සිල්ලා (ක්‍රි.පූ. 57 – ක්‍රි.ව. 935) ( ) යනු කොරියාවේ තුන් රාජධානිවලින් එකකි. එසේම එය ලොව වැඩිම කාලයක් පැවති රාජවංශවලින් එකක් ලෙස සැලකෙයි. මෙය පාක් හ්යොක්ගොසේ රජු විසින් පිහිටුවූව ද, වසර 992ක එහි ඉතිහාසය තුළ බොහෝකලක් රාජවංශයේ පාලනය ගෙනයන ලද්දේ ග්යොංජු කිම් (김, 金) වංශය විසිනි. එය සම්හන් සංයුක්තයේ බල ප්‍රදේශයක් ලෙස ආරම්භ විය. වරක් චීනය සමග මිත්‍ර සම්බන්ධතා පවත්වා ගනිමින්, සිල්ලාව ක්‍රමයෙන් අනෙක් රාජධානි ද්විත්වය වූ බෙක්ජේ රාජ්‍යය 660දී සහ ගොගුර්යෝ රාජ්‍යය 668දී ද ආක්‍රමණය කරන ලදී. අනතුරුව බිහි වූ එක්සත් සිල්ලාව හෙවත් පසුකාලීන සිල්ලාවට කොරියානු අර්ධද්වීපයේ බොහෝ ප්‍රදේශ අයත් විය. උතුරු පෙදෙස බල්හේ ලෙස නැවත නැගී ආ අතර එය ගොගුර්යෝහි අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකේ. ආසන්න වශයෙන් වසර 1000ක පාලනයෙන් පසු සිල්ලාව පසුකාලීන තුන් රාජධානි වූ සිල්ලා, හුබෙක්ජේ සහ තේබොං ලෙස බිඳී ගිය අතර එය ඉන්පසුව 935දී බලයට එළැඹි ගෝර්යෝ රාජවංශයේ නැගීමට හේතු විය.

නම
මෙම රාජධානියේ උපතේ සිට එහි පරිණත වීම දක්වා, සිල්ලාව එහි දේශීය කොරියානු නාමය ඇසුරෙන් විවිධ හන්ජා නම්වලින් හඳුන්වා ඇත: 斯盧 (사로, සරෝ), 斯羅 (사라, සරා), 徐那(伐) (서나[벌], සොනා[බොල්]), 徐耶(伐) (서야[벌], සොයා[බොල්]), 徐羅(伐) (서라[벌], සොරා[බොල්]), සහ 徐伐 (서벌, සොබොල්) ඒ අතර වේ. 503දී, ජිජ්‍යුං රජු විසින් 新羅(신라) යන අක්ෂර ප්‍රමාණනය කර නූතන කොරියානු උච්චාරණය වූ "ෂිල්ලා" යන නාමය හඳුන්වා දෙන ලදී.

ශබ්දාර්ථය මත පදනම් වූ කල්පිතයක් අනුව (මේ පිළිබඳ විවිධ කල්පිත ඇත) සොරබොල් යන නාමය "අගනගරය" යන අරුතැති දකුණු කොරියාවේ නූතන අගනුවර වන සෝල් යන වදනෙහි සම්භවය වන්නට ඇතැයි සැලකේ. මෙම නගරය මීට කලින් හන්සොං (漢城) හෙවත් හන්යං (漢陽) ලෙස ද හඳුන්වා ඇත. සිල්ලා අගනගරයේ නාමය පසුකාලීන මධ්‍ය කොරියානු ස්වරූපය වන "රාජකීය අගනගරය" අරුතැති ස්යෝබ්‍යුල් (셔블) බවට ගත් වී, එය ස්යොල් (셔울) බවටත්, අවසානයේ නූතන කොරියානු බසින් සෝල් (서울) බවටත් පත්වන්නට ඇතැයි සැලකේ.

සිල්ලාහි  නාමය හෝ එහි අගනුවර වූ සොර-බොල් යන වදන ඊසානදිග ආසියාව පුරා සිල්ලා ජනතාව හැඳින්වීමට භාවිතා වී ඇත. මෙය පැරණි යමාටෝ ජපන් ජනයා ෂිරාගි යන වදන ද, මධ්‍යකාලීන ජුර්චෙන්වරුන් සහ ඔවුන්ගේ පසුකාලීන පැවතෙන්නන් වූ මැංචුවරුන් විසින් සෝලගෝ හෝ සොල්හෝ යන වදන් ද භාවිතා කර ඇත. නූතන මොංගෝලියානු බසින්, කොරියාව සහ කොරියානුවන් හඳුන්වන Солонгос සොලොංගොස්, යන වදන සිල්ලා යන වදනින් ආභාසය ලැබූ "දේදුන්න" (солонго සොලොංගෝ) අරුතැති වදනින් සම්භවය වන්නට ඇතැයි සැලකේ.

සිල්ලාව ග්යේරිම් (鷄林, 계림) ලෙස ද හඳුන්වයි. මෙහි සාහිත්‍යමය අරුත "කුකුළු වනාන්තරය" යන්නයි. මෙය සිල්ලා අගනුවර අසල වනාන්තරයක නමක් ඇසුරෙන් ඇතිවූවක් වන අතර, ජනප්‍රවාද අනුව රාජ්‍යයේ ආරම්භකයා බිහි වූයේ කොකට්‍රස් (කොරියානු. ග්යෝර්යොං, 雞龍, 계룡, සාහිත්‍යමය "කුකුළු-මකරා") බිත්තරයකිනි.

ඉතිහාසය

විද්වතුන් විසින් සම්ප්‍රදායිකව සිල්ලා ඉතිහාසය යුග තුනකට බෙදනු ලබයි: මුල්කාලීන (ක්‍රි.පූ. 57–ක්‍රි.ව. 654), මධ්‍යම (654–780), සහ පසුකාලීන (780–935).

බලය හුවමාරු වීම
පාක් වංශය පරම්පරා තුනක් පුරා බලය හෙබවී ය. කුමන්ත්‍රණයක් මගින් සොක් වංශය බලය සියතට ගන්නා ලදී. පළමු සොක් පාලකයා වූ, සිල්ලාහි තල්හේගේ සමයේ, සිල්ලාව තුළ කිම් වංශයේ පැවැත්ම පිළිබඳ කථාපුවතක් අනුව, හෝගොංට හමු වූ රන් පැහැ මංජුසාවක් තුළ කිම් අල්ජි උපත ලැබූ බව පැවසේ. පාක් සහ සොක් වංශිකයන් බලය උදෙසා නිරතුරුවම සටනෙහි යෙදුණු අතර, ඔවුන් දෙවර්ගයම කිම් වංශය විසින් බලයෙන් පහකරන ලදී. පාක් සහ සොක් වංශික රදලයන්ගේ සහාය ඇතිව කිම් වංශිකයෝ පරම්පරා ගණනක් පුරා සිල්ලාව පාලනය කළහ. පසුකාලීන සිල්ලාවේ අවසන් පාලකයා වූ, ග්යොංසුන් රජු ද, කිම් වංශිකයෙකි.

පදනම
ප්‍රාක්-තුන් රාජධානි යුගයේ, මධ්‍යම සහ දකුණුදිග කොරියාවේ නගර-රාජ්‍ය සම්හන් නැමැති සංයුක්ත රාජ්‍ය තුනකට වර්ග කෙරිණි. සිල්ලාව සාමාජිකයන් 12 දෙනකුගෙන් යුත් ජින්හන් සංයුක්ත රාජ්‍යය තුළ ආරම්භ වූයේ සරෝ-ගුක් නැමැති කුඩා රාජ්‍යයක් ලෙසිනි. සරෝ-ගුක් රාජ්‍යය ගම්මාන හයකින් සහ වංශ හයකින් සමන්විත විය.

කොරියානු වාර්තා අනුව, සිල්ලාව පිහිටුවන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 57දී, පාක් හ්යොක්ගොසේ රජු විසින්, නූතන ග්යොංජු අවට ප්‍රදේශයේ ය. සුදු අශ්වයකු විසින් ලන ලද බිජුවකින් බිහි වූ බව පැවසෙන හ්යොක්ගොසේ, සිය 13වන වියේ දී සය වංශිකයන් විසින් ඔහුව රජු ලෙස තෝරාගෙන සරෝ (හෙවත් සොනා) රාජ්‍යය ස්ථාපනය කරන ලදී. ඔහු නූතන කොරියාවේ පවුල් නාම අතරින් වඩාත් බහුල නාමයක් වන, පාක් (박) වංශයේ ආරම්භකයා ලෙස ද සැලකෙයි.

සම්ගුක් සගි සහ බෙයි ෂි ග්‍රන්ථ අනුව පැවසෙන්නේ, පසුකලෙක ජින්හන් සංයුක්තය බවට පත් වූ, ලෙලෑං ආඥාභූමිය පිහිටි ප්‍රදේශය සිල්ලාවේ සැබෑ සම්භවය බවයි.<ref>සම්ගුංන්‍යුසා,  Original: The History of the Later Han Dynasty writes, "An old person from Chenhan State said that some refugees came to Korea from the Chinese Empire of Qin, and Mahan gave them some land of her eastern border.</ref>

මුල්කාලීන යුගය
2වන සියවස වන විට, සිල්ලාව කොරියානු අර්ධද්වීපයේ අග්නිදිග පෙදෙසේ පැහැදිළි රාජ්‍යයක් ලෙස පැවතිණි. එය යාබද ජින්හන් සංයුක්තයේ රාජ්‍යවලට ද සිය බලපෑම පැතිර වූ නමුත්, 3වන සියවස තෙක්ම එය පැවතුණේ ලිහිල් සමූහාණ්ඩු රාජ්‍යයක බලවත් නගරයක් ලෙසයි.

බටහිරින්, 250 පමණ වනවිට බෙක්ජේ ජනපදය, මහන් සංයුක්තය ඉක්මවා යමින් රාජධානියක් බවට මධ්‍යගත විය. නිරිතදිගින්, බ්යොන්හන් විස්ථාපනය කරමින් ගයා සංයුක්තය බිහි විය. උතුරුදිග කොරියාවේ, ක්‍රි.ව. 50දී පමණ බිහි වූ ගොගුර්යෝ රාජධානිය විසින් 313දී අවසාන චීන ආඥාභූමිය විනාශ කර සිය බලය වර්ධනය කරගන්නා ලදී.

මධ්‍යගත රාජ්‍යයක ඉස්මතු වීම

කිම් වංශයේ නේමුල් රජු (356–402) බල-හුවමාරු සංසරණ ක්‍රමය අවසන් කරමින්, ප්‍රවේණි රාජාණ්ඩු ක්‍රමයක් ස්ථාපනය කළ අතර, රජුගේ නව රාජකීය නාමය මරිප්ගාන් ("හිස" හෝ "හිසකෙස්" යන අරුතැති ස්වදේශීය කොරියානු මූලයන් වූ මාරි හෝ මොරි සහ "මහා, ප්‍රධාන, බොහෝ, අනල්ප" වැනි අරුතැති දකුණුදිග කොරියාවේ පාලන කුමාරවරුන් භාවිතා කළ ගන් හෝ හන් යන වදන් ඇසුරෙන් සම්භවය වන්නට ඇත. මෙය මොංගොලියානු/තුර්කි ඛාන් යන වදන සමග සම්බන්ධයක් ඇතැයි සිතිය හැක) 377දී, මෙම රාජ්‍යය චීනය වෙත දූතගමන් සිදු කළ අතර, ගොගුර්යෝ සමග සබඳතා යළි ස්ථාපිත කළහ.

බටහිරින් බෙක්ජේ සහ දකුණින් ජපානයෙන් එල්ල වූ පීඩනය නිසා, 4වන සියවසේ අගභාගයේ දී, සිල්ලාව ගොගුර්යෝව සමග මිත්‍ර සබඳතා පැවැත්වී ය. කෙසේනමුත්, ගොගුර්යෝව දකුණුදිගින් සිය රාජ්‍යය විශාල කරගැනීමට උත්සාහ දරමින් 427දී එහි අගනුවර ප්යොංග්යෑං වෙත ගෙන යන ලද අතර, නුල්ජිහට බෙක්ජේ රාජ්‍යය සමග මිත්‍රවීමට සිදු විය.

බොප්හ්‍යුං රජ (514–540) සමයේ, සිල්ලාව පරිණත රාජ්‍යයක් බවට පත් වූ අතර, බෞද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත් විය. සිල්ලාව ගයා-සිල්ලා යුද්ධවල දී, 532දී ගුම්ග්වන් ගයාව ඈඳාගත් අතර, 562දී දේගයාව ආක්‍රමණය කරමින් ගයා සංයුක්තය අවශෝෂණය කරගත් අතර, එහි සීමාවන් නක්දොං ගංගා ද්‍රෝණිය දක්වා ව්‍යාප්ත කළේ ය.

ජින්හ්‍යුං රජු (540–576) ශක්තිමත් යුධ හමුදාවක් ස්ථාපනය කළේ ය. සිල්ලාව, ගොගුර්යෝව හන් ගංගාවෙන් (සෝල්) එපිටට පලවා හැරීම සඳහා බෙක්ජේ රාජ්‍යයට උපකාර කළේ ය. අනතුරුව වසර-120ක බෙක්ජේ-සිල්ලා සන්ධානය බිඳදමමින් සිල්ලා එව භූමියේ පාලනය 553දී බෙක්ජේ දේශයෙන් උදුරාගත්තේ ය. එසේම ජින්හ්‍යුං රජු හ්වාරං හමුදා ස්ථාපනය කළේ ය.

ජින්දොක් රැජිනගේ මරණින් පසු සිදු වූ "ශුද්ධ අස්ථි" (සොංගොල්) ශ්‍රේණියේ අභාවයත් සමග මුල්කාලීන යුගය අවසන් විය.

පසුකාලීන සිල්ලා

7වන සියවසේ සිල්ලාව චීන ටෑං රාජවංශය සමග මිත්‍ර සබඳතා පැවැත්වී ය. 660දී, මුයොල් රජු (654-661) යටතේ, සිල්ලාව බෙක්ජේ රාජ්‍යය ආක්‍රමණය කළේ ය. 668දී, මුන්මු රජුගේ (මුයොල් රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා) සහ සෙන්පති කිම් යු-ෂින්ගේ මෙහෙයවීමෙන්, සිල්ලාව එහි උතුරින් ගොගුර්යෝව ආක්‍රමණය කළේ ය. සිල්ලාව ඉන් අනතුරුව දශකයක් පමණ කාලයක්, අර්ධද්වීපයේ ටෑං ජනාවාස පිහිටුවීමට තැත් කළ චීන හමුදා පන්නා දැමීමට උත්සාහ ගත්තේ ය. අවසානයේ උතුරින් නූතන ප්යොංග්යෑං දක්වා විහිදි එක්සත් රාජධානියක් පිහිටුවීඹට සමත් විය. අභාවයට පත් ගොගුර්යෝ රාජ්‍යයේ උතුරු පෙදෙසේ බල්හේ නැමැති රාජ්‍යය බිහි විය.

සිල්ලාවේ මධ්‍ය යුගය ජිංගොල් වංශවතුන්ගේ නැගීඒම පෙන්නුම් කරයි. සිල්ලාව විසින් අර්ධද්වීපය එක්සත් කිරීම නිසා ගොඩනැගුණු නව ධනය සහ ගෞරවය මේ සඳහා ඉවහල් වූ අතර, එක්සත් සමයේ මුල් කාලයේ හමුදා බලය ඇති වංශවතුන් කිහිප දෙනකු මෙහෙය වූ කැරලි සාර්ථකව මැඬපැවැත්වීමට රජුට හැකි විය. මෙමගින් රජුට බලවත් පවුල් සහ ප්‍රතිවාදීන් මධ්‍යම රජය යටතට ගැනීම පහසු විය. මීට අමතරව, 7වන සියවස අගභාගයේ සිට 8වන දියවස අගභාගය දක්වා සියවසක පමණ කෙටි කාලයක් සඳහා රජු වංශවත් නිලධාරීන්ගේ භූමි පදනම ඉවත්කර වේතන ගෙවීම් ක්‍රමයක් හෝ කාර්යාල භූමියක් (ජික්ජොන්, 직전, 職田) හඳුන්වා දීමට උත්සාහගත්තේ ය. මෙමගින් වංශවතුනට වැටුප් ලෙස ඉඩම් ප්‍රදානය කිරීමේ පැරණි ක්‍රමය (බදු ගම්මාන හෙවත් නෝග්‍යුප්, 녹읍, 祿邑 ලෙස ද හඳුන්වයි) ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම අරමුණු කෙරිණි.

8වන සියවසේ අගභාගය වන විට, රාජකීයයන් සිය ආරක්ෂක වංශවතුන්ගේ බලය පිළිබඳ පරීක්ෂා කිරීමට අපොහොසත් විය. 8වන සියවසේ මැද සිට අගභාගය දක්වා කිම් වංශයේ ඇතැම් සාමාජිකයන් විසින් මෙහෙයවූ කැරලි හේතුවෙන් රාජකීය අධිකාරී බලය සීමා වන්නට විය. මේ අතරින් වඩාක් ප්‍රමුඛ වූයේ වසර තුනක් පුරා පැවති, කිම් දේගොං විසින් මෙහෙයවූ කැරැල්ලයි. රාජ්‍ය අධිකාරය හායනය වූ බවට වූ තවත් ප්‍රධාන සාක්ෂියක් ලෙස, 757දී කාර්යාල භූමි පද්ධතිය නිෂ්ප්‍රභ වීම සහ නිලධාරී වංශවතුන්ට වැටුප් වෙනුවට ඉඩම් ලබාදුන් පැරණි බදු ගම්මාන ක්‍රමය නැවත පිහිටුවීම යන සිදුවීම් දැක්විය හැක.

780දී හ්යේගොං රජු ඝාතනයත් සමග මධ්‍ය සිල්ලා යුගය අවසන් වූ අතර සිල්ලාවේ එක්සත් බවට හේතු වූ මුයොල් රජුගෙන් ඇරඹි රජ පෙළපතේ අවසානය සනිටුහන් විය. හ්යේගොංගේ මරණය දැඩි ලේ වැගිරීම් මතින් සිදු වූ අතර, මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය ලෙස රාජධානියේ බොහෝ උසස් වංශවත් පවුල්වල දායකත්වයෙන් සිවිල් යුද්ධයත් ඇති විය. හ්යේගොංගේ මරණයත් සමග, සිල්ලාවේ ඉදිරි වර්ෂවල රජුගේ තනතුර ක්‍රමයෙන් බලය අතින් හීන වන්නට වූ අතර, බලවත් වංශවත් පවුල් මධ්‍යම රජයෙන් බැහැරව ස්වාධීන පාලනයක් ගෙනගියේ ය.

ඉන් අනතුරුවට සිල්ලාවේ රාජ්‍යත්වය වොන්සොං රජුගේ (785–798) පවුල තුළ ස්ථාවර වූ අතර, කිම් පෙළපතේ විවධ පාර්ශ්ව අතර නොයෙකුත් විසංවාද ඇති විය.

එසේවුවද, මධ්‍ය සිල්ලා යුගය තුළ රාජ්‍යය එහි උච්චස්ථානයට පත් විය. එහිදී කෙටිකාලීනව රාජ්‍ය බලය ස්ථාපනය වූ අතර, චීන ආරේ නිලධාරී පද්ධතියක් ස්ථාපනයට උත්සාහ ගැනිණි.

පරිහානිය සහ බිඳවැටීම

සිල්ලාවේ අවසන් සියවසේ සිල්ලා රාජ්‍යයෙන් අඩක් පමණම සිවිල් යුද්ධයක් ආසන්නයේ පැවතිණි. රජුගේ බලය ක්‍රමයෙන් තවත් හීන වූ අතර, බලවත් වංශාධිපති පවුල් අගනුවරින් සහ මාලිගයෙන් පිටත ප්‍රමුඛත්වයට පත් විය.

මෙම යුගයේ අවසානය පසුකාලීන තුන් රාජධානි යුගය ලෙස හඳුන්වයි. මෙකල පසුකාලීන බෙක්ජේ සහ පසුකාලීන ගොගුර්යෝ යන රාජධානිවල පිබිදීම සිදු වූ අතර, සිල්ලාව ගෝර්යෝ රාජවංශයට යටත් වීම සිදු විය.

සමාජය සහ දේශපාලනය

අවසානයේදී 6වන සියවස වන විට, සිල්ලා රාජ්‍යයට නීති සහ පරිපාලන පද්ධතියක්, සමාජ තත්ත්වය ආදිය පිළිබඳ විස්තරාත්මක පද්ධතියක් පිහිටුවන ලදී. මෙය අස්ථි ශ්‍රේණි පද්ධතිය (bone rank system) ලෙස හඳුන්වයි. දැඩි පෙළපත්-මූලික පද්ධතියක් වූ මෙමගින් වස්ත්‍ර, නිවසේ ප්‍රමාණය, සහ විවාහ වීමේ සීමාවන් තීරණය කෙරිණි.

මධ්‍යගත ආණ්ඩුක්‍රමයක් පදනම් කරගත් එහි ඇරඹීමත් සමග සිල්ලා සමාජ‍ය එහි දැඩි වංශවත් සමාජයක් මූලික කරගැනිණි. සිල්ලාව සතුව රාජකීය පන්ති දෙකක් පැවතිණි: "පූජනීය අස්ථිය" (සොංගොල්, 성골, 聖骨) සහ "සත්‍ය අස්ථිය" (ජිංගොල්'', 진골, 眞骨). මුයොල් රජ සමය වන තෙක්ම වංශවත් සමාජය "පූජනීය අස්ථිය" සහ "සත්‍ය අස්ථිය" ලෙස බෙදී තිබණි. මෙමගින් රාජ්‍යත්වය ඇති හිමිකම තීරණය විය. 654දී, "ජූජනීය අස්ථි" පෙළැන්තියේ අවසන් රාජ්‍ය පාලිකයා වූජින්දොක් රැජිනගේ මරණින් පසු මෙම ද්විත්ව බෙදීම අවසන් විය. පරම්පරා ගණනාවක් පුරාවට, "පූජනීය අස්ථි" පෙළැන්තියේ වංශවතුන් ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් අඩු වූ අතර, මව සහ පියා යන දෙදෙනාම "පූජනීය අස්ථි" දරන්නන් විට, දරුවන් ද "ජූජනීය" වූ අතර, "සත්‍ය අස්ථි" දෙමව්පියන්ට දාව උපන් දරුවන් "සත්‍ය අස්ථි" පාන්තිකයන් විය. මීට අමතරව "පූජනීය අස්ථි" සාමාජිකයන්, "සත්‍ය අස්ථි" සාමාජිකයන් බවට නිලයෙන් පහත හෙළිය හැකි විවිධ ක්‍රම ද පැවතිණි. මෙම පද්ධතිය ක්‍රමයෙන් පරිහානියට ලක් විය.

රජු (හෝ රැජින) සෛද්ධාන්තිකව පරම ඒකාධිකාරයා වූ නමුත්, ශක්තිමත් වංශවතුන්ගේ බලපෑම් නිසා රාජකීය බලය පාලනය විය.

"හ්වාබෙක්" (화백-和白) නැමැති මණ්ඩලය රාජකීය මන්ත්‍රණ සභාව ලෙස කටයුතු කළ අතර, ඔවුහු සිහසුනට උරුමකරුවකු පත්කිරීම, හෝ යුධ ප්‍රකාශ කිරීම් වැනි වැදගත් තීරණ සඳහා ප්‍රතිපත්ති-සම්පාදකයින් ලෙස කටයුතු කළහ. හ්වාබෙක්හි මුලසුන හෙබවූ පුද්ගලයා (සංදේද්‍යුං) තෝරාගනු ලැබූයේ "පූජනීය අස්ථිය" මට්ටමෙනි. මෙම රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ වැදගත් තීරණයක් ලෙස බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම ලෙස තෝරාගැනීම දැක්විය හැක.

සිල්ලාව එක්සත් කිරීමේ දී, රාජ්‍යයේ විශාලව පැතිරුණු භූමිභාගය පාලනය කිරීම සඳහා සිල්ලාවට චීන නිලධාරී ක්‍රම අනුගමනය කිරීමට සිදු විය. මෙය පූර්ව-එක්සත් කිරීමේ දිනවල දී සිල්ලා රාජ්‍යත්වයේ පෙරළියක් සිදු කළ අතර, සිල්ලා රජුගේ "බෞද්ධ රජකු" ලෙස වගකීමේ වෙනසක් ඇතිකළේ ය. පශ්චාත්-එක්සත්කරණ යුගයේ තවත් වැදගත් දේශපාලන සිදුවීමක් ලෙස, කොරියානු රාජ්‍යත්වය සහ වංශවතුන් අතර ඇති වූ නොසන්සුන්තාවය ද කැපී පෙනේ.

යුධ ක්ෂේත්‍රය
මුල්කාලීන සිල්ලා හමුදාව ගොඩනැගුණේ රාජකීයයන් සහ වංශවතුන් ආරක්ෂා කළ සිල්ලා රාජකීය ආරක්ෂකයන් සුළු පිරිසකගෙනි. මෙය යුධ සමයේ අවශ්‍ය වූ විට ප්‍රධාන හමුදාව ලෙස යොදාගැනිණි. බෙක්ජේ සහ ගොගුර්යෝ මෙන්ම යමාටෝ ජපන්වරුන් සමග ගැටුම් බහුල වීම නිසා, සිල්ලාව සෑම දිස්ත්‍රික්කයක් සඳහාම නගරාරක්ෂක බලකායන් සය බැගින් නිර්මාණය කළේ ය. රාජකීය ආරක්ෂකයන් ක්‍රමයෙන් "දිව්රුම් දුන් පතාක" හෙවත් සෝදං ඒකකවලට අනුයුක්ත කෙරිණි. 625දී තවත් සෝදං කණ්ඩායමක් නිර්මාණය කෙරිණි. නගරාරක්ෂක සෙබලුන් ප්‍රාදේශීය ආරක්ෂාව භාරව කටයුතු කළ අතර, පොලිස් හමුදාවකට සමානව කටයුතු කරන ලදී.

සිල්ලාවේ සිටි විශිෂ්ටතම සෙන්පතීන් සහ හමුදා ප්‍රධානීන් බොහෝ දෙනා හ්වාරංවරු (බටහිර නයිට්වරුන්ට සමාන) වූහ. සමාජ කණ්ඩායමක් වූ මොවුන්, කොරියාවේ තුන් රාජධානි අතර ගොඩනැගුණු නිරන්තර යුධ අරගල හේතුවෙන් වංශවත් තරුණ පිරිමින්ගෙන් සැදුම්ලත්, සෙබලුන් සහ යුධ ප්‍රධානීන්ගෙන් සමන්විත විය. හ්වාරංවරු, ගොගුර්යෝවේ බිඳවැටීමට (එක්සත් සිල්ලාව යටතේ කොරියානු අර්ධද්වීපය එක්සත් කිරීමට හේතු වූ) සහ සිල්ලා-ටෑං යුද්ධවල දී, ටෑං හමුදා සෙසු කොරියානු රාජධානි ද්විත්වයෙන් පලවා හැරීමට දායක වූහ.

සංස්කෘතිය

සිල්ලා රාජධානියේ අගනුවර වූයේ ග්යොංජු පෙදෙසයි. ග්යොංජු මධ්‍යයෙහි සිල්ලා සොහොන්ගැබ් විශාල සංඛ්‍යාවක් හමු වේ. සිල්ලා සොහොන් ගලින් සැදි කුටීරයකින් සහ ඒ වටා වූ පස් ගොඩැල්ලකින් සමන්විත ය. මෙම ග්යොංජු අවට ඓතිහාසක පෙදෙස 2000දී යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් කරන ලදී. ඉන් වැඩි පෙදෙසක් ග්යොංජු ජාතික වනෝද්‍යානය යටතේ ආරක්ෂිත ය. මීට අමතරව, ග්යොංජු පෙදෙස අසල පිහිටි ගම්මාන ද්විත්වයක් වන හහෝ සහ යංදොං යන ගම්මාන ද, දකුණු කොරියානු රජය විසින් යුනෙස්කෝ උරුමයක් ලෙස නම්කරන මෙන් 2008 හෝ ඉන් පසු කාලයේ යෝජනා ඉදිරිපත් කරනු ඇත. බෙක්ජේ සොහොන්වලට වඩා මෙම සොහොන්ගැබ් බිඳහෙලීම අපහසු බැවින්, බොහෝ පුරාවස්තු ප්‍රමාණයක් මේවා තුළ සංරක්ෂිතව පැවතිණි. මේ අතර සිල්ලාවේ අලංකාර රත්රන් කිරුළු සහ ආභරණ ද වේ.

මහා සොංදොක් රජු විසින් ඉදිකළ ලෝකඩ ඝණ්ටාරය වෙත සංචාරක ආකර්ෂණය නොමඳව හිමි වී ඇත. මෙම ඝණ්ටාරය මගින් උපදවනු ලබන විශේෂිත හඬ පිළිබඳ නොයෙකුත් ජනප්‍රවාද ද පවතී. ග්යොංජු අසල පිහිටි චොම්සොංදේ ගොඩනැගිල්ල නැගෙනහිර ආසියාවේ ඉතිරිව ඇති පරණිතම අභ්‍යවකාශ වස්තු නිරීක්ෂණාගාරය ලෙස සැලකේ. නමුත් එහි කාර්යයන් පිළිබඳ නොයෙකුත් වාද විවාද ඇත. මෙය ඉදිවූයේ සොන්දොක් රැජිනගේ (632–647) සමයේ ය.

මුස්ලිම් වෙළෙන්දෝ "සිල්ලා" නැමැති නාමය සේද මාවත ඔස්සේ සම්ප්‍රදායික නැගෙනහිර ආසියානු ගෝලයෙන් පිටතට රැගෙන ගියහ. ඉබ්න් ඛුර්දාධ්බිහ්, අල්-මුසාදි, ඩිමාෂිකි, අල්-නුවයිරි, සහ අල්-මැක්රිසි ඇතුළු අරාබි සහ පර්සියානු භූගෝල විද්‍යාඥයන් විසින් සිල්ලාව පිළිබඳ වාර්තා කර ඇත.

සිල්ලා රාජවංශයේ වර්තමාන පැවතෙන්නන් කිම් නාමය යටතට වැටේ. අවසන් පාලකයාගේ සිට පවුල් වාර්තා සපයා ඇතත්, මෙම වාර්තාවල සත්‍යතාව විමර්ශනය කළ යුතුව ඇත.

බුද්ධාගම

සිල්ලාවට බුදුදහම හඳුන්වා දෙන ලද්දේ 528දී ය. සියවසක් ඇතුළත සිල්ලාව බුදුදහමට නැඹුරු වූ අතර, මෙම විශ්වාසය ස්වදේශින ජනයා අතර වේග‍යෙන් ප්‍රචලිත විය. 5වන සියවසේ මැදභාගයේ ගොගුර්යෝවේ සිට පැමිණි අදෝ නැමැති භික්ෂුව සිල්ලාව තුළ බුදුදහම පළමුවරට ව්‍යාප්ත කරවීමට උත්‍සාහ ගත්තේ ය. කෙසේනමුත්, පුරාවෘත්ත අනුව සිල්ලා රාජ්‍යත්වය බුදුසමය වැළඳගැනීමට යොමුවූයේ සිල්ලා මාලිගයේ වංශවතකු වූ ඉචාදොන්‍ගේ ප්‍රාණත්‍යාගී ක්‍රියාකලාපය නිසා ය. බුදුදහම වැළඳගැනීම හේතුවෙන් 527දී සිල්ලා රජු ඔහුට මරණදඬුවම නියම කළ අතර, එහිදී ඔහුගේ රුධිරය කිරි පැහැයට හැරුණු බව කියැවේ.

පසුකාලීන මුල්යුගයේ සිල්ලා සමාජය තුළ බුදුදහමට හිමි වූ වැදගත්කම පිළිබඳ විස්තර කිරීම අපහසු ය. බොප්හ්‍යුං රජුගේ සිට බලයට පත් ඊළඟ සිල්ලා රජවරු /රැජිනියෝ බෞද්ධ නම් ආරූඪ කරගනිමින් බෞද්ධ-රජවරුන් ලෙස පෙනීසිටින්නට වූහ. සිල්ලාව තුළ බුදුදහමට, බෙක්ජේ සහ ගොගුර්යෝ රාජ්‍යවලටත් වඩා ඉහළින් නිල අනුග්‍රහය හිමි විය. එහි රාජ්‍ය-ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති අවධාරණය කෙරිණි. අර්ධද්වීපය තුළ සිල්ලාව එක්සත් කිරීමට වැදගත් මෙහෙයක් ඉටුකළ, තරුණ වංශවතුන් වූ හ්වාරං සෙබලු බුදුදහම සමග දැඩි සබඳතා පැවැත් වූ අතර, මෛත්‍රෙය බුදුන් වහන්සේ වන්දනා කළහ. මුල්කාලීන යුගයේ අවසන් භාගයේ බුදුදහමේ උච්චස්ථානයට පත්වීම දක්නට ලැබේ. විහාරස්ථාන විශාල සංඛ්‍යාවක් ඉදිවිය. ඒ සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වූයේ ඉහළ තනතුරු හෙබවූ වංශවතුන් විසිනි. මෙම විහාරනිර්මාණ අතර හ්වංන්‍යොංසා, බුල්ගුක්සා සහ සොක්ගුරාම් ප්‍රධාන වේ. හ්වංන්‍යොංසා (මකර අධිරාජ්‍ය) විහාරය තුළින්, රාජ්‍යයේ ආරක්ෂාවට සහ උන්නතියට බුදුදහම කෙතරම් වැදගත් වූයේ දැයි වටහාගත හැක. එහි මහල් නවයකින් යුතු වූ ස්තූපය, සමහර විට එම යුගයේ නැගෙනහිර ආසියාවේ පිහිටි මිනිසා විසින් නිර්මිත උසම ඉදිකිරීම වන්නට ඇත. එමගින් සිල්ලා පාලනය යටතේ පැවති ජාතීන් නවය සංකේතවත් කෙරිණි. සිල්ලාව ස්තූප නිර්මාණයට විශාල අවධානයක් යොමු කළ අතර, එම ස්තූප නිර්ණයට ගල් මෙන්ම දැව ද භාවිතා කර ඇත.

සිල්ලාව එක්සත් කිරීමත් සමග, රජවරුන් විශාල රාජ්‍යය පරිපාලන සහ වංශවතුන්ගේ බලය සීමා කිරීමට චීන කොන්ෆියුසියානු ආයතන ස්ථාපනය කිරීම නිසා බුදුදහමට දේශපාලනයේ හිමිවූයේ අඩු බලයකි. එසේවුවත්, පුළුල් සිල්ලා සමාජය තුළ බුදුදහමට හිමි වූයේ විශාල බලයකි. මේ කාලයේ සිල්ලා භික්ෂූන් සියගණනක් අධ්‍යාපනය සහ බෞද්ධ සූත්‍ර ප්‍රතිසම්පාදනය කිරීම සඳහා ටෑං චීනය වෙත වැඩම කොට ඇත.

සිල්ලාහි ශක්තිමත් බෞද්ධ ස්වරූපය කියාපාන බෞද්ධ ශෛලමය කැටයම් සහ නිර්මාණ විශාල සංඛ්‍යාවක් හමු වේ. මේ අතර නම්සන් පෙදෙසින් වැඩි නිර්මාණ ප්‍රමාණයක් හමු වේ. මෙම ප්‍රතිමා සහ කැටයම් නිර්මාණවල පිරිපුන් ස්වභාවය, මුහුණේ දැඩි නිරූපණය, සිරුරට ඇලුණු වස්ත්‍ර වැනි ලක්ෂණ මගින් අන්තර්ජාතික ටෑං රාජවංශයේ ආභාසය පෙන්නුම් කරයි. නමුත් ඒ අතර ස්වදේශික කොරියානු ආර ද දැකිය හැක.

මේවාත් බලන්න
 කොරියාවේ රජවරුන්ගේ නම් ලැයිස්තුව
 ග්යොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය
 සිල්ලාහි කිරුළු
 කොරියාවේ ඉතිහාසය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ග්යොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය

සිල්ලා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ස්ථාපිත රාජ්‍ය
පැරණි පුද්ගලයින්
නැගෙනහිර ආසියාවේ පැරණි රටවල්
කොරියානු ඉතිහාසයේ පැරණි රටවල්
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියානු සංස්කෘතිය
කොරියාවේ තුන් රාජධානි

සිල්ලා


O Torneio de Wimbledon de 2022 foi um torneio de tênis disputado nas quadras de grama do All England Lawn Tennis and Croquet Club, no bairro de Wimbledon, em Londres, no Reino Unido, entre 27 de junho e 10 de julho. Corresponde à 54ª edição da era aberta e à 135.ª de todos os tempos.

Vencendo a final de virada contra o australiano Nick Kyrgios, Novak Djokovic levou o sétimo troféu após três horas de confronto. Descola de Roger Federer e fica a um número do maior vencedor do Grand Slam de todos os tempos. Em uma decisão de estreantes, a cazaque Elena Rybakina superou a tunisiana Ons Jabeur, revertendo o placar inicialmente contrário, por 2 sets a 1. Apesar da coincidência de a campeã ter nascido em Moscou, no torneio que baniu jogadores que defendem as cores russas, a mesma rejeitou a ideia de ser produto desse país, sendo que defende o Cazaquistão desde 2018.

Nas duplas, os australianos  e  levaram o primeiro troféu de Grand Slam, em jogo de cinco sets. Depois de quatro anos, as tchecas Barbora Krejčíková e Kateřina Siniaková conquistaram o bicampeonato em Wimbledon por sets diretos. E a parceria anglófona, formada pelo britânico  e a americana Desirae Krawczyk defenderam seu título na grama londrina.

O fim do Middle Sunday
O tradicional dia de descanso durante o segundo domingo, deixou de ser praticado a partir de 2022. Serão catorze dias seguidos de jogos.

Em apenas quatro ocasiões - 1991, 1997, 2004 e 2016 - esse dia contou com a programação, pois ela foi atrasada por chuvas na primeira semana.

Uma das justificativas para a pausa era a manutenção da grama, uma superfície que se deteriora facilmente ao longo do torneio. No entanto, o presidente do clube, Ian Hewitt, garantiu que a tecnologia foi aprimorada para comportar a mudança.

Tiebreak de 10 pontos
Esta é a primeira edição de Wimbledon com tiebreak no set final (o 5º set entre os homens e o 3º entre as mulheres) depois de 6 games a 6. Em 2019 e 2021, o desempate ia até 7 pontos, no mínimo, como acontece nos sets anteriores. Agora, são 10 pontos. O vencedor continua tendo que estar dois pontos acima para liquidar a partida. Tal regra passou a ser praticada em todos os torneios do Grand Slam.

Eventos sub-14
A edição de 2022 estreou dois novos eventos juvenis, para homens e mulheres, em simples, para jogadores de até 14 anos. As chaves são compostas de 16 competidores cada, divididos em quatro grupos, sob o formato round robin. Os líderes, ao final de três jogos, seguem a disputa por semifinais e finais. Quem não se classifica vai para os play-offs de consolação, no formato eliminatório, em duas fases, com o término em três nomes de destaque.

Cem anos da Quadra Central
A Quadra Central de Wimbledon foi inaugurada em 1922. Para comemorar o centenário, alguns ex-campeões de simples foram convidados no domingo, 3 de julho de 2022, para o local. O evento foi apresentado por Sue Barker,  e John McEnroe. Ainda prestaram homenagem a Barker pelos trinta anos como apresentadora da BBC em Wimbledon.

Os campeões foram apresentados primeiro pelo número de títulos individuais e, depois, dos antigos aos mais recentes. Pela ordem: vencedores únicos - Angela Mortimer, Ann Jones, Stan Smith, Jan Kodeš, Pat Cash, Conchita Martinez, Martina Hingis, Goran Ivanišević, Lleyton Hewitt, Marion Bartoli, Angelique Kerber e Simona Halep; bicampeões - Stefan Edberg, Rafael Nadal, Petra Kvitová e Andy Murray; tricampeões - Margaret Smith Court, John Newcombe, Chris Evert e John McEnroe; tetracampeões - Rod Laver; pentacampeões - Björn Borg e Venus Williams; hexacampeões - Billie Jean King e Novak Djokovic; octacampeões - Roger Federer. A nove vezes campeã Martina Navratilova cancelou sua participação após contrair COVID-19 na manhã do evento. O britânico Tim Henman também foi anunciado para reelembrar suas partidas na quadra como membro do Comitê de Administração de Wimbledon.

Impacto da invasão da Ucrânia pela Rússia
Depois do circuito remover as bandeiras dos torneios regulares e as seleções em eventos por equipe, o All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTC) deu um passo mais extremo e decidiu proibir os representantes de Rússia e Bielorrússia de disputar o Torneio de Wimbledon de 2022, afirmando que "seria inaceitável que o regime russo tirasse quaisquer benefícios do envolvimento da Rússia ou jogadores bielorrussos", em decorrência da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022.

Jogadores como o defensor do título e hexacampeão Novak Djokovic e Andrey Rublev, um dos afetados, criticaram a decisão, enquanto que os ucranianos Marta Kostyuk e Sergiy Stakhovsky apoiaram. As três associações dirigentes - ATP, WTA e ITF - se juntaram ao coro contra. Em 20 de maio, o trio decidiu retirar os pontos que seriam dados aos participantes do evento, o que fez seus organizadores cogitarem mover um processo. A resolução gerou descontentamento entre os jogadores, como o bicampeão Andy Murray e a ex-número 1 Naomi Osaka, que citou a não-pontuação como um dos motivos para desistir do torneio.

Transmissão
Estes foram os países e regiões, e seus respectivos meios de comunicação, que transmitiram esta edição do torneio:

Europa

África

Américas

Ásia

Oceania

Pontuação e premiação

Distribuição de pontos
Não houve.

Premiação
A premiação geral aumentou 15% em relação a 2021. Os títulos de simples tiveram um decréscimo de £ 300.000 cada.

Os juvenis não são pagos.

Total dos eventos: £ 38.300.500

Per diem (estimado): £ 2.049.500

Total da premiação: £ 40.350.000

Cabeças de chave

Simples
Cabeças anunciados(as) em 20 de junho de 2022. Dados de Ranking e Pontos anteriores são de 27 de junho de 2022.

Em verde, o(s) cabeça(s) de chave campeão(ões). Em vermelho, o(s) vice-campeão(ões).

Masculino
Como resultado de regras especiais para ajuste de classificação devido à pandemia de COVID-19, os jogadores estão defendendo o maior dos pontos entre: Wimbledon 2021 (i) ou 50% de Wimbledon de 2019 (ii). Esses pontos não são obrigatórios e estão inclusos na tabela abaixo apenas se contados para o ranking de 27 de junho de 2022. Observar que é um sistema diferente do que a WTA está usando para as disputas femininas.

A ATP não está premiando com pontos na edição de 2022 devido à decisão do All England Club de banir jogadores russos e bielorrussos do torneio. Os pontos descontados de 2021 ou 2019 serão substituídos pelo próximo melhor resultado do jogador, independente do seu desempenho em Wimbledon.

† Esta coluna exibe o maior número de pontos do jogador no torneio de 2021 ou 50% dos pontos no torneio de 2019. Apenas os pontos refletidos no ranking de 27 de junho de 2022.

‡ Como a ATP não está dando pontos para o torneio de 2022, os pontos de 2021 ou 2019 serão substituídos pelo próximo melhor resultado do jogador.

§ O jogador não pontuou no torneio em 2021 ou 2019, que constou no ranking de 27 de junho de 2022. Portanto, não haverá substituição por nenhuma pontuação.

Desistências

Banidos
Jogadores que seriam cabeças de chave, mas não foram autorizados a participar do torneio devido à decisão de banir àqueles que representam a Rússia e a Bielorrússia.

Feminino
A WTA não está premiando com pontos na edição de 2022 devido à decisão do All England Club de banir jogadoras russas e bielorrussas do torneio. Os pontos descontados de 2021 serão substituídos pelo próximo melhor resultado da jogadora, independente do seu desempenho em Wimbledon. Observar que é um sistema diferente do que a ATP está usando para as disputas masculinas.

† Como a WTA não está dando pontos para o torneio de 2022, os pontos de 2021serão substituídos pelo próximo melhor resultado da jogadora.

‡ A jogadora não pontuou no torneio em 2021. Portanto, não haverá substituição por nenhuma pontuação.

§ A jogadora não se classificou para o torneio de 2021. Ela está defendendo os pontos de torneios ITF (Montpellier e Contrexéville), no lugar.

Desistências

Banidas
Jogadoras que seriam cabeças de chave, mas não foram autorizadas a participar do torneio devido à decisão de banir àquelas que representam a Rússia e a Bielorrússia.

Duplas

Masculinas

Femininas

Mistas

Convidados à chave principal
Os jogadores a seguir receberam convite para disputar diretamente a chave principal.

Simples

Duplas

Qualificados à chave principal
O torneio qualificatório se deu no "Wimbledon Qualifying and Community Sports Centre", no distrito londrino de Roehampton, entre 20 e 23 de junho de 2022.

Simples

Lucky losers

Dia a dia

Eliminações em simples

Masculino

Feminino

Finais

Profissional

Juvenil

Juvenil sub-14

Cadeirante

Outros eventos

Ligações externas
 Página oficial

2022
W
W

Torneio de Wimbledon de 2022


Pub. tesislerinde tüketilmek üzere alkollü içecek servisi yapmak üzere lisanslı bir içki mekanıdır. Britanyalı sosyal kültürünün en önemli parçalarından birisi olan pub, "Public House" kelimelerinin kısaltılmasından oluşur. İnsanların boş vakitlerini geçirdiği, dinlendiği ve bir arada bulunduğu, alkol tüketilen yerlerdir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Pub zinciri
 Barmen
 Gastropub
 Mikro pub
 Bar
 İçki yasağı

Toplum merkezleri
Birleşik Krallık'ta kültür
İçki işletmesi türleri
Barmenler
Türüne göre restoranlar

Pub


Levante Unión Deportiva Femenino er et fodboldhold for kvinder hjemmehørende i Valencia. Klubben er en del af Levante UD.

Aktuel trup

Kilde: LaLiga

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindefodboldklubber i Spanien
Etableret i 1993

Levante UD (kvinder)


Barca lui Dante este o pictură în ulei pe pânză realizată în perioada 1854 - 1858 de pictorul francez Édouard Manet, după Barca lui Dante de Eugène Delacroix. Pictura se află expusă la Musée des Beaux-Arts din Lyon.

Picturi din 1854
Picturi realizate de Édouard Manet

Barca lui Dante (Manet)


Sayh al Uhaymir 150 (ou SaU 150) est une météorite trouvée le  sur un plateau caillouteux  au sud de Ghaba (Oman). Sa composition  en isotopes de l'oxygène et en gaz rares établissent son origine martienne.

SaU 150, de texture porphyrique, est un basalte olivine-phyrique constitué de macrocristaux d'olivine au sein d'une matrice à grain plus fin de pigeonite et de maskelynite interstitielle, avec comme minéraux mineurs l'augite, le spinelle, l'ilménite, la merrillite, la pyrrhotite, la pentlandite et quelques minéraux secondaires (d'origine terrestre), la calcite et des oxydes de fer. Sa composition chimique globale est typique des météorites martiennes : Mg/(Mg+Fe) = 0,68 ; Fe/Mn = 37,9 ; Na/Al = 0,22. SaU 150 est ainsi une shergottite.

La morphologie des cristaux, leur composition et la distribution de leurs tailles permettent d'évaluer la vitesse de refroidissement du magma à moins de , donc vraisemblablement dans une chambre magmatique. La roche a ensuite été émise par une éruption, au sein d'une coulée de lave épaisse ou d'une intrusion hypabyssale qui a entraîné une petite fraction de xénocristaux d'olivine et conféré à la roche une foliation magmatique, avec un refroidissement lent permettant une quasi-homogénéisation des minéraux ignés.

SaU 150 a par la suite subi une pression de , lors d'un unique impact qui a provoqué une fusion partielle et localisée de l'ordre de . Le refroidissement rapide suivant cet événement a produit des dendrites d'olivine et de pyroxène de dimensions fractales 1,80-1,89 et 1,89-1,95, respectivement.

SaU 150 est essentiellement identique à SaU 005/094 et provient donc certainement de la même chute.

Bibliographie

Shergottite

Sayh al Uhaymir 150


A-Hasard-Kasasard er en kortfilm fra 1985 instrueret af Lars Tingskov Mikkelsen efter manuskript af Lars Tingskov Mikkelsen  og bærende ide af Søren Nørregaard.

Handling
En respektløs fortælling om Max og Dyt, der keder sig på et kontor, men pludselig får succes. De bliver indfanget af kunstverdenen og oplever - med filmens undertitel - "Hvordan en jernhård branche kan være en dejlig ting".

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1985

A-Hasard-Kasasard


Joseph Theodorus Suwatan MSC (Tegal, 10 de abril de 1940) é bispo emérito de Manado.

Joseph Theodorus Suwatan juntou-se aos Missionários do Sagrado Coração e foi ordenado sacerdote em 8 de janeiro de 1969. O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Manado em 8 de fevereiro de 1990.

O pró-núncio apostólico na Indonésia, Francesco Canalini, o ordenou bispo em 29 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Theodorus Hubertus Moors MSC, ex-bispo de Manado, e Julius Riyadi Cardeal Darmaatmadja SJ, Arcebispo de Jacarta e Bispo Militar da Indonésia.

O Santo Padre aceitou a renúncia da pastoral da diocese de Manado, Indonésia, apresentada por Sua Excelência Mons. Joseph Theodorus Suwatan, M.S.C., e nomeou como bispo da diocese de Manado o Rev. Pe. Benedictus Estephanus Rolly Untu, M.S.C., ex-superior provincial das Missionárias do Sagrado Coração para a Indonésia.

Ver também

Bispos católicos da Indonésia

Joseph Theodorus Suwatan


An Philodendron wilburii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Michael Howard Grayum. An Philodendron wilburii in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. w. longipedunculatum
 P. w. wilburii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron wilburii


Industrifisk (tidligere også kaldet skidtfisk) er en betegnelse for fisk, der anvendes til fremstilling af fiskemel og fiskeolie og omfatter arter som tobis, sperling og brisling.

Referencer

Fiskeri

Industrifisk


Kim Hong-jun est un réalisateur et scénariste sud-coréen.

Biographie
Il fut l'assistant de Im Kwon-taek dans les studios Chungmu-ro et enseignant à l'université nationale des arts de Corée

Filmographie sélective

Réalisateur
 1994 : La Vie en rose
 1996 :
 2006 : Two or Three Things I Know About Kim Ki-young

Scénariste
 2005 : A Boy Who Went To Heaven

Références

Liens externes

Naissance à Séoul
Naissance en août 1956
Réalisateur sud-coréen

Kim Hong-jun


"සම්මතකරණය" යේ එක් භාවිතයක් මෙහි විස්තර කෙරේ. එහි කාර්මික සහ තාක්ෂණික යෙදුම් සඳහා "සම්මතකරණය" බලන්න.
පරිසර විද්‍යාවේ එන Z - අගය සදහා "Z - අගය" බලන්න.
සංඛ්‍යානයේ දී සම්මත අය ගණන ලෙස හැඳින්වෙන්නේ එක් සකස් නොකළ අය ගණනකින් ගහන මධ්‍යන්‍ය අඩු කර එය ගහනයේ සම්මත අපගමනයෙන් බෙදා ලබා ගන්නා මාන රහිත අගයකි. මෙම පරිවර්තන ක්‍රියාදාමය සම්මතකරණ නැතහොත් ප්‍රමාණකරණය ලෙස හැඳින්වේ.
සම්මත අය ගණන Z - අගය , Z - අය ගණන , ප්‍රමත අය ගණන හා සම්මතකරණ විචල්‍ය ආදී නම්වලින් ද හැඳින්වේ.
සම්මත අය ගණන මඟින් කිසියම් නිරීක්ෂණයක් මධ්‍යන්‍යයට සම්මත අපගමන කෙතරම් ප්‍රමාණයක් ඉහලින් හෝ පහලින් පිහිටයි ද යන්න දැක්වේ. මේ නිසා පර්යේෂණවල දී නිතරම අවශ්‍ය වන පරිදි වෙනත් ප්‍රමත ව්‍යාප්තිවලට අයත් නිරීක්ෂණ සංසන්දනය කළ හැකි වේ.
සම්මත අය ගණන උච්ච - කාර්ය තේරුම් දත්ත විශ්ලේෂණයේ දී භාවිතා වන Z - සාධකයට සම නොවන නමුත් ඇතැම් විට මේවායේ අර්ථයන් පටලා ගැනීම සිදු වේ.

ගණිතය

සම්මත අය ගණන


In descriptive statistics and chaos theory, a recurrence plot (RP) is a plot showing, for each moment  in time, the times at which the state of a dynamical system returns to the previous state at ,
i.e., when the phase space trajectory visits roughly the same area in the phase space as at time . In other words, it is a plot of

showing  on a horizontal axis and  on a vertical axis, where  is the state of the system (or its phase space trajectory).

Background

Natural processes can have a distinct recurrent behaviour, e.g. periodicities (as seasonal or Milankovich cycles), but also irregular cyclicities (as El Niño Southern Oscillation, heart beat intervals). Moreover, the recurrence of states, in the meaning that states are again arbitrarily close after some time of divergence, is a fundamental property of deterministic dynamical systems and is typical for nonlinear or chaotic systems (cf. Poincaré recurrence theorem). The recurrence of states in nature has been known for a long time and has also been discussed in early work (e.g. Henri Poincaré 1890).

Detailed description

One way to visualize the recurring nature of states by their trajectory through a phase space is the recurrence plot, introduced by Eckmann et al. (1987). Often, the phase space does not have a low enough dimension (two or three) to be pictured, since higher-dimensional phase spaces can only be visualized by projection into the two or three-dimensional sub-spaces. However, making a recurrence plot enables us to investigate certain aspects of the m-dimensional phase space trajectory through a two-dimensional representation.

At a recurrence the trajectory returns to a location in phase space it has visited before up to a small error  (i.e., the system returns to a state that it has before).
The recurrence plot represents the collection of pairs of times such recurrences, i.e., the set of  with , with  and  discrete points of time and  the state of the system at time  (location of the trajectory at time ).
Mathematically, this can be expressed by the binary recurrence matrix

where  is a norm and  the recurrence threshold. The recurrence plot visualises  with coloured (mostly black) dot at coordinates  if , with time at the - and -axes.

If only a time series is available, the phase space can be reconstructed by using a time delay embedding (see Takens' theorem):

where  is the time series,  the embedding dimension and  the time delay. Phase space reconstruction is not essential part of the recurrence plot (although often stated in literature), because it is based on phase space trajectories which could be derived from the system's variables directly (e.g., from the three variables of the Lorenz system).

The visual appearance of a recurrence plot gives hints about the dynamics of the system. Caused by characteristic behaviour of the phase space trajectory, a recurrence plot contains typical small-scale structures, as single dots, diagonal lines and vertical/horizontal lines (or a mixture of the latter, which combines to extended clusters). The large-scale structure, also called texture, can be visually characterised by homogenous, periodic, drift or disrupted. For example, the plot can show if the trajectory is strictly periodic with period , then all such pairs of times will be separated by a multiple of  and visible as diagonal lines.

The small-scale structures in RPs are used by the recurrence quantification analysis (Zbilut & Webber 1992; Marwan et al. 2002). This quantification allows us to describe the RPs in a quantitative way and to study transitions or nonlinear parameters of the system. In contrast to the heuristic approach of the recurrence quantification analysis, which depends on the choice of the embedding parameters, some dynamical invariants as correlation dimension, K2 entropy or mutual information, which are independent on the embedding, can also be derived from recurrence plots. The base for these dynamical invariants are the recurrence rate and the distribution of the lengths of the diagonal lines.

Close returns plots are similar to recurrence plots. The difference is that the relative time between recurrences is used for the -axis (instead of absolute time).

The main advantage of recurrence plots is that they provide useful information even for short and non-stationary data, where other methods fail.

Extensions

Multivariate extensions of recurrence plots were developed as cross recurrence plots and joint recurrence plots.

Cross recurrence plots consider the phase space trajectories of two different systems in the same phase space (Marwan & Kurths 2002):

The dimension of both systems must be the same, but the number of considered states (i.e. data length) can be different. Cross recurrence plots compare the occurrences of similar states of two systems. They can be used in order to analyse the similarity of the dynamical evolution between two different systems, to look for similar matching patterns in two systems, or to study the time-relationship of two similar systems, whose time-scale differ (Marwan & Kurths 2005).

Joint recurrence plots are the Hadamard product of the recurrence plots of the considered sub-systems (Romano et al. 2004), e.g. for two systems  and  the joint recurrence plot is

In contrast to cross recurrence plots, joint recurrence plots compare the simultaneous occurrence of recurrences in two (or more) systems. Moreover, the dimension of the considered phase spaces can be different, but the number of the considered states has to be the same for all the sub-systems. Joint recurrence plots can be used in order to detect phase synchronisation.

Example

See also
 Poincaré plot
 Recurrence period density entropy, an information-theoretic method for summarising the recurrence properties of both deterministic and stochastic dynamical systems.
 Recurrence quantification analysis, a heuristic approach to quantify recurrence plots.
 Self-similarity matrix
 Dot plot (bioinformatics)

References

External links
 Recurrence Plot

Plots (graphics)
Signal processing
Dynamical systems
Visualization (graphics)
Chaos theory
Scaling symmetries

Recurrence plot


Un crater vulcanic este o depresiune aproximativ circulară, cauzată de activitatea vulcanică. Este de obicei în formă de castron. Un crater vulcanic poate avea dimensiuni mari, uneori de foarte mare adâncime. În timpul anumitor tipuri de erupții explozive, camera de magmă a vulcanului poate să se descarce suficient pentru ca o zonă de deasupra ei să se surpe, formând un tip de crater mai mare cunoscut sub numele de caldeiră.

Vezi și
 Con vulcanic
 Caldeiră

Vulcani
Forme de relief vulcanice

Crater vulcanic


Kisvárdai KC (Kisvárdai Kézilabda Club, denumit oficial Kisvárdai Kézilabda Club Master Good SE din motive de sponsorizare) este un club de handbal feminin din Kisvárda, Ungaria. În sezonul 2018/19 echipa evoluează în Nemzeti Bajnokság I.

Clubul a fost înființat în actuala formă în 2007, pornind de la tradiția handbalistică a orașului, reprezentat încă din anii 1950 de echipa Gimnaziului Bessenyei György, numită ulterior Kisvárdai SE.

Echipa

Echipa actuală
Pentru sezonul 2018–19:

Portari
 12  Bettina Horváth-Pásztor
 16  Weronika Kordowiecka
Extreme
 05  Aneta Benko
 09  Elena Avdekova
 11  Timea Milošević
 18  Adrienn Orbán
 97  Flóra Katona

Pivoți
 07  Tamires Morena Lima
 23  Vesna Milanović-Litre

Linia de 9 metri
Interi stânga
 10  Marianna Rebičová
 13  Dóra Horváth
 22  Isabel Guialo
 36   Maria Garbuz-Hakunova

Centri
 20  Tamara Radojević
 24  Nikolett Marincsák
 77  Maja Mihajlov

Interi dreapta
 14  Ana Tomković
 15  Andrea Klikovac
 90  Ana Maria Savu

Transferuri
Transferuri pentru sezonul 2018–19

 Sosiri
 Bettina Horváth-Pásztor (Portar) (de la  DVSC)
 Dóra Horváth (Inter stânga)
 Ana Maria Savu (Inter dreapta) (de la  HC Zalău)
 Andrea Klikovac (Inter dreapta) (de la  ŽRK Vardar)
 Aneta Benko (Extremă dreapta) (de la  RK Krim)
 Ana Tomkovic (Inter dreapta) (de la  ŽRK Aranđelovac)
 Timea Milošević (Extremă stânga) (de la  ŽRK Aranđelovac)
 Maja Mihajlov (Centru) (de la  Hódmezővásárhely)
 Tamires Morena Lima (Pivot) (de la  Larvik HK)
 Elena Avdekova (Extremă stânga) (de la  CS Minaur Baia Mare)
 Marianna Rebičová (Inter stânga) (de la IUVENTA Michalovce)
 Weronika Kordowiecka (Portar) (de la  GTPR Gdynia)
 Isabel Guialo (Inter stânga)

 Plecări
 Ágnes Triffa (Portar) (la  DVSC)
 Szilvia Tarjányi (Pivot) (la  Kispest)
 Jázmin Karacs (Extremă stânga) (la  Kecskemét)
 Valéria Szabó (Pivot) (retrasă din activitate)
 Georgina Dudás (Inter stânga)
 Krisztina Triscsuk (Inter stânga)
 Marina Dmitrović (Inter dreapta) (la  Corona Brașov)
 Ekaterina Djukeva (Portar) (la  SCM Craiova)
 Judit Balog (Portar) (la  Békéscsabai Előre NKSE)
 Olena Umaneț (Inter stânga)
 Ivanna Miciovici (Extremă dreapta)
 Samira Rocha (Extremă stânga)

Banca tehnică
Pentru sezonul 2018-19:

Conducerea administrativă

Note

Legături externe
  Pagina oficială

Cluburi de handbal din Ungaria
Handbal în Kisvárda
Fondări în 2007

Kisvárdai KC


Elizabeth Claire Kemper (Kansas City, Misuri; 2 de mayo de 1980), más conocida como Ellie Kemper, es una actriz, comediante y escritora estadounidense reconocida por su papel de Erin Hannon en la serie The Office, de la cadena NBC.

Primeros años
Kemper nació el 2 de mayo de 1980 en Kansas City (Misuri). Es la segunda de los cuatro hijos de Dorothy Jannarone y David Woods Kemper. Ellie es nieta de Mildred Lane Kemper, cuyo nombre lleva el museo de arte de la Universidad de Washington en St. Louis, al que la familia donó 5 millones de dólares. El padre de Kemper fue presidente y director ejecutivo de Commerce Bancshares, compañía bancaria fundada por su familia. Su hermana menor, Carrie, es guionista de televisión. Posee ascendencia italiana y alemana. La familia se trasladó a St. Louis cuando ella tenía cinco años. Asistió a la Escuela de Conway en el barrio de Ladue y luego a la escuela secundaria John Burroughs, donde desarrolló un interés por el teatro y la comedia de improvisación. Uno de sus maestros fue Jon Hamm, con quien apareció en una obra escolar.

Carrera

Elizabeth se graduó de la John Burroughs en 1998 y asistió a la Universidad de Princeton, donde continuó su interés por la comedia de improvisación. Participó en Quipfire!, un grupo de comedia de improvisación con cierto renombre, y en el Princeton Triangle Club, una compañía de teatro musical. En Princeton también practicó el hockey sobre césped en la temporada de 1999. Su equipo de hockey llegó al campeonato nacional en su primer año, pero en los últimos años, Ellie renunció a seguir jugando para centrarse en el teatro.

En 2002 obtuvo la licenciatura en inglés en Princeton, y luego estudió inglés durante un año en la Universidad de Oxford. Ellie aparecía regularmente en sketches cómicos del programa Late Night with Conan O'Brien, como invitada en Important Things with Demetri Martin, y en un episodio de The Gastineau Girls. Apareció en The P.A. (Fuse TV) y en octubre de 2008, en The Colbert Report, en un anuncio institucional sobre la abstención de voto entre los adolescentes. También apareció en tres episodios de Late Night with Conan O'Brien en el período 2007-2008.

Filmografía
 Redeeming Rainbow (2007) como Shelly.
 Important Things with Demetri Martin (2008-2009) como Varios.
 Mystery Team (2009) como Jamie.
 Cayman Went (2009) como mujer de Los Ángeles.
 The Office (2009–2013) como Erin Hannon.
 Get Him to the Greek (2010) como Pinnacle.
 Somewhere (2010) como Claire.
 Bridesmaids (2011) como Becca.
 Identity Thief (2013) como Flo.
 21 Jump Street  (2012) como Ms. Griggs.
 Sex Tape (2014) como Tess.
 Unbreakable Kimmy Schmidt (2015) como Kimberly "Kimmy" Schmidt.
 The Secret Life of Pets (2016) como Katie (voz)
 The Lego Batman Movie (2017) como Phyllis (voz)
 Smurfs: The Lost Village (2017) como Pitufirretoño (voz)
 The Secret Life of Pets 2 (2019) como Katie (voz)
 We Bare Bears: The Movie (2020) Lucy (voz)
 The Stand In (2020) como	Jenna Jones
 Home Sweet Home Alone (2021) como Pam McKenzie
 Felicidad para principiantes (2023) como Helen

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Misuri
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Humoristas de Estados Unidos
Escritoras de Estados Unidos
Escritores de Estados Unidos del siglo XXI
Nacidos en Kansas City (Misuri)

Ellie Kemper


Statsdannelsesdag i Kroatien () er en national helligdag i Kroatien som markeres den 25. juni hvert år. Det er årsdagen for, at landet i 1991 erklærede sig selvstændigt fra Jugoslavien.

Historie
I slutningen af 1980-erne svækkedes kommunistregimerne i Øst- og Centraleuropa. Stadig flere krævede kommunistregeringernes afskaffelse og indførelse af en demokratisk ordning, hvilket blev symboliseret ved Berlinmurens fald i 1989. Disse forandringer påvirkede tillige det daværende Jugoslavien, hvor det regerende kommunistparti i slutningen af 1980-erne mistede sin politiske auktoritet til fordel for de nationalistiske bevægelser som voksede frem i de forskellige delrepubliker i det daværende Jugoslavien. Voksende serbisk hegemoni førte til en stadigt voksende selvstændighedsbevægelse i Kroatien. I 1990 blev afholdt det første flerpartivalg i årtier i den dengang kroatiske delrepublik. Ved valget fik det nationalistiske konservative politiske parti Den kroatiske demokratiske union flest stemmer. Den 19. maj 1991 blev afholdt en folkeafstemning om selvstændighed hvor 93,24 % af de deltagende stemte for uafhængighed. Den 25. juni 1991 erklærede sig Kroatien selvstændigt fra Jugoslavien.

Nationaldagen må ikke forveksles med Selvstændighedsdagen, som markeres den 8. oktober. Selv om landet erklærede sig selvstændigt den 25. juni, varede det på grund af Brijunideklarationen, som dikterede en tre måneder lang moratorium, førend beslutningen om selvstændighed kunne implementeres fuldt ud.

Frem til år 2002 markeredes nationaldagen den 30. maj, hvilket er årsdagen for, at det første kroatiske flerpartiparlament blev konstitueret. Denne dag er siden 2002 en mindedag kaldet Det kroatiska parlaments dag, og nationaldagen markeres i stedet den 25. juni.

Noter

Kroatien
Nationaldage

Statsdannelsesdag i Kroatien


El hip hop brasileño es un movimiento cultural que abarca varios estilos de música rap así como diferentes manifestaciones artísticas como grafiti o breakdance hechos en Brasil.

Rap

El rap surgió en Brasil al final de la década de los y auge en la década de los 80, por los años 1985/86 con grupos de la periferia que se reunían en la estación de São Bento en el metro de São Paulo, lugar donde el movimiento punk comenzaba a surgir. En esta época, los punks no aceptaban el rap, pues consideraban que este estilo musical era algo violento y típicamente de las favelas de la periferia. Los primeros en frecuentar la estación fueron los que bailaban breakdance.

En Brasil existen diversos géneros de rap, que abordan una temática más relacionada con la periferia (zonas pobres) y su modo de vida, con críticas explícitas a la alta sociedad y a la policía. Dentro de este género, son populares agrupaciones como Marcelo D2, Racionais MC's, MV Bill, GOG, Black Alien, Fausto Fawcett, o el difunto Sabotage.. Otras bandas del gangsta rap son Consciência Humana, Face da Morte, Realidade Cruel y Cirurgia Moral.

Hay dos tendencias: la underground, encabezada por MC's como Projota, Criolo o Emicida y la comercial, en la cual C4bal es el más destacado.

Grafiti
El grafiti brasilero tiene a Os Gemeos como sus exponentes más clásicos (desde los 80s) y reconocidos a nivel mundial por la exquisites y originalidad de sus murales. La aportación brasileña más novedosa al ámbito del grafiti es la llamada pixação.

Listado de canciones más conocidas
Estas son algunas de las canciones más conocidas
<div style="font-size:91%;">

MC's y grupos brasileños de rap

São Paulo
Grupos
 509-E
 Apocalipse 16
 Consciência Humana
 DBS e a Quadrilha
 De Menos Crime
 Detentos do Rap
 Facção Central
 Face da Morte
 Motirô
 Pavilhão 9
 Pentágono
 Racionais MC's
 Realidade Cruel
 RZO
 SNJ
 Thaíde & DJ Hum
 U-Time
 Haikaiss

MC's
 Criolo
 Dexter
 Yzalú
 DJ Hum
 Eduardo
 Edy Rock
 Emicida
 Gabriel O' Pensador
 Ice Blue
 Kamau
 MC Rashid
 Mano Brown
 Max B.O.
 MC Rashid
 Ndee Naldinho
 Negra Li
 Pregador Luo
 Projota
 Rappin' Hood
 Sabotage (rapero)
 Thaíde
 Xis
 Sombra
 Shaw
 Projota
 Nocivo Shomon

Río de Janeiro
Grupos
 Cacife Clandestino
 Black Alien & Speed
 Planet Hemp
 Quinto Andar
 Oriente

MC's
 Black Alien
 BNegão
 De Leve
 Gabriel o Pensador
 Mr. Thug
 Marcelo D2
 Marechal
 MV Bill
 Nega Gizza
 Speedfreaks
 Shawlin

Brasilia

MC's
 DJ Jamaika
 GOG

Véase también
 Hip hop latinoamericano

Referencias

Hip hop de Brasil

Hip hop brasileño


Gør din pligt, kræv din ret er en dansk dokumentarfilm fra 1985 med instruktion og manuskript af Bent Staalhøj.

Handling
Et fagforbund i fortid og nutid. Fra toppen til manden på gulvet. Skal man lade sig nøje med at være kontingentbetaler og ellers holde sin kæft for resten? Skal man tage kampen op mod pamperiet og risikere at blive kaldt for et rødt svin? Er forbundet for alle, eller kun for de få udvalgte, dem med bloddråben i reverset?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Dokumentarfilm fra Danmark

Gør din pligt, kræv din ret


NGC 1569, Zürafa takımyıldızı bölgesinde yaklaşık olarak uzaklıkta bulunan bir cüce düzensiz gökadadır. William Herschel tarafından 4 Kasım 1788 tarihinde keşfedildi. Halton Arp tarafından görüntülenmiş ve Arp 210 olarak "Düzensizliklere, emilime ve çözülüme sahip gökadalar" kategorisi altında Tuhaf Gökadalar Atlası'na dahil edilmiştir. Her ne kadar amatör gök bilimcilerin pek ilgisini çekmese de, uzmanlar tarafından yıldızların oluşumları ile ilgili olarak yoğun bir biçimde incelenmektedir. Gökadanın uzaklığı önceleri  olarak tahmin edilmekteydi. Ancak 2008 yılında Hubble'ın görüntülerini inceleyen bilim insanları, gökadanın uzaklığını yaklaşık 11 milyon ışık yılı olarak hesapladılar. Böylece gökadanın, IC 342/Maffei 1 Kümesi'nin bir üyesi olduğu gösterildi.

Fiziksel özellikler
NGC 1569, Küçük Macellan Bulutu'ndan daha küçük olmasına rağmen Büyük Macellan Bulutu'ndan daha parlaktır. Aynı zamanda aktif bir seyfert gökadası (Sy1) olan NGC 1569'un parlaklık sınıfı V-VI'dır ve geniş bir HI çizgisine sahiptir.

Yıldız patlaması
NGC 1569, büyük bir yıldız patlaması ile karakterize edilir. Son 100 milyon yıl içinde Samanyolu'ndan 100 kat daha fazla yıldız oluşturmuştur. Gökadamızda bulunan küresel yıldız kümelerinin genç benzerleri olan ve farklı geçmişlere sahip iki önemli süper yıldız kümesi içerir. Her iki kümede de aralıklarla yıldız oluşumu yaşanmıştır. Süper yıldız kümesi A, gökadanın kuzeybatısında bulunan iki yakın kümeden (NGC 1569 A1 ve NGC 1569 A2) oluşur. Beş milyon yıldan daha az bir süre önce oluşan NGC 1569 A1, Wolf-Rayet yıldızları dahil genç yıldızlardan oluşur. NGC 1569 A2 ise yaşlı kırmızı yıldızlardan oluşmaktadır. Gökadanın merkezine yakın bir konumda bulunan süper yıldız kümesi B, daha yaşlı kırmızı dev ve kırmızı üstdev yıldız popülasyonuna sahiptir. Bu yıldız kümelerinin her ikisinin de Samanyolu'ndaki küresel yıldız kümeleri toplamına eşdeğer kütlelere sahip olduğu düşünülmektedir (yaklaşık (6-7) × 105 güneş kütlesi). Bazıları küçük küresel kümelere benzeyen kütlelere sahip, çok sayıda nispeten genç (Büyük Macellan Bulutu'ndaki R136 gibi) küçük küresel kümeler tanımlanmıştır. Bu sonuçlar Büyük Macellan Bulutu ve NGC 1705 gibi diğer cüce gökadaların sonuçları ile birlikte değerlendirildiğinde, cüce gökadalardaki yıldız oluşumunun sürekli meydana gelmediğini, bunun yerine hemen hemen kısa aralıklarda ani patlamalarla oluştuğunu göstermektedir.

Gökadada üretilen sayısız süpernova ve yıldızlarının kuvvetli rüzgarları, içerdiği genç yıldızların ışığıyla parıldayan 3.700 ışık yılı uzunluğunda ve 380 ışık yılı genişliğinde iplikçikler ve iyonize edilmiş hidrojen kabarcıklarını meydana getirmiştir.

NGC 1569'daki yıldız patlamasının, IC 342 grubundaki (Maffei 1 kümesi) diğer gökadalarla, özellikle yakınındaki bir nötr hidrojen bulutuyla etkileşimi sonucu tetiklendiğine inanılmaktadır. 2013 yılında yapılan bir çalışma, bu gökadayı IC 342 ve cüce gökada UGCA 92 ile bağlayan gelgit kuyruklarının varlığını göstermiştir.

Maviye kayma
NGC 1569, tayfı maviye kayma gösteren sıra dışı bir duruma sahiptir. Bu durum, gökadanın Dünya'ya doğru hareket ettiğini gösterir. Buna rağmen çoğu gökadanın tayfı evrenin genişlemesi nedeniyle kırmızıya kayma gösterir.

Çevresi
Cüce düzensiz gökada UGCA 92'nin genellikle NGC 1569'un uydusu olduğu varsayılır. Bununla birlikte, NGC 1569'un yaşadığı yıldız patlamasıyla olan ilişkisi belirsizdir. Bazı yazarlar UGCA 92'nin henüz etkileşim halinde olmadığını, bazıları ise gelgit kuyruğu ve nötr hidrojen iplikçikleri ile bağlandığı NGC 1569 ile etkileşime girdiğini öne sürmektedir.

Dış bağlantılar
 NGC 3712 Gözlem bilgisi (In-The-Sky.org)
 NGC 1569, ESA/Hubble
 Astronomy Picture of the Day: NGC 1569

Kaynakça

Zürafa takımyıldızı
Maffei kümesi
Cüce düzensiz galaksiler
Seyfert galaksileri
Yıldız patlama galaksileri
1569
03056
015345
210
William Herschel'in keşifleri
1788'de keşfedilen astronomik cisimler

NGC 1569


An Trichocentrum splendidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard ngan Pierre Étienne Simon Duchartre, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Trichocentrum splendidum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trichocentrum

Trichocentrum splendidum


Teleferik, birbirinden uzak iki yer arasında, havada gerilmiş olan bir ya da birkaç çelik halat üzerinde bağlanarak yol alan asılı taşıtla yapılan nakliyat sistemidir. Teleferikler, asansör prensibiyle çalışırlar ancak özellikle vadi geçişlerinde tıpkı bir helikopter gibi yer zemininden oldukça yüksek noktalara çıkabilirler.

Teleferik, ulaşımı güç yükseklikler arasında kurulur. Bir deniz ya da boğaz üzerinde mevcut olanları da vardır. Teleferiklerin kurulduğu yerler kara, demir ve deniz yoluyla ulaşımı çok zor ya da çok pahalı olan bölgelerdir. Böylesi bölgelerde belirli iki nokta arasında kurulan teleferik, insan ya da malzeme iletiminin gerçekleştirilmesinde kullanılır. İnsanların taşındığı teleferikler çelik halatlara asılı yolcu kabinlerinden oluşur.

Genelde tek yöne ve tek halat dolaşımlı olan teleferik sistemleri iki ve daha fazla çelik halat ile de tasarlanmaktadır. Burada bir halat çekici diğer halat(lar) taşıyıcı halat görevi görmektedir.

Teleferik sistemleri halata bağlama aparatı olan klem (Grip) vasıtasıyla birbirinden ayrılmaktadır.

 Babylift (başlangıç lifti)
 Teleski En yüksek hız 2,4 m/sn
 Telesiyej (2/4/6 kişilik sandalyeli) En yüksek hat hızı saniyede 3,0 m/sn
 Otomatik Klemli Telesiyej (Detachable Chairlift) En yüksek hat hızı 5 m/sn
 Otomatik Klemli Gondol (Detachable Gondola) En yüksek hat hızı 6 m/sn
 Grup Gondollar (Pulsed Movement Aerial Ropeways) En yüksek hat hızı 7 m/sn, genelde bu sistemler kısa mesafelere kurulduğu için hat hızı 3,0 m/sn hız olarak ayarlanır.
 Var-Gel Tipi Teleferikler (Reversible ropeways) Bu sistemler genellikle direk montajının zor olduğu arazi koşullarında ve geniş vadilerde kullanılmaktadır. En yüksek hat hızı 12,0 m/sn.
 Kombine Sistemler Bu sistemlerin temelini otomatik klem oluşturmaktadır. Genel yapıları sandalye ve gondola göre dizayn edilmektedir.
 Çok halatlı sistemleri, genel anlamda Var-Gel tipi teleferikleri oluşturmaktadır. Bir çekiçi ve birkaç taşıyıcı halat ile çalışan sistem rüzgâr oranın fazla olduğu arazilerde gondol teleferik sistemleri için kullanılmaktadır.

Bazı maden ocaklarında da materyal taşımacılığı için teleferik sistemleri kullanılmaktadır.

Dünyanın en uzun teleferiği olan Norsjö Teleferiği, İsveç'in Norsjö kentinde,Örträsk ve Mensträsk yerleşim birimleri arasında çalışır.1942 'de kurulan bu hattın uzunluğu 13,2 km'dir. Yolculuk süresi 1,5 saattir.

Ege Bölgesinin en uzun teleferiği Denizli'nin Bağbaşı semtindeki Denizli Teleferiği'dir. Türkiye'nin en uzun teleferiği olan Uludağ Teleferiği, Bursa'dadır. Yıldırım'daki Teferrüç semti ile Uludağ'daki Sarıalanyaylası arasında 1963'te kurulmuştur. Kadıyayla istasyonundaki aktarma ile toplam 9.000 metre uzunluğundadır. 374 m'lik rakımdan başlayan yolculuk, yaklaşık 20 dakika sonra 1634 m'lik rakımda sona erer. Bu teleferik aynı zamanda Türkiye'nin ilk teleferiğidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Uludağ Teleferiği'nde Yolculuk (Video)

Hırvat icatları

Teleferik


Alexandru Macedon (titlu original: Alexander the Great) este un film americano-spaniol epic din 1956 scris, produs și regizat de Robert Rossen. Filmul prezintă viața lui Alexandru cel Mare, regele macedonean care a cucerit toate triburile antice grecești și a condus armata macedoneană împotriva vastului imperiu persan. Alexandru a cucerit cea mai mare parte a lumii cunoscute de atunci și a creat un imperiu grecesc care se întindea de la Balcani până în India. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Richard Burton ca Alexandru, Fredric March ca Filip al Macedoniei, Claire Bloom ca Barsine și Danielle Darrieux ca Olympias.

Prezentare

Politicianul și oratorul grec, Demostene din Atena se pregătește pentru război pentru a rezista regelui Filip al II-lea al Macedoniei care a planificat invazia și preluarea tuturor statelor-oraș și a regatelor din Grecia.

În timp ce Filip al II-lea conduce o campanie de cucerire a orașului Olynthus, este informat că soția sa Olympias i-a născut un fiu care, susține ea, "este un zeu." Filip este supărat deoarece o suspectează pe Olympias de adulter și că ea nu a fost lăsată grea de un zeu; totuși, generalul Parmenio îl sfătuiește pe rege să-l lase pe Alexandru să crească și să-l succeadă la domnie.

Distribuție

Producție
Charlton Heston a fost căutat pentru a interpreta rolul titular, dar a refuzat declarând că "Alexandru este cel mai simplu tip de film care să facă rău". Decizia de distribuire a lui Richard Burton a fost mai târziu criticată, deoarece el părea prea bătrân pentru acest film, în ciuda faptului că avea doar 29 de ani. Alexandru, care a domnit de la vârsta de 20 de ani până la moartea lui la vârsta de 32 de ani, trebuia să fie un adolescent în prima oră a filmului.

Primire
A avut încasări de  2,5 milioane $ în Statele Unite.

Filmul are un rating 'rotten' pe Rotten Tomatoes de 0% derivat din șapte evaluări cu o medie 3.7 din 10.

Note

Legături externe

 Alexander The Great la Rotten Tomatoes

Vezi și
Alexandru (film din 2004)
Listă de filme cu ratingul 0% pe Rotten Tomatoes

Filme din 1956
Filme americaneFilme spaniole
Filme în limba engleză
Filme regizate de Robert Rossen
Filme epice
Filme istorice
Filme de război
Filme United Artists
Filme cu acțiunea în Grecia antică
Filme biografice
Filme cu acțiunea în Babilon

Alexandru Macedon (film din 1956)


Helena Černohorská-Garabíková (* 18. Januar 1970 in Výprachtice) ist eine ehemalige tschechoslowakische Biathletin.

Helena Garabíková lebt in Jablonec nad Nisou. Sie legte 1988 ihr Abitur in Vrchlabí ab. Garabíková gehörte zu den Biathletinnen, die bei den Olympischen Winterspielen 1992 in Albertville an den erstmals ausgetragenen Biathlonrennen für Frauen teilnahm. Sie startete hier einzig im ersten Rennen, dem Sprint, und wurde mit einem Fehler im Liegend- und zwei Fehlern im Stehendanschlag 62. Mehrfach kam sie in Rennen des Weltcups zum Einsatz und erreichte dabei auch die Punkteränge.

Weltcup-Platzierungen

Weblinks

Biathlet (Tschechoslowakei)
Olympiateilnehmer (Tschechoslowakei)
Biathlet (Tschechien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Tschechoslowake
Geboren 1970
Frau

Helena Garabíková


The cinnamon bittern (Ixobrychus cinnamomeus) or chestnut bittern is a small Old World bittern, breeding in tropical and subtropical Asia from India east to China and Indonesia. It is mainly resident, but some northern birds migrate short distances.

Taxonomy
The cinnamon bittern was formally described in 1789 by the German naturalist Johann Friedrich Gmelin in his revised and expanded edition of Carl Linnaeus's Systema Naturae. He placed it with herons, cranes, egrets and bitterns in the genus Ardea and coined the binomial name Ardea cinnamomea. Gmelin based his description on the "Chinese heron" that had been included by the English ornithologist John Latham in his multi-volume A General Synopsis of Birds. Latham had based his own description on a partial specimen in the British Museum. The cinnamon bittern is now placed with nine other species in the genus Ixobrychus that was introduced in 1828 by the Swedish naturalist Gustaf Johan Billberg. The genus name combines the Ancient Greek ixias, a reed-like plant and brukhomai, to bellow. The specific epithet cinnamomeus is Latin meaning "cinnamon coloured". The species is monotypic: no subspecies are recognised.

Description

It is a small species at  length, though it is one of the larger Ixobrychus bitterns. Possessing a short neck and longish bill, the male is uniformly cinnamon above and buff below. The female is similar but her back and crown are brown, and the juvenile is like the female but heavily streaked brown below. When surprised on its nest or concerned, it assumes the characteristic attitude of bitterns, termed the on-guard. The neck is stretched perpendicularly, bill pointing skyward, while the bird freezes and becomes very hard to see among the surrounding reeds.

Distribution and habitat

The species has an extremely large range throughout Asia; there are breeding populations from India to Indonesia. Vagrants have been in Micronesia, the Seychelles and Afghanistan, among other locations. Global population estimates are uncertain and range from 130,000 to 2,000,000 individuals.

Behaviour and ecology
The cinnamon bittern breeds in reed beds, nesting on platforms of reeds in shrubs. Four to six eggs are laid. The species can be difficult to see, given their skulking lifestyle and reed bed habitat, but tend to emerge at dusk, when they can be seen creeping almost cat-like in search of frogs. Cinnamon bitterns feed on insects, fish and amphibians.

References

cinnamon bittern
cinnamon bittern
Birds of East Asia
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
cinnamon bittern
cinnamon bittern
Birds of Nepal

Cinnamon bittern


Parada de Paște (titlu original: Easter Parade) este un film american din 1948 regizat de Charles Walters. Este produs de Arthur Freed, cu un scenariu de  Sidney Sheldon, Frances Goodrich și Albert Hackett. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Fred Astaire, Judy Garland și Peter Lawford. A câștigat Premiul Oscar pentru cea mai bună coloană sonoră - Johnny Green, Roger Edens. Filmul conține unele dintre cele mai cunoscute cântece ale lui Astaire și Garland cum ar fi "Easter Parade", "Steppin' Out with My Baby" sau "We're a Couple of Swells".

Este filmul cu cel mai mare succes din punct de vedere financiar pentru Garland și Astaire, precum și filmul muzical cu cele mai mari încasări ale anului.

Prezentare

În 1912, vedeta de pe Broadway Don Hewes (Fred Astaire) cumpără cadouri de Paști pentru iubita sa, începând cu o pălărie și câteva flori ("Happy Easter").  Acesta intră într-un magazin de jucării de unde cumpără un iepure de Paști, după ce convinge un băiat să renunțe la acesta și să cumpere un set de tobe în schimb ("Drum Crazy"). Hewes duce aceste daruri partenerei sale de dans, Nadine Hale (Ann Miller), care îi dezvăluie că a primit o ofertă pentru un spectacol și că va ajunge astfel o vedetă solo. Don încearcă s-o facă să se răzgândească ("It Only Happens When I Dance With You"), până când cel mai bun prieten al lui Don, Johnny (Peter Lawford), apare. Nadine îi spune lui Don că ei nu mai formează cu adevărat o echipă și devine evident că Nadine este atrasă de Johnny.

Distribuție
Judy Garland - Hannah Brown
Fred Astaire - Don Hewes. Gene Kelly a fost alegerea inițială pentru a juca rolul lui Don, dar Kelly se accidentase la un meci de volleyball. (Astaire would "retire" several more times over the next decade, but he would also go on to make a number of additional classic musicals in between retirements.)
Peter Lawford - Jonathan Harrow III
Ann Miller - Nadine Hale.
Jules Munshin - François
Clinton Sundberg - Mike
Jimmy Bates - băiatul din magazinul de jucării

Premii
Pelicula a câștigat Premiul Oscar pentru cea mai bună coloană sonoră, premiu acordat lui Johnny Green și Roger Edens.

Scenariștii Sidney Sheldon, Frances Goodrich și Albert Hackett au primit Writers Guild of America Award pentru cel mai bun scenariu al unui muzical american.

Numere muzicale
Toate cântecele sunt create de Irving Berlin
Mai jos, între paranteze, sunt menționați cei care au cântat și dansat respectivul număr muzical cu excepția cazului în care se menționează altfel.
 "Happy Easter" (Fred Astaire)
 "Drum Crazy" (Astaire)
 "It Only Happens When I Dance with You" (Astaire cântă, dansând cu Ann Miller)
 "I Want To Go Back To Michigan" (Judy Garland)
 "A Fella with an Umbrella" (Peter Lawford, Garland)
 Vaudeville Montage: "I Love a Piano" (Garland cântă, dansând cu Astaire), "Snookey Ookums" (Astaire, Garland), "The Ragtime Violin" (Astaire cântă, dansând cu Garland) și "When the Midnight Choo-Choo Leaves for Alabam'" (Garland, Astaire)
 "Shakin' the Blues Away" (Miller)
 "It Only Happens When I Dance With You (reprise)" (Garland cântă)
 "Steppin' Out with My Baby" (Astaire, corul, mai dansează: Patricia Jackson, Bobbie Priest, Dee Turnell)
 "A Couple of Swells" (Astaire, Garland)
 "The Girl on the Magazine Cover" (Richard Beavers cântă, Miller dansează)
 "It Only Happens When I Dance With You (instrumental)" (Astaire și Miller dansează)
 "Better Luck Next Time" (Garland cântă)
 "Easter Parade" (Garland, Astaire)

Note

Legături externe

 Review of Easter Parade  at TVGuide.com
  The Judy Room: Easter Parade section

Vezi și
 Listă de filme de Paști
 Listă de filme produse de Metro-Goldwyn-Mayer
 Anii 1940 în film
 Listă de filme muzicale

Filme din 1948
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Charles Walters
Filme muzicale
Filme de dragoste
Filme MGM
Filme cu acțiunea în New York
Filme de Paști

Parada de Paște (film)


Hoobastank, Amerikalı Alternatif Rock müzik grubudur. İsmini "Hooba!" ve "The Stank" kelimelerinden almıştır.

Tarihçe

Hoobastank 1994 yılında Kaliforniya Los Angeles'da kuruldu. Vokalist Doug Robb'ın Battle Of The Bands adlı liseler arası yapılan bir müzik yarışmasında gitarist Dan Estrin ile tanışmasının ardından, basçı Markku Lappalainen ve davulcu Chris Hesse'in katılımıyla şekillenen Hoobastank, kendilerinin çıkardıkları "Muffins" ve "They Sure Don't Make Basketball Shorts Like They Used To" adlı demolarla daha önce Incubus'le çalışmış olan Jeremy Wasser'ın bazı şarkılara saksafonuyla eşlit etmesiyle itibar kazandı.

2000 yılında Island Records'la anlaşmaya varan Hoobastank, 2001 yılında kendi isimlerini taşıyan ilk albüm "Hoobastank"i çıkardı. Çıkan ilk single Crawling In The Dark Modern Rock listesinde 3 numaraya kadar yükselirken, hemen ardından çıkan 2. single Running Away ilk single'dan daha başarılı oldu ve Modern Rock listesinde 2 numara oldu.

Hoobastank 2003 yılında P.O.D. ve The Crystal Method'un prodüktörü Howard Benson ile 2. albüm için stüdyoya girdi. Ancak kayıtların başlamasından bir ay sonra gitarist Dan Estrin bisikletiyle ciddi bir kaza geçirmesi kayıtların yarım kalmasına neden oldu.2003'ün Ekim ve Kasım aylarını konserlerle geçiren grup, nihayet Aralık 2003'te 2. albümleri The Reason u çıkardı. Albümden gelen ilk single "Same Direction", listelerde 9 numara olurken, 2004'ün ilk yarısında yayınlanan The Reason single'ı hit oldu ve Modern Rock listesinde 1 numaraya kadar yükseldi.

3. stüdyo albümü "Every Man for Himself", Mayıs 2006'da çıktı. Basçı Markku Lappalainen'in yer almadığı albümden çıkan ilk single "If I Were You" oldu.

Grup 2007 yılının başlarında Amerika, Asya, Avustralya ve Güney Afrika'da turnelere katıldı.

Grup üyeleri
 Douglas Robb - Vokal
 Dan Estrin - Gitar
 Chris Hesse - Davul

Eski üyeler
 Markku Lappalainen - Bas gitar
 Jeremy Wasser - Saxophone (sadece Basketball Shorts albümünde)
 Josh Moreau - Bass

Diskografi

Stüdyo albümleri
 Muffins (1997)
 They Sure Don't Make Basketball Shorts Like They Used To (1998)
 Hoobastank (2001)
 The Target EP (2002)
 The Reason (2003)
 Every Man for Himself (2006)
 For(N)ever (2009)
 Fight or Flight (2012)
 Push Pull (2018)

Ek bilgiler
 "Daredevil" filmine soundtrack olarak "Right Before Your Eyes" adlı parçaları Daredevil soundtrack albümünde yer almıştır.
 "Let It Out" adlı şarkıları 2006 yılında Grad Nite için at Disneyland Space Mountain da kullanıldı.
 "Without a Fight" şarkıları, 2006 yılında Nintendo DS'nin video oyunu Elite Beat Agents da yer aldı.
 "Connected", Halo 2 Soundtrack, Vol. 1 da bonus parça olarak kullanıldı.
 Every Man For Himself albümünden "If Only" adlı şarkısı grubun MySpace sayfalarına gönderilen şarkı sözlerinden oluşturularak yazıldı.
 "Crawling in the Dark" şarkısı Aggressive Inline adlı video oyunun bir bölümünde yer aldı.
 "Out Of Control" şarkısı Mx Unleashed adlı Ps2 ve Xbox için çıkan video oyununda da kullanılmıştır.
 Douglas Robb, Metallica, Live, Creed, ve Linkin Park gibi rock gruplarının özel korumalığını yapmış, Tom Robb'un genç kardeşidir.
 "Same Direction" ve "Out Of Control" şarkıları, video oyunu "Test Drive: Eve of Destruction" un bir bölümünde yer aldı.
 "The Reason" isimli parçaları ünlü Friends dizisinin bir bölümünde soundtrack olarak kullanıldı.

Dış bağlantılar
 Hoobastank Resmi Sitesi

Amerikalı hard rock grupları
Amerikalı alternatif rock grupları
Amerikalı post grunge grupları
Amerikalı alternatif metal grupları
Amerikalı nu metal grupları
1994'te kurulan müzik grupları
Island Records sanatçıları
EMI Records sanatçıları

Hoobastank


السراي أو السرايا كلمة تركية ذات أصل فارسي (سرای) تعني "القصر". شاعت التسمية في بلاد الشام والعراق لتشير إلى المحلات أو الأحياء السكنية التي كانت تقع فيها القصور الحكومية لفترة الحكم العثماني ثم الأوربي الإستعماري. منها حي السراي في مدينة عفك مثلا. وبها كان يسكن الحريم والعشيرة للحاكم العثماني، بخلاف السلاملك التي كان يستقبل بها الضيوف من الرجال.

قد يقصد بها أيضا:

 السراي الكبير (مقرمجلس الوزراء اللبناني)
  (مقر المكتبة الوطنية اللبنانية)

صفحات توضيح أسماء أماكن
كلمات وجمل تركية

سراي (توضيح)


Nomenclature of Territorial Units for Statistics or NUTS () is a geocode standard for referencing the administrative divisions of countries for statistical purposes. The standard, adopted in 2003, is developed and regulated by the European Union, and thus only covers the EU member states in detail. The Nomenclature of Territorial Units for Statistics is instrumental in the European Union's Structural Funds and Cohesion Fund delivery mechanisms and for locating the area where goods and services subject to European public procurement legislation are to be delivered.

For each EU member country, a hierarchy of three NUTS levels is established by Eurostat in agreement with each member state; the subdivisions in some levels do not necessarily correspond to administrative divisions within the country. A NUTS code begins with a two-letter code referencing the country, as abbreviated in the European Union's Interinstitutional Style Guide. The subdivision of the country is then referred to with one number. A second or third subdivision level is referred to with another number each. Each numbering starts with 1, as 0 is used for the upper level. Where the subdivision has more than nine entities, capital letters are used to continue the numbering. Below the three NUTS levels are local administrative units (LAUs). A similar statistical system is defined for the candidate countries and members of the European Free Trade Association, but they are not part of NUTS governed by the regulations.

The current NUTS classification, dated 21 November 2016 and effective from 1 January 2018 (now updated to current members ), lists 92 regions at NUTS 1, 244 regions at NUTS 2, 1215 regions at NUTS 3 level, and 99,387 local administrative units (LAUs).

National structures
Not all countries have every level of division, depending on their size. For example, Luxembourg and Cyprus only have local administrative units (LAUs); the three NUTS divisions each correspond to the entire country itself.

Member states

Candidate countries

EFTA countries

Former EU member-state
The United Kingdom left the European Union on 31 January 2020, the only member-state to ever do so.

Maps

Establishment
NUTS regions are generally based on existing national administrative subdivisions. In countries where only one or two regional subdivisions exist, or where the population of existing subdivisions is too small or too large, a second and/or third level is created. This may be on the first level (ex. France, Italy, Greece, and Spain), on the second (ex. Germany) and/or third level (ex. Belgium). In countries with small populations, where the entire country would be placed on the NUTS 2 or even NUTS 3 level (ex. Luxembourg, Cyprus), the regions at levels 1, 2 and 3 are identical to each other (and also to the entire country), but are coded with the appropriate length codes levels 1, 2 and 3.

The NUTS system favors existing administrative units, with one or more assigned to each NUTS level.  Specific guidelines are based in population, leaving little or no role for other types of variables such as area, distance, topography, levels of jurisdiction or history, which can only be considered in (unspecified) types of special cases. From the NUTS Regulation, the average population size of the regions in the respective level shall lie within the following thresholds:

For non-administrative units, deviations from these population marks exist for particular geographical, socio-economic, historical, cultural or environmental circumstances, especially for islands and outermost regions.

Examples
 IT: Italy
 ITC: Northwest Italy
 ITC1: Piedmont
 ITC11: Metropolitan City of Turin

See also
 ISO 3166
 ISO 3166-1
 ISO 3166-2
 List of FIPS region codes
 List of metropolitan areas in Europe by population
 List of metropolitan areas (LUZ) in the European Union
 List of the largest urban areas of the European Union
 List of European regions by GDP
 Regions of the European Union

Notes

References

External links

 Eurostat portal – NUTS – Nomenclature of territorial units for statistics – Overview
 History of NUTS – Changes between versions
 NUTS maps
 Statistical regions outside the EU
 Correspondence between the NUTS levels and the national structures (EU)
 Correspondence between the NUTS levels and the national structures (non-EU)
 List of current NUTS codes at SIMAP (EU procurement portal)
 NUTS regions for web maps in JSON format
 NUTS classification as Linked Data
 Administrative Divisions of Countries ("Statoids")

Geocodes
Statistical data coding


Adenostoma sparsifolium, vazdazeleni grm ili malo stablo iz porodice ružovki, rasprostranjen po južnoj Kaliforniji i poluotoku California.

Naraste od dva pa do šest metara visine. Cvjetovi su maleni ali atraktivni, a plod ahena omiljen je malim pticama. Uzgaja se i po vrtovima. Obje vrste roda Adenostoma dobro su ukorijenjeni i važan su stabilizator suhih padina.

Cvate u ljeto i jesen.

Izvori

Adenostoma
Flora Kalifornije
Flora Baja Californie

Adenostoma sparsifolium


An Phloeophila pelecaniceps in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Phloeophila pelecaniceps in nahilalakip ha genus nga Phloeophila, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phloeophila

Phloeophila pelecaniceps


Luc Orient es un personaje de historieta de ciencia ficción que vio la luz en el n.º del 17 de enero de 1967 de la revista Tintín. La serie era con guion de Michael Regnier, más conocido como Greg, y con dibujos de Eddy Paape. Las primeras aventuras de Luc Orient ocurren en un planeta Tierra invadido por extraterrestres. Más tarde la acción de los episodios tendrá lugar en otros mundos repletos de naturaleza fantásticas, tecnología avanzada y gran dosis de inventiva por parte de sus creadores. Poco a poco evolucionaría dotando de superpoderes al protagonista. La serie contaba con personajes tipo Flash Gordon, Luc como protagonista deportista y bien parecido, el científico Hugo Kala y su secretaria Lora.

Trama
La serie narra las aventuras de Luc Orient, un físico de contextura atlética. Luc Orient, el profesor Hugo Kala del laboratorio Eurocristal y su secretaria Lora, comparten varias aventuras relacionadas con extraterrestres y misterios científicos. En el primer ciclo de la serie (volúmenes 1-5), influenciado por Flash Gordon, los protagonistas descubren una nave espacial varada con una tripulación alienígena hibernando; la aparición del profesor Kala trae esperanza a los refugiados, provenientes del planeta Terango (Episodios 1-2). Luego viajan a Terango para oponerse al malvado tirano Sectan, que planea invadir la Tierra (Episodios 3-5). Luc Orient y sus amigos se enfrentan después, en la Tierra (volúmenes 6-11), a amenazas igualmente fantásticas (manipulación genética, pueblos desconocidos, locura colectiva...). Luc y Lora adquieren incluso superpoderes temporales en el episodio 6. El tercer ciclo principal (volúmenes 12-15) gira en torno al éxodo de los Dartz, que pretenden instalarse en Terango.

Historia
Observando que el género de la ciencia ficción no estaba representado en el Journal de Tintin, su redactor jefe, Greg, pidió a Eddy Paape, un viejo conocido del cómic, que produjera con él una serie en este género. Así nació Luc Orient el 17 de enero de 1967. Inspirándose en Brick Bradford y en artículos científicos de los que extrapolaba, Greg dio a Paape escenarios personalizados, gracias a los cuales pudo dar rienda suelta a su gusto por los encuadres inventivos.

La marcha de Greg a Francia, y luego a los Estados Unidos (1980), marcó el final de la serie. Greg pidió a Gérard Jourd'hui que le sustituyera, pero Eddy Paape terminó solo y completó el álbum Roubak, ultime espoir. El regreso de Greg en 1984 permitió la producción de un decimosexto álbum, Caragal, en el que Luc Orient se vio enfrentado a su mejor amigo Kala, cuya naturaleza fue cambiada por el guionista, con lo que parecía querer acabar con una obra que consideraba demasiado marcada por su época. Una reanudación de la serie en 1994 no tuvo el éxito esperado, lo que llevó a Greg a abandonar Luc Orient. Además, un desacuerdo sobre el argumento de un último álbum, juzgado poco coherente, llevó a que Eddy Paape abandonara la serie. Esta interrupción se convirtió en definitiva con la muerte de Greg en 1999. Esta última historia, titulada Le Mur, quedó por tanto inconclusa (6 planchas dibujadas, 11 guionizadas) y no se publicó hasta 2008, en el último volumen de la serie completa publicada por Le Lombard.

Los álbumes fueron publicados por Éditions du Lombard en Bruselas, y simultáneamente por Dargaud en Francia. Las portadas de los siete primeros álbumes llevan la leyenda «Une histoire du journal Tintin» (lit., Una historia de la revista Tintín).

Álbumes
Editados en su origen por Le Lombard
 Le Dragon de Feu (1969)
 Les Soleils de Glace (1970)
 Le Maître de Terango (1971)
 La Planète de l'Angoisse (1972)
 La Forêt d'Acier (1973)
 Le Secret des 7 Lumières (1974)
 Le Cratère aux Sortilèges (1974)
 La Légion des Anges Maudits (1975)
 24 Heures pour la Planète Terre (1975)
 Le 6ème Continent (1976)
 La Vallée des Eaux Troubles (1976)
 La Porte de Cristal (1977)
 L'Enclume de la Foudre (1978)
 Le Rivage de la Fureur (1981)
 Roubak, Ultime Espoir (1984)
 Caragal (1985)
 Les Spores de Nulle Part (1990)
 Rendez-Vous à 20 Heures en Enfer (1994)

 En español
 En España
En álbumRoubak última esperanza (Roubak - Ultime espoir), (1990) Ediciones Zinco.
Dentro de Mortadelo Especial24 horas para el planeta Tierra (24 Heures pour la planète Terre). Mortadelo Especial n.º 18, Especial Año 3000 (Editorial Bruguera).El sexto continente (Le 6e Continent). Mortadelo Especial n.º 22, Especial Futuro (Editorial Bruguera).El enemigo del más allá  (Le Cratère aux sortilèges). Mortadelo Especial n.º 25, Especial  "Suspense" (Editorial Bruguera).La puerta de cristal  (La Porte de cristal). Mortadelo Especial n.º 34, Especial El más allá (Editorial Bruguera).El secreto de las siete luces (Le Secret des 7 lumières). Mortadelo Especial n.º 37, Especial 4ª Dimensión (Editorial Bruguera).El bosque de acero (La Forêt d'acier). Mortadelo Especial n.º 44, Especial Ciencia Ficción (Editorial Bruguera).La espuma del rayo (L'Enclume de la foudre).  Mortadelo Especial n.º 60, Especial OVNIS (Editorial Bruguera).

 En Chile
En álbumLos dragones de fuego (Les Dragons de feu). Dentro de la colección Biblioteca Mampato Bicentenario de la revista "Mampato" (editorial Lord Cochrane).Los soles de hielo'' (Les Soleils de glace ). Dentro de la colección Biblioteca Mampato Bicentenario de la revista "Mampato" (editorial Lord Cochrane).

Bibliografía
 Historia de los Comics (Toutain Editor), 1982. ISBN 84-85138-69-4

Enlaces externos

 Fichas en Tebeosfera.

 Fichas en BD Gest', La Bédéthèque:
 Edd. en francés:
 Edd. de Lombard y de Dargaud.
 Integral de Lombard.
 Integral de Pictoris.
 Edd. en portugués.

 Fichas en Slumberland; en italiano.

 Fichas en Lambiek:
 En inglés.
 En neerlandés.

Personajes de historieta
Historieta de ciencia ficción de Bélgica
Historietas de 1967

Luc Orient


Horst Sachs (* 27. März 1927 in Magdeburg; † 25. April 2016) war ein deutscher Mathematiker, der sich vor allem mit Graphentheorie beschäftigte.

Leben
Sachs wurde 1958 an der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg bei Herbert Grötzsch promoviert (Beiträge zur Theorie gewisser isoperimetrischer Probleme). Er war seit 1963 Professor an der TU Ilmenau, wo er auch emeritiert wurde.

Sachs ist vor allem für seine Beiträge zur Theorie der Spektren von Graphen bekannt, über die er mit anderen eine Monographie verfasste. Diese Theorie betrachtet verschiedene einem Graphen zugeordnete Matrizen (wie die Adjazenzmatrix) und untersucht, wie sich Aussagen über die Struktur des Graphen in den Eigenschaften der zugeordneten Matrizen (Eigenwerte, Eigenvektoren, charakteristisches Polynom) widerspiegeln. Ein Kapitel seiner Monographie erläutert die Wurzeln dieser Theorie in Anwendungen in der Quantenchemie und führt physikalische Anwendungen (Schwingungsspektrum einer Membran) aus. Sachs befasste sich auch mit Anwendungen der Graphentheorie in der Chemie und mit der Geschichte der Graphentheorie. Sachs gab 1986 das Buch Theorie der endlichen und unendlichen Graphen von Dénes König bei Teubner neu heraus.

Verschiedene Sätze sind nach ihm benannt, unter anderem der Satz von Sachs, der die Koeffizienten des charakteristischen Polynoms eines gerichteten Graphen mit dessen strukturellem Aufbau aus seinen Kreis-Untergraphen verbindet:

A sei eine quadratische Matrix und P (A) deren charakteristisches Polynom, mit Koeffizienten  (i = 1, …, n): . A wird als Adjazenzmatrix eines gerichteten Graphen (Digraph) aufgefasst. Dann ist nach dem Satz von Sachs (Koeffiziententheorem für Digraphen):

Dabei ist  die Menge der linearen gerichteten Untergraphen des Graphen mit genau i Knoten.  ist die Zahl der Komponenten von L, das heißt der Zyklen, aus denen er zusammengesetzt ist.

Zu seinen Doktoranden gehörte Hansjoachim Walther.
2000 erhielt Sachs mit Richard A. Brualdi die Euler-Medaille. Er war bis 1974 Vorsitzender der Mathematischen Gesellschaft der DDR.

Schriften
 mit Dragos Cvetković, Michael Doob Spectra of Graphs. Theory and Applications, VEB Deutscher Verlag der Wissenschaften, Academic Press 1980, 2. Auflage 1982, 3. Auflage Johann Ambrosius Barth, Heidelberg 1995 (auch 1984 ins Russische übersetzt)
 Herausgeber Graphs, hypergraphs and applications (Konferenz Eyba Oktober 1984), Teubner 1985
 Herausgeber (im Auftrag der Mathematischen Gesellschaft der DDR) Die Entwicklung der Mathematik in der DDR. Zum 25. Jahrestag der DDR, Deutscher Verlag der Wissenschaften, Berlin 1974
 Einführung in die Theorie der endlichen Graphen, Hanser 1971 und in zweibändiger Ausgabe bei Teubner 1970, 1972
 Herausgeber mit Heinz-Jürgen Voß und Hansjoachim Walther: Beiträge zur Graphentheorie (Internat. Kolloquium Manebach Mai 1967), Teubner 1968

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Mathematikhistoriker
Hochschullehrer (Technische Universität Ilmenau)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1927
Gestorben 2016
Mann

Horst Sachs


Der Ford Transit (auch als T-Serie bezeichnet) als Nachfolger der Ford-E-Serie erschien im März 2013 als Fahrgestell mit 3 Radständen (3505, 3962 und 4521 Millimeter) und einem Gesamtgewicht zwischen 4082 und 4699 Kilogramm. Der US-Transit wird als T-250, T-350, T-450 und T-550 angeboten, diese Markenzeichen hatte sich Ford schützen lassen, und folgt damit der gleichen Namensgebung wie bei der Ford E-Serie.

Die T-Serie ist wie die meisten zeitgenössischen Modelle von Ford ein Weltauto, das gemeinsam mit dem europäischen Ford Transit entwickelt wurde. Der Ford Transit wurde nicht offiziell in Nordamerika verkauft, obwohl Ingenieure im Ford Hauptcenter Dearborn an den Entwicklungen stets beteiligt waren. Während die Produktion der T-Serie als Fahrgestell in Kansas City (Missouri) im März 2013 startete, begann die Produktion und Verkauf der Kastenwagen- und Kleinbusmodelle nach und nach ab Sommer 2013. Parallel wurde die E-Serie noch bis Ende 2013 weiter gebaut.

Die Kastenwagen- und Kleinbusse der T-Serie haben einen Radstand von 3300 mm in der Standardversion und 3750 mm in der Langversion. Es gibt aber auch Ausführungen mit bis zu 4521 mm Radstand. Die Längen variieren zwischen 5531 und 6704 mm; die Breite beträgt einheitlich 2474 mm. Wie beim Vorgänger E-Serie gibt es auch in der T-Serie einen Großraumkastenwagen in der Langversion mit verlängertem Überhang, der über 17 m³ Ladevolumen bietet. Drei verschiedene Dachhöhen zwischen 2490 mm und 2786 mm sind erhältlich und Nutzlasten ab 2500 kg.

Weitestgehend baugleich unterscheiden sich die Transitmodelle jedoch teilweise technisch voneinander. Die Fahrgestellversionen des US-Transits wird es in Europa nicht geben. Hier basieren die Pritschen-Modelle auf den Maßen der Kastenwagen/Kleinbus-Modelle.

Die T-Serie wird entweder durch den 3,5-Liter-V6 Ford EcoBoost oder den 3,7-Liter-V6-Ti-VCT-Ottomotor angetrieben (mit variabler Ventilsteuerung und wahlweise Erdgas- oder Flüssiggas-Umrüstung). Auch ein 3,2-Liter-Commonrail-Ford-Duratorq-Dieselmotor Power Stroke mit 147 kW (200 PS) wird angeboten. Die Kraft wird jeweils mit einem Sechs-Stufen-Automatikgetriebe auf die  Hinterräder übertragen.

Weblinks
 Offizielle Webseite des US-Transit

Quellen

 Ford T-Serie Markteinführung als Fahrgestell in Nordamerika
 Fords Weltautostrategie nächster europäischer Transit, Plattform V363 auch in Nordamerika
 Produktion des Transit Van für Nordamerika beginnt 2013
 Transit für Amerika mit 3,2 L Diesel oder 3,5 L Benzinmotor

Lkw-Modell
T-Serie
Kleintransporter
Kastenwagen
Kleinbus
Ford-Nutzfahrzeug

Ford-T-Serie


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslaviju

Milan Janić (Bačka Palanka, 14. lipnja 1957. - Beograd, 1. siječnja 2003.), srpski kajakaš. Nastupao je za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1980. U kategoriji K–1 500 m osvojio je 4. mjesto, a u K–1 1.000 m je osvojio 7. mjesto. Na OI 1984. je u kategoriji K–1 1.000 m osvojio srebrnu medalju, a u K–1 500 m je osvojio 9. mjesto.

Trostruki je svjetski prvak i dvostruki doprvak u kategoriji K–1 10.000 m. U kategorijama K–1 500 m, K–1 1.000 m i K–2 1.000 m je na Mediteranskim igrama 1979. osvojio srebrne medalje.

Bio je član Partizana iz Bačke Palanke, Belišća i Vuteksa iz Vukovara.

Izvori

Srbijanski kajakaši i kanuisti
Svjetski prvaci u kajaku i kanuu

Milan Janić


Lawrence Wells Larry Steers, né le  à  (comté de Kosciusko, Indiana) et mort le  à Los Angeles (quartier de Woodland Hills, Californie), est un acteur américain (parfois crédité L. W. Steers ou Lawrence Steers).

Biographie

Actif au cinéma dès la période du muet, Larry Steers contribue comme second rôle à plus de six cents films américains (le plus souvent non crédité après le passage au parlant), depuis  de William Desmond Taylor (1917, avec House Peters et Myrtle Stedman) jusqu'à L'Ivresse et l'Amour de George Stevens (avec Joan Fontaine et Ray Milland), sorti en 1952, à peine plus d'un an après sa mort (en 1951), au lendemain de son  anniversaire.

Entretemps, mentionnons À la recherche du bonheur du même William Desmond Taylor (1918, avec Constance Talmadge et Norman Kerry), La Danseuse du Caire de Chester Withey (1924, avec Priscilla Dean et Robert Ellis), Le Chemin du divorce de Richard Wallace (1931, avec Lilyan Tashman et Buddy Rogers), L'Impossible Monsieur Bébé d'Howard Hawks (1938, avec Cary Grant et Katharine Hepburn), ou encore The Private Affairs of Bel Ami d'Albert Lewin (1947, avec George Sanders et Angela Lansbury).

Filmographie partielle

Période du muet
 1917 :  de William Desmond Taylor : Mark Barr
 1918 : À chacun sa vie (Amarilly of Clothes-Line Alley) de Marshall Neilan : un ami de Gordon
 1918 : À la recherche du bonheur (Up the Road with Sallie) de William Desmond Taylor : le juge de paix
 1919 : Little Comrade de Chester Withey : Lieutenant Richard Hubbard
 1919 : La Fleur enchantée (Heartsease) de Harry Beaumont
 1921 : The Blot de Lois Weber : un invité
 1921 : La Douloureuse Étape (Wealth) de William Desmond Taylor : Oliver Marshall
 1922 : Le Droit d'aimer (Beyond the Rocks) de Sam Wood : un invité à Beachleigh
 1923 : The Huntress de John Francis Dillon et Lynn Reynolds : Richard Gladding
 1923 :  (The Haunted Valley) de George Marshall (serial) : Henry Mallinson
 1924 : La Danseuse du Caire (A Cafe in Cairo) de Chester Withey : Colonel Alastair-Ker
 1924 : Une biche et quarante chevaux (The Girl in the Limousine) de Larry Semon et Noel M. Smith :  Jimmy
 1925 : The Best People de Sidney Olcott : Oncle Throckmorton
 1925 : L'Éventail de Lady Windermere (Lady Windermere's Fan) d'Ernst Lubitsch : un invité
 1925 :  d'Edward LeSaint : Jim Gordon
 1925 : La Ruée vers l'or (The Gold Rush) de Charlie Chaplin : le premier officier à Tacoma
 1926 : The Lodge in the Wilderness d'Henry McCarty : John Hammond
 1927 : The Claw de Sidney Olcott : Capitaine Rockwood
 1928 : La Foule (The Crowd) de King Vidor : un docteur à l'hôpital
 1928 : The Phantom Flyer de Bruce M. Mitchell : Joe Calvert
 1929 : The King of the Kongo de Richard Thorpe (serial partiellement sonore) : Jack Drake

Période du parlant

1930 : Pour décrocher la lune (Reaching for the Moon) d'Edmund Goulding : un passager
1930 : The Thoroughbred de Richard Thorpe : Tom Drake
1931 : King of the Wild de B. Reeves Eason et Richard Thorpe (serial) : l'officier britannique
1930 : Nuits de Californie (Let's Go Places) de Frank R. Strayer : Ben King
1931 : Âmes libres (A Free Soul) de Clarence Brown : Ed
1931 : Le Petit César (Little Caesar) de Mervyn LeRoy : un invité de McClure
1931 : Seven Days Leave de Richard Wallace : l'aide de camp
1931 : Grief Street de Richard Thorpe : Ralph Burns
1931 : Fascination (Possessed) de Clarence Brown : un invité
1931 : Le Chemin du divorce (The Road to Reno) de Richard Wallace : l'avocat au divorce
1932 : Fireman, Save My Child de Lloyd Bacon :  Applegate
1932 : Blonde Vénus (Blonde Venus) de Josef von Sternberg : le directeur de l'hôtel à Baltimore
1932 : Cabaret de nuit (Night World) d'Hobart Henley : un patron de nightclub
1932 : Haute Pègre (Trouble in Paradise) d'Ernst Lubitsch : un invité
1932 : Nuit d'aventures ( de John G. Adolfi
1932 : Skyscraper Souls d'Edgar Selwyn : un invité
1933 : Female de Michael Curtiz : un membre du conseil d'administration
1933 : Cocktail Hour de Victor Schertzinger : Dick
1933 : King Kong de Merian C. Cooper et Ernest B. Schoedsack : un amateur de théâtre
1933 : Ann Vickers de John Cromwell : le procureur
1934 : A Very Honorable Guy de Lloyd Bacon : un invité
1934 : La Joyeuse Divorcée (The Gay Divorcee) de Mark Sandrich : un patron de nightclub
1935 : The Great Impersonation d'Alan Crosland : un officier de l'armée
1935 : Code secret (Rendezvous) de William K. Howard : un déchiffreur
1935 : The Winning Ticket de Charles Reisner : un voyageur
1935 : Anna Karénine (Anna Karenina) de Clarence Brown : un officier au banquet
1936 : L'Extravagant Mr. Deeds (Mr. Deeds Goes to Town) de Frank Capra : un invité
1936 : Mon homme Godfrey (My Man Godfrey) de Gregory La Cava : un patron de nightclub
1936 : L'Enchanteresse (The Gorgeous Hussy) de Clarence Brown : un membre du cabinet
1937 : Sous le voile de la nuit (Under Cover of Night) de George B. Seitz : un membre de la faculté
1937 : Pension d'artistes (Stage Door) de Gregory La Cava : un patron de théâtre
1937 : Le Secret des chandeliers (The Emperor's Candlesticks) de George Fitzmaurice : un conspirateur
1937 : Marie Walewska (Conquest) de Clarence Brown : un aristocrate au bal
1937 : Forty Naughty Girls d'Edward F. Cline (non crédité)
1938 : Kentucky de David Butler : un ami de Thaddeus
1938 : L'Impossible Monsieur Bébé (Bringing Up Baby) d'Howard Hawks : un patron de nightclub
1938 : Toute la ville danse (The Great Waltz) de Julien Duvivier : un officier
1938 : L'Incendie de Chicago (In Old Chicago) d'Henry King : un admirateur de Belle
1939 : Premier Amour (First Love) d'Henry Koster : un invité au bal
1939 : Miracles à vendre (Miracles for Sale) de Tod Browning : un patron de nightclub
1939 : Monsieur Smith au Sénat (Mr. Smith Goes to Washington) de Frank Capra : un membre d'une commission
1940 : Michael Shayne, Private Detective d'Eugene Forde : un spectateur aux courses
1940 : Kitty Foyle (Kitty Foyle: The Natural History of a Woman) de Sam Wood : un spectateur à la première
1940 : Sous le ciel d'Argentine (Down Argentine Way) d'Irving Cummings : le patron du Westchester Club
1940 : Une nuit sous les tropiques (One Night in the Tropics) d'A. Edward Sutherland : un employé
1940 : Le Gros Lot (Christmas in July) de Preston Sturges :  Babcock
1940 : La Fièvre du pétrole (Boom Town) de Jack Conway : un avocat de l'accusation

1941 : La Danseuse des Folies Ziegfeld (Ziegfeld Girl) de Robert Z. Leonard : un patron de théâtre au numéro final
1941 : Un cœur pris au piège (The Lady Eve) de Preston Sturges : un bijoutier
1941 : Mardi gras (Sunny) d'Herbert Wilcox :  Warren
1941 : Rendez-vous d'amour (Appointment for Love) de William A. Seiter : un docteur
1942 : Les Rivages de Tripoli (To the Shores of Tripoli) de H. Bruce Humberstone : un client de l'hôtel
1943 : Amour et Swing (Higher and Higher) de Tim Whelan : un invité au mariage
1944 : La Femme au portrait (The Woman in the Window) de Fritz Lang : un membre du club
1944 : Atlantic City de Ray McCarey :  Pierce, l'architecte
1944 : Laura d'Otto Preminger : un homme dînant avec Laura
1944 : Vacances de Noël (Christmas Holiday) de Robert Siodmak : un employé du tribunal
1945 : Rhapsodie en bleu (Rhapsody in Blue) d'Irving Rapper : un patron de théâtre
1945 : L'Intrigante de Saratoga (Saratoga Trunk) de Sam Wood : un client de l'hôtel Lobby
1945 : Les Amours de Salomé (Salome Where She Danced) de Charles Lamont : un invité
1945 :  de Sam Newfield :  Kent
1945 : Le Joyeux Phénomène (Wonder Man) de H. Bruce Humberstone : le patron du Pelican Club
1945 : The Horn Blows at Midnight de Raoul Walsh : un client de l'hôtel
1945 : L'Horloge (The Clock) de Vincente Minnelli : un passager du bus
1946 : Une nuit à Casablanca (A Night in Casablanca) d'Archie Mayo : un patron de restaurant
1946 : La Mélodie du bonheur (Blue Skies) de Stuart Heisler : un invité au Top Hat
1946 : Le Château du dragon (Dragonwyck) de Joseph L. Mankiewicz : un serviteur
1946 : La Pluie qui chante (Till the Clouds Roll By) de Richard Whorf : un critique
1946 : L'Impératrice magnifique (Magnificent Doll) de Frank Borzage : La Fayette
1947 : Sang et Or (Body and Soul) de Robert Rossen : un spectateur d'un combat
1947 : The Private Affairs of Bel Ami d'Albert Lewin : le deuxième chirurgien
1947 : Un gangster pas comme les autres (The Gangster) de Gordon Wiles : un serveur
1948 : L'Impitoyable (Ruthless) d'Edgar George Ulmer : un invité d'un dîner politique
1948 : La Course aux maris (Every Girl Should Be Married) de Don Hartman : un patron de restaurant
1948 : Ma femme et ses enfants (Family Honeymoon) de Claude Binyon : un invité au mariage
1949 : Malaya de Richard Thorpe : un homme d'affaires
1949 : Passion fatale (The Great Sinner) de Robert Siodmak : un patron de casino
1949 : Les Fous du roi (All the King's Men) de Robert Rossen : un spectateur à la mise en accusation
1949 : Entrons dans la danse (The Barkleys of Broadway) de Charles Walters : un invité
1949 : Samson et Dalila (Samson and Delilah) de Cecil B. DeMille : un prêtre
1949 : Le Rebelle (The Fountainhead) de King Vidor : un invité
1949 : Miss Grain de sel (Miss Grant Takes Richmond) de Lloyd Bacon : un patron de nightclub
1949 : Ville haute, ville basse (East Side, West Side) de Mervyn LeRoy : le patron du Del Rio Club
1950 : La Rue de traverse (Paid in Full) de William Dieterle : un invité
1950 : Le Père de la mariée (Father of the Bride) de Vincente Minnelli : un invité au mariage
1950 : 711 Ocean Drive de Joseph M. Newman : un spectateur aux courses
1950 : Le Chant de la Louisiane (The Toast of New Orleans) de Norman Taurog : un patron de restaurant
1951 : Une place au soleil (A Place in the Sun) de George Stevens : un cadre de la compagnie
1951 : Escale à Broadway (Lullaby of Broadway) de David Butler : un invité
1951 : Le Grand Caruso (The Great Caruso) de Richard Thorpe : un amateur d'opéra
1952 : L'Ivresse et l'Amour (Something to Live For) de George Stevens : un invité

Note et référence

Liens externes

Acteur américain de cinéma
Acteur américain du muet
Acteur de western
Naissance en février 1888
Naissance dans le comté de Kosciusko
Décès en février 1951
Décès à 63 ans
Décès à Woodland Hills

Larry Steers