La Liga de Campeones de la OFC 2011/12, es la 6.ª edición del máximo torneo a nivel de la Confederación de Fútbol de Oceanía. El campeón clasificara para la Copa Mundial de Clubes de la FIFA 2012 que se disputará en Japón. La competición comenzó en octubre de 2011 y terminará en mayo de 2012.

El Auckland City FC de Nueva Zelanda fue el primero del Grupo B, y el AS Tefana de la Polinesia Francesa se quedó con el grupo A tras superar 5-0 al Ba FC y relegar al segundo puesto al Waitakere United que le había ganado 10-0 en la primera fecha.

En el partido de la final, el Auckland se alzó 2-1 con goles de David Mulligan y Daniel Koprivcic, mientras que el descuento lo anotó Axel Williams. En la vuelta fue victoria nuevamente de los neozelandeses, pero esta vez por 1-0 con gol de Manel Expósito

Formato del torneo
La competición la disputan 8 equipos divididos en 2 grupos de 4. Se enfrentan todos contra todos ida y vuelta, con un total de 6 partidos por cada club. Los dos primeros de cada grupo avanzan a la final que se jugará a partidos de ida y vuelta.

Equipos participantes

1º Actual Campeón

Fase de grupos
El ganador de cada grupo avanza a la final.

Grupo A

Resultados

Grupo B

Resultados

Final

Ida

Vuelta

Campeón

Goleadores

Véase también

 Liga de Campeones de la UEFA
 Liga de Campeones de la CAF
 Liga de Campeones de la AFC
 Estadísticas de la Liga de Campeones de la OFC

Enlaces externos
 OFC Champions League

Referencias
Principales noticias en la página de la OFC
Resultados en la página de la OFC

2011/12
Fútbol en 2011
Fútbol en 2012

Liga de Campeones de la OFC 2011-12


A game reserve (also known as a wildlife preserve or a game park) is a large area of land where wild animals live safely or are hunted in a controlled way for sport. If hunting is prohibited, a game reserve may be considered a nature reserve; however, the focus of a game reserve is specifically the animals (fauna), whereas a nature reserve is also, if not equally, concerned with all aspects of native biota of the area (plants, animals, fungi, etc.).

Many game reserves are located in Africa. Most are open to the public, and tourists commonly take sightseeing safaris. Historically, among the best-known hunting targets were the so-called Big Five game in Africa: rhinoceros (white rhinoceros as well as black rhinoceros), elephant, Cape buffalo, leopard, and lion, named so because of the difficulty and danger in hunting them.

In a game reserve, ecosystems are protected and conservation is usually key. Indigenous wildlife in its natural habitat help in providing an environment where growth in numbers at a natural rate can occur.

Some game reserves contain several ecosystems, ranging from valley bushveld, savannah grassland and fynbos to riverine forest and acacia woodland; this provides a dramatic improvement on the types of wildlife that are present and the numerous species of birds that thrive in these environments.

Wildlife conservation
Wildlife conservation is a costly endeavor for most African countries. One of the more common forms of generating income to establish a sustainable economy to provide for wildlife conservation is known as wildlife viewing tourism. However, this attraction still does not generate enough to establish wildlife conservation. For regions that suffer political and economic instability, sustainable trophy hunting may be the only feasible source of sufficient income. Once established, another aspect to consider is the management of the land being used for hunting. Naturally, wildlife decreases with the increase of human presence which puts a strain on the quality of hunting. Generally, leases for hunting concessions are set up to last for multiple years all at once to encourage hunting operators to continue to manage the land for hunting; however, as the quality of hunting decreases, leases are shortened, causing an overall negative impact on the economy.

Many African countries benefit from community-based conservation. This concept explores the relationship between wildlife and people and the notion that conserving every animal is also not sustainable because certain animals threaten human lives and crops. One of the biggest arguments in support of community-based conservation is that allowing people to gain economic benefits from wildlife incentivizes conservation. One country that benefits from adopting this strategy is Zambia. The Zambian government established a wildlife conservation fund to act as the responsible player for redistributing funds from the hunting industry into wildlife conservation and community development.

Ethical problems
Using game hunting as a conservation tool has negative perceptions that impose harsh restrictions across several countries in Africa. Some of the activities that induce hunting bans include canned hunting, shooting young or uncommon animals, shooting from vehicles, and the use of bait, spotlights and hounds, all hunting practices that raise many alleged ethical problems.

See also

Chase (land)
Deer park (England)
Nature reserve
Refuge (ecology)
Wildlife photography

References

Protected areas

Game reserve


Der Sülzpfuhl ist ein See im Ort Rühn im Landkreis Rostock in Mecklenburg-Vorpommern.

Das vier Hektar große Gewässer hat maximale Ausdehnungen von etwa 270 Metern von Nord nach Süd und 190 Metern von West nach Ost. Trotz der geringen Größe weist der See eine mittlere Tiefe von 4,3 Metern und eine in der Mitte befindliche maximale Tiefe von 8,4 Metern auf, wodurch sich eine Temperaturschichtung ausbilden kann. Im Jahr 1999 wurde das Gewässer in der Trophiestufe hypertroph II, das heißt extrem nährstoffreich, eingestuft. Es existiert ein oberirdischer Ablauf.

Der Sülzpfuhl ist von einer Straße umgeben und fast vollständig umbaut. Am Ostufer liegt das ehemalige Zisterzienserinnenkloster Rühn, am Südufer befindet sich eine Badestelle.

Im Gewässer kommen die Fischarten Hecht, Karpfen, Plötze, Karausche, Aal, Schleie und Barsch vor. Betreuender Anglerverein ist der SAV Bützow.

Siehe auch
 Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern

Einzelnachweise

Rühn
See im Landkreis Rostock
See in Europa

Sülzpfuhl


Kızıl Elma, Türk mitolojisinde Türkler ve de özellikle Oğuz Türkleri için üzerinde düşünüldükçe uzaklaşan ancak uzaklaştığı oranda cazibesi artan ülküler veya düşleri simgeleyen bir ifadedir. Dünyada Türklük felsefesini yaymak Kızıl Elma'nın ana hedefidir.

Türk milliyetçiliğinin ve Türk yayılmacılığının önemli sembollerinden birisi olan Kızıl Elma imgesi, Türk devletleri için bir hedefi ve amacı simgeler. Ulaşılması gereken bir yeri, fethedilmesi gereken bir beldeyi ifade ettiği gibi kimi zaman bir devlet kurma idealini, kimi zaman cihan hakimiyeti idealini, kimi zaman da Türk birliği idealini ifade etmiştir.

Kızıl Elma imgesinin tam olarak ne zaman, nerede ve nasıl ortaya çıktığı bilinmemekle birlikte yaygın anlayış, Osmanlı ile birlikte tarihe ve edebiyata mal olduğu, Osmanlılar döneminde özellikle Batı memleketlerine doğru yürütülen cihadın bir sembolü olduğu yönündedir. Kızıl Elma ülküsü özellikle yeniçeriler arasında yaygınlaştırılmış ve onların savaşma azmini yüksek tutmak için kullanılmış; Ziya Gökalp, bu imgeyi Turan Ülküsü ile birleştirerek ona yeni bir anlam kazandırmıştır.

Türk devlet geleneğinin bir özelliği olarak mevcut Türk devletinin dünyadaki diğer devlet ve milletleri hakimiyeti altına alarak yönetmesi fikridir. Sözlü edebiyattan sonra ilk defa Oğuzname ile yazılı kaynaklara geçmiştir. Oğuz Destanı ve Göktürk Kitabeleri'nde de değinilen Kut geleneği gereği Türk Kağanının sadece Türklerin değil tüm dünyanın Kağanı olduğuna inanılır ve fetihler bu esasa uygun olarak yapılırdı. Tanrı'nın cihan hakimiyetini Türklere emanet ettiğine inanırlardı. Hun, Göktürk ve Selçuk devlet geleneğinde çok etkin bir motif olarak görülür. Oğuzhan'a göre gök devletin çadırı güneş ise bayrağıdır. Bu fikir, Türklerin yalnızca devlet idare etme düşüncelerini değil, Türklüğü ve çok eski prensiplerini de içinde bulunduruyordu.

Kızıl Elma ülküsü

"Kızıl", Türk kültüründe genellikle kıymetli sayılan bir renk; "elma" ise mistik bir yanı bulunan; bolluk, bereket, şifa kaynağı olarak görülen bir meyvedir. Ancak Kızıl Elma sembolleştirilmesinin elmaya değil, Eski Türklerde Güneş ve Ay'ı anlatan kızıl topa dayandığı düşünülür. Bu top, 'muncuk' adıyla bayrak ve tuğların tepesini süslemiş ve bazen zaferin işareti, bazen hakimiyetin sembolü, bazen de fethedilmek üzere hedef seçilen yeri ifade etmiştir.

Kızıl Elma imgesinin ilk kez Orta Asya Türkleri arasında doğduğu; Ergenekon Destanında Ergenekon'dan dışarıya çıkma ve kaybedilmiş eski yurdu geri alma idealini simgelediği kabul edilir. Türkistan'dan Hazar Denizi'nin doğusuna gelen Oğuzların ise Hazar kağanının ipek çadırının üzerinde hakimiyetinin ifadesi olarak bulunan altın topu yani Kızıl Elma'yı ele geçirmeyi ülkü edindikleri düşünülür.

Buna karşılık Roderic H. Davison, E. J. Wilkinxon Gibb veya onlardan nakille Stefanos Yerasimos gibi araştırmacılara göre Kızıl Elma efsanesi erken Bizans'ta doğmuştur. Bizanslı tarihçi Prokopius'un anlatımına göre Ayasofya'nın önünde dikili bir sütun üzerinde at üstünde bulunan Justinianus heykeli, elinde altından büyük bir küre tutmaktaydı. İmparator zaferlerini, bu kürenin üstündeki haç sayesinde kazanmıştı. Heykelin elindeki küre 1317'de düştüğünde bu durum kilise babaları ve halk tarafından Bizans'ın sonunun yaklaştığı şeklinde yorumlanmıştır. Küre, 1420 veya 1421'de yeniden düşer ve gene Bizans'ın sonunun geldiği şeklinde yorumlanır. Heykel, İstanbul'un fethinden sonra yıktırılmıştır.

Kızıl Elma efsanesi İstanbul'un fethinden sonra yeniçeriler arasında yaygınlaşmıştır. Osmanlı'nın Avrupa'da fethetmeyi istediği önemli şehirler, "Kızıl elma" olarak anılmıştır. Çeşitli kaynaklarda, Fatih Sultan Mehmet devrinden başlayarak III. Selim dönemine kadar Türk askerlerinin "Padişahım, biz senin uğrunda ta Kafdağı'nın ötesine, Kızılelma'ya dek varırız" sözlerini dillerinden düşürmediği ifade edilir. 1521'de Belgrad'ın alınması, 1526 yılındaki Mohaç Savaşı ve 1529'daki I. Viyana Kuşatması'na dair Osmanlı eserlerinde hep Kanuni Sultan Süleyman'ın 'Kızıl Elma'yı eline aldığından' bahsedilmiştir. Gelibolulu Mustafa Âlî'nin Künhü'l-Ahbâr adlı eserinin bir yerinde Kızıl Elma Portekiz ile ilişkilendirilmiş; bir başka yerinde ise "Frenklerin ülkesinin en ücra köşesinde büyük bir kilise" ile ilişkilendirilmiştir. Edebiyat tarihçisi Orhan Şaik Gökyay, söz konusu kilisenin bazılarına göre Roma'daki Saint Pierre Kilisesi olduğunu ifade etmiştir.

Trablusgarp ve Balkan Savaşları'ndan itibaren Kızıl Elma sembolizmini İttihat ve Terakki Cemiyeti bünyesinde örgütlenen Türk milliyetçileri sahiplenmiştir. Cemiyetin ideoloğu Ziya Gökalp'in Kızıl Elma adlı manzum eseri, 1914 yılında çıkan ilk şiir kitabına adını verdi. Gökalp için Kızıl Elma mekana bağlı olmayan bir idealin adı idi ancak dönemin başka yazarları için Kızıl Elma Turan coğrafyası ile özdeşleşmiştir.

Cumhuriyet tarihi boyunca, Türkçü çevreler Kızıl Elma imgesini canlandırmak için çalışmalar yaptı. Geçmişte Sarı Saltuk'un kahramanlıklarını içeren Saltukname'den Evliya Çelebi'ye kadar, pek çok eserde konu edilmiş olan "Kızıl elma" motifi Türk Edebiyatında Aka Gündüz, Ömer Seyfettin, Nihal Atsız, Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu, Dilaver Cebeci, Ragıp Şevki Yeşim, Mim Kemal Öke, Halil Delice gibi şair ve yazarların elinde yeni anlamlar kazanmaya devam etmiştir.

Kaynakça

Türk mitolojisi
Turancılık
Türkçülük

Kızıl Elma


Kilian Nikiema, né le  à Voorburg, est un footballeur international burkinabé qui évolue au poste de gardien au ADO La Haye.

Biographie
Kilian Nikiema est né à Voorburg, dans la périphérie de La Haye, d'un père burkinabé et une mère hollandaise.

Carrière en club
Ayant commencé à jouer au football au club de Voorschoten dès l'âge de 4 ans, Nikiema joue comme ailier au début de sa carrière, il se reconvertit au poste de gardien de but vers 2015. Le jeune gardien rejoint ensuite le centre de formation d'ADO La Haye en 2016, avec lequel il signe son premier contrat professionnel le .

Carrière en sélection
International néerlandais en équipes de jeunes des moins de 15 au moins de 17 ans, Nikiema est ensuite sélectionné en équipe senior du Burkina Faso à seulement 16 ans, faisant ses débuts avec la sélection nationale le  lors d'une victoire 1-0 en match amical contre la Libye.

Bien qu'il poursuit son parcours avec les Pays-Bas avec les moins de 17 ans et de 19 ans, à l'image d'un Denzel Dumfries, Nikiema continue à être sélectionné avec Les Étalons, notamment pour la CAN 2021 qui a lieu en .

Références

Liens externes

Footballeur international burkinabé
Naissance en juin 2003
Naissance à Leidschendam-Voorburg

Kilian Nikiema


Agathis ovata er tegund af barrtrjám sem vex í NýjuKaledóníu. Það verður um 25 m hátt.

Tilvísanir

Barrtré

Agathis ovata


Das ASB Classic 2009 ist ein Tennis-Hartplatzturnier für Frauen in Auckland. Es war als Turnier der International-Kategorie Teil der WTA Tour 2009. Das Turnier fand vom 5. bis 11. Januar 2009 statt.

Das Finale im Einzel bestritten Jelena Dementjewa und Jelena Wesnina, das Dementjewa in zwei Sätzen gewann. Im Doppel gewann die Paarung Nathalie Dechy und Mara Santangelo in drei Sätzen gegen Nuria Llagostera Vives und Arantxa Parra Santonja.

Qualifikation

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2009
Tennisturnier in Auckland

ASB Classic 2009


La  législature de l'Assemblée législative plurinationale est un cycle parlementaire de l'Assemblée législative plurinationale, parlement bicaméral de la Bolivie, réunissant la Chambre des députés et la Chambre des sénateurs. C'est la troisième législature, dénommée « Assemblée législative plurinationale », depuis l'adoption de la Constitution bolivienne de 2009.

L'Assemblée plurinationale se réunit depuis le 3 novembre 2020 à La Paz, lors de la dernière semaine de la présidence controversée de Jeanine Áñez, et se terminera en 2025. Celle-ci siègera pendant les cinq années du mandat de Luis Arce.

Contexte

À l'issue des élections générales boliviennes de 2020, Le Mouvement vers le socialisme (MAS) conserve sa majorité dans les deux chambres. Néanmoins, le parti perd la supermajorité des deux tiers qu'il possédait auparavant dans la  législature de l'Assemblée législative plurinationale, rendant le vote de certaines lois et décisions parlementaires plus difficiles pour lui.

Cette législature de l'Assemblée est historique, les femmes constituent la majorité de la législature avec 51,9 % des parlementaires. À la Chambre des députés, leur présence permet d'atteindre une quasi parité homme et femmes, avec 46,9 % de femmes élues. Quant à la Chambre des sénateurs, les femmes représentent la majorité avec 55,5 % des élues.

Composition de l'exécutif

Président de la République

Ministre de l'Économie et des Finances publiques sous Evo Morales de 2006 à 2017 puis en 2019, il est le candidat de son parti à l'élection présidentielle de 2020. Il est élu président de l'État plurinational de Bolivie avec 55,1 % des voix et bat avec vingt-six points d'avance le centriste et ancien président Carlos Mesa.

Gouvernement

Historique

Controverse des deux tiers

Malgré la victoire du MAS au premier tour des élections boliviennes de 2020, remportant la majorité au Sénat (dix-neuf sièges) et à la Chambre des députés (soixante-six sièges), le parti ne parvient pas à obtenir les deux tiers des sièges, soit les deux tiers des législateurs dans les deux chambres. Au Sénat, le MAS remporte vingt et un sièges, soit trois de moins que les vingt-quatre sièges nécessaires pour avoir les deux tiers. À la chambre basse, le parti remporte soixante-treize sièges, tandis que quatre-vingt-sept sont nécessaires pour atteindre la majorité qualifiée. Sur le total de l'Assemblée législative plurinationale, sur les 166 sièges, le MAS détient 96 sièges, soit quatorze sièges manquants sur les 110 nécessaires pour atteindre les deux tiers en séance plénière.

En conséquence, le MAS est contraint de négocier avec l'opposition sur des questions nécessitant l'adhésion des deux tiers de l'Assemblée législative, ce qui n'était plus arrivé depuis plus d'une décennie, depuis l'ouverture de la  législature de l'Assemblée entre 2010 et 2015. Le politologue Franklin Pareja évoque que, sans les deux tiers, le MAS ne pourrait plus contourner le débat législatif et voter des lois sans discuter avec l'opposition, comme il avait pris l'habitude de le faire durant les années précédentes. Pour Pareja, cela permettrait d'avoir une législature « plus saine ».

Une polémique majeure éclate lorsque, les 27 et 28 octobre 2020, les deux chambres de l'assemblée sortante, de la  législature (2015-2020) ont utilisé les ultimes dernières heures de leur mandat pour modifier les articles de leur règlement général, supprimant le seuil des deux tiers nécessaires pour la modification des commissions parlementaires, l'ordre du jour des séances et nomination d'ambassadeurs, réduisant l'exigence à la majorité relative. Cependant, certaines mesures exigeant les deux tiers des deux chambres telles que prévues par la Constitution, comme la nomination du procureur général, de l'ombudsman, des membres du Tribunal suprême électoral sont restées inchangées.

Pour justifier ces modifications, le sénateur sortant Ciro Zabala (MAS) explique que les nouvelles règles sont « un changement administratif » destiné à écarter les « obstacles » au mandat de Luis Arce. Quant au président élu, Luis Arce, il approuve ce changement, déclarant que « ce qu'à fait notre Assemblée, c'est maintenir la légalité […] et il ne devrait y avoir aucune inquiétude ». Néanmoins, l'opposition dénonce cette modification, la députée sortante Shirley Franco (Unité démocrate) qualifie cela « d'affront à la démocratie, ils éliminent les deux tiers pour annuler l'opposition », tandis que Carlos Mesa, dirigeant de la Communauté civique (CC), dénonce cette modification de la règle comme une « manœuvre inacceptable et illégitime ». De même, Luis Fernando Camacho, dirigeant de Creemos, qualifie l'amendement réglementaire d'« outrage », déclarant que « le MAS n'abandonnera jamais son impulsion dictatoriale ».

Le journal Página Siete évoque que, de cette façon, « le MAS neutralise l'opposition pendant cinq ans », principalement car le parti au pouvoir est désormais capable de clore le débat législatif à la majorité relative. L'analyste politique Williams Bascopé évoque que la possibilité du MAS de modifier l'agenda législatif contraint les législateurs de l'opposition à entrer dans l'Assemblée sans être informés de ce qui serait discuté à l'ordre du jour.

Lors de la prestation de serment de Luis Arce le 8 novembre 2020, Carlos Mesa et l'ensemble du groupe de la Communauté civique décident de quitter l'hémicycle de l'Assemblée législative plurinationale en signe de protestation avant la fin de la cérémonie. Lors d'une conférence de presse, Carlos Mesa annonce l'intention de CC dé déposer un recours devant la Cour constitutionnelle plurinationale (CCP), demandant l'inconstitutionnalité de l'annulation de l'exigence des deux tiers. Trois jours plus tard, le groupe présente l'appel, contenant les signatures des cinquante législateurs.

Transfuge de l'opposition

Scission de Creemos

Au Sénat, le MAS est à trois voix d'atteindre les deux tiers, le quotidien El Deber note qu'il serait « presque impossible » d'amener des sénateurs de l'opposition à faire scission. Cependant, à la Chambre de députés, il y a plus de possibilité de membres transfuges, le député sortant Amílcar Barral (Unité démocrate) déclare que même si ce serait difficile, « je ne serai pas surpris si [...] certains législateurs de la Communauté civique et Creemos [...] trahissent leurs groupes et soutiennent le MAS ». Il rappelle que cela s'était déjà produit avec certains sénateurs et députés de l'Assemblée sortante.

Le premier cas d'une scission survient le 28 janvier 2021, lorsqu'Edwin Bazán, président du groupe parlementaire de Creemos à la Chambre des députés annonce l'expulsion de quatre de ses députés (Tito Caero, Runy Callau, Sandra Paz et Omar Rueda) du groupe, pour ce qu'il qualifie de « turpitude morale ». La décision survient en raison d'évènements survenu un mois auparavant, le 22 décembre 2020, lorsque les quatre députés expulsés décident de présenter Omar Rueda comme candidat à la commission d'éthique contre Edwin Bazán, qui avait été choisi par Creemos. En conséquence, Rueda est élu avec le soutien du MAS et Bazán n'est pas choisi.

En réaction, Edwin Bazán, président du groupe de Creemos, dénonce que le MAS obtient ainsi une majorité au sein de cette même commission avec trois de ses propres députés, un dissident (Omar Rueda) et deux élus de la CC, et évoque que cela permettrait au parti au pouvoir d'intimider l'opposition avec des sanctions. En conséquence, il annonce présenter une action en justice auprès du Tribunal électoral suprême (TES) pour transfuge politique et regagner le siège à la commission d'éthique.

À son tour, Omar Rueda affirme que lui et les trois autres membres du groupe ne sont pas alliés au MAS mais qu'ils n'avaient de « favoritisme envers personne », soulignant que son expulsion n'était pas valable car, Creemos s'est constitué en tant que groupe parlementaire, mais au niveau national, cela reste une alliance politique et qu'il n'y a pas de membres inscrits à expulser. Quant à la députée du MAS, Estefanía Morales, elle souligne que Bazán et d'autres députés de Creemos s'étaient présentés aux élections de 2019 en tant que membre de CC et avaient ensuite rejoint Creemos pour les élections de 2020. Elle qualifie les désaccords de l'alliance comme des « problèmes internes qui doivent être résolus dans leur groupe ». Le 1er février 2022, le TES rejette la plainte de Creemos.

En conséquence, le MAS parvient à renforcer sa stratégie de division de l'opposition, et réduit le nombre de législateurs nécessaires pour les deux tiers de quatorze à dix. L'analyse politique Gregorio Lanza déclare que la cooptation de quatre députés de Creemos en alliance avec le MAS trouve ses origines dans la formation « fondamentalement électorale » de l'opposition, établie dans l'objectif de se présenter aux élections, et non « unie par les idées et la vision du pays ». Il souligne également le problème de corruption dans le pays comme un facteur aggravant.

Tous les parlementaires exclus, ayant formé un groupe de dissidents, sont élus dans la circonscription de Santa Cruz et sont membres du parti de droite de l'Unité civique de solidarité (UCS), un parti membre de l'alliance de Creemos et ayant soutenu la candidature présidentielle de Luis Fernando Camacho lors des élections de 2020.

Querelle sur la réélection du bureau de la Chambre des députés

Le 30 août 2021, la députée de CC Samantha Nogales dénonce que des membres du MAS auraient offert des pots-de-vin en échange de son vote en faveur d'un procès en responsabilité contre l'ancienne présidente Jeanine Áñez, une procédure qui nécessite un soutien des deux tiers des parlementaires. Le lendemain, le président du groupe CC au Sénat, Andrea Barrientos, révèle lors d'une conférence de presse que plus de quatre de ses sénateurs s'étaient vu offrir des pots-de-vin. En réaction, le président de la Chambre des députés Freddy Mamani Laura annonce son intention de signaler la députée Nogales à la commission d'éthique pour allégations sans preuves. Le sénateur du MAS Leonardo Loza nie ces allégations, déclarant que la « droite n'est pas engagée envers le peuple, ni envers le pays, et ne s'engage qu'à générer des fausses nouvelles ».

À l'occasion du renouvellement du bureau de la Chambre des députés, en novembre 2021, le nombre de dissidents qui rejoignent le MAS se renforcent, deux de CC. Dans le règlement de la chambre, le second vice-président, le troisième et quatrième secrétariat doivent revenir à l'opposition. Au nom du CC, le président du groupe parlementaire, Carlos Alarcón annonce qu'Enrique Urquidi et Walter Villagra, respectivement, comme leurs candidats au poste de deuxième vice-président et de troisième secrétaire. Cependant, le 6 novembre, CC fait face à une crise interne lorsque deux de ses députés, Edwin Rosas et Keyla Ortiz se déclarent candidats à ces postes. De plus, les quatre membres du groupe des dissidents annoncent ne pas soutenir la candidature d'Oscar Michel Flores au quatrième secrétariat, soutenant le maintien de la dissidente Sandra Paz à ce poste. Au milieu des cris, le président Mamani retarde le vote afin que l'opposition parvienne à un consensus. Le lendemain, le CC décident d'exclure ces deux membres et ils rejoignent le groupe des dissidents soutenant le MAS.

Afin de bloquer l'élection, reportée à ce même jour, le 7 novembre au matin, l'opposition occupe la chambre des députés de la vieille jusqu'au lendemain matin. Afin de contourner cette occupation, le MAS déplace ses députés dans l'ancien bâtiment législatif, inutilisé depuis l'inauguration du nouveau en août, et inaugure la séance du jour sans l'opposition. Néanmoins, au milieu de protestations, Mamani accorde aux partis minoritaires un sursis de vingt-cinq minutes pour venir, et la session a ensuite repris avec leur présence.

Les journaux d'Opinión et Los Tiempos qualifient cette réélection du bureau d'« embarrassant » et de « scandale ». Le vote s'est déroulé le 7 novembre dans une atmosphère de cris, d'insultes, et de bousculades : des députés se versaient même de l'eau les uns sur les autres tandis que d'autres déchiraient leurs bulletins de votes, dénonçant un « coup d'État législatif ». À l'issue du vote, Mamani est réélu président, et le MAS conserve ses postes du bureau traditionnels. Quant à l'opposition, le dissident Edwin Rosas est élu second vice-président et la dissidente Sandra Paz conserve le poste de quatrième secrétaire. Néanmoins, le MAS autorise un député de l'opposition au bureau de la Chambre, Walter Villagra de CC et ne permettant pas la nomination de Keyla Ortiz, dissidente. Ce vote du MAS en faveur de l'élection de Villagra, au lieu d'Ortiz, n'a pas pu être expliqué.

Avec l'adhésion de ces deux membres (Edwin Rosas et Keyla Ortiz), issus de CC, le MAS passe de quatorze à huit sièges nécessaires pour obtenir les deux tiers des voix à l'Assemblée législative plurinationale, soit cinq députés et trois sénateurs manquants. À la suite de cette dernière expulsion, les deux groupes de l'opposition assurent que le nombre de « transfuges » possibles étaient épuisés. La députée de Creemos Khaline Moreno évoque que le groupe est « plus uni que jamais » après le départ de quatre de ses membres. Quant au CC, la suppléante d'Edwin Rosas, Luciana Campero, membre du parti, évoque que celui-ci est parvenu à un consensus, en dehors des deux transfuges.

Selon le politologue Hugo San Martín, la relative facilité avec laquelle le MAS obtient la défection des parlementaires de l'opposition tient au fait que les « partis idéologiques » sont devenus « pratiquement inexistants » depuis l'effondrement des partis politiques traditionnels au début des années 2000. San Martín affirme que « des partis d'opposition sont générés à l'afflux d'élections » conduisant à « des gens improvisés, qui viennent au parlement et sont des penseurs libres ». Pour la députée du CC Toribia Lero, les cas des transfuges politiques se traduisent par « l'affaiblissement du peu de démocratie qui reste dans le pays » en maintenant le pouvoir législatif « soumis et obéissant ». D'autre part, le vice-ministre de la Défense , membre du MAS, affirme que l'opposition « ne peut pas blâmer le MAS » car elle « va prendre la décision politique la plus recommandable » lorsqu'elle en aura l'occasion quant aux transfuges.

L'émoi des députés de l'opposition le 7 novembre, se poursuit le lendemain le 8 novembre, lorsque le président Luis Arce rend son rapport de gestion après un an de mandat. La majorité de son discours a été largement noyée par des cris pour et contre lui par différents législateurs, certains membres de l'opposition brandissant des banderoles et sifflant en signe de protestation. Après la séance, le député du MAS Héctor Arce a accusé sa collègue de Creemos, Tatiana Añez, de l'avoir attrapée et griffée au cou alors qu'il tentait de l'empêcher de se déplacer vers le devant de l'hémicycle pour interrompre le président. À son tour, elle l'a accusé de l'avoir attrapée par le bras et de lui avoir donné des coups de poing dans le ventre.

Nouveau bâtiment de l'Assemblée

Cette  législature voit l'achèvement et l'inauguration du nouveau siège de l'Assemblée législative plurinationale en remplaçant l'ancien Palais législatif. La décision d'un nouveau bâtiment législatif est la même loi qui a autorisé la construction du nouveau bâtiment de l'exécutif, la Casa Grande del Pueblo, achevé en 2018. La construction du nouveau palais débute en 2016. L'investissement total de l'État s'élève à 473,2 millions de baht.

La nouvelle législature couvre 44 000 m2 avec neuf niveaux souterrains et vingt étages au-dessus du sol, ce qui lui permet d'être vue de n'importe où à La Paz et El Alto. Il est surmonté d'une structure cubique contenant l'hémicycle de la Chambre des sénateurs aux niveaux quatorze et quinze et la Chambre des députés aux niveaux dix-sept à vingt. Le cube mesure une longueur de trente-six mètres, censé représenter les trente-six nations autochtones reconnues au niveau national. De plus, les différents bureaux et couloirs sont ornés de motifs et d'œuvres d'art de tous ces peuples.

Le nouveau bâtiment est inauguré le 2 août 2021 en présence du président, du vice-président et de la plupart des législateurs du MAS. Dans son discours, le président Luis Arce déclare que le nouveau bâtiment symbolisait « une nouvelle étape » dans l'histoire du pays. Le vice-président David Choquehuanca a souligné sa création comme une mesure de « pensée décolonisée » dans le pays. De même, le président de la Chambre des députés, Freddy Mamani Laura, a déclaré qu'avec l'inauguration de la nouvelle infrastructure, la Bolivie entre dans une nouvelle « ère », laissant définitivement derrière elle la République de Bolivie qui a été remplacée par l'État plurinational par l'adoption de la Constitution de 2009.

Les deux partis de l'opposition, Communauté citoyenne et Creemos ne participent pas à l'inauguration du nouveau bâtiment. Dans un communiqué, CC a qualifié l'inauguration d'un « affront pour le pays », qui « gaspille des ressources économiques en pleine crise sanitaire » pour « satisfaire la mégalomanie d'Evo Morales ». La sénatrice de Creemos Centa Rek déclare que la décision de son groupe de ne pas y assister était au fait qu'il n'y avait « rien à célébrer [...] parce que nous sommes coupés de nos droits et nos fonctions législatives, et ils ne nous permettent pas de participer et influencer les lois ».

Groupes parlementaires

Chambre des députés

Historique de la composition

Chambre des sénateurs

Historique de la composition

Bureau de l'Assemblée

Composition

Chambre des députés

Les 130 sièges ainsi que les 129 suppléants ont été pourvus à la Chambre des députés par l'élection en octobre 2020. Les députés titulaires ont prêté serment le 3 novembre 2020 et leurs suppléants ont pris leurs fonctions deux jours plus tard, le 5 novembre.

Au sein de la chambre basse, la part de femmes élues permet d'atteindre une quasi parité homme et femmes, avec 46,9% de femmes élues.

Chambre des sénateurs

Les trente-six sièges et les trente-six suppléants ont été pourvus à la Chambre des sénateurs par l'élection en octobre 2020. Cette législature marque la première fois dans l'histoire bolivienne que les femmes constituent la majorité de la composition du Sénat. Sur les trente-six sièges, vingt correspondent à des femmes, soit 55,5 % de la chambre.

Au sein des groupes parlementaires, les femmes représentent dix des vingt et un sénateurs du MAS (47,6 %), huit des onze du CC (72,7 %) et deux des quatre des Creemos (50 %). Ce résultat est dû au fait que les trois formations politiques qui ont obtenu une représentation au Sénat placent majoritairement les femmes en tête de leurs listes électorales.

Les trente-six sénateurs titulaires ont prêté serment le 3 novembre 2020. Tous les trente-six sénateurs suppléants sauf un ont prêté serment six jours plus tard, le 9 novembre.

Notes et références

Notes

Références

Politique en Bolivie
Législature en Bolivie

IIIe législature de l'Assemblée législative plurinationale


وصلات RJ45 هي النهايات المستعملة في الأسلاك الرابطة للشبكات المعلوماتية. يقابلها وصلات RJ11 في شبكات الهاتف الثابت.

التسمية RJ (Registered Jack) أي مأخذ جاك مسجل والتي تمثل رمز فديرالي أمريكي للتنظيم (Code of Federal Regulations).

وصلة RJ45 تتميز باحتوائها على 8 روابط كهربائية. هاته الروابط الثمانية ملونة عادة وفقا لنظام مثل TIA/EIA-568-B.

أنواع الوصلات

الوصلة المستقيمة
تستعمل كوصلة لربط جهاز (حاسوب مثلا) بـموزع

طرف 1 <=====================> طرف 2

الوصلة المشتبكة
تستعمل كوصلة لربط موزعين

عتاد الشبكة

8 بي 8 سي


Claoxylon, biljni rod iz porodice mlječikovki raširen po suptropskoj i tropskoj Aziji, Australiji i Madagaskaru.

Posljednja otkrivena vrsta (2019) je C. ambrense, opisao ju je Gordon McPherson.

Vrste

 Claoxylon abbreviatum J.J.Sm. ex Koord. & Valeton
 Claoxylon affine Zoll. & Moritzi
 Claoxylon albicans (Blanco) Merr.
 Claoxylon albiflorum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon ambrense sp. nov.
 Claoxylon angustifolium Müll.Arg.
 Claoxylon anomalum Hook.f.
 Claoxylon arboreum Elmer
 Claoxylon attenuatum Airy Shaw
 Claoxylon australe Baill.
 Claoxylon bicarpellatum K.Schum. & Lauterb.
 Claoxylon biciliatum Guillaumin
 Claoxylon brachyandrum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon capillipes Airy Shaw
 Claoxylon carinatum Airy Shaw
 Claoxylon carolinianum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon carrii Airy Shaw
 Claoxylon centenarium Koidz.
 Claoxylon colfsii Airy Shaw
 Claoxylon collenettei L.Riley
 Claoxylon coriaceolanatum Airy Shaw
 Claoxylon crassipes Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon crassivenium Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon cuneatum J.J.Sm.
 Claoxylon decaryanum Leandri
 Claoxylon dolichostachyum Cordem.
 Claoxylon echinospermum Müll.Arg.
 Claoxylon ellipticum Merr.
 Claoxylon erythrophyllum Miq.
 Claoxylon euphorbioides (Elmer) Merr.
 Claoxylon extenuatum Airy Shaw
 Claoxylon fallax Müll.Arg.
 Claoxylon flavum Scott Elliot
 Claoxylon fulvescens Airy Shaw
 Claoxylon gillisonii Airy Shaw
 Claoxylon glabrifolium Miq.
 Claoxylon glandulosum Boivin ex Baill.
 Claoxylon goodenoviense Airy Shaw
 Claoxylon grandifolium (Poir.) Müll.Arg.
 Claoxylon gymnadenum Airy Shaw
 Claoxylon hainanense Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon hillii Benth.
 Claoxylon hirsutellum Airy Shaw
 Claoxylon hosei (Merr.) Airy Shaw
 Claoxylon humbertii Leandri
 Claoxylon indicum (Reinw. ex Blume) Hassk.
 Claoxylon insigne Airy Shaw
 Claoxylon insulanum Müll.Arg.
 Claoxylon kaievskii Airy Shaw
 Claoxylon khasianum Hook.f.
 Claoxylon kinabaluense Airy Shaw
 Claoxylon kingii Hook.f. ex Ridl.
 Claoxylon lambiricum Airy Shaw
 Claoxylon ledermannii Airy Shaw
 Claoxylon linostachys Baill.
 Claoxylon longifolium (Blume) Endl. ex Hassk.
 Claoxylon longipetiolatum Kurz
 Claoxylon longiracemosum Hosok.
 Claoxylon lutescens Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon macranthum Müll.Arg.
 Claoxylon mananarense Leandri
 Claoxylon marianum Müll.Arg.
 Claoxylon medullosum Baill.
 Claoxylon microcarpum Airy Shaw
 Claoxylon monoicum Baill.
 Claoxylon muscisilvae Airy Shaw
 Claoxylon neoebudicum (Guillaumin) Airy Shaw
 Claoxylon nervosum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon nigtanig Airy Shaw
 Claoxylon nubicola Airy Shaw
 Claoxylon oblanceolatum (Merr.) Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon oliganthum Airy Shaw
 Claoxylon ooumuense Fosberg & Sachet
 Claoxylon papuae Airy Shaw
 Claoxylon parviflorum A.Juss.
 Claoxylon paucinerve Airy Shaw
 Claoxylon perrieri Leandri
 Claoxylon physocarpum Airy Shaw
 Claoxylon platyphyllum Airy Shaw
 Claoxylon porphyrostemon Airy Shaw
 Claoxylon praetermissum Airy Shaw
 Claoxylon pseudoinsulanum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon psilogyne Airy Shaw
 Claoxylon pubescens Quisumb.
 Claoxylon purpureum Merr.
 Claoxylon putii Airy Shaw
 Claoxylon racemiflorum Baill.
 Claoxylon raymondianum Leandri
 Claoxylon rostratum Airy Shaw
 Claoxylon rubescens Miq.
 Claoxylon rubrivenium Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon salicinum Airy Shaw
 Claoxylon salomonense Airy Shaw
 Claoxylon samoense Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon sanctae-crucis Airy Shaw
 Claoxylon sandwicense Müll.Arg.
 Claoxylon sarasinorum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon scabratum (Pax & K.Hoffm.) Airy Shaw
 Claoxylon setosum Coode
 Claoxylon spathulatum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon stapfianum Airy Shaw
 Claoxylon subbullatum Airy Shaw
 Claoxylon subsessiliflorum Croizat
 Claoxylon subviride Elmer
 Claoxylon taitense Müll.Arg.
 Claoxylon tenerifolium (F.Muell. ex Baill.) F.Muell.
 Claoxylon tenuiflorum Airy Shaw
 Claoxylon tetracoccum Airy Shaw
 Claoxylon tsaratananae Leandri
 Claoxylon velutinum J.J.Sm.
 Claoxylon vitiense Gillespie
 Claoxylon wallichianum Müll.Arg.
 Claoxylon warburgianum Pax & K.Hoffm.
 Claoxylon winkleri Pax & K.Hoffm.

Izvori

Acalyphoideae

Claoxylon


Atlantis, Luc Besson'un yönettiği ve 1991 yılı yapımı olan, belgesel nitelikli bir su altı yaşamı filmidir.

Yapı ve konu
Film, bir anlatıcının kısa başlangıç jeneriği sırasında yapmış olduğu giriş konuşması bölümü dışarıda bırakılırsa, konuşmasız bir filmdir ve yine bu giriş bölümü hariç tutulursa, her biri ayrı adlandırılmış olan toplam on bir bölümden oluşmuştur.
Aralarındaki geçişin kimi zaman kararma, kimi zaman kesme ve atlama, kimi zaman da görsel devamlılığı vurgulayan kurgularla sağlandığı bölümlerde, her bölümün başında o bölümün adı ile vurgulanan konusuna uygun olmak üzere, bir ya da birkaç deniz canlısının ya da su altı şekillerinin görüntülerine yer verilmiştir.
Birden fazla deniz canlısına yer verilen kimi bölümler içerdikleri canlıların konuya uygun görüntü derlemelerinden oluşurken, kimi bölümler ise canlıların kendi başlarına işlenişi açısından alt bölümlere ayrılıyor gibidirler.

Bölümler arasında görsel devamlılığı vurgulayan kurgularla geçişin sağlandığı yerlerde, bölümlerin asıl konusunu oluşturanlar dışındaki deniz canlılarına da yer verilmiştir.
Hatta, bu kısımlarda, esasen yine kurgulu görüntülerle olmak üzere, canlılar arasında mizansenler yaratıldığı da izlenir.

Filmin temel ses kaydını bölümlerin konuları ve görsel anlatımı ile büyük uyum sergileyen müzikler oluşturmaktadır.
Görsel devamlılıkla kurgulanmış kısımlarda müzik de yerini mizansene ya da devamlılığa uygun olan çeşitli ses efektleri, ses kayıtları ve/veya kısa melodilere bırakabilmektedir.
Su altına ait seslerin kayıtları ise görece daha az kullanılmıştır.

En sonda yer alan ve ihmal edilebilecek kadar kısa süren bir su üstü bölüm dışarıda bırakılırsa, bütün film su altında geçmektedir. Bu da "konuşmasız film" olarak değerlendirilen ve belgesel nitelikli olan filmler içinde Atlantis'i özgün kılar.

Süre
Filmin Fransada'ki gösteriminin süresi 80 dakika iken, Almanya'da 78 dakikalık bir süreyle gösterilmiştir.

Filmin DVD'si Sony Pictures tarafından ve bölge kodlarına göre iki ayrı sürüm halinde piyasaya çıkarılmıştır; sürümlerin süreleri de farklıdır. ABD ve Kanada'da piyasaya sürülen 1 bölge kodlu sürümün süresi 78 dakika, Türkiye'de piyasaya sürülen 2 ve 5 bölge kodlu sürümün süresi ise 75 dakikadır.

Müzikler
Bir bölümünde Maria Callas'ın söylediği arya hariç olmak üzere, filme ait tüm müzikler Eric Serra imzalıdır.
Bitiş jeneriğindeki müzik bilgilerinden yola çıkarak, Eric Serra'ya ait olan müzikleri iki grup altında toplamak mümkündür:
 1- Sentetik müzik (musique synthétique)
 2- Senfonik müzik (musique symphonique)

"Aşk (L'amour)" adlı bölümde kullanılan "sentetik" müzik, Vanessa Paradis'in de şarkı söyleyerek katıldığı bir pop müzik parçasıdır.

"Senfonik" müzik icracıları ile ilgili bilgiler şöyledir:

Maria Callas'ın söylediği arya filmin "Zarafet" olarak Türkçeleştirilebilecek "La grâce" adlı bölümünün ilk kısmında kullanılmıştır ve bu aryaya ait diğer icra bilgileri söyledir:

Bölümler
Film, bir anlatıcının kısa başlangıç jeneriği sırasında yapmış olduğu giriş konuşması bölümü dışarıda bırakılırsa, her biri ayrı adlandırılmış olan toplam on bir bölümden oluşmuştur; bu on bir bölüm de iki ana başlık altında sunulmuştur.
Ana başlıklar ve filmi oluşturan bölümler şunlardır:
 İlk gün (Premier jour)
 Işık (La lumière)
 Ruh (L'esprit)
 Devinim (Le mouvement)
 Oyun (Le jeu)
 Zarafet (La grâce)
 Gece (La nuit)
 İnanç (La foi)
 Şefkat (La tendresse)
 Aşk (L'amour)
 Nefret (La haine)
 Son gün (Dernier jour)
 Doğum (La naissance)

Işık (La lumière)
Bu bölüm, başlangıç jeneriğindeki kısa giriş konuşmasının ve filmin birinci başlığı olan "İlk gün (Dernier jour)" yazısının ardından, bölüm adının siyah ekranda belirmesi ile başlar.
Denizin enginliğini ve güneş ışığının hafifçe dalgalanan denize girerken yarattığı ışık oyunlarını vurgulayan görüntüler ve ses efektlerinin ardından, yavaşça başlayan ve giderek artak "senfonik" müzik eşliğinde ve baş aşağı sunulmuş görüntüler ile deniz yüzeyine "yükselen" hava kabarcıklarına yer verilir.
Müziğin son bir yükselişi ile temelde coşkulu bir "senfonik" müziğin hakim olduğu ve çeşitli balık türlerinin oluşturduğu büyük balık sürülerinin izlendiği çekimler başlar.
Bu çekimlerde yer verilen kimi balık türleri şunlardır:
 Gümüş balığı (f; filmde )
 Baraküda
Müziğin yavaş yavaş durulmasının ardından, kamera son bir defa denizin yüzeyindeki güneş ışığına doğru çekim yapar ve derinliklere doğru çevrilir.
Bu görüntüden de denizin kumluk tabanının hemen üzerinde gezinen bir çekime atlanır ve bir sonraki bölümün ismi belirir.

Ruh (L'esprit)
Kameranın kumluk deniz tabanının hemen üzerindeki gezintisi sırasında görüntüye giren deniz canlısı ile bölümün konusu belli olur: bütün bölüm benekli yunuslara (dauphins tachetes) ayrılmıştır ve çekimler Bahamalar'da yapılmıştır.
Önce tek bir yunusu takip eden kameranın görüşüne giderek artan sayıda yunus girer. Sonrasında ise kalabalık bir yunus grubunun birlikte yüzüşleri, oynamaları vb. görüntülenir ve bunlara da coşkulu bir "senfonik" müzik ile yer yer de yunuslar arası iletişime ait ses kayıtları eşlik eder.

Bölüm kararma ile sonlanır.

Devinim (Le mouvement)
Çekimler Yeni Kaledonya'da yapılmıştır ve bölüm temel olarak "tricot rayé" deniz yılanının gezintisini takip eder. Görüntülere oryantal bir ezgi çevresinde gelişen ve temelde "senfonik" yapılı olan müzik eşlik eder.

Bölümde yakından çekimlerine yer verilen diğer deniz canlıları şunlardır:
 Orfoz (f ); muhtemelen Plectropomus leopardus
 Deniz kaplumbağası (f )
 Leopar köpek balığı (f )
Bölüm kararma ile sonlanır.

Oyun (Le jeu)
Çekimler Galapagos Adaları'nda yapılmıştır ve bölümde kendi aralarında oynayan bir fok grubuna, bu fok grubu ile aynı yerdeki bir iguananın (f ) sualtında beslenmesine ve suya atlayan bir penguen (f ) grubunun denizde beslenmesine yer verilmiştir.
Görüntülere Rock tarzının hakim olduğu, hareketli bir "sentetik" müzik eşlik eder.

Bir sonraki bölüme görsel devamlılığı vurgulayan kurguyla bağlanılır:
 Müzik yavaşça alçalarak sonlanırken, bir grup penguen soldan sağa doğru yüzerken görüntülenir ve gözden kaybolurlar.
 Bir grup baraküda ve hemen arkasından da bir Trachinotus blochii sürüsünün (f ) sağdan sola yüzüşleri ile bir batığın içinde birikmiş gümüş balığı sürüsünün dağılması ve kameranın çevresinde yüzüşleri görüntülenir. Aralarında konuşan bir insan kalabalığının giderek artan sesi ve gümüş balığı sürüsünün dağılmasına eşlik eden bir zil sesi ile birlikte öksüren, boğazını temizleyen ve yerlerine oturan bir insan kalabalığının sesleri bu geçiş bölümünün yegane ses kayıtlarıdır.
 İnsan seslerinin durulması ve balıkların gözden kaybolması ile birlikte batık içinde biraz daha gezintisine devam eden kameraya eser yorumlamaya hazırlanan bir orkestranın akord ayarlama sesleri eşlik eder ve kamera batıktan dışarı, açık denize çıkarken, bir sonraki bölümün ismi belirir; "konser" başlar.

Zarafet (La grâce)
Bu bölüm, iki farklı deniz canlısını iki farklı müzik tarzı ile ayrı ayrı konu edindiği için, bir anlamda iki yarıya ayrılmaktadır:

Birinci yarıda, Maria Callas'ın bir orkestra eşliğinde söylediği aryayla birlikte, manta vatozları (dev manta) işlenir.

Bu yarının sonunda, mantaların gözden kaybolmasıyla birlikte aryanın da bitişi üzerine, bir önceki bölümden geçiş görüntüleri sırasında konser salonunda toplanılıyormuş gibi bir ses kurgusuyla görüntülenen balık sürüleri bu sefer de konser dağılıyormuş gibi bir ses kurgusuyla (önce alkışlar, sonra da insanların aralarında konuşmaları) birlikte görüntülenir.

Bu yarı kararma ile sonlanır.

İkinci yarı bir kelp ormanına ait görüntüler ile başlar. Eric Serra'ya ait olan, tekinsizlik duygusunun hakim olduğu "sentetik" müzik devreye girdiğinde, kamera kelplerden birine tutunmuş bir dev ahtapotu yakalar. Dev ahtapotun yerinden ayrılması ve kelp ormanının içinde uzaklaşmaya başlaması ile birlikte, kamera ahtapotu izlemeye başlar. Bu takibin bir yerinde, dev ahtapot kendini suyun derinliklerine doğru serbestçe düşüyormuş gibi inmeye bırakır. Kamera bu inişi bir yere kadar takip eder ve ahtapotun derinliklerde kaybolmasına görünütün kararması ve müziğin bitişi eşlik eder.
Bir sonraki bölümün adı siyah ekranda belirir.

Manta vatozlarının çekimleri Büyük Okyanus'ta, dev ahtapotunkiler ise Vancouver'da yapılmıştır.

Gece (La nuit)
Bu bölümde gece çekilmiş görüntülere yer verilmiştir ve bir süre müziksiz, kimi ses efektleri ve kısa melodiler ile giden başlangıç kısmında sırası ile şu deniz canlıları izlenir:
 Ahtapot
 Notilus
 Siyah benekli balonbalığı
 Yengeç
Bu kısımın ardından, başta gorgon mercanları olmak üzere ve "senfonik" müzik eşliğinde, çeşitli dallı mercanlar ve yosunlar görüntülenir.
Müzik rüzgar seslerine geçiş ile biter ve bahsi geçen yosunların görüntülenmesine bir süre daha devam edilir.
Sonrasında ise sırasıyla şu deniz canlıları görüntülenir:
 Üç üyeli bir katil balina grubu
 İki beluga
Belugalar bu bölümde görüntülenen son canlılardır.
Onların görüntüden çıkması ile birlikte bir koro müziği başlar ve bir sonraki bölümün ismi belirir.

İnanç (La foi)
Bir önceki bölümde başlayan koro müziğinin eşliğinde olmak üzere, bu bölümde deniz canlıları değil, deniz altındaki kaya şekilleri görüntülenir.
Çekimlerin büyük çoğunluğu gene gece yapılmıştır ve sıklıkla arkalarından aydınlatılmış, üzerlerindeki mercan ve süngerleriyle dikit şekillenmeleri gösteren kayalıklar izlenir.
Benzer kayalıklar ulaşabildiği kadarıyla gündüz ışığının aydınlatması altında da çekilmiştir ve neredeyse bütün bölüm siyah-beyaz denebilecek kadar renk yoksunu ama ton zengini bir görselliğe sahiptir.

Son olarak, bir kayalık yarığının altından denizin aydınlık yüzüne doğru yapılan birkaç çekimin ardından, kamera yarık içinde yükselmeye başlar.
Koro müziğinin son bir yükselişle bitmesiyle birlikte de kameranın yükselişi görece düz, çok renkli, sığ bir mercan resifinde son bulur.
Dingin bir sulak alanı andıran ses kayıtları eşliğinde, neredeyse hiç balık görülmeyen bu mercan resifindeki huzurluluğu vurgulayan durağan görüntüler izlenir ve bu sırada da bir sonraki bölümün adı belirir.

Şefkat (La tendresse)
Bu bölümün adının bir önceki bölümün son mercan resifi görüntüleri üzerinde belirmesi ve kaybolmasının ardından, görünüşü nedeniyle daha çok bir tatlı su bataklığını andıran sualtı görüntülerine atlanır: kamera bu tatlı su bataklığının kıyısına yakın ve su yüzeyinin hemen altında dolaşmaktadır ve görüntü de baş aşağı sunulmuştur.
Kameranın bir süre başaşağı gezinişinin ardından, normal (baş yukarı) sunulan görüntülere geri dönülür ve bu bölümün temel konusunu oluşturan manatilerin izlenmesine başlanır.

Mantileri uyur, gezinir, beslenir ve merakla kameraya yaklaşırken ya da incelerken gösteren çekimler Florida'da gerçekleştirilmiştir.
Bölüm boyunca hakim olan müzik ise bölümün başında geçilen tatlı su bataklığı gezintisi ile eş zamanlı başlayan, manatilerin dingin yaşamlarını ve barışçıl sükunetlerini vurgulayan, neşelice ama duygusal yapılı ve "sentetik" bir müziktir.
Ayrıca, manatilerin beslenişi, yalnızca burun deliklerini suyun üzerine çıkararak nefes alışları ve bir manati ile kameranın hafifçe çarpışmasına uyan ses kayıtlarına da yer verilmiştir.

Bir manatinin yakından yapılmış çekimleri bölüme ait son görüntülerdir.
Bunlara eşlik eden müziğin yavaşça azalması ve bitmesi ile birlikte görüntü kesilir; siyah ekranda bir sonraki bölümün adı belirir.

Aşk (L'amour)
Bu bölüm bir mağaranın içinden dışarı doğru çekilmiş görüntü ile başlar; kısa bir süre içinde, mağaranın içine girip çıkan ve birbirleri ile oynayan foklar da görüntüye dahil olur.
Galapagos Adaları'nda yapılmış olan ve "Oyun (Le jeu)" isimli bölümde yer verilen fok görüntülerine benzer görüntülerin de izlenmesinin ardından, bölümün geri kalanında çiftleşmekte olan çeşitli deniz canlılarına yer verilir:
 Foklar
 Deniz yılanları
 Deniz kaplumbağaları
 Chromodoris cunei türü deniz tavşanları
 Vatozlar
 Penguenler
 Mürenler
Tüm bunların ardından, bölüme hakim olan müziğin yavaşça azalmasına eşlik edecek şekilde ve sırası ile şu görüntülere yer verilir:
 Küçük bir beyaz uçlu resif köpek balığını kovalayan fok
 Sığ kayalıktaki dalgalarda oynayan foklar
 Bir mercan resifinde gezinen imparator melekbalığı
Bu görüntülerin sonunda, iyice azalan müzik biter ve kamera da bir mercan resifinden genel görüntüler alarak açık denize doğru çevrilir.
Küçük balıklara ait bir sürüyü gösteren bu son görüntüler tek başına dolaşmakta olan bir köpek balığının görüntülerine kaynar ve kısa bir süre sonra da bir sonraki bölümün ismi belirir.

Bu bölümde kullanılan "sentetik" pop müziğe Vanessa Paradis de şarkı söyleyerek katılır.

Nefret (La haine)
Bu bölüm üç farklı köpek balığı türüne ayrılmıştır.
"Sentetik", birbirilerine ses efektleri ile bağlanan ve farklı iki duygu durumunu vurgulayan farklı iki müzik ve bu müziklerden biri ile ikisinin, diğeri ile de üçüncü türün kendi başlarına işlenişi nedeniyle, bölüm bir anlamda iki yarıya ayrılmaktadır:

Birinci yarıda yer verilen köpek balığı türleri şunlardır:

▪ Gri resif köpek balığı; Tahiti'de görüntülenmişlerdir.

▪ Büyük beyaz köpek balığı; Avustralya'da görüntülenmişlerdir.

Bu köpek balıkları, bu yarı boyunca, dönüşümlü olarak ve ikişer kere gösterilirler.
Genel bir tedirginlik havasına sahip melodisi ile müzik, gösterilen türe göre az çok tempo değiştirerek gider.
Gri resif köpek balıklarının ikinci keresinde ve orfoz vb. büyük balıkları birbirlerinin ağzından lokma kaparcasına avlarken görüntülenişi sırasında, müzik artık yerini çığlık benzeri ses efektlerine bırakır.
Bunun ardından ve ikinci kez izlenen büyük beyaz köpek balığı ise kamerayı birkaç kere ısırarak yoklamaya çalışırken ve yine çığlık ya da uluma benzeri ses efektleri eşliğinde görüntülenir.

İkinci yarıya, ilk yarıda son olarak izlenen büyük beyaz köpek balığının ardından ve uluma ve çığlık benzeri ses efektleri henüz devam ederken geçilir.
Bu yarının tümü bir balina köpek balığına ayrılmıştır ve Seyşeller'de görüntülenmiştir.
Balina köpek balığı, çevresinde ve onunla birlikte yüzmekte olan kalabalık bir remora sürüsü ve başka bazı küçük balık türleriyle birlikte izlenmeye başlanır.
Müzik uluma ve çığlık benzeri ses efektlerinin içinden çıkar ve adeta kendi başına bir ekosistem gibi olan bu canlının büyüklüğü ve büyüleyiciliğini vurgulayan bir hava ve tempo ile gider.
Köpek balığının son çekimleri ile birlikte iyice yücelen müzik biter, görüntü kesilir ve siyah ekranda önce filmin ikinci başlığı olan "Son gün (Dernier jour)", sonra da filmin son bölümünün adı belirir.

Bölümün adına rağmen, iki yarının konularının birbirine zıtlığı dikkat çekicidir.
Ayrıca, "nefret" kavramının en azından yırtıcı köpek balıkları ile özdeşleştirilmiş olması da ilgiye değer bir durumdur.

Bu bölümde, büyük beyaz köpek balığının kameraya çarpmasına uyan ses kayıtlarına da yer verilmiştir.

Doğum (La naissance)
Bu bölümün tamamı buzulların su altında kalan kısımları arasında yapılan gezintilere ayrılmıştır ve bir buz tabakasındaki delikten su altına sızan ışığın görüntülenmesi ile başlar.
Kameranın gezintisi sırasında çeşitli buzul yarıklarına ve tünellerine girilir. Bu sırada yakalanan görüntüler ile endoskopik olarak Fallop tüpleri içinden yapılan çekimlere ait görüntüler arasında açık benzerlikler olduğu düşünülebilir.

Kamera gezintisine görece pürüzsüz buz duvarlarca çevrilmiş geniş hacimler içinde devam eder ve bölümün ismi ile birleştirildiğinde doğum kanalında ilerlemeyi temsil ettiği açık olan bir çekimin ardından da muhtemelen bölümün ilk başında görüntülenen buz tabakası deliğine doğru yönelir.
Kameranın deliğe doğru gidişinin görüntüleri baş aşağı sunulmuştur: kamera deliğe iyice yaklaşarak, oradan giren kuvvetli ışığın içine dalar.
Bu görüntüyü havadan deniz yüzeyine doğru yapılan ve bir yandan ilerlerken, bir yandan da denizden uzaklaşan bir çekim takip eder.

Son olarak, oldukça yüksek bir seviyeden deniz yüzeyine doğru yapılan bir hava çekiminde, denizde giden bir yat görüntülenir. Film kararma ile biter.

Bu bölüme "sentetik", sakin bir müzikle başlanır. Burada sunulan melodi bölüm boyunca devam etse de bölüm ilerledikçe koro hakimiyetindeki bir "senfonik" müzik yavaş yavaş baskın hale gelir.
Konusuna uygun bir duygu durumunu yansıtan bu müzik iyice yükselir ve sonuçtaki "doğum" ile birlikte de biter.

Kapanış jeneriği
Filmin son bölümünün kararmayla sonlanmasını izleyen kapanış jeneriğinde, "Devinim (Le mouvement)" bölümünde kullanılmış olan oryantal havalı "senfonik" müzik eşliğinde ve görünüş sıralarıyla, film boyunca üzerinde yoğunlukla durulmuş olan deniz canlılarının kısa görüntülerine ve çekimlerinin nerede yapıldığına yer verilir.

Kaynakça

Dipnotlar
  "Konuşmasız filmler" olarak değerlendirilen ve belgesel nitelikli olan filmler Spirit of Baraka adlı İnternet sitesinde derlenmiştir.
  Fransızca kelimeler olan "tricot" ve "rayé" için Türkçe karşılıklar, sırasıyla, "triko, örgü"  ve "çizgili"  olarak geçmektedir. Google Türkiye'de "tricot raye" aratıldığında, alışveriş ile ilgili olarak listelenen Fransızca sitelerde bu terimin genel olarak enine çizgili örgü işleri için kulanıldığı görülür. Yine aynı aramada listelenen ve "tricot rayé" deniz yılanına değinen sitelerden ikisinde ise iki farklı tür isimlendirmesi sunulmuştur: "Le lagon calédonien" başlığı ile listelenen sitede Hydrophis coggeri, "Photos sous-marines"  başlığı ile listelenen de ise Laticauda laticaudata.
  Reefimages.com'da Plectropomus leopardus
  Reefimages.com'da Trachinotus blochii
  Reefimages.com'da beyaz uçlu resif köpek balığı
  Reefimages.com'da imparator melekbalığı

Dış bağlantılar
 IMDb'deki Atlantis sayfası
 Spirit of Baraka'daki Atlantis sayfası

Fransa filmleri
Luc Besson'un yönettiği filmler
1990'larda belgesel filmler
Konuşmasız filmler

Atlantis (film, 1991)


este o subfamilie a plantelor cu flori monocot din familia Amaryllidaceae și ordinul Asparagales. Aceasta este compusă din 96 genuri împărțite în trei triburi (Allieae, Gilliesieae, Tulbaghieae). A fost tratată anterior ca o familie separată, anume Alliaceae. Tip de gen este Allium.

Note

Amaryllidaceae

Allioideae


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Motorpoint in der Saison 2011 auf.

Erfolge in der UCI Europe Tour
In den Rennen der Saison 2011 der UCI Europe Tour gelangen die nachstehenden Erfolge.

Zugänge – Abgänge

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI Asia Tour 2011

UCI Europe Tour 2011

Radsportteam 2011

Motorpoint/Saison 2011


Masters of the Universe es una película de acción y fantasía estadounidense de 1987 basada en la serie He-Man and the Masters of the Universe, protagonizada por Dolph Lundgren, Frank Langella, Jon Cypher, Chelsea Field, Billy Barty y Courteney Cox.

La película fue estrenada en los Estados Unidos el 7 de agosto de 1987 después que la popularidad de la línea de juguetes y dibujos animados fuera alcanzada al máximo. Mientras, en España fue estrenada con el título Los Master del Universo el 17 de diciembre de 1987. En Argentina fue estrenada el 7 de enero de 1988 como Amos del Universo, y posteriormente fue editada en VHS a través de THV (Transmundo Home Video SA)

El film fue un fracaso de crítica y taquilla, resultando en un desastre total para la productora Cannon Films (y en simultáneo con el lanzamiento de la misma productora de Superman IV). Con un costo estimado de 22 millones de dólares, la recaudación en total habría llegado apenas a los 17.336.370 US$.

Argumento
En el planeta Eternia, en el centro del universo, las fuerzas de Skeletor han tomado control del Castillo Grayskull y han capturado a la hechicera. Skeletor planea usar el poder oculto del Castillo usando "El Gran Ojo de la Galaxia", un portal en el trono del Castillo, el cual se abre solo si la luna de Eternia está alineada con el planeta.

Con su ejército derrotado y superado, uno de los patrulleros de Skelletor es derrotado por el más grande guerrero de ese mundo, He-Man, junto a su mentor, Man-At-Arms y su hija Teela. En medio de la batalla, rescatan a un inventor Thenoriano y cerrajero llamado Gwildor, quién les revela su nueva creación: una llave cósmica que puede abrir portales a cualquier lugar del tiempo y el espacio, la cual fue usada por Skeletor en su victoria. Sin embargo, Gwildor conserva el prototipo y guía a los demás a un pasaje secreto del castillo.
Tras ser rodeados por Skeletor y sus tropas, Gwildor usa la llave para escapar junto a sus nuevos amigos a la tierra. Pero al llegar, pierden la llave. He-Man y los demás se dividen para hallarla. Cerca del sitio de su llegada, un par de adolescentes, Julie y Kevin, la encuentran en un cráter y comienzan a presionar los botones. Evil-Lyn, la segunda al mando de Skeletor, rastrea la llave y junto a un grupo de mercenarios, llegan a la tierra para recuperarla. Este grupo incluye a Saurod, Blade, Beastman y Karg.

Julie está de luto tras la muerte de sus padres en un accidente aéreo y planea mudarse esa noche, por lo que quiere despedirse de Kevin y sus amigos. Sin embargo, Kevin siente curiosidad por la llave, confundiéndola con un sintetizador japonés y la lleva a una tienda de música, dejando sola a Julie. Un portal se abre y los mercenarios atacan el gimnasio donde Julie está, pudiendo apenas escapar, pero es ayudada por He-Man mientras Man-At-Arms y Teela hacen huir a los villanos. Estos regresan a Grayskull y su derrota enfurece a Skeletor, matando a Saurod, tras lo cual los envía de regreso a la tierra, junto a un ejército bajo el mando de Evil-Lyn.

Kevin Vuelve a la escuela, la cual está en ruinas y es llevado a la casa de Julie por el Detective Lubic, quién investiga la escena del desastre. Por teléfono, Julie le revela a su amigo la importancia de la llave, pero Lubic la confisca, creyendo que fue robada. He-Man, Julie y los demás llegan a la tienda de música donde se encuentras con Kevin y Lubic, pero cuando este trata de arrestarlos, son interrumpidos por Evil_Lyn y sus tropas. Ella personifica a la madre de Julie, engañándola para entregarle la llave y la usa para abrir un portal a Eternia, por el cual llega Skeletor.

He-Man logra recuperar el artefacto, pero sus amigos son capturados por Skeletor y es obligado a rendirse. En medio de la batalla, Julie es mortalmente herida y la segunda llave es averiada. Gwildor la repara, pero ya no tiene las notas para regresar a la tierra. Afortunadamente Kevin (Un músico aficionado) recuerda las notas y usa un piano para recrear la melodía y abrir otro portal, pero es perseguido por Lubic.

En el planeta Eternia, Skeletor declara la Victoria, mientras He-Man es encadenado y obligado a rendirse ante su enemigo. El héroe se niega pero es torturado por Blade. Al abrirse el gran ojo, Skeletor absorbe una gran cantidad de poder, que lo transforma en un Dios con armadura, pero su momento de triunfo es interrumpido por la llegada de Kevin y Lubac. He-Man logra liberarse y junto a sus aliados, enfrentan a los aliados de Skeletor. He-man logra destruir el báculo de Skeletor, lo que le revierte a su estado original. Ambos rivales luchan con la espada, pero He-man tiene la mano vencedora y Skeletor es enviado a un profundo foso.

Tras la victoria de He-Man, Julie es curada por la Hechicera y junto a Kevin se despiden, cruzando el portal, mientras que Lubac decide quedarse en Eternia como un guerrero. Al despertar, Julie se encuentra con sus padres vivos y logra evitar que tomen el fatídico vuelo. Ella se reencuentra con Kevin y confirman que lo vivido no fue un sueño. Kevin posee una esfera con la que pueden ver la imagen de He-Man victorioso frente al castillo Grayskull sosteniendo su espada y exclamando "¡YA TENGO EL PODER!".

Tras los crèditos, Skeletor emerge del líquido del fondo del foso en el que fue lanzado, y dice "¡Volveré!".

Reparto

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Warner Bros.

Películas basadas en series de televisión
Películas basadas en juguetes
He-Man and the Masters of the Universe
Películas con música de Bill Conti

Masters of the Universe (película)