KND Operación: R.E.L.A.T.O. (en inglés: KND Operation: I.N.T.E.R.V.I.E.W.S.) es una película para televisión escrita y dirigida por Tom Warburton para la cadena Cartoon Network emitida por primera vez el 21 de enero de 2008 en Estados Unidos y el 15 de abril del mismo año en Latinoamérica. Es la tercera película de la serie KND: Los Chicos del Barrio después de Operación: C.E.R.O. y la película crossover con Las sombrías aventuras de Billy y Mandy Las sombrías aventuras de Los chicos del barrio y es canonicamente considerado como el final de la serie. La trama gira alrededor de los ya adultos exmiembros del Sector V, quienes son entrevistados por una entidad desconocida (aunque se revela al final que se trata de Padre) que logra revertir temporalmente los efectos amnésicos de la destitución para entrevistarlos sobre su última misión con Número 1, en la cual en un nuevo intento de obtener el pastel de Los de la Otra Cuadra, se ven obligados a participar en un juego de búsqueda de objetos en la que participan la gran mayoría de los personajes vistos a lo largo de la serie. La película es contada en forma anecdótica con escenas animadas para el pasado y en live-action en el presente.

Argumento
Es una película animada aunque la entrevista es en live-action. Número 2, 3, 4 y 5 recuperan la memoria como adultos y cuentan lo sucedido a Número 1 en la Misión final. El Sector V trata de robar el pastel de Los chicos de la Otra Cuadra pero fracasan, por lo que 362 les quita la misión y se lo da al Sector W. Número 1 se molesta y no se da por vencido, regresan a su sector y encuentran a padre, que estaba a punto de revelar al pastel a todos los niños del mundo. Pero al revelarlo resulta que el pastel ha desapercido. En eso un miembro de la célula rebelde les dice a cada Miembro de los KND que deben ir en búsqueda del pastel. Durante la cacería, el Sector V es el último en llegar al lugar y están perdiendo la cacería. Durante las entrevistas, se revelan algunas cosas inesperadas: sobre número 2 y 4 (Como Número 2 ha perdido la mayor parte de su inteligencia, mientras que el Número 4 tiene graduación de la Universidad de Harvard y Número 3 está ahora a cargo de Simios Arcoíris Inc. además números 3 y 4 se han casado. Mientras que los números 2 y 5 también se casaron. El Sector W va por el objeto que vale más puntos en la búsqueda: La pipa de Padre y entonces el Sector V va a ayudarles antes de que padre los incinere. Después de robar la pipa de padre, Número 1 gana la caza y es asignado para ayudar a Los chicos del barrio Galácticos. Después de despedirse de sus padres (que habían recuperado su memoria para ello) y su sector, dejando el Número 5 en el cargo, Número 1 deja la tierra por lo que parece para siempre. Después se realizan las entrevistas, vemos a Número 5 diciendo ya no recuerda lo que continuó, pero ella espera que ayudara a responder a las preguntas del entrevistador. El hombre afirma que la información es de gran ayuda y después la cámara gira en torno a demostrar que el entrevistador es realmente padre, quien dice: "Ahora sé donde está Número 1!" La transmisión se interrumpe momentáneamente y cuando devuelve, vemos Número 5 hablando por un teléfono de 2 x 4 y le oímos decir "sí, le dijimos todo lo que quería oír. ¿Te veré en la Base Lunar cierto? Oh... y Número 1..., bienvenido. Lo que indica que, al menos nunca fueron sobreasignados Número 1 y 5, y que los acontecimientos relativos a la GKND fueron completamente ficticios. En la parte final de la película aparecen escenas de todos los capítulos y por último un imagen del Sector V diciendo: Sigan siendo niños.

Reparto

Curiosidades
 Número 4 se vuelve inteligente.
 Número 2 se vuelve tonto.
 El Sector V nunca es restituido.
 Padre sigue molesto porque uno se llevó su pipa.
 Número 3 se convirtió en la jefa de los Simios Arcoíris INC.
 Número 5 se convierte líder supremo de Los chicos del barrio hasta se retira de Número 362.
 Número 5 y 2 están casados.
 Número 999 (Sra. One) fue la primera chica en Los chicos del barrio.
 Número 3 y 4 están casados.
En los créditos finales se ve a Frenos usando una especie de lanza telarana (similar al del hombre araña) pero este lanza pasta dental y la forma de disparo es similar.
 Se cree que los de la otra cuadra mueren al caer de una montaña rusa.
 Número 1 se vuelve parte de los chicos del barrio galácticos.

Películas basadas en series de televisión
Codename: Kids Next Door

KND operación: R.E.L.A.T.O


Jean-Baptiste Martin (auch genannt Martin des Batailles, * 1659 in Paris; † 8. Oktober 1735 ebenda) war ein französischer Schlachten- und Vedutenmaler.

Leben und Werk
Jean-Baptiste Martin war ein Schüler und Nachahmer des Adam Frans van der Meulen. Er wurde premier peintre de cônquetes du Roi und begleitete König Ludwig XIV. und den Dauphin in den Jahren 1688/89 und 1691/92 (Pfälzischer Erbfolgekrieg) auf ihren Feldzügen. Dabei malte er Belagerungen und Schlachten sowie Ansichten der königlichen Schlösser. Er schmückte die vier Refektorien des Hôtel des Invalides mit Fresken mit Ansichten der von König Ludwig XIV. eroberten Festungen und führte 1710/12 im Auftrag Herzog Leopolds von Lothringen eine Folge von 20 Darstellungen mit Szenen aus dem Leben dessen Vaters, des Herzogs Karl V. von Lothringen, aus.

Werke (Auszug)
Werke von der Hand des Jean-Baptiste Martin befinden sich heute in den Museen von Caen, Dijon, Dole, Douai, Marseille, Metz, Montpellier, München (Bayerisches Nationalmuseum), Paris Louvre, Rouen, Tours, Valenciennes, Schloss Versailles und im Wiener Heeresgeschichtlichen Museum.

 Die Schlacht von Cassano. Öl auf Leinwand, 1706, ca. 50×70 cm, Heeresgeschichtliches Museum, Wien
 Die Schlacht bei Calcinato. Öl auf Leinwand, 1707, ca. 50×70 cm, Heeresgeschichtliches Museum, Wien
 Porträt Maria Leszczyńska, um 1725, Öl auf Leinwand, Musée d'Ile-de-France, Schloss Sceaux
 Le Prince de Conti à la chasse en vue du Château de Vincennes, 1724, Öl auf Leinwand, Versailles
 Reitergefecht, Öl auf Leinwand, 73 × 92 cm, Privatsammlung
 Die königlichen Stallungen vom Schloss Versailles aus gesehen, um 1688/90, Öl auf Leinwand, 260 × 184 cm, Schloss Versailles
 Blick auf die Orangerie von Versailles, um 1688/90, Öl auf Leinwand, Versailles
 Die Belagerung von Namur, Öl auf Leinwand, Musée d'art et d'archéologie du Périgord, Périgueux.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Maler (Frankreich)
Schlachtenmaler
Franzose
Geboren 1659
Gestorben 1735
Mann

Jean-Baptiste Martin (Maler)


Giuseppe Severgnini, bilinen adıyla Beppe (26 Aralık 1956, Crema), İtalyan yazar ve gazetecidir.

Halen Corriere Della Sera gazetesinde çalışıyor.

Dış bağlantılar
 http://www.beppesevergnini.com

1956 doğumlular
Cremona ili doğumlular
20. yüzyıl İtalyan yazarları
21. yüzyıl İtalyan yazarları
20. yüzyıl İtalyan gazetecileri
21. yüzyıl İtalyan gazetecileri
Yaşayan insanlar

Beppe Severgnini


සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය () යනු , ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිතම දෙමළ දේශපාලන පක්ෂයයි .

සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය


මෙම ලිපිය සුළු නගරයක් පිළිබඳ වෙයි. දිස්ත්‍රික්කය පිළිබඳ තොරතුරු සඳහා : කුෂිනගර් දිස්ත්‍රික්කය බලන්න

කුෂිනගර් (, ), කුසිනගර් හෝ  කුසිනාරා  යනු,  ගෝරාක්පුර් නගරයට කිමී 52ක් නැගෙනහිරින්, උත්තර් ප්‍රදේශ් ඉන්දියානු  ප්‍රාන්තයේ NH-28 ට යාබදින්, කුෂිනගර් දිස්ත්‍රික්කයේ  පිහිටි, සුළු නගරයක් සහ නාගර් පංචායටයක්  වෙයි. එය වැදගත් බෞද්ධ වන්දනා සිද්ධස්ථානයක් වන්නේ, ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ පරිනිර්වාණය ලැබුවේ එහිදී බැවිණි.  කුෂිනගර් වෙත සමීපයෙහි පිහිටි නගර වන්නේ  කාසියා, හාට, පඩ්රව්නා, ඩියෝරියා සහ  ෆසිල් නාගර් වෙති.

ජනවිකාසය

2011 ඉන්දියාවේ ජනසංගණනය වන විට, කුෂිනගර්හී ජනගරණය  17,983 ක් වූ අතර, ගෘහ ඒකක 2454 ක් විය. ජනගහණයෙන් 52% (9408 පුරුෂයන්) ක් පුරුෂයන් වූ අතර, 48% (8575 ස්ත්‍රීන්) ක් ස්ත්‍රීන් වූහ. කුෂිනගර්හී සාමාන්‍ය සාක්ෂරතා අනුපාතය 74% ක් වූ අතර, එය ජාතික සාමාන්‍යය වූ 74% ට බෙහෙවින් සමසම විය: පුරුෂ සාක්ෂරතාව 86% වූ අතර, ස්ත්‍රී සාක්ෂරතාව 61% විය. කුෂිනගර්හී,  ජනගහණයෙන් 11% ක් වයස අවුරුදු  10 ට අඩු අය වූහ.

ආශ්‍රිත

ඉන්දියාව

කුෂිනගර්


Clásica de Almería 2018 var den 31. udgave af cykelløbet Clásica de Almería. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 11. februar 2018. Det blev vundet af australske Caleb Ewan fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Jakob Fuglsang kørte for
Michael Valgren kørte for
Christopher Juul-Jensen kørte for
Mads Würtz Schmidt kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Clásica de Almería 2018


Transportmidler til søs er en film instrueret af Jette Bang.

Handling
Fanger på fjord i kajak, grødis. Storbåd på vej til et udsted. Skonnert i Julianehåb havn. "I/S Klapmydsen" v. Godthåb. Skonnert frosset inde. Hydroplan flyver, kortlægning af Grønland. Skibsværftet ved Holsteinsborg. Motorbåd trækkes på bedding. Dieselmotor smøres. Forskellige værkstedsfunktioner på værftet. Forstævn tilskæres.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1939

Film om Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark

Transportmidler til søs


Acta Phytotaxonomica Sinica (abreviado Acta Phytotax. Sin.) fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por la Academia China de las Ciencias. Se publicaron 45 números entre los años 1951-2007. Fue reemplazada por Journal of Systematics and Evolution.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas desaparecidas de China
Revistas científicas de China
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1951
Publicaciones desaparecidas en 2007

Acta Phytotaxonomica Sinica


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Glud & Marstrand-LRØ in der Saison 2011 auf.

Erfolge in der Europe Tour

Zugänge – Abgänge

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI America Tour 2011

UCI Asia Tour 2011

UCI Europe Tour 2011

Weblinks
Das Team in der Datenbank von radsportseiten.net

Radsportteam 2011

Glud & Marstrand-LRØ/Saison 2011


Die Alliance des Bakongo (abgekürzt Abako, auf Lingála Boyókani bwa bakɔ́ngɔ; ursprünglich Association des Bakongo pour l'unification, la conservation, le perfectionnement et l'expansion de la langue kikongo, dt. Vereinigung der Bakongo für die Vereinheitlichung, Bewahrung, Vervollkommnung und Ausbau der Sprache Kikongo) war eine politische-kulturelle Vereinigung der Bakongo und später lokal bedeutende Partei in der frühen Demokratischen Republik Kongo in den Jahren nach der Unabhängigkeit 1960. Sie war die erste Unabhängigkeitsbewegung im Belgischen Kongo, ihr Vorsitzender Joseph Kasavubu war erster Präsident des Landes.

Geschichte

Vor der Unabhängigkeit
Die Abako ging ursprünglich aus der christlichen Kimbanguistenbewegung, die besonders unter der ethnischen Gruppe der Bakongo viele Anhänger zählte, hervor. Ursprünglich nur als kulturelle Vereinigung zugelassen, entwickelte sich die Abako ab 1950 zu der stärksten Massenbewegung gegen die belgischen Kolonialisten. Diese förderten wiederum nach dem Prinzip divide et impera zunächst die Mouvement National Congolais, um ein Gegengewicht zur Abako zu schaffen und somit die nationalistische Bewegung zu schwächen.

Als am 8. Dezember 1957 erstmals Kommunalwahlen von den Belgiern zugelassen wurden, stellte die Abako im Siedlungsgebiet der Bakongo und somit auch in der Hauptstadt Léopoldville fast alle Bürgermeister.

Ab dem Jahre 1958 wurde von der belgischen Kolonialverwaltung erstmals die Gründung von Parteien legalisiert, weshalb die Abako seit diesem Jahr offiziell als Partei auftreten konnte.

Im Jahre 1959 wurde Joseph Kasavubu zum Präsidenten der Abako gewählt, welche noch im selben Jahr einen Aufstand gegen die Kolonialverwaltung auslöste, in dessen Verlauf mehrere Vertreter der nationalistischen Bewegungen verhaftet wurden.

Bei den im Mai 1960 veranstalteten Parlamentswahlen gewann die Abako nur 12 der 137 Sitze, weshalb es ihr später auch nicht gelang, eine Regierung zu bilden.

Nach der Unabhängigkeit
Als die Demokratische Republik Kongo am 30. Juni 1960 in die Unabhängigkeit entlassen wurde, wurde Joseph Kasavubu, gewählt von der Nationalversammlung, erster Präsident des neu entstandenen Staates. Patrice Lumumba, dessen Partei  MNC-L  im Parlament die meisten Sitze für sich in Anspruch nehmen konnte, wurde Ministerpräsident.

Da die Abako unter Kasavubu als eher gemäßigt und pro-westlich galt, während die MNC Lumumbas eher dem linken Lager zuzuordnen war, kam es zwischen beiden Parteien zu heftigen Auseinandersetzungen. Hinzu kam, dass die Abako, da sie eine Bevormundung der Bakongo durch andere ethnische Gruppen befürchtete, eher für eine föderalistische Staatsform eintrat, während die MNC-L die Schaffung eines zentralistischen Staates anstrebte. Dies führte sogar dazu, dass manche Abako-Anhänger öffentlich mit dem Separatisten Moïse Tschombé sympathisierten.

Verfassungskonflikt
Am 5. September 1960 entließ schließlich Kasavubu Patrice Lumumba als Ministerpräsident, welcher kurz darauf Kasavubu für abgesetzt erklärte. Beide Politiker weigerten sich jedoch, ihre Ämter aufzugeben. Allerdings ernannte Kasavubu  Joseph Iléo zum neuen Ministerpräsidenten, der aber zunächst nicht in der Lage war, die Amtsgeschäfte von Lumumba zu übernehmen.

Putsch Mobutus
Um diesen Verfassungskonflikt zu lösen, putschte der Generalstabschef Mobutu im September 1960 und erklärte sich zunächst für neutral. Allerdings ergab sich schon nach kurzer Zeit eine Zusammenarbeit zwischen Kasavubus Abako und Mobutus Militärregime, was schließlich in der Ermordung Lumumbas gipfelte, wodurch Joseph Iléo, der ja zuvor von Kasavubu zum Ministerpräsidenten ernannt worden war, seine Tätigkeit als solcher aufnehmen konnte.

Am 2. August 1961 entließ Kasavubu Joseph Iléo und setzte den Favoriten der USA Cyrille Adoula als neuen Ministerpräsidenten ein. Als dieser im Jahre 1964 zurücktrat, setzte Kasavubu den ehemaligen Separatisten Tschombé ein. Nach dessen Entlassung putschte Mobutu erneut und setzte Kasavubu ab und verbot im Jahre 1967 die Abako.

Auslandsbeziehungen
Da die Abako im Gegensatz zu Lumumbas MNC als eher gemäßigt galt, unterhielt sie gute Beziehungen mit den USA und anderen westlichen Staaten. Aus diesem Grund wurde die Abako von den Staaten der Casablanca-Gruppe als politischer Gegner angesehen. Dies führte schließlich auch zu Spannungen zwischen der Abako und den aus den Ländern der Casablanca-Gruppe entsandten Blauhelmkontingenten.

Des Weiteren unterhielt die Abako gute Beziehungen zu Fulbert Youlou, dem Präsidenten von Kongo-Brazzaville. Auf der einen Seite war dies darauf zurückzuführen, dass Youlou, ebenso wie Kasavubus Abako, dem prowestlichen Lager zugerechnet wurde. Auf der anderen Seite stütze Youlou seine Macht auf das im Süden von Kongo-Brazzaville lebende Volk der Bakongo, welches auch die Basis der Abako stellte.

Literatur
 Centre de Recherche et d' Information Socio-Politiques (Hrsg.): A.B.A.K.O. 1950-1960. Dossiers du C.R.I.S.P, Brüssel 1963
 Peter Scholl-Latour: Mord am grossen Fluss. Ein Vierteljahrhundert afrikanische Unabhängigkeit. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1986, ISBN 978-3-421-06307-6.
 Benoît Verhaegen, Charles Tshimanga: L'ABAKO et l'indépendance du Congo belge. Dix ans de nationalisme Kongo (= Le Congo de l'indépendance et des rébellions. Analyses, témoignages et documents. Band 1). Institut Africain-CEDAF, Tervuren, L'Harmattan, Paris 2003, ISBN 978-2-7475-3279-2.
 Crawford Young: Politics in the Congo. Decolonization and Independence. Princeton University Press, Princeton 1965

Einzelnachweise

Nationalistische Partei
Partei (Demokratische Republik Kongo)

Alliance des Bakongo


The Prince (engleski izvornik: The Prince), američko-britanski film iz 2014. godine.

Sažetak
Plaćeni ubojica znan u krugovima zločinačkih organizacija pod nadimkom Princ davno se odrekao života plaćenog ubojice. Sve to promijenila je što mu je kći oteta i radi rješavanja tog slučaja mora se vratiti u način života koji je davno napustio. Za spasiti kći suočio se s najvećim rivalom burne prošlosti.

Izvori
MojTV Princ (The Prince, 2014)

Američki filmovi 2010-ih
Britanski filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi
Kriminalistički filmovi

Princ (2014.)


Severino Zaidi

Geografie
Severino Zaidi este un reparator decedat îngropat în grădina Olive Spectre. Este posibil ca Olive să aibă parte de moartea sa. (Rusă : Сет Николаевич Заиди) Își împărtășește numele de familie cu Brenda Zaidi și Emmy Zaidi. În funcție de culoarea fantomului său, a murit de foame.

Viata personala
Simbolul ADN din SimPE afirmă că părul lui a fost blond înainte ca acesta să devină gri. Are aceeași structură facială ca Carmen Patch, Emmy Zaidi și Julie Monif. Potrivit datelor sale de vârstă, avea 101 de zile înainte de a muri de bătrânețe, ceea ce înseamnă că ar fi putut avea acces la Elixirul Vieții la un moment dat în viața sa.

Moarte
Ca și în cazul multor Simi îngropați pe Spectre, Seth are o față coruptă. Deși spre deosebire de ceilalți Simi afectați, chipul lui Seth apare în mod normal și fără artefacte grafice. Un efect secundar al corupției este că el ar putea deveni invizibil dacă va fi înviat ca un zombie, deoarece jocul nu este capabil să proceseze schimbările necesare pe față. Dacă Seth va fi înviat, el va fi simpaticul când un sim dintr-o altă gospodărie va începe cu un telescop în timpul zilei.

Categorie

 Decese prin înfometare
 1887 nașteri
 1942 decese

Severino Zaidi


B'Tselem (în , , "după imaginea lui [Dumnezeu]") este o organizație non-profit independentă, cu sediul în Ierusalim, ale cărei scopuri declarate sunt să documenteze încălcările drepturilor omului în teritoriile palestiniene ocupate de Israel, să combată negarea existenței acestor încălcări și să ajute la crearea unei culturi a drepturilor omului în Israel. Directorul executiv al organizației este Hagai El-Ad. B'Tselem are o filială și în Washington, D.C., cunoscută ca B'Tselem USA. De-a lungul timpului B'Tselem a provocat reacții vii în Israel, variind de la critici aspre și până la elogii entuziaste.

Prezentare
B'Tselem a fost fondată în 1989, în timpul primei Intifada, de academicieni și activiști israelieni din partide cu orientare de stânga. Fondurile B'Tselem provin din donații individuale (atât israeliene cât și externe), de la diverse guverne și fundații europene și nord-americane activând în domeniul drepturilor omului.

B'Tselem a publicat peste o sută de rapoarte pe diferite teme precum tortura, decesele cauzate de tiruri ale forțelor de securitate, restricțiile de mișcare, exproprierea terenurilor și discriminarea în autorizarea și construirea în Ierusalimul de Est, detenția administrativă, demolarea locuințelor, violența exercitată de coloniștii evrei și de palestinieni sau operațiunile militare israeliene în teritoriile palestiniene ocupate.

În decembrie 1989, organizației B'Tselem i-a fost acordat, împreună cu organizația palestiniană de factură similară Al-Haq, premiul Carter-Menil pentru Drepturile Omului.

De-a lungul timpului, B'Tselem a fost criticată intens de diverși actori statali sau politici. În 2011, Ministrul de Externe Avigdor Lieberman a acuzat grupul că sprijină terorismul și slăbește Armata Israeliană. De asemenea, organizația a fost criticată și de politicieni de la stânga eșichierului politic, în special de oficialul Uniunii Sioniste Itzik Shmuli, care a afirmat că B'tselem ajută la demonizarea statului Israel.

În 2016, B'Tselem a anunțat că își întrerupe legăturile cu Armata Israeliană, în urma ignorării plângerilor transmise de organizația neguvernamentală.

Istorie
B'Tselem a fost înființată pe 3 februarie 1989. Denumirea provine de la versetul 1:27 al cărții Genezei, care statuează că toți oamenii au fost creați "b'tselem elohim" ("după chipul și asemănarea lui Dumnezeu"), ceea ce organizația susține că este în concordanță cu Declarația Universală a Drepturilor Omului, conform căreia toți oamenii sunt egali și trebuie să se bucure de aceleași drepturi fundamentale.

Fondatorii principali ai B'Tselem au fost Daphna Golan-Agnon (profesor și director fondator al grupului feminist militant pentru pace Bat Shalom), David Zucker (membru al Knessetului din partea partidului Raț, unul din fondatorii mișcării Pace Acum), Haim Oron (membru al Knessetului din partea partidului Mapam, unul din fondatorii mișcării Pace Acum), Zehava Gal-On (activistă a partidului Raț și viitoare membră a Knessetului din partea partidului Meretz, format prin uniunea Raț și Mapam), Avigdor Feldman (avocat specializat în libertățile civile) și Edy Kaufman (activist pentru libertățile civile). Ziarul Washington Post descrie linia dintre grupările pentru drepturile omului și partidele politice din Israel drept "foarte neclară", constatând că Gal-On a servit ca director, pe rând, atât pentru partidul socialist Meretz, cât și pentru B'Tselem.

Activitate
B'Tselem a declarat că este devotată "documentării încălcării drepturilor omului de care se face responsabil Israelul ca putere ocupantă".

Politicile israeliene de urbanism în Zona C
În 2013, B'Tselem a publicat un raport intitulat Acționând ca Proprietarul: Politica israeliană în Zona C, Cisiordania. Raportul reamintea că Zona C, consistând în aproximativ 60% din Cisiordania, se află sub control israelian deplin, și conchidea:
 Israelul limitează strict stabilimentele palestiniene, construcția și dezvoltarea în Zona C, ignorând nevoile populației palestiniene. Rezidenților palestinieni le este [...] negată orice cale legală pentru a-și construi locuințe sau dezvolta comunitățile, astfel că se confruntă cu teama constantă că le vor fi demolate casele, vor fi expulzați și își vor pierde mijloacele de trai.

B'Tselem mai sublinia că anumite localități din Zonele A și B, aflate sub diverse grade de control al Autorității Palestiniene, nu dispun de teren disponibil pentru construcții decât în Zona C, iar Israelul le interzice aproape complet. În consecință, "politica Israelului în Zona C are ramificații pentru rezidenții din toată Cisiordania. Granițele trasate pentru Zonele A și B impun o limitare artificială a terenurilor pentru unele din comunitățile din aceste zone". B'Tselem a acuzat Israelul de violarea prin acțiunile sale a legilor umanitare internaționale și a legilor internaționale privind drepturile omului.

Comitetul director
În aprilie 2018, comitetul director al B'Tselem era compus din următorii membri:

David Zonsheine (președinte)
Smadar Ben Natan
Ido Blum
Elias Khouri
Menachem Klein
Vered Madar
Ibitsam Mara'ana-Menuhin
Orly Noy

Vezi și
 Gisha
 Conflictul israeliano-palestinian

Note

Legături externe

Fondări în 1989 în Israel
Organizații neguvernamentale din Israel
Organizații pentru drepturile omului din Israel
Cuvinte și expresii în limba ebraică

B'Tselem


Sir Edmund Walker Head, 8th Baronet, KCB (16 February 1805 – 28 January 1868) was a 19th-century British politician and diplomat.

Early life and scholarship

Head was born at Wiarton Place, near Maidstone, Kent, the son of the Reverend Sir John Head, 7th Bt. and Jane (née Walker) Head. He succeeded to his father's title in 1838.

He was educated at Winchester College and Oriel College, Oxford, and in 1830 he was made a Fellow of Merton College. He was an Oxford scholar and tutor who published several books, including a book on the verbs shall and will. In 1866, Head published The Story of Viga Glum, which he had translated from the original Icelandic. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1863.

Government service
In 1847, Head was appointed Lieutenant Governor of New Brunswick (1847–1854).

While Lieutenant Governor, Head authorized the creation of an engineering faculty at the University of New Brunswick (UNB). This was the first such programme in what would become Canada.

In 1854, Head was appointed Governor General of the Province of Canada. He served until 1861.  During his time in office, there was some controversy over his refusal to grant a dissolution to the Reform ministry at the time of the "Double Shuffle".

He was appointed a Privy Councillor in 1857, and Knight Commander of the Order of the Bath in 1860.

Head died in London in 1868.

Family

He had married Anna Maria Yorke, daughter of Reverend Philip Yorke Prebendary of Ely, and his wife, Hon. Anna Maria Cocks, daughter of John Cocks, 1st Earl Somers, on 27 November 1838. Anna Maria was born in 1808. The couple had three children. Their son accidentally drowned in Quebec's Saint-Maurice River in September 1859. One of their two daughters was born at Fredericton, New Brunswick on 6 February 1849.

Anna Maria was an artist, who sketched a picture of the view from Major's Hill, Ottawa, Ontario which she subsequently presented to Queen Victoria. Within a month or two after this event Her Majesty chose Ottawa as the seat of Government of United Canada. Lady Head volunteered and bestowed alms among the poor. A memorial of her Ladyship's visit to the Upper Ottawa, in a bark canoe, in 1856, stands at Portage-du-Fort, Quebec. In the county of Renfrew, a township Maria, was named in her honour. Lady Head died at Oak Lea, Shere, Guildford, England, 25 August 1890.

Legacy
 Sir Edmund Head Hall is the name of the engineering building at the University of New Brunswick.
 Edmundston, New Brunswick, is named after him.
 The united township of Head, Clara and Maria in Renfrew County, Ontario was named in honour of Head and his wife.
 Mount Head in the Canadian Rockies of Alberta is named after him.

See also
 List of lieutenant governors of New Brunswick
 List of governors general of the Province of Canada

References

External links
 Portrait of Sir Edmund Walker Head by Henry Weigall on the Art UK Your Paintings website

1805 births
1868 deaths
Edmundston
People from Maidstone
Baronets in the Baronetage of England
Governors-General of the Province of Canada
Knights Commander of the Order of the Bath
Governors of the Colony of New Brunswick
Governors of the Hudson's Bay Company
Persons of National Historic Significance (Canada)
Fellows of the Royal Society
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Burials at Kensal Green Cemetery
Fellows of Merton College, Oxford
Committee members of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge

Edmund Walker Head


Burak Kut (d. 27 Ağustos 1973, İstanbul), Türk şarkıcı; besteci, oyuncu ve söz yazarıdır. Ayrıca bir leggiero tenor sesine sahiptir.

Hayatı ve kariyeri
Burak Kut, Çapa Ortaokuluna gittiği yıllarda okul orkestrasıyla birlikte yaptığı çalışmalarla müzik kariyerine başladı. Daha sonra Şehremini Lisesine devam etti fakat müzik derslerinin olmaması sebebiyle, ikinci senesinde olmasına rağmen oradan ayrılarak İstanbul Anadolu Güzel Sanatlar Lisesine başvurdu ve sınavları birincilikle geçerek okula girmeye hak kazandı. Sanatçı burada flüt ve piyano eğitimi aldı. Okul korosunun solistliğini üstlendiği lise yıllarında gerek kendi okulu, gerekse Kabataş Erkek Lisesi adına katıldığı yarışmalarda 3 yıl üst üste birinci oldu.

Mezuniyeti sonrasında Hakan Peker ile anlaşarak ilk albümünü 29 Nisan 1994'te, "Benimle Oynama / Çılgınım" adıyla çıkardı. Hem müziği, hem de kişiliğiyle bir anda dikkatleri çeken ve Türkiye'nin "Bebetosu" lakabı yakıştırılan sanatçı, milyon barajına yakın bir tiraj elde eden bu albümün çıkışını izleyen iki sene içerisinde 300'e yakın konser verdi. Pek çok başarıyı beraberinde getiren bu albümle birlikte, o yıllarda Türkiye'de verilen hemen hemen bütün müzik ödüllerinin sahibi oldu. Ayrıca Avrupa "MTV Local Hero" ödülünü de kazandı.

1995 Ağustos ayında çıkardığı ikinci albümü "Nereden Geldim, Nerelere Gideceğim"e Londra'da çok başarılı bir klip çekti ve bu albümle kendini daha da geliştirdi ve söz ve beste yazmaya ağırlık verdi. "Yaşandı Bitti" adlı parçasına New York'ta çekilen klip büyük ses getirdi. Bu arada albüm çalışmalarının dışında da müzik etkinliklerini sürdürdü; 100 kişilik senfoni orkestrası ve Sarah Brightman'la düet yaptı.

İzmir, Bursa, CRR, AKM, Lütfi Kırdar'da senfoni orkestralarıyla çeşitli zamanlarda konserler vererek sadece bir pop müzik sanatçısı olmadığını ve başarılı bir tenor olarak güçlü sesi ve yorumuyla opera, müzikal ve tango parçalarını da başarıyla seslendirdiğini gösterdi. İzmir Açıkhava Tiyatrosu'nda Mehveş Emeç'le birlikte ses getiren bir konser verdi.

"Notre Dame'ın Kamburu" adlı filmin hem müziğini seslendirdi, hem de seslendirmesini gerçekleştirdi. Bu seslendirmesinden dolayı yurt dışında başarısından sıkça söz ettirdi. Aynı projeyi Yunanistan'da yapan ünlü Yunan şarkıcı Sakis Rouvas ile düet yaptı ve Kıbrıs'taki Yeşil Hat'ta birlikte verdikleri konser ile Abdi İpekçi Barış Ödülü'ne layık görüldü. Ayrıca bu çalışma sonrasında CNN World Burak Kut ile bir röportaj yaptı ve tüm dünyada yayınlandı. Bu yoğun etkinliklerden sonra 1997 Haziran ayında tüm söz ve besteleri kendisine ait olan 3. albümü Küçük Prensi kendi şirketinden çıkardı. Aynı sene David Morales ile birlikte Derdim Var adlı bir maxi single hazırladı Burak Kut. 1997'de Birleşmiş Milletler'in himayesi ve Mavi Jeans sponsorluğunda Burak Kut ile Sakis Rouvas Yeşil Hat'ta tepki çeken konser verdi. 2000 Eylül ayında yine tüm söz ve bestelerinin kendine ait olduğu şarkılardan oluşan "Burak Kut" isimli 4. albümünü ise Universal Müzik'ten çıkardı. 7 yıllık ara verirken 2002'de O Şimdi Asker adlı filmde rol aldı.

Ve 6 yıllık aranın ardından kişiliğine kattığı olgunluk ve gerek olgun kişiliğinin gerekse 7 yıllık aşkın sesine yansıması sayesinde Burak Kut, büyük bir titizlikle çalışarak yepyeni şarkılarla dopdolu bir albüm ortaya çıkardı. 17 Mayıs 2007 Perşembe günü Doğan Müzik Company'den çıkan "Komple" adlı albümü ile müzik marketlerdeki yerini aldı. Aynı senenin yaz aylarında Star TV'de yayımlanan ve yapımcılığı Koliba Film'in üstlendiği "Aşk Kapıyı Çalınca" adlı dizide Emre Zeybek karakterini canlandırdı. Dizi düşük reytinglerde kalınca ömrü kısa sürdü.

Meyra'nın 22 Haziran 2009'da çıkan Meyra ve 4 Tenor adlı albümüne katkıda bulunup Meyra ile birlikte Karar Bize Ait şarkısında başarılı bir düet yaptı ve klip çekildi.

6. albümü "İlaç" 24 Aralık 2009'da çıktı. Rock müzik ağırlıklı bu albüme ilk klip Burak Kut'un "Ben Yokum" parçasına çekildi.

2011 yılında Burak Kut, doktor Cansel Yeni ile evlendi, Aden Bucan adlı kızları dünyaya geldi.

9 Ekim 2013 tarihinde 4 parçadan oluşan "Sevginin Her Hali" albümü satışa sunulmuştur. İlk klibi "Ver Allah", ikinci klibi ise "Hani" parçasına çekildi.

12 Mart 2014 tarihinde Kanal D yayımlanmaya başlayan daha sonra atv'ye transfer olan ve Bülent Emrah Parlak ile başrolü paylaştığı Ankara'nın Dikmen'i dizisinde Latif Kutlu karakteriyle oynadı. Dizi aynı yıl sona erdi.

Filmografisi

Program
 2007 - Dilimin Ucunda - Sunucu - atv
 2009 - Hadi Bakalım - Sunucu - TRT Müzik
 2011 - Avrasya Yıldızı - Daimî jüri üyesi - TRT Avaz
 2011-2012 - Biz de Varız - Sunucu - TRT Avaz
 2015 - En Sevdiğim 3 Şarkı - Jüri üyesi - atv
 2016 - O Ses Çocuklar - Jüri üyesi - TV8
 2018 - TOLGSHOW - Konuk - FOX
 2022 - Doğu Demirkol ile Alelade Show - Konuk - Star TV

Tiyatro
 2010 - Hisseli Harikalar Kumpanyası Broadway
 2016 - Küçük Prens (Alev Baymur yönetmenliğinde)

Dizi
 1993 - Üçüzler (Kemal'in oğlu)
 1994 - Kurtuluş (4. Bölüm Figüran)
 2007 - Aşk Kapıyı Çalınca (Emre Zeybek) - Star TV
 2009 - Altın Kızlar (Konuk Oyuncu) - atv
 2011 - Nuri (Umut) - Kanal D
 2014 - Güldür Güldür Show (Kendisi) - Show TV
 2014 - Ankara'nın Dikmen'i (Latif) - Kanal D - atv
 2014 - Arkadaşım Hoşgeldin (Kendisi) - Kanal D
 2015 - Günebakan (Kendisi) - atv
 2015 - Buyur Burdan Bak (Kendisi) - Kanal D
 2015 - Adı Mutluluk (Kendisi) - FOX
 2016 - Güldüy Güldüy Show (Kendisi) - Show TV
 2018-2020 - Tozkoparan (Cihan Sağlam) - TRT 1
 2021 - Yetiş Zeynep (Ahmet) - Exxen
 2021 - Orta Kafa Aşk (Yorumcu) - Gain

Sinema
 2002 - O Şimdi Asker
 2016 - Olaylar Olaylar
 2016 - Nasıl Yani
 2016 - Poyraz Karayel: Küresel Sermaye
 2016 - Seviyorum Ama Arkadaşça
 2018 - Bizim Köyün Şarkısı
 2019 - Hababam Sınıfı Yeniden

Seslendirme
 2016 - Kral Şakir (Kendi ismiyle bir koala) - Cartoon Network

Diskografi

Albümleri

 1994 - Benimle Oynama - Çılgınım (Peker Müzik)
 1995 - Nereden Geldim Nerelere Gideceğim (Peker Müzik)
 1997 - Küçük Prens (BBK/Mert Müzik Yapım)
 2000 - Burak Kut (Universal/Avrupa Müzik)
 2007 - Komple (Doğan Music Company)
 2009 - İlaç (Doğan Music Company)

Single / Maxi Single
 1997 - Derdim Var (Ascot) feat. David Morales
 2013 - Sevginin Her Hali (Pasaj Müzik)
 2015 - Olduğu Kadar Olmadı Kader (Avrupa Müzik)
 2015 - Kalbine Sor (İYİMÜZİK/Kaiti Garbi Productions/PanikRecords) (Kaiti Garbi ile birlikte)
 2018 - Hoppa
 2022 - Kafam Leyla
 2023 - Hesap Günü
 2023 - Mavra

Videografi/Oyun
 1996 - Pop Clip yönetmeni (Viztech)

Katkılar
 1993 - Yaparım Bilirsin - Kenan Doğulu (Vokal)
 1994 - Kafayı Taktım Sana - Zafer Peker (Vokal/Percussion)
 1995 - Oyun Bitti - Mine (Vokal: Hahha Ninna, Oyun Bitti)
 1995 - Sonsuza Kadar - Ferda Anıl Yarkın (Vokal: Hey Abla)
 1996 - Kime Ne? - Özlem Tekin (Vokal: Gel Bu Yaz)
 1996 - Asya (1996) - Asya (Yan flüt: Beni Aldattın)
 1997 - Yaşar Gaga - Betanova (Vokal: Aşk Acıtır)
 1998 - Meltem Cumbul - Seninleyim (Vokal)
 1999 - Boynumun Borcu - Ali Güven (Vokal: Belki de Bendim)
 2001 - Aşk Mazi Oldu - Taner (Söz/Beste: Gece Yarısında, Serdar Palaz ile birlikte)
 2001 - Anadilim Aşk - Işın Karaca (Vokal: Başka Bahar, Çikita)
 2006 - Mutlu Olmak İstiyorum - Mirkelam (Beste: Elma Değil, Ayva, Mirkelam, Volga Tamöz ve Ali Güven ile birlikte)
 2006 - İstanbul Senin Olsun - Yağmur (Söz/Beste: Aşka Tövbekar Olamadım)
 2007 - Ali Güven - S.O.S. (Vokal)
 2008 - 3 Hürel - Çeşitli Sanatçılar (Şarkı: Haram)
 2008 - Uzay Heparı Sonsuza - Çeşitli Sanatçılar (Şarkı: Kınalı Bebek)
 2009 - 4 Tenor - Meyra (Şarkı/Düet: Karar Bize Ait)
 2009 - Saklı Kayıtlar 1952-1984 - Zeki Müren (Prodüktör)
 2011 - Hop Dedik Orda Kal - Ömür Gedik (Şarkı/Düet: Aşk Var Ya)
 2012 - Proje - Erdem Kınay (Şarkı/Düet: Don't Waste My Time)
 2012 - Tam 90'dan - Volga Tamöz (Şarkı/Düet: Benimle Oynama)
 2016 - Küçük Prens Müzikal - Çeşitli Sanatçılar (Şarkılar: Küçük Prens, Uçmak Oyun Gelir, Yıldız Tozu)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1973 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar

1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk opera şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk erkek dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
Peker Müzik sanatçıları
Türk söz yazarları
DMC sanatçıları
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Pasaj Müzik sanatçıları
Avrupa Müzik sanatçıları
21. yüzyıl Türk bestecileri
Türk erkek pop şarkıcıları
Şehremini Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Universal Müzik sanatçıları

Burak Kut


Baron Wharton is a title in the Peerage of England, originally granted by letters patent to the heirs male of the 1st Baron, which was forfeited in 1729 when the last male-line heir was declared an outlaw. The Barony was erroneously revived in 1916 by writ of summons, thanks to an 1844 decision in the House of Lords based on absence of documentation. As such, the current Barony of Wharton could more accurately be listed as a new Barony, created in 1916, with the precedence of the older (and extinct) Barony.

The barony of 1544

The title Baron Wharton was created in 1544 by letters patent for Sir Thomas Wharton, who had previously served as a Member of Parliament for Cumberland, in recognition of his victory at the Battle of Solway Moss.  Because of its creation by letters patent, the Barony could only be passed down to male heirs.

The 5th Baron (1648–1715) had a long and distinguished political career, serving at various times as a Member of Parliament, Lord Lieutenant of Oxford and Buckingham, Lord Lieutenant of Ireland and Lord Privy Seal. He was created Earl of Wharton, in the County of Westmorland, and Viscount Winchendon, of Winchendon in the County of Buckingham, in 1706, in the Peerage of England, and in 1715 was further created Marquess of Wharton, in the County of Westmorland, and Marquess of Malmesbury, in the County of Wilts, in the Peerage of Great Britain. Later that year, he was also created Marquess of Catherlough, Earl of Rathfarnham, in the County of Dublin, and Baron Trim, in the County of Meath, in the Peerage of Ireland. (The Marquessate of Catherlough referred to the town now spelled Carlow.)

His son, the 2nd Marquess (1698–1731), was created Duke of Wharton, in the County of Westmorland, in the Peerage of Great Britain, in 1718, but all the titles were forfeit in 1729 when the Duke of Wharton was declared an outlaw. In any event, since on the Duke's death there were no male heirs of the 1st Baron remaining, all the titles would have become extinct at that point.

The Barony revived, or new Barony created

In 1844, however, the Barony was claimed by Colonel Charles Kemeys-Tynte, and, since the document creating the peerage had been lost, the Committee for Privileges of the House of Lords ruled erroneously that the Barony was created by writ and could therefore be passed down through the female line.  As a consequence of their resolution, it was determined that at the death of the Duke of Wharton, the Barony had fallen into abeyance between the Duke's sisters, Lady Jane Holt and Lady Lucy Morice. It was further determined that, at Lady Lucy's death in 1739, Lady Jane (by now Lady Jane Coke) remained the sole heir, and had been therefore entitled to the Barony. Finally, it was determined that at her death the Barony again fell into abeyance, where it remained in the nineteenth century.  The Committee for Privileges, however, also ruled that it did not have the authority to terminate the abeyance because of the existence of a judgement of outlawry against the Duke of Wharton.  Thus the matter remained unresolved for 72 years.

On 15 February 1916, the abeyance was terminated by a writ of summons from King George V to Parliament in favour of Charles Theodore Halswell Kemeys-Tynte, who became the 8th Baron. (He should be more properly listed as the 1st Baron Wharton, of the new barony.) At his death, the title was inherited successively by his son and thereafter by his daughter, Elisabeth, who became the 10th Baroness. At her death in 1974, the Barony again fell into abeyance, between her two daughters. It was once again revived in 1990, when the abeyance was terminated in favour of Myrtle Robertson. At her death, the Barony was inherited by her son Myles.

Barons Wharton (1544)
Sir Thomas Wharton, 1st Baron Wharton (c. 1495–1568)
Thomas Wharton, 2nd Baron Wharton (1520–1572)
Philip Wharton, 3rd Baron Wharton (1555–1625)
Philip Wharton, 4th Baron Wharton (1613–1696)
Thomas Wharton, 5th Baron Wharton (1648–1715) (created Earl of Wharton in 1706 and Marquess of Wharton in 1715)

Marquesses of Wharton (1715)
Thomas Wharton, 1st Marquess of Wharton (1648–1715)
Philip Wharton, 2nd Marquess of Wharton (1698–1731) (abeyant 1731) (created Duke of Wharton in 1718)

Dukes of Wharton (1718)
Philip Wharton, 1st Duke of Wharton (1698–1731) (forfeit 1729 (forfeiture retroactively reversed 1825), all except Barony extinct on his death, Barony abeyant on his death)

Barons Wharton (1544; continued)
Jane Wharton, 7th Baroness Wharton (1706–1761) (became sole heir 1739; abeyant on her death)
Charles Theodore Halswell Kemeys-Tynte, 8th Baron Wharton (1876–1934) (abeyance terminated 1916)
Charles John Halswell Kemeys-Tynte, 9th Baron Wharton (1908–1969)
Elisabeth Dorothy Kemeys-Tynte, 10th Baroness Wharton (1906–1974) (abeyant on her death)
Myrtle Olive Felix Robertson, 11th Baroness Wharton (1934–2000) (abeyance terminated 1990)
Myles Christopher David Robertson, 12th Baron Wharton (b. 1964)

The heir presumptive is the present holder's only child, the Hon. Meghan Ziky Mary Robertson (b. 2006).

Early Whartons
The Wharton baronetcy dates from 6 October 1292 when King Edward I granted to Gilbert de Querton "the Manor of Querton with its appurtenances." ("Querton" was the earlier Latin spelling of "Wharton")  There de Querton built Lammerside for himself and his wife, Emma de Hastings. (The remains of the building still stand and today resemble a pele tower). Emma was the daughter of Nicholas de Hastings of the family which were the ancestors of the present Earls of Huntingdon and of Pembroke.

The descendants of Sir Gilbert were:
Sir Henry de Querton (c.1281–aft.1343)
Sir Hugh de Querton (c.1308–bef.1389)
Sir William de Wherton (c.1327–bef.1417)
Sir John de Wharton (c.1360–1434)
Sir Thomas de Wherton (c.1388–c.1440)
Sir Henry Wharton (c.1437–?)
Sir Thomas Wharton II (1460 or 1465–1531)
Sir Thomas Wharton, 1st Baron Wharton (c. 1495–1568)

References
Genealogical Research in England – The Origin of the Hastings — G. Andrews Moriarty, A.M., LL.B., F.S.A
The Wharton Sleeve — Nathan Earl Wharton, 1949

Footnotes

External links
Wharton Hall
Lammerside

1544 establishments in England
Baronies in the Peerage of England
Baronies by writ
Baronies created by error

Noble titles created in 1544
Noble titles created in 1916

Baron Wharton


ගණිතයෙහිදී  n! ලෙසින් දැක්වන, n  නම් සෘණ නොවන පූර්ණ සංඛ්‍යාවක ක්‍රමාරෝපිතය යනු, n සංඛ්‍යාවට වඩා අඩුවන හෝ සමාන වන සියළු ධන පූර්ණ සංඛ්‍යාවන්හී ගුණිතය වෙයි. නිදසුනක් ලෙසින්,

ශුන්‍ය ගුණිතයක් සඳහා සම්මතය පරිදී, 0! හි අගය 1 වෙයි.

සටහන්

ක්‍රමාරෝපිතය


Takayuki Yokoyama (født 22. december 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Shimizu S-Pulse.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takayuki Yokoyama


Walter Jackson Freeman III (30 de janeiro de 1927 – 24 de abril de 2016) foi um biólogo, neurocientista teórico e filósofo estadunidense. Com base em uma estrutura teórica da neurodinâmica que se baseia em insights da teoria do caos, ele especulou que a moeda do cérebro é principalmente o significado. Em Societies of Brains e em outros escritos, Freeman rejeita a visão de que o cérebro usa representações para cristalizar conhecimento e comportamento.

Ligações externas

Filósofos dos Estados Unidos
Biólogos dos Estados Unidos
Neurocientistas dos Estados Unidos

Walter Jackson Freeman III


Lake Ann may refer to one of several locations in the United States:

Lakes
Lake Ann (Arkansas)
Lake Ann (Michigan)
Lake Ann (Minnesota)
Lake Ann (Texas)
Lake Ann (Washington)

Towns and other settlements
Lake Ann, Michigan

See also
Lake Anne, Fairfax County, Virginia

Lake Ann


Isla Aves de Barloventohttp://mapcarta.com/19643180 es la mayor de las islas del subgrupo oriental Aves de Barlovento en el Archipiélago de las Aves, un conjunto de islas entre Bonaire y el Archipiélago Los Roques. que administrativamente forma parte de la Dependencias Federales de Venezuela. En ella se encuentra un faro de 12 m denominado  "Isla Aves de Barlovento", (J-6448-1; V-3Ø26) Se encuentra justo al sur de Cayo Bubi y la Isla Tesoro.

La isla posee un superficie aproximada de 87 hectáreas (871,353.7 m²) con un perímetro de 8.29 kilómetros. Con una altura máxima de 7 metros sobre el nivel del mar.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Islas de Venezuela

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla en Wikimapia

Archipiélago Las Aves

Isla Aves de Barlovento


අවකල සමීකරණය යනු , ශ්‍රිතයේ අගයන් හා එහි විවිධ ගණවල ව්‍යුත්පන්න සම්බන්ධ කරන , විචල්‍ය එකක් හෝ කිහිපයකින් යුක්ත නොදන්නා ශ්‍රිතයක් සඳහා වු ගණිතමය සමීකරණයකි. අවකල සමීකරණ , ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ , භෞතික විද්‍යාවේ , ආර්ථික විද්‍යාවේ හා තවත් ක්ෂේත්‍ර තුළ ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් හිමි කරගනී.

අවකල සමීකරණ විද්‍යා හා තාක්ෂණයේ විවිධ ක්ෂේත්‍රවල ඉදිරිපත් වේ. ඒ නිර්නායක සම්බන්ධතාවයකින් , සමහරක් නිරතුරු වෙනස්වන රාශි (ශ්‍රිත මගින් ආදර්ශිත) හා  ඒවායේ දන්නා හෝ උපකල්පිත වෙනස්වීම් සීඝ්‍රතා (ව්‍යුත්පන්න ලෙස ප්‍රකාශිත) අඩංගු වන  අවස්ථාහිදීය. මෙය වස්තුවක් චලනය කාලය විචලනය වන විට එහි පිහිටීම හා ප්‍රවේගය  විස්තර කරන සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍ර විද්‍යාව මගින් හොඳින් පැහැදිලි වේ. නිව්ටන්ගේ නියම මගින් පිහිටීම , ප්‍රවේගය, ත්වරණය හා වස්තුව මත ක්‍රියා කරන විවිධ බල එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීමට හා වස්තුවේ නොදන්නා පිහිටීමකට මෙම සම්බන්ධය අවකල සමීකරණයක් කාලයේ ශ්‍රිතයක් ලෙස ප්‍රකාශ කිරීම ඉඩ සකසා දේ. බොහෝ අවස්ථාහි දී, චලිත නියමය ලබා දෙමින් මෙකී අවකල සමීකරණ පැහැදිලිව විසඳිය හැක.

අවකල සමීකරණ , විවිධ දෘෂ්ටිකෝණවලින් ගණිතමය වශයෙන් අධ්‍යයනය කරන අතර ඒවායේ විසදුම් ද බොහෝය. සරලතම අවකල සමීකරණ පමණක් ප්‍රකාශිත සූත්‍ර මගින් ලබා දෙන විසදුම්වලින් යුක්තය. දෙනු ලබන අවකල සමීකරණයක විසදුම්වල බොහෝ ගුණ , නියම ස්වරූපය නොසොයාම නිශ්චය කිරීමට හැකිය. විසදුමක් සඳහා සර්ව සාධාරණ සූත්‍රයක් නොමැති නම් , විසදුමක් පරිගණක භාවිතයෙන්  සංඛ්‍යාත්මකව ආසන්න කිරීමක් සිදුකල  හැක. ගතිකමය   පද්ධති පිළිබඳ නියමය , විසදුම් නිර්ණයට බොහෝ සංඛ්‍යාත්මක ක්‍රම දියුණු කරන අතරතුර අවකල, සමීකරණ මගින් විස්තර කරන පද්ධතිවල ගුණාත්මක විශ්ලේෂණය වැදගත්කම  අවධාරණය කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Differential_equation

ගණිතය

අවකල සමීකරණය


Isla Eten también escrito Isla Etten (en inglés: Eten Island) es una isla en la laguna de Truk en los Estados Federados de Micronesia. Se encuentra justo al sur de la isla Dublon. Esta pequeña isla fue modificada extensamente por las fuerzas japonesas durante la Segunda Guerra Mundial para convertirla en una pista de aterrizaje.

Véase también
Isla Escarpada
Isla Esperanza (India)
Isla Este (Islas Ashmore y Cartier)
Isla Estrella del Norte

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Islas del estado de Chuuk

Isla Eten


جزر ليوارد  تقع في جزر الهند الغربية، وتمتد من بورتوريكو إلى جزر وندوارد، وتشكل جزءًا من جزر الأنتيل الصغرى.

الجزر التي تضمها جزر ليوارد
و تضم جزر ليوارد نحو 15 جزيرة إلى جانب الكثير من الجُزيْرات الصغيرة.

مساحة وعدد سكان الجزر
وتبلغ مساحة الجزر 3,994 كم² و عدد سكان الجزر نحو 678,000 نسمة.

وتبلغ المساحة المذكورى وقد زارها عدة شخصيات مهمة منها حسن صالح هايس الحلو
وقد اخذت المعلومات السابقة عنه

الأقطار التي تضمها هذه المجموعة
تضم هذه المجموعة من الجزر قطرين مستقلين هما: أنتيجوا وباربودا وسانت كيتس ونيفيس.
كذلك فإن مجموعة ليوارد تضم: أنغويلا، وجزر فيرجين أيلاندز البريطانية، ومونتسيرات.
كما أنها خاضعة للحكم البريطاني.
و هناك جزر تضمها وهي تابعة لهولنداهي:
 سانت يوستيتيوس.
 سابا.
 سانت مارتن.

انظر أيضًا

 بورا بورا
 جزر المجتمع

المصادر

وصلات خارجية
 صورة من القمر الصناعي

أرخبيلات المحيط الهادئ
جزر المجتمع

جزر ليوارد (جزر المجتمع)


Psammetichus or Psammeticus, latinizations of Psamtik or Psametek, may refer to:

Ancient Egyptian pharaohs of the 26th Saite Dynasty
Psamtik I
Psamtik II
Psamtik III

Others
Psammetichus IV, a rebel during the 27th Dynasty

Psammetichus


Undervandsbaaden A 170 er en film med ukendt instruktør.

Handling
Flåden. Undervandsbåd fra Den kongelige Marine sejler ud af Københavns Havn. I baggrunden ses Trekroner Fortet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910
Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Søværnet

Undervandsbaaden A 170


Magnetic Island (Wulguru: Yunbenun) is an island  offshore from the city of Townsville, Queensland, Australia. This  mountainous island in Cleveland Bay has effectively become a suburb of Townsville, with 2,335 permanent residents. The island is accessible from Townsville Breakwater to Nelly Bay Harbour by ferry. There is a large  National Park and bird sanctuary and walking tracks can be taken between the populated bays and to a number of tourist destinations such as the World War II forts.

The island is a holiday destination with many hotels and several resorts in operation to cater for all levels of service. The public facilities and infrastructure on the island are managed by the Townsville City Council. The island is part of the electoral district of Townsville in the Legislative Assembly of Queensland, and part of the Federal seat of Herbert, which is represented by Phillip Thompson.

There are five settlements, namely Arcadia, Horseshoe Bay, Nelly Bay, Picnic Bay, and West Point.  Geographic features include Rocky Bay, Picnic Bay and Hawkings Point, around its southern extremity, a bay, Nelly Bay to the east-north-east of Rocky Bay, followed by Geoffrey Bay, with Bremner Point as its northern arm. Horseshoe Bay is on the northern coast, and Cockle Bay Reef off the western coast.

Naming
The Wulguru name for the island is Yunbenun. The first European accounts of the island come from Captain James Cook who, in 1770, while navigating the Australian coast, called the island Magnetical Island, as a magnetic pull interfering with his vessel's compass appeared to emanate from the island. People have since explored the general area of Magnetic Island with various instruments to discover what might have caused the effect that Cook reported, but nothing has been discovered. Local names for the island are "Maggie Isle", "Maggie Island", or "The Island".

History

Pre-European settlement

Yunbenun is the traditional land of the Wulgurukaba people. It had a transient population of Aboriginal people well before European exploration of the area. They had seasonal camps at a number of bays, and travelled between the island and mainland using canoes. A number of Aboriginal burial sites are said to exist on the island, but have so far not been identified. Aboriginal middens and cave drawings can still be found in a number of bays around Yunbenun. Folklore of the local Wulguru tribe recounts a long association with the island and annual migrations to the mainland to avoid expeditions of head-hunters from Papua New Guinea and the Torres Strait, which used the northern trade winds to travel south along the Queensland coast. This head-hunting nearly ceased following the arrival of missionaries, led by Samuel MacFarlane to the Torres Straits in 1871.

European settlement and development

J.M. Black, funded by Robert Towns, founded the township of Townsville on the mainland nearby. As Townsville developed through the mid-19th century, Magnetic Island became a valuable location for the gathering of hoop pine and granite, the latter of which was used in the reclamation of land for the Port of Townsville, and for construction of Townsville's Customs House.

Picnic Bay was named after its popularity as a picnic spot for European tourists from the mainland during the 19th century, before Magnetic Island was first inhabited by Europeans. In the mid-19th century the island became a popular location for the collection of stone and coral needed for development on the mainland. Even substantial quantities of gold were mined in 1886.

In 1875, the island was set aside as a quarantine station although it took another ten years for the proper facilities to be set up at West Point. In November 1884 the Queensland Government accepted a tender from Leisner and Sparre to construct the quarantine station for £3645. It was only after the tender was accepted that the site on West Point on the north-west was actually chosen.

In 1896 Cyclone Sigma tore across the island and through Townsville. At least 23 people died, many buildings destroyed and boats wrecked. The ketch Lalla Rookh was torn off its moorings and found later on Magnetic Island. (She was able to be recovered and continued to carry loads of timber up and down the coast, until being wrecked off the Queensland coast in 1899.)

By 1890 a resort had been started in Picnic Bay. In 1898 Robert Hayles Sr was so impressed by the potential of Magnetic Island he sold his other interests to build a resort on the island. Hayles was responsible for much of the development of Magnetic Island through tourism. In 1901 he started a regular ferry service to the island with his ship the Bee. Twelve months later this ship was wrecked on the rocks at Nobby Head, Picnic Bay, and the Phoenix was built by Hayles' sons to replace the vessel. The Hayles company remained operating services to Magnetic Island with a large number of different vessels until 1988.

World War II

Magnetic Island became an important defensive position during World War II because of its proximity to Townsville, an important military base, and its views over Cleveland Bay, a significant anchorage and assembly point for large fleets and convoys operating in the south Pacific. As such, the Magnetic Battery, (AKA The Forts) an artillery battery and observation post, was built in the hinterland of Florence, Horseshoe and Arthur Bays. Picnic Bay also became a popular defence force rest and relaxation camp following the commandeering of a resort in the bay in 1939.

Post-war era
The island slowly expanded following the end of the Second World War. In 1953, Centaur House, a memorial convalescent and rest hostel for nurses, was officially opened in Geoffrey Bay.

In late December 1971 Cyclone Althea hit the North Queensland coast directly crossing Magnetic Island. The island, along with much of the mainland, was devastated with 90% of the island's houses damaged or destroyed, some simply lifted off their foundations and tossed into trees. The island, along with the mainland, soon recovered.

In July 2012, a six hectare (15 acre) section of the island was granted to the Wulgurukaba Yunbenun Aboriginal Corporation under freehold title and a further 55 hectare (135 acre) section under a Deed of Grant in Trust.

21st century

In 2009, as part of the Q150 celebrations, the Magnetic Island was announced as one of the Q150 Icons of Queensland for its role as a "Natural attraction".

Geography

Geographic features include Rocky Bay, Picnic Bay and Hawkings Point (around the settlement named Picnic Bay) around its southern point, a bay and settlement called Nelly Bay to the east-north-east, Horseshoe Bay on its northern coast, and Cockle Bay Reef off the western coast.

Natural heritage and attractions

The island is a haven for wildlife. 76% of the island is Magnetic Island National Park, which is mostly located on the steep hilly interior and rugged north-western side. The highest point on the island is Mount Cook reaching  above sea level. A citizen science project at Magnetic has over 3500 observations of 1126 species with the most observed species the Koala and the most observed marine species the Goldstripe butterflyfish

Magnetic Island is famous for its fishing opportunities. Fish around the island include: mackerel, giant trevally, queenfish, coral trout, blackspot tuskfish, tuna, fingermark, red emperor and sea perch.

As of 2013, there are over 800 koalas estimated to be present on the island; this population represents the northern limit of their geographic range.

The areas of the island that are not covered by the conservation area are open for development subject to local authority approval. As of 2018 the island was undergoing an economic boom.

The wreckage of SS City of Adelaide is located off the shore of Cockle Bay, the island and is a popular tourist attraction.

Settlements
The five villages of the island, which contain the lion's share of the population of 2017 (as of the census of population)

Heritage listings
Magnetic Island has a number of heritage-listed sites, including:
 East side of island: Fort Complex
 Esplanade: Picnic Bay Jetty

Education
There is a primary school at Nelly Bay. The nearest secondary school is Townsville State High School in Railway Estate in the Townsville mainland.

Community groups
Magnetic Island Community Development Association (MICDA) www.micda.com.au
Magnetic Island Nature Care Association (MINCA) www.minca.org
Magnetic Island Fauna Care Organisation (MIFCO) www.mifco.org
Magnetic Island Network for Turtles (MINT) - see Facebook
Mgnetic Island Residents & Ratepayers Association (MIRRA)
Magnetic Island Community Care (MICC) www.micare.org.au
Magnetic Island Museum - see Facebook
Magnetic Island RSL Sub-Branch www.rslmagneticisland.com
Magnetic Island Rotary Club - see Facebook
Magnetic Island Bowls Club www.barefootbowls.com.au/club/magnetic-island-bowls-club/
Magnetic Island Country (Golf) Club www.magneticislandgolf.com.au
Men's Shed Magnetic Island
Tourism Magnetic Island
U3A Magnetic Island

The Magnetic Garbutt branch of the Queensland Country Women's Association meets at the CWA Hall at 42 Lancaster Street, Garbutt.

Annual events
Annual events include:
 Mother's Day Classic (May)
 SeaLink Magnetic Island Race Week (August/September)
 The Great Island Trek (September)
 Maggie Island Triathlon (October)
To find out more visit whatsonmagneticisland.com.au

Notable residents

 Julian Assange, WikiLeaks co-founder, sporadically lived the first years of his life in Nelly Bay with his mother in the early 1970s.
 Izzy Bee and family from Izzy's Koala World
 Breanna Koenen captain of the Brisbane Lions in the AFLW
 Cara Koenen Australian netballer playing for the Sunshine Coast Lightning in the Suncorp Super Netball League and the Australian Diamonds at the national level.

See also
 The Ultimate Magnetic Island Guide
 Top 40 Things To Do on Magnetic Island

 List of islands of Australia

References

External links

Islands of Queensland
Suburbs of Townsville
Queensland in World War II

Magnetic Island


Festival international du film fantastique et de science-fiction de Paris (Festivalul International de Film Fantastic și Științifico-Fantastic de la Paris) a fost un festival de film creat de Alain Schlockoff (fondatorul revistei L'Écran fantastique și Vendredi 13) la începutul anilor 1970.

Prima  ediție a festivalului a avut loc în mai 1972 , la Théâtre Nanterre-Amandiers sub numele Convention du cinéma fantastique. După 2 ani, după ce are loc în Le Palace și apoi în Palais des Congrès,  festivalul s-a mutat în Grand Rex  unde a avut loc timp de 12 ani.

Premiul principal a fost "Licorne d'or (Unicornul de Aur)".

Filme care au primit Licorne d'or
Titlurile filmelor sunt listate în limba franceză și în original; mai este listat regizorul și țara de producție. În 1979 premiul s-a acordat de două ori.
1973 : Asylum de Roy Ward Baker / Regatul Unit
1974 : The Wicker Man de Robin Hardy / Regatul Unit
1975 : Les Insectes de feu (Bug) de Jeannot Szwarc / Statele Unite
1976 : La Course à la mort de l'an 2000 (Death Race 2000) de Paul Bartel / Statele Unite
1977 : Soudain les monstres (The Food of the Gods) de Bert I. Gordon / Statele Unite
1978 : Le Crocodile de la mort (Eaten Alive) de Tobe Hooper / Statele Unite
martie 1979 : Halloween, La Nuit des Masques (Halloween) de John Carpenter / Statele Unite
noiembrie 1979 : Dracula (Dracula) de John Badham / Statele Unite - Regatul Unit
1980 : La Nuit de la métamorphose (Izbavitelj) de Krsto Papic / Iugoslavia
1981 : Mad Max de George Miller / Australia
1982 : Montclare: Rendez-vous de l'horreur (Next of Kin) de Tony Williams / Australia - Noua-Zeelandă
1983 : Xtro de Harry Bromley Davenport / Regatul Unit
1984 : Death Warmed Up de  David Blyth / Australia - Noua-Zeelandă
1986 : House de Steve Miner / Statele Unite; Prix gore: Le Jour des morts-vivants (Day of the Dead) de George A. Romero / Statele Unite
1987 : Evil Dead 2 de Sam Raimi / Statele Unite; Prix gore : Street Trash de Jim Muro / Statele Unite
1988 : Aux frontières de l'aube (Near Dark) de Kathryn Bigelow / Statele Unite
1989 : Santa sangre de Alejandro Jodorowsky / Mexic

Referințe și note

Fondări în 1973
Festivaluri internaționale de film
Filme SF


Las protestas en Aysén de 2012 fueron una serie de movilizaciones sociales acontecidas en la chilena Región de Aysén durante febrero y marzo de 2012.

Precedentes
Aysén, al ser una de las regiones más australes de Chile, posee un costo de vida elevado comparado con las demás regiones, debido principalmente a la poca conectividad que presenta con el resto del país. A nivel productivo, varias organizaciones políticas y sociales regionales señalan que las ganancias por la explotación de recursos naturales no quedan en la zona, y los pescadores poseen cada vez menos cuotas de pesca.

Entre las peticiones del Movimiento Social por Aysén estaban:
 Rebaja en los precios del petróleo, gasolina, parafina, gas y leña.
 Mejoras en infraestructura de salud regional.
 Sueldo mínimo regionalizado y nivelación de remuneraciones.
 Creación de una universidad regional para Aysén.
 Regionalización del agua, recursos mineros y silvoagropecuarios.
 Fortalecimiento a medianos y pequeños empresarios pesqueros, y entrega de beneficios y derechos de pesca a las personas dedicadas a ese rubro.
 Rebaja en el costo de la canasta básica y pensión regionalizada para los adultos y mayores y discapacitados.
 Construcción de rutas hacia los poblados donde trabajen pequeños campesinos.

Organización

Las movilizaciones fueron realizadas por el Movimiento Social por Aysén, fundado a inicios de febrero de 2012, y tuvo como vocero al dirigente sindical Iván Fuentes. El movimiento agrupó a alrededor de 20 organizaciones, entre ellos pescadores, la Agrupación Nacional de Empleados Fiscales (ANEF), la Central Unitaria de Trabajadores (CUT) y Patagonia sin Represas. También sumaron a las movilizaciones gremios de taxis colectivos, camioneros y comerciantes.

Entre las autoridades de la zona que apoyaron las protestas estuvieron los alcaldes de Puerto Aysén (Marisol Martínez), Lago Verde (Gaspar Aldea), Cochrane (Patricio Ulloa), Chile Chico (Luperciano Muñoz), Río Ibáñez (Emilio Alarcón) y Guaitecas (Luis Miranda);

Desarrollo

Inicios

Las primeras movilizaciones ocurrieron el 7 de febrero, cuando un grupo de pescadores y dirigentes locales se tomó el Puente Presidente Ibáñez, principal vía de acceso terrestre a Puerto Aysén.

El 13 de febrero se realizó la toma del aeródromo de Melinka por parte de un grupo de pescadores. El objetivo de la protesta era reclamar por las bajas cuotas de pesca en la zona, y exigir un incremento de estas. Asimismo, se exigió la presencia de la intendenta de Aysén y el subsecretario de Pesca, Pablo Galilea, en el lugar para realizar negociaciones. Al día siguiente un grupo de cerca de 300 personas bloqueó varias vías de acceso a Puerto Aysén y Puerto Chacabuco. Aunque hubo enfrentamientos con Carabineros, no se registraron detenidos.

El 15 de febrero fue uno de los días que presentó la mayor cantidad de eventos. Ocurrieron barricadas en diversos puntos de Coyhaique, el comercio de Puerto Aysén cerró sus puertas durante una hora, se enarbolaron banderas negras en distintas localidades de la región y los accesos a Puerto Chacabuco y el aeródromo de Puerto Aysén se mantuvieron bloqueados. También se bloqueó el tramo Coyhaique-Balmaceda, que conduce al aeropuerto regional.

El 16 de febrero se mantuvieron las protestas y cortes de caminos a la espera de la llegada de las autoridades que participaban de las negociaciones. En Melinka, luego de una reunión entre los pescadores, la intendenta y el subsecretario de Pesca, en la cual se logró un acuerdo, se depuso la toma del aeródromo. En Caleta Andrade, los habitantes se tomaron el aeródromo. En Coyhaique se produjo un apagón eléctrico en la noche debido a un cadenazo al tendido, un grupo de 200 personas levantó barricadas en varios sectores de la capital regional, y en la misma noche fue saqueado un local comercial mayorista de la empresa Adelco y el hotel Diego de Almagro fue atacado con piedras.

El día 17 la ruta que une Villa Mañihuales con Puerto Aysén fue bloqueada, siendo reabierta momentáneamente el día siguiente. También fue bloqueado por habitantes de Puerto Guadal, el cruce del camino de Coyhaique - Chile Chico y Cochrane, mientras que la carretera hacia Puerto Chacabuco seguía con barricadas. En Chile Chico, un grupo de 300 personas realizó una marcha de solidaridad con el movimiento.

El 18 de febrero se instalaron barricadas en la ruta que une Coyhaique con Puerto Aysén. En esta última ciudad un grupo de 500 personas realizó una manifestación en la Gobernación Provincial, mientras que en Coyhaique, el obispo Luis Infanti, que ha manifestado su apoyo a las demandas, realizó una misa en la catedral. La tarde del 19 de febrero se realizó una marcha en el centro de Puerto Aysén, que según los organizadores reunió a cerca de 2.000 personas. La protesta finalizó sin incidentes en la Gobernación Provincial, ubicada cerca de la Plaza de Armas. Ese mismo día llegó un contingente de 40 carabineros a la zona para reforzar la seguridad.

Se agudiza la crisis

En la mañana del día 20 de febrero, 7 taxistas de Coyhaique resultaron heridos por fuego de balines de acero disparados por Carabineros, mientras mantenían un bloqueo en el sector El Claro en las afueras de la capital regional. Un grupo de 20 camiones bloqueó la Carretera Austral en el tramo que conecta Coyhaique con el Aeropuerto Balmaceda, y un grupo de 7 vehículos de carga bloqueó la Ruta CH-240, que va desde la capital regional hasta la frontera con Argentina. En Coyhaique se realizó una marcha que convocó a 4.000 manifestantes y que recorrió diversos puntos de la capital regional, incluyendo la Intendencia y la Catedral. Más tarde, un grupo de manifestantes se enfrentó con carabineros que estaba custodiando una estación de servicio Copec. También ocurrieron interrupciones en el suministro eléctrico en varios sectores de la región.

En la madrugada del 21 de febrero se registraron violentos incidentes en Coyhaique. Un local de la distribuidora mayorista Adelco fue saqueada al igual que una estación de gasolina, mientras que se registraron ataques con piedras a un colegio, la Intendencia Regional, un banco, un supermercado y una farmacia. Ocurrieron enfrentamientos entre manifestantes y carabineros tanto en Coyhaique como en Puerto Aysén, que dejaron un total de 17 detenidos, 6 personas heridas y 12 carabineros lesionados. Las manifestaciones y enfrentamientos con la policía se mantuvieron durante el día siguiente, incluyendo el bloqueo del puente Presidente Ibáñez y barricadas en Coyhaique.

El 23 de febrero cerca de 40 manifestantes ocupó el aeródromo de Villa O'Higgins. La toma fue depuesta temporalmente por una emergencia esa misma tarde. Ese mismo día, el ministro de Salud Jaime Mañalich denunció que debido a los cortes en los caminos, una ambulancia no habría podido llegar a socorrer a un enfermo en Puerto Aysén, el cual habría fallecido debido a la falta de atención, por lo que pondría acciones legales en contra de quienes fueran responsables. Sin embargo, dicha situación fue desmentida por la propia familia del fallecido, quienes afirmaron que Ramón Mañao tenía una enfermedad terminal y que había fallecido antes de llamar a la ambulancia para que constatara la muerte, lo cual fue ratificado por el secretario regional del Ministerio. La familia incluso manifestó que Mañao "estaba feliz con su región movilizada". Pese al desmentido, Mañalich insistió en sus dichos y dijo que recurriría al Ministerio Público para buscar responsables.

El 24 de febrero los dirigentes del Movimiento Social por Aysén entregaron al presidente Piñera y su gabinete ministerial un nuevo petitorio, que fue calificado por el gobierno como «desmedido». Entre las nuevas exigencias estaba eliminar el impuesto específico a los combustibles en la región, y aplicar subsidios para el consumo de gasolina. También se produjeron enfrentamientos cerca del puente Ibáñez, que provocaron el repliegue de 40 carabineros hacia la comisaría de Puerto Aysén. Para el 28 de febrero es anunciado un paro comunal en la ciudad de Coyhaique.

Como señal de buena voluntad, los dirigentes de Aysén anunciaron la reducción de los bloqueos a solo dos horas a contar del día 1 de marzo, sin embargo el ministro Álvarez señaló que no habría negociación mientras no se despejaran totalmente los bloqueos de caminos. Ante dicha situación, se produjo en Puerto Aysén una multitudinaria marcha con banderas negras, en señal de disconformidad con la exigencia del Gobierno. Ese mismo día cerca de un millar de personas instalaron carpas en la plaza de armas de la ciudad de Coyhaique, con la idea de acampar en ella hasta que se lograra una solución.

El 2 de marzo el senador Patricio Walker (DC) y los diputados David Sandoval (UDI) y René Alinco (independiente) llegaron hasta el Palacio de La Moneda en Santiago a intentar reabrir los caminos del diálogo entre el gobierno y los manifestantes, mientras que el obispo Infanti ofreció sus servicios como facilitador del diálogo, lo cual fue rechazado por el Gobierno. Durante la madrugada del 3 de marzo, Carabineros irrumpió en la plaza de armas de Coyhaique amenazando con el uso de la fuerza si es que la gente que acampaba no se retiraba; tras unos momentos de tensión, los manifestantes optaron por retirarse pacíficamente.

Inicio del diálogo y fin del conflicto

El 4 de marzo el ministro Álvarez regresó a Santiago por orden del Ejecutivo, y dos días más tarde, la intendenta de la región Pilar Cuevas, también en Santiago, anunció que en el curso de la jornada se evaluaría si era pertinente invocar la Ley de Seguridad Interior del Estado. En la noche del mismo día el vocero Iván Fuentes anunció el desbloqueo de caminos en la región, señalando el vocero de Gobierno Chadwick que una vez desbloqueados los caminos se reanudaría el diálogo. El 7 de marzo el ministro Álvarez regresó a la región de Aysén, y al día siguiente se retomaron las conversaciones.

Manifestaciones de apoyo
Pese al carácter local de las protestas, en otras regiones se realizaron manifestaciones de apoyo al petitorio aysenino, destacando las registradas en Arica, Ancud, Concepción, Talca y Viña del Mar. En Santiago se realizaron diversas manifestaciones. El día 22 se reunieron 100 protestantes en Plaza Brasil, acto que terminó con la intervención de carabineros y uno de sus oficiales heridos, mientras el día 24 se realizó una marcha de 300 personas por la Alameda, cortando el tránsito y siendo reprimidos por carabineros.

En Punta Arenas, donde se realizaron protestas similares a las de Aysén durante el verano de 2011, se realizaron nuevas manifestaciones dirigidas por pescadores artesanales que reclamaron contra modificaciones a la ley de Pesca y como forma de apoyo a los protestantes ayseninos. Durante cinco horas, la Ruta 9 que comunica la ciudad con el aeropuerto y única salida y entrada de la ciudad estuvo cortada.

Efectos

Producto de los bloqueos en puertos y carreteras, el suministro de combustibles comenzó a escasear en la región, especialmente en Coyhaique, en donde se limitó la venta de gasolina. La misma situación ocurrió en otras localidades como Puerto Aysén y Puerto Cisnes. Aunque el suministro de combustible fue repuesto durante la semana, el 18 de febrero nuevamente las estaciones de servicio habían agotado sus reservas de gasolina. Hacia el 22 de febrero también comenzaron a escasear las reservas de gas licuado.

El Aeropuerto Balmaceda funcionó de manera normal, pero los pasajeros debieron caminar alrededor de 2 kilómetros para abordar sus transportes debido al bloqueo del acceso al terminal aéreo.

La intendenta de Aysén, Pilar Cuevas, suspendió sus vacaciones el 15 de febrero para reunirse con los manifestantes. El subsecretario del Interior, Rodrigo Ubilla, viajó a la región el 16 de febrero para iniciar las negociaciones entre los manifestantes y el Gobierno. El día 20 el presidente Sebastián Piñera envió a la zona del conflicto a los ministros Jaime Mañalich (Salud) y Pedro Pablo Errázuriz (Transportes y Telecomunicaciones). Ese mismo día en la noche el ministro Mañalich anunció que se acordaron varios compromisos en temas de salud para la región de Aysén, principalmente centrados en adquisición de nuevo instrumental médico y construcción de infraestructura sanitaria.

En relación con la petición de los manifestantes de crear una universidad estatal para la Región de Aysén, el ministro de Educación Harald Beyer señaló que no estaba dentro de los planes del gobierno crear una nueva casa de estudios. También señaló que se debe evaluar la oferta real de las instituciones de educación superior en la zona y determinar si es acorde a la demanda que existe en la región. La universidad regional fue una de las acciones llevadas a cabo por el segundo gobierno de Michelle Bachelet, que fundó la Universidad de Aysén en 2015.

Véase también
 Protestas en Magallanes de 2011
 Protestas en Los Lagos de 2016
 Centralismo en Chile
 Universidad de Aysén

Referencias

Enlaces externos

Chile en 2012
Historia de la Región de Aysén
Manifestaciones y protestas en 2012
Manifestaciones y protestas en Chile
Crisis políticas en Chile
Sebastián Piñera

Protestas en Aysén de 2012


මධ්යලම  ඇමරිකාවේ ප්රබථම ශිෂ්ටාචාරය වශයෙන් ඔල්මෙක්වරු විශ්වාස කෙරේ. ඇත්තෙන්ම ඔවුන් බොහෝ දේවල් වලින් ප්‍රථමයෝය. මධ්ය්ම ඇමරිකානු බෝල ක්රීදඩාව, ලේ හැලීම් සහ සමහර විට බිලි පූජා , ලිවීම් සහ ශිලා ලේඛන ලිවීම් , ශූන්යෝය සොයා ගැනීම, මධ්යැම ඇමරිකානු දින දර්ශනය වැනි බොහෝ දේ ප්රරථම වරට සිදු කළේ ඔවුන්ය .

ඔවුන්ගේ ශක්තිමත් පූජක නගරාන්ඩු සම්බන්ධ දේශපාලනික සැකසීම් සෑම මෙක්සියානු හා මධ්ය්ම ඇමරිකානු ශිෂ්ටාචාරයක්ම වාගේ අනුගමනය කළෝය. කලා ශූරී සහ කලා ඉතිහාසඥ මිගෙල් කෙබරූබියස් ආදී සමහර සමීක්ෂකයන් පවා ඔල්මෙක්වරු බොහෝ පසුකාලීන මධ්යාම ඇමරිකානු දෙවිවරු අනුව හැඩ ගැසුණු බව පිළි ගනිති.

ලා වෙන්ටාහි පස් වන අල්තාරය

ලේ හැලීම සහ ජීවිත පූජාව

ඔල්මෙක්වරු ලේ හැලීම සහ ස්ව ජීවිත පූජාව ක්රිකයාවෙහි යෙදවූහ. ඔල්මෙක් පුද බිමේ කළ පුරා විද්යාීත්මක කැනීම් වලින් බොහෝ ස්විභාවික සහ මැටියෙන් කළ ස්ට්රිංිගේ උල් සහ මැගේ කටු සොයා ගෙන ඇත.

ඔල්මෙක්වරු බිලි පූජා සිදු කිරීම කළායැයි කියන මතය ඇත්තෙන්ම විවාදාත්මකය. ඔල්මෙක් හෝ ඔල්මෙක් බලපෑම් ඇති වූ කිසිම බිලි පූජා සම්බන්ධ මානව කෘති තවම සොයා ගෙන නැති අතර ඊට සම්බන්ධ පැහැදිලි දර්ශන වත් තවම සොයා ගෙන නැත. (උදා:- මොන්ටි ඇල්බන්හි ඩැන්සන්ට් රූප වැනි ) . බිලි පූජා සම්බන්ධ දර්ශනද සොයා ගෙන නැත. (එල් ටාජින්හි ප්රඩසිද්ධ බෝල් අංගනයේ දැකිය හැකි දර්ශන වැනි).

කෙසේ වෙතත් එල් මනාටි ප්රිදේශයෙන් උපන්, නූපන් බිළිඳු ඇට සැකිලි, පුරුක් රහිත හිස් කබල් සහ ඌර්වස්ථි සොයා ගෙන ඇති අතර මෙයින් ළදරු බිලි පූජා ගැන අදහසක් අනුමාන කෙරේ. බිළිඳුන් මරා දමන ලද්දේ කෙසේ දැයි තවම නොදනී. සමහර ලේඛකයන් ඔල්මෙක් චාරිත්ර  කලාව පෙන්වන " වර් - ජගුවර" බිළිඳුන් (ලා වොන්ටාහි පස් වන අල්තාරය ) (වම් පස රූපයේ දැක්වෙන ) හෝ ලාස් ලිමාස් රූපය ("ආගම" කොටස යටතේ දැක්වෙන) සමග මෙහි සම්බන්ධයක් ඇති බව කියා සිටිති. තවත් සොයා ගැනීම් අපේක්ෂා කිරීමට නම් විස්තරාත්මක පිළිතුරු අවශ්ය ය.

ලිවීම

බටහිර භූ ගෝලාර්ධයේ ලේඛන කලා දියුණු කළ ප්රවථම ශිෂ්ටාචාරය ඔමෙක් ශිෂ්ටාචාරය විය හැක. ක්රිේ.පූ 500 දී පමණ පැවති පුරාණතම සැපොටෙක් ලේඛන කලාව පාදක කොට ගත් , ක්රි).පූ 650 ට අයත් සලකුණු 2002 දී ද ක්රිි.පූ 900 ට අයත් සලකුණූ 2006 දී ද සොයා ගන්නා ලදී.

2002 දී පසු කාලීන මායන් චිත්ර. ලිපිවලට සමානකම් දක්වන ගලෙන් නෙළූ කැටයම්, පක්ෂියෙක් සහ දේශන ලියවිලි සැන් ඇන්ඩ්රෑපස්වලින් සොයා ගන්නා ලදී.

2006 දී සැන් ලොරෙන්සෝ අසළින් සොයාගත් කස්කජල් තහඩුව , නුමුණු තහඩුවක කැටයම් කරන ලද සලකුණු 62 ක් (එකිනෙකට වෙනස් සලකුණු 28 ක් සහිතව) සහිත නිර්මාණයකි. බොහෝ ප්රලවීන පුරාවිද්යා ඥයන් මෙම සොයා ගැනීම " ප්රසථම ප්රාසග් - කොලොම්බියානු ලේඛනය" ලෙස නම් කොට ඇත. එහි වෙනත් කිසිම මධ්ය"ම ඇමෙරිකානු ලේඛන ශෛලියක් සමග සමානකමක් දක්නට නැත.

තවද, "එපි - ඔපෙක්" නමින් කියවෙන තවත් වාර්තාකරණය වූ චිත්ර  ලිපි විශේෂයක් ඇත. සමහරුන්, "එපි - ඔමෙක්"  යනු මායා ලේඛන කලාවේ සහ පුරාණ ඔමෙක් ලේඛන ශෛලිය මාරුවෙමින් පවතින ලිපියක් යැයි විශ්වාස කරන අතරතුර අදාල කාරණය තවමත් නොවිසඳී පවතී.

ට්රෙවස් සාපොට්ස්වලින් සොයා ගත් "සී" ස්මාරක කුළුන

දැනට සොයා ගෙන ඇති දෙවනියට පැරණිම දින ගණනය මෙය වේ. ක්රිී.පූ 32 සැප්තැම්බර් 3

එම දිනය කේන්ද්රත කොට ගත් ගල් කැටයම්, එපි - ඔමෙක් ලියවිල්ලේ දැනට ඉතිරිව ඇති උපහැරණ කිහිපයකි.

මාලිමාව

දිශා සලකුණු සහිත , මාලිමාවක් බව පරීක්ෂණවලින් බොහෝ දුරට සනාථ වී ඇති ඔල්මෙක් හීමටයිට් මානව කෘතියක සොයා ගැනීම පෙරදැරි කරගෙන ඇමරිකානු ජ්යෝදතිශවේදී ජෝන් කාසන් ප්රමකාශ කළේ ඔල්මෙක්වරු ක්රිජ.පූ 100 ට පෙර සිට කාන්දම් ගල් වලින් තැනූ මාලිමා භාවිතා කැන්නට ඇති බවය. කාසන් තව දුරටත් කියා සිටින්නේ එවැනි උපාංග ඔල්මෙක්වරු භාවිතා කරන්නට ඇත්තේ තම වාසස්ථානවල හා මළගිය වුන් භූමදාන කළ ස්ථානවල පිහිටීම් සොයා ගැනීමට බවය.

මධ්ය ම ඇමරිකානුවන්ගේ දීර්ඝ දින දර්ශනය හා ශූන්ය්ය සංකල්පයේ සොයා ගැනීම.

ඔමෙක්වරු විසින් සොයා ගන්නට ඇති ශූන්යිය සංකල්පය සහ දීර්ඝ දින දර්ශනය ඔවුන්ගෙන් පසුව ඇති වූ මධ්යනම ශිෂ්ටාචාර බොහෝ සංඛ්යාඝවක්ද භාවිතා කළහ. පූර්ව දින දර්ශනවලට අදාල මානව කෘති 6 ක් මායා නිජ බිමට එපිටින් සොයා ගන්නා ලද නිසා මෙම දින දර්ශනයේ අංක සැකසීම මායාවරුන් කරන්නට ඇති අතර අැතැම් විට එය ඔමෙක්වරුන් කළ සොයා ගැනීමක් වන්නට ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම මානව කෘති සයෙන් තුනක්ම සොයා ගන්නා ලද්දේ ඔමෙක් හදබිම් ප්ර දේශය තුළිනි. නමුත් ඔමෙක් ශිෂ්ටාචාරය අවසන් වූයේ ක්රි .පූ 4 වන සියවස වෙද්දීය. එනම් මුල්ම දීර්ඝ දින දර්ශන මානව කෘතියේ බිහිවීමට ශතවර්ෂ කිහිපයක් උඩදීය. මෙම නොගැළපීම නිසා මෙය වාද විවාදවලට ලක් වී ඇත.

දීර්ඝ දින දර්ශනයට ශූන්යායේ භාවිතය අවශ්ය  විය. මෙහිදී කටුවක කරන ලද කැටයමක් ශූන්ය යේ සංකේතය වශයෙන් යොදා ගන්නා ලදී. ඉහත කියන ලද ට්රේස් සාපොට්ස් හි "සී" ස්මාරක කුළුන ද  ක්රිව.පූ 32 හි දිනයක් මෙලෙස නිරූපණය කර ඇත. මෙය ඉතිහාසයේ , ශූන්යූය භාවිතා කළ මුල්ම අවස්ථාවකි.

මධ්යතම ඇමරිකානු බෝල ක්රීදඩාව

ඇස්ටෙක්ස්හි නහුව‍ටල් භාෂාවෙන් ඔල්මෙක් යනු "රබර් මිනිස්සු" යන්නයි. ඔවුන් මධ්යයම ඇමරිකානු බෝල ක්රීුඩාව පිහිටුවමින් සහ පසු සංස්කෘතීන් තුළද ව්යානප්ත කරමින් විනෝද සහ ආගමික කටයුතු අරමුණු කොට ගෙන මෙම ක්රීවඩාව කළහ. සැන් ලොරෙන්සෝ ටෙනෝච්ටිට්ලන්වලට කිලෝමීටර් 10 ක් නැගෙනහිරින් පිහිටි ඔමෙක් යාග සිදු කළ මඩ වගුරක්වන මනාටිවලින් ක්රිර.පූ 1600 ට හෝ ඊට වඩා අතීතයට අයත් රබර් බෝල දුසිමක් සොයා ගෙන ඇත. ක්රිර.පූ 1400 ට පමණ අයත් වූ පසෝ ඩි ලා අමාඩා හි පැවති මුල් කාලීන ක්රීඔඩා පිටියක් සමග මේවා සම්බන්ධය. මෙම බෝල සොයාගනු ලැබුවේ මැටි භාණ්ඩ හා ජේඩයිට් සෙල්ට්ස් ආදී බිලි පූජා සඳහා යොදා ගන්නා දේවල් සමගය. එනිසා මෙම ක්රීහඩාව ආගමික හා චාරිත්රඅමය යන දෙයාකාරයෙන්ම වැදගත් වූ ඉසව්වක් විය.

http://en.wikipedia.org/wiki/Olmecs#Notable_innovations

සුවිෙශ්ෂී නව ප්රවණතා


Olaylar
 8 Mart - ABD'nin New York kentinde 40.000 dokuma işçisi insanca çalışma koşulları istemiyle greve başladı. Ancak polis grevcilere saldırdı ve çıkan yangında çoğu kadın 129 işçi can verdi.
 10 Mayıs – Hindistan'da İngilizlere karşı Sepoy İsyanı başladı

Doğumlar

Ocak

Şubat
 22 Şubat - Heinrich Hertz, Alman fizikçi (ö. 1894)

Mart

Nisan

Mayıs

Haziran

Temmuz
 24 Temmuz - Henrik Pontoppidan, Danimarkalı yazar (ö. 1943)

Ağustos

Eylül
 8 Eylül - Georg Michaelis, Almanya Şansölyesi (ö. 1936)

Ekim

Kasım
 27 Kasım - Charles Scott Sherrington, İngiliz nörofizyolog, histolog, bakteriyolog ve patolog (ö. 1952)

Aralık

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
Zübeyde Hanım, Mustafa Kemal Atatürk'ün annesi (ö. 1923)

Ölümler
 26 Ocak - Trinley Gyatso, 12. Dalay Lama (ö. 1875)
 5 Eylül - Auguste Comte, Fransız sosyolog, matematikçi ve filozof. Sosyolojinin babası olarak tanımlanmaktadır (d. 1798).
 26 Kasım - Joseph Freiherr von Eichendorff (Joseph Karl Benedikt von Eichendorff), Alman romantizm'in önemli lirik şair ve düzyazı yazarlarındandır (d. 1788).

1857


South Somerset was a local government district in Somerset, England, from 1974 to 2023. The district covered an area of  ranging from the borders with Devon, Wiltshire and Dorset to the edge of the Somerset Levels. It had a population of approximately 158,000. The administrative centre of the district was Yeovil.

On 1 April 2023, the district was abolished and replaced by Somerset Council, a unitary district for the area previously served by Somerset County Council.

History

The district was formed on 1 April 1974, and was originally known as Yeovil, adopting the South Somerset name in 1985. It was formed by the merger of the municipal boroughs of Chard, Yeovil, along with Crewkerne and Ilminster urban districts and the Chard Rural District, Langport Rural District, Wincanton Rural District and Yeovil Rural District.

The district covered the whole of the Yeovil constituency, and part of Somerton and Frome.  The district was governed by the South Somerset District Council, last elected in the 2019 South Somerset District Council election.

Abolition
On 1 April 2023, the district council was abolished and replaced by Somerset Council, a unitary authority for the area previously served by Somerset County Council.
Elections for the new council took place in May 2022. It ran alongside South Somerset and the other district councils in the county until their abolition.

Towns

Its main towns included:

Bruton
Castle Cary
Chard
Crewkerne
Ilminster
Langport
Milborne Port
Somerton
Wincanton
Yeovil

Wards

The electoral wards included: Camelot and Wessex.

Parishes

Major roads
 A30
 A37
 A303
 A357

Railway stations
Bruton (Heart of Wessex Line and Reading to Taunton Line), Great Western Railway
Castle Cary (Heart of Wessex Line and Reading to Taunton Line), Great Western Railway
Crewkerne (West of England Main Line), South Western Railway
Templecombe (West of England Main Line), South Western Railway
Yeovil Junction (West of England Main Line), South Western Railway
Yeovil Pen Mill (Heart of Wessex Line), Great Western Railway

Heritage Railways
Chard branch line, former Great Western Railway line between Chard and Taunton
Yeovil Railway Centre

Education

County schools (those which are not independent) in the five non-metropolitan districts of the county were operated by Somerset County Council (now Somerset Council).

For a full list of schools see: List of schools in Somerset

See also

 Grade I listed buildings in South Somerset
2019–2023 structural changes to local government in England

References

External links
South Somerset District Council

Former non-metropolitan districts of Somerset
2023 disestablishments in England

South Somerset


Çukurova Holding, 1923 yılında Mehmet Kemal Karamehmet tarafından Tarsus'ta kurulan Türkiye'nin en büyük şirketler topluluğundan biridir. Çukurova Holding, Telia ve Alfa Telecom ile birlikte Turkcell'in ana hissedarlarındandı.

Çukurova Holding Şirketleri

Finans Grubu
 1994-: BCP Bank (Banque de Commerce et de Placements)

Enerji Grubu

 2002-: Genel Energy

Çukurova Holding Bünyesindeki Eski Şirketler

Medya grubu

Gazete
 1997-2008: Bulvar
 1997-2010: Tercüman
 1997-2013: Güneş (Sancak Grubu'na sattı.)
 1997-2013: Akşam (TMSF el koydu Sancak Grubu'na satıldı.)

Dijital Platform
 1999-2013: Digiturk (TMSF tarafından el konuldu)
 1999-2013: Digiturk Euro (TMSF tarafından el konuldu)

Televizyon
 1999-2013: Show TV (Erol Aksoy'dan devraldı.) (TMSF tarafından el konuldu, Ciner Medya Grubu'na satıldı)
 2000-2013: Lig TV (TMSF el koydu.)
 2000-2001: atv (Dinç Bilgin'den satın aldı ve geri verdi, Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır)
 2000-2001: atv Avrupa (Dinç Bilgin'den satın aldı sonrasında geri verdi,Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır)
 2000-2001: Kiss TV (Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır, Dinç Bilgin'e sattı)
 2000-2001: Yeni TV (Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır, Dinç Bilgin'den satın aldı ve geri verildi)
 2002-2012: Skyturk (Skyturk360 olarak değiştirilmiştir.)
 2004-2008: ElMax (Turkmax ile ortak yayınlanmıştır.)
 2006-2012: Show Plus
 2005: Kral TV (TMSF'den satın aldı ve geri verdi)
 2005-2013: Show Türk (TMSF tarafından el konuldu, Ciner Medya Grubu'na satıldı)
 2005-2008: S'nek
 2006-2013: Showmax (TMSF tarafından el konuldu, Ciner Medya Grubu'na satıldı)
 2006-2013: İZ TV (TMSF el koydu.)
 2006-2013: Turkmax (TMSF el koydu.)
 2005-2013: JOJO (TMSF el koydu.)
 2008-2011: SporMax
 2012-2013: Skyturk360 (TMSF el koydu, Ethem Sancak'a sattı.)
 2012-2013: MTV Türkiye (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)
 2012-2013: MTV Hits (Avrupa) (%50 MTV Networks Europe) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)
 2012-2013: MTV Live HD (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)
 2012-2013: Nick Jr. (Türkiye) (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)
 2012-2013: Nickelodeon (Türkiye) (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)
 2012-2013: Nickelodeon HD (Türkiye) (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki tüm hisselerine el koydu)
 2012-2013: VH1 (%50 Viacom International) (TMSF kanal üzerindeki hisselerine el koydu.)

Radyo
 1997-2013: Alem FM (Mehmet Ali Ilıcak'tan satın aldı, TMSF el koydu.)
 2000-2001: Yeni Radyo (Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır, Dinç Bilgin'den satın aldı ve geri verildi)
 2000-2001: Romantik Radyo (Turgay Ciner ve Murat Vargı ile ortak yapmıştır, Dinç Bilgin'den satın aldı sonrasında geri verildi)
 2005-2013: Lig Radyo (TMSF el koydu.)

Dayanıklı Tüketim Grubu

 1980-2004: AUER (Ulubaş Grubu'na sattı.)

İletişim
 1996-2013: Azercell (TMSF Telia Sonera'ya hakim hisseler devredildi.)
1993-2015: KVK

 1994-2020: Turkcell (Ziraat Bankası'ndan alınan kredi nedeniyle bankaya rehinliydi, sonrasında rehin alınan hisseler Ziraat Bankasının sahibi olan Türkiye Varlık Fonu'na devredildi.)

İnternet

 2003-2013: Bilyoner.com
 2004-2016: Millenicom (Ewe AG'ye sattı.)
 2004-2020: Turkcell Superonline (Ziraat Bankası'ndan alınan kredi nedeniyle bankaya rehinliydi, sonrasında rehin alınan hisseler Ziraat Bankasının sahibi olan Türkiye Varlık Fonu'na devredildi.)

Otomotiv

 1989-2013: BMC (TMSF el koydu.)

Finans Grubu

 1975-2007: Genel Sigorta (Mapfre Grubu'na sattı.)
 1964-1996: İnterbank (Cavit Çağlar'a sattı.)
 1973-2002: Pamukbank (TMSF el koydu.)
1980-2005: Yapı Kredi Bankası (TMSF'nin baskısı üzerine, Koç Finansal Hizmetler'e satılmıştır.)

Havacılık

 1994-2005: Pegasus Hava Yolları (Esas Holding'e sattı.)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk holdingler
1923'te kurulan şirketler
1923'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Çukurova Holding


الهلال الأحمر هي منظمة غير حكومية إنسانية. تم تشكيل شعارها في زمن الدولة العثمانية. شعار الهلال الأحمر معادل للصليب الأحمر الدولي للدول الإسلامية.

في عام 1980 ميلادي قامت الحكومة الإسلامية الإيرانية باستعمال هذا الشعار بدلا من شعار الأسد والشمس الأحمرين.

يشكل المتطوعون أكثر من 95% من مجموع القوى العاملة في المنظمات الإنسانية في العالم، كذلك يعتمد الهلال الأحمر على المتطوعين في تحقيق رسالته وتقديم الدعم لمن يحتاجه، ويقوم الهلال الأحمر بتزويد متطوعيه بالتدريب اللازم الذي يؤهلهم لتأدية دورهم بأحسن طريقة، كل حسب اختصاصه.

نشأة الهلال الأحمر

في عام 1859 وقعت حرب بين فرنسا والنمسا وتقاتل الجيشان في إيطاليا بالقرب من قرية سولفرينو
اشترك في المعركة 300000 جندي وتقاتل الجنود طوال 15 ساعة من طلوع الشمس إلى غروبها انتصر الجيش الفرنسي في المعركة. لكن القتلى والجرحى كثيرون جداً هناك 42000 جريح. تتعالى الصرخات طوال الليل في أرجاء سهل سولفرينو وفي صبيحة اليوم التالي كان المواطن السويسري هنري دونان يمر من المكان فهاله ما رأى فعزم على إغاثة هؤلاء البؤساء وناشد الفلاحين من تلك المنطقة مساعدته في هذه المهمة. وخلال عدة أيام حاول المتطوعون تضميد الجراح وإنقاذ المصابين لكن كان الوقت متأخراً جداً بالنسبة للكثيرين فقد ظلوا دون إسعاف مدة طويلة في ساحة المعركة فنزفت دماؤهم وتلوثت جروحهم وأنتنت. فكر هنري دونان «لا يجب أن يحدث هذا فعلى أسوأ الظروف إذا تقاتل الناس لا بد أن يكونوا على قدر كافٍ من الحكمة والتحضر لالتقاط الضحايا والعناية بهم» ولما عاد إلى سويسرا روى في جنيف ما رآه وما صنعه«ألا يمكن أن تنشأ في وقت السلم في كل بلدان العالم جمعيات للإغاثة، تقوم في وقت الحرب بإسعاف الجرحى من المعسكرين المتحاربين، دون تفرقة بين الصديق والعدو».

في جنيف قرر أربعة من أصدقاء دونان المبادرة إلى مساعدته لتحقيق رسالته فاجتمعوا وعملوا معاً وبعد فترة قصيرة دعوا شخصيات من بلدان عديدة إلى جنيف وشرحوا لهم الفكرة قائلين: «ها نحن قد وضعنا مجموعة من القواعد للعناية بالمرضى والجرحى، فإذا وافقتم على هذه القواعد وقعوا على هذه الوثيقة.» وهكذا التزمت كل بلدان العالم تقريبا بتنفيذ هذه القواعد التي سميت «اتفاقيات جنيف». وفي الوقت الحاضر يوجد أربع اتفاقيات دولية الغرض منها حماية جميع ضحايا الحروب لقد شكل هنري دونان وأصدقاؤه لجنة سميت «اللجنة الدولية للصليب الأحمر».

لماذا تم اختيار هذا الاسم؟ (اسم الصليب الأحمر) لأن علم جنيف هو صليب أبيض على أرضية حمراء وتكريماً لهنري دونان صاحب الفكرة تم اعتماد شعار هذه اللجنة على علم دولة هنري دونان لكن بعكس اللون كي يصبح صليب أحمر على أرضية بيضاء. وعندما تم دعوة البلدان الإسلامية والعربية خصيصاً وافقوا على الفكرة ووقعوا على الاتفاقية بنفس الشروط والاسم لكن تغيير كلمة الصليب إلى هلال وذلك من وازع ديني ولكن يبقى اللون أحمر
ومن هنا ظهر مصطلح الهلال الأحمر.

من هنا يتضح لنا أنه لا فرق بين الصليب الأحمر أو الهلال الأحمر بل على العكس من ذلك كل يؤدي نفس الخدمة وبكل أمانة ومصداقية حتى أن بعض الدول العربية أبقت الاسم كما هو مثل لبنان فلا يوجد بها هلال أحمر بل صليب أحمر. وعندما علمت إسرائيل بأن الدول العربية غيرت الاسم بموافقة اللجنة الدولية للهلال والصليب الأحمر أرادت هي الأخرى أن تغير الاسم إلى نجمة داود الحمراء ولكن عرضها قوبل بالرفض ولم توقع على الاتفاقية ولكنها تمارس عملها بشكل طبيعي بعيداً كل البعد عما ورد في اتفاقيات جنيف الأربعة ومن هنا أيضاً يتضح لنا عدم شرعية هذه الفئة، كذلك فان الحركة الدولية للهلال الأحمر والصليب الأحمر تحتفل في الثامن من أيار من كل عام باليوم العالمي للحركة، وإحياء هذه المناسبة الإنسانية تقليد سارت عليه الحركة منذ الحرب العالمية الثانية وذلك لتأكيد تعاون هذه الحركة ونشر مبادئها الإنسانية بين شعوب العالم ولم يتم بمحض الصدفة اختيار هذا التاريخ للاحتفال بهذه المناسبة العالمية بل جاء تكريماً لهنري دونان أيضاً صاحب الفكرة الأساسية في مولد الحركة ففي مثل ذلك اليوم الثامن من أيار لعام 1828 ولد هنري دونان مؤسس الصليب الأحمر في مدينة جنيف السويسرية وكرس حياته لخدمة الإنسان وصون كرامته بغض النظر عن ماهيته.

انظر أيضاً
 جمعية الصليب والهلال الأحمر
 جمعية الهلال الأحمر المصري
 جمعية الهلال الأحمر المغربي
 جمعية الهلال الأحمر الفلسطيني
 جمعية الهلال الأحمر السعودي
 جمعية الهلال الأحمر الكويتي
 جمعية الهلال الأحمر الجزائري
 جمعية الهلال الأحمر التونسي
 جمعية الهلال الأحمر الليبي
 جمعية الهلال الأحمر الإماراتي
 جمعية الهلال الأحمر العربي السوري
 جمعية الهلال الأحمر الأردني
 جمعية الهلال الأحمر اليمني

المراجع

وصلات خارجية
 الحركة الدولية للصليب الأحمر والهلال الأحمر
 Red Crescent and Red Cross Club
 جمعية الهلال الأحمر في الجمهورية الإسلامية الإيرانية

أندية وجمعيات
شارات
مصطلحات عربية
منظمات إحسانية
منظمات طبية وصحية

الهلال الأحمر


Cuțitul este un film românesc din 1971 regizat de Titus Mesaros.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971
Filme documentare românești

Cuțitul


සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය(2006 ජූලි 26 -2009 මැයි 19).-(Y.W.B).

උතුර සහ නැගෙනහිර මුදාගැනීමේ මානුෂීය මෙහෙයුම

=============================================================

මාවිල්ආරු.
මෙහි ආරම්භක අවස්ථාව ලෙස 2006 ජූලි 21 වැනිදා ති‍්‍රකුණාමලයෙන් දකුණේ වූ 30,000කට ජනතාවකට ජල සැපයුම අහිමි කරමින් එල්ටීටී ය මාවිල්ආරු ජල දොරටුව වසා දැමුවේ අමානුෂික කි‍්‍රයාවත් සමඟ ය.

මේ නිසා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ රජය 2006 ජූලි 26 දා මාවිල්ආරු මුදා ගැනීමේ මානුෂික මෙහෙයුම ආරම්භ කිරීමත් සමඟ සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ විය.

ඉන් ඇරඹි "මානුෂීය මෙහෙයුම" ඉතාමත් තීරණාත්මක විය මෙලෙස ආරම්භ කළ යුද්ධයේදි පෙනුණු දෙයක් නම් ලංකාව මහා පරිමාණ සිවිල් යුද්ධයකට ගමන් කරවීමේ මංසලකුණු සටහන් කළ බවය. මේ වන විට ආණ්ඩුවේ අරමුණු දෙකක් පැහැදිලිය.

එල්ටීටීඊ ය යුධමය වශයෙන් පරාජය කර එහි යුධ ශක්තීන් විනාශ කර දාවිඩ ජාතිකවාදී ව්‍යාපෘතියේ නියෝජිතයෙකු හැටියට එල්ටීටීඊ ය නැති කිරීමය.

දෙවැන්න සම්පූර්ණයෙන් ම පරාජය කිරීමට නොහැකි වුවත් ලංකාවේ රාජ්‍යයට තව දුරටත් තර්ජනයක් නොවන පරිදි එල්ටීටීඊ ය යුධ හා දේශපාලන වශයෙන් දුර්වල කිරීමය.මෙකී අරමුණු ඇතිව ආරම්භ වූ යුද්ධයේදී ආණ්ඩුව විශ්වාස කළ දෙයක් වූයේ අතීතයේ ද එල්ටීටීඊ ය යුධමය වශයෙන් පරාජය කිරීමට සන්නද්ධ හමුදාවන්ට හැකියාවක් තිබුණ ද කරුණු කිහිපයක් නිසා ඒ අවස්ථාව වැළකී ගිය බවය.

I.යුද්ධය සැලසුම් කිරීමේ දී සහ කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේ දී ආණ්ඩුවේ බලයේ සිටින දේශපාලඥයින් ඒවාට මැදිහත් වී යුධ කි‍්‍රයා මාර්ග දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රයන්ට යටත් කර අවුල් කිරීම.

II.යුධමය විසඳුම් ක්‍රියාමාර්ගයෙන් ඉවත්වන ලෙස කෙරුණු ජාත්‍යන්තර බලපෑම්වලට ආණ්ඩුව යට වීම.

III.යුද්ධයේ දී සිදුවන මානව අයිතිවාසිකම් කඩකිරීම් හා මනුෂිකවාදී ගැටළු ගැන අනවශ්‍ය ලෙස වැදගත්කමක් දීම මඟින් යුද මෙහයුම් දුර්වල කිරීම.

මේ නිසා රාජපක්ෂ ආණඩුව එල්ටීටීඊ යට විරුද්ධව යුද්ධය සැලසුම් කිරීමේදී මූලෝපායන් සකස් කිරීම හා කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේ වගකීම හා ස්වාධීනත්වය සම්පූර්ණයෙන් ම ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයටත් සන්නද්ධ හමුදා ප‍්‍රධානීන්ටත් භාර දී ඇත

මේ තත්ත්වය තුළ එල්ටීටීඊ ය කල්පනා කලේ යුද්ධය දිග්ගැස්සෙන විට එයින් ඇතිවන මානව අයිති වාසිකම් කඩවීම් හා මානුෂවාදී අර්බුද හේතුවෙන් ආණ්ඩුව ජාත්‍යන්‍තර වශයෙන් හුදකලා විය හැකි බවත් යුද්ධයේ ආර්ථික පිරිවැය වැඩිවීමත් සමඟ ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා පැතිරෙන විට ආර්ථිකයට හානි පැමිණ ආණ්ඩුවේ මහජන සහයෝගීතා පදනම අඩු වී යුද්ධය ආර්ථික වශයෙන් නඩත්තු කිරීමට ආණ්ඩුවට නොහැකි වන බවයි.

එපමණක් නොව ආර්ථිකයට හානි පමුණුවන නීතියේ පාලනය සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කි‍්‍රයාවලිය දුබල කරන යුද්ධයක පසුබිම තුළ දකුණේ දේශපාලන ප‍්‍රතිවිරෝධතා ඇති වීමත් සමඟ යුද්ධය පවත්වාගෙන යාම ආණ්ඩුවට දුෂ්කර වෙද්දී නව බල තුලනයන් ගොඩනැගීමට මූලෝපායික ඉඩකඩ තමාට උදාවේය යන්නය.

නමුත් 2006 අවසානයේදී නැගෙනහිර පළාතේ කෙරුණු යුද්ධයේ දී නැගෙනහිර පළාත ජය ගැනීමට පහසුවෙන්ම ආණ්ඩුවට හැකි විය.

යුද්ධය යළි ඇරඹීමත් සමඟ විශාල මානුෂිකවාදී ප‍්‍රශ්න උග‍්‍ර විය.ඒ අතර සිවිල් ජනයාට උන් හිටි තැන් අහිමි වීම, ගේ දොර මෙන්ම ආර්ථික ජීවන රටා අහිම් වීම, සිවිල් වැසියන් යුද්ධයට ගොදුරු වී මිය යෑම, තුවාල ලැබීම, යුද්ධය කේන්දා ගතවී නොමැති කොළඹ වැනි ප‍්‍රදේශවල බෝම්බ පිපිරීම් සිදුවීම, උදාහරණ ලෙස කොටුව බෝම්බ ප‍්‍රහාරය, මේ ආකාරයට සිදු වූ මානව අයිතීන් කඩවීම සම්බන්ධයෙන් දේශීය හා ජාත්‍යන්තර විරෝධය හා බලපෑම් නොසලකා හැරීමට තීරණය කර ඇත.

ආණ්ඩුවේ තර්කය වූයේ ''ආණ්ඩුව ඒවාට යටවුවහොත් ඒ මඟින් තම යුධ ප‍්‍රයත්නය අඩාල වන බවයි. මානව අයිතිවාසිකම් හා මානුෂවාදී කරුණු රණවිරුවන් අධෛර්යමත් කරන සහ එල්ටීටීඊ යට සේවය කරන පියවරක් ලෙස ද ආණ්ඩුව හඳුන්වයි.

"ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමේ" යුද්ධයේ දී මානව අයිතිවාසිකම්වලට වැඩි ප‍්‍රමුඛත්වයක් දිය යුතු නැත යන තර්කය මත ආණ්ඩුව තම ස්ථාවරය සාධාරණය කර ඇත.

මේ ආකාරයට දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් පුරා ලංකාවේ සමාජ දේශපාලනික ආර්ථික මෙන්ම සංස්කෘතික ප‍්‍රපංචයන්ට බරපතල හානි සිදු කළ ත‍්‍රස්තවාදය 2009.05.19 වන දින යුධමය වශයෙන් පරාජය කළේය.එය මුළු ආණ්ඩුව පමණක් නොව රාජ්‍යම ලැබූ ජයග‍්‍රහණයකි.(Y.W.B).

හතරවන ඊලාම් යුද්ධය


ද්‍රෘෂ්‍ය කලාවන්හි විශේෂයෙන් චිත‍්‍රය, ග‍්‍රැෆික් නිර්මාණය, ඡායාරූප ශිල්පය සහ මූර්ති කලාවේ රූප සංයෝජනය යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබනනේ කලා කෘතිය තුල ද්‍රව්‍යයන් ස්ථානගත කරනු ලබන සැලසුමයි. කලාකෘතිය තුල අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය තෝරාගෙන ඒවා සැලසුම් කිරීමේ මූලධර්මයන් මත ස්ථානගත  කිරීම මෙහිදී සිදුවේ. එය නරඹන්නාගේ ප‍්‍රතිචාරය කෙරෙහි බලපෑම් කරයි. කලාකෘතියක වස්තූන් සමතුලිත හා සමායෝජනයකින් යුතුව ස්ථානගතකොට තිබීම නරඹන්නාගේ ඇස සෞන්දර්යාත්මකව ප‍්‍රමෝදයට පත්කරනු ඇත. කෙසේවෙතත් සාම්ප‍්‍රදායික රූප සංයෝජනයට බාධා කිරීම තුලින් කලා කෘතියක් තුල සමතුලිතභාවය සහ රටාවන් පිලිබඳව නැවත සිතා බැලීමට බලකිරීම අරමුණු කොටගත් සිත්තරුද සිටිති. සැවල්වදෝර් දාලි එවැන්නෙකි.

මූලිකවම සමායෝජනය යන්නෙහි එර්ථය සියල්ල එකට තැබීමයි. සංගීතයේ සිට ලිවීම දක්වා වූ සෑම කලාකෘතියක්ම මෙසේ විඥ්ඥාණිකව විවිධ දේ එකට තැබීමෙන් නිර්මාණය කෙරේ. මෙසේ තැබෙන විවිධ දේ කිසියම් ආකාරයකින් සමස්ථ කලා තෘතිය හා බැඳෙයි. විධිමත් හා අවිධිමත් ලෙස දැක්විය හැකි රූප සංයෝජන ආකාර දෙකක් පවතී. රූප සංයෝජනය සෞන්දර්යාත්මක න්‍යායන් සමඟද බැඳි පවතී ග‍්‍රැෆික් සැලසුම්කරණයේදී රූප සංයෝජනය පිටු සැකසීම යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබයි.

රූප සංයෝජනය (දෘශ්‍ය කලාවන්හි)


An Anthurium yetlense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eizi Matuda. An Anthurium yetlense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium yetlense


Frederik Moth er navnet på flere personer:

 Frederik von Moth (1694-1746) – norsk/dansk søofficer og generalguvernør i Dansk Vestindien
 Frederik Moth (generalguvernør) (1730-1808) – dansk generalguvernør i Dansk Vestindien, søn af Frederik von Moth
 Claus Frederik Moth (1861-1930) – dansk litteraturhistoriker

Frederik Moth


Oxidarea Oppenauer este o reacție organică ce oferă posibilitatea transformării selective a alcoolilor secundari în cetone, în condiții blânde de reacție. A fost denumită după chimistul austriac Rupert Viktor Oppenauer.

Reacția Oppenauer este inversa reacției de reducere Meerwein-Ponndorf-Verley. În acest caz, alcoolul secundar este oxidat la cetona corespunzătoare cu izopropoxid de aluminiu și acetonă în exces.

Mecanism de reacție
Într-o primă etapă, are loc formarea unui complex coordinativ 3 între alcoolul 1 și izopropoxidul de aluminiu 2. În a doua etapă, complexul este deprotonat de un ion alcoxid 4, când se obține un intermediar alcoxidic 5. În a treia etapă, atât agentul oxidant, care este acetona 7, cât și alcoolul secundar se leagă prin intermediul aluminiului. Acetona este coordinată de ionul de aluminiu, ceea ce favorizează transferul de ion hidrură de la alcoxid. Procesul de transfer (care este catalizat de aluminiu) al acestui ion de la carbonul α al alcoolului la carbonul carbonilic al acetonei are loc prin intermediul unei stări de tranziție ciclice 8. Cetona finală 9 se formează după ce are loc transferul de ion hidrură, iar apoi se obține și acoolul izopropilic 11 după eliberarea catalizatorului.

Importanță
Această metodă de oxidare este extrem de selectivă pentru alcooli secundari, deci nu există riscul de a oxida alte grupe funcționale sensibile precum amino sau sulfură. Deși chiar și alcooli primari pot fi oxidați în condițiile de reacție Oppenauer, această metodă nu se aplică datorită reacției secundare ce are loc, de condensare aldolică a aldehidelor obținute. Metoda este înlocuită de alte reacții de oxidare realizate cu cromat (clorocromat de piridiniu), dimetilsulfoxid (de exemplu, oxidarea Swern) sau periodinan Dess-Martin (de exemplu, oxidarea Dess-Martin). Aplicabilitatea oxidării Oppenauer este în sinteza steroidelor, hormonilor, alcaloizilor, terpenelor, etc.

Note

Vezi și
 Reducere Meerwein-Ponndorf-Verley

Oppenauer
Oppenauer

Oxidare Oppenauer