U.S. Route 71 or U.S. Highway 71 (US 71) is a major north–south United States highway that extends for over 1500 miles (2500 km) in the central United States. This original 1926 route has remained largely unchanged by encroaching Interstate highways. Currently, the highway's northern terminus is in International Falls, Minnesota at the Canada–US border, at the southern end of the Fort Frances-International Falls International Bridge to Fort Frances, Ontario. U.S. Route 53 also ends here. On the other side of the bridge, Trans-Canada Highway (Ontario Highway 11) is an east–west route while Ontario Highway 71 is a north–south route. US 71's southern terminus is between Port Barre and Krotz Springs, Louisiana at an intersection with U.S. Route 190. For the entirety south of Kansas City, Missouri, US 71 runs parallel and concurrent with the existing and future Interstate 49. North of Kansas City, US 71 runs halfway between Interstate 29 and Interstate 35, which they split in the city at an interchange with Interstate 70.

Route description

Louisiana
The southern terminus of US 71 is located in Louisiana, beginning between Port Barre and Krotz Springs, at an intersection with U.S. 190. The highway follows a northwesterly course through Louisiana, passing through the communities of Alexandria, Montgomery, Coushatta, and Shreveport. From its southern terminus to Shreveport, US 71 has largely been superseded by Interstate 49 - which is eventually planned to roughly follow the US 71 alignment as far north as Kansas City, Missouri. After Shreveport, US 71 follows a northerly course, crossing into Arkansas just north of Ida, Louisiana.

Arkansas and Texas

US 71 travels approximately  in Arkansas, entering the state approximately  north of Ida, Louisiana.

The route enters Arkansas near the Red River, and runs north through the communities of Doddridge and Fouke. Most motorists can now bypass US 71 from Doddridge to Texarkana via Interstate 49. After approximately  of paralleling I-49, the route turns west, passes the historic Averitt House and enters Texarkana.

Inside the loop, Highway 71 becomes East Street, passing the Texarkana Country Club and Hobo Jungle Park before becoming Hickory Street in downtown Texarkana. The street is four-lane undivided, passing the Bottoms House and J. K. Wadley House before meeting US 67/US 82. US 71 forms a short, two-block concurrency with US 67/US 82 before turning north along Hazel Street. This minor city street runs northwest to intersect State Line Avenue; at this point, the northbound lanes are in Arkansas, while the southbound lanes are in Texas. While on State Line Avenue, US 71 intersects Loop 14 before U.S. Route 59 joins US 71 at Interstate 30.

From Arkansas Highway 296 north of Texarkana to the Red River, US 71 runs concurrent with US 59 as an expressway.  Except for the northbound lanes (which return to the Arkansas side just before the Red River), this section of  is entirely in Texas.

The highways re-enter Arkansas (specifically Little River County) completely at the Red River. US 59/US 71 serve as an eastern terminus for Highway 380 upon entering Ogden. Although US 59/US 71 bypass the community as a four-lane highway, the route formerly served Ogden as Grand Street, which as of 2011 retains original 1926 US 71 paving for some of its length. Further north the routes pass under Highway 32, which skirts the southern part of Ashdown. Serving Little River's county seat as Constitution Avenue, the routes become a five-lane road with center turn lane which passes within two blocks of the Little River County Courthouse. The routes intersect Highway 32B and Highway 108 before exiting town due north to Wilton. Following the Kansas City Southern Railroad tracks, US 59/US 71 enters Wilton, where it passes the S. S. P. Mills and Son Building, Highway 234, and the Texarkana and Fort Smith Railway Depot. Just north of town a former alignment comes into view briefly before the Mills Cemetery and the Sevier County line.

Once across the Little River, US 59/US 71 passes another former alignment, crosses through Pond Creek National Wildlife Refuge, and runs east of Ben Lomond before entering Lockesburg. A junction in Lockesburg joins US 59/US 71 with US 371, with Highway 24 running west from the junction.  north of Lockesburg US 70 joins US 59/US 71/US 371, and the concurrent routes turn west to De Queen. Upon entering De Queen, US 59/US 71 turns north, US 70 continues west, US 70 Business/Highway 41 (US 70B/AR 41) runs south, and US 371 terminates at the junction. US 59/US 71 continue through Gillham and Grannis to serve as the western terminus of US 278 in Wickes. Junctions with Highway 246 and Highway 4 precede the route entering Mena, the county seat of Polk County.

In Mena, US 59/US 71 has a brief overlap with Highway 8, during which the routes pass two NRHP listings, the Kansas City-Southern Depot and the Mena Commercial Historic District. US 59/US 71/AR 8 also has an overlap with Highway 88, although the western end of the overlap serves as the eastern terminus of the Talimena Scenic Drive National Scenic Byway designation. After Highway 8 and Highway 88 have left the route US 59/US 71 run north to a junction with US 270 in Acorn. At a fork in the road, US 59 splits onto US 270 west, and US 270 east begins a concurrency with US 71 northbound into Ouachita National Forest. US 71/US 270 continue into Scott County to Y City, where the concurrency ends and US 270 turns east. US 71 runs north through the forest to Waldron, a town the mainline route bypasses to the west while US 71B runs through downtown Waldron. While skirting Waldron, US 71 has a junction with Highway 272 near Waldron Municipal Airport as well as junctions with Highway 248, Highway 80, and Highway 28. This section of US 71 from north of Mena through Fayetteville (following the original sections bypassing the new Interstate 540 has been designated a scenic byway and the Boston Mountains Scenic Loop.

North of Waldron, US 71 passes through Mansfield and Greenwood before intersecting with Interstate 540 on the south end of Fort Smith. US 71 overlaps I-540 for approximately  until it reaches Interstate 40, then follows I-40  to Alma.

US 71 passes through Mountainburg, Winslow, West Fork and Greenland on its way to Fayetteville. At Fayetteville, US 71 continues north to the missouri state line just north of Bentonville, as well as U.S. Route 62.

North of Bentonville US 71 continues another  passing through Bella Vista to the Missouri state line.

Missouri

In Missouri, US 71 is signed as part of the new section of Interstate 49 from Pineville to the southeast side of the Kansas City metro area. The I-49 designation went into effect in December 2012.

On August 15, 2007, the final section of US 71 south of Kansas City to be converted to a 4-lane divided expressway was opened in McDonald County, between the cities of Lanagan and Jane. In Kansas City, I-49/US 71 is one of the components of the Grandview Triangle interchange.  There is a  section near Swope Park that has three at-grade intersections.  Ample right of way exists on the corridor to upgrade to a freeway, though there are no plans to do so in the near future. From downtown Kansas City, US 71 overlaps with Interstate 29 to north of Saint Joseph.  From there, US 71 continues as an expressway to Maryville before angling towards Iowa just north of Clearmont.  In 2002, US 71 was four laned from Interstate 29, northwest of St. Joseph to Maryville. From there, until it enters Iowa at Braddyville, it continues to be the only remaining rural two lane section of this highway north of Kansas City.

US 71 overlaps Interstate 70 on the east side of downtown Kansas City's freeway loop.  US 71 then overlaps Interstate 35 and Interstate 29 for a segment which crosses the Missouri River via the Christopher S. Bond Bridge in Kansas City.  It then continues concurrent with Interstate 29 after separating from Interstate 35 north of the Missouri River to just north of St. Joseph, Missouri where it diverges.

An alternative in the design of Interstate 29 called for it to follow US 71 on a more populated route through Maryville, Missouri and Clarinda, Iowa.  However the interstate was to be routed along the more direct route to Omaha, Nebraska/Council Bluffs, Iowa and more sparsely populated Missouri River bottoms.

During the Great Flood of 1993, when the Missouri River flooded, I-29 traffic was detoured along US 71 through Maryville and Clarinda.

The four-lane segment between Savannah to Maryville was completed in 2002.  It is a two-lane highway north of Maryville to the Iowa state line.  The long delay in bringing a four-lane highway to Maryville even as most of the highway from Savannah south to the Arkansas line has been a four lanes for some time was a source of considerable irritation for Maryville and Northwest Missouri State University.

Outlaws Bonnie and Clyde engaged in a shootout with law enforcement officers in 1933 beside the highway at the Red Crown Tourist Court just southeast of Platte County, Missouri.  The tourist court (which burned down) was just east of the main exit for I-29 Northbound at the old junction with US 71 Bypass now Missouri Route 291.

Iowa
US 71 passes through a rural section of western Iowa.  It enters the state at Braddyville and junctions Interstate 80 near Brayton, northeast of Atlantic.  North of I-80, US 71 passes through Carroll, where it intersects U.S. Route 30, and intersects and overlaps U.S. Route 20 at Sac City and U.S. Route 18 through Spencer.  The highway crosses the Iowa Great Lakes where West Okoboji and East Okoboji Lake meet before exiting the state.

US 71 formerly entered Storm Lake concurrently with Iowa Highway 7 but was moved to a new alignment east of Storm Lake in 1996 to lessen travel time between Carroll and Spencer, the two largest communities on US 71 in Iowa.  A business route of US 71 follows the highway's former alignment through Storm Lake.

A business route for US 71 also passes through Clarinda on a former alignment of US 71.

Minnesota
As is the case in Iowa, US 71 in Minnesota is largely a rural highway. It crosses Interstate 90 at Jackson, passes through Windom, and intersects U.S. Route 14 at Sanborn. It passes through Redwood Falls and Willmar before its junction with Interstate 94/U.S. Highway 52 at Sauk Centre. Around Willmar, US 71 is built to freeway standards. From there, US 71 passes through Long Prairie, Wadena, and Park Rapids before touching Itasca State Park, the source of the Mississippi River. It then crosses the Mississippi and is a major route for northern Minnesota as it goes around Bemidji (the "first city on the Mississippi") and angles northeast to its terminus at the Canada–US border in International Falls. On the Ontario side, Highway 71 links the bridge to Ontario Highway 71 in Fort Frances, which continues north and terminates at Ontario Highway 17 just east of Kenora.

The Minnesota section of US 71 is defined as Routes 4 and 141 in Minnesota Statutes §§ 161.114(2) and 161.115(72).,

History
The original southern terminus of US 71 was in Baton Rouge, Louisiana at the Baton Rouge-Port Allen Mississippi River ferry.  This was also the original western terminus of US 190 which continued east from the ferry landing through Baton Rouge, shortly intersecting US 61.  US 71 was routed along the Jefferson Highway (pre-1955 State Route 1) from Baton Rouge north to Clarence (near Natchitoches).  From Clarence to Shreveport, a more direct route was chosen than that followed by the Jefferson Highway, and US 71 continued north into Arkansas rather than west into Texas.

The current route of US 71 in Louisiana follows or closely parallels the 1926 alignment north of Lebeau.  Between Port Allen and Lebeau, US 71 originally followed present-day LA 76 to Rosedale, LA 77 to Ravenswood, and LA 10 to Lebeau, crossing the Atchafalaya River by ferry at Melville.  In 1935, US 190 was extended west onto a newly built section of State Route 7 (the Evangeline Highway) with a bridge across the Atchafalaya River at Krotz Springs.  The following year, US 71 was moved onto this route, branching northward to Lebeau from its current southern terminus west of Krotz Springs and bypassing the ferry crossing at Melville.  In 1940, US 71 and 190 were moved onto the new Mississippi River Bridge at Baton Rouge, bypassing the ferry crossing there.  US 71 was cut back to its current southern terminus west of Krotz Springs in 1951.

In northwest Arkansas, the 1926 alignment of US 71 followed Highway 102 from Bentonville to Centerton, then north on Highway 102 Business to Highway 72 southeast of Hiwasse. From there, it followed Arkansas 72 to Gravette, where it turned north on Highway 59 to the Missouri state line. In the 1930s, US 71 was rerouted along Arkansas 72 between Bentonville and Gravette, then north on Arkansas 59. This alignment lasted until the early 1960s when it was realigned along Highway 100 between Bentonville and the Missouri state line. In Missouri, the new US 71 replaced Route 88, which had been defined in 1922, while the old US 71 became Route 59.

Highway 71 has a brief concurrency with Highway 237 before crossing over The Loop Interstate 49 instead of (future Interstate 130) in the southeast part of town.

Future

A large section of US 71 through Missouri, Arkansas and Louisiana is being upgraded to Interstate standards as an extension of Interstate 49 from Shreveport, Louisiana to Kansas City, Missouri. It will also connect to New Orleans with "Future I-49" signage being posted, but with no construction, as of 2017, being started.

Major intersections
Louisiana
  west of Krotz Springs
  southeast of Lecompte. The highways travel concurrently to Alexandria.
  in Alexandria
  in Alexandria. The highways travel concurrently to Pineville.
  in Alexandria
  in Tioga. The highways travel concurrently to southeast of Creola.
  in Clarence. The highways travel concurrently to Coushatta.
  in Coushatta. The highways travel concurrently to the Coushatta–Edgefield line.
  in Bossier City. The highways travel concurrently to Shreveport.
  in Shreveport
  in Shreveport
  southeast of Hosston
Arkansas
  south-southeast of Doddridge
  south of Fouke
  in Texarkana
  in Texarkana. The highways travel concurrently to the Texas state line at the Texarkana-Texarkana city line.
  on the Texas state line on the Texarkana–Texarkana, Texas city line. US 59/US 71 travels concurrently to Acorn.
Texas
  north of Texarkana
  north of Texarkana
Arkansas
  in Lockesburg. The highways travel concurrently to De Queen.
  north-northwest of Lockesburg. The highways travel concurrently to De Queen.
  east of De Queen
  in Wickes
  in Acorn. US 71/US 270 travels concurrently to Y City.
  west-southwest of Y City
  in Mansfield
  north of Huntington
  southeast of Fort Smith
  in Fort Smith. The highways travel concurrently to Van Buren.
  in Van Buren
  in Van Buren. The highways travel concurrently to Alma.
  in Alma
  in Fayetteville. The highways travel concurrently to Bentonville.
  in Fayetteville. The highways travel concurrently to Bentonville.
  in Springdale
Missouri
  south of Pineville. The highways travel concurrently to Kansas City.
  in Neosho
  south-southwest of Duenweg. The highways travel concurrently to Fidelity.
  in Lamar
  in Nevada
  in Kansas City. I-470/US 50/US 71 travels concurrently, but on different lanes, through Kansas City.
  in Kansas City
  in Kansas City. I-70/US 40/US 71 travels concurrently through Kansas City.
  in Kansas City. I-29/US 71 travels concurrently to east of Amazonia. I-35/US 71 travels concurrently through Kansas City.
  on the Gladstone–Kansas City city line
  on the Gladstone–Kansas City city line
  in Kansas City
  in Kansas City. The highways travel concurrently to Platte City.
  south-southeast of St. Joseph
  in St. Joseph
  in St. Joseph
  in St. Joseph
  north-northeast of Country Club. The highways travel concurrently to northwest of Savannah.
  in Maryville. The highways travel concurrently to east-southeast of Burlington Junction.
Iowa
  north of Villisca
  in Atlantic. The highways travel concurrently to north-northeast of Lorah.
  north-northeast of Lorah
  in Carroll
  northeast of Sac City and north of Early. The highways travel concurrently between these intersections.
  in Spencer. The highways travel concurrently through Spencer.
Minnesota
  in Jackson
  north of Sanborn
  in Olivia. The highways travel concurrently through Olivia.
  in Willmar
  in Sauk Centre
  in Wadena
  in Bemidji. The highways travel concurrently through Bemidji.
  in International Falls. The highways travel concurrently to the Canada–United States border at Fort Frances, Ontario.
 Central Avenue/Church Street at the Canada–United States border at Fort Frances, Ontario

See also

Related U.S. Routes
 U.S. Route 171
 U.S. Route 271
 U.S. Route 371

Auxiliary and suffixed routes
Auxiliary routes of U.S. Route 71

Notes

References

External links

 Endpoints of U.S. Highway 71

71
71
71
71
071
71

U.S. Route 71


Județul Vâlcea a fost o unitate administrativă de ordinul întâi din Vechiul Regat al României (existent în perioada antebelică). Județul se afla în regiunea istorică Oltenia, iar reședința era orașul Râmnicu Vâlcea.

Așezare și limite

Județul Vâlcea era un județ de frontieră. Se învecina cu Transilvania (ce făcea parte atunci din Austro-Ungaria) și cu județele românești Argeș, Olt, Romanați, Dolj și Gorj.

Istoric
În anul 1864, domnitorul Alexandru Ioan Cuza dă prima lege de organizare administrativ-teritorială modernă a teritoriului României. Legea prevedea împărțirea țării în 33 de județe, având ca subdiviziuni plășile și comunele (urbane și rurale). Județele și comunele erau investite cu personalitate juridică și cu organe deliberative și executive: consiliul județean și prefectul (acesta din urmă ca reprezentant al guvernului în teritoriu), respectiv consiliul comunal
și primarul (în calitate de reprezentant al guvernului în teritoriu). Plășile erau simple subdiviziuni ale județelor, fără personalitate juridică, conduse de subprefecți, cu atribuții de supraveghere și control asupra autorităților comunale.

Județul antebelic Vâlcea era împărțit în 1892 în 10 plăși și 2 plaiuri: Cozia cu reședința în comuna Călimănești și Horezul cu reședința în comuna Horezu și plășile Cerna de Jos cu reședința în comuna Giulești, Cerna de Sus cu reședința în comuna Măldărești, Mijlocul cu reședința în comuna Zătreni, Ocolul cu reședința în comuna Ocnele Mari, Oltețul de Jos cu reședința în comuna Bălcești, Oltețul de Sus cu reședința în comuna Slăvești, Oltul de Jos cu reședința în comuna Drăgășani și Oltul de Sus cu reședința în comuna Băbeni. În anul 1895 au fost comasate unele plăși, numărul lor reducându-se la 5: Ocolul-Otăsăul, Horezu, Cozia, Oltețul de Sus și Oltul-Oltețul de Jos. Județul avea 3 comune urbane (Râmnicu Vâlcea-reședința județului, Drăgășani și Ocnele Mari) și 163 comune rurale.

Județul Vâlcea era primul județ al României după producția de vin, aproape 8000 ha fiind acoperite cu vii, mai ales pe dealurile din comunele: Mitrofani, Amărăști, Sutești. Vinurile din acest județ erau și exportate în străinătate.

Pe lângă renumitele izvoare de ape minerale de la Călimănești, Olănești, Ocnele Mari, Govora și Căciulata, mai existau și altele în: Oteșani (plaiul Horezu; ape sulfuroase), Păușești-Otăsăul și Cheia (peste 15 izvoare cu apă alcalină sulfuroasă), grădina numită Zăvoiul din Râmnic (ape alcaline sulfuroase; aici s-a construit un stabiliment balnear). Ape salifere se găseau la: Pietrari de Sus (plaiul Cozia; localitatea Valea Sărată), Urzicarul, Pietrari de Jos, Bîrzești. În plaiurile Cozia și Horezul, dar și în plășile Oltețul de Sus, Ocolul și Otăsăul se găseau întinse livezi cu pruni, din care se fabrica țuică.

Industria nu era dezvoltată, fiind doar pentru trebuința casnică (dogărie, rotărie, olărie; practicate în toate comunele, cu deosebire în cele din jurul Râmniculu). Exista o școală de dogărie în Drăgășani și una de meserii în Râmnic.

Se oragnizau bâlciuri la: Râureni (cunoscut și în străinătate, de Sfânta Maria Mică; în vechime se organiza pe 15 august în fața mănăstirii Govora, dar și pe locul unde este Ocnița), lângă Râmnic (29 iunie și 14 octombrie), Drăgășani (de Sfânta Maria Mare-15 august, Înălțarea Sfintei Cruci-14 septembrie și Sfântul Dumitru-26 octombrie), Otetelișul (10 iulie), Slăvești (Duminica Floriilor și 26 octombrie), Vaideeni (25 martie și Duminica Floriilor). Se mai organizau și în comunele Bălcești, Grădiștea, Fometești, Jilava și Slăvitești.

Marca
Marca (stema) județului Vâlcea era un poștalion. Probabil aceasta a fost adoptată de către habsburgi spre a perpetua memoriei atât ocuparea Olteniei (1718-1739), dar mai ales construirea șoselei Via Carolina (pe valea Oltului). În realitate vechea stemă era un copac, simbolizând pădurile multe și vechi ale acestui județ. Se presupunea că stema județului a fost un copac încă dinaintea ocupării Olteniei de către habsburgi.

Referințe

Bibliografie
  Marele Dicționar Geografic al României, George Ioan Lahovary, 1902

Vezi și
 Lista județelor și a plășilor din România antebelică
 Județul Vâlcea (interbelic)
 Județul Vâlcea

Județe istorice ale României

Județul Vâlcea (antebelic)


وحدة الصيدلة والدواء (و.ص.د) هيكل إداري وفني تابع لوزارة الصحة العمومية التونسية.

تهتم هذه الوحدة بالجوانب الإدارية المتعلقة بالصيدلة والدواء والأنشطة المشابهة لها وتنسق أنشطة النظام الوطني لضمان جودة الأدوية. كما تقوم و.ص.د بالمراقبة الفنية عند استيراد المواد شبه الصيدلية والمعدات الطبية ومواد التجميل التي يقتصر بيعها على الصيدليات.

وحدة الصيدلة والدواء تشرف أيضا على الهياكل الحكومية في مجالي الصيدلة والدواء وتنظم قطاع المؤثرات العقلية والمخدرات على المستويين الوطني والدولي.

منذ 17 ماي 1998 أصبحت وحدة الصيدلة والدواء مركزا متعاونا مع منظمة الصحة العالمية في ميدان تسجيل الأدوية والتشريع الصيدلي، وهي تتمتع منذ سنة 2001 بدعم التعاون الدولي الإيطالي لتعزيز أنشطتها.

وصلات خارجية
 موقع وحدة الصيدلة والدواء.

الصحة في تونس
إدارات تونسية
منظمات صيدلانية

وحدة الصيدلة والدواء


Le temple protestant de Mantes-la-Jolie est un édifice religieux situé 12 rue de Gassicourt à Mantes-la-Jolie, dans les Yvelines. La paroisse est membre de l'Église protestante unie de France.

Histoire
En 1590, l'édit de Nantes - à ne pas confondre avec l'édit de Nantes - tente de mettre un terme aux Guerres de Religion. Durant le siège de Paris de 1590, la ville accueille le roi Henri IV qui se rend régulièrement au culte protestant, avant sa conversion au catholicisme en 1593.

La construction du temple est financée par le banquier et historien Fernand de Schickler, président de la Société de l'histoire du protestantisme français. A son habitude, il fait établir les plans par l'architecte anglais William Henry White. L'inauguration au lieu le dimanche , en présence de 300 personnes.

Architecture
L'édifice est de style néogothique. La façade porte une rosace à sept lobes, dans laquelle s'inscrit un hexagone. Le pignon est surmonté d'une croix nimbée. L'entrée porte un tympan sculpté, avec un bas-relief présentant une Bible fermé - contrairement à l'usage des temples réformés construit à cette même époque, où la Bible est présentée ouverte. Une croix nue est disposée sur la couverture, ainsi que trois clous, renvoyant aux instruments de la Passion du Christ. Un bandeau entoure la Bible, avec le texte gravé , citation d'un verset de l'Évangile selon Matthieu 24, 35.

L'intérieur est décoré avec sobriété, à l'usage des Églises réformées, dans l'axe de la nef, une croix nue est accrochée au-dessus d'un pupitre. Deux écriteaux en bois annoncent  et . Au revers de la porte d'entrée est peint une croix avec deux palmes et inscrit , citation d'un verset de l'évangile selon Matthieu 18, 20.

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 Protestantisme en France
 Grande mosquée de Mantes-la-Jolie

Lien externe

Temple protestant dans les Yvelines
Mantes-la-Jolie

Temple protestant de Mantes-la-Jolie


මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියෙර් ප්‍රංශ නීතිඥවරයෙකි, දේශපාලනඥයෙකි. ප්‍රංශ විප්ලවයේ දී වඩාත් ම ප්‍රසිද්ධ වූ සහ බලගතු වූ පුද්ගලයෙකි. රොබෙස්පියර් උපදින්නේ දරුවන් හතර දෙනෙක් වූ පවුලක වැඩිමලා සහ අවජාතකයෙක් හැටියට ය. 1764 දී ඔහුගේ මව දරු ප්‍රසූතියක දී මරණයට පත්විය. සහෝදර සහෝදරියන් සමඟ ඔහු හැදෙනු වැඩෙනුයේ මවගේ පියා සහ නැන්දලා සමඟ ය. වයස අටේ දී පාසැල් යනවිට ඔහු කියවන්නට හා ලියන්නට දැන සිටියේය. අධ්‍යාපනයට දස්කම් පෑ රොබෙස්පියෙර් මනා හැදියාවකින් පාසැල් කාලය ගෙවූ නිසා විශේෂ තෑගි ද දිනාගති. ඔහුගේ අනුග්‍රාහකයන් ඔහුව අදූෂ්‍ය (The Incorruptible) යැයි හඳුන්වද්දී විරෝධීන් ඔහුව ලේ පිපාසිත ආඥාදායකයෙක් (bloodthirsty dictator) සේ හඳුන්වති.

"බිත්තර නොකඩා ඔම්ලට් හදනු නොහැකියි" (ප්‍රංශ භාෂාවෙන් -On ne saurait faire une omelette sans casser des oeufs) යැයි ඔහු කීය. නිදහස, සමානාත්මතාවය හා සහෝදරත්වය යන සටන් පාඨයෙන් දියත් කරන ලදි. ජනතා මහා සභාවේ (Estates-General) හි ද, ජාතික ව්‍යවස්ථා සභාවේ ද සහ ජැකෝබියන් සමාජයේ සාමාජිකත්වය තිබි ඔහු මරණ දණ්ඩනයට විරුද්ධව අදහස් ගෙනහැර පෑවෙකි. හේ වහල් ක්‍රමය ආලෝපනය කරන්නටත් පෙනී සිටියේය. සමානාත්මතාවය සහ සියළු පුරවැසියන්ට චන්ද අයිතිය ලබා දීමට මෙන් ම ජනරජයක් පිහිටුවන්නට ද කැමැත්තෙන් සිටියෙකි. 18 වැනි සියවසේ බුද්ධි විචාර යුගයේ දී බිහි වූ ජෝන් ජාක් රූසෝ සහ මොන්ටෙස්කියූ වැනි දාර්ශනිකයන්ගේ දර්ශනයන් හේ ප්‍රිය කළේය. වාමාංශික බුර්ජුවාසියේ අදහස් හා විශ්වාස ඉදිරිපත් කරන්නට දක්ෂ වූ ඔහු මනා වාග් කෞශල්‍යයකින් යුතු වූ පුද්ගලයෙක් විය.

මහජන ආරක්ෂා කමිටුවේ සාමාජිකයෙක් ලෙසින් ප්‍රංශ විප්ලව කාලයේ දී ඇති වූ භීෂණ සමයේ පුරෝගාමියා ලෙස සැලකෙන්නේ ද ඔහුව ය. 1794 ජූලි මාසයේ දී ඔහුව අත් අඩංගුවට ගෙන මරණයට පත් කිරීමෙන් පසු මාස කිහිපයක දී භීෂණ සමය අවසන් වෙයි.

මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියෙර්


(1421) Esperanto es un asteroide que forma parte del cinturón de asteroides y fue descubierto por Yrjö Väisälä desde el observatorio de Iso-Heikkilä, Finlandia, el 18 de marzo de 1936.

Designación y nombre
Esperanto fue designado al principio como .
Más adelante se nombró por el esperanto, una lengua artificial creada a finales del siglo XIX.

Características orbitales
Esperanto orbita a una distancia media del Sol de 3,09 ua, pudiendo acercarse hasta 2,834 ua. Tiene una excentricidad de 0,0829 y una inclinación orbital de 9,807°. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1984 días.

Véase también
 Lista de asteroides del (1401) al (1500)
 Cuerpos menores del Sistema Solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Yrjö Väisälä
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de Iso-Heikkilä
Objetos astronómicos descubiertos en 1936
Objeto Zamenhof-Esperanto
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1421) Esperanto


Le tableau des médailles des Jeux olympiques d'été de 2024 donne le classement, selon le nombre de médailles gagnées par leurs athlètes, des pays participant aux Jeux olympiques d'été de 2024, qui se tiennent à Paris (France) du 26 juillet au 11 août 2024.

Médaille
L'apparence de la médaille des Jeux Olympiques d'été de 2024 est proposée en juillet 2017 par le designer Philippe Starck, qui s'inspire du slogan . Il s'agit d'une médaille divisée entre quatre breloques superposées et aimantées. Ainsi, le sportif récipiendaire d'une médaille peut la partager avec trois de ses proches. Toutefois cette innovation doit être validée par le Comité international olympique.

Les médailles seront frappées par la Monnaie de Paris ; les dernières médailles frappées par l'institut remonte aux Jeux olympiques d'hiver de Grenoble en 1968 car les médailles JO d'Albertville en 1992 avaient été produite par l'entreprise Lalique. En juillet 2023, le joaillier Chaumet est retenu pour réaliser le design des médailles olympiques et paralympiques, dans le cadre du partenariat premium avec le groupe LVMH.

Ambitions des pays participants

Chine
Un an avant les Jeux Olympiques, les analyses prévoient une seconde ou une troisième place pour la Chine. Les disciplines dans lesquelles elle excelle sont alors l'haltérophilie, le plongeon et le tennis de table.

États-Unis
Une projection réalisée un an avant le début des jeux montre que les États-Unis, qui visent la première place, ambitionnent de remporter cent trente médailles lors de ces jeux. Les autorités comptent notamment sur une exclusion des athlètes russes et dans une moindre mesure biélorusses. Toutes les disciplines sont visées, mais plus particulièrement l'athlétisme et la natation.

France
Emmanuel Macron souhaite en 2021 que la France remporte  de médailles qu'à Tokyo, où elle en avait obtenu trente-trois. Il souhaite que, sur ce critère, la France se classe parmi les cinq meilleures nations. Cet objectif converge avec la volonté exprimée en 2017 par Laura Flessel de  obtenues à Rio en 2016, soit quarante-deux. Une projection réalisée un an avant l'ouverture des jeux estime que, si l'objectif de 80 médailles est difficilement envisageable, celui de doubler le score des jeux de Tokyo est atteignable, ce qui placerait alors le pays au deuxième ou troisième rang suivant les modes de classement.

Une majorité de Français estime cet objectif irréalisable, sentiment partagé par plusieurs personnalités du sport ainsi que par Thomas Bach, président du CIO en 2021. Les disciplines identifiées comme pouvant apporter le plus de médailles à la France sont l'escrime, la natation et le judo ; dans une moindre mesure, des médailles sont visées également en athlétisme, boxe, cyclisme sur piste, basket-ball, gymnastique, BMX, escalade et football.

Royaume-Uni
Une analyse statistique réalisée en juillet 2023 montre que les athlètes britanniques sont en mesure de rapporter une soixantaine de médailles dans leur pays à l'issue de ces olympiades ; la stratégie nationale est d'élargir au maximum le nombre de disciplines dans laquelle une victoire est possible, en visant plus de vingt disciplines différentes.

Classement
D'après le règlement du Comité international olympique, aucun classement des pays n'est reconnu à titre officiel et le tableau des médailles n'est donné qu'à titre informatif. Les nations sont classées selon le nombre de médailles d'or, puis d'argent, puis de bronze de leurs athlètes. En cas d'égalité, les pays sont classés selon leur code CIO. Dans les sports par équipes, les victoires sont comptabilisées comme une seule médaille.

Le nombre total de médailles en or, argent et bronze peut être différent car plusieurs médailles du même métal peuvent être remises dans certaines épreuves ou lorsque des athlètes finissent ex-æquo.

Note : ''Ce tableau reflète un classement évolutif à mesure que progressent les Jeux.

Notes et références

Voir aussi
 Liste des médaillés aux Jeux olympiques d'été de 2024
 :Catégorie:Tableau des médailles des Jeux olympiques d'été

Lien externe

Jeux olympiques d'été de 2024
2024

Tableau des médailles des Jeux olympiques d'été de 2024


Our Souvenir was the fourth music CD and first full album for Twins and was released in May 2002. It consisted of 10 songs and 1 bonus VCD which contained 2 music videos.

CD Content

Disc 1
"Our Memoriable Album" (我們的紀念冊) (The advertisement theme song for Clean & Clear)
"Duo World Cup" (二人世界盃)
"Leslie Cheung" (哥哥)
"Saw You In My Dream" (發夢見過你)
"Tears in the Eyes" (眼紅紅)
"Friendship comes First" (友誼第一)
"Active Teaching Approach (活動教學)
"Real Madrid vs Barcelona" (高手看招)
"Can't get 100marks" (沒法做足一百分)
"Swallows fly apart" (分飛燕)

Disc 2
"Er Ren Shi Jie Bei" (二人世界盃) (Music Video)
"Peng You Zi" (朋友仔) (Bonus Track)

2002 albums
Twins (group) albums

Our Souvenir


L'Open de Gibraltar 2022 est un tournoi de snooker classé comptant pour la saison 2021-2022, qui se déroule du 24 au 26 mars 2022 au Europa Sports Complex de Gibraltar. Il est parrainé par le groupe BetVictor, société britannique de paris sportifs.

Déroulement

Contexte avant le tournoi
Le tournoi se déroule de nouveau sur le sol de Gibraltar, après s'être tenu à Milton Keynes en Angleterre l'année passée en raison de la pandémie de COVID-19.

Le double tenant du titre est Judd Trump, qui a remporté les deux dernières éditions face à Kyren Wilson en 2020 et à Jack Lisowski en 2021.

Faits marquants
Avant le début du tournoi, douze joueurs sont toujours en course pour gagner le bonus de  de la . Ronnie O'Sullivan a donc intégré le champ des joueurs pour cette raison, les internautes ne manquant pas l'occasion de rappeler l'un de ses tweets de 2019 dans lequel il avait déclaré « préférer dormir dans une porcherie plutôt que de jouer à l'Open de Gibraltar ».

De mauvaises conditions climatiques à Gibraltar ont entrainé la déviation de certains vols à Malaga en Espagne. Des joueurs ont été dans l'incapacité d'arriver à temps pour le tournoi, tandis que d'autres ont dû rentrer au Royaume-Uni pour des questions de visa.

Le tournoi a donc été rythmé par la course au bonus de la . Ronnie O'Sullivan s'est fait sortir dès le  tour. John Higgins et Mark Allen ont été éliminés au  tour, ce qui permet à Higgins de rester devant le nord-irlandais grâce au système de countback. Neil Robertson et Judd Trump sont quant à eux mis hors course au stade du  tour. Le dernier joueur pouvant prétendre au bonus est battu en demi-finales, il s'agit de Ricky Walden. Le bonus de  est donc remporté par John Higgins grâce à ses trois finales disputées, bien qu'il n'ait remporté aucun tournoi de la BetVictor Snooker Series.

Stuart Bingham réalise le neuvième break maximum de sa carrière.

Robert Milkins remporte son premier tournoi classé en carrière, à l'âge de 46 ans, en battant Kyren Wilson sur le score de 4 manches à 2 en finale. Il devient ainsi le joueur âgé à glaner un premier titre depuis le gallois Doug Mountjoy en 1988.

Dotation
La répartition des prix est la suivante :
 Vainqueur :
 Finaliste :
 Demi-finalistes :
 Quart de finalistes :
  de finalistes :
  de finalistes :
  de finalistes :
 Meilleur break :
Dotation totale :

Tableau

Partie 1

Partie 2

Partie 3

Partie 4

Partie 5

Partie 6

Partie 7

Partie 8

Phases finales

Finale

Centuries

 147, 119, 101  Stuart Bingham
 140, 112, 109, 103, 102  Ricky Walden
 139  Zhou Yuelong
 138, 103  Zhang Anda
 135  Noppon Saengkham
 133, 123, 119, 112  Ding Junhui
 132, 117, 114, 114, 101  Jimmy Robertson
 132, 117, 108, 100, 100  Kyren Wilson
 132  James Cahill
 130, 112, 108, 102  Lyu Haotian
 126, 112  John Higgins
 126  Soheil Vahedi
 122  Tom Ford
 122  Jak Jones
 120  Matthew Stevens
 119, 103  Jack Lisowski
 119  Zhao Xintong
 118  Thepchaiya Un-Nooh
 117, 117, 105, 100  Jordan Brown
 116  Jamie Jones
 114, 102, 100  Ben Hancorn
 114  Lee Walker
 113  Dominic Dale
 112, 102  Neil Robertson
 109  Gao Yang
 106  Joe Perry
 105, 104  Mark Allen
 105  David Grace
 104, 101, 100  Yuan Sijun
 104, 100  Ben Woollaston
 104  Louis Heathcote
 104  Mitchell Mann
 103  Luca Brecel
 103  Zhou Yuelong
 102  Ashley Hugill
 102  Robbie Williams
 101  Ross Muir

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Open de Gibraltar 2021
 Open de Gibraltar

 Snooker
 Glossaire du billard
 Classement mondial de snooker

Liens externes

Open de Gibraltar de snooker
Snooker en 2022

Open de Gibraltar de snooker 2022


Valentin Chifor, pe numele real Valentin-Valer Chifor, (n. 7 martie 1939, Târgu Lăpuș, județul Someș, azi în județul Maramureș) este un critic literar, istoric literar și eseist român, cunoscut mai ales în calitate de exeget al operei lui Felix Aderca.

Biografie
S-a născut în familia contabilului Valer Chifor și al soției sale, Paulina (n. Marcovici), primind la naștere prenumele Valentin-Valer. A urmat școala primară, gimnaziul și liceul la Târgu Lăpuș (1946-1956) și apoi Facultatea de Filologie a Universității Babeș-Bolyai din Cluj (1958-1963). A obținut în 1977 titlul de doctor în filologie al Universității din Cluj cu teza Felix Aderca.

După absolvirea facultății a lucrat ca preparator (1963-1964), șef de cabinet (1964-1966), asistent (1966-1970) și lector (1970-
1987) la Institutul de Învățământ Superior din Oradea, îndeplinind funcția de șef al Catedrei de limba și literatura română (1974-1987). Odată cu înființarea Universității din Oradea a fost conferențiar (1992-2000) și profesor universitar (din 2000) la Facultatea de Litere a noii universități.

A debutat publicistic în 1964 cu articolul "Cultura lui Eminescu" în ziarul Crișana din Oradea (nr. 128/1964), apoi a colaborat cu articole și recenzii critice la numeroase reviste literare printre care Familia, Echinox, Tribuna, Steaua, România literară, Convorbiri literare, Analele Universității din Oradea, Cele trei Crișuri etc. Debutul editorial a avut loc în 1996 cu volumul de studii și eseuri Caleidoscop critic, iar mai târziu a publicate și alte volume de studii critice. Profesorul Valentin Chifor a îngrijit edițiile lucrărilor Oameni și idei (1983) și Oameni excepționali. Jurnal intim (1995) scrise de F. Aderca, căruia i-a dedicat și un studiu monografic bine documentat intitulat Felix Aderca sau vocația experimentului (1996).

În plus, el a mai colaborat la elaborarea lucrării Dicționarul scriitorilor români, I-IV (1995-2002), coordonată de Mircea Zaciu, Marian Papahagi și Aurel Sasu, și a mai multor volume colective, printre care Paul Goma. Scrisori întredeschise (1995), Iosif Pervain. Secvențe preromantice (1999), Caragiale. Tentația Nordului (studii și articole, 2003), Proceedings, II, 2003 (lucrările Congresului XXVII al Academiei Româno-Americane), Patruzeci de ani de filologie orădeană (2003), Valențe europene ale literaturii române contemporane (coord. Ion Simuț, 2007) etc. A editat antologia de poezie multilingvă Vise într-o liniște sumeriană a Festivalului Internațional de Poezie de la Oradea din 1999 și vol. Sărbătoarea prieteniei. Traian Blajovici - corespondența primită (2009).

Monografia Felix Aderca sau vocația experimentului a fost elogiată de criticii literari, fiind considerată "bună și sistematică" de criticul Z. Ornea.

Opera
 Caleidoscop critic, studii și eseuri, Ed. Cogito, Oradea, 1996;
 Felix Aderca sau vocația experimentului, monografie, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1996;
 Între real și imaginar, studii și eseuri, Oradea, 1999;
 Escale, eseuri și evocări, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 2006.

Ediții îngrijite
 F. Aderca, Oameni și idei, ediție îngrijită de Marcel Aderca, note și comentarii de Valentin Chifor, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1983;
 F. Aderca, Oameni excepționali. Jurnal intim, ediție îngrijită și prefață de Valentin Chifor, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1995.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, pp. 317-318.

Nașteri în 1939
Critici literari români
Istorici literari români
Eseiști români

Valentin Chifor


التدقيق لغة مبالغة الدق، واصطلاحا:
 تدقيق إملائي.
 التدقيق في عرف أهل العلم هو إثبات الدليل بالدليل كما أن التحقيق إثبات المسألة بالدليل. فالمدقق أعلى مرتبة من المحقق.
المدقق في اصطلاح الصوفية هو الكامل الذي ظهرت له الأشياء على حقيقتها.

ومنه أيضا:
التدقيق في المحاسبة
 تدقيق داخلي
 تدقيق مالي
 تدقيق خارجي

انظر أيضا
معنى دقيق

مراجع

تدقيق (توضيح)


La noche es una canción de la cantautora mexicana Gloria Trevi escrita por luis silva y elegida como tercer sencillo de su octavo álbum de estudio Gloria. La canción fue estrenada en la radio mexicana el 1 de septiembre de 2011.
Se creía que el  sencillo iba a ser la canción a dueto con Paulina Rubio No al alguacil, pero la disquera Universal Music Group decidió esperar.

Listas musicales

Videoclip
El videoclip fue grabado el 30 y 31 de agosto de 2011 y codirigido por Gloria Trevi en un parque de la Ciudad de México. Durante esos días, se filtraron imágenes de la cantante grabado el videoclip junto a Julián Gil, quien interpretará a la pareja de la cantante. El videoclip se iba a estrenar el 26 de octubre de 2011, pero la compañía que representa a Gloria Trevi, West Wood Entretaiment, anunció que la fecha se retrasaría. En una entrevista que dio la cantante, al finalizar las grabaciones del relity show La Voz: México dijo que el videoclip se estrenará el 1 de diciembre.
Hubo una premier el 1 de diciembre, donde más de 100 fanes se reunieron con Gloria en un cine de la Ciudad de México para ver el estreno del nuevo videoclip. La cantante asistió vestida de superhéroe junto a los demás actores y bailarines que aparecen en el video. El estreno oficial fue el 5 de diciembre, en RitmosonLatino.

Referencias

Sencillos de Gloria Trevi

La noche (canción de Gloria Trevi)


O acoplamento de Negishi é uma reação de acoplamento amplamente empregada catalisada por metal de transição. A reação acopla haletos orgânicos ou triflatos a compostos organozinco, formando ligações carbono-carbono (C–C) no processo. Uma espécie de paládio (0) ou, com menor frequência, de níquel é geralmente utilizada como catalisador metálico. Uma variedade de catalisadores de níquel com estados de oxidação Ni0 ou NiII pode ser empregada em acoplamentos de Negishi, como Ni(PPh3)4, Ni(acac)2, Ni(COD)2 etc.

 O grupo de saída X é, geralmente, cloreto, brometo ou iodeto, podendo, também, ser um grupo triflato ou acetóxi. Comumente, reações com cloreto como grupo de saída são mais lentas.
 O resíduo orgânico R pode ser alquenil, aril, alil, alquinil ou propargil.
 O haleto X' no composto organozinco pode ser cloro, bromo ou iodo e o resíduo orgânico R' é alquenil, aril, alil, alquil, benzil, homoalil ou homopropargil.
 O metal M no catalisador é níquel ou paládio.
 O ligante L no catalisador pode ser trifenilfosfina, DPPE, BINAP ou chiraphos.

Catalisadores de paládio têm, em geral, maiores rendimentos e maior tolerância a grupos funcionais.

O acoplamento de Negishi é comumente utilizado no campo da síntese total como um método para formar ligações C–C seletivamente entre intermediários sintéticos complexos. A reação permite o acoplamento de átomos de carbono sp3, sp2 e sp (ver hibridização de orbitais), o que o torna um tanto incomum entre as reações de acoplamento catalisadas por paládio. Os organozinco são sensíveis à umidade e ao ar. Por isso, o acoplamento de Negishi deve ser realizado em um ambiente seco e desprovido de oxigênio, fato que tem dificultado seu uso em relação a outras reações de acoplamento que requerem condições menos robustas (por exemplo, a reação de Suzuki). No entanto, os organozinco são mais reativos do que os organoestanho (usados no acoplamento de Stille) e os organoboro (usados no acoplamento de Suzuki), o que leva a reações mais rápidas.

A reação recebeu o nome de Ei-ichi Negishi, co-receptor do Prêmio Nobel de Química de 2010 pela descoberta e o desenvolvimento dessa reação.

Negishi e seus colaboradores investigaram, originalmente, o acoplamento de reagentes de organoalumínio em 1976, empregando, inicialmente, Ni e Pd como catalisadores metálicos. Entretanto, notaram que o níquel resultava na redução da estereoespecifidade, diferentemente do paládio. Substituindo compostos organoalumínio por espécies organozinco, Negishi e seus colaboradores relataram o uso de complexos de Pd em reações de acoplamento de organozinco e realizaram estudos de métodos, eventualmente desenvolvendo as condições reacionais frequentemente utilizadas hoje. Ao lado de Richard F. Heck e Akira Suzuki, El-ichi Negishi foi co-receptor do Prêmio Nobel de Química em 2010, por seu trabalho sobre "acoplamentos catalisados por paládio em síntese orgânica".

Mecanismo reacional
Acredita-se que a reação ocorra via acoplamento padrão catalisado por Pd, começando com uma espécie de Pd(0), que é oxidada a Pd(II) em uma etapa de adição oxidativa envolvendo as espécies organo-haleto. Essa etapa prossegue com haletos de arila, vinila, alquinila ou acila, acetatos ou triflatos, com substratos seguindo taxas relativas de adição oxidativa padrão (I>OTf>Br>>Cl).

O mecanismo real da adição oxidativa é desconhecido, embora existam duas vias prováveis. Acredita-se que uma delas prossegue através de um mecanismo semelhante a uma SN2 resultando em estereoquímica invertida. A outra possibilidade prossegue via adição concertada e retém a estereoquímica.

Embora as adições sejam cis, o complexo de Pd(II) isomeriza-se rapidamente na estrutura trans.

Em seguida, ocorre a etapa de transmetalação, na qual o reagente organozinco troca seu substituinte orgânico com o haleto do complexo de Pd(II), gerando o complexo de Pd(II) trans e um sal haleto de zinco. O substrato do organozinco pode ser aril, vinil, alil, benzil, homoalil ou homopropargil. A transmetalação geralmente é a etapa determinante da velocidade reacional, e uma compreensão mecanística completa dessa etapa ainda não foi alcançada, embora vários estudos tenham esclarecido o processo. Foi recentemente determinado que as espécies de alquilzinco devem formar uma espécie de zinco de ordem superior antes da transmetalação, enquanto as espécies de arilzinco não o fazem. ZnXR e ZnR2 podem ser utilizados como reagentes reativos, e o Zn é conhecido por favorecer complexos tetracoordenados, o que significa que complexos de Zn coordenados por solvente da forma ZnXR(solvente)2 não podem ser descartados a princípio. Estudos indicam que existem equilíbrios competitivos entre complexos cis- e trans-bisalquilorganopaládio, mas que o único intermediário produtivo é o complexo cis.

O último passo na via catalítica do acoplamento de Negishi é a eliminação redutiva, que se acredita proceder através de um estado de transição tricoordenado, resultando no produto orgânico acoplado e regenerando o catalisador de Pd(0). Para que essa etapa ocorra, o complexo cis-alquilorganopaládio supracitado deve ser formado.

Tanto os haletos de organozinco quanto os compostos diorganozinco podem ser utilizados como material de partida. Por meio de um sistema modelo, foi descoberto que, na etapa de transmetalação, o primeiro fornece o aduto cis R-Pd-R' resultando em eliminação redutiva rápida do produto, enquanto o último fornece o aduto trans que, antes, tem que passar por uma lenta isomerização trans-cis.

Uma reação lateral comum é o homoacoplamento. Em um sistema modelo de Negishi, descobriu-se que o homoacoplamento é resultado de uma segunda reação de transmetalação entre o intermediário diarilmetal e o haleto de arilmetal:

 Ar–Pd–Ar' + Ar'–Zn–X → Ar'–Pd–Ar' + Ar–Zn–X
 Ar'–Pd–Ar' → Ar'–Ar' + Pd(0) (homoacoplamento)
 Ar–Zn–X + H2O → Ar–H + HO–Zn–X (reação acompanhada por desalogenação)

Os sistemas catalisados por níquel podem operar por diferentes mecanismos, dependendo dos reagentes de acoplamento. Ao contrário dos sistemas de paládio que envolvem apenas Pd0 ou PdII, os sistemas catalisados por níquel podem envolver diferentes estados de oxidação deste metal. Tais sistemas são semelhantes, pois envolvem etapas elementares semelhantes: adição oxidativa, transmetalação e eliminação redutiva. Ambos os sistemas também precisam abordar questões de eliminação de β-hidreto e difícil adição oxidativa de eletrófilos de alquila.

Para eletrófilos de alquila não ativados, um mecanismo possível é um de transmetalação. Nele, as espécies de alquilzinco transmetalariam primeiramente com o catalisador de níquel. Então, o níquel abstrairia o haleto do haleto de alquila, resultando no radical alquila e no níquel oxidado após a adição do radical.

Um fator importante ao contemplar o mecanismo de um acoplamento catalisado por níquel é que a eliminação redutiva é facilitada com espécies de NiIII, mas muito difícil com espécies de NiII. Kochi e Morrell forneceram evidências disso isolando o complexo NiIINi(PEt3)2(Me)(o-tolil), que não sofreu eliminação redutiva com rapidez suficiente para ser envolvido nessa etapa elementar.

Aplicações
A reação de Negishi foi aplicado nas seguintes sínteses ilustrativas:

 2,2'-bipiridinas assimétricas a partir de 2-bromopiridina e tetraquis(trifenilfosfina)paládio(0),
 bifenil a partir de cloreto de o-tolilzinco e o-iodotolueno e tetraquis(trifenilfosfina)paládio(0),
 hexadeca-5,7-dieno a partir de dec-1-ino e iodeto de (Z)-1-hexenil.

O acoplamento foi aplicado na síntese de hexaferrocenilbenzeno:

com hexaiodobenzeno, diferrocenilzinco e tris(dibenzilidenoacetona)dipaládio(0) em tetraidrofurano. O rendimento é de apenas 4%, o que evidencia aglomeração substancial em torno do núcleo arila.

Em uma nova modificação, o paládio é, primeiramente, oxidado pela halocetona 2-cloro-2-fenilacetofenona (1) e o complexo de paládio OPdCl resultante recebe, então, tanto o organozinco (2) quanto o organoestanho (3) em uma transmetalação dupla:

Condições recentes para a reação de Negishi demonstraram utilidade extremamente ampla e tolerância a uma vasta gama de grupos funcionais e núcleos heteroaromáticos, prosseguindo à temperatura ambiente ou próxima a ela.

Exemplos de acoplamentos de Negishi catalisados por níquel incluem sistemas sp2-sp2, sp2-sp3 e sp3-sp3. No sistema estudado pela primeira vez por Negishi, o acoplamento cruzado aril-aril foi catalisado por Ni(PPh3)4 gerado in situ através da redução de Ni(acac)2 com PPh3 e (i-Bu)2AlH.

Variações também foram desenvolvidas para permitir o acoplamento de grupos aril e alquenil. Na variação desenvolvida por Knochel et al., brometos de aril-zinco reagiram com triflatos de vinila e haletos de vinila.

As reações entre os centros sp3-sp3 são frequentemente mais difíceis; no entanto, a adição de um ligante insaturado com um grupo retirador de elétrons como cocatalisador melhorou o rendimento em alguns sistemas. Acredita-se que a coordenação adicional do ligante insaturado favorece a eliminação redutiva em detrimento da eliminação de β-hidreto. Isso também funciona em alguns sistemas alquil-aril.

Existem diversas variantes assimétricas e muitas utilizam ligantes Pybox.

Aplicações industriais
O acoplamento de Negishi não é empregado industrialmente com tanta frequência como outras reações de acoplamento (a reação de Suzuki e a reação de Heck), principalmente devido à sensibilidade à água e ao ar dos reagentes aril ou alquilzinco necessários. Em 2003, a Novartis empregou um acoplamento de Negishi na fabricação do PDE472, um inibidor da fosfodiesterase tipo 4D, que estava sendo investigado como uma droga utilizável no tratamento da asma. A reação foi utilizada como alternativa à reação de Suzuki proporcionando rendimentos melhores — 73% em uma escala de 4,5 kg — do intermediário sintético de benzodioxazol desejado.

Aplicações em síntese total
Enquanto o acoplamento de Negishi é raramente usado na química industrial, resultado da já mencionada sensibilidade à água e ao oxigênio, ele é amplamente utilizado no campo da síntese total de produtos naturais. Sua maior reatividade em relação a outras reações de acoplamento torna a reação de Negishi ideal para unir intermediários complexos na síntese de produtos naturais. Além disso, o Zn é mais ecológico do que outros metais, como o estanho usado no acoplamento de Stille. Embora o acoplamento de Negishi não tenha sido historicamente tão utilizado quanto os acoplamentos de Stille ou de Suzuki, ele tem sido mais presente no campo da química sintética nos últimos anos, tanto que se tornou o método de acoplamento  escolhido para selecionar tarefas sintéticas. Quando se trata de processos de acoplamento de fragmentos, o acoplamento de Negishi é particularmente útil, especialmente quando comparado às reações de acoplamento de Stille e de Suzuki já mencionadas. A principal desvantagem do acoplamento de Negishi, além de sua sensibilidade à água e ao oxigênio, é sua relativa intolerância a grupos funcionais em comparação a outras reações de acoplamento.

A (−)-estemoamida é um produto natural encontrado nos extratos da raiz de Stemona tuberosa. Esses extratos têm sido utilizados nas medicinas tradicionais japonesa e chinesa para tratar distúrbios respiratórios, e a (−)-estemoamida também atua como anti-helmíntico. Somfai e seus colaboradores empregaram um acoplamento de Negishi em sua síntese de (−)-estemoamida. A reação foi implementada no meio da síntese, formando uma ligação C–C sp3-sp2 entre um éster β,γ-insaturado e um dieno intermediário (4) com um rendimento de 78% do produto (5). Somfai completou a síntese total estereosseletiva de (−)-estemoamida em 12 etapas com um rendimento total de 20%.

Kibayashi e seus colaboradores utilizaram o acoplamento de Negishi na síntese total da Pumiliotoxina B. Essa é um dos principais alcaloides tóxicos isolados de Dendrobates pumilio, um sapo venenoso do Panamá. Esses alcaloides tóxicos exibem efeitos modulatórios nos canais de sódio dependentes de voltagem, resultando em atividade cardiotônica e miotônica. Kibayashi empregou o estágio final do acoplamento de Negishi na síntese da Pumiliotoxina B, acoplando um carbono sp3 homoalílico na zinco alquilideno indolizidina (6) com o iodeto de (E)-vinila (7) com um rendimento de 51%. O produto foi, então, obtido após a desproteção.

O ácido δ-trans-tocotrienoloico, isolado da planta Chrysochlamys ulei, é um produto natural que inibe a DNA polimerase β (pol β), a qual repara o DNA via excisão de bases. A inibição da pol β em conjunto com outras drogas quimioterápicas pode aumentar a citotoxicidade desses quimioterápicos, levando a dosagens efetivas mais baixas. O acoplamento de Negishi foi implementado na síntese do ácido δ-trans-tocotrienoloico por Hecht e Maloney acoplando o reagente sp3 homopropargil zinco (8) com o sp2 iodeto de vinila (9). A reação prosseguiu com rendimento quantitativo, acoplando fragmentos no decorrer da síntese até a obtenção do produto sintetizado estereosseletivamente.

Smith e Fu demonstraram que seu método para acoplar nucleófilos secundários e eletrófilos alquila secundários poderia ser aplicado à síntese formal de α-cembra-2,7,11-trieno-4,6-diol, um alvo com atividade antitumoral. Eles alcançaram um rendimento de 61% em uma escala de gramas usando seu método para acoplar um grupo iso-propil. Tal método seria altamente adaptável nessa aplicação para a diversificação e instalação de outros grupos alquila, propiciando estudos de relação estrutura-atividade (ou SAR, do termo em inglês structure-activity ratio).

Kirschning e Schmidt aplicaram o acoplamento de Negishi catalisado por níquel para a primeira síntese total de carolactona. Nessa aplicação, obtiveram 82% de rendimento e razão diastereoisomérica de 10:1.

Preparo de precursores organozinco
Os reagentes alquilzinco podem ser adquiridos a partir dos brometos de alquila correspondentes usando iodo em dimetilacetamida (DMAC). O I2 catalítico ativa o zinco para a adição nucleofílica.

Compostos arilzinco podem ser sintetizados em condições reacionais brandas por meio de um intermediário do tipo Grignard.

Compostos organozinco também podem ser gerados in situ e usados em um procedimento one-pot como demonstrado por Knochel et al.

Ver também

 Reação de Heck
 Reação de Suzuki-Miyaura
 Reação de Sonogashira-Hagihara
 Reação de Stille

Ligações externas

 O acoplamento Negishi em www.organic-chemistry.org

Reações de acoplamento

Reação de Negishi


Isla de Koror (también llamada Oreor) es una isla de Palaos, situada en el Estado de Koror y que constituye el sitio donde se encuentra la mayor parte de la ciudad de Koror, la más grande del país y antigua capital de ese estado insular.

La isla está conectada por puentes a tres islas de los alrededores:
 Ngerekebesang donde esta Meyuns, la segunda ciudad más grande del país con una población de 1.200 habitantes;
 Malakal en donde esta el puerto de Koror;
 Babeldaob a través del Puente de Koror-Babeldaob, donde esta el aeropuerto Internacional Roman-Tmetuchl y la capital Ngerulmud.

Véase también
 Geografía de Oceanía
 Islas Carolinas

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Palaos
Koror (ciudad)

Isla de Koror


මාතර (සිංහල: මාතර, romanized: Māthara, දෙමළ: Mattara, romanized: Māttaṟai) යනු දකුණු පළාතේ දකුණු වෙරළ තීරයේ පිහිටි ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන නගරයකි. එය දකුණු පළාතේ දෙවන විශාලතම නගරයයි. එය කොළඹ සිට කිලෝමීටර් 160 (සැතපුම් 99) කි. එය ප්‍රධාන වාණිජ මධ්‍යස්ථානයක් වන අතර එය මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ පරිපාලන අගනුවර සහ විශාලතම නගරය වේ.

ඉතිහාසය
මාතර ඓතිහාසික වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ (තුන් සිංහලය තුන් සිංහලය) රාජධානි තුනෙන් එකක් වූ රුහුණු රාජධානිය ලෙස හැඳින්වූ ප්‍රදේශයට අයත් වේ. තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ පරවි සංදේශයට අනුව වීරබාමපානම් රජතුමා මාතර අගනුවර කර ගෙන එය "මාපටුන" ලෙස නම් කළේය. නගර මධ්‍යයේ ඇති විහාරයද පැරණි රජවරුන් විසින් ඉදිකරන ලද අතර වර්තමානයේ එය ප්‍රදේශයේ බෞද්ධයන් අතර ඉතා ජනප්‍රිය පුදබිමකි.

16 වැනි සහ 18 වැනි සියවස්වල මාතර පාලනය කළේ පෘතුගීසීන් සහ ලන්දේසීන් විසිනි.

1756 දී ලන්දේසීන් සමුද්‍රීය පළාත අල්ලාගෙන සබරගමුව, සත්කෝරලේ, සතර කෝරලේ සහ මාතර යන පරිපාලන ප්‍රදේශ හතරකට බෙදා ඇත. මෙයින් මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ විශාලතම ප්‍රදේශය (අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම කළුගඟ ගඟ දක්වා මුළු දකුණු පළාතම) ආවරණය විය. ධර්මපාල රජු විසින් ලන්දේසීන්ට ලබා දුන් ඔප්පුවේ මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රදේශය කෝට්ටේ සිට වලවේ ගංගා නදිය දක්වා විහිදුණු බව සඳහන් වේ.

1760 දී උඩරට රාජධානියේ හමුදා විසින් බලකොටුවට සාර්ථකව පහර දෙන ලදී. අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් මාතර සිංහලයන් අතට පත් විය. 1762 දී ලන්දේසීන් කිසිදු සැලකිය යුතු ප්‍රතිරෝධයකින් තොරව මාතර කොටුව යළි අත්පත් කර ගත්හ. මාතර ලන්දේසීන්ගේ දකුණු මුහුදු ප්‍රදේශ සඳහා ගාලු කොටුවට පිටුපසින් දෙවන වැදගත්ම බලකොටුව වූ අතර සමහර අභ්‍යන්තර බලකොටු සඳහා අණ දෙන කඳවුරකි.

1796 දී බලකොටුව චාරිත්‍රානුකූලව බ්‍රිතාන්‍යයන්ට පවරා දෙන ලදී. ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි සංස්කෘතිය සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය තවමත් ප්‍රදේශය පුරා දක්නට ලැබේ. දෙවුන්දර තුඩුවේ ඇති ප්‍රදීපාගාරය ලන්දේසීන් විසින් ඉදිකරන ලද අතර එය ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිතම ප්‍රදීපාගාරවලින් එකක් ලෙස සැලකේ. ලන්දේසීන් විසින් ඉදිකරන ලද මාතර බලකොටුව සහ තරු කොටුව යන බලකොටු දෙක නගරයේ දක්නට ලැබේ. අනෙකුත් වැදගත් යටත් විජිත කෘති වන්නේ ශාන්ත මරියා දේවස්ථානය සහ නූපේ හන්දියේ වෙළඳපොළයි.

ප්‍රදේශයේ විසූ ප්‍රකට චින්තකයන් වන්නේ කුමාරතුංග මුනිදාස සහ ගජමන් නෝනා ය. මාතර ජනවාර්ගික බහුතරය සිංහල; 16 වන සහ 17 වන සියවස් වලදී මුවර්වරු අරාබියේ සිට වෙළඳුන් ලෙස ප්‍රදේශයට පැමිණියහ. අද ඔවුන්ගෙන් පැවත එන්නන් වාර්ගික සුළුතරයක් ලෙස සාමකාමීව සිංහලයන් සමඟ සහජීවනයෙන් සිටිනවා.

සංචාරක ආකර්ෂණ
මාතර නගරය පහත සඳහන් ප්‍රධාන සංචාරක ආකර්ෂණ වලින් යුක්ත වේ.

මාතර යනු කාර්යබහුල, දියුණු සහ පුළුල් වාණිජ නගරයකි. මාතර ප්‍රධාන ආකර්ෂණයන් වන්නේ එහි බලකොටු, ලන්දේසි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, හොඳින් සංරක්‍ෂිත බලකොටුවක් සහ එහි වීදි ජීවිතයයි.
වෙහෙරහේන රජමහා විහාරය - වෙහෙරහේන පූර්වාරාම රජමහා විහාරස්ථානය මාතර පිහිටි උමං විහාරයක් සහිත බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයකි.
මාතර බෝධිය - මාතර බෝධිය එහි පිහිටි පූජනීය බෝ වෘක්ෂයකි.
පරවි දූව - මාතර වෙරළ ආශ්‍රිතව පිහිටි බෞද්ධ පුදබිමක් සහිත කුඩා දිවයිනකි. පරවි දූපත විහාරය නවීන බෞද්ධ විහාරයකි. එය 2008 දී ඉදිකරන ලද (2004 සුනාමියෙන් ගසාගෙන ගිය පෙර පාලමක් වෙනුවට) අලංකාර කේබල් රැඳවුම් පාලමකින් ළඟා වේ. මෙම විහාරස්ථානය ආකර්ශනීය උද්‍යානවල පිහිටුවා ඇති අතර බුද්ධ ප්‍රතිමා රාශියක් සහ ආදම්ගේ කඳු මුදුනේ ඇති යැයි කියනු ලබන පා සටහනේ අනුරුවක් ඇත.
වේරගම්පිට රජ මහා විහාරය - මාතර පිහිටි පැරණි බෞද්ධ පුදබිමක් වේ.
ලන්දේසි විසින් ප්‍රතිසංස්කරණ ලද මාතර දේවස්ථානය - 1706 දී ලන්දේසීන් විසින් මාතර බලකොටුව තුළ ඉදිකරන ලදී. 1762 දී බලකොටුව නැවත අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසුව එය 1767 දී පුළුල් ලෙස ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.
ශාන්ත මරියා දේවස්ථානය වෙරළ පාරේ පිහිටා ඇත. දොරකඩ (1769) දිනය 1762 මාතර කැරැල්ලෙන් පසුව සිදු වූ ප්‍රතිසංස්කරණය ගැන සඳහන් කරයි.
මාතර බලකොටුව/පවුර - පෘතුගීසින්  විසින් 1560 වර්ෂයේදී ඉදිකරනු ලැබූ බල කොටුවක් වේ. ගාල්ල යටත්  කර ගැනීමත් සමග ලන්දේසීන් විසින් 1640 වසරේදී සැලකිය යුතු ලෙස නැවත ගොඩනගන ලදී. විශාල ගල් බැම්මකින් සමන්විත මෙම බලකොටුව, නිල්වලා ගඟ කලපුව සහ සාගරය වෙන් කරන ප්‍රධාන කොටස අල්ලාගෙන ඇත.
මාතර ඔරලෝසු කණුව -  මාතර බලකොටුවේ කොටු පවුර මධ්‍යයෙහි පිහිටුවා තිබෙන මාතර ඔරලෝසු කණුව, ලන්දේසීන් විසින් මෙරට ඉදිකරනු ලැබූ පැරණි ඔරලෝසු කණුවක් වේ.
මාතර තාරකා කොටුව - නවාලි ගඟේ බටහිර හෝ ගොඩබිම් පැත්තේ පිහිටා ඇත. 1761 දී මාතර කැරැල්ලෙන් පසු ලන්දේසීන් විසින් මෙම බලකොටුව ඉදිකරන ලද්දේ ගංගාවෙන් ආරම්භ වන ප්‍රහාරවලින් ප්‍රධාන බලකොටුව ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ය. අද්විතීය තරු හැඩැති බලකොටුවේ ඉදිකිරීම් 1765 දී නිම කරන ලදී.
පැරණි නූපේ වෙළඳපොල - මාතර කොටුවේ සිට කිලෝමීටර් 3.2 (සැතපුම් 2.0) පමණ දුරින් ලන්දේසීන් විසින් 1784 දී ඉදිකරන ලදී.

අධ්‍යාපනය
අධ්‍යාපනය අතින් මාතර නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ ඉහළ ස්ථානයක පවතී. අධ්‍යාපනය සඳහා දුර බැහැර හෝ ආසන්නව පිහිටි වෙනත් ප්‍රදේශවලින් ද මාතර නගරයට විශාල පිරිසක් ඇඳී එයි. සැළකිය යුතු පිරිසක් කුලී පදනම මත නැවතී අධ්‍යාපන කටයුතු වල නියැලේ.

විශ්ව විද්‍යාල
රජයේ ප්‍රධාන විශ්වවිද්‍යාල අතරින් එකක් වන රුහුණු විශ්වවිද්‍යාලය මාතර නගරයේ පිහිටා ඇත.

එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රාදේශීය ශාඛා 8න් එකක් මාතර නූපේ පිහිටා ඇත.

රජයේ විශ්වවිද්‍යාල හැරුණු විට වෙනත් විශ්වවිද්‍යාල මට්ටමේ පුද්ගලික ආයතන රාශියක ශාඛා මාතර නගරය තුළ පිහිටා ඇත.

රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල
රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය
විවෘත විශ්ව විද්‍යාලය, මාතර

පුද්ගලික

 ICBT Southern Campus
 ESOFT Metro Campus
 NIBM Matara Centre
 University College of Matara
 SLIIT – Sri Lanka Institute of Information Technology (regional centre)

පාසල්
දිස්ත්‍රික්කයේ ජනප්‍රිය පාසල් රාශියක් මාතර නගරය තුළ පිහිටා ඇත. එම පාසල් වල ඇති වෙනත් පාසල් වල හිඟ පහසුකම් නිසා ඒවාට ඇතුළු වීමට විශාල තරඟයක් ද පවතී. එයින් කිහිපයක් පහත දක්වා ඇත.

උපකාරක පන්ති
ලංකාවේ බොහෝ ප්‍රධාන නගර වල මෙන් මාතර ද උපකාරක පන්ති විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත. ඒවා ප්‍රාථමික ශ්‍රේණිවල සිට ඊට ඉහළ ශ්‍රේණි දක්වාම සිසුන් සඳහා ඇති අතර වඩාත් ප්‍රසිද්ධ හා බහුලතම වන්නේ අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ හා අ.පො.ස. උසස් පෙළ සඳහා වන උපකාරක පන්ති වේ. එමෙන්ම 5 වසර ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සඳහා වන උපකාරක පන්ති ද ඉතා බහුලව ඇත.

අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ හා අ.පො.ස. උසස් පෙළ විභාග සඳහා වන ජනප්‍රිය උපකාරක පන්ති වලට සහභාගී වීමට වෙනත් දුර බැහැර හම්බන්තොට, රත්නපුර වැනි දිස්ත්‍රික්ක වල සිසුන් පවා පැමිණේ . ඇතැම් විට ඔවුන් මාතර නගරයේ තාවකාලිකව නතර වී එසේ උපකාරක පන්ති වලට සහභාගී වේ.

පුද්ගලික ඉඩකඩක පවත්වන උපකාරක පන්ති ද ඇති නමුත් වඩාත් ජනප්‍රිය එවැනි පන්ති පවත්වන අධ්‍යාපන ආයතන වේ. මේවා නගරය පුරා ව්‍යාප්තව ඇති නමුත්  නූපේ, රාහුල හා සුජාතා පාසල් අවට ප්‍රදේශයේ වැඩි ඝනත්වයකින් යුක්ත ව පැතිර ඇත.

දෙයියන්දර
මාතර නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රවාහනය අතින් වැදගත්ම සංසධිස්ථානයක් වේ.

එය රටෙහි දුම්රිය මාර්ග පද්ධතියේ එක් පර්යන්තයක් වේ.

එමෙන්ම එය දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයේ ද එක් පරියන්තයකි.

මාතර ප්‍රධාන බස්නැවතුම්පළ පරවි දූපතට ඉදිරිපිට මුහුදු වෙරළට ආසන්නව පිහිටා ඇත.

(අලුත් ගාලු පාර හෝ නිකම්ම ගාලු පාර ලෙස දැන් භාවිතා වන) මාතර-කොළඹ ප්‍රධාන මාර්ගය මාතර නව නගරය හරහා දිවෙන අතර එය ද දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ග පිවිසුම් මාවත ද මංතීරු සතරේ මංමාවත් වන අතර මංතීරු දෙකේ මංමාවත් (පරණ නගරය හා දිවෙන පරණ ගාලුපාර හෙවත් කුමාරතුංග මාවත ද ඇතුළුව) බහුලවම දැකිය හැක.

මාතර ප්‍රධාන මාවත්වල බස් රථ බහුල වන අතර බොහෝ දෙනා නගරය තුළ ප්‍රවාහනයට බස් රථ භාවිතා කරයි. නමුත් වඩාත් බහුලව ඇත්තේ වඩා පටු අතුරු පාරවල් වන නිසා බොහෝ අවස්ථාවල යමෙකුට ගමනාන්තයට ළඟා වීමට බස් රථයෙන් ගමන් කර පසුව වෙනත් ප්‍රවාහන මාධ්‍යයක් භාවිත කිරීමට සිදු වේ. බොහෝ විට බහුලව භාවිතා වන අමතර ප්‍රවාහන මාධ්‍ය ත්‍රී රෝද රථ වේ. නමුත් කුලී කැබ් රථ හා වෙනත් කුලියට ගතහැකි වාහන සේවා ද ඇත.

මාතර නගරයේ භාවිතා වන ත්‍රී රෝද රථ බහුතරයකම තවමත් මීටර් භාවිතා නොවේ. එම නිසා එකම දුරට වුවද විවිධ ගාස්තු අය වන අවස්ථා ඇත.

මේවාද බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ස්ථාන

මුලාශ්‍ර

බාහිර අඩවි
 Matara in Sri Lankan Village Directory
 History of Matara City
 District Secretariat - Matara
 MSN Map
 Matara in Viki.lk

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
මාතර

මාතර


Los staurotípinos (Staurotypinae) son una subfamilia de tortugas acuáticas de la familia Kinosternidae. Incluye a tres especies en dos géneros. Se ha considerado una familia aparte, Staurotypidae. Sus especies se distribuyen por América del Norte y Central.

Géneros
 Claudius Cope, 1865
 Staurotypus Wagler, 1830

Referencias

Gray, 1869 : Notes on the families and genera of tortoises (Testudinata), and on the characters afforded by the study of their skulls. Proceedings of the Zoological Society of London, vol. 1869, p. 165–225 (texto integral).
 Fritz, Uwe and Peter Havaš. 2007. Checklist of Chelonians of the World. Museum für Tierkunde Dresden. Dresde.
 Fritz & Havaš. 2013. Order Testudines: 2013 update*. Zootaxa3703 (1): 012–014.

Kinosternidae

Staurotypinae


Yavuzeli, Gaziantep ilinin bir ilçesidir. Eski adı ise Cingife'dir. İl merkezine 30 km uzaktadır.

Tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte bir rivayete göre burada bir Ceneviz Şehri olduğu ve Cingife adının buradan kaynaklandığı söylenmektedir. Yakın tarihte ise Osmanlı Sultanlarından Yavuz Sultan Selim 1517 yılında Mercidabık seferine giderken burada konaklar. Yerli halkın kendisine gösterdiği yakın ilgiden dolayı buraya "Yavuzun ili" adının verilmesini ister. Cingife adı 1958 yılında İlçe kurulması hakkında kanunla da Yavuzeli olarak değiştirilmiştir. İlçe Kuzeyde Araban, Doğuda Şanlıurfa  İli, Kuzeybatıda Kahramanmaraş ili, Güneydoğuda  Nizip, Güneyinde ise Merkez Şehitkamil İlçesi ile çevrili alanda yer alır. İlçemizin Doğusunda Şanlıurfa İli ile sınırlı Fırat Nehri ile belirlenmiştir. İlçemizin denizden yüksekliği 850 metre, İl Merkezine uzaklığı 38 km. Yüzölçümü ise 483 km²'dir. Nüfusun %31 ilçe merkezinde %69'u ise köylerde yaşamaktadır. İlçedeki nüfus yoğunluğu 51'dir.İlçenin temel geçim kaynağının tarım ve hayvancılık olması, sanayinin olmaması nedeniyle, işsizlik sorunu yaşayan aileler Gaziantep il merkezine göç etmişlerdir. Başka şehirlerden ilçe merkezine yerleşmiş ailelerde az da olsa vardır. Rum Kalesi, Dolmen Mezarları ile tarihi yerler barıdırır. Karapınar Göl Gazinosu gibi bir doğa harikası yine bu ilçededir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yavuzeli kaymakamlığı

Yavuzeli


An Porphyrostachys pilifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Porphyrostachys pilifera in nahilalakip ha genus nga Porphyrostachys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porphyrostachys

Porphyrostachys pilifera


කර්නල් රැන්ඩොල්ෆ් ජුවෙල් ෆ්‍රැන්සිස් මෙන්ඩිස්, OBE, ED (1896 ජූලි 10 – 19 ??) ලංකා අධ්‍යාපනඥයෙකි. ඔහු නියෝජ්‍ය අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ, ලංකා ආරක්ෂක බළකායේ වැඩබලන සේනාවිධායක සහ පළමු ලංකා අණදෙන නිලධාරී, ලංකා කැඩෙට් බලඇණිය ලෙස සේවය කළේය.

අධ්‍යාපන සේවය
ඔහු ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් BA උපාධියක් ලබා ගත්තේය. මෙන්ඩිස් 1916 දී උපකාරක පාසල් ගුරු සේවයට බැඳීමෙන් සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළ අතර 1929 දක්වා සේවය කළ අතර මේ කාලය තුළ ඔහු වේල්ස් කුමර විද්‍යාලයේ ඉගැන්වීය. පසුව ඔහු 1930 දී සහකාර පාසල් පරීක්ෂකවරයෙකු ලෙස අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවට සම්බන්ධ වූ අතර 1932 දී ඔහු දිස්ත්‍රික් පාසල් පරීක්ෂක ලෙස උසස් කරන ලදී. 1934 දී පාසල් කොට්ඨාෂ පරීක්ෂක; 1939 දී වැඩබලන තුන්වන සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1939 සිට 1941 දක්වා තාවකාලික අතිරේක සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1941 දී වැඩබලන තුන්වන සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1941 සිට 1942 දක්වා තාවකාලික අතිරේක සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1943 දී වැඩ බලන දෙවන සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1944 දී දෙවන සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1945 සිට 1946 දක්වා වැඩබලන පළමු සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ; 1949 සහ 1950 අතර වැඩබලන පළමු සහකාර අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ සහ වැඩබලන නියෝජ්‍ය අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ. 1950 පෙබරවාරි 4 වන දින ඔහු නියෝජ්‍ය අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂ ලෙස ස්ථිර කරන ලදී. ඔහු 1951 දී UNESCO -IBE සමුළුවට සහ UNESCO හි 7 වන මහා සම්මේලනයට ගිය ලංකා නියෝජිත කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් විය. ඔහු 1953 දී නුවරඑළියේ පැවති UNESCO නවීන භාෂා   පරිපාලක කළේය

හමුදා සේවය
මෙන්ඩිස් ලංකා ආරක්‍ෂක බළකායේ ලංකා ශිෂ්‍යභට බළකායේ ස්වේච්ඡා නිලධාරියකු ලෙස පත් කරන ලදී. මෙන්ඩිස් 1942 සිට 1943 දක්වා ගාල්ලේ ගුවන් ප්‍රහාරක පූර්වාරක්ෂක පාලක ලෙස සේවය කළ අතර 1943 දී කැඩෙට් බළඇණියේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස ලුතිනන් කර්නල් නිලයෙන් පත් කරන ලද අතර ඔහුගෙන් පසුව ලුතිනන් කර්නල් එච්.වී.සී.ඩී. බ්‍රෙව්ට් කර්නල් දක්වා උසස් කරන ලද අතර, ලංකා ආරක්ෂක බලකායේ මාණ්ඩලික බලකායට අනුයුක්ත කරන ලද මෙන්ඩිස්, 1946 අප්‍රේල් 6 සිට 1949 අගෝස්තු 7 දක්වා ලංකා ආරක්ෂක බලකායේ වැඩබලන අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සේවය කළේය. ඔහු කර්නල් නිලයෙන් ස්ථිර කරන ලදී. 1949 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී ලංකා හමුදාව පිහිටුවීමත් සමඟ 1949 අගෝස්තු මාසයේදී ලංකා ආරක්ෂක බලකාය විසුරුවා හරින ලදී. ඔහු ස්වේච්ඡා නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කිරීම සඳහා කාර්යක්ෂමතා සැරසිලි පිරිනමන ලද අතර, ලංකා ආරක්ෂක බලකායේ මාණ්ඩලික බලකායේ ඔහු කළ සේවය වෙනුවෙන් 1948 උපන්දින ගෞරව සම්මාන උළෙලේදී Order of the British Empire (OBE) නිලධාරියා ලෙස පත් කරන ලදී.

පවුල
ඔහු විවාහ වී සිටියේ ෆ්ලෝරන්ස් මෙන්ඩිස් සමඟයි. ඔවුන්ට රනී මෙන්ඩිස් කනකා නම් එක් දියණියක් සිටියාය.

යොමු කිරීම්

රැන්ඩොල්ෆ් ජුවෙල් ෆ්‍රැන්සිස් මෙන්ඩිස්


Ordem Nacional das Colinas do Boé é uma das mais altas condecorações, junto com a Medalha Amílcar Cabral e a Ordem Nacional de Mérito, de Cooperação e Desenvolvimento, oferecidas pelo Presidente da República de Guiné-Bissau, com fundamento no artigo 68º da Constituição da República de Guiné-Bissau, sendo concedida por meio de decreto presidencial.

É agraciada, em princípio, em Bissau, capital da Guiné-Bissau, após uma deliberação conjunta do Governo com o Conselho de Ministros do país.

Agraciados
 Mário Soares
 Aníbal Cavaco Silva
 Vera Songwe
 Raimundo Pereira
 Henrique Rosa
 Manuel Serifo Nhamadjo

Guiné-Bissau

Ordem Nacional das Colinas do Boé


هنا قائمة ببطولات أستراليا المفتوحة لسنة 1974:

الكبار

فردي رجال

جيمي كونرز () هزم فيل دينت (), 7-6, 6-4, 4-6, 6-3

فردي سيدات
إيفون غولاغونغ () هزم كريس إيفرت (), 7-6, 4-6, 6-0

مراجع

أحداث ديسمبر 1973 الرياضية في أوقيانوسيا
أحداث يناير 1974 الرياضية في أوقيانوسيا
بطولات أستراليا المفتوحة حسب السنة
ملبورن في عقد 1970
كرة مضرب أسترالية في 1974
أحداث ديسمبر 1973 الرياضية في أستراليا
أحداث يناير 1974 الرياضية في أستراليا

أستراليا المفتوحة 1974


Preetz Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı belediye. 14.4 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 15.895 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 1.104 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Björn Demmin tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.preetz.de

Kaynakça

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Preetz


El cabo Corrientes es un cabo de México localizado en la costa del océano Pacífico, perteneciente al estado de Jalisco.

El cabo marca el punto más meridional de la bahía de Banderas, en la que se encuentran el puerto y la ciudad balnearia de Puerto Vallarta. El municipio en el que se encuentra el cabo también se conoce como Cabo Corrientes.  El cabo Corrientes es un hito importante de la navegación, que figuran en la primera cartografía de la región. Los navegantes de crucero se refieren a veces a este cabo como la punta Concepción de México

Enlaces externos

Corrientes
Geografía del estado de Jalisco

Cabo Corrientes (México)


Müzakereci demokrasi, ya da diyalojik demokrasi terim olarak ilk kez Joseph M. Bessette tarafından kullanılan Habermas tarafından geniş kesime tanıtılan Rawls ve Giddens gibi düşünürler tarafından geliştirilen bir liberal demokrasi kuramı ve oydaşmacılığı amaç edinen bir demokrasi anlayışıdır. Müzakereci Demokrasi özünde Belçika ve İsviçre gibi konfederasyon idari modeline sahip ülkelerde karar alma süreçlerine ilişkin bir demokrasi anlayışıdır, ayrıca kendine üniter devletlerde de uygulama alanları bulmaktadır. Katılımcı sayısına göre doğrudan ve temsili demokrasiye ilişkin olabilir.

Yapısı itibarıyla konfederasyonlarda merkezî devletin altında birden çok konfedere devlet bulunur, merkezi devletin varlık amacı dış siyasette konfedere devletlerin çıkarlarını korumaktır, müzakereci demokrasilerde ortak çıkarları korumak adına oydaşmanın sağlanması gerekmektedir, bu demokrasi modelinde şeffaflık önemli bir yer tutar öyle ki çıkarlarını saklayarak hareket eden ve daha fazla fayda sağlamayı uman bir tarafın olması halinde demokrasinin işlemesi imkansızdır. Müzakerenin yürütülebilmesi için tarafların şeffaf olmasının yanında müzakere ortamının da tarafların özgürce bir araya gelmiş olması, oy eşitliği, gündemi belirleme hakkı ve zor kullanılmaması gibi kamusal alana has bazı özellikleri taşıması gerekir. Müzakereci demokrasi teorisinin geleneksel demokrasi teorilerinden farklılaştığı nokta ise meşruluğun oylama ile değil müzakere ile sağlanmasıdır

Kaynakça

Müzakereci demokrasi


Otmaro de San Galo (San Galo?, ca. 689 - Werd, lago de Constanza, ca. 759) fue un monje benedictino, primer abad de la abadía de San Galo. Es venerado como santo por diversas confesiones cristianas.

Biografía
Otmaro era de origen germánico y se formó como sacerdote en Coira, donde probablemente fue rector de la iglesia de San Forino. El conde Waltram de Turgovia le encargó la restauración del monasterio de columbanianos que había fundado San Galo en 612, y que estaba en decadencia. Otmaro lo reorganizó, restableció la disciplina, reconstruyó la ermita donde había vivido Galo y reformó la regla de vida. En 719 se convirtió en el primer abad del monasterio.

La reforma monástica de los carolingios, vinculada a la unificación política de los territorios gobernados por los francos, llegó y en 747, por presiones de Pipino el Breve, Otmaro puso el monasterio bajo la Regla de San Benito, bajo la que se mantuvo hasta 1805, cuando el monasterio desapareció. Como compensación, el monasterio obtuvo más privilegios y tierras. El monasterio vivió una primera época dorada, tanto en lo espiritual como en lo material y cultural. Otmaro comenzó el apostolado fuera del monasterio, dedicando los monjes a la asistencia a enfermos: se construyó un hospital para enfermos incurables y leprosos, el edificio sanitario más antiguo de Suiza. También fundó la escuela monástica, donde el scriptorium inició la biblioteca que aún se conserva.

La actividad del monasterio se ganó la confianza de los pueblos de los alrededores; eso, unido a la independencia que mantuvo, hizo que los condes francos Warin y Ruthard estuvieran descontentos y promovieran conflictos contra el monasterio, por la posesión de tierras y la jurisdicción del obispado de Constanza, que quería controlar la abadía. En 759, los nobles y un monje, Lamperto, llevaron a cabo una trama que llevó a la reclusión de Otmar. Falsamente acusado de adulterio, fue juzgado y condenado a morir de hambre. Fue después indultado y exiliado en la isla de Werd, en el lago Constanza, donde murió el noviembre del mismo año.

Veneración
Otmaro es considerado, con Galo, fundador de la abadía de San Galo. La diócesis de San Galo, también con Galo, los considera copatrón: patronus aeque principalis.

Fue exhumado en la abadía de San Galo diez años más tarde: su cuerpo fue llevado en secreto.

Leyenda de la bota de vino
La tradición dice que el cuerpo del santo estaba incorrupto cuando lo llevaron de Werd a Steinach, antes de llegar a San Galo. Como que el tiempo era muy malo, los hombres que lo llevaban remando, tuvieron que hacer mucho esfuerzo y estaban exhasutos. Llevaban una bota de vino, pero todos bebían y no se acababa. Por eso, se suele representar Otmaro con una bota de vino.

Enlaces externos
 Informationen über den heiligen Othmar
 Eintrag

Santos católicos
Santos del siglo VIII
Santos de la Comunión anglicana
Santos de la Iglesia ortodoxa
Abades benedictinos
Santos de Suiza
Santos benedictinos
Benedictinos de Suiza
Nacidos en San Galo
Fallecidos en el cantón de Turgovia
Monjes cristianos del siglo VIII

Otmaro de San Galo


Vizita Fecioarei Maria (în ) este o sărbătoare romano-catolică. Sărbătoarea se referă la textul din evanghelia după Luca (Lc 1 39-41) în care este descrisă întâlnirea dintre Maria din Nazaret și verișoara ei, Elisabeta.

Până la reforma calendarului din secolul al XX-lea sărbătoarea era serbată pe 2 iulie.

În prezent data sărbătorii este 31 mai. În spațiul de limbă germană sărbătoarea este celebrată în continuare în data de 2 iulie.

În acele zile, Maria s-a sculat și s-a dus repede în regiunea muntoasă, într-o cetate a lui Iuda; A intrat în casa lui Zacarías și a salutat-o pe Isabel. Și s-a întâmplat că, de îndată ce Elisabeta a auzit salutul Mariei, copilul din pântecele ei a sărit de bucurie și Elisabeta s-a umplut de Duhul Sfânt; și exclamând cu glas tare, ea a zis: «Binecuvântată ești tu între femei și binecuvântat este rodul pântecelui tău; si de unde la mine ca maica Domnului meu vine la mine? Pentru că, de îndată ce vocea salutului tău a ajuns la urechile mele, copilul din pântecele meu a sărit de bucurie. Ferice de cel ce a crezut că se vor împlini lucrurile ce i s-au spus de la Domnul!» [ 1 ]
Evanghelia după Luca 1, 39-45

Biserici
 Biserica Mănăstirii din Șumuleu Ciuc (mijlocul secolului al XV-lea)
 Biserica romano-catolică din Terezian (mijlocul secolului al XVIII-lea)
 Mănăstirea capucină din Oradea (mijlocul secolului al XVIII-lea)
 Biserica romano-catolică din Ciclova Montană (a doua jumătate a sec. al XVIII-lea)

Sărbători creștine
31 mai
2 iulie
Fecioara Maria

Vizita Fecioarei Maria


An Leptocarpus tenax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Brown. An Leptocarpus tenax in nahilalakip ha genus nga Leptocarpus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptocarpus (Restionaceae)

Leptocarpus tenax


Kiyú-Ordeig ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie und Lage
Kiyú-Ordeig befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6 an der Küste des Río de la Plata. Nächstgelegene Ansiedlung ist Libertad im Nordosten. Am Ostrand des Ortes liegt die Mündung des Arroyo Mauricio, während wenige Kilometer westlich der de los Ceibos sowie der Arroyo San Gregorio ihren Lauf im Río de la Plata beenden. Die bis zu 50 Meter hohen, eine Steilküste bildenden Klippen prägen die Umgebung des Ortes, der eine Entfernung von rund 70 Kilometern zur Hauptstadt Montevideo aufweist. Die teils durch Menschenhand mit verursachte Bodererosion vor Ort stellt ein Problem in der von Erosionsrinnen durchzogenen, mit einer fragilen geologischen Zusammensetzung aufwartenden Landschaft dar.

Geschichte
Der Name Kiyú entstammt dem Guaraní und bedeutet übersetzt Grille. Hier fanden sich Ansiedlungen der indigenen Ureinwohner Uruguays. Kiyú liegt auch in einer der archäologisch bedeutsamsten Regionen des Landes. So wurde dort im Oktober 2002 bei im vorhergehenden Monat unter Leitung der Archäologin Laura Beovide begonnenen Ausgrabungen eine Töpfer- und Holzwerkstatt indigenen Ursprungs freigelegt, deren Alter auf rund 2.500 Jahre datiert und bisher nicht bekannten indigenen Stämmen zugeordnet wird. Diverse Fundstücke wie Pfeilspitzen, Mörtel und Keramikreste wurden dabei in einer Bodentiefe zwischen 25 cm und einem Meter gefunden. In der jüngeren Geschichte des Ortes gehörte die Gegend zu einer der Viehzucht gewidmeten Estancia, welche zunächst im Eigentum Juan María Pérez' stand und anschließend im Wege einer Erbschaft auf die Familie Ordeig, deren Name nunmehr den zweiten Namensbestandteil des Ortes bildet, überging. 1955 wurden die Ländereien dann von der Banco Industrial y Comercial von San José aufgekauft. In der Folge wurden Julio César Moreno, Julio Altieri und Mario Urdagaría damit beauftragt, hier eine erste Parzellierung vorzunehmen. Zwei Jahre später begann der Verkauf der Bauplätze, wovon einen die kolumbianische Miss Universum Luz Marina Zuluaga erhielt, die 1959 die Einweihung des Badeortes übernahm.

Infrastruktur

Wirtschaft
Kiyú, dessen Ortskern eine Ausdehnung von rund sieben Kilometern ausweist, liegt inmitten einer landwirtschaftlich geprägten Zone, in der Zitronen- und Kartoffelanbau dominiert. Auch der Tourismus spielt eine nicht unwesentliche Rolle für den Badeort, in dem in jüngerer Zeit eine verstärkte Neubautätigkeit zu verzeichnen ist. Die touristische Infrastruktur wartet mit den Campingplätzen Las Acasias, El Grillo und der städtischen Campinganlage auf, zudem gibt es diverse gastronomische Einrichtungen.

Verkehr
Der Ort ist sowohl über einen Anschluss an die rund 15 Kilometer entfernt verlaufenden, mittlerweile doppelspurigen Ruta 1 auf Höhe deren Kilometerpunkte 52 und 61 erreichbar. Die bislang nicht vollständig asphaltierte und mit Straßenbeleuchtung versehene Hauptstraße Kiyús wird in dieser Hinsicht derzeit ausgebaut.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Kiyú-Ordeig beträgt 423 (Stand: 2011), davon 223 männliche und 200 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Kiyú-Ordeig (PDF; 116 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Kiyú-Ordeig


හැරී පෝටර් යනු කුඩා පිරිමි ළමයෙකි. ජේ.කේ රෝලින්ග්ස් මහත්මිය විසින් රචිත හැරී පෝටර් කතා මාලාවට අයත් පොත් 08 තුළම සිටින මෙම කුඩා පිරිමි ළමයා මායා පවුලකට අයත්ව උපත ලැබූ දරුවෙකි.

හැරී පොටර් (චරිතය)


Carabus creutzeri es una especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae. Habita en Europa central, se puede observar en el sur de Austria, Carintia y Tirol. También aparece en Eslovenia.

Referencias

creutzeri

Carabus creutzeri


ඉපැරණි රෝම වර්ධනය වූ ආකාරය, එහි බලය පුළුල් කිරීම හා ඉතාලියේ නායකයා බවට පත්විය

මුලින්ම, ඉතාලියේ අර්ධද්වීපයේ බටහිර පැත්තෙහි, ලතින් භාෂාව කතා කරන ජනයා (ලැටියූම්) යන ලතින් භාෂාව වන ප්රදේශයක් වන රෝම නගරයකි. ක්රි.පූ. 753 දී රෝම අධිරාජ්යය ලෙස (පුරාවෘත්තයට අනුව) පිහිටුවන ලද අතර එය විදේශීය බලතල පාලනය කිරීමට පවා නොහැකි විය. ක්රි.පූ. 510 සිට ක්රි.පූ. 510 දී පමණ (ක්රි.පූ. 3 වන සියවසේ මැද භාගය වන තුරු රෝමවරු ඔවුන්ගේ අවසාන රජු ඉවත දැමූ විට) එය ආරම්භ වූ අතර, මුල් අවධියෙහි රිපබ්ලිකන් යුගයේ, රෝම සාඩම්බර කන්ඩායම් සමග මූලෝපායික ගිවිසුම් බිඳ දැමීය. ඇය වෙනත් නගර රාජ්යයන් පරාජය කරයි.

අවසානයේදී, ඇය සටන් යුධ උපක්රම, ආයුධ සහ ලෙයින් සංශෝධනය කිරීමෙන් පසුව ඉතාලියේ අවිවාදිත නායකයා ලෙස රෝමය පත් විය. රෝම අධිරාජ්යයේ වර්ධනය කෙරෙහි රෝම අධිරාජ්යය විසින් රෝම අධිරාජ්යයට බලපෑ සිද්ධීන් නම් මෙම ක්ෂණික පෙනුමයි.

 මුල් රෝමය
 රෝමයේ සුප්රසිද්ධ පදනමේ ආරම්භය

එට්රස්කන් සහ රෝමයේ ඉලියික් කිංග්ස්
එහි ඉතිහාසයේ ආරම්භයේ දී රෝමය පාලනය කරනු ලැබුවේ රජවරුන් 7 දෙනෙකු විසිනි.

 පළමුවැන්න වූයේ රොමියුලස් , ඔහුගේ පෙළපතට අයත් වන්නේ ත්රීනේන් (යුධ) කුමරු වන ඒනේස් වෙතය.
 ඊළඟ රජු රෝමයේ ඊසානදිග ප්රදේශය වන ලැටිම් ප්රදේශය වන සබීනා (නමින් පොම්පීලියස් ) නම් වූ විය .
 තුන්වන රජු රෝමයේ රෝමයට ඇලෙක්සැන්ඩර්ව පිළිගත්තේය.
 හතරවෙනි රජ වූ නුමාගේ මුනුපුරා වූ ඇන්කස් මාර්ටියස් . ඔහු පසුව එට්ර්රස්කන් රජුන් 3,
 ටැකීීනියස් පෝස්කස් ,
 ඔහුගේ බෑනා වන සර්විස් ටුලියස් සහ
 තාර්කිනිස් සුපර්බස් නම් වූ හෝ තාර්වින් යන නමින් හඳුන්වන රෝමයේ අවසන් රජු වූ ටාර්කිංගේ පුත්රයා.

රෝමයේ උතුරු ඉතාලි අර්ධද්වීපයේ විශාල ප්රදේශයක් වූ එට්රියුරන්ස් නම් වූ එට්රූරියා හි පිහිටා තිබිණ.

 7 රෝමයේ රජවරුන්
 රෝමයේ භූගෝල විද්යාව

රෝම වර්ධනයේ ආරම්භය

ලතින් සම්මේලන
රෝමවරු ඔවුන්ගේ එන්ත්රස්කන් රජු සහ ඔහුගේ ඥාතීන් මිථ්යා භීතිකාවෙන් එළවා දමනු ලැබුවෝය. නමුත් ඉක්බිතිව ඔවුහු පසුව ඔවුන් පිටතට යාමට සටන් කිරීමට සිදු විය. රෝමවරුන් විසින් ඇරිසියාන් පැසෙනා පරාජය කරන විට, රෝමවරුන්ගේ එත්රස්කන් පාලනයේ තර්ජනය පවා අවසානය කරා පැමිණ ඇත.

පසුව ලතින් නගර රාජ්යය, නමුත් රෝමයෙන් හැරුණු විට, රෝමයට එරෙහිව සන්ධානයක් තුළ ඒකාබද්ධ විය. ඔවුන් එකිනෙකා සමඟ සටන් කරමින් සිටියදී, ලතින් සගයන්ට ගෝත්රික ගෝත්රවලින් ප්රහාර එල්ල විය. මෙම ගෝත්රිකයන් නැඟෙනහිරින් සහ බටහිර පැත්තට ඉතාලිය වෙන් කරන දිගු කඳු පන්තියකි. ගෝත්රික ගෝත්රිකයන්ට වඩා වැඩි ප්රමාණයක් වගා කළ හැකි නිසා ඔවුන්ට ප්රහාර එල්ල වී තිබේ.

රෝම සහ ලැටින්ස් ගිවිසුම් ඇති කරන්න

ක්රි.පූ. 493 දී පමණ ලතීසින්ට ගෝත්රික ගෝත්රිකයින්ට අමතර භූමි ප්රමාණයක් නොතිබුණි. එබැවින්, රෝසි ද ඇතුලුව ලතීස් - කැසියානු ගිවිසුමට ලතින් ලුඩේස් කැසියානියම් යන අන්යොන්ය ආරක්ෂක ගිවිසුම අත්සන් කරන ලදී.

ක්රි.පූ. 486 දී පමණ ක්රි.පූ. 486 දී රෝමන්වරු විසින් ක්රි.ව. හර්නික් නම් ගෝත්රික ජනයා විසින් නැගෙනහිර ගෝත්රික ගෝත්රිකයන් වූ Volsci සහ Aequi අතර ජීවත් වූහ. ලතින් නගර රාජ්යය, හර්නරිස් සහ රෝමයේ වොල්ස්සි පරාජයට පත් විය. රෝම විසින් ලතින් සහ රෝමන්වරු දේශය තුල ගොවීන් / ඉඩම් හිමියන් ලෙස පදිංචි වූහ.

රෝමයේ වර්ධනයක්

රෝමය ව්යාප්ත වී ඇත
ක්රි.පූ. 405 දී, රෝමවරුන් විසින් එට්ර්රස්කන් නගරයේ වීිය ප්රදේශය ඈඳා ගැනීම සඳහා අවුරුදු 10 ක අරගලයක් ආරම්භ කළහ. අනෙකුත් එට්ර්රොස්කන් නගර වේයන් හි ආරක්ෂා කිරීම කාලෝචිත ආකාරයකින් රැුස්වීමට අසමත් විය.

එට්ර්රස්කන් ලීග් නගරයන්ගෙන් සමහරක් පැමිණි විට ඒවා අවහිර වී තිබිණි. රෝමයේ හා සෙසු සොල්දාදුවන් වන වීමිගේ ජයග්රහණය කරා ගෙන ගිය කැමිලස්, සමහර එට්ර්රාස්කන්වරුන්ව ඝාතනය කිරීම, අන් අයව වහල්භාවයට විකුණා දැමූ අතර, රෝම දේශයට ( publicerus ) රෝමයට එකතු විය.

 ලතින් ලීගය
 වීියෙන්ටයින් යුද්ධ
 ලේක් රෙජීල්ස් සටන
 කොරියොලනස්

රෝමානු රාජධානිය


Kasem steht für:
 Kasem, eine westafrikanische Sprache

Kasem ist der Familienname folgender Personen:
 Casey Kasem (1932–2014), US-amerikanischer Hörfunkmoderator und Sprecher
 George A. Kasem (1919–2002), US-amerikanischer Politiker

Kasim ist der Familienname folgender Personen:
 Ashu Kasim (* 1984), äthiopische Langstreckenläuferin

Kasem (Begriffsklärung)


An Schoenus lepidosperma in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karen Louise Wilson. An Schoenus lepidosperma in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. l. lepidosperma
 S. l. pachylepis

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus lepidosperma


දාම් යනු පුවරුවක් මත කෙරෙන ක්‍රීඩාවකි. මේ සඳහා කොටු 12 x 12 ප්‍රමාණයේ පුවරුවක් යොදා ගනී. එසේම මෙම ක්‍රීඩාවට එක වරකදී තරඟකරුවන් දෙදෙනෙකු පමණක් ක්‍රීඩා කල හැකි අතර උපායන් ඇසුරෙන් සිදුවන ක්‍රීඩාවකි. තරඟය අවසන් වන්නේ ප්‍රතිවාදියාගේ සියලුම ඉත්තන් පිටියෙන් ඉවත් කිරීමෙනි. ක්‍රීඩාවට සූදානම් වීමට මිනිත්තු 2ක් පමණ ගත වේ. නමුත් ක්‍රීඩාවට මිනිත්තු හෝ පැය ගණනක් ගත විය හැකිය. එසේම ජය- පරාජයකින් තොරවද අවසන් විය හැකිය.

දාම් ඉත්තන් ලී කබැල්ලකින් කපා ගත හැකිය. දාමා යනු දාම් ක්‍රීඩාවේ රජු ය.

ආරම්භක අවස්ථාවේ ඉත්තන්ගේ පිහිටීම

චෙස් ක්‍රීඩාවේදී මෙන්ම මෙම ක්‍රීඩාවේදී එක් ක්‍රීඩයකු කළු (හෝ රතු හෝ තද) වර්ණය සහිත ඉත්තන් වෙනුවෙන් ක්‍රිඩා කරන අතර අනෙක් ක්‍රීඩකයා සුදු (ලා පැහැති) වර්ණය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කරයි. එක් ක්‍රීඩකයකුට ඉත්තන් 30 බැගින් තරග ආරම්භයේදී ඉත්තන් 60ක් පුවරුව මත සිටී. දකුණු පසින් දැක්වෙන රූපයේ පරිදි මෙම ඉත්තන් 30 තද පැහැ කොටුවල පමණක් එනම් එකක් හැර එකක් වන පරිදි පේළි 5කින් සමන්විත වන පරිදි පිහිටා ඇත.

ක්‍රීඩාවේ විලාසය

දාම් ඉත්තන්ගේ ගමන් මාර්ගය චෙස් ක්‍රීඩාවේදී මෙන් කෙලින්ම ඉදිරියට සිදු නොවෙයි. සෑමවිටම ගමන් කරන්නේ අදාළ කොටුවට ආසන්නේද, ඉදිරියෙන්ද ඇති කළු (තද) පැහැති කොටුවටය. d2 කොටුවේ ඇති සුදු ඉත්තට ගමන් කල හැක්කේ c3 හෝ e3 පමණකි. ඔහුට d3 ට ගමන් කල නොහැකිය. එමෙන්ම පසුපසටද ගමන් කළ නොහැකිය. තවද j4 හි සිටින කළු ඉත්තාට ගමන් කල හැක්කේ i3 හෝ k3 වෙතට පමණි. එසේම මෙම කොටුව හිස්ව තිබිය යුතු ය.

ඉත්තකු පුවරුවෙන් ඉවත් කිරීම

ඉත්තා කැපීම ලෙසින් බොහෝ දෙනා අතර ප්‍රචලිත වන මෙම ක්‍රියාව මගින් ප්‍රාතිවාදියාගේ ඉත්තකු පුවරුවෙන් ඉවත් කිරීම සිදු කෙරෙයි.

විශේෂ උසස්වීම්
එක් ක්‍රීඩකයකුගේ කිසියම් ඉත්තකු අනෙක් කෙලවර දක්වා ගමන් කළ විට ඔහුට විශේෂ උසස්වීමක් ලැබේ. එසේම දාමා ලෙසින් විශේෂ නාමයකුත් පටබැඳේ. අනෙක් ඉත්තන්ට මෙන් මෙන් නොව මෙම ඉත්තාට එක් කොටුවකට වඩා ගමන් කල හැකි වෙයි.දාමාට තිරස් අතට ඇති හිස්තැනක් කෙළවර ඇති ප්රතිවාදී ඉත්තෙකු කැපිය හැකි අතර එතැන සිට ද පෙර පරිදි ඉත්තන් කැපිය හැක.ඔහු අවසානයට කැපූ ඉත්තා සිටි තැනට පසුපස ඇති හිස් කොටුවක නතරවිය යුතුය.

උපක්‍රම
මෙම ක්‍රීඩාවේදීද අනෙක් පුවරු ක්‍රීඩා මෙන්ම උපක්‍රම යෙදිය යුතු වේ.මෙහිදී ප්‍රධාන වශයෙන් වන්නේ තමන්ගේ එක ඉත්තෙක් කැපීමට දී ප්‍රතිවාදියාගේ ඉත්තන් වැඩි ප්‍රමාණයක් කපා ගැනීමයි

එකට එක ගැනීම
කිසියම් අවස්ථාවකදී එක්ක්‍රීඩකයකුගේ ඉත්තන් ප්‍රමාණය අනෙකාට වඩා වැඩි වූ කල්හි මෙම උපක්‍රමය යොදා ගැනේ. මෙයින් අදහස්වනුයේ එක් ඉත්තෙක් බිලි දී ඒ වෙනුවෙන් එක් ඉත්තෙක් ලබාගැනීම යි.

එකක් දී දෙකක් ගැනීම

කඩ වැහීම
කඩ වැහීම යනු අතරින් පතර ඇති හිස් කොටු පිරවීමය.

ඉත්තන් හිර කිරීම
ප්‍රතිවාදියාගේ ඉත්තකු හිර කර තබා ගැනීම එක් ප්‍රධාන උපායක් වේ. මෙලෙස හිර කර ගන්නා ඉත්තා තමාට අවැසි අවස්ථාවකදී මුදා හරින්නේ එම ඉත්තාගේ අවසාන පිහිටීමෙන් වැඩි වාසියක් ගැනීමටය.

පුවරු ක්‍රීඩා
ගෘහස්ථ ක්‍රීඩා

දාම්


La saison 1959-1960 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la quatorzième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les trois derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, le Torino termine à la première place et monte en Serie A 1960-1961 ( division), accompagné par le vice-champion, Lecco et le troisième Calcio Catane.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Monza, Venise et Tarente étant à égalité de points une triangulaire est organisée pour désigner l'équipe qui sera reléguée.

Tarente avec une défaite et un match nul sera relégué en Serie C.

Notes et références
 saison 59-60 sur calcio-seriea.net

1959-1960
Championnat Italie Football 1959-1960 Serie B
Championnat Italie Football 1959-1960 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1959-1960


دار الكتب والوثائق العراقية وهي أقدم مكتبة عامة في العراق الحديث وكانت تسمى سابقا بالمكتبة الوطنية ومركز الإيداع في العراق. تشكلت في 1987 نتيجة قرار دمج المكتبة الوطنية مع المركز الوطني للوثائق. غالباً ما تضررت نتيجة الحروب والصراعات التي شهدتها البلاد، تعود المكتبة الوطنية السابقة (المكتبة العامة) إلى مكتبة السلام التي افتتحت في 1920.

وظائف المكتبة
حسب موقع الدار فإن وظائف المكتبة الحالية:
 تقديم الخدمة المكتبية والوثائقية للباحثين والمطالعين .
 الحفاظ على الموروث الثقافي العراقي وإحيائه.
 إصدار السلسلة الببليوغرافية الوطنية العراقية بشكل دوري ومنظم.
 تبادل المطبوعات على مستوى عربي وإقليمي ودولي وتطوير العلاقات الثقافية بينها وبين المكتبات الوطنية في العالم.
 توفير واقتناء النتاج الفكري العراقي الذي يصدر خارج العراق لمؤلفين أو مترجمين أو مثقفين عراقيين وكذلك اقتناء المطبوعات التي تخص العراق الصادرة باللغات العالمية لتغدو مجموعات المكتبة متكاملة وشاملة.
 إقامة الدورات التدريبية المتخصصة في المكتبات والفهرسة والتصميم وحفظ الوثائق وتكنولوجيا المعلومات والأرشفة الرقمية.

بدأت الدار ومنذ عام 2008 بالاهتمام بموضوعة الإصدارات الثقافية الإلكترونية فأصدرت مجلة الموروث في موقعها الإلكتروني. وهي مجلة تهتم بالموروث الثقافي المادي وغير المادي للعراق. يشرف عليها مدير عام الدار الدكتور علاء أبو الحسن إسماعيل العلاق، وتدير تحريرها أسماء محمد مصطفى.
تأسست مجلة الموروث الثقافية في العام 2008، المؤسسان هما: مدير عام دار الكتب والوثائق الوطنية خلال تلك الفترة وهو الدكتور سعد بشيراسكندر، والصحفية أسماء محمد مصطفى.

مراجع

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي

الأرشيف الوطني
تأسيسات سنة 1920 في العراق
حكومة العراق
شركاء في المكتبة الرقمية العالمية
مبان ومنشآت في بغداد
مكتبات أسست في 1920
مكتبات في العراق
مكتبات وطنية
منظمات أسست في 1920

دار الكتب والوثائق الوطنية


An Aloe brunneodentata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Jacob Lavranos ngan Collen.. An Aloe brunneodentata in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Saudi Arabia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe brunneodentata


Bayramlı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 35 km, Çarşamba ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Bayramlı, Çarşamba


Metagou ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Bazartete (Gemeinde Liquiçá).

Geographie

Metagou liegt im Westen des Verwaltungsamts. Nordwestlich liegt der Suco Maumeta, nordöstlich der Suco Lauhata, östlich der Suco Fatumasi und südöstlich der Suco Leorema. Im Westen grenzt Metagou an das Verwaltungsamt Liquiçá mit seinen Sucos Luculai und Darulete. Metagou hat eine Fläche von 7,69 km² und teilt sich in die drei Aldeias Assorlema (Asorlema) im Süden, Caleulema (Kaileulema) im Zentrum und Metiluli im Norden.

Im Norden entspringen die Flüsse Nunupupolo und Hatunapa, verlassen aber Metagou sofort nach Norden, wo sie sich später zum Carbutaeloa vereinen. Im Zentrum des Sucos liegt der Ort Caleulema, in dem sich der Sitz des Sucos, die Escola Primaria Metagou, ein Hospital und ein Friedhof sowie die Kapelle São Simão e São Judas Metagou befinden. Westlich entspringt der Eanaloa und in Assorlema der Caray, beides Quellflüsse des Gularkoos.

Im Norden befindet sich in der Aldeia Metiluli der Ort Metaluli und im Süden der Ort Assorlema in der gleichnamigen Aldeia.

Einwohner
In Metagou leben 1.828 Einwohner (2022), davon sind 955 Männer und 873 Frauen. Im Suco gibt es 286 Haushalte. Über 95 % der Einwohner geben Tokodede als ihre Muttersprache an. Über 2 % sprechen Mambai, knapp 2 % Tetum Prasa und eine Minderheit Kemak.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Salvador da Silva zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Luís Freitas und 2016 Salvador S. Gomes.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Metagou (tetum; PDF; 8,2 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Metagou (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Bazartete (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Liquiçá (Gemeinde)
Bazartete (Verwaltungsamt)

Metagou


Tremens Factus Sum er en eksperimentalfilm fra 1990 instrueret af Knud Vesterskov, Ulrik Al Brask, Lars Beyer efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
Dødsmesse for Hertha 1959 - 1989

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1990

Tremens Factus Sum


Peak Hill ist ein Goldfeld, ein Gebiet, eine Goldmine und eine Geisterstadt in der Murchison-Region von Western Australia, Australien.

Der Ort liegt 885 Kilometer nordöstlich von Perth und 120 Kilometer nördlich von Meekatharra. Die Goldmine erstreckt sich über ein Gebiet von 2162 ha, in dem sich vier Bergbaue mit den Namen Main, Jubilee, Fiveways und Harmony befinden, die im Tagebau betrieben werden.

In benachbarten Gebieten gibt es bedeutende Lagerstätten von Erzen, die allerdings kein Gold führen. Benachbarte Lagerstätten beinhalten des Horseshoe Field.

Frühe Goldfunde gab es in diesem Gebiet bereits in den 1890er Jahren durch William John Wilson im Jahr 1892. Die Siedlung wurde 1897 zur Stadt ernannt, und es gab weitere Goldfunde in den frühen Jahren. Vor 1913 produzierte das Bergwerk 270.000 Unzen Gold. und als Peak Hill wurde auch in einer regionalen Zeitung als eine außerhalb liegende Goldgräbersiedlung in den 1920er und 1930er Jahren bezeichnet.

Walker war der Eigentümer des Peak Hill General Store bis 1954, als er zur Farm seiner Tochter (geborene Campbell) McCourt Farm, Peppermint Grove Beach, South of Capel, kam. Walker war der letzte Bewohner von Peak Hill, der dort auf Dauer lebte.

In den 1970er Jahren entwickelte sich der Ort zu einer Geisterstadt mit wenigen Residenten, allerdings entstanden in den 1980er Jahren wieder bergbauliche Aktivitäten, und es wurden ungefähr 650.000 Unzen Gold gefördert. Der Bergwerksbetrieb war in den 2000er Jahren rückläufig. Montezuma Mining Company Ltd übernahm das Bergwerk von Barrick Gold und Rio Tinto im August 2007 mit einer Zahlung von $1 Million und $ 600.000 Umwelt-Anleihen. Montezuma erhielt im Januar 2008 eine schriftliche Zusicherung von Cunningham Securities über die Finanzierung einer weiteren Lagerstättenerkundung, von einem Börsenmakler. Montezuma benötigte $3 Millionen, um vorrangig in vier Gebieten in Hoffnung zu bohren, dass sich dort Gold befindet, in einem Gebiet, in dem bislang 900.000 Unzen gefunden wurden.

Einzelnachweise

Ort in Western Australia
Geisterstadt

Peak Hill (Western Australia)


Dr. Septimus Pretorius este un personaj fictiv din filmul Mireasa lui Frankenstein din 1935, film bazat pe un sub-scenariu din romanul Frankenstein de Mary Shelley. În acest film este interpretat de actorul Ernest Thesiger. Unele surse pretind că a fost creat inițial pentru a fi jucat de Bela Lugosi ori Claude Rains. Alte surse indică că personajul a fost creat special pentru Thesiger.

Descrierea sa în film
Henry Frankenstein își abandonează planurile de a crea viață, doar pentru a fi ispitit și, în sfârșit, forțat de vechiul său mentor Dr. Septimus Pretorius și de amenințările monstrului, ca să construiască o parteneră artificială pentru monstru.

Cercetătorii au perceput un subtext homosexual răspândit de-a lungul întregului film în special întruchipat în personajul lui Pretorius și relația sa cu Henry. Istoricul de film și activistul LGBT Vito Russo, în privința lui Pretorius, nu reușește să identifice personajul ca fiind homosexual, în schimb se referă la el ca fiind "sissified" (adică efeminat)., Cuvântul englezesc "sissy"  reprezintă codul de la Hollywood pentru "homosexual". Pretorius are rolul unui "Mefistofele gay", o figură a seducției și ispitei, care merge atât de departe încât îl îndepărtează pe Frankenstein de mireasa sa în noaptea nunții sale, pentru a se angaja în actul nenatural de a crea viața care nu se poate reproduce. O nuvelizare a filmului publicată în Anglia a clarificat această implicație, în această carte Pretorius îi spune lui Frankenstein: Crește și înmulțește-te. Să ne supunem poruncii biblice: desigur, poți alege calea naturală; dar în ceea ce mă privește, mi-e teamă că nu o pot face decât pe calea științifică.

Note

Bibliografie
 Skal, David J. (1993). The Monster Show: A Cultural History of Horror. Penguin Books. .

Personaje fictive
Frankenstein

Septimus Pretorius


Anton (Ante) Afrić (Šibenik, 20. listopada 1923. – Split, 16. lipnja 2002.), bio je hrvatski elektroinženjer, znanstvenik i društveno-politički djelatnik, stručnjak u području teorije prijenosnih i multipleksnih sustava s naglaskom na digitalne sustave.  Bio je profesor, prodekan i dekan Elektrotehničkoga fakulteta u Splitu (današnji Fakultet elektrotehnike, strojarstva i brodogradnje u Splitu) i rektor splitskoga Sveučilišta te saborski zastupnik. Autor je udžbenika Teorija prijenosnih sistema (1972.), a za značajnu mu je znanstvenoistraživačku djelatnost u području teorije prijenosnih sustava 1976. godine dodijeljena i Nagrada »Nikola Tesla«.

Životopis
Anton Afrić je osnovnu školu i gimnaziju pohađao u Splitu. Pred završetak gimnazije 1943. godine pridružio se Narodnooslobodilačkome pokretu te je po završetku Drugga svjetskoga rata 1945. godine maturirao u Sinju. Godine 1946. upisao se na Odjel elektrotehnike Tehničkog fakulteta u Zagrebu (današnji Fakultet elektrotehnike i računarstva) gdje je 1952. i diplomirao. Od 1953. do 1958. radio je kao šef Telegrafsko-telefonske tehničke sekcije u Splitu, a 1958. – 1961. kao načelnik Odjela za investicije Poduzeća PTT u Splitu. Godine 1961. – 1970. bio je profesor i šef Odjela za elektroniku Elektrotehničkog fakulteta u Splitu, zatim 1970. – 1972. prodekan i 1972. – 1976. dekan istog fakulteta. Magistrirao je 1969. na Fakultetu za elektrotehniku u Ljubljani, a disertacijom s područja pulsno-kodno-moduliranih sistema stekao je 1974. doktorat tehničkih znanosti na Elektrotehničkom fakultetu u Zagrebu. Objavio je više znanstvenih i stručnih radova, najčešće u zbornicima domaćih ili međunarodnih kongresa i stručnih skupova. Autor je udžbenika Teorija prijenosnih sistema (1972.), a za značajnu mu je znanstvenoistraživačku djelatnost u području teorije prijenosnih sustava 1976. godine dodijeljena i Nagrada »Nikola Tesla«.

Anton Afrić se istaknuo i marljivom društveno-politički djelatnošću pa je tako bio i odbornik Skupštine općine Split (1970. – 1976.), član odbora za prosvjetu Skupštine općine Split (1970. – 1976.), zastupnik Vijeća udruženog rada Sabora SR Hrvatske (1978. – 1986.) i član odbora za privrednu infrastrukturu Vijeća udruženog rada Sabora SRH (od 1978.).

Djela
 Teorija prijenosnih sistema-analiza, Zagreb 1972.
 Rješenja jednadžbi stanja, Split 1976.
 Teorijski dodatak uz udžbenik "Teorija prijenosnih sistema", Split 1977.

Nagrade

Izvori

Životopisi, Šibenik
Životopisi, Split
Hrvatski znanstvenici

Anton Afrić


Catalonien Rundt 2019 var den 99. udgave af cykelløbet Catalonien Rundt. Det catalanske etapeløb var det niende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret mellem 25. og 31. marts 2019. Den samlede vinder af løbet blev colombianske Miguel Ángel López fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jonas Gregaard kørte for
 Niklas Eg kørte for
 Jesper Hansen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

Resultater

Samlede stilling

Sprintkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Startliste

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

2019
UCI World Tour 2019

Catalonien Rundt 2019