Fernando Sor (baptised 14 February 1778 – 10 July 1839) was a Spanish classical guitarist and composer of the early Romantic era. Best known for writing solo classical guitar music, he also composed an opera (at the age of 19), three symphonies, guitar duos, piano music, songs, a Mass, and at least two successful ballets: Cinderella, which received over one hundred performances, and Hercule et Omphale.

Partly because Sor was himself such a classical guitar virtuoso—contemporaries considered him to be the best in the world—he made a point of writing didactic music for players of that instrument of all levels. His Twelve Studies Op. 6, the Twelve Studies Op. 29, the (24) Progressive Lessons Op. 31, and the (24) Very Easy Exercises Op. 35 have been widely played for two hundred years and are regularly reprinted. On the other hand, some of Sor's music, not least his popular Introduction and Variations on Mozart's "Das klinget so herrlich" Op. 9, is fiendishly difficult.

Unlike modern classical guitar players, Sor used the smaller, slimmer "Romantic" guitars predating today's familiar Torres instrument. He used the ring finger of his plucking hand "rarely" and "only for harmony (never for melody)." He eschewed the use of nails on that hand.

Variance of name
As Sor's works were published in various countries, his name was translated, leading to variances in its spelling. These included Joseph Fernando Macario Sors, Ferdinand Sor, Ferdinando Sor and, in the last years, Ferran Sor. His family name appears in various forms in other contemporary documents as well, and there is not always a record of his having approved or used them. But in the file and marriage certificate of his grandfather, which includes Fernando's great-grandfathers, the name always appears as Sor, and this is true too of the corresponding document for one of the great-grandfathers, the oldest document yet found.

Biography

Spain
Born in Barcelona to a fairly well-off family, he was baptized as José Fernando Macario Sors, as recorded in the baptismal record, although in most of his manuscript and printed musical works he appears as Fernando Sor or Ferdinand Sor, and only in some cases does his surname appear as Sors.

Sor was descended from a long line of career soldiers and intended to continue that legacy, but was distracted from this when his father introduced him to Italian opera. He fell in love with music and abandoned his military ambitions. Along with opera, Sor's father also introduced him to the guitar.

 At a young age, Sor's parents wouldn't give his musical abilities too much special attention, for fear it would distract from his Latin studies. Therefore, the young Sor (still not 11 years old) began to write songs to words in Latin to impress his parents. He even invented his own system for notating music, as he had not yet received formal training.

When he reached the age of 11 or 12, the head of the Barcelona Cathedral took notice of young Sor's talent, and he was enrolled in the school there. Not long after, his father died, leaving his mother without the funds to continue his education at the Cathedral. However, at around the same time Joseph Arredondo, the new abbot of Santa Maria de Montserrat, the famous monastery, heard of his talent, and provided funds for him to attend the choir school located at the monastery. Sor reveals in writings, mainly from the last ten years of his life, that he was greatly attached to this place, and had fond, nostalgic memories of his childhood there. But his mother began to see that Sor was becoming greatly distracted from his "chosen" path in the military or administration and, following the advice of friends, took him out of the monastery and placed him in military school for four years. It was not a terrible turn of events, as he had much free time to play and compose music in the army as well.<ref>Wolf Moser, "Fernando Sor: The Life and Works of a Reluctant Guitarist, part one" from Classical Guitar Magazine, November 2007.</ref>

In 1808, when Napoleon Bonaparte invaded Spain, Sor began to write nationalistic music for the guitar, often accompanied by patriotic lyrics. Sor was even part of traveling military bands that would play protest music on the streets. He was also promoted to captain in Córdoba and may have fought battles against the French at this time. After the defeat of the Spanish army, however, Sor accepted an administrative post in the occupying government. Here he was to be officially labeled an afrancesado along with the other Spaniards who abandoned their defense of Spain to embrace the French Revolutionary ideas. After the Spanish repelled the French in 1813, Sor and other afrancesados left Spain for fear of retribution. He went to Paris, never to return to his home country again.

Paris, London, and Moscow

Having abandoned his family's ideal of a military or administrative post, Sor could finally give music a serious try in France. He gained renown at first as a virtuoso guitarist and composer for the instrument. When he attempted composing operas, however, he was rejected by the French. His Op. 7 was a large and strange piece, notated in three clefs, and no guitarist at the time could play it.  Since France was no longer supportive of his music, Sor decided to try his talents elsewhere.

In 1815, he went to London to attempt to build a stronger music career there. Again, he gained considerable fame as a classical guitarist and gave guitar and voice lessons. Since ballet in London was more popular than opera, Sor decided to try his hand at this new genre of music. He had considerable success this time, especially with his ballet Cendrillon.

By 1823, once he had acquired a level of fame in London, Sor again wandered away, this time with his wife, the ballerina Félicité Hullin, to Moscow in her quest to become a prima ballerina. Not much is known about his time there, however, despite the exaggeration about his romantic and professional life. After three years in Moscow, he traveled around Europe giving concerts and getting into music circles everywhere he went.

In 1827, partly due to his advancing age, he settled down and decided to live out the rest of his life back in Paris. It was during this retirement that he composed the majority of his classical guitar works. He had to comply with the demands of the public, though, and most guitarists wanted technically simple, nice-sounding pieces. It was in these last ten or so years of his life that his writings reveal his bitterness towards how his publications were being received by the public. For example, Op. 43 is entitled Mes Ennuis ("My Annoyances"), and six of his ballets are dedicated to "whoever wants them". These and other caustic remarks did not help his sales in the least. The foreword to Op. 45 goes even further than sarcasm: "Let's see if that's that. Six short and easy pieces in stages, which aim to lead to what has generally been agreed are difficulties. Composed and dedicated to the person with the least patience, by Fernando Sor. Opus 45."

His last work was a mass in honour of his daughter, who died in 1837. The event sent the already sickly Sor into serious depression, and he died in 1839, of tongue and throat cancer.Cecilia Ruiz de Ríos, Nicaraguan historian

Quotations
François-Joseph Fétis has called him "le Beethoven de la guitare", though he has also remarked that Sor had failed to produce a good tone on one occasion.

Works

Music

One of Sor's popular compositions is his Introduction and Variations on a Theme by Mozart, Op. 9. It is based on the melody for "Das klinget so herrlich, das klinget so schön!" from The Magic Flute, composed in 1791.

Didactic music
Sor was a prolific and, in his time, quite popular composer. There was a great demand for him to compose material that was approachable by less accomplished players. The resulting body of instructional studies he produced is not only noteworthy for its value to students of the guitar, but for its inherent musicality. Much of this work is organized in several opus numbers (in increasing order of difficulty): Op. 60 (25 lessons), Op. 44 (24 lessons), Op. 35 (24 exercises), Op. 31 (24 lessons), Op. 6 (12 studies) and Op. 29 (12 studies).

Didactic manual
Sor's Méthode pour la Guitare was first published in Paris in 1830 and translated into English by A Merrick in 1832 under the title Method for the Spanish Guitar.

Instruments used by Sor
Sor undoubtedly played guitars by Pierre René Lacôte, mentioning: "M. Lacote, a French maker, the only person who, besides his talents, has proved to me that he possesses the quality of not being inflexible to reasoning".
Some guitars of Lacôte show Sor's signature: "Fernando Sor, the Catalan man was out of his mind in Paris has signed a number of guitars by René Lacôte – examples now survive in the Edinburgh University Collection of Historic Musical Instruments, cat. no. 2521; and in private ownership (exhibited at the Londen Early Music Instrument Makers Exhibition, 1991). Sor also lent his name to the instruments of Louis Panormo of London. However, in neither case is the instrument known, then or now, as a 'Sor model'."
A guitar of Lacôte that was signed by Sor is displayed at the Metropolitan Museum of Art: 1. In his method, Sor mentions: "[...] if I wanted an instrument, I would procure it from M. Joseph Martinez of Malaga, or from M. Lacote [...]The guitars to which I have always given the preference are those of Alonzo of Madrid, Pagès and Benediz of Cadiz, Joseph and Manuel Martinez of Malaga, or Rada, successor and scholar of the latter, and those of M. Lacote of Paris. I do not say that others do not exist; but never having tried them, I cannot decide on that which I have no knowledge."  In his method, he also mentions that "J. Panormo" of London and "Mr. Schroeder of Petersburgh", made some guitars under his direction; but it is curious that he mentions them only in regard to his own guitar design ideas, which are today partly critically viewed. Guitars made according to Sor's design have not yet been located.

Andrés Segovia selected a set of twenty studies, each emphasizing a particular aspect of technique; these studies are now some of the best known works of Fernando Sor.

Selected recordingsFernando Sor: Complete Studies for Guitar, performed by Enea Leone, on: Brilliant Classics 94791 (triple CD, 2014). Contains the complete Opp. 6, 29, 31, 35, 44, 60.

Bibliography
Jeffery, Brian: Fernando Sor Composer and Guitarist. London, Tecla, 2nd edition, 1994.
A critical view of the second edition, by Matanya Ophee.
Moser, Wolf: "Fernando Sor: The Life and Works of a Reluctant Guitarist", part one, in: Classical Guitar Magazine vol. 26 no. 3, November 2007, pp. 20–25.
Moser, Wolf: "Fernando Sor: The Life and Works of a Reluctant Guitarist", part two, in: Classical Guitar Magazine vol. 26 no. 4, December 2007, pp. 20–25.
Ophee, Matanya: "Fernando Sor and the Russians", in: Soundboard Magazine vol. 31 (2007) no. 3-4, pp. 13–29.
Diccionario biográfico-bibliográfico de efemérides de músicos españoles by Baltasar Saldoni 1868
historical source Revue de Paris; published by Demengeot & Goodman, e.a., 1851
historical source Bentley's miscellany; by Charles Dickens, William Harrison Ainsworth, Albert Smith; published by Richard Bentley, 1844
Recensionen: Guitarre-Schule von Ferdinand Sor Allgemeine musikalische Zeitung; published by Breitkopf und Härtel, 1832
historical source Dictionnaire des artistes de l'école française, au XIXe siècle; by Charles Gabet; 1831
historical source Seven years of the King's theatre; by John Ebers; published by Carey, Lea & Carey, 1828
historical source Revue musicale; by F. J. Fétis; 1827
historical source The Harmonicon, 1823

References

External links

Sheet music
Rischel & Birket-Smith's Collection of guitar music 1 Det Kongelige Bibliotek, Denmark
Boije Collection The Music Library of Sweden
George C. Krick Collection of Guitar Music Washington University
creativeguitar.org (sheetmusic largely compiled from the above primary sources)
Complete Works for Guitar (sheetmusic largely compiled from the above primary sources)

HOMAdream Complete guitar works by Fernando Sor (Engraved and edited by Jun Sugawara)

Biography and articles
Fernando Sor UXL Encyclopedia of World Biography, (2003)
Biography (www.musicweb-international.com)
Biography (www.classicalguitar.net)
Fernando Sor: Músicas En La Guitarra by Gerardo Arriaga Moreno

Publications
The Doctrine of Affections: short story collection including "The Studies of Fernando Sor"
Ich, Fernando Sor Versuch einer Autobiografie und gitarristische Schriften''; by Wolf Moser (Edition Saint-Georges, )

Photos
 Fernando Sor's grave at the Cimetière de Montmartre: paris.fr  (Plan of the cemetery – Sor's grave is located at Division 24, number 1) (see also landrucimetieres.fr)

1778 births
1839 deaths
18th-century classical composers
18th-century male musicians
19th-century classical composers
19th-century Spanish male musicians
Afrancesados
Ballet composers
Burials at Montmartre Cemetery
Classical composers from Catalonia
Opera composers from Catalonia
Spanish Classical-period composers
Composers for the classical guitar
Deaths from cancer in France
Deaths from esophageal cancer
Spanish male guitarists
Male opera composers
Musicians from Barcelona
Spanish classical guitarists
Spanish emigrants to France
Spanish male classical composers
Spanish opera composers
Spanish Romantic composers
Composers for piano

Fernando Sor


Crkva San Biagio Maggiore također poznata svojim mještanima kao 'Santa Patrizia' mala je bivša vjerska građevina smještena na raskrižju Via San Biagio dei Librai i Via San Gregorio Armeno, koja je bila sastavni dio centra grada Napulja, južna Italija. Ona je u susjedstvu i godinama je sastavni dio crkve San Gennaro all'Olmo.

Povijest
Crkva je osnovana u 8. stoljeću, kada su armenski redovnici bježeći pred bizantskim ikonoklazmom došli u Napulj. Sa sobom su donijeli relikvije svetih Grgura i Biagia. Isprva su sagradili kapelicu za sklonište lubanje San Biagia pokraj crkve San Gennaro. Godine 1543. skrbništvo nad kapelom dodijeljeno je Kongregaciji knjižara (Librai), koji su bili okupljeni u ovom dijelu grada. Potonji je na tom mjestu sagradio kapelicu za relikviju. Do 1628. štovanje je poraslo, a San Biagio je proglašen zaštitnikom napuljskog kraljevstva. Svetac i kapela također su bili uključeni u zagovor siromašnih žena koje su se htjele udati i onih koje su bolovale grlobolje. Godine 1631. kardinal Francesco Boncompagno osnovao je novu malu crkvu kakvu sada vidimo. Kip sveca premješten je u crkvu Sv. Filipa i Jakova (). Godinama je crkva propadala, a sada je dekonsekrirana zgrada pod nadzorom kulturne organizacije: Fondazione Giambattista Vico.

Povezani članci
 Crkve u Napulju

Izvori

Vanjske poveznice

Barokne crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju

San Biagio Maggiore


An Dupontia in uska genus han Liliopsida. An Dupontia in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dupontia

Dupontia


Pointe-Noire est un secteur compris dans le territoire de la ville de Sept-Îles au Québec (Canada). Occupé par des terminaux de transbordement du minerai de fer et l'aluminerie Alouette, le secteur est essentiellement à vocation industrielle et portuaire.

Toponymie
Le secteur doit son nom à une pointe s'avançant dans la baie des Sept Îles. La pointe Noire est identifiée en 1913 sur une carte de Gustave Rinfret.

Géographie
Pointe-Noire se situe sur la presqu'île Marconi, qui ferme au sud la baie des Sept Îles, une échancrure du golfe du Saint-Laurent. La pointe est située entre l'anse du Portage Sainte-Marguerite et l'anse à Brochu.

Tirant profit du havre naturel formé par la baie des Sept Îles, un complexe industrialo-portuaire axé sur la métallurgie a été aménagé à même la pointe. On y raffine le fer acheminé depuis la fosse du Labrador avant de le transborder dans des navires à destination d'aciéries. Aussi, l'aluminerie Alouette, la plus importante en Amérique, est située à Pointe-Noire, à l'extrémité orientale de la presqu'île Marconi.

Histoire

De 1905 à 1913, la société norvégienne  opère une fabrique d'huile de baleine à Pointe-Noire. À cette époque, un chemin de fer ― le premier de la région ― dessert déjà Pointe-Noire sur le parcours entre  et Sept-Îles.

Les travaux de construction d'une usine de bouletage du fer et d'un terminal portuaire débutent en 1961. L'usine est inaugurée à l'été 1965; Pointe-Noire devient alors un important secteur portuaire et industriel de Sept-Îles.

L'aluminerie Alouette s'implante à Pointe-Noire en 1992. En 1989, dans le contexte de la chute des marchés du fer, l'annonce de la construction d'une aluminerie de plus de  vient stimuler et diversifier l'économie septilienne.

Services

Transport

Pointe-Noire est le site d'un important terminal du port de Sept-Îles. Le terminal est desservi par la le chemin de fer Arnaud, qui relie sur  Pointe-Noire au chemin de fer de la Côte-Nord et du Labrador, lequel achemine le minerai de fer à la côte depuis la fosse du Labrador.

Un service de traversier-rail hebdomadaire entre Pointe-Noire et Matane, opéré par le Canadien National, permet de relier le réseau ferroviaire nord-côtier à celui du continent nord-américain.

Notes et références

Sept-Îles
Localité au Québec

Pointe-Noire (Québec)


ශ්‍රී ලංකාවේ නර්තන සම්ප්‍රදායන්ගේ සම්භවය එහි ස්වදේශී ජනයා (වැදි ජනයා සහ යක්ෂ ගෝත්‍රික (යකඩ වැඩ වල නිරත වුවත්)) මත රදා පවතී. තෙල්මේ නර්තනයෙහි ඉතිහාස කථාව රාවණ රජු සමය තෙක් එනම් මීට අවුරුදු 5000 තරම් ඈතට දිවෙයි. සිංහල පුරාවෘත්තයන්ට අනුව මහනුවර උඩරට නර්තනකරුවන්ගේ සම්භවය අවුරුදු 2500 කට ඉහත දී විසූ රජවරයකුගේ ඉන්ද්‍රජාල චාරිත්‍රයක් තුළින් ගොඩ නගා ඇත.

ඉපැරණි පුරාවෘත්තයක් වන "මහාවංශය" සදහන් පරිදි විජය රජතුමන් වර්ෂ 543 ශ්‍රී ලංකාවට පා තැබු විට ඔහුට මංගල උත්සවයක සංගීත හා නර්තන ශබ්දය ඇසි ඇත. විජය
රජතුමන් උතුරු ඉන්දියාවෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයෙක් වන අතර ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ තම්මැන්නා නම් ප්‍රදේශය යටත් කර ගන්නා ලදී. නමුත් පසු කාලීනව මෙම ප්‍රදේශය රටේ පාලකයා බවට පත්වූ පණ්ඩුකාභය රජ විසින් නැවත අත්පත් කර ගන්නා ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ නර්තන සම්ප්‍රදායන්ගේ  පසුබිම

සම්භාව්‍ය නර්තනය විවිධ චාරිත්‍ර හා උත්සව වලදී භාවිතා කෙරේ. මේවා ශතවර්ෂ ගණනාවක් පැරණි අතර, ග්‍රාමීය විශ්වාසය හා ඇඳහිලි මත පදනම් වී ඇත.මෙම නර්තන සම්ප්‍රදායන් බුද්ධාගමේ සම්ප්‍රාප්තියට පෙර සිට පැවැත එන අතර එය සිංහලයින් විසින් ශතවර්ෂ 3 දි පිළිගෙන ඇත. මෙම චරිත හා සැනකෙළි තුළින් කෘෂිකර්මාන්ත ජනාවාසවල අගයයන්, විශ්වාස හා චාරිත්‍ර පිළිඹිබු කෙරේ. බුදුදහමට පෙර පැවැති ඇදහිලි හා විශ්වාස අනුව යක්ෂයින් හා අද්භූත බලවේගවලින් විවිධ ප්‍රයෝජන හා ආශිර්වාද ලබාගැනීමට හැකිබවට සිංහලයින් තුළ බලවත් විශ්වාසයක් පැවතිණ.එමෙන්ම මෙම යක්ෂයින් හා අද්භූත බලවේගවල බලපෑම නිසා විවිධ රෝගාබාධ ද ඇති කෙරෙතියිද සිංහලයින් විශ්වාස කළහ. එම බලපෑමෙන් මිඳීමට ඔවුන් විවිධ උත්සව හා චාරිත්‍ර ක්‍රම පැවැත් වුහ.එය උඩරට නර්තන සම්ප්‍රදායේ විකාශනයේ වදැගත් චාරිත්‍රයක් වන කොහොඹා කංකාරිය දක්වා විහිදී යයි. මෙම චාරිත්‍ර ක්‍රමය මෑත යුගයේ සුලබව දක්නට නැතිමුත්, නුවර දළදා පෙරහැරෙහි දි ප්‍රදර්ශනය කෙරේ.

රුහුණු නර්තනයේ ආරම්භය වන්නේ දෙවොල් යක්ෂයින් සදහා චාරිත් ඉටුකිරීම උදෙසා කරන දෙවොල් මඩුවයි. කට්ටඩියන් විසින් මෙහෙය වනු ලබන රට යකුම හා සන්නි යකුමසන්නි යකුම පවත්වන්නේ විවිධ සුව නොවන රෝගාබාධ හා වගා බිම් සඳහාය. සබරගමුව නර්තනයේ චාරිත්‍රයක් වන්නේ ගම් මඩුවයි. මෙය පන්තිනි දෙවියන් උදෙසා කරන අතර සරුසාර අස්වැන්නක් හා රෝගාබාධ වලින් දුරු වීම උදෙසා පවත්වයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ශාස්ත්‍රීය නැටුම්

ප්‍රධාන වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රාස්ත්‍රීය නැටුම් ශෛලීන් තුනක් පවතී. ඒවා නම්,

උඩරට නැටුම් - ප්‍රචලිතව පවනින්නේ කන්ද උඩරට ප්‍රදේශයේය.
පහත රට නැටුම් - ප්‍රචලිතව පවතින්නේ දකුණු පළාත්වලය.
සබරගමු නැටුම් - ප්‍රචලිතව පවතින්නේ සබරගමු ප්‍රදේශයේය.

උඩරට නැටුම්හි "උඩරට" යන නාමය ලැබී ඇත්තේ සිරිලක අවසාන රාජ්‍ය අගනුවර වූද, කොළඹින් කිලෝමීටර් 120 කට ඈතින් පිහිටි නුවර පුරවරයෙනි. මේ වන විට උඩරට නැටුම් ශෛලිය ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රාස්ත්‍රීය නැටුම් අතරින් ප්‍රධාන ස්ථානයකට පත්වී හමාරය.

සංස්කෘත භාෂාවේ හැඳින්වෙන තෘන නම් වූ කොටසට,එනම් කාල (රිද්මය) පදනම් කොටගත් රිද්මයානුකූල නර්තන ශෛලියක් ලෙස උඩරට නැටුම් හැඳින්විය හැක. මෙම රිද්මයානුකූල චලනය සඳහා තාල දැමීමට "තාලම්පට" නම් වූ වාදන භාණ්ඩයක් උපයෝගී කර ගනී. උඩරට නැටුමෙහි ප්‍රධාන විනෝදාංශයක් ලෙස වෙස්, නෛඅධි, උඩැක්කි, පන්තේරු සහ වන්නම් හැඳින්විය හැක.

උඩරට පහතරට හා සබරගමු නර්තන ශෛලින් එකිනෙකින්‍වෙනස් වන ප්‍රධාන කරුණු කීපයකි. ඒවා අතර නැටුම් අංග චලන, දේහ චලන, රංග වස්ත්‍රාභරණ සහ එක් එක් ශෛලීන්ට අනුකූල කාල රටා මැවීමට භාවිතා කරන්නා වූ විවිධ මාදිලියේ බෙර වර්ග ප්‍රධාන වේ. මේ අතරින් විශේෂිත වූ තවත් කරුණක් නම් පහත රට නැටුම්හි භාවිතා වන වෙස් මුහුණ පළඳනා උඩරට හෝ සබරගමු නැටුම්වලදී භාවිතා නොවීමයි.

තවද උඩරට නැටුම් සඳහා ගැට බෙරය ද, පහත රට නැටුම් සඳහා යක් බෙරයද, සබරගමු නැටුම් සඳහා දවුල් බෙරය ද භාවිතා වේ. ගැට බෙරය හා යක් බෙරය බෙර වාදකයාගේ දෙඅත් භාවිත‍ා කර වාදනය කරන අතර, දවුල් බෙර වාදකයා එක් අතකින් කඩිප්පුව (කෝටුවකි)  ගෙන අනෙක් අතින් දවුල වාදනය කරයි. යක් බෙර හා දවුල් බෙරයෙහි බද සිලිණ්ඩරාකාර වන අතර උඩරට බදයෙහි බඳ දෙපසට ක්‍රමයෙන් අඩුවී යන ආකාරයේ හැඩයෙන් යුක්ත වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ නර්තන සම්ප්‍රදායන්

නර්තනාංග වර්ග

වෙස් නැටුම

වෙස් නැටුම පැවත එන්නේ පුරාණ පිරිසිදු කිරීමේ පුද චාරිත්‍රයක් ලෙසය. මෙය කොහොඹ යැකුම හෝ කොහොඹා කංකාරිය වේ. මෙම නර්තනය පුරුෂ පක්ෂය විසින් පමණක් භාවිතා කෙරේ. මෙහි අනර්ඝ ඇදුම් කට්ටලය, විශේෂයෙන් හිස් ආවරණය කොහොඹා දෙවියන් වෙනුවෙන් වන පූජනීය එකක් ලෙස සැලකේ. කංකාරියෙන් පිටත නර්තනයේ යෙදීමට නර්තන ශිල්පීන්ට අවසර ලැබුනේ 19 වන ශතවර්ෂයේ දී දළඳා පෙරහැර කාලයේ කංකාරිය පන්සලේ දීය. වර්තමානයේ මෙම අගනා ඇදුම් කට්ටලය උඩරට නර්තන ශිල්පීන්ගේ ප්‍රතිමූර්තියයි.

නයියන්ඩි නර්තනය
මෙම නර්තන ශිල්පීන් රංගනයේ යෙදෙන්නේ කොහොඹා කංකාරියේ මුලික අවස්ථාවේ දීය. පහන් දල්වන අවස්ථාව හා යකුන් වෙනුවෙන් ආහාර පිළියෙල කරන අවස්ථාව වලදී ය.  නර්තන ශිල්පීන් පබළු වලින් සකසන ලද සුදු ඇඳුමක් ඔවුන්ගේ  උඩුක‍යේ පළඳින අතර, බඳ පටියක්, බෙල්ලේ පබළු දැමු  මාලයක්, රිදී මාල, පිත්තල උරහිස් පලඳනා හා වලලුකර පලඳනා භාවිතා කරයි. කතරගම දේවාලයේ විෂ්ණු දෙවියන් වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන පුජා උත්සව වලදී මෙම නර්තනය දැකගත හැකිය.

උඩැක්කි නර්තනය
මෙම නර්තනය ගෞරවනීය වෙයි. එහි නම වන උඩැක්කි සෑදි ඇත්තේ කුඩා අත්බෙරයක් වන හෝරා යතුරක ආකාරයෙන් යුතු අඟල් 7 ½  පමණ උස දෙවියන් විසින් දෙන ලදැයි විශ්වාස කරන  බෙරයකිනි. උඩැක්කිය වයන කුඩා ලී කැබලි දෙක ඊශ්වර දෙවියන් විසින් දෙන ලදැයි විශ්වාස කරති. සංගීතය විෂ්ණු දෙවියන් දෙන ලදැයි කියති. මෙය නිර්මාණය කර ඇතැයි කියන්නේ  ශක්‍ර දෙවියන්ගේ උපදෙස් මතය. වාදනය කර ඇත්තේ දෙවි විමාන වලය. උඩැක්කිය වාදනය කිරීමට අපහසු භාණ්ඩයක් වන අතර, නර්තන ශිල්පීයා මෙය වාදනය කරන අතරේ ගායනයෙහිද යෙදේ.

පන්තේරු නැටුම
පන්තේරු පත්තිනි දෙවියන් උදෙසා තැනුණ එකකි.  මෙය සම්පූර්ණ රවුමකි.චක්‍රාකර බවකි.මෙහි අතට අහුවෙන ස්ථානය අල්ලුව ලෙස හදුන්වන අතර මෙය පිත්තල වලින් පුරවා ඇත.පන්තෙරු වලල්ලක සම්පූර්ණ වට ප්‍රමාණය අගල්  28කි.පන්තේරු උපතේ එන ආකාරයට අටවිසි අගුලයි වටම වලල්ලා යනුවෙන් සදහන් වේ.මෙහි සම්පූර්ණ වට ප්‍රමාණය සමාන කොටස් 5කට බෙදලා  එහි පෙති හෙවත් කුඩා සිල්ලු අල්ලා ඇත. එම සිල්ලු එකට ගැටීමෙන් අලන්කාර හඩ උපදී.මෙහි නර්තනය සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගේ දවස පටන් පැවත එතැයි කියති. දෙවියන් මෙය යුද්ධ ජයග්‍රහණ සැමරීමට යොදා ගෙන ඇත. සිංහල රජවරුන් පන්තේරුකරුවන් යුධ බිමෙහි ජයග්‍රහණය සඳහා යොදා ගෙන ඇත.

වන්නම්

වන්නම් පුරාතන සිංහල ලේඛනවල සටහන් වී ඇත්තේ ගායනයට පමණක්ය. පසුව එය තනි පුද්ගල නර්තනයට ද ඇතුලත් විය. පුරාතනයේ ශ්‍රී වීරපරාක්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ රජු නර්තනයට හා සංගීතයට නොමද සහයක් ලබා දී ඇත. ඒ කාලයේ කවිකාර මඩු වලදී ගීත හා කවි ගායනා කර ඇත. වන්නම් හි අඩංගු  සිද්ධාන්ත 18 පුරාණ ගණිතාලංකාරයෙන් පැවත එන බැව් කියති. වන්නම් පැවත එන්නේ ඉතිහාසය, පරිසරය, පුරාවෘත්ත, ගැමි ඇඳහිලි, ගැමි කලාව, පුරාණ දැනුම ආශ්‍රයෙනි.  ප්‍රසිද්ධ වන්නම් 18 කි. එනම් ගජගා, තුරඟා, මයුර, ගහක , උරගා, මුසලාඩි, උකුස්සා, වෛරෝඩි, හනුමා, සැවුලා, සිංහරාජ, නාග, කිරල, නෛයඩි, සුරපති, ගනපති, උඩුහර සහ අසර්දෘශ්‍ය වේ. මෙයට අමතරව සමනල, මහ බෝ සහ හංස වන්නම ඊ‍ට පසුව එකතු කරන ලදී. වන්නම් නර්තනයට කොටස් 7 ක් අඩංගු වේ.

කොළම්

යක් නැටුම්
යක් නැටුම් මිනිසුන් තුල පවතින පොදු විශ්වාසයක් වන, නොපෙනන විවිධ  බලවේග හේතුවෙන් ලෙඩරෝග වලට ගොදුරු වන රෝගීන්ට ප්‍රතිකර්ම පිණිස භාවිතා කරයි. පුද්ගලයෙක් හෝ පවුලක පැවැත්ම අඩාල වේ නම්, ගම් වැසියන්ගේ විශ්වාසයන් වන නොපෙනන බලවේගයන් විසින් මෙම අඩාල වීම සිදු කරනා ලදැයි අදහසින් 'තොවිල්' කර්මයක් කරනු ලබයි.

තොවිල් සාමාන්‍ය චාරිත්‍ර ක්‍රමයක් වන අතර, එය ගෙයකට හෝ පවුලේ හා ඥාතීන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් කරන අතර,ගමේම සහභාගිත්වයෙන් ගම් මඩුව හෝ දෙවොල් මඩුව ශාන්තිකර්ම කරනු ලැබේ. මහසොහොන් සමයම හා ගරා යැකුම ශාන්ති කර්මයේදී වෙස් මුහුණු නැට්ටුවන් සහභාගි වේ.මහසොහොන් රංගන ශිල්පියා වලසෙකු පිළිබිඹු කරනා වෙස් මුහුණකින් හා ඇඳුම් කට්ටලයකින් සැරසි සිටී.බොහෝවිට මෙහි සන්නි නැටුම්වලින් ද වෙස් මුහුණු පැලඳ මෙයට සහභාගි වේ. දහ අට සන්නිය අසනීප 16 ක් පිළිබිඹු කරනා අතර එය යක්ෂයෙක් විසින් ඇති කරන්නක් යැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙම චාරිත්‍ර ක්‍රමයෙන් සමහර අවස්ථා වල නර්තන ශිල්පින් වෙස් මුහුණ පැලඳ  පෙරහැරක් ආකාරයෙන් සහභාගි වන අතර සමහර අවස්ථාවල විවිධ චරිත වර්ග වෙස් මුහුණු තුලින් විදහාපායි. පසු කාලයේ ළමුන් විසින් ද වෙසක් සමයේ වෙස් මුහුණු පැලඳ ගන්නා අතර, විශාල වෙස් මුහුණු වන ඔලුබක්කෝ නැටුම් බාල මහලු සැමගේ විනෝදාස්වාදයට හේතු විය.

ජන නැටුම්

සම්භාවනීය නර්තනයන් හැරුණු කොට ජන නැටුම්, ක්‍රියාකාරකම් හා සැණකෙලි ඇසුරෙන් පවතී. ලී කෙලි, කළ ගෙඩි, රබන් සහ ජන නැටුම් බහුල වශයෙන් වර්තමානයේ දක්නට පුළුවන.

වැඩිදුර කියවීම්
 සිංහල නැටුම්
 උඩරට නැටුම්
 සබරගමු නැටුම්
 පහතරට නැටුම්

ශ්‍රී ලංකාවේ නර්තනයන්


An Anthurium josei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium josei in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium josei


Landstingets ombudsmand (grønlandsk: Inatsisartut ombudsmandiat) er det grønlandske selvstyres ombudsmand, der - som i Danmark - agerer uafhængigt af det politiske system. Institutionen er oprettet ved en landstingsbeslutning i 1994. Ombudsmanden vælges af det grønlandske parlament Inatsisartut og kontrollerer på dets vegne, at den offentlige forvaltning under Grønlands selvstyre og de grønlandske kommuner handler i overensstemmelse med gældende ret og god forvaltningsskik.

Landstingets første ombudsmand var den grønlandske jurist Emil Abelsen, der tiltrådte i 1995. Han blev afløst af Vera Leth, der ligeledes er grønlandsksproget og har bestridt posten 1997-2023. Den 1. august 2023 tiltrådte Gedion Jeremiassen som ny ombudsmand.

Eksterne henvisninger
 Landstingets hjemmeside
 Landstingets ombudsmands hjemmeside

Referencer

Grønland
Grønlands politik
Etableret i 1994

Landstingets Ombudsmand


Trigedasleng er det sprog, som tales af jordboerne i den amerikanske tv-serie The 100. Sproget tales blandt andet af jordboernes leder, Lexa. Trigedasleng blev skabt af David J. Peterson., som også har skabt nye sprog til andre tv-serier, for eksempel i tv-serien Game of Thrones.

Kunstsprog

Trigedasleng


Ahmet Reşit Rey (d. 1870, Çankırı - 14 Ağustos 1955), Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde üst düzey bürokratlık ve bakanlıklar yapmış bir devlet adamıdır. Türk Beşleri'nden besteci Cemal Reşit Rey'in ve tiyatro yazarı Ekrem Reşit Rey'in babasıdır.

1888 yılında Mülkiye Mektebi'ni bitirdi. İki sene öğretmenlik yaptıktan sonra 1890 yılında Mâbeyn-i Hümâyun Katipliğine alındı ve 14 yıl boyunca II. Abdülhamid'e sarayda kâtiplik yaptı.

1906 yılında Kudüs Mutasarrıflığı, 1907 yılında Manastır Vilayeti valiliği, 1908 yılında Halep Vilayeti valiliği görevlerini yürüttü. 18 Ağustos 1912 tarihinden 17 Ekim 1912 tarihine kadar Aydın Vilayeti valiliğinde bulundu, bu görevden ayrıldıktan sonra Kâmil Paşa kabinesinde Dahiliye Nazırlığı'na atandı. 1913 yılında Kamil Paşa Kabinesi düşünce, önce Mısır'a, sonra Fransa'ya gitti, Mahmud Şevket Paşa suikastından dolayı gıyabında mahkûm edilince bir süre Paris'te, bir süre de Cenevre'de yaşadı.

1919'da yurda döndü. Ahmed Tevfik Paşa ve Damat Ferid Paşa kabinelerinde tekrar Dahiliye Nazırlığı'na getirildi. San Remo Konferansı'nda alınan karar gereğince Osmanlı temsilcisi olarak Paris'e gitti. Sevr Antlaşması'nı imzalamayacağını bildirerek hem temsilcilik görevinden hem de Dahiliye Nazırlığı görevinden istifa etti. Galatasaray Lisesi'nde Edebiyat Öğretmenliği'ne tayin edildi.

TBMM 1.Dönem İzmir milletvekilliği yapmıştır.

İstifasının ardından, edebi tercümelerde ve fikir hayatında da başarılı oldu. Yazarlık ve edebiyat hayatında "H. Nazım" takma adını kullandı. Eserleri şunlardır; Nazariyat-ı Edebiye (2 cilt), Racine Külliyatı (5 cilt), Virgil'''in tercümesi, Gördüklerim Yaptıklarım (1911-1922 arası hatıraları). Ayrıca Şehrak adı ile bir günlük gazete çıkardı, bu gazetede "Maziden Hale''" başlığı altında seri makaleler yayınladı.

14 Ağustos 1955'te öldü.

Dış bağlantılar
 https://www.biyografya.com/biyografi/337

Kaynakça

Osmanlı Manastır valileri
Osmanlı Halep valileri
1870 doğumlular
Çankırı doğumlular
1955 yılında ölenler
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
Mâbeyn-i Hümâyun kâtipleri
Türk öğretmenler
Resim aranan yazarlar

Ahmet Reşit Rey


Hipotalamus, beyinde talamusun altında bulunan ve üçüncü ventrikülün tabanını oluşturan önbeyin bölgesidir. Küçük nukleuslardan oluşur ve en önemli görevlerinden birisi hipofiz bezi aracılığı ile beyin ve endokrin sistem arasındaki bağlantıyı sağlamaktır.

Tüm omurgalılarda bulunur. İnsanda, kabaca bir badem şeklindedir. Memelilerde beyin merkezleri arasında ilinti sağlar. Vücut sıcaklığı mekanizmasını, sempatik sinir sistemini ve hipofizin çalışmasını denetler. Susama, acıkma hislerinin merkezi olup vücut ısısını ve kan basıncını ayarlar. Ayrıca ürettiği RF maddesi ile hipofizi uyarır. İç denge (homeostaz) hipotalamus ile korunur. Karbonhidrat-yağ-protein metabolizmasını dengeler. Hipofiz, alt uç kısmında küçük bir yuvarlak durumundadır. Hipofiz arka lobunun salgıladığı antidiüretik hormon ile oksitosin denen madde hipotalamusta yapılıp hipofize aktarılmaktadır. Duyguların fiziksel temeli de hipotalamus tarafından oluşturulmaktadır.

Görevleri
 Nörendokrin kontrol
Homeostaz (Kararlı iç denge)
 Termoregülasyon (Vücut sıcaklığı)
Kan basıncı ve iyon dengesi
 Beslenme
 Eşeysel davranışların düzenlenmesi
 Korku ve nefret (defansif davranış)
 Biyolojik ritim kontrolü (uyku-uyanıklık)
 Ürettiği RF ile hipofiz uyarma

Girdiler

Hipotalamus insanlarda kompleks bir bölgededir ve küçük nükleuslara bile önemli görevler yüklenmiştir. Örneğin, paraventriküler nükleus, hipofize bağlı olan oksitosin ve vazopressin nöronlarına sahip olmanın dışında ACTH ve TSH salınımını, gastrik refleksleri, anne davranışını, kan basıncını, beslenmeyi, bağışıklık sistemini ve vücut sıcaklığını da düzenler.

Hipotalamus, pek çok davranışsal ve hormonal sirkadyen ritmi, nöroendokrin çıktıları, homeostatik mekanizmaları ve önemli davranışları koordine eder. Bu nedenle çok sayıda iç ve dış uyarana cevap vermek zorundadır. Buna yönelik olarak da merkezi sinir sisteminin çoğu yeri ile zengin bir bağlantı içindedir. Beyin sapının retiküler formasyonu ve otonomik bölgeleri ile limbik sistem (özellikle amigdala, septum, Broca'nın diyagonal bandı, olfaktör ampuller ve serebral korteks) bu yerler arasındadır.

Hipotalamus şunlara duyarlıdır:

 Işık: Sirkadyen ve mevsimsel ritimleri düzenlemek açısından gün uzunluğu ve fotoperiyot
 Feromonlar gibi kokusal uyaranlar
 Gonadal steroidler ve kortikosteroidler dahil steroidler
 Kalp, mide ve üreme organlarından kaynaklanan ve nöral yolla taşınan uyaranlar
 Otonomik girdiler
 Leptin, anjiyotensin, insülin, hipofiz hormonları, sitokinler, plazma glukoz konsantrasyonu ve ozmolarite gibi kan kaynaklı uyaranlar
 Stres
 Mikroorganizmalar

Kaynakça

Hypothalamus

Endokrin sistem
Beyin

Hipotalamus


|}

Transportul regulat cu hidrobuze (denumite colocvial vaporetto sau vaporașe) este cel mai nou subsistem de transport public în Timișoara asigurat de Societatea de Transport Public Timișoara și se desfășoară pe o distanță de aproximativ 7 kilometri din Canalul Bega. Cursa inaugurală a avut loc în dimineața zilei de 4 octombrie 2018.

Linia V1
Există deocamdată un singur traseu (Linia V1), având nouă stații de-a lungul Begăi, de la Podul Modoș (cartier Freidorf) până la Podul Mihai Viteazul (cartier Dorobanți). Stațiile sunt prevăzute cu spațiu de așteptare acoperit, cu platformă superioară și ponton.

Traseul este deservit, la nivel de toamnă a anului 2018, de 2-3 ambarcațiuni. În amonte, semitura durează aproximativ 64 de minute, iar în aval, 50. Capacitatea unei nave este de 50 de pasageri, iar personalul navigant al navei este alcătuit din minim doi marinari.

Program
Hidrobuzele circulă în regim de transport public de luni până vineri, iar sâmbăta și duminica circulă în regim de promenadă, cu îmbarcarea și debarcarea de la stația Catedrala Mitropolitană.

Orele de funcționare actualizate pot fi găsite la următoarele adrese: sens aval și sens amonte.

În 2018, hidrobuzele au circulat până în data de 8 decembrie, când au fost retrase în depou pentru iernare, urmând ca sezonul de navigație să reînceapă în primăvara lui 2019.

Stații
Stațiile sunt acoperite, având câte patru bănci, o platformă de așteptare descoperită legată printr-o pasarelă metalică la ponton. Fiecare stație prezintă de asemenea o cabină care poate fi folosită pentru scopuri diverse.

Alături de fiecare stație există un rastel pentru bicicletele Societății de Transport Public Timișoara.

Note

Vezi și
 Transportul public din Timișoara
 Vaporetto

Timișoara
Transportul în România după oraș
Fondări în 2018

Transportul public naval din Timișoara


Un compuesto de organorrodio es un compuesto organometálico que contiene enlaces químicos entre átomos de carbono y de rodio (C-Rh). La química de organorrodio estudia las propiedades químicas y reactividad del rodio y los compuestos de rodio como catalizadores en reacciones orgánicas.

Los compuestos organometálicos de rodio comparten muchas características con los de cobalto (ver compuesto de organocobalto) pues ambos elementos pertenecen al Grupo 9 de la tabla periódica. El rodio puede existir en estados de oxidación comprendidos entre +IV y -III pero +I y +III son los más comunes. Los compuestos de rodio (I) (d8 de configuración electrónica) pueden presentar geometrías plano-cuadradas y geometría bipiramidal trigonal. Algunos compuestos de rodio importantes son homolépticos como el dodecacarboniltetrarodio Rh4(CO)12 y el hexadecacarbonilhexarodio Rh6(CO)16. El compuesto de hexarodio es menos preferido debido a su mala solubilidad. Ambos son catalizadores importantes en la hidroformilación de alquenos, a menudo acompañados por un ligando fosfina:

La reducción del nitrobenceno es otra reacción catalizada por este compuesto tipo:

El cloruro de ciclooctadienrodio dímero [RhCl(COD)]2 es investigado por su uso en activación de enlaces CH. Un compuesto sándwich de rodio, por ejemplo, el rodoceno y un compuesto medio sándwich como el [(η5-Cp)Rh(CO)2] son bien conocidos.

Ciclometalación
Los compuestos de rodio ciclometalados constituyen una clase importante de compuestos químicos organometálicos. A pesar de que estos compuestos están bien documentados en la literatura, los ciclometalatos de rodio (III) con función azo están en desuso. Un ejemplo típico de esta categoría como el nuevo complejo tiolato hexacoordinado ortometalado de rodio (III) trans-[Rh(C∧N∧S)Cl(PPh3)2] se sintetiza a partir de bencil-2-(fenilazo)feniltioéter y RhCl3·3H2O en presencia de exceso de PPh3 mediante escisiones de los enlaces C(sp2)−H y C(sp3)−S in situ. Este es el primer ejemplo de un compuesto de coordinación del ligando (fenilazo)tiolato. El mecanismo de formación de derivados de azobenceno ortometalados fue descrito llevándose a cabo a través de la coordinación inicial de azo-nitrógeno seguido de la sustitución electrofílica en el anillo fenilo colgante. El PPh3 juega un papel crucial en el proceso de división de C(sp3)-S. La fragmentación reductora por el mecanismo de transferencia de un solo electrón (SET) es probable que sea operativa para la ruptura del enlace C-S. A diferencia de los compuestos análogos (fenilazo)fenolato, el complejo tiolato ortometalado exhibe una onda oxidativa totalmente reversible en 0,82 V vs Ag/AgCl y esta respuesta se supone que está sobre todo centrada en el átomo de azufre del grupo tiolato.

Enlaces químicos del carbono con el resto de átomos

Referencias

Química organometálica
Compuestos de rodio

Compuesto de organorrodio


Karim Belkhadra (* 4. Dezember 1963 in Aubervilliers) ist ein französischer Schauspieler.

Leben
Belkhadra machte seine ersten Bühnenerfahrungen als Mitglied der Truppe um Catherine Boskowitz; daneben war an Theatersportveranstaltungen zwischen Frankreich und Kanada beteiligt. Er studierte Schauspiel bei Tsilla Chelton.

Das Kinodebüt gab er mit Hass; auch in den später entstandenen Werken des Regisseurs Mathieu Kassovitz spielte er Rollen. Oft war er in Rollen als vom Leben Gezeichneter und die seinen eigenen Migrationshintergrund thematisierenden Filmen zu sehen. Immer wieder übernahm er Gastrollen in Fernsehserien.

Filmografie (Auswahl)
 1995: Hass (La haine)
 1996: Mörder (Assassin(s))
 1997: L'annonce faite à Marius
 1998: Offene Herzen (Les corps ouverts)
 2000: Die purpurnen Flüsse (Les rivières pourpres)
 2001: Kommissar Moulin (Commissaire Moulin, Fernsehserie, 1 Folge)
 2007: Ali Baba und die 40 Räuber (Ali Baba et les 40 voleurs, Fernsehzweiteiler)
 2008: JCVD
 2010: Fasten auf Italienisch (L'Italien)
 2010: Julie Lescaut (Fernsehserie, 1 Folge)
 2017: Voll verschleiert (Cherchez la femme)
 2018: Neuilly sa mère, sa mère!
 2018: Tom Clancy's Jack Ryan (Fernsehserie, 1 Folge)
 2019: Willkommen in der Nachbarschaft (Jusqu'ici tout va bien) – Regie: Mohamed Hamidi
 2020: Engrenages (Fernsehserie, 6 Folgen)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Franzose
Geboren 1963
Mann

Karim Belkhadra


An Herminium quinquelobum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George King ngan Robert Pantling. An Herminium quinquelobum in nahilalakip ha genus nga Herminium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Herminium

Herminium quinquelobum


Zuzana Kenížová (* 9. Oktober 1979) ist eine slowakische Badmintonspielerin.

Karriere
Zuzana Kenížová nahm 1995 und 1997 an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. Als beste Platzierung erreichte sie dabei Rang 33 im Damendoppel bei beiden Teilnahmen. 1996 siegte sie bei den slowakischen Juniorenmeisterschaften, 1997 bei den Titelkämpfen der Erwachsenen.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Slowakei)
Slowakischer Meister (Badminton)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1979
Frau

Zuzana Kenížová


Octavian Domide (n. 6 mai 1869, Rodna Nouă – d. 1949) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Școala primară și liceul până în clasa a VII-a le-a urmat la Năsăud. A fost apoi trimis la Roma, ca elev al Colegiului grecesc Sfântul Atanasiu. În anul 1887 a obținut titlul în filosofie, iar in 1891 pe cel de Doctor în teologie la Institutul "De Propagandă Fide". În 1891 a fost numit prefect de studii la seminarul teologic și profesor de teologie la Catedra de dogmatică și filosofie creștină. La 6 decembrie 1892 s-a hirotonit ca preot celibatar, iar în 1893 a fost numit director spiritual al Seminarului teologic. Din 1901 a fost asesor consistorial, iar prin Decretul împărătesc  din 26 septembrie 1902 a fost numit canonic prebendat în Capitlul catedral, rămânând mai departe spiritual seminarial. A mai îndeplinit funcțiile de fisc consistorial, prefect la Tipografia diecezană și consilier la Tribunalul matrimonial. Episcopul Vasile Hossu l-a numit în anul 1912 primul președinte al Reuniunii diecezane pentru exerciții spirituale și misiuni sfinte precum și prodirector la Liceul teologic.

La 5 noiembrie 1918 a fost ales președinte al Consiliului Național Român din Gherla. Papa Pius al XI-lea l-a numit prelat papal prin hotărârea din 26 noiembrie 1923. În 1 martie 1924 a fost promovat la rangul de canonic prepozit capitular sau arhiprezbiter. În aceeași perioadă a fost vicar general episcopal, președinte al Tribunalului matrimonial și al Exactoratului diecezan.

A fost unul dintre cei mai buni oratori ai bisericii greco-catolice și autor de scrieri bisericești. A tipărit broșura Arborele Vieții, a tradus din limba franceză "Curs complet de învățături bisericești" sau "Catehezele" lui E. Gaussens, canonic de Bordeaux. A tradus Divina Comedie stilizată de prietenul său, poetul George Coșbuc.

Activitate politică
A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 ca delegat al Cercului electoral Gherla.

Note

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
Instalare de canonici, Curierul Creștin, Anul XXII, Nr. 8, 1 mai 1940, Cluj, pp. 71–72

Lectură suplimentară
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Nașteri în 1869
Decese în 1949
Teologi români

Octavian Domide


قانون مور  هو القانون الذي ابتكره غوردون مور أحد مؤسسي إنتل عام 1965.
حيث لاحظ مور أن عدد الترانزستورات على شريحة المعالج يتضاعف تقريبا كل عامين في حين يبقى سعر الشريحة على حاله. وأدت هذه الملاحظة إلى بدأ عملية دمج السيليكون بالدوائر المتكاملة على يد شركة إنتل مما ساهم في تنشيط الثورة التكنولوجية في شتى أنحاء العالم. وفي عام 2005، تنبأ الباحثون أن هذه النظرية من الممكن تطبيقها لعقد آخر من الزمان على الأقل.

يدرك الكثيرون أن الزيادات الفائقة لأعداد الترانزيستورات المدمجة في المعالجات وغيرها من المكونات الرائدة لمنصات العمل، وهذه الزيادات |عملت بشكل ثابت وحقيقي تؤدي إلى المزيد من الأداء الحاسوبي وفقا لقياسه بملايين العمليات في الثانية الواحدة.

كما يعني قانون مور أيضا خفض التكاليف، ففي الوقت الذي تحقق فيه العناصر القائمة على السيليكون ومكونات منصات العمل المزيد من الأداء، فإنها تصبح أقل كلفة عند إنتاجها، وتصبح أكثر وفرة وقوة وأكثر تواجدا في حياتنا اليومية. وتعمل المعالجات اليوم على تشغيل كل شيء تقريبا، بدء بالألعاب وحتى الإشارات الضوئية، فعلى سبيل المثال، تستخدم بطاقة عيد الميلاد التي تكلف بضع دولارات اليوم قدرة حاسوبية تفوق أسرع أجهزة الكمبيوتر التي استخدمت قبل عقود قليلة.

ترتبط قدرات العديد من الأجهزة الإلكترونية الرقمية ارتباطا وثيقا مع قانون مور: سرعة المعالجة وسعة الذاكرة والحساسات وحتى عدد وحجم البكسل في الكاميرات الرقمية كل هذه آخذة في التحسن بمعدلات أسية (تقريبا)، وهذا قد زاد بشكل كبير من فائدة الإلكترونيات الرقمية في كل قطاع تقريبا من الاقتصاد العالمي. قانون مور يصف بدقة قوة الدفع للتغير التكنولوجي والاجتماعي في أواخر القرن 20 وأوائل 21.

اقرأ أيضا
 تاريخ الأجهزة الحاسوبية (ستينيات القرن العشرين-الآن)

مصادر

استحداثات 1965
إنتل
تاريخ عتاد الحوسبة
تغير تقني
ثورة رقمية
علوم المستقبل
قواعد الإبهام
مسميات

قانون مور


Tödwen ist der Name eines erloschenen baltischen Uradelsgeschlechts.

Geschichte
Stammvater des Geschlechts der Tödwen soll  der Däne Wogen Palnisun gewesen sein, Ritter und 1266 Hauptmann von Reval. Nach dem Dorfe Tödwen, ca. 21 km südlich von Reval, hat das Geschlecht, seinen Namen entlehnt. Ebenfalls zum frühesten Besitz der Tödwen muss das ca. 6 km nordwestlicher gelegene Gut Sack im Kirchspiel Haggers gerechnet werden. Seine Enkel Hermann 1333 und Wogen 1338 führten bereits den Namen Tödwen.

Die Tödwen erscheinen dann in Livland zuerst mit Gotthard Tödwen der um 1340 die Burg Ringen erbaute. Willekinus Tödwen war 1345 dänischen Vasall in Estland. In der Folgezeit waren die Geschicke der Familie eng mit denen des Ordens verknüpft. Heneke Tödwen war 1399 Ritterrichter in Harrien. Dietrich Tödwen war Pfründeinhaber in Reval, vermutlich ist dieser gleichzusetzen mit dem Domherrn zu Reval von 1413. Berthold Tödwen war im Jahre 1414 Mannrichter in Harrien und 1416 Besitzer des Komturs in Reval. Hermann Tödwen war 1423 Gerichtsbeisitzer des Komturs in Reval und 1429 Mannrichter in Harrien. Ein anderer Hermann Tödwen war 1429 Beisitzer im Harrischen Manngericht, ebenso wie nach ihm Helmold Tödwen in den Jahren 1436–1443. Schließlich war noch Dietrich Tödwen Mannrichter in Harrien im Jahre 1452.

Im Livländischen Krieg fiel Ringen, das noch 1558 Wilhelm Tödwen besessen hatte, erst an die Russen, wurde dann aber nach der Rückeroberung durch den Orden zerstört. Damit ging der Familie ihr ältestes Lehen verloren, die unruhigen Folgejahre taten ein Übriges zum Niedergang des Geschlechts. Nach dem endgültigen Abzug der Moskowiter aus Livland erhielt Wilhelm Tödwen den Tödwenshof nebst einem Teil des Maydellshof verlehnt. Dieser Besitz ging der Familie jedoch noch vor 1600 wieder verloren. 1599 geriet Heinrich Tödwen zu Kersel in schwedische Gefangenschaft, aus der er nicht zurückkehrte. 1622 veräußerte Claus Tödwen sein Gut Jöhntacken.

Am 16. Juni 1651 erkannte Königin Christine von Schweden dem königlich schwedischen Leutnant Otto Wilhelm von Tödwen den Beitz an Rujenbach an, das diesem seine Gattin Anna Elisabeth von Holstfer zugetragen hatte. Leutnant Johann Leonhard von Tödwen, Sohn der zuvor genannten, war noch 1683 Herr auf Rujenbach. Am 13. April 1755 jedoch verkaufte seine Erbin Barbara Sophie von Schreiterfeld Rujenbach für 8000 Reichstaler.

Besitz
Der Besitz des Geschlechts erstreckte sich ausgehend von Harrien vor allem über das historische Estland und den estnischen Distrikt Livlands. Die Tödwen besaßen also die Güter, Höfe und Dörfer Allo, Idenorm und Rex im Kirchspiel Rappel, Attel im Kirchspiel Joerden, Kemmen, Nerawe, Noraff, Orgall/Orgell, Moisenküll und Maientacken im Kirchspiel Korküll, Payack mit Jottenkorbe, Genaw, Torris, Normis, Nichko, Hopsel und Runwar im Kirchspiel Nysso, sowie Kepküll im Kirchspiel Hackers, weiterhin Badenkund, Corbes, Jöhntacken, Kaggemeke, Kattel, Kersel, Klauenstein, Kogel, Könde, Leve, Maines, Mettepä, Milstfer, Mohns, Nyenhofen, Paibst, Peithoff, Perrist mit Kayfer und Kagrimoise, Odenpäh, Packer, Pahofer,  Ringen, Rujenbach, Sack, Todwen, Tödwenhof, Willust und Woydefer.

Wappen
Das Stammwappen zeigt im blauen Schild drei sechsstrahlige goldene Sterne (2:1). Auf dem Helm mit blau-goldenen Decken fünf Pfauenfedern.

Abweichend erscheinen die Sterne auch siebenstrahlig, oder als Rosen. Auf dem Helm ein schwertführender Arm wachsend, zwischen zwei Pfauenfedern.

Literatur
 Maximilian Gritzner: Neuer Siebmacher, Band 3, Abt. 11, Der Adel der Russischen Ostseeprovinzen, T. 2, Der nichtimmatrikulierte Adel, Nürnberg 1901, S. 223–224, Tfl. 156
 Heinrich von Hagemeister: Materialien zu einer Geschichte der Landgüter Livlands. Riga 1836, Band 1, S. 53, 99 u. 132
 Leonhard von Stryk: Der ehstnische District Beiträge zur Geschichte der Rittergüter Livlands. Berlin 1877, S. 128, 129, 132, 137, 213, 253, 257 u. 390

Einzelnachweise

Baltisches Adelsgeschlecht

Tödwen


John Conrad Russell, 4th Earl Russell (16 November 1921 – 16 December 1987), styled Viscount Amberley from 1931 to 1970, was the eldest son of the philosopher and mathematician Bertrand Russell (the 3rd Earl) and his second wife, Dora Black. His middle name was a tribute to the writer Joseph Conrad, whom his father had long admired. He was the great-grandson of the 19th-century British Whig Prime Minister Lord John Russell. He succeeded to the earldom on the death of his father on 2 February 1970.

Education
John Russell was educated at the progressive Dartington Hall School, the University of California, Los Angeles and Harvard University. Upon leaving Harvard in 1943 he returned to Britain and enlisted in the Royal Naval Reserve. In the Reserve, he learned the Japanese language.

Career
Russell had a distinguished early career, working for the FAO among other organisations, but in later life he was diagnosed as schizophrenic. This made him the only person in the United Kingdom to be denied the vote on two counts, first, for being a peer and, second, for being insane. He delivered a speech in the House of Lords on 18 July 1978 that was considered so outlandish that to this day  it was claimed to be the only speech unrecorded by Hansard, although it is included in the online version while lacking the final section that he had written but failed to read aloud after being interrupted.

Personal life
He was married on 28 August 1946 to Susan Doniphan Lindsay, daughter of the poet Vachel Lindsay. They were divorced in 1955. They had three daughters: , Lady Sarah Elizabeth Russell , and Lady Lucy Catherine Russell (21 July 1948 – 11 April 1975). Neither Sarah nor Lucy married or bore children; Felicity had one daughter, Rowan. Like their father and mother, the three daughters suffered from serious mental health challenges. Lucy, who was Bertrand Russell's favourite grandchild, died from self-immolation, at the age of 26, in the forecourt of a church near Penzance, ostensibly protesting in the cause of world peace.

Russell was succeeded as Earl by his half-brother, the historian Conrad Russell, 5th Earl Russell.

References

Bibliography

External links

1921 births
1987 deaths
Earls Russell
Harvard University alumni
J
Bertrand Russell
People with schizophrenia
Royal Naval Reserve personnel

John Russell, 4th Earl Russell


بداية ونهاية فيلم دراما مصري من إنتاج عام 1960، ومن إخراج صلاح أبو سيف وبطولة فريد شوقي وعمر الشريف وأمينة رزق وسناء جميل. الفيلم مأخوذ من رواية لنجيب محفوظ بنفس الاسم وتعتبر أول روايات نجيب محفوظ التي يتم تحويلها لفيلم سينمائي، تم ترشيح الفيلم لنيل جائزة مهرجان موسكو السينمائي الدولي عام 1961، كما احتلت الممثلة سناء جميل المركز الثالث في جائزة أفضل ممثلة بين ممثلات العالم وكانت هذه هي أول مرة تحتل فيها ممثلة عربية إحدى المراتب الأولى في المهرجانات الدولية، كما تم تصنيف الفيلم في المركز السابع ضمن أفضل 100 فيلم في تاريخ السينما المصرية في استفتاء النقاد.

قصة الفيلم
يموت رب العائلة، فتعاني أسرته من شظف العيش بضالة المعاش وينتهى حسن الابن الأكبر إلى الحياة في حي الرذيلة تاجر للمخدرات والنساء، أما حسين الأوسط فيقبل العمل بشهادته المتوسطة، حتى يتيح الفرصة لأخيه حسنين ليكمل دراسته ويلتحق بالكلية الحربية. أما الابنة نفيسه فاقدة الجمال فيطردها سليمان البقال من حياته بعد أن زلت معه ثم تستمر في السير في طريق الرذيلة دون أن يعرف أحد وتساعد أخاها حسنين وأمها بالمبالغ القليلة التي تحصل عليها. يتخرج حسنين ضابطا. فيتنكر لأسرته وخطيبته ووسطه الاجتماعى ويتطلع إلى الارتباط بالطبقة الثرية، عن طريق الزواج منها. يعود حسن جريحاً مطارداً من البوليس إلى اسرته، ويستدعى حسنين في نفس الوقت إلى قسم البوليس ليجد أخته متهمة بالدعارة. يدفع حسنين أخته للانتحار غرقا تخلصا من الفضيحة، ويتذكر حياته ويجد عالمه ينهار فيلقي بنفسه في النيل وراءها.

طاقم التمثيل
 فريد شوقي: (حسن)
 عمر الشريف: (حسنين)
 كمال حسين: (حسين)
 أمينة رزق: (الأم)
 سناء جميل: (نفيسة)
 آمال فريد: (بهية)
 صلاح منصور
 شريف حمدي
 حامد مرسي
 أحمد شكري
 يعقوب ميخائيل
 سامية رشدي
 ثريا فخري
 شوشو عز الدين
 مختار حسين
 محمد حمدي
 عبد المنعم إسماعيل
 حسين إسماعيل

فريق العمل
 إخراج: صلاح أبو سيف
 قصة: نجيب محفوظ
 سيناريو: صلاح عز الدين
 حوار: أحمد شكري، كامل عبد السلام
 إنتاج: دينار فيلم
 مدير الإنتاج: فؤاد صلاح الدين
 توزيع: دولار فيلم
 مونتاج: إميل بحري
 موسيقى تصويرية: فؤاد الظاهري
 مدير التصوير: كمال كريم
 تم التصوير في ستوديوهات جلال
 تم الطبع والتحميض في ستوديوهات جلال

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام أمينة رزق
أفلام باللغة العربية
أفلام دراما إنتاج عقد 1960
أفلام دراما مصرية
أفلام سناء جميل
أفلام صلاح أبو سيف
أفلام عمر الشريف
أفلام فريد شوقي
أفلام مبنية على روايات مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1960
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام نجيب محفوظ

بداية ونهاية (فيلم)


جورا أو جورة 39  هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة برغونية إفرنش كمته .

أعلام
 جيرار بايلي
 كلود ميشيل

معرض صور

مراجع

أقاليم بورغون كومت
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

جورا (إقليم فرنسي)


Islas Tres Reyes es el nombre que recibe una archipiélago en el país asiático de Filipinas. Está conformado por tres islas al suroeste de la mucho más grande isla de Marinduque, al sur de la Punta Catala, al este de la isla de Mindoro y al oeste de la localidad de Buenavista, en las coordenadas geográficas .

Administrativamente dependen de la provincia de Marinduque en la región filipina de Mimaropa (Región IV-B).

Islas
 Isla Gaspar
 Isla Melchor
 Isla Baltasar

Véase también
 Geografía de Filipinas
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Filipinas

Islas Tres Reyes


Gazete Duvar (duvar signifie "mur" en turc) est un site d'information et d'opposition au régime du président Recep Tayyip Erdoğan et à son parti, le Parti de la justice et du développement. Sa ligne éditoriale est de sensibilité socialiste et écologique.

Situation
Le siège de Gazete Duvar se situe dans le district de Sarıyer à Istanbul.

Histoire
Il fut fondé en 2016 par Vedat Zencir, un objecteur de conscience.

À plusieurs reprises, l'État turc a ordonné à Gazete Duvar de supprimer de son site web des articles d'investigation, par exemple sur la corruption. De plus, dans le passé, des juges turcs ont rendu des décisions qui ont bloqué l'accès à certains articles qu'il a publiés.

Depuis 2019, certaines parties du portail sont également publiées en anglais sur duvarenglish.com, avec, comme rédacteur en chef, Cansu Çamlıbel, ancien correspondant d'Hürriyet à Washington

Selon le Center for American Progress, Duvar était en juin 2020 plus populaire que Bianet, qui a reçu un soutien financier de l'Union européenne (UE).

Composition
Il accueille plusieurs Universitaires pour la paix. Parmi ses collaborateurs figurent des journalistes renommés qui ont été licenciés par de grands médias pour avoir publié des informations critiques à l'égard du gouvernement

Références

Articles connexes
 Blocage de Wikipédia en Turquie

Liens externes

Titre de presse créé en 2016
Presse en ligne en Turquie

Gazete Duvar


Aloe commixta es una especie del género Aloe perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Características
Es una planta arbustiva, que alcanza un tamaño de 1,5 m de altura, tallos con hojas en la mayoría de su longitud. Las hojas erectas, no auriculadas, 110-200 x 17-42 mm, ligeramente canalizadas, de color verde opaco. Las inflorescencias en forma de un racimo muy denso, de 15 a 30 cm de alto, con brácteas deltoides, acuminadas. Las flores amarillas a naranjas, de 28-40 mm de largo, cilíndricas.

Distribución y hábitat
Aloe commixta es una de las dos especies restringidas a la piedra arenisca de la Montaña de la Mesa en la Provincia del Cabo Occidental, que recibe lluvias de invierno muy altas, y está cerca de la zona de nieblas en verano.

Los cortos racimos de flores cambian de color a medida que envejecen, lo que la distingue de otras especies de este género. Esta es la única especie en la sección que se produce en la Península del Cabo. El hábito y las hojas de esta especie recuerdan a Aloe striatula, pero las hojas son más erguidas y las vainas foliares menos estriadas.

Taxonomía
Aloe commixta fue descrita por A.Berger y publicado en Das Pflanzenreich IV, 38: 260, en el año 1908.
Etimología
Ver: Aloe

commixta: epíteto latino  que significa "mezclados".

Referencias

commixta
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1908
Taxones descritos por Alwin Berger

Aloe commixta


O Mês Nacional da Herança Hispânica (em espanhol: Mes Nacional de la Herencia Hispana; inglês: National Hispanic Heritage Month) é comemorado anualmente de 15 de setembro a 15 de outubro nos Estados Unidos por reconhecer as contribuições e influência dos hispano-americanos para a história, cultura e conquistas dos Estados Unidos.

História
A herança do Mês da Herança Hispânica começou como Semana da Herança Hispânica. A Semana Hispânica foi estabelecida por legislação patrocinada pelo Representante de Los Angeles Edward R. Roybal e foi assinado em lei pelo presidente Lyndon Johnson em 1968. Em 1988, a semana comemorativa foi ampliada para um mês (15 de setembro a 15 de outubro) por legislação patrocinada pelo Representante Esteban Edward Torres (Democrata), emendado pelo senador Paul Simon, e sancionado pelo presidente Ronald Reagan. O dia 15 de setembro foi escolhido como ponto de partida para a comemoração por ser o aniversário do Grito de Dolores (madrugada de 16 de setembro de 1810), que marcou o início da Guerra da Independência do México e resultou (em 1821) na independência da Nova Espanha (agora México, Guatemala, El Salvador, Costa Rica, Honduras e Nicarágua).

O México, a maioria dos países da América Central e o Chile comemoram sua independência da Espanha em 15 de setembro, 16 de setembro e 18 de setembro, respectivamente.

A Semana da Herança Hispânica foi proclamada pela primeira vez pelo presidente Johnson em 1968 na Proclamação Presidencial 3869. Os presidentes Nixon, Ford, Carter e Reagan fizeram proclamações anuais para a Semana da Herança Hispânica entre 1969 e 1988. O Mês Nacional da Herança Hispânica foi proclamado pela primeira vez pelo presidente George H. W. Bush em 14 de setembro de 1989, na Proclamação Presidencial 6021. Desde 1989, todos os presidentes deram uma proclamação presidencial para marcar o Mês da Herança Hispânica.

Comemorações militares

O Mês Nacional da Herança Hispânica é um momento para os militares dos Estados Unidos homenagearem os hispano-americanos mortos e ativos que serviram nas Forças Armadas. Sessenta e uma pessoas de herança hispânica receberam a Medalha de Honra, duas foram entregues a membros da Marinha, 13 a membros do Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA e 46 a membros do Exército dos EUA.

Durante o Mês da Herança Hispânica, o Exército dos EUA comemora as contribuições de longa data e notáveis que os hispânicos fizeram na construção e defesa da nação. , 100 soldados hispânicos servem no Exército dos Estados Unidos, compondo 13,8 por cento do Exército. De acordo com o site oficial do Exército, o objetivo durante o Mês da Herança Hispânica é celebrar o ambiente diversificado e inclusivo do Exército dos Estados Unidos. Através de esforços coordenados em todo o Exército, esta observância será usada para informar o público do Exército e celebrar as contribuições dos soldados hispânicos, civis e suas famílias. A representação de hispano-americanos na ativa aumentou 10% nos últimos 30 anos. Em 1985, era de três por cento e, em 2016, era de 13,7 por cento.

A Marinha dos Estados Unidos celebra o Mês da Herança Hispânica homenageando os marinheiros de herança hispânica. O serviço militar dos hispano-americanos remonta à Guerra de Secessão. , aproximadamente 59 000 marinheiros ativos e da reserva de herança hispânica servem na Marinha e nos Fuzileiros Navais dos EUA.

Eventos anuais
O anual Northwest Arkansas Hispanic Heritage Festival é realizado em Fayetteville, Arkansas. Foi estabelecido em 2013 pela Câmara de Comércio de Fayetteville.

O El Barrio Latin Jazz Festival no Bronx, Nova Iorque, é realizado anualmente em setembro para coincidir com o Mês da Herança Hispânica.

A Smithsonian Institution organiza eventos do Mês da Herança Hispânica em Washington, D.C.. Um evento é o Zoo Fiesta. Em 2018, o Smithsonian Natural Museum of the American Indian sediou o Realm of the Jaguar, uma série de apresentações com danças da Bolívia, México e Guatemala, além de confecções de máscaras e cerâmicas tradicionais e contemporâneas."

O Festival da Família Hispânica é realizado anualmente no Springdale Park em Springdale, Holyoke, Massachusetts.

O Festival Oficial de Curtas-Metragens Latinos (Official Latino Short Film Festival) começou em 2015.

A Hispanic Star, uma plataforma criada pela We Are All Human Foundation, organizou um lançamento virtual do Mês da Herança Hispânica em 2020 com artistas como Residente e Fonseca, além de líderes cívicos e corporativos. O programa envolveu líderes para discutir a herança e orgulho hispânicos, a realidade da comunidade e histórias de sucesso hispânicas. A organização também publicou um "kit de ferramentas" desenvolvido para ajudar indivíduos e organizações a participar da celebração. Em 15 de abril de 2021, eles lançaram uma versão 2021 de seu "kit de ferramentas" do Mês da Herança Hispânica para corporações, organizações e indivíduos usarem em seu planejamento para este mês e pedindo que todos o usem e compartilhem.

Bibliografia

Ligações externas

 Hispanic Heritage Month

Efemérides dos Estados Unidos
Festas de setembro
Festas de outubro

Mês Nacional da Herança Hispânica


W.F.O. je sedmi studijski album američkog thrash metal sastava Overkill. Album je 15. srpnja 1994. godine objavila diskografska kuća Atlantic Records.

Popis pjesama

Osoblje

Overkill

 Bobby "Blitz" Ellsworth – vokali, produkcija
 D. D. Verni – bas-gitara, vokali, produkcija
 Merritt Gant – gitara, produkcija
 Rob Cannavino – gitara, akustična gitara, vokali, produkcija
 Tim Mallare – bubnjevi, produkcija

Ostalo osoblje

 Rat Skates – logotip
 Tom Bender – inženjer zvuka
 Howie Weinberg – mastering
 Doug Cook – inženjer zvuka
 Daniel Hastings – fotografija
 Hilary Carlson – naslovnica, logotip
 Joe Verni – naslovnica, logotip

Izvori

Albumi sastava Overkill
Albumi iz 1994.

W.F.O.


Agrupación Deportiva Almería war ein spanischer Fußballverein aus Almería. Der Verein wurde 1971 gegründet, 1982 aufgelöst und trug seine Heimspiele im Estadio Municipal Juan Rojas aus, das heute Platz bietet für 13.500 Zuschauer. AD Almería spielte insgesamt zwei Spielzeiten in der höchsten spanischen Spielklasse, der Primera División.

Geschichte
Der Verein AD Almería wurde im Jahre 1971 in der gleichnamigen andalusischen Stadt gegründet. Nachdem der neu ins Leben gerufene Verein sein erstes Jahr in einer regionalen Amateurliga spielte, wurde er vom spanischen Fußballverband für die Saison 1972/73 in die damals noch drittklassige Tercera División eingestuft. In eben jener Spielklasse agierte AD Almería in den folgenden fünf Jahren, wobei die Tabellenplätze zwischen Aufstiegsregion und Abstiegsregion schwankten. Die Tercera División 1976/77 beendete man auf dem dritten Rang, wodurch man für die neu geschaffene Segunda División B, in der Folge die dritte spanische Liga, startberechtigt war. Dort lief es für das Team von AD Almería sofort sehr gut, man wurde am Ende der Saison 1977/78 Erster der Gruppe 2 mit drei Punkten Vorsprung auf den FC Algeciras und stieg in die Segunda División auf. Auch dort konnte sich AD Almería sofort etablieren und belegte in seiner ersten Zweitligasaison einen überraschenden ersten Platz, punktgleich mit dem CD Málaga und einen Zähler vor Betis Sevilla, wodurch man den Aufstieg in die Primera División, Spaniens höchste Spielklasse im Fußball, feiern konnte. Die Mannschaft von Trainer José María Maguregui konnte auch in der Primera División positiv überraschen und am Ende der Saison 1979/80 einen hervorragenden elften Tabellenrang erreichen, wobei man sieben Punkte vor dem ersten Abstiegsplatz, belegt von Rayo Vallecano, rangierte.

Nach dem erfolgreichen Klassenerhalt trat Maguregui als Chefcoach von AD Almería zurück, sein Nachfolger wurde Arsenio Iglesias. Unter diesem konnte die Mannschaft um Kapitän Juan Rojas die zuvor gezeigten Leistungen nicht wieder abrufen und stieg als Tabellenletzter der Primera División 1980/81 wieder in die zweite Liga ab. Mit diesem Abstieg begann der Niedergang von AD Almería. Auch in der Zweitligasaison 1981/82 wurde man nur Achtzehnter, was den direkten Durchmarsch von der ersten in die dritte Liga zur Folge hatte. Hinzu kamen auch noch finanzielle Probleme, die letztendlich im Sommer 1982 zur Auflösung von AD Almería führten.

Sieben Jahre nach dem Ende von AD Almería wurde in der andalusischen Stadt ein neuer Fußballverein gegründet. Dieser trug den Namen UD Almería und schaffte in den 2000er-Jahren wie schon sein Vorgängerklub die Promotion für die Primera División. Gegenwärtig findet man UD Almería in der zweitklassigen Segunda División.

Ligazugehörigkeit
 Primera División: 2 Spielzeiten
 Segunda División: 2 Spielzeiten
 Segunda División B: 1 Spielzeiten
 Tercera División: 5 Spielzeiten

Bekannte Spieler

Bekannte Trainer

Ligazugehörigkeit
 Primera División: 2 Spielzeiten
 Segunda División: 2 Spielzeiten
 Segunda División B: 1 Spielzeiten
 Tercera División: 5 Spielzeiten

Weblinks
 Profil auf weltfussball.de

Almeria, Ud
Almeria, Ad
Ad almeria
Gegründet 1971
Aufgelöst 1982
Geschichte (Andalusien)

AD Almería


David Frank Paich (born June 25, 1954) is an American keyboardist, singer and songwriter, best known as the co-founder, principal songwriter, keyboardist and secondary vocalist of the rock band Toto since 1977. He wrote or co-wrote much of Toto's original material, including the band's three most popular songs: "Hold the Line", "Rosanna" and "Africa". With Toto, Paich has contributed to 17 albums and sold over 40 million records. He and guitarist and singer Steve Lukather are the only members to appear on every studio album.

In addition, Paich has worked as a songwriter, session musician and producer with a host of artists including Boz Scaggs and Michael Jackson.

Paich is the son of jazz composer, musician and arranger Marty Paich.

Career

Toto
A prolific writer of chart-performing songs, Paich wrote or co-wrote such tracks as "Hold the Line", "99", "Lowdown", "Lido Shuffle", "Georgy Porgy", "Rosanna", "Hydra", "Holyanna", "Pamela", "Got To Be Real", "Lady Love Me (One More Time)", and "Miss Sun". He also performed lead vocals on the Toto hits "Africa", "Lovers in the Night", and "Stranger in Town".

Paich remained with Toto from the beginning of the band in 1977 until 2004, then performed on only a few shows until their disbandment in 2008. Session keyboardist Greg Phillinganes joined Toto in 2003 as an additional keyboardist for both studio projects and tour dates. In 2010, Paich resumed performing with Toto, and until mid-2018 was one of the band's keyboard players, alongside fellow original member Steve Porcaro.

With Toto in between legs of its 2018 40 Trips Around the Sun (40th anniversary) tour, the band announced via its official website on July 20, 2018, that Paich "will not be performing on the band's planned North American tour [lasting from July 30-November 17]. The recent European appearances [February 11-April 8] took a toll on his personal well-being... He plans on focusing on his health, and looks forward to returning to the road when ready to do so."
Guitarist Steve Lukather later stated that Paich's absence stemmed partially from an apparent seizure he suffered on the bus during the band's early 2018 European tour.

Paich returned to the stage with Toto for the opening and closing shows of their 2019 US tour, reportedly their last, on September 20 in Los Angeles and October 20 in Philadelphia. In both instances, Paich joined the band at the end of the show to play keyboards and sing on "Africa" and "Home of the Brave". The band dissolved at the end of the tour, however, before he could make a full return. Toto reformed in 2020 with Lukather and singer Joseph Williams fronting a new band. Due to his health, Paich is unable to tour full-time, but remains a member of the band as its musical director and an occasional guest performer. David made a guest appearance in Amsterdam, the 15th of July 2022 for 5 songs only.

Session and side projects
He has co-writing credits with Boz Scaggs on the songs "What Can I Say", "Lowdown", and "Lido Shuffle" from the multi-platinum album Silk Degrees, and occasionally still sits in on keyboards with Boz Scaggs' band. As songwriter he wrote or co-wrote songs for Cher, The Jacksons, Andy Williams, George Benson, Glen Campbell, Boz Scaggs, Jon Anderson (Yes), Cherie & Marie Currie, and Chicago. As arranger he worked for Michael Jackson, Rod Stewart, Patti Austin, Donna Summer, the Doobie Brothers and many more.

In 1977, Paich produced the No. 1 R&B hit "Break It to Me Gently" by Aretha Franklin.In the early and mid-1980s, Paich often worked with well-known producers Quincy Jones and David Foster. Paich was a part of the session group on the Michael Jackson album Thriller. He played piano, synthesizer, and did some synth and rhythm arrangements.

In 1982, Paich produced and arranged the song "It's A Long Road" for the film First Blood.

In 1989, Paich produced and arranged the Oscar-nominated song "The Girl Who Used to Be Me", written by Marvin Hamlisch and Alan and Marilyn Bergman, for the film Shirley Valentine and produced the song "I'll Be Holding On", written by Hans Zimmer and Will Jennings, for the film Black Rain.

In 1994, Paich was a producer on the Tramaine Hawkins album To a Higher Place which was nominated for Best Contemporary Soul Gospel Album in the 37th Annual Grammy Awards.

In October 2009, David Paich was inducted into the Musicians Hall of Fame along with the other members of Toto.

Paich was the Co-Music Director for President Bill Clinton's Foundation Concert in 2011. That year Paich also performed on the all-star benefit album entitled Jazz For Japan (Avatar Records).

David was the music coordinator for 2012 Music Cares Person of the Year, Paul McCartney.

For his extraordinary contributions to the world of music, David Paich was honored with the 2013 South-South Award for Lifetime Cultural Achievement.

As a session musician, Paich has played on numerous soundtracks and on albums by many artists, including Elkie Brooks' album Rich Man's Woman; Bryan Adams' song "Please Forgive Me"; the Michael Jackson songs "Earth Song", "The Girl Is Mine", "Heal the World", "Stranger in Moscow", and "I Just Can't Stop Loving You"; and the USA for Africa song "We Are the World", as well as work with Aretha Franklin, Boz Scaggs, Quincy Jones, Melanie Safka, Don Henley, Diana Ross, the Doobie Brothers, Neil Diamond, Seals and Crofts, Steely Dan, Elton John, Joe Cocker, Rod Stewart, Cher, Sarah Vaughan, Randy Newman, the Brothers Johnson and Pink.

Paich traveled to China, where he worked composing the theme music for the 2008 Summer Olympics. In 2009, he sang the hit song "Africa" at the Millennium Development Goals awards in New York and co-produced a new tune for George Benson. Paich was involved with the 61st Primetime Emmy Awards as a music producer and keyboardist for the on-stage band.

Solo career

In 2022, Paich announced his debut solo album titled Forgotten Toys. It was released by The Players Club (Mascot Label Group) on August 19, 2022. On June 9, 2022, he released the first single titled "Spirit of the Moonrise," followed by July 14's "Queen Charade."

Personal life

David Paich was born in Los Angeles, California to Hilda Lorraine Paich and Martin Louis Paich. He had one sister, Lorraine Louise Paich Cohen, who died on December 20, 2010, at age 58. She was a survivor of a double lung transplant that took place in November 2006, and Paich took a leave of absence from Toto in 2003–2008 to help care for her. She has three credits on albums her brother David was involved in. These include two production credits, one from the 1978 Cheryl Lynn self-titled debut album David produced, and one from the 1981 Sarah Vaughan album titled Songs Of The Beatles. She was also credited as providing vocals on the Toto song "Struck By Lightning" from their 2018 studio album Old Is New. His mother, Hilda, died in 1979, and his father, Marty, died on August 12, 1995. He married his wife, Lorraine, in 1984 and they have one daughter together named Elizabeth, who was born on November 4, 1989.

Awards

 1974 – Emmy Award for Best Song or Theme: David Paich & Marty Paich (songwriters) – "Light The Way", from the Ironside episode "Once More For Joey"
 1977 – Grammy Award for Best R&B Song: David Paich & Boz Scaggs (songwriters) – "Lowdown", from the Boz Scaggs album Silk Degrees
 1982 – Grammy Award for Best Vocal Arrangement for Two or More Voices: David Paich (arranger) – "Rosanna", from the Toto album Toto IV
 1982 – Grammy Award for Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s): Jerry Hey, David Paich, and Jeff Porcaro (arrangers) – "Rosanna", from the Toto album Toto IV
 1982 – Grammy Award for Record of the Year: Toto – "Rosanna", from the Toto album Toto IV
 1982 – Grammy Award for Producer of the Year: Toto – Toto IV
 1982 – Grammy Award for Album of the Year: Toto – Toto IV

References

Sources

External links
 David Paich page on The Party Of The Century project

1954 births
Living people
American male pop singers
American pop keyboardists
American rock keyboardists
American session musicians
American baritones
20th-century American male singers
20th-century American singers
21st-century American keyboardists
21st-century American male musicians
Musicians from Los Angeles
Grammy Award winners
Toto (band) members
20th-century American keyboardists

David Paich


Carl August Rojahn (* 23. September 1889 in Duisburg; † 17. März 1938 in Halle an der Saale) war ein deutscher Chemiker und Hochschullehrer der pharmazeutischen Chemie und Nahrungsmittelchemie.

Leben
Carl August Rojahn studierte von 1911 bis 1916 Chemie an der Universität Marburg, der Technischen Hochschule Braunschweig und der Universität Rostock. In Braunschweig wurde er im Wintersemester 1912/13 Mitglied des Corps Hercynia. 1916 wurde er von der Universität Rostock zum Dr. phil., dem damals üblichen Doktorgrad für Naturwissenschaftler, promoviert. Anschließend arbeitete er in Braunschweig als Assistent bei Heinrich Beckurts und  wurde dort 1923 nach seiner Habilitation zum Privatdozenten ernannt. 1926 wurde er außerordentlicher Professor an der Universität Freiburg. Bereits ein Jahr später wurde er zum ordentlichen Professor für Pharmazeutische Chemie und Nahrungsmittelchemie an die Universität Halle berufen. 1938, kurz vor seinem Tod, erhielt er einen Ruf an die Universität Breslau.

Neben zahlreichen präparativen Arbeiten arbeitete Rojahn vor allem auf dem Gebiet der Analytik in der pharmazeutischen Chemie.

Schriften
 Carl August Rojahn: Die Uebertragung der Friedel-Crafts'schen Ketonsynthese auf Pyrazole, 1916
 Carl August Rojahn: Pharmazeutical Analyse, 1927
 Carl August Rojahn: Qualitative und chemische Analyse nebst Abriß der Grundlagen der allgemeinen Chemie: Zum Gebrauch in chemischen und pharmazeutischen Laboratorien, 1935
 Julius K. Koch, Carl August Rojahn: Über die Herstellung homöopathischer Verreibungen in der Apotheke mittels Kugelmühlen, 1937
 Carl August Rojahn: Vorschriften zur Darstellung chemischer, pharmazeutischer und phytochemischer Präparate: Band Organisch-chemische Präparate, 1937
 Carl August Rojahn, K. F. Gorbauch: Über den analytischen Nachweis von 105 pharmazeutisch wichtigen organischen Säuren, 1938

Literatur
 Yvonne Steinhübl-Orlamünder: Geheimmittel und Arzneispzialitäten bei Carl August Rojahn (1889–1938), 40th International Congress for the History of Pharmacy, Berlin, Germany, September 14-17, 2011
 Henrik Eberle: Die Martin-Luther-Universität in der Zeit des Nationalsozialismus. Mitteldeutscher Verlag, Halle 2002, ISBN 3-89812-150-X, S. 434.

Weblinks

 Professoren der Pharmazie der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg: Rojahn, Carl August Jacob

 Stefan Wulle: 175 Jahre Hochschulpharmazie in Braunschweig (2010)

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg)
Hochschullehrer (Albert-Ludwigs-Universität Freiburg)
Pharmakologe
Chemiker (20. Jahrhundert)
Mitglied im Stahlhelm
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1938
Mann

Carl August Rojahn


HMAS Madang (P 94), named for the settlement of Madang in New Guinea, was an  of the Royal Australian Navy (RAN). Completed in 1968, the vessel was one of five assigned to the RAN's Papua New Guinea (PNG) Division. The patrol boat was transferred to the Papua New Guinea Defence Force in 1974 as HMPNGS Madang. She was decommissioned in 1989.

Design and construction

The Attack class was ordered in 1964 to operate in Australian waters as patrol boats (based on lessons learned through using the s on patrols of Borneo during the Indonesia-Malaysia Confrontation), and to replace a variety of old patrol, search-and-rescue, and general-purpose craft. Initially, fourteen were ordered for the RAN, five of which were intended for the Papua New Guinea Division of the RAN, although another six ships were ordered to bring the class to twenty vessels.

The patrol boats had a displacement of 100 tons at standard load and 146 tons at full load, were  in length overall, had a beam of , and draughts of  at standard load, and  at full load. Propulsion machinery consisted of two 16-cylinder Paxman YJCM diesel engines, which supplied  to the two propellers. The vessels could achieve a top speed of , and had a range of  at . The ship's company consisted of three officers and sixteen sailors. Main armament was a bow-mounted Bofors 40 mm gun, supplemented by two .50-calibre M2 Browning machine guns and various small arms. The ships were designed with as many commercial components as possible: the Attacks were to operate in remote regions of Australia and New Guinea, and a town's hardware store would be more accessible than home base in a mechanical emergency.

Madang was built by Evans Deakin at Brisbane, Queensland, launched on 10 August 1968, and commissioned on 28 November 1968.

Operational history
Madang arrived in Port Moresby in March 1969, the last of the five Attack-class boats to be delivered to the PNG Division. Her home port was the RAN base  at Los Negros Island, Manus Province. Primary roles of the new patrol boats were fisheries protection and sea training, but also undertook search and rescue, medical evacuation and monitoring of navigational aids roles. The ship's company was made up of both Australian and PNG servicemen. Prior to the arrival of the Attack-class patrol boats, surveillance of PNG waters was conducted by small coastal craft and occasional visits by larger RAN warships, but the PNG Division was now able to chase and apprehend vessels suspected of illegal fishing.

Madang was one of the five Attack-class patrol boats of the PNG Division transferred to the Papua New Guinea Defence Force's (PNGDF) Maritime Element (now Maritime Operations Element) on 14 November 1974 when the PNGDF took over maritime functions. They formed the PNGDF Patrol Boat Squadron based at Manus. Madang was decommissioned in 1989.

Citations

References

Attack-class patrol boats
Ships built in Queensland
1968 ships

HMAS Madang (P 94)


Anouar Ben Abdallah (Moknine, Tunis, 20. lipnja 1996.) je tuniski rukometaš koji nastupa za HT Tatran Prešov i reprezentaciju Tunisa.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Danskoj 2019. gdje je ekipa Tunisa završila 19. i u Danskoj 2019. (12.).

S reprezentacijom je osvojio zlatnu medalju na afričkom prvenstvu u Gabonu 2018.

Izvori

Tuniški rukometaši

Anouar Ben Abdallah


O departamento de voleibol masculino do Olympiakós Sýndesmos Filáthlon Peiraiós (em greco: Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς), ou simplesmente Olympiacos Pireu, é um time de voleibol masculino grego localizado na cidade de Pireu.

História

O ano oficial de criação do departamento é 1926 , que competia com as cores vermelha e branca. É o time de maior sucesso na história do vôlei grego, já que conquistou 31 campeonatos (incluindo 7 invictos), 16 Copas da Grécia, 6 Copas da Liga e 2 Supercopa, possui o recorde de vencer oito campeonatos consecutivos  de 1987 a 1994. Também é o mais vitorioso em competições europeias e internacionais sendo a única equipa grega que conquistou um título europeu, foram dois títulos nas edições da Copa CEV de 1995-96 e 2004-05, e um título na edição de 2023 da Taça Challenge. Sagrou-se medalhista de bronze na edição do Campeonato Mundial de Clubes de 1992, sediado em Treviso, após uma vitória por 3 a 0 sobre o Porto Ravenna Volley. Obteve a façanha de figurar entre as melhores equipas em copas europeias, totalizando 12 participações no Final Fours, 7 vezes na Liga dos Campeões, 4 na Copa CEV e  1 na Supertaça Europeia,  chegando em  7 finais europeias (duas na Liga dos Campeões em 1991-92 e 2001-02, quatro na Copa CEV em 1995-96, 1996-97, 1997-98 e 2004-05 e uma vez na Challenge Cup em 2017-18) e 2 conquistas (1995-96, 2004-05). Uma conquista notável de 7 aparições consecutivas na Final Four das Copas da Europa. O recorde pertence ao Modena Volley, com 11 presenças consecutivas na Final Four.

Fundação e primeiras décadas (1926–1960)

Os primeiros atletas dos Erythroleuks foram Giorgos Andrianopoulos, Vassilis Andrianopoulos, Dinos Andrianopoulos, Lalis Lekkos, Leonidas Kalogeropoulos, Nikos Kaloudis e Ilias Bourtezidis. O superintendente do grupo era Sevastianos Kasimatis. Posteriormente, E. Papadakis, M. Krikidis, I. Voulgaridis, F. Biselas, T. Athanasiadis, T. Sinopoulos e A. Berkos competiram no Olympiakos. Esses mesmos atletas, que foram alunos da Escola Francesa "Agios Pavlos", começaram em 1931 a criar o departamento de basquete do clube.

A princípio, a participação do departamento limitava-se a eventos locais, onde conquistou os Campeonatos do Pireu em 1931 e 1932. Em 1936, o departamento encerrou suas atividades, mas em 1939 participou do Campeonato Atenas-Piraeus. No período 1947-48, a equipe reapareceu, com os atletas Yannis Spanoudakis, Babis Gerakarakis, A. Argoudeli, Chalkousis e Mantzos. Mais tarde, principalmente, problemas financeiros irão suspender novamente a operação.

Capacitação e consolidação no topo (1960–1987)

A mais nova história do departamento masculino começou em 1960 com o primeiro diretor, Yiannis Koutsoulentis. Um estádio está sendo construído ao lado da quadra de basquete em Pasalimani, e treinado pelo Ar. Kanellopoulos e seus jogadores Tsalamanios, Korobokis, Tsekos, Gatzias, Tsigrelis, Lefteriotis, Athanasanas e Tsigounakis em 1962 foram promovidos à primeira divisão. Ele ganhou seu primeiro Campeonato Panhellenic, em 1968 em Thessaloniki com G. Chourdakis como administrador, Kostas Ampelas como treinador e Tassos Koumplis, Kyriakos Pantelias, Andreas Lorandos, Theotokis Manousaridis, Nikos Kritsotalakis, Dimitris Kefalas, Yannis Stavropoulos, Costas Karamitsos, Spyros Lampakis, Costas Trapezundidis, Floros, Dolgobolov, Rebelos, Passaris, Konstandaras, Tsistrakis, Agapitos, Kolokotronis. Em 1969, conquistou o segundo Campeonato da sua história, novamente orientado por Costas Ambelas.

A primeira equipa forte do Olympiakos foi criada em 1973 com Vassilis Sarafidis como treinador. Essa equipe ganhou 7 campeonatos gregos (1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983), com os jogadores Tasos Koumplis, Kyriakos Pantelias, Andreas Lorandos, Stefanos Polyzos, Giorgos Dermatis, Vasilis Galakos, Stelios Prosalikas, Yannis Laios, Augustinos Michalos, Dimitris Chorianos, Iraklis Doriadise com os treinadores Dimitris Kefalas, Kyriakos Pantelias, Dmitris Zahariev e na temporada 1981–82, tornou-se o primeiro time grego a chegar à Final Four da Copa dos Campeões, terminando em quarto lugar.

Campeonatos internacionais e continentais
 Mundial de Clubes
Terceiro lugar (1x): 1992

 Liga dos Campeões
Vice-campeão (2x): 1991-92, 2001-02,
Terceiro lugar (2x): 1992-93, 1994-95

 Taça CEV
Campeão (2x): 1995-96, 2004-05
Vice-campeão (2x): 1996-97, 1997-98

 Taça Challenge
Campeão (1x):  2022-23
Vice-campeão (1x): 2017-18

 Supertaça Europeia
Quarto lugar (1x): 1996

Nacionais
  Liga A Greca
Campeão (31x):1967-68, 1968-69, 1973-74, 1975-76, 1977-78, 1978-79, 1979-80, 1980-81, 1982-983, 1986-87, 1987-88,1988-89, 1989-90, 1990-91 , 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2002-03, 2008-09, 2009-10 , 2010-11, 2012-13, 2013-14, 2017-18, 2018-19, 2020-21, 2022-23
Vice-campeão (16x): 1969-70, 1971-72, 1972-73, 1976-77, 1981-82, 1983-84, 1984-85, 1985-86, 1994-95, 2001-02, 2003-04, 2004-05,  2014-15, 2016-17, 2019-20, 2021-22
Terceiro lugar (1x): 1974-75, 1996-97, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2015-16

 Copa da Grécia
Campeão (16x):1980-81, 1982-83, 1988-89, 1989-90, 1991-92, 1992-93, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 2000-01, 2008-09, 2010-11, 2012-13, 2013-14, 2015-16, 2016-17
Vice-campeão (7x):1983-84, 1984-85, 1999-00, 2003-04, 2004-05, 2009-10, 2014-15

 Copa da Liga Grega
Campeão (6x):2012-13, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19
Vice-campeão (1x):2019-20

 Supercopa Grega
Campeão (2x):2000, 2010
Vice-campeão (3x):1997, 2005, 2021

Ligações externas
  <small>(em persa)

Clubes de voleibol masculino da Grécia

Olympiacos Pireu (voleibol masculino)


تعتبر الزاوية الدرقاوية الحسنية من أهم الزوايا بـ فاس وقد لعبت دورا مهما في الحياة السياسية بفاس وكانت تحظى باهتمام خاص من طرف السلطان مولاي الحسن الأول حيث أنه زارها عدة مرات. ويحكى أنه كان يتبرك بالشرفاء الدرقاويين وكان يزورهم على الدوام بالزاوية المذكورة والتي تقع في حي العيون قرب راس الجنان. ويعتبر مولاي رشيد الدرقاوي الحسني آخر شيوخها وكان من حفاظ الملحون ومن ناظميه. وهناك اطروحة دكتوراه للباحثة حسناء بن عجيبة تحت عنوان "التصوف ومشيخته في المغرب بين التبرك والتربية:الدرقاوية نموذجا "، حيث ذكرت ان الطريقة الدرقاوية لعبت دوراً في احياء التصوف الذي تجاوز جميع المغرب والجزائر وتونس وصولاً إلى مصر والحجاز.

وصلات داخلية
 المغرب

مراجع

الإسلام في المغرب
الطريقة الشاذلية
المغرب في القرن 19
د
طرق صوفية سنية

الزاوية الدرقاوية


Sokolce este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.202 locuitori.

Istoric
Localitatea Sokolce este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sokolce


Hemiacridinae es una subfamilia de insectos ortópteros caelíferos perteneciente a la familia Acrididae. Se encuentra en África y Asia.

Géneros

Según Orthoptera Species File (1 de abril de 2010):
 Hemiacridini Dirsh 1956
 Hemiacris Walker, 1870
 Hemipristocorypha Dirsh, 1952
 Pristocorypha Karsch, 1896
 Hieroglyphini Bolívar, 1912
 Hieroglyphodes Uvarov, 1922
 Hieroglyphus Krauss, 1877
 Parahieroglyphus Carl, 1916
 Leptacrini Johnston, 1956
 Acanthoxia Bolívar, 1906
 Leptacris Walker, 1870
 Meruana Sjöstedt, 1909
 Sudanacris Uvarov, 1944
 Dirshacris Brown, 1959
 Hemiloryma Brown, 1973
 Labidioloryma Grunshaw, 1986
 Loryma Stål, 1878
 Mesopserini Otte, 1995
 Mesopsera Bolívar, 1908
 Xenippa Stål, 1878
 Xenippacris Descamps & Wintrebert, 1966
 tribu indéterminée
 Calamippa Henry, 1940
 Clonacris Uvarov, 1943
 Euthymia Stål, 1875
 Galideus Finot, 1908
 Gergis Stål, 1875
 Glauningia Ramme, 1929
 Hysiella Bolívar, 1906
 Kassongia Bolívar, 1908
 Limnippa Uvarov, 1941
 Lopheuthymia Uvarov, 1943
 Malagasacris Rehn, 1944
 Morondavia Dirsh, 1962
 Onetes Rehn, 1944
 Oraistes Karsch, 1896
 Pachyceracris Dirsh, 1962
 Paulianiobia Dirsh & Descamps, 1968
 Proeuthymia Rehn, 1944
 Pseudoserpusia Dirsh, 1962
 Uvarovidium Dirsh, 1956
 Xenippella Kevan, 1966
 Xenippoides Chopard, 1952

Referencias

 Dirsh, 1956 : The phallic complex in Acridoidea (Orthoptera) in relation to taxonomy. Transactions of the Royal Entomological Society of London, vol. 108, n. 7, 223-356.

Enlaces externos

 Hemiacridinae en Tolweb
 Hemiacridinae en Biolib

Acrididae

Hemiacridinae


A Faculdade da Região Sisaleira (FARESI) é uma instituição de ensino superior brasileira privada que visa promover a educação superior no Território do Sisal da Bahia.

História
Fundada pelo Grupo MC de Educação e Assessoria em 03 de junho de 2011, a faculdade teve como pressuposto a superação do  abandono sofrido pela região localizada no sertão nordestino. Seu campus fica localizado segunda maior cidade da Região Sisaleira da Bahia, Conceição do Coité. A mesma mantida por David Macedo e Janaína Calazans e a diretora da instituição é Karina Steffen Bemfica.

Clínica de nutrição
Em 2021, a Faculdade da Região Sisaleira inaugurou a Clínica-Escola de Nutrição da FARESI. A clínica, que está localizada no centro da cidade de Conceição do Coité, disponibiliza serviços de avaliação nutricional, diagnóstico nutricional, prescrições dietéticas e orientações nutricionais. O atendimento é gratuito para a toda a população e dispõe de atendimento específico para gestantes, crianças, adolescente, pessoas obesas, diabéticas e hipertensas.

Cursos

Graduação

 Biomedicina
 Ciências Contábeis
 Direito
 Educação Física
 Enfermagem
 Engenharia Civil
 Engenharia de Produção
 Farmácia
 Fisioterapia
 Nutrição
 Psicologia

Pós-graduação

 Direito Civil e Processo Civil
 Enfermagem em Urgência e Emergência
 Fitoterapia Aplicada a Nutrição Clínica
 Gestão Financeira
 Métodos e Práticas Educacionais na Área de Ensino

Ingresso
Além de possuir seu vestibular próprio, é possível adentrar na Faculdade da Região Sisaleira sem necessidade de processo seletivo caso seja portador de outro diploma de nível superior. A faculdade também utiliza do Exame Nacional do Ensino Médio e do Programa Universidade Para Todos.

Financiamento
Para financiamento, além da faculdade ter seu próprio sistema, o CredFaresi, a faculdade também faz uso do Fundo de Financiamento ao Estudante do Ensino Superior e do Educa Mais Brasil.

Referências

Instituições de ensino superior do Brasil
Instituições de ensino superior da Bahia

Faculdade da Região Sisaleira


Die Upazila Srimangal (in englischer Sprache: Sreemangal) ist eine Upazila im Distrikt Moulvibazar in der Division Sylhet im Nordosten von Bangladesch.

Die größte Stadt im Upazila ist Srimangal.

Geographie
Die Stadt Srimangal hatte bei der letzten Volkszählung 21.596 Einwohner. Sie ist in fünf Stunden durch die Eisenbahn aus der Hauptstadt Bangladeschs, Dhaka, zu erreichen. Auch mit der am Golf von Bengalen liegenden Hafenstadt Chittagong ist Srimangal durch die Eisenbahn verbunden. Es bestehen auch Busverbindungen zur Hauptstadt und zu weiteren Orten im Lande.

Die Upazila Srimangal hat etwa 230.000 Einwohner. Sie grenzt im Süden an den indischen Bundesstaat Tripura.

Geschichte
Archäologische Funde aus Kalapur ca. 12 km nördlich des Stadtzentrums von Srimangal wurden auf das 11. Jahrhundert n. Chr. datiert und befinden sich heute (2012) im Museum in Kalkutta im heutigen Westbengalen. Das starke Erdbeben in Assam des Jahres 1897 führte zu großen Zerstörungen und zu Veränderungen  der geographischen Verhältnisse in der Stadt und Umgebung.

Die heutige Upazila (damalige Bezeichnung: Thana) Srimangal wurde im Jahre 1912 von der Regierung der Provinz Bengalen des damaligen Kaiserreichs Indien eingerichtet. Die Stadt (Municipality) wurde 1935 gegründet.

An den neunmonatigen Unabhängigkeitskrieg Bangladeschs im Jahre 1971, der mit Hilfe von Truppen der Indischen Union im Dezember des Jahres endete, erinnern zwei Gedenkstätten und zwei Massengräber, jeweils in Nord- und Süd Varaura.

Landwirtschaft
Srimangal ist die Teehauptstadt Bangladeschs, der in den naheliegenden Hügeln angebaut wird und auch lokal in einer Teeverarbeitungsfabrik veredelt wird. Weitere wichtige landwirtschaftliche Erzeugnisse des Kreises sind unter anderen Betel, Kautschuk, Kartoffeln, Gemüse und Früchte wie Ananas und Zitrusfrüchte. Es werden auch Fischfang, Milchwirtschaft sowie Vieh- und Geflügelzucht betrieben.

Religionen
Mehr als 50 % der Bevölkerung sind Muslime. Zu den Hindus zählen fast 50 % der Einwohner, während Buddhisten und Christen sehr kleine Minderheiten bilden.

Weblinks
 Reiseinformationen über Srimangal
 Srimangal, Banglapedia

Upazila
Moulvibazar (Distrikt)

Srimangal (Kreis)


La Iglesia de Colo es un templo católico situado en la localidad de Colo, en la comuna chilota de Quemchi en la región de Los Lagos, en el sur de Chile.

Forma parte del grupo de 16 iglesias de madera de Chiloé calificadas como Monumento Nacional de Chile y reconocidas como Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Su construcción está hecha en madera y su santo patrón, al igual que el de la Iglesia de Vilupulli es San Antonio, cuya fiesta se celebra el 13 de junio.

Véase también
 Iglesias de Chiloé
 Anexo:Patrimonio de la Humanidad en América Latina y el Caribe

Referencias

Enlaces externos

Colo
Monumentos Históricos de la Región de Los Lagos
Arquitectura de 1890
Colo
Colo
Quemchi
Iglesias de Chile del siglo XIX
Chile en 1890

Iglesia de Colo


Ornö est une île parmi les plus grandes de l'archipel de Stockholm.

Notes et références

Archipel de Stockholm

Ornö


2014 ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල 2014 සැප්තැම්බර් මස 19 වන දින සිට ඔක්තෝබර් මස 4 වන දිනය වන තෙක් දකුණු කොරියාවේ ඉන්චියෝන් නුවර දී පැවැත්වෙනු ලබයි. මෙය XVII (17 වන) ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙලයි. ක්‍රීඩා 36 ක් යටතේ තරඟ ඉසව් 439 ක් මෙහිදී පවත්වනු ලබයි. ආසියා මහද්වීපයේ රටවල් 45 ක් (ආසියා මහද්වීපයේ සියළු රටවල්) මේ සඳහා සහභාගී වේ.

ක්‍රීඩා

ජල ක්‍රීඩා
කිමිදුම්
පිහිනුම්
සම කාලීන පිහිනුම්
වෝටර් පෝලෝ
දුනු විදීම
මළල ක්‍රීඩා
බැඩ්මින්ටන්
බේස් බෝල්
බේස් බෝල්
සොෆ්ට් බෝල්

බාස්කට් බෝල්
බෝලිං
බොක්සිං
ඔරු පැදීම
ක්‍රිකට්
බයිසිකල් පැදීම
BMX
මවුන්ටන් පාපැදි
මාර්ග
පථ
අශ්වාරෝහක
ෆෙන්සින්
හොකී

පාපන්දු
ගොල්ෆ්
ජිම්නාස්ටික්
හෑන්ඩ් බෝල්
ජූඩෝ
කබඩි
කරාටේ
නවීන පංච ප්‍රයාමය
සත් සාමාජික රග්බි
සුළං ඔරු පැදීම

සෙපක් ටක්රෝ
ඉලක්කයට වෙඩි තැබීම
ස්කොෂ්
මේස පන්දු (ටේබල් ටෙනිස්)
ටයිකොන්ඩෝ
ටෙනිස්
ටෙනිස්
සොෆ්ට් ටෙනිස්
තුන් ප්‍රයාමය
වොලීබෝල්
වෙරළ වොලිබෝල්
වොලිබෝල්
බර ඉසිලීම
මල්ලව පොර
වූෂු

තරඟ කාල සටහන

දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

2014 ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල


NGC 7591 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7591
  Auke Slotegraaf: NGC 7591 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7591 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7550 - 7599

7591

NGC 7591


Kasper Jensen (* 28. Mai 1987 in Hvidovre) ist ein dänischer Eishockeyspieler, der seit 2014 bei Esbjerg Energy in der Metal Ligaen unter Vertrag steht.

Karriere
Kasper Jensen begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Herlev Hornets, für deren Profimannschaft er von 2003 bis 2007 in der AL-Bank Ligaen, der höchsten dänischen Spielklasse, aktiv war. Im Laufe der Saison 2006/07 wechselte der Verteidiger innerhalb der AL-Bank Ligaen zu AaB Ishockey, für das er zweieinhalb Jahre lang auf dem Eis stand. Von 2009 bis 2011 lief er für den Ligarivalen Rødovre Mighty Bulls auf. Zur Saison 2011/12 wurde der dänische Nationalspieler vom Bofors IK aus der zweiten schwedischen Spielklasse, der HockeyAllsvenskan, verpflichtet. Anschließend wechselte er innerhalb der HockeyAllsvenskan zum Tingsryds AIF.

International
Für Dänemark nahm Jensen im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2005 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2007 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 2011 und 2012.

Erfolge und Auszeichnungen
 2007 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2016 Dänischer Meister mit Esbjerg Energy

AL-Bank-Ligaen-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2011/12)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Dänemark)
Eishockeyspieler (Herlev Eagles)
Eishockeyspieler (Aalborg Pirates)
Eishockeyspieler (Rødovre Mighty Bulls)
Eishockeyspieler (Esbjerg Energy)
Eishockeyspieler (Tingsryds AIF)
Dänischer Meister (Eishockey)
Däne
Geboren 1987
Mann

Kasper Jensen (Eishockeyspieler)


نادي بايون  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الوطنية . تم تأسيس النادي في سنة 1935 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1935
أندية كرة قدم في آكيتين الجديدة
أندية كرة قدم في فرنسا
الرياضة في بايون
تأسيسات سنة 1935 في فرنسا

نادي بايون


Corynotheca, rod jednosupnica iz porodice čepljezovki. Postoji šest vrsta, sve su australski endemi

Rod je opisan 1878.

Vrste
 Corynotheca asperata R.J.F.Hend.
 Corynotheca flexuosissima R.J.F.Hend.
 Corynotheca lateriflora (R.Br.) F.Muell. ex Benth.
 Corynotheca licrota R.J.F.Hend.
 Corynotheca micrantha (Lindl.) Druce
 Corynotheca pungens R.J.F.Hend.

Izvori

Hemerocallidoideae

Corynotheca


Katharina Hertwig (* 23. November 1878 in Leipzig; † 1953 in Zella-Mehlis) war eine deutsche Politikerin (DNVP).

Leben
Nach dem Besuch der Höheren Mädchenschule absolvierte Hertwig eine Ausbildung als Malerin und Grafikerin. Danach übte sie private soziale Tätigkeiten in den Jugendpflege aus. Während des Ersten Weltkrieges fungierte sie als Referentin für den Hilfsdienst des Kriegsamtes bei verschiedenen Armeen an der Westfront. Nach dem Kriegsende arbeitete sie als Sozialbeamtin beim Arbeitsamt Leipzig. In der Zeit der Weimarer Republik schloss sie sich den Deutschnationalen an und war seit April 1925 Geschäftsführerin des DNVP-Landesverbandes Merseburg mit Sitz in Halle (Saale). Von 1928 bis 1932 sowie erneut 1933 war sie Mitglied des Preußischen Landtages.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 336.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
DNVP-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1878
Gestorben 1953
Frau

Katharina Hertwig


Akkaya, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, mahallenin doğusunda yer alan 'Akkaya' isimli sarp kayalıklardan almaktadır.

Coğrafya
Adana il merkezine 110 km, Feke ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Akkaya, Feke


Careva džamija u Foči
Careva džamija u Sarajevu
Careva džamija u Višegradu

Careva džamija


Fort Saint James est une municipalité de district située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le centre-nord.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Fort Saint James