طريقة العناصر المنتهية ، ويطلق عليها أيضاً اسم تحليل العناصر المنتهية، هي طريقة تحليل عددي لإيجاد الحلول التقريبية للمعادلات التفاضلية الجزئية بالإضافة إلى الحلول التكاملية. يعتمد الحل إما على إلغاء المعادلات التفاضلية الجزئية نهائياً (في الحالات الساكنة) أو تقريب المعادلات التفاضلية الجزئية إلى معادلات تفاضلية نظامية والتي يكون من الممكن حلها باستخدام عدة طرق كطريقة أويلر أو رونغي-كوتا.

و تعد طريقة العناصر المنتهية إجراءا رياضيا عاما يستخدم في المهام الفيزيائية المختلفة في العمليات التطبيقية العددية. والتطبيق الأكثر انتشارا لطريقة العناصر المنتهية هو في مجال ميكانيكا المواد وفي فحص القوة وتشوه المواد الصلبة ذوات الأشكال الهندسية المعقدة. يعود ذلك إلى أن استعمال الطرق الكلاسيكية في هذه الحالات أثبت صعوبته أو عدم إمكانية أستخدامه. وقد أسست طريقة العناصر المنتهية على الحل العددي للأنظمة المعقدة المبنية من المعادلات التفاضلية.

في مجال حساب الجسم الصلب على سبيل المثال تقسم إلى عدد كبير محدود من الأجزاء الصغيرة بسيطة الشكل، مثلا مربعات كثيرة صغيرة أو رباعي سطوح. فهي «العناصر المحدودة». سلوكهم البدني يمكن حسابها بشكل جيد نظرا لهندستها البسيطة مع وظائف نهج مألوفة. ويستنسخ السلوك البدني للجسم بأكمله من خلال كيفية رد فعل هذه العناصر علي القوات والأحمال والقيود، وكيفة ردود فعل الأحمال وفي الانتقال من عنصر واحد إلى النشر التالي من خلال شروط محددة الاستمرارية التي تعتمد علي المشاكل والتي يجب ان تفي بوظائف النهج.

تحتوي دالات النهج على المعلمات التي عادة ما يكون لها معنى مادي، مثل نقل نقطة معينة في الجزء في نقطة معينة في الوقت. وبالتالي فان البحث عن وظيفة الحركة يرجع إلى البحث عن قيم معلمات الوظائف. باستخدام المزيد والمزيد من المعلمات (على سبيل المثال، المزيد والمزيد من العناصر الأصغر) أو وظائف النهج ذات القيمة العالية بشكل متزايد، يمكن تحسين دقة حل تقريب.

كان التطوير من ال [FEM] يمكن في المراحل الأساسية فقط بالتطوير من حاسوبات قوية، بما ان هو يتطلب قوة معالجة كبيرة. ولذلك فقد صيغت هذه الطريقة منذ البداية بطريقه مناسبة للحاسوب. وقد حققت تقدما كبيرا في معالجة المجالات الحسابية بأي شكل من الاشكال.

تطبيقات

 هناك العديد من التطبيقات لطريقة العناصر المنتهية وأغلبها تتعلق بالهندسة الميكانيكية بشكل أو بآخر، حيث تستخدم هذه الطريقة ضمن عملية تصميم وتطوير المنتجات المختلفة. بعض برامج حساب العناصر المنتهية الحديثة تقوم بدراسة الحرارة، المغناطيسية الكهربائية، تدفق السوائل...الخ.
 في مجال الهندسة المدنية تستخدم طريقة العناصر المنتهية للتحليل الساكن والديناميكي للجسور والمنشآت الهيكلية ثلاثية الأبعاد والسدود والخزانات وغيرها وذلك بالاستعانة بتطبيقات متخصصة بالتحليل الإنشائي ومن هذه التطبيقات الشائعة تطبيقات الساب  و الايتابس  و أوتوديسك روبوت  و الستاد . و تساهم الدقة العالية في الحل في الحصول على متانة عالية للمنشأة بالإضافة إلى تخفيف وزنها وتقليص المواد اللازمة وبالتالي الكلفة اللازمة للإنشاء.
 في مجال هندسة الجيوتكنيك تستخدم طريقة العناصر المنتهية في تحليل الأنفاق والمنشآت تحت الأرضية ، وكذلك في تحليل تفاعل المنشأ مع التربة المحيطة به في أثناء فترة التحميل وتحليل أساسات الآلات الثقيلة والمعقدة وغيرها.
 في مجال ميكانيك السوائل والمنشآت المائية يمكن باستخدام طريقة العناصر المنتهية تحليل جريان السوائل والمنشآت المعرضة إلى ضغوط مائية كبيرة كالغواصات وغيرها.

شرح طريقة العناصر المنتهية

سوف نستخدم مثالين بسيطين لشرح طريقة العناصر المنتهية، والتي من خلالها من الممكن استخلاص الطريقة العامة. في النقاش التالي، يجب على القارئ أن يكون متفهما لمبادئ علم الحسبان والجبر الخطي.

P1 هي مسألة أحادية البعد، معطاة على الشكل التالي:

حيث  معلوم و هو تابع مجهول للمتحول ، و هو المشتق الثاني للتابع  بالنسبة للمتحول .

المسألة ثنائية البعد البسيطة هي مسألة ديركلت وتعطى على الشكل التالي:

حيث  هي منطقة مفتوحة متصلة في المستوي الثنائي البعد  الذي تكون حدوده  هي عبارة عن مضلع ذو شكل جميل. و و هي المشتقات الثانية للمتحولين  و على الترتيب.

من الممكن حل المسألة أحادية البعد بحساب المشتق العكسي. لكن هذه الطريقة في حل مسألة القيمة الحدية (boundary value problem) تصلح لحل المسائل أحادية البعد ولا يمكن تعميمها إلى مسائل ذات أبعاد أعلى أو مثال لها الشكل  ولهذا السبب كان من الضروري تطوير طريقة العناصر المنتهية، بدءاً من البعد الأحادي وتعميمها على الأبعاد الأعلى.

الشرح هنا سوف يتم على مرحلتين والتي تعكس المرحلتين الأساسيتين الواجب تطبيقهما لحل مسألة القيمة الحدية باستخدام طريقة العناصر المنتهية:
 الخطوة الأولى: تبسيط مسألة القيمة الحدية إلى شكل بسيط تنتفي معه الحاجة إلى استخدام الحاسب للحل، بل يكون من الممكن حلها يدوياً باستخدام الورقة والقلم.
 الخطوة الثانية: هي التقطيع، حيث يتم تجزئة الشكل إلى عناصر منتهية وحل كل عنصر على حدة.
بعد هذه الخطوة سيكون لدينا صيغة متكاملة لحل مسائل ذات درجات عالية لكن يجب أن تكون خطية والتي حلولها ستكون حلاً تقريبياً لمسألة القيمة الحدية. ومن ثم يتم برمجة هذه الطريقة على الحاسوب.

الصيغة المتحولية

الخطوة الأولى هو تحويل P1 و P2 إلى مكافئاتها المتحولية. إذا كان  هو حل لـ P1، عندها من أجل أي دالة متصلة  يحقق شروط الانتقال الحدي، مثلاً:
 عند  و، يكون لدينا
 (1)

وبشكل معاكس، من أجل قيمة معطاة لـ  فإن (1) تكون محققة من أجل أي دالة متصلة  وعندها من الممكن أن يبرهن أن  ستكون حلاً لـ P1 (برهان هذا ليس بالأمر السهل وهو يعتمد على فضاء سوبوليف).

وباستخدام التكامل بالأجزاء على يمين المعادلة (1) سنحصل على مايلي:
 (2)

حيث تم افتراض أن .

برهان يظهر وجود حل وحيد

من الممكن اعتبار أن  هو عبارة عن تابع مستمر مطلق للثنائية  بحيث أن  عند  و (انظر فضاء سوبوليف). مثل هذه التوابع تكون ضعيفة (قابلة للاشتقاق مرة واحدة) وتكشف عن الخريطة الخطية الثنائية المتناظرة  ومن ثم تعرف جداء داخلي الذي يحول  إلى فضاء هلبرت.
ومن ناحية أخرى، فإن الطرف الأيسر  هو أيضاً جداء داخلي، ولكن هذه المرة على الفضاء Lp . وتطبيق لمبرهنة تمثيل رايسز على فضاءات هلبرت يظهر أنه يوجد حل وحيد  يحل (2) وبالتالي يحل المسألة P1.

الصيغة المتحولية لـ P2

إذا تم التكامل بالأجزاء باستخدام مبرهنة غرين حيث نجد أنه إذا كان  هو حل لـ P2، فإنه من أجل أي  يكون

حيث  تحقق التدرج وترمز إلى الجداء الداخلي في المستوي ثنائي البعد.

التقطيع

الفكرة الأساسية في طريقة العناصر المنتهية هو استبدال المسألة الخطية ذات الأبعاد اللانهائية:
أوجد قيمة  بحيث أن

بصيغة بعدية منتهية:

(3) أوجد  حيث

حيث  هو فضاء جزئي خطي ذو عدد أبعاد منته من . هناك العديد من الخيارات لـ . لكن في طريقة العناصر المنتهية نعتبر  على أنها فضاء للأجزاء الخطية للتابع.

في المسألة P1، نأخذ المقطع  باختيار   قيم من  ونعرف  على الشكل:

حيث نعرف  و
. لاحظ أن التوابع في  هي توابع غير قابلة للاشتقاق بالاعتماد على التعريف المبدئي للحسبان. إذا كان  فإن المشتق يكون عادة غير معرف عند أي , . لكن يوجد مشتق عند كل قيمة للمتحول  ومن الممكن استخدام هذا المشتق لغرض التكامل بالأجزاء.

من أجل المسألة P2 نحتاج أن تكون  عبارة عن مجموعة من التوابع من . في الشكل الموضح على اليسار، يظهر تثليث مضلعي لمنطقة مضلعية من 15 ضلع  في المستوي (في الأسفل)، والتابع الخطى المجزأ (ملوناً، في الأعلى) لهذا المضلع الذي يكون خطياً على كل مثلث من التثليث. حيث أن الفضاء  سيحتوي على توابع تكون خطية على كل مثلث من التثليث المختار.

تظهر  مكتوبة على الشكل  في بعض المراجع، وذلك بسبب أنه يوجد هدف في الحصول على حلول أدق وأدق للمسألة المتقطعة (3) الذي سيكون إلى حد ما سيؤدي إلى حد المسألة الأصلية في إيجاد القيم الحدية للمسألة P2. يتم عنونة التثليث باستخدام معامل ذو قيمة حقيقية  والذي يكون ذو قيمة صغيرة. سوف يتم ربط هذا المعامل بحجم أكبر مثلث وسطي الحجم في التثليث. وعندما نزيد تجزئة التثليث فإن فضاء التقطيع الخطي  يجب أن يتغير مع  كما يوضح الترميز .

انظر أيضًا

 طريقة الصلابة المباشرة

مراجع

اختراعات روسية
اختراعات كندية
تحليل إنشائي
معادلات تفاضلية جزئية
معادلات تفاضلية عددية
ميكانيكا أجسام صلبة
ميكانيكا استمرارية
ميكانيكا الموائع

طريقة العناصر المنتهية


Stefan Bellof (Gießen, Zapadna Njemačka, 20. studenog 1957. − Spa-Francorchamps, Belgija, 1. rujna 1985.) je bio njemački vozač automobilističkih utrka.

Godine 1980. osvojio je naslov prvaka u Njemačkoj Formuli Ford 1600, a 1981. osvaja treće mjesto u Njemačkoj Formuli 3. U Europskoj Formuli 2 je nastupao 1982. i 1983. U prvoj sezoni je za momčad Maurer Motorsport pobijedio na stazama Hockenheimring i Silverstone, te s 33 osvojena boda završio na četvrtom mjestu konačnog poretka vozača. U drugoj sezoni je osvojio devet bodova, te završio na devetom mjestu konačnog poretka vozača. Godine 1984. u bolidu Porsche 956 je osvojio naslov prvaka u World Sportscar Championship prvenstvu. Iste godine osvojio je naslov i u Deutsche Rennsport Meisterschaft prvenstvu.

U Formuli 1 je nastupao 1984. i 1985. za momčad Tyrrell. U prvoj sezoni je stigao do bodova na Velikoj nagradi Belgije i Velikoj nagradi San Marina, a na Velikoj nagradi Monaka i do postolja, no u sredini sezone Tyrrell je bio optužen po četiri točke: uzimanje dodatnog goriva tijekom utrke, uzimanje ilegalnog goriva (mješavina aromatske vode), opremanje bolida ilegalnim dovodima goriva (od spremnika vode prema sustavu za ubrizgavanje vode), te korištenje balasta koji nije bio pravilno učvršćen za bolid (olovne kuglice u spremniku vode). Momčad je vrlo brzo isključena iz prvenstva te je diskvalificirana sa svih prethodnih utrka te godine, tako da su Bellof, njegov momčadski kolega Martin Brundle, te Tyrrell, ostali bez svih osvojenih bodova. Sljedeće sezone Beloff je najbolji rezultat ostvario na Velikoj nagradi Detroita, kada je osvojio četvrto mjesto.

Dana 1. rujna 1985. Bellof je vozio utrku 1000 km Spa-Francorchampsa u World Sportscar Championship prvenstvu. U 78. krugu utrke u borbi za prvo mjesto, Bellof je prije zavoja Eau Rouge, prednjim desnim dijelom svog Porschea 956B, udario u stražnji lijevi dio bolida Jackyja Icxa. Ickxov bolid udario je u zid s desne stražnje strane, dok je Bellofov bolid udario ravno u barijeru, nakon čega je jedan dio bolida zahvatila vatra. Ickx je izašao iz svog bolida, te otišao do Bellofa, gdje je pomagao radnicima osiguranja i timu medicinske pomoći u izvlačenju Bellofa koje je trajalo 10 minuta. Nijemcu nažalost nije bilo pomoći. Zbog teških unutarnjih oštećenja, nedugo nakon što je stigao u bolnicu, bio je proglašen mrtvim.

Izvori

Vanjske poveznice
Stefan Bellof - Driver Database
Stefan Bellof - Stats F1
All Results of Stefan Bellof - Racing Sports Cars

Njemački vozači Formule 1

Stefan Bellof


Komárany este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 505 locuitori.

Istoric
Localitatea Komárany este atestată documentar din 1303.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Komárany


Christoph Peck (* 1948 in Schmallenberg-Oberkirchen; † 4. Juli 2011 in Köln) war ein Journalist und Redakteur.

Leben
Peck wurde im sauerländischen Oberkirchen geboren. Anschließend lebte er in Essen und studierte danach in Köln Germanistik und Philosophie. Nach dem Studium arbeitete er ab 1970 beim WDR-Fernsehen. Darauf war Peck bei der NRZ, der Kölnischen Rundschau und dem Kölner Stadt-Anzeiger tätig. 1982 wechselte er zur Spiegel-Redaktion. Sieben Jahre später wurde er stellvertretender Chefredakteur beim Esquire in München und 1991 geschäftsführender Redakteur bei der Zeitschrift Capital. Im Jahr 1996 machte sich Peck selbständig. Anfang 2003 übernahm Peck den Posten des Chefredakteurs bei der Zeitschrift Wirtschaftsjournalist. Zwischenzeitlich erhielt er auch Lehraufträge. Von 1998 bis 2003 war er Leiter der Bonner Journalisten-Akademie. Danach erhielt er von 1994 bis 1996 ein Lehrauftrag an der Universität Münster und ab 2007 einen Lehrauftrag Universität Mainz. Zudem war er Dozent am FAZ-Institut. Peck hat an mehreren Buchveröffentlichungen mitgewirkt. Er war verheiratet und hatte drei Kinder. Nach längerer Krankheit verstarb er im Alter von 63 Jahren in Köln.

Werke (Auswahl)
 Christoph Peck: China. Ceres, 1993
 Christoph Peck (Hrsg.), Michael Thiess (Hrsg.): Investors-Guide China, Joint-Ventures im größten Markt der Welt. Schäffer-Poeschel Verlag, 1997, ISBN 3-7910-1021-2.
 Christoph Peck (Hrsg.): Ruhrkraft – Eine Region auf dem Weg zur Weltspitze. Hoffmann und Campe, 2008, ISBN 3-455-50095-1.

Weblinks
 Uni Münster – Kurzbiografie (PDF; 79 kB)

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Wirtschaftsjournalist
Chefredakteur
Person (Schmallenberg)
Deutscher
Geboren 1948
Gestorben 2011
Mann

Christoph Peck


Erich Gamma, İsviçreli yazılımcı.

Zürih'teki IBM Rational Zurich Research Lab. 'in teknik direktörüdür. Zürih Üniversitesi'nde dersler vermektedir. Design Pattern'lerini yaratan 4'lü çetenin baş adamıdır. Helm, Johnson ve Vlissides ile beraber yazdıkları Design Patterns kitabı bilgisayar dünyasında klasik haline gelmiştir.

Yaşayan insanlar

Erich Gamma


بلدية لييتور (بالإسبانية: Liétor) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية لييتور 1.421 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية لييتور

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

لييتور


Otto Fernando Pérez Leal (Ciudad de Guatemala, 14 de octubre de 1972) es un político guatemalteco que fue alcalde del municipio de Mixco, Guatemala. Es hijo de Otto Pérez Molina, ex Presidente de Guatemala y Rosa Leal de Pérez, ex primera dama de Guatemala.

Biografía
Otto Pérez Leal nació el 14 de octubre de 1972 en el municipio de Mixco, hijo de Otto Pérez Molina y Rosa Leal de Pérez.

Sus primeros estudios los realizó en el Liceo Guatemala y también en el Colegio Metropolitano. En 1993 se graduó de subteniente de infantería de la Escuela Politécnica de Guatemala.

Sirvió al país en el ejército. Estuvo en la Guardia de Honor y conoció de cerca el conflicto armado sirviendo en la base militar de Playa Grande Quiché.

En su experiencia laboral fue Instructor de Infantería y comandante de pelotón de la Escuela Politécnica de Guatemala. Fue seleccionado nacional de pentatlón moderno teniendo destacadas participaciones a nivel centroamericano y panamericano.

Cuando su padre Otto Pérez Molina incursionó en la política, él y su familia sufrieron un atentado directo, contra su persona y otro atentado contra su hermana y esto les obligó a salir del país y a abandonar su carrera como oficial del Ejército de Guatemala.

Salió de Guatemala. Siendo miembro de la Agregaduría Militar en Washington D. C. Estados Unidos, fue separado de su cargo y se vio obligado a pedir asilo político en Estados Unidos y fue prohibida su entrada al país hasta que hubo cambio de administración en el país.

Realizó estudios de licenciatura en política internacional en la Universidad George Mason. Obtuvo una maestría en Seguridad y Defensa por el Colegio Interamericano de Defensa con sede en Estados Unidos. Posteriormente obtuvo otra maestría en Servicio Internacional por la American University en USA.

Fue colaborador principal en el Departamento de Salud del Condado de Fairfax Estados Unidos. Se desempeñó como diplomático en la OEA en donde fue nombrado vicepresidente de la Comisión de Seguridad Hemisférica.

Política
Desde el año 2008 se incorporó al proyecto político del Partido Patriota. Regresó para vivir de nuevo en Mixco, y fue candidato del mismo partido para la alcaldía de Mixco, quedando electo el 11 de septiembre de 2011, para el periodo 2012-2016.

Véase también
 Otto Pérez
 Rosa Leal de Pérez
 Partido Patriota

Referencias

Nacidos en Mixco
Políticos de Guatemala
Militares de Guatemala
Familia Pérez
Alcaldes de Mixco

Otto Pérez Leal


Releul este o componentă electronică, un dispozitiv, care produce anumite modificări (cum ar fi închiderea și deschiderea unui circuit) pe baza unui parametru care variază (precum tensiunea electrică aplicată), permițând controlarea unui curent de intensitate mare cu ajutorul unui curent de intensitate mică.

Parametri principali

 valoarea nominală (Un, In) este valoarea care figurează pe plăcuța sau indicatorul releului și corespunde funcționării de durată în curent alternativ sau continuu;

 valoarea de acționare (de pornire) reprezintă acea valoare limită a mărimii controlate, la care sistemul mobil al releului se pune în mișcare și închide contactele (cazul releelor care la acționare își închid contactele) sau le deschide (cazul releelor care la acționare își deschid contactele);

 valoarea de revenire reprezintă valoarea limită a mărimii controlate, la care sistemul mobil al releului începe să se deplaseze în sens invers sensului deplasării din cazul acționării și continuă până în poziția inițială de repaus;

 factorul de revenire este raportul dintre valoarea de revenire și valoarea de acționare. Cu cât factorul de revenire este mai apropiat de unitate, cu atât releul este de calitate mai bună, urmărind mai fidel valoarea mărimii controlate. La releele maximale, factorul de revenire este subunitar, iar la cele minimale este supraunitar;

 valoarea reglată, pentru releele cu dispozitiv de reglaj, reprezintă valoarea parametrului de acționare pentru care releul este reglat să funcționeze (să acționeze);

 timpul propriu de acționare al releului este timpul care trece din momentul variației mărimilor controlate de releu, până în momentul închiderii (sau deschiderii) depline a contactelor;

 eroarea releului este diferența dintre valoarea reală de acționare și valoarea mărimii controlate, la care releul a fost reglat să acționeze (prin fixarea indicatorului pe scală, sau fixarea unei fișe, cleme, etc.) denumită valoare reglată. Raportând această diferență la valoarea reglată, se obține eroare în procente. Pentru asigurarea selectivității, eroarea trebuie să fie cât mai mică;

 puterea consumată este puterea consumată de releu pentru acționare. Acest parametru definește sensibilitatea releului; cu cât puterea consumată este mai mare, cu atât releul va acționa la abateri mai mari ale mărimii controlate față de valoarea normală, și deci protecția va fi mai puțin sensibilă;

 puterea comandată, de contactele releului, reprezintă puterea din circuitul pe care-l întrerupe sau stabilește contactele releului, fără a se deteriora;

 stabilitatea termică și electrodinamică reprezintă proprietatea releului de a suporta timp limitat (fără deteriorări) efectele termice și electrodinamice ale curentului de scurt circuit.

Releele electromagnetice sunt foarte sigure în funcționare, dar sensibilitatea lor este mai redusă decât a altor tipuri de relee, datorită puterii consumate relative ridicate.

Note

Componente electrice pasive

Releu (componentă electronică)


Onthophagus semiperakensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi, Kon & Masumoto em 2014.

Referências

Ligações externas

semiperakensis
Coleópteros descritos em 2014

Onthophagus semiperakensis


Pedro Edgardo Giachino (né à Mendoza le  - mort le  à Port Stanley) est un officier de la marine argentine qui est le premier militaire tué au combat pendant la guerre des Malouines.

Guerre des Malouines
Pedro Giachino est le chef d'un peloton du groupe de commandos amphibies et décède des suites de ses blessures à l'hôpital de Stanley après la bataille de Government House, qui a abouti à la reddition du gouverneur des Malouines Rex Hunt et du détachement des Royal Marines lors de l'invasion argentine de 1982.

Il a reçu à titre posthume la Croix de la Nation argentine pour vaillance héroïque au combat et est promu au grade de capitaine.

Lieu de sépulture
Il a d'abord été enterré à Puerto Belgrano, mais en raison d'une lettre de sa fille de 13 ans au président Raúl Alfonsín en 1985, sa dépouille a été transférée à Mar del Plata, la ville natale de sa famille. La base navale de Mar del Plata était également le quartier général des forces qu'il dirigeait au combat au moment de sa mort.

Violations présumées des droits de l'homme pendant la dictature de 1976
Un certain nombre de déclarations de témoins ont fait surface en 2011, accusant Pedro Giachino d'être le commandant de la répression illégale des militants dans la région de Zárate - Campana, dans le nord de la province de Buenos Aires, entre 1976 et 1977, pendant la sale guerre. L'un des principaux témoins, l'ancien sous-officier de marine Alfredo Molinari, a eu plusieurs accrochages avec Pedro Giachino après avoir été pris en possession de littérature de Karl Marx et a ensuite déserté son unité et s'est réfugié dans la maison de ses parents à Santiago del Estero. Un autre de ses accusateurs, Victor Basterra, un guérillero Montoneros, détenu à l'école de mécanique navale de Buenos Aires, a affirmé dans une interview que Pedro Giachino avait fait partie de l'appareil de sécurité. Des preuves indirectes le mentionnent également comme étant chargé de la sécurité extérieure de la base navale de Mar del Plata, à une époque où une partie des installations militaires servait de centre de détention et d'interrogatoire. Sa mort empêche toute autre enquête judiciaire, mais la pression des groupes de défense des droits de l'homme a contraint le conseil municipal de Mar del Plata à retirer son portrait de la chambre, où sont honorés à la fois les soldats tombés au combat de Mar del Plata et les victimes locales de la dictature argentine. Le 13 juillet 2011, le commandant à la retraite Fernando María Azcueta a annoncé qu'il rendrait le diplôme de citoyen méritoire qu'il avait reçu de la part des autorités de Mar del Plata, pour protester contre leur décision de retirer le portrait de Pedro Giachino de la salle principale .D'autres vétérans qui ont servi dans les sous-marins San Luis et Santa Fe ont également rendu leurs récompenses alors que la nouvelle de la décision d'Azcueta se répandait dans les médias sociaux.

Références

Décès en avril 1982
Naissance en mai 1947
Militaire argentin mort au combat
Décès à 34 ans
Militaire argentin de la guerre des Malouines

Pedro Giachino


KK Troglav je bivši bosanskohercegovački košarkaški klub iz Livna.

Povijest

Klub je osnovan 1973., a prvu je prvenstvenu utakmicu u Livnu odigrao 27. travnja 1973. protiv višegradske Varde (63:80).

Ugašen je 2005. zbog financijskih problema, a osnovan je novi klub KK Livno koji je 2023. preimenovan u KK Troglav.

Izvori

Hrvatski košarkaški klubovi u Bosni i Hercegovini
Šport u Livnu

KK Troglav Livno (1973. – 2005.)


Walewice  is a village in the administrative district of Gmina Bielawy, within Łowicz County, Łódź Voivodeship, in central Poland, on the Bzura River. It lies approximately  west of Łowicz and  north of the regional capital Łódź.

It is the site of a 19th-century palace that belonged to Anastazy Colonna-Walewski, who was chamberlain of King Stanislaus Augustus Poniatowski.  Walewice attracts tourists because Napoleon Bonaparte had a love affair with Countess Walewska, who bore their son, Alexandre Walewski, at the palace in Walewice.

References

Villages in Łowicz County
Łódź Voivodeship (1919–1939)

Walewice


اندرياس جورليتز  لاعب كرة قدم ألماني. ولد في 31 يناير 1982 في فايلهايم Weilheim-بافاريا-ألمانيا.

مسيرته الكروية
لعب أندرياس غورليتز خلال مسيرته الاحترافية مع 7 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 10 أهداف ضمن 250 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض أندرياس غورليتز مسيرته مع  في موسم 2000–01 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 59 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. ثم انتقل إلى نادي ميونخ 1860 في موسم 2002–03 ولمدة موسمين، حيث شارك في 37 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي بايرن ميونخ في موسم 2004–05 في المرة الأولى لمدة موسم واحد ثم في موسم 2006–07 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 18 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي بايرن ميونخ ب في موسم 2005–06 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 21 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي كارلسروه في موسم 2007–08 ولمدة موسمين، مشاركًا في 49 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي إنغولشتات 04 في موسم 2010–11 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 63 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي سان خوزيه إيرث كويكس ما بين عامي 2014 و2015 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 3 مباريات ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة فايلهايم شونجاو
رياضيون ألمان مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو إنغولشتات 04
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بايرن ميونخ الثاني
لاعبو سان خوزيه إيرثكويكس
لاعبو كارلسروه
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم من بافاريا
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو ميونخ 1860
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1982
مواليد في فايلهايم إن أوبربايرن

أندرياس غورليتز


Atlantic Affairs ist das am 27. Mai 2002 veröffentlichte 34. Studioalbum des deutschen Rockmusikers Udo Lindenberg.

Inhalt
Udo Lindenberg interpretiert auf dem Album Werke deutscher Künstler neu, die in den 1920ern und 1930ern von den Nationalsozialisten verfolgt wurden, deshalb Deutschland verließen und im Exil lebten. Dazu gehören beispielsweise Lieder von Bertolt Brecht, Kurt Weill und Friedrich Hollaender.

Lindenberg wird von seiner Band, dem Panikorchester, musikalisch begleitet. Als Gäste singen Yvonne Catterfeld, die Prinzen, Ellen ten Damme, Nathalie Dorra und Tim Fischer, während Helge Schneider ein Saxophonsolo beiträgt.

Neben rockiger Popmusik finden sich auf dem Album Elemente anderer Stilrichtungen wie Techno, Soul und Blues.

Titelliste

Revue
Lindenberg präsentierte die Lieder von Atlantic Affairs auf einer gleichnamigen Revue-Tour. Die Show zeigte Lindenberg, wie er auf einem Schiff von New York City nach Bremerhaven reist, dabei in alten Koffern aus einer überraschenden Erbschaft Kompositionen, Filme und Texte deutscher Exilanten findet und diese zusammen mit der Schiffsbesatzung und den Passagieren in neuen Formen wie Maschinenraum-Rock oder Ballsaal-Balladen aufführt. Die Rolle eines Stewards wird dabei jeweils von einem professionellen Schauspieler übernommen.

Die Premiere der Revue fand am 5. Mai 2002 im Stadttheater Bremerhaven statt, wobei Otto Sander den Steward spielte. Im Jahr darauf ging Lindenberg gemeinsam mit weiteren Interpreten des Albums, Gaststar Nena und Schauspieler Heinz Hoenig auf Deutschlandtour. Sie traten unter anderem im Thalia Theater in Hamburg und im Konzerthaus Die Glocke in Bremen auf. Im Juni 2003 gastierte die Show mit Ben Becker in der Rolle des Stewards bei den Ruhrfestspielen in Recklinghausen, im Oktober dann mit Peter Lohmeyer im dänischen Vejle. 2004 folgten drei Konzerte in China, eines in Peking und zwei in Shanghai, wo als Gaststar Cui Jian auftrat.

Die Revue wurde 2002 unter dem Titel Atlantic Affairs – Sterne, die nie untergehen mit Heinz Hoenig und Horst Buchholz unter der Regie von Hark Bohm verfilmt, auf ARD gesendet und ist als DVD erhältlich.

Erfolg und Rezension
Atlantic Affairs gehört zu den kommerziell weniger erfolgreichen Alben von Udo Lindenberg. Es war eine Woche in den deutschen Charts und belegte dort Platz 76. Nur knapp 7000 Stück der Platte wurden verkauft, während frühere Alben sechsstellige Verkaufszahlen erreichten.

Die Vorstellung der Revue im Majestic Theater in Shanghai war mit 1.300 Zuschauern bei weitem nicht ausverkauft, was von Kritikern auf den mangelnden Bezug zu China zurückgeführt wurde.

Weblinks
 Das Album Atlantic Affairs auf der offiziellen Webseite Udo Lindenbergs (mit Liedtexten)
 Offizielle Webseite der Revue Atlantic Affairs

Einzelnachweise

Udo-Lindenberg-Album
Album 2002
Album (Pop)

Atlantic Affairs


Slawjanskoje (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk. Es ist zu unterscheiden von dem ehemals gleichnamigen Fuchshöfen (heute Lisówka) im Kreis Friedland/Bartenstein.

Geographische Lage
Slawjanskoje liegt 14 Kilometer östlich von Kaliningrad (Königsberg) südlich der neuen Trasse der Föderalstraße A 229 am Nordufer des Neuen Pregel (russisch: Nowaja Pregolja). Der Ort ist zu erreichen über die Kommunalstraße 27K-379, die bei Kaschtanowka (Gänsekrug) von der alten Trasse der Föderalstraße, der jetzigen Kommunalstraße 27K-031 abzweigt.  Bis 1945 war Waldau (russisch: Nisowje) die nächste Bahnstation an der Strecke von Königsberg (Preußen) über Prawten (russisch: Lomonossowo) nach Possindern (Roschtschino) zur Weiterfahrt nach Tapiau (Gwardeisk) der Königsberger Kleinbahn, die nicht mehr in Betrieb ist.

Geschichte

Das frühere und ehemals Fuchshöfen genannte Gutsdorf (heute polnisch: Lisówka) blickt auf eine lange Vergangenheit zurück. So gab es in den Kreisen Königsberg und Wehlau Wolfshöfensche Güter, u. a. auch in Arnau (russisch: Rodniki, ehemals Marjino), die der Familie Creytzen gehörten. Nach dem Besitzer Georg Wilhelm von Creytzen (1629–1688), seines Zeichens Amtshauptmann von Fischhausen (Primorsk) und Obermarschall von Preußen fiel das Lehen an den Landesherrn zurück. Der Große Kurfürst belehnte 1685 seinen Minister Paul Freiherr von Fuchs (1640–1704) mit den Ländereien, und er nannte den Ort Wolfshöfen in Fuchshöfen um. Noch im 17. Jahrhundert entstand das zweistöckige Herrenhaus.

Paul von Fuchs Sohn Johann Paul erbte den Besitz. Er heiratete in Zweiter Ehe Anna Francelina von Wylich, und der gemeinsamen Tochter Charlotte, verheiratet mit dem Staatsrat Schmettau, bekommt den Besitz. Als ihr Mann früh starb, forderte König Friedrich Wilhelm I., dass die Witwe Anna Francelina von Fuchs den durch seine Spielsucht ruinierten Feldmarschall Ludwig von Wylich und Lottum (1683–1729) heiraten solle, um diesen zu sanieren. Erst als der König zwei Kompanien Soldaten nach Fuchshöfen entsandte, um Anna Francelinas Widerstand zu brechen, fügte diese sich dem Befehl. Doch der Feldmarschall verjubelte fast auch den ganzen Fuchshöfschen Besitz.

Die erbende Tochter Anna Louise Sophie stiftete 1755 aus dem noch verbliebenen Besitz ein sogenanntes Kunkellehen Fuchshöfen, ein weibliches Fideikommiss. Das Gut wurde nun über vier Generationen von der Mutter auf die Tochter vererbt, zuletzt an Christiane von Wangenheim (1791–1873), die den Oberforstmeister Barthold Johann von Bassewitz (1782–1827) geheiratet hatte. Die Erbin Sylvie von Bassewitz ließ den Besitz in ein männliches Fideikommiss umwandeln. Letzter Gutsbesitzer war Friedrich von Bassewitz (1898–1945). Er ließ im Jahre 1922 das Dach des Herrenhauses ausbauen und bewirtschaftete Fuchshöfen sehr erfolgreich bis 1945.

Am 30. April 1874 wurde Fuchsshöfen Sitz und namensgebender Ort des neu errichteten Amtsbezirks Fuchshöfe. Er existierte bis 1945 und gehörte bis 1939 zum Landkreis Königsberg (Preußen), von 1939 bis 1945 zum Landkreis Samland im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen.

Im Jahre 1910 zählte Fuchshöfen 336 Einwohner. Am 30. September 1928 schlossen sich die Landgemeinde Stangau (russisch: Malinowka) und der Gutsbezirk Fuchshöfen zur neuen Landgemeinde Fuchshöfen zusammen. Die Einwohnerzahl betrug 1933 331 und 1939 350.

Beim Einmarsch der Roten Armee 1945 brannte das Gutshaus bis zum Erdgeschoss ab. Heute erinnern noch einige Mauerreste bzw. verfallene Gebäude an den Gutsbetrieb. Im verwilderten Gutspark liegt – umgestoßen – immer noch der "Luisenstein", der an den Besuch der Königin Luise 1807 erinnerte.

Fuchshöfen kam 1945 mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Im Jahr 1947 erhielt der Ort die russische Bezeichnung Slawjanskoje und wurde gleichzeitig dem Dorfsowjet Nisowski selski Sowet im Rajon Gurjewsk zugeordnet. Von 2008 bis 2013 gehörte Slawjanskoje zur Landgemeinde Nisowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Amtsbezirk Fuchshöfen (1874–1945)
Von 1874 bis 1945 bestand der Amtsbezirk Fuchshöfen, der sich anfangs aus fünf Landgemeinden (LG) und einem Gutsbezirk (GB) zusammensetzte:

Am 1. Juni 1945 gehörten zum Amtsbezirk Fuchshöfen aufgrund der Strukturveränderungen nur noch die beiden Gemeinde Fuchshöfen und Norgehnen.

Kirche
Mit seiner überwiegend evangelischen Einwohnerschaft war Fuchshöfen bis 1945 in das Kirchspiel der Kirche Arnau (russisch: Rodniki, vormals: Marjino) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land II innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Arthur Brodowski.

Heute liegt Slawjanskoje im Einzugsgebiet der evangelisch-lutherischen Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg) in der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Weblinks
 Slawjanskoje bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Slawjanskoje (Kaliningrad, Gurjewsk)


Awista Ayub (* 1979) ist eine afghanische Autorin und Gründerin der Afghan Youth Sports Exchange in den Vereinigten Staaten.

Leben
Awista Ayub kam als Zweijährige mit ihrer Familie von Afghanistan in die USA. Sie studierte Chemie an der  University of Rochester in New York und schloss mit dem Bachelor-Examen ab. Ihr Studium an der University of Delaware schloss sie mit dem Master of Public Administration ab. Schon während des Studiums setzte sie sich für den Sport ein, von dessen gesellschaftsverändernder Wirkung sie überzeugt ist. Im Herbst 2003 gründete sie den "Afghan Youth Sports Exchange". Für ihr Engagement wurde sie vom Glamour Magazin im Juli 2006 mit dem Titel 'Hero of the Month' ausgezeichnet. Von 2005 bis 2007 war Ayub als Erziehungs- und Gesundheitsbeauftragte an der afghanischen Botschaft in Washington, D.C. tätig.

In ihrem Roman Kabul Girls Soccer Club, der unter dem Titel Kabul Girls Soccer Club: A Dream, Eight Girls, and a Journey Home 2010 erschienen ist,  erzählt Ayub die Geschichte von acht Mädchen, die in die Vereinigten Staaten gebracht wurden, um zu lernen, wie man besser Fußball spielt.

Werke
 Kick it in Kabul. 8 Mädchen, 1 Ball und der Traum von Freiheit. Bastei Lübbe, Bergisch Gladbach 2010, ISBN 978-3-404-61667-1. Aus dem amerikanischen Englisch von Ingrid Exo.

Weblinks

Kurzbiografie, deutsch

Autor
Afghane
Geboren 1979
Frau

Awista Ayub


أسمهان توفيق (5 مارس 1947 -)، ممثلة أردنية من أصول فلسطينية. تحمل الجنسية المصرية  وتحسب على الفن في دول الخليج.

عن حياتها
دخلت إلى المجال الفني وهي بعمر السابعة عشر، حيث بدأت مع «فرقة المسرح العربي» في الكويت ، ثم انتقلت إلى «فرقة مسرح الخليج العربي» ايضاً في الكويت الذي كانت أحد مؤسسيه. درست في «كلية الفنون» في القاهرة. وبالإضافة لكونها ممثلة فإنها كاتبة سيناريو وحوار ومخرجة. تحمل الجنسيتين الأردنية و المصرية

أسرتها
تزوجت من المخرج المصري عادل صادق وأنجبت منه ابنه واحدة هي وفاء وهي ممثلة أيضًا، وبعد أن تطلقا تزوجت من الفنان التشكيلي المصري مصطفى عبد الوهاب وأنجبت منه ابنتين هم مريم التي شاركتها بالتمثيل بمسلسل فضة قلبها أبيض، وسعاد التي دخلت عالم الغناء لفترة.

أعمالها

المسلسلات
 1964- لعبة الأيام
 1967- المصير
 1968- عاصفة في قلب صغير
 1975- نورة
 1977- دنيا المهابيل
 1977- المصير
 1978- في منتصف الليل
 1980- الزير سالم
 1982- إلى أبي وأمي مع التحية - الجزء الثاني
 1982- الحظ والملايين
 1982- مبارك
 1983- الأسوار
 1983- فتى الأحلام
 1983- الجرح الجديد - رباعية تلفزيونية
 1984- إلى من يهمه الأمر
 1985- زوجة بالكمبيوتر
 1985- زواج بدون رصيد
 1986- رقية وسبيكة
 1986- المغامرون الثلاثة
 1987- على الدنيا السلام
 1987- محسن منكم وفيكم
 1988- مدينة الرياح
 1988- الناس الطيبين
 1989- إلى الشباب مع التحية
 1989- عاد ولكن
 1990- زوجة تحت التمرين - فيلم تلفزيوني
 1990- للحياة بقية
 1991- أيام العمر
 1991- صراع الأجيال
 1995- شقة الحرية
 1997- الوهم
 1997- خلك معي
 1997- الجحود
 2001- حكاية على جدران الزمن
 2001- دموع الرجال
 2001- طعم الايام
 2002- بقايا أمل
 2002- لعبة القدر
 2003- وفاء
 2003- يا خوي
 2003- حياتي
 2004- بيت العائلة
 2004- خارطة أم راكان
 2004- الأخطبوط
 2005- عائلة معجب العربية
 2006- الرحى
 2006- أسوار
 2007- نعم و لا
 2008- نقش الحنة
 2008- ريح الشمال
 2010 ريح الشمال الجزء الثاني
 2012 ريح الشمال الجزء الثالث
 2008- شر النفوس
 2008- فضة قلبها أبيض
 2009- شر النفوس 2
 2009- دروب المطايا
 2009- عذاب
 2010- خيوط ملونة
 2010- أيام الفرج
 2010- وعد لزام
 2011- أسرار القلوب
 2011- الدخيلة
 2011- بنات سكر نبات
 2011- علمني كيف أنساك
 2011- وديمة
 2012- عبرات وحنين
 2012- فرقة ناجي عطا الله
 2012- درب الوفا
 2012- شارع 90
 2013- سكن الطالبات
 2013- توالي الليل
 2013- عطر الجنة
 2013- غصن مكسور
 2014- للحب كلمة
 2014- كسر الخواطر
 2014- لمحات
 2014- غريب بين أهله
 2015- أمنا رويحة الجنة
 2015- تورا بورا
 2015- أحببتك منذ الصغر
 2015- إمرأة مفقودة
 2015- صديقاتي العزيزات
 2015- في عينيها أغنية
 2016- حكايات
 2016- الوجه المستعار
 2016- دكتوراه في الحب
 2017- الحالمون
 2018- الجسر
 2018- عمود البيت
 2019- الديرفة
 2019- موضي قطعة من ذهب
 2019- تقدير الإحتياج
 2019- العاصفة
 2019- سبع بواب
 2019- اجندة
 2020- عافك الخاطر
 2020- مانيكان
 2020- العمر مرة
 2021- الناموس
 2021	:سرك الخافي
 2021- الاختطاف
 2022: حوبتي
 2022:عند شارع 9
 2022:بيبي
 2023:منطقة آمنة خماسية فحص طبي
 2023:مجاريح

من المسرحيات

السينما

الأعمال التي قامت بكتابتها
 في خبر كان - تأليف.
 دوش يغزو وادي القمر-تأليف.
 طعم الأيام - تأليف.
 دمعة عمر - معالجة درامية.
 بهلول الشاعر - تأليف.
 ولا في الأحلام - تأليف.
 الدار - تأليف.
 القادم الغريب - قصة وسيناريو وحوار.
 الأرجوحة - سيناريو وحوار.
 بلا رحمة - سيناريو وحوار.
 لعنة امرأة - سيناريو وحوار.
 نقش الحنة - تأليف.
 السجينة - تأليف.
 وعاد الماضي - تأليف.
 للحياة ثمن - تأليف.
 الواجهة - قصة وسيناريو وحوار.
 أحببتك منذ الصغر سيناريو وحوار
 الجسر سيناريو وحوار
 عمود البيت قصة سيناريو وحوار

روابط خارجية

المراجع

أردنيون من أصل فلسطيني
أردنيون مهاجرون إلى الكويت
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على الجنسية المصرية
ممثلات أردنيات مغتربات في الكويت
كاتبات أردنيات
كاتبات فلسطينيات في القرن 20
كاتبات فلسطينيات في القرن 21
مسلمون سنة فلسطينيون
مصريون من أصل فلسطيني
ممثلات أردنيات في القرن 20
ممثلات أردنيات في القرن 21
ممثلات أفلام أردنيات
ممثلات أفلام فلسطينيات
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون أردنيات
ممثلات تلفزيون فلسطينيات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات فلسطينيات في القرن 20
ممثلات فلسطينيات في القرن 21
ممثلات مسرح أردنيات
ممثلات مسرح فلسطينيات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات مغتربات في الكويت
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات مصريات في القرن 21
مهاجرون فلسطينيون إلى الكويت
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947

أسمهان توفيق


الصمت اتجاه ممنوع فيلم مغربي من إنتاج سنة 1973 للمخرج عبد الله المصباحي من بطولة المطرب المغربي عبد الهادي بلخياط، عائشة ساجد، عبد القادر البدوي، محمد الخلفي، إضافة لابنة المخرج إيمان المصباحي، الفيلم تبنى النموذج المصري لأفلام الميلودراما الموسيقية. يعالج الفيلم قضية صراع الاجيال من خلال مأساة شاب يرفض أن يعيش على طريقة أبائه.

المراجع

روابط خارجية
 الفيلم على موقع africultures.com

أفلام مغربية إنتاج 1973

الصمت اتجاه ممنوع (فيلم)


RX J1242.6−1119A (often abbreviated RX J1242−11) is an elliptical galaxy located approximately 200 megaparsecs (about 650 million light-years) from Earth. According to current interpretations of X-ray observations made by the Chandra X-ray Observatory and XMM-Newton, the center of this galaxy is a 100 million solar mass supermassive black hole which was observed to have tidally disrupted a star (in 1992 or shortly before). The discovery is widely considered to be the first strong evidence of a supermassive black hole ripping apart a star and consuming a portion of it.

Location in the sky
The location of RX J1242.6-1119A, as seen from Earth, is less than one degree to the northeast of Messier 104, the Sombrero Galaxy.

References

External links
 Komossa's Object
 Chandra X-Ray Observatory Photo Album – February 18, 2004
 41QuarkBuchiNeri.pdf

Elliptical galaxies
Virgo (constellation)
ROSAT objects

RX J1242−11


Tetragonisca angustula est une espèce d'abeilles de la famille des Apidae faisant partie de la tribu des Meliponini, les « abeilles sans dard » et du genre Tetragonisca, dont elle est l'espèce-type. Elle se rencontre au sein des zones tropicale et subtropicale du continent américain où elle est élevée en méliponiculture pour produire en faible quantité un miel de haute qualité, utilisé localement à des fins alimentaires et médicinales.

Taxonomie

Nom scientifique
L'espèce est décrite par l'entomologiste français des  et  siècles Pierre-André Latreille sous le protonyme Trigona angustula. Elle est ensuite recombinée dans le genre Tetragonisca.

Tetragonisca angustula a pour synonymes :
 Tetragonisca jaty (Smith, 1863)
 Trigona angustula Latreille, 1811
 Trigona jaty Smith, 1863

Noms vernaculaires
Cette abeille est connue sous différents noms vernaculaires régionaux : abeja angelita (« abeille angelot », en Colombie), yateí ou yatey (en Argentine) ou jataí (au Brésil), jataí-amarela, jaty, abelha-ouro, abelha-mirim, mosquitinha-verdadeira, virginitas, virgencitas, angelitas in-gleses, españolita, chipisas, mariola, mariolita , doncella (« demoiselle »), gimero, mariaseca (« marie sèche »), abeja oro (« abeille or »). Le nom d'abeja angelita est dû à ce qu'elle ne pique pas, et à son miel précieux.

Description

Les ouvrières ne mesurent que  de long ; la tête et le thorax sont d'un noir brillant, le corps est mince, l'abdomen est jaune ; les pattes postérieures portent une corbeille à pollen. La reine a un abdomen fortement développé en raison de l'activation de ses ovaires. Les mâles ne portent pas de corbeille à pollen et présentent des lignes ou des taches jaunes sur la tête. Que ce soit la reine ou les ouvrières, toutes présentent des aiguillons atrophiés

Biologie

Tetragonisca angustula  est une espèce particulièrement eusociale. Les colonies se multiplient par essaimage au rythme d'une fois tous les deux ans. Chaque colonie peut compter de  individus. voir . Elle se compose d'une reine, qui pond jusqu'à 50 œufs par jour en période de bonne floraison ; de mâles, dont la fonction est de féconder une reine vierge ; et d'ouvrières, qui effectuent tous les travaux de la colonie. La durée de vie de l'œuf peut atteindre 6 jours, celle de la larve 10 jours, celle de la nymphe 20 jours. Entre la ponte et l'émergence de l'imago ou abeille adulte, 36 jours s'écoulent donc.

L'entrée est caractérisée par un tube de cire molle brun-jaunâtre à la paroi mince et orné petites perforations. Son extrémité présente des bords plus étroits ainsi qu'une cire plus claire. Le nid est constitué de plusieurs rayons horizontaux entourés d'une enveloppe de cire. À l'intérieur de la colonie, les ouvrières disposent un mélange de propolis et de cire pour obstruer les trous, construire les parois du nid ainsi que les pots de stockage. La propolis permet également de la protéger contre ses prédateurs naturels et d'empêcher l'entrée de la lumière et du vent, car ces facteurs affectent directement le mouvement des abeilles à l'intérieur et à l'extérieur de la colonie. Enfin, elle possède certaines propriétés antimicrobiennes qui limitent la prolifération de micro-organismes indésirables. Au centre est disposé le couvain et en périphérie des pots de cire qui contiennent soit du pollen soit du miel, toujours stockés séparément et dans des pots à la morphologie différente. Le pollen trouvé dans les pots contient également la sécrétion enzymatique des abeilles et est connu sous le nom de « saburá ».

T. angustula possède plusieurs types d'ouvrières distinctes : des nourrices et bâtisseuses, des butineuses, des gardiennes et des soldates. La défense est assurée par des soldates qui planent près de l'entrée du nid alors que les gardiennes sont positionnées autour du tube d'entrée. Ces deux dernières castes sont 30% plus lourdes que les butineuses et ont un corps, une tête et les premières pattes plus larges. De plus, les ouvrières qui nettoient la litière du nid sont de taille intermédiaire, ce qui suggère qu'elles pourraient représenter une autre caste non reconnue. Les gardiennes et les soldates sont créés en faible nombre, mais suffisamment pour accomplir cette tâche. Ces deux morphologies distinctes sont une particularité de cette espèce au sein du genre Tetragonisca.

Écologie

Contrairement à certaines espèces de Meliponini strictement associées aux zones forestières, T. angustula est une espèce opportuniste et ubiquiste. Elle est présente dans de nombreux écosystèmes à l'instar de l'Amazonie, de la Caatinga et de la cordillère des Andes. De plus, elle occupe facilement divers endroits pour nicher, tels que des troncs d'arbres, des enrochements, des murs de maisons, des briques creuses ou encore des tuyaux. Ce fait influence grandement le succès évolutif de l'espèce, quand bien même la destruction des forêts primaires avance à grands pas.

Distribution

Tetragonisca angustula est une des espèces de Mélipone les plus communes d'Amériques centrale et latine. Elle très répandue depuis le Mexique jusqu'au sud du Brésil, au nord-est de l'Argentine, dans une grande partie du territoire du Paraguay et dans l'est de la Bolivie (province de Cordillera), en passant par les cordillères de Colombie. Elle s'acclimate à des altitudes allant de .

Au Brésil, alors que T. angustula est une espèce de la forêt atlantique à la répartition orientale, présente du Panama à l'État brésilien de Maranhão, l'espèce proche T. fiebrigi a une distribution plus méridionale et occidentale, se trouvant principalement dans les États brésiliens occidentaux du Mato Grosso et dans le nord-est de l'Argentine.

Prédation

Les nids d'insectes sociaux constituent une ressource alimentaire importante pour les insectivores. La nuit, les colonies de T. angustula se défendent contre les insectes envahisseurs en fermant leur tube d'entrée. Pendant la journée, le tube est ouvert et les gardiennes s'affairent autour du trou tandis que les soldates font du vol stationnaire. Ces tactiques de défense sont adaptées pour identifier et neutraliser les menaces aérienne, vraisemblablement en raison du pillage des nids par des congénères. Cependant, il n'est pas rare d'observer une espèce de fourmis, Ectatomma tuberculatum, au mode de chasse solitaire, tendre discrètement une embuscade à terre et capturer des abeilles, les gardiennes ne semblant détecter aucune menace. Cette prédation représente un coût potentiellement important pour T. angustula et constitue une stratégie particulièrement efficace pour E. tuberculatum.

Produits et service de la méliponiculture

Le miel de l'abeja angelita est déjà utilisé à l'époque précolombienne chez les Mayas, tant comme aliment que dans la préparation de boissons rituelles  et pour ses propriétés médicinales. Si ce savoir est en partie perdu lors des colonisations espagnole et portugaise, la méliponiculture connaît aujourd'hui un développement croissant, non seulement pour un miel reconnu comme de grande qualité, mais également pour les sous-produits que sont la cire, la propolis et le pollen ainsi que pour leur rôle de pollinisatrices, par exemple sur les caféiers et les fraisiers.

Miel
Comme les miels issus des autres abeilles mélipones, celui de T. angustula est considéré comme sain, car elles ne se posent pas sur les excréments des animaux, ne recueillent pas leur sueur et ne la mélangent ni au miel ni au pollen. En outre, le miel n'a pas besoin d'être pasteurisé

La couleur, l'arôme et la saveur du miel de T. angustula varient en fonction de son origine florale. Il peut être presque incolore (Vernonia polysphaera), ambré (Fleur d'oranger), foncé (Eucalyptus ; fleurs sauvages des forêts) et brun foncé (sarrasin). Avec son vieillissement et sa température de stockage, il s'assombrit. La surchauffe et la contamination par des métaux lourds peuvent avoir un effet similaire. Le miel foncé peut contenir de quatre à six fois plus de sels minéraux que le miel clair, notamment du manganèse, du potassium, du sodium et du fer.

Ce miel est très prisé pour l'alimentation et a localement jusqu'à huit fois la valeur de celui dApis mellifera. Depuis 2019, le code alimentaire argentin reconnaît le miel de yateí comme destiné à la consommation humaine aux côtés de celui dApis mellifera ; yateí désignant ici l'espèce très proche Tetragonisca fiebrigi. Ce miel de yateí a un pourcentage d'humidité élevé et il est naturellement fermenté par des micro-organismes, ce qui le rend plus acide et lui confère des propriétés organoleptiques particulières.

Le miel de T. angustula est également utilisé pour ses propriétés médicinales, notamment pour traiter les problèmes oculaires. Il contient des substances antibiotiques – aussi son utilisation est-elle recommandée sous contrôle médical.

Menaces et conservation
Si l'abeja angelita n'est pas directement en danger à l'heure actuelle, diverses menaces pèsent sur elle, comme sur l'ensemble des Meliponini. La principale réside dans le dérèglement climatique, qui affecte plusieurs de leurs espèces en bouleversant leurs écosystèmes. Par ailleurs, les zones où la forêt disparaît ou décline ainsi que celles où est pratiquée l'agriculture sur brûlis voient la richesse et l'abondance des abeilles sans dard chuter. De plus, l'usage des biopesticides en agriculture leur est néfaste. Or leur présence est essentielle pour l'équilibre environnemental de ces régions, notamment du fait de leur rôle important de pollinisatrices.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Meliponini
 Apiculture

Liens externes

 La abeja angelita Tetragonisca angustula: biología, ecología, genética y potencial mercado de su miel en Colombia, Centro Editorial Facultad de Ciencias Agrarias, Bogotá, 2021
 Yateï à l'entrée d'un nid. Laboratoire d'entomologie, Katholieke Universiteit Leuven.

Espèce d'Abeilles (nom scientifique)
Apidae
Apiculture

Tetragonisca angustula


Le monastère de la Mère-de-Dieu-du-Signe (en ) est un monastère orthodoxe d'hommes, situé dans la ville de Koursk, en fédération de Russie. Il appartient à l'éparchie de Koursk et de Rylsk. Fondé en 1613, il est l'un des plus anciens de l'oblast de Koursk. Pendant longtemps, c'est-à-dire de 1618 à 1919  , le monastère a été le lieu où était exposée l'Icône de Notre-Dame du Signe de Koursk. Au départ du monastère, se déroule chaque année depuis 1618 une procession durant laquelle l'icône est portée solennellement jusqu'à l'ermitage Korennaïa situé à une vingtaine de kilomètres de Koursk. L'ensemble architectural du monastère comprend plusieurs monuments religieux d'importance fédérale et préservés.

Renaissance du monastère au sein de l'Église orthodoxe russe
Le monastère a été rouvert en août 1992, après la période soviétique de l'URSS, durant laquelle les bâtiments étaient utilisés à des fins autres que religieuses (théâtre, cinéma, centrale électrique, lieu de stockage). En 1992, l'Église orthodoxe russe a repris possession du monastère de Notre-Dame du Signe, et en 1999, a commencé sa reconstruction. Le , le métropolite de Koursk et Rylsk, Juvenal (Tarassov) a consacré et béni l'autel principal de la cathédrale. À l'automne 2001, les principaux travaux de restauration étaient terminés. Au début 2004, la restauration était complètement terminée.

En 1997, la décision a été prise par le gouverneur de l'oblast de Koursk de transférer la propriété de l'église de la Résurrection à l'Église orthodoxe russe, mais en fait, elle n'a été transférée à l'éparchie de Koursk et de Rylsk qu'en 2003. Le , un dôme de  de diamètre a été hissé au sommet de l'église de la Résurrection. Son poids atteint .

Caractère architectural des divers édifices

Cathédrale du Signe

La cathédrale a été construite en 1815-1826, dans le style classique, dans la traditionnelle forme de l'église à croix inscrite, mais avec une partie occidentale considérablement allongée. Sur le volume cubique principal s'élève un tambour à fenêtres, surmonté d'une coupole de  de diamètre. Le bâtiment est entouré de quatre petites absidioles couvertes également d'un dôme hémisphérique. Le clocher est placé du côté nord de la trapeznaïa, surmonté d'une haute flèche dorée et d'une croix. La trapeznaïa dispose de deux niveaux et au premier est installée une église dénommée de l'icône Notre-Dame Souveraine Derjavnaïa. Au second niveau (premier étage) de la trapeznaïa de grands pylônes son placés, entre lesquels sont installées des icônes.

Église de la Résurrection du Christ

L'église est construite en 1875 et consacrée en 1876. C'est un édifice en brique à une seule coupole, d'esprit éclectique, avec un plan en forme de croix byzantine. Ses murs sont couverts de briques rouges en façade dans un style byzantin. Il dispose de plusieurs absides latérales.

Maison de l'évêque

Le bâtiment en pierre à deux étages qui est la maison de l'évêque est de style Empire avec colonnade et portique et a été construit par l'architecte G. V. Gavrilov en 1833 . En 1926, le bâtiment a été transféré au musée de l'oblast.

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
  Site officiel de l'éparchie de Koursk et Rylsk  Знаменский кафедральный собор города Курска на официальном сайте Курской и Рыльской епархии

  Encyclopédie de Koursk, Le monastère du Signe Малая Курская Энциклопедия (МКЭ). Статья «Знаменский монастырь».

KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
Koursk
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
Édifice religieux fondé en 1613
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
Édifice religieux transformé en 2006
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
Édifice religieux achevé en 1826
KourskMonastèreMèreDeDieuSigne
Édifice religieux achevé en 1875
Édifice religieux du XVIIe siècle en Russie
Édifice religieux du XIXe siècle en Russie
Édifice religieux du XXIe siècle en Russie

Monastère de la Mère-de-Dieu-du-Signe de Koursk


الخطوط الجوية الأفريقية  هي شركة طيران ليبية مقرها طرابلس، تتخذ الشركة من مطار معيتيقة الدولي مقرا رئيسيا لها. كما تنطلق رحلاتها أيضاً من مطارات مصراتة وبنغازي. وتعمل الشركة على تسير رحلات داخلية في ليبيا ورحلات دولية لتونس، تركيا، مصر، الأردن، السودان، النيجر.

قُدّر عدد ركاب الأفريقية في عام 2009 بما يزيد عن مليون راكب. إيرادات الشركة وصلت في عام 2006 إلى 120 مليون دولار.

تاريخ
تأسست الشركة في أبريل عام 2001، وفي يوم 29 يوليو سنة 2007 تأسست الشركة الليبية الأفريقية للطيران القابضة، والتي أصبحت المالك الوحيد للشركة الأفريقية. وبدأت الخطوط الجوية الأفريقية الخدمة في شهر ديسمبر من عام 2001، اعتمدت الشركة في البداية على طائرات من طراز بوينغ 737-400، ومع عام 2003 أصبح أسطول الشركة يعتمد على طائرات من طراز أيرباص.

بسبب فقدان شركة الخطوط الجوية الأفريقية للعديد من الطائرات أصبح الوضع المالي للشركة صعباً جداً، وتوجد حالياً طائرات لها جاهزة للتسليم لكن نظراً للوضعية المالية للشركة والأوضاع الأمنية الصعبة في ليبيا فقد تأجل تسليم تلك الطائرات.

في عام 2014 فقدت الخطوط الجوية الأفريقية العديد من طائراتها جراء تضررها من النيران والمعارك التي كانت في مطار طرابلس الدولي. وحتى بعد إغلاق هذا المطار، ونقل جميع عملياته لمطار معيتيقة الدولي، فالطائرات لم تسلم من القصف الجوي الذي يصيب المطار والطائرات بأضرار بالغة تسبب في خروجها عن الخدمة وإلغاء العديد من الرحلات.

الوجهات

بسبب الاوضاع الأمنية غير المستقرة في ليبيا، وبسبب جائحة كوفيد 19 تقلصت وجهات الشركة بشكل كبير،

إلى غاية ديسمبر 2021، تسافر الخطوط الجوية الأفريقية إلى الوجهات التالية:

الأسطول

تتوفر الخطوط الجوية الأفريقية حالياً على أربعة طائرات فقط في الخدمة، أما باقي الطائرات فهي خارج الخدمة إما بسبب تضررها من القصف الذي يطال المطارات الليبية بسبب الأوضاع الأمنية وما يترتب عن ذلك من أضرار بالغة للطائرات وانعدام الصيانة، نظراً لقلة قطع الغيار والحصار الاقتصادي المفروض على ليبيا، بالإضافة إلى إغلاق العديد من الدول لحدودها الجوية نتيجة لجائحة كوفيد 19.

قائمة أسطوال الخطوط الجوية الأفريقية، إلى غاية ديسمبر 2021:

الشعار

شعار الشركة كان "9.9.99" يرمز إلي تاريخ إعلان سرت تأسيس الاتحاد الأفريقي والتي تم توقيعه في 9 شتنبر 1999 في مدينة سرت الليبية.

وفي عام 2012 تم تغييره إلى شعار جديد يستند في مواصفاته على علامات رقبة طائر القمري، ويسمى أيضاً بالحمامة السلحفانية، وهو طائر مهاجر من فصيلة الحمام موجود في ليبيا وشمال أفريقيا وأوروبا، ويمتاز بسرعة الطيران، كما أنه يُعتبر رمز عالمي للحب والإخلاص

حوادث

 12 ماي 2010: رحلة الخطوط الجوية الإفريقية رقم 771 على متن طائرة من طراز A330 تحطمت قبل هبوطها في مطار طرابلس الدولي.
 25 غشت 2011: الطائرة المرقمة 5A-IAY والتي كانت تشتغل لصالح الحكومة الليبية، إحترقت بالكامل بسبب معركة مطار طرابلس الدولي.
 20 يوليوز 2014: الطائرة المرقمة 5A-ONF إحترقت بالكامل، وهي من نوع A330 .كانت متوقفة في مطار طرابلس الدولي وتعرضت لقصف ناري.
 23 دجنبر 2016: تم اختطاف الطائرة المرقمة 5A-ONB عندما كانت تقوم برحلة جوية داخلية بين سبها وطرابلس، بعد اختطافها تم تحويل مسارها إلى مالطا.

مراجع

أعضاء الاتحاد العربي للنقل الجوي
تأسيسات سنة 2001 في ليبيا
شركات طيران أسست سنة 2001
شركات طيران حكومية
شركات طيران ليبية
شركات مقرها في طرابلس
منظمات مقرها في طرابلس

الخطوط الجوية الإفريقية


Kâbus 22, Son Işık tarafından geliştirilip, Türkiye'de Vestel firmasınca yayımlanan; üçüncü kişi bakış açısıyla oynanan; hayatta kalma, korku türlerinde üç boyutlu bir video oyunudur. Oyunun yurt dışı dağıtımını Merscom firması üstlenmiştir.

Hikâye
Dehri, nereden ve ne şekilde geldiği bilinmeyen, hayal dahi edilemeyecek güçte bir varlıktır; kötülüğün lideridir. Yıllarca gizliden gizliye yaydığı vaatlerin karşı konulamaz cazibesine dayanan inanç sistemi ile dünyanın en güçlü isimlerini kendi tarafına çeker. Dünyevi zaafları insanoğluna çok pahalıya patlayacaktır. Nihayet 2000 yılına gelindiğinde; Dehri, emrindeki 22 havariyi ve 10 farklı türden oluşan canavar ordularını harekete geçirir. Artık dünyaya hükmetmenin zamanı gelmiştir.

Sayıları epeyce azalmış olsa da, bu inancı kabul etmeyen insan toplulukları Dehri'ye karşı direnmeye kararlıdır. İstanbul'daki direnişin başındaysa Demir adında, eski bir asker vardır. Demir, bölgeyi istiladan korumak ve sivillere zarar gelmesini önlemek için çaba sarf etmektedir.

Ebru, Demir'in komutasında görevli bir direniş askeridir, aynı zamanda Demir ile Ebru arasında duygusal bir yakınlık söz konusudur. Ve asıl öykü, Ebru'yla irtibatın kaybolmasıyla başlayacak; Demir'in, mantığından çok duygularıyla hareket ettiği bir sırada, İnzar adındaki insanüstü varlığın Demir'e yol göstermesiyle şekillenecektir.

Promosyon
Oyunun yurt içi ve yurt dışı tanıtımlarına katkıda bulunması amacıyla K22: Yıkım Günü adıyla, ücretsiz bir mini oyun geliştirilmiş olup, 21 Ekim 2007'de internet üzerinden yayımlanmıştır. FPS/Arcade tarzındaki bu mini oyunda, Demir karakteri ile üzerine monte edilmiş toplam 8 silahtan oluşan özel bir araç kontrol edilmektedir. Yıkım silahlarıyla mümkün olan en kısa sürede en çok yaratığı öldürmek ve Ebru karakterini bu yaratıklardan korumak oyunun esas amacıdır. Üyelik alınması halinde, elde edilen skorlar internet üzerindeki sıralamaya dahil edilebilmektedir.

Yaratıklar
Bauda
Artal (patron)
Arzen
Barf
Cino (ölümsüz)
Inzar
Teferun (sadece 4)
Lakan
Veyl
Madun (yarı yaratık, yarı insan)

Künye

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'de geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
2006 video oyunları
Kurguda İstanbul
Korku video oyunları
3D GameStudio oyunları
Konusu Türkiye'de geçen video oyunları

Kabus 22


The Western Schism, also known as the Papal Schism, the Great Occidental Schism, or the Schism of 1378 (), was a split within the Catholic Church lasting from 1378 to 1417 in which bishops residing in Rome and Avignon both claimed to be the true pope, and were joined by a third line of Pisan claimants in 1409. The schism was driven by personalities and political allegiances, with the Avignon papacy being closely associated with the French monarchy.

The papacy had resided in Avignon since 1309, but Pope Gregory XI returned to Rome in 1377. The Catholic Church split in 1378 after Gregory XI's death and Urban VI's election. A group of French cardinals declared his election invalid and elected Clement VII as pope. After several attempts at reconciliation, the Council of Pisa (1409) declared that both rivals were illegitimate and elected a third purported pope. The schism was finally resolved when the Pisan claimant Antipope John XXIII called the Council of Constance (1414–1418). The Council arranged the renunciation of both Roman pope Gregory XII and Pisan antipope John XXIII. The Avignon antipope Benedict XIII was excommunicated, while Pope Martin V was elected and reigned from Rome.

The affair is sometimes referred to as the Great Schism, although this term is usually used for the East–West Schism of 1054 between the Churches remaining in communion with the See of Rome and the Eastern Orthodox Churches.

Timeline

History
The papacy had, since 1309, resided in Avignon, a papal enclave surrounded by France. Started by Pope Clement V, the Avignon Papacy had developed a reputation for corruption that estranged major parts of Western Christendom. This reputation was attributed to perceptions of predominant French influence, the papal curia's efforts to extend its powers of patronage, and attempts to increase its revenues. The last Avignon pope, Gregory XI, at the entreaty of relatives, friends, and his retinue, decided to return to Rome on 17 January 1377. Gregory, however, announced his intention to return to Avignon just after the Easter celebrations of 1378.

Before he could return to Avignon, Gregory XI died in the Vatican palace on 27 March 1378. The Romans put into operation a plan to use intimidation and violence (impressio et metus) to ensure the election of a Roman pope. The pope and his Curia were back in Rome after seventy years in Avignon, and the Romans were prepared to do everything in their power to keep them there. On 8 April 1378, the cardinals elected Bartolomeo Prignano, the archbishop of Bari, as Pope Urban VI.

Two popes

Most of the cardinals who had elected Urban VI soon regretted their decision and removed themselves to Anagni. Meeting at Fondi, thirteen cardinals elected Robert of Geneva as Pope Clement VII on 20 September 1378. The cardinals argued that the election of Urban VI was invalid because it had been done for fear of the rioting Roman crowds. Unable to maintain himself in Anagni, following the defeat of his forces at the battle of Marino, Clement VII fled to Naples ruled by one of his supporters, Queen Joanna I of Naples. Despite being met regally by Joanna, Clement was met the populace chanting, "Viva Papa Urbano" and "Muoia l'Anticristo", which convinced him to leave. He took ship to Avignon and reestablished the papal court. Charles V of France, who seems to have been sounded out beforehand on the choice of the Roman pontiff, soon became his greatest protector. Clement eventually succeeded in winning to his cause Castile, Aragon, Navarre, a great part of the Latin East, Flanders, and Scotland. Years later, Owain Glyndŵr's rebellion in Wales recognized the Avignon antipope Benedict XIII.

Consequences
In the intense partisanship characteristic of the Middle Ages, the schism engendered a fanatical hatred noted by Johan Huizinga: "when the town of Bruges went over to the "obedience" of Avignon, a great number of people left to follow their trade in a city of Urbanist allegiance..[..].. In the 1382, the oriflamme, which might only be unfurled in a holy cause, was taken up against the Flemings, because they were Urbanists, that is, infidels."

Sustained by such national and factional rivalries, the schism continued after the deaths of both Urban VI in 1389 and Clement VII in 1394. Boniface IX was crowned at Rome in 1389, and Benedict XIII, who was elected against the wishes of Charles VI of France, reigned in Avignon from 1394. When Pope Boniface died in 1404, the eight cardinals of the Roman conclave offered to refrain from electing a new pope if Benedict would resign; but when Benedict's legates refused on his behalf, the Roman party then proceeded to elect Pope Innocent VII. Discussions continued instead with Innocent, but quickly stalled and by February 1405, Benedict's envoys had returned to Avignon. Benedict quickly excommunicated Innocent and with an army started marching towards Rome, in May 1405. He occupied Genoa for a year and awaited French military support which never came. Innocent died 6 November 1406, and Roman cardinals elected Angelo Correr as Gregory XII.

The suggestion for a church council to resolve the Schism, first made in 1378, was not adopted at first, because canon law required that a pope call a council. Eventually theologians like Pierre d'Ailly and Jean Gerson, adopted arguments that permitted the Church to call a council to resolve this issue, while Francesco Zabarella argued a council could be convoked by an emperor.

Three popes
Benedict and Gregory agreed to abdicate their papacy in December 1406, while Benedict added that he wanted to negotiate a solution first. Gregory sent an ambassador to the St. Victor abbey in Marseille, where Benedict was staying. Gregory preferred Savona and Benedict concurred. They balked at the last moment, and both groups of cardinals abandoned their preferred leaders. The Council of Pisa met in 1409 under the auspices of the cardinals to try solving the dispute. At the fifteenth session, 5 June 1409, the Council of Pisa attempted to depose both the Roman pope and Avignon antipope as schismatical, heretical, perjured and scandalous, but it then added to the problem by electing Peter Philargi, the cardinal archbishop of Milan, as Alexander V. He reigned briefly in Pisa from June 26, 1409, to his death in 1410, when he was succeeded by, Baldassare Cossa as John XXIII, who won some but not universal support.

Council of Constance

The Council of Constance was convened by the Pisan pope John XXIII in 1414 to resolve the schism. The council was also endorsed by the Roman pope Gregory XII, giving it greater legitimacy. On 6 April 1415, the council issued, Haec sancta, stating that the council is the Church's highest governing body and has the authority to remove popes.

The council, advised by the theologian Jean Gerson, secured the resignation of Gregory XII, the detention and removal of John XXIII. The Avignon antipope Benedict XIII, who refused to step down, was Excommunicated on 27 July 1417 having lost all his supporters in the process. The Council elected Pope Martin V in 1417, essentially ending the schism.

Benedict XIII, recognized by the King Martin of Aragon, back in 1397, chose to ignore pleas for his resignation. Benedict died 23 May 1423, to succeed him three cardinals elected, Gil Sanchez Munoz y Carbon as Clement VIII. Clement VIII resigned in 1429 and recognized Martin V, ending the Avignon Papacy once and for all.

Aftermath
Conciliarism gained impetus due to the Schism. This new reform movement held that a general council is superior to the pope on the strength of its capability to resolve ecclesiastical issues. Theorists such as Jean Gerson, explained that the priests and the church itself are the sources of the papal power and, thus, the church should be able to correct, punish, and, if necessary, depose a pope.

Pope Pius II (r. 1458–1464), on 18 January 1460, issued the bull Execrabilis which forbid any attempt to appeal papal judgements to general councils.

There was also a marked decline in morality and discipline within the church. Scholars note that the Western Schism effectively eroded the church authority and its capacity to proclaim the gospel. This was further aggravated by the dissension caused by the Protestant Reformation, which created unrest.

Official list of popes

For the next five centuries, the Catholic Church recognized the Roman popes as the legitimate line from 1378 to 1409, followed by the Pisan popes from 1409 to 1415. All Avignon popes after 1378 are considered to be antipopes. This recognition is reflected in the numbering of popes Alexander VI, VII, and VIII, who numbered themselves consecutively after their Pisan namesake Alexander V.

The recognition of the Pisan popes made the continued legitimacy of the Roman pope Gregory XII doubtful for 1409–1415. The Annuario Pontificio for 1860 listed the Pisan popes as true popes from 1409 to 1415, but it acknowledged that Gregory XII's reign ended in either 1409 or 1415.

The Western Schism was, in practice, reinterpreted in 1958 when Angelo Giuseppe Roncalli chose to reuse the ordinal XXIII upon his election as Pope John XXIII, citing "twenty-two [sic] Johns of indisputable legitimacy." (There had actually been twenty undisputed Johns due to antipopes and numbering errors.) Although Roncalli's declaration on assuming the name specified that his decision was made "apart from disputes about legitimacy", this passage was subsequently excised from the version appearing in the Acta Apostolicae Sedis, and the Pisan popes Alexander V and John XXIII have since been classified as antipopes by the Roman Curia. The reinterpretation is reflected in modern editions of the Annuario Pontificio, which extend Gregory XII's reign to 1415. The line of Roman popes is now retroactively recognized by the Catholic Church as the sole legitimate line during the Western Schism. However, Popes Alexander VI through VIII have not been renumbered, leaving a gap in the numbering sequence.

According to Broderick (1987):

Recognition

Notes

References

Sources

266

External links

The Age of the Great Western Schism
Catholic Encyclopedia article

1370s in Europe
1378 in Europe
1380s in Europe
1390s in Europe
1400s in Europe
1410s in Europe
1417 in Europe
14th-century Catholicism
15th-century Catholicism
Avignon Papacy
Christian terminology
History of the papacy
1370s in Christianity
1380s in Christianity
1390s in Christianity
1400s in Christianity
1410s in Christianity
Schisms in Christianity
Western culture

Western Schism


Zvjezdano selo Mosor (skraćeno: ZSM) je nevladina neprofitna udruga osnovana s ciljem promicanja astronomije i prirodnih znanosti općenito te obrazovanja mladeži. Ciljeve provodi kroz razne programe, prvenstveno za učenike i studente, ali i za građanstvo.

Udruga
Udruga je osnovana 14. siječnja 1985. godine, a u Registar udruga Republike Hrvatske upisana je 23. ožujka 1999. godine. Sjedište udruge je u Splitu. Udruga djeluje u sastavu Zajednice tehničke kulture grada Splita, a područje djelovanja je Grad Split i Splitsko-dalmatinska županija. Pravni je sljednik Društva astronoma amatera Splita (DAAS), osnovanog i prvi put registriranog 1974. godine u Splitu. Udruga ima oko 160 članova, od kojih je polovica mlađa od 18 godina.

Ideja o Zvjezdanom selu Mosor nastala je 70.-ih godina prošlog stoljeća, a osnovalo ga je Društvo astronoma amatera Split. Bilo je to jedno od najaktivnijih astronomskih društava u bivšoj državi. Društvo je imalo svoju zvjezdarnicu na Sustipanu za koju su sami konstruirali astronomsku kupolu. Gradska zvjezdarnica je bila otvorena za posjete građana, a onda se javila zamisao o izvangradskoj zvjezdarnici. Za lokaciju je odabran Mosor. Lokacija je odabrana nakon dugih sustavnih proučavanja terena, klimatskih i ekoloških predispozicija kako bi objekt mogao u potpunosti služiti svrsi. Predložena je lokacija bila idealna za gradnju opservatorija, ali za brojne edukativne aktivnosti.

Cilj
Ciljevi udruge su:
 poticanje i promicanje tehničke kulture na području astronomije, prirodnih znanosti uopće, informatike i ekologije;
 očuvanje i upoznavanje mladih naraštaja s kulturnom i prirodnom baštinom;
 razvitak i promicanje vlastitih djelatnosti, osposobljavanja i unapređivanja rada članova, te zaštita vlastitih interesa i zastupanje i zaštita interesa i uvjerenja svojih članova u savezima i zajednicama udruga, pred državnim tijelima i tijelima lokalne samouprave;
 animiranje što većeg broja predškolaca, učenika osnovnih i srednjih škola,studenata i ostalih građana, u svrhu znanstvenog i tehničkog obrazovanja, te omogućavanjem stvaralačkog rada odnosno izražavanja i potvrđivanja stvaralačkih sposobnosti, znanja i vještina;
 popularizacija dostignuća i stvaralaštva te zalaganje za razvoj, širenje i primjenu znanstvenih i tehničkih postignuća po mjeri zakona održivog razvitka (zaštite okoliša) i čovjeka dostojnog života;
 unaprijeđenje stručnog rada i promidžba istraživanja (znanstvenih, tehničkih i dr.) i inovacija u tehničkoj kulturi;
 njegovanje duha zajedništva, vrijednosti i pravila tehničkog stvaralaštva,humanosti, snošljivosti, međusobnog poštovanja, te suradnje i prijateljstva među ljudima neovisno o dobi, spolu, rasi, nacionalnosti, klasnoj, vjerskoj i političkoj pripadnosti i svjetonazoru;
 sudjelovanje u humanitarnim, ekološkim i drugim akcijama, te pružanje nesebične pomoći u prirodnim, tehnološkim i ostalim nesrećama.
 obrazovanje novih naraštaja, poboljšanje kvalitete življenja mladeži, neposredan rad s mladima u svrhu sprječavanja asocijalnih i ovisničkih ponašanja, te poticanje kreativnog stvaralaštva mladih.

U tu svrhu organiziraju se mnogobrojni programi, kao što su:
 mala škola astronomije za školski uzrast
 više puta u godini škole astronomije
 škola u prirodi
 škola meteorologije
 razne radionice iz područja tehničke kulture, te
 razni seminari, predavanja, promatranja i "astro-partyji"

Djelatnosti u kojima se ostvaruju ciljevi

U ostvarivanju svojih ciljeva Udruga provodi sljedeće djelatnosti:
poticanje, usklađivanje, promicanje i unapređivanje sveukupnih aktivnosti svojih članova u tehničkoj kulturi, posebice astronomiji, kako bi oni učinkovitije zadovoljavali svoje osobne, zajedničke i javne potrebe u tehničkoj kulturi
poticanje i promicanje ukupnih aktivnosti tehničke kulture, uključujući izradu programa svekolikih aktivnosti u tehničkoj kulturi
stvaranje i unapređenje sveukupnih uvjeta slobodnog udruživanja građana i njihovog bavljenja tehničkom kulturom iz kreativnih i rekreativnih pobuda u svom okruženju
osposobljavanje članova za stjecanje i proširivanje znanja i vještina, izražavanje i potvrđivanje njihovih stvaralačkih sklonosti i sposobnosti u svrhu primjene i korištenja sveukupnog potencijala znanstveno – tehničkih dostignuća, te zaštite i unapređivanja životnog i radnog okoliša
izvođenje izvanškolskih i izvannastavnih programima tehničkog, ekološkog i informatičkog odgoja i obrazovanja mladeži, a osobito darovite i hendikepirane djece
poticanje svojih članova na korištenja tehničkih dostignuća u procesu rada i u svakidašnjem životu, a time i promicanje tehničkog razvitka gospodarstva, znanosti i svekolikog života i rada, te podizanje kakvoće života i boljitka svih građana
organizaciju natjecanja, susreta, izložbi, edukacijskih izleta i sličnih aktivnosti, te sudjelovanje na sličnim manifestacijama u organizaciji drugih udruga, saveza i zajednica

Programi se realiziraju u sjedištu Udruge i na Zvjezdarnici.

Zvjezdarnica

Zvjezdarnica Zvjezdanog sela Mosor smještena je na koti 701,2 m na brdu Makirina na Mosoru, 1,5 km jugoistočno od naselja Gornje Sitno i 22 km (15 km zračnom linijom) od Splita. Vlasnik objekta je Udruga. Objekt je građen dugi niz godina, a postavljanje velike kupole 2004. godine smatra se krajem radova. Pri zvjezdarnici se nalazi i meteorološka postaja te meteorska kamera kao dio Hrvatske meteorske mreže.

Nagrade
Za svoj rad Udruga je dobila više nagrada:
 Godišnja nagrada "Faust Vrančić" za 2010. godinu
 Skupna nagrada Grada Splita za 2010. godinu
 Skupna nagrada Splitsko-dalmatinske županije za 2012. godinu
 Godišnja nagrada "Faust Vrančić" za 2012. godinu tajniku Tomislavu Nikoliću, između ostalog za edukacijske programe u ZSM-u.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena internetska stranica, www.zvjezdano-selo.hr (pristupljeno: 22. rujna 2019.)
 Zvjezdano selo na stranici Zajednice tehničke kulture u Splitu, ztk-split.hr (pristupljeno: 22. rujna 2019.)
 Zvjezdano selo Mosor u Registru udruga Ministarstva uprave Republike Hrvatske, registri.uprava.hr  (pristupljeno: 22. rujna 2019.)

Hrvatska astronomska društva
Split

Zvjezdano selo Mosor


Ivo Krešić je hrvatski kazališni i filmski glumac iz Bosne i Hercegovine. Rođen je 16. kolovoza 1979. godine u Mostaru. Igrao je u filmovima Obrana i zaštita (redatelj Bobo Jelčić), Mrtve ribe (redatelj Kristijan Milić), General (redatelj Antun Vrdoljak) i u seriji "Počivali u miru" (redatelj Goran Rukavina). Za ulogu u filmu "Mrtve ribe" nagrađen je nagradom za najboljeg sporednog glumca na Mostarskom filmskom festivalu 2017. Autor je monodrame "Otirač" (životna komedija) koju je od 2011.godine izveo preko tri stotine puta, predstave "Smeće" (crnohumorna komedija - redatelj Mario Kovač) u kojoj igra zajedno sa svojim psom Flijom i koautor predstave "Abeceda književnosti" (poučna komedija za djecu) koja je doživjela preko dvije stotine izvođenja. Za roman "I dođe mjesec maj" je dobio nagradu za najbolji roman prvijenac 2007. godine na fondaciji Fra Grga Martić u Kreševu, a koautor je zbirke poezije "Usred grada tmurna nalaktih se da povratim". U Hrvatskom narodnom kazalištu u Mostaru ostvario je uloge u predstavama "Chick lit" (režija Tanja Miletić Oručević), "Logorilijada" (režija Ivan Leo Lemo) i "Sviraj to ponovo, Sam" Woody Allena (režija Mario Kovač). U Narodnom pozorištu u Mostaru igrao u predstavama "Let iznad kukavičjeg gnijezda" (redatelj Erol Kadić), Atlantida (redatelj Erol Kadić).

Filmografija

Televizijske uloge
 "Nestali" kao Dragin vojnik (2021.)
 "Blago nama" (2020.)
 "Drugo ime ljubavi" kao policajac (2019.)
 "General" kao zapovjednik JNA (2019.)
 "Počivali u miru" kao Kizo (2018.)

Filmske uloge
 "Uzvodno prema zapadu" (kratki film) (2019.)
 "General" kao čovjek pred ulazom u šator (2019.)
 "Mrtve ribe" kao Brico (2017.)
 "Obrana i zaštita" kao Gago (2013.)

Ostalo
 "Uzvodno prema zapadu" - producent (2019.)
 "Obrana i zaštita" - jezični savjetnik (2013.)

Vanjske poveznice
  IMDB

Kazališni glumci
Filmski glumci
Životopisi, Mostar
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine

Ivo Krešić


An Juncus valvatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Juncus valvatus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus valvatus


الفريزيون هم أعضاء قبيلة جرمانية تقطن ساحل بحر الشمال في هولندا وألمانيا. ويعتبر الفريزيون في ألمانيا وهولندا أقلية أو جماعة عرقية معترف بها.

انظر أيضا

فريزيا
فريزيا (جزر)
لغة فريزية

استشهاد بأعمال

مزيد من القراءة
 Greg Woolf, "Cruptorix and his kind. Talking ethnicity on the middle ground", Ton Derks, Nico Roymans (ed.), Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition (Amsterdam: Amsterdam University Press, 2009) (Amsterdam Archaeological Studies, 13), 207-218.
 Jos Bazelmans, "The early-medieval use of ethnic names from classical antiquity. The case of the Frisians", in Ton Derks, Nico Roymans (ed.), Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition (Amsterdam: Amsterdam University Press, 2009) (Amsterdam Archaeological Studies, 13), 321-329.

مصادر خارجية

The Frisian Meeting Place
Lex Frisionum in Latin, Dutch and English
History of the Frisian folk

مراجع

تاريخ الدنمارك الجغرافي
عرقيات مقسمة بحدود دولية
قبائل جرمانية
مجموعات عرقية جرمانية
مجموعات عرقية في الدنمارك

فريزيون