Bu sayfada, öncelikle parasal kriz teoriyle sermaye hareketlerinin etkileşiminin incelemesi devamında ise, sermaye kontrollerinin geniş bir analiz çerçevesindeki incelemesi mevcuttur.

Parasal Kriz Teorileri

Uluslararası finansal piyasaların içerisinde sürekli ve hızlı bir biçimde hareket eden "spekülatif sermayenin" durdurulması ya da kontrol edilmesine yönelik ilk teşebbüsler Asya krizi sonrasında ortaya çıkmıştır. Asya krizinin önemi, hem büyüklüğünden hem de bulaşılıcılığından kaynaklanmaktadır. Asya krizi öncesinde yaşanan Avrupa Para Sistemi ve Meksika krizlerinin etkileri daha sınırlı kalmıştır. Asya krizi sonrasında yaşanan: Rusya, Brezilya, Türkiye, Arjantin krizleri spekülatif sermayenin durdurulmasına yönelik çabaların daha da kuvvetlenmesine neden olmuştur.

Parasal kriz teorilerine göz atıldığında spekülatif sermaye çıkışlarının krizleri tetiklediği görülecektir. Geliştirilen üç teorik açıklama spekülatif sermayenin çıkış nedenleri üzerine yoğunlaşmıştır. (Ertürk, 2003)

İlk teorik açıklamaya (Birinci parasal kriz teorileri) göre: sabit kur ile uyumsuz para ve maliye politikaları yürütülmesi sonucu ülkenin cari açığının giderek yükselmesi sonucu devalüasyon'dan çekinen sermayenin çıkış yapması sonucu kriz vuku bulacaktır.

İkinci teorik açıklamaya (İkinci parasal kriz teorileri) göre: spekülatif sermaye kendi beklentileri ışığında çıkış yapacaktır. Daha basit düzeyde ifade etmeye çalıştığımızda, sermaye ileriki dönemde ülkenin makro değişkenlerinin bozulacağını düşünerek hareket edecektir. Spekülatif sermayenin var olmayan bir durumun varolacağını düşünerek hareket etmesi ülkeleri zor duruma sokmuştur. Avrupa Para Sistemi krizinin, ikinci parasal kriz teorilerine göre açıklanabileceği düşünülmektedir.

Üçüncü teorik açıklamaya (Üçüncü parasal kriz teorileri) göre: finansal piyasalarda var olan asimetrik bilgi sonucu ortaya çıkan ahlaki çöküntü ve ters seçim spekülatif sermayeyi çıkışa yönlendirecektir. Asya krizi bu çerçevede analiz edilmektedir.

Üç parasal kriz teorisi geliştirilmesinin nedeni, teorilerin yaşanan krizlerle geçerliliklerini yitirmelerinden kaynaklanmaktadır. İlk parasal kriz teorileri 1980'li yıllardaki Latin Amerika parasal kriz teorilerini açıklamaktaydı. Avrupa Para Sistemi krizinde ise, ülkelerin kur politikalarıyla ters yönde bir makro politika gerçekleştirmemelerine rağmen sermayenin çıkış yapması ilk parasal kriz teorilerinin geçerliliğini yitirmesine neden olmuştur. Asya krizi de, ikinci kuşak parasal kriz teorileri tarafından açıklanamamıştır. Asya da fitili ateşleyen sermayenin çıkış nedeni finansal piyasalarda var olan asimetrik bilginin bozucu etkilerinden kaynaklanmıştır. Asimetrik bilgi en basit anlamda ekonomik ajanların birbirlerini hakkında yeteri kadar bilgi sahibi olmamasından kaynaklanmaktadır.

Spekülatif sermaye ve parasal krizler üzerinde yapılan yeni çalışmalar, spekülatif sermayenin çıkışına aslında spekülatif sermayenin kendisinin neden olduğu durumların yol açtığını ortaya koymaktadır. Spekülatif sermaye ülkeden çıkış sürecini kendisi yaratmaktadır. Spekülatif sermaye giriş anında yarattığı sanal(yapay) büyüme etkisiyle eş zamanlı olarak yapay büyümenin olumsuzluklarını da getirmektedir. Kısa sürede spekülatif sermayenin neden olduğu sorunlar, spekülatif sermayenin ülkeyi terk etmesi için gerekli neden olmaktadır.

1980 sonrası gelişmekte olan ülkeleri krizlere sürükleyen spekülatif sermayenin kontrolü iki şekilde gerçekleştirilebilir. Bunlar: uluslararası sermaye kontrolleri ve spekülatif sermayeye karşı ulusal önlemler alınmasıdır.

Uluslararası Sermaye Kontrolleri

Uluslararası finansal reformun gerçekleştirilmesinin dünya üzerindeki bütün ülkelerin lehine olacağı açıktır.Bu düzenlemelerin karşısında, spekülatif sermayenin sınırsız hareketini savunan güçlü bir finansal rantiyer sınıf bulunmaktadır.

Uluslararası finansal reform konusunda öne sürülen görüşler aşağıda belirtilmiştir:

Uluslararası son başvuru kurumu: Mishkin, Meltzer, Fisher gibi iktisatçıların önerisine göre, IMF yeni bir olağanüstü durum kredi fonu oluşturmalı ve bu fonla spekülatif ataklarda son başvuru kurumu işlevi görmelidir.

Uluslararası finansal kriz yöneticisi kurumu: Fisher ve Gianni'ye göre son başvuru kurumunun görevinin sadece "kriz yönetimi" olduğunu vurgular.

Uluslararası iflas mahkemesi: Bu önerinin amacı, ödeme güçlüğüne düşen ülkelere bir soluklanma fırsatı verme, ülkenin tasfiyesini ve yüksek getirili yatırım projelerinin yarım bırakılmasını önlemektir.

Uluslararası mevduat sigortası kurumu: Soros'a göre borç alan ülke, borç alma esnasında borcunu sigorta etmeli ve sigorta primi ödemelidir. IMF ülkelerin alabileceği borç limitini saptamalı ve G7 ülkeleri sigortalanmamış ödeyememe güçlüğünü kabul etmemelidir.

Dünya para otoritesi: Bu öneride dünya üzerinde tek bir merkez bankası olması önerilmektedir. (Yay, 2004: 30)

Ulusal Sermaye Kontrolleri

Tanım
Spekülatif sermaye hareketlerinin dizginlenmesine yönelik 2 türlü önlem olduğunu bilinir. Uluslararası finansal reform, dünya ekonomisini çok derinden etkileyecek bir kriz gelene kadar rafta kalacaktır. Bu bakımdan, gelişmekte olan ülkelerin tümünün ya da bireysel ülkelerin spekülatif sermaye hareketlerini dizginlemek için ulusal düzeyde sermaye kontrollerine başvurması gereklidir.

Sermaye kontrolleri, ülkelerin yerleşik ve yerleşik olmayanların gerçekleştirdiği sermaye işlemleri üzerine getirdiği kısıtlama ve düzenlemelerdir. Sermaye kontrollerinin en etkin ve en sert biçimde uygulamaları Merkantalist dönemde yapılmıştır.
Bu dönemde değerin kaynağı değerli madenler olarak görülmektedir. Bu dönemde ülke dışına çıkan değerli madenler ülke adına bir kayıp olarak düşünüldüğünden devletler özellikle sermaye çıkışları üzerine sıkı kısıtlamalar getirmişlerdir (Acar, 2000: 9).

Ulusal Sermaye Kontrollerinin Tarihsel Gelişimi
Modern sermaye kontrolleri savaş harcamalarını finanse etmek için gerekli vergi tabanını sağlamak amacıyla birinci dünya savaşında kullanılmıştır (Nelly, 1999: 15). 1929 yılında dünyayı derinden etkileyen buhranın etkisiyle bazı ülkeler tekrar sermaye kontrollerini uygulamaya başladılar. "Amerika Birleşik Devletleri sadece 1929 ve 1970'lerde sermaye işlemleri üzerinde kontroller uygulamıştır" (Schiffrin 2001:1). 1930'larda ikinci dünya savaşına hazırlanan Avrupa ülkelerinin rakip ülkelere sermaye işlemleri yoluyla zarar vermekte olduklarını görmekteyiz.

Yerel para üzerine yapılan ataklar ülkenin askeri harcamalarını azaltmasına ve kırılganlığının artmasına neden oluyordu. 1930'lu yıllarda dalgalı sermaye hareketlerinin yaşandığı bazı olaylarda stratejik yaklaşımlar göze çarpmaktadır. Fransızların, Avustralya-Alman gümrük birliğini önlemek için 1931'de iki ülke üzerinde finansal atak gerçekleştirmeleri, Nazilerin ise 1933 sonrası Fransızların askeri hazırlıklarını zayıflatmak için gizli girişimleri örnek gösterilebilir (James, 2003: 5).
Nazilerin gizli girişimlerinin yanı sıra ülkeden sermaye çıkışını ölümle cezalandırdıkları bilinmektedir."Nazi Almanyası sermaye çıkışlarını ölümle cezalandırmasına rağmen, sermaye çıkışlarını durdurma da başarılı olamamıştır" (Gottschalk, 2003: 11).

İkinci dünya savaşının hemen sonrasına yöneldiğimizde ülkelerin parasal sistemin bir düzen içine girmesi amacıyla Bretton Woods anlaşmasını devreye koyduklarını görmekteyiz. Bu anlaşma sonucunda yeni bir parasal sistem ve iki uluslararası kurum kurulmuştur. Bu kurumlar ; Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'dır. Bretton Woods üzerine birçok araştırması olan Cohen:
"Birçok insan IMF'in orijinal amacının serbest sermaye hareketliliği olduğunu düşünerek hata yapmaktadır. Tam aksine, 1920 ve 1930'larda parasal ilişkileri bozan sıcak para akımlarına karşı nefreti yansıtmaktadır" (Cohen, 2001: 7) şeklinde görüşünü belirtmektedir

Bretton Woods anlaşmasının ana metnini hazırlayan Amerika hazine bakanı Dexter ile İngiliz temsilci Keynes'in bazı ortak noktalarda birleştiği bilinmektedir. Bu noktalardan biri spekülatif sermayenin sınırlanması konusundadır.
"Keynes ve White, eğer finansal sermaye yüksek faiz ve düşük enflasyon arayışında ülkeler arası sınırları özgürce aşabilirse, ülkeler tam istihdam hedefini asla yakalayamayacaklardır" (Crotty, 2000: 6).

Aşağıda yapılan alıntı Keynes'in savaş sonrası dönem için sermaye hareketleri hakkındaki görüşünü açıkça ortaya koymaktadır.

"Sermaye hareketlerinin merkezi kontrolü, hem iç hem de dış ilişkilerde soğuk savaşın sürekli özelliği olmalıdır" (Crotty, 1995: 7).

Sermaye kontrolleri, Bretton Woods anlaşmasından kabaca 1980'lerin başına kadar kullanılmaktadır. 1980 sonrası ise liberalleşme ve entegrasyon kavramları ışığında kontroller yavaş bir biçimde kaldırılmaya başlamıştır. Çok uzun bir süre sonra değil, 10 yıl sonra sermaye kontrolleri tekrar uygulanmaya başlamıştır. Bu uygulamaların,altın çağ dönemindeki uygulamalarından farkı ise geçici uygulamalar olmalarından kaynaklanmaktadır.

Ulusal Sermaye Kontrollerinin Teorik Nedenleri

İkinci en iyi teorisi
Bilindiği üzere finansal piyasalar da bilgi asimetrisinden kaynaklanan sorunlar finansal piyasaların eksik piyasa koşullarında faaliyet göstermesine neden olur. Sermaye kontrolleri bu noktada ikinci en iyi çözüm olarak görülmektedir. "İkinci en iyi teorisi, iktisadın ideal şeması olan tam rekabetin, bütün sektörlerin hepsinde gerçekleşmediği zaman, elde edilebilen en iyi çözümün ne olacağına, bu çözüme nasıl ulaşılacağına ışık tutmaktadır" (Acar, 2000: 208).

Ekonomik bağımsızlık
Altın Çağ içerisinde sermaye hareketlerinin üzerine getirilen kontroller ülkelerin bağımsız faiz ve döviz kuru politikaları uygulamalarına izin vermekteydi. Böylece ülke içinde düşük faiz oranlarıyla yatırımlar yükselirken, döviz kuru politikası da ihracatın artması yönünde hiçbir baskı olmadan düzenleniyordu. Sermaye hareketlerinin serbestleşmesi ile ülkeler bu iki politika aracının birlikte kullanmadan mahrum kalmışlardır. "İmkansız üçleme hipotezine göre, aşağıdaki üç hedeften sadece ikisi aynı anda gerçekleştirilebilir: döviz kuru istikrarı, faiz politikası, sermaye hareketlerinin serbestisi" (Joshi, 2003: 2).İmkânsız üçleme hipotezinin güncel yaşama yansımalarını döviz rejimlerinde görmekteyiz. Sabit kur rejiminde, ülke faiz politikasını, Serbest kur rejiminde ise döviz kuru üzerindeki yetkilerini piyasaya bırakmaktadır. Sabit kur rejiminde faiz serbest kur rejiminde ise döviz kuru piyasaya bırakılmaktadır. Türkiye'nin yaşadığı engin deneyimlerden yola çıkarak bu üçleme hipotezini netleştirelim.

2000 yılında Türkiye'de basitçe sabit kur uygulandığını söyleyebiliriz. Üçlemeye göre bu durumda Türkiye'nin bağımsız faiz politikası yürütmesi imkânsızdır. Faizin seyri sermaye hareketleri tarafından belirlenecektir. Eğer sermaye girişi artarsa faiz düşecek, sermaye girişi azalır ise faiz yükselecektir. Faiz değişkenini dengeleyici bir unsur olarak görebiliriz. Sermayenin yüksek miktarda girişi faizin düşmesi ile azalacak, sermayenin yüksek miktarda çıkışı ise faizin yükselmesi ile azalacaktır. İşte bu noktada para otoritesinin faize müdahale de bulunması bu mükemmel denkliği bozacaktır. Kriz sonrası Türkiye'nin serbest kur rejimi uyguladığı görülmektedir. Üçlemeye göre bu durumda Türkiye'nin döviz kurunu belirlemek gibi bir gücü yoktur. Döviz kurunun seyri sermaye hareketleri tarafından belirlenecektir. Sermaye girişleri yüksek olduğu takdir de yerel para değer kazanır aksi takdirde ise yerel para değer kaybeder. Türkiye'nin teoriye göre bu durumda faizler üzerinde tüm kontrolü elinde tutması gerekir. Ne yazık ki faiz konusundaki teorinin parlak yaklaşımı gerçeği yansıtmamaktadır. Türkiye'nin faiz oranı sermaye girişleri ile ilişkili olarak oluşmaktadır.

Bu durumda bağımsız yerel faiz politikasından bahsetmek yanlış olacaktır. 1990'lı yılların en belirgin özeliği para politikasının yerel amaçları göz ardı ederek uluslararası sermayenin isteklerine boyun eğmesidir. Uluslararası sermayenin faizlerin yüksek seviyede korunması ve enflasyonun düşük tutulması istekleri yerine getirildiği sürece ülkenin genişleyici makro politikalar uygulaması imkânsızlaşacaktır. Bunun tek sebebi daraltıcı para politikasının spekülatif sermayenin ihtiyaçlarına cevap vererek herhangi bir çıkışı önlemeye çalışmasıdır. Sonuç olarak sermaye kontrolleri ülkenin döviz kuru ve faiz araçlarını eş zamanlı olarak kullanabilmesine olanak tanımaktadır. Sermayenin çıkış tehditleri karşısında para politikasının çaresizliğini gidermektedir. "IMF'den finansal yardım almanın ön şartı ya da ülkeye sermaye çekmenin sinyali olan daraltıcı mikro-makro-sosyal politikaların hükümetlere zorla uygulatılması olasılığını azaltmaktadır" (Ocampo, 2000).

Finansal istikrarı sağlama
Sermaye kontrolleri, finansal istikrarsızlığın ana unsurları olan döviz riskini, yatırımcının kaçış riskini, kırılganlık riskini ve bulaşıcılık riskini azaltılmasını sağlayacaktır. (Grabel, 2003)

Döviz riski: Dövizin çok kısa bir vadede önemli derecede değerlenmesi ve değer yitirmesini belirtmektedir. Döviz riski, yatırımcılar tarafından yerli enstrümanların ani büyük alım satımlarını kısıtladığı takdirde azalacaktır. Sermaye kontrolleri yerli paranın konvertibilitesini sınırlayarak ani dalgalanmalardan korur.

Yatırımcının kaçış riski: Likit finansal değerler tutan yatırımcının herhangi bir sorun karşısında yoğun biçimde elindekileri çıkarmasıdır. Sermaye kontrolleri sermayenin girişi esnasında kısa vadeli yatırım tiplerini sınırlayarak kaçışı engelleyecektir. Aynı zamanda çıkışta, çıkış yollarını kısıtlayarak riski azaltabilir.

Kırılganlık riski: Ülkenin özel ve kamu borçlularının cari ödemelerini karşılama yeteneklerini engelleyecek iç ve dış şoklara karşı kırılganlığını belirtir. Kırılganlık riski çok farklı şekillerde ortaya çıkmaktadır. Borçluların vade ve para birimi uyuşmazlıkları içinde olması ve borçluların özel yatırımlarını kaçış riskine eğilimli sermaye ile yapmaları örnek gösterilebilinir. Yatırımcıların belli sektörlerde aşırı yatırım yapması, sonucu yapay büyümelerin ortaya çıkmasıdır. Sermaye kontrolleri kırılganlık riskine giren sermayenin miktarını ya da yatırım kararlarını ve borç vermelerini etkileyerek azaltır.

Bulaşıcılık riski: Ülkenin herhangi bir yerden doğan istikrarsızlığa istemeden maruz kalmasıdır. Sermaye kontrolleri bulaşıcılık riskini finansal bütünleşme düzeyini düzenleyerek ya da yukarıda dile getirdiğimiz riskleri azaltarak önleyebilir.

1990'lı yılların en önemli özelliği gelişmekte olan ülkelerin sürekli finansal krizlere sürüklenmeleridir. 1945 öncesi rakip ülkelerin finansal atakları ve gizli planları yerini sayısız finansal fonun bir arada toplandığı büyük spekülatör fonlara bırakmıştır. Bu fonların iyi ya da kötü niyetli her eylemi gelişmekte olan ülkeleri etkilemektedir. Bu fonların hareketleri diğer küçük yatırımcıları da etkilemektedir. Küçük yatırımcılar özellikle büyük çaplı hamlelerde hamleyi aynı yönde takip etmektedir. Tipik bir "sürü psikolojisi" örneği olarak görülebilir. "Keynes piyasanın hayvani içgüdüleri yoluyla hareket eden özel sermayenin hükümdarlığına bırakılmayacağını belirtmektedir" (Onaran, 2001: 75).

Bebek endüstriler tezi
Bebek endüstriler tezi, Birinci dünya savaşı öncesinde sanayisi henüz gelişmemiş olan Almanya'nın dış rekabete karşı kendini gümrüklerde koruyarak sanayisini belli bir düzeye getirme çabasını teorik düzeyde tanımlayan kavramdır. "Nasıl ki bir bebek önce anasının korumasında gelişir, sonra kendi gücüyle varlığını sürdürebilirse, yeni kurulan sanayilerinde gelişinceye kadar korunması gerekir. Sanayi gelişince gümrükler kalkabilir" (Acar 2000:209) Çok hızlı bir biçimde yerel finansal piyasalarını kuran ve bu piyasaları yabancı spekülatif sermayeye açan gelişmekte olan ülkelerin hata yaptığını hem liberal teorisyenler hem de liberal görüşün öncüsü durumundaki kurum olan IMF kabul etmektedir. Bu noktada gelişmekte olan ülkelerin yerel finans piyasalarını bir bebek gibi korumaya ihtiyaçları vardır. Koruma ise sermaye kontrolleri yoluyla gerçekleştirilecektir.

Ülke içerisindeki sermayenin vergilendirilmesi
Günümüzde önem verilmemesine rağmen ülke içerisindeki sermayenin çıkışları hem vergi tabanında bir boşluk hem de ülkenin dış dengesini etkileyen bir unsur olarak görülmelidir. Ülke içinden dışarıya akan yerli sermaye hareketleri vergilendirilmeyen kazanç olarak görülmelidir. Özellikle kriz zamanlarında yerli sermayenin ülke dışına çıkması ülkelerin içine düştüğü durumu daha ciddileştirecektir. Somut olarak, ülkenin ödemeler bilançosunun içerisinde bulunan hata ve net noksan hesabının yerleşiklerin kayıt-dışı hareketlerini gösterdiği bilinmektedir. Bu hareketin hacmi küçümsenemeyecek kadar büyüktür. Bu noktada yerleşiklerin kayıt-dışı sermaye hareketlerini sınırlama ya da vergilendirme hem ülkenin vergi gelirini artıracak hem de sermayenin başına buyruk hareket etmesi sonucu oluşan finansal sorunlarının önüne geçilecektir.

Ulusal Sermaye Kontrollerinin Türleri
Bu başlık altında halihazırda uygulanmakta olan sermaye kontrolleri doğrudan ve dolaylı kontroller olmak üzere sınıflandırılacaktır.

Doğrudan Kontroller
Doğrudan kontroller sermayenin doğrudan yasaklanması, sermaye üzerinde belli limitler koyma ve sermaye hareketi için belli izin alma gerekliliği gibi uygulamalarla gerçekleşir. Doğrudan kontrollerin yaptırım gücü çok daha keskin ve güçlü görünmektedir.

Dolaylı Kontroller
Dolaylı kontroller ise sermaye işlemlerinin maliyetini yükselterek dolaylı yoldan sermaye hareketlerini azaltmaktadırlar. İkili ya da çoklu döviz kuru sistemleri, açık veya dolaylı vergileme, yerel finansal düzenlemeler yoluyla dolaylı sermaye kontrolleri gerçekleştirilir.

Çoklu Döviz Kuru Uygulaması
İkili (çoklu) döviz kuru uygulamasında ticaret ve sermaye işlemleri için ayrı döviz kurları öngörülmektedir. Hükümet ticaret için kullanılan kurun istikrarını sağlamaktadır. Sermaye işlemleri için kullanılan kur ise dalgalanmaya bırakılır. Sermaye çıkışı yerel para biriminin değerini kaybetmesine neden olsa da ticaretle uğraşan kesim hükümetten istikrarlı kur şartlarında döviz alacaktır. Özellikle ithalatın maliyetinde bir artış olmayacaktır. Özünde ikili piyasa, yerli para cinsinden açık pozisyon da kalmak için yerli kredi ihtiyacı olan spekülatörün maliyetini yükseltirken, spekülatif olmayan kredi talebinin normal piyasa fiyatından karşılanmasını sağlar

Vergileme
Diğer bir dolaylı sermaye kontrolü uygulaması ise doğrudan vergileme yöntemidir. Sermaye hareketlerinin doğrudan vergilendirilmesi konusunda, Tobin'in 1978 yılında önerdiği vergi günümüzde "Tobin Vergisi" olarak adlandırılmaktadır. "Prof James Tobin, döviz işlemleri üzerinden küçük bir oranda vergi alınmasını ilk kez 1972'de Princeton Üniversitesinde bir konferans içinde gündeme getirmiş, 1978'de ise öneri olarak açıklamıştır" (Smith, 1997: 1).

Prof. Tobin'in asıl vurgusu döviz alım satım işlemleri üzerine vergi konulması yönündedir. Prof. Tobin'i bu düşünceye iten en önemli faktör Bretton Woods sonrası dönemde spekülatif döviz alım-satım işlemlerinin kur dalgalanmalarına neden olmasıdır. Ünlü iktisatçının "Fazla kayganlaşmış olan uluslararası döviz spekülasyonu çarkının dişlileri arasına bir miktar kum serpilmesi" kendi adını taşıyan verginin en basit açıklamasıdır.
Tobin vergisi, spot döviz alım işlemleri üzerine getirilen sabit fakat düşük oranlı ad-valorem bir vergidir. Prof. Tobin vergi oranını yüzde 2, 0.5 ve 1 olarak değişik alternatifler şeklinde önermiştir." 1995'te Fransa Başbakanı Lionel Jospin hükümetin 1995-2000 yıllarına ilişkin projeksiyonlarını açıkladığı konuşmasında "10 yıllık yatırımı caydırmayacak ancak 10 günlük işlemleri cezalandıracak yüzde 1 oranında bir Tobin vergisi önermiştir" (Yılmaz, 2001: 5). "Tobin 1996 yılında dövizin swap ve forward işlemlerine de uygulanmasını önermiştir" (Grabel, 2003: 15). Fakat yazarın ölmeden önce yayınlanan beyanatlarında kendi adını taşıyan verginin amacının dışına çıktığını ve bu vergiyi sahiplenmediği görülmektedir.

Prof. Tobin'in izinden gittiği ünlü akıl hocası J.M.Keynes'in sermaye işlemlerini vergileme konusunda daha geniş fikirler öne sürdüğünü görmekteyiz. Keynes genel teori adlı eserinde, spekülatif hareketleri minimize etmek için hükümetin transfer vergisi almasını dile getirmiştir. Heteredoks iktisatçılar tarafından bu düşünce "Keynes vergisi" olarak adlandırılmıştır. Keynes vergisi, Tobin vergisinin doğal tamamlayıcısıdır. Zira büyük miktarda dövizin ülkeyi terk etmesi spekülatörlerin ellerindeki kâğıtları boşaltması ile gerçekleşecektir. Keynes ve Tobin vergilerinin, spekülatif sermayenin saldırısına maruz kalan ülkelerin üzerindeki yükü azaltacağı düşünülmektedir.

Llene Grabel iki verginin temel eksiklikleri olduğunu belirtmektedir. Bunlar aşağıda gösterilmiştir.

 Vergiler, yapay şişmelere eğilimli bütün sektörlerde spekülasyonu durduracak şekilde tasarlanmamıştır.
 Bu sektörlerde spekülasyon azaltılsa da, spekülasyonun tamamen yok edilmesi olanaksızdır. Spekülasyon dan sağlanacak gelirin vergiye nazaran yüksek olması durumu örnek gösterilebilir. (Grabel, 2003: 15).

İki verginin (Keynes ve Tobin) öngördüğü vergilemenin ülkeye para girişi-çıkışını büyük spekülasyonların olduğu dönemde durduramayacağı açıktır. Bu noktada, Crotty ve Epstein iki verginin birlikte uygulanmasının tekil sorunları gidereceğini düşünmektedirler. 1990 sonrası ise Spahn adlı iktisatçı iki vergiye bazı eleştiriler getirmiştir. Bunlar aşağıda sunulmuştur.

 Bütün işlemlere vergi uygulanması, spekülasyonla ilgisi olmayan finansal kurumları ve piyasa yapıcılarını cezalandıracaktır.
 Vergilendirilecek işlemler spot işlemlerle sınırlı kalırsa, işlemler finansal türev işlemlere doğru yönelebilir.
 Küçük oranlı bir vergi büyük spekülatif kazançların olduğu bir durumu engelleyemeyecektir. Çok yüksek bir vergi ise finansal aracılık sektörünü olumsuz yöne etkileyecektir (Altınkemer, 2003: 5).

ise iki aşamalı(ayaklı) bir Tobin vergisi önermiştir. Bu öneri aşağıdaki gibidir.

 Her zaman uygulanan düşük oranlı bir genel Tobin vergisi
 Spot döviz işlemleri üzerinden yüzde 2 oranında
 Türev işlemlerden yüzde 0.1
 Spekülatif işlemlerin yoğunlaştığı dönemlerde uygulanacak yasaklayıcı ek vergi (Yılmaz, 2000: 13).

Breton ise benzeri bir öneriyi Asya krizi sonrasında yapmıştır. Önerilen vergi normal zamanlarda yüzde 0.1 oranında uygulanacak, ancak belli bir para biriminin spekülatif saldırı altında bulunduğu tehlikesi hissedilince vergi oranı yüzde 1 ve yüzde 10 arasında caydırıcı bir orana çıkarılacak, kriz dönemlerinde ise vergi oranı yüzde 50 gibi yüksek bir oranda sabitlenecektir.

Kazançsız Rezerv Gereksinimi
Sermaye kontrollerinin, sermayenin dolaylı yoldan vergilenmesi yoluyla da yapılabileceğini söylemiştik. Dünya üzerinde herkes tarafından kabul gören dolaylı vergileme yöntemi rezerv gereksinimi uygulamasıdır. Bu rezerv gereksinimini, ulusal düzeyde bankalara getirilen rezerv zorunluluğunun bir bakıma ülke içerisinde gerçekleştirilen sermaye işlemlerine uygulanması olarak görebiliriz.

Uygulamada yerleşik ve yerleşik olmayanların yaptıkları sermaye işlemlerinin belli bir tutarı kadar miktarı(yerel para ya da döviz) merkez bankası hesabında faizsiz bir biçimde tutulması şart koşulmuştur." Bu şekildeki bir uygulama "Asimetrik Tobin vergisi" olarak da adlandırılmaktadır. Tobin vergisi sermaye akımının sabit bir oranı kadar bir vergileme yaparken, asimetrik Tobin vergisi, sermayenin giriş ya da çıkışına fark gözeterek uygulanmaktadır" (Ariyoshi, 2000: 70).

Rezerv gereksinimi sermayenin türüne, miktarına ve süresine göre değişiklik gösterebilir. Gereksinimin esneklik özelliği sabit oranda vergilemeye oranla onu daha cazip kılmaktadır. Uygulamada rezerv gereksinimin, Merkez bankası bünyesindeki bir hesapta kazançsız olarak tutulduğunu söylemeliyiz.
Bu uygulama, kazançsız rezerv gereksinimi olarak adlandırılmaktadır. "Kazançsız rezerv gereksiniminin amacı; kısa vadeli sermaye girişlerini uzun vadeye yaymak, borç yaratan enstrümanlardan borç yaratmayan sermayeye prim vererek ülkeyi spekülatif sermayenin zararlarından korumak" olarak görülebilir" (Le Fort, 1998) .

Şili 1991 yılında ve Kolombiya 1993 yılında rezerv gereksinimini uygulamaya koymuşlardır. İki ülke uygulama sırasında gereksinimin ağırlığı, zamanlaması konusunda değişik rotalar çizmiştir. Her iki ülkenin düzenlemeleri 3 noktada birleşmektedir.

 Düzenlemeler miktar bazlı değil, fiyat bazlı uygulanmıştır.
 Düzenlemeler sermaye çıkışlarını değil, sermaye girişlerini etkilemiştir
 Düzenlemeler kısa dönemli girişler üzerinde etkili olmuştur. (Davis ve Villar, 2003: 20).

Yerel Finansal Düzenlemeler
Yerel finansal düzenlemeler ise dolaylı yoldan sermayenin spekülatif hareketlerine sınırlamalar getirmektedir. Asya krizi sonrasında ortaya atılan, ahlaki çöküntü ve ters seçim olguları ışığında yerel finansal düzenlemelerin gelişmekte olan ülkelerin finansal entegrasyonlarını daha sağlamlaştıracağı düşünülmüştür. Bu çerçevede finansal sektörün gelişmekte olan ülkelerdeki lokomotifi sayılan bankaların sermaye yeterlilik rasyolarını yükseltmeleri, yapılan işlemleri raporlamaları, risk yönetimine önem vermeleri ülkenin karşılaştığı riskleri sınırlayacaktır. Yerel finansal düzenlemeler vade ve para cinsi uyuşmazlıklarını ve ülkeye akan spekülatif sermayenin içeriğini düzenleyerek ülkeyi finansal çalkantılardan koruyabilir.

Bu düzenlemeler sermaye kontrollerinden ayrı görülmektedir. "IMF ve diğerleri yerel finansal düzenlemelerin "iyi", sermaye kontrollerinin "kötü " olarak göstermesi ideolojik bir ayrımın göstermektedir" (Epstein, 2003b: 2).

"Yerel finansal düzenlemelerin sermaye kontrollerinin tamamlayıcısı olduğu çok açıktır. Pratikte de yerel finansal düzenlemeler ile sermaye kontrolleri birbirinden ayrılamaz" (Ocampo, 2000).

Kaynakça
 Yılmaz,Engin, "Türkiye'de Finansal Krizlerin Nedeni Olarak Sermaye Hareketleri ve Kontrolüne Yönelik Önlemler", Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir 2004

Ayrıca bakınız

 Finansal sermaye kontrolleri uygulamaları
 Sıcak para
 Türkiye'de finansal serbestleşme

Dış bağlantılar
 Türkiye'de sermaye kontrollerine yönelik çözüm önerileri
 USD/TL Dolar Kuru

Uluslararası ticaret
Ekonomi politikaları

Finansal sermaye kontrolleri


Kavimler Göçü, MS 350-800 yılları arasında Avrupa'ya yapılan şiddetli insan göçüdür. İlk dönem ve ikinci dönem olarak ikiye ayrılmaktadır. İlk dönemki kavimler göçü Batı Roma İmparatorluğu ve Hunlar arasındaki yoğun sınır değişikliklerini kapsar. İkinci dönem kavimler göçüyse ilk dönemkinin devamı niteliğindedir. İlk gelen göçmenler Hunlar, Slavlar, Ön Bulgarlar, Alanlar tarafından Batı'ya doğru sürülen Gotlar, Anglo-Saksonlar, Vandallar ve Franklar gibi Cermen kabileleriydi. İkinci dönem göçleri de (Arap, Türk, Macar, Viking göçleri ve Moğol istilaları) Kuzey Afrika, Anadolu ve Avrupa'da derin değişimlere sebep olmuştur.

İlk Dönem Kavimler Göçü

İlk Dönem Kavimler Göçü, 4. yüzyılın ortalarında Hunlar'ın Aral Gölü ile Hazar Denizi arasındaki bölgeden Don ve Volga nehirleri arasındaki bölgeye kaymaları ile başlamıştır.

Göçler ve İstilalar
Orta Asya'daki Çin egemenliğinden kurtulmak için MS. 350 yıllarında batıya hareket eden Hun grubu, Volga-Don nehirleri arasında yaşayan Hunların daha batıya göçmelerine neden oldu. O tarihlerde Karadeniz'in kuzeyindeki düzlüklerde Cermen kavimlerinden olan Gotlar ve günümüzdeki Slav halklarının ataları olan Ön Slavlar yaşamaktaydı. 375 yılında Hunlar, Gotların ve Ön Slavlar'ın yaşadıkları bu bölgeye girdiler.

Hunların bu bölgeye yerleşmesiyle bu bölgede daha fazla tutunamayan ve çoğunluğu Cermen olan Vizigotlar, Ostrogotlar, Anglo-Saksonlar, Franklar, Gepidler, Lombardlar, Burguntlar, Vandallar ve Cermen olmayan Slavlar batıya doğru göç etmeye başladılar. Romalıların barbar olarak adlandırdığı bu kavimler önlerine çıkan diğer kavimleri de önlerine katarak İspanya'ya hatta Kuzey Afrika'ya kadar ilerlediler. Avrupa'da yıllarca süren bu döneme Kavimler Göçü denir. Kavimler Göçü, günümüz Avrupa devletlerinin temellerinin atıldığı önemli bir olaydır. Göçün temel sebebi siyasi etmenlerdir.

Göçün ilk yıllarında Cermen kabileleri Roma İmparatorluğu'nun batı kesimindeki birçok bölgeyi ele geçirmişti. 376'da Hunlarla savaşan Got kabilesi Tervingiler, Roma topraklarına girdi. Ertesi yıl, Marcianopolis'te Tervingilerin lideri Fritigern, Romalı asker Lupicinus ile buluşmasında öldürüldü. Tervingiler ayaklandı ve Got kabilesi olan Vizigotlar 410'da İtalya'yı istila etti. Büyük Teoderik komutasındakı Ostrogotlar tarafından İtalya'nın içlerine kadar takip edildiler. Galya'da Franklar ağır ağır Roma topraklarına girdiler. Allemanni'deki savaşları kazanan Vizigotlar geleceğin Fransa ve Almanya'sı olacak Frank Krallığı'nı kurdular. Büyük Britanya'ya gelen Anglo-Saksonlar ise Roma'nın Britanya'daki sonunu getirdi.

İlk Dönem Kavimler Göçü'nün Sonuçları
 Roma İmparatorluğu 395'te ikiye ayrılmıştır. Batı Roma İmparatorluğu ve Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans)
 Göçlere dayanamayan Batı Roma İmparatorluğu 476'da yıkılmıştır.
 Avrupa yüzyıla yakın bir süre karışıklıklar içerisinde kalmıştır.
 İlk Çağ sona ermiş, Orta Çağ başlamıştır.
 Avrupa'da derebeylik (feodalite) rejimi ortaya çıkmıştır.
 Barbar kavimlerin birbirleriyle ve Romalılarla kaynaşması sonucu yeni milletler ortaya çıkmıştır ve bunun sonucunda bugünkü Avrupa milletlerin etnik yapısının oluşumundaki katkısı çok fazla olmuştur.
 Barbar kavimler arasında Hristiyanlık hızla yayılmıştır. Cermenler, Hristiyanlığı kabul ederek Orta Çağ Avrupa'sına damgalarını vurmuşlardır.
 Bunun sonucunda Orta Çağ Avrupasında kilise, papalık ve skolastik düşünce güç kazanmaya başlamıştır.
 Göçler sonunda bugünkü İspanya'ya Vizigotlar, Kuzey Afrika'ya Vandallar, İtalya'ya Ostrogotlar, bugünkü Fransa'ya ise Franklar yerleşmiştir.

İkinci Dönem Kavimler Göçü

567 yılında Avarlar ve Kuzey İtalya'daki Cermen kabilesi Lombardlar, Gepid Krallığı'nın büyük kısmını yok ettiler. Ön Bulgarlar yedinci yüzyılda Bizans'ın doğu Balkanlar'daki topraklarını ele geçirdiler.

Bizans-Arap Savaşları sırasında Arap 8. yüzyılın sonunda 9. yüzyılın başında, Anadolu üzerinden Balkanları ele geçirmeye çalıştılar ancak 718'de Ön Bulgarlar ve Bizans Orduları, Arapları Konstaninopolis Kuşatması sırasında yenilgiye uğrattılar. Arap-Hazar savaşlarında da Hazarlar Arapları Kafkaslar'da durdurdular. Aynı zamanlarda Emeviler, 732'de Franklar tarafından Puvatya Muharebesi'nde durdurulana dek Avrupa'yı Cebelitarık üzerinden istilaya başladılar.

İklim değişikliğinin kavimler göçü ve Roma'nın çöküşü üzerine etkisi
Klasik tarih anlatısına dayanarak kavimler göçü siyasi ve askeri bir olaylar bütünü olarak açıklanmıştır ve üzerinde çokça durulmuştur zira Kavimler Göçü günümüz Avrupa'sının temelini atan, Akdeniz'in kaderini 1500 sene belirleyen bir adımdır. Çağlar boyunca bilgeler ve modern asırlardan bu yana tarihçiler Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne de neden olan bu olayı sadece tarihi kaynaklar ve arkeolojik materyaller üzerinden değerlendirmiş ve Batı Akdeniz'deki otorite kaybını ani bir çöküş, katastrofik son olarak adlandırdılar. Son yıllarda özellikle doğa bilimlerinin de toplum bilimleri ile ortak çalışması sonucu tarihçiler antik çağ sonunu ani bir yıkım, bir felaket olarak değil aşamalı bir geçiş öngörmektedirler. Doğal süreçlerin toplum yaşamı, insan medeniyeti üzerindeki etkisini hesaba katma eğilimi otaya çıkmıştır. Artık çok yönlü çalışmalar sonucu tarihçiler Kavimler Göçü'nün aşamalı bir çöküş dönemine sebep olduğu, ama daha da önemlisi kavimler göçü'nün de sadece askeri bir temelde gelişmediği ve sebeplerinin arkasında iklim değişikliğinin yattığı tezi ortaya atılmıştır. 18. asrın sonunda Edward Gibbon, anıtsal eseri 6 ciltlik "The history of the decline and fall of the Roman Empire" Batı Roma'nın yıkılışı için çok önemli bir bakış açısı ortaya koymuştur. Bu geniş ve yapısalcı bakış açısı sayesinde kavimler göçü'nün de altında yatan farklı ve dışsal nedenler gündeme getirildi. Giderek soğuyan Kuzey Doğu Avrasya bozkırlarının halklarının sistematik şekilde Akdeniz havzasına akın etmesi ve bu baskının gücü zaten Akdeniz'deki iklimsel dengesizlikle bozulan Roma'yı aşama aşama çöküşe götürmesi artık daha çok kabul gören bir yorum. Yaklaşık bir asır önce, İngiliz meteorolog Hubert Lamb, Akdeniz ve Kuzey Avrupa'yı kapsayan bir çalışma ile çok sayıda paleoklimatolojik bulgu topladı ve yorumladı. Sonuçlar bir hayli şaşırtıcıydı, zira geç Holosen'de yani son 3000-4000 yıl içinde iklimsel duraylılığın olmadığı göstermişti ve bu da yoğun olarak çevresel etkilere maruz kalındığını ortaya koymuştur. Özellikle yapılan çalışmaların tarihlendirilmesi ve tarihsel verilerle karşılaştırılması sonucu özellikle Roma'nın gücünün zirve yaptığı dönemlerin sıcak periyotlara rastladığı görülmüştür (Roman Warm Period). Yüksek ve stabil solar aktivite ve buna mukabil zayıf volkanik aktivite Roma için ciddi olarak istikrarlı bir hüküm dönemi sağlamış ve müreffeh bir toplum ortaya konmuştur. Son yıllarda tarihçiler bu paleoklimatik verileri değerlendirmeye başlamışlardır. Bu konuda bir örnek, Yaşlı Plinius'un notlarında yer almıştır. Romalı doğa bilimci Plinius, MS. 1.yy'da çevresel bir tasvirinde kayın ağaçlarıyla kaplı yüksek dağlardan bahseder, ki kayın ağaçları alçak rakımlara özgüdür. Bu örnek bile iklimsel sıcak dönemi göstermesi açısından bir kanıttır. Paleoklimatik verilere göre, MS. 150-450 arası da iklimsel dengesizlik dönemi olarak kabul edilmiştir ve Kavimler Göçü'nün tetiklendiği dönemi kapsar, bu geçiş periyodu ise MS. 450 ile MS. 700 arasındaki mini buz çağı'na kavuşur ve sık sık kuzeyden ve doğudan göçer kitlelerin Avrupa içlerine girişine tanıklık edip klasik Orta Çağ'ı başlatacaktır. Uzun dönemli iklim değişikliği sonucu Kavimler Göçü denen kitlesel hareketler sık sık tekrarlanmıştır, zira Gotların göçünü müteakip, Alanlar, Alemanniler, Frank grupları bu kitlesel hareketi gerçekleştirmiştir. Kısacası disiplinler arası çalışmaların yoğunlaşmaya başladığı çağımızda kavimler göçü gibi tarihsel olaylara sadece siyasi ve askeri yönlerden değil de sosyal, ekonomik ve en temelde doğal etkiler üzerinden bakmak çok daha sağlıklı ve gerçeğe yakın yorumların önünü açabilir.

Kaynakça

Kavimler Göçü


වකාර් යුනිස් මයිට්ලා (පන්ජාබි, ; උපත 16 නොවැම්බර් 1971) යනු පකිස්ථාන ක්‍රිකට් පුහුණුකරුවෙකු, විස්තර විචාරකයෙකු සහ පකිස්ථාන ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරූ හිටපු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක්.

මූලාශ්‍ර

වකාර් යුනිස්


Ionuț Mișa (n. 7 ianuarie 1975, Constanța, România) este un om politic român, care a deținut funcția de ministru al Finanțelor Publice din 29 iunie 2017 până la demiterea Guvernului Mihai Tudose pe 29 ianuarie 2018.

Biografie profesională
Ionuț Mișa este considerat a fi promotorul "revoluției fiscale" din 2017.

Pe 28 martie 2018, Ionuț Mișa a fost numit șef al Agenției Naționale de Administrare Fiscală, iar pe data de 3 ianuarie 2019 a fost demis din funcție și înlocuit de Mihaela Triculescu

Note

Nașteri în 1975
Nașteri pe 7 ianuarie
Constănțeni
Guvernul Tudose
Membri ai Partidului Social Democrat
Miniștri de finanțe ai României
Președinți de organizații

Ionuț Mișa


Aït Slimane est une tribu berbère de Petite Kabylie, région montagneuse du nord de l'Algérie, établie dans les Babors, occupant le territoire constitué approximativement des communes de Boukhelifa, Tichy, Ait Tizi, Kendira, Aït Naoual Mezada et Talaifacene. Ce fut une des tribus les plus puissantes de la région des Babors.

Le footballeur et entraîneur franco-algérien Zinédine Zidane appartient à cette tribu.

Origine
La tribu de Beni-Sliman est un composé de fractions berbères qui ont constitué depuis longtemps une agglomération très homogène, mais qui ont des origines différentes, les unes sont venues du Maroc, d'autres du Sud Algérien ou de la Kabylie à des époques qu'il est difficile de préciser. Leurs mœurs, leurs coutumes et leur idiome se rapprochent de ceux des populations kabyles.

Notes et références

Tribu d'Algérie

Aït Slimane


Kim Heiduk (Herrenberg, 3 de março de 2000) é um ciclista alemão que compete com a equipa Ineos Grenadiers.

Biografia
Kim uniu-se ao UCI Continental Team Lotto-Kern Haus para a temporada de 2019. Em abril de 2021 finalizou quarto na classificação geral do Volta a Rodas. O seu primeiro sucesso internacional chegou em maio de 2021 ao ganhar o esprint em massa da primeira etapa do Tour de Eure e Loir. Perdeu a liderança na etapa final e terminou segundo na geral. No subsiguiente campeonato de três países em 2021, ganhou o campeonato da Alemanha sub-23 num esprint.

No final de 2021 assinou um contrato com o UCI WorldTeam Ineos Grenadiers para a temporada de 2022.

Palmarés
 2021
 1 etapa do Tour de Eure e Loir

Equipas
  Team Lotto Kern-Haus (2019-2021)
  Ineos Grenadiers (2022-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Alemanha

Kim Heiduk


Iowa (), ABD'nin Ortabatı eyaletlerinden birisidir. Amerika Birleşik Devletleri'ne 1846 yılında katılmıştır. Başkenti ve en büyük şehri Des Moines'dur.

Demografi

Etnik yapı
2010 sayımına göre, nüfusun %91.3'ü Beyaz (%88.7'si Hispanik olmayanlar), %2.9'u Siyahi ya da Afroamerikan, %0.4'ü ABD Kızılderilileri ve Alaska yerlileri, %1.7'si Asyalı, %0.1 Hawaii yerlileri ve diğer Pasifik Adaları yerlileri, %1.8 melezdir. Toplam nüfusun %5'i Hispanik ya da Latin kökenlidir.

Din

Protestan - 51%
Lutheran - 16%
Metodist - 13%
Baptist - 5%
Presbiteryan - 3%
Pentecostal - 2%
Congregational/United Church of Christ - 2%
Other Protestant or general Protestant - 11%
Katolik - 23%
Diğer Hristiyan gruplar  - 1%
Diğer dinler - 5%
Dini inancı bulunmayanlar 13%

Ekonomi
Kişi başına düşen millî gelir 2008 itibarıyla 36.680 dolardır. Iowa ekonomisi önemli ölçüde tarıma dayalıdır. Toplam üretimin yüzde 24.3'ünü tarım sektörüne dayalı işletmeler gerçekleştirir. Üretilen başlıca ürünler domuz eti, mısır, soya fasulyesi, yulaf, büyükbaş hayvan, yumurta ve süt mamulleridir. Aynı zamanda Iowa ülkenin en çok etanol yakıtı üreten eyaletidir.

Endüstri ürünleri olarak ise gıda, makine, elektrikli ekipman, kimyasal ürünler, matbaacılık ürünleri ve ana metaller üretilir. ABD'nin en büyük finansal, sigorta ve yayımcılık şirketlerine ev sahipliği yapan eyaletin başkenti Des Moines, ABD'deki sigortacılık sektörünün merkezi sayılmaktadır.

Vergiler
Eyalette vergi oranları oldukça düşüktür. Kişilerin gelirleri, varlıkları ve yatırımlarına uygulanan vergi oranları yüzde 0.26 ile 8.98 arasında değişmektedir. Satışlardan ise yüzde 6 vergi alınır.

Iowa doğumlu ünlüler

Ashton Kutcher
Elijah Wood
 Brandon Routh
 Corey Taylor
 Joey Jordison
 Shawn "Clown" Crahan
 Craig "133" Jones
 Slipknot
Chris Fehn
John Wayne

Ayrıca bakınız
 Iowa'daki en yüksek binalar listesi

Kaynakça

Iowa


منصور خالد محمد عبد الماجد (17 يناير 1931 – 22 أبريل 2020) دبلوماسي وكاتب وسياسي ومفكر سوداني.

حياته ونشأته
ولد الدكتور منصور خالد بأم درمان، العاصمة الوطنية للسودان، في يناير من العام 1931 م في حي الهجرة. وينحدر منصور من أسرة أم درمانية عريقة فجده الشيخ محمد عبد الماجد المتصوف المالكي، وجده هذا الأخ الشقيق لجد منصور لأمه الشيخ الصاوي عبد الماجد الذي كان أيضاً قاضيا شرعياً وعمل في تدريس الفقه، إلا أن أسرته قد غلب عليها طابع التصوف وهو ما وثقّه منصور بنفسه في سيرته الماجدية-أنظر المؤلفات أدناه. توفي في 22 أبريل 2020 ودفن في مقابر البكري بأم درمان.

مراحله التعليمية
تلقى جميع مراحل تعليمه حتى المرحلة الجامعية بالسودان. درس الأولية بأم درمان، ثم مدرسة أم درمان الأميرية الوسطى، ثم مدرسة وادي سيدنا الثانوية العليا، ثم كلية الحقوق جامعة الخرطوم والتي زامله فيها الدكتور حسن الترابي ورئيس القضاء الأسبق خلف الله الرشيد ووزير العدل الأسبق عبد العزيز شدو. حصل على الماجستير في القانون من جامعة بنسلفانيا بالولايات المتحدة الأمريكية، والدكتوراه من جامعة باريس.

حياته العملية
لفترة قصيرة -بعد إكمال دراسته- عمل منصور بالمحاماة، ثم عمل بعد ذلك سكرتيراً لرئيس وزراء السودان عبد الله بك خليل (1956-1958) وانتقل بعدها للعمل بالأمم المتحدة في نيويورك ثم منظمة اليونسكو بباريس. عمل أستاذاً  للقانون الدولي بجامعة كلورادو بالولايات المتحدة.

العمل السياسي
نشر مقالات في يناير 1969 بصحيفة الأيام، تنبأ فيها بزوال الحكم الديمقراطي- نسبة للمشاحنات الحزبية، والعداء الطائفي وعدم احترام الأحزاب لمبدأ الديمقراطية واستقلالية القضاء وتمثل ذلك في طرد الحزب الشيوعي من البرلمان، وتعديل الدستور لعمل ذلك، وتحقير القضاء الذي حكم بعدم دستورية تلك الأفعال، واستقالة رئيس القضاء بابكر عوض الله، وبعد شهور من تلك المقالات وفي 25 مايو أطاح جعفر نميري بالحكم الديموقراطي وأتى بنظام ثورة مايو.

بعد قيام ثورة مايو 1969م بقيادة جعفر نميري اشتغل كوزير وزيرا للشباب والرياضة والشئون الاجتماعية. شهدت قطاعات الشباب إبان وزارته نهضة كبرى تمثلت في تفعيل الشباب في الخدمة الطوعية(صيانة الطرق، بناء المشافي والمدارس إلخ)، وفي إنشاء مراكز الشباب، ومراكز التأهيل، ومحو الأمية. كما أنه قد أسهم في خلق علاقات قيمة ومفيدة مع هيئة اليونسكو، ومنظمة العمل الدولية، وحكومات مصر والجزائر وكوريا الشمالية. كما أن وزارته قد أقامت عددا من المهرجانات الشبابية وانشأت قصور الثقافة.

في أغسطس 1970 استقال من الوزارة رغم اعتراضات الرئيس وكثير من مجلس الثورة، ولكنه أصر عليها لأنه رأى أن الصراعات الأيديولوجية أنهكت النظام الذي كان يعيش في تلك الفترة بالموازنات الأيديولوجية اليسارية. ورغم الفترة القصيرة التي قضاها في الوزارة إلا أنها شهدت إنجازات ضخمة.

بعد استقالته من الوزارة عمل ممثلاً لمدير عام هيئة اليونسكو «رينيه ماهيو» ضمن برامج التعليم لهيئة غوث اللاجئين الفلسطينيين. وعاد بعد ذلك ليعمل سفيرا للسودان بالأمم المتحدة. تقلد عدة مناصب في السودان من وزارة الخارجية ووزارة التربية وكمساعد لرئيس الجمهورية. في العام 1978 استقال من المكتب السياسي وخرج من نظام مايو لأنه رأى أن الرئيس نميري تغول على المؤسسية في الدولة. عمل كزميل في معهد ودرو ويلسون بمؤسسة اسمثونيان بواشنطن عقب تركه السودان في عام 1978م. شغل موقع نائب رئيس للجنة الدولية للبيئة والتنمية التي انشأتها الجمعية العامة للأمم المتحدة عام 1982م، ومقرها جنيف. ألف عددا من الكتب حول السياسة السودانية باللغتين العربية والإنجليزية كما نشر العديد من المقالات في الحوليات الدولية عن قضايا التنمية والسياسة في العالم الثالث.
كما أنه مهندس جميع اتفاقيات السلام في السودان.

مؤلفاته
للدكتور منصور خالد عددا كبيرا من المؤلفات يقع معظمها في مجلدات ضخمة، خصوصاً ما كتب منها في فترة التسعينيات، ومن مؤلفاته:
 حوار مع الصفوة: هو عبارة عن مجموعة مقالات كتبت مجموعتها الأولى عقب انتفاضة أكتوبر عام 1964، وكان الكاتب يعمل وقتها مندوبا للأمم المتحدة بالجزائر. وكتبت مجموعتها الثانية خلال فترات اغترابه بفرنسا وهو يعمل في باريس بمنظمة اليونسكو. ضم الكتاب عددا مقدرا من المقالات بلغت 25 مقالا تحدث فيها منصور عن مختلف القضايا الفكرية والثقافية والاقتصادية والسياسية والتعليمية. الطبعة الثانية من الكتاب كانت في العام 1979م وصدر الكتاب عن دار جامعة الخرطوم للنشر بمقدمة من الأستاذ المفكر الراحل جمال محمد أحمد.
 لا خير فينا إن لم نقلها: يتضمن هذا الكتاب مجموعة من المقالات أعدّها الكاتب في الفترة ما بين 1978-1980 حول الوضع السياسي في السودان. وتعالج المجموعة الأولى من المقالات والتي نشرها الكاتب عندما كان مساعدا للأمين العام للاتحاد الاشتراكي بعض القضايا النظرية التي أوحت بها المصالحة الوطنية مثل التوجه السياسي للنظام والنهج الإسلامي. أما المجموعة الثانية والتي كتبها المؤلف بعد تخليه عن النظام السوداني فتناقش بعض القضايا التي طرحها الرئيس نميري وهو يتهم جميع أجهزته بالفشل دون إشارة إلى مسؤولية القيادة عن كل هذا الفشل.
 السودان والنفق المظلم: الاسم الكامل للكتاب هو: السودان والنفق المظلم قصة الفساد والاستبداد. وهو كتاب في نقد نظام النميري بصورة مصادمة وظهرت فيه مفاصلة منصور الكاملة لنظام الخرطوم. ولقد صدرت طبعته الأولى في يناير من العام 1985م قبل أقل من ثلاثة شهور من سقوط نظام نميري إثر انتفاضة الشعب السوداني في أبريل 1985م. يعتبر الكتاب سيرة ذاتية لمنصور وللنظام المايوي إذ ذكر فيه من دقائق الأخبار الكثير. صدر الكتاب عن Aedam Publishing House limited,London-Malta.
 الفجر الكاذب: في نقد نميري أيضاً.
 جنوب السودان في المخيلة العربية.
 النخبة السودانية وإدمان الفشل (من جزئين).
 السودان، أهوال الحرب.. وطموحات السلام (قصة بلدين): وهو سفر ضخم، جمع فيه كل قصص الحرب الأهلية السودانية كشمالي نافذ ونادر عمل مع الحركة الشعبية الفصيل الجنوبي المتمرد على السلطة المركزية وبقيادة جون قرنق. ولقد تنبأ في الكتاب (وهذا يظهر من الاسم-قصة بلدين) بانفصال الجنوب عن الشمال.
 الثلاثية الماجدية: صور من أدب التصوف في السودان: تحتوي على ثلاثة أجزاء:
 الكتاب الأول ومؤلفه الشيخ محمد عبد الماجد جد منصور وهو عبارة عن سيرة ذاتية.
 الكتاب الثاني بعنوان صاوي القوافي وهو عبارة عن جزأين/ الأول: مجموعة أشعار الشيخ الصاوي. الثاني: جمانة التوحيد
 الكتاب الثالث بعنوان الدباغ الشاعر.. وهو يتناول ديوان الشيخ عبد العزيز الدباغ ابن الشيخ محمد عبد الماجد عم منصور خالد
الكتاب الأول والثاني يضمهما مجلّد واحد، وكلا المجلدين محققين من قبل الدكتور منصور خالد وبمقدمات عدة.

 تكاثر الزعازع وتناقص الأوتاد: صدر في العام 2010م عن دار مدارك للنشر والتوزيع بالخرطوم، وهو عبارة عن مجموعة مقالات سياسية كان الكاتب قد قام بنشرها في الصحف السيّارة عقب توقيع إتفاقية السلام الشامل في العام 2005م بين حكومة السودان آنذاك والحركة الشعبية لتحريرالسودان بقيادة الراحل د. جون قرنق.
إنفصال جنوب السودان، زلزال الشرق الأوسط..وشمال أفريقية، أيدولوجيات أم عقائد..؟! وصدر في العام 2012م عن دار مدارك للنشر والتوزيع بالخرطوم. وفصول الكتاب هي إمتداد لمحاضرة تذكارية كان قد ألقاها الكاتب بمركز الخاتم عدلان للإستنارة بالخرطوم، السودان. تدور موضوعات الكتاب حول أربعة محاور، إنفصال جنوب السودان، وزلزال ثورات الربيع العربي وتبعاتها، وظاهرة الإسلام السياسي والأيولوجيات التي أضحت عقائد، وأخيراً الفجوة الجيلية علي مستوي العالم والتي تسببت في حالة الإقصاء المعنوي والمادي لشريحة الشباب وأدت الي انتفاضات شبابية في معظم أنحاء العالم.
THE PARADOX OF TWO SUDANS: The CPA and the Road to Partition، وصدرباللغة الإنجليزية في العام 2015م عن دارعالم أفريقيا (Africa World Press) بنيو جيرسي في الولايات المتحدة. ويمكن ترجمة عنوان الكتاب الي «محنة السودانين: إتفاقية السلام الشامل والطريق إلي الإنفصال»، ويقدّم الكتاب رؤية عميقة لمجريات عملية السلام، الوسطاء واللاعبين الرئيسيين، وفشل إتفاقية السلام الشامل، التي وُقّعت في نيفاشا بكينيا في العام 2005م، في الحفاظ علي سودان موحّد.
شذرات من وهوامش على سيرة ذاتية: وهو عبارة عن سيرة ذاتية للمؤلف، وصدر في العام 2018م عن دار رؤية للنشر والتوزيع بالقاهرة، وهو آخر ماصدر للمؤلف من كُتب. يتناول المؤلّف في هذا الكتاب مسيرة حياته الشخصية والعامّة، وتجربته في العمل السياسي والدبلوماسي، ويتكوّن الكتاب من أربع أجزاء، كل كتاب يتناول جزء كما يلي:
 الجزء الأول، سنوات التكوين وبدايات الحياة العامة.
 الجزء الثاني، جيل البطولات وجيل التضحيات، أين وكيف تنكّبوا الطريق.
 الجزء الثالث، كيف قاد صراع الأخوة الأعداء الي تمزّق الوطن.
 الجزء الرابع، الدبلوماسية السودانية في نصف قرن.

مراجع

روابط
 حوار مع منصور/النور احمد النور
 حوار جريدة الصحافة
 بوفسير أبو القاسم حاج حمد في رد على منصور
 لقاء مع قناة الجزيرة
 حوار مع طارق الشيخ
 مكتبة منصور خالد بسودانيزاونلاين
 برنامج مراجعات يستضيف منصور خالد

سياسيون سودانيون
مفكرون سودانيون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1350 هـ
مواليد 1352 هـ
مواليد 1931
مواليد في أم درمان
وزراء خارجية السودان
وفيات 1441 هـ
وفيات 2020
وفيات في الخرطوم
خريجو جامعة الخرطوم
خريجو جامعة بنسيلفانيا
خريجو جامعة باريس

منصور خالد


O Montgrí () é uma pequena cordilheira na Catalunha, na margem norte do rio Ter. Faz parte da Cordilheira da Costa Catalã e seu ponto mais alto é de 311 metros.

Ecologia
A vegetação deste maciço é maioritariamente constituída por matos mediterrâneos baixos entre rochas. Existem algumas moitas de palmeira-leque mediterrânica (Chamaerops humilis), sendo um dos locais mais setentrionais onde esta pequena palmeira cresce em estado selvagem. As arestas mais baixas da serra apresentam alguma floresta mediterrânica, constituída maioritariamente por pinheiros (Pinus halepensis), bem como alguns sobreiros (Quercus suber) e carvalho (Quercus sp.).

As corujas (Bubo bubo) nidificam em algumas das grutas das encostas do extenso sistema de colinas. Existe uma variedade de caracois terrestres endémicos que habitam esta serra.

Antigamente havia vinhedos ao lado do Montgrí. Eles foram abandonados no século XIX após severas pragas de filoxera. Restos das antigas vinhas ainda podem ser vistos.

O maciço de Montgrí é frequentemente devastado por incêndios florestais, especialmente durante longos períodos de seca; o último incêndio sério foi em 2004.

Geografia da Espanha

Montgrí


Frode Munksgaard (født 26. august 1949 i Videbæk) er en dansk journalist og erhvervsmand, tidligere tv-vært og chef for TV 2 Charlie. Han har blandt andet været vært og producer på DR-programmerne Profit og Hammerslag. Munksgaard var opfinder af begge programmer, og var vært på sidstnævnte fra 1994-2003.

Anerkendelse
 TV Prisen: Årets TV-vært 2002

Filmografi
 Hammerslag (1994-2003) - vært
 Et liv med antikviteter (2004) - vært
 I museernes gemmer (2005) - vært
 4-stjerners middag (2010) - deltager

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Haderslev
Ansatte i DR
Journalister fra Danmark
Ansatte ved TV 2
Hammerslag

Frode Munksgaard


සියරා ලියෝන්  සමූහාණ්ඩුව බටහිර අප්‍රිකානු රටකි. මායිම් උතුරින් ගිනියා.ගිනිකොණින් ලයිබීරියාව හා නිරිතදිගින් අත්ලාන්තික් සාගරයට  අයත්ය. වර්ග මීටර් 71,440  වර්ග කිලෝමීටර (වර්ග සැතපුම් 27,699) හා ජනගහනය මිලියන 6.4 කි. මෙහි ව්‍යවස්ථාදායක සමූහාණ්ඩුවක් හා බටහිර ප්‍රදේශයේ පළාත් 03 ක් හා නැවත පළාත් 14 කට බෙදේ. සෞම්‍ය  දේශපාලනයක් ඇති අතර ෆ්‍රීටවුන් අගනුවර වේ. රාජ්‍ය භාෂාව ඉංග්‍රීසිය.නමුත් ක්‍රියෝ භාෂාව රටේ  බහුලව කතා කරන භාෂාවයි. එය ජනගහනයෙන් 97% ක් භාවිතා කරන භාෂාවයි. මෙහි වෙසෙන ජනවර්ග 15 ක් සියරා ලියෝන් හි රට වාසීන් ලෙස සැලකේ. විශාලම ජනවර්ග 02   වන්නේ මෙන්ඩේ සහ ටෙමිනේ වේ. මොවුන් මුළු ජනගහනයෙන් 30% කි. මෙහි සාරවත් ඛනිජ සම්පත්  ඇති අතර පතල් මැණික් ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන වේ.  ලෝකයේ මැණික්  නිෂ්පාදනයේ ඉහළම 10 දෙනා අතර සිටී.ලෝකයේ විශාලතම ස්වාභාවික වරායන්ගෙන් 03 වන විශාලතම වරාය පවතී. මෙහි ආදිවාසීන්  වන්නේ ෂර්බි, ටෙමිනේ, ලිම්බා, සහ ටයිරාය. 1462 එහි පැමිණි පෙට්‍රෝද සින්ටා මෙහි නම තැබීය. 1808  ෆ්‍රීටවූ බ්‍රිතාන්‍ය කොළනියක් විය. 1896 රට ඇතුළත  බ්‍රිතාන්‍ය ආරක්ෂකයන් විය. 1961 දෙකම එකතුවෙන් නිදහස ලැබීය. දශක 02 තුළ රජය පාලනය නොසලකා හැරි අතර ලිබියානු  අරගලය එහි මායිම්  අතරට යාමෙන් සෙයිරා ලියෝන් සිවිල් යුද්ධය ආරම්භ විය. 2000 වර්ෂයේ දී එය සමතයට පත්විය.පලීසං ක්‍රියාන්විතයෙන්  සතුරු හමුදා පරාජය කළ අතර 1988 සිවිල් ආණ්ඩුවක් පත් කර ගැණුනි.  මෙහි විශේෂ අධිකරණය 2002 වර්ෂයේ පිහිටුවන අතර එයින් 1996 සිට පැවති  යුධ අපරාධ හා මානව අපරාධ විසඳන ලදී. මෙය මානව වර්ධනයේ පහළම මට්ටමේ සිටින 03 වන රට වන අතර, සහ මානව දිළිඳු ලැයිස්තුවේ( Human Poverty Index ) 07 වන පහළම ස්ථානයේ සිටී.

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

සියරා ලියෝන්


Florinda Bolkan (născută Florinda Soares Bulcão; ) este o fostă actriță și fotomodel de origine braziliană.

Biografie
S-a născut în Uruburetama și a locuit la Fortaleza și Rio de Janeiro până când s-a mutat în Italia. A lucrat inițial ca stewardesă la compania aviatică braziliană Varig și vorbea fluent limbile engleză, italiană și franceză. Bulcão s-a mutat în Italia în 1968, după ce a fost descoperită de regizorul Luchino Visconti. Ea și-a schimbat numele în Florinda Bolkan, deoarece a crezut că ar fi mai ușor de reținut de publicul internațional.

Bolkan a jucat alături de Ringo Starr, membru al formației Beatles, în primul ei film, Candy. A apărut în peste patruzeci de filme, în special în Italia. Unul dintre cele mai cunoscute filme în care a jucat a fost Una Breve Vacanza (1973), regizat de Vittorio De Sica. A avut roluri importante în Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto (1970) al lui Elio Petri și în Anonimul venețian (1970) al lui Enrico Maria Salerno. A mai colaborat cu Jean-Louis Trintignant, John Cassavetes și Annie Girardot.

La fel ca Sophia Loren, Claudia Cardinale și Monica Vitti, ea a câștigat de trei ori premiul David di Donatello, echivalentul italian al Premiului Oscar de la Hollywood. Când De Sica a distribuit-o în Una Breve Vacanza, filmul care a făcut-o cunoscută în America de Nord, el a spus: "te-am ales pentru că ochii tăi au cunoscut foamea". Ea a răspuns: "Cei născuți în Ceará aduc cu ei o parte puternică și intensă de realitate".

Timp de 20 de ani, Bolkan a fost partenera de viață a contesei Marina Cicogna, producătoarea filmului Una Breve Vacanza. În anul 2000, Bolkan a debutat ca regizoare în filmul brazilian Eu Não Conhecia Tururu. În acest film ea are, de asemenea, un rol important. Continuă să apară în filme europene, în principal în filme italiene. Modelul Sônia Ribeiro, sora Florindei Bolkan, s-a căsătorit cu Willy Bogner Jr. în 1972.

Filmografie

Filme de cinema

Filme de televiziune

Premii și nominalizări

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

 Florinda Bolkan la Cult Sirene

Nașteri în 1941
Actrițe braziliene
Actrițe italiene
Câștigătorii premiilor David di Donatello
Persoane LGBT din Brazilia
Brazilieni în viață
Nașteri pe 15 februarie

Florinda Bolkan


Hidenori Mago (født 3. august 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fagiano Okayama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hidenori Mago


Salt film, gerçek olguları, bir öykü ya da betimleme amacı gütmeksizin, öznel bir görüşle ele alan, bunlar yardımıyla çağrışımlar oluşturan film çeşidi.

Film türleri
Sinema taslakları

Salt film


Noul Organon (titlul original complet Novum Organum Scientiarum - noul instrument al științelor) este o lucrare filosofică de Francis Bacon, scrisă în latină și publicată în 1620. Titlul este o trimitere la lucrarea lui Aristotel Organon, care a fost tratatul lui despre logică și silogism. În Novum Organum, Bacon detaliază un nou sistem de logică pe care el consideră a fi superior față de vechile moduri de silogism. Acesta este acum cunoscut sub numele de metodă baconiană.

Citatul latin Multi pertransibunt & augebitur scientia de pe pagina de titlu este preluat din cartea lui Daniel (12:4) și se traduce "Mulți o vor citi [parcurge] și cunoștința va crește".

Referințe

Legături externe

 "Francis Bacon" la Începutul Moderne Texte, cu traducere în limba engleză Noul Organon, pregătit de către Jonathan Bennett cu ajustări pentru a face textul mai accesibil
 Noul Organon, traducere în limba engleză, pe baza 1863 traducere de James Spedding, Robert Leslie Ellis, și Douglas Denon Heath
 Novum Organum (limba engleză), Thomas Fowler (ed., note, etc.) McMillan și Co., Clarendon Press, Oxford (1878), domeniu public
 Novum Organum, original Latin text

Istoria logicii
Cărți din 1620

Noul Organon


The Triple Alliance of 1788 was a military alliance between Great Britain, Prussia and the Dutch Republic. Great Britain saw it as necessary to maintain the balance of power, and Prussia was hoping for the territorial gains. The alliance was primarily aimed at the Russian Empire, which stood to increase its influence with its looming victory over the Ottoman Empire. Due to efforts of Russian diplomacy (Ochakov Affair), particularly in fostering parliamentary dissent in Great Britain, where the main proponent of action against Russia, William Pitt the Younger, lost support, the Alliance fell apart before it was ready to engage in planned military action against Russia. The destruction of the Triple Alliance is considered a major success of the Russian diplomacy.

Formation
In April 1788 Prussia secured a credit in case of a war with Russia from the Dutch Republic. In return, Prussia provided military backing for the unstable Dutch government. On 13 August 1788, the Anglo-Prussian military alliance was signed. This marked the formation of the Triple Alliance.

From the British perspective, the Alliance was formed to maintain the balance of power in Europe, particularly with regards to France and Russia, and the potentially unstable regions of the Baltics, the Balkans and the Netherlands. Prussia, on the other hand, was hoping for some territorial gains in the Baltic region, through war (with Russia) or diplomacy (from the Polish–Lithuanian Commonwealth), or a combination of the above. With regards to the Balkans, the Triple Alliance aimed at restraining the Russian Empire, as well as the Austrian Empire, then in alliance (Austro-Russian alliance), and there were expectations of a war between the Alliance and Russia (and possibly Austria) around 1791.

Evolution

Great Britain did not want war, in so much as it would be content if Russia would retreat from its war with the Ottomans without any territorial changes, but it realized this was an unlikely outcome. Starting in August 1790, British and Prussian diplomats in Russia started pressuring the Russians to begin negotiations with the Ottomans, with no luck.

Realizing that William Pitt the Younger was seriously considering hardline politics towards Russia, and that a war with Prussia and Great Britain would likely end up with a loss, Russian Empress Catherine the Great ordered her ambassador in London, Semyon Vorontsov, to aid Pitt's opponent, Charles Fox, in the British Parliament. Vorontsov and other members of the Russian diplomatic staff had arranged, on occasion through bribery, for support from many members of the British establishment.

The Dutch Republic was much less interested in a war with Russia, as Russia had significant debts to Dutch bankers, which the war could jeopardize. William Eden, 1st Baron Auckland, British ambassador to the Dutch Republic, was on good terms with local Russian diplomatic staff, and tended to argue against any action that would involve hostilities with Russia.

Britain also failed at improving its relations with the Polish–Lithuanian Commonwealth, which at that point considered itself on good terms with Russia and did not want to jeopardize those relations by getting closer to the Triple Alliance. The end of the Russo-Swedish War (1788–1790) also meant one less potential ally for the Triple Coalition, as the king of Sweden was not willing to reopen the Russian front.

By early 1791, around February, Prussian diplomacy managed to secure an agreement with Austria. Although Austria refused to switch sides, it also agreed to remain neutral in case of a war between Russia and Prussia. This convinced Pitt to assure Frederic that Britain would send a fleet to the Baltic, and to craft an ultimatum to Russia, requiring it to retreat from its war with the Ottomans or face an Anglo-Prussian intervention; by late March this position got royal approval and the debate in British parliament was to take place soon. In the meantime, in early March, Frederic Wilhelm II assured an Ottoman representative of his desire to attack Russia as soon as the Royal Navy appeared in the Baltic Sea, and encouraged him, in a handwritten letter, to continue the ongoing war with Russia and undertake a new offensive in the Balkans. Prussia's military preparations were very advanced, with about 90,000 troops massing on the border, and plans for three corps to advance on Riga. Russia itself was gearing itself to defend the Baltic sea border against the expected invasion.

Aware of the significance of the debate to take place in the British parliament in late March, Russian diplomats in London pulled out all stops to mobilize allies to oppose an Anglo-Russian conflict. Russian diplomats spent significant funds on diplomacy and propaganda. It had assured the support of about twenty British newspapers, and begun printing and distribution of many leaflets arguing against the "Russian armament" proposal of Pitt the Younger, as the issue became known in contemporary British discourse. Russian supporters included merchants with influence at the London Stock Exchange, writers and publicists such as John Paradise ("Doctor Johnson"), as well as members of the British Parliament, such as the son of Thomas Dimsdale, Charles Fox, Edmund Burke and others.

In the days before the British debate, the Dutch had offered to negotiate between Russia and the Triple Alliance, and Auckland reported that he saw documents in which Frederick Wilhelm questioned the need for the war and expressed concerns over the militant Austrian attitude (according to Polish historian Jerzy Łojek, that was either Auckland's own or Russian misinformation, or a combination of both). The debate begun on March 29. Despite criticism from the minority opponents, like Charles Fox, the House of Commons expressed its approval for the war with Russia thrice on that day. However, over the next two or three days, debates within Pitt's own government resulted in a drastic change of plans. The specific reasons for this sudden conflict within Pitt's government are not fully understood; Łojek suggests it was through the influence of Fox, Auckland and the Russian diplomacy on several of its members. Pitt could have forced the issue by creating a new government, but he decided that was not a viable solution, as a crisis in the government could result in an unpredictable shift of power. By mid- and late April, with William Grenville, 1st Baron Grenville replacing Francis Osborne, 5th Duke of Leeds as the Foreign Secretary, the British policy was now set as pro-Russian, and anti-French.

A British courier with an ultimatum and a joint British-Prussian declaration to Russia arrived in Berlin on the night of April 3 to 4, but before he left, was intercepted on April 8 by another courier ordering a delay. It was only in early June that Prussia realized that British politics had taken a significant shift, and Britain no longer desired a war with Russia. This meant the end of the Triple Alliance.

Aftermath
The end of the alliance was cemented by the British-Netherlands-Prussian-Russian treaty of 26 July 1791, in which the Triple Alliance de facto capitulated to all Russian demands, accepting all Russian territorial demands on Ottomans. Within two years all the signatories of the alliance were at war with France following the outbreak of the French Revolutionary War.

Łojek notes that historiography of the fall of the Triple Alliance is sparse, as it was overshadowed by the interest in issues related to the French Revolution; as he notes, a war that never started is much less interesting than the revolution that changed the world. He notes that the end of the alliance was a triumph of the Russian diplomacy, and failure of the British one, as well as a personal failure of Pitt, who since this defeat removed himself from the British foreign policy. From the Polish perspective, he notes that the failure of the Polish diplomacy to pursue an alliance with the Triple Alliance was another major factor which resulted in its weakening, and by correspondingly strengthening Russia, this Polish inactivity contributed to the fall of Poland. He notes that although some Poles, like Antoni Augustyn Deboli, argued for an alliance with Great Britain, king Stanisław August Poniatowski, who controlled most of Polish diplomacy, refused to stand in opposition to Russia, which in hindsight was a major blow for Poland.

See also
 Anglo-Prussian alliance (1756)
Polish-Prussian alliance
Russo-Turkish War (1787–1792)

References
Citations

Bibliography

1788 treaties
1788 in the Dutch Republic
1788 in Great Britain
1788 in Prussia
18th-century military alliances
Treaties of the Dutch Republic
Treaties of the Kingdom of Prussia
Military alliances involving the Kingdom of Great Britain
Military alliances involving Prussia
Military alliances involving the Dutch Republic
Prussia–United Kingdom relations

Triple Alliance (1788)


Nici Sterling (Surrey, Inglaterra; 17 de enero de 1968) es una actriz pornográfica británica.

Después de sus apariciones como una "Readers Wife" en revistas para adultos británicas, Sterling comenzó su carrera profesional como modelo en Inglaterra donde trabajó como modelo de topless y desnudos, principalmente apareciendo en el periódico Daily Sport. Fue en esta época cuando Sterling hizo su debut en el mundo de la pornografía hardcore. Cuando el Daily Sport organizó una competición entre sus lectores, en la que 10 de ellos podían ganar la oportunidad de participar en una orgía sexual con Sterling, que sería grabada para posteriormente ser vendida como una película porno. Tras este debut, se mudó a los Estados Unidos a mediados de los 1990 para trabajar en la industria del porno. Sterling ha aparecido en numerosos vídeos.

Ella no ha realizado ningún trabajo recientemente, y está concentrada en el cuidado de su familia. En 2007, fue admitida en el AVN Hall of Fame. Sterling se considera a sí misma bisexual, desde que era adolescente ya mantenía relaciones con otras mujeres.

Nici Sterling está considerada como uno de los mejor explorados talentos del porno de los 1990, formando parte de numerosas gangbangs y habiendo colaborado en gran cantidad de películas porno.

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Reino Unido
Modelos eróticas de Reino Unido

Nici Sterling


The lists below show notable Thoroughbred horse races in various countries around the world. In countries with a grading system, the included races are normally Group or Grade 1. However, some restricted races such as the Queen's Plate in Canada are also included, and all races at the Royal Ascot festival are included because of their prestige.

Flat races

Steeplechases

See also
Flat racing
Horse racing
National Hunt racing
Steeplechase
Thoroughbred racing

Lists of sports events

List of horse races


Cette liste de boissons indiennes, pour l'instant non exhaustive, recense les boissons indiennes.
Avec un climat aussi varié et extrême que celui de l'Inde, les habitants ont besoin d'une myriade d'options pour étancher leur soif en fonction des conditions climatiques, allant des boissons chaudes en hiver aux boissons glacées en été. Les différentes régions du pays servent des boissons préparées avec un assortiment éclectique d'ingrédients, notamment des épices, des saveurs et des herbes locales. Disponibles dans les rues, ainsi que sur les menus des hôtels chics, ces boissons ajoutent à la cuisine de l'Inde.

Boissons rafraîchissantes

 Banta
 Jal-jeera

 Nimbu pani
 Sharbat
 Shikanjvi

Boissons lactées
 Bhang
 Falooda
 Khoo kheer

 Lassi
 Thandai

Boissons chaudes

Café
 Café filtre indien
 Café instantané

Thé
Kahwah
 Thé Assam
 Thé au beurre
 Thé au lait
 Thé darjeeling
 Thé masala
 Thé nilgiri
 Thé noir
 Thé vert

Boissons alcoolisées
 Arrack
 Chang

 Cobra Beer
 Fenny
 Kingfisher
 Tongba
 Vin de palme
 Vin indien

Boissons industrielles
 Thums Up

Inde
Boissons

Liste de boissons indiennes


Haus Kastein (auch Karstein, Castein oder Canstein) lag im Neandertal nördlich der Einmündung des Mettmanner Baches in die Düssel.

1417 beurkundete Herzog Adolf VII. von Jülich-Berg, dass Hof und Erbe de Kasteyn im Kirchspiel Mettmann mit Mühle und allem Zubehör an seinen Diener Johann von Breyde und dessen Erben durch die Miterben verkauft wurde. Da Kastein ein bergisches Vogt- und Dienstgut war, von den Miterben aber wüst liegengelassen wurde, war es an den Herzog zurückgefallen. Da ihm jedoch Johann treue Dienste geleistet hatte, übertrug er diesem das Erbrecht und befreite den Besitz von allen Abgaben.

1444 verkauften Johann von Breyde und seine Ehefrau Mettel das Haus Kastein mit Mühle und Zubehör an Ritter Goswin von Schwanenberg, Landdrost von Berg und dessen Ehefrau Katharina. Nur zwei Jahre (1446) später verkaufte dieser das Haus nebst Mühle an den Kölner Bürger Hermann von Dringenberg. Von 1478 bis 1700 war das Haus dann in Händen der Herren von Buer. 1700 verkaufte Carl von Bawyr/ Buer Kastein an den jülich-bergischen Hofrat Joan Benard Francken und dessen Bruder Arnold Alexander Francken, Schultheiß zu Monschau (Monjoye). Letztere wurden noch in demselben Jahr mit Kastein belehnt.

Zwischen dem Ersten und Zweiten Weltkrieg musste das Haus einem Kalksteinbruch weichen.

Weblinks
 Das freiadelige Gut Kastein in Laubach auf Ahnenforschung bildet!

Literatur
 Dietmar Ahlemann: Die Herren von Buer – Eine westdeutsche Familiengeschichte vom Hochmittelalter bis in das 19. Jahrhundert. In: Westdeutsche Gesellschaft für Familienkunde e. V. (Hrsg.): Jahrbuch 2012, Band 274, Köln 2012, S. 213–300. S. 237.

Einzelnachweise

Kastein
Bauwerk in Mettmann
Bauwerk des Adelsgeschlechts Buer

Haus Kastein


Cele patru tabele oferă datele cele mai pe larg acceptate pentru Vechiul Testament/Biblia ebraică, Apocrife (incluse în bibliile editate de Biserica Catolică și Bisericile Ortodoxe, dar nu în bibliile evreiești sau protestante) și pentru  Noul Testament, incluzând, pe cât posibil, ipoteze asupra formării și istoriei lor.

Tabelul I este o dare de seamă cronologică. Tabelul II se referă la cărțile Vechiului Testament/Bibliei ebraice, grupate conform diviziunilor din Biblia ebraică, având unele referiri la diviziuni academice. Tabelul III se referă la cărțile deuterocanonice. Tabelul IV se referă la cărțile Noului Testament, inclusiv la cele mai vechi fragmente ale lor care s-au păstrat până în ziua de azi.

Tabelul I: Dare de seamă cronologică
Acest tabel rezumă cronologia tabelelor principale și servește drept ghid al perioadelor istorice menționate. Mare parte din Biblia ebraică sau Vechiul Testament protocanonic se pare că au fost adunate în secolul al V-lea î.Hr. Cărțile Noului Testament au fost în mare parte compuse în a doua parte a secolului I d.Hr. Cărțile deuterocanonice se află preponderent între aceste două perioade.

Tabelul II: Biblia ebraică/Vechiul Testament protestant

Tabelul III: Vechiul Testament deuterocanonic

Tabelul IV: Noul Testament

Vezi și

Note

Citări

Bibliografie

Biblia
Studii biblice

Datarea Bibliei


O MTV Video Music Award para Melhor R&B (em inglês, MTV Video Music Award for Best R&B) foi concedido pela primeira vez em 1993 sob o nome de Melhor Vídeo de R&B, e foi concedido todos os anos até 2006, já que no ano seguinte a MTV renovou o VMAs e retirou todas as categorias de gênero. No entanto, no ano seguinte, quando a MTV retornou o Video Music Awards ao seu formato anterior, o Melhor Vídeo de R&B não retornou. Foi somente em 2019 que o prêmio de R&B retornou ao VMAs, agora sob o nome mais curto de Melhor R&B. En Vogue, Destiny's Child, Beyoncé e Alicia Keys estão empatadas como as maiores vencedoras deste prêmio, cada uma tendo vencido duas vezes. Keys também é a maior indicada da categoria, recebendo sua sexta indicação em 2020.

Vencedores e indicados

R&B
Prêmios estabelecidos em 1993
Fundações nos Estados Unidos em 1993
Prêmios de música dos Estados Unidos
Prêmios para vídeo musical

MTV Video Music Award para Melhor Vídeo de R&B


An Anthurium lennartii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium lennartii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium lennartii


بلدية فيلاألبايلا دي غومايل , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 129 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

فيلاألبايلا دي غومايل


Jorge Pellicena Morer. Jugador de Voleibol español.

Trayectoria
Nació en Zaragoza el 30 de agosto de 1994. Mide 1,80 metros de altura y pesa 77 kg. Juega de líbero. Formado en la cantera del Club Voleibol Zaragoza, debutó con el primer equipo el 19 de marzo de 2011. Desde la temporada 2011-12  forma parte del Club Voleibol Zaragoza de la Superliga masculina. En la temporada 2012-13, fue nombrado mejor líbero de la 9.ª Jornada.

Enlaces externos
 Web del Club Voleibol Zaragoza
 Guía Superliga Masculina 2011-2012.
 Guía de la XXXVII Copa del Rey (Teruel 2012)

Referencias

Voleibolistas de España
Nacidos en Zaragoza

Jorge Pellicena


Westerham es una parroquia civil y una villa del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

El general James Wolfe nació a Westerham en 1727.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Westerham tiene una superficie de 22,87 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Westerham tenía 4078 habitantes (49,07% varones, 50,93% mujeres) y una densidad de población de 178,31 hab/km². El 18,44% eran menores de 16 años, el 72,85% tenían entre 16 y 74 y el 8,71% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,94 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 25,38% estaban solteros, el 58,06% casados y el 16,57% divorciados o viudos.

El 93,55% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,04% de la población, mientras que el 4,41% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,43% eran blancos, el 0,81% mestizos, el 0,32% asiáticos, el 0,07% chinos y el 0,37% de cualquier otro salvo negros. El cristianismo era profesado por el 74,47%, el budismo por el 0,2%, el hinduismo por el 0,12%, el judaísmo por el 0,15%, el islam por el 0,25% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,32%. El 14,12% no eran religiosos y el 10,37% no marcaron ninguna opción en el censo.

2082 habitantes eran económicamente activos, 2039 de ellos (97,93%) empleados y 43 (2,07%) desempleados. Había 1785 hogares con residentes, 70 vacíos y 9 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Westerham


السنة المالية
هي فترة زمنية لعرض نتيجة نشاط المنشأة من بداية تلك الفترة إلى نهايتها وسواء كانت المنشأة تهدف إلى الربح أو لا فلا بد أن تكون السنة المالية لها بداية ولها نهاية حتى تُقَيَّم نتيجة أعمالها ووضع نقاط القوة والضعف من خلال التقارير الفنية التي تعرض لممثليها أو ممتلكيها في نهايتها.

كما أن السنة المالية تختلف بدايتها ونهايتها من بلد إلى بلد ومن طبيعة نشاط إلى آخر وفي مصر جميع المنشآت التي لا تملكها الدولة تبدأ من أول يناير من السنة الميلادية وتنتهي في آخر ديسمبر للسنة الميلادية وفي المملكة العربية السعودية تبدأ بالنسبة للشركات المساهمة من أول شهر يناير وتنتهي آخر شهر ديسمبر أيضاً.

في مصر أيضا جميع القطاعات الحكومية والمنشأت التي تملكها الدولة تبدأ السنة المالية من أول يوليو وتنتهي آخر يونيو في السنة التالية.

من كم شهر تتكون السنة المالية؟
طبعا تتكون السنة المالية من 12 شهر والسبب بسيط جدا من منطلق ان المحاسبة علم اجتماع وعلم المحاسبة يتأثر ويؤثر بالبيئة المحيطة ولهذا لا يمكن معرفة ناتج أي أعمال بشكل دقيق ان لم يمر عليه المواسم الاربعة بحيث نشاط الشركة غير متشابه في جميع المواسم ولنعرف قدرة الشركة على توظيف مصادرها يجب ان يمر عليها المواسم الاربعة.

ما هي الحسابات التي تقفل نهاية السنة؟
يتم فيها تقفيل السنة المالية حسب نوع الحسابات مؤقتة أو دائمة

1- الحسابات المؤقتة:

هي التي تكون منافعها الإقتصادية تابعة لفترة محاسبية واحدة فقط، حيث نقوم بإقفالها في الحسابات الدائمة ونجعل أرصدتها مساوية للصفر.

وتتضمن كلاً من حسابات قائمة الدخل والمسحوبات الشخصية

2. الحسابات دائمة:

هي الحسابات التي تكون منافعها الإقتصادية تابعة لفترة محاسبية أو أكثر بحيث لا تُقْفَل، وإنما ترحل أرصدتها إلى فترة محاسبية لاحقة.

تتمثل الحسابات الدائمة بحسابات قائمة المركز المالي (الأصول، الخصوم، ورأس المال).

مراجع

تقويم
محاسبة مالية

سنة مالية


عاني اقتصاد جرينلاند من النمو السلبي في أوائل التسعينات من القرن الماضي، لكنه بدأ في التحسن في عام 1993. قامت حكومة الحكم الذاتي في جرينلاند بفرض المزيد من الضرائب منذ أواخر الثمانينات، والتي كانت سببا في خلق الفائض في الميزانية العامة والتضخم المنخفض.

يظل الاقتصاد معتمدا على تصدير السمك وصيد الحيتان والمنسوحات، بالإضافة إلى دعم الحكومة الدانماركية الذي يمثل حوالي نصف الإيرادات الحكومية. يلعب القطاع الخاص دورا مهيمنا في الاقتصاد الجرينلاندي. وتنقب الشركات عن المخزونات الهيدروكبورنية والمعادن تحت سطح الأرض. قطاع السياحة يبشر بمستقبل واعد رغم قصر الموسم والتكاليف الباهظة.

مصادر خارجية
 "Setting up a Business in Greenland", from the برلمان جرينلاند

مراجع

اقتصاد جرينلاند


Leonor Fanny Borges, também conhecida com o pseudônimo Norah Borges (Cidade de Buenos Aires, 4 de março de 1901 - 20 de julho de 1998) foi uma artista plástica e crítica de arte argentina pertencente ao Grupo de Flórida.

Norah era irmã do escritor Jorge Luis Borges, que apelidou-a de Norah e retratava-a como na citação abaixo:

Biografia

Norah se mudou com sua família em 1912 para a Suíça para tratar a cegueira progressiva do pai, o advogado Jorge Guillermo Borges. Estudou na École dês Beaux-Arts de Genebra com o escultor classicista Maurice Sarkisoff e com Arnaldo Bossi em Lugano, próximo de expressionistas alemães exilados como Ernst Kirchner; com Bossi aprendeu xilogravura e a estética expressionista, segundo declarou ela mesma numa reportagem de 1940 na revista Atlántida. Na Suíça, escreveu e ilustrou seu primeiro livro poético, Notas longínquas (1915). A estadia na Europa se alongou por causa da Primeira Guerra Mundial por 4 anos. Depois de viajar por toda a Provenza (Norah fica muito impressionada por Nîmes, a cuja paisagem dedica algumas peças) entram na Espanha, local em que ampliou seus estudos e participou nas Vanguardas. Vão primeiro a Barcelona e depois, em 1919, a Palma de Mallorca, onde Norah estudou com Sven Westman; ali os irmãos Borges colaboraram na revista Baleares (Norah seus "Músicos cegos", etcétera); foram depois a Sevilla, onde entraram na Vanguardia do Ultraísmo; publicou trabalhos seus em Grécia, Ultra, Tabuleiros e Reflector, bem como, em 1920, o projeto de capa para O jardim do centauro, um livro de poemas de Adriano do Vale; passam por Granada e finalmente voltam a Madri, onde Norah estudou com o pintor Julio Romero de Torres. Ali iniciou amizade também com Juan Ramón Jiménez, alguns de cujos poemas ilustrou, e quem lhe dedicou um dos retratos líricos de seu livro Espanhóis de três mundos. Voltam depois a Palma de Mallorca em junho de 1920.

Em março de 1921, volta a Buenos Aires. Como pintora naïf, Norah se vinculou à vanguarda literária formada pelo Grupo de Flórida; desde Prisma começou a divulgar o Ultraísmo na Argentina, mas então explodiu a influênncia do Cubismo que tinha começado a assimilar com seus contatos franceses na Espanha em suas ilustrações para revistas como Mural, Proa ou Martín Fierro, recuperando as imagens de balaustradas e vasos de flores, portões e imagens em extinção como as que habitam a primeira edição de Fervor de Buenos Aires (1923), o livro poético de seu irmão Jorge Luis.

Em 1923, a revista surrealista francesa Manomètre de Lyon e, em 1924, a revista Martín Fierro, publicaram suas pinturas. Em 1926 expôs 75 trabalhos (óleos, xilogravuras, desenhos, aquarelas e tapeçarias) na Associação Amigos da Arte. Casou-se em 1928, com Guillermo de Torre, escritor e crítico espanhol, estudioso do movimento ultraísta e grande experiente nas vanguardas artísticas e literárias, a quem tinha conhecido na Espanha quando ainda não havia completado 19 anos; com ele teve dois filhos.

Na Segunda Guerra Mundial ela teve participação na Junta da Vitória na Argentina, associação feminista antifascista dirigida por Cora Ratto de Sadosky e Ana Rosa Schlieper de Martínez Guerreiro. Na Junta, militaram a escritora María Rosa Oliver, a fotógrafa Annemarie Heinrich, a psicanalista Mimí Langer, a artista Raquel Forner e a poeta Silvina Ocampo. Norah ilustrou a edição de seu Caderno San Martín como tinha feito antes com Lua de defronte e Fervor de Buenos Aires e os livros As convidadas (1961) e Autobiografía de Irene (1962) de Silvina Ocampo. Exerceu a crítica de arte no Anales de Buenos Aires com o pseudónimo de Manuel Pinedo. Pesquisou sobre o gravuras e não deixou de pintar até praticamente sua morte, mesmo suas obras doadas não cuidou de realizar exposições regularmente.

Em 1942, publicou-se na Argentina uma edição de Platero e eu de Juan Ramón Jiménez com ilustrações e quadrinhos de Norah, que também atuou como artista gráfica em outros livros dos espanhóis emigrados na Argentina como Ramón Gómez da Serna, Rafael Alberti e León Felipe. Ilustrou os livros de seu irmão e o de outros escritores argentinos como Silvina Ocampo, Victoria Ocampo, Adolfo Bioy Casares, Norah Lange e Julio Cortázar. Também desenhou a cenografia de uma obra teatral de Federico García Lorca. Está por ser estudada ainda sua amizade com Maruja Mallo e Xul Solar.

Utilizou as técnicas do óleo, a aquarela, a gravura, a xilogravura, o desenhos a tinta e lápis, as temperas, o acrílico e a tapeçaria.

Norah Borges foi considerada, como seu irmão, integrante de um grupo de pessoas escritoras que ficaram conhecidas como o Grupo Flórida, denominado assim porque a revista na qual publicavam se localizava nas cercanias na rua de mesmo nome em Buenos Aires, e se reuniam na Confitería Richmond, que incluiu nomes como os de Victoria Ocampo, Leopoldo Marechal, Oliverio Girondo, entre outros escritores argentinos, em oposição à dialética literária com o que é lembrado o Grupo Boedo, que publicava na Editorial Clareza e se reunia no Café O Japonês, de tradição bem mais humilde, com integrantes como Roberto Arlt, entre outros.

Em 2020, organizou-se no Museu Nacional de Belas Artes de Buenos Aires (MNBA) uma exposição retrospectiva sobre toda sua obra. A mostra tem como título Norah Borges, uma mulher na vanguarda e se junta a mais de 200 obras, entre pinturas, gravuras, ilustrações, tapeçarias e textos, curada pelo pesquisador Sergio Baur.

Seus restos mortais se encontram na abóbada familiar de Cemitério da Recoleta, junto a seu esposo e seus pais.

Nascidos em 1901
Pessoas mortas
Artistas plásticos
Argentinos do século XX
Críticos de arte da Argentina
Feministas da Argentina
Sepultados no cemitério da Recoleta
Antifascistas da Argentina
Mortos na Argentina
Família Borges

Norah Borges


Bodzianske Lúky este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 187 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Sárosd.

Istoric
Localitatea Bodzianske Lúky este atestată documentar din 1387.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bodzianske Lúky


Mehmet Vecdi Gönül (d. 29 Kasım 1939, Erzincan), Türk bürokrat ve siyasetçidir.

Hayatı
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesini 1960 yılında bitirdi ve aynı yıl Erzincan ili Maiyet memurluğuna tayin edildi. 37. Kaymakamlık dönemini birincilikle bitirdi. Gerger'de Kaymakam Vekilliği ve Araban, Gaziantep, Tercan, Doğanhisar, Çamardı, Hozat, Narman ilçelerinde Kaymakamlık yaptıktan sonra, 1970 yılında İçişleri Bakanlığı Özlük İşleri Genel Müdürlüğü'nde Şube Müdürü olarak atandı. Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde Mukayeseli Kamu Yönetimi konusunda yüksek lisans yaptı. 1972 yılında Mülkiye Müfettişliği imtihanını birincilikle kazanarak Mülkiye Müfettişi oldu. İçişleri Bakanlığı Genel Sekreteri iken 1975 yılında İçişleri Bakanlığı Özlük İşleri Genel Müdürlüğü'ne getirilen Gönül, 1976 yılı başında Kocaeli Valiliği'ne atandı. 1977 yılında Emniyet Genel Müdürlüğü'ne, 1978 yılında Merkez Valiliği'ne, 1979 yılında Ankara Valiliği'ne getirildi. Emniyet Genel Müdürü iken aynı zamanda Basın İlan Kurumu Hükümet Temsilciliği yaptı. 1981 yılında tekrar Merkez Valiliği'ne tayin edilen Gönül, aynı yıl sonunda Yüksek Öğrenim Kurulu Kurucu Üyeliğine getirildi.

13 Şubat 1984 tarihinde İzmir Valisi olarak göreve başladı. Dört yıla yakın süren İzmir Valiliği sırasında, eğitime ve köy ulaşımına önem veren valilerden biri olarak anılmasına ilave olarak üç önemli yatırımın temelini atarak hayata geçirilmesinde büyük çaba gösterdi: Adnan Menderes Havalimanı, Körfez Kuşaklama Tesisi ve Mustafa Kemal Sahil Bulvarı. Balçova Tesisleri'nin tamamlanması için verdiği uğraş da İzmir'deki hizmetleri arasında sayılmaktadır.

11 Ocak 1988 tarihinden itibaren İçişleri Bakanlığı Müsteşarlığı görevinde bulunan Gönül, bu görevine ilave olarak Ağır Sanayi Danışma Kurulu Başkanlığı, Milletlerarası Ahvali Şahsiye Komisyonu (CIEC) Başkanlığı, Avrupa Konseyi Mahalli İdareler Daimi Konferansı Türk Heyeti Başkanlığı ve yeniden seçildiği YÖK Üyeliği görevlerini de yürüttü.

TBMM tarafından 8 Mayıs 1991 tarihinde Sayıştay Başkanlığı'na seçildi. Yedi yıl süreyle Sayıştay Başkanlığı yaptıktan sonra 4 Mayıs 1998'de Sayıştay Üyeliği'ne döndü.

18 Nisan 1999'da Kocaeli'nden Milletvekilliği'ne ve 1 Haziran 1999 tarihinde de TBMM Başkan Vekilliği'ne seçildi. 25 Ekim 2000 tarihinde ikinci defa TBMM Başkan Vekilliği'ne seçilen Gönül 22 Haziran 2001 tarihinde bu görevinden ayrılarak Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kurulmasıyla birlikte Ak Parti'nin MKYK Üyesi ve Genel Başkan Yardımcısı oldu. TBMM'nin 21. Dönem 4. Yasama Yılının başlamasıyla birlikte de Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi ve Batı Avrupa Birliği Asamble Üyeliğine seçildi.

Sayıştay Başkanlığı döneminde Avrupa Sayıştaylar Birliği (EUROSAI) ve Dünya Sayıştaylar Birliği (INTOSAI) Kongre ve Seminerlerinde Divan Başkanlığı, 7 yıl süreyle EUROSAI teşkilatının denetçiliği, 3 yıl süreyle kurucusu olduğu ECO Ülkeleri Sayıştaylar Birliği (ECOSAI)'nin Başkanlığı görevlerini yürüttü.

21. Dönem'de Kocaeli'den TBMM'ye girdi. 22. Dönemde de Kocaeli'den tekrar milletvekili seçildi. 23. dönemde İzmir'den, 24. dönemde ise Antalya'dan milletvekili seçildi. 19 Kasım 2002 tarihinden itibaren 58., 59. ve 60. Hükûmetler döneminde Millî Savunma Bakanlığı görevini 6 Temmuz 2011 tarihine kadar sürdürdü.

3 Temmuz 2015 tarihinde Başbakan Ahmet Davutoğlu tarafından TBMM Başkanı seçilen İsmet Yılmaz'dan sonra boşalan Millî Savunma Bakanlığına yeniden atandı.

Türkiye'de 1965 yılında TODAİE'de idare alanında uzmanlık alan GÖNÜL, ayrıca kazandığı bir bursla Amerika Birleşik Devletleri'nde Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde (University of Southern California) Kamu Yönetimi alanında "master" derecesini aldı, daha sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde doktorasını tamamladı.

M. Vecdi Gönül, İspanya "Beyaz Kurdeleli Büyük Askeri Liyakat Nişanı", Afganistan "Gazi Amir Amanullah Han Yüksek Devlet Madalyası" ve Ukrayna Uluslararası Değerlendirme Teknolojileri ve Sosyoloji Akademisi "Altın Takdir Madalyası" ve "Kazakistan Askeri Madalyası" sahibidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TBMM sayfası
 Milli Savunma Bakanlığı Sitesi

1939 doğumlular
TBMM 21. dönem Kocaeli milletvekilleri
TBMM 22. dönem Kocaeli milletvekilleri
TBMM 23. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 24. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 21. dönem başkanvekilleri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Erzincan doğumlu siyasetçiler
Türkiye İçişleri Bakanlığı müsteşarları
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
NATO Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
Yükseköğretim Kurulu Bakanlar Kurulu kontenjanı üyeleri
Yaşayan insanlar
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Fazilet Partisi mensubu siyasetçiler
İzmir valileri
Türk muhafazakârlar

Vecdi Gönül


The following is a list of fleets of navies from around the world.

Australian fleet
Fleet Base East
Fleet Base West

Canadian fleets
Commander, Canadian Fleet Atlantic (Maritime Forces Atlantic) (HQ Halifax, Nova Scotia)
Commander, Canadian Fleet Pacific (Maritime Forces Pacific) (HQ Esquimalt, British Columbia)

Chinese fleets

Historic
Chinese treasure fleet
Beiyang Fleet
Nanyang Fleet

Modern People's Liberation Army Navy fleets

East Sea Fleet
North Sea Fleet
South Sea Fleet

Colombian fleets

Oceanic Fleets
Naval Force of the Caribbean (HQ, Cartagena)
Naval Force of the Pacific (HQ, Bahía Málaga near Buenaventura)

Riverine Flotillas

Naval Force of the Orinoco (HQ, Puerto Carreño), Colombian part of the Orinoco and its tributaries.
Naval Force South (HQ, Puerto Leguízamo), Colombian part of the Amazon and its tributaries, mainly the Caquetá and Guainía

German fleets
 High Seas Fleet historic

Indian fleets

Naval Commands
 Western Naval Command
 Eastern Naval Command
 Southern Naval Command

Fleets
 Western Fleet
 Eastern Fleet

Indonesian fleets
1st Fleet Command (HQ Jakarta)
2nd Fleet Command (HQ Surabaya)
3rd Fleet Command (HQ Sorong)

Iranian fleets

 Northern Fleet (Iran)
 Southern Fleet (Iran)

Japanese fleets

Pre World War I
 Combined Fleet (聯合艦隊 Rengō Kantai?)
 1st Fleet (HQ Hashira-jima, Yamaguchi)
 2nd Fleet
 3rd Fleet (HQ Babeldaob, Palau)
 4th Fleet (HQ Truk, Micronesia)
 Eastern Fleet (東部艦隊 Tōbu-Kantai?)
 Guard Fleet (警備艦隊 Keibi Kantai?)
 Medium Fleet (中艦隊 Chū-Kantai?)
 Northern Expeditionary Fleet (北伐艦隊 Hokubatsu Kantai?)
 Small Fleet (小艦隊 Shō-Kantai?)
 Western Fleet (西部艦隊 Seibu-Kantai?)

World War I
 Combined Fleet (聯合艦隊 Rengō Kantai?)
 1st Fleet
 2nd Fleet
 3rd Fleet

World War II
 Combined Fleet, the main combatant component of the Imperial Japanese Navy during World War II.
 1st Fleet (HQ Hashira-jima, Yamaguchi)
 2nd Fleet
 3rd Fleet (HQ Babeldaob, Palau)
 4th Fleet (HQ Truk, Micronesia)
 5th Fleet
 6th Fleet (HQ Kwajalein, Marshall Islands)
 Southern Expeditionary Fleet
 10th Area Fleet
 Central Pacific Area Fleet
 China Area Fleet, tasked with guarding the Chinese coastal area, had the same organizational level as the Combined Fleet
 Northeast Area Fleet
 Southeast Area Fleet

Modern Day
 Self Defense Fleet, the main combatant component of the Japan Maritime Self-Defense Force.

North Korean fleets
 East Coast Fleet headquartered at Toejo
 West Coast Fleet headquartered at Nampo

Portuguese fleets
 Portuguese 1807 Fleet
 Portuguese Navy

Russian or Soviet fleets

Active fleets
 Baltic Fleet
 Black Sea Fleet
 Caspian Flotilla
 Russian Northern Fleet
 Pacific Ocean Fleet (Russia)

Inactive fleets, Soviet and Russian
 Amur Military Flotilla
 Arctic Sea Flotilla
 Soviet Red Banner Northern Fleet

South Korean fleets
 Republic of Korea First Fleet (Headquarters Donghae) East Sea
 Republic of Korea Second Fleet (Headquarters Pyeongtaek) Yellow Sea
 Republic of Korea Third Fleet (Headquarters Mokpo) South Sea
 Submarine Force (HQ Jinhae, Jeju)
 Component Flotilla FIVE (Headquarters Jinhae)
 Mobile Flotilla SEVEN (Headquarters Jeju)
 Mobile Squadron SEVEN ONE
 Mobile Squadron SEVEN TWO
 Fleet Combat Training Group EIGHT (Headquarters Jinhae)

Saudi Arabian fleets

 Eastern Fleet (Saudi Arabia)
 Western Fleet (Saudi Arabia)

Spanish fleets

Spanish
 Spanish treasure fleet (HQ Seville)
 Manila galleon (HQ Manila)
 New Spain fleet (HQ Havana)
 Royal Galley Fleet (HQ Cartagena and Naples)

Modern Day
 La Flota (The Fleet), the main combatant component of the Spanish Navy (HQ Rota)
 Canary Islands squadron (HQ Las Palmas)
 Submarine flotilla (HQ Cartagena)

Swedish fleets
 Coastal Fleet

Turkish fleets
Turkish Fleet Command
Northern Sea Area Command, İstanbul
Istanbul Strait Command, Anadolukavağı, İstanbul
Çanakkale Strait Command, Nara, Çanakkale
Black Sea Area Command, Karadeniz Ereğli, Zonguldak
Underwater Search and Rescue Group Command, Beykoz, İstanbul
Rescue Group Command
Underwater Defence Group Command
Naval Hydrography and Oceanography Division Command, Çubuklu, İstanbul
Bartın Naval Base Command, Bartın
Naval Museum Command, Beşiktaş, İstanbul
Istanbul Naval Shipyard Command, Pendik
Southern Sea Area Command, İzmir
Amphibious Task Group Command, Foça, İzmir
Amphibious Marine Brigade Command, Foça, İzmir
Amphibious Ships Command, Foça, İzmir
Aksaz Naval Base Command, Aksaz Naval Base, Marmaris
Mediterranean Area Command, Mersin
İskenderun Naval Base Command, İskenderun, Hatay
Agean Sea Area Command, İzmir
Foça Naval Base Command, Foça, İzmir
Maintenance, Repair and Engineering Command, İzmir

United Kingdom fleets

Pre World War I
 Atlantic Fleet Atlantic Ocean, English Channel
 Baltic Fleet, Baltic Sea
 Channel Fleet English Channel
 Downs Station Southern, North Sea
 Irish Fleet Irish Sea
 North Sea Fleet North Sea
 Reserve Fleet

World War I
 Battle Cruiser Fleet North Sea
 First Fleet
 Grand Fleet (HQ Scapa Flow, Orkney, Scotland) North Sea
 Mediterranean Fleet (HQ Malta) Mediterranean Sea
 Second Fleet
 Third Fleet
 Reserve Fleet

World War II
 Home Fleet (HQ Scapa Flow, Orkney, Scotland) North Sea
 Mediterranean Fleet (HQ Alexandria, Egypt) Mediterranean Sea
 Eastern Fleet (HQ Trincomalee, Ceylon) Indian Ocean
 British Pacific Fleet (HQ Sydney, Australia) South West Pacific
 East Indies Fleet, (HQ Trincomalee, Ceylon) Indian Ocean
 Reserve Fleet

Post World War II
 East Indies Fleet (HQ Trincomalee, Ceylon) Indian Ocean
Far East Fleet (HQ Singapore) (to 1971)
 Reserve Fleet
Western Fleet (HQ Northwood, England) (1967–71)
Commander-in-Chief Fleet (1971–2002)

After 2002 a four-star commander-in-chief ceased to be appointed and the responsibilities of the post were transferred to the three-star Fleet Commander.

United States fleets

Naval commands
 United States Fleet Forces Command (formerly Atlantic Fleet)
 United States Naval Forces Central Command
 United States Naval Forces Europe - Naval Forces Africa

 United States Pacific Fleet

Modern US Navy fleets

US Navy fleets are numbered odd in the Pacific or West, and even in the Atlantic or East:
 United States Second Fleet (HQ Norfolk, Virginia) North Atlantic Ocean, Arctic Ocean, & Homeland Defense.
 United States Third Fleet (HQ San Diego, California) East Pacific
 United States Fourth Fleet (HQ Mayport, Florida) South Atlantic
 United States Fifth Fleet (HQ Manama, Bahrain) Middle East
 United States Sixth Fleet (HQ Naples, Italy) Europe, including Mediterranean Sea & Black Sea.
 United States Seventh Fleet (HQ Yokosuka, Japan) West Pacific
 United States Tenth Fleet (HQ Fort Meade, Maryland) Reactivated as Fleet Cyber Command. Formerly anti submarine warfare coordinating organization.

Inactive and historic
 United States First Fleet
 United States Eighth Fleet
 United States Ninth Fleet
 United States Eleventh Fleet
 United States Twelfth Fleet
 United States Asiatic Fleet historic
 United States Navy Reserve Fleets
 Great White Fleet nickname for the United States Atlantic Fleet sent around the world by President Theodore Roosevelt in 1908
 Great Green Fleet nickname for the United States ships or current carrier strike group sent around the world to promote a new bio-energy sustainable fuel
 East India Squadron
 European Squadron
 North Atlantic Fleet
 Mediterranean Squadron
 Scouting Fleet
 South Atlantic Squadron

Informal fleet names
 Spanish Armada name used in England to describe the fleet assembled by Philip II of Spain for the invasion of England

Fleets

List of fleets


An Lagenocarpus cubensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Lagenocarpus cubensis in nahilalakip ha genus nga Lagenocarpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lagenocarpus

Lagenocarpus cubensis


Nandini er en dokumentarfilm fra 2006 instrueret af Helle Ryslinge efter manuskript af Helle Ryslinge.

Handling
I Nandini følger vi gennem en dag, fra tidlig morgen til sen aften, 2 køer: den store betragter Guldhorn og den kønne og iltre Mor, med hendes lille søn. Op ad formiddagen står den elegante Lady Di på, og desuden har vi fornøjelsen at præsentere The Special Guest Star, Sko Ko. Hvad laver en byko hele dagen? Hvor går den hen? Hvad er det med hinduismen og køerne?

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Nandini


ආග්නේය පාෂාණ, හෝ  මැග්මාමය පාෂාණ, යනු ප්‍රධාන  පාෂාණ වර්ග තුන අතුරින් එකක් වන අතර, අනෙක්වා වන්නේ අවසාදිත සහ විපරිත වෙති. මැග්මා හෝ ලාවා සිසිල්වී ඝණිභවනය වීම තුලින් ආග්නේය පාෂාණ තැනෙයි. ග්‍රහලෝකයක  ප‍්‍රාවරණයෙහි හෝ කබොල්ලෙහි දැනට පවත්නා පාෂාණයන්හී පාර්ශවීය දියවීම් හේතුවෙන් මැග්මා නිපැයිය හැක. සාමාන්‍යයෙන්, මෙම දියවීමට හේතුකාරක වන්නේ පහත ක්‍රියාවලීන් තුන තුලින් එකක් හෝ කිහිපයක් විසිනි: උෂ්ණත්වයෙහි වැඩිවීමක්, පීඩනයෙහි අඩුවීමක් හෝ, සංයුතියෙහි වෙනසක්. පාෂාණ ලෙසට ඝණීභවනය වීම පෘෂ්ඨයෙන් පහළ මට්ටමකදී  ආක්‍රාන්තික පාෂාණ ලෙසින් හෝ පෘෂ්ඨයෙහි මට්ටම මතදී   උත්සාරිත පාෂාණ ලෙසින් හෝ සිදුවෙයි. කණිකාමය, ස්ඵටිකරූපී පාෂාණ තැනීම සඳහා  ස්ඵටිකීකරණය හා සමගින් හෝ ස්වභාවික වීදුරු තැනීම සඳහා  ස්ඵටිකීකරණය නොමැතිව හෝ ආග්නේය පාෂාණ නිමැවිය හැකිය. පුළුල් පරාසයක භූ විද්‍යාත්මක සිටුවම් තුල ආග්නේය පාෂාණ නිමැවිය හැක: පළිහාකාර පාෂාණමය පෘෂ්ඨ, සමතල මතුපිට, පර්වතකාරක චලන, ද්‍රෝණි, විශාල ආග්නේය පළාත්, ප්‍රසාරිත කබොල්ල සහ සාමුද්‍රික කබොල්ල.

(උදාහරණ - ග්‍රැනයිට්, පෙග්මටයිට්, බැසෝල්ට්, රියෝලයිට්)

ආග්නේය පාෂාණය


ඔක්තෝබර් 6 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 279 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 86ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 6


Dilli may refer to:

 Dilli (film), a 2011 Indian short documentary film
 Dillī or Delhi, the National Capital Territory of India
 Naī Dillī or New Delhi, a municipality within the National Capital Territory
 Dilli, Kemaliye, village in Erzincan Province of Turkey
 Dilli Village, Fraser Island, Queensland

See also
 Dili (disambiguation)
 Dili, the capital and largest city of East Timor
 Delhi (disambiguation)

Dilli


ويليام داريمبل (William Dalrymple) هو مؤرخ وكاتب بريطاني ولد في اسكتلندا في 20 مارس 1965 وتخصص في شؤون الهند، الشرق الأوسط، الإسلام والمسيحية الشرقية.

نشأته وحياته
ولد وليام داريمبل باسم وليام هاملتون داريمبل (William Hamilton-Dalrymple) للبارونيت سير هيو هاملتون داريمبل الذي كان ابن عم الكاتبة المشهورة فرجينيا وولف. اقتنى ويليام داريمبل التعليم في كلية أمبلفورث في يوركشير الشمالية وفي كلية ترينتي في مدينة كامبريدج الإنكليزية، حيث تعلم التاريخ وأصبح باحثا، واليوم هو عضو في الندوة الملكية البريطانية للعلوم الأسياوية (Royal Asiatic Society) والندوة الملكية البريطانية للآداب (Royal Society of Literature). تزوج داريمبل من الفنانة أوليفيا فرايزر ولهم ثلاثة أولاد.

تأثره واهتماماته
اهتم داريمبل بالهند والعالم الإسلامي وعادات المغول والمسيحية الشرقية. له ستة كتب فازت جميعا بجوائز أدبية مختلفة، أول ثلاث كتب جاءت في سياق ترحاله في منطقة الشرق الأوسط والهند وآسيا الوسطى. تأثر بكتاب عدة منهم روبرت بايرون، إريك نيوبى وبروس شاتوين.

مؤخرا قام داريمبل بنشر عدة مقالات عن جنوب آسيا وقصتان نالوا جوائز عن التفاعل بين الإنجليز والمغول ما بين القرن الثامن عشر ومنتصف القرن التاسع عشر, في القصتين الآخيرتين استشهد وتأثر فيهما بأسلوب سرد التواريخ من السير ستيفن رون سيمان وسيمون تشاما.

مساهم منتظم في مجلة نيو يورك ريفيو أوف بوك وجريدة الغارديان والجريدة الأسبوعية ستاتس مان ومجلة زا نيو يوركر وكتب عدة مقالات لمجلة التايمز ومن بين مقالاته هذه مقال (حقيقة الإسلام) في العدد السنوي للمجلة عام 2004.

يقضى داريمبل معظم أوقاته في مدينة نيودلهي بالهند ولكنه صيفا يكون في مدينة لندن، وهو الآن مرتبط بكتابة أربعة فصول عن تاريخ إمبراطورية المغول

من كلماته
 «الحقيقة المؤسفة هي أن العالم الإسلامي أصبح اليوم موحدًا ضدنا أكثر من أي وقت مضى منذ العدوان الثلاثي على قناة السويس.»

انظر أيضا
 إيفون سرسق

مصادر ومراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص متعلمون في كلية أمبلفورث
أعضاء هيئة تدريس جامعة براون
بريطانيون مغتربون في الهند
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رومان كاثوليك إسكتلنديون
زملاء الجمعية الجغرافية الملكية
زملاء الجمعية الملكية للأدب
صحفيو النيويوركر
كتاب سفر إسكتلنديون
كتاب سفر هنود
كتاب وكاتبات بريطانيون في القرن 20
كتاب وكاتبات بريطانيون في القرن 21
مواليد 1965
مواليد في إسكتلندا
مؤرخون إسكتلنديون
مؤرخون إسكتلنديون في القرن 20
مؤرخون إسكتلنديون في القرن 21
مؤرخون بريطانيون
مؤرخو الاستعمار
مؤرخون من الهند
مؤرخون هنود في القرن 20

ويليام داريمبل


II මෙන්ටුහොටෙප් නෙබ්හෙපෙට්රේ යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හදුන්වන ලදී.හෙතෙම මධ්‍ය රාජධානියට අයත් රජෙකු වන අතර යුධ වීරයෙකු ලෙසද ප්‍රසිද්ධය. ඒ පිලිබඳ තොරතුරු වර්ථමාන එල්ගෙබෙලෙයින් නම් ස්ථානයේ ඇති සෙල්ලිපියක සදහන් වේ.

මොහු රජුන්ගේ නිම්නය නම් සොහොන් බිමේ තමා වෙනුවෙන් සොහොනක් ඉදි කල පලමු පාරාවෝවරයා විය හැකිය. දෙවන මෙන්ටුහොටෙප්ගේ මතකාගාර දේවස්ථානය හට්ෂෙප්සුට් මතකාගාර දේවස්ථාන අසල ඇත.එකල එහි ශාක පවා වවා තිබුනි.මේ මතකාගාර දේවස්ථානයේ පහල කුටි වල මෙන්ටුහොටෙප්ගේ බිසෝවරුන්ගේ සොහොන් පිහිටා තිබුණේ ය.

මෙන්ටුහොටෙප් II