Strojarstvo u Hrvatskoj, kao i drugdje u svijetu, započeli su kovački, ljevački, kolarski i drugi obrti, a majstori obrtnici svoja su umijeća zasnivali na iskustvu, te se sami brinuli za izobrazbu pomoćne radne snage. Od doba renesanse javljaju se pojedinci koji su svojim djelovanjem, djelima i izumima ostavili trag u razvoju strojarske struke. Takvi su primjerice bili dubrovački ljevač zvona i topova Ivan Krstitelj Rabljanin, te šibenski izumitelj i polihistor Faust Vrančić, koji je potkraj 16. stoljeća pripremio knjigu Novi strojevi Fausta Vrančića Šibenčanina (lat. Machinae novae Fausti Verantii Siceni). U toj knjizi Vrančić opisuje 56 svojih ili prerađenih tuđih izuma, među kojima su padobran, satovi, mlinovi, preše, strojevi za mlaćenje i čišćenje žitarica, zaprežna kola i drugo, uglavnom namijenjenih olakšavanju ljudskoga rada primjenom rada teglećih životinja, te energije vodenih tokova ili vjetra. Prilog razvoju temeljnih znanosti kao osnove strojarstva dali su Marin Getaldić, Ruđer Bošković i drugi.

Pojedinci izumitelji, kadšto i bez osnovnog strojarskog obrazovanja, i u kasnijim su razdobljima svojim izumima dali doprinos u svjetskim razmjerima, na primjer Ivan Vukić izumom torpeda 1860-tih, David Schwarz izumom zračnoga broda 1890-tih, Slavoljub Penkala automatskom olovkom i mnogim drugim izumima s početka 20. stoljeća, Nikola Tesla izumom turbine bez lopatica (1909.), Mario Puratić izumom mehaničkoga koloturnika za izvlačenje ribarske mreže iz mora (1954.).

Znatniju primjenu strojeva svojom su pojavom uvjetovale prve manufakture. Još 1651. Petar Zrinski dao je u Čabru sagraditi prvu pilanu na vodeni pogon te manufakturu željezne robe u kojoj je radilo 200 radnika. U drugoj polovini 18. stoljeća broj manufaktura stalno se povećava. Pravi poticaj razvoju strojogradnje i strojarske struke općenito dali su prvi industrijski pogoni s primjenom masovne proizvodnje u prvoj polovini 19. stoljeća. Prvim industrijskim poduzećem u Hrvatskoj smatra se Tvornica papira Rijeka, osnovana 1828., u kojoj je 1833. pušten u pogon prvi parni stroj u Jugoistočnoj Europi. Ubrzo su otvoreni i drugi industrijski pogoni, na primjer u Čepinu šećerana 1836., a u Rijeci industrijski mlin 1841., tvornica kemijskih proizvoda, svijeća i sapuna 1852., prvi parni mlin na hrvatskim prostorima te ljevaonica Fonderia metalli 1853., koja je ubrzo počela proizvoditi brodske kotlove i parne strojeve.

Presudan poticaj ozbiljnijem razvoju strojarstva kao nove cjelovite struke dalo je uvođenje željeznice te parnoga stroja kao novoga pogona u proizvodnim procesima, brodskim pogonima i slično. U drugoj polovini 19. stoljeća Hrvatska se industrijski snažno razvija, pa na primjer u Osijeku rade ljevaonica metala i pogoni za gradnju strojeva, u Zagrebu i Rijeci grade se plinare, na Sušaku rafinerija nafte, u Zagrebu parna pilana, u Rijeci i Puli brodogradilišta. Prvi prikaz hrvatske strojarske proizvodnje održan je u sklopu novoosnovanoga Zagrebačkoga zbora 1864., na kojem se izlažu poljoprivredni strojevi hrvatske proizvodnje, proizvodi za brodogradnju i drugo.

Početci nastave strojarstva u Hrvatskoj
Modernizacijski procesi tijekom druge polovine 19. stoljeća nametali su potrebu obrazovanja kadrova za područja tehnike i industrije. Strojoslovje se kao nastavni predmet javlja od 1861/62. u 6. razredu zagrebačke Kraljevske više realke. Sustavno poučavanje predmeta strojarske struke počelo je u sklopu nastave brodostrojarstva u vojnim pomorskim učilištima i nautičkim školama. Od 1866. na riječkoj Carsko-kraljevskoj mornaričkoj akademiji budući su časnici u sklopu četverogodišnjega studija izučavali teorijske i praktične osnove parnih strojeva, a od 1870. i u pulskoj jednogodišnjoj Strojarskoj podoficirskoj školi, odnosno trogodišnjoj Školi za strojarski podmladak. Na civilnim se pomorskim školama početkom 1880-ih sluša predmet Nauk o parostroju, koji je među prvima na Nautičkoj školi u Bakru 1882. predavao Andrija Mohorovičić. Godine 1925. otvoren je brodostrojarski odjel Srednje tehničke škole u Splitu, a 1930-ih i u pomorskim školama u Bakru i Malom Lošinju.

Srednje škole
Strukovno školovanje za strojarska zanimanja počinje u Srednjoj tehničkoj školi u Zagrebu, osnovanoj 1919. iz dotadašnje Građevne stručne škole, ustrojene 1892. uz Kraljevsku zemaljsku obrtnu školu. U toj je školi od 1923. postojao i trogodišnji program večernje škole za izobrazbu strojarskih poslovođa, dok je 1931. otvoren strojarski odsjek. Nakon Drugog svjetskoga rata strukovno obrazovanje postaje važnim čimbenikom provođenja takozvane planske privrede. Godine 1950. strojarske odsjeke imale su srednje tehničke škole u Zagrebu, Splitu, Puli, Osijeku, Slavonskom Brodu, Karlovcu i Rijeci, te Rudarska srednja tehnička škola u Varaždinu i Srednja poljoprivredna strojarska škola u Vinkovcima. Od 1992. programi strojarske struke provode se odvojeno u četverogodišnjim tehničkim i trogodišnjim industrijsko-obrtničkim školama. Danas se završetkom četverogodišnjega programa stječu zanimanja na razini tehničara (na primjer strojarski tehničar, tehničar za vozila i vozna sredstva, za brodostrojarstvo i slično), a završetkom trogodišnjega programa zanimanja na razini mehaničara, instalatera i radnika u proizvodnji.

Visoke škole, fakulteti i znanost
Prvi inženjeri strojarstva potkraj 19. stoljeća bili su školovani u inozemstvu (Beč, Prag, Budimpešta, Zürich), a zapošljavali su se pretežno u državnim ustanovama kao što su željeznica, energane, vojni arsenali i drugo. Nakon dvadesetogodišnjih nastojanja osnovana je 1919. Kraljevska tehnička visoka škola u Zagrebu, unutar koje je, kao jedan od osam odjela, djelovao i strojarski odjel. Škola je 1926. kao Tehnički fakultet pripojena Sveučilištu u Zagrebu. Naglo povećanje broja studenata nakon Drugog svjetskoga rata rezultiralo je 1956. diobom Tehničkoga fakulteta na četiri samostalna fakulteta, među kojima je bio i Strojarsko-brodograđevni. Godine 1958. osnovana je Visoka tehnička škola u Zagrebu sa stručnim studijem strojarstva, koja se 1967. ujedinila sa Strojarsko-brodograđevnim fakultetom u jedinstveni Fakultet strojarstva i brodogradnje. Osim na tome fakultetu, strojarstvo diplomske razine se danas može studirati na Tehničkome fakultetu u Rijeci, Fakultetu elektrotehnike, strojarstva i brodogradnje u Splitu te na Strojarskome fakultetu u Slavonskom Brodu, na kojima su studiji strojarstva pokrenuti početkom 1960-ih. Stručni studiji strojarstva danas se izvode u Rijeci, Splitu, Karlovcu, Zagrebu, Bjelovaru, Velikoj Gorici, Koprivnici i Slavonskom Brodu.

Značajniji znanstveni i istraživački rad u području strojarstva u Hrvatskoj započeo je kada i sveučilišna nastava iz toga područja, posebno se intenzivirao nakon Drugog svjetskoga rata, a danas se odvija pretežno na strojarskim fakultetima i u institutima. U Hrvatskoj izlazi nekoliko časopisa u kojima se objavljuju dostignuća znanstvenoga i stručnoga rada, ponajprije časopis Strojarstvo te specijalizirani časopisi Zavarivanje i zavarene konstrukcije, Ljevarstvo, Polimeri, Metalurgija i drugi.

Znanstvene i strukovne udruge
Unutar Hrvatskoga inženjerskoga saveza, sljednika Kluba inžinirah i arkitektah Zagreba utemeljenoga 1878., djeluje Hrvatski strojarski i brodograđevni inženjerski savez (od 1927. Klub strojara i električara), koji se brine za razvoj i izobrazbu kadrova strojarske struke. Kao članovi Saveza djeluju strukovna udruženja, među kojima su najstarija Hrvatsko udruženje za ljevarstvo (osnovano 1953.), Hrvatsko društvo za tehniku zavarivanja (1953.) i Hrvatsko društvo za zaštitu materijala (1954.). Za ovlaštene inženjere strojarstva je danas nadležna Hrvatska komora inženjera strojarstva, koja se 2009. izdvojila iz Hrvatske komore arhitekata i inženjera u graditeljstvu.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojarstvo
Znanost i tehnologija u Hrvatskoj

Strojarstvo u Hrvatskoj


مجموعة الدول الثماني الإسلامية النامية هي منظمة دولية تضم ثماني دول إسلامية هي مصر، ونيجيريا وباكستان، وإيران، وإندونيسيا، وماليزيا، وتركيا، وبنغلاديش. يبلغ عدد سكان دول المنظمة مليار نسمة أي ما يوازي 14% من سكان العالم. تهدف المنظمة إلى تدعيم العلاقات الاقتصادية والاجتماعية بين الدول المنظمة. تأسست المنظمة في تركيا عام 1997م.

التأسيس

تأسست بواسطة نجم الدين أربكان، رئيس الوزراء التركي الأسبق. تأسست المجموعة بعد إعلان في إسطنبول، تركيا يوم 15 يونيو 1997.
العضوية مفتوحة لكل البلدان الأخرى بالرغم من عدم التوسع حاليًا لها.

وتهدف مجموعة الثمانية إلي تحسين موقف الدول النامية في الاقتصاد العالمي لتكون نظيرًا للاتحاد الأوربي والولايات المتحدة، وتنويع وخلق فرص جديدة في العلاقات التجارية، وتعزيز المشاركة في صنع القرار على الصعيد الدولي، وتوفير أفضل مستويات المعيشة ". المجالات الرئيسية للتعاون تشمل المالية، والخدمات المصرفية، والتنمية الريفية والعلوم والتكنولوجيا، والتنمية الإنسانية، والزراعة، والطاقة، والبيئة، والصحة.

القمم
تعقد القمة للدول الإسلامية الثماني كل عامين وكانت القمة الأولى قد عقدت في تركيا عام 1997.

الامين العام

انظر أيضًا
 دولة صناعية جديدة
 العالم الأول
 العالم الثاني
 العالم الثالث

مراجع

روابط خارجية

علاقات إندونيسيا الخارجية
علاقات إيران الخارجية
علاقات باكستان الخارجية
علاقات بنغلاديش الخارجية
علاقات تركيا الخارجية
علاقات ماليزيا الخارجية
علاقات مصر الخارجية
علاقات نيجيريا الخارجية
منظمات إسلامية
منظمات إسلامية مقرها في تركيا
منظمات حكومية دولية
منظمات دولية اقتصادية
منظمات دولية مقرها في تركيا
منظمات مقرها في إسطنبول
منظمات مقرها في تركيا

مجموعة الدول الثماني الإسلامية النامية


An Ichnanthus in uska genus han Liliopsida. An Ichnanthus in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

Ilarom nga taxa

 Ichnanthus annuus
 Ichnanthus bambusiflorus
 Ichnanthus breviscrobs
 Ichnanthus calvescens
 Ichnanthus camporum
 Ichnanthus dasycoleus
 Ichnanthus ephemeroblepharis
 Ichnanthus glaber
 Ichnanthus grandifolius
 Ichnanthus hirtus
 Ichnanthus hoffmannseggii
 Ichnanthus inconstans
 Ichnanthus lanceolatus
 Ichnanthus lancifolius
 Ichnanthus leiocarpus
 Ichnanthus leptophyllus
 Ichnanthus longiglumis
 Ichnanthus mayarensis
 Ichnanthus mollis
 Ichnanthus nemoralis
 Ichnanthus nemorosus
 Ichnanthus pallens
 Ichnanthus panicoides
 Ichnanthus procurrens
 Ichnanthus riedelii
 Ichnanthus ruprechtii
 Ichnanthus tarumanensis
 Ichnanthus tectus
 Ichnanthus tenuis
 Ichnanthus zehntneri

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ichnanthus

Ichnanthus


Jaqueline Boyer (født Eliane Ducos 23. april 1941 i Paris) er en fransk sanger og skuespiller, der vandt Eurovision Song Contest 1960 med sangen "Tom Pillibi". Jaqueline Boyer er datter af Jaques Pills og Lucienne Boyer.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Frankrig
Vindere af Eurovision Song Contest
Frankrigs Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 1960
Personer fra Paris
Skuespillere fra Frankrig

Jacqueline Boyer


Olaylar
 21 Nisan - Serrud Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 David Megas Komnenos, Trabzon İmparatorluğu'nun son imparatoru (ö. 1463)
 İmrahor İlyas Bey, II. Bayezit döneminde görev yapmış Arnavut asıllı bir komutan ve devlet adamı

Ölümler
 16 Nisan - Miranşah, Timur'un oğlu, askeri komutanı ve Azerbaycan valisi (d. 1366)
 24 Mayıs - Taejo, Kore Joseon Krallığı'nın kurucusu ve ilk kralı (d. 1335)
 31 Mayıs - Ashikaga Yoshimitsu, Ashikaga şogunluğunun üçüncü şogunu (d. 1358)
 22 Eylül - VII. İoannis - Bizans imparatoru (d. 1370)

1408


පංචපාණ්ඩව ලෙන් දේවාලය (හෙවත් පංච පාණ්ඩව දේවාල සහ පංචපාණ්ඩවයන්ගේ මණ්ඩපය) යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ මහාබලිපුරම්හි පිහිටි ස්මාරකයකි. මෙය ඉන්දියාවේ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයේ කාංචීපුරම් දිස්ත්‍රික්කය තුළ බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ පිහිටා ඇත. මෙම මණ්ඩපය මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහයට අයත් කොටසකි. මෙහ මහාබලිපුරම්හි පිහිටි විශාලතම ලෙන් දේවාලය ද වේ. මෙය පසුකාලීන 7වන සියවසට අයත් ඉන්දියානු ගලෙහි නෙළූ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය සඳහා විශිෂ්ට නිදසුනකි. මෙම දෙවොල පුරාතන විශ්වකර්ම ස්ථපතිවරුන්ගේ ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ අනර්ඝ නිමැවුමකි. මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය අතුරින් එකක් වන මෙය 1984දී යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස අභිලේඛනය කරන ලද්දේ නිර්ණායක i, ii, iii සහ iv අනුවයි.

භූගෝල විද්‍යාව

පංචපාණ්ඩව මණ්ඩපය හෙවත් පංච පාණ්ඩව ලෙන් දේවාලය පිහිටියේ මහාබලිපුරම් නගරයේ අර්ජුනගේ තපස නම් එළිමහන් අල්ප-උන්නත කැටයම අසල ය. මෙය සහ මහාබලිපුරම්හි සෙසු ලෙන් ඉන්දියානු සාගරයේ බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ කඳු සහිත ප්‍රදේශය මුදුනේ ය. වර්තමානයේ කාංචිපුරම් දිස්ත්‍රික්කයට අයත් මෙය චෙන්නායි (පෙර මදුරාසි) නගරයේ සිට කිලෝමීටර 58ක් (සැත. 36) සහ චිංගල්පේට් සිට කිලෝමීටර 32ක (සැත. 20) පමණ දුරින් පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය

බරාඳයේ පිහිටි සිංහ පාදම සහිත කුළුණු පල්ලව ගෘහිනර්මාණ ශිල්පයේ දර්ශීය ශෛලියෙන් යුතු ය. ලෙන තුළ කැටයම් කොට ඇති ගෘහනිර්මාණ අංග අනුව අනුමාන කෙරෙන්නේ මෙම ශෛලිය 7වන සියවසේ මැදි කාලයේ Iවන නරසිංහවර්මන් මාමල්ල යුගයට හෝ  IIවන නරසිංහරවර්මන් රාජසිංහ යුගයට අයත් බවයි. මෙය මහාබලිපුරම්හි පල්ලවයන් විසින් ඉදිකළ වැදගත් ලෙන් දේවාලය දහය අතුරින් එකකි.

සැලැස්ම

මෙම ලෙන් දේවාලය අසම්පූර්ණ ය. පිවිසුම නැගෙනිහරට මුහුණලා නිමකොට ඇත. අඩි 50ක් (මීටර 15) දිගැති මෙම දේවාලයේ පිහිටි බිංගෙය මහාබලිපුරම් ලෙන් දේවාල අතුරින් දිගම ගෘහය වේ. විවරයේ දිග අනුව, ප්‍රධාන දෙවොල වටා පැදකුණු කිරීමට ලෙන තුළ ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් තිබූ බැව් පෙනේ.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ලෙනෙහි පිවිසුමෙහි දක්නට ලැබෙන හිඳගත් සිංහ රූ වලින් යුක්ත කුළුණු දර්ශීය පල්ලව ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ ලක්ෂණයකි. ලෙනෙහි ප්‍රසාද මුඛයෙහි මෙවැනි සිංහ පාදම සහිත කුළුණු සයක් වේ. මීට අමතරව තවත් කුළුණු දෙකක් ගලටම යාව පවතින සේ නෙළා ඇත. සෙසු ලෙන් හා සැසඳීමේ දී මෙම ලෙනෙහි සැලැස්මේ සහ ගෘහනිර්මාණ අංගවල කිසියම් ප්‍රගමනයක් දැකගත හැක. ඉන් එක් ලක්ෂණයක් නම් දකුණු ඉන්දියාවේ විධිමත් ව්‍යූහමය දේවාල වටා දක්නට ලැබෙන ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් මෙහි ද ඇතුළත් වීමයි.අනෙක් ලක්ෂණය නම් ප්‍රාසාද මුඛය තනන කුළුණුමත සිංහ රූ සහිත කුරුපා දක්නට ලැබීමයි. මේ සෑම කුරුපාවක්ම ඉදිරිය සහ දෙපස බලා සිටින සිංහ රූ තුනකින් සමන්විත ය. නමුත් එහි  පසුපස සිංහ රුවක් දක්නට නැත. කුළුණු ශීර්ෂවලට ඉහළින් පිහිටි කුරුපාවල සිංහ රූපවලට අමතරව මිත්‍යාමය සත්ත්වයින් මත හිඳගත් මිනිස් රූ දැකගත හැක. ව්‍යාල පාදමක් සහිත කුළුණු සහ නෙරි කුළුණු නිමවා ඇත්තේ සමචතුරස්‍රාකාර පීඨ ඵලකයක් මත ය.

ගුහාව තුළ කුළුණු සතරකින් සහ නෙරි කුළුණු දෙකකින් වුත් දෙවන කුළුණු පේළියක් ද දැකගත හැක. මෙම දෙවන බරාඳයේ පසුපසට වන්නට අෂ්ටාස්‍රාකාර හැඩයෙන් යුතුන තැනූ කුඩා කුටීරයක් වේ. මෙහි දෙපසින් විමාන දෙකක් තනා ඇත. මේ අනුව පෙනීයන්නේ මෙම කුටීරය සමචතුරස්‍ර හැඩයෙන් තැනීමෙන් එයට පසුපසින් ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් තැනීමට අදහස් කොට තිබෙන්නට ඇති බවයි. මධ්‍යයේ කුඩා එක් කුටීරයක් පමණක් තනා ඇත. මෙය ප්‍රධාන පාෂාණයට සම්බන්ධව පවතියි. පිවිසුමෙහි, වක්වූ බිත්ති ශීර්ෂ තුළ පිටතට නෙරා ආ කුඩා පූජාස්ථාන හතරකින් යුත් පූජාස්ථාන ගණනාවක් වේ. මෙම පූජාස්ථානවල ගෝලාකාර පියැසි කූඩු අශ්ව ලාඩම්-හැඩැති නෙරුම්වලින් යුක්ත ය. කුඩුවලට පහළින් වූ විමාන තුළ දේවතාවකුගේ රුවක් කැටයම් කොට ඇත. එසේම රෞද්‍ර පෙනුමක් සහිත සිංහ රූ ද කැටයම් කොට ති‍බේ.

ආශ්‍රේයයන්

මහාබලිපුරම්හි හින්දු දේවාල
ඉන්දියාවේ හින්දු ලෙන් දේවාල
ඉන්දියානු වාස්තු විද්‍යා ඉතිහාසය
මහාබලිපුරම්
තමිල් නාඩුවේ පුරාවිද්‍යා ස්මාරක
තමිල් නාඩුවේ ලෙන්
7වන සියවසේ ඉන්දියාවේ ස්ථාපිත කිරීම්
7වන සියවසේ හින්දු දේවාල

පංචපාණ්ඩව ලෙන් දේවාලය


A Copa da França de Voleibol Masculino de 2022–23 foi a 39.ª edição desta competição organizada anualmente pela Federação Francesa de Voleibol (FFVB). O torneio ocorreu de 6 de dezembro de 2022 a 2 de abril de 2023 e contou com a presença de 27 clubes franceses.

Disputando a 15ª final de sua história, o Tours Volley-Ball conquistou a Copa da França pela 11ª vez ao vencer o Nice Volley-Ball na final por 3 sets a 0. O oposto brasileiro Aboubacar Neto foi eleito o melhor jogador da competição.

Equipes participantes
As equipes participantes da competição foram:
 as 14 equipes da Ligue A de 2022–23;
 as 11 equipes da Ligue B de 2022–23 (exceto a equipe federal da France Avenir 2024);
 as 2 equipes de Elite finalistas da Taça Federal da França da temporada 2021–22.

Regulamento
A Copa da França de 2022–23 consistiu em três rodadas preliminares, oitavas de final, quartas de final, semifinais e final. Em todas as rodadas, a competição foi realizada no sistema eliminatório. Os encontros foram constituídos pela ordem do sorteio, a equipe da menor divisão foi definida como anfitriã da partida. Se dois clubes fossem da mesma divisão, o 1.º clube sorteado foi designado como clube "organizador". O sorteio das oitavas de final ocorreu no dia 18 de janeiro de 2023.

Resultados

1.ª rodada
|}

 2.ª rodada

|}

 3.ª rodada

|}

 Oitavas de final

|}

 Quartas de final

|}

 Semifinais

|}

 Final

|}

Premiação

Ligações externas

Copa da França de Voleibol Masculino
2022 no voleibol
2023 no voleibol
Desporto na França em 2022
Desporto na França em 2023


මුදල් විශුද්ධිකරණ ක‍්‍රියාවලිය

භාණ්ඩ හා සේවා හුවමාරු කර ගැනීමේ දී මුදල් යන්න වැදගත්ම සාධකයයි. ලොව පුරා සමාජ ශරීරය පුරාම පැතිරි පවත්නා මුදල් රැුස්කර ගැනීමේ දී මිනිසා විසින් ක‍්‍රමවේද රාශියක් භාවිතා කරයි. මේ සියල්ල ලඝුකොට දක්වන්නේ නම් යහපත් අයහපත් හා නීත්‍යානුකූල හා නීති විරෝධි ඉපයීම් ලෙස හ`දුන්වා දිය හැක. මේ ආකාරයට නීති විරෝධි ලෙස උපයන මුදල් 'කළු සල්ලි' ලෙස ප‍්‍රකට වී ඇත. සමාජයේ වෙනස් වීමත් සමග මෙම නීති විරෝධි මුදල් ඉපයීම් ජාත්‍යන්තර තලය දක්වා විහිදුනු ප‍්‍රශ්නයක් බවට පත් වී ඇත. බොහෝ විට මෙම ඉපයීම් සිදු කරන්නේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්, කුලියට මිනිමැරීම්, කැෂිනෝ වැනි සූදු, ආදායම් බදු හා පොදු දේපල වංචාවන් තුලිනි. මූල්‍ය හා ආරක්‍ෂක අංශ වලට හදුනාගත නොහැකි වුවත් තවත් විවිධ ආකාරයේ පාතාල ආර්ථික කටයුතු ඇත.

කෙසේ වුවත් මේ ආකාරයට නීති විරෝධි ලෙස උපයන මුදල් හා අනෙකුත් දේපළ නීතිමය මාර්ග වලින් උපයාගත් ඒවා සේ ඒවාට නව මුහුණුවරක් ලබාදීම මුදල් විශුද්ධිකරණයය මගින් සිදු කරයි. බොහෝමයක් රටවල් මුදල් විශුද්ධිකරණයයට අදාළ අර්ථ දැක්වීම් වලදී ප‍්‍රයෝජනයට ගනු ලබන්නේ '1988 - නිද්‍රාකරණ මත්ද්‍රව්‍ය සහ සයිකොට්‍රොෆික් මත්ද්‍රව්‍ය නීති විරෝධි ලෙස ප‍්‍රවාහනයට එරෙහිව වියනා සම්මුතිය' සහ පරදේශාන්තර සංවිධානාත්මක අපරාධ වලට එරෙහි එක්සත් ජාතීන්ගේ සම්මුතිය හෙවත් 'පැලටෝ සම්මුතියයි' මේ අනුව මුදල් විශුද්ධිකරණයයට අදාළ අර්ථ දැක්වීම පහත ආකාරයට පෙළගැස්විය හැක.
"කිසියම් වත්කමක්  ඕනම ආකාරයක අපරාධයක් හෝ අපරාධයකට සහභාගි වීම තුළින් උත්පාදනය කළ බව දැන දැනම අදාළ වත්කමේ නීති විරෝධි ප‍්‍රභවය සැඟවීම පිණිස පරිවර්තනය හෝ පැවරීමේ ක‍්‍රියාවලියයි." නැතහොත් එවැනි කටයුත්තක නිරත වන පුද්ගලයෙකු හට ඔහුගේ කටයුතු තුළින් ඇතිවන නීතිමය ප‍්‍රතිවිපාක මඟහැර යාමට සහය වීම ද මෙයට අයත් වේ.
මුදල් විශුද්ධිකරණයය යන යෙදුම පිළිබඳ මූලික අවධානය යොමු වන්නේ කුප‍්‍රටකට 'වෝටර් ගේට්' සිද්ධිය සමගිනි. ඇමරිකානු ජනපති රිචඞ් නික්සන්ගේ "ජනපතිවරයා නැවත පත් කිරීමේ කමිටුව" විසින් කිසියම් ආකාර වූ නීත්‍යානුකූල නොවන ප‍්‍රචාරණ කටයුතු සඳහා මියාම්හි සමාගමක් හරහා මුදල් රැුගෙන ඒමේ සිදුවීමක් මේ හා සම්බන්ධ වේ. බි‍්‍රතාන්‍ය සුප‍්‍රකට ගාඩියන් පුවත්පත මෙම කි‍්‍රයාව හ`දුන්වාදීම සඳහා " විශුද්ධිකරණයය" පසුගිය දශක කිහිපය තුළ මෙම ගැටළුව වඩාත් උග‍්‍ර අතට හැරීමට හේතු වූයේ ජාතීන් අතර අන්‍යෝන්‍ය ආර්ථික සම්බන්ධතා ශක්තිමත් වීම, ප‍්‍රාග්ධන ප‍්‍රවාහයන් සඳහා වූ පාලනයන් ලිහිල් කිරීම, මුදල් ප‍්‍රවාහ දිරිමත් කිරීමට විනිමය පාලනයන් ඉවත් කිරීම, නිර්නාමික අරමුදල් මාරු කිරීම් වලට පහසුකම් සපයනු ලබන නව මූල්‍ය උපකරණ දියුණු වීම ආදියයි

මුදල් විශුද්ධිකරණයේ ප‍්‍රතිවිපාක

මුදල් විශුද්ධිකරණයය මගින් ඒ ඒ රටවල් අභ්‍යන්තරයේත් ගෝලිය වශයෙනුත් විශාල බලපෑමක් එල්ල කරයි. විශේෂයෙන්ම මූල්‍යායතන දුර්වලවීම කෙරෙහි මෙය දැඩිලෙස බලපෑමක් එල්ල කරයි. මූල්‍යායතන වල ශක්තිමත් බව ස්ථායිතාවය බිඳ වැටීම පමණක් නොව රක්‍ෂණ සමාගම් මෙන්ම සුරැුකුම් ආයතන ආයෝජන සමාගම් ද එයින් බලපෑමට ලක් වේ. එයට හේතු වන්නේ එම ක‍්‍රියාමාර්ග වල ප‍්‍රතිඵල ලෙස කීර්තිය අහිමිවීම, මෙහෙයුම් කටයුතු අඩාල වීම, නීතිමය ගැටළු වලට මුහුණ දීමට සිදුවීම ආදි අවදානම් උද්ගතවීම සිදුවන අතර සමස්තයක් වශයෙන් ලාභදායී ව්‍යාපාර අවස්ථා අහිමි වීම, අරමුදල් පිටතට ගලායෑම තුළින් ද්‍රවශීලතා ගැටළු මතුවීම, ණය පැහැර හැරීම, කොටස් අගය පහළ වැටීම වැනි ප‍්‍රතිවිපාක වලට මුහුණ දීමට සිදුවේ.
එමෙන්ම ආර්ථිකයේ මුදල් විශුද්ධිකරණයය ප‍්‍රචලිත වීමත් සමග විදේශීය මූල්‍යායතන සිය ගනුදෙනු සීමා කිරීමට ඉඩ ඇත. එමෙන්ම අදාළ ගණුදෙනු වඩාත් ප‍්‍රවේශම් සහගත, පිරිවැය අධික විය හැක. ජාත්‍යන්තර වෙළඳ පොළට ඇතුළු වීමේදී නීත්‍යානුකූල ව්‍යවසායකයින්ට පවා ඉහළ ප‍්‍රමිතීන්ට අනුගත වීමටත් ඉහළ පිරිවැයක් දැරීමටත් සිදුවනු ඇත. එමෙන්ම මුදල් විශුද්ධිකරණයය හා ත‍්‍රස්තවාදයට අරමුදල් සැපයීමට එරෙහි ක‍්‍රියාමාර්ග අඩුවෙන් ඇති රටකට විදේශ පෞද්ගලික ආයෝජකයින් ඉතා අඩුවෙන් ආකර්ශනය වීමක් සිදුවේ.

ආර්ථිකයේ පෞද්ගලික අංශයට හානිවීම ද බරපතල ගැටළුවකි. මුදල් විශුද්ධිකරණයයේ දී යොදා ගැනෙන ඉදිරිපෙළ සමාගම් නියමාකාරයෙන් නීත්‍යානුකූල ආර්ථික කටයුතු වල නිරත වුවද, අනියමින් අපරාධකරුවන්ගේ පාලනයට නතු වීමේ අවදානමක් තිබේ. අනෙක් අතට මෙවැනි ඉදිරිපෙළ සමාගම් ඇතැම් විට වෙළඳ පොළ මිලට වඩා අඩුවෙන් භාණ්ඩ හා සේවා සැපයිය හැකි පරිදි සහනාධාර ලබන නිසා ආර්ථිකයේ සෙසු තරඟකාරි ආයතන දුෂ්කරතා වලට මුහුණ දිය හැක. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස සමස්ත වෙළඳපොළ යන්ත‍්‍රණය බිඳ වැටීම ද සිදුවිය හැක. ඒකාධිකාරි තත්වයන් පැන නැඟීම, ආර්ථිකයේ ඇතැම් අංශ වලට සම්පත් කේන්ද්‍රගතවීම ආදී බලපෑම් එල්ල විය හැකි අතර, මෙබ`දු වැරදි සහගත සම්පත් උපයෝජනය තුළින් ආර්ථික හා මිළ ස්ථායිතාවය බිඳ වැටිය හැක.

අපරාධ  ඉහළ යාමද, මුදල් විශුද්ධිකරණයය මගින් සිදුවේ. මුදල් විශුද්ධිකරණයය සාර්ථකව ක‍්‍රියාත්මක වන නිසා අපරාධ ක‍්‍රියාවල නිරත වීම බෙහෙවින් ලාභදායක වේ. අනෙක් අතට මුදල් විශුද්ධිකරණය කටයුතු සාර්ථක ලෙස පවත්වා ගැනීමට පහසුකම් සැපයෙන පරිදි මූල්‍යායතන නිලධාරීන් වෘත්තිකයන් නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන නිලධාරීන්, නියාමකයන් මෙන්ම අධිකරණය ද අල්ලස් ආදී ක‍්‍රියාවලට නැඹුරු කරවීමට ඉඩ ඇති අතර අපරාධ හා ඉහළ යාමට මුදල් විශුද්ධිකරණයය හොද උත්තේජනයක් සපයයි.
අරමුදල් ප‍්‍රවාහ ආයෝජන මත පදනම් නොවීමද අහිතකර ප‍්‍රතිඵලයකි. සම්පත් වලින් උපරිම ප‍්‍රතිලාභ ලැබෙන ආකාරයට සම්පත් යෙදවීම සාමාන්‍ය නිදහස් වෙළඳපොල ප‍්‍රතිපත්තියක් වුවත් මුදල් විශුඅධිකරුවන් වඩාත් සැලකිලිමත් වන්නේ වඩා හො`ද ප‍්‍රතිලාභ ලබා ගැනීමට වඩා ඔවුන්ගේ අරමුදල් ශුද්ධ කිරීමයි. මෙලෙස අරමුදල් විශුද්ධ වේ නම් අව උපරිම ප‍්‍රතිලාභ යටතේ වුවද, එම අරමුදල් ව්‍යවසායන් හි ආයෝජනය කරයි. මෙවැනි තත්වයක් තුළ අයහපත් සාර්ව ආර්ථික තත්වයන් යටතේ වුවද, එම රටවල විශාල අරමුදල් ප‍්‍රවාහ දැකිය හැකි අතර, වෙළඳපොල තුළින් මතුවන සංඥාවන් දුර්වල ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති සකස් වීමට හේතුවනු ඇත. එමගින් නිදහස් වෙළඳපොල ප‍්‍රධාන වාසිය වන කාර්යක්‍ෂමතා සම්පත් භාවිතය අහෝසි විය හැක.

තව දුරටත් ආර්ථිකයේ නිෂ්පාදන ධාරිතාව අඩාල වීම, බදුකරණ ක‍්‍රියාවලිය බි`ද වැටීම, මුදලකට ඇති ඉල්ලූම මගින් ආර්ථික කටයුතු නිරූපණය නොවීම, පෞද්ගලික ප‍්‍රයන්ත අසාර්ථකවීම, වත්කම් මිළ ගණන් අධිතක්සේරුවීම, ආදායම් පුනර්ව්‍යාප්තිය වෙනස්වීම ආදී සාර්ව ආර්ථික බලපෑම් රැුසක් මුදල් විශුද්ධිකරණයය මගින් ඇතිවේ. මෙම සියළු බලපෑම් වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ආර්ථිකයක පදනම වන මිළ හා මූල්‍ය ස්ථායිතාවයට අහිතකර බලපෑම් ඇතිවිය හැක.

මුදල් විශුද්ධිකරණයේ ගෝලීය තත්ත්වය

සැඟවුණු හෝ නීති විරෝධි ආර්ථික ක‍්‍රියා පිළිබඳ සංඛ්‍යා ලේඛන සපයා ගැනීම අතිශය දුෂ්කර කටයුත්තකි. කෙසේ වුවද නියැදි සමීක්‍ෂණ, මූල්‍ය හා බදු වැනි වාර්තා මගින් ලබාගත් තොරතුරු වලින් කළ ඇස්තමේන්තු අනුව නීති විරෝධි ආර්ථික කටයුතු වල විශාලත්වය ද.දේ.නි. ප‍්‍රතිශතයක් ලෙස ඉතාලියේ 1030% ක් ද, එ. ජනපදයේ 433% ක් ද, ජපානයේ 415% ක් ද,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ 412% ක් ද, ජර්මනියේ 211% ක් ද, එක්සත් රාජධානියේ 115% ක් ද ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත. 1996 දී පීටර් ජේ. කර්ක් විසින් සිදු කරන ලද අධ්‍යයනයක දී ඔහු විසින් එළඹුනු නිගමනයක් වූයේ අපරාධ 10% කින් වැඩි වන විට ව්‍යවහාර මුදල් ඉල්ලූම 10% කින් අඩුවන අතර, සමස්ත ඉල්ලූම 6% කින්  ද අඩුවන බවයි. කෙසේ වුවත් 1980 ගණන් වල තිබූ ප‍්‍රවණතාවය වූයේ අපරාධ වැඩිවීම හා මුදල් ඉල්ලූම එකම දිශාවකට ගමන් කිරීමයි. වර්තමානයේ මෙම තත්වය වෙනස් වීමට හේතුව මුදල් විශුද්ධිකරණයය බැංකු පද්ධතියෙන් ඉවත් වී සමාන්තර වෙළඳ පොළ වෙත නැඹුරු වීම, මූල්‍යමය නොවන ව්‍යුත්පන්න වැනි උපකරණ සඳහා නැඹුරු වීම, බෝට්ටු මත්ද්‍රව්‍ය, ආයුධ ආදී භාණ්ඩ හුවමාරු ක‍්‍රමයට නැඹුරුවීම ආදියයි.

1999 දී ජේ. වොකර් විසින් සිදුකරන ලද අධ්‍යන අනුව වසරකට ලොව පුරා ඩොලර් බිලියන 2850 ක වටිනාකමකින් යුත් මුදල් විශුද්ධිකරණයයක් සිදුවේ. මෙයින් ඩොලර් බිලියන 1043 ක් උතුරු ඇමෙරිකාවේ ද, ඩොලර් බිලියන 1006 ක් යුරෝපයේ ද, ඩොලර් බිලියන 329 ක් නැගෙනහිර ආසියාවේ ද විශුද්ධිකරණයය කෙරේ. ඒ අනුව වැඩිම විශුද්ධිකරණයයක් සිදුවන්නේ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ හා යුරෝපා කලාපයේය. ෂඵත් පර්යේෂණ කටයුතු වල නිරත වන ටිටෝ නැන්සිගේ පර්යේෂණ පත‍්‍රිකා උපුටා දක්වන ආකාරයට ලෝකයේ මුදල් විශුද්ධිකරණය ප‍්‍රමාණය ලෝක ද.දේ.නි. යෙන් 2% - 5% අතර වන බවයි.

මුදල් විශුද්ධිකරණයයට එරෙහි ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රයන්තය

විශුද්ධිකරණයය වැළක්වීමේ ගෝලීය පරිශ‍්‍රමය 1980 දී ඇරඹි අතර නීති විරෝධි මත්ද්‍රව්‍ය වලට එරෙහි එ.ජ. සම්මුතිය හෙවත් 'වියනා (1988*' මේ සම්බන්ධයෙන් බිහිකළ ප‍්‍රථම සංවිධානයයි. ඉන් අනතුරුව මුදල් විශුද්ධිකරණයය වැළක්වීමේ අන්තර් රාජ්‍ය ආයතනයක් ලෙස මූල්‍ය කාර්ය සාධන බලකාය 1989 දී ස්ථාපිත කරයි. ඔවුන් මූල්‍ය බුද්ධි ඒකක පිහිටුවීම, සැක කටයුතු හෝ සීමාවකට යටත් ව හෝ මුදල් ගණුදෙනු වාර්තා කිරීම, මූල්‍ය ආයතන සඳහා උපදෙස් හා නිර්දේශ නිකුත් කිරීම, දේශීය හා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් තොරතුරු හුවමාරු කර ගැනීම ආදී නිර්දේශ 40 ක් මෙයට අන්තර්ගත කරන ලදී. 2001 දී ඇමෙරිකාවට එල්ල වූ ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයත් සමග මුදල් විශුද්ධිකරණයය කෙරේ ජාත්‍යන්තරයේ සුවිශේෂ අවධානය යොමු විය. එහිදී ත‍්‍රස්තවාදයට අරමුදල් සැපයීමට සම්බන්ධ සැක කටයුතු ගණුදෙනු ද ඇතුළත්ව ගණුදෙනු වාර්තා කිරීමේ විෂය පථය පුළුල් කර නව නිර්දේශ 9 ක් ඇතුළත් කරනු ලැබීය. ඒ අනුව රටක් ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රමිතීන්ට අනුකූලව ක‍්‍රියාකරන බව ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව විසින් පිළිගැනීමට නම් ඉහත 40 + 9 නිර්දේශ ක‍්‍රියාත්මක විය යුතුය.

මීට අමතරව කලාපීය වශයෙන් මුදල් විශුද්ධිකරණය කටයුතු වල ක‍්‍රියාපටිපාටියේ අනුකූලතාවය අධීක්‍ෂණය සඳහා මූල්‍ය කටයුතු කාර්ය සාධන බලකායට අනුබද්ධිත ආයතන පිහිටුවා ඇත. 1997 මුදල් විශුද්ධිකරණයය සඳහා වූ ආසියා පැසිපික් ශාන්තිකර කණ්ඩායම පිහිට යූ අතර, මේ වනවිට එහි සාමාජික රටවල් 39 ක් ක‍්‍රියාත්මක වේ. මේ ආකාරයට පිහිට වූ අනෙකුත් අධීක්‍ෂණ ආයතනය ලෙස යුරෝපා කවුන්සිලය, මුදල් විශුද්ධිකරණයය සඳහා වූ දකුණු අප‍්‍රිකානු කණ්ඩායම, දකුණු ඇමෙරිකානු මූල්‍ය කාර්ය සාධන බලකාය, මැදපෙරදිග හා උතුරු මූල්‍ය විශුද්ධිකරණයය පිළිබඳ රටවල් අතර තොරතුරු හුවමාරු කර ගැනීම සඳහා 1995 දී මූල්‍ය බුද්ධි ඒකකවල සංගමයක් (ෑටපදබඑ ටරදමච* පිහිටුවනු ලැබීය. මෙම මූල්‍ය බුද්ධි ඒකක තුළ පරිපාලනය, අධිකරණ, මිශ‍්‍ර බුද්ධි ඒකක යනුවෙන් කොටස් 3 කින් ක‍්‍රියාත්මක වේ. සැක කටයුතු ගණුදෙනු තොරතුරු එකතු කිරීම, එම තොරතුරු නීතිය බලාත්මක කරන ආයතන වලට සැපයීම, පරිපාලන බුද්ධි ඒකක වලින් ද සැක කටයුතු ගනුදෙනු පිළිබඳ පරීක්‍ෂණ පැවැත්වීම, ලබා දී ඇති නීතිමය බලතල අනුව ඒවාට නිති ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීම අධිකරණ  බුද්ධි ඒකක වලින් ද සිදුවේ.

මීට අමතරව රටවල් වශයෙන් ගෙන බැලූ විට කළු ආර්ථික කටයුතු මගින් මූල්‍යායතන වලට ගලා එන තැන්පතු සඳහා තදබල ක‍්‍රියාමාර්ග හ`දුන්වා දී ඇත. මේ සඳහා එක්සත් රාජධානියේ ගණුදෙනුකරු හ`දුනා ගැනීම, තොරතුරු වාර්තාවක් පවත්වාගෙන යාම හා ආයතනික කාර්ය මණ්ඩලයට මේ පිළිබඳ මනා පුහුණුවක් ලබා දීම ආදිය සිදු කෙරේ. එමෙන්ම එක්සත් ජනපදයේ සංවිධානාත්මක අපරාධ පිළිබඳ ජනපති කොමිසම,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ මත්ද්‍රව්‍ය ප‍්‍රවාහනය පිළිබඳ සොයා බැලීමේ ස්ටුවර්ඞ් රාජකීය කොමිසම ආදී රාජ්‍ය සංවිධාන මෙයට එරෙහිව පෙළ ගැසී ඇත.

මුදල් විශුද්ධිකරණය පිළිබඳ ශ‍්‍රී ලංකාවේ අවධානය

අපරාධ සීඝ‍්‍රයෙන් ඉහළ යාමත් සමග මුදල් විශුද්ධිකරණයය ද ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ ඉහළ යමින් පවතින අතර එයට විස`දුමක් ලෙස රජය මූල්‍ය පද්ධතිය අධීක්‍ෂණ ක‍්‍රියාවලින් සම්පාදනය කොට ඇත. මුදල් විශුද්ධිකරණයයේ යෙදෙන්නන් මූල්‍ය ක‍්‍රමයේ ඇති යම් යම් නම්‍යශීලී තත්වයන් අනිසි ලෙස තමන්ට අවශ්‍ය ලෙස ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන ඇත. එමනිසා නීතිරීති සාවi භාවිතයන්ගෙන් නිවැරදි කිරීම සඳහා භාවිතා කෙරේ.

ත‍්‍රස්තවාදයට අරමුදල් සැපයීම හා මුදල් විශුද්ධිකරණයයට එරෙහි ශ‍්‍රී ලංකා ප‍්‍රයන්තය 2006 අංක 6 දරණ මුදල් ගනුදෙනු වාර්තා කිරීමේ පනත, 2006 අංක 05 දරණ මුදල් විශුද්ධිකරණයය වැළක්වීමේ පනත සහ 2005 අංක 25 දරණ ත‍්‍රස්තවාදයට අරමුදල් සැපයීම වැළක්වීමේ සම්මුති පනත යනාදී කෙටුම්පත් බලාත්මක කිරීමත් සමග ක‍්‍රමවත්ව ආරම්භ විය. මුදල් ගනුදෙනු වාර්තා කිරීමේ පනත යටතේ 2006 වසරේ මාර්තු මස මූල්‍ය බුද්ධි ඒකකය ප‍්‍රධාන වශයෙන් මූල්‍ය ගණුදෙනු පිළිබඳ තොරතුරු ලබා ගැනීම, ඒවා විශ්ලේෂණය කිරීම, සැක කටයුතු ගණුදෙනු පිළිබඳ තව දුරටත් පරීක්‍ෂා කිරීම හෝ සුදුසු නීතිමය පියවර ගැනීම සඳහා නියාමන ආයතන හෝ නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ ආයතන වලට යොමු කිරීම සිදු කරයි.

මෙයට අමතරව සැක කටයුතු ගණුදෙනු පිළිබඳ මූලික පරීක්‍ෂණ පැවැත්වීම, අදාළ ආයතන හා පුද්ගලයින්ගෙන් අවශ්‍ය තොරතුරු ලබා ගැනීම, මූල්‍ය ආයතන වෙත ගනුදෙනුකරු හදුනා ගන්න (ගණුදෙනුකරු වෙත සුපරික්‍ෂාකාරීවීම, ඇතුළුව අනෙකුත් නීති හා මෙහෙයුම් නිර්ණායකයන් නිකුත් කිරීම, මහජනතාව දැනුවත් කිරීමේ වැඩසටහන් දියත් කිරීම, සහ දේශීය විදේශීය ආයතන සමග තොරතුරු හුවමාරු කර ගැනීමේ ගිවිසුම් වලට එළැඹීම මූල්‍ය බුද්ධි ඒකකයේ අනෙකුත් වගකීම් වේ. ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් සම්මුතීන් හා යහපාලන ක‍්‍රියාපටිපාටීන්ට අනුකූලව මුදල් විශුද්ධිකරණයය වැළක්වීමේ ප‍්‍රතිපත්තිය රාමුව ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ කාර්යක්‍ෂමව ක‍්‍රියාත්මක කිරීමෙහිලා ඉහළ දායකත්වයක් මූල්‍ය බුද්ධි ඒකකය ස්ථාපිත කිරීම තුලින් ලැබී ඇත. මේ ආකාරයට ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ විශුද්ධිකරණයය වැළක්වීම සඳහා විවිධ ආකාරයේ ක‍්‍රියාමාර්ග අනුගමනය කර ඇත.

Reference

	Jayasooriya D.C. (2000), "The Regulstion of Money Laundering: A New Challenge to a Global Problem," Occasional Paper-36,2000,Central Bank of Srilanka

	Schott P. A. (2004), "Reference Guide To Anti-Money Laundering And Combating The Financial Of Terrorism" Second Edition, The World Bank

	Tanzi, V. (1996) "Money  Laundering And The International Financial System" IMF Working Paper Wp/96/55,International Money Fund.

	Walke,r J. (1999)," How Big Is Global Money Laundering" Journal Of Money Laundering Control,Vol 3(1)

	Central Bank Of Sri Lanka.(2000/2008),Annual Report, Colombo.

	http://www.dirtydealing.org

	http://www.johnwalkercrimetrendasnalysis.com

	http://www.en.wikipedia.org/wiki/money  _laundering

	ගුණසේකර පී.ඞී.(2002*,මුදල් විශෝධනයලආර්ථික විමසුම,

	ප‍්‍රනාන්දු ඩබ්ලිව්.එම්.(2000*,කලූ මුදල් සුදුකිරීම හෙවත් මුදල් විශුද්ධිකරනය,සටහන,

මුදල් විශුද්ධිකරණ ක‍්‍රියාවලිය


John Clayton (Liverpool, 1848 - Londres, 1924) est l'un des premiers joueurs internationaux anglais de rugby. Il a joué comme  au tout premier match international de l'histoire opposant l'Angleterre à l'Écosse le .

Biographie
John Henry Clayton naît le  à Liverpool.

Il entre dans le rugby de haut niveau de façon quelque peu accidentelle : selon un témoignage anonyme, Clayton est de petite carrure. Tandis que l'équipe première de son club, , joue la finale de la , lui joue sur un autre terrain un match  (petit côté) avec les  (petit garçons). Quand l'un des joueurs de l'équipe première se blesse, ne trouvant aucun remplaçant, le capitaine s'adresse au  pour trouver un volontaire : le jeune Clayton se propose et marque l'essai de la victoire. Il intègre l'équipe première l'année suivante et obtient une cape contre l'équipe des .

Clayton entre ensuite en 1861, à l'âge de , à la Rugby School, la première et principale école de rugby, où il apprend à jouer ce qu'on appelle à l'époque . Lorsqu'il quitte l'école, il part à Liverpool, où il travaille comme courtier en coton. Il évolue alors au le Liverpool Football Club, devenu le Liverpool St Helens Football Club. C'est à cette époque un club de grande qualité, .

Ayant évolué physiquement pour devenir particulièrement costaud , il est repéré par les sélectionneurs de l'équipe d'Angleterre et s'entraîne dur, tous les matins avant d'aller travailler, pendant un mois avant le match, et s'affine afin d'être en forme pour le match.

Il fait ainsi partie des onze anciens élèves de la Rugby School à intégrer la première équipe d'Angleterre à l'occasion du tout premier match international de rugby de l'histoire contre l'Écosse. Joué le  à Raeburn Place, Édimbourg, il voit l'Écosse l'emporter 1 à 0 (1 transformation à 0). Il attribue quelques années plus tard les raisons de la défaite au fait que les Anglais n'avaient aucun vécu commun, la plupart d'entre eux s'étant rencontrés pour la première fois dans les vestiaires avant le match.

Bien que sélectionné pour le deuxième match de l'équipe d'Angleterre l'année suivante, il n'est pas capable d'y prendre part et ce match du  demeure le seul qu'il joue pour son équipe nationale, comme douze autres joueurs ayant participé à cette première rencontre historique.

John Clayton meurt le  à Londres.

Postérité
Le musée anglais du rugby, appelé  et hébergé dans l'enceinte du stade de Twickenham, conserve le maillot que John Clayton a porté lors de son match international, et en fait la pièce maîtresse de ses collections : c'est en effet le seul maillot de ce match qui ait survécu, mais surtout le plus ancien maillot de football, quel qu'en soit le code.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Naissance à Lewisham
Naissance en décembre 1845
Décès dans le Grand Londres
Décès en août 1909
Décès à 75 ans
Joueur international anglais de rugby à XV
Golfeur anglais

John Clayton (rugby)


Adilson de Freitas Nascimento, (nacido el 3 de febrero de 1951 en Sao Paulo, Brasil y muerto el 3 de diciembre de 2009 en Campinas, Brasil) fue un jugador brasileño de baloncesto.

Enlaces externos

 Ficha en Confederación de baloncesto brasileño

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas del Palmeiras
Baloncestistas del Corinthians Paulista
Baloncestistas del Esporte Clube Pinheiros
Baloncestistas del Associação Cultural Beneficente Desportiva Rio Claro
Nacidos en São Paulo

Adilson de Freitas Nascimento


Bojan Beljanski (; * 22. Juni 1986 in Bačka Palanka, SR Serbien, SFR Jugoslawien) ist ein serbischer Handballspieler.

Der 1,97 m große und 107 kg schwere Kreisläufer stand in der Saison 2011/12 beim NLA-Verein HC Kriens-Luzern unter Vertrag. Zur Saison 2012/13 wechselte er zum Handball-Bundesligisten Frisch Auf Göppingen, wo er einen Vertrag bis 2015 erhielt. Im Februar 2015 wurde bekannt, dass der Serbe ab der Saison 2015/16 für Bregenz Handball in der Handball Liga Austria auflaufen wird. Von 1. Januar 2018 bis Juni 2020 stand Beljanski beim Schweizer Verein Kadetten Schaffhausen unter Vertrag. Mit Schaffhausen gewann er 2019 die Schweizer Meisterschaft. Danach wurde er von Vojvodina Novi Sad verpflichtet.

Zudem spielt Beljanski für die Serbische Nationalmannschaft, in der er bei der Europameisterschaft 2012 zum Stammspieler und Vize-Europameister wurde. Im Sommer 2012 nahm er an den Olympischen Spielen in London teil. Er stand im erweiterten Aufgebot für die Europameisterschaft 2014 in Dänemark.

Saisonbilanzen

Weblinks

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Serbien)
Handballspieler (Spanien)
Handballspieler (HC Kriens-Luzern)
Handballspieler (Kadetten Schaffhausen)
Handballspieler (Frisch Auf Göppingen)
Handballspieler (Bregenz Handball)
Schweizer Meister (Handball)
Olympiateilnehmer (Serbien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Kreisläufer
Serbe
Geboren 1986
Mann

Bojan Beljanski


Hvarsku nogometnu ligu, također i pod nazivom "3. županijska nogometna liga Splitsko-dalmatinska – Hvarska liga", "Hvarska liga – HEP", 3. županijska liga – HEP, "Forska liga",  predstavlja ligu šestu stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva, odnosno treći stupanj nogometne lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji za sezonu 2019./20.
U ligi se natječe 10 klubova, koji igraju dvokružnu ligu (18 kola).
Na sjednici održanoj 7. svibnja 2020. je donesena odluka o prekidu sezone, te se postojeće stanje i poredak uzimaju kao konačni, sukladno ranijoj odluci Hrvatskog nogometnog saveza.

U trenutku prekida vodeća momčad lige je bio "Jadran" iz Starog Grada, te je proglašen prvakom.
Odigrano je 14 od predviđenih 18 kola.

Sudionici
 Hvar – Hvar
 Jadran – Stari Grad
 Jelsa – Jelsa
 Levanda – Velo Grablje, Hvar
 Mladost – Sućuraj
 Sloga – Dol, Stari Grad
 SOŠK – Svirče, Jelsa
 Varbonj – Vrbanj, Stari Grad
 Vatra – Poljica, Jelsa
 Vrisnik – Vrisnik, Jelsa

Ljestvica

Rezultati
''Ažurirano: 2. lipnja 2020.

Utakmice od 15. do 18. kola su otkazane.

Najbolji strijelci

Unutrašnje poveznice
 Hvarska nogometna liga
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2019./20.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2019./20.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 hnkhajduk.com/forum, Forska Liga, forum o Hvarskoj nogometnoj ligi

Izvori

 nszsd.hr, 3. Županijska Nogometna Liga – HEP, pristupljeno 2. lipnja 2020.
 nszsd.hr, "Balun" – službeno glasilo NSŽSD, br. 29, (PROPOZICIJE NATJECANJA TREĆE ŽUPANIJSKE NOGOMETNE LIGE ZA NATJECATELJSKU GODINU 2019./20.), objavljeno 17. listopada 2019., preuzeto 2. lipnja 2020.
 rsssf.com, Croatia 2019/20 (3. ŽNL)

2019-20
splitsko-dalmatinska-3-Hvar

Hvarska nogometna liga 2019./20.


Adolf Mihalić (Zagreb, 16. lipnja 1864. – Zagreb, 14. veljače 1934.) bio je hrvatski pravnik.

Životopis
Doktorirao na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1888. godine.

Mihalić je od 1886. godine je perovodni vježbenik županijske oblasti u Zagrebu, zatim pristav statističkog ureda. Od 1906. godine u obrtničko-trgovačkom odsjeku kraljevske zemaljske vlade. Od 1913. – 1919. godine je bio vladin povjerenik u Gradskoj štedionici, nakon čega je umirovljen kao banski savjetnik. Pisao je članke s temama iz upravnoga prava i objavljivao ih u Mjesečniku Pravničkog društva i Općinaru.

U Zagrebu je 1918. godine osnovao je Sociološko društvo, kojemu je bio i prvi predsjednik.

Jedan je od osnivača masonske Lože "Hrvatska vila" 1892. godine, prve lože koja je radila na hrvatskom jeziku. Od 1904. godine je u Loži "Ljubav bližnjega". Pod pseudonimom Ivan Prigorski je 1911. godine objavio propagandnu knjigu o slobodnom zidarstvu namijenjenu hrvatskoj javnosti pod naslovom Listovi o slobodnom zidarstvu. Veliki majstor je postao 1918. godine kada se utemeljila Velika loža "Ljubav bližnjega". Kasnije je bio i zamjenik velikog majstora Velike lože "Jugoslavija".

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski masoni do 1940.
Hrvatski pravnici

Adolf Mihalić


La Selección de balonmano de Lituania es el equipo formado por jugadores de nacionalidad lituanos que representa a la Federación Lituana de Balonmano en las competiciones internacionales organizadas por la Federación Internacional de Balonmano (IHF) o el Comité Olímpico Internacional (COI). Hasta la fecha, el mayor éxito de este conjunto se corresponde con la 9.º alcanzada en el Campeonato de Europa del año 1998.

Historial

Juegos Olímpicos
1936 - No participó
1972 - No participó
1976 - No participó
1980 - No participó
1984 - No participó
1988 - No participó
1992 - No participó
1996 - No participó
2000 - No participó
2004 - No participó
2008 - No participó
2012 - No participó
2016 - No participó
2020 - No participó

Campeonatos del Mundo

1938 - No participó
1954 - No participó
1958 - No participó
1961 - No participó
1964 - No participó
1967 - No participó
1970 - No participó
1974 - No participó
1978 - No participó
1982 - No participó
1986 - No participó
1990 - No participó
1993 - No participó
1995 - No participó
1997 - 10.ª plaza
1999 - No participó
2001 - No participó
2003 - No participó
2005 - No participó
2007 - No participó
2009 - No participó
 2011 - No participó
 2013 - No participó
 2015 - No participó
 2017 - No participó
 2019 - No participó
 2021 - No participó

Campeonatos de Europa

1994 - No participó
1996 - No participó
1998 - 9.º plaza
2000 - No participó
2002 - No participó
2004 - No participó
2006 - No participó
2008 - No participó
 2010 - No participó
 2012 - No participó
 2014 - No participó
 2016 - No participó
 2018 - No participó
 2020 - No participó
 2022 - 21.ª plaza

Enlaces externos

 European Handball Federation - Lithuania / (en lituano)
 Lithuania handball federation

Lituania
Balonmano
Balonmano en Lituania

Selección de balonmano de Lituania


Gähwiler est un nom propre germanique qui peut faire référence à :

Patronyme

  (1965-), décathlète suisse	;
 Beat H. Gähwiler (1940-), neuroscientifique suisse.

Patronyme germanique
Patronyme suisse

Gähwiler


The Jerusalem artichoke (Helianthus tuberosus), also called sunroot, sunchoke, wild sunflower, topinambur, or earth apple, is a species of sunflower native to central North America. It is cultivated widely across the temperate zone for its tuber, which is used as a root vegetable.

Description
Helianthus tuberosus is a herbaceous perennial plant growing to  tall with opposite leaves on the lower part of the stem but alternate towards the top. The leaves have a rough, hairy texture. Larger leaves on the lower stem are broad ovoid-acute and can be up to  long. Leaves higher on the stem are smaller and narrower.

The flowers are yellow and produced in capitate flowerheads, which are  in diameter, with 10–20 ray florets and 60 or more small disc florets. The flowers are briefly fragrant, giving off a light, vanilla-chocolate perfume.

The tubers are often elongated and uneven, typically  long and  thick, and vaguely resembling a ginger root in appearance, with a crisp and crunchy texture when raw. They vary in color from pale brown to white, red, or purple.

Food use
The tubers can be eaten raw, cooked, or pickled.

Before the arrival of Europeans, indigenous peoples cultivated H. tuberosus as a food source. The tubers persist for years after being planted, so the species expanded its range from central North America to the eastern and western regions. Early European colonists learned of this and sent tubers back to Europe, where they became a popular crop and naturalized there. It later gradually fell into obscurity in North America, but attempts to market it commercially were successful in the late 1900s and early 2000s.

The tuber contains about 2% protein, no oil, and little starch. It is rich in the carbohydrate inulin (8 to 13%), which is a polymer of the monosaccharide fructose. Tubers stored for any length of time convert their inulin into its component, fructose. Jerusalem artichokes have an underlying sweet taste because of the fructose, which is about one and a half times as sweet as sucrose.

It has also been reported as a folk remedy for diabetes: since inulin is not assimilated in the intestine, it doesn't cause a glycemic spike as potatoes would.  Temperature variances have been shown to affect the amount of inulin the Jerusalem artichoke can produce. It makes less inulin in a colder region than when it is in a warmer region.

Etymology

Despite one of its names, the Jerusalem artichoke has no relationship to Jerusalem, and it is not a type of artichoke, though the two are distantly related as members of the daisy family. Italian settlers in the United States called the plant , the Italian word for sunflower, because of its familial relationship to the garden sunflower (both plants are members of the genus Helianthus). Over time, the name girasole (pronounced closer to  in southern Italian dialects) was corrupted by English-speakers to Jerusalem. An alternative explanation for the name is that the Puritans, when they came to the New World, named the plant with regard to the "New Jerusalem" they believed they were creating in the wilderness. Various other names have been applied to the plant, such as the French or Canada potato, topinambour, and lambchoke. Sunchoke, a name by which it is still known today, was invented in the 1960s by Frieda Caplan, a produce wholesaler trying to revive the plant's appeal.

The artichoke part of the Jerusalem artichoke's name comes from the taste of its edible tuber. Samuel de Champlain, the French explorer, sent the first samples of the plant to France, noting its taste was similar to that of an artichoke.

The name topinambur, in one account, dates from 1615, when a member of the Brazilian coastal tribe called the Tupinambá visited the Vatican at the same time that a sample of the tuber from Canada was on display there, presented as a critical food source that helped French Canadian settlers survive the winter. The New World connection resulted in the name topinambur being applied to the tuber, the word now used in French, German, Italian, Polish, Romanian, Russian, and Spanish.

History

Jerusalem artichokes were first cultivated by the Indigenous peoples of the Americas, though the exact native range of the species is unknown.  Genome analysis has ruled out the common sunflower (also originating in the Americas) as an ancestor, and instead points to hybridization between the hairy sunflower and the sawtooth sunflower.

The French explorer Samuel de Champlain discovered that the native people of Nauset Harbor in Massachusetts had cultivated roots that tasted like artichoke. The following year, Champlain returned to the same area to discover that the roots had a flavor similar to chard and was responsible for bringing the plant back to France. Sometime later, Petrus Hondius, a Dutch botanist, planted a shriveled Jerusalem artichoke tuber in his garden at Terneuzen and was surprised to see the plant proliferate. Jerusalem artichokes are so well-suited for the European climate and soil that the plant multiplies quickly. By the mid-1600s, the Jerusalem artichoke had become a very common vegetable for human consumption in Europe and the Americas and was also used for livestock feed in Europe and colonial America. The French were particularly fond of the vegetable, which reached its peak popularity at the turn of the 19th century. The Jerusalem artichoke was titled 'best soup vegetable' in the 2002 Nice Festival for the Heritage of French Cuisine.

The French explorer and Acadia's first historian Marc Lescarbot described Jerusalem artichokes as being "as big as turnips or truffles," suitable for eating and taste "like chards, but more pleasant." In 1629, the English herbalist and botanist John Parkinson wrote that the widely grown Jerusalem artichoke had become very common and cheap in London, so much so "that even the most vulgar begin to despise them." In contrast, when they had first arrived in England, the tubers had been "dainties for the Queen."

Lewis and Clark ate the tubers, prepared by an indigenous woman, in modern-day North Dakota.

They have also been called the "Canadian truffle".

Invasive potential

Biological characteristics
Its rapid growth and its ability to reproduce from buried rhizomes and tubers facilitates the Jerusalem artichoke's uncontrolled spread. The vegetative propagules can be transported via rivers and water streams and begin a new population on riverbanks. Dispersal by animal is also possible, as animals feed on tubers and rhizomes and excrete the propagules in new areas. With humans' cultivation, there is also a risk of the plant's unintended escape into the wild. It can also be propagated by seed. Its relatively long flower period enables the Jerusalem artichoke to increase its reproductive potential.

Origins and distribution
Originated in North America the Jerusalem artichoke can now be found in several countries in North and South America, Europe, Asia, and Australia. In Central Europe it is one of the most expanding invasive plant species. It can grow in many geo-climatic regions and different types of soils. However, Jerusalem artichoke prefers moist habitats and seems to be less tolerant of dry conditions.

Suppression of native plant species
Because of its ecological and biological attributes, the Jerusalem artichoke is highly competitive with other plant species. For instance, the carbohydrates in the tubers serve as an energy source for rapid growth in spring . The plant expands rapidly and creates shading, which has a suppressing effect on neighbouring plants. Therefore, the risk of outcompeting and repressing the growth of native plants is increased.

Cultivation and use

Unlike most tubers, but in common with many other members of the Asteraceae (including the artichoke), Jerusalem artichoke tubers store their carbohydrate as inulin (not to be confused with insulin) rather than as starch. This has made them an important source of inulin used as a dietary fiber in food manufacturing.

Jerusalem artichoke can propagate with seeds and tubers but the use of tubers leads to higher yields. For planting, the tubers are cut into pieces with three to five buds that are placed in 5–10 cm depth in the soil. Jerusalem artichoke has low nutrient requirements and needs less nitrogen than other energy crops. The competitiveness against weeds is high, making weed control easier but also making it harder to grow a different culture afterward, since usually small pieces of tubers remain in the ground after harvest. The plant's high competitiveness may be due to allelopathic effects, high plant size, and rapid growth rate.

Crop yields are high, typically  for tubers, and  green weight for foliage. Tubers remaining in the ground lie dormant over winter and can handle temperatures as low as . Jerusalem artichoke also has potential for production of ethanol fuel, using inulin-adapted strains of yeast for fermentation.

The tubers are used for cooking and baking in the same ways as potatoes, but unlike the potato, they can also be eaten raw. They have a similar consistency and, in their raw form, have a similar texture but a sweeter, nuttier flavor. When raw and sliced thinly, they are fit for a salad. Their inulin form of carbohydrates give the tubers a tendency to become soft and mushy if boiled, but they retain their texture better when steamed. The inulin cannot be broken down by the human digestive system but bacteria metabolize it in the colon. This can cause flatulence and, in some cases, gastric pain. John Gerard's Herbal, printed in 1621, quotes the English botanist John Goodyer on Jerusalem artichokes:

Jerusalem artichokes have 650 mg potassium per 1 cup (150 g) serving. They are also high in iron and contain 10–12% of the USRDA of fiber, niacin, thiamine, phosphorus, and copper.

Use as forage
In former times, Jerusalem artichoke was used as forage for domesticated cattle, horses, and pigs. The plant has valuable nutrient contents and various bioactive compounds, and so is used today as an animal feed source or for the health of several animal species. Pigs, for example, can eat the tuber either dried or directly from the ground or the green plant biomass (stalks and leaves) from the pasture. Washed Jerusalem artichoke tubers can be fed to many animals, and silage produced from the harvested stalks and leaves. The silage has high nutrient values and satisfactory digestion performance for ruminants. Its high inulin content beneficially affects the rumen metabolism and microflora. However, cutting the tops to produce silage greatly reduces the harvest of the tubers. There are also many other Jerusalem artichoke products on the market, such as supplementary feed for horses, dogs, and small animals.

Fermented products
In Baden-Württemberg, Germany, over 90% of the Jerusalem artichoke crop is used to produce a spirit called , the German word for Jerusalem artichoke. By the end of the 19th century, the tubers were being used in Baden to make a spirit called  "Topinambur-Branntwein" (Jerusalem artichoke brandy), "Topinambur" (Jerusalem artichoke), "Topi","Erdäpfler","Rossler", or "Borbel". Topinambur produced in the European Union and Switzerland must be made exclusively from Jerusalem artichokes, contain at least 38% alcohol by volume, and contain neither added alcohol nor flavorings. Caramel color is the only permitted additive.

Jerusalem artichoke brandy smells fruity and has a slight nutty-sweet flavor. An intense, pleasant, earthy note characterizes it. The tubers are washed and dried in an oven before being fermented and distilled. It can be further refined to make "Red Rossler" by adding the roots of the common tormentil, giving it a bitter and astringent taste and a red color. Red Rossler contains other ingredients such as currants, producing a schnapps with about 50% alcohol used as digestif and as a remedy for diarrhea or abdominal pain.

US marketing scheme
In the 1980s, the Jerusalem artichoke also gained some notoriety when its seeds were planted by Midwestern US farmers at the prodding of an agricultural attempt to save the family farm. This effort aimed to teach independent farmers to raise their own food, feed, and fuel. Little market existed for the tuber in that part of the US then, but contacts were made with sugar producers, oil and gas companies, and the fresh food market for markets to be developed. Fructose had not yet been established as a mainstay, nor was ethanol used as a main fuel additive as it is today. The only real profit in this effort was realized by a few first-year growers (who sold some of their seed to other farmers individually as well as with the help of the company attempting this venture). As a result, many of the farmers who had planted large quantities of the crop lost money.

Diseases and pests
Stem rot disease is caused by the fungus Agroathelia rolfsii (aka Sclerotium rolfsii or Athelia rolfsii), which is one of the most important pathogens causing tuber and stem rot and up to 60% loss in Jerusalem artichoke yield. Growing resistant varieties is an important method of controlling Agroathelia rolfsii.

References

External links

 Helianthus tuberosus – Plants for a Future database
 Jerusalem artichoke – Ohio Perennial & Biennial Weed Guide
 NutritionData, Complete nutritional info.
 Purdue University Alternative Field Crops Manual: Jerusalem Artichoke

Helianthus
Flora of Northern America
Plants described in 1753
Crops originating from North America
Root vegetables
Perennial vegetables
Energy crops
Pre-Columbian Native American cuisine

Jerusalem artichoke


Yerleşim yerleri

Mahalleler
 Doğantepe, Altındağ, Ankara ili Altındağ ilçesine bağlı mahalle
 Doğantepe, Başiskele, Kocaeli ili Başiskele ilçesine bağlı mahalle
 Doğantepe, Akçadağ, Malatya ili Akçadağ ilçesine bağlı mahalle
 Doğantepe, Geyve, Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle

Köyler
 Doğantepe, Amasya - Amasya ili merkez ilçesine bağlı köy
 Doğantepe, Çankırı, Çankırı ili merkez ilçesine bağlı köy
 Doğantepe, Bulanık, Muş ili Bulanık ilçesine bağlı köy
 Doğantepe, Akıncılar, Sivas ili Akıncılar ilçesine bağlı köy
 Doğantepe, Reşadiye, Tokat ili Reşadiye ilçesine bağlı köy

Doğantepe


Projektor je uređaj za prikaz slika projekcijom na neku podlogu (zaslon, ekran, platno, zid ili slično). Prema načinu rada projektori se dijele na (a prema svojim pretečama nazivaju): dijaskop, episkop, ili epidijaskop. Dijaskop služi za projekciju slika izrađenih na nekom prozirnom mediju kroz koji prolazi snop svjetlosnih zraka. Takav je uređaj na primjer dijaprojektor, kinoprojektor, aparat za povećavanje, grafoskop. Episkop služi za projiciranje površine neprozirnih predmeta (na primjer slika u knjizi, biljnih listova ili kakva trodimenzionalnoga predmeta). Epidijaskop je projektor koji može poslužiti i kao dijaskop i kao episkop.

Dijaprojektor

Dijaprojektor je projekcioni aparat pomoću kojega se na ekran (zaslon) projicira prozirna slika s dijafilma ili dijapozitiva. Sastoji se od jakog izvora svjetlosti, koji može biti električna žarulja ili električni luk, kondenzora i objektiva. Kondenzor je sistem od dviju plankonveksnih leća koje su svojom izbočenom stranom okrenute jedna prema drugoj. Zadaća je kondenzora da paralelne zrake usmjeri na dijapozitiv ili na film koji se nalazi pred kondenzorom. Kod većih projektora između leća se nalazi staklena posuda s vodom, takozvana vodena komora, koja upija toplinske zrake. Film ili dijapozitiv je izvan žarišne daljine objektiva tako da se na zastoru dobije povećana slika. Da slika ne bi bila na zastoru obrnuta, okrene se dijapozitiv naopako.

Episkop

Episkop je projekcioni aparat pomoću kojega možemo projicirati na zid ili ekran neprozirne slike (slike iz knjiga, fotografije, tabele i tako dalje). Kod episkopa se svjetlost odbija od slike i pomoću zrcala usmjeruje na objektiv episkopa i zatim na ekran. Da bi slika bila dobro osvijetljena, potreban je jak izvor svjetlosti, na primjer električna žarulja od 500 do 700 W. Žarulja se mora hladiti pomoću ventilatora. Na postolju episkopa ima otvor kroz koji se umeću slike ili knjige. Mali elektromotor služi za pogon propelera ventilatora.

Epidijaskop
Epidijaskop je kombinacija dijaprojektora i episkopa, te sadrži dijelove jednog i drugoga. Pomoću njega možemo projicirati dijafilmove, dijapozitive, fotografije, crteže i tako dalje.

Grafoskop

Grafoskop je vrsta dijaskopa kojim se projiciraju slike, obično crteži i tekst, izrađene na prozirnim folijama. Zbog jednostavne izrade sadržaja na folijama, jednostavna uređaja i rukovanja često se koristi kao pomoćno sredstvo kod predavanja i prezentacija. Sastoji se od kutije u kojoj je snažna žarulja i ventilator za hlađenje, te velika optička leća odozgo (kolimator), kojom se svjetlosne zrake dovode u približno paralelni snop. Na tu se leću polaže folija, kroz koju prolazi svjetlosni snop do zrcala smještenoga na nosaču iznad kutije, koje usmjerava sliku naprijed na projekcijsku površinu.

Kinoprojektor

Kinoprojektor služi za projiciranje filmova. Konstruiran je za određeni format filmske vrpce, a postoje i kombinirani projektori za više formata. Sastoji se od mehaničkog, električnog, optičkog i tonskoga dijela. Filmska vrpca prolazi kroz projektor standardiziranom brzinom od 24 sličice u sekundi. Otkriće kinoprojektora bilo je presudno za razvoj kinematografije, odnosno prikazivanje za masovnu publiku.

Projektor s tekućim kristalima
Projektor s tekućim kristalima ili projektor LCD koristi se za projekciju digitalnoga slikovnoga predloška. Način na koji se tim projektorom slika projicira sasvim je nalik onomu kod dijaprojektora. Bitna je razlika to što je, na mjesto dijapozitiva, u projektor ugrađen prozirni element od tekućih kristala (LCD), na kojem se prema računalno stvorenim (generiranim) električnim signalima stvaraju (formiraju) slike. U novije doba takvi se projektori koriste za prikaz digitalnih fotografija ili videa, multimedijske prezentacije, a sve češće i za kućno kino. Postoje i izvedbe digitalnih projektora u kojima je element s tekućim kristalima zamijenjen nekom tehnologijom sličnih svojstava.

Izvori

Optički uređaji
Periferni uređaji

Projektor


Harbi, tüfeğin namlusunu temizlemeye yarayan pirinç çubuğa verilen isimdir. Baş tarafı deliktir. Buradan herhangi bir bez parçası hafifçe temizleyici veya koruyucu yağa batırılır ve pirinç çubuk namlunun içine sokup çıkarılır. Namlu bu şekilde temizlenir. Bu işleme "harbi çekmek" denir. Kuru bezle yapılan harbiye, "kuru harbi" denir. Harbi çekerken izlenmesi gereken yol ilk önce kuru, sonra temizleyici yağlı (namlunun paslanma durumuna göre kullanılmayabilir), sonra 2. kez kuru, sonra koruyucu yağlı ve en son tekrar kuru harbi çekilir.

Ayrıca, harbi ve harbi çekme işlemi tesisat ile cihazların borularının temizlenmesinde de (eşanjör boruları vb.) kullanılır.

Tüfek elemanları

Harbi


Victor Horsley (Kensington, London, 14. travnja 1857. – Amarah, Irak, 16. srpnja 1916.) je bio britanski liječnik, fiziolog i neurokirurg. Prvi je izvršio operaciju odstranjenja tumora kralježnične moždine (1887.). Proučavao funkciju štitnjače te sudjelovao u razvoju cjepiva protiv bjesnoće.

Izvori

Vanjske poveznice

Britanski liječnici
Neurokirurzi
Fiziolozi

Victor Horsley


O Campeonato Europeu de Ciclismo de Montanha é a competição mais importante de ciclismo de montanha a nível europeu. É organizado desde 1989 pela União Europeia de Ciclismo (UEC), ainda que de forma separada para a cada especialidade deste desporto.

Edições

<references group=n}}

Cross-country

Masculino

Feminino

Relevo misto

Medalheiro histórico
Actualizado a Novi Sad 2021.

Cross-country por eliminação

Masculino

Feminino

Medalheiro histórico
Actualizado a Novi Sad 2021.

Cross-country para quatro

Masculino

Feminino

Medalheiro histórico

Dual

Masculino

Feminino

Medalheiro histórico

Descida

Masculino

Feminino

Medalheiro histórico
Actualizado a Maribor 2021.

Trials

Masculino 20″

Masculino 26″

Feminino

Medalheiro histórico
Actualizado a Lucca 2019.

Ver também
Campeonato Mundial de Ciclismo de Montanha
Campeonato Europeu de Ciclismo em Estrada
Campeonato Europeu de Ciclismo em Pista
Campeonato Europeu de Ciclismo BMX

Notas

Ligações externas
Resultados na pág. da UEC .
Resultados em The-sports.org .

Montana
Ciclismo de montana
Europa
Europa


Mjóddin er verslunar- og þjónustukjarni fyrir Breiðholtshverfi í Reykjavík. Þar er stærsta verslunarmiðstöð Breiðholts. Mjóddin er líka stærsta strætóskiptistöð Reykjavíkur, þar skipta 3.500 farþegar um vagn á dag. Sambíóin Álfabakka eru kvikmyndahús í Mjóddinni. Þar er líka Breiðholtskirkja.

"Mjódd" er heitið á svæðinu þar sem Breiðholt mætir mýri. Orðið þýðir "það sem er mjótt".

Uppbygging hófst í kringum 1984/1985 og tók þar fyrstur til starfa Landsbankinn. Í dag má finna um 70 fyrirtæki í verslunarmiðstöðinni.

Tilvísanir

Íslenskar verslunarmiðstöðvar
Breiðholt

Mjóddin


Le Levasseur PL 9 est un avion biplace d'entraînement embarqué, utilisé par l'aéronavale française.

Développement

Dérivé du PL 5, il diffère de celui-ci principalement par une nouvelle conception des ailes et un réaussement des sièges d'instructeur et de cadets pour une meilleure visibilité.

C'était un Sesquiplan (un biplan dont l'aile haute est au moins deux fois plus importante que l'aile basse) doté d'un cockpit ouvert pouvant accueillir un équipage de deux personnes en tamdem (les deux membres d'équipage sont assis l'un derrière l'autre). Comme d'autres conceptions navales Levasseur de l'époque, elle incorporait plusieurs dispositifs de sécurité en cas d'amerrissage en mer. Mis à part les petits flotteurs fixés directement sur la partie inférieure de l'aile inférieure, les unités principales du train d'atterrissage fixe à patins arrière pouvaient être larguées en vol, et la partie inférieure du fuselage avait la forme d'un bateau et était étanche .

Utilisation

L'avion fut utilisé par l'Aéronavale qui reçut six appareils sous la désignation PL 9 ET.2b centre d'entraînement du Palyvestre, mais en raison de vibrations moteurs leur durée de vie fut courte et ils cessèrent d'être utilisés en 1935.

Notes et références

Notes

Références

Avion militaire français
Avion militaire de l'entre-deux-guerres
Avion des années 1920
Avion des années 1930
Avion embarqué
Avion à hélices
Avion monomoteur
Avion biplan
Premier vol en 1928

Levasseur PL 9


Theano Fotiou (în ; ) este o arhitectă greacă și politiciană a partidului Coaliția Stângii Radicale (Syriza). Începând cu ianuarie 2015 deține funcția de ministru adjunct al solidarității sociale.

Biografie
Născută în 1946 în Atena, Fotiou a studiat arhitectura la Universitatea Națională Tehnică din Atena (NTUA), unde a absolvit în 1969.

Cariera profesională
Din 1972, a predat arhitectura la Școala de Arhitectură NTUA. A fost, de asemenea, profesor invitat, pe o perioadă scurtă de timp, la Colegiul Regal de Artă, The Bartlett, Londra și Școala de Arhitectură din Barcelona. În 1980 a obținut a doua diplomă de studii postuniversitare în urbanism, la Universitatea Paris X, Nanterre. Este co-fondatoarea European Design Age Network ce vizează design-ul pentru persoanele în vârstă.

Activitate
În 1990, atât Universitatea Tehnică din Creta, Chania, cât și noul sediu al Facultății de Științe Umaniste din cadrul Universității din Creta, Rethymno, au fost construite după planurile ei. În 2000, a primit premiul "I" in cadrul concursului internațional de arhitectură pentru Satul Olimpic din anul 2004. În 2001, a primit prima mențiune de onoare la concursul internațional de arhitectură pentru Muzeul Acropole. Pe partea de design interior, a renovat sala de ședințe a sediului central al Băncii Greciei. Printre alte lucrări, noua bibliotecă a Facultății de Filozofie, din cadrul Universității din Atena, a fost terminată în ultimii ani.

Cariera politică
Începând cu alegerile din mai 2012, Fotiou a fost Membră a Parlamentului Elen, din partea partidului Syriza. Împreună cu Tasos Kourakis, a fost nominalizată pentru postul de Ministru al Educației în cabinetul din umbră al lui Alexis Tsipras din Syriza. După alegerile legislative din ianuarie 2015, Fotiou, cu toate acestea, a fost numită Ministru Adjunct al Solidarității Sociale. În Parlamentul Elen, ea reprezintă în prezent circumscripția electorală Atena B.

Publicații

Note

Legături externe

  Parlamentul Elen

Nașteri în 1946
Politiciene din secolul al XXI-lea
Oameni în viață
Oameni din Atena

Theano Fotiou


5197 Rottmann este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5197 Rottmann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 11,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eos

Obiecte astronomice descoperite în 1973
Centura de asteroizi

5197 Rottmann


An Carex hartmanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimo Kaarlo Cajander. An Carex hartmanii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex hartmanii


كتاب هان (بالصينية المبسطة: 汉书 أو 前汉书؛ بالصينية التقليدية: 漢書 أو 前漢書) هو عمل تاريخي صيني انتهت كتابته في 111 ميلادي ويغطي تاريخ هان الغربية من عام 205 ق م إلى 25 ميلادي.

مراجع

أدب صيني
تاريخ الصين
فلكيون صينيون
كتب تاريخ عن مملكة هان
كتب تاريخ في القرن 2
نصوص تاريخية صينية

كتاب هان


The New Reform Party of Ontario  (NRP; ) was a minor provincial political party in Ontario, Canada, that promoted a populist, fiscally conservative, socially conservative, libertarian, and localist ideology.

It was formed in Hamilton in 1987 as the Family Coalition Party of Ontario (FCP) through 11,000 signatures fulfilling the Elections Ontario requirements by members from the Liberals for Life (a splinter group of the Liberal Party of Canada) and members of the anti-abortion organization Campaign Life Coalition. It has fielded candidates in every provincial election since then. None of its candidates were ever elected to the Legislative Assembly of Ontario.

In late 2015, the FCP renamed itself the "New Reform Party of Ontario", which maintained the party's conservative social values, while also promoting conservative fiscal values. It began to overhaul its principles, policies, and platform, reorganizing the central office, and aiming to reestablish is provincial executive council regionally in time for the next provincial election in Fall 2018.

The last leader of the NRP was James Gault and provincial party president was Lynne Scime.

The party was deregistered by Elections Ontario in January 2016.

History

The FCP was founded in 1987, as a political extension of the anti-abortion organization Campaign Life Coalition with anti-abortion Liberal members from the splinter group Liberals for Life. Donald Pennell, who had previously been a candidate for the Ontario Liberal Party in the Burlington South riding during the 1975 provincial election, was chosen as the FCP's first leader. In addition to promoting an anti-abortion position, the party developed a platform opposed to divorce, euthanasia, same-sex marriage and adoption of children by same-sex couples, embryonic stem cell research, in vitro fertilization, pornography, and contraception.

The party's first election was the 1987 provincial election, where the party ran 36 candidates for 48,110 votes overall and 1.3% of the vote in only four weeks of existence to organize for a fourth place showing ahead of the Libertarians. This solid performance from the upstart party led to expansion into new ridings with bigger membership base.  The party's strongest showing was in the 1990 provincial election, when it received over 100,000 votes, once again good enough for a fourth place showing ahead of the Confederation of Regions Party. In 1990, several candidates received over 10% of the popular vote (the best was 13%). The party ran 76 candidates.

Its strong support declined dramatically in the 1995 and 1999 elections with fourth placings ahead of Natural Law, followed by a modest recovery in 2003 when the FCP ran in 51 of 103 ridings, but dropped from fourth to fifth place just below the Greens. The minor breakthrough was made, according to FCP leader Giuseppe Gori, through the democratization of the internet beyond the mainstream media and hope for a form of proportional representation ballot electoral reform. The party nominated 83 candidates in the 107 ridings for the 2007 provincial election; in those 83 ridings, it obtained 1.045% of the votes, or 0.82% province-wide. The FCP stayed in fifth place, under the Greens, but above the other minor parties.

The loss of traction in 1995 was blamed on the true blue wave of the Common Sense Revolution by the Mike Harris led Ontario PCs, taking with it a large swatch of anti-abortion socially conservative constituency from the traditional FCP base of support via the "Mulroney Effect" as was coined by the Campaign Life Coalition.

Pennell was succeeded by Giuseppe Gori in 1997, who lead the party into the 1999 election. The party achieved limited media attention by conducting a demonstration at Queen's Park featuring three "cloned sheep" to represent Progressive Conservative leader Mike Harris, Liberal leader Dalton McGuinty and New Democratic Party leader Howard Hampton. The FCP's intent was both to indicate their opposition to cloning technology, and to suggest that the major parties were identical in ignoring family issues, using the slogan "Liberal, Tory, NDP same old status quo story".

The FCP supported the 2007 electoral reform referendum for a mixed-member proportional representation (MMP) hybrid voting system.

The FCP set, according to the Toronto Star, a record for the number of family members running as candidates in a single election in 2007. Eight members of the Kidd family and six members of the Carvalho family are running as candidates in the Greater Toronto Area. The newspaper could not find a Guinness Book record for such a feat.

The party nominated 31 candidates in the 107 ridings for the 2007 provincial election; in those 31 ridings, it obtained 0.23% of the votes province-wide. The FCP dropped to sixth place as the Greens and Libertarians surpassed. Gori stepped down in 2009, and Phil Lees was acclaimed leader.

After the 2011 provincial election, the FCP worked on local advocacy campaigns within various communities around the province, most notably involving the challenge of Bill 13, the anti-bullying legislation introduced by the Ontario Liberal government. Lees was a speaker at two Queen's Park Bill 13 protest rallies in early 2012. Education soon became the prime issue for the FCP.  The FCP stated in early 2014 that it intends to become more active and visible between elections, to better represent what it calls the "traditional-principled" electorate in Ontario, which led it to move closer towards a grassroots participatory democratic political ideology.

After the 2014 election, the Reform Party of Ontario had been deregistered by Elections Ontario for failing to run candidates, and the FCP had finished poorly with its worst showing in a distant seventh place, running only six candidates in 2014 for 0.09% of the votes province-wide for the former fourth party just more than a quarter century previous. The party voted to change its name to the New Reform Party of Ontario (NRP) in a December 2014 membership vote and began the process to overhaul its principles, policies, and platform, reorganizing the central office, and reestablishing provincial executive council regionally in time for the next provincial election. In 2015, Gault stood in the Simcoe North byelection against newly chosen Progressive Conservative leader Patrick Brown; Gault placed fifth out of eight candidates, with 197 votes and 0.50%. The party was deregistered in 2016, shortly after Gault filed to run in the Whitby—Oshawa by-election; Gault was formally included as an independent, though he continued to promote the party. He later withdrew from the race and endorsed Greg Vezina of the None of the Above Party of Ontario, which he stated shared the NRP's "3Rs of Democracy" idea of responsible government, referendum, and recall.

Relationship with the Christian Heritage Party
The NRP's membership overlapped significantly with that of the federal Christian Heritage Party of Canada. The parties shared many socially conservative policies, but had no organizational connection.

Ideology
New Reform Ontario's principles remained the same as they were with the FCP, which include respect for life, freedom, and ownership of property. The NRP "adheres to principles expressed in the Canadian Constitution that recognize the supremacy of God and the rule of law, natural law and just human law. The New Reform Party believes in the democratic principle of subsidiarity: Government is an institution created by people, while people's fundamental rights are inherent in every human being as each one is created by the Creator God. The role of government is restricted to what individuals and private organizations cannot do by themselves. The New Reform Party is committed to restricting its own policies and rule accordingly, were it elected to govern." The NRP believed all people are equal and should be treated as such under the law.

On familial issues, they emphasized "the family, rather than the individual" as the "basic building block of our society", and asserted that the promotion of stronger family units will result in reduced social problems and a more robust workforce.  On marriage issues, the party emphasised the family unit, favouring heterosexual married couples, as it opposed spousal benefits for same-sex couples and common-law heterosexual couples.  The NRP supported increasing personal and spousal tax exemption, and providing assistance to single mothers who choose to carry a pregnancy to term.  It also recognized "the work of mothers in the nurturing of children", and supported increased tax benefits for stay-at-home parents.  The party opposed Sunday shopping and supported a housing and taxation policy beneficial to family. On human life issues, the party supported an end to the taxpayer funding and support of abortion by the government, and the "harvesting" and production of "spare parts" by keeping anencephalic babies alive. On education issues, they supported funding of all schools, not just the public and Catholic systems favouring options for families to choose the form of education that best suits their values and needs, and the protection of parental values in the school setting.

The party's "Contract with Ontario", after the 2007 election, incorporated 12 points: "We will not breach your trust and we will uphold the truth; we will govern according to moral principles, defending life, freedom and property; we believe in the value and dignity of the human person over and above material goods, ideologies and corporate entities; we will defend the traditional family as the first government where children are educated in knowledge, wisdom and responsibility; we believe any government above the family is delegated and must be chosen through fair and democratic elections; we will maintain an optimum amount of government and avoid government duplication of what individuals, families, associations, groups and businesses can do; we believe an optimum amount of government can greatly improve the economic environment and thus, the standard of living, employment levels, and wealth creation; we believe people have free will and are called to exercise it; we believe people are dignified by employment; we believe people fully develop their potential by self-employment; we believe competition and high standards drive excellence; we do not believe in government or corporate monopolies."

The New Reform Ontario's ideals on various matters were generally traditional, being fiscal, economic, social, libertarian reformed conservative in tone, although not universally so.  For one example, the NRP opposed the privatization and firesale of Hydro One by the Wynne Ontario Liberal government to pay down the debt and balance the budget, as it had no mandate from its recent majority election having not run on the idea and is just a "quick cash grab to pay short term projects and past financial mistakes" which run counter to free market economics. New Reform Ontario supported a reduction in the size of government, and "the long-term removal of all measures that insulate industries, businesses, financial institutions, professions and trade unions from domestic and foreign competition". The NRP believed that the limited government has a reduced role to play in issues relating to environmental, educational, and health care management, and ensuring access to health services regardless of ability to pay.

Party leaders

 Donald Pennell (1987–1997)
 Giuseppe Gori (1997–2009)
 Phil Lees (2009–2014)
 Eric Ames (2014) (interim)
 James Gault (2014–2016)

Election results

Election candidates
Family Coalition Party of Ontario candidates, 1987 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 1990 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 1995 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 2003 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 2007 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 2011 Ontario provincial election
Family Coalition Party of Ontario candidates, 2014 Ontario provincial election

See also
List of Ontario general elections
List of Ontario political parties

References

External links

1987 establishments in Ontario
2016 disestablishments in Ontario
Conservative parties in Canada
Organizations based in Hamilton, Ontario
Political parties established in 1987
Political parties disestablished in 2016
Defunct provincial political parties in Ontario
Right-wing populism in Canada

New Reform Party of Ontario


LÉglise épiscopalienne de l'Emmanuel en anglais Emmanuel Episcopal Church, située à Genève en Suisse, est une paroisse épiscopalienne anglophone de la convocation des Églises épiscopaliennes en Europe, membre de la Communion anglicane.

Description
L'église était auparavant connue sous le nom de The American Church (et officieusement sous le nom de The American Chapel) mais cette désignation est abandonnée en 1977 à la lumière de la diminution de la participation américaine à la congrégation. En décembre 1924, l'église est constituée en fondation caritative de droit suisse : La Fondation de la Chapelle d'Emmanuel.

Histoire
En 1872, un groupe multiconfessionnel d'Américains demanda le soutien de l'Église épiscopale des États-Unis pour fonder une église à Genève. Cela a été refusé et le groupe a fondé indépendamment une église «Union» cette année-là.

En 1873, l'Église épiscopale envoya le révérend William Chauncy Langdon pour fonder une église à Genève. Le premier service de la nouvelle église eut lieu au temple de la Fusterie le 28 juillet 1873, et en août l'évêque William Croswell Doane présida une réunion où l'église reçut le nom "Emmanuel" et un Vestry (conseil de paroisse) a été élu.

Une période de friction entre les deux églises a pris fin lorsqu'elles ont été fusionnées en juin 1875. L'accord de fusion comprenait la disposition "... l'église combinée... pourrait abandonner le nom d'Emmanuel". Les articles de presse au moment de l'ouverture et de la consécration du bâtiment (1878) font le plus souvent référence à "l'Église épiscopale américaine".

En 1876, The Emmanuel Chapel Company est formée pour la construction d'une église; MM Barbey, Bates, Delavin, Collins et Marcelin étant les administrateurs. La première pierre du bâtiment a été posée le 27 juillet 1877 par l'ancien président américain Ulysses S. Grant sur un terrain donné par Henry I. Barbey, sur ce qui était alors la rue des Voirons. Le premier service a eu lieu dans l'église le dimanche de Pâques, le 21 avril 1878, en présence du consul et du vice-consul américains. Le bâtiment a été consacré le 24 août 1878 par l'évêque Abram Newkirk Littlejohn de Long Island.

L'église se dresse sur un terrain gagné sur le lac au début du XVIIIe siècle. Elle s'étend sur un axe approximativement sud-ouest à nord-est, en raison des contraintes de son environnement.

Une extension, la Maison Paroissiale, a été conçue par Edmond Fatio et inaugurée en novembre 1930. Elle est rattachée à l'extrémité "Est" de l'église, et contient les salles paroissiales, les bureaux et la bibliothèque en anglais (anciennement la « bibliothèque américaine ») ouvrant sur la rue de Monthoux.

L'orgue actuel, de Hans Füglister, a été inauguré le 23 juin 1991.

Personnalités
 Henry I. Barbey (1832–1906), époux de Mary Lorillard Barbey, était à l'origine membre de l'Église "Union" puis membre de l'Emmanuel Sacristie pendant 31 ans. Il fit don du terrain pour la construction du bâtiment de l'église, et finança en partie sa construction et son exploitation pendant les premières années. Une fenêtre du côté "Nord" (N2) lui est dédiée. Il était l'oncle d'Edmond Fatio, architecte de la Maison Paroissiale.

 James T. Bates, créateur du quotidien Tribune de Genève, fut membre fondateur de l'église et membre de la sacristie pendant 38 ans. Une fenêtre sur la La face « Nord » (N5) lui est dédiée.

 Rev. William Chauncy Langdon, le premier recteur, et George Washington Holland (commémoré dans la fenêtre latérale "Sud", S1) étaient deux des cofondateurs du YMCA.

 Le révérend chanoine Nicolas T. Porter (recteur 2000-2005) et son épouse Dorothy étaient les fondateurs de Jerusalem Peacebuilders

 Autres dédicaces de vitraux :
N1 : Martha B. Wheaton, 6 juillet 1879
N3 : Elizabeth Alvina Hyde, 1814-1886
N4 : Margarita Alden Parks, 3 janvier 1854 - 25 février 1888
S3 : Mary Norwood Howell
S4 : Jane E. Vail, 1848-1934
S5 : Charles M. Belden, Recteur : 1902-1919

 Les fidèles en visite incluent le président Dwight D. Eisenhower et le militant des droits civiques Andrew Young.

Notes et références

Lien externe

 Site web de l'Église épiscopalienne de l'Emmanuel de Genève

Voir aussi
 Église anglaise de Genève

Genève
Anglaise
Geneve Trinite Anglaise
Édifice religieux achevé en 1878
Église épiscopalienne des États-Unis
Église dédiée à l'Emmanuel

Église épiscopalienne de l'Emmanuel


La tangara turquesa (Tangara mexicana) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, perteneciente al  numeroso género Tangara. Algunos autores sostienen que la subespecie T. mexicana brasiliensis se trata de una especie separada. Es nativa de América del Sur, en la cuenca amazónica, en el escudo guayanés, en el este de Brasil y en Trinidad y Tobago.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el este de Colombia, hacia el este por el sur y este y noreste de Venezuela, Trinidad, Guayana, Surinam, Guayana francesa y norte de Brasil, hacia el sur por el sur de Colombia, este de Ecuador, este de Perú, la totalidad de la Amazonia brasileña, hasta el centro de Bolivia. La subespecie T. mexicana brasiliensis se encuentra aislada en el litoral este de Brasil.

Esta especie es considerada bastante común en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes del bosque húmedo, islas fluviales, árboles dispersos de claros y árboles de Cecropia; preferentemente a menos de 500 m de altitud, pero frecuentemente hasta los 1000 m e incluso en algunos lugares hasta los 2000

Descripción
Alcanza 14 cm de longitud y pesa entre 20 y 26 g. Frente, mejillas y pecho de color azul turquesa oscuro; lores negros; nuca, dorso, alas y cola azul turquesa. Flancos azul turquesa oscuro, con manchas negras. Vientre de color amarillo pálido.

Alimentación
Se alimenta de diversos frutos, especialmente de Miconia y Cecropia, que busca en grupos de 3 a 10 individuos, generalmente de la misma especie. Además consume insectos.

Reproducción
Construye un nido en forma de taza voluminosa en algún árbol arbusto. La hembra pone tres huevos verdes grisáceos con manchas marrón.

Sistemática

Descripción original
La especie T. mexicana fue descrita por primera vez por el naturalista sueco Carlos Linneo en 1766 bajo el nombre científico Tanagra mexicana; su localidad tipo es: «México, error, se asume Cayena, Guayana Francesa».

Etimología
El nombre genérico femenino Tangara deriva de la palabra en el idioma tupí «tangará», que significa «bailarín» y era utilizado originalmente para designar una variedad de aves de colorido brillante; y el nombre de la especie «mexicana» se refiere a la localidad tipo errada, México.

Taxonomía

Los amplios estudios filogenéticos recientes demuestran que la presente especie es hermana de Tangara inornata.

Las clasificaciones Aves del Mundo (HBW) y Birdlife International (BLI) así como el Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) consideran a la subespecie T. mexicana brasiliensis, aislada en el este de Brasil, como una especie separada, la tangara ventriblanca Tangara brasiliensis, con base en significativas diferencias de plumaje. Se distingue porque la coloración azul es más clara, más plateada que turquesa; el vientre es blancuzco y el tamaño algo mayor. Esta separación no es seguida todavía por otras clasificaciones.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen cinco subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Grupo politípico mexicana:
 Tangara mexicana vieilloti (), 1857 – Trinidad.
 Tangara mexicana media (), 1902 – oriente de Colombia, Venezuela y noroeste de Brasil.
 Tangara mexicana mexicana (), 1766 – en las Guayanas.
 Tangara mexicana boliviana (), 1851 – desde el suroriente de Colombia hasta el norte de Bolivia y Brasil (al este hasta los ríos Negro y Madeira).

La forma descrita lateralis se considera inválida.

 Grupo monotípico brasiliensis:
 Tangara mexicana brasiliensis (), 1766 – al este de Brasil, desde el sur de Bahía hasta el sur de Río de Janeiro.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Tangara mexicana en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Tangara mexicana en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Tangara mexicana en Wikiaves.
Estampillas (Surinam) con RangeMap
 Galería de fotos de Turquoise Tanager en Vireo.

mexicana
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Tangara mexicana


Homyel Voblastı (Belarusça: Го́мельская во́бласць; Homel'skaya Voblasts; Rusça: Го́мельская о́бласть; Gomel'skaya Oblast) Belarus'un bir ilidir. Merkezi Homyel'dir. İlin diğer önemli kentleri Mazır, Zhlobin, Svetlahorsk, Rechytsia, Kalinkavichy, Rahachow ve Dobrush'dur. Çernobil Faciası'ndan en çok etkilenen illerden biridir.

Belarus'un Voblastları

Homyel Voblastı


Der Mount Victoria ist ein Berg im Nordosten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Der Berg liegt ca. 34 km südöstlich von Scottsdale und ca. 34 km westlich von St Helens. Er ist von der Mount Victoria Forest Reserve, einem staatlichen Schutzgebiet, das zur Bioregion des Ben-Lomond-Nationalparks gehört, umgeben. In der Reihe der höchsten Berge Tasmaniens steht er an 30. Stelle.

Der Berg ist eine bekannte Sehenswürdigkeit im Schutzgebiet und beliebt bei Wanderern und Bergsteigern.

Einzelnachweise

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien

Mount Victoria (Tasmanien)


විශ්වනාථ දේවාලය යනු ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි පිහිටි හින්දු දේවාලයකි. මෙය පිහිටා ඇත්තේ යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් වන ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහයේ බටහිර පෙදෙසේ ය. මෙම දෙවොල ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් කැපවූවකි. ශිව දෙවියන් ඇතැම්විටෙක "විශ්වනාථ" හෙවත් "විශ්වයට අධිපති" යනුවෙන් හඳුන්වන ලදී.

මෙම දේවාලය ඉදිකිරීම මෙහෙයවන ලද්දේ චන්දේල රජකු වූ ධංග විසිනි. මෙය නිමවා සම්පූර්ණ කෙරුණේ ක්‍රි.ව. 999 හෝ 1002දී යැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙහි ගෘහනිර්මාණ ශෛලිය මෙයට වඩා පැරණි ලක්ෂ්මණ දේවාලය සහ මෙයට පසුව ඉදිවූ කන්දාරියා මහාදේව දේවාලයට සමානත්වයක් දක්වයි. මෙහි විවිධ දෙවිවරුන්, සුරසුන්දරියන් (දිව්‍යමය ස්ත්‍රීන්), පෙම් යුවළවල් සහ මිත්‍යාමය සත්ත්වයින්ගේ රූ දක්නට ලැබේ.

ඉතිහාසය

විශ්වනාථ දේවාලයේ ද්වාරමණ්ඩපයට සවිකළ පූජා ශිලාලේඛනයක චන්දේල රජකු වූ ධංග විසින් ඉදිකළ ශිව දේවාලයක් පිළිබඳ තොරතුරු සඳහන් වේ. මෙම ශිලා ලේඛනයෙහි දිනය විවිධ අයුරින් අර්ථකථනය කොට 1056 VS (999 CE) හෝ 1059 VS (1002 CE) ලෙස යෝජනා වී ඇත.

මෙම ශිලා ලේඛනයේ සඳහන් වන්නේ ධංගගෙන් පැවතෙන්නකු වන ජයවර්මන් විසින් එම ලේඛනය 1173 VS දී පැහැදිළි අක්ෂරවලින් නැවත ලියවා ඇති බවයි. මින් පැවසෙන්නේ ධංග විසින් ශිව ලිංග ද්විත්වයක් සහිත අනර්ඝ ශිව දේවාලයක් ඉදිකළ බවයි. එක් ලිංගයක් වන මරකතේෂ්වර ("මරකත අධිපති") ලිංගය මරකතවලින් තැනූවකි. ප්‍රමාථනාථ ("ප්‍රමාථයන් හෙවත් පිසාචයන්-වැනි ආත්මයන්ට අධිපති") නැමැති අනෙක් ලිංගය පාෂාණයෙන් තැනූවකි. මෙම ශිලාලේඛනය ධංගගේ මරණින් පසු ලියවූවක් බැව් පෙනේ. එහි දැක්වෙන්නේ වසර සියයකටත් වඩා ජීවත් වීමෙන් පසු, ධංග සිය සිරුර ගංගා සහ යමුනා ජලයට භාරකොට මෝක්ෂයට පත්වූ බවයි. සෙසු චාන්දේලා දේවාල අභිලේඛන මෙන් නොව මෙහි චන්දේලවරුන්ගේ ප්‍රතිහාර අධපතීන් පිළිබඳ සඳහන් නොවේ. මින් හෙළිවන්නේ මේ කාලය වනවිට චන්දේලවරුන් තවදුරටත් ප්‍රතිහාරයන්ගේ යටත් වාසීන් නොවූ බවයි. මරකත ලිංගය (මරකත එබ්බවූ ලිංගයක් විය හැක) පිළිබඳ තොරතුරු ද මේ බවට සාක්ෂි සපයයි. පුරාණ ග්‍රන්ථ අනුව, මැණික්-එබ්බනූ ලිංගය යනු සිය අභිප්‍රායයක් ඉටුවූ පසු කෙරෙන පූජාවක් බැව් දැක්වේ. මේ අනුව යෝජනා වන්නේ ධංග විසින් මෙම දෙවොල ඉදිකළේ ස්වාධීන රජකු ලෙස ඉහළ දේශපාලන තත්ත්වයක් හිමිකරගැනීමෙන් පසුව බවයි.

ශිලා ලේඛනය මත පදනම්ව, මෙම දේවාලය ක්‍රි.ව. 999දී හෝ ක්‍රි.ව. 1002දී නිර්මාණය කළ බැව් විද්වත්හු විශ්වාස කරති. කෙසේනමුත්, කලා ඉතිහාසඥ ශෝපිතා පුන්ජා පවසන්නේ මෙම දේවාල වාර්තාවේ සඳහන් දෙවොල, විශ්වනාථ දේවාලය වීමට මෙන්ම නොවීමට ද ඉඩ ඇති බවයි. ඇයට අනුව, ධංග විසින් ශිලා ලිංගයට සහ මරකත ලිංගයට වෙනවෙනම දේවාල දෙකක් තනා ඇත.

මෙම ශිලාලේඛනයේ සඳහන් වන්නේ ඡිඡා (හෝ ඡිච්චා) නැමැත්තකු මෙම දෙවොලේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියා වූ බවයි. එසේම දේවාලයේ තොරණ සැලසුම් කරන ලද්දේ ශිල්පියාගේ සිරුරට ආරූඪ වූ වාස්තු විද්‍යාවට අධිපති විශ්වකර්ම දෙවියන් බවත් එහි දැක්වේ.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

විශ්වනාථ දේවාලය ලක්ෂ්මණ දේවාලයෙන් (ක්‍රි.ව. 930–950 පමණ) ඇරඹී කන්දාරියා මහාදේව දේවාලය (ක්‍රි.ව. 1030) සමයේ උච්චත්වයට පත් මධ්‍ය ඉන්දියානු ගෘහනිර්මාණ ශෛලියේ මහිමය කියාපායි. මෙම දේවාල ත්‍රිත්වය මගින් ඛජුරාහෝවේ වර්ධනය වූ කලා ශෛලියේ උච්චතම නිදසුන් වේ.

විශ්වනාථ භූමිය පංචායතන සංකීර්ණයක් ලෙස ඉදි විය. මෙහි එක් ප්‍රධාන දේවාලයක් සහ එය වටා වූ තිරේක කුඩා දෙවොල්වලින් සමන්විත ය. කෙසේනමුත්, වර්තමානයේ පවතින්නේ කුඩා දෙවොල් දෙකක් පමණකි. ප්‍රධාන දේවාලය නැගෙනහිරට මුහුණලා ඉදිකොට ඇත. මෙයට නැගෙනහිරින් පිහිටි නන්දි දේවාලය ශිවගේ වාහනය වන නන්දිහට පුදකොට ඇත. මෙහි ඇති 2.2 m උසැති නන්දි ප්‍රතිමාව ප්‍රධාන දේවාලයට මුහුණලා පිහිටා ඇත. නිරිතදිගින් පිහිටි දෙවොල ශිවගේ බිසව වූ පාර්වතී දේවිය වෙනුවෙන් ඉදිවූවකි. පාර්වතී දේවාලය තරමක් විනාශ වී ඇත. එහි ගර්භගෘහය සහ පියස්ස (ශිඛර) පමණක් දක්නට ඇත. මෙහි ගර්භගෘහයේ තලගොයකු මත සිටගත් පාර්වතී දෙවඟනගේ ප්‍රතිමාවක් දක්නට ලැබේ.

ප්‍රධාන දේවාලය නගර ශෛලියෙන් නිමවා ඇත: එහි ප්‍රවේශ ද්වාරයක් (අර්ධ-මණ්ඩප), කුඩා ශාලාවක් (මණ්ඩප), විශාල ශාලාවක් (මහා-මණ්ඩප), අන්තරාලයක්), සහ ගර්භගෘහය සමග පියැසි කුළුණක් (ශිඛර) දක්නට ඇත. මේවා පිහිටි පාදම ද කැටයම්වලින් අලංකාර කොට ඇත. පාදමේ සිට ද්වාරය තෙක් විහිදෙන පියගැට එක් පසෙකින් සිංහ රූ ද, අනෙක් පසින් හස්ති රූ මගින් ද අලංකාර කොට ඇත. ප්‍රධාන දේවාලයේ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර සැලැස්ම 27.5 m (අඩි 90) x 13.7 m (අඩි 45) යන පරිමාණවලින් යුක්ත ය.

ගර්භගෘහයේ ශෛලමය ලිංගයක් ඇත. අභිලේඛනයේ දැක්වෙන මරකත ලිංගය දක්නට නොලැබේ. ලිංගය වටා ප්‍රදක්ෂිණා කිරීමට මාර්ගයක් ඇත. ගර්භගෘහයේ පැති තුනක ආලෝකය සහ වාතාශ්‍රය ලැබීමට සඳත්‍රිත්වයක් ඇත.

මෙම ව්‍යූහය ඉදිකිරීමේ දී භාවිතා වූ ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍යය වැලිගල් ය.

ප්‍රතිමා

දේවාලයේ පාදමේ සප්තමාත්‍රිකාවියන් (සප්ත දේවතාවියන්), ශිවගේ බිසව වන පාර්වතී දෙවඟනගේ සහ නර්කනයේ යෙදෙන ගනේෂ ප්‍රතිමා සඳහා අවකාශ සලසා ඇත.

පාදමට ඉහළින් පිහිටි පිටත පෙදෙස කැටයම් තීරු තුනකින් සමන්විත ය. මෙහි විවිධ දෙවිවරුන්, අප්සරාවන් වැනි විවිධ සුරසුන්දරියන් (ස්ත්‍රී රූ) සහ මිත්‍යා රූ දක්නට ඇත. මෙම සුරසුන්දරියන් සින්දූර් (සාදිලිංගම් කුඩු) සිය නළලේ තවරමින්, ඇස්වල අඳුන් තවරමින්, ස්නානයෙන් පසු කොණ්ඩය මිරිකමින්, පතුළේ ඇනුණු කටු ඉවත් කිරීම, නර්තනයේ යෙදීම, කැඩපත ඉදිරියේ සිය රූ සපුව වර්ණනා කිරීම, වස්ත්‍ර පැළඳීම වැනි එදිනෙදා කටයුතුවල නියැළෙමින් සිටිනු නිරූපිත ය. ඔවුන්ගේ කොණ්ඩා විලාසිතා, අලංකාර වස්ත්‍ර, ආභරණ සහ හැඟීම් මතුකර පෙන්වන මුහුණු කැපී පෙනේ.

ගර්භගෘහයේ ඇති පරික්‍රම හෙවත් ප්‍රදක්ෂිණා පථය පිළිබඳ අලි ජාවිඩ් සහ ටැබසම් ජාවීඩ් පවසන්නේ "ඛජුරාහෝවේ ඇති අනර්ඝතම නාරි රූ වලින් සමන්විත බවයි". ඉන් එක් රුවක සුරසුන්දරියක් බටනලාවක් වයමින් සිය දේහය පසෙකට බර කොට ලාලිත්‍යානුකූලව නාරි දේහයේ සුන්දරත්වය නිරූපණය කරයි. අර්ධ වශයෙන් හානි වූ තවත් කැටයමක තරුණියක් නර්තන ඉරියව්වෙන් සිටිනු දැක්වේ. තවත් කැටයමක දරුවකු වඩාගෙන සිටින මවක් නිරූපිත ය. මෙහි ඇය පැත්තකට නැවී සිය දරුවා උකුල මත හිඳවා තබාගෙන සිටියි. තවත් කැටයමක ස්ත්‍රියක් සිය වම් පාදය පසුපසට නවා එහි සායම් තවරනු දක්නට ලැබේ. තවත් දසුනක යුවතියක් සිය තනපටය පසුපස ගැටගසන අයුරු දැක්වේ. මෙහි ඇගේ දේහය ලාලිත්‍යවත්ව නිරූපණය කොට තිබේ.

දේවාලයේ උතුරු සහ දකුණු බිත්තිවල ශෘංගාරාත්මක කැටයම් දැකගත හැක. මෙහි අන්තරාලය සහ ගර්භගෘහය අතර සන්ධියේ නව කන්දාරියා මහාදේව දේවාලයේ ඇති සුප්‍රකට "කරණම්කාර ලිංගික" දර්ශනයේ ප්‍රභේදයක් දැකගත හැක. කන්දාරියා දේවාලයේ ප්‍රතිමාවේ මෙන්, මෙහි ද යුවළට ස්ත්‍රීන් දෙදනකු විසින් සහාය වේ. නමුත් මිනිසා සිටින්නේ මුදුනේ ය. පහළ සිටින ස්ත්‍රිය සිය එක් අතකින් වම්පස සිටගෙන සිටින ස්ත්‍රියගේ භගමණිය පිරිමදින අතර, අනෙක් අත බිමට වාරු දී සිටියි. ඇතැම් කැටයම්වල මිනිසුන් පශු මෛථුන්‍යයේ යෙදෙන අතර, ස්ත්‍රීන් සිය දෑස් වසා සිටිනු නිරූපිත ය.

අභ්‍යන්තරයේ සියලු කුටිවල කුළුණු කැටයම් කොට ඇත. සිවිලිමේ සහ එයට ආධාර වන කුරුපාවල (brackets) සංකීර්ණ කැටයම් දක්නට ඇත. කෙසේනමුත්, විශාල ශාලාවේ කුරුපාවල ඇති කැටයම් දැඩිව විනාශ වී ඇත.

ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණ

ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා පිළිබඳ විවිධ අර්ථකථන යෝජනා වී ඇත. යටත්විජිත කලා පරිපාලක අර්නස්ට් බී. හැවල් සලකා ඇත්තේ මේවා හින්දු සමාජයේ පරිහානි අවධියක නිමැවුම් ලෙසයි. මීට වෙනස් මතයක් මගින් යෝජනා වී ඇත්තේ පුළුල්-මනසැති සමාජයක කාමශාස්ත්‍රය නිසා පෙළඹුණු කලාකෘති බවයි.

කොලොම්බියා විශ්වවිද්‍යාලයේ දකුණු ආසියානු කලා මහාචාර්ය විද්‍යා දෙහේජියා පවසන්නේ මෙම ප්‍රතිමා මගින් කෞල සහ කාපලික අංශවල චාරිත්‍ර නිරූපණය වන බවයි. එම අංශ මගින් විශ්වාස කෙරුණේ ලෞකික වරදෙහි බැ‍ඳීමේ ආශාවන්ට ඔරොත්තු දෙන අයට පමණක් මෝක්ෂය ලබාගත හැකිය යන්නයි. මෙවැනි පෙළඹවීම්වලට ඉහළින් යමකුට නැගී සිටිය හැකි නම්, ඔහුට කිසිදු බලපෑමක් සිදු නොවේ. මෙම අංශයන් නම්‍යශීලී චන්දේල පාලකයින්ට මෙවැනි "අතිශය මතභේදාත්මක ක්‍රියාකාරකම්වල නියැලීමට" පිටුවහලක් විය.

ඉන්දීය කලා ඉතිහාසඥ දේවාංගනා දේසායි අනුව, විශ්වනාථ සහ කන්දාරියා මහාදේව දේවාලවල ඇති කාමුක ප්‍රතිමා පහත කාර්යයන් සඳහා වැදගත් විය:
 මෙම ප්‍රතිමාවල ගැඹුරු, සැඟවුණු අරුතක් ඇත: එමගින් සන්ධ්‍යා භාෂාව (රූපකාත්මක කේත භාෂාව) උපකාර කරගනිමින් "යෝගික-දාර්ශනික සංකල්ප" නිරූපණය කරයි. තන්ත්‍රිකයන් (තන්ත්‍ර අනුගාමිකයන්) එවැනි භාෂා භාවිතා කළේ සිය ක්‍රියාකාරකම් මහජනයාට හෙළි වීම වැළැක්වීමටයි.
 මෙම ප්‍රතිමා මගින් වන්දනාවට පාත්‍ර වූ යන්ත්‍රයක් සඟවයි.
 මෙහි මෛථුන්‍යයේ යෙදෙන යුවළවල් දැක්වෙන රූප ගර්භගෘහය හා ශාලාව සම්බන්ධවන සන්ධිවල දක්වා ති‍බේ. මේවා ගොඩනැගිල්ලේ අවදානම් පෙදෙස්වල ආරක්ෂාවට මායානර්මයක් වශයෙන් යොදන්නට ඇත.
 මෙම ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා යෝගී නොවන සංචාරකයින්ට වින්දනයක් ලබා දිය හැකි විය.

කොලොම්බියා විශ්වවිද්‍යාලයේ කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු වන ෆ්‍රෙඩ් ක්ලයිනර් විශ්වාස කරන්නේ මෙම ප්‍රතිමා පූජනීය දේවාලයේ "සශ්‍රීකත්වය සහ දිවිය ප්‍රචාරණයටත්, ශුභ ආරක්ෂාව සැලසීමටත්" භාවිතා වන්නට ඇති බවයි. ඩෙලාවෙයාර් විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්වතකු වන මාගරට් ප්‍රොසර් ඇලන් සඳහන් කරන්නේ මෙම ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා මගින් මිනිස් දිවියේ අරමුණු නිරූපණය වන බවයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 විශ්වනාථ දේවාලයේ ප්‍රතිමා පිළිබඳ විස්තරයක්  - කාර්තේජ් විද්‍යාලයේ ජේම්ස් ලොච්ෆෙල්ඩ් විසිනි.
 විශ්වනාථ දේවාලයේ ගෘහනිර්මාණ අංග  - කාර්තේජ් විද්‍යාලයේ ජේම්ස් ලොච්ෆෙල්ජ් විසිනි.
 විශ්වනාථ දේවාලයේ පින්තූර - Virtual Museum of Images & Sounds

ඛජුරාහෝ
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ශිව දේවාල
10වන සිය‍වසේ හින්දු දේවාල
11වන සියවසේ හින්දු දේවාල
11වන සියවසේ නිමකළ ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
ඛජුරාහෝවේ හින්දු දේවාල

විශ්වනාථ දේවාලය, ඛජුරාහෝ


تل حميس هي مدينة تقع في شمال شرق محافظة الحسكة في شمال شرق سوريا ضمن منطقة القامشلي، تبعد عن مدينة القامشلي حوالي 40 كم. وهي المركز الإداري لناحية تل حميس.

بلغ عدد سكان تل حميس في تعداد عام 2004 ما يقارب5،161 نسمة. غالبية سكان المدينة هم من قبائل شمر العربية.

وصلات خارجية
 موقع مدينة القامشلي

بلدات سوريا
بلدات في محافظة الحسكة
تجمعات سنية في سوريا
محافظة الحسكة
مدن سوريا

تل حميس


Felício Toledo (estado do Rio de Janeiro, 3 de abril de 1881 — Niterói, 27 de dezembro de 1952) foi um compositor, regente e professor brasileiro.

Biografia

Filho de tradicional família fluminense, Toledo foi um dos principais animadores da arte musical da cidade de Niterói, cidade que era a então a capital estadual do Rio de Janeiro.

Embora fosse do interior do estado do Rio de Janeiro, Toledo era radicado há bastante tempo na cidade de Niterói; onde junto com o maestro José Botelho, e outros músicos, foi fundador do Conservatório de Música de Niterói. Também foi diretor da Orquestra Sinfônica de Niterói.

Tornou-se secretário do Banco de Niterói e do Colégio Brasil, a pedido do professor João Brazil. Deu aulas de teoria e solfejo no Instituto de Educação.

O "Hymno do Centenario da Creação da Villa Real da Praia Grande, hoje cidade de NICTHEROY", de 1919, tem música do maestro Felício Toledo e os versos do Dr. Senna Campos.

Faleceu em sua residência, na Alameda São Boaventura nº 425, no bairro do Fonseca; sendo sepultado no Cemitério de Maruí, localizado no bairro do Barreto, ambos bairros situados na cidade de Niterói.

Em sua homenagem um importante logradouro público no Centro da cidade de Niterói recebeu a denominação de Rua Maestro Felício Toledo. De semelhante modo, a cidade de Araruama também o homenageou com uma rua, no bairro da Pontinha.

Maestros do estado do Rio de Janeiro
Compositores eruditos do Brasil

Felício Toledo


992 ස්වෝසි යනු ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙක් සහ, සූර්යයා වටා කක්ෂගතව ඇති සුළු ග්‍රහයෙකි. ඔටෝ ස්ටෲවෙ විසින්, 1922දී, ඇඑජහී, විස්කෝන්සින්හී, විලියම්ස් බේහී, පිහිටි යර්කීස් නිරීක්ෂණාගාරය මෙය සොයාගැනුනි. එය නම් කෙරුණේ,  ස්ටෲවෙ අනුව යමින් නම් කෙරුණු මැක්ඩොනල්ඩ් නිරික්ෂණාගාරයේ අඟල්-82 දුරදක්නය නිපැයූ   වෝනර් හා ස්වෝසි සමාගමෙහි, අම්බ්‍රෝස් ස්වෝසි අනුව යමිනි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ඩිස්කවරි සර්කම්ස්ටන්සර්ස්: නම්බර්ඩ් මයිනර් ප්ලැනට්ස්

ප්‍රධාන වළල්ලට අයත් ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ
පුද්ගලයන් අනුව යමින් නම් කෙරුණු ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ
1922දී සොයාගත් තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තූන්
ස්ටෲවෙ සන්තානය

992 ස්වෝසි


كأس أوروبا 1962–63 النسخة الثامنة لبطولة دوري أبطال أوروبا بمسماها القديم كأس أوروبا للأندية، فاز بالبطولة فريق اي سي ميلان للمرة الأولى بعد تغلبه على فريق بنفيكا 2-1. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين على ملعب ويمبلي في لندن بتاريخ 27 مايو من عام 1963.

شاركت ألبانيا للمرة الأولى في البطولة.

الدور التمهيدي

دور ال 16

ربع النهائي

نصف النهائي

النهائي

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1962-63
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1962–63