානය කරන ලද සංගීත සංදර්ශනයකින් පරිත්‍යාග කිරීමෙන් පසු මුළු ලක්ෂ 25 කට වැඩි මුදල අවසන් කරන ලදී.

ගීත ලැයිස්තුව
ඔහුගේ ගීත ඇල්බම අනුව මෙහි ඇත.

සඳ කුමාරියක්
 පෙම්වතුන් සිනාසේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  වෙරළ කොනක (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සංගීත සාගරේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 ආදරේ නම් ඇයි මෙතරම් (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
   මා අවන්හලේදී (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  හිනහෙන්න යලිත් (ප්‍රසන්න සේපාල / හේමලාල් ගීතදේව)
  සුදු වැලි විසිරුන (ලලිත් වසන්ත / විජයබණ්ඩාර වැලිතුඩුව)
  ඔබ හමුවූ දිනේ (ශාන් ද සිල්වා / ශාන් ද සිල්වා)
  පිණි වැටෙනා මල් යායේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  මලක් තනිව පිපිලා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සඳ කුමාරියක් (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  විජිතය ආදරයේ (රූකාන්ත ගුණතිලක / රූකාන්ත ගුණතිලක)

ඔබ පෑ පෙම් සිනා
 ඔබ පෑ පෙම් සිනා මා හදේ සැඟවුණා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සමුදෙන්න සමුගන්නනම් (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  නිල්වන් ගුවන් ගැබේ පායා සුපුන් සඳේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 පෙම් වේදනා හද පාරයි වේදනා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 ඇයි ඔබ සෝකයෙන් මුසපත් වෙලා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සතුටු සිනා මුව රඳවා (ප්‍රසන්න සේපාල / ජනක චන්ද්‍ර ද සිල්වා)
  සුදු මල් පොකුරක් අතින් දරා මා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  අඹ යාළුවේ නිබඳ සෙවනැල්ල සේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  පූජාසනේ අද අඳුරුයි (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සුළගේ සැලී පිපි කුසුමකී (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 මේ මාවතේ රෑ කළුවරේ සක්මන් කරන්නේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  ඔබ හා ගෙවූ අතීතේ (ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත / ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත)

මහද ප්‍රේමාදරේ
  මහද ප්‍රේමාදරේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  කවදාක ඉටුවේදෝ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  දහසක් දේ කියන්නයි (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 හමුවන්නට ආ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 ඔබ කවුරුදෝ තනි පැල්පතේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  ගොළු හදවතකට (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 සියොළග දවා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  රෑ උයන්තලාවේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
  සඳ පාළුවේ සීතල රැයේ (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)
 මා හඩවලා ඔබ මගෙන් වෙන්වෙලා (විශාරද නිහාල් ගම්හේවා / විශාරද නිහාල් ගම්හේවා)

සෙනෙහස ඔබේ 1
 සිතින් ඉවසන්න බෑ
 සෙනෙහස ඔබේ
 ආදරේට කෝඩුකාර
 ඔය නිලුපුල් නෙතු
 සඳ රේණු වෑහෙනා
 සමුදුන් දෑසේ
 සන්සාරයේ පැතු සේ
 මා එදා කියු දේ
 ඔබ මා හදින්
 රාධා මා මෙදා (යුග - චන්ද්‍රලේකා පෙරේරා)

සෙනෙහස ඔබේ 02 - කඳුළු ගංගා
 ඔබ පිදු ආදරේ
 සිතින් හද හඬා
 හදේ වේදනා
 සැමරුම් පොතේ
 කඳුළු ගංගා
 දිවුරා  එදා මා හා
 සාප කරන්න එපා
 ඇස් දෙකෙන්
 කඳුළක රහසක්
 නින්ද නැතේ රැයේ

සෙනෙහස ඔබේ 03 - සිහින මවා
 කඳුලින් හඬනා
 සිහින මවා
 රන් තරුවක් දෝ
 පෙම් හදවත්වල
 කඳුළු වැල්
 සෙනෙහසේ නාමයෙන්
 ලිපියක් නිසා
 සුවඳ රෝස යාය
 මා තනි වී
 දෑසේ රහස

සෙනෙහස ඔබේ 04 - දූපතේ යාලුවේ
 දුපතේ යාලුවේ
 කළුවර අහසට
 ඔබ දැකගන්නෙමි
 ඔබ පෙම්වතියයි
 මුතුකැට අකුරින්
 අම්මා
 ලේන්සුව
 සමුදෙන්න බෑ
 මා දිහා නොබලන
 වරෙල්ලා යන්න යමල්ලා

සුදෝ සුදට
 සුදෝ සුදට
 රතුපාට හැන්දෑවේ
 කඳුළු බිදුවක්
 පෙම්කල වරදට
 මලකින් මලකට
 අංජලිකා
 සෙව්වන්දි
 සීතල කඳුලක්
 පෙම් වියෝ කඳුළු
 කඳුලක සිසිලස

සඳකඩපහණ
 කුමාරියක් බලන්න
 ඔබම සමුගන්න
 අතීතයෙ සුවඳයි
 මේ මල මගේ
 නෙත් පියාපත් වලින්
 සමාවෙන්න මට පියාණනේ
 රෑ අදුරු යාමයේ
 සදකඩ පහණේ
 ගිනි මද්දහනේ
 නූපන් ගී වැල්
 පෙර සංසාරේ
 හිමිකමක් මට නෑ
 එක සිනාවකට මම
 සීත කදුලින් පිපි
 දුර ඈත තරු දිහා
 පේමයේ වියෝවෙන්
 සියලුම ගීත පද රචනය හා සංගීතය විශාරද නිහාල් ගම්හේවා

සීගිරියේ කුරුටු ගීත
 සීගිරියේ කුරුටු ගීත
 තරු සේ නෙත
 සඳුන් අරණක
 මම කුරුලු පෙම්වතෙක්
 කඳුළු කෙතරම්
 මේ අහස පුරා (ශශිකා නිසන්සලා සමග)
 ඔබෙන් ඈතට
 කැලණි ගඟට
 විළඳ කැවූ
 ඔබ සුසුම් හෙළන්න
 කවි කියන්න වරම්
 සඳ කැලුම් දෙන
 මෝදු වෙලා
 වයිරෝඩිය දිලෙන
 කැලෑ මලේ කොහේ ගියාදෝ

සුළඟට හාදු තියන්න
 සුළඟට හාදු තියන්න
 අහිංසකව සඳ ඇවිදින්
 සද ඇවිදින්
 ඉතින් අපි යමු
 මුතු කඳුලැලි
 කලාවැවේ දියවර
 සුන්දර හාදුවක්
 නිදි යහනම
 කඳුළු හරිම සුන්දරයි
 පිදුරුතලාගල
 මංගල දවසේ
 සුළං කපොලු
 යහනාවේ දොරගල
 ඇතුගල විහාරයේ
 රත්තරනේ ගලන කඳුළු
 හසුනක ලීවාට

කඳුළු කතන්දරේ
 අත මාරු කලත්
 සඳ දිහා බලන
 සඳක් නම් සඳක්
 හිස් තැනක් තියා තිබුනත්
 කඳුළු කතන්දරේ
 අදයි අමාවක
 කඳුළු පුජාසනයෙන්
 හරි ලස්සන
 සොඳුරු මල් යායක
 ලා රතු රෝස මල
 දුන්හිඳ දිය ඇල්ලේ
 දැල්වු පහනේ
 ලස්සන රාත්‍රියේ
 ලැබුණා ලියුමක්
 සිහිනෙන්සුරංගනා
 සඳ සාවිය
 සියලුම ගී පද - චන්න ජයනාත්
 සංගීතය - ජයසිරි අමරසේකර

ආදරෙයි රත්තරං
 ආදරෙයි රත්තරන්
 තරු වගේ ඇස්
 අහිංසක ම පූජාවක්
 මගේ කඳුළු
 කඳුළු මල් පෙති
 කඳුළු බිංදු බිංදු
 සුදු නෙළුමක් සේ
 ආදරයෙනි හිතන්න
 වැරදුණු කුරුමානම
 නොඉඳුල් කුසුමක
 සද නෑ නිලඹරේ
 නුඹ දුන්නු කඳුළු
 පළමු සෙනෙහස
 සද ඇවිත් ගියා
 වසන්තයක් දෝ
 රෑ තරු නො නිදා

සිත් අහස

ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත සන්ෆ්ලවර් සමග 01
 සඳ කුමාරියක්
 ඔබ පෑ පෙම් සිනා
 සුදු මල් පොකුරක්
 මහද ප්‍රේමාදරේ
 පෙම්වතුන් සිනාසේ
 සමුදෙන්න සමුගන්න
 සිතින් ඉවසන්න බෑ
 වෙරළ කොනක හිඳ
 නිල්වන් ගුවන් ගැබේ
 ඔබ හා ගෙවු අතීතේ
 සුදු වැලි විසිරුනු
 සාප කරන්න එපා
 මා එදා කියුදේ
 මා හඩවලා
 කඳුළු ගංගා
 ඔබ හමුවු දිනේ

ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත සන්ෆ්ලවර් සමග 02
 දූපතේ යාලුවේ
 වරෙල්ලා යන්න යමල්ලා
 නින්ද නැතේ
 විජිතය ආදරයේ
 සෙනෙහස මගේ
 සුදෝ සුදට
 පිනි වැටෙනා
 ආදරෙට කෝඩුකාර කාලේ
 පූජාසනේ
 මේ මාවතේ රෑ කළුවරේ
 ඔබේ සුවඳ
 කඳුළු වැල් රන්දලා
 සංගීත සාගරේ
 මා අවන්හලේ
 ඔබ පෑ ආදරේ
 හිනැහෙන්න යලිත්

ප්‍රින්ස් රාත්‍රිය සකුරා රේන්ජ් සමග
 ඔය නිලුපුල් නෙතු
 සිතින් ඉවසන්න බෑ
 සිහින මවා
 සංගීත සාදයේ
 සංසාරයේ පැතු සේ
 සිතින් හද හඩා
 මා තනිවි
 කඳුළු වැල්
 මා දිහා නො බලන
 මා එදා කියු දේ
 සඳ රේණු වෑහෙනා
 ඔබ මා හදින්
 සමුදන් දෑසේ
 දැසේ රහස

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ

ප්‍රින්ස් උදය ප්‍රියන්ත


New Loud Rockets fue una banda indie originaria de Ciudad del Cabo, Sudáfrica, conformada por John Seth (vocalista y teclados), Jadan McCullough (guitarra), Steve Huson (guitarra líder), David Huson (bajo eléctrico) y Philip Erasmus (batería). Activa desde principios de 2006, New Loud Rockets lanzó su primer EP titulado Let's Play House (2007).

Referencias

Grupos de indie rock de Sudáfrica
Grupos de pop rock de Sudáfrica

New Loud Rockets


Andrew Charles Elliott (June 22, 1829 – April 9, 1889) was a British Columbian politician and jurist.

Career
Elliott's varied career in British Columbia included gold commissioner, stipendiary magistrate, and, following the union of the Island and Mainland Colonies in 1866, high sheriff of the province. He resigned his magistracy to take the post as High Sheriff. He was a member of the colony's appointed Colonial Assembly from 1865 to 1866. After the colony became a province of Canada, he was elected, in 1875, to the Victoria City seat in the provincial legislature and became leader of the opposition.  Before his election to the House, he was a provincial magistrate in Lillooet.

In 1876, Elliott became the fourth Premier of the province on the defeat of George Anthony Walkem's government in a Motion of No Confidence. His government was unstable, and he was unable to make progress with the federal government on the province's demands that Ottawa builds a railway to the Pacific. Tax increases and the government's failure to secure a railway terminus for Victoria, British Columbia led to Elliott's defeat in his riding in the 1878 election as well as the defeat of his government.

Death
Andrew Charles Elliott is interred in the Ross Bay Cemetery in Victoria, British Columbia. His obituary in Amor de Cosmos' Victoria Colonist newspaper read:

Family life
His daughter Mary married James W. Douglas, the only son of James Douglas, but his son-in-law died at age 32, and Elliott was one of the pallbearers at the funeral.

External links
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online
Halfway to the Goldfields, Lorraine Harris, J.J. Douglas, Vancouver, 1977

1829 births
1889 deaths
Premiers of British Columbia
Elliot, Andrew Charles
Canadian civil servants
Gold commissioners in British Columbia
People from Lillooet
Irish emigrants to pre-Confederation British Columbia
Members of the Colonial Assembly of British Columbia
Colony of British Columbia (1858–1866) judges
Canadian magistrates

Andrew Charles Elliott


Olaylar

Doğumlar
 24 Ağustos - V. Geoffroy, Anjou kontu (ö. 1151)
 tarihi bilinmeyen
 II. Kılıç Arslan, Türkiye Selçuklu Devleti sultanı (ö. 1192)

Ölümler
 27 Ekim - Nestor, Doğu Slavlarına ait günümüze ulaşan en eski kronik olan Nestor Kroniği'nin yazarı olduğu düşünülen bir keşiş (d. 1050)
 10 Aralık - Fahrülmülk Rıdvan bin Tutuş, Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı Alp Arslan'ın torunu
 tarihi bilinmeyen
 Ebu Bekir Şâşî, şafii fıkıh alimi ve yazarı (d. 1037)

1113


An Eulophia alta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Fawcett och Alfred Barton Rendle. An Eulophia alta in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eulophia

Eulophia alta


Rimbach ist ein Ortsteil von Bornhagen im Landkreis Eichsfeld in Thüringen.

Geschichte
Rimbach wurde am 2. April 1371 erstmals urkundlich erwähnt. Der unter der Burg Hanstein am mittleren südlichen Hang angelegte Ortsteil wurde von Handwerkern, Dienst- und Kaufleuten gegründet, die sich unter der Burg niederließen, um denen von Hanstein zu dienen. Vermutlich war der Ort auch ein Marktplatz. 1429 wurde das Dorf von bewaffneten aus Erfurt, Nordhausen und Mühlhausen zerstört und kurz darauf wieder aufgebaut. Nach der Reformation war Rimbach kurzzeitig protestantisch geworden.

1841 hatte Rimbach 297 Einwohner und war damit wesentlich größer als Bornhagen. Zum 1. April 1936 wurde die Ortschaft Rimbach in die Gemeinde Bornhagen eingegliedert. Auf Grund der Nähe zur innerdeutschen Grenze mussten sich die Bewohner von Rimbach den Grenzschutzmaßnahmen der DDR beugen. Jetzt ist das Gebiet um den Hanstein ein Ausflugsort.

Sehenswürdigkeiten
 Die Burg Hanstein ist eine frühmittelalterliche Burgruine.
 Die katholische Kirche wurde vor 1400 erbaut. Der Doppelturm stammt aus dem Jahr 1921, der spätgotische Flügelaltar in der Kirche aus dem Jahr 1407.

Weblinks

Einzelnachweise

Bornhagen
Ort im Landkreis Eichsfeld
Ersterwähnung 1371
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Eichsfeld)

Rimbach (Bornhagen)


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Hunerich (477–484)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: K'an-Ak (458–486)

Asien
 China
 Kaiser: Qi Gao Di (479–482)
 Nördliche Wei-Dynastie: Wei Xiaowendi (471–499)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Budhagupta (476–495)
 Kadamba
 König: Mrigesa Varman (475–488)
 Pallava
 König: Skanda Varman IV. (460–480)
 König: Nandi Varman I. (480–500)
 Vakataka
 König: Prithvishena II. (460–480)
 König: Harishena (480–510)

 Japan
 Kaiser: Seinei (480–484)

 Korea
 Baekje
 König: Dongseong (479–501)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Soji (479–500)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Peroz I. (459–484)

Europa
 Britannien
 Kent
 König: Hengest (455–488)
 Sussex
 König: Ælle (477–um 500)

 Reich der Burgunden
 König: Chilperich II. in Valence (480–493)
 König: Godegisel in Genf (480–501)
 König: Godomar I. in Vienne (480–486)
 König: Gundobad in Lyon (480–516)

 Ostgotenreich
 König: Theoderich der Große (474–526)

 Reich des Odoaker
 König: Odoaker (476–493)
 Konsul: Caecina Decius Maximus Basilius (480)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Zenon (474–491)

 Reich des Syagrius
 Herrscher: Syagrius (464–486/487)

 Salfranken
 König: Childerich I. (458–481/482)

 Westgotenreich
 König: Eurich (466–484)

Religiöse Führer
 Papst: Simplicius (468–483)
 Patriarch von Konstantinopel: Akakios von Konstantinopel (471–489)

Liste der Staatsoberhäupter 480


Archibald Ernest Olpp (* 12. Mai 1882 in Bethlehem, Pennsylvania; † 26. Juli 1949 in Cliffside Park, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1921 und 1923 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Archibald Olpp besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie die Moravian School und die Lehigh University, an der er in den Jahren 1903 und 1904 selbst das Fach Chemie unterrichtete. Zwischen 1908 und 1909 lehrte er biologische Chemie an der Columbia University in New York City. Zwischenzeitlich studierte er bis 1908 an der University of Pennsylvania in Philadelphia Medizin. Im Jahr 1909 begann er in West Hoboken in seinem neuen Beruf zu praktizieren. Dort war er von 1912 bis 1914 städtischer Amtsarzt. Von 1916 bis 1924 fungierte er in Secaucus als Polizei- und Schularzt. Während des Ersten Weltkrieges war Olpp im medizinischen Dienst der Streitkräfte.

Politisch war er Mitglied der Republikanischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1920 wurde er im elften Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1921 die Nachfolge von John J. Eagan antrat. Da er im Jahr 1922 gegen Eagan verlor, konnte er bis zum 3. März 1923 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Archibald Olpp wieder als Arzt. Er starb am 26. Juli 1949 in Cliffside Park und wurde in Englewood beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1882
Gestorben 1949
Mann

Archibald E. Olpp


Jörn Svensson (13 de fevereiro de 1936 – 12 de novembro de 2021) foi um político sueco. Membro do Partido da Esquerda, serviu no Riksdag de 1971 a 1988 e no Parlamento Europeu de 1995 a 1999 como membro da Esquerda no Parlamento Europeu — GUE/NGL.

Mortos em 2021
Nascidos em 1936
Políticos da Suécia

Jörn Svensson


Tove Nielsen (1941) é uma professora dinamarquesa que serviu como ministra da educação no governo liderado por Poul Hartling entre 1973 e 1975. Ela também foi membro do Parlamento Dinamarquês e do Parlamento Europeu.

Biografia
Nielsen nasceu em Durup, Salling, a 8 de abril de 1941. Ela obteve um diploma de professora em 1964 e trabalhou como professora até 1973. Ela foi nomeada ministra da educação do governo do primeiro-ministro Poul Hartling em 19 de dezembro de 1973. Ela substituiu Ritt Bjerregaard no cargo. Nielsen esteve no cargo até 13 de fevereiro de 1975 e foi substituída por Ritt Bjerregaard.

Nielsen serviu no parlamento dinamarquês como parte do parte Venstre por três mandatos: 1972-1973, 1975-1977 e 1979-1980. Ela renunciou ao parlamento em 1980. Além disso, serviu no Parlamento Europeu entre 1979 e 1994.

Pessoas vivas
Nascidos em 1941
Mulheres da Dinamarca na política
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Tove Nielsen (política)


Papa XVI. Benedictus (Türkçe: Papa XVI. Benedikt, Papa olmadan önceki adı: Joseph Alois Ratzinger) (16 Nisan 1927, Almanya - 31 Aralık 2022, Vatikan), taşıdığı Papa unvanıyla dünya çapında 1 milyarı aşkın üyesi bulunan Katolik Kilisesi'nin 2005-2013 seneleri arası ruhani lideriydi.

Papa seçilmeden önceki yaşamı
1927'de orta sınıfa mensup Bavyeralı bir ailenin çocuğu olarak doğdu. Babası polisti. 14 yaşında Nazilerin gençlik kollarına katılmaya zorlandı; ama hiçbir zaman aktif bir katılımcı olmadı. 1941 yılında Ratzinger'in kuzenlerinden biri, Down sendromu olan 14 yaşındaki bir çocuk, Nazi rejimi tarafından götürüldü ve Nazi öjeni olan T4 operasyonu sırasında öldürüldü. Savaş patlak verince ilahiyat eğitimine ara vermek zorunda kaldı ve kendini Münih'teki bir uçaksavar birliğinde buldu. 1943 yılında, Luftwaffenhelfer (hava kuvvetleri çocuk asker) olarak Alman uçaksavar kolordusu için hazırlandı. Ratzinger ardından Alman piyade eğitimi aldı. Savaşın sonlarına doğru ordudan kaçmasına rağmen 1945'te bir süre müttefikler tarafından esir olarak tutuldu. Alman askeri olarak, bir esir kampına konuldu ancak 1945 yazında, savaşın sonundan birkaç ay sonra serbest bırakıldı. O yılın Kasım ayında, kardeşi Georg ile birlikte seminere yeniden girdi.

Ratzinger'in muhafazakâr, gelenekçi görüşleri, 1960'lardaki liberal akımlar süresince daha da pekişti. 1966'da Tübingen Üniversitesi'nde dogmatik teoloji kürsüsüne getirilmesine karşın, öğrencileri arasındaki yaygın Marksist görüşler onu bir hayli şaşırtmıştı. Hatta üniversitedeki bir dersinin politik bir gösteriden dolayı yarıda kalması, üzerinde derin bir iz bırakmıştı. Ona göre din, totaliter, zalim ve de gaddarca gördüğü herhangi bir politik ideolojiden daha üstün bir kavramdı. Daha sonradan bu konuyla ilgili olarak "Bu deneyim bana dinin hor görülmesi ile sürekli bir mücadele içinde olmamız gerektiğini bir kez daha gösterdi." diyecekti. 1969'da memleketi Bavyera'daki Regensburg Üniversitesine geçti ve nihayetinde dekan ve başkan yardımcılığına yükseldi. 1977'de Papa tarafından Münih Kardinali olarak atandı. 1981'de Papa II. Ioannes Paulus tarafından Roma'ya getirildi ve o tarihten itibaren sıkı arkadaş oldular. Papalığa seçilmesi, statükocu eğilimin başarısı olarak görülmektedir.

Tutucu bir Alman kardinali olarak tanınan Ratzinger Papalığa seçilmeden önce 24 yıl süreyle Katolik Kilisesi içinde eski Engizisyon Kurumu'nun devamı niteliği taşıyan Dinsel Öğretiler Kurulu'''nun başkanlığını yapmıştı. Başkanlığı boyunca bu kurul muhtelif Katolik ilahiyatçılarının ve din adamlarının "görüşlerinden dolayı sorgulandığı, kızağa çekilmekten görevden almaya" kadar uzanan cezalar yağdırmaktan da çekinmeyen bir kurum hâline dönüşmüştü. 1981'de, Papa II. Ioannes Paulus'a (Karol Wojytla), Mehmet Ali Ağca tarafından düzenlenen suikast girişimini araştıran soruşturma kurulunun başkanlığını yaptı.

 Papa olarak seçilmesi

Papalık seçimi oldukça uzun sürdü ve nihayet 19 Nisan 2005 günü Şilili Kardinal Jorge Arturo Medina Estevez, Aziz Petrus Meydanı'na nazır balkondan Latince Papa'mız belirlendi'' anlamına gelen 'Habemus Papam' dedikten sonra yeni Papa'nın ismini açıkladı. Estevez, yeni Papa'nın, Kardinaller Kurulu Başkanı Joseph Ratzinger olduğunu ilan etti. Yeni Papa'nın, 16'ncı Benedictus adını kullanacağı belirtildi. Benedictus Papa seçildiğinde 78 yaşındaydı ve 1730'dan bu yana seçilen en yaşlı papa oluyordu.

Yeni Papa'nın seçilişi, Sistina Şapeli'nden yükselen beyaz dumanla bildirildi. Aziz Petrus Bazilikası'nın çanları da çalmaya başladı. Yeni Papa'nın seçildiği anlamına gelen beyaz dumanı görebilmek için binlerce Katolik Aziz Petrus Meydanı'nda bekliyordu. Seçilen Papa, tarihin 265'inci Papa'sı oldu. 52 ülkeden 115 seçmen kardinalin katılımıyla Sistina Şapeli'nde yapılan seçimin ikinci gününde TSİ 18.50'de bacadan yükselen beyaz dumanla Papa'nın seçildiği duyuruldu.

Ağustos 2006 başında Nobel ödüllü Alman yazar Günter Grass'ın II. Dünya Savaşı'nın son aşamalarında bir Waffen-SS birliğinde askere alınmış olduğunu da itiraf ettiği "Soğanı Soyarken" isimli otobiyografisinde, genç Joseph Alois Ratzinger (Papa) ile konuşmalarına da yer verilmektedir.

XVI. Benedictus'un İslam'a yaklaşımı

XVI. Benedictus'un kendisinden önce gelen Papa II. Ioannes Paulus'a göre İslam dinine ve Müslümanlara karşı daha katı bir yaklaşımı savunduğu düşünülmektedir. II. Ioannes Paulus Hristiyanlarla Müslümanlar arasında diyalog kurulmasına önem vermişti. XVI. Benedictus ise diyalogdan ziyade Müslümanlara karşı dinsel bir tartışma açma eğilimi göstermekteydi.

Papa seçilmeden önce Kardinal Ratzinger Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliğine olumsuz baktığını açıkça ifade etmişti. AB'nin bir medeniyet olduğunu ve Türkiye'nin bu medeniyete ait olmadığını savunuyordu.

Türkiye ziyareti (27 Kasım-1 Aralık 2006)
Türkiye ziyaretine 27 Kasım'da Ankara'dan başlayan Papa Benedictus 29 Kasım'da Efes yakınlarındaki Meryem Ana Evi'ni ziyaret etmiştir. Daha sonra İstanbul'a geçen Papa, 30 Kasım'da sanat tarihçisi Sedat Bornovalı eşliğinde Ayasofya ve Sultan Ahmet Camii'ni ziyaret etmiştir. Papa Benedictus, Papa II. Ioannes Paulus'tan sonra cami ziyaret eden ikinci Papa olmuştur. Dönemin İstanbul müftüsü Mustafa Çağrıcı ile birlikte Sultan Ahmet Camii mihrabında kıyama durarak dua etmiştir. Papa'nın ziyaretine karşı küçük bir grup protesto gösterisi yapmıştır.

Brezilya ziyareti (9-14 Mayıs 2007)
Papa Benedictus Brezilya ziyareti konuşmasında Brezilya'da yerlilere Katolikliğin cebren ve hile ile değil, öteden beri böyle bir dine çektikleri hasrete cevaben geldiğini söyleyerek sert tepki görmüştür.

İstifası
Papa XVI. Benedictus 11 Şubat 2013 tarihinde istifa etmiş ve 28 Şubat 2013 tarihi itibarıyla görevi bırakacağını bildirmiştir.

Ölümü

Kötüleşen sağlığı ve ölümü
28 Aralık 2022'de Papa Francis, konuşmasının sonunda dinleyicilerine, Benedict'in "çok hasta" olduğunu söyledi ve Tanrı'dan "Kiliseye olan bu sevgi tanıklığında onu teselli etmesini ve sonuna kadar desteklemesini" istedi. Aynı gün Vatikan Basın Bürosu müdürü Matteo Bruni, "Son birkaç saat içinde ilerleyen yaş nedeniyle [Benedict'in] sağlığında bir kötüleşme olduğunu" ve Benedict'in tıbbi bakım altında olduğunu belirtti. Ayrıca Francis'in dinlenmesinden sonra, Francis'in Benedict'in bulunduğu Mater Ecclesiae manastırına gittiğini belirtti.

XVI.Benedictus 31 Aralık 2022 tarihinde Orta Avrupa Saati ile sabah saat 09.34'te Vatikan'daki Mater Ecclesiae Manastırı'ndaki evinde hayatını kaybetti. 95 yaşındaydı. Ölüm haberini Vatikan Sözcüsü Matteo Bruni duyurmuştur. Uzun süredir sekreterliğini yapan Georg Gänswein, son sözlerinin "Signore ti amo" (İtalyanca 'Tanrım, seni seviyorum') olduğunu bildirdi.

Cenaze planları
2 Ocak 2023'ten itibaren Benedict'in naaşı Aziz Petrus Bazilikası'nda yatırılmıştır. Cenazesi 5 Ocak 2023 günü saat 09:30'da Aziz Petrus Meydanı'na getirilmiş ve Papa Francis tarafından ayin yönetilmiştir.

Bazı eserleri
 Called to Communion: Understanding the Church Today 1996
 Church Ecumenism, and Politics, 1986
 Eschatology: Death and Eternael Life. Dogmatic Thecology series. Michael Waldstein, Trans 1988
 God and the World: A Conversation with Peter Seewald. 2002
 God Is Near Us: The Eucharist, the Heart of Life. 2003
 In the Beginning... A Catholic Understanding of the Story of Creation and the Fall 1995
 Introduction to Christianity. 1968, New edition 2000
 Journey to Easter 2004
 Many Religions, One Covenant: Israel, The Church, and the World 1999
 Milestones: Memoirs 1927-1977. 1998
 Ratzinger Report: An Exclusive Interview on the State of the Church 1985
 Salt of the Earth: The Church at the End of the Millennium, An Interview With Peter Seewald, 1977
 Spirit of the Liturgy, 2000
 Values in a Time of Upheaval, 2005

Teşekkür Madalyonu

Hakkında çekilen filmler

 The Two Popes, 2019. Netflix

Dipnotlar

Kaynakça
 Aytunç Altındal (2006). Papa 16. Benedikt, Avrupa Birliği ve Türkiye. ISBN 975-9198-26-6 .
http://tr.euronews.com/2013/02/11/papa-istifa-ediyor/

Dış bağlantılar

 Papa 16. Benedict Haberleri
 Ratzinger Kimdir?
 Kardinal Joseph Ratzinger, kendisine Papa 16. Benedict ismini benimsedi, TRT
 Papa Benedict XVI. Türkçe içerikli portali
 XVI.Benedictus ART

1927 doğumlular
2022 yılında ölenler
Bavyera doğumlular
20. yüzyıl piskoposları
21. yüzyıl piskoposları
Alman papalar
Alman piyanistler
Alman savaş tutsakları
Münih Ludwig Maximilian Üniversitesinde öğrenim görenler
Bonn Üniversitesi öğretim üyeleri
II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın askerleri
Hitler Gençliği
Teistik evrim
21. yüzyıl papaları
Papalar

XVI. Benedictus


Quasarul QSO-160913+653228 este atât departe încât durează 9 miliarde de ani pentru ca lumina reflectată de el să atingă Pământul, adică două treimi din timpul care a trecut de la Big Bang

Quasari

QSO-160913+653228


Labbaye de Vitorchiano est une abbaye trappiste féminine en activité, située dans le Latium, en Italie, fondée en 1875.

Histoire

Antécédents et fondation
En septembre 1875, Julie Astoin, en religion Marie-Thérèse, religieuse à Notre-Dame de la Consolation, située dans le quartier de Vaise à Lyon, fonde une abbaye-fille à  près de Turin. Dès l'année suivante, elle est rejointe par une novice lyonnaise et quatre postulantes italiennes, puis par cinq religieuses et quatre converses en octobre 1876. Le , Marie-Thérèse Astoin est élue première prieure, après avoir fait sa profession monastique la veille.

En 1898, le chapitre général décide le transfert de la communauté dans l', qui est l'ancienne maison de retraite de l'.

En 1954, la communauté est confrontée à un afflux de vocations et prend conscience de l'inadaptation des locaux. Elle achète en conséquence une propriété à Vitorchiano afin d'y construire une abbaye plus adaptée à ses besoins. Les travaux durent trois ans et le transfert a lieu en juin 1957.

Essaimage
L'abbaye de Vitorchiano fonde à son tour plusieurs abbayes, ou prend en charge des abbayes féminines fondées par d'autres communautés. Dès 1968, l' est fondée près de Pise. En 1973, c'est la communauté de  qui est fondée en Argentine, suivie en 1981 par celle de , au Chili. Humocaro est créée en 1985 au Venezuela, Gedono  deux ans plus tard sur l'île de Java en Indonésie,  en 1995 aux Philippines,  en 2007 en Tchéquie, enfin Palaçoulo au Portugal en 2020.

Vie de la communauté
La communauté trappiste compte environ 75 moniales, de tous âges, provenant de diverses régions d'Italie ainsi que de plusieurs autres pays du monde. Les religieuses vivent principalement du travail agricole : vignoble, verger, oliviers. Elles ont en outre développé un modeste artisanat avec la production de confitures et la diffusion d'images et de cartes de vœux.

Notes et références

Liens externes

Abbaye dans le Latium
Abbaye cistercienne en Italie
Abbaye fondée au XXe siècle
Fondation en 1954
Province de Viterbe

Abbaye de Vitorchiano


Die Copa del Generalísimo 1946 war die 42. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 7. April und endete mit dem Finale am 9. Juni 1946 im Estadi Montjuïc in Barcelona. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Atlético Bilbao. Den Titel gewann Real Madrid durch einen 3:1-Erfolg im Finale gegen den FC Valencia.

Vorrunde
Die Hinspiele wurden am 7. April, die Rückspiele am 14. April 1946 ausgetragen.

|}
 FC Sevilla, CF Barcelona, FC Granada und SD Ceuta erhielten ein Freilos.

Entscheidungsspiele
Das Spiel wurde am 16. April in Madrid ausgetragen.

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 21. April, die Rückspiele am 28. April 1946 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 28. April und 2. Mai in Madrid ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 5. Mai, die Rückspiele am 12. Mai 1946 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 19. Mai, die Rückspiele am 16. Mai 1946 ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1946
Fußballsaison 1946

Copa del Generalísimo 1946


Johan Coenraad Marcus (Paramaribo , 1872 - c. 1925 ?) fue un impresor y escritor nacido en Surinam.

Johan Marcus provenía de una familia de impresores, su hermano mayor fue el impresor y escritor A.W. Marcus.
Lo más probable es que dirigió una librería (presumiblemente almacén de ramos generales), con un anexo de impresión y comercio de la revista Excelsior en la Zwartenhovenbrugstraat en Paramaribo.

En 1906 publicó el folleto ¿Como mejorar el destino de Surinam?, seguido posteriormente por El Modernismo, un enemigo de Cristo, dos partes de Nuestros Fundamentos, La fidelidad de un perro, y en 1913, Aliento al progreso económico de Surinam mediante la realización de una exposición en agosto, con consideraciones que han perdido su actualidad.

De 1906 a 1910 se desempeñó como redactor-editor de "Excelsior, la revista cristiana progresista de Surinam" .

Como Presidente de la Asociación General del Pueblo y autor de la novela La virtud y el premio, o el orgullo precede a la caída (1910), mostró una progresiva cristiana. En 1912 y 1913, su comedia El secreto de la correspondencia aumentó, a un pedazo de la alemana Christian Thiele.

Referencias
 Michiel van Kempen, Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur , Breda: De Geus, 2003, dl. I, pp. 429-431.

Escritores de Surinam
Escritores en neerlandés
Nacidos en Paramaribo

Johan Coenraad Marcus


Agrilus inhabilis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera. Foi descrita cientificamente por Kerremans, em 1900.

Mede 9.5 mm. Encontra-se na América do Norte.

Referências

inhabilis

Agrilus inhabilis


Amazonas () is a department of Southern Colombia in the south of the country. It is the largest department in area while also having the 3rd smallest population. Its capital is Leticia and its name comes from the Amazon River, which drains the department.

Toponymy
The department name comes from the name of the Amazon River. The river was named by the Spanish explorer Francisco de Orellana (1511 - 1546), who, on his voyage of exploration, said he was attacked by "fierce females"   looked like Amazons of the Greek mythology, however, the existence of a female warrior tribe in that time hasn't been demonstrated and it is possible that they were long-haired Native American warriors who impressed the conqueror who called the jungle and the river with the name of Amazon.

Demographics
The following ethnic groups are found in the department: Bora, Cocama, Macuna, Mirana, Okaina, Ticunas, Tucano, Uitoto, Yagua, and Yucuna, among others.
These groups are more than 5,000 years old.

National parks

The Amazonas Department covers  of protected area, most of it under the name of "forest reserve" since 1959. There are currently four "National Parks" (Amacayacú, Cahuinarí, Rio Puree, and Yagoje Apaporis).

Municipalities and communities

 El Encanto
 La Chorrera
 La Pedrera
 La Victoria
 Leticia
 Mirití-Paraná
 Puerto Alegría
 Puerto Arica
 Puerto Nariño
 Puerto Santander
 Tarapacá

See also
Amazonas State, Venezuela
Amazonas State, Brazil

References

External links

Territorial-Environmental Information System of Colombian Amazon SIAT-AC website
 Essential Travel Information to Leticia and its Surroundings

Departments of Colombia
States and territories established in 1991
1991 establishments in Colombia

Amazonas Department


La forêt classée de Dida est une zone protégée située au Burkina Faso dans la province de la Comoé.

Elle se trouve à la frontière avec la Côte d'Ivoire.

Délimitation et populations
La FC de Dida a officiellement une superficie de 75 000 hectares. Elle est située à cheval entre la commune de Mangodara et celle de Ouo, à une centaine de kilomètres à l'Est de Banfora.

La forêt compterait une vingtaine villages dont :

 Sassamba et de Goté qui relèvent de la commune rurale de Ouo et qui seraient les plus anciens
 Diaradougou et les hameaux de cultures de Pelgo, Wankoro, Komborgo, Dorpo et Lenguemouwoukou relèvent de Mangodara
 Goté, Birré 1 et 2, Mossokantou, Kambelekodougou, Karwédougou, Ibibouré, Beredo et Karamogodjan relèvent de la commune de Djigouè.

Des milliers de personnes vivent dans la forêt classée de Dida, parfois .

Les groupes ethniques autochtones sont les Komono, Karaboro, Lobi et les Dogosse, tandis que les Mossi, les Bobo et les Toussian sont des migrants. Les Peul, qui sont éleveurs, vivent dans les différents villages, bien qu'ils soient peu nombreux.

Historique
La forêt de Dida a été classée par décision n°1744/FOR du 13 juin 1955. Elle a été concédée par les chefs des villages de Noumoukiedougou, Diarakorosso, Mouroukoudougou, Farakorosso et de Tiebata, tous originaire de l'actuelle commune rurale de Mangodara.

Une mission de l'Etat burkinabè a, au cours du mois de février 2012, fixé un ultimatum d'un mois aux habitants pour quitter la zone de la forêt.

Faune
On y trouve une importante population animale : bubales, hippopotames, céphalophes, guibs hamachés, buffles, phacochères, cobs de bufflon, oiseaux et petits gibiers. La hyène s'y rencontre aussi fréquemment.

Notes et références

Aire protégée au Burkina Faso
Comoé (province)
Aire protégée de l'UICN - catégorie IV
Aire protégée créée en 1955

Forêt classée de Dida


Juventus Football Club, Torino'da kurulmuş ve İtalyan futbolunun en başarılı ve en büyük kulüplerinden biri olarak bilinir. Toplamda 62 resmi şampiyona kupasıyla, diğer tüm İtalyan takımlarından daha fazla kupaya sahiptir. Bu kupaların 52'si İtalya'da alınmıştır ve bu başarı da kendi başına bir rekordur. FIFA tarafından Avrupa'nın en başarılı üçüncü, Dünya'nın ise en başarılı altıncı kulübü olarak gösterilmiştir. Anlam olarak Latince'de gençlik anlamına gelen Juventus, İtalya'da en geniş taraftar tabanına sahip kulüptür ve dünyadaki taraftar sayısı da 10,5 milyonun üzerindedir. G-14'ün dağılmasından sonra elit kulüpler tarafından oluşturulan Avrupa Kulüpler Birliği'nin kurucu üyesidir. Maçlarını 41.000 kişi kapasiteli Juventus Arena'da oynamaktadır ve 36 kez lig şampiyonu olmuştur.

Tarihçe
1897 yılında, liseli öğrenciler tarafından kurulan kulüp; 1926 yılında, Fiat'ın da sahibi olan Agnelli ailesinin kontrolüne geçmiş ve gerek sportif sonuçlar, gerekse tesisleşme bakımından başarılı günler geçirmeye başlamıştır. 1931'den başlayarak 5 yıl üst üste şampiyonluklar elde etmiştir. Efsanevi Gaetano Scirea, Dino Zoff, Michel Platini, Antonio Cabrini, Marco Tardelli, Paolo Rossi, Boniek ve Giovanni Trapattoni önderliğinde dünyanın görmüş olduğu en müthiş kadroyu kurarak Avrupa'nın 3 büyük kupasını kazanan ilk takım oldu. İtalya'nın aldığı 4 FIFA Dünya Kupası'nın üçünde doğrudan etkisi oldu. 1934 yılında takımda 8 Juventuslu bulunuyordu. 1982 de Zoff, Cabrini, Scirea, Gentile, Tardelli İtalya millî takımını yenilmez kılarken, Paolo Rossi rakipleri adeta tek başına devirmişti. 2006 FIFA Dünya Kupasında ise İtalya millî takımının Juventus'lu olan Marcelo Lippi ve Ciro Ferrara'nın önderliğinde; Gianluigi Buffon, Fabio Cannavaro, Gianluca Zambrotta, Mauro Camoranesi, Alessandro Del Piero olmadan şampiyon olabileceğini düşünmek imkânsızdır. Juventus her zaman futbolun zirvesinde kimin duracağına karar verir. Fransa'da düzenlenen 1998 FIFA Dünya Kupasında ev sahibi Fransa FIFA Dünya Kupasını kazanırken Juventus'lu Zidane finalde 2 gol atarak kupayı takımına getirdi. O kupayı kürsüde kaldıran ise bir başka Juventuslu Didier Deschamps'dı. 2000 Avrupa Futbol Şampiyonasında İtalya-Fransa finalde karşılaştığında Juventus'lu David Trezeguet altın gol ile ülkesine kupayı getirirken, yine bir Juventuslu Alessandro Del Piero şok yaşıyordu. Tam 6 yıl sonra bu kez Almanya'da düzenlenen FIFA Dünya Kupası finalinde Del Piero kupayı ülkesine götürürken, David Trezeguet kaçırdığı penaltının şokunu yaşadı. Bu iki oyuncu 2001 sezonundan beri Juventus'ta yan yana mücadele etmektedir.

Renkler, amblem ve takma isimler

Juventus, 1903 yılından beri siyah-beyaz çubuklu forma ve bazen beyaz,bazen siyah şort kullanır. Başlangıçta takım oyuncularından birinin babasının temin ettiği pembe gömlekleri, siyah kravatlarla giymekteydiler. Fakat devamlı yıkama sonucu solan formaları 1903 yılında değiştirme kararı aldılar.

Juventus, oyuncularından biri olan İngiliz John Savage'a, İngiltere'de daha dayanıklı renklere sahip yeni formalar sağlayabilecek bir bağlantısı olup olmadığını sordu. Sonra John Savage'ın, Nottingam'da yaşayan Notts County taraftarı bir arkadaşı, siyah-beyaz çubuklu formaları Torino'ya yolladı.

Juventus'un amblemi, 1920'den bu yana çok sayıda değişikliğe uğradı. En son değişiklik ise Ocak 2017'de yapıldı ve 2004'ten beri kullanımda olan amblem tamamen değiştirildi. Daha çok sembol ve ayrıntı bulunan eski amblemin yerine Ocak 2017'de daha minimal ve daha sade bir amblem tasarlandı. Dinamik formda tasarlanan yeni amblemin tanıtım gösterisinde "Daha Çok Siyah, Daha Çok Beyaz" sloganı tercih edildi. Juventus tarafından yayınlanan amblem tanıtımında yeni amblemin, eski amblemde de kullanılan "Kalkan" şeklinin, eski amblemlerde ve formalarda da kullanılan siyah çubukların ve "J" harfinin birleşiminden oluştuğu açıklanmıştır.

Kulüp tarihi boyunca birçok takma isim almıştır. la Vecchia Signora (Yaşlı bayan) buna en iyi örnektir. Kulüp la Fidanzata d'Italia (İtalya'nın sevgilisi) şeklinde de adlandırılmıştır. Bu takma isim, Güney İtalya'dan Torino'ya FIAT fabrikalarına çalışmaya gelen göçmen işçiler tarafından verilmiştir. Bunların dışında en bilinen takma adlar bianconeri (siyah-beyazlar), le zebre (zebralar) şeklindedir. Zebra, Juventus'un resmi maskotudur, amblemleri ve iç saha formaları zebrayı çağrıştırmaktadır.

Stadyum

Kulüp 1897 ve 1898 yılları arasında maçlarını Parco del Valentino ve Parco Cittadella stadyumlarında oynadı. İtalya Futbol Şampiyonası ilk yılı hariç 1908 yılına kadar Piazza d'Armi Stadı'nda düzenlendi. 1906 yılında yıl içinde Corso Re Umberto Stadyumu'nda oynadı. 1909'dan 1922'ye kadar Corso Sebastopoli Stadyumu'nda dört lig şampiyonluğu kazanan kulüp 1933 yılına kadar bu stad da oynamaya devam etti. 1933 yılının sonunda, 1934 FIFA Dünya Kupası için yeniden açılan Mussolini Stadyumu'nda oynamaya başladı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, stadyumun ismi Stadio Comunale Vittorio Pozzo olarak değiştirildi. Juventus, 57 yıl boyunca bu stad da 890 lig maçı oynadı. Çok nadir durumlarda kulüp Palermo'nun stadı Stadio Renzo Barbera gibi İtalya'daki diğer stadyumlarda da oynamıştır. Ancak 1990 yılından itibaren 2005-06 sezonuna kadar 1990 FIFA Dünya Kupası için inşa edilen Torino'daki Alpler Stadyumu'nda oynamıştır. 2006 yılında 2006 Kış Olimpiyatları'nın Torino'da düzenlenecek olmasından dolayı Roma Olimpiyat Stadı'na geri döndü. 2008 yılının Kasım ayında Juventus artık Alpler Stadyumu'nun ihtiyaçları doğrultusunda bir stadyum olmadığını ve yeni bir stadyum inşa etmek için 120 Milyon Euroluk bir kaynak ayıracağını açıklamıştır, yapılacak yeni stadyumda eskisi gibi koşu pisti olmayacak tribünlerin sahaya yakınlığı ise 7.5 metre olacaktır. İnşa çalışmaları 1 Mart 2009 tarihinde başlayıp 8 Eylül 2011 tarihinde tamamlanmıştır.

2006 Şike Skandalı
Şubat 2006'da, Juventus'un genel menajeri Luciano Moggi'nin telefon görüşmeleri sonucunda hakemlerin atanmasında ve yönlendilirmesinde rol aldığı öne sürüldü. Luciano Moggi bu görüşmelerde, İtalya Futbol Federasyonu Hakem Komitesi Başkanı, Fiorentina, Lazio, Messina gibi kulüplerin başkanları, hakemler ve rakip futbolcularla maçların sonuçlarının değiştirildiği iddiası ile dava açıldı.

Olay, ilk defa Juventus 3. lige düşüyor şeklinde basına yansıdı.

1 Mayıs 2006 günü Juventus, rakibi Reggina'yı 2-0 yendi ve 29. lig şampiyonluğunu aldı. Ancak bu şampiyonluk, savcının soruşturmasına dahil olduğu için tescillenmedi. 22 Mayıs günü Milan, Fiorentina ve Lazio ile birlikte kulüp hakkında da dava açıldı ve soruşturma sonucunda kulüplerin suçlu bulunması halinde, takımların küme düşmeye kadar cezalandıralacağı açıklandı.

27 Haziran 2006 günü, Juventus'un spor direktörü ve eski futbolcu Gianluca Pessotto bir apartmanın 4. katından düştü ve ciddi bir biçimde sakatlandı. Olayın kaza sonucu mu olduğu, yoksa bir intihar teşebbüsü mü olduğu açıklık kazanamadı.

4 Temmuz günü, savcı tarafından Juventus'un iki lig düşürülmesi, diğer sanık kulüpler AC Milan, Fiorentina ve Lazio'nun ise bir lig düşürülmesi istendi. Ayrıca son iki Serie A şampiyonluğunun da geri alınabileceği açıklandı.

Bu gelişmeler üzerine takımın teknik direktörü Fabio Capello istifa etti ve Real Madrid ile anlaştı. Yerine Fransa millî futbol takımının eski oyuncusu olan Didier Deschamps getirildi.

14 Temmuz 2006 günü karar açıklandı. Juventus İtalya 2. Ligi Serie B'ye düşürüldü. Kulübün son iki şampiyonluk unvanı silindi. Bir sonraki sezon ise -30 puanla lige başlaması kararlaştırıldı. Ayrıca bir sonraki sene UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılma hakkını da kaybetmiş oldu.

Bu karardan henüz 10 gün kadar önce oynanan ve 2006 FIFA Dünya Kupası final maçında dahi 8 oyuncusu yer alan kadrosundaki futbolculara, diğer kulüpler tarafından soruşturmaların başlamasıyla birlikte teklifler geldi.

Juventus'un da ceza alan diğer kulüpler gibi karara itiraz etmesi üzerine, 25 Temmuz 2006 günü Temyiz Mahkemesi son kararını verdi ve 30 puanlık cezayı 17 puana indirdi. 2006-2007 sezonu sonunda da, Serie B Şampiyonu olarak bitirip, tekrar Serie A'ya yükseldiler. Takımın 2009-2010 sezonunu 7. bitirmesinin ardından, Sampdoria'yı dördüncülüğe taşıyan teknik direktör Luigi Delneri başa getirildi.

Karar
Juventus yıllar sonra delil yetersizliği ile aklanmıştır. Bu olaylar sonrası Juventus bölgesel mahkemeye başvurdu ve İtalya Futbol Federasyonu'na 443 milyon Euro tutarında bir dava açtı. Bunun üstüne İtalya Futbol Federasyonu, Juventus'a eğer davayı çekerlerse alınan şampiyonlukların yeniden verilebileceğini bildirdi.

Kadro

Başarılar
Uzun süre yerel ligde son derece başarılı sonuçlar aldığı halde, 1977'de kazandığı UEFA Kupası'na kadar Avrupa Kupalarında başarısı azdır. Avrupa Kupalarındaki yükselen başarı grafiği, 1985 yılında Şampiyon Kulüpler Kupası'nı alarak zirveye ulaşmıştır. Ancak Liverpool'la oynanan finalde yaşananlar Heysel Faciası olarak tarihe geçecek ve bu başarı gölgelenecektir. Juventus bu başarıyı 1996 yılında tekrarlayacak ve 2003 yılında Milan'a finalde penaltılarla kaybedecektir.

Bu iki Avrupa Şampiyonluğu dışında, 1984 yılında kazanılmış UEFA Kupa Galipleri Kupası ve üç UEFA Kupası Şampiyonluğu vardır.

Tarihindeki 36 İtalya Şampiyonluğu ve 14 İtalya Kupası'yla da İtalyan Ligleri içinde en başarılı kulüptür. Üç büyük Avrupa kupasını da kazanan 4 kulüpten biridir.

Juventus, 36 Şampiyonluk ile kulübün arması üzerindeki 3 yıldızı taşımaya hak kazanmıştır. İtalyan Futbol Federasyonu'nun her 10 Şampiyonluğa bir yıldız vermesi sonucu 36 Serie A şampiyonluğu olan, dolayısıyla 3 yıldız takma hakkına sahip başka takım yoktur.

Başarılar

İtalya
 Serie A
Şampiyon (36): 1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20

 Coppa Italia
Şampiyon (14): 1937-38, 1941-42, 1958-59, 1959-60, 1964-65, 1978-79, 1982-83, 1989-90, 1994-95, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2020-21

 Supercoppa Italiana
Şampiyon (9): 1995, 1997, 2002, 2003, 2012, 2013, 2015, 2018, 2020
 Serie B
Şampiyon (1): 2006-07

Avrupa
 UEFA Şampiyonlar Ligi
Şampiyon (2): 1984-85, 1995-96

 UEFA Kupa Galipleri Kupası
Şampiyon (1): 1983-84

 UEFA Kupası
Şampiyon (3): 1976-77, 1989-90, 1992-93

 UEFA Süper Kupası
Şampiyon (2): 1984, 1996

 UEFA Intertoto Kupası
Şampiyon (1): 1999

Dünya çapı
 Kıtalararası Kupa
Şampiyon (2): 1985, 1996

En çok maça çıkan ve gol atan oyuncular

Başkanlar
Juventus, tarihi boyunca birçok başkana sahip oldu. Bu başkanlardan bazıları, aynı zamanda kulüp sahibiydiler. Aşağıda Juventus'un gelmiş geçmiş tüm başkanlarının listesini bulabilirsiniz:

Geçmiş Teknik Direktörler
Aşağıda, Juventus'a günümüze kadar hizmet eden teknik direktörlerin bir listesini görebilirsiniz:

Forma sponsorları ve üreticileri

Ayrıca bakınız
 Heysel Faciası
 2006 Serie A Skandalı

Dış bağlantılar
 Resmî site
 İngilizce taraftar sitesi
 FC Juventus Haberleri
 Ajansspor Juventus Sayfaları

Kaynakça

Serie A kulüpleri
Serie A şampiyonları
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları
UEFA Kupası şampiyonları
İtalya'daki futbol kulüpleri
G-14
Torino'da spor
1897'de İtalya'da kurulan oluşumlar
1897'de kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
1897'de kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

Juventus FC


Cikloheksilfenol i spojevi strukturno izvedeni iz njega, vrste psihotropnih tvari. Uvršteni su u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijskim sastavom to su spojevi strukturno izvedeni iz 2-(3-hidroksicikloheksil)fenola supstitucijom na položaju 5 fenolnog prstena alkilnom, halogenalkilnom, alkenilnom, cikloalkilmetilnom, cikloalkiletilnom, 1-(N-metil-2-piperidinil)metilnom ili 2-(4-morfolinil)etilnom skupinom, bez obzira na to jesu li ili nisu dodatno supsitituirani na cikloheksanskom prstenu.

Izvori

Psihotropne tvari

Cikloheksilfenol


Giovanni Battista Tolomei (Camberaia, 3 de dezembro de 1653 - Roma, 19 de janeiro de 1726) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Camberaia em 3 de dezembro de 1653, diocese de Pistóia. Camberária era um feudo de sua família. De uma família nobre de Siena. Ele era o filho mais velho da família

Educação
Recebeu sua educação inicial em Florença; depois, estudou na Universidade de Pisa (direito). Tendo recebido o chamado para abraçar a vida religiosa, pediu permissão ao pai para segui-la, e foi negado por ser o primogênito; ele teve que esperar até que seu pai morresse para ingressar na Companhia de Jesus em 18 de fevereiro de 1673. Ele falava onze línguas, árabe, caldeu, inglês, francês, grego, hebraico, ilírico, italiano, latim, espanhol e siríaco.

Início da vida
Reitor da escola de Ragusa, 1677-79. Lecionou Sagradas Escrituras na igreja jesuíta de Gesù, Roma, a partir de 1679.

Sacerdócio
Ordenado em 1684. Procurador geral da sua ordem, 1687-1691. Profissão solene, agosto de 1692. Professor de filosofia Collegio Romano , 1692-1697; professor de Controvérsias, 1697-1707; e depois reitor, 1698-1701. Reitor do Collegio Germanico desde 1710. Examinador dos prelados promovido ao episcopado. Consultor da SS.CC. dos Ritos, do Índice e das Indulgências e Relíquias Sagradas.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 18 de maio de 1712; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Stefano em Monte Celio, 11 de julho de 1712. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 20 de março de 1720; confirmado, 20 de janeiro de 1721; confirmado, 14 de janeiro de 1722; ocupou o cargo até 20 de janeiro de 1723. Participou do conclave de 1721 , que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724 , que elegeu o Papa Bento XIII. Principal assessor papal em questões teológicas, especialmente na preparação da condenação dos erros jansenistas de Pasquier Quesnel na bula Unigenitus Dei Filius de 8 de setembro de 1713. Entre suas obras publicadas estão Philosophia mentis et sensuum(Roma, 1702); De primatu beati Petri (Roma, 1867); e um panfleto contendo orações diárias para uma morte feliz (Viena, 1742; e Augsburgo, 1856).

Morte
Morreu em Roma em 19 de janeiro de 1726, em sua residência no Collegio Romano , Roma. Transferido para a igreja de S. Ignazio, Roma, no dia seguinte, e à noite foi cantada a vigília; a capella papalis , com a participação do Papa Bento XIII, ocorreu em 21 de janeiro de 1726, e o cardeal foi sepultado em frente ao altar-mor daquela igreja, conforme seu testamento (2 ) .

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI
Reitores da Pontifícia Universidade Gregoriana
Cardeais jesuítas

Giovanni Battista Tolomei


L'Enciclopèdia em valenciano é uma enciclopédia online da Comunidade Valenciana (Espanha) escrita em língua valenciana em licença GFDL rodando em MediaWiki.

Foi fundada por contribuidores como um projeto independente, em 2 de dezembro de 2007. A Enciclopédia contava com 25.721 verbetes em 13 de outubro de 2022.

Características
O slogan da enciclopédia que consta abaixo do logitipo é Informação livre em valenciano e tem mais de 1.100 utilizadores registados.

Segundo L'Enciclopèdia em valenciano, é a "única enciclopédia que usa unas normas ortográficas valencianas para o valenciano", as Normas del Puig da Real Academia de Cultura Valenciana, datadas de 1979 e também "a única produzida em valenciano da própria Comunidade Valenciana e dirigida a um público valenciano".

L'Enciclopèdia em valenciano tem entre os seus objectivos o desenvolvimento de uma enciclopédia em valenciano de conteúdo livre e a difusão da língua e da cultura valenciana na Internet.

Estatísticas
Número total de artigos ao longo do tempo:

Ligações externas
Endereço oficial

Enciclopédias online
Língua valenciana
Projetos da Wikimedia

L'Enciclopèdia em valenciano


Party All the Time" este un cântec interpretat de comediantul și actorul Eddie Murphy, compus și produs de Rick James și Kevin Johnson. Acesta a fost primul single al lui Murphy de pe albumul său de debut, How Could It Be. Single-ul a fost înregistrat la studioul lui James din Buffalo, New York, acolo unde a fost filmat și videoclipul. Acesta a ajuns pe locul 2 în Billboard Hot 100, unde a stat timp de trei săptămâni, în urma piesei "Say You, Say Me" de Lionel Richie. Rick James a servit ca backing vocal.

Începând cu 2014, melodia s-a bucurat de o mini renaștere în Scoția, în mare măsură datorită suporterilor lui St Johnstone, care acum au adoptat-o ca imn neoficial alclubului.

Clasamente

Poziții de vârf

Clasamente la sfârșit de an

Note

Legături externe

Discuri single din 1985
Cântece din 1985

Party All the Time


Sajania este un gen de molie din familia .

Referențe
 Muzeul de Istorie naturală Lepidoptere genul baza de date

Noctuidae

Sajania


لا يجري أي نشاط اقتصادي في الوقت الحاضر في أنتاركتيكا، باستثناء الصيد قبالة السواحل وسياحة صغيرة الحجم، مقرها في الخارج على حد سواء. مصائد الأسماك في المنطقة القطبية الجنوبية في الفترة 1998-1999 (1 يوليو-30 يونيو) جمعت ما يفوق عن 119٬898 طن.في اطار تنظيم الصيد في أنتاركتيكا في عام 1998 أسفرت عن ضبط (من قبل فرنسا وأستراليا) ما لا يقل عن ثماني سفن صيد. زار 10.013 سائح في 1998-1999 في الصيف ارنتاكتيكارتفاعا من 9.604 في العام السابق. كلهم تقريبا من 16 من ركاب شركات تجارية (غير حكومية) وعدد من السفن واليخوت ب116 رحلة خلال فترة الصيف. معظم الرحلات السياحية استمرت نحو أسبوعين
.
اعتبارا من عام 2006،زار عدد من السفن لنقل الناس في أنتاركتيكا لزيارة مواقع محددة ذات المناظر الخلابة. كانت هناك رحلات جوية للنزهة تبدا من أستراليا ونيوزيلندا وتمر فوق القطب الجنوبي وتعود مرة أخرى، إلى أن وقع حادث قاتل في الرحلة طيران نيوزيلندا الرحلة 901 بالقرب من جبل ايريبوس في أواخر عام 1979.

انظر أيضا

 الدولار الأنتاركتيكي

المصادر

اقتصاد القارة القطبية الجنوبية


Dewey hace referencia a varios artículos:

Divisiones administrativas en Estados Unidos
Dewey Beach, pueblo en Delaware;
Dewey-Humboldt, pueblo en Arizona;
Dewey (Oklahoma), ciudad;
Dewey (condado de Rusk, Wisconsin)
Dewey (condado de Burnett, Wisconsin)

Personas
John Dewey, filósofo, pedagogo y psicólogo estadounidense;
Melvil Dewey, autor del Sistema Dewey de clasificación bibliográfica;
Thomas E. Dewey, político;
Chester Dewey, científico; utiliza la abreviatura Dewey.
Dewey Redman, saxofonista;

Personajes de ficción
Dewey, de la serie de televisión Malcolm in the middle;
Dewey Denouement, de la serie de libros A Series of Unfortunate Events;

Dewey


La 163.ª División de Infantería (apodado "Trabender Elch") fue una División de infantería del Ejército alemán (Heer) durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formada el 18 de noviembre de 1939 en el III Distrito Militar en el Áreas de capacitación Döberitz y Jüterbog, como la 7.ª División Wave. El 1 de enero de 1940, la división recibió refuerzos del 2.º Batallón de Campo de Reemplazo, 5.º Batallón de Campo de Reemplazo (5.ª División de Infantería) que después es renomrado III./ 324.º Regimiento de Infantería el 17 de enero de 1940 y el 23.º Batallón de Campo de Reemplazo (23.ª División de Infantería) que después es renomrado III.310.º Regimiento de Infantería en enero de 1940. En abril de 1940 tomo parte en la Campaña de Noruega, bajo el mando del XXI Grupo. El 24 de abril de 1940, durante las operaciones para la conquista de Oslo, recibió al 3./40.º Batallón Panzer z.b.V., bajo el mando del Capitán Niedrieck. A partir de mayo de 1940, la división participó en la ocupación de Noruega, donde permanecieron hasta mediados de 1941. El 22 sw junio de 1941 estuvo en Carelia, bajo el mando LXX Comandante Superior z.b.V. del Ejército Noruego. Luchó con los finlandeses detrás del Río Vóljov, en el Frente del 1942. El 12 de abril de 1945 estuvo bajo el mando del 3.º Ejército Panzer (Grupo de Ejércitos Vistula). Luego luchó en Finlandia en el Río Svir, y en el área Kandalaksha, desde octubre de 1944 a enero de 1945 de regreso a Noruega. El 15 de abril de 1943, una unidad especial de la división, fue renombrado el 19 de abril de 1943 como 780.º Batallón de Infantería. Posteriormente, la división se ha reagrupado en Aarhus, para ser utilizada en febrero de 1945 en Pomerania, donde fue destruida en marzo de 1945 en el área de Stargard Szczeciński por el Ejército Rojo. El 1 de abril de 1945, los restos de la división fueron asignadas a la Kriegsmarine y fue creada la 3.ª División de Infantería de Marina.

Comandantes
 General de Artillería Erwin Engelbrecht - (25 de octubre de 1939 – 15 de junio de 1942)
 General de Infantería Anton Dostler - (15 de junio de 1942 – 28 de diciembre de 1942)
 Teniente General Karl Rübel (29 de diciembre de 1942 – 8 de marzo de 1945)

Jefes Operaciones (Ia)
 Teniente Coronel Hugo Ewringmann - (noviembre de 1939 - enero de 1940)
 Capitán Gerhard Michael - (enero de 1940 - 1940)
 Mayor Fritz Koehler - (16 de septiembre de 1940 - 1 de julio de 1943)
 Teniente Coronel Paul Übelhack - (1 de julio de 1943 - 10 de mayo de 1944)
 Teniente Coronel Klaus Brockelmann - (10 de mayo de 1944 - 1945)

Área de Operaciones
 Alemania - (octubre de 1939 - abril de 1940)
 Noruega - (abril de 1940 - junio de 1941)
 Finlandia & norte de Rusia - (junio de 1941 - noviembre de 1944)
 Noruega - (noviembre de 1944 - febrero de 1945)
 Norte de Alemania - (febrero de 1945 - marzo de 1945)

 1939

 1940

 1941

 1942

 1943

 1944

 1945

Orden de Batalla
1939:
 307.º Regimiento de Infantería
 310.º Regimiento de Infantería
 234.º Batallón Ligero de Artillería

A partir del 1 de enero de 1940:
 307.º Regimiento de Infantería
 310.º Regimiento de Infantería
 324.º Regimiento de Infantería
 234.º Regimiento de Artillería
 234.º Unidad Divisional

1943:
 307.º Regimiento de Infantería
 310.º Regimiento de Infantería
 324.º Regimiento de Infantería
 234.º Regimiento de Artillería
 234.º Batallón de Ingeniero
 234.º Batallón de Campo de Reemplazo
 234.º Batallón Antitanque
 234.º Batallón de Infantería Divisional de Comunicaciones
 234.º Comandante de Infantería de Divisional de Tropas de Suministros

Referencias
 Lexikon Der Wehrmacht - 163. Infanterie-Division
 OKH - 163. Infanterie-Division
 Axishistory - 163. Infanterie-Division
 Balsi - 163. Infanterie-Division
 Feldgrau - 163. Infanterie-Division
 Hilmar Potente (Hrsg.): Von Potsdam zum Polarkreis und zurück. Der Weg der 163. Infanterie-Division - I. Teil: Norwegen 1940, Selbstverlag, Berlín 1982
 Herbert L.W. Schlüfter/Wolfgang Aussner: Von Potsdam zum Polarkreis und zurück. Der Weg der 163. Infanterie-Division - II. Teil: Finnland, Selbstverlag, 1990
 Erich Gliesche (Hrsg.): Von Potsdam zum Polarkreis und zurück. Der Weg der 163. Infanterie-Division - III. Teil: Ostfront 1945, Selbstverlag, 1998
 Gliesche / Frasunkiewicz: Von Potsdam zum Polarkreis und zurück. Der Weg der 163. Infanterie-Division - Bildband, VDM Heinz Nickel/Schild-Buchdienst, 2006
 H. Kraus: Unter Mitternachtssonne und Polarnacht. Mit dem III. Bataillon G.R. 324 bei der Lappland-Armee, Hrsg. Erich Gliesche, Selbstverlag, Bruckberg 1995
 Georg Tessin: Verbände und Truppen der deutschen Wehrmacht und Waffen SS im Zweiten Weltkrieg 1939-1945, Band 7: Die Landstreitkräfte Nr. 131 - 200, 2. Auflage, Osnabrück 1979

Heer (Wehrmacht)
Divisiones de infantería alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Anexos:Segunda Guerra Mundial
Unidades militares creadas en 1939
Unidades militares desaparecidas en 1945

163.ª División de Infantería


Joseph Kiprono Kiptum (* 25. September 1987) ist ein kenianischer Langstreckenläufer, der sich auf Straßenläufe spezialisiert hat.

Werdegang
2009 wurde er Fünfter beim Daegu-Marathon. Im Jahr darauf wurde er Dritter beim Göteborgsvarvet und gewann den Zwolle-Halbmarathon. 2011 gewann er den Kerzerslauf, wurde im April Siebter beim Berliner Halbmarathon und Zweiter bei der Route du Vin. Im Juni gewann er in diesem Jahr auch den Hamburg-Halbmarathon in 1:03:15 h.

2012 folgte einem achten Platz beim Berliner Halbmarathon mit 1:00:26 h in persönlicher Bestzeit im Mai ein Sieg beim Hannover-Marathon.

Im August 2013 war Kiprono beim "Kärnten läuft"-Halbmarathon in Klagenfurt Dritter geworden.

Im September 2018 beim Halbmarathon von Medellín (Kolumbien) wurde Joseph Kiprono in Führung liegend etwa 1,5 km vor dem Ziel von einem Auto angefahren, das eine Straßensperre missachtet hatte. Er wurde medizinisch versorgt und kam mit Prellungen und Schürfwunden in ein Krankenhaus. Er hatte diesen Halbmarathon bereits 2015 gewonnen.

Persönliche Bestzeiten
 10.000 m: 28:10,86 min, 31. Mai 2008, Neerpelt
 Halbmarathon: 1:00:26 h, 1. April 2012, Berlin
 Marathon: 2:09:56 h,	Hannover

Weblinks
 Athletenporträt von Joseph Kiprono Kiptum bei der IAAF (englisch)

Einzelnachweise

Marathonläufer (Kenia)
Leichtathlet (Kenia)
Kenianer
Mann
Geboren 1987

Joseph Kiprono Kiptum


An Micropyropsis tuberosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Romero Zarco ngan Cabezudo. An Micropyropsis tuberosa in nahilalakip ha genus nga Micropyropsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Micropyropsis

Micropyropsis tuberosa


«Wings» es una canción de Ringo Starr, lanzado como un sencillo de su álbum de estudio Ringo 2012. Fue grabado originalmente para el álbum Ringo the 4th. Fue coescrito con Vini Poncia en el año 1977.

Grabación
Fue regrabada para Ringo 2012. Ringo sobre su single : "Esta es una canción que registró por primera vez en Ringo the 4th, Estos son días diferentes, y es una de esas canciones que siempre quería volver a visitar. escribí "wings" con Vinnie Poncia en Nueva York, y él no sabe que yo he hecho esto todavía. Voy a sorprender a Vinnie enviándosela ... En los últimos dos años, He estado escuchando un montón de reggae, por lo que este álbum tiene un sentimiento reggae. ¿Qué puedo decirte? Soy un producto de mi entorno. Siempre me ha gustado el sentimiento de esta canción, y me alegro finalmente hacerlo bien".

Personal
Ringo Starr - batería, Percusión, teclado, voz y coros.
Joe Walsh - Guitarra
Benmont Tench - Órgano
Bruce Sugar - Piano
Amy Keys - coros
Kelly Moneymaker - coros

Referencias

Enlaces externos
 Wings en Youtube

Canciones de Ringo Starr
Sencillos de 2012

Wings (canción de Ringo Starr)


Hücre çekirdeği ya da nükleus, ökaryot hücrelerin hepsinde bulunan zarla kaplı bir organeldir. Hücrenin genetik bilgilerinin çoğu, hücre çekirdeğinin içinde katlı uzun doğrusal DNA molekülleri ile histon gibi birçok proteinin bir araya gelerek oluşturduğu kromozomlarda bulunur. Bu kromozomların içindeki genler hücrenin çekirdek genomunu oluşturur. Hücre çekirdeğinin işlevi bu genlerin bütünlüğünü devam ettirmek ve gen ekspresyonunu düzenleyerek hücre işlevlerini kontrol altında tutmaktır. Çekirdeği çıkarılan her hücre bir süre sonra ölür.

Çekirdeğin ana yapı elemanları, organelin tamamını kaplayan çift katmanlı bir zar olan ve içindekileri hücre sitoplazmasından ayrı tutan çekirdek kılıfı ile hücrenin tamamına destek sağlayan hücre iskeletine benzer ve çekirdeğe mekanik destek sağlayan ağ yapısındaki hücre lâminasıdır. Birçok molekülün çekirdek kılıfından geçememesi nedeniyle, moleküllerin hareketini sağlamak için çekirdek gözenekleri gerekir. Bu gözenekler çekirdek kılıfının her iki katmanını da geçer ve küçük moleküller ile iyonların serbest dolaşmasını sağlayan bir kanal oluştururlar. Proteinler gibi daha büyük moleküllerin hareketi daha kontrollüdür ve taşıyıcı proteinler tarafından kolaylaştırılan etkin bir taşıma işlemi gerektirir. Gözenekler sayesinde olan hareket hem gen ekspresyonu hem de kromozom sürekliliği için gerekli olduğundan çekirdek taşınımı hücre işlevi için çok büyük önem taşır.

Her ne kadar hücre çekirdeği içinde zarla kaplı cisimler bulunmasa da içindekiler aynı yapıda değildir ve özgün proteinler, RNA molekülleri ve DNA kümeleri gibi daha küçük cisimler bulunur. Bu cisimlerin içinde en çok bilineni ribozomların birleşmesinde görev alan çekirdekçiktir. Ribozomlar, çekirdekte üretildikten sonra sitoplazmaya taşınır ve orada mRNA'yı dönüştürürler.

Hücre çekirdeği bulunan ilk organeldir ve 1802'de Franz Bauer tarafından tanımlanmıştır. Daha sonra 1831 yılında İskoçyalı botanikçi Robert Brown tarafından Linnean Society of London'da yapılan bir konuşmada daha ayrıntılı olarak tanımlanmıştır. Mikroskopla orkideleri inceleyen Brown çiçeğin dış katmanlarındaki hücrelerde gözlemlediği donuk alana areola ya da nükleus (çekirdek) adını vermiştir. Ancak olası bir işlev önermemiştir. 1838 yılında Matthias Schleiden hücre çekirdeğinin hücrelerin oluşmasında rol aldığını önererek hücre kurucu anlamına gelen sitoblast adını kullanmaya başladı. Sitoblastların etrafında yeni hücrelerin biriktiğini gözlemlediğine inandı. Hücrelerin bölünerek çoğaldığını göstermiş olan ve pek çok hücre tipinde çekirdek olmadığına inanan Franz Meyen bu görüşe şiddetle karşı çıkıyordu. Hücrelerin sitoblast ya da başka yolla baştan oluşması düşüncesi, hücrelerin yalnızca hücreler meydana geldiği paradigmasını (Omnis cellula e cellula) yayan Robert Remak (1852) ve Rudolf Virchow'un (1855) çalışmaları ile tezat oluşturuyordu. Hücre çekirdeğinin işlevi belirsiz olarak kaldı.

1876 ve 1878 yılları arasında Oscar Hertwig, denizkestanesi yumurtalarının döllenmesi üzerine yayımladığı çeşitli çalışmalarında sperm çekirdeğinin oosit içine girerek çekirdeğiyle kaynaştığını gösterdi. Bireyin tek çekirdekli bir hücreden gelişebileceği bu çalışmalar ile ilk defa olarak önerilmiştir. Bu teori Ernst Haeckelin, bir türün tüm soyoluşunun (phylogeny) embriyo gelişmesi sırasında tekrarlandığını ve bu süreçte ilk çekirdekli hücrenin de Monerula adı verilen yapısız öncül mukus kütlesinden (Urschleim) yeniden oluştuğu teorisi ile çelişiyordu. Bu nedenle döllenme için sperm çekirdeğinin gerekliliği uzun bir süre tartışılmıştır. Ancak Hertwig gözlemlerini amfibyumlar ve yumuşakçalar gibi diğer hayvan grupları üzerinde de doğruladı. Eduard Strasburger de aynı sonuçlara bitkiler için ulaştı (1884). Bu çalışmalar hücre çekirdeğine kalıtımda önemli bir görev verilmesi fikrine yol açmıştır. 1873 yılında August Weismann kalıtımda ana ve baba eşey hücrelerinin eşdeğerde olduklarını koyutunu ileri sürdü. Hücre çekirdeğinin genetik bilgiyi taşıma işlevi ancak daha sonraları, mitoz bölünmenin keşfinden ve Mendel yasasının 20. yüzyılın başlarında tekrar bulunarak kalıtımda kromozom teorisinin oluşturulmasından sonra açığa kavuşmuştur.

Kaynakça

Organeller
Hücre anatomisi

Hücre çekirdeği


Moquinieae, tribus glavočika jezičnjača iz porodice glavočike (Asteraceae). Sastoji se od dva monotipska roda na istoku Brazila.

Tribus je opisan 1994

Rodovi
 Moquinia DC.
 Pseudostifftia H.Rob.

Izvori

Vernonioideae

Moquinieae


Dieser Artikel enthält die Briefmarken vor 1950 zur Leipziger Messe auf Briefmarken für die Marken der DDR siehe: Leipziger Messe auf Briefmarken der Deutschen Post der DDR.

Liste der Ausgaben und Motive

 Bild: Eine bearbeitete Abbildung der genannten Marke. Das Verhältnis der Größe der Briefmarken zueinander ist in diesem Artikel annähernd maßstabsgerecht dargestellt.
 Beschreibung: Eine Kurzbeschreibung des Motivs und/oder des Ausgabegrundes. Bei ausgegebenen Serien oder Blocks werden die zusammengehörigen Beschreibungen mit einer Markierung versehen eingerückt.
 Werte: Der Frankaturwert der einzelnen Marke.
 Ausgabedatum: Das erstmalige Datum des Verkaufs dieser Briefmarke.
 Gültig bis: Nach diesem Datum konnte die Marke nicht mehr verwendet werden.
 Auflage: Soweit bekannt, wird hier die zum Verkauf angebotene Anzahl dieser Ausgabe angegeben.
 Entwurf: Soweit bekannt, wird hier angegeben, von wem der Entwurf dieser Marke stammt.
 MiNr.: Diese Briefmarke wird im Michel-Katalog unter der entsprechenden Nummer gelistet.

DDR

Bundesrepublik Deutschland
Nach der Wiedervereinigung dauerte es sieben Jahre, bis zum ersten Mal 1997 eine Sondermarke zum Jubiläum "500 Jahre Privileg Messe Leipzig" erschien.

Einzelnachweise

Briefmarke
Liste (Philatelie)
!

Leipziger Messe auf Briefmarken


Deadline er en dansk kortfilm fra 2005 instrueret af Emma Balcazar, der skrev manuskript med Elsebeth Nielsen og Stine Lauritz Larsen.

Handling
Lasse er en succesrig mand. Hans smukke kone, Karin, er gravid med deres første barn, og han er tabloidavisen DEADLINEs stjernefotograf. Han er altid på pletten, når der sker noget, og derfor reder han den ene forside hjem efter den anden. Men Lasses succes skyldes i høj grad hans lyssky samarbejde med politibetjenten Martin, og da Martin suspenderes, er succesen pludselig i fare.

Medvirkende

 Alexandre Willaume-Jantzen, Lasse
 Dick Kaysø, Martin
 Charlotte Munck, Karin
 Martin Buch, Johnny
 Dennis Albrethsen, Bamse
 Steen Stig Lommer, Mogens
 David Seedorff, Chefredaktør
 Biljana Stojkoska, Ivona
 Freya Møller-Sørensen, Pigen
 Irina Goukasian, Jordemor

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Deadline (film fra 2005)