Adidas, dünyanın en büyük spor eşyası üreticilerinden birisidir. Adını kurucusu Adolf (Adi) Dassler'den almıştır. Adolf Dassler, 1920'lerde Nürnberg yakınlarındaki Herzogenaurach şehrinde daha sonra Puma'nın kurucusu olan ortağı ve abisi Rudolf Dassler ile ayakkabı üretmeye başlamıştır. 2005 yılında 3,1 milyar Euro'ya İngiliz rakibi Reebok'ı satın alır. 2006 yılı içinde NBA ile resmî forma ve aksesuar üretimi için anlaşma imzalar.

Şirketin ürettiği malzemelerde genelde, aynı renkte üç paralel çizgi kullanılır. Bu motif, şirket logolarında da vardır. Adidas parfüm ve kişisel bakım ürünleri Coty, Inc. tarafından lisanslı olarak üretilmektedir.

Geçmişi

Başlangıç

Telefunken

 Madde
 Tartışma
 Oku
 Düzenle
 Kaynağı değiştir
 Geçmişi gör

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Telefunken, Almanya merkezli bir elektronik şirketiydi. Şirket, 1903 yılında Siemens & Halske ve AEG arasında bir ortak girişim olarak kurulmuş olup radyo ve televizyon üretmekteydi. Şirketin merkezi Berlin'de yer almaktaydı.

Telefunken, 1967 yılında AEG tarafından satın alınarak AEG-Telefunken adını aldı. Telefunken adı 2005 yılında son Telefunken bölümünün adının değiştirilmesiyle ortadan kalktı.

Konuyla ilgili yayınlar[değiştir | kaynağı değiştir]

 M. Friedewald: Telefunken und der deutsche Schiffsfunk 1903–1914. In: Zeitschrift für Unternehmensgeschichte 46. Nr. 1, 2001,

Adolf Dassler, I.Dünya Savaşı'ndan dönüşünden sonra onun annesinin mutfağında kendi spor ayakkabılarını üretmeye başladı. 1924'te, (Rudi) Dassler'in, (Dassler Kardeşler Ayakkabı Fabrikası) Gebrüder Dassler Schuhfabrik olan ve iyi iş yapan onun kardeşi Rudolf'a katıldığı II.Dünya Savaşı'ndan önce ayakkabıların 200.000 çiftini satmıştır.

Yine de erkek kardeşler, ilişkilerinin bozulması üzerine 1947'de ayrılmış ve Rudi Puma'yı, Adi ise Adidas'ı oluşturmuşlardır.

Şirket resmen, adidas AG olarak - adidas küçük yazı ile - 18 Ağustos 1949'da kaydettirildi. 1999'da Adidas Türkiye kuruldu.

Tapie konusu
Bir sıkıntı döneminden sonra, 1987'de Adolf Dassler'in oğlu Horst Dassler'in ölümünden sonra, şirket Fransız sanayici Bernard Tapie tarafından 1989'da 1.6 milyar dolar'a (Şimdi € 243.918 milyon) satın alındı.

Tapie, iflas eden şirketleri kurtarmanın ünlü bir uzmanı olduğu için, bu onun servetini inşa ettiği bir zamandır. Tapie Asya'ya üretimi dışarıdan yapmayı kararlaştırdı. Bu terfi için Madonna'yı işe aldı.

Şubat 1993'te Crédit Lyonnais, Robert Louis Dreyfus'a Adidas'ı sattı.

Şirketin yeni CEO'su Robert Louis Dreyfus oldu. O ise Marseille futbol takımının başkanıdır. Tapie 1993'e kadar takımın sahibi olmuştur.

Tapie, 1994'te kişisel iflasını dosyaladı. Tapie'nin aynı zamanda birkaç davası daha vardı bunların en önemlisi de futbol kulübünde olan rüşvet olayıydı. 1997'de 18 ay hapis cezası aldı ve Paris, La Santé hapishanesinde 6 ay boyunca yattı.

2005'te Fransız mahkemeler Tapie'ye € 135 milyon tazminat verdi (Yaklaşık 886 milyon Frank).

Ürünler

Koşu
Adidas'ın birçok koşu giyim ürünleri koşucular tarafından geniş ölçüde kullanılmaktadır.

Futbol

Futbol, Adidas'ın ana ürün gruplarından biridir. Futbol ayakkabıları, formalar ve birçok futbol ekipmanı üretmektedirler. Ürünleri birçok profesyonel futbol takımı tarafından kullanılmaktadır. Major League Soccer'deki tüm takımlara spor giyim malzemeleri ve diğer futbol ekipmanlarını sağlar. Adidas, uluslararası futbol takımlarının spor eşyası tedarikinde büyük bir rol oynar. Güncel örnekler, Fransa, Almanya, Yunanistan, Romanya, Arjantin, İspanya, Meksika, Japonya, Rusya ve Nijerya'dır. Şirket aynı zamanda ayakkabı alanında bir yenilikçi oldu. Futbol ayakkabılarına örnek olarak Predator, F50, Fevernova ve daha birçok ürün örnek verilebilir. Bunların haricinde birçok Dünya Kupası ve büyük futbol organizasyonları için ürünler üretmiştir.

Golf
1997'de Adidas, TaylorMade'yi satın aldı ve onu yan kuruluşu yaptı Bu isim adı altında golf ürünleri üretmektedir.

Lakros
Adidas, 2007 yılında lakros malzemelerini üretmeye başladı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 600 lise öğrencisi için Temmuz 2008'de Adidas National Lecrose Classic'in (Türkçe: Geleneksel Adidas Millî Lakros'u) sponsoru olmuştur.

Sloganları
"Impossible is Nothing" (Türkçe: İmkânsız Yoktur) Adidas'ın güncel sloganıdır. Bu slogan 180\TBWA tarafından geliştirilmiştir. Basketbol alanındaki slogan ise "Believe in Five" (Türkçe: Beşe inan)'dır.

Bazı Adidas ürünleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 adidas-Salomon kurumsal sitesi
 adidas resmî sitesi
 adidas hakkında bir yazı

Spor giyim şirketleri
Alman tekstil markaları
Spor giyim markaları
Ayakkabı markaları
Ayakkabı şirketleri
Herzogenaurach
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası sponsorları
1924'te Almanya'da kurulan oluşumlar
1924'te kurulan imalat şirketleri
1980'ler modası
1990'lar modası
2000'ler modası
2010'lar modası
Frankfurt Borsası'ndaki şirketler

Adidas


Ines Erbus (Slovenija, 1. kolovoza 1993.)  hrvatska i slovenska je pjevačica.

Singlovi

Hrvatski pjevači
Slovenski pjevači

Ines Erbus


Kadidia Ouologuem, femme politique malienne
Maïmouna Ouologuem, femme politique malienne
Yambo Ouologuem, écrivain malien

Ouologuem


Michala Petri (n. 7 de julio de 1958 en Copenhague, Dinamarca) es una flautista danesa, virtuosa de la flauta de pico (o flauta dulce). Hija del pianista danés Hanne Petri (1929-  ) y de la violinista Kanny Sambleben (1930-  ), es la nietastra de la actriz danesa de cine y teatro Ingeborg Brams. Petri ha sido solista en muchas orquestas destacadas, como la orquesta de cámara inglesa «Academy of Saint Martin in the Fields». Ha lanzado más de 34 grabaciones fonográficas y realizado giras en cuatro continentes. Su trabajo como solista comenzó en 1969.

Biografía
Petri, que comenzó a tocar la flauta de pico a la edad de 3 años, se destaca por su virtuosismo y versatilidad en un amplio rango de estilos musicales, desde el repertorio barroco, donde la popularidad del instrumento fue mayor, hasta piezas contemporáneas escritas para ella en particular. Ha estrenado docenas de trabajos realizados por compositores tales como Malcolm Arnold, Gordon Jacob y Richard Harvey, así como Daniel Börtz, Erik Haumann, Hans Kunstovny, Erling Bjerno, Thomas Koppel, Ove Benzen, Vagn Holmboe, Piers Hellawell, Gary Kulesha, Asger Lund Christiansen, Egil Harder, Michael Berkeley, Butch Lacy, Miklos Maros, Ezra Laderman, Jens Bjerre, Henning Christiansen, Niels Viggo Bentzon, Axel Borup Jørgensen y Gunnar Berg.

A menudo realiza trabajos colaborativos con su exesposo, guitarrista e intérprete del laúd Lars Hannibal (1951-  ), con quien ha hecho numerosas grabaciones. Petri ha tomado un interés particular en la combinación de la flauta dulce y la guitarra, colaborando con artistas que incluyen a Göran Söllscher, Kazuhito Yamashita y Manuel Barrueco. Otros de sus trabajos colaborativos destacados fueron dos álbumes de sonatas de Johann Sebastian Bach y G. F. Händel, con Keith Jarrett en el clavicémbalo; también ha realizado grabaciones con la Orquesta Filarmónica de Londres, la English Chamber Orchestra, el director y violinista Pinchas Zuckerman, entre muchos otros.

Petri estudió con Ferdinand Conrad en la «Staatliche Hochschule für Musik und Theater» de Hanóver. Su madre, también artista musical, es Hanna Petri, la cual estudió en la «Royal Danish Academy of Music». Su hermano, el chelista David Petri, fue ganador del reconocimiento danés «Premio al músico juvenil del año» en 1978. Ambos han realizado trabajos discográficos con Michala, conocidos como el «Petri Trio».
De 1979 a 1987 tuvo un contrato de exclusividad con Philips Records; en la actualidad, su discográfica es la RCA Red Seal Records.
En 1989, con motivo de la celebración del 80 cumpleaños del pianista y comediante Victor Borge en el Tivoli Concert Hall de Copenhagen, realizó una excelente interpretación de las Csardas de Monti en medio del humor del homenajeado. Tenía entonces 31 años.

Discografía parcial
 Los Angeles Street Concerto - Petri plays Koppel
 Souvenir, con Lars Hannibal
 Moon Child Dream, con la English Chamber Orchestra
 Scandinavian Moods, con la Orquesta Filarmónica de Londres
 The Ultimate Recorder Collection, con todos los anteriores, el coro de la Abadía de Westminster, Keith Garrett, y Moscow Virtuoso (en cortes separados)
 Grieg Holberg Suite, Melody & Dances, con la English Chamber Orchestra
 Greensleeves, con Hanna y David Petri

Premios
  Tagea Brandt Rejselegat - 1981
  Caballero - Orden del Dannebrog - 1995
  Deutscher Schallplattenpreis - 1997
  H C Lumbye - 1998
  Wilhelm Hansen Music Prize - 1998
 Premio Musical Léonie Sonning - 2000, siendo la tercera danesa en ganar este galardón, después de Mogens Wöldike (1976) y Per Nørgård (1996)

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial de Michala Petri

Flautistas de Dinamarca
Intérpretes de música clásica de Dinamarca
Ganadores del Premio Musical Léonie Sonning
Intérpretes de música antigua
Músicos clásicos del siglo XX de Dinamarca
Músicos clásicos del siglo XXI de Dinamarca
Mujeres músicas de Dinamarca
Nacidos en Copenhague

Michala Petri


سيمون حلبي، ملياردير ورجل أعمال سوري وهو تاجر عقار قدرة ثروة عام 2007 بحوالي 4.3 مليار دولار وأعلن عن إفلاسه في عام 2010،
 له العديد من المشاريع الضخمة في أوروبا ونوادي وعقارات فاخرة، له شهرته العالمية يملك مؤسسات كبيرة على مستوى أوروبا .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل سوري
أصحاب أعمال بريطانيون
إنجليز من أصل سوري
مسيحيون سوريون
مسيحيون شرق أوسطيون
مليارديرات بريطانيون
مليارديرات سوريون
مهاجرون سوريون إلى المملكة المتحدة
مواليد 1958
يهود سوريون

سيمون حلبي


هاري القذر أو المحقق هاري كالاهان هي شخصية قام بها كلنت ايستود في ستة أفلام.

قائمة الأفلام التي مثلت فيها الشخصية
 هاري القذر سنة 1971
 قوة الماغنوم سنة 1973
 المنفذ سنة 1976
 الأثر المفاجئ سنة 1983
 البركة الميتة سنة 1988

مراجع

أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام حولت إلى ألعاب فيديو
أفلام محققي الشرطة
سلاسل أفلام
هاري القذر (فيلم)

هاري القذر (سلسلة أفلام)


An Liparis dendrochiloides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden ngan Leonid Vladimirovich Averyanov. An Liparis dendrochiloides in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis dendrochiloides


Hartong ist der Familienname folgender Personen:

 Franz Hartong (1882–1945), deutscher Verwaltungsjurist und Parlamentarier
 Konrad Hartong (1861–1933), deutscher Richter, Verwaltungsjurist und Parlamentarier
 Lucas Hartong (* 1963), niederländischer Politiker (PVV), Mitglied des Europäischen Parlaments
 Sigrid Hartong (* 1985), deutsche Soziologin

Hartong


El número de clasificación de aeronaves (ACN, por sus siglas en inglés) es un número de comparación, sin dimensión, que expresa el efecto relativo de carga de un avión en el pavimento de la pista de aterrizaje para una categoría de grado estándar especificada. Fue introducido por la OACI en 1981.

Consiste en un número en una escala continua cuyo límite inferior es 0 y sin límite superior, que se calcula en función de dos tipos de pavimento (rígido o flexible), y la presión ejercida por el peso de las aeronaves. Los valores de ACN para las aeronaves de uso civil han sido publicados en el Manual de Diseño de Aeródromo de la Organización Internacional de Aviación Civil (OACI) y en la Circular FAA 150/5335-5.

El ACN viene indicado por el efecto de carga del avión y no por la carga en sí misma.

Usando el método ACN, es posible expresar el efecto de un avión en concreto en pavimentos diferentes con un único número, que varía según tipo de pavimento y la resistencia de la base, sin especificar un grosor de pavimento particular.

El ACN es dos veces la carga de una rueda sola expresada en miles de kilogramos, con la presión de neumático de rueda sola estandarizada en 1.25 megapascals (=.09 ton/ft2). Además, la carga de rueda sola sacada es una función de la fuerza de subgrado.

El ACN de un aeroplano no es solo función de su peso sino también de los parámetros de diseño de su tren de aterrizaje, como las distancias entre las ruedas de un tren de aterrizaje de múltiples ruedas.

La resistencia del pavimento viene dada por su número de clasificación de pavimento (PCN).

La carga ejercida en el pavimento por el tren de aterrizaje de un aeroplano es su ACN o "número de clasificación de aeronaves". El ACN no puede exceder el PCN de la pista de aterrizaje a utilizar, a fin de prolongar la vida útil del pavimento y prevenir el posible desgaste y los daños en este.

El ACN se define solo en cuatro grados (alto, medio, bajo, y muy bajo).

Véase también
 Número de clasificación de pavimento
 Convenio sobre Aviación Civil Internacional

Referencias

Enlaces externos
 Pavement Operations - Transport Canada - Civil Aviation. Consultado el 3 de septiembre de 2011 (en inglés).
 Typical Aircraft Load Ratings - Transport Canada - Civil Aviation. Consultado el 3 de septiembre de 2011 (en inglés).

Ingeniería aeroportuaria
Terminología de aeropuertos
Conceptos sobre aviación

Número de clasificación de aeronaves


Anđelko Bilušić (Nijemci, 18. lipnja 1931.), hrvatski ekonomski stručnjak, kemičar, makroekonomist športski djelatnik, poliglot, nogometaš, šahist, igrač bridža, znameniti građanin Vinkovaca, jedan od najznačajnijih makroekonomista u Hrvatskoj, stručnjak za međunarodne financije i predavač na poslijediplomskom studiju Ekonomskog fakulteta u Zagrebu, član je Gospodarskog savjeta Hrvatske gospodarske komore, Znanstvenog savjeta Hrvatskog društva ekonomista.  Po struci je bio profesor matematike.

Životopis
Rođen u Nijemcima. Podrijetlom iz Dalmatinske zagore. Od djetinjstva je u Vinkovcima, u kojima je završio Osnovnu školu i gimnaziju 1950. godine. U Zagrebu je studirao kemiju na Prirodoslovno matematičkom fakultetu.

rije Drugoga svjetskog rata igrao je u subjuniorima Cibalije. Poslije rata bio je jedan od prvih članova seniorske postave vinkovačkog Dinama gdje je igrao desno krilo i desnu spojku s Turdom, Mravuncem, Pfajferom, Peršom, Mađarcem, Jurkovićem i inim ondašnjim istaknutim vinkovačkim nogometašima. Poslije studija zaposlio se u vinkovačkoj tvornici za preradu kože Cibalia, gdje je postao jedan od ključnih ljudi i bio je stručnjakom svjetskog glasa. Ni športska karijera nije prestala nakon zapošljavanja. U nogometu je ostao u vinkovačkom Dinamu gdje je bio tehnički referent, dužnost na koju je izabran na zahtjev igrača sezone 1962/63., pa potpredsjednik kluba, opet "tehniko" te je i 1980-ih bio u klupskom predsjedništvu.

Osim kao nogometaš istakao se i kao šahist, te još više kao organizator šahovskih turnira. Koncem 1940-ih bio je velika nada hrvatskog šaha. Trenirao ga je velemajstor Bora Kostić. 1949. je godine osvojio I. kategoriju što je bio savezni naslov, a sredinom 1960-ih stekao je naslov majstorskog kandidata. Prijatelji i kumovi mu Bertok i Fuderer su uspjeli u šahu, dok se Bilušić otisnuo u gospodarstvo.
Dugogodišnji prijatelj bivšeg svjetskog prvaka i jednog od najboljeg šahista svih vremena Roberta Fischera, zbog čega je Fischer onda bio gotovo stalni gost međunarodnog velemajstorskog turnira u Vinkovcima, svojedobno ugleda kakav je poslije imao samo bugojanski šahovski turnir. Upoznali su se 1958. godine na turniru u slovenskom Portorožu. Inž. Bilušić je bio toliko blizak prijatelj s Fischerom, s kojim se dopisivao i susretao, da je Fischer kad je boravio u Vinkovcima zahvaljujući Bilušiću postao član nogometne momčadi Bobby and Old Boys koja je igrala s odgovarajućim veteranskim sastavima i bilježila sasvim solidne rezultate. S njima dvojicim još su igrali Gustav Lechner, Tonko Vukušić, Tomislav Ledić,  Ivan Rukavina, Ivan Mandić,  Stjepan Peršić i drugi iz stare garde vinkovačkog Dinama. Nekoliko je godina radio u Indiji u Madrasu u tvornici za preradu kože (Cibalijin pogon pogona za otkup sirove kože koja se izvozi za Vinkovce gdje se prerađuje i plasira na svjetsko tržište) koja je bila izgradnji, gdje je bio direktor. Budući da je bio veliki stručnjak i znalac jezika, bio je veleposlanik svoje vrste. Bio je savjetnik institucija vlade Republike Indije (1979. – 81.). Športska strast nikad ga nije napustila pa unatoč velikim poslovnim obvezama redovito je tjedno slao poruke teleksom u Vinkovce i tražio rezultati svoje momčade i klupske novosti. Početkom 1980-ih se vratio u Hrvatsku. Izabran je za saveznog kapetana jugoslavenske bridž reprezenracije. I tad je ostao uz Cibaliju. Povratkom u Hrvatskoj je doktorirao, a 1981. otišao živjeti i raditi u Zagreb, direktor je tvrtke "International Investment Corporation London" u Zagrebu.
Pred Domovinski rat došao na glas kao ugledni ekonomist. Poslije rata bio je savjetnik predsjedniku vlade. Sukobio se sa svim vladajućim političkim garniturama. Prepoznao je nezakonitosti i prvi je u neovisnoj Hrvatskoj osuđen za verbalni delikt, jer se usudio komentirati nepravomoćnu presudu u slučaju jedne banke.

Predsjednik je Hrvatskog bridge saveza, član Hrvatskog olimpijskog odbora i Središnjeg odbora Hrvatskog vijeća europskog pokreta. Bio je izbornik hrvatske bridge reprezentacije.

Djela
Djela su mu:
 Novi koncept "Quarter Stagger" teorije (1979./80.)
 Čovjek, kapital i elementi suvremenog poduzetništva (1980.)
 Tri "D" model pretvorbe i privatizacije (1993.)

Izvori

Životopisi, Vinkovci
Životopisi, Zagreb
Hrvatski nogometaši
Nogometaši HNK Cibalije
Hrvatski šahisti

Anđelko Bilušić


الأمر أو الإيعاز  هي تعليمةٌ إلى برنامجٍ حاسوبي تُسبِّبُ - عندما تَصدر عن المستخدِم - تنفيذَ فعلٍ ما. تُدخَلُ الايعازات عادةً عن طريق لوحة المفاتيح، أو تُنتخَبُ من قائمة الخيارات.

أوامر الحوسبة
أوامر ويندوز
مصطلحات حوسبة
واجهات مستخدم

أمر (حوسبة)


Ángel Correa (n. 9 martie 1995) este un fotbalist argentinian care evoluează la clubul Atlético Madrid în La Liga.

Palmares

Club
San Lorenzo
Argentine Primera División: 2013 Inicial
Copa Libertadores: 2014

Atletico Madrid
UEFA Europa League: 2017–18
UEFA Super Cup: 2018
UEFA Champions League: Vice-campion 2015–16

International
Argentina U20
South American Youth Football Championship: 2015

Referințe

Fotbaliști ai cluburilor din Spania
Fotbaliști ai lui Atlético Madrid
Fotbaliști argentinieni
Fotbaliști internaționali argentinieni

Ángel Correa


KHK kısaltması şu anlamlara gelebilir:

 Kanun hükmünde kararname
 KHK Mağdurları
 Kappa Eta Kappa
 Katholieke Hogeschool Kempen

KHK (anlam ayrımı)


Die Route nationale 705, kurz N 705 oder RN 705, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Kreuzung mit der Nationalstraße 704 östlich von Excideuil und Sarliac-sur-l'Isle verlief. Ihre Länge betrug 26 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 705 auf WikiSara (französisch)

705

Route nationale 705


Vice-Admiral Sir Peter Warren, KB (10 March 1703 – 29 July 1752) was an Anglo-Irish naval officer and politician who sat in the British House of Commons representing the constituency of Westminster from 1747 to 1752. Warren is best known for his career in the Royal Navy, which he served in for thirty-six years and participated in numerous naval engagements, including most notably the capture of the French fortress of Louisbourg in 1745.

Born in Ireland  to an Irish Catholic family, Warren's parents raised him as a Protestant in order to allow him to pursue a career at sea. In 1716, Warren enlisted in the Royal Navy, largely spending the next decade serving off the West African coast or in the Caribbean, participating in anti-piracy operations and confrontations with Spanish coast guard vessels. Eleven years later in 1727, Warren was promoted to the rank of post-captain.

From 1728 to 1745, Warren served almost continuously in the Americas. He commanded the Solebay off New York, where he married Susannah Delancey in 1731; they had six children together. During the War of Jenkins' Ear, he participated in failed attacks on St. Augustine and Cartagena. In 1745, Warren joined an expeditionary force to attack the fortress of Louisbourg, leading a blockade which led to the garrison capitulating on 28 June.

Warren participated in the First Battle of Cape Finisterre in May 1747, being made a Knight Companion, before returning to England to pursue a political career. He was elected to Parliament in the 1747 general election, attending several parliamentary committees in addition to opposing a clause in the 1749 Consolidation Act. Warren died in Dublin on 29 July 1752. The towns of Warren, Rhode Island and Warren, New Hampshire were named for him.

Early life

Peter Warren was born  in Warrenstown, Ireland. He was the youngest son of Michael Warren, an Irish Army officer and his wife Catherine Aylmer, the only daughter of Sir Christopher Aylmer, 1st Baronet. Though his parents were both Irish Catholics, they raised Warren as a Protestant in order to allow him to pursue a career at sea; Catholics in Ireland were prevented from enlisting in the Royal Navy due to the Penal Laws.

In 1716, Warren followed in the footsteps of his brother Oliver and enlisted in the Royal Navy, serving on board the Rye at the rank of ordinary seaman under the patronage of his maternal uncle Matthew Aylmer. After a brief stint in Irish waters, Warren spent roughly the next decade serving off the West African coast and the Caribbean Sea, where he participated in anti-piracy operations and confrontations with Spanish coast guard vessels.

On 23 July, Warren was promoted to the rank of lieutenant while serving on board the Guernsey off the Liberian coast to replace a fellow naval officer. Three years later, he was placed in command of the Falkland when her previous captain died. In 1727, Warren was promoted to commander on 28 May before being promoted to post-captain on 19 June, and was given command over the Grafton in 1728, serving as part of the Baltic Fleet.

Career in the Americas

Warren spent only a short time in the Baltic before joining the Mediterranean Fleet. There he was given command of the Solebay, and used it to deliver news of the Treaty of El Pardo to Jamaica and Veracruz in 1728. From 1730 to 1732, he commanded the Solebay in North America, operating off the coasts of New York and South Carolina. In 1734, Warren started serving in the Western Squadron, commanding the Leopard until 1735.

By the next year, Warren was serving in New York again and was made captain of the Squirrel, holding that command until 1741. After the War of Jenkins' Ear broke out, Warren participated in a failed attempt to capture St. Augustine in 1740. After the battle, he sailed for Jamaica to serve under Edward Vernon in a failed British expedition against Cartagena on 1741; by January 1742, he was commanding the Superb, again in New York.

On 1742, Warren suggested to the British Admiralty that a new squadron be formed from ships serving in North America to serve in the West Indies during the winter season. The Admiralty accepted his suggestion in August of that year, and appointed him as the commander of the new squadron, which operated off the Leeward Islands and distinguished itself by capturing numerous French prizes during the War of the Austrian Succession.

In 1745, Warren participated in an expedition against the French fortress of Louisbourg. Warren led his squadron to Canso in April 1745, where he joined forces with a British expeditionary force and proceeded towards Louisbourg, instituting a blockade of the fortress harbour. His fleet captured the Vigilant on 20 May and soon received reinforcements, which combined with a planned British assault led to the fortress surrendering on 28 June.

Warren received praise in Britain for his role in the capture, and was promoted to the rank of rear-admiral on 10 August 1745. He was also appointed as the first governor of Cape Breton Island, though Warren pleaded with to the Admiralty to find a replacement as he was attempting to secure the governorship of New York from George Clinton. Being relieved of the position in June 1746, Warren eventually returned to England after planning for an invasion of New France with Governor William Shirley which ultimately came to nothing.

Later life and death

Once he had arrived in England, Warren presented the Admiralty with a new scheme for an invasion of New France which he had planned out with Shirley. However, the Admiralty noted they could not undertake the scheme and have enough ships to maintain the ongoing British blockade of French ports; instead, they ordered Warren to lead an eight-ship squadron to reinforce the occupation of Louisbourg. However, they soon ordered him to take his flagship Devonshire and join a fleet under George Anson in the Bay of Biscay, which was cruising in the area for French warships.

In May 1747, Warren was part of the British fleet which encountered a French force under the command of the Marquis de la Jonquière off Cape Finisterre and defeated it. Warren was made a Knight of the Bath and given £31,496 in prize money as a reward for his actions. On June of that year, he was promoted to the rank of vice-admiral and given command of the Western Squadron, though he handed control of the squadron over to Edward Hawke in August due to an illness. In 1748, the Treaty of Aix-la-Chapelle was signed, which put an end to the ongoing conflict.

Warren now turned his attention towards political affairs, having been elected to the House of Commons in the 1747 British general election representing the constituency of Westminster. In Parliament, Anson alienated some of his supporters by opposing a clause in the 1749 Consolidation Act being put forth by Anson which stipulated that naval officers on half-pay would be subject to court-martials on the same terms as serving officers. Warren convinced the Admiralty to remove the clause, though this led to his relationship with Anson to become irrevocably hostile.

In addition to naval affairs, Warren was also active in attending parliamentary committees, chairing several and delivering numerous proposed bills to the House of Lords himself. He also advocated for a stronger Royal Navy and alliances with other European nations to counter French ambitions, in addition to involving himself on discussions concerning British currency and overseas trade, fishing and boundary issues in Britain's colonial empire. In 1747, Warren proposed new uniforms for the Royal Navy, specifically those worn by flag officers such as admiral and captains.

As his political career led him settling down in London, Warren purchased a home at 15 Cavendish Square. In 1752, he was elected against his wishes to the Court of Aldermen from the ward of Billingsgate; on 23 June, Warren sent a letter to the court requesting to be excused from serving his duties in exchange for paying a small fine, which was accepted. While on a visit to Dublin, Warren died of a fever on 29 July 1752 and was buried in Warrenstown. After his death, Louis-François Roubiliac was commissioned to sculpt a monument to Warren in Westminster Abbey.

Personal life, family and legacy

During his military career, Warren amassed over £127,405 in prize money, primarily from capturing French and Spanish ships during the War of the Austrian Succession. He spent his fortune on purchasing large amounts of land in both Britain and the Thirteen Colonies and running a moneylending business which operated in England, Ireland and North America. Warren also made money by transporting bullion owned by the South Sea Company while commanding the Falkland in 1726.

Warren owned lands in Hampshire, England, New York and Pennsylvania. In 1732, he invited his nephew William Johnson to manage his estates in the Mohawk Valley region, charging him with clearing the land and settling European tenant labourers, in addition to establishing trading relationships with local indigenous American tribes. On his American estates, Warren owned a number of slaves, purchasing over twenty enslaved labourers to work under Johnson in 1744.

In July 1731, Warren married Susannah Delancey, the daughter of Stephen Delancey; the couple would go on to have six children. His only son (along with a daughter) died in a smallpox epidemic in 1744, and when Warren was offered a baronetcy in the next year, he declined the offer as he no longer had a son to inherit it. Warren's eldest daughter Anne married Charles FitzRoy on 27 July 1758, while his third daughter Charlotte married Lord Abingdon on 7 July 1768.

During and after his life, numerous locations in both England and North America were named after Warren. The towns of Warren, Rhode Island and Warren, New Hampshire were named after him, as were several streets in Charleston, South Carolina, London, Louisbourg and New York City. In addition, Warren's involvement in the capture of Louisbourg has been credited as helping to inspire significant interest among the British public of North American affairs for the first time.

References

Footnotes

Bibliography

External links

1703 births
1752 deaths
18th-century Irish military personnel
De Lancey family
Irish officers in the Royal Navy
Irish slave owners
Knights Companion of the Order of the Bath
Military personnel from County Offaly
Royal Navy vice admirals
Royal Navy personnel of the War of the Austrian Succession
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
Politicians from County Offaly

Peter Warren (Royal Navy officer)


ඇන ළිල ඪොව්න්ස් සන්චෙස් (Ana Lila Downs Sánchez) ඔඅහක, මෙක්සිකෝව මාර්තු 19 1968 වනදා උපත ලැබූ ඇය කවුරුත් අඳුනන්නේ ළිල ඪොව්න්ස් (Lila Downs) ලෙස ය. ඇය ඇමරිකානු පොප් ගායිකාවකි.

ගායිකාවන්

ලීලා ඩවුන්ස්


Çiroz, uskumru ve mersinbalığı balığının tuzlanarak güneşte kurutulmasıyla yapılan bir yiyecektir. Uskumrudan çok mersinbalığına benzer ve yumurtasından havyar adlı bir besin maddesi elde edilir.

Uskumru balığı Türk sularında kış aylarını Marmara Denizinde, yaz aylarını ise Karadeniz'de geçiren bir balıktır. Kış aylarında Marmara Denizi'nde yumurtladıktan sonra Karadeniz'e göç etmeğe başlayan Uskumru balıkları iri ve yağsız olurlar. Bu mevsim uskumru balığının çiroz yapmağa en eleverişli zamanıdır. İlk önceleri bu mevsimdeki uskumru balığına çiroz denmiş, kurutulmuş uskumru balığına da çiroz kurusu adı verilmiştir. Ancak zamanla bu isim kısaltılarak kurutulmuş uskumru balığına sadece çiroz denilmeğe başlanmıştır.

Yapılışı

Uskumru balıklarının içleri temizlendikten sonra tuzlanır ve 12 saat bekletilir. Daha sonra bir süzgeçte yıkanıldıktan sonra ipe dizilerek kurutulur. Eski İstanbul'da uskumru balığı bolca yakalandığı zamanlarda çirozlar Nisan veya Mayıs aylarında kurutulurdu. İstanbul'un sahil kenarlarında kurutulmakta olan çirozlar kentin görünümünün vazgeçilmez bir parçasıydı. Genellikle Rum balıkçıların yakaladıkları Uskumru balıklarıyla yaptıkları çiroz, Rumların 1950 yıllarında İstanbul'dan ayrılması ve Marmara Denizi'nde yakalanan balıkların azalması sonucu yaygınlığını kaybetti. Eski İstanbul'da çok yaygın olarak tüketilen çiroz günümüzde çok nadir olarak masalarda görülmektedir.

Çiroz salatası

Çirozun en yaygın yenilme biçimi çiroz salatasıdır. Çirozlar ızgara yapılarak ve kızartılarak pişirildikten sonra düz ve sert bir yüzeyde tokmakla dövülerek başları, derisi ve kılçıkları ayrılır. Didiklendikten sonra zeytinyağı, sirke ve limon suyu eklenerek servis yapılır.

Türk mutfağındaki balık yemekleri
Marmara mutfağı
İstanbul mutfağı

Çiroz (mutfak)


Jean Tokpa (* 1934 in Bahibli; † 18. Januar 2002 in Abidjan) war ein ivorischer Fußballspieler, der den größten Teil seiner Karriere bei französischen Profivereinen absolviert hat. In Frankreich wird sein Familienname auch des Öfteren Topka geschrieben.

Karriere
Jean Tokpa kam 1955 von Africa Sports National aus Französisch-Westafrika zum Zweitdivisionär SO Montpellier in das französische "Mutterland". Damit gehörte er zur "erste[n] Welle von Fußballern aus Westafrika, die ab Mitte der 1950er von französischen Vereinen verpflichtet wurden", weil sie bis 1962 nicht als Ausländer galten und somit nicht unter die entsprechende Beschränkung des französischen Verbands FFF fielen. Bei Montpellier wurde er umgehend zum Stammspieler, doch der Stürmer wies dort noch nicht jene Torgefährlichkeit auf, die ihn später auszeichnete. Der Klub beendete die Saison 1955/56 als Tabellenschlusslicht, musste dennoch nicht ins Amateurlager absteigen, weil dies seinerzeit im französischen Profiligabetrieb nicht vorgesehen war, und schaffte es ein Jahr darauf auf einen Platz im Mittelfeld der Division 2. Jean Tokpa hatte dabei einen so guten Eindruck hinterlassen, dass ihn René Dedieu, der Trainer des Erstligaaufsteigers Olympique Alès, in seine Mannschaft holte, und der Angreifer entfaltete auf diesem Niveau auch seine Torjägerqualitäten. In den beiden folgenden Saisons belegte er jeweils vordere Plätze unter den erfolgreichsten Schützen der Division 1: 1957/58 schoss er sich in diesem Klassement auf den siebten Rang (16 Treffer) und ein Jahr darauf – als Alès der Erstdivisionär mit den meisten afrikanischen Spielern war – gelangen ihm 15 Tore, was zu Platz 17 reichte.

Olympique allerdings stieg 1959 wieder in die zweite Liga ab; daraufhin verkaufte Alès' Präsident Jean Sadoul ihn an Racing Paris, damals eine der besten Adressen im französischen Fußball, ohne dass Jean Tokpa auch nur gefragt oder ihm gar ein Mitspracherecht eingeräumt worden wäre – eine in Zeiten, als nicht nur afrikanische Spieler nahezu "Sklaven ihres Vereins" waren (so Raymond Kopa noch 1963), durchaus übliche Vorgehensweise. Racings Trainer Pierre Pibarot ließ die Mannschaft extrem offensiv auftreten, wovon Tokpa insbesondere in seiner ersten dortigen Saison – er stand an der Seite von erfahrenen Angreifern wie Thadée Cisowski, Joseph Ujlaki und Pierre Grillet – enorm profitierte: 17 Treffer machten ihn 1959/60 zum zehntbesten Torjäger der Liga, und Racings dritter Rang war die bis dahin beste Platzierung, die er mit seinen Klubs erreicht hatte. In den folgenden beiden Spielzeiten wurde er mit der Hauptstadtelf sogar jeweils Vizemeister und verpasste insbesondere 1961/62 den Meistertitel nur um Haaresbreite; darin war Topka allerdings – wie in den folgenden drei Jahren auch – nur noch sehr sporadisch eingesetzt worden, und dementsprechend hießen Racings treffsicherste Schützen dieser Jahre Ujlaki, Marcel, Heutte, Van Sam, Milutinović oder Magny. Als die Mannschaft 1964 sogar in die Division 2 absteigen musste und er selbst auf diesem Niveau kaum noch Berücksichtigung fand, kehrte er 1965 nach Westafrika und zu Africa Sports National zurück. In Frankreich hatte Jean Tokpa insgesamt 133 Erstligaspiele mit 64 Treffern bestritten, in der zweiten Liga 57 Punktspiele (14 Tore).

Stationen
 bis 1955: Africa Sports National Abidjan
 1955–1957: SO Montpellier (in D2)
 1957–1959: Olympique Alès
 1959–1965: Racing Paris (1964/65 in D2)
 danach: Africa Sports National Abidjan

Palmarès
 Französischer Meister: Fehlanzeige, aber Vizemeister 1961, 1962

Literatur
 Marc Barreaud: Dictionnaire des footballeurs étrangers du championnat professionnel français (1932-1997). L'Harmattan, Paris 1998, ISBN 2-7384-6608-7
 Alfred Wahl/Pierre Lanfranchi: Les footballeurs professionnels des années trente à nos jours. Hachette, Paris 1995, ISBN 978-2-0123-5098-4

Weblinks
 Datenblatt Tokpas bei footballdatabase.eu

Anmerkungen und Nachweise

Fußballspieler (Africa Sports National)
Fußballspieler (HSC Montpellier)
Fußballspieler (Olympique Alès)
Fußballspieler (RC Paris)
Ivorer
Geboren 1934
Gestorben 2002
Mann

Jean Tokpa


Çoruh (,  Ch'orokhi, , Akampsis, , Ch'vorokh), Türkiye'nin kuzey-doğusundaki  Erzurum ili sınırları içerisindeki Mescit Dağları'ndan doğan bir nehirdir. Kelkit-Çoruh Fayı boyunca Bayburt, İspir, Tortum, Yusufeli ve Artvin şehirlerinden akarak Gürcistan'a ulaşır ve buradan; yani Batum'un hemen güneyinden, Türkiye-Gürcistan sınırının birkaç kilometre kuzeyinden, Karadeniz'e dökülür.

Havzası

Kaynağını Mescid Dağı'nın (3.255 m) batı yüzünden alır. Önce batı doğrultusunda akıp Bayburt ve İspir'den geçtikten sonra bir yay çizerek Yusufeli'nin Yokuşlu Köyü önünde Artvin il sınırlarına girer. Yusufeli, Artvin ve Borçka'nın içerisinden geçtikten sonra Borçka'nın Muratlı kasabasından geçerek burada il ve ülke sınırlarını terk eder ve Batum'da Karadeniz'e dökülür. (Kaynağından denize döküldüğü yere kadar uzunluğu 466 km.dir). Batum Limanı güneyinde Karadeniz'e dökülür. Türkiye topraklarında bulunan kısmı 442 km. iken, Gürcistan topraklarında kalan kısmı ise 24 km dir. Nehir Türkiye arazisinin %2,53'üne karşılık gelen 19.748 km³ havzaya sahiptir. Havza içinde ; Artvin,, Erzurum, Bayburt,  illerinin toprakları bulunur.

Çoruh Havzası'nın Tarih Öncesi Çağları
Eskiçağ Tarihi araştırmalarında yazının önemli bir ölçü olması, zaman olarak bizi bir sınırlamaya götürür. Tarih öncesi (Prehistorya) ile Tarihi çağlar (Historya) arasındaki bu sınır yazının ortaya çıkışı ile kendiliğinden çizilir. Yazılı ve yazısız tarih arasındaki sürece de Öntarih çağları (Protohistorya) denilmektedir. Yazı, Mezopotamya ve Mısır'da M.Ö. 3200–3000, Anadolu da
M.Ö. 2000 de, daha batıda İtalya'da ise M.Ö. 1000 yılında ortaya çıkmıştır. Yazı sayesinde, Eskidoğu (Eski Önasya ve Mısır) dillerinin çözülmesi ile sadece Eskibatıdan (Hellen ve Roma) ibaret olduğu zannedilen Eskiçağ Tarihinin kapsamı ve özelliklede zaman dilimi genişlemiştir. Tarih öncesi uygarlıklar; Paleolitik (Alt, Orta ve Üst), Mezolitik, Neolitik (Proto, Erken, Orta, Geç) Kalkolitik (Erken, Orta, Geç) ve Tunç Devri (İlk, Orta, Son) olmak üzere beş bölümde incelenir. Anadolu, Asya, Avrupa ve Afrika kıtaları arasında bağlantı sağladığı gibi verimli topraklara da sahiptir. Ayrıca yeraltı ve yerüstü zenginlikleri, akarsularının bolluğu, ikliminin elverişli olması sonucunda insanlık tarihinin her döneminde çeşitli uygarlıklara beşiklik etmiştir. Tarih öncesi çağlara ait yerleşmelere ve buluntulara bakıldığında havzanın yukarı ve orta kısımlarında bazı farklar göze çarpar. Havzanın özellikle yukarı kısmında tarih öncesi çağların hemen hemen tümünde yoğun iskânla karşılaşılırken havzanın ortasında en erken yerleşme ya da buluntular şimdilik İlk Tunç Çağına yerleştirilebilir.

Fiziki özellikleri
Toplam uzunluğu 431 km olan Çoruh'un 410 km'si Türkiye'de, 21 km'si Gürcistan'da bulunur. Çoruh'un debisi Mayıs ayında (569/529 m³/sn.) zirveye çıkar. Yıl boyunca en düşük debisi ise 53.09 m³/sn.'dir.  Yıllık ortalama debi 192 m³/sn, yıllık ortalama su taşıma kapasitesi 6,3 milyar m³'tür. Çoruh 1420 metrelik enerji üretilebilir düşü ile yüksek hidroelektrik potansiyeli barındırır. Nehir, yılda 5,8 milyon m³ tortulu (rusubat) Karadeniz'e taşımaktadır. Eğim %5'tir.

Kullanım
Çoruh Nehri'nde başta sazan ve kefal olmak üzere birkaç balık türü bulunur. Nehrin Yusufeli sınırları içerisinde seyreden 100 kilometrelik kısmı rafting ve kano gibi su sporları için en uygun ve en zorlu parkurları meydana getirmiştir. Çoruh Nehri'nin Artvin il sınırları içerisindeki uzunluğu 150 km olup 100 km'si Yusufeli sınırları içerisinde seyreder.

Barajlar ve hidroelektrik
DSİ'nin Çoruh üzerinde gerçekleştireceği 10 proje ile Türkiye'de üretilen elektriğin %8'si, hidroelektriğin %34'u Çoruh havzasında üretilecektir.

Hidroelektrik özel sektöre açıldıktan sonra; Çoruh ana kolda 10, Berta kolunda 2, Oltu kolunda 2, Barhal kolunda 1, Bardız kolunda 1 olmak üzere, toplam 16 baraj yapılması planlanmıştır. Ayrıca 157 adet nehir tipi hidroelektrik santrali planlanmaktadır.

Halihazırda Çoruh Nehri üzerindeki barajlar ile üretilen elektrik, Türkiye elektrik tüketiminin %1,38'ini karşılanmaktadır.

Kaynakça

Çoruh


Dejan Nastić (Bjelovar, 1926. — Beograd, 2008.) bio je srpski sveučilišni profesor, arhitekt, karikaturist i crtač stripa.

Rođen je u Bjelovaru 1926. godine. Kao ratni izbjeglica završio je Desetu mušku gimnaziju u Beogradu tijekom Drugoga svjetskoga rata, a Arhitektonski fakultet u Beogradu, gdje je postao asistent, a kasnije i redovni profesor.

Prve karikature objavljivao je u časopisu "Narodni student", a njegov najveći crtački uspjeh je strip "TV-Radojica", koji je redovno izlazio u Politikinoj Radio-Tv reviji od 1965. pa na dalje.

Nastićevo prvo značajno arhitektonsko djelo bio je motel u Lipovičkoj šumi nadomak Beograda (1969.). Zatim, projektira hotel na Divčibarama (1973.), a 1978. izvodi i svoje najznačajnije i najupečatljivije djelo - zgradu Prometnog fakulteta u Beogradu.

Preminuo je krajem 2008. godine u Beogradu.

Izvori

Srbijanski arhitekti
Srbijanski likovni umjetnici
Karikaturisti
Crtači stripa
Životopisi, Bjelovar
Životopisi, Beograd

Dejan Nastić


Altın, Au (Latince aurum'dan) sembolü ile gösterilen ve atom numarası 79 olan element. Saf halinde parlak, hafif kırmızıya çalan sarı renkli, yumuşak, sünek ve dövülgen bir metaldir. Altının parlak sarı rengi, asitlere karşı dayanıklılığı, doğada serbest halde bulunabilmesi ve kolay işlenebilmesi gibi özellikleri, insanların ilkçağlardan beri ilgisini çekmiştir.

Altın, parlak sarı rengi ve ışıltısıyla göz alan çok ağır bir metaldir. Üstelik kolay kolay tepkimeye girmeyen çok kararlı bir element olduğu için havadan ve sudan etkilenmez. Bu yüzden hiçbir zaman paslanmaz, kararmaz ve donuklaşmaz. Bir başka özelliği de saf haldeyken çok yumuşak olmasıdır; bu nedenle kolayca dövülerek biçimlendirilebilir. Altın bütün bu özellikleriyle tarih boyunca en kıymetli metallerden sayılmıştır.

Tarihçe
Tarihte bilinen kayıtlara göre Mısır hükümdarları zamanında MÖ 3200 yıllarında, altın darphanelerde eşit boyda çubuklar halinde çekilerek para olarak kullanıldı. Au sembolü Latince "altın" anlamına gelen aurum kelimesinden gelmektedir.

Peru'da MÖ 2000 yılına ait altın ziynet eşyaları kalıntılarına rastlanmış olup, Amerika kıtasındaki Aztekler ve İnkaların da altına tutkun oldukları bilinmektedir.

Altına önem veren eski medeniyetler arasında; Yunanları, İranlıları, Makedonları, Asurluları, Sümerleri ve Lidyalıları saymak yerinde olur.

MÖ 550 yıllarında Lidya Kralı Krezos, altını para olarak (sikke) bastırmış ve altının para olarak basılması ile de ticaret artmıştır. Şehirler zenginleşmiş ve dünya yeni bir refah dönemine girmiştir.

İskit ve Sarmatların (MÖ 1000) millî kahramanları konu alan altın toka yapımında ileri oldukları bilinmektedir. Dördüncü ve dokuzuncu yüzyıl aralarında ise altın kase, vazo işçiliğinde en güzel örnekleri vermişlerdir. Bu eserlerden bir kısmı New York, Morgan koleksiyonunda teşhir edilmektedir.

Türkler Müslümanlığı kabul ettikten sonra altından eşya yapımını azaltmışlardır. Altın eşyayı sadece süs olarak kullanmışlardır.

Türkiye'de Mersin, Antakya, Niğde, Balıkesir, Kütahya, Bursa, İzmir ve çevresinden çıkarılır.

Bulunuşu

Altın, dünyanın geniş bir bölümünde düşük konsantrasyonlarda bulunur. Yer küresinin tahminen 0,001 ppm (milyonda bir)ini teşkil eder. Kalaverit (Au2Te4), silvanit (Au2Ag2Te6) ve krennerit (Au8Te6) mineralleri olduğu gibi bakır ve kurşun minerallerinde de eser miktarları bulunabilir. Volkanik kuvarsların içinde, akarsuların kumlu yataklarında toz ve külçe halinde bulunur.

2006 sonu itibarı ile tarih boyunca çıkarılan altının 158.000 ton olduğu tahmin edilmektedir. Benzer bir görüş National Geographic dergisinin Ocak 2009 sayısında "Tüm tarih boyunca sadece 161.000 ton altın çıkarıldı, bu miktar iki olimpik havuzu doldurmaya ancak yetiyor." yorumu ile yer bulmuştur. Bahsedilen miktardaki altının hacmi kenarları 20,28 metre uzunlukta olan bir kübe eşittir. Eğer onsu 1000$'dan hesaplanırsa kübün değeri yaklaşık 5,2 trilyon dolar olacaktır.

Elde edilişi

Altın cevherleri, "metalik altın ihtiva eden cevherler" ve "bileşikleri halinde altın ihtiva eden cevherler" olarak sınıflandırılır.

Metalik altın içeren cevherlerden altın elde etmek için altın içeren küçük kuvars parçaları öğütme değirmenlerinde hamur haline getirilir. Bu hamur içinde altın tanecikleri kolloidal halde dağılır. Buradaki ürün malgama tekniği ile ayrıştırılır. Malgamalanmış hamurun konsantrasyonu arttırılarak çok seyreltik sodyum siyanür çözeltisiyle işlenir. Sodyum siyanür altın ile reaksiyona girerek kompleks bileşik meydana getirir:

4 NaAu(CN)2 + 4 NaOH → 4 Au + 8 NaCN + 2 H2O + O2

Kompleks bileşikteki altın metalik çinko ile çöktürülür:

2 Na + 2 Au(CN)2 + Zn → 2 Au + Na2Zn(CN)4

Bu çökeltideki altın ve gümüş dışındaki maddeler, Kal metoduyla alınır. Gümüş de nitrik ve sülfürik asit etkisiyle çözülerek geriye saf altın kalır.

Bileşikleri

Altın bileşiklerinde +1 ve +3 değerlikli halde bulunur. Bütün bileşiklerinden kolayca metalik hale indirgenebilir.

Altının, AuCl, Au2S, AuCN gibi +1 değerlikli bileşikleri sulu çözeltilerde kararsız olup, +3 değere yükseltgenir veya metalik hale indirgenir. Bununla beraber sodyum ve potasyum siyanür ile verdiği kompleks tuzlarının sulu çözeltileri hazırlanabilir ve endüstride özellikle kaplamacılıkta kullanılır.

Organik tuzları da bilinmekte olup kararsızdırlar.

Altının +3 değerlikli bileşikleri genellikle kararlıdır.

AuCl3 su, alkol ve eterde çözünür, fotoğrafçılıkta ve kaplamada kullanılır.

AuBr3 alkol ve eterde çözünür. Bazı kimyasal analizlerde kullanılır.

Altın hidroksit, Au(OH)3, ışığa karşı hassas kahverengi bir tozdur. Suda çözünmez, hidroklorik asit ve diğer asitlerde çözünür. Yaldız yapımı ve kaplamacılıkta kullanılır.

Altının organik bileşikleri genellikle dialkil tuzlarıdır. Bu tuzlar R2AuX şeklindedir. Burada R organik molekül X ise halojen, kükürt, azot veya oksijendir.

Kullanılışı

Bugüne kadar yeryüzünden çıkarılan bütün altının yarıdan fazlası hükûmetlerin ve merkez bankalarının elindedir. Gerek her ülkede kâğıt para emisyonunun güvencesi olarak, gerek milletlerarası bir ödeme aracı olarak eskiden beri büyük önem taşıyan altın, metalle çalışan zanaatkârların gözünde de değerini korumaktadır. Kuyumculukta altının genellikle gümüşlü, paladyumlu, bakırlı veya platinli alaşımları çok kullanılır.

Elektrik iletkenliği yüksek (gümüş ve bakırdan sonra) ve kolayca kimyasal tepkimeye girmeyen altın en çok elektrik ve elektronik sanayilerde bağlantıların, terminallerin, baskı devrelerinin, transistörlerin ve yarı iletken sistemlerin kaplanmasında kullanılır. Üstüne düşen kızılötesi ışınların yaklaşık yüzde 98'ini yansıtarak geri çevirebilen ince altın levhalar, uzay elbiselerinin başlığındaki göz deliklerinde zararlı ışınlardan korunmayı ve sun'i uyduların yüzeylerinde sıcaklığın denetlenebilmesini sağlar. Büyük büro binalarının pencerelerinde de gene ince levhalar halinde altın kullanılması, yalnız estetik açısından değil, bu yansıtıcı yüzeyin çevreyle ısı alış-verişini büyük ölçüde azaltmasından kaynaklanır. Lal camlara parlak kırmızı rengini veren, camsı kütlenin içinde kolloidal halinde dağılmış olan çok az miktardaki altındır. Ancak insanlar çoğunlukla takı ve süs eşyası içinde kullanır.

Alaşımları

Altının bazı özelliklerini (kullanış gayesine göre) değiştirmek için çeşitli alaşımları yapılır.

Altın-gümüş alaşımları

 %75 altın, %25 gümüş alaşımı yeşil renkte olup mücevher yapımında kullanılır.
 %40 altın %60 gümüş alaşımı serttir.

Altın-nikel alaşımı
Mücevher yapımında kullanılan beyaz altının esasını teşkil eder. Bu alaşımda %80 altın, %16 nikel, %3 çinko ve %1 bakır kullanılır.

Altın-bakır alaşımı

Para basımında yaygın olarak kullanılır. Kolayca işlenebilir.

Altın-paladyum alaşımı

Kolayca işlenebilir. En fazla sertlik gösterenler %60-65 paladyum ihtiva edenlerdir. Düşük sıcaklıklardaki yüksek direnci sebebiyle potansiyometre yapımında kullanılır.

Altın ayarı

Altının kimyadaki saflığı "yüzde" ile, mücevhercilikteki saflığı ise "karat" veya "ayar" terimleriyle ifade edilir. Buna göre 24 ayar (veya karat) altın %100 saf altını, 22 ayar ise %91,6ü saf altını ifade etmektedir. 22 ayar altının %8,4'ü diğer metaller ile tamamlanmıştır. Altına gümüşün ilavesi yeşilimsi, nikel ve platinin ilavesi beyaz, çinkonun ilavesi sarı ve bakır ilavesi de bakır miktarına göre sarıdan kırmızıya kadar değişen renkler kazandırılabilir.

%100 saf altın doğada bulunmayıp, en saf altın binde 999,9 saflıktadır. 18 ayar altın %75,14 oranında, 14 ayar altın %58,5 oranında altın içerir. Tamamlayıcı metalin gümüş ağırlıklı olması durumunda kuyumculuk sektöründe yeşil altın denilen, halk arasında sarı altın denilen renk yakalanır. Tamamlayıcı metalin bakır ağırlıklı olması durumunda kırmızı altın denilen renk yakalanır. Beyaz altın ise beyaz renge yakın çeşitli metallerin tamamlayıcı olarak kullanılmasıyla ortaya çıkar. Beyaz altın, üretim sonunda kirli beyaz bir renge sahiptir, Rodyum kaplanmasıyla tam beyaz renge kavuşur.

Altın işi

Altından yapılan heykel, kap, kacak, mücevher süsleme ve paraların hepsine verilen ad. Altın metallerin en yumuşağı ve en kolay biçimlendirilebilenidir. 10 g altın dövülerek 11 m²'lik ince bir levha veya çekilerek 570 m uzunluğunda ince bir tel elde edilebilir. En rahat çalışılabilen metal olarak kalemle işlenerek, kakılarak, dövülerek, oyularak, kabartılarak, dökülerek varak haline getirilip ahşap, metal, deri ve parşömen  başka eşyaları kaplamada da kullanılmıştır.

Altın suyu

Kral suyu olarak da bilinir. Hacimce bir birim derişik nitrik asit ile üç birim derişik hidroklorik asitten oluşan karışımdan meydana gelir. Bu karışım altını çözebildiğinden altın suyu adı verilmiştir.

Altın suyu (veya kral suyu), kimyasal çözme işlemlerinde bazı demir cevherlerini, fosfatlı kayaçları, curufları, nikel-krom alaşımlarını, antimonu, selenyumu ve cıva, arsenik, kurşun ve kobalt sülfürleri, çözünürlüğü az olan sülfürleri çözmek için kullanılır.

Altın Standardı Sistemi

Standart para biriminin, belirli bir ağırlıkta altın olarak kabul edildiği veya para değerinin belli ağırlıkta altının değerine denk tutulduğu para sistemi. Ülke içinde altın standardının benimsenmesi, milletlerarası seviyede de altın standardının uygulanması sonucunu getirir. Altın standardında ya altın sikkeler kanuni olarak para dolaşımına girer veya kâğıt para, istendiğinde sabit bir fiyatla altına çevrilebilir.

Hiçbir ülkede altın standardı uygulanmasa da milletlerarası seviyede altın standardı sistemi yürürlükte kalabilir. Bu durumda, ya altının kendisi veya sabit fiyat üzerinden altına çevrilebilen bir para birimi milletlerarası ödeme aracı olarak kullanılır. Bu sistemde, ülkeler arasındaki döviz kurları sabittir. Döviz kurları, altının bir ülkeden ötekine taşınma maliyetini aşarak sabit altın paritesinin üzerine çıkar veya altına düşerse, kurlar resmi seviyeye dönünceye kadar, ülkeden ülkeye büyük miktarlarda altın sikke ve külçe giriş veya çıkışı gerçekleşir.

Altın standardı ilk defa 1821'de İngiltere'de kondu. Birçok devre geçirdikten sonra 1937'ye gelindiğinde tam altın standardını sürdüren hiçbir ülke kalmadı. II. Dünya Savaşı sonrasında, döviz kurlarının genellikle dolara veya altına göre ayarlandığı bir sisteme geçildi. 1958'de yeniden bir tür altın standardı sistemine dönüldü. Buna göre, önde gelen Avrupa ülkeleri milletlerarası ödemelerde kendi paralarının altına veya dolara serbestçe çevrilebilirliğini garanti ediyorlardı. Millî seviyede altın standardına dönüş ise hiç görülmedi.

Altın tarih öncesi çağlardan beri değerli olduğu bilinmektedir. O ve ilk metal insanlar tarafından kullanılmış olabilir süsleme ve ritüeller için değerli oldu. Gibi erken olarak MÖ 2600 olan kral Tushratta Mitanni ve "daha fazla kir bol" Mısır olduğunu iddia altın, tarif gelen Mısır hiyeroglif. [21] Mısır ve özellikle Nubia onları büyük altın için alanlarda üretim yapmak için kaynaklar vardı tarihinin çok. Erken bilinen harita Torino Papirüsü Haritası olarak bilinir ve yerel jeoloji endikasyonları ile Nubia bir altın madeni birlikte planını gösteriyor. Ilkel çalışma yöntemleri Strabon tarafından açıklanan ve ateş-ayar bulunmaktadır. Büyük mayın da Kızıldeniz genelinde şu anda Suudi Arabistan olduğunu oluştu.

Altın Post efsanesi, antik dünyada placer mevduat gelen tuzak altın tozu için fleeces kullanımı anlamlara gelebilir. Altın sık sık Eski Ahit'te, Genesis 2:11 ile Havilah () başlayan ve belirtilen Matta Yeni Ahit'in ilk bölümlerde magi ve hediyeler bulunmaktadır. Vahiy 21:21 The Book of kristal açık olarak sokaklarda "saf altından yapılmış, sahip olarak" Yeni Kudüs şehri tanımlar. Güney-doğu Karadeniz köşesinde onun altın ünlenmişti. Sömürü Midas bir zaman ve bu altın muhtemelen MÖ 610 yılında Lidya, dünyanın ilk sikkeleri olduğu kurulmasında önemli olduğunu tarih söyleniyor. 6. veya 5. yüzyıl, Chu (devlet) Gönderen Ying Yuan sirküle, kare altın bir tür.

Romalılar büyük ölçekli hidrolik madencilik yöntemleri kullanarak tarihinde İspanya özellikle MÖ 25 itibaren altın çıkarma ve Romanya'da MS 150 itibaren için yeni yöntemler geliştirdi. Bir onların en büyük mayın Las Medulas de León (İspanya), where yedi uzun su kemerleri bunların büyük bir alüvyon mevduat en yıkamak için etkin oldu. Transilvanya içinde Rosia Montana de mayınlar da çok büyük oldu ve çok yakın zamana kadar, hala opencast yöntemlerle mayınlı. Ayrıca İngiltere, Dolaucothi de placer ve sert-rock mevduat gibi küçük mevduat kullandı. Onlar kullanılan çeşitli yöntemler de Yaşlı Pliny tarafından Naturalis Historia ilk yüzyıl sonlarına doğru yaptığı yazılı ansiklopedi açıklanmıştır.

Mali İmparatorluğu'nun Afrika'daki altın geniş tutarlar için eski dünya çapında ünlenmişti. Mansa Musa, imparatorluk (1312-1337) hükümdarı Mekke'ye onun büyük hac için eski dünya genelinde 1324 yılında ünlü oldu. O Kahire ile Temmuz 1324 yılında vefat ettiğinde, şüphelinin bir deve tren eşlik etti, insanların dahil binlerce ve yaklaşık yüz deve. O uzak olduğu için bir on yıl içinde Mısır'da fiyat depresyona çok fazla altın verdi.

En çok altına sahip ülkeler
Altın kaynaklarının dağılımı ile sahip olunan altın miktarı büyük paralellik göstermemektedir. Dünya'daki altın rezervinin en fazla olduğu ülkeler ve rezerv yüzdeleri sırası: Avustralya (% 17), Rusya (% 14), Güney Afrika Cumhuriyeti (% 10,5), Amerika Birleşik Devletleri (% 5), Endonezya (% 5). 2018'de dünyada en çok altına sahip olan ülkeler ise sırasıyla şu şekildedir:

Kaynakça

Altın bileşikleri
Altın madenciliği
Elementler
Kübik mineraller
Elektrik iletkenleri
Soy metaller
Kıymetli metaller
Geçiş metalleri
Diş malzemeleri

Altın


Anne Shelton (10 de noviembre de 1923 – 31 de julio de 1994) fue una popular cantante británica, recordada por sus canciones fuentes de inspiración para los soldados, tanto retransmitidas por emisoras radiofónicas como cantadas en persona en bases militares durante la Segunda Guerra Mundial. Shelton fue además la cantante original que en el Reino Unido interpretó la canción "Lili Marleen".

Inicios
Su verdadero nombre era Patricia Jacqueline Sibley, y nació en Dulwich, Londres. Empezó a cantar a los trece años de edad, y a los quince ya tenía un contrato para grabar en solitario.

Carrera de cantante
En 1942, Shelton empezó a actuar en bases militares de Inglaterra y, cuando su fama fue en ascenso, le ofrecieron su propio programa radiofónico, Calling Malta, que se emitió a lo largo de cinco años. En 1944 fue invitada a cantar con la Orquesta de Glenn Miller y, aunque algunas de sus actuaciones fueron grabadas, ninguna sobrevivió completa. Miller invitó a Shelton a seguir con su banda y viajar a Versalles, Francia, a fin de interpretar una serie de conciertos, pero ella declinó la oferta a causa de compromisos previos en el Reino Unido, lo cual fue una suerte, ya que el avión de Miller se estrelló poco después de hacer los espectáculos.

Sin embargo, Shelton pronto actuó con otro estadounidense: Bing Crosby. Crosby y Shelton actuaron juntos en el show radiofónico "Variety Bandbox", y posteriormente cantaron a dúo las canciones "Easter Parade" y "I'll Get By". En 1948 grabó "If You Ever Fall in Love Again", escrita por el compositor irlandés Dick Farrelly, conocido por su canción "Isle of Innisfree", también grabada por Shelton. En 1949 Shelton empezó a dirigir su carrera a los Estados Unidos, interpretando un par de éxitos, "Be Mine" y "Galway Bay," a partir de los cuales dos años más tarde hizo su concierto inaugural en América.

Shelton consiguió un N.º. 1 en 1956 en el Reino Unido con "Lay Down Your Arms", con ingeniería de audio de Joe Meek. También consiguió un Top 10 en 1961 con su versión de "Sailor".  Ese mismo año participó en el concurso de la BBC Television "Eurovision: Your Country Needs You", la selección para participar en el Festival de la Canción de Eurovisión. Su tema, "I Will Light a Candle", consiguió el cuarto lugar. Shelton hizo otro intento en Eurovision en 1963 con "My Continental Love", siendo de nuevo cuarta.

Además de cantar y actuar en varias películas, entre ellas Miss London Ltd. (1943), Shelton también actuó en varias Royal Variety Performance. En una ocasión en su carrera fue acompañada por su hermana, Jo Shelton, también una popular cantante. Además, Shelton tuvo una interesante actuación en 1973 en un episodio de The Benny Hill Show, donde cantó "Put Your Hand In The Hand", una canción del grupo Ocean que había sido un éxito en 1971 en los Estados Unidos, y a la que la cantante le cambió un verso para describir la positiva influencia de su padre en su familia.

Shelton nunca fue capaz de conseguir un gran éxito, pero conservó su popularidad cantando en conciertos y actuando en shows hasta el momento de su muerte el 31 de julio de 1994. Tras su muerte se publicaron numerosos discos recopilatorios, incluyendo títulos como Early Years: Lili Marlene y At Last: The Very Best.

Vida personal
Shelton se casó con David Reid, un capitán de corbeta de la Royal Navy, en 1958. Ella falleció en Herstmonceux, Inglaterra, en 1994 a causa de un infarto agudo de miocardio, y fue enterrada en el Cementerio Brenchley Gardens en el sureste de Londres.

Honores
En 1990 fue nombrada oficial de la Orden del Imperio Británico (OBE) por su trabajo con la organización caritativa 'Not Forgotten Association', dedicada a los soldados discapacitados en cualquier guerra.

Referencias

Enlaces externos

Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Cantantes de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Oficiales de la Orden del Imperio Británico
Actrices de Inglaterra

Anne Shelton


"Muslims" (Serbo-Croatian Latin and , Serbo-Croatian Cyrillic and ) is a designation for the ethnoreligious group of Serbo-Croatian-speaking Muslims and people of Muslim heritage, inhabiting mostly the territory of the former Socialist Federal Republic of Yugoslavia. The term, adopted in the 1971 Constitution of Yugoslavia, groups together a number of distinct South Slavic communities of Islamic ethnocultural tradition. Prior to 1993, a vast majority of present-day Bosniaks self-identified as ethnic Muslims, along with some smaller groups of different ethnicity, such as Gorani and Torbeši. This designation did not include Yugoslav non-Slavic Muslims, such as Turks, some Romani people and majority of Albanians.

After the breakup of Yugoslavia, a majority of the Slavic Muslims of Bosnia and Herzegovina adopted the Bosniak ethnic designation, and they are today constitutionally recognized as one of three constituent peoples of Bosnia and Herzegovina. Approximately 100,000 people across the rest of the former Yugoslavia consider themselves to be Slavic Muslims, mostly in Serbia. They are constitutionally recognized as a distinct ethnic minority in Montenegro.

History

The Ottoman conquests led to many autochthonous inhabitants converting to Islam. Although nationalist ideologies appeared among South Slavs as early as the 19th century, as with the First and Second Serbian Uprising and the Illyrian movement, national identification was a foreign concept to the general population, which primarily identified itself by denomination and province. The emergence of modern nation-states forced the ethnically and religiously diverse Ottoman Empire to modernise, which resulted in the adoption of several reforms. The most significant of these were the Edict of Gülhane of 1839 and Imperial Reform Edict of 1856. These gave non-Muslim subjects of the Empire equal status and strengthen their autonomous Millet communities.

There was a strong rivalry between South Slavic nationalisms. Vuk Karadžić, then the leading representative of Serbian nationalism, considered all speakers of the Štokavian dialect, regardless of religious affiliation, to be Serbs. Josip Juraj Strossmayer, the Croatian Catholic bishop and his People's Party advocated the idea of South Slavic unity, while Ante Starčević and his Party of Rights sought to restore the Croatian state on the basis of the so-called historical right, considering Bosnian Muslims as Croats. In both Croatian and Serbian national ideology, the territory of the Bosnia vilayet was of great importance because both wanted to incorporate it into their future national states. From their point of view, Bosnian Muslims were Croats or Serbs who converted to Islam. In 1870, Bosnian Muslims made up 42.5 percent of the population of the Bosnia vilayet, while Orthodox were 41.7 and Catholics 14.5 percent. Which national state would get the territory of the Bosnia vilayet thus depended on who the Bosnian Muslims would favour, the Croats or the Serbs.

In Bosnia and Herzegovina at that time, the population did not identify with national categories, except for a few intellectuals from urban areas who claimed to be Croats or Serbs. The population of Bosnia and Herzegovina primarily identified itself by religion, using the terms Turk (for Muslims), Hrišćani (Christians) or Greeks (for the Orthodox) and "Kršćani" or Latins (for the Catholics). Furthermore, the Bosna vilayet particularly resisted the reforms, which culminated with the rebellion of Husein Gradaščević and his ayans in 1831. Reforms were introduced in Bosnia and Herzegovina only after Omer Pasha Latas forcibly returned the province to the sultan's authority in 1850. The reforms marked the loss of the influence of the ulama (the educated clergy), Sharia was no longer used outside of family matters, and a system of public education was introduced, in addition to religious education. The reforms marked the beginning of journalism and the establishment of modern political institutions, and ultimately the establishment of a provincial assembly in 1865, in which non-Muslims also sat.

The revolt of the Bosnian ayans and the attempted formulation of provincial identity in the 1860s are often portrayed as the first signs of a Bosnian national identity. However, Bosnian national identity beyond confessional borders was rare, and the strong Bosnian identity of individual ayans or Franciscans expressed at that time was a reflection of regional affiliation, with a strong religious aspect. Christians identified more with the Croatian or Serbian nation. For Muslims, identity was more related to the defence of local privileges, but it did not call into question the allegiance to the Ottoman Empire. The use of the term "Bosniak" at that time did not have a national meaning, but a regional one. When Austria-Hungary occupied Bosnia and Herzegovina in 1878, national identification was still a foreign concept to Bosnian Muslims.

After World War II, in the Socialist Federal Republic of Yugoslavia, the Bosnian Muslims continued to be treated as a religious group instead of an ethnic one. Aleksandar Ranković and other Serb communist members opposed the recognition of Bosniak nationality. Muslim members of the communist party continued in their efforts to get Tito to support their position for recognition. Nevertheless, in a debate that went on during the 1960s, many Bosnian Muslim communist intellectuals argued that the Muslims of Bosnia and Herzegovina are in fact a distinct native Slavic people that should be recognized as a nation. In 1964, the Fourth Congress of the Bosnian branch of the League of Communists of Yugoslavia assured their Bosnian Muslim membership the Bosnian Muslims' right to self-determination will be fulfilled, thus prompting the recognition of Bosnian Muslims as a distinct nation at a meeting of the Bosnian Central Committee in 1968, however not under the Bosniak or Bosnian name, as opted by the Bosnian Muslim communist leadership. As a compromise, the Constitution of Yugoslavia was amended to list "Muslims" in a national sense; recognizing a constitutive nation, but not the Bosniak name. The use of Muslim as an ethnic denomination was criticized early on, especially on account of motives and reasoning, as well as disregard of this aspect of Bosnian nationhood. Following the downfall of Ranković, Tito had also changed his view and stated that recognition of Muslims and their national identity should occur. In 1968 the move was protested in the Serbia and by Serb nationalists such as Dobrica Ćosić. The change was opposed by the Macedonian branch of the Yugoslav Communist Party. They viewed Macedonian speaking Muslims as Macedonians and were concerned that statewide recognition of Muslims as a distinct nation could threaten the demographic balance of the Macedonian republic.

Sometimes other terms, such as Muslim with capital M were used, that is, "musliman" was a practicing Muslim while "Musliman" was a member of this nation (Serbo-Croatian uses capital letters for names of peoples but small for names of adherents).

The election law of Bosnia and Herzegovina as well as the Constitution of Bosnia and Herzegovina, recognizes the results from 1991 population census as results referring to Bosniaks.

Population

 In Serbia, according to the 2011 census there were 22,301 Muslims by nationality, 145,278 Bosniaks as well as few Serb Muslims (ethnic Serbs who are Muslims (adherents of Islam) by their religious affiliation).
 In Montenegro census of 2011, 20,537 (3.3%) of the population declared as Muslims by nationality; while 53,605 (8.6%) declared as Bosniaks; while 175 (0.03%) Muslims by confession declared as Montenegrin Muslims. Muslims and Bosniaks are considered as a two separate ethnic groups, and both of them have their own separate National Councils. Also to mention, many Muslims consider themselves as Montenegrins of Islamic faith. National Council of Muslims of Montenegro insists their mother tongue is Montenegrin.
 In 2002 Slovenia census, 21,542 persons identified as Bosniaks (thereof 19,923 Bosniak Muslims); 8,062 as Bosnians (thereof 5,724 Bosnian Muslims), 2,804 were Slovenian Muslims. while 9,328 chose Muslims by nationality.
 In North Macedonia, the census of 2021 registered 16,042 (0,87%) Bosniaks and 1,187 (0.13%) Muslims by ethnicity. There are also 455 identified as Macedonian Muslims, separate of the 4,178 Torbeši, a minority religious group within the community of ethnic Macedonians who are Muslims by religious affiliation. It is also important to note that most Torbeši were declared as Muslims by nationality prior to 1990.
 In Croatia, according to the census of 2011 there were 6,704 Muslims by nationality, 27,959 Bosniak Muslims, 9,594 Albanian Muslims, 9,647 Croat Muslims and 5,039 Muslim Roma. The Bosniaks of Croatia are the largest minority practicing Islam in Croatia.

See also

 Bosniaks
 Gorani people
 Serb Muslims
 Croat Muslims
 Torbeši
 Bulgarian Muslims
 Pomaks
 Cultural Muslims

Footnotes

References

Further reading

External links

 Central Organization of Muslims in Montenegro (official pages)
 Council of Muslims in Montenegro (official pages)
 The Voice of Muslims in Montenegro (official pages)

Ethnoreligious groups
Slavic ethnic groups
Muslims by ethnicity
Ethnic groups in Bosnia and Herzegovina
Ethnic groups in Croatia
Ethnic groups in Montenegro
Ethnic groups in North Macedonia
Ethnic groups in Serbia
Ethnic groups in Slovenia
Ethnic groups in Vojvodina
Socialist Federal Republic of Yugoslavia
South Slavs
Bosniak history
Ethno-cultural designations
History of Sandžak

Muslims (ethnic group)


Tykocin (en yiddish: טיקטין, Tiktin) est une ville polonaise de la voïvodie de Podlachie et du powiat de Białystok, située au nord-est de la Pologne, à  à l'ouest de Białystok. La ville compte actuellement un peu moins de .

En , Tykocin est occupée par l'armée allemande, avant d'être remise à l'Union soviétique, comme prévu par le protocole secret du Pacte germano-soviétique. Elle est reconquise par l'armée allemande en  après le déclenchement de l'opération Barbarossa.

Au , la communauté juive de Tykocin est une des plus importantes communautés juives de Pologne, en raison des privilèges accordés par les propriétaires successifs de la ville. Lors des différents partages de la Pologne, la ville va perdre son importance au profit de Bialystok et la communauté juive va se réduire. À la veille de la Seconde Guerre mondiale, on compte près de  représentant 44 % de la population de la ville. La quasi-totalité des Juifs de la ville, hommes, femmes et enfants sont massacrés par les nazis en deux jours les 25 et  dans la forêt de Łopuchowo,

Histoire des juifs à Tykocin

: Les débuts de la communauté juive
Tykocin est un des plus importants centres juifs dans la république des Deux Nations. Au , la communauté est considérée comme la seconde en importance après celle de Cracovie.

Les premiers Juifs se sont installés à Tykocin en 1522, quand la ville, sous le gouvernement lituanien, est la propriété héréditaire de la famille Gasztołd. Ils s'installent dans la plus vieille ville de Podlasie, en vertu d'un privilège accordé par Olbracht Gasztołd, un grand chancelier de Lituanie et futur gouverneur provincial des provinces de Wilno et de Trakai. 10 Juifs de Grodno vont s'installer dans le district de Kaczorowo, situé à l'ouest du marché de la ville et au-delà du pont sur la rivière Motława. Selon l'historien Wojciech Roszkowski, ils ont l'autorisation d'installer des boutiques et de développer leur commerce selon leur volonté. Gasztołd octroie aux Juifs un terrain situé sur une ile entourée d'un étang, facile à défendre, pour y construire une synagogue et aménager un cimetière sur une butte voisine.

Le premier rabbin, Dawid est décrit comme un docteur, c'est-à-dire une personne cultivée.

En raison d'autres privilèges accordés en 1536 par Gosztołd, aux Juifs de Tykocin, les membres de la communauté juive ne dépendent pas des autorités de la ville mais restent sous la juridiction exclusive du propriétaire de la ville. Ces privilèges sont confirmés en 1576 par le roi Étienne Báthory, qui accorde en plus la permission aux Juifs de Tykocin de commercer dans toutes les villes et villages royaux ainsi que sur les terres privées appartenant à des nobles ou au clergé.

La situation de Tykocin à la croisée de routes commerciales et l'importance de la rivière Narew comme artère de communication reliant le grand-duché de Lituanie à Dantzig et aux marchés de l'ouest, contribue au développement du négoce. Les Juifs locaux qui habitent le quartier de Kaczorowo, se sont spécialisés dans le commerce du sel, des épices et des textiles aussi bien à l'échelle locale, nationale qu'internationale, ainsi que dans les opérations financières. À titre d'exemple: en 1537, le représentant des marchands de Tykocin à Moguilev achète du suif et le transporte à Varsovie; en 1541, Ilja Mosiejewicz Doktorowicz effectue des transactions avec les négociants de Nuremberg; Aron Bosko est actif sur les marchés de Wilno, Kowno, Poznań et Lublin. À cette époque les Juifs de Tykocin deviennent impliqués dans la collecte des taxes douanières ainsi que des impôts pour le duc et le trésor royal, une entreprise très lucrative.

Quand la Podlachie est incorporée à la couronne, Tykocin devient la propriété royale héréditaire de Sigismond II Auguste. Celui-ci fait bâtir un château défensif. On considère cette période comme l'âge d'or du développement de Tykocin. La ville est alors habitée par plusieurs douzaines de familles juives, représentant près de 15 % de la population totale de la ville.  Le quartier habité par les Juifs s'étend progressivement vers le centre de la ville. La communauté juive s'agrandit de façon significative et devient le centre administratif et religieux (Galil Tiktin) d'un territoire s'étendant jusqu'aux villes de Siemiatycze, Orlej, Boćki, Zabłudow, Choroszcz et Gródek, qui acceptent d'être sous sa juridiction. La communauté locale envoie ses représentants au Conseil des Quatre Pays, réunissant les Juifs de la couronne, ce qui donne une indication de l'importance de la communauté.

Tykocin est reconnu comme un centre important culturel et d'étude talmudique. De nombreux rabbins et experts en Torah renommés vivent à Tykocin, comme Mordechaj Tiktiner, Szmuel Eliezer Eidels connu sous le nom de Maharsha et Aron Chari. C'est aussi le lieu de naissance de Rebecca bat Meir Tiktiner, une des filles du rabbin Meir Tiktiner, une érudite juive écrivant en hébreu et en yiddish et l'autrice d'un livre intitulé Meneket Rivke (La nourrice de Rebecca) sur le rôle de la femme juive et sa place dans le système social de l'époque, ainsi que sur l'éducation des enfants. Le livre est publié après sa mort, en 1609 à Prague, puis en 1618 à Cracovie, et se diffuse dans l'Europe de l'Ouest grâce à Konrad Luft de Nuremberg, l'auteur de la thèse intitulée De Rebecca Polona eruditorum in gente Judaica Foeminarum rariori exemplo publiée en 1719; le chant de Rebeka pour la fête de Sim'hat Torah a été conservée jusqu'à nos jours. Rebecca Tiktiner est une personne exceptionnelle car à son époque les femmes n'apprennent pas la Torah et ne sont pas impliquée dans l'éducation des enfants.

: l'âge d'or de la communauté

Au , les considérables privilèges et libertés des Juifs de Tykocin sont confirmés par Sigismond Vasa en 1601, par Ladislas IV Vasa en 1633 et en 1639, et par Jean II Casimir Vasa en 1650. En 1642, une nouvelle synagogue de style baroque est construite à la place d'une ancienne synagogue en bois, au centre de Kaczorowo, édifiée probablement sur le modèle de la synagogue défensive de Pinsk. La synagogue toujours debout, abrite actuellement un musée juif. Au , la synagogue de Tykocin est la synagogue la plus grande et la plus imposante de Pologne après celle de Cracovie. En 1522, un cimetière est fondé, qui est actuellement un des plus vieux cimetières préservés de Pologne.

Lors du Déluge suédois en 1660, la ville y compris le quartier juif, est très largement détruite, mais la synagogue en brique survit.

Quand Tykocin devient une ville privée en 1661, tout d'abord comme propriété de l'hetman de la cour Stefan Czarnecki, puis de la famille Branicki, elle reste une des communautés les plus riches de Podlachie et de la Mazovie du nord-est. Les Juifs de Tykocin vivent principalement du commerce et de l'artisanat, ainsi que du prêt sur gage. Des confréries juives existent sur le modèle des guildes chrétiennes. La confrérie des tailleurs est particulièrement puissante et possède sa propre synagogue et cour.
Comme écrit Wroczyńska i Lechowski:
Le rôle dominant des Juifs de Tykocin parmi les communautés juives de Podlachie, et d'une partie de la Mazovie et de la Lituanie, est relié à l'expansion économique à l'intérieur et à l'extérieur de la ville. Les commerçants juifs monopolisent l'ensemble du commerce local et étranger. Ils maintiennent des contacts avec Dantzig, Königsberg et Breslau. Ils importent différentes marchandises, comme des habits, du textile, des céréales, des produits coloniaux, du métal et des produits chimiques, du poisson principalement des harengs de la Baltique, du vin et de la vodka. Les marchands les plus riches dans la seconde moitié du  sont: Gołdowie, Choroszuchowie, Siemiatyccy et Surascy. Les mêmes familles sont aussi impliquées dans le prêt sur gage, le crédit, les transactions monétaires, qui sont des opérations très lucratives. Les représentants de ces familles occupent aussi des postes au sein de la direction de la communauté juive (kehilla), ce qui leur assure une position élevée dans la ville.
La communauté juive de Tykocin contrôle des secteurs économiques définis par le propriétaire, comme la production et la vente de bière et de vodka, la vente de viande, le tannage, les auberges et la location de terres et parfois de villages entiers.

Au , de nombreux talmudistes renommés habitent Tykocin, comme Menachem Dawid ben Icchak, Joshua Höschel ben Joseph, Elijahu Szapira et Szalom Eliezer Rokeach.
Dans la première moitié du , de nombreuses querelles éclatent entre polonais et Juifs lituaniens. En 1739, une fausse accusation met en cause des Juifs lituaniens qui auraient converti des chrétiens de force. Après un long interrogatoire, les accusations sont rejetées.

Vers la fin du , la population juive représente la moitié de la population totale de la ville. Lors des partages de la Pologne, en raison de la politique des occupants, Tykocin perd sa position dominante en faveur de Białystok, et la ville commence à décliner. Les routes commerciales sont modifiées. Pendant l'occupation prussienne (1795-1807), les taxes sont considérablement augmentées et il devient interdit de changer de profession. Les Juifs ont l'obligation de prendre un nom de famille. Quand Tykocin passe sous domination russe, l'autonomie de la communauté juive est significativement réduite.

Le  et l'entre-deux-guerres: problèmes économiques et antisémitisme
Le négoce du bois est alors le secteur d'activité le plus important de la communauté juive. Au tournant du , Tykocin devient aussi le centre de la production de talit. Lewi Lejb, dénommé le roi du talit, s'installe en ville et ouvre une usine de tissage. Un de ses tisserand, Icchak Zvi Świeczkowski, lui vole son secret de fabrication et s'installe aux États-Unis où il commence à commercialiser les fameux talits de Tykocin.

En raison d'une restriction des droits civiques et d'une stagnation économique dans le courant du , de nombreux Juifs de Tykocin émigrent principalement vers les États-Unis, à la recherche d'un travail et de meilleures conditions de vie. Des associations caritatives sont fondées, comme le Somech Noflim (Aide aux défavorisés), le Linat ha-Cedek (Logement équitable) et le Bikur Cholim (Visite aux malades), qui récoltent des fonds pour les plus pauvres.

En 1886, les habitants de Tykocin ouvrent une école élémentaire commune juive et chrétienne. La fin du  voit se développer le mouvement sioniste. Des organisations sociales, culturelles et de jeunesse telles que le mouvement He-Chaluc (Le pionnier) ou Ha-Szmoer ha-Cair, voient le jour. En 1921, les premiers membres de He-Chaluc et de la Ha-Szmoer ha-Cair quittent la ville pour s'installer en Palestine. Une zone résidentielle Osiedle Tykocińskie est bâtie à Tel Aviv.
La vie associative à Tykocin

Dans la période de l'entre-deux-guerres, la ville de Tykocin essaye de regagner son ancienne puissance, mise à mal lors de l'occupation par les armées polonaises et soviétiques en 1919-1920. La majorité des Juifs de la ville sont dans le commerce local et l'artisanat, mais certaines usines, des moulins, des brasseries, une usine de talit, une usine de brosses et de pinceaux, sont entre les mains de riches Juifs, De nombreux partis et organisations sociales existent dans la communauté juive. À côté des orthodoxes d'Agoudat Israel, on trouve des assimilationnistes dirigés par Szlomo Rosenberg et Chaim Saul Pines, mais le parti politique et socio-culturel le plus important est le mouvement sioniste. À partir de 1920, fonctionne une école élémentaire juive d'État.

Avant le déclenchement de la Seconde Guerre mondiale, environ  vivent à Tykocin, représentant 44 % de la population de la ville. La plupart des Juifs vivent autour du marché juif, dans la partie ouest du district Kaczorowo, principalement dans les rues Holendry et Piłsudski. La majorité des institutions de la communauté, telles que la maison du rabbin, le mikvé et de petites maisons de prière, est située sur la rive de la Mołtawa, à la confluence avec la Narew.  La situation économique dégradée et la montée d'un antisémitisme de plus en plus agressif de la part de la population polonaise contribuent à une forte émigration vers les États-Unis et en raison de la popularité du mouvement sioniste, vers la Palestine.

Seconde Guerre mondiale: le massacre de la communauté
En 1939, Tykocin est occupé pendant une courte période par l'armée allemande, et aussitôt commence la répression contre la population juive, y compris le pillage de leurs biens. Des hommes juifs et polonais sont arrêtés et emprisonnés dans une église. Conformément au Pacte germano-soviétique, la ville de Tykocin se trouve dans la zone d'occupation soviétique, et est donc rétrocédée rapidement aux soviétiques. Pendant l'occupation soviétique, entre 1939 et 1941, Tykocin accueille de nombreux réfugiés juifs fuyant la zone d'occupation allemande.

Les Allemands envahissent la zone soviétique lors de l'opération Barbarossa et entrent dans Tykocin à la fin du mois de .D'abord, un petit détachement arrive dans la ville, qui prend possession des locaux précédemment occupés par les troupes soviétiques. Au cours des jours suivants, les Allemands arrivent en nombre, et les persécutions contre les Juifs commencent, souvent avec l'aide des Polonais qui donnent alors libre cours à leur antisémitisme.. Tous les Juifs ont l'obligation de porter un brassard sur le bras gauche avec une étoile de David bleue sur fond blanc. Les jeunes Juifs sont contraints de travailler à l'assèchement des fossés, au désherbage des terrains vagues et au nettoyage des rues, tout cela sous le contrôle de la police polonaise. Les Juifs ont l'interdiction de quitter la ville sous peine de mort. La première victime de cet ordre est David Hirsch Surawicz, qui est abattu alors qu'il se rendait à Sierek, non loin de là, pour acheter de la nourriture.

Les préparatifs pour le massacre des Juifs de Tykocin se prépare dès le . Des Polonais sont recrutés pour creuser trois grandes fosses dans la forêt près de Lopukhov dont les deux plus grandes mesurent 12 mètres de long, 4 mètres de large et 5 mètres de profondeur.

Le dimanche , à 18 heures, une annonce est faite, demandant à ce que "Tous les Juifs de Tykocin, hommes, femmes et enfants, jeunes et vieux, à l'exception des malades et des handicapés, se rassemblent le lendemain, , à 6 heures du matin sur la place de la ville" afin d'être "transférés" dans le ghetto de Czerwony Bor. Les dirigeants de la communauté juive convoquent immédiatement une réunion dans la maison du rabbin. Certains craignant le pire, sont décidés à fuir cette nuit-là, mais la majorité décident d'obéir aux ordres et de se rassembler sur la place du marché afin d'éviter des représailles.

À 9 heures du soir, dès le début du couvre-feu, des patrouilles de la police auxiliaire, la Hilfspolizei, apparaissent afin d'empêcher toute tentative d'évasion. Le lendemain matin, des dizaines de familles, avec leurs habits d'hiver et une valise à la main, se précipitent au marché pour faire des provisions, persuadées d'être transférées dans un ghetto. Lorsque la place est pleine de monde, la Gestapo ordonne à la police polonaise d'encercler la place.

Peu avant sept heures du soir, la Gestapo aidée par le Sonderkommando SS du district de Białystok sous le commandement de Wolfgang Burker, répartit la population rassemblée en trois groupes: le premier comprend les artisans et les professions libérales; le second, les jeunes et les adolescents et le troisième, les personnes âgées, les femmes et les enfants.

À sept heures précises, sept camions avec des hommes de la Gestapo pénètrent sur la place. Les hommes sont mis par rangée de quatre et quittent à pied la place en direction de Zawady avec en tête de la colonne, un colosse, Jakub Choroszuk, marchand de bois, et son gendre Moshe Zak suivis par trois musiciens: Daniel Deutsch - un tailleur qui jouait de la trompette, Szmul Sokołowicz le batteur et Eli Kafka au violon. La colonne s'étale sur plus d'un kilomètre, surveillée par des gardes allemands et polonais qui abattent les trainards et ceux qui tentent de fuir.

Dès le départ des hommes, les gardes restés sur la place du marché font embarquer les femmes et les enfants dans les sept camions qui une fois remplis, vont se diriger aussi vers le village de Zawady. Là, femmes, enfants, vieillards et les hommes sont entassés dans l'école du village. Toutes les dix minutes, un camion vient chercher quelques dizaines de Juifs et les conduit dans la forêt de Łopuchów où ils sont alignés devant les fosses construites au préalable, et abattus à la mitrailleuse. On estime le nombre de morts pour la seule journée du  à environ .

Le lendemain, la Gestapo fouille les maisons juives de Tykocin et charge sur des camions toutes les personnes âgées, invalides ou qui ne s'étaient pas rendues la veille sur la place du marché. Emmenées dans la forêt de Łopuchów, elles sont exécutées à la mitrailleuse. Le bilan des morts pour le  est estimé à .

Les Polonais locaux sont chargés de reboucher les fosses. À 14 heures, le , leur travail est terminé.
Seuls environ  de Tykocin ont réussi à échapper au massacre, en fuyant vers Bialystok ou Sokoly, en se cachant dans les forêts alentour ou en se réfugiant chez des amis polonais. La majorité d'entre eux ont été arrêtés par la suite par les Allemands ou la police polonaise et assassinés.
Selon Ewa Wroczynska, directrice du musée Tykocin:
Dans la forêt près du village de Łopuchowo, un Kommando spécial a assassiné et enterré dans trois énormes fosses plus de , soit environ . Seules  ont échappé au massacre, mais seulement  ont survécu jusqu'à la fin de la guerre
Les noms des habitants juifs de Tykocin, assassinés par les nazis sont inscrits sur une plaque fixée sur le mur ouest de la synagogue de la ville.

Les survivants: Eliezer Fryc, Lejbel Fryc, Menachem-Mendel Turek, Mosze Ture, Eliezer Olsztejn, Zyskin Olsztejn, Fiszel Zilbersztejn, Tauba Zilbersztejn, Mordechaj Brener, Szmul Feler, Becalel Wilga, Icchak Feler, Chaszka Ismach avec deux enfants, Lejzer Choroszucha, Alter Kac, et ceux qui avaient fui en URSS: Abram Turek, sa femme Saraleur fils Icchak et leurs petits-enfants Chana et Józef, ainsi que la femme et les deux enfants du coiffeur Meir Tenenbojm , Józef Łucki, Szmul Jachlachowicz et Gerszon Żelazo avec sa femme et sa fille . Certains décident de retourner après la guerre à Tykocin, mais vont quitter rapidement la ville pour émigrer en Palestine en raison des attaques des nationalistes polonais.
Actuellement, il n'y a plus de Juifs à Tykocin.

Personnalités juives nées à Tykocin
 Elimelekh de Lijensk (1717-1787), rabbin orthodoxe, l'un des premiers tsadiks, propagateur du hassidisme
 Chaim Siemiatycki (1908-1943), poète yiddish, assassiné par les nazis à Ponary près de Vilnius
 Rebecca bat Meir Tiktiner (), écrivaine en hébreu et en yiddish, autrice d'un livre intitulé Meneket Rivke (La nourrice de Rebecca)

Évolution de la population juive

Voir aussi
 Synagogue de Tykocin

Références et bibliographie
 :  Historia społeczności (Histoire de la communauté); site: Virtual Shtetl
 ;  Menachem Turek: Życie i zagłada Żydów w Tykocinie podczas niemieckiej okupacji (La vie et l'extermination des Juifs à Tykocin pendant l'occupation allemande); site: cmentarze-zydowskie.pl
:  Anna Michałowska-Mycielska: Tykocin; traduction du polonais en anglais par: sAnna Grojec; ite: The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe

Tykocin

Histoire des Juifs à Tykocin


Perranarworthal est un village et une paroisse civile située dans les Cornouailles, au sud-ouest de l'Angleterre.

Sa population était de  en 2011.

Notes et références

Liens externes

Village en Cornouailles
Paroisse civile en Cornouailles

Perranarworthal


Peter Kunter (født 28. april 1941 i Berlin, Tyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (målmand).

Kunter startede sin karriere hos Freiburger FC, og skiftede i 1965 til Eintracht Frankfurt, hvor han spillede resten af sin karriere. Her var han med til at vinde to udgaver af DFB-Pokalen, i henholdsvis 1974 og 1975.

Titler
DFB-Pokal
 1974 og 1975 med Eintracht Frankfurt

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Eintracht Frankfurt
Personer fra Berlin

Peter Kunter


Leigh es una parroquia civil del distrito de East Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Leigh tiene una superficie de 29,43 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Leigh tenía 906 habitantes (51,66% varones, 48,34% mujeres) y una densidad de población de 30,78 hab/km². El 20,53% eran menores de 16 años, el 73,84% tenían entre 16 y 74, y el 5,63% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,28 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,33% estaban solteros, el 65,14% casados, y el 11,53% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,46% de los habitantes eran blancos, el 0,44% mestizos, el 0,77% asiáticos, y el 0,33% de cualquier otro salvo negros y chinos. La mayor parte (98,01%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,55% de la población, mientras que el 1,44% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 85,9%, el hinduismo por el 0,33%, y el islam por el 0,55%. El 7,71% no eran religiosos y el 5,51% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 325 hogares con residentes y 14 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Leigh (Staffordshire)


පලතුරු කන ගස් උඩ පැනපැන යන ක්‍ෂීරපායී සතෙකි.
සත්වයෝක්‍ෂීරපායීඌ පොඩි බුද්ධියක් ඇති සතෙකි .

වඳුරා


Töölö (; , formerly spelled Thölö) is the collective name for the neighbourhoods Etu-Töölö () and Taka-Töölö () in Helsinki, Finland. The neighbourhoods are located next to the city centre, occupying the western side of the Helsinki Peninsula.

Etu-Töölö, the southern neighbourhood, borders Kamppi and is the location of the Finnish Parliament House. Taka-Töölö, the northern neighbourhood, borders Meilahti and Laakso, and is the location of the Helsinki University Central Hospital. Contrary to popular belief, Töölö is no longer an official name of any district or neighbourhood in Helsinki; in 1959 Töölö was divided into Etu-Töölö and Taka-Töölö.

Overview

Töölö was built in 1920–1930 when Helsinki suffered from rapid population growth and needed more housing. It was the site of the first ever town planning competition in Finland in 1898–1900. Three entries were lifted out for recognition; first prize was awarded to architect Gustaf Nyström (together with engineer Herman Norrmén), second prize to architect Lars Sonck, and third prize to a joint entry by Sonck together with architects Bertil Jung and Valter Thomé. Nyström's scheme represented classicism with wide main streets and imposing public buildings arranged in symmetrical axial compositions, and the other two entries following two picturesque theories of town planning proposed at that time by Viennese city planner Camillo Sitte, with the street network adapted to the rocky terrain and with picturesque compositions. Undecided what course of action to take, however, the City Council asked the prize-winners to submit new proposals. When this led to further stalemate Nyström and Sonck were commissioned to work together on the final plan combining Nyström's spacious street network and elements of Sonck's Sittesque details. The final plan (1916) under the direction of Jung, made the scheme more uniform, while the architecture is seen as typical of the Nordic Classicism style. A typical street in the plan is that of Museokatu, with tall lines of buildings in a classical style along a curving street line. A still wider (24 metres) new tree-lined boulevard was that of Helsinginkatu, driven through the working-class district of Kallio, first outlined in 1887 by Sonck, but with further input from Nyström, and completed in around 1923. However, despite these wide streets there are also several Sitte-inspired picturesque streets and squares, most notably Temppeliaukio square (in the centre of which is the "church in the rock").

Töölö has always been the most respected as a place to live, but the prices of apartments are high, especially in Etu-Töölö. In Töölö, the marketing times for apartments are clearly shorter and the prices per square meter are therefore higher than in the rest of Helsinki on average, which speaks of abundant demand. A square of living in Töölö costs about €8,000, which is close to the price level of the second most popular district, Lauttasaari, but clearly less than in Ullanlinna, where a square of living costs closer to €10,000.

Töölö is also known for its functionalist architecture, notably around Taka-Töölö. There are many parks, including Hesperia Park on the Töölö Bay and also Sibelius Park, named after composer Jean Sibelius and containing a monument in his name. Töölö also has a vibrant cultural life, being the location of the Finnish National Opera, the National Museum of Finland, Kunsthalle Helsinki, the Zoological Museum, Töölö Library, and many small galleries and bookstores. With the Olympic Stadium, Sonera Stadium, the Sports Hall and the Ice Hall, all within walking distance from each other, Taka-Töölö is also a significant neighbourhood for sport life in Helsinki.

Notable people
 Eeva-Kaarina Aronen (1948–2015), author and journalist

Notable sights
Parliament
Temppeliaukio church
Kristuskyrkan Swedish church
The National Museum of Finland
Finlandia Hall
Finnish National Opera
Helsinki Olympic Stadium
Hietaniemi Cemetery
Cafe Regatta

See also
Kluuvi
Töölöntori

References

Gallery

Neighbourhoods of Helsinki
Kampinmalmi district

Töölö