Gravity Probe A (GP-A) was a space-based experiment to test the equivalence principle, a feature of Einstein's theory of relativity. It was performed jointly by the Smithsonian Astrophysical Observatory and the National Aeronautics and Space Administration. The experiment sent a hydrogen masera highly accurate frequency standardinto space to measure with high precision the rate at which time passes in a weaker gravitational field. Masses cause distortions in spacetime, which leads to the effects of length contraction and time dilation, both predicted results of Albert Einstein's theory of general relativity. Because of the bending of spacetime, an observer on Earth (in a lower gravitational potential) should measure a slower rate at which time passes than an observer that is higher in altitude (at higher gravitational potential). This effect is known as gravitational time dilation.

The experiment was a test of a major consequence of Einstein's general relativity, the equivalence principle. The equivalence principle states that a reference frame in a uniform gravitational field is indistinguishable from a reference frame that is under uniform acceleration. Further, the equivalence principle predicts that phenomenon of different time flow rates, present in a uniformly accelerating reference frame, will also be present in a stationary reference frame that is in a uniform gravitational field.

The probe was launched on June 18, 1976 from the NASA-Wallops Flight Center in Wallops Island, Virginia. The probe was carried via a Scout rocket, and attained a height of , while remaining in space for 1 hour and 55 minutes, as intended. It returned to Earth by splashing down into the Atlantic Ocean.

Background
The objective of the Gravity Probe A experiment was to test the validity of the equivalence principle. The equivalence principle is a key component of Albert Einstein's theory of general relativity, and states that the laws of physics are the same in an accelerating reference frame as they are in a reference frame that is acted upon by a uniform gravitational field.

Equivalence principle

The equivalence principle can be understood by comparing a rocket ship in two scenarios. First, imagine a rocket ship that is at rest on the Earth's surface; objects dropped within the rocket ship will fall towards the floor with an acceleration of . Now, imagine a distant rocket ship that has escaped Earth's gravitational field and is accelerating at a constant  due to thrust from its rockets; objects in the rocket ship that are unconstrained will move towards the floor with an acceleration of . This example shows one way that a uniformly accelerating reference frame is indistinguishable from a gravitational reference frame.

Furthermore, the equivalence principle postulates that phenomena that are caused by inertial effects will also be present due to gravitational effects. Consider a beam of light that is shined horizontally across a rocket ship, which is accelerating. According to a non-accelerating observer outside the rocket ship, the floor of the rocket ship accelerates towards the light beam. Therefore, the light beam does not seem to travel on a horizontal path according to the inside observer, rather the light ray appears to bend toward the floor. This is an example of an inertial effect that causes light to bend. The equivalence principle states that this inertial phenomenon will occur in a gravitational reference frame as well. Indeed, the phenomenon of gravitational lensing states that matter can bend light, and this phenomenon has been observed by the Hubble Space Telescope, and other experiments.

Time dilation

Time dilation refers to the expansion or contraction in the rate at which time passes, and was the subject of the Gravity Probe A experiment. Under Einstein's theory of general relativity, matter distorts the surrounding spacetime. This distortion causes time to pass more slowly in the vicinity of a massive object, compared to the rate experienced by a distant observer. The Schwarzschild metric, surrounding a spherically symmetric gravitating body, has a smaller coefficient at  closer to the body, which means slower rate of time flow there.

There is a similar idea of time dilation occurrence in Einstein's theory of special relativity (which involves neither gravity nor the idea of curved spacetime). Such time dilation appears in the Rindler coordinates, attached to a uniformly accelerating particle in a flat spacetime. Such a particle would observe time passing faster on the side it is accelerating towards and more slowly on the opposite side. From this apparent variance in time, Einstein inferred that change in velocity affects the relativity of simultaneity for the particle. Einstein's equivalence principle generalizes this analogy, stating that an accelerating reference frame is locally indistinguishable from an inertial reference frame with a gravity force acting upon it. In this way, the Gravity Probe A was a test of the equivalence principle, matching the observations in the inertial reference frame (of special relativity) of the Earth's surface affected by gravity, with the predictions of special relativity for the same frame treated as being accelerating upwards with respect to free fall reference, which can thought of being inertial and gravity-less.

Experimental setup
The  Gravity Probe A spacecraft housed an atomic hydrogen maser system. Maser is an acronym for microwave amplification by stimulated emission of radiation, and is similar to a laser, as it produces coherent electromagnetic waves in the microwave region of the electromagnetic spectrum. A hydrogen maser produces a very accurate signal (1.42 billion cycles per second), which is highly stableto one part in a quadrillion (). This is equivalent to a clock that drifts by less than two seconds every 100 million years. A microwave signal derived from the maser frequency was transmitted to the ground throughout the mission. The one-way signal received from the rocket was relativistically Doppler shifted due to the speed of the rocket and in addition was gravitationally Doppler blue-shifted by a minute amount.

In addition to the hydrogen maser carried by the rocket, another hydrogen maser on the ground was used as a source for continuous transmission of a microwave signal to the rocket. A microwave transponder carried on the rocket returned the signal to the Earth. On the way up, the signal received by the rocket was Doppler shifted due to the speed of the rocket and was gravitationally red-shifted by a minute amount. The transponder signal received on the ground was Doppler shifted due to the speed of the rocket and was gravitationally blue-shifted by the same amount that it was red-shifted on the way up. Since the gravitational Doppler shift of the signals on the way up always exactly cancelled the gravitational Doppler shift on its way down, the two way Doppler shift of the signal received on the ground depended only on the speed of the rocket.

In a microwave frequency mixer, one-half of the two-way Doppler shift from the transponded ground maser signal was subtracted from the Doppler shift of the space maser. In this way, the Doppler shift due to the spacecraft's motion was completely cancelled out, leaving only the gravitational component of the Doppler shift.

The probe was launched nearly vertically upward to cause a large change in the gravitational potential, reaching a height of . At this height, general relativity predicted a clock should run 4.5 parts in  faster than one on the Earth, or about one second every 73 years. The maser oscillations represented the ticks of a clock, and by measuring the frequency of the maser as it changed elevation, the effects of gravitational time dilation were detected.

Results
The goal of the experiment was to measure the rate at which time passes in a higher gravitational potential, so to test this the maser in the probe was compared to a similar maser that remained on Earth. Before the two clock rates could be compared, the Doppler shift was subtracted from the clock rate measured by the maser that was sent into space, to correct for the relative motion between the observers on Earth and the motion of the probe. The two clock rates were then compared and further compared against the theoretical predictions of how the two clock rates should differ. The stability of the maser permitted measurement of changes in the rate of the maser of 1 part in  for a 100-second measurement.

The experiment was thus able to test the equivalence principle. Gravity Probe A confirmed the prediction that deeper in the gravity well, the flow of time is slower, and the observed effects matched the predicted effects to an accuracy of about 70 parts per million.

See also
Doppler Effect
General Relativity
Gravitational Redshift
Gravity Probe B
Pound–Rebka experiment
Timeline of gravitational physics

Primary references

References

Further reading
Validation of Local Position Invariance through Gravitational Red-Shift Experiment

External links
 Gravity Probe A Collection, The University of Alabama in Huntsville Archives and Special Collections

Physics experiments
Tests of general relativity
1976 in science
1976 in spaceflight

Gravity Probe A


مسجد السلطان عمر علي سيف الدين مسجد ملكي يقع في بندر سري بكاوان، عاصمة سلطنة بروناي. تم بناءه في عام 1958. ويصنف بأنه المسجد الأول من حيث الطراز المعماري في منطقة آسيا والمحيط الهندي، والأكثر جذباًً للسياحة، وهو من المعالم المميزة لسلطنة بروناي. . يعتبر المسجد من الرموز الإسلامية في بروناي، ويقع في العاصمة بندر سري بيكوان. وتم الانتهاء من بنائه عام 1958، ويعتبر أحد نماذج العمارة الإسلامية الحديثة.

التسمية
سمي المسجد على اسم سلطان بروناي الثامن والعشرون عمر علي سيف الدين الثالث، الذي بادر في بنائه.

البناء
تعتبر العمارة في هذا المسجد مزيجاً من العمارة الإسلامية والعمارة الإيطالية. وقد تم تصميمه بواسطة معماري إيطالي، وتم بناءه على بحيرة صناعية بالقرب من ضفة نهر بروناي، حيث تحوطه المياه من كل جانب. ويتكون المسجد من بناء رخامي كبير ومجموعة من المآذن وقبة ذهبية وحديقة مليئة بها نافورة مياه. يحيط بالمسجد حديقة خضراء بها نباتات مزهرة.

مراجع

تأسيسات سنة 1958 في بروناي
مبان ومنشآت في بندر سري بكاوان
مساجد اكتملت في 1958
مساجد بروناي

مسجد السلطان عمر علي سيف الدين


Christian Klingler (* 1968 in Innsbruck) ist ein österreichischer Manager.

Leben
Klingler studierte Betriebswirtschaftslehre an der Universität Innsbruck. Anschließend war er von 1992 bis 1993 Assistent der Geschäftsführung im Bereich Einzelhandel bei Porsche Inter Auto in Österreich. Für die Marken VW und Audi verantwortete er danach Importeurs- und Einzelhandels-Netzwerke. Ab 1995 leitete Klingler Wachstumsprojekte (v. a. Akquise PGA Group) sowie den Aufbau der französischen Marktaktivitäten als Assistent der Vorsitzenden der Geschäftsführung der Porsche Holding GmbH in Salzburg. 2004 rückte Klingler selbst in die Geschäftsführung der Porsche Holding Salzburg auf.

Vom 1. Januar 2010 bis zum 25. September 2015 war Christian Klingler Mitglied des Vorstands der Volkswagen AG, wo er den Geschäftsbereich Marketing, Vertrieb und After Sales verantwortete. Von August 2008 bis September 2015 war er zudem Generalbevollmächtigter der Volkswagen AG im Vorstand der Marke Volkswagen.

Seit 2012 ist Klingler weinbaulich aktiv. In diesem Jahr startete er im Weinbaugebiet Carnuntum ein gemeinschaftliches Weinprojekt mit dem Winzer Johannes Trapl aus Stixneusiedl. 2014 erwarb er in der Wachau eine Weinbaufläche von 5 Hektar; auch dort kooperiert er mit Johannes Trapl. Im Jahr 2017 erwarb Klingler 23 Prozent am Falstaff Verlag.

Auszeichnungen
 2012: "Homme de l'Année 2011" (Mann des Jahres), vergeben vom Journal de l'Automobile

Einzelnachweise

Manager (Automobilindustrie)
Person (Volkswagen)
Absolvent der Universität Innsbruck
Österreicher
Geboren 1968
Mann

Christian Klingler


PC-Talk is a communications software program. It was one of the first three widely popular software products sold via the marketing method that became known as shareware. It was written by Andrew Fluegelman in late 1982, and helped created shareware's sales and marketing methodology.

Fluegelman distributed PC-Talk by sending a copy to anyone who sent him a formatted floppy disk. The application encouraged users who liked it to send him $25, but doing so was not obligatory. Fluegelman also encouraged users to make copies for friends, and provided a batch file to do so. Though PC-Talk is regarded as a progenitor of the shareware distribution model, it was labeled at the time both freeware and "user-supported software", and included elements of open-source software (but not free software).

PC-Talk III was sold for $35 instead of being distributed for free; The Headlands Press offered a $25 discount to those who had previously donated. Its source code was available and many derivative works were created by its user community. The CompuServe IBM/PC SIG forum developed "PC-TALK III Version B, Level 850311". Both the user-modified version of the program and the CompuServe distribution point were officially sanctioned by Fluegelman and The Headlands Press, holders of the copyright for PC-TALK. Members of HAL-PC also produced custom versions that supported videotex and IBM 3101 emulation.

Reception
PC Magazine said that PC-Talk "is elegantly written and performs beautifully. It is easy to use and has all the features I would expect from a communications program".

References

Communication software
Shareware
Discontinued software

PC-Talk


El intento de asesinato contra el papa Juan Pablo II tuvo lugar el miércoles 13 de mayo de 1981, en la plaza de San Pedro de la Ciudad del Vaticano. Mehmet Ali Ağca disparó contra el papa cuatro veces mientras este entraba en la plaza. A causa de los disparos, el papa perdió bastante sangre y tuvo que ser hospitalizado. Ağca fue apresado inmediatamente y sentenciado a cadena perpetua por un juzgado italiano. Posteriormente el papa perdonó a Ağca por haber intentado asesinarlo. El presidente italiano Carlo Azeglio Ciampi otorgó el indulto a Ağca a petición del papa, tras lo cual fue deportado a Turquía en junio del 2000.

Intento de asesinato del papa
En agosto de 1980, bajo el seudónimo de Vilperi, Ağca empezó a recorrer la región mediterránea, cambiando varias veces de pasaporte y de identidad, quizás para evitar mostrar el origen de su viaje: Sofía, Bulgaria. Entró en Roma el 10 de mayo de 1981 en un tren que había cogido en Milán. De acuerdo al testimonio posterior de Ağca, en Roma se encontró con 3 cómplices: un compatriota turco y 2 búlgaros. La operación estaba liderada por Zilo Vassilev, un militar búlgaro que residía en Italia. Según Vassilev, la misión le había sido encargada por el mafioso turco Bekir Çelenk en Bulgaria.

Según Ağca, el plan era que él y el pistolero Oral Çelik abrieran fuego contra el papa en la plaza de San Pedro y después escaparan a la embajada búlgara aprovechando el pánico generado por una pequeña explosión. El 13 de mayo se sentaron en la plaza escribiendo postales, mientras esperaban la llegada del papa. Cuando el papa pasó, Ağca le disparó varias veces generando un ensordecedor griterío entre los asistentes a la audiencia en la plaza San Pedro con una pistola semiautomática Browning Hi-Power, calibre 9 mm. Varios testigos (entre ellos una monja y dos cardenales) le impidieron tanto disparar más veces como escapar. Fue atrapado por Camillo Cibin, el jefe de seguridad del Cuerpo de Gendarmería de la Ciudad del Vaticano. Juan Pablo II fue alcanzado por 4 balas, 2 de las cuales se alojaron en su estómago, otra le alcanzó en el brazo derecho y la última en la mano izquierda. Dos espectadores resultaron heridos a causa de las balas perdidas del sicario: Ann Odre, de Buffalo, Nueva York, recibió una bala en el pecho, y Rose Hill, de Jamaica, sufrió una herida superficial en el brazo. Çelik, presa del pánico, huyó sin poner la bomba ni abrir fuego.

El papa fue llevado al Palacio Apostólico para un primer diagnóstico, ya que exteriormente la herida no parecía seria. Pero una vez que se midió su pulso y presión fue evidente que el papa estaba en peligro y se avisó a una ambulancia. A pesar de que la bala había evitado tanto la aorta abdominal como la arteria mesentérica, Juan Pablo II perdió casi el 75% de su sangre, sufriendo un shock por desangramiento, debido a la perforación intestinal. El papa fue operado por el Dr. Francesco Crucitti en el Policlínico Universitario Agostino Gemelli, el centro traumatológico afiliado a la escuela de Medicina de la Universidad del Sagrado Corazón. Este centro siempre tiene una serie de habitaciones reservadas para el uso del papa. Juan Pablo II pasó por casi seis horas de cirugía intestinal de emergencia, que requirió transfusiones y una colostomía temporal que luego tuvo que ser deshecha. Varios meses después tuvo una infección de citomegalovirus, debido a haber recibido transfusión de sangre fresca que no había sido suficientemente tratada, por la urgencia con la que se había efectuado dicha transfusión. Cuando estuvo con el papa en la prisión Rebibbia de Roma la primera vez después de su intento, Ağca, un asesino profesional, le preguntó cómo había conseguido sobrevivir. El papa, que había estado consciente hasta el momento de entrar en el quirófano, presintió que sobreviviría, creyendo de corazón en la intercesión de la Virgen María, Nuestra Señora de Fátima (quien, en una de sus apariciones a los tres niños había profetizado que un «Obispo de blanco» sería atacado).

Juan Pablo II estaba enormemente agradecido al Dr. Crucitti y al resto de su equipo médico al cual había consultado (incluyendo a su viejo amigo y médico personal, el inmunólogo polaco Dr. Gabriel Turowski, que fue a Italia para contribuir con su experiencia, siendo él quien diagnosticó la infección de CMV, y al Dr. Renato Buzzoneti, el médico oficial del papa, que buscaría de nuevo el consejo del Dr. Crucitti cuando el papa desarrolló un tumor benigno de colon). El papa regresó de sus vacaciones en el Palacio de Castel Gandolfo en agosto de 1998 para expresar sus condolencias a la familia cuando el Dr. Crucitti falleció y después celebró personalmente su funeral y dijo la homilía (el doctor tenía fama por haber tutelado a varios médicos y cirujanos prominentes en el Policlínico, uno de los mejores hospitales de Italia).

Encarcelamiento de Ağca
Ağca fue sentenciado en julio de 1981 a cadena perpetua en Italia por el intento de asesinato, pero fue indultado por el presidente Carlo Azeglio Ciampi en junio de 2000, a petición del papa. Ağca fue extraditado a Turquía, donde fue encarcelado por el asesinato del periodista izquierdista Abdi İpekçi en 1979 y dos asaltos a bancos en los setenta. A pesar de la petición de ser liberado en noviembre de 2004, un juzgado turco dictaminó que no sería posible solicitar la libertad condicional hasta 2010. Pero el 12 de enero de 2006 un tribunal turco autorizó su liberación. Sin embargo, el 20 de enero de 2006, el Tribunal Supremo Turco dictaminó que el tiempo que había estado encarcelado en Italia no podía ser deducido de la sentencia turca y lo volvieron a encerrar. Ağca fue puesto en libertad el 18 de enero de 2010, después de casi 29 años tras las rejas.

Relación con el papa Juan Pablo II

Después del tiroteo, el papa Juan Pablo II pidió a la gente «rezar por mi hermano [Ağca], al cual he perdonado sinceramente.»
En 1983, Ağca y él se vieron y hablaron en privado, en la prisión donde Ağca estaba preso. Ağca besó el anillo del papa cuando terminó su encuentro. Asimismo, el papa estuvo en contacto con la familia de Ağca a lo largo de los años: conoció a su madre en 1987 y a su hermano una década después.

Aunque Ağca había dicho: «para mí [el papa] es la encarnación de todo lo capitalista» y había intentado asesinarlo, llegó a trabar amistad con el pontífice. En abril de 2005, durante la enfermedad del papa, Ağca rezaba desde su cárcel en Estambul por la mejoría de Juan Pablo II. Cuando el papa murió, Ağca declaró estar de luto: «He perdido al papa, mi hermano espiritual. Me sumo al duelo de mi pueblo cristiano católico» afirmó en un texto distribuido por su abogado.

Motivaciones del intento de asesinato

Hay varias teorías sobre el intento de asesinato llevado a cabo por Mehmet Ali Ağca. Una de ellas, fuertemente defendida desde los ochenta por el periodista estadounidense Michael Ledeen, entre otros, es que el intento de asesinato se había fraguado en la URSS y que la KGB había ordenado a los servicios secretos de la Bulgaria y de Alemania Oriental llevar a cabo la tarea. El KGB habría ordenado al servicio secreto búlgaro asesinar a Juan Pablo II a causa de su apoyo a Solidarność, una federación sindical a la que se veía como una de las amenazas más significativas a la hegemonía soviética en Europa Oriental.

El propio Ağca dio múltiples versiones contradictorias entre sí sobre el asesinato y sus motivos. Originalmente, Ağca dijo ser un miembro del Frente Popular para la Liberación de Palestina (FPLP), pero prontamente el FPLP negó cualquier vínculo con él.

Los Lobos Grises

Algunos investigadores, especialmente Edward S. Herman, coautor junto con Frank Brodhead de "El alzamiento y la caída de la pista búlgara" (1986), y el periodista Michael Parenti, opinaron que la historia de Ağca era dudosa, resaltando el hecho de que Ağca no había mencionado la participación de agentes de Bulgaria hasta que fue aislado y visitado por agentes de la Inteligencia Militar Italiana (SISMI).

El 25 de septiembre de 1991, el exanalista de la CIA Melvin A. Goodman (que actualmente trabaja en el Center for International Policy) reveló que sus colegas, siguiendo órdenes jerárquicas, habían falsificado sus informes de análisis para apoyar la acusación. Declaró a la comité de inteligencia del Senado de los Estados Unidos que «la CIA no tiene ninguna prueba» sobre esta llamada «pista búlgara». Ni el tribunal del juez Severino Santiapichi, ni la investigación del juez Franco Ionta, encontraron ninguna evidencia de que el SISMI "sembró" la historia de Ağca.

Un abogado francés, Christian Roulette, autor de varios libros que culpan a las agencias de inteligencia occidentales del intento de asesinato testificó ante el tribunal que la evidencia documental a la que se había referido en realidad no existía.,
 además los abogados franceses de Ağca consideraron muy dudoso que agentes búlgaros reclutaran a su cliente, pudiendo saber fácilmente que éste había militado en un grupo paramilitar de extrema derecha, e inverosímil que Bulgaria y la URSS se arriesgaran a patrocinar un atentado como éste, el cual podría más bien generar una grave crisis antisoviética en Polonia y perjudicar a la URSS a largo plazo. Por su parte, los servicios secretos búlgaros siempre habían protestado contra la acusación de complicidad, argumentando que la historia de Ağca era un bulo puramente anticomunista elaborado por los Lobos Grises, el servicio secreto italiano y la CIA, pues todos ellos habían cooperado en la red secreta de la OTAN denominada Gladio, consagrada a realizar impactantes atentados en Europa Occidental sembrando con ellos un presunto "nexo" de éstos con países del Pacto de Varsovia, para mantener artificiosamente en los países de la OTAN la "tensión" de la Guerra Fría.

Gladio estaba en esa época envuelta en la estrategia de la tensión italiana, también seguida en Turquía por la "Contra-guerrilla", el brazo turco de Gladio; este sería el marco en el que se hubiera llevado a cabo el asesinato del papa. Edward Herman alegó que Michael Ledeen, quien estaba implicado en el Irán-Contra y a quien se relacionaba con la logia masónica italiana P2 también ligada a Gladio, fue contratado por la CIA para propagar la teoría búlgara. De hecho, Le Monde diplomatique declaró que Abdullah Çatli, uno de los líderes de los Lobos Grises, había organizado el intento de asesinato «a cambio de 3 millones de marcos alemanes» para los Lobos Grises. En Roma, Catli declaró en 1985 al tribunal italiano «que había sido contactado por el BND, la agencia de inteligencia alemana, quien le habría prometido una jugosa suma de dinero si implicaba a los servicios rusos y búlgaros en el intento de asesinato contra el papa». Según el coronel Alparslan Türkes, el fundador de los Lobos Grises, «Catli ha colaborado con un servicio secreto por el bien del estado».

La pista búlgara
El entonces director de la KGB soviética, Yuri Andropov estaba convencido de que la elección del papa Juan Pablo II era el producto de una "conspiración anglo-alemana" orquestada por Zbigniew Brzezinski, jefe de la CIA, para debilitar la hegemonía soviética en la Polonia católica y eventualmente para precipitar el colapso de la Unión Soviética al completo. El anuncio de la Santa Sede sobre una peregrinación papal a Varsovia en 1981, la segunda tras su visita de 1979, espoleó las aprensiones de Andropov al recordarse la enorme atracción de las masas polacas hacia Juan Pablo II durante su primera visita, donde sus actos públicos fueron seguidos por decenas de miles de individuos en diversas ciudades pese al esfuerzo del gobierno polaco por minimizar el evento. Ante ello, Andropov envió unas directrices secretas a los profesores de escuela soviéticos:

El papa es nuestro enemigo. Sus habilidades especiales y su gran sentido del humor lo hacen peligroso, porque cautiva a todo el mundo, especialmente a los periodistas. Además, siempre busca los gestos superficiales en sus relaciones con la masa, por ejemplo, se pone un sombrero escocés, aprieta las manos de todo el mundo, besa niños, etcétera. Es el modelo de las campañas presidenciales estadounidenses. A causa de las actividades de la Iglesia en Polonia, nuestras actividades diseñadas para ateizar a la juventud no sólo no pueden decaer, sino que tienen que desarrollarse intensamente. Para cumplir este objetivo, todos los medios están permitidos y no nos podemos permitir tener sentimientos.

Se supo que Ali Ağca había hecho varios viajes a Sofía, la capital de Bulgaria y se quedó allí en un hotel frecuentado por agentes de los servicios secretos búlgaros. También había tenido contactos con un agente búlgaro en Roma, cuya cubierta era la oficina de la aerolínea nacional búlgara. Poco después del tiroteo, Sergei Antonov, un búlgaro que trabajaba en Roma para la aerolínea "Balkan Air", fue arrestado a causa del testimonio de Ağca, siendo acusado de ser el agente búlgaro que diseñó la conspiración, pero en 1986 fue declarado inocente después de un juicio de tres años. De acuerdo al jefe de la CIA en Turquía, Paul Henze, Antonov había declarado después que en Sofía había sido contactado por el Servicio Secreto Búlgaro y por mafiosos turcos que le habían ofrecido tres millones de marcos alemanes a cambio de asesinar al papa.

El periodista estadounidense Arnaud de Borchgrave argumenta que los agentes búlgaros eligieron a Ağca para tener una "negación plausible", pues sería inverosímil escoger para el asesinato a un miembro de los ultraderechistas Lobos Grises, quien además habría estado envuelto en rutas de narcotráfico a través de Bulgaria hacia Europa Occidental; elegir a Ağca haría precisamente que lo improbable del vínculo alejase a los servicios búlgaros (y a la KGB) de cualquier sospecha como en una típica Operación de bandera falsa.

Las afirmaciones de la Comisión Mitrokhin
De acuerdo con el periódico italiano Corriere della Sera, los documentos recuperados de la antigua Stasi de Alemania Oriental confirmaron que el intento de asesinato de 1981 contra el papa Juan Pablo II fue decidido por la KGB soviética y asignado a los agentes búlgaros y de la RDA, con la Stasi coordinando la operación y cubriendo los rastros dejados, sin embargo, Markus Wolf, el exjefe de espías de la Stasi, ha denegado cualquier vínculo y argumentado que los archivos ya habían sido "desclasificados" en 1995 sin probarse semejantes afirmaciones.

En marzo de 2006, antes de las elecciones generales de Italia, la controvertida "Comisión Mitrokhin", creada por Silvio Berlusconi y encabezada por el senador derechista Paolo Guzzanti de Forza Italia, volvió a apoyar la teoría búlgara, que había sido rechazada por Juan Pablo II durante su viaje a Bulgaria. El senador Guzzanti afirmó que «ciertos líderes de la antigua Unión Soviética estaban detrás del intento de asesinato», argumentando que «los líderes de la Unión Soviética tomaron la iniciativa de eliminar al papa por su apoyo a Solidarność, recayendo dicho encargo en los servicios secretos militares» (y no en la KGB). Las afirmaciones del informe estaban basadas en recientes análisis computarizados de fotografías, que trataban de probar la presencia de Antonov en la plaza de San Pedro durante el tiroteo y en la información reunida por el juez antiterrorista francés Jean-Louis Bruguière, una figura controvertida cuya última acción había sido acusar al presidente de Ruanda, Paul Kagame, de haber provocado deliberadamente el Genocidio de Ruanda de 1994 contra su propio grupo étnico, con el objetivo de tomar el poder. De acuerdo a Le Figaro, Bruguière, que tiene contacto cercano tanto con Moscú como con Washington D. C., incluyendo agentes de inteligencia, ha sido acusado por mucho de sus colegas de «priorizar la razón de Estado sobre la ley.»

Tanto Rusia como Bulgaria rechazaron enérgicamente el informe emitido en Italia. «Para Bulgaria, este caso se cerró con la decisión del tribunal en Roma en marzo de 1986», dijo el portavoz del Ministerio de Asuntos Exteriores, Dimitar Tsanchev, quien también aludió a los comentarios del papa durante su visita a Bulgaria en 2002. El senador Guzzanti dijo que la comisión había decidido reabrir el informe del intento de asesinato en 2005, después de lo que escribió el papa en su último libro ("Memoria e identidad: conversaciones entre milenios"). En ese texto Juan Pablo II declaró estar  convencido de que el tiroteo no había sido iniciativa de Ağca y que «otra persona lo planeó y se lo encargó [a Ağca]».

La Comisión Mitrokhin también afirmó que Romano Prodi, un antiguo Primer Ministro de Italia, había sido «el hombre de la KGB en Italia» según las informaciones recibidas en el Archivo Mitrojin, pero la Comisión fue criticada por no acreditar acusaciones diferentes a las ya expresadas en el citado Archivo, siendo que el propio Vasili Mitrojin nunca había mencionado nexos entre la KGB y el atentado de 1981. A finales de diciembre de 2006 uno de los principales informadores del senador Guzzanti, un exagente del SISMI llamado Mario Scaramella, fue arrestado y acusado, entre otras cosas, de difamación contra Prodi.

El fiscal de Roma, Pietro Salvitti, que estaba al cargo de las investigaciones sobre Mario Scaramella, demostró, según La Repubblica, que Nicolò Pollari, director del SISMI (la agencia de inteligencia militar italiana) e imputado en el caso del secuestro del imán de Milán Abu Omar, así como el número dos del SISMI, Marco Mancini, arrestado en julio de 2006 por la misma razón, habían sido algunos de los informadores, junto con Mario Scaramella, del senador Paolo Guzzanti, lo cual hacía dudosos sus informes. Además de dirigirse a Romano Prodi y su equipo, esta «red», de acuerdo con las palabras de Pieto Salvitti, también pretendía difamar al General Giuseppe Cucchi (el por entonces director del CESIS), a los jueces milaneses Armando Spataro (que estaba a cargo del caso del secuestro del Imán) y Guido Salvini, así como a los reporteros de La Repubblica Carlo Bonini y Giuseppe D'Avanzo, que descubrieron el caso del "Nigergate". La investigación también mostró una conexión entre Scaramella y la CIA, en particular a través de Filippo Marino, uno de los socios más cercanos de Scaramella desde los 90, y cofundador del ECPP, quien actualmente reside en los Estados Unidos. Marino se ha referido en una entrevista a una asociación con oficiales de la CIA, algunos retirados y otros activos, incluyendo a Robert Lady, el exjefe de la oficina de la CIA en Milán, acusado por el fiscal Armando Spataro por haber coordinado el secuestro de Abu Omar.

Espías en el Vaticano

En 2009, el periodista y antiguo oficial de la inteligencia del ejército estadounidense, John Koehler publicó Espías en el Vaticano: La Guerra Fría de la Unión Soviética contra la Iglesia Católica. Declarando haber "excavado" casi siempre en los archivos de la policía secreta polaca y en documentos de la Stasi, Koehler afirmó que el intento de asesinato contra Juan Pablo II sí estaba «respaldado por la KGB» y dio detalles sobre el tema implicando a agentes de la RDA y la URSS antes que agentes búlgaros.

¿Una «pista vaticana»?
El 26 de junio de 2000 el papa Juan Pablo II publicó el «Tercer Secreto de Fátima», donde decía que el intento de asesinato de Ağca fue el cumplimiento de este "Tercer Secreto". El 13 de mayo (la fecha del intento de asesinato) es el aniversario de la primera aparición de la Virgen María a los tres niños de Fátima, algo que al papa siempre le pareció significativo, y por lo tanto atribuía su supervivencia ese día a su protección. Algunos dudan que la Iglesia haya revelado completamente el contenido de este "Secreto", creyendo que en realidad el mismo está predicho en el Apocalipsis. Mientras estaba en prisión bajo fianza se hizo popular el hecho de que Ağca había desarrollado una auténtica obsesión con las Apariciones de Fátima. Durante el juicio de 1981-1983 el mismo Ağca inclusive afirmó ser la segunda venida de Jesucristo e instó a la Santa Sede a revelar el Tercer Secreto.

El 31 de marzo de 2005, sólo dos días antes de la muerte del papa, La Repubblica entrevistó a Ağca. Éste declaró que estaba trabajando en un libro sobre el intento de asesinato. La Repubblica reprodujo las palabras de Ağca explicando en profundidad que había tenido cómplices en el Vaticano que le habían ayudado en el intento de asesinato, «el demonio está dentro de los muros del Vaticano». También dijo:

:«Muchos políticos calculadores están preocupados sobre lo que pasaría si se revelase la verdad completa. Algunos temen que el Vaticano tenga un colapso espiritual como el muro de Berlín. Mi pregunta es: ¿por qué la CIA, el SISMI, el SISDE y otras agencias de inteligencia no revelan la verdad sobre el caso Orlandi?

Q: Dicen que es porque todavía hay incertidumbres sobre ese caso.

Ağca: En los 80, ciertas personas del Vaticano pensaron que yo era el nuevo mesías, así que organizaron toda la intriga con Emanuela Orlandi, y todos los otros incidentes que no quieren revelar, para poder liberarme.»

Emanuela Orlandi, la hija de un empleado de la Santa Sede, desapareció cuando tenía quince años el 22 de junio de 1983 sin ser hallada desde entonces. Hubo llamadas de teléfono anónimas que ofrecieron su liberación a cambio de la liberación de Ağca. Se dijo que el Arzobispo Paul Marcinkus había sido cómplice del secuestro, pero nunca se le imputó ningún cargo.

Una semana después de esta entrevista, Associated Press citó palabras de Ağca negando haber hecho tales afirmaciones. Años después, en noviembre de 2010, Ağca afirmó públicamente que el cardenal Agostino Casaroli había estado detrás del intento de asesinato de Juan Pablo II en 1981.

En la ficción

El guion de la novela Red Rabbit de Tom Clancy se centra ampliamente en el atentado contra la vida del Papa, ordenado por la KGB y llevado a cabo por un sicario búlgaro, también responsable de la muerte de Georgi Markov. También se hacen menciones del intento de asesinato al final del anime Chrono Crusade.

En la novela El Laberinto de Agua de Eric Frattini se relata el atentado contra la vida del Papa, ordenado y orquestado por el secretario de Estado de la Santa Sede, tal y como revelaría a la prensa pocos meses después el propio Mehmet Ali Agca.

Véase también
 Misterios de Fátima

Referencias

Bibliografía adicional

 Meissen, Randall J. Living Miracles: The Spiritual Sons of John Paul the Great, Alpharetta, GA, Mission Network: 2011. Varias secciones de este trabajo discuten el intento de asesinato, su impacto cultural en los seminarios católicos y la protección del papa atribuida a Fátima.

Enlaces externos
 Registro de la oficina de Roma de RFE sobre el juicio de Antonov (cajas 16-19), Open Society Archives

Historia del papado
Italia en 1981
Juan Pablo II
Historia de la ciudad de Roma
Italia después de la Segunda Guerra Mundial
Juan Pablo II
Política en 1981
Iglesia católica en 1981

Intento de asesinato de Juan Pablo II


Die USS Kimberly (DD-521) war ein zur Fletcher-Klasse gehörender Zerstörer der United States Navy. Sie nahm am Zweiten Weltkrieg und am Koreakrieg teil. 1967 wurde sie leihweise an die Republik China (Taiwan) übergeben, wo sie als An Yang (DD-18) in Dienst gestellt wurde. 2003 wurde sie als Zielschiff versenkt.

Namensgeber
Rear Admiral Lewis Ashfield Kimberly (1830–1902) war Offizier der United States Navy. Er nahm am Amerikanischen Bürgerkrieg teil und wurde 1887 Kommandeur des US-Asiengeschwaders.

Technik

Rumpf und Antrieb
Der Rumpf der USS Kimberly war 114,7 m lang und 12,2 m breit. Der Tiefgang betrug 5,4 m, die Verdrängung 2.100 Tonnen. Der Antrieb des Schiffs erfolgte durch zwei Dampfturbinen von General Electric, der Dampf wurde in vier Kesseln von Babcock & Wilcox erzeugt. Die Leistung betrug 60.000 Wellen-PS, die Höchstgeschwindigkeit lag bei 35 Knoten.

Bewaffnung und Elektronik
Hauptbewaffnung des Zerstörers waren fünf 5-Zoll-Geschütze (127 mm)/38 Kal. Mark 12 in Einzeltürmen Mark 30 Mod.0 und zwei Torpedorohrsätze mit jeweils fünf 21"-Torpedorohren. Zur Flugabwehr war die USS Kimberly mit sechs 40-mm-Bofors- und zehn 20-mm-Oerlikon-Flugabwehrgeschützen ausgerüstet. Im September 1943 erhielt sie eine verstärkte Flugabwehrbewaffnung. Die 20-mm-Geschütze im Bereich der Brücke wurden durch 40-mm-Geschütze ersetzt, so dass die USS Kimberly über fünf 40-mm-Zwillingsgeschütze und sieben 20-mm-Geschütze auf Einzellafette verfügte. Eine weitere Verstärkung der Flugabwehrbewaffnung wurde im Juni 1945 vorgenommen, als sie das Emergency Kamikaze Refit erhielt. Die beiden 40-mm-Zwillingsgeschütze mittschiffs wurden durch 40-mm-Vierlingsgeschütze ersetzt. Um Raum für die Richtgeräte zu schaffen, wurde der vordere Torpedorohrsatz entfernt und stattdessen zwischen den Schornsteinen eine Plattform eingebaut, auf der die Richtgeräte installiert wurden. Durch den Umbau verfügte sie über drei 40-mm-Zwillingsgeschütze und zwei 40-mm-Vierlingsgeschütze sowie sechs 20-mm-Zwillingsgeschütze. Zur Bekämpfung von U-Booten war das Schiff am Heck mit zwei Ablaufgestellen für 600-lb.-Wasserbomben und mit jeweils drei K-Gun-Wasserbombenwerfer für 300-lb.-Wasserbomben an Steuer- und Backbordseite ausgerüstet.

Die USS Kimberly war mit Radar ausgerüstet. Am Mast über der Brücke waren ein SG- und ein SC-Radar montiert, mit denen Flugzeuge auf Entfernungen zwischen 15 und 30 Seemeilen und Schiffe in Entfernungen zwischen 10 und 22 Seemeilen geortet werden konnten. Zur Unterwasserortung war ein QC-Sonar eingebaut.

Geschichte
Die USS Kimberly wurde am 27. Juli 1942 Bethlehem Shipbuilding Corporation auf Staten Island auf Kiel gelegt. Am 4. Februar 1943 wurde sie von Elsie S. Kimberly, der Tochter des Namensgebers, getauft und am 22. Mai 1943 unter dem Kommando von Commander Harry W. Smith in Dienst gestellt.

1943
Nach der Beendigung der Erprobungsfahrten verließ die USS Kimberly am 10. September 1943 den Marinestützpunkt Norfolk und verlegte in den Pazifik. In Pearl Harbor nahm sie an weiteren Ausbildungen teil. Am 20. November 1943 erreichte sie Makin und nahm an der Rückeroberung der Gilbertinseln teil. Sie wurde im U-Boot-Abwehrschirm zum Schutz der Schlachtschiffe und Kreuzer eingesetzt. Am 6. Dezember lief sie von Tarawa nach San Francisco, um dort in die Werft zu gehen.

1944
Am 22. Januar 1944 verließ sie nach Abschluss der Reparaturen San Francisco und nahm Kurs auf die Aleuten. Als Teil der Task Force (TF) 94 fuhr sie von Attu nach Paramuschir, um die Flugabwehrstellungen bei Suribachi Wan und Kurabi Saki zu bekämpfen. Bis zum 18. September verblieb der Zerstörer in den Aleuten und unternahm in dieser Zeit U-Bootabwehr-Patrouillen, Übungen sowie erneute Angriffe auf Ziele auf den Kurilen. Am 18. September lief das Schiff nach San Francisco. Von dort lief die USS Kimberly nach Manus und nahm an den Vorbereitungen zur Rückeroberung der Philippinen teil. Am 10. November eskortierte sie einen Geleitzug zum Golf von Leyte. Während sie einen weiteren Geleitzug zur Mangarinbucht an der Westküste von Mindoro eskortierte, konnte sie ein angreifendes japanisches Flugzeug abschießen und war am Abschuss von zwei weiteren Maschinen beteiligt.

1945
Die USS Kimberly verließ Leyte am 2. Januar 1945 und schützte einen Schlachtschiffverband, der zur Vorbereitung der Landung auf Luzon Ziele auf der Insel beschießen sollte. Auf der Fahrt in den Golf von Lingayen, den sie am 6. Januar erreichte, schoss sie drei Flugzeuge ab. Bis Ende Januar wurde sie gegen Eisenbahnstrecken und Nachschublager eingesetzt.

Im Februar bereitete sich die USS Kimberly auf die für den 1. April geplante Operation Iceberg, der Landung auf Okinawa, vor. Am 21. März verließ sie die San-Pedro-Bucht und bezog vor den Kerama-Inseln Position als Radarvorposten. Sie wurde am 26. März 1945 um 6:15 Uhr von zwei Aichi D3A Val angegriffen. Der Zerstörer eröffnete das Feuer auf die anfliegenden Maschinen, woraufhin diese abdrehten. Als das Feuer eingestellt wurde, nahm eine Val erneut Kurs auf die USS Kimberly und näherte sich von achtern dem mit Hartruderlagen manövrierenden Schiff. Auf eine Entfernung von 4000 Yard (ca. 3600 m) eröffneten die 40-mm-Geschütze das Feuer. Als das Flugzeug 1.500 yd entfernt war, reduzierte es die Flughöhe auf ungefähr 50 m. Die 20-mm-Geschütze griffen bei einer Entfernung von 1.200 yd in das Gefecht ein. Da sich das Flugzeug dem Kielwasser folgend näherte, wurden die Bedienungen der 20-mm-Geschütze durch jede 5"-Salve von den Beinen gerissen, was den Einsatz dieser Geschütze stark behinderte. Das Flugzeug erreichte in einer Höhe von ungefähr 33 m das Heck des Zerstörers und hielt auf die Brücke zu. Als sich die Maschine auf Höhe des weiterhin feuernden 40-mm-Geschützes #5 befand, kippte sie ab und stürzte zwischen den Geschützen 53 und 54 direkt in das 40-mm-Geschütz #5.

Die verursachten Schäden waren laut Bericht des Kommandanten:

Bei dem Angriff fielen vier Mann und 57 wurden verwundet. Dass es nicht zu mehr Opfern kam, lag unter anderem daran, dass der Erste Offizier (Executive Officer (XO)) und der Leitende Ingenieur (Chief Engineer) das Verhalten im Falle eines Kamikazeangriffes abgesprochen hatten. Der XO sollte den Maschinenraum informieren, damit alle Lüftungen rechtzeitig geschlossen werden konnten. Bei Feuereröffnung der 20-mm-Geschütze sollten die Lüftungen eigenständig auch ohne Information geschlossen werden. Durch diese Absprache wurden der hintere Maschinenraum und die dort befindliche Besatzung gerettet. Am Nachmittag des 31. März nahm der beschädigte Zerstörer Kurs auf Ulithi, um provisorisch repariert zu werden. Anschließend fuhr die USS Kimberly zur Mare Island Naval Shipyard, wo sie am 25. April ankam.

Am 10. August lief sie aus Pearl Harbor aus und kehrte ins Kriegsgebiet zurück. Während der Fahrt, um sich der 3. US-Flotte anzuschließen, erreichte die Nachricht von der Kapitulation Japans das Schiff. Am 4. September erreichte die USS Kimberly die Bucht von Tokio und eskortierte zwei Tage später die USS Missouri zurück in die Vereinigten Staaten. Am 18. Oktober liefen die Schiffe in Philadelphia ein. Nach den Feierlichkeiten anlässlich des Navy Day verließ sie am 2. November Philadelphia und erreichte einen Tag später Charleston.

1946–1966
Die USS Kimberly blieb bis zum 5. Februar 1947 im Marinestützpunkt Charleston und wurde anschließend der Reserveflotte zugeteilt.

Am 8. Februar 1951 wurde sie unter dem Kommando von CDR O. B. Parker erneut in Dienst gestellt. Nach dem Abschluss der Erprobungs- und Ausbildungsfahrten lief sie am 15. Mai 1951 aus Norfolk aus und verlegte in den Pazifik. Sie erreichte Yokosuka am 18. Juni. Am 23. Juni nahm sie Kurs auf die Westküste Koreas, wo sie zur Feuerunterstützung eingesetzt wurde. Zu ihren weiteren Aufgaben gehörten die U-Boot-Abwehr und der Einsatz als Flugsicherungsschiff (Plane Guard) der eingesetzten Flugzeugträger. Mitte September lief sie in die Gewässer vor Taiwan, um dort Patrouillenfahrten durchzuführen. Am 6. Oktober ging sie auf Heimatkurs und fuhr mit Aufenthalt auf den Philippinen durch den Sueskanal und das Mittelmeer nach Norfolk, wo sie am 12. Dezember 1951 einlief.

Am 20. Juni wurde die USS Kimberly nach Charleston verlegt und dort am 15. Januar 1954 erneut außer Dienst gestellt. Nach zwölf Jahren in der Reserveflotte fuhr der Zerstörer nach Boston und wurde in der Boston Naval Shipyard überholt.

ROCS An Yang
Am 1. Juni 1967 wurde der Zerstörer leihweise an die Republik China übergeben, die das Schiff als An Yang (DD-18) in Dienst stellte. Mitte der 1980er-Jahre wurde die An Yang zum Lenkwaffenzerstörer umgebaut und erhielt die Kennung DDG-918. Sie wurde am 16. September 1999 außer Dienst gestellt.

Verbleib
Am 14. Oktober 2003 wurde die An Yang während der Übung Lieng Hsing 90 vor Südtaiwan als Zielschiff versenkt.

Auszeichnungen
Die USS Kimberly wurde mit fünf Battle Stars für ihren Dienst im Zweiten Weltkrieg ausgezeichnet. Einen weiteren Battle Star erhielt sie während des Koreakrieges.

Einzelnachweise

Literatur
 Stefan Terzibaschitsch: Zerstörer der U.S. Navy. Bechtermünz Verlag, Augsburg 1997, ISBN 3-86047-587-8.
 Alan Raven: Fletcher Class Destroyers. Naval Institute Press, Annapolis 1986, ISBN 0-87021-193-5.
 Jerry Scutts: Fletcher DDs (US Destroyers) in action (Warships No. 8). Squadron/signal publications, Carrollton (Texas) 1995, ISBN 978-0-89747-336-1.
 Theodore Roscoe: Destroyer Operations in World War II. United States Naval Institute, Annapolis 1953, ISBN 978-0-87021-726-5.

Weblinks

 navsource.org: USS Kimberly (englisch)
 hazegray.org: USS Kimberly (englisch)
 koreanwar-educator.org: USS Kimberly (englisch)
 Navy Memorial Digital Archives: ROCS An Yang (chinesisch/englisch)

Fletcher-Klasse
Schiff im Pazifikkrieg
Schiff im Koreakrieg

USS Kimberly (DD-521)


Creska špiljska pipa (lat.  Otiorhynchus (Aleutinops) crepsensis), vrsta kukca iz porodice pipa. Hrvatski endem s otoka Cresa.

Vanjske poveznice

Izvori

Pipe

Creska špiljska pipa


An Zygostates lunata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Zygostates lunata in nahilalakip ha genus nga Zygostates, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zygostates

Zygostates lunata


قلم رصاص هو برنامج سياسي كان يقدمه الاعلامي حمدي قنديل يناقش أهم المشكلات والمستجدات في الساحة العربية والإسلامية. قدمه على قناة الليبية الفضائية وقبلها كان يبث البرنامج على تلفزيون دبي.
ويعد هذا البرنامج امتداداً لبرنامج رئيس التحرير الذي كان يذاع على القناة الثانية المصرية والذي مُنع لأسباب (رقابية). سُمّيَ البرنامج باسم (قلم رصاص) لأنه وحسب كلام حمدي قنديل فانه  كما يقول.

أهم فقرة في البرنامج هي "أقوال مأثورة"، فهي فقرة مثيرة جدا ففي حلقة لهذا البرنامج بكى الاعلامي حمدي قنديل بعد أن قال جزءا من قصيدة لفاروق جويدة.

وصلات خارجية

مراجع

إنتاج تلفزيون دبي
برامج تلفزيونية مصرية

قلم رصاص (برنامج)


යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ (සිංහල: මෙම සබඳතාවයට කියන්නේ කුමක් ද) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී නාට්‍යයකි. 2009 ජනවාරි 12 දින ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය ඇරඹි මෙය උදයිපූර්හි පවුලක සිදුවන සිදුවීම් වටා ගෙතී ඇත. මෙය රාජන් ෂාහිගේ ඩිරෙක්ටර්ස් කට් ප්‍රොඩක්ෂන්ස් ආයතනයේ නිෂ්පාදනයකි. මෑතක දී මෙම කතාමාලාව බාලිකා වධු කතාමාලාව අභිබවා යමින් කථාංග සංඛ්‍යාව අනුව දීර්ඝතම කාලයක් විකාශය වන හින්දි මාලා නාට්‍යය බවට පත් විය.

කථාපුවත

යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ යනු උදයිපූර්හි මාර්වාරි සංයුක්ත පවුලක දිවිගෙවන නෛතික් සහ අක්ෂරා සිංහානියා යන තරුණ යුවළගේ කථාපුවතයි. මෙම කතාමාලාව මගින් පළමුව, විවාහක යුවළක් ලෙස ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් ද, අනතුරුව කුඩා දරුවන් සිටින දෙමාපියන් වශයෙන් ඔවුනගේ ජීවන අත්දැකීම් ද මධ්‍යයේ එකිනෙකා කෙරෙහි ආදරයෙන් යුතුව, විස්තෘත පවුලේ පරිණත සාමාජිකයන්ට ගරු කරමින් දිවි ගෙවන අයුරු නිරූපණය වේ. කතාමාලාව පුරාම, අක්ෂරා සහ නෛතික් සතුව නක්ෂ් නැමැති ළදරු පුත්‍රයකු සිටිනු දක්නට ලැබේ. නමුත් අවාසනාවන්ත ලෙස, නෙෙතික් හා අක්ෂරා රිය අනතුරකට ලක්වන අතර ඒ හේතුවෙන් නෙෙතික් කෝමා තත්වයට පත්වෙයි.

වසර 4ක් ඉදිරියට
මෙවිට කතාමාලාව මගින් නක්ෂ් වැඩුණු දරුවකු ලෙස නිරූපණය කොට තිබේ. නෙෙතික් කෝමා තත්වයෙන් සුවවෙයි. ඔවුන්ගේ පවුල වටා සතුට මෙන්ම දුක ද බැඳී පවතියි. පවුලේ සාමාජිකයින් විනෝද සවාරියක නිරත වන අතර, එහි දී හදිසි අනතුරකින් නෙෙතික්ගේ මවවන ගයාත්රි මියයයි. ඉන් පසුව නෙෙතික්ගේ පියා දිව්යානි නම් කාන්තාවක් නැවත විවාහකරගන්නා අතර නෙෙතික් හා අක්ෂරාට නෙෙරා නම් දියණියක්ද ඉපදෙයි. නෙෙතික්ගේ මහප්පාවන මහේන්ද හෘදයාබාධයක් වැළඳී හදිසියේම මියයන අතර ඔහුගේ බිරිදවන කාවේරි නොහොත් භාභිමා අක්ෂරා හට බැණ වැදී ඇයව නිවසින් ඉවතට ඇද දමයි.

වසර 10ක් ඉදිරියට
තවත් කාලයක් ඉදිරියට ගතවෙයි. නක්ෂ් සහ නෛරා දැන් සංවේදී වැඩුණු පුද්ගලයෝ වෙති. අක්ෂරා, නෛතික්, නක්ෂ් සහ නෛරා ජීවත් වන්නේ කේප් ටවුන් හි ය. නක්ෂ් නැවත උදයිපූර් වෙත පැමිණෙයි. ඔහු භාබිමාගේ වැරදි වැටහීම දුරු කිරීමට උත්සාහ දරයි. දින ගණනාවකින් පසු, අක්ෂරාට සමාව හිමිවන අතර යළි නිවසට පැමිණෙයි. අනතුරුව කතාමාලාව මගින් පවුලේ සතුටුදායක සිද්ධි දාමයක් නිරූපණය වේ. එතැන් සිට කථාව දිවෙන්නේ නක්ෂ් කේන්ද්‍ර කර ගනිමිනි. එමගින් නක්ෂ්, තාරා සමග ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන අයුරුත්, පසුව එම සම්බන්ධය බිඳී යන අයුරුත් නිරූපණය වේ.

වසර 7ට පසු
කතාමාලාව තවත් වසර කිහිපයක් ඉදිරියට දිවෙන අතර, එමගින් නව යොවුන් වියේ පසුවන නෛරා සිය නිවසින් පැනගොස් රිෂිකේෂ්හි ජීවත් වන අයුරු නිරූපණය වේ. අක්ෂරා පූජාවක් සදහා රිෂිකේෂ් වෙත යන අතර ඒහිදි නෙෙරාව සොයාගනී. නෙෙරාව සොයා ගැනීමෙන් පසුව, කතාමාලාව තුළින් නොයෙකුත් හැලහැප්පීම් මධ්‍යයේ නෛතික්ගේ සේවක කාර්තික් සමග ඔහුගේ දියණිය වන නෛරා සහ ලේලිය වන ගයාත්‍රි තුන් කොන් ආදරයට පැටලෙන අයුරු ඉන් පැහැදිළි වේ. නෛරා සහ කාර්තික් එකිනෙකා කෙරෙහි හැඟීමකින් යුත් නමුත්, එය ප්‍රේමය දැයි ඔවුන් නොදනී. කාර්තික් තමන්ට පෙම් කරන බව නොදන්නා ගයූ සතුව ඔහු කෙරෙහි ඇත්තේ ඒක පාර්ශ්වික ප්‍රේමයකි. මීට අමතරව නෛතික් සහ ඔහුගේ සුළු සොහොයුරා වන නාමන් සමග ගැටෙයි. නාමන් ඔහුව පැහැරගෙන ගොස් රඳවාගෙන සිටින්නේ දින කිහිපයකින් මුදාහරින බව පවසමිනි. ලේඛන කිහිපයකට ඔහුගේ අත්සන ලබා ගැනීමෙන් පසුව, තමන්ට විරුද්ධ නොවන ලෙස ඔහු නෛතික්ට තර්ජනය කරන්නේ නැතහොත් ඔහුගේ පවුල විනාශ කරන බව පවසමිනි. නමුත්, පසුව ඔහුව පොලිසීය විසින් සිරභාරයට ගනු ලැබෙයි. නෛතික් සහ අක්ෂරා යලි හමුවන අතර, ප්‍රීතියෙන් කාලය ගෙවති. මේ අතර ස්විට්සර්ලන්තයේ සිටින කාර්තික් නෛරාට විවාහ යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කරයි. නමුත් නෛරා වික්ෂිප්තව සිටියි. මුලින් ඇය කාර්තික්ගේ යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර, කාර්තික් දැඩි කම්පනයට පත් වෙයි. කෙසේනමුත්, පසුව තමන් ඔහුට පෙම් කරන බව නෛරා වටහා ගනියි. ඇය මේ පිළිබඳ කාර්තික්ට පැවසීමට සැලසුම් කරයි. කෙසේනමුත්, ගයූ ද ඔහුට පෙම්කරන බව ඇයට දැනගන්නට ලැබෙයි. කාර්තික් සහ නෛරා එකිනෙකාට පෙම්කරන බව මිෂ්ති විසින් අක්ෂරා සහ නෛතික්ට දැනුම් දෙනු ලබයි. ගයූ සහ මිෂ්ති එක්ව කාර්තික් සහ නෛරාව එක් කරති. දිවාලි උත්සවයෙන් පසුව, නෛරා සහ කාර්තික් එකිනෙකාගේ ප්‍රේමය පාපොච්ඡාරණය කරති. සිය පවුලට වෛර කරන කාර්තික් ඔහුගේ පවුල පිළිබඳ කථා කිරීමට මැළි වේ. පසුව, ඔහුගේ සොයුරිය වන කිර්ති ඔහුගේ මාමා සහ නැන්දණිය සමග පැමිණෙයි. මේ අතර, අක්ෂරාගේ උපන් දින‍ය දවසේ සැමදෙනාම පූජාවක් සඳහා පිටත්ව යන අතර, මෝටර් රථ අනතුරකින් අක්ෂරා මියයයි. අනතුර සිදුවූ ස්ථානයේ බීමතින් තුවාල ලබා වැටී සිටි කාර්තික් දකින සිංහානියාවරු අනතුර සම්බන්ධයෙන් ඔහුට චෝදනා නගති. කාර්තික්ගේ පවුල කාර්තික් වෙනුවෙන් පෙනීසිටින අතර, ඔහුට සහාය දක්වයි. වැරදිකරු කාර්තික් නොවන බව්ත වෙනත් අයකු බවත් නෛරා සොයා ගනියි. කාර්තික්ගේ නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කරන නෛරා සැබෑ වරදකරුවා අනාවරණය කරගනියි. ශෝකවන නෛතික්ව සනසන නෛරා යළි ඔහුගේ විශ්වාසය දිනාගැනීමට සමත් වෙයි. පවුල් දෙකම නෛරා සහ කාර්තික්ගේ විවාහයට අනුමතිය ලබා දේ. ඔවුහු විවාහය වෙනුවෙන් සූදානම් වෙති. නමුත් විවාහයට මඳකට පෙර, නෛරා සහ කාර්තික් මනිෂ් පිළිබඳ වාද කරන අතර, නෛරා අනතුරට ලක්ව අතුරුදන් වේ. කාර්තික් කම්පනයට පත්ව සිටියි.

සමාන්තර කථා
අක්ෂරා සහ නෛතික්ගේ කථාවට අමතරව, ඔවුන්ගේ සොහොයුරු සොහොයුරියන්ගේ කථා ද මෙම කතාමාලාව හැඩගැස්වීමට දායක වී ඇත. මෙහි පසුගිය කථාව නිර්මාණය වී ඇත්තේ නෛතික්ගේ සොයුරියන් වන නන්දිනී දහ රෂ්මි වටායි. මීට අමතරව මෙමගින් නෛතික්ගේ අර්ධ-සොයුරුසොයුරියන් ද නිරුපිත ය. අක්ෂරා-නායික් කථාපුවතට සමගාමීව වර්ෂා-ෂෞර්යාගේ කථාව ද මෙහි ගලා යයි. වර්ෂා යනු අක්ෂරාගේ හොඳම මිතුරියයි. ෂෞර්යා යනු අක්ෂරයාගේ වැඩිමහල් සොයුරා ය. මීට අමතරව කතාමාලාව තුළින් නක්ෂ් (2015–2016), කාර්තික් (2016–), නෛරා (2016–), ගයාත්‍රි "ගයූ" දියෝරා (2016–) සහ තාරා (2015–2016) ගේ ද කථාව නිරූපණය වේ. නක්ෂ් යනු නෛතික් සහ අක්ෂරාගේ පුත්‍රයායි. ගයූ යනු නිඛිල්-රෂ්මිගේ දියණියයි. (සමීර්ගේ සුළු දියණියයි) රෂ්මි සහ සමීර්ගේ මරණින් පසු, නෛතික් සහ අක්ෂරා ග්‍යූව හදාවඩා ගනිති. නෛරා (නක්ෂ් සහ ගයූට වඩා ලාබාල ය) යනු නෛතික් සහ අක්ෂරාගේ දියණියයි. කාර්තික් යනු නෛතික්ගේ සේවකයෙකි. ග්‍යූ සහ නෛරා ඔහුට පෙම් කරන අතර, ඔහුට කිසියම් රහසක් ඇති බව පෙනේ. තාරා යනු නක්ෂ් විසින් පෙර විවාහ ගිවිසගෙන සිටි තැනැත්තියයි. ඇය ඔහුව හැර යයි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ශිවංගි ජෝෂි, නෛරා නෛතික් සිංහානියා / නෛරා කාර්තික් ගොවෙන්කා ලෙස: නෛතික්-අක්ෂරාගේ දියණියයි. නක්ෂ්ගේ සොයුරියයි. කාර්තික්ගේ පෙම්වතිය සහ විවාහ ගිවිස ගත් තැනැත්තියයි. කෙෙරව් හා අක්ෂරාගේ මවයි(2016–) (ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය)
 මොහ්සින් ඛාන්, කාර්තික් මනිෂ් ගොවෙන්කා ලෙස: නෛරාගේ පෙම්වතා සහ විවාහ ගිවිස ගත් තැනැත්තායි. (2016–) (ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය)
 විශාල් සිං, (නව නෛතික්) නෛතික් රාජ් ශේඛර් සිංහානියා ලෙස: රාජ් ශේඛර්-ගයාත්‍රි යන අයගේ පුත්‍රයායි. අක්ෂරාගේ සැමියායි. නක්ෂ්-නෛරාගේ පියායි. රෂ්මිගේ සොහොයුරායි. (2016–2018)
 කාංචි සිං, ගයාත්‍රි නිඛිල් දියෝරා ලෙස: රෂ්මි-නිඛිල් යන අයගේ දියණියයි. නෛතික් සහ අක්ෂරා විසින් හදාගනු ලැබෙයි. (2016-2017)
 රිෂි දේව්, (නව නක්ෂ්) නක්ෂ් නෛතික් සිංහානියා ලෙස: නෛතික්-අක්ෂරා යන අයගේ පුත්‍රයායි. නෛරාගේ සොහොයුරායි. (2017-2018)
 මොහේනා සිං, කිර්ති මනිෂ් ගොවෙන්කා / කාර්තික්ගේ සොයුරිය ලෙස (2016–)

ආවර්තී චරිත
 සංදීප් මෙහ්තා, රාජ් ශේඛර් සිංහානියා ලෙස; මහේන්ද්‍ර ප්‍රතාප්ගේ සොහොයුරායි. ගයාත්‍රි-දේව්‍යාණි යන අයගේ සැමියායි. නෛතික්-රෂ්මිගේ පියායි. (2009–)
 ක්ෂිතී ජෝග්, දේව්‍යාණි රාජ් ශේඛර් සිංහානියා ලෙස: රාජ් ශේඛර්ගේ දෙවන භාර්යාවයි. සුරේෂ්ගේ හිටපු බිරිඳයි. නාමන්-මුස්කාන් යන අයගේ මෑණියන් ය. (2014–)
 මේධා සම්බට්කාර්, කාවේරි මහේන්ද්‍ර ප්‍රතාප් සිංහානියා ලෙස: මහේන්ද්‍ර ප්‍රතාප්ගේ භාර්යාවයි. නන්දිනීගේ මෑණියන් ය. (2009–)
 පාරුල් චෞහාන්, සුවර්ණා මනිෂ් ගොවෙන්කා ලෙස: කාර්තික්ගේ සුළු මවයි. (2016–)
 සචින් ත්‍යාගි, මනිෂ් ගොවෙන්කා ලෙස: කාර්තික්ගේ පියායි. (2016–)
 අංශුල් පාණ්ඩේ, නාමන් රාජ් සිංහානියා ලෙස: සුරේෂ්-දේව්‍යාණිගේ පුත්‍රයායි. රාජ්ගේ සුළු පුත්‍රයායි. මුස්කාන්ගේ සොහොයුරායි. කරිෂ්මාගේ සැමියායි. මිෂ්තිගේ පියායි. (2014–)
 ප්‍රියංකා උධ්වානි, කරිෂ්මා නාමන් සිංහානියා ලෙස: නාමන්ගේ භාර්යාවයි. මිෂ්තිගේ මෑණියන් ය. (2014–)
 ආර්ණා ෂර්මා, මිෂ්ති නාමන් සිංහානියා ලෙස: නාමන්-කරිෂ්මාගේ දියණියයි. (2015–)
 පූජා ජෝෂි, වර්ෂා ෂෞර්යා මහේෂ්වරි ලෙස: අක්ෂරා‍ගේ හොඳම මිතුරියයි. ෂෞර්යාගේ භාර්යාවයි. අනන්‍යාගේ මෑණියන් ය. (2009–)
 යෂ් ගේරා, ෂෞර්යා විෂම්භර්නාත් මහේෂ්වරි ලෙස: රාජ්ශ්‍රී-විෂම්භර්නාත්ගේ පුත්‍රයායි. අක්ෂරාගේ සොහොයුරායි. වර්ෂාගේ සැමියායි. අනන්‍යා-කුහුගේ පියායි. (2013–)
 අක්ෂයා නායික්, අනන්‍යා රන්වීර් ෂර්මා ලෙස: වර්ෂා-ෂෞර්යාගේ දියණියයි. රන්වීර්ගේ භාර්යාවයි. (2015–)
 අර්ජුන් කෝලි, රන්වීර් ෂර්මා ලෙස: අනන්‍යාගේ සැමියායි. (2016–)
 සංජීව් සෙත්, විෂම්භර්නාත් මහේෂ්වරී ලෙස: භෛරවිගේ පුත්‍රයායි. ඕම්කාන්ත්ගේ සොයුරායි. රාජශ්‍රීගේ සැමියායි. අක්ෂරා-ෂෞර්යාගේ පියායි. (2009–)
 ලතා සභර්වාල්, රාජ්ශ්‍රී විෂම්භර්නාත් මහේෂ්වරී ලෙස: නානිගේ දියණියයි. රතන්ගේ සොහොයුරියයි. විෂම්භර්නාත්ගේ භාර්යාවයි. අක්ෂරා-ෂෞර්යාගේ මෑණියන් ය. (2009–)
 නීලිමා තද්දෙපල්ලි, සුනෛනා ඕම්කාර්නාත් මහේෂ්වරී ලෙස: අක්ෂරාගේ නැන්දණියයි. ඕම්කාර්ගේ භාර්යාවයි. අංශුමාන්ගේ මෑණියන් ය. (2009–)
 විනීතා මලික්, භෛරවි මහේෂ්වරී ලෙස: විෂම්භර්නාත්-ඕම්කාන්ත්ගේ මෑණියන් ය. අක්ෂරා-ෂෞර්යා-අංෂුමාන්ගේ මිත්තණියයි. (2009–)
 නිධි උත්තම්, නන්දිනී මෝහිත් අගර්වාල් ලෙස: කාවේරි-මහේන්ද්‍ර ප්‍රතාප්ගේ දියණියයි. මෝහිත්ගේ භාර්යාවයි. යෂ්-අන්මෝල්ගේ මෑණියන් ය. (2009–)
 ශාමික් අබ්බාස්, මෝහිත් අගර්වාල් ලෙස: නෛතික්ගේ හොඳම මිතුරායි. නන්දිනීගේ සැමියායි. රුක්මිණිගේ පුත්‍රයායි. යෂ්-අන්මෝල්ගේ පියායි. (2015–)
 සංචිත් ෂර්මා, යෂ් මෝහිත් අගර්වාල් ලෙස: නන්දිනී-මෝහිත්ගේ පුත්‍රයායි. අන්මෝල්ගේ සොහොයුරායි. රෝස්ගේ සැමියායි. (2015–)
 සිපෝරා සූට්වෙල්, රෝස් යෂ් අගර්වාල් ලෙස: යෂ්ගේ භාර්යාවයි. (2016–)
 කරන් පහ්වා, අන්මෝල් මෝහිත් අගර්වාල් ලෙස: නන්දිනී-මෝහිත්ගේ පුත්‍රයායි. යෂ්ගේ සොහොයුරායි. (2016–)
 සුනීතා රාඕ, රුක්මිණී අගර්වාල් ලෙස: මෝහිත්ගේ මෑණියන් ය. (2010–)
 යාමිනි මක්වානා, කුහු ෂෞර්යා මහේෂ්වරි ලෙස: ෂෞර්යා-ස්නේහාගේ දියණියයි.
 ස්වාති චිට්නිස්, සුහාසිනී ගොවෙන්කා ලෙස: කාර්තික්ගේ මිත්තණියයි. (2016–)
 අලි හසන්, අඛිලේෂ් ගොවේනකා ලෙස: කාර්තික්ගේ මාමණ්ඩියි. (2016–)
 ශිල්පා රයිසාදා, සුරේඛා ගොවෙන්කා ලෙස: කාර්තික්ගේ නැන්දණියයි. (2016–)
 නුපූර් ජෝෂි, සෞම්‍යා මනීෂ් ගොවෙන්කා: කාර්තික් සහ කිර්තිගේ මෑණියන් ය. මනිෂ්ගේ පළමුවන භාර්යාවයි. (2016-)
 මෝහිත් ෂර්මා, ආදිත්‍ය ලෙස: කිර්තිගේ සැමියායි. (2017-)

හිටපු චරිත

හිනා ඛාන්, අක්ෂරා නෛතික් සිංහානියා ලෙස: විෂම්භර්-රාජ්ශ්‍රීගේ දියණියයි. නෛතික්ගේ භාර්යාවයි. නක්ෂ්-නෛරාගේ මෑණියන් ය. (හිටපු ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය) (2009–2016) (මියගිය චරිතයකි)
 කරන් මෙහ්රා, නෛතික් රාජ් ෂේඛර් සිංහානියා ලෙස: ගයාත්‍රි-රාජ්ගේ පුත්‍රයායි. අක්ෂරාගේ සැමියායි. නක්ෂ්-නෛරාගේ පියායි. (හිටපු ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය) (2009–2016)
 රෝහන් මෙහ්රා, නක්ෂ් නෛතික් සිංහානියා ලෙස: අක්ෂරා-නෛතික්ගේ පුත්‍රයායි. නෛරාගේ සොහොයුරායි. නයනතාරාගේ හිටපු පෙම්වතායි. (2015–2016)
 අෂ්නූර් කොවුර්, ලාබාල නෛරා නෛතික් සිංහානියා ලෙස: නෛතික්-අක්ෂරාගේ දියණියයි. (2015–2016)
 ශිවංශ් කෝටියා, ලාබාලා නක්ෂ් නෛතික් සිංහානියා ලෙස: නෛතික්-අක්ෂරාගේ පුත්‍රයායි. (2012–2015)
 බානි, බිළිඳු නක්ෂ් නෛතික් සිංහානියා ලෙස: නෛතික්-අක්ෂරාගේ පුත්‍රයායි. (2010–2012)
 මිෂ්කා ජායින්, නෛරා නෛතික් සිංහානියා බිළිඳිය: නෛතික්-අක්ෂරාගේ දියණියයි. (2015)
 උමාන්ග් ජායින්, තාරා සිං ශෙඛාවත් ලෙස: නක්ෂ්ගේ හිටපු විවාහ ගිවිසගත් තැනැත්තියයි. (2015–2016)
 ඒතර් හබිබ්, ෂෞර්යා විෂම්භර්නාත් මහේෂ්වරී ලෙස: අක්ෂරාගේ සැමියායි. රාජ්ශ්‍රීගේ පුත්‍රයායි. (2009–2013) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 නේහා සරූපා, රශ්මි සමීර් දේසායි ලෙස: ගයාත්‍රි-රාජ්ගේ දියණියයි. නෛතික්ගේ සොහොයුරියයි. නිඛිල්-සමීර්ගේ භාර්යාවයි. ගයූගේ මෑණියන් ය. (2009–2016) (මියගිය)
 මෂෙර් සායිඩ්, සමීර් දේසායි ලෙස: රශ්මිගේ දෙවන සැමියායි. (2015)
 සොනාලි වර්මා, ගයාත්‍රි රාජ් ශේඛර් සිංහානියා ලෙස: රාජ්ගේ පළමු භාර්යාවයි. නෛතික්-රශ්මිගේ මෑණියන් ය. අක්ෂරාගේ නැන්දණියයි. නක්ෂ්-නෛරාගේ මිත්තණියයි. (2009–2013) (මියගිය)
 සංජේ ගාන්ධි/අභිජීත් ලහ්රි, මහේන්ද්‍ර ප්‍රතාප් සිංහානියා (දාදාජි) ලෙස: කාවේරිගේ සැමියායි. නන්දිනීගේ පියායි. නෛතික්ගේ මාමණ්ඩියයි. (2009–2015) (මියගිය)
 මනු මලික්, ඕම්ක්‍රාන්ත් මහේෂ්වරී ලෙස: අක්ෂරාගේ මාමණ්ඩියයි. සුනෛනාගේ සැමියායි. අංශුමාන්ගේ පියායි. (2009–2016)
 අමන් ෂර්මා/ධීරාජ් ගුම්බාර්, අංශුමාන් ඕම්ක්‍රාන්ත් මහේෂ්වරී ලෙස: අක්ෂරාගේ ඥාති සොහොයුරායි. ජස්මීත්ගේ සැමියායි. (2009–2015)/(2015–2016)
 ශිරින් සේවානි, ජස්මීත් අංශුමාන් මහේෂ්වරී ලෙස: අංශුමාන්ගේ භාර්යාවයි. (2014–2016)
 ආලෝක් නාත්, චන්ද්‍රභාන් සිං ශෙඛාවත් ලෙස: තාරාගේ මුත්තණුවන් ය. (2015–2016)
 අමල් සෙහ්රාවත්, සංග්‍රාම් සිං ශෙඛාවත් ලෙස: තාරාගේ සොයුරායි. (2015–2016)
 ශිවම් අගර්වාල්, ආදිත්‍ය සිං ශෙඛාවත් ලෙස: තාරාගේ සොහොයුරෙකි. (2015–2016)
 වෛශාලි තක්කර්, සංජානා ලෙස: නක්ෂ්ගේ මිතුරියකි. (2015–2016)
 ඛුෂ්මීත් ගිල්, නන්නු අංශුමාන් මහේෂ්වරී ලෙස: අංශුමාන්-ජස්මීත්ගේ පුත්‍රයායි. (2015–2016)
 නවිකා කෝටියා, ප්‍රේමා සිංහානියා ලෙස: වැඩුණු චික්කි (2013)
 රීම් ෂෙයික්, ලාබාල ප්‍රේමා සිංහානියා ලෙස (චික්කි): සිංහානියාගේ හදාගත් දියණියයි. (2012)
 සරිනා රෝෂන් ඛාන්, මුස්කාන් ආලෝක් අවස්ති ලෙස: නාමන්ගේ සොයුරියයි. (2014–2015)
 අමිත් දෝලාවත්, ආලෝක් අවස්ති ලෙස: මුස්කාන්ගේ සැමියායි. (2009, 2014–2015)
 අශිෂ් කපූර්, නිඛිල් රාජේන්ද්‍ර දියෝරා ලෙස: රශ්මිගේ හිටපු පෙම්වතායි. (2011–2012)
 රාකේෂ් දීවානා, මහාරාජ් ලෙස: සිංහානියාවරුන්ගේ හිටපු කෝකියායි. (2009–2014)
 රෝෂන් ඛාන්, ගෝපි දාදි ලෙස: භෛරවිගේ මිතුරියයි. (2009–2014)
 අලි මර්චන්ට්, ඍතුරාජ් ලෙස: නෛතික්ගේ ඥාති සොහොයුරෙකි. (2009)
 ප්‍රීති ෂර්මා, බින්දියා ලෙස (2009)
 අමර්දීප් ජා, ශංකරි ලෙස: අක්ෂරාගේ මගුල් කපුවායි. (2009–2016)
 චාරු අසෝපා, ස්නේහා ලෙස: නෛතික්ගේ සේවිකාවකි. කුහුගේ මෑණියන් ය. (2010)
 අනුරාග් නිගම්, අංකිත් ලෙස (2013)
 උර්මිලා ෂර්මා, රුක්මිණී අගර්වාල් ලෙස (2009–2010)
 අල්පේශ් ගෙහ්ලොත්, සමාර් ලෙස (2012)
 ආනන්ද් මානි, භාජින්දර් සිං ලෙස: ම‍හේෂ්වරිගේ සේවකයෙකි. (2009–2012)
 සුනීතා රාජ්වාර්, ධානියා භාජින්දර් සිං ලෙස: භාජින්දර්ගේ භාර්යාවයි. (2009–2012)
 අකාන්ක්ෂා කපිල්, අන්තරා ලෙස: නෛතික්ට පෙම්කරයි. (2012)
 භුවන් චොප්රා, රතන් ලෙස
 නේහා සේජල්, පායල් ලෙස
 දිව්‍යා භාත්නගර්, ගුලාබූ ලෙස (2009–2015)
 සොනාල් ශ්‍රීවාස්ථව, ජූහි ලෙස
 ශීතල් තිවාරි, සුකන්‍යා ලෙස: නෛරාගේ මිතුරියකි. (2016) (මියගිය)
 වීණා ජග්තප්, නිශා සිං සෙඛාවත් ලෙස (2016)
 සුසෑන් බර්නර්ට්, මාර්තා ලෙස: රෝස්ගේ මෑණියන් ය. (2016)
 ෆහාඩ් අලි, විවාන් ලෙස: ගයූගේ පාසල් මිතුරෙකි. (2016)

විශේෂ නිරූපණයන්

 ශ්වේතා තිවාරි (2009)
 සාරා ඛාන් (2009)
 කින්ෂුක් මහාජාන් (2009)
 අනුප්‍රියා කපූර් (2010)
 නේහා සර්ගම් (2010)
 පූජා ගෝර් (2010)
 සනායා ඉරානි (2011)
 සෞම්‍යා සෙත් (2011)
 අනාස් රෂිඩ් (2012)
 නීලු වඝේලා (2012)
 ආමිර් ඛාන් (2012)
 ප්‍රීති සහ පින්කි (2014)
 හිබා නවාබ් (2015)
 දීපිකා සිං (2012, 2016)
 බාද්ෂා (2017)

හරස් මාරු
යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ කතාමාලාවේ වෙනත් වැඩසටහන් හා සම්බන්ධ හරස්මාරු කථාංග ගණනාවක් දක්නට ලැබෙයි. 2009දී, මෙම කතාමාලාව සප්නා බාබුල් කා...බිදායි සමග සම්බන්ධ කෙරිණි. 2012දී, කතාමාලාව දියා ඕර් බාති හම් කතාමාලාව සමග හරස්මාරු කථාංගයක් සහිත විය. 2016දී, දියා ඕර් බාති හම්හි ප්‍රධාන නිළිය වන දීපිකා සිං මෙහි පෙනී සිටියා ය.

පිළිගැනීම සහ බලපෑම
මෙම කතාමාලාව ඉන්දියානු රූපවාහිනිය තුළ වඩාත්ම සම්මාන ලත් වැඩසටහනක් වන අතර, ඉන්දියාවේ දීර්ඝතම කාලයක් විකාශය වන කතාමාලවක් ද වේ.

හිනා ඛාන් 'Power of 49' වැඩසටහනට සහභාගී වූ අතර මෙහි දී සෝප් ඔපෙරා නළුනිළියෝ කාන්තාවන් ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට පෙළඹවීම සිදුකළහ.

ෂෝමා මුන්ෂි පැවසූයේ මෙම වැඩසටහන "සිරල සහ අතිශයින් භාවාත්මක අන්තර්ගතයකින්" සමන්විත බවයි. මෙය විශාල සංයුක්ත පවුල් සම්ප්‍රදායයන් පිළිබඳ ඓතිහාසික සම්ප්‍රදාය තුළ කාන්තා චරිත ගොඩනගා තිබීම පිළිබඳ පැසසුමට ලක් විය.

අනුවර්තන
මෙම කතාමාලාව උර්දු 1 නාළිකාව සහ ස්ටාර් ප්ලස් සහෝදර නාළිකාවක් වන ස්ටාර් උත්සව් තුළ විකාශය වේ. මෙම කතාමාලාව එදාමෙදා තුර පාකිස්ථානය තුළ විකාශය වූ ඉන්දියානු කතාමාලා අතර ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් හිමිකරගෙන තිබේ. මෙම වැඩසටහන තෙවරක් හෝ සිව්වරක් අභිබවා යාමට ජියෝ කහානි නාළිකාවෙන් විකාශය වූ කුම්කුම් භාග්‍යා කතාමාලාව සමත් වුව ද, මේ වනවිටම යළි පළමු ස්ථානය හිමි කරගැනීමට මෙය සමත්ව සිටියි. මෙය පකිස්ථානය තුළ වාර්තාගත ඉහළම TRP අගයයක් වාර්තා කළ වැඩසහෙන් අතුරින් එකක් ද වේ.

සම්මාන

ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන

නිව් ටැලන්ට් සම්මාන

ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන

{| class="wikitable sortable"
|-
!වර්ෂය
!ප්‍රවර්ගය
!යෝජිතයා
!ප්‍රතිඵලය
|-
| rowspan="4"|2009
| හොඳම නිළිය-නාට්‍ය (ජනප්‍රිය)
| හිනා ඛාන්
| rowspan="4"
|-
| හොඳම නළුවා-නාට්‍ය (ජනප්‍රිය)
| කරන් මෙහ්තා
|-
| හොඳම මාලා-නාට්‍යය (ජනප්‍රිය)
| රාජන් ෂාහි
|-
| හොඳම වස්ත්‍ර
| රිතු දියෝරා
|-
| rowspan="4"|2010
| හොඳම නිළිය-නාට්‍ය (ජනප්‍රිය)
| හිනා ඛාන්
| rowspan="4"
|-
| හොඳම අධ්‍යක්ෂණය
| නීරාජ් බාලියාන්
|-
| හොඳම මාලා-නාට්‍යය (ජූරියේ)
| රාජන් ෂාහි
|-
| ITA ලුළි ගෞරවය
| යේ රිෂ්තා සහ බිදායි
|-
| rowspan="2"|2011
| හොඳම අධ්‍යක්ෂණය| නීරාජ් බාලියාන්
| rowspan="2"
|-
| GR8! වෘන්දීය චරිත නිරූපණය
| යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ කණ්ඩායම
|-
| rowspan="3"|2012| හොඳම නිළිය-නාට්‍ය (ජනප්‍රිය)
| හිනා ඛාන්
| rowspan="3"
|-
| හොඳම අධ්‍යක්ෂණය
| නීරාජ් බාලියාන්
|-
| හොඳමාලා-නාට්‍යය (ජනප්‍රිය)
| රාජන් ෂාහි
|-
| rowspan="5"|2013| හොඳම නිළිය-නාට්‍ය (ජනප්‍රිය)
| හිනා ඛාන්
| rowspan="5"
|-
| සහාය චරිතයක හොඳම නිළිය (නාට්‍ය)
| සොනාලි වර්මා
|-
| හොඳම මාලා-නාට්‍යය (ජනප්‍රිය)
| රාජන් ෂාහි
|-
| හොඳම ළමා ශිල්පියා
| ශිවංශ් කෝටියා
|-
| හොඳම සංගීත නිර්මාණකරණය
| නවීන්
|-
| rowspan="2"|2015"
| ජනප්‍රිය තේරීම නිළිය
| හිනා ඛාන්
| rowspan="2"
|-
| ජනප්‍රිය තේරීම නළුවා
| කරන් මල්හෝත්‍රා
|-
|}ඉන්දියන් ටෙලි සම්මානකලාකාර් සම්මානලයන්ස් ගෝල්ඩ් අවෝඩ්ස්ස්ටාර් ගිල්ඩ් සම්මානගාර්ව් ඉන්දියානු රූපවාහිනී සම්මානBIG ස්ටාර් යන්ග් එන්ටර්ටේනර්ස් සම්මානබිග් ස්ටාර් එන්ටර්ටේන්මන්ට් අවෝඩ්ස්FICCI විශිෂ්ටතා සම්මාන සහ රචනා ගෞරව සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ සඳහා ඉන්ටර්නෙට් මූවී ඩේටාබේස්හි ඇති ගිණුම

ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2009 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
රාජස්ථානය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ


Greeniopsis, biljni rod iz porodice broćevki, dio tribusa Aleisanthieae. Sastoji se od šest priznatih vrsta. Sve su filipinski Endemi.

Rod je opisan 1909.

Vrste
 Greeniopsis discolor Merr.
 Greeniopsis euphlebia Merr.
 Greeniopsis megalantha Merr.
 Greeniopsis multiflora (Elmer) Merr.
 Greeniopsis pubescens Merr.
 Greeniopsis sibuyanensis Elmer

Izvori

Aleisanthieae

Greeniopsis


Arzobispo ili Juan Amarillo je rijeka u Kolumbiji, lijeva pritoka rijeke Bogote. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Bogote

Arzobispo


La estación de Tolosa es una estación ferroviaria situada en el municipio español homónimo en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco. Es la principal estación de la localidad que también cuenta con un apeadero llamado Tolosa-Centro.

Ofrece servicios de Larga Distancia y Media Distancia. Además, forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 596,907 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 80,36 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Servicios ferroviarios

Larga Distancia
Un Alvia diario en ambos sentidos enlaza con Madrid.

Media Distancia
Los trenes de Media Distancia de Renfe la unen con Vitoria y Miranda de Ebro gracias a su línea 25. También existen conexiones con Madrid

Cercanías
El grueso del tráfico ferroviario de la estación lo forman los trenes de cercanías de la línea C-1 que une Irún con Brínkola vía San Sebastián.

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos

 Renfe Cercanías San Sebastián en la web de Renfe
 Renfe Media Distancia Euskadi en la web de Renfe.
 Renfe Larga Distancia en la web de Renfe.

Tolosa
Tol
Tol
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX
Tolosa (Guipúzcoa)

Estación de Tolosa


Aceasta este o listă ce cuprinde toate drumurile județene aflate pe raza județului Bihor, așa cum au fost clasificate de Ministerul Transporturilor.

Legături externe
 Lista drumurilor județene din România, scribd.com

Vezi și
 Lista drumurilor județene din România

Lista, Drumuri județene
Drumuri județene, Bihor
Drumuri județene, Bihor
Drumuri județene

Lista drumurilor județene din județul Bihor


Vincent Peillon (* 7. Juli 1960 in Suresnes) ist ein französischer Philosoph und Politiker des Parti socialiste (PS). 2012 bis 2014 war er Minister für Bildung, Jugend und Sport in den Regierungen von Jean-Marc Ayrault.

Leben
Vincent Peillon ist Sohn des Bankiers Gilles Peillon (1928–2007), der zeitweise Generaldirektor der Banque Commerciale pour l'Europe du Nord – Eurobank, einer von der UdSSR kontrollierten Bank, war. Sein Großvater mütterlicherseits ist der Mediziner Léon Blum (1878–1930) (nicht verwandt mit dem Politiker gleichen Namens). Mütterlicherseits ist er der Neffe des Endokrinologen Étienne-Émile Baulieu und der Soziologin und Ökonomin Suzanne de Brunhoff.
Peillon studierte Philosophie. Von 1997 bis 2002 war Peillon Abgeordneter in der Französischen Nationalversammlung. Von 2004 bis 2012 war Peillon Abgeordneter im Europäischen Parlament.

Wenige Tage nach seiner Ernennung zum Bildungsminister Frankreichs kündigte Peillon als eines seiner ersten Projekte an, im Herbst 2012 einen Gesetzesentwurf vorzulegen, mit dem die 2008 unter Sarkozy eingeführte Reduzierung der wöchentlichen Schultage für Grundschüler, die vier Schultage mit einem schulfreien Mittwoch beinhaltete, wieder abgeschafft und zu einer 5-Tage-Woche zurückgekehrt werde.
Auf Anordnung von Vincent Peillon wird seit dem 9. September 2013 in allen staatlichen französischen Schule eine Charte de la laïcité à l'école (Charta der Laizität in der Schule) als Aushang angebracht.
Bei der Bildung des Kabinetts Valls I wurde Peillon nicht mehr berücksichtigt, sein Nachfolger als Bildungsminister wurde Benoît Hamon. Anfang Mai 2014 nahm er sein Mandat als Europaabgeordneter wieder auf und wurde bei der Europawahl 2014 wiedergewählt.

Seit 2014 lehrt er als außerordentlicher Professor für Philosophie an der Universität Neuchatel.

Am 12. Dezember 2016 gab Peillon seine Bewerbung bei den Vorwahlen innerhalb der Sozialistischen Partei für den Kandidaten der PS bei der Präsidentschaftswahl 2017 bekannt. Bei der ersten Runde der Vorwahlen im Januar 2017 scheiterte er an 4. Stelle mit 6,85 % der Stimmen und weigerte sich in der Folge einen der beiden Gewinner in der Stichwahl zu unterstützen.

Weblinks
 Offizielle Webseite von Vincent Peillon

 Angaben zum Minister auf der Seite des Ministeriums (französisch)

Einzelnachweise

Bildungsminister (Frankreich)
Minister (Frankreich)
Mitglied der Nationalversammlung (Frankreich)
Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (20. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1960
Mann

Vincent Peillon


Acasă TV (stilizat •acasă; fost Pro 2) este un canal de televiziune comercial de nișă din România, care este dedicat publicului feminin.

Istoric
A fost înființat pe 2 februarie 1998, deținut de Pro TV SRL, care face parte din Central European Media Enterprises (CME). Inițial acest proiect era denumit Familia TV, fiind gândit ca un canal TV de familie. La început Acasă TV difuza preponderent filme de familie, seriale TV americane și telenovele ca: Antonella, Marielena, Nimic personal, Verdict crimă, Sisters, Dragoste și putere, desene animate sub genericul Căsuța poveștilor prezentată de Achi și Ruxi: Spider-Man, Peter Pan: The Animated Series, The Spooktacular New Adventures of Casper, Back to the Future, programe de sport: campionatul Italiei, campionatul Spaniei, NBA Action, FIFA Magazin, Motor Sport Magazin, Sport Extrem, Golazo, Sport la minut, Oxigen etc.

Primele vedete Acasă TV au fost: Simona Mihăescu (actualmente prezintă emisiuni TV culinare), Catrinel Dumitrescu, Eugenia Șerban și Cătălina Mustață. Tot la început Acasă TV organiza diverse concursuri sub denumirea Casa ta, Asta-i casa ta!, Sună acasă...!.

O emisiune TV importantă a fost și Acasă la români, prezentată de Catrinel Dumitrescu și Emil Hossu, unde s-au remarcat Alexandru Pop "Văru' Săndel", Șerban Georgevici "Văru' Văsălie", Aurelian Preda, Cornelia și Lupu Rednic ș.a. De asemenea emisiunea TV De 3X femeie, prezentată de Mihaela Tatu a atins audiențe spectaculoase și nu ultimul rând poate cel mai urmărită emisiune TV de weekend a fost emisiunea Chef de chef. Emisiunea a fost prima emisiune TV dedicată exclusiv noilor genuri de muzică dar mai ales pentru manele de calitate. Acolo a cântat: Adrian Copilul Minune, Vali Vijelie, Costi Ioniță, Andra, Adi de la Vâlcea, Minodora, Trupa L.a și multi alți mari artiști.

Alte emisiuni TV difuzate de Acasă TV: Ia-mă acasă!, prezentată de Simona Mihăescu, Ce se întâmplă doctore? / Doctorul casei, prezentată de Irina Reisler și în prezent de Anca Vereanu, Acasă la... cu Ruxandra Săraru, Spune drept!, Din viață, Autograf pentru mama, toate prezentate de Ruxandra Săraru, Salonul muzical Acasă - Lista lui Sava prezentată de Iosif Sava, Acasă la bunica, găzduită de Monica Ghiuță, Știrile de Acasă prezentate de Corina Dănilă, respectiv Petre Cătălin Fumuru.

Cu timpul Acasă TV s-a orientat mai mult către producțiile sud-americane înregistrând audiențe record: María la del Barrio, Minciuna, Betty cea urâtă, Înger sălbatic, Locura de amor, Lanțurile iubirii, Dragostea nu moare, Sânge din sângele meu, Salomé, Prisionera, Terra Nostra, Clona, Ángela, Intrusa, Rebelde sau Îngerașul ș.a. În anul 2002, Acasă TV a început să producă minisitcomuri zilnice precum: 2+2, Dădacă la 2+1, Căsătorie de probă 1&2, semnate de scenaristul Eugen Patriche. Printre actorii din aceste minisitcomuri amintim: Alexandru Papadopol, Mirela Oprișor, Cristina Cioran, Rodica Popescu Bitănescu, Valentin Uritescu, Daniela Nane, Pavel Bartoș, Ingrid Bișu, Livia Taloi, ș.a. Începând cu anul 2004 încep să fie produse primele telenovele românești: Numai iubirea (cea mai de succes telenovelă românească), Lacrimi de iubire, Iubire ca în filme, Inimă de țigan, Regina etc. Aceste telenovele românești sunt vândute în multe alte țări.

Acasă TV înregistra audiențe TV record clasându-se pe locurile 2-3, fiind o performanță de neegalat până în prezent pentru un canal TV de nișă transmis exclusiv prin companiile de cablu TV. Cele mai recente seriale TV românești produse pentru Acasă TV sunt Îngeri pierduți și O nouă viață, care este un spin-off desprins din serialul TV românesc de succes Pariu cu viața, difuzat de postul Pro TV.

În istoria ei a adus cele mai frumoase actrițe de telenovele din Mexic și nu numai ca de exemplu, în anul 2001 a venit pentru prima dată în România cântăreața și actrița Natalia Oreiro și cu dansul a făcut două spectacole unul la București și celălalt la Timișoara apoi în anul 2004 a venit tot pentru prima dată actrița Gabriela Spanic și cu ea a făcut un episod special pentru serialul TV Numai iubirea iar în anul 2007 a venit în România actrița Edith Gonzalez și a fost la un episod Inimă de țigan și mulți alții.

Pe 9 mai 2014 întregul departament care se ocupa de Poveștiri adevărate, Poveștiri de noapte, Cancan.ro, Dincolo de poveștiri și Doctorul casei a fost restructurat. Atunci Acasă TV difuza doar reluări (emisiuni TV) și telenovele.

De altfel noua strategie a postului Acasă TV este "concentrarea pe producții latino-americane, consolidându-și astfel poziționarea tradițională ca post TV de nișă, dedicat publicului feminin". "Prin noua strategie, care se va implementa sub sloganul Viața e o telenovelă, Acasă e viața ta, Acasă TV și-a propus să răspundă așteptărilor publicului feminin din România, prin producții romance de succes la nivel internațional", se arată în comunicatul de presă semnat de Lucia Antal, PR & Marketing Director Pro TV.

La data de 28 august 2017, postul Acasă TV a fost redenumit în Pro 2, într-un proces de uniformizare a branding-ului posturilor TV din portofoliul MediaPro.

La data de 22 iulie 2021, canalul TV Pro 2 a renunțat la emisiunile TV (reluări) și serialele TV românești devenind complet un post de seriale TV dramatice pentru publicul feminin. În schimb din toamnă a lansat emisiunea TV Femeia alege, prezentată de Majda Aboulumosha.

Pe data de 7 martie 2022, printr-un spot difuzat pe Pro TV, a fost anunțat că Pro 2 redevine Acasă TV, din nou ca post TV pentru femei. Schimbarea a avut loc pe 4 aprilie 2022.

Recepție
Se poate recepționa în toate rețelele digitale de cablu și DTH din România. Din 15 aprilie 2012 va începe să emită Acasă Gold (în trecut Pro Gold), un canal TV complementar pentru Acasă TV menit să redifuzeze unele din cele mai de succes telenovele sud-americane, românești cât și europene.

Telenovele

Telenovele preluate

Telenovele originale

Emisiuni TV
 Acasă în bucătărie (2002–2008, redifuzat în 2014–2016)
 Acasă la români (2015, de la Pro TV Internațional)
 Bingo România (2013)
 CanCan TV (2012–2014)
 Cabral Ibacka (2013–2014)
 Ce se întâmplă doctore? (2016–2021, de la Pro TV)
 Dincolo de poveștiri (2013–2014, redifuzat în 2014–2019)
 Doamne de poveste (2010-2013, redifuzat în 2014)
 Doctorul casei (2013–2014, redifuzat în 2014–2015, 2020–2021)
 Femeia alege (2021)
 Ferma după perdea (2018)
 În al 9-lea cer (2008)
 Lecții de viață (2022–prezent, de la Pro TV)
 MasterChef: Restul e plăcere (2022)
 Mâncare pe care (2022–prezent)
 O seară perfectă (2012–2017, difuzat pe Acasă în Moldova)
 Poveștiri adevărate (2006–2014)
 Poveștiri de noapte (2007–2014)
 Rețeta de acasă (2008–2013)
 Speak și Ștefania - Aventură, strigați: Ura! (2022)
 Survivor Extrashow (2022)
 Survivor România (2022–prezent, de la Pro TV)
 Vorbește lumea (2016, de la Pro TV)
 Vremea de Acasă (2006–2011)
 Zodiacul de acasă (2015–2016)

Vedete TV
 Majda Aboulumosha
 Cristi Citre
 Max Dragomir
 Chef Radu Dumitrescu
 Zannidache Edmond
 Chef Foa (Florin Scripcă)
 Irina Fodor
 Ana Maria Gheorghe
 Chef Joseph Hadad
 Andreea Ibacka
 Cabral Ibacka
 Elena Lasconi
 Nicoleta Luciu
 Simona Mihăescu
 Ioana Maria Moldovan
 Elena Oprea
 Daniel Pavel
 Adela Popescu
 Mircea Solcanu
 Olivia Steer
 Octavian Strunilă

Acasă TV HD
Din 6 septembrie 2010, postul de televiziune Acasă TV (fostul Pro 2), parte a companiei de Pro TV, a început să emită în format de înaltă definiție (HD), deocamdată canalul fiind disponibil doar pentru abonații operatorului Vodafone România (fostul UPC România), al doilea furnizor de servicii de televiziune pe piața locală, prima oară.

Din 28 august 2017, simulcastul a primit numele Pro 2 HD odată cu rebranding-ul variantei SD, a doua oară.

Din 4 aprilie 2022, simulcastul a primit numele Acasă TV HD (fostul Pro 2 HD) odată cu rebranding-ul variantei SD, a treia oară.

Acasă în Moldova

De la 1 decembrie 2012, Republica Moldova are o versiune proprie a acestui canal TV, operată de Pro Digital SRL. Odată cu rebrandul Pro TV Chișinău pe 29 august 2017, Acasă în Moldova a fost înlocuit cu feed-ul Pro 2 București, emisiunea TV O seară perfectă fiind mutată pe Pro TV Chișinău iar emisiunea TV Muzica de Acasă a fost anulată.

Pe lângă serialele TV preluate de la varianta românească, postul TV transmite și câteva emisiuni TV proprii și publicitate locală.

Acasă în Moldova se recepționa în toate rețelele de cablu și DTH din Moldova, în format SD.

Emisiuni TV proprii
 O seară perfectă — talk-show cu Natalia Cheptene, apoi cu Rodica Ciorănică
 Muzica de Acasă — expoziție de videoclipuri noi, prezentată de Vlada Cerbușca

Note

Vezi și
 Acasă Gold
 Pro TV
 Pro Cinema
 Pro Arena
 Pro TV Internațional
 Pro TV Chișinău
 Pro 2 (Moldova)
 Pro TV SRL
 Media Pro
 Zone Romantica
 Happy Channel
 Listă de telenovele românești

Legături externe
 https://www.acasatv.ro/ - site web oficial (România)
 http://acasatv.perfecte.md/ - site web oficial (Republica Moldova)
 Facebook
 Instagram

Media Pro
Pro TV
Televiziuni din România
Televiziuni în limba română
Televiziune comercială

Acasă TV


Star, 1999-2019 yıllarında Türkiye'de yayınlanmış günlük, ulusal gazetedir. Sloganı "Milli İradenin Sesi"dir. 2004 yılında TMSF'ye devredilen gazete, son olarak Ethem Sancak tarafından yönetiliyordu.

Tarihi

Cem Uzan'ın kurduğu ve sahibi olduğu Ulusal Basın Gazetecilik Matbaacılık ve Yayıncılık Sanayi A. Ş. bünyesinde İstanbul'da hazırlanıp tüm Türkiye'de yayımlanmaya başlandı. İlk Genel Yayın Yönetmeni Fatih Çekirge'dir. Daha sonraki yıllarda Can Ataklı tarafından da yönetilmiştir. İlk kurulduğunda Star TV ve Uzan Grubu'nun yazılı medya organıydı. Cem Uzan'ın Genç Parti'yle siyasete atılmasından sonra, Genç Parti'nin yayın organı olarak kullanılmaya başlandı.

2004 itibarıyla Star gazetesine de, tüm Uzan grubu kuruluşlarına olduğu gibi TMSF tarafından el konuldu. Kıbrıslı Türk iş insanı Ali Özmen Safa tarafından 5 milyon 150 bin dolara satın alındı. Ali Özmen Safa, Star Medya Grubu'nda bulunan hisselerinin büyük bir bölümünü 2007'de Ethem Sancak'a sattı.

9 Eylül 2015'te logosunu değiştirdi ve "Yeni Türkiye'nin Gazetesi" sloganını bırakıp "Milli İradenin Sesi" sloganını kullanmaya başladı.

31 Aralık 2019'da baskılı yayına son vermiş ve internet üzerinden yayına devam etme kararı almıştır.

Yazar kadrosu
 Sibel Eraslan
 Hüseyin Gülerce
 Halime Kökçe
 Fadime Özkan
 Nuh Albayrak
 Sevil Nuriyeva
 Yakup Köse
 Resul Kurt
 Esra Elönü
 Mehmet Yalçın Yılmaz
 Mustafa Sabri Beşer
 Coşkun Başbuğ
 Ergun Yıldırım
 Vahdettin İnce

Yayın Kadrosu
Gazetenin basılı yayın hayatına veda ettiği son yayın heyetinde; Genel Yayın Yönetmeni Nuh Albayrak, Yayın Koordinatörü Ahmet Gemici, Yayın Danışmanı Halime Kökce, Yazı İşleri Müdürü Sabriye Ergin, Görsel Yönetmen Sinan Alemdar, Ekonomi Müdürü Yaşar Kızılbağ, Kültür Sanat Editörü Bedir Acar, Magazin Müdürü Hakan Sadıç, Spor Müdürü Aydın Bayram, Ankara Temsilcisi Melik Yiğitel ve Ege Temsilcisi Muammer Başkan yer almaktaydı.

Mizanpaj

8 Mart 1999 yılında ilk sayısını çıkaran gazete, kırmızı logo ve renkli bir tasarıma sahipken, 15 Mart 2011 tarihinde Görsel Yönetmenler Levent Güneş ve Sinan Alemdar'ın yeni mizanpaj çalışması ile daha minimalist bir tasarım ve mavi logo ile radikal bir değişikliğe gitti.
Dönemin Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Karaalioğlu, 2011 yılında yapılan tasarım değişikliği ve sayfa sayısındaki artış ile ilgili olarak Akdeniz tarzı bir gazete oluşturduklarını ve daha rahat okunan bir gazete ile okurların karşısına çıkmayı amaçladıklarını ifade etmişti.
En son değişiklik ise 9 Eylül 2015 tarihinde gerçekleşti ve logosu tekrar kırmızıya dönen gazete, sayfa tasarımında da yeniden değişime gitti ve son yayın tarihi olan 31 Aralık 2019 tarihine kadar bu son tasarımıyla devam etti.

Ayrıca bakınız
 Star TV
 Star Kıbrıs

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî web sitesi

Türkçe gazeteler
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
Yayımı sona eren Türkiye gazeteleri
1999'da kurulan gazeteler
1999'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
İstanbul gazeteleri

Star (gazete)


Basananthe sandersonii je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Basananthe. Sinonim za ovu biljku je Tryphostemma sandersonii Baker f.,

Raste u Južnoj Africi.

Izvori

Vanjske poveznice
Basananthe na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Basananthe

Basananthe sandersonii


A Copa dos Pampas é uma competição de futsal organizado pela Liga Gaúcha de Futsal, envolvendo clubes gaúchos. O campeão tem direito a disputar a Supertaça Farroupilha de Futsal do ano seguinte. Se caracteriza por ter os mesmos moldes das tradicionais copas nacionais de futebol, tal como a Copa do Brasil de Futebol, democratizando todo o futsal gaúcho, por clubes de todas as divisões de enfrentarem.

Os confrontos do mata-mata são definidos em sorteio. Atualmente, duas edições foram finalizadas, com o Clube Atlético Guarany sendo o primeiro campeão da competição, em 2019. Devido à pandemia de COVID-19, a competição não foi realizada em 2020 e 2021, voltando a ser realizada apenas em 2022, com o Horizontina Futsal se sagrando campeão.

Edições

Clube com mais títulos

Cronologia dos campeonatos

2019

Final

Em itálico, a equipes que possuiu o mando de campo no primeiro jogo e em negrito a equipe campeã.

|}
|}

2022

Quartas de final

Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo e em negrito as equipes classificadas.

|}

Semifinal

Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo e em negrito as equipes classificadas.

|}

Final

Em itálico, a equipes que possuiu o mando de campo no primeiro jogo e em negrito a equipe campeã.

|}
|}

2023

Oitavas de final

Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo e em negrito as equipes classificadas. Classificaram-se de forma direta às oitavas de final as 10 melhores equipes da edição anterior.

|}

Quartas de final

Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo e em negrito as equipes classificadas. Classificaram-se de forma direta às oitavas de final as 10 melhores equipes da edição anterior.

|}

Semifinal

Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo e em negrito as equipes classificadas. Classificaram-se de forma direta às oitavas de final as 10 melhores equipes da edição anterior.

|}
|}

Títulos por equipe

Notas

Liga Gaúcha de Futsal
Competições de futsal do Brasil
Futsal do Rio Grande do Sul

Copa dos Pampas


An Melica eligulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Melica eligulata in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melica

Melica eligulata


Ahmet Tevfik Rüştü Aras (11 Şubat 1883, Çanakkale - 5 Ocak 1972, İstanbul), 1920-1939 yılları arasında beş dönem milletvekilliği, 1925-1938 yılları arasında Türkiye Dışişleri Bakanlığı yapmış, öncesinde İttihat ve Terakkî'nin önemli isimlerinden biri olmuş, sonrasında da gazete yazıları yazarak hayatını sürdürmüş Türk siyasetçidir.

Hayatı
11 Şubat 1883 tarihinde Hasan Rüştü Bey'in oğlu olarak Çanakkale'de doğdu. İlköğrenimini İzmir'de, ortaöğrenimini Üsküp'te, daha sonrasında ise İstanbul Erkek Lisesi'nden (Numune-i Terakkî Mektebi) birincilikle mezun oldu. Daha sonrasında ise Beyrut Tıbbiye Mektebi'ni bitirdi ve doktor olarak İzmir, Selanik ve İstanbul'da çeşitli görevlerde bulundu. Ayrıca ileri derecede Fransızca bilgisine sahip olan Tevfik Rüştü Bey, İzmir'deki dönemlerinde Sedat ve İttihat isimli gazetelerin başyazarlığını da yaptı. 2 Mayıs 1908'den; 31 Ekim 1909'a kadar İzmir Gureba-i Müslimin Hastanesi doğum doktoru, 2 Şubat 1909'dan; 30 Eylül 1911 tarihine kadar Selanik Vilayeti Sıhhiye Müfettişliği'nde, 1 Ekim 1911'den; 8 Kasım 1911'e kadar Genel Sıhhiye Müfettişliği'nde, 10 Aralık 1912 tarihine kadar Hıfzısıhha Emrazı Sariye Encümeni Azalığı ile 10 Ocak 1912'de Meclisi Umuru Tıbbiye-i Mülkiye ve Sıhhiye-i Umumiye Azası oldu, 1 Eylül 1912'den 31 Aralık 1912'e kadar Üsküp Hilal-i Ahmer Hastanesi Baştabipliği'nde, 1 Ocak 1912'den 1 Nisan 1913 tarihine kadar Çanakkale Hastanesi Baştabipliği'nde, 1 Mart 1913'den 31 Mart 1913 tarihine kadar Sağlık Genel Müdürlüğü I. Müfettişliği'nde, 1 Mart 1913'den 2 Şubat 1914 tarihine kadar Hıfzısıhha Şubesi Müdür Muavinliği'nde, 2 Şubat 1914'den 28 Şubat 1915'e kadar Teftiş Kurul Başkanlığı'nda, 1 Mart 1916'dan 28 Haziran 1917'e kadar Genel Müfettişlik'te, 28 Haziran 1917 den 28 Haziran 1918'e kadar yüzbaşılık rütbesi ile I. Ordu Hıfzısıhha Müşavirliği'nde, 29 Haziran 1918'den; 30 Haziran 1920'ye kadar da Yüksek Sağlık Meclisi Üyeliği'nde bulundu ve 1920'de; İstanbul'dan Eskişehir'e geçerek Kuva-i Milliye'ye katılmıştır.

Siyasi hayatı
İttihat ve Terakkî'ye girdi. Partinin İzmir Şubesi Umumî Kâtipliği'ni yaptı. Selanik'te Mustafa Kemal ile yakın arkadaş oldu. 1918 yılında Meclisi Ali-i Sıhhi (Yüksek Sağlık Kurulu) üyesiydi. Bu arada İzmir'in önde gelen ailelerinden Evliyazade ailesinin reisi Evliyazade Hacı Mehmet Efendi'nin kızı ve dönemin kadın gazete yazarlarından Makbule Hanım ile evlendi.

1920 yılında TBMM I. Dönem'de Menteşe (Muğla) Milletvekili seçildi. İlk dönemde Kastamonu İstiklal Mahkemesi üyeliğine getirildi. 1920 sonbaharında, Türkiye Komünist Fırkası'nın kurucuları arasına girdi. TBMM Hükûmeti'nin Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'ne ilk Büyükelçi olarak gönderildiği Ali Fuad Paşa delegasyonu ile Moskova'ya gitti. TBMM II. Dönem, III. Dönem, IV. Dönem ve V. Dönem'de (1923'ten 1939'a kadar) İzmir Milletvekilliğinde bulundu.

4 Mart 1925 tarihinde III. İnönü Hükümeti'nde Dışişleri Bakanı olarak atandı. Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümüne kadar kurulan bütün hükûmetlerde bu görevi sürdürdü. Mustafa Kemal Atatürk'ün komşu ülkelerle iyi ilişkiler ve başka ülke üzerinde siyasal baskı kurmaya karşı çıkmaya dayalı dış politikasının kilit ismi ve sözcüsü oldu. Sovyet Dışişleri Komiseri Maksim Litvinov'un davetlisi olarak üç kez Sovyetler Birliği'ne gitti. 1926 yılında Odessa'da, 1930 yılında ve 1937 yılında Moskova'da, Sovyet ileri gelenleriyle görüşmeler yaptı. 1937 yılında Milletler Cemiyeti Başkanlığı yaptı. Kızı Dışişleri diplomatlarından Fatin Rüştü Zorlu ile evlendi. 1939 yılında Londra Büyükelçiliği'ne atandı ve üç buçuk yıl İngiltere'de kaldı. 1942 yılı Şubat ayında emekli oldu. Kırmızı-Yeşil Şeritli İstiklâl Madalyası vardır. Savaşın sonlarında Tan gazetesinde yazılar yazdı. Demokrat Parti'nin kuruluş mücadelesini destekledi. 1952-1959 yılları arasında Türkiye İş Bankası Yönetim Kurulu Başkanlığı yaptı.

Tevfik Rüştü Aras, ilk karısı Makbule Hanım'ın vefatı üzerine, 1960 yılında Bahire Hanım'la evlendi.

5 Ocak 1972 tarihinde İstanbul'da öldü. Aşiyan Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Eserleri
Dışişleri Bakanlığı sırasında verdiği söylevleri 1937 yılında Numan Menemencioğlu tarafından derlenerek "Lozan'ın İzlerinde On Yıl" ismi altında kitap haline getirildi. Günlük basında çıkan yazılarının güncel olmayanlarını "Görüşlerim" (1945 ve 1963) adlı iki cilt kitapta topladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20100324113713/http://www.ata.boun.edu.tr/chronology/kim_kimdir/tevfikrustu_aras.htm

1883 doğumlular
Çanakkale doğumlu siyasetçiler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
İttihat ve Terakki üyeleri
TBMM 1. dönem Muğla milletvekilleri
TBMM 2. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 3. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 4. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 5. dönem İzmir milletvekilleri
Türkiye İş Bankası Yönetim Kurulu başkanları
Türkiye'nin Birleşik Krallık büyükelçileri
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
1972 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
Kastamonu İstiklâl Mahkemesi üyeleri
Çanakkale doğumlu diplomatlar

Tevfik Rüştü Aras


Okrug Salamiyah () je okrug u sirijskoj pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), okrug je imao 187,123 stanovnika. Administrativno sjedište je u gradu Salamiyah.

Nahije
Okrug je podijeljen u nahije (broj stanovnika se odnosi na popis iz 2004.):
Salamiyah (ناحية سَلَمْيَة): 115,300 stanovnika.
Barri Sharqi (ناحية بري الشرقي):  13,767 stanovnika.
Al-Saan (ناحية السعن):  14,366 stanovnika.
Sabburah (ناحية صبورة):  21,900 stanovnika.
Uqayribat (ناحية عقيربات):  21,004 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Sirijski okruzi
Pokrajina Hama

Salamiyah (okrug)


La microrregión del Sertón del Moxotó está formada por 7 municipios, su población, en su mayoría se encuentra concentrada en la ciudad de Arcoverde, con aproximadamente el 50% de la población urbana, y un tercio del total de la microrregión.

Municipios

 Arcoverde
 Betânia
 Custódia
 Ibimirim
 Inajá
 Manari
 Sertânia

Microrregiones de Pernambuco

Microrregión del Sertón del Moxotó


Marlayne Sahupala (* 1. Juli 1971 in Baarn als Marleen van den Broek) ist eine niederländische Popsängerin und Moderatorin.

Erste Erfahrungen als Sängerin machte sie im Backgroundchor von Sänger René Froger. Als Siegerin des niederländischen Vorentscheids durfte sie beim Eurovision Song Contest 1999 in Jerusalem antreten. Mit dem Popsong One Good Reason schaffte sie den achten Platz. In den Jahren 2000, 2001 und 2003 gab sie beim Contest die Punkte aus den Niederlanden bekannt. Im Jahr 2001 erschien ihr einziges Album Meant to Be.

Ab 2003 wurde sie Moderatorin des Nachrichtenformats Hart von Nederland und kurz darauf von De Nieuwe Uri Geller, der niederländischen Version von The next Uri Geller.

Diskografie

Alben
 2001 – Meant to Be

Singles
 1999 – Ik kan het niet alleen (Duett mit Gordon Heuckeroth)
 1999 – One Good Reason
 2000 – I Don't O U Anything
 2001 – I Quit
 2001 – Water for Wine

Weblinks
 Website (niederländisch)

Einzelnachweise

Popsänger
Musiker (Niederlande)
Interpret eines niederländischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Niederländer
Geboren 1971
Frau

Marlayne


Vallejo may refer to:

Places
Vallejo, California, United States, named after Mariano Guadalupe Vallejo
Vallejo Station, an inter-modal transit station in the city
Vallejo Estate, Sonoma, California, a house and grounds on the National Register of Historic Places
Vallejo Flour Mill, Fremont, California, a California Historical Landmark
Estadio de Vallejo, Valencia, Spain, a now closed stadium
Vallejo metro station (Spanish: Estación Vallejo), a station along Line 6 of the Mexico City Metro

Ships
USS Vallejo, several ships of the United States Navy
 Vallejo (ferry), an 1879 houseboat and former ferry

Other uses
Vallejo (surname), including a list of people with the name
Vallejo (band), a rock band based in Austin, Texas
Vallejo (album)

See also
Vallejos (disambiguation)
Valeo (disambiguation)

Vallejo


Peposakand (Netta peposaca) er en fugleart, der lever i mellem-Sydamerika.

Navnet 'peposaca' er fra et guaraní ord for "prangende vinger", der henviser til den brede hvide strimmel, der kun er synlig med strakte vinger.

Noter
  Avibase - the world bird database

Andefugle
Sydamerikas fugle

Peposakand


Giacomo Rho () ( - ) est un jésuite italien, missionnaire à la Chine et mathématicien.

Biographie
Né en 1592, partit en 1620 avec Nicolas Trigault, chef des missions à la Chine. Après avoir séjourné quelque temps à Goa, il vint à Macao. Les nouvelles qu'il y reçut de la persécution qui venait d'éclater en Chine contre les chrétiens l'obligèrent de s'y arrêter, et ce fut un bonheur pour cette ville, qu'il garantit en 1622 d'être surprise par les Hollandais, en apprenant aux habitants à se servir de leur artillerie, et qu'il mit ensuite à l'abri de toute tentative par de nouvelles fortifications. Ayant enfin pénétré dans l'intérieur de la Chine, le P. Rho s'appliqua sans relâche à l'étude de la langue chinoise, qu'il parvint en peu de temps à parler et à écrire aussi facilement qu'aurait pu le faire un lettré. Il arriva en 1624 à Kiang-tcheou , dans la province de Chansi, pour y prêcher l'Évangile. Sept ans après, il fut mandé à la cour pour y donner des soins à la rédaction du calendrier impérial. Il s'occupa de ce travail, en société avec le P. Adam Schall, jusqu'à l'époque de sa mort. L'empereur voulut témoigner sa satisfaction aux deux missionnaires par des dignités ; mais ils le remercièrent, et ce prince les força d'accepter une somme d'argent qu'ils employèrent à construire une église. Le P. Rho fit servir la faveur dont il jouissait au triomphe de l'Évangile. Il opéra, par ses discours et par ses ouvrages, un très-grand nombre de conversions. Mais au milieu des succès qu'obtenait son zèle, il fut atteint d'une maladie contre laquelle échoua l'art des plus habiles médecins, et il mourut le  à l'âge de 46 ans. Pendant son séjour à la Chine, il porta le nom chinois de Luo Yagu et le surnom de Weishao (味韶) ; ce sont ces noms qui sont inscrits à la tête des nombreux ouvrages qu'il a composés en langue chinoise.

Œuvres
Outre deux lettres écrites en italien, dans lesquelles le P. Rho rend compte de sa navigation et des remarques qu'il avait faites, Milan, 1620, in-8°, on a de lui un grand nombre d'ouvrages en chinois. L. P. Kircher porte à plus de cent les ouvrages qu'il avait composés dans cette langue, les uns sur l'astronomie, les autres sur des matières de piété (voy. la China illustrata, ). La Bibliothèque nationale de France en possède plusieurs ; mais Fourmont les a, pour la plupart, mal indiqués dans son catalogue, en attribuant les uns à un jésuite dont le nom est inconnu et les autres à un missionnaire franciscain. Voyez principalement les numéros CXCVI, CCXXXVII, CCLXIV. On peut consulter, pour plus de détails la Bibl. soc. Jesu du P. Sotwel et Argelati.

Bibliographie

Liens externes

Naissance en janvier 1592
Naissance à Milan
Décès en avril 1638
Décès à Pékin
Jésuite italien
Missionnaire italien
Missionnaire catholique italien
Missionnaire catholique italien en Chine
Décès à 46 ans

Giacomo Rho


An Myoxanthus montanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Myoxanthus montanus in nahilalakip ha genus nga Myoxanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myoxanthus

Myoxanthus montanus


سيج وين  هو مجموعة من الأدوات طُورت من قبل حلول سيجنوس للسماح لنُسخ مايكروسوفت ويندوز المختلفة بمحاكاة أنظمة يونكس. البرامج المدعومة من قبل سيج وين تعمل جيداً على ويندوز إن تي ، ويندوز 2000 ، ويندوز إكس بي وويندوز فيستا وما فوق وبعض البرامج بإمكانها أن تعمل على ويندوز 9x. سيج وين يقدم الملفات والمكتبات التي تجعل إعادة ترجمة Recompile وتشغيل تطبيقات يونكس على أنظمة ويندوز أمر يسير.

سيج وين يتم تطويره من قبل موظفي رد هات ونت أب وآخرون. كريستوفر فايلور هو مدير فريق تطوير سيج وين. سيج وين برنامج حُرّ تحت رخصة جنو العمومية.

مراجع

أدوات برمجة
إدارة النظم
برمجيات حرة بلغة سي++
برمجيات حرة بلغة سي
برمجيات ريد هات
برمجيات محاكاة حرة
طبقات توافقية
مصرفات

سيج وين


El Tour de Hokkaido (en japonés: ツール ド 北海道) es una carrera ciclista profesional por etapas que se disputa en la isla japonesa de Hokkaidō, en el mes de septiembre.

Se comenzó a disputar en 1987 aunque hasta la edición de 1999 no empezó a ser profesional, primero catalogada de categoría 2.5 (última categoría del profesionalismo) hasta la creación de los Circuitos Continentales UCI en 2005 que empezó a formar parte del UCI Asia Tour, dentro la categoría 2.2 (igualmente última categoría del profesionalismo).

Palmarés
En amarillo: edición amateur.

Palmarés por países

Enlaces externos
 Web oficial
 Tour de Hokkaido (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Hokkaido (cqranking.com)

Hokkaido
Hokkaido
Hokkaido

Tour de Hokkaido


An Lepanthes glacensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod. An Lepanthes glacensis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Haiti. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes glacensis


Bokići su naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija. Nastali su izdvajanjem iz naselja Višnjan odlukom Općinskog vijeća 2008. godine.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva 2011. godine prvi put se pojavljuju kao samostalno naselje i po popisu imalo je 21 stanovnika.

Izvori

Naselja u Istarskoj županiji

Bokići