Alexander Graham Bell (3 Mart 1847, Edinburg, İskoçya - 2 Ağustos 1922, Baddeck, Kanada), telefonun icadı ile tanınan İskoç bilim insanıdır.

Yaşamı

STALİN HAHAHAAH diyen Alexander Graham Bell, 3 Mart 1847 tarihinde İskoçya'nın Edinburg şehrinde dünyaya geldi.Çoğu insan Nazi almanyasında doğduğunun düşünür ama bu bilgi yanlıştır. Telefonun mucidi olan Graham Bell, aslında sağırların sessizliğini ortadan kaldırmaya çalışıyordu. Bunu başaramadı ancak her gün yeni bir özelliğe kavuşan telefonla birbirinden kilometrelerce uzakta bulunan insanların birbirlerini duymalarını sağladı. Graham Bell'in annesi doğuştan işitme engelliydi. Dedesi ve babası ömrünü işitme engellilere adadı. Babası işitme engellilere konuşmayı öğretmenin yollarını araştırdı.Telefonu icat eden Graham Bell, aslında sağırların sessizliğini ortadan kaldırmaya çalışıyordu. Bunu başaramadı ama her gün yeni bir özelliğe kavuşan telefonla birbirinden kilometrelerce uzaktaki insanların birbirlerini duymalarını sağladı. Graham Bell'in annesi doğuştan işitme engelliydi. Dedesi ve babası yıllarını işitme engellilere adadı. Özellikle babası işitme engellilere duymasalar bile konuşmayı öğretmenin yollarını geliştirmeye çalıştı. İki kardeşi veremden ölünce, babası kalan tek oğlunun sağlığı için Kanada'ya göçtü. Babasının ölümünden sonra onun çalışmalarını tanıtmak ve yaymak için çabalayan Graham Bell Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. Önce Ontario'ya, daha sonra Boston'a yerleşti. Burada bir süre işitme engellilere dil öğretmeni yetiştiren okulda çalıştı. Daha sonra kendi okulunu kurdu.Şöhreti kısa sürede yayılan Bell, Oxford Üniversitesi'ne konuk öğretmen olarak çağrıldı. İngiltere'de eline geçen Alman Hermann von Helmholtz adlı bilginin işitme fizyolojisiyle ilgili kitabını okudu. Müzik sesinin bir tel aracılığı ile aktarılabileceği düşüncesi üzerinde yoğunlaştı. Bu dönemde başka bilim insanları da aynı alanda çalışmalar yürütüyordu. Hatta kendisinden yıllar önce Antonio Meucci böyle bir cihaz yapmış, ancak patentini alamamıştı.

Ünü kısa sürede yayılan Bell, Oxford Üniversitesi'ne konuk öğretmen olarak çağrıldı. İngiltere'de eline geçen Alman Hermann von Helmholtz adlı bilginin işitme fizyolojisine ilişkin kitabını okudu. Müzik sesinin bir tel aracılığı ile aktarılabileceği düşüncesi üzerinde yoğunlaştı. Bu sırada başka bilim insanları da bu konularda çalışmalar yürütüyordu. Hatta kendisinden yıllar önce Antonio Meucci böyle bir cihaz yapmış, ama patentini alamamıştı.

İngiltere'den dönen Bell, Boston Üniversitesi İnsan Sesi Fizyolojisi dalı profesörlüğüne getirildi. Kuramsal bilgilerini teknik destekle yaşama geçirmeye ve işitme engelliler için duymalarını sağlayacak aletler yapmaya girişti. Thomas Watson adlı bir elektrik mühendisi ile birlikte çalışmaya başladı. Çalışmalarını yürütmek için maddi destek gerektiğinde kendisine Avukat Gardnier Greene Hubbart yardım elini uzattı. Bell ve Watson 1875 yılında sesin tel üzerinden bir başka yere gittiğini ortaya çıkardı. Ancak ses anlaşılmaz bir durumdaydı. 14 Şubat 1876 günü Bell ve Gray telefon patenti almak için ayrı ayrı başvuru yaptı. Bell'e 7 Mart 1876 günü istediği patent verildi. 174.465 nolu patentini alan Bell atölyede denemelerini sürdürürken telefonu çalıştırmak için kullandığı bataryadan pantolonuna asit döküldü. Watson'u yardıma çağırdı:

"Mr. Watson. Come here. I want to see you" ("Bay Watson. Buraya gelin. Sizi görmek istiyorum.")

Bell yardımcısını yardıma çağırırken farkında olmadan 10 Mart 1876 günü ilk telefon görüşmesini yaptı. Watson, Bell'in sesini "telefon"dan duydu. ABD'nin 100'üncü kuruluş yıl dönümüne denk gelen bu buluşu ona düzenlenen Yüz Yıl sergisinde birçok ödül kazandırdı. Bell bilimsel çalışmalarını yürütmek için maddi ve manevi destek gördüğü Hubbart Ailesi'nden Mabel ile bir yıl sonra evlendi.

Eşi dört yaşından beri sağırdı. Bell öğrencisi olarak tanıdığı ve daha sonra evlendiği Mabel'e derin bir sevgi duydu. Artan ününe karşın hiçbir zaman ne eşini ne de işitme engellileri göz ardı etmedi. Eşine yazdığı bir mektupta "Eşin, hangi noktaya çıkarsa çıksın, ne denli zengin olursa olsun, emin ol işitme engellileri ve onların sorunlarını her zaman düşünecektir" diye yazmıştır.

Bugün öne çıkan buluşlarının gölgesinde kalan yapıtlarının çoğu işitme engeli konusundaydı. İşitme engelli annesinin ve eşinin duyamadığı sesleri kaydetmeyi başardı. "Gramofon"dan kazandığı parayı bugün de sağırlar için çalışmalar yürüten Alexander Graham Bell İşitme engelliler Kurumu'na harcadı. Fransa hükûmeti insanlığa hizmetinden dolayı onur ödülü ve para ödülü verdi. Verilen parayı Washington'da İşitme engelliler için Volta Enstitüsü'nü kurmada kullandı. İlk el telefonunu geliştirmek için Bell teknik sorunları alt etmeye çalışırken bir yandan da kendisini dava eden Gray'a karşı hukuk savaşı verdi. Telefon atölyeden 4 yılda çıkabildi. 1880 yılında Bell'e yardım eden Tainer radyofon adını verdikleri aleti denedi.

Bir okulun tepesine çıkan Tainer çok uzaktan görebildiği Bell'e telefonla seslendi "Bay Bell. Bay Bell. Beni duyabiliyorsanız lütfen pencerenin önüne gelip şapkanızı sallayın." Bell şapkasını salladığında artık telefon doğumunun ardından emeklemeye başladı. Sekiz yıl sonra Connecticut eyaleti ilk telefon şebekesine sahip kent oldu.

Telefon yakın yıllara dek Türkiye'de olduğu gibi santraller ve memurlar aracılığı ile yürütülüyordu. Bir süre sonra santrallerde erkek memur yerine kadın memurun çalışması geleneği başladı. ilk kadın santral memuru da Boston'da çalışmaya başlayan Emma Nutt oldu.

Kimi siyah beyaz filmlerde gülme konusu yapılan "manyetolu telefon" görüşmeleri 1899 yılında Almon B. Stowger adlı birinin katkısı ile otomatikleşmeye yöneldi. İşin garip tarafı Stowger telefoncu değil cenaze levazımatçısıydı. Rakibinin eşi telefon şirketinde çalışıyordu. Cenaze işleri için Strowger'ı arayanları bu memur kendi eşine bağlıyordu. Bu zor durum karşısında çözüm bulmak için kolları sıvayan Strowger otomatik santralı yapmayı başardı. Halk yeni telefona "kızsız telefon" adını taktı.

Bugünkü telefonlara benzemeyen bir biçimdeydi. Üzerinde birler, onlar, yüzler basamağını temsil eden üç tuş bulunuyordu. Bağlanmak istenen numara tuşlara aranan numarada yer alan rakamın değeri kadar basılarak sağlanıyordu. Arayan kişi tuşa kaç kez bastığını sık sık şaşırdığı için karmaşaya da yol açıyordu. Bunun da çözümü çok geçmeden bulundu.

Kısa sürede New York sokaklarını telefon direkleri ve kablo hatları örümcek ağı gibi kapladı. Yürünmez bir hale gelen sokaklardaki bir telefon direği kabloları tutan 50 çapraz tahta taşıyordu. Telefon günlük yaşama değişik biçimlerde girmeye başladı.

O yıllarda yayımlanan gazetelere verilen bir reklamda telefon şöyle tanıtıldı:

"Sohbet. Ağızdan kulağa telefonla konuşarak çok daha rahat."

Bell 1915 yılında New York'u San Francisco'ya bağlayan ilk uzun kentler arası telefon hattını açtı. Karşısında yine yardımcısı Watson vardı. Aradan geçen onca yıla karşın Bell ilk günü unutmadı. Watson'a "Watson seni istiyorum, buraya gel" dedi.

Telefonun olanaklarından yararlanarak müşteri çekmek isteyen oteller arasında kıyasıya bir savaş başladı. Oteller ünlü müzik, tiyatro, opera, konser salonlarına bağlanan telefon "Tiyatrofon" hattı ile aldıkları sesi lobilerinde oturan müşterilerine dinletmeye başladı. Bu evlere ve iş yerlerine yayıldı.

Graham Bell belleklerde telefonun bulucusu olarak yer etse de adının öne çıkmadığı çalışmaları da vardı.
Bunlardan biri büyük bir ilgi ile tüm dünyanın izlediği National Geographic dergisindeki yöneticiliğiydi. Yüz yirmi yıl önce silahlı saldırıya uğrayan ve ağır yaralanan ABD Başkanı Garfield'ın bedenindeki kurşunların yerini belirlemede ilk kez kullandığı telefonik sonda, Röntgen'in X ışınları ile tanıyı geliştirilmesinde kullanıldı. Deniz ve hava taşımacılığı için projeler gerçekleştirdi.

1893 yılında telefon ile ilgili gelişmeleri kaleme alan bir yazar gözlemini şöyle dile getirdi: "Şu anda duyabildiğimiz sanatçı ve şarkıcıları bir süre sonra insanlık görmeyi de başaracak."

Patentleri
 Bell'in patentlerinin tam listesi
TIFF formatında U.S. patent görüntüleri
  Elektrik telgraflarının alıcı ve göndericilerinde geliştirme, kayıt mart 1875, tescil nisan 1875 (multiplexing signals on a single wire)
  Telgrafta geliştirme, kayıt şubat 14, 1876, tescil mart 7, 1876 (Bell'in ilk telefon patenti)
  Telefonik telgraf alıcılarında geliştirme, kayıt nisan 1876, tescil haziran 1876
  Elektrik akımı üretiminde geliştirme (Döner kalıcı mıknatıslar kullanarak), kayıt ağustos 1876, tescil ağustos 1876
  Elektrik telgrafı (Kalıcı manyetik alıcı), kayıt Ocak 15, 1877, tescil ocak 30, 1877
  Sinyalleşme ve iletişim için cihazlar, ismi Fotofon, kayıt Ağustos 1880, tescil Aralık 1880
  Hava Taşıtı, Haziran 1903 kayıt, Nisan 1904 tescil

Sinema Biyografileri
 Animated Hero Classics  Alexander Graham Bell (1995)
 The Story of Alexander Graham Bell, 1939 filmi VCR kaseti için yeniden düzenlenmiştir, Don Ameche Bell'i canlandırıyor, (1966) ISBN 0-7939-1251-2
 Biography — Alexander Graham Bell, A&E DVD Bell'in tarihi izleri ve fotoğraflarıyla yapılan bir biyografi, (2005)
 The Sound and the Silence (1992) (TV) John Bach canlandırıyor Alexander Graham Bell'i; Canada / New Zealand / Ireland Sound and the Silence

Kaynakça

Dış bağlantılar

1847 doğumlular
1922 yılında ölenler
Amerikalı agnostikler
Amerikalı mucitler
19. yüzyıl Amerikalı bilim insanları
20. yüzyıl Amerikalı bilim insanları
Amerikalı elektrik mühendisleri
Kanadalı agnostikler
Kanadalı mucitler
Kanadalı bilim insanları
Kanadalı elektrik mühendisleri
Elektrikçi bilim insanları
Edinburgh Üniversitesinde öğrenim görenler
Légion d'honneur sahibi subaylar
Hall of Fame for Great Americans üyeleri
Edinburgh doğumlular
IEEE Edison Madalyası sahipleri
Alexander Graham Bell
Smithsonian Enstitüsü kişileri
İskoç mucitler
İskoç fizikçiler
İskoç agnostikler
Amerikalı Üniteryenler
Amerikalı eğitim teorisyenleri
Amerikalı öjenikler
Amerikalı fizikçiler
University College London'da öğrenim görenler
Havacılık öncüleri
Boston doğumlu iş insanları
Kanadalı aktivistler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kanadalı göçmenler
Kanadalı fizikçiler
Diyabetten ölenler
Telekomünikasyon tarihi
Dil öğretmenleri
Amerika Birleşik Devletleri Antika Derneği üyeleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
National Aviation Hall of Fame üyeleri
Royal High School, Edinburgh'da öğrenim görenler
Washington, DC doğumlu bilim insanları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İskoç göçmenler

Alexander Graham Bell


Solstorm har flere betydninger:
 Solstorm − en midlertidig forstyrrelse af jordens magnetosfære
 Solstorm (roman) − en roman af Åsa Larsson fra 2003
 Solstorm (film) − en film af Leif Lindblom fra 2007, baseret på romanen af Åsa Larsson

Solstorm (flertydig)


Ararat Rural City is a local government area in Victoria, Australia, located in the western part of the state. It covers an area of  and in the 2021  had a population of 11,880.

It includes the towns of Ararat, Armstrong, Dunneworthy, Lake Bolac, Moyston, Pomonal, Streatham, Tatyoon, Wickliffe and Willaura. It was formed in 1994 from the amalgamation of the City of Ararat, Shire of Ararat and parts of the Shire of Mortlake and Shire of Stawell.

Ararat Rural City is governed and administered by the Ararat Rural City Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Ararat. The Rural City is named after the main urban settlement located in the north of the LGA, that is Ararat, which is also the LGA's most populous urban centre with a population of 8,076.

Traditional owners
The traditional owners of this are the Djab Wurrung.

Council

Current composition
The council is composed of seven councillors elected to represent an unsubdivided municipality. Composition as of September 2022:

Administration and governance
The Ararat Rural City Council meets on the third Tuesday of each month at 6pm in the Council Chamber at the Ararat Shire Hall, 239 Barkly Street, Ararat. The Ararat Municipal Offices, 59 Vincent Street, Ararat, is the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at this location and is open from 8.15am to 5.15pm on week days.

Townships and localities
The 2021 census, the rural city had a population of 11,880 up from 11,600 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

See also
 List of localities (Victoria)

References

External links
Ararat Rural City Council official website
Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Grampians (region)

Rural City of Ararat


La Fédération nationale des mutuelles des travailleurs (FNMT) est une fédération de mutuelles qui a existé entre 1960 et 1986, avant de fusionner avec d'autres mutuelles pour fonder la Fédération des mutuelles de France.

Histoire
Après la loi de 1946 sur les comités d'entreprises, des sociétés mutualistes d'assurances se créent, souvent sous l'impulsion de militants de la Confédération générale du travail. Pour cette raison, elles ne peuvent adhérer à la Fédération nationale de la mutualité française. Elles créent alors plusieurs unions régionales ou locales. En 1960, quatre de ces mutuelles se fédèrent au sein de la Fédération nationale des mutuelles ouvrières (FNMO). En 1968, elle revendique  adhérents. La même année, elle se renomme Fédération nationale des mutuelles de travailleurs. En 1972, elle rassemble près de deux millions de mutualistes, selon ses dires, soit un dixième de l'ensemble.

En 1986, elle se rassemble avec d'autres mutuelles pour former la Fédération des mutuelles de France.

Notes

Mutualité
Organisation professionnelle en France


Dímon er kubbabergsstapi yfir 200 metrum í Þjórsárdal. Bergið í honum er talið hafa myndast við gos í megineldstöð fyrir 2 milljónum ára, þar eru lagskipt hraunlög. Umhverfis Dímon er birkiskógur og upp við hann er greniskógur, þ.e. Skriðufellsskógur.

Heimild
Ofan Hreppafjalla. Ferðafélag Íslands. 1996.

Fjöll á Íslandi
Þjórsárdalur

Dímon (Þjórsárdal)


An Phalaris brachystachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Phalaris brachystachys in nahilalakip ha genus nga Phalaris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaris

Phalaris brachystachys


حركة الأمهات الأربع (بالعبرية: ארבע אמהות)؛ هي حركة سلام نسائية إسرائيلية مناهضة لحالة الحرب، نشأت في عام 1997، ومقرها تل أبيب في إسرائيل. وتهدف إلى انسحاب إسرائيل من الأراضي العربية التي احتلتها، وبخاصة من الجنوب اللبناني، وإنهاء حالة الحرب بين العرب وإسرائيل، وحل جميع المشاكل بالمفاوضات والطرق السلمية.

ظروف النشأة

تكونت هذه الحركة عندما قامت أربع أمهات إسرائيليات فقدن أبنائهن أثر سقوط مروحيتهم في إحدى المعارك الإسرائيلية بجنوب لبنان، أبان احتلال إسرائيل له، بمظاهرة صغيرة على مفترق طرق بإحدى البلدات بشمال إسرائيل، احتجاجا على أن الحكومة الإسرائيلية، والتي أبدت استعدادها للانسحاب من جنوب لبنان في عام 1985، لم تفعل شيئا خلال الـ 12 سنة الماضية من أجل العودة إلى داخل حدودها الدولية، بل سمحت لاحتلال الجيش الإسرائيلي بأن يستمر. مما نتج عنه خلال هذه الفترة مقتل المئات من الجنود الإسرائيليين، دون وجود سبب وجيه لذلك، ودون تحقيق أي هدف يذكر.

فعدد القتلى بين أفراد الجيش في جنوب لبنان كان بازدياد، لذا لاقت رسالة الأمهات الأربع آذاناً صاغية، وغذت مشاعر القلق عند الجمهور بسبب العدد الذي لا ينتهي من القتلى. مما أدى إلى تحريك الرأي العام وتعبئة الجمهور الإسرائيلي للمطالبة بسحب الجيش من جنوب لبنان، ومعارضة الحرب الدائرة هناك، ولأن بقاء إسرائيل هناك لفترة طويلة لا يخدم أي هدف أمني، وإنما يعرض حياة الجنود للخطر.

أهدافها

كان ولا يزال أهداف هذه الحركة هي تحريك الرأي العام الإسرائيلي لمناهضة الحرب وذلك عن طريق رفع الوعي الشعبي بمخاطرها، ومن خلال إقامة المحاضرات والندوات، وتعليق اللافتات بالشوارع، وإقامة المظاهرات والاعتصامات، والظهور في وسائل إعلام مختلفة من أجل الوصول لأكبر شريحة ممكنة من الجمهور.

كانت الحركة من أشد التيارات الشعبية القوية داخل إسرائيل المطالبة بانسحاب الجيش الإسرائيلي من الجنوب اللبناني، وذلك ما قبل أنسحابه عام 2000. كما أنها تدعو الآن الحكومة الإسرائيلية للتراجع عن الحرب، واستخدام العنف ضد الفلسطينيين، والخروج من الأراضي الفلسطينية بكرامة، ومن خلال المفاوضات السلمية، حتى لا تخرج من منها كما خرجت من لبنان عام 2000 بشكل مهين.

تأييد الحركة

كان للحركة دورها الفعال داخل المجتمع الإسرائيلي، حيث بدأت بالفعل، بتنشيط الرأي العام في إسرائيل، وبدأ عدد أعضائها في التزايد حتى وصل إلى الآلاف المشتركين، وقد شكل ذلك ضغطا كبيرا على السياسيين، وسمح للحركة بلعب دور سياسي ومؤثر داخل المجتمع الإسرائيلي. مما دعا عدد من نخبة الشعب لانتقاد الحركة بايجابية واصفين إياها بالجريئة والمؤثرة.

حيث تناول الكاتب الإسرائيلي (إيال آرلينخ) في كتابه (الهدنة... مغامرة سياسية) حركة الأمهات الأربع قائلا: «موقف جريء للعديد من أمهات الجنود الذين يخدمون في الجنوب اللبناني، حيث وضعت هذه الحركة نصب عينيها ضرورة إخراج الجنود الإسرائيليين من هذه المعركة التي لا هدف لها ولا تخدم إسرائيل، لقد تمكنت حركة الأمهات الأربع من القيام بمظاهرات واعتصامات واحتجاجات متعددة، أثرت على واقع المجتمع الإسرائيلي، بل أصبحت قوة ضاغطة على السياسيين، إضافة إلى نجاحها في لعب دور سياسي ومؤثر على المرشحين السياسيين في إسرائيل».

معارضة الحركة

قوبلت حركة الأمهات الأربع في البداية بسخرية المجتمع بل وكبار ضباط الجيش الإسرائيلي، تحديدا من دعوى «ماذا تدرك النساء عن أمور الأمن القومي؟»

لكن جوهر إستراتيجية حركة الأمهات الأربع، وهو «التأكيد على دورهن كأمهات، والحرص الشديد على سلامة أبنائهن، وابتعادها عن أي مطمع سياسي»، كان له بالغ الأثر في مجتمع قد لا يكن احتراماً للنساء العاملات لكنه يحترمهن كأمهات، فقد اكتسبت بذلك الكثير من الثقة ليس أمام الشعب الإسرائيلي فقط بل والفلسطيني أيضا، فقد انضمت للحركة عدد من السيدات الفلسطينيات اللاتي فقدن أبنائهن في المواجهات الفلسطينية الإسرائيلية.

وبذلك نجحت الحركة بعملها النشيط، وبصدق مبادئها، أن تكون أحد القوى المؤثرة على القرار السياسي، فبعد ثلاث سنوات من إنشائها، انسحب الجيش الإسرائيلي من الأراضي اللبنانية.

إنجازات الحركة

كان للحركة إنجازات واضحة على المستويين المحلي والدولي، فعلى المستوى المحلي استطاعت الحركة التأثير على المجتمع الإسرائيلي، وعلى بعض قرارات الدولة السياسية، خصوصا أثناء الحملات الانتخابية، وذلك بسبب الشعبية الواسعة التي نجحت الحركة في تحقيقها، أما على المستوى الدولي فقد استطاعت الحركة على إظهار أنشطتها في الخارج بعد ما تناولتها بعض وسائل الإعلام الدولية، مما أكسبها دعما معنويا من منظمات وحركات سلام دولية.

إنجازات الحركة على المستوى المحلي

 حرص رئيس الوزراء الإسرائيلي الأسبق (إيهود باراك) على أن يجعل أحد عناوينه الانتخابية الالتزام بإخراج الجيش الإسرائيلي من الجنوب اللبناني إذا ما فاز.
 نجحت الحركة في جمع 25،000 توقيع على عريضة، تدعو فيها الحكومة الإسرائيلية لمغادرة لبنان، وذلك قبل الانسحاب الإسرائيلي عام 2000.
 استطاعت الحركة الاجتماع أسبوعيا مع عدد من أعضاء الكنيست، والسفراء، والمسئولين الحكوميين، ليؤثروا على الحكومة الإسرائيلية ويعلموها بضرورة الانسحاب من الجنوب اللبناني.
 قامت الحركة بإجراء مناقشات مكثفة مع الرئيس (عزرا وايزمان)، ورئيس الوزراء (نتنياهو)، ووزير الدفاع السابق (موردخاي يتزشاك) محاولين إقناعهم بمخاطر الاحتلال الإسرائيلي، وذلك أبان وجوده بالجنوب اللبناني ما قبل العام 2000.
 أعلن (بنيامين نتنياهو) أن: «قوة الضغط الشعبي بقيادة الحركات الأهلية، وعلى رأسها (الأمهات الأربع) كانت أحد الأسباب الدافعة لتغيير سياسة الحكومة الإسرائيلية، وتقبلها قرار الأمم المتحدة رقم (425) والذي يقضي بضرورة الانسحاب من الجنوب اللبناني».

إنجازات الحركة على المستوى الدولي

 استطاعت الحركة الالتقاء مع وزراء خارجية بريطانيا وفرنسا، وغيرهم من وزراء خارجية الدول الأوروبية، وعدد من سفراء الدول الأجنبية، بالإضافة إلى الرئيس الأمريكي الأسبق (كلينتون) ومناقشتهم حول الاحتلال الإسرائيلي لجنوب لبنان، محاولين إظهار عواقب ذلك على المجتمع الإسرائيلي، طالبين منهم الضغط على الحكومة الإسرائيلية من أجل الانسحاب.
 ظهرت أنشطة الحركة على الإعلام الدولي حينما تناولتها قناة البي بي سي ورويترز وشبكة فوكس نيوز والكندية للبث الإذاعي وهيئة الإذاعة الأسترالية. كما ظهرت في عدد من المقالات في الصحف والمجلات العالمية.
 تلقت الحركة عدد من الرسائل التشجيعية من منظمات وحركات السلام الدولية، كنوع من أنواع الدعم المعنوي لها.

مواضيع ذات علاقة

 جنوب لبنان
 اجتياح إسرائيل للبنان 1982
 الصراع اللبناني الإسرائيلي
 الصراع العربي الإسرائيلي

مصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لحركة الأمهات الأربع. (الوصلة: باللغة العبرية)

صراع إسرائيل وحزب الله
مناهضون للحرب
منظمات سياسية في إسرائيل

حركة الأمهات الأربع


La estación de Vitrolles-Aéroport-Marseille-Provence, frecuentemente abreviada como VAMP, es una estación ferroviaria francesa de la línea París - Marsella, situada en la comuna de Vitrolles, en el departamento de Bocas del Ródano, en la región de Provenza-Alpes-Costa Azul. Es el principal acceso ferroviario al Aeropuerto de Marsella-Provenza.

Situación ferroviaria
La estación se sitúa a la altura del PK 838,930 de la línea férrea París-Marsella.

Historia
La estación original, llamada estación de Vitrolles, fue abierta en 1847 por parte de la Compañía de Ferrocarriles de Aviñón a Marsella, aunque fue rápidamente adquirida por la Compañía de Ferrocarriles de París a Lyon y al Mediterráneo. En 1937, pasó a ser explotada por la SNCF.

A principios del , la propia SNCF decidió construir una nueva estación a escasos metros de la primera para dotar al cercano aeropuerto de Marsella-Provenza de una infraestructura ferroviaria más moderna que permitiera absorber un mayor tráfico ferroviario. Fue abierta el 14 de diciembre de 2008 e inaugurada el 23 de enero de 2009.

La estación
La estación se basa en una estructura muy sencilla que la configura como un apeadero. Se compone únicamente de dos andenes laterales y de dos vías. No tiene edificio para viajeros aunque sí unos refugios. Está abierta al público de forma permanente y dispone de taquillas y de máquinas expendedoras de billetes.

Un autobús lanzadera une la estación y el aeropuerto, en ambos sentidos, cada cinco minutos.

Servicios ferroviarios

Regionales
Los TER PACA recorren a razón de 40 trenes diarios el siguiente trazado:

 Línea Miramas - Marsella.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1847
Estaciones de la línea París-Lyon a Marsella-Saint-Charles
Estaciones de ferrocarril del departamento de Bocas del Ródano

Estación de Vitrolles-Aéroport-Marseille-Provence


Josef Laub (* 23. Jänner 1911 in Wien; † 18. Juni 1991 ebenda) war ein österreichischer Mathematiker.

Josef Laub studierte an der Universität Wien und an der TU Wien Mathematik und Darstellenden Geometrie. 1935 legte er die Lehramtsprüfung ab und unterrichtete zunächst in Wiener Neustadt. Während seines Militärdienstes im Zweiten Weltkrieg war er an der Luftfahrtforschungsanstalt in Braunschweig tätig. Im Jahr 1946 promovierte er an der TU Braunschweig. Ab 1949 war er Lehrer an der Realschule in Wien-Margareten. Er war Herausgeber von Integraltafeln und vielfacher Schulbuchautor.

Werke (Auswahl)
 Lehrbuch der Mathematik für die Oberstufe der allgemeinbildenden höheren Schulen, 4te Aufl., Hölder-Pichler-Tempsky, 1970

Weblinks
 Biographie

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Österreicher
Geboren 1911
Gestorben 1991
Mann

Josef Laub


José Nicolás Garay (Lima, 1791 - 1875), sacerdote y catedrático peruano. Rector de la Universidad de San Marcos.

Biografía
Hizo sus estudios en el Seminario de Santo Toribio, hasta optar el grado de Doctor en Teología, haciendo la profesión religiosa en la Orden de la Merced. Al llegar la Expedición Libertadora de San Martín, era lector y maestro en el Colegio de San Pedro Nolasco, acudiendo al cuartel general patriota en Huaura para ofrecer sus servicios. Nombrado vicario castrense, fue adscrito al batallón n° 4 de Chile, concurriendo en sus filas a la Primera Campaña de Intermedios, así como a la Campaña de Ayacucho, luego de la cual acompañó a la unidad militar a su país de origen.

En Santiago de Chile, obtuvo la secularización del nuncio apostólico, y al regresar a Lima se consagró a su ministerio pastoral: Fue capellán de Santo Tomás, teniente del vicario general del ejército durante la guerra civil que concluyó con el Abrazo de Maquinhuayo (1834), y canónigo del Cabildo Metropolitano. Separado de esta dignidad por su apoyo a la Confederación Perú-Boliviana (1839), fue restablecido en ella por el presidente Francisco de Vidal (1842) y elevado más tarde a Chantre. Se desempeñó también como juez de paz eclesiástico y examinador sinodal del arzobispado.

Numerosos amigos se reunían en su casa para dialogar acerca de las orientaciones doctrinarias y políticas del mundo; y fue en aquellos años cuando colaboró con José de la Riva Agüero en las Memorias de Pruvonena. Ocupó la cátedra de Vísperas de Teología, y fue elegido rector en una época en la cual ya se planteaba la reorganización general del claustro sanmarquino. Miembro honorario del Colegio de Abogados de Lima.

Referencias

 Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.

Nacidos en Lima
Mercedarios de Perú
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Fallecidos en Lima

José Nicolás Garay


Une jatte est un récipient de forme ronde évasée, servant pour la préparation des aliments. Elle est  faite d'une seule pièce, sans rebord, ni manche, ni anse.

Étymologie
La jatte tire son nom, selon le dictionnaire Larousse, du latin populaire , lui-même issu du latin classique  (« assiette creuse » ou « écuelle »).

Le Centre national de ressources textuelles et lexicales évoque pour sa part le latin  (« écuelle »).

Usage
Une jatte est utilisée pour verser les ingrédients nécessaires aux préparations alimentaires, la forme creuse permettant de mélanger et de mixer les préparations liquides.

Les jattes servent pour le service des crèmes, des desserts. Ce mot désigne le contenant mais aussi le contenu (une jattée) : une « jatte de crème », une « jatte de lait ».

Les jattes ouvragées sont des objets de décoration.

Matières
A l'origine, les jattes sont fabriquées en terre cuite, céramique, faïence, porcelaine. On en trouve en bois et aussi dans des matières précieuses : étain, cristal, argent ou métal argenté.

Au , les plus utilisées pour les préparations culinaires sont les jattes en verre, en inox, et en matière plastique.

Notes et références

Bibliographie

 .

Voir aussi

Récipient
Ustensile de cuisine
Vaisselle

Jatte


Kuća Karalipeo-Mrkušić nalazi se u Makarskoj, na adresi Kačićev trg 15 i 16 i ''Dalmatinska 2'.

Opis
Malu prizemnu mlinicu i kuću Kačić obitelj Radman preuzima u 19. st., te je pretvara u ladanjsko - gospodarski sklop. Južni dio građevine zadržava gospodarski, a sjeverni dio stambeni karakter. Okolni prostor arikuliran je kao perivoj, u tu svrhu čak je i korito rijeke Cetine prošireno planskim nasipanjem. U perivoju ( u kojem su bili bazen, ribnjak i golubarnik) bili su izloženi antički i srednjovjekovni kameni ulomci. Osim kamene plastike obitelj Radman prikupljala je i djela likovne umjetnosti domaćih i stranih majstora, uporabne predmete, namještaj i oružje.

Zaštita
Pod oznakom Z-6525 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Makarskoj

Kuća Karalipeo-Mrkušić u Makarskoj


Keemun () is a famous Chinese black tea. First produced in the late 19th century, it quickly became popular in the West and is still used for a number of classic blends. It is a light tea with characteristic stone fruit and slightly smoky notes in the aroma and a gentle, malty, non-astringent taste reminiscent of unsweetened cocoa. Keemun is said to have floral aromas and wooden notes.

History
Original Keemun is produced exclusively in the Qimen County in the south of Anhui province. It is grown in  Guichi,  Shitai,  Dongzhi, and  Yixian. The name of the tea is an older Western spelling of the name of the nearby town, Qimen (pronounced "Chee-mun"). The tea-growing region lies between the Yellow Mountains and the Yangtze River. The cultivar used for Keemun is the same as that used in production of Huangshan Maofeng. While the latter is an old, well-known variety of green tea, Keemun was first produced in 1875 using techniques adapted from Fujian province farmers.

Many varieties of Keemun exist, with different production techniques used for each. Nevertheless, any Keemun undergoes particularly slow withering and oxidation processes, yielding more nuanced aroma and flavor. Some of Keemun's characteristic floral notes can be attributed to a higher proportion of geraniol, compared to other black teas.

Varieties
Among the many varieties of Keemun perhaps the most well-known is Keemun Mao Feng (). Harvested earlier than others, and containing leafsets of two leaves and a bud, it is lighter and sweeter than other Keemun teas. Another high grade variety, containing mostly leaves and stronger than others, is the Keemun Hao Ya (). For Western markets, it is separated by quality into Hao Ya A and Hao Ya B categories, the former being somewhat better than the latter. Either has a markedly intense taste. Other varieties include those specifically tailored for the Gongfu tea ceremony (Keemun Gongfu, or Congou – ) and Keemun Xin Ya (), an early bud variety, said to have less bitterness. One of the black teas produced in neighboring Hubei province is sometimes referred to as a Hubei Keemun () by several tea companies, but is not a Keemun in the true sense of the term.

References

External links
 Tea Guardian: Qimen Maofeng (Keemun Black Tea)

Black tea
Chinese teas
Chinese tea grown in Anhui
Huangshan City

Keemun


A bucket hat (variations of which include the fisherman's hat, Irish country hat and session hat) is a hat with a narrow, downward-sloping brim.  Typically, the hat is made from heavy-duty cotton fabric such as denim or canvas, or heavy wool such as tweed, sometimes with metal eyelets placed on the crown of the hat for ventilation.

It was first adopted as a high fashion item in the 1960s, and with subsequent revivals in both street fashion and on the catwalk. It is popular festival gear in the present day, also known as a "session hat".

Origins

The bucket hat or fishing hat is said to have been introduced around 1900. Originally made from wool felt or tweed cloth, these hats were traditionally worn by Irish farmers and fishermen as protection from the rain, because the lanolin from the unwashed (raw) wool made these hats naturally waterproof. From the interwar years onwards, these "Irish walking hats" were quickly adopted internationally for country pursuits because, when folded, they could fit inside a coat pocket. If the hat fell in the mud, it could be easily cleaned with a damp sponge, and it could be reshaped using steam from a kettle. In the 1960s, it was often worn by members of the Mod subculture.

The modern bucket hat is derived from a tropical hat made from olive drab cotton that was issued to the US Army during the Vietnam War. These lightweight hats became popular among civilians for use in sports such as fishing, and as sun protection.

Fashion accessory

In the 1960s, the bucket hat was adapted as a  ladies' fashion item, in common with the pillbox, bakerboy, and cloche styles, suiting the fashion for more bouffant hair. Milliners such as Lilly Daché created designs in felt or other stiffer fabrics to capture the "mod" look. The older tweed Irish walking hat remained popular among professional men until the 1970s, and was notably worn by Sean Connery's character in Indiana Jones and the Last Crusade.

The hat became popular with rappers in the 1980s and remained part of street fashion into the 1990s. More recently, it has re-emerged as a fashion catwalk item after being sported by celebrities such as Rihanna.

Bucket hats were a subject of controversy during the 2022 FIFA World Cup when Qatari officials seized rainbow-colored bucket hats from female Wales fans and staff, including former Wales women's football captain Laura McAllister. This news emerged following the Group B match between the United States and Wales. The hats were confiscated by FIFA-Qatari officials outside the stadium ahead of the game. Former Wales players Danny Gabbidon and Ashley Williams had also worn "Spirit of 58" bucket hats on television when Wales qualified for the tournament in June 2022.

Regional names and variations

 In Bulgaria it is popular as "idiotka" (), which means "idiot hat".
In Australia the version worn by the Australian Defence Force is referred as a "Giggle Hat".
In Israel, it is known as a tembel hat or "Rafael hat", after Rafael Eitan, an Israeli general, politician, and former Chief of Staff of the Israel Defense Forces, who used to wear one. A similar type of hat called a tembel hat is dubbed the national hat of Israel as it was worn by Israeli Halutzim to protect from sunburn.
In Sweden, it is known as a "Beppehatt" or "Beppemössa", since Beppe Wolgers, a Swedish author and artist, used to wear it and made it popular in the 1970s.
In Denmark, it is known as "bøllehat" (troublemaker hat) since the 1880s, when a group of young delinquents would gather every Sunday in Bøllemosen in Jægersborg Dyrehave, from where they made trips to a popular dance restaurant in Charlottenlund to steal the ladies' hats.
In Argentina, it is known as "sombrero Piluso" (Piluso hat), where its popularity rose after the 2022 FIFA World Cup.
In Russia, it is called "panama" (). The name came from misconception of panama hat, known as hat of Ecuadorian workers in Panama.
In South Africa, it is known as an "ispoti" and is very popular with urban black youth, representing being streetwise without copying foreign hip-hop trends.
In Tanzania, it is very popular among elders, especially among the Iraqw people.
In the US, a similar hat is used officially by the US Navy for enlisted service dress uniforms, commonly referred to as a Dixie Cup hat, as in the manufacturer brand of paper cups.
In France, it is called a "".
In Germany, it is called "Anglerhut" (fisher's hat). It is popular as an accessoire in German hip hop. In 2018, a right-wing protester wearing a bucket hat in the colors of the Flag of Germany became notorious as a "Hutbürger" ("hat citizen"), a play on words of "Wutbürger" or "enraged citizen".
In the UK, it is sometimes called "Reni hat", after Stone Roses drummer Reni who frequently wore the hat.
In Italy, it's called a "fisherman's hat" (cappello da pescatore).

In popular culture

Both fictional characters Inspector Clouseau from The Pink Panther film series and Detective Lieutenant Louie Provenza of the television series The Closer and Major Crimes frequently wear bucket hats: for Peter Sellers' portrayal of Clouseau, a grayish-shade Irish tweed fabric variety, with Provenza wearing a white bucket hat while at crime scenes.
 The character Gilligan in the TV series Gilligan's Island ubiquitously wears a cream-colored bucket hat throughout its episodes.
 During the 1990s Liam Gallagher, lead vocalist of the rock band Oasis, has been photographed multiple times wearing a bucket hat.

See also
 Boonie hat
 Wales bucket hat
 Sun hat
 Tembel hat

References

External links

Hats
1900s fashion
1910s fashion
1920s fashion
1930s fashion
1940s fashion
1950s fashion
1960s fashion
1990s fashion
2000s fashion
2010s fashion
Irish clothing
Maritime culture

Bucket hat


Hjartartorg eða Hjartargarðurinn er torg í miðborg Reykjavíkur, milli Laugavegar og Hverfisgötu að sunnan og norðan en Smiðjustígs og Klapparstígs að austan og vestan. Það var tilbúið árið 2015 . Áður en þar var byggt steinsteypt torg var þar graslendi, lítið torg og bekkir þar sem m.a. listafólk kom saman. Það svæði var þó millibilsástand vegna þess lóðin var auð eftir að niðurníddar byggingar voru rifnar niður.

Nýtt skipulag Hjartartorgs hefur verið gagnrýnt og að það sé líflaust miðað við mannlífið sem áður var þar. Jólamarkaðir og viðburðir eru haldnir á torginu.

Tilvísanir

Miðborg Reykjavíkur
Torg í Reykjavík

Hjartartorg


Camille Sullivan (* 6. Juli 1975 in Toronto, Ontario) ist eine kanadische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Camille Sullivan besuchte eine Kunsthochschule in Toronto mit dem Hauptfach Bildende Kunst. Später studierte sie Schauspiel an der University of British Columbia.

Sullivan hatte Rollen in Fernsehserien wie zum Beispiel Dark Angel, X-Factor: Das Unfassbare, Battlestar Galactica oder The L Word – Wenn Frauen Frauen lieben. 2004 spielte sie neben Ashton Kutcher und Amy Smart im Science-Fiction-Thriller Butterfly Effect die Rolle der Cricket. 2007 spielte sie neben Carrie-Anne Moss und Lauren Lee Smith in dem Filmdrama Normal die Rolle der Elise.

Filmografie (Auswahl)
 1998: Dead Man's Gun (Fernsehserie)
 1998: First Wave – Die Prophezeiung (First Wave, Fernsehserie)
 1999: Beggars and Choosers (Fernsehserie)
 2000: A Good Burn
 2000: Dumm gelaufen – Kidnapping für Anfänger (Screwed)
 2000: Fionas Website (So Weird)
 2000: Immortal – Der Unsterbliche (Immortal, Fernsehserie)
 2000–2001: Big Sound (Fernsehserie)
 2000–2001: X-Factor: Das Unfassbare (Fernsehserie)
 2001: Room
 2001: Strange Frequency (Fernsehserie)
 2001: Dark Angel (Fernsehserie)
 2001–2005: Da Vinci's Inquest (Fernsehserie)
 2002: Taken (Miniserie)
 2003: Strange Frequency 2 (Fernsehfilm)
 2003: A Problem with Fear
 2004: Butterfly Effect
 2004: Cold Squad (Fernsehserie)
 2004–2005: The L Word – Wenn Frauen Frauen lieben (The L Word, Fernsehserie)
 2005: Battlestar Galactica (Fernsehserie)
 2005: Reunion
 2005: Intelligence Welcome Home
 2005: Terminal City (Fernsehserie)
 2006: 49th and Main (Fernsehserie)
 2006: Der dunkle Sturm (Dark Storm, Fernsehfilm)
 2006: Cries in the Dark (Fernsehfilm)
 2006: Mount Pleasant
 2006–2007: Intelligence (Fernsehserie)
 2007: Conspiracy (Fernsehserie)
 2007: Normal
 2008: Sea Beast – Das Ungeheuer aus der Tiefe (Sea Beast, Fernsehfilm)
 2008: Mothers&Daughters
 2009: Mistresses (Fernsehfilm)
 2009: Ice Twisters (Fernsehfilm)
 2010: The Traveler
 2010: Der Dämon – Im Bann des Goblin (Goblin) (Fernsehfilm)
 2010: Stargate Universe (Fernsehserie)
 2010–2011: Shattered (Fernsehserie)
 2011: Fairly Legal (Fernsehserie)
 2011: Hellcats (Fernsehserie)
 2011: The Killing (Fernsehserie)
 2011: Rookie Blue (Fernsehserie)
 2011: Combat Hospital (Fernsehserie)
 2011: The Secret Circle (Fernsehserie)
 2011: Flashpoint – Das Spezialkommando (Flashpoint, Fernsehserie)
 2013: The Marine 3 – Homefront
 2013: Ice Soldiers
 2013: Motive (Fernsehserie)
 2013: Played (Fernsehserie)
 2015: Ally Was Screaming
 2015: The Starlight Heist (Kurzfilm)
 2015: The Orchard (Kurzfilm)
 2015: Welcome Home (Fernsehfilm)
 2015: My One Christmas Wish (Fernsehfilm)
 2015: The Birdwatcher
 2015–2016: The Man in the High Castle (Fernsehserie)
 2016: Victory Square (Kurzfilm)
 2016: Dead Rising: Endgame
 2016: The Unseen
 2016: Death Al Dente – A Gourmet Detective Mystery (Fernsehfilm)
 2016: Who Killed JonBenét? (Fernsehfilm)
 2017: The Disappearance (Fernsehserie)
 2018: Kingsway
 2019: A Dog's Way Home
 2019: Daughter
 2019: Romi (Kurzfilm)
 2019: Unspeakable (Fernsehserie)
 2020 Hunter Hunter
 2020: Helstrom (Fernsehserie)
 2020: Supergirl (Fernsehserie)
 2020–2021: Big Sky (Fernsehserie)
 2021: Harland Manor
 2022: Rettungshund Ruby (Rescued by Ruby)
 2022: Shoresy (Fernsehserie)

Weblinks

 Offizielle Website von Camille Sullivan

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kanadier
Geboren 1975
Frau

Camille Sullivan


Danmark deltog for første gang ved VM i svømning ved det tredje mesterskab i 1978, da det blev holdt i Vestberlin, og har deltaget i alle verdensmesterskaber i svømning på langbane siden.

Medaljer

Medaljer efter mesterskaber
Det mest successfulde mesterskab for Danmark efter antal af vundne guldmedaljer var VM i svømning 2011, mens det største samlede antal af vundne medaljer blev opnået i 2013 og 2015.

Medaljevindere
Lotte Friis er den hidtil (2016) mest vindende danske svømmer ved verdensmesterskaberne i svømning, med to guldmedaljer og fire sølvmedaljer. Ni kvinder og mænd fra Danmark har vundet mindst en medalje, alle er vundet i svømning.

Noter

Kilder

VM i svømning
VM i svømning

Danmark ved VM i svømning


Santiago "Santi" Aldama Toledo (Las Palmas, 10 de janeiro de 2001) é um jogador espanhol de basquete profissional que atualmente joga no Memphis Grizzlies da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário pela Universidade de Loyola e foi selecionado pelo Utah Jazz como a 30º escolha geral no draft da NBA de 2021.

Ele é filho do jogador de basquete espanhol Santiago Aldama, atleta olímpico nos Jogos Olímpicos de Verão de 1992 em Barcelona.

Início de vida e carreira
Aldama foi criado em Las Palmas na Espanha. Ele começou a jogar basquete aos três anos porque seu pai, Santiago Aldama, e seu tio, Santi Toledo, praticavam o esporte profissionalmente. Ele cresceu idolatrando os jogadores de basquete Pau Gasol, Juan Carlos Navarro e Kobe Bryant.

Desde sua introdução ao basquete, Aldama jogou pela Canterbury Basketball Academy em Las Palmas e optou por permanecer lá, apesar de receber ofertas de clubes maiores como FC Barcelona, Real Madrid e Gran Canaria. No Campeonato Espanhol Sub-16 de 2017, ele teve médias de 18,9 pontos, 5,1 rebotes e 3,6 assistências. Ele ajudou sua equipe a chegar a um surpreendente terceiro lugar. Em 2018, Aldama jogou por empréstimo na equipe Sub-18 do FC Barcelona nas eliminatórias de Ciutat de L'Hospitalet no Adidas Next Generation Tournament.

Recrutamento
Em 5 de agosto de 2019, Aldama anunciou seu compromisso de jogar basquete universitário nos Estados Unidos por Loyola-Maryland. Ele foi atraído para a universidade porque seu pai conhecia o técnico assistente Ivo Simović e devido às esperanças de Aldama de uma eventual carreira nos negócios. Considerado um recruta de quatro estrelas e um grande talento, a decisão de Aldama de jogar em uma universidade média pegou muitos analistas de surpresa. Evan Daniels, do 247Sports.com, o chamou de "uma das maiores roubadas de bola internacionais em um bom tempo".

Carreira universitária
Aldama perdeu os primeiros três meses de sua temporada de calouro com uma lesão no joelho que exigiu cirurgia. Em 1º de fevereiro de 2020, ele fez sua estreia universitária e marcou 11 pontos em 17 minutos em uma vitória por 79-73 sobre a Marinha. Aldama foi nomeado três vezes o Novato da Semana da Patriot League no período de quatro semanas. No final da temporada regular, ele foi nomeado para a Equipe de Calouros da Patriot League. Como calouro, ele teve médias de 15,2 pontos, 7,6 rebotes, 2,1 assistências e 1,7 bloqueios em 10 jogos.

Em 13 de fevereiro de 2021, Aldama registrou 30 pontos e 22 rebotes em uma derrota por 97-94 na prorrogação para Lafayette. Em 10 de março de 2021, ele teve 33 pontos e 12 rebotes em uma vitória por 67-63 contra Army nas semifinais do Torneio da Patriot League. Ele ajudou Loyola a avançar para sua primeira final da Patriot League. Em seu segundo ano, ele teve médias de 21,2 pontos, 10,1 rebotes, 2,3 assistências e 1,7 bloqueios e foi selecionado para a Primeira-Equipe da Patriot League.

Em 14 de abril de 2021, Aldama se declarou para o Draft da NBA de 2021.

Carreira profissional

Memphis Grizzlies (2021–Presente)
Aldama foi selecionado pelo Utah Jazz como a 30ª escolha geral no draft da NBA de 2021. Ele foi posteriormente negociado com o Memphis Grizzlies. Em 8 de agosto de 2021, os Grizzlies anunciaram que havia assinado um contrato de 4 anos e US$10.2 milhões com Aldama. Em 2 de dezembro de 2021, ele registrou 18 pontos, 10 rebotes, três assistências, um roubo de bola e um bloqueio na vitória por 152-79 sobre o Oklahoma City Thunder.

Carreira na seleção
Aldama fez sua estreia pela Seleção Espanhola no EuroBasket Sub-16 de 2017 em Podgorica, Montenegro e teve médias de 9,0 pontos e 5,4 rebotes. Ele levou sua equipe a uma medalha de ouro no EuroBasket Sub-18 de 2019 em Volos, Grécia com médias de 18,0 pontos, 7,6 rebotes, 2,6 assistências, 2,3 bloqueios e 1,9 roubadas de bola. Aldama foi nomeado MVP do torneio e se juntou a seu companheiro de equipe Usman Garuba na Equipe Ideal do torneio.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

Universitário

Fonte:

Vida pessoal
O pai de Aldama, Santiago Aldama, jogou basquete profissional na Espanha e em Portugal e se juntou à seleção espanhola nos Jogos Olímpicos de Verão de 1992. Seu tio, Santi Toledo, também jogou basquete profissional na Espanha, Itália e Portugal.

Links externos

 Biografia de Loyola Greyhounds

Basquetebolistas do Memphis Grizzlies
Pessoas vivas
Nascidos em 2001
Naturais de Las Palmas
Basquetebolistas da Espanha

Santi Aldama


An Bulbostylis nemoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Goetghebeur. An Bulbostylis nemoides in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Burundi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis nemoides


În 2018 centralele nucleare din Rusia au generat 202,87 TWh de electricitate, sau 20,8% din toată energia produsă. Capacitatea brută instalată a reactorilor rusești constituia 31.315 MW.

Strategia energetică rusă din 2003 a stabilit drept prioritate reducerea surselor de energie pe bază de gaz natural, urmărind realizarea acestui lucru prin dublarea generării de energie nucleară până în 2020. În 2006 Agenția Federală a Energiei Atomice (Rosatom) a anunțat țintele pentru producția de energie nucleară în viitor: să furnizeze 23% din necesarul de electricitate până în 2020 și 25% până în 2030. În 2013 statul rus a alocat 80,6 miliarde de ruble (2,4 miliarde de dolari) pentru dezvoltarea propriei industrii nucleare, în special a proiectelor de export prin care companiile rusești dețin și operează centrala, ca în cazul Centralei Nucleare de la Akkuyu.

Rusia a făcut planuri pentru a mări numărul reactorilor nucleari în funcțiune de la 31 la 59. Reactorii vechi vor fi întreținuți și modernizați, inclusiv unitățile RBMK, familie din care au făcut parte reactorii de la Cernobîl. China și Rusia s-au înțeles în octombrie 2005 să continue cooperarea în domeniul construcției de centrale nucleare.

Conform legislației adoptate în 2001, toți reactorii civili sunt operați de Energoatom. Mai recent, în 2007, parlamentul rus a adoptat legea "Cu privire la administrarea și dispoziției proprietății și acțiunilor organizațiilor care folosesc energie nucleară și cu privire la schimbările relevante a unor acte legislative ale Federației Ruse", care a creat Atomenergoprom, un holding pentru toată industria civilă nucleară rusă, inclusiv Energoatom, producătorul și furnizorul de combustibil nuclear TVEL, exportatorul de uraniu Tekhsnabexport (Tenex) și constructorul de complexe nucleare Atomstroyexport.

În calitate de membru al ITER, Rusia participă la proiectarea reactorii de fuziune nucleară.

Guvernul rus planifică să aloce 127 miliarde de ruble (5,42 miliarde de dolari) unui program federal dedicat tehnologiilor de energie nucleară de generație următoare.

În anii 1970 costul overnight de construcție era de 800 $/kWh la cursul valutar din 2016.

Industria nucleară rusă are 200.000 de angajați. Rusia este recunoscută pentru expertiza sa în domeniul dezastrelor nucleare și pentru siguranța tehnologiilor sale.

Rusia de asemenea caută să realizeze un plan ambițios de a crește vânzările de reactori rusești peste hotare. În prezent este oferit pe piață reactorul cu apă sub presiune VVER-1200, care este o evoluție a reactorului VVER-1000, cu o capacitate sporită de 1200 MWe (brut) și cu mai multe măsuri pasive de siguranță. În august 2016 primul VVER-1200, Novovoronej II-1, a fost conectat la rețea.

În 2016 a fost anunțată intenția de a construi 11 noi reactori nucleare până în 2030, printre care și primul VVER-600, o versiune mai mică a VVER-1200 cu două circuite de răcire, destinată regiunilor și piețelor mai mici. De asemenea au fost aprobate planurile generale pentru construcția instalațiilor de eliminare a deșeurilor radioactive în ținutul Krasnoyarsk. Acestea vizează atât instalații de procesare a deșeurilor radioactive de nivel scăzut și intermediar în apropiere de suprafață, cât și depozite geologice la adâncimi mari pentru deșeurile de nivel înalt.

Reactori nucleari

Reactori în funcțiune

11 din reactorii Rusiei sunt de tipul RBMK 1000, similar celui folosit de centrala nucleară de la Cernobîl. Inițial o parte din acestea urmau să fie oprite, dar ulterior au primit extensii a termenului de exploatare și capacitatea lor a fost ridicată cu 5%. Criticii afirmă că acești reactori au un "design inerent nesigur" care nu poate fi îmbunătățit cu ajutorul modernizării și a componentelor noi, mai mult ca atât unele părți din reactori sunt imposibil de înlocuit. Grupurile ecologice din Rusia susțin că prelungirea termenului de exploatare "încalcă legea rusă, deoarece proiectele nu au fost supuse evaluărilor de mediu".

Reactorii nucleari în proces de construcție

Proiecte internaționale ale industriei nucleare ruse

Pe lângă acestea, lista proiectelor în fază de elaborare la care Atomstroyexport dorește să participe conține:
 Centrala nucleară de la Temelin, reactorii 3 și 4 (Cehia)
 Centrala nucleară din Iordania  (un reactor, cu posibilitatea de a construi al doilea)
 Centrala nucleară de la Mețamor, reactorii 3 și 4 (Armenia)
 O centrală nucleară cu un reactor VBER-300 (Kazahstan)
 Centrala nucleară de la Sanmen (China)

Companii de inginerie nucleară

 Atomenergomash - produce generatori de aburi pentru centralele nucleare
 Atommash - cândva cea mai mare uzină de inginerie nucleară capabilă să producă până la 8 reactori pe an, dar după prăbușirea Uniunii Sovietice a fost privatizată și reorganizată în cadrul companiei Energomash; în prezent nu mai este capabilă să construiască reactori
 Atomstroyexport - companie care deține monopolul asupra exportului de utilaje și servicii nucleare
 OKBM Afrikantov - companie de proiectare și inginerie nucleară
 OKB Gidropress - companie de proiectare și inginerie nucleară

Siguranță

Ca urmare a accidentului nuclear de la Fukushima-Daiichi din 2011, Rusia intenționează să execute "teste de stres" la toți reactorii pentru "a aprecia capacitatea lor de a rezista cutremurelor mai puternice decât cele anticipate de proiectul original".

Referințe

Economia Rusiei
Energie nucleară

Energia nucleară în Rusia