The Battle of the Aegates was a naval battle fought on 10 March 241 BC between the fleets of Carthage and Rome during the First Punic War. It took place among the Aegates Islands, off the western coast of the island of Sicily. The Carthaginians were commanded by Hanno, and the Romans were under the overall authority of Gaius Lutatius Catulus, but Quintus Valerius Falto commanded during the battle. It was the final and deciding battle of the 23-year-long First Punic War.

The Roman army had been blockading the Carthaginians in their last strongholds on the west coast of Sicily for several years. Almost bankrupt, the Romans borrowed money to build a naval fleet, which they used to extend the blockade to the sea. The Carthaginians assembled a larger fleet which they intended to use to run supplies into Sicily. It would then embark much of the Carthaginian army stationed there as marines. It was intercepted by the Roman fleet and in a hard-fought battle, the better-trained Romans defeated the undermanned and ill-trained Carthaginian fleet, which was further handicapped by being laden with supplies and having not yet embarked its full complement of marines.

As a direct result, Carthage sued for peace and agreed to the Treaty of Lutatius, by which Carthage surrendered Sicily to Rome and paid substantial reparations. Henceforth Rome was the leading military power in the western Mediterranean, and increasingly the Mediterranean region as a whole.

Primary sources
The main source for almost every aspect of the First Punic War is the historian Polybius ( – 118 BC), a Greek sent to Rome in 167 BC as a hostage. His works include a now-lost manual on military tactics, but he is known today for The Histories, written sometime after 146 BC, or about a century after the Battle of the Aegates. Polybius's work is considered broadly objective and largely neutral as between Carthaginian and Roman points of view.

Carthaginian written records were destroyed along with their capital, Carthage, in 146 BC and so Polybius's account of the First Punic War is based on several, now-lost, Greek and Latin sources. Polybius was an analytical historian and wherever possible personally interviewed participants in the events he wrote about. Only the first book of the 40 comprising The Histories deals with the First Punic War. The accuracy of Polybius's account has been much debated over the past 150 years, but the modern consensus is to accept it largely at face value, and the details of the battle in modern sources are almost entirely based on interpretations of Polybius's account. The modern historian Andrew Curry considers that "Polybius turns out to [be] fairly reliable"; while Dexter Hoyos describes him as "a remarkably well-informed, industrious, and insightful historian". Other, later, histories of the war exist, but in fragmentary or summary form, and they usually cover military operations on land in more detail than those at sea. Modern historians usually also take into account the later histories of Diodorus Siculus and Dio Cassius, although the classicist Adrian Goldsworthy states that "Polybius' account is usually to be preferred when it differs with any of our other accounts".

Other sources include inscriptions, archaeological evidence, and empirical evidence from reconstructions such as the trireme Olympias. Since 2010 a number of artefacts have been recovered from the battle site, and their analysis and the recovery of further items are ongoing.

Background

Operations in Sicily

In 264 BC, the states of Carthage and Rome went to war, starting the First Punic War. Carthage was a well-established maritime power in the western Mediterranean; mainland Italy south of the River Arno had recently been unified under Roman control. The immediate cause of the war was control of the Sicilian town of Messana (modern Messina). More broadly both sides wished to control Syracuse, the most powerful city-state on Sicily.

Ships

During this period the standard Mediterranean warship was the quinquereme, meaning "five-oared". The quinquereme was a galley,   long,   wide at water level, with its deck standing   above the sea, and displacing around 100 tonnes (110 short tons; 100 long tons). The galley expert John Coates suggested that they could maintain  for extended periods. The modern replica galley Olympias has achieved speeds of  and cruised at  for hours on end. Average speeds of  were recorded on contemporary voyages of up to a week.

Vessels were built as cataphract, or "protected", ships, with a closed hull and a full deck able to carry marines and catapults. They had a separate "oar box" attached to the main hull which contained the rowers. These features allowed the hull to be strengthened, increased carrying capacity and improved conditions for the rowers. The generally accepted theory regarding the arrangement of oarsmen in quinqueremes is that there would be sets – or files – of three oars, one above the other, with two oarsmen on each of the two uppermost oars and one on the lower, for a total of five oarsmen per file. This would be repeated down the side of a galley for a total of 28 files on each side; 168 oars in total.

The Romans had little prior naval experience; on the few occasions they had previously felt the need for a naval presence they had usually relied on small squadrons provided by their Latin or Greek allies. In 260 BC the Romans set out to construct a fleet and used a shipwrecked Carthaginian quinquereme as a blueprint for their own. As novice shipwrights, the Romans built copies that were heavier than the Carthaginian vessels, and thus slower and less manoeuvrable. The quinquereme provided the workhorse of the Roman and Carthaginian fleets throughout the Punic Wars, although hexaremes (six oarsmen per bank), quadriremes (four oarsmen per bank) and triremes (three oarsmen per bank) are also occasionally mentioned. So ubiquitous was the type that Polybius uses it as a shorthand for "warship" in general. A quinquereme carried a crew of 300: 280 oarsmen and 20 deck crew and officers; it would also normally carry a complement of 40 marines; if battle was thought to be imminent this would be increased to as many as 120.

Getting the oarsmen to row as a unit, let alone to execute more complex battle manoeuvres, required long and arduous training. At least half of the oarsmen would need to have had some experience if the ship was to be handled effectively. As a result, the Romans were initially at a disadvantage against the more experienced Carthaginians. All warships were equipped with a ram, a triple set of  bronze blades weighing up to  positioned at the waterline. Rams were made individually by the lost-wax method to fit immovably to a galley's prow, and secured with bronze spikes. Ideally one would attack an enemy ship from its side or rear, thus avoiding the possibility of being rammed oneself. Skill was required to collide with an opposing galley forcefully enough to break loose its timbers and cause it to founder, but not so forcefully as to embed one's own ram inextricably in the sinking enemy. Each vessel relied to a large extent on the other vessels in its squadron for protection, and tactics involved the manoeuvring of whole squadrons rather than individual ships; although battles sometimes broke down into a series of ship-on-ship combats which have been likened to aerial dogfights.

264–250 BC

Largely because of the Romans' invention of the , a device which enabled them to grapple and board enemy vessels more easily, the Carthaginians were defeated in large naval battles at Mylae (260 BC), Sulci (257 BC), Ecnomus (256 BC) and Cape Hermaeum (255 BC). Shortly after the last of these, the large majority of the Roman fleet was destroyed in a storm, with an estimated loss of 100,000 men; the instability of the Roman ships in heavy weather due to the presence of the  may have contributed to this disaster. In any event, they did not use the  thereafter. The Romans rapidly rebuilt their fleet, only to lose a further 150 ships to another storm in 253 BC. They rebuilt again, and in 250 BC blockaded the main Carthaginian base on Sicily of Lilybaeum with 200 warships.

The Carthaginians regained command of the sea in 249 BC with victories over the blockading Roman fleet at Drepana and Phintias. These defeats so demoralized the Romans that they restricted their naval activities to small-scale operations for seven years. The absence of Roman fleets probably led Carthage to gradually decommission most of her navy. Goldsworthy states that the Carthaginian navy became inactive and considers it likely that few ships were kept in commission. Certainly they withdrew most of their warships from Sicily. The Carthaginian leadership preferred to expand their area of control in North Africa at the expense of the native Numidians. Hanno the Great was put in charge of operations in Africa in 248 BC and went on to conquer considerable territory by 241 BC. The historian Nigel Bagnall considers that during this period Carthage viewed Sicily as a secondary theatre.

Prelude

By 248 BC, the war had lasted 15 years, with many changes of fortune. It had developed into a struggle in which the Romans were attempting to decisively defeat the Carthaginians and, at a minimum, control the whole of Sicily. The Carthaginians were engaging in their traditional policy of waiting for their opponents to wear themselves out, in the expectation of then regaining some or all of their possessions and negotiating a mutually satisfactory peace treaty. Rome had gained control of most of Sicily and the Carthaginians retained only two cities on the island: Lilybaeum and Drepana; these were well-fortified and situated on the west coast, where they could be supplied and reinforced without the Romans being able to use their superior army to interfere.

When Hamilcar Barca took command of the Carthaginians on Sicily in 247 BC he was only given a small army and the Carthaginian fleet was gradually withdrawn. Hostilities between Roman and Carthaginian forces declined to small-scale land operations, which suited the Carthaginian strategy. Hamilcar employed combined arms tactics in a Fabian strategy from his base at Eryx, north of Drepana. This guerrilla warfare kept the Roman legions pinned down and preserved Carthage's foothold in Sicily.

Early in the blockade of Lilybaeum and Drepana, 50 Carthaginian quinqueremes gathered off the Aegates Islands, which lie  to the west of Sicily. Once there was a strong west wind they sailed into Lilybaeum before the Romans could react. They unloaded reinforcementseither 4,000 or 10,000 according to different ancient sourcesand a large quantity of supplies. They evaded the Romans by leaving at night, evacuating the Carthaginian cavalry. The Romans had sealed off the landward approach to Lilybaeum with earth and timber camps and walls, and now made repeated attempts to block the harbour entrance with a heavy timber boom; due to the prevailing sea conditions they were unsuccessful. The two Carthaginian garrisons were kept supplied by blockade runners. These were light and manoeuvrable quinqueremes with highly trained crews and pilots who knew the shoals and currents of the difficult waters. Chief among the blockade runners was a galley captained by Hannibal the Rhodian, who taunted the Romans with the superiority of his vessel and crew. Eventually the Romans captured Hannibal, and his well-constructed galley.

By 243 BC, after more than 20 years of war, both states were financially and demographically exhausted. Evidence of Carthage's financial situation includes their request for a 2,000-talent loan from Ptolemaic Egypt, which was refused. Rome was also close to bankruptcy and the number of adult male citizens, who provided the manpower for the navy and the legions, had declined by 17 per cent since the start of the war.

New Roman fleet

In late 243 BC, realizing they would not capture Drepana and Lilybaeum unless they could extend their blockade to the sea, the Roman Senate decided to build a new fleet. With the state's coffers exhausted, the Senate approached Rome's wealthiest citizens for loans to finance the construction of one ship each, repayable from the reparations to be imposed on Carthage once the war was won, and to donate slaves as oarsmen. The result was a fleet of approximately 200 quinqueremes, built, equipped, and crewed without government expense. The Romans modelled the ships of their new fleet on the vessel captured from Hannibal the Rhodian. By now, the Romans were experienced at shipbuilding and with a proven vessel as a model produced high-quality quinqueremes. Importantly, the  was abandoned, which improved the ships' speed and handling but forced a change in tactics on the Romans; they would need to be superior sailors, rather than superior soldiers, to beat the Carthaginians.

The new Roman fleet was completed in 242 BC and the consul Gaius Lutatius Catulus, assisted by the praetor Quintus Valerius Falto, led it to Sicily. Arriving with the 200 quinqueremes and 700 transports laden with supplies and legionary reinforcements, Catulus seized the harbour of Drepana and the anchorages off Lilybaeum uncontested, as there were no Carthaginian ships to counter the Roman fleet. Catulus and Falto kept a strong squadron off each city whenever the weather permitted, to avoid any possibility of Carthaginian supplies getting past them, and to drill the crews in manoeuvres and exercises. They also ensured that the crews received good treatment, including an adequate diet, and created a fleet with crews at the peak of their ability. Impressed by the energy of Catulus and Falto, the Senate extended their terms of office beyond the normal one year, and they thus became proconsul and propraetor respectively.

The garrisons of Lilybaeum and Drepanaand Hamilcar's army at Eryxheld fast, but without supplies from Carthage they could not hold out indefinitely. Carthage began to ready a fleet, fit out transports, gather supplies and train crews and marines to meet the Roman challenge. It took nine months to ready 250 warships and between 150 and 350 transports. Carthage was pressed for time as supplies in their blockaded strongholds were running out. They struggled to find the 100,000 men necessary to fully crew just the warships, and did not have sufficient time to provide the extended training necessary for the crews to work together effectively as teams.

Battle

The Carthaginian fleet was led by a commander named Hanno; he is distinguished from other Carthaginians named Hanno by being known as the son of Hannibal. This is possibly the general who had lost the Battles of Agrigentum and Ecnomus; although the historian John Lazenby considers it likely that he had been executed for his earlier failures. It is not known why the victors of Drepana, Adherbal and Carthalo, were not in command. The Carthaginian plan was to assemble their fleet of 250 quinqueremes and a large but unknown number of transports in secret off Hiera (Holy Island), the westernmost of the Aegates islands. There they would wait for a following wind, and rely on surprise and numbers to take them the  to Lilybaeum before the Romans became aware and concentrated their fleet. This would have been a repeat of the successful Carthaginian feat with a smaller fleet several years before. They would then unload their cargoes, mostly grain, and embark much of the Carthaginian army to be used as marines on their quinqueremes. These would then configure themselves for fighting and seek out the Roman fleet. It is unclear, given the many transports available, why the Carthaginian warships were also laden with cargo; and why they were not already carrying marines taken from their forces in Africa. The Carthaginian fleet arrived off Hiera in early March 241 BC.

The Carthaginian fleet was spotted by Roman scouts and Catulus abandoned the blockade. He took a full complement of soldiers from the besieging Roman army to act as marines on board his 200 quinqueremes. The Roman fleet then sailed and anchored off the island of Aegusa,  from Sicily. Next morning, 10 March, the wind was blowing strongly from the west, and the current was running the same way. Hanno immediately set sail for Lilybaeum. Catulus measured the risk of attacking with the wind in his bow versus the risk of letting Hanno reach Sicily to relieve Lilybaeum, Drepana and Hamilcar's army. Despite the unfavourable conditions, the proconsul decided to intercept the Carthaginians and ordered his fleet to prepare for battle. He had the Roman ships stripped of their masts, sails and other unnecessary equipment to make them more seaworthy in the rough conditions. Catulus himself was unable to join the battle because of injuries suffered in an earlier engagement, so in the battle the ships were commanded by his second in command, Falto.

The opposing fleets met to the west of the island of Phorbantia (modern Levanzo). Many fragments of lead anchors have been recovered from near the island of Levanzo, causing the archaeologist Sebastiano Tusa to speculate that the Roman fleet paused here and that its ships then deliberately cut their anchors, to reduce the weight they carriedeach anchor weighed . The Romans formed a single line of ships and rowed into the wind, through a heavy swell, towards the Carthaginians. Having little choice, the Carthaginians lowered their sails and engaged.

In the ensuing battle the Romans enjoyed far greater mobility, since their vessels were carrying only the bare necessities, while the Carthaginians were burdened with the equipment necessary for sustained travel and provisions for the Sicilian garrisons. The Carthaginian crews had also been hurriedly levied and so were inexperienced, and their ships were short of marines, as it had been intended that these would be supplemented from Hamilcar's soldiers. It was the second time that a Roman fleet had fought the Carthaginians without employing the the first time, at the Battle of Drepana, they were badly beaten but they quickly gained the upper hand, using their ships' greater manoeuvrability to ram the Carthaginian vessels. The Roman ships were a match for their opponents, modelled as they were on one of the best of the Carthaginians', and their crews were superior. The Romans sank 50 Carthaginian ships, 20 of them with all hands, and 70 were captured along with 10,000 men. However, the battle was hard-fought, and the Romans lost 30 ships sunk and another 50 damaged. The rest of the Carthaginian fleet was saved only by an abrupt change in the direction of the wind, allowing them to flee; as the Romans had left their masts, sails and rigging ashore, they were unable to pursue. The Carthaginian remnants returned to Carthage, where their unsuccessful commander was crucified.

Aftermath

Catulus was granted a triumph to celebrate his victory, while Falto was granted a separate and slightly junior triumph. To celebrate the victory, Catulus built a temple to Juturna in the Campus Martius, in the area of Rome currently known as the Largo di Torre Argentina.

After achieving this decisive victory over the Carthaginian fleet, Catulus continued the land operations in Sicily against Lilybaeum, Eryx and Drepana; which continued to be defended by Hamilcar Barca and his army. The Carthaginian Senate was reluctant to allocate the resources necessary to have another fleet built and manned. Carthage had taken nine months to fit out the fleet that was defeated, and if they took another nine months to ready another fleet, the Sicilian cities still holding out would run out of supplies and request terms. Strategically, therefore, Carthage would have to build a fleet capable of defeating the Roman fleet, and then raise an army capable of defeating the Roman armies in Sicily. Instead, the Carthaginian Senate ordered Hamilcar to negotiate a peace treaty with the Romans, which he left up to his subordinate commander, Gisco. The Treaty of Lutatius was signed in the same year as the Battle of the Aegates and brought the First Punic War to its end; Carthage evacuated Sicily, handed over all prisoners taken during the war, and paid an indemnity of 3,200 talents over ten years.

Henceforth Rome was the leading military power in the western Mediterranean, and increasingly the Mediterranean region as a whole. The Romans had built over 1,000 galleys during the war; and this experience of building, manning, training, supplying and maintaining such numbers of ships laid the foundation for Rome's maritime dominance for 600 years.

Marine archaeology

Since 2010, 19 (24, as of August 2022) bronze warship rams have been found by archaeologists in the sea off the west coast of Sicily. Ten bronze helmets and hundreds of amphorae have also been found. The rams, seven of the helmets, and six intact amphorae, along with a number of fragments, have since been recovered. Inscriptions allowed four of the rams to be identified as coming from Roman-built ships, one from a Carthaginian vessel, with the origins of the others being unknown. It is possible that some of the Roman-built vessels had been captured by the Carthaginians earlier in the war and were crewed by them when they were sunk. It is believed that the rams were each attached to a sunken warship when they were deposited on the seabed. Six of the helmets were of the Montefortino type typically used by the legions, three with one or both bronze cheek pieces still attached; the seventh, badly corroded, was of a different design and may be Carthaginian. The archaeologists involved stated that the location of artefacts so far discovered supports Polybius's account of where the battle took place. Based on the dimensions of the recovered rams, the archaeologists who have studied them believe that they all came from triremes, contrary to Polybius's account of all of the warships involved being quinqueremes. However, they believe that the many amphora identified confirm that the Carthaginian ships were laden with supplies.

Notes, citations and sources

Notes

Citations

Sources

Further reading

 Polybius. Histories, chapters 60–61". Translation available online from the University of Chicago.

Aegates
Aegates
Aegates
3rd century BC in the Roman Republic
Aegates

Battle of the Aegates


Mønsted Kirke er sognekirke i Mønsted Sogn, beliggende i byen Mønsted vest for Viborg. Den er opført omkring år 1100.

Altertavlen og prædikestol er fra 1619.

Før kommunalreformen i 1970 hørte kirken under Fjends Herred.

Eksterne henvisninger

 Mønsted Kirke  på visitviborg.dk
 Mønsted Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Viborg Kommune
Kirker i Viborg Stift
Kirker i Viborg Amt

Mønsted Kirke


Râpa Taraclia este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Căușeni, Republica Moldova. Este amplasat în partea de sud-est a satului Taraclia, pe malul stâng al râului Ceaga. Are o suprafață de 12 ha, sau 7,14 ha conform unor aprecieri mai recente. Obiectul este administrat de Primăria satului Taraclia.

Istoric
Numită și "Râpa lui Vișan", Râpa Taraclia a fost descoperită din întâmplare la începutul secolului al XX-lea de doi profesori ai Școlii de Meserii din localitate: K. Trofimovschi și N. Tarabuchin. Locul a fost vizitat în 1901 de paleontologul și geologul  de la Universitatea din Novorossiisk (Odesa). În 1903 au fost efectuate primele săpături, de către doctorul în zoologie N. Goronovici de la Muzeul Național de Etnografie și Istorie Naturală din Chișinău, iar în anii 1907-1909 au avut loc cercetări mai ample, conduse de paleontologul I. P. Homenko, membru al Societății naturaliștilor din Basarabia (proaspăt înființată) cu sediul la Universitatea din Novorossiisk. Aflorimentul a căpătat recunoștință internațională datorită publicațiilor lui Homenko.

În anii 1950, în râpă au fost întreprinse cercetări suplimentare de către paleontologi de la Chișinău, Moscova și Odesa. Exponate provenind din amplasament au fost preluate și expuse de Muzeul de Paleontologie "A. A. Borissiak" al , Muzeul de Paleontologie al , Muzeul de Geologie și Paleontologie al Universității din București și Muzeul Național de Etnografie și Istorie Naturală din Chișinău.

Descriere

Situl găzduiește un strat de depozite argilo-nisipoase de vârstă meoțiană (7-6 milioane de ani) cu grosimea de cca 4 m. Au fost colectate fragmente mari de cranii, maxilare, măsele, oase ale membrelor. Osemintele provin de la reprezentanții a peste 40 de specii de vertebrate, printre care reptila Protestudo bessarabica, struțul Struthio sp., mamiferele Alilepus lascarevi, Castor cf. negletus, Ictitherium viverinum, Lycyaena choeretis, Machairodus giganteus, Deinotherium giganteum, Tetralophodon longirostris, Hipparion moldavicum, Aceratherium incisivum, Helladotherium duvernoyi, Procobus melania, Gazella deperdita etc.

Statut de protecție
În 1913, la solicitarea Societății naturaliștilor din Basarabia, cuibul fosilifer de la Taraclia a fost declarat rezervație științifică protejată de stat, astfel devenind primul obiect paleontologic din fostul Imperiu Rus luat sub protecția statului. Statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este Primăria satului Taraclia.

Aria protejată are o valoare științifică mare, contribuind la studierea faunei de vertebrate terestre și a condițiilor geografice ale miocenului târziu din Republica Moldova. La nivel european, reprezintă un sit de reper pentru geologi și paleontologi.

Conform situației din anul 2016, nu avea instalat un panou informativ. Au fost semnalate gunoiști neautorizate în zona ariei protejate.

Note

Bibliografie

Legături externe

Taraclia, Râpa
Raionul Căușeni

Râpa Taraclia


An Diheteropogon microterus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Diheteropogon microterus in nahilalakip ha genus nga Diheteropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diheteropogon

Diheteropogon microterus


An Billbergia nutans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hermann Wendland ngan Eduard August von Regel. An Billbergia nutans in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 B. n. nutans
 B. n. schimperiana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Billbergia

Billbergia nutans


نهج راضية الحداد (نهج يوغسلافيا سابقا) هو أحد الأنهج الرئيسية للجزء الحديث من مدينة تونس، وهو نهج تجاري حيث تكثر محلات بيع الملابس والجلد، كما تفتح عليه السوق المركزية وكذا القنصلية الفرنسية. وكان هذا النهج يحتضن مقر جريدة الرأي التونسية التي توقفت عن الصدور أواخر عام 1987.

شوارع في مدينة تونس

نهج راضية الحداد (مدينة تونس)


بوينغ 737 (Boeing 737) هو نوع من الطائرات متوسطة الحجم من إنتاج شركة بوينغ الأمريكية. وتعد الطائرة الأكثر بيعاً في العالم حيث تم بيع حوالي 5000 منها. بداخل الطائرة يوجد في كل صف ثلاثة مقاعد على الجهتين بالإضافة لكونها الطائرة المفضلة لشركات الطيران الاقتصادية .

تاريخ

تم الإعلان رسمياً عن الطائرة في عام 1964. أول شركة خطوط جوية استخدمتها كانت لوفتهانزا الألمانية في عام 1969. لاحقاً، احتوى صنف 737-300 من الطائرة على محركات سي اف ام 56 مستبدلة محركات برات آند ويتني ذات الصوت المرتفع. كما احتوت على كابينة طيار مختلفة.

اعتبر صنف 737-600 أول طائرات "الجيل الجديد"، واحتوت على كابينة طيار زجاجية وشاشات تلفزيونية. تم تقديم صنف 737-900 مؤخراً ليستبدل بوينغ 757-200 ولينافس طائرات إيرباص إيه 321-200.

الأنواع

الأنواع الأصلية
 737-100
 737-200

الأنواع الكلاسيكية

 737-300
 737-400
 737-500

الجيل الجديد

 737-600
 737-700
 737-800
 737-900

 737MAX7
 737MAX8
 737MAX9
 737MAX10

انظر أيضا
 بوينغ 737 كلاسيك
 بوينغ 737 الجيل القادم
 بوينغ 737 ماكس

المصادر

بوينغ 737
طائرات بوينغ
طائرات خطوط جوية أمريكية 1960–1969
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

بوينغ 737


Udskilningsløb eller elimineringsløb er en disciplin inden for banecykling.

Alle ryttere starter samlet, og med jævne mellemrum (typisk hver anden omgang) udgår en af rytterne; løbet fortsætter, til der kun er én deltager tilbage.

I den mest udbredte udgave (nogle gange kaldet "devil" eller "miss and out") er det den sidste rytter, der krydser målstregen ved den givne punkt, der bliver elimineret og skal forlade løbet. Det er det bageste punkt på cyklen, der afgør, hvem der er sidst. Sådan fortsætter det, indtil der kun er én rytter tilbage. Vinder af elimineringsløbet er den sidste tilbageværende rytter, mens den næstsidst udgåede bliver nummer to og så fremdeles.

I denne udgave af elimineringsløbet er spændingen i løbet koncentreret om de bageste deltagere, og løbet kræver gode nerver og taktisk sans. Styrt forekommer af og til i elimineringsløb, særligt hvis der er uerfarne ryttere i feltet.

Denne disciplin blev første gang kørt ved et stort mesterskab ved EM i banecykling 2015, hvor franske Bryan Coquard blev den første europamester for mænd og briten Katie Archibald den første kvindelige europamester i disciplinen. Disciplinen indgår i omnium-konkurrencen, der blev en del af det olympiske program til OL 2012 i London for både mænd og kvinder.

Elimineringsløbet findes også i anden variant (kaldet "win and out"), hvor det er den første, der krydser målstregen hver anden omgang, der forlader løbet. Dette fortsætter indtil der kun er én rytter tilbage. Her er placeringerne modsat, idet den første, der går ud, vinder, mens den sidste tilbageværende rytter bliver sidst i løbet.

Referencer

Banecykling (cykelsport)

Udskilningsløb


Galat-ı meşhur, sözcük veya deyimlerin yaygın olarak yanlış bir biçimde kullanılması sonucu, doğrusunun yerini alması durumudur. "Herkesin doğru bildiği yanlış" denebilir.

Örnek olarak: Türkçede "İngiltere" denilerek kastedilen Birleşik Krallık'tır; İngiltere, Birleşik Krallık'ı oluşturan devletlerden birisidir; ancak bu kullanım o kadar yaygındır ki yanlış kabul edilmez.

Türkçeye Arapçadan geçen ve aslında çoğul anlamı olan evrak (tekil: varaka), evlat (tekil: velet), eşkıya (tekil: şaki) evliya (tekil: veli), eşya (tekil: şey) gibi sözcüklerin tekrar çoğul eki alabilmesi zaman içinde kabul görmüştür.

"Zürafanın düşkünü, beyaz giyer kış günü" - doğrusu: "Zürefanın düşkünü, beyaz giyer kış günü" (zürefa, zarifin çoğuludur "Azref-i zürefâ": Zariflerin zarifi.)

"Nam-ı değer" - doğrusu: "namıdiğer"

"Göz var nizam var" - doğrusu: "göz var izan var" vb.

Konuyla ilgili olarak, Osmanlı Türkçesinde "Deme Kalbura Kallabur; Lugât-ı Fasîhten Evlâdır Galât-ı Meşhûr" şeklinde bir atasözü de bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dilimize yerleşmiş galat-ı meşhurlar

Türkçe deyimler

Galat-ı meşhur


1900 ගිම්හාන ඔලිම්පික් (නිල වශයෙන් Games of the II Olympiad ලෙස හඳුන්වනු ලබන) ප්‍රංශයේ පැරිස්හිදී වර්ෂ 1900 දී පැවැත්වුණු අන්තර්ජාතික බහු-ක්‍රීඩා ඉසව්වකි. සමාරම්භක හෝ නිම කිරීමේ උත්සව පවත්වනු නොලැබීය. මැයි 14 වැනිදා තරඟ ආරම්භ කල අතර ඔක්තෝබර් 28 වැනිදා අවසන් කරන ලදී. 1900 ලෝක වෙළඳපොළෙහි කොටසක් ලෙස ක්‍රීඩා උළෙල පවත්වනු ලැබීය.

ඔලිම්පික්

1900 ගිම්හාන ඔලිම්පික්


كريستيانساند (بالنرويجية: Kristiansand) هي بلدية في فست أغدر وسادس أكبر مدينة في النرويج، بتعداد سكان يبلغ 88,598 نسمة (حسب إحصاء يونيو 2016). كريستيانساند هي عاصمة جنوب النرويج (بالنرويجية: Sørlandet). تجنباً للالتباس المحتمل مع مدينة كريستيانسوند (بالنرويجية: Kristiansund) النرويجية في مقاطعة موره ورومسدال يرفق غالباً حرف السين بعد الاسم (كريستيانساند س) أي الجنوبية.

التاريخ

ما قبل التاريخ وأوائل العصور التاريخية
استوطن البشر منطقة كريستيانساند منذ عصور ما قبل التاريخ؛ فقد اكتُشِفَ عام 1996 هيكل عظمي محفوظ جيداً لامرأة يعود لحوالي سنة 6500 ق. م في بلدية Søgne المجاورة. وهذا ما يؤكد وجود استيطان بشري قديم جداً للأرخبيل. يُعتقد أن Grathelleren الواقعة على Fidjane هي مستوطنة بشرية تعود للعصر الحجري. حصل أول اكتشاف في النرويج لأحد أشكال المواقع الشعائرية النيوليثية عام 2010 في Hamresanden ويعود إلى حوالي 3400 ق. م. وقد كشفت الحفريات الأثرية شرقي كنيسة Oddernes عن مستوطنات ريفية وجِدت خلال القرون التي سبقت وتَبِعت مباشرةً بداية الحقبة العامة. وتعد هذه المستوطنات المكتشفة هناك وفي مقاطعة روغالاند فريدتان من نوعهما عند النظر إليهما في السياق النرويجي: إذ كان السائد في النرويج القديمة هو انتشار المزارع المنعزلة بدلاً من القرى. وتُشير الاكتشافات الأخرى في الجثوات الواقعة حول الكنيسة في قسم Lund من المدينة إلى وجود استطيان بشري يبدأ من حوالي عام 400م، وقد عُثِر على خمسة وعشرين فرن مجوف بالأرض كانت تُستعمل للطهي مباشرةً خارج حائط الكنيسة عام 1907، وربما هي أقدم من ذلك. وتم في السابق تحديد موقع إحدى أكبر المقابر العائدة لعصر ما قبل المسيحية في جنوب النرويج إلى الجنوب وغرب الكنيسة. يُعتقد أنه كان يوجد مركز ملكي في Oddernes قبل عام 800م، وقد شُيدت الكنيسة حوالي عام 1040م.

يُعتقد باحتمال وجود كنيسة أو كنيستان خشبية ذات طراز قديم في نفس المكان قبل بناء حجر الكنيسة. أُجرٍيت حفريات أثرية تحت وحول الشاهد الروني بعدما نُقِلَ إلى شرفة الكنيسة، وتشير موجودات القبر إلى أن فناء الكنيسة كان بالأصل كبيراً على نحوٍ غير معتاد خلال العصور الوسطى العليا. وهذا يعني أن عدد سكان المنطقة كان كبيراً قبل انخفاضه على أثر الموت الأسود.

كان لكريستيانساند بالفعل ميناء يضج بالنشاط في القرنين الرابع عشر والخامس عشر وقرية صغيرة واقعة على نهر أوترا في أخفض نقطة مما يُعرف اليوم بحي Lund. كان الميناء الواقع على جزيرة Flekkerøy عنصراً آخر هام في تطور كريستيانساند، فقد كانت هذه Flekkerøy أهم جزيرة تطل على خليج سكاغيراك بدءاً من القرن السادس عشر وتم تحصينها للمرة الأولى خلال عهد الملك كريستيان الثالث عام 1555. وأمر الملك كريستيان الرابع بالانتقال من Nedenes وبناء قصر ملكي على الجزيرة.

التأسيس حتى عام 1900

زار كريستيان الرابع (اُشتهِرَ لتأسيسه العديد من البلدات) الموقع في عام 1630 وعام 1635، وأسس بلدة «كريستيانساند» رسمياً بتاريخ 5 يوليو 1641 على «رمال» الضفة المقابلة لنهر أوترا (توريدالسيلفا). نُظِمت البلدة على نمط عمارة عصر النهضة على شكل شبكي، وتلقى التجار في منطقة أغدر أوامر بالانتقال إلى البلدة الجديدة. وحصل من انتقل من التجار بالمقابل على مجموعة متنوعة من الامتيازات التجارية وإعفاء ضريبي لمدة عشر سنوات.

أصبحت كريستيانساند حامية عسكرية عام 1666 وجرى تحصينها بشدة. قرر الملك كريستيان الخامس عام 1682 تغيير موقع أبرشية أغدر وتلمارك من ستافانغر لهناك. وهكذا أضحت المدينة الجديدة المدينة الرئيسية لهذا الفرع من الأبرشية  الكنائسية.

وقع أول حريق في كريستيانساند عام 1734، وعاد على المدينة بالخراب. ازدهر الوضع بالنسبة لبنّائي السفن في البلدة لاحقاً خلال القرن الثامن عشر في أعقاب الحرب الثورية الأمريكية، واستمر هذا الازدهار إلى حين اندلاع الحروب النابليونية، حينما أسفر الحصار القاري والحروب البحرية عن إلحاق ضربة قاسية بالتجارة. ودعمت الدنمارك-النرويج فرنسا في الحروب التي خاضتها وواجهت على أثر ذلك هجوماً بريطانياً بلا هوادة كما يروي هنريك إبسن في قصيدته بعنوان «تيريه فيجن». ولم يبدأ الاقتصاد بالتعافي إلّا بحلول ثلاثينيات القرن التاسع عشر، ويُذكر أن نمو صناعة النقل البحري النرويجية كان مهماً لكريستيانساند.

كان للمدينة محطة حجر صحي للسفن العابرة ومستشفى للمرضى المصابون بالكوليرا افتتح عام 1804 ويقع في جزيرة Odderøy. شهدت المدينة وقوع عدد وفيات أقل بالمقارنة مع المنطقة المحيطة، ويرجع سبب هذا بالدرجة الأولى لوجود محطة الحجر الصحي والمستشفى فيها. فمثلاً، بلغ عدد حالات الإصابة بالكوليرا في درامن 544 حالة خلال الفترة الممتدة ما بين عامي 1833-1866، توفي منهم 336 شخص. أما في كريستيانساند فلم يقع خلال ذات الفترة سوى 15 حالة وفاة جراء الكوليرا.

وقع تطور هام آخر خلال القرن التاسع عشر عندما تأسست ثاني مؤسسة مركزية متخصصة بالطب النفسي في النرويج عام 1881 وتُدعى "Sindssygeasyl". عمل مستشفى الطب النفسي على اجتذاب أطباء فائقي التخصص للمدينة، كما ساعد المستشفى في تأمين العديد من الوظائف للنساء.

اندلع آخِر حريق كبير في تاريخ المدينة عام 1892، وألحق دماراً واسعاً في نصف الشق الأصلي من المدينة. وأمتد الحريق فأصاب الأبنية حتى الكاتدرائية والتي كان قد أُعِيد بنائها بالطوب بعد حريق سابق لذاك وقع عام 1880.

ما بعد عام 1900
تطورت كريستيانساند تدريجياً فأضحت مركزاً صناعياً بالتوازي مع التطور الحاصل على صعيد قطاع الطاقة المائية في جنوب النرويج، وساعد على هذا افتتاح مصفاة للنيكل في المدينة عام 1910. عادت الحرب العالمية الأولى على كريستيانساند بالنفع الاقتصادي بسبب أهميتها كمدينة محايدة للشحن والنقل البحريين. وتأثرت المدينة بالأزمات التي حلت تباعاً من سياسات معيار الذهب خلال عشرينيات القرن العشرين والأزمة الاقتصادية العالمية في الثلاثينيات.

ظهرت شخصيات رائدة في حركة العمال من المدينة، وقضى ليون تروتسكي خلال فترة نفيه حوالي العام في الأرخبيل المقابل للمدينة. وأصطحبه الشاعر آرنولف أوفرلاند من Randesund إلى Ny-Hellesund في Søgne عام 1936. وغدت كريستيانساند مركزاً للمثقفين خلال فترة ما بين الحربين العالميتين ولا سيما المعماري تيلو شودر الذي أقام بها عام 1932.

شنت القوات البحرية الألمانية واللوفتفافه هجوماً على كريستيانساند بتاريخ 9 أبريل عام 1940 خلال عملية عملية فيزروبونغ. قاومت المدفعية الساحلية النرويجية القوات البحرية الألمانية في جزيرة Odderøya. كما ضُرِبت القنابل وسط المدينة وأصيب برج كاتدرائية كريستيانساند البالغ ارتفاعه 70 متراً. نجح الهجوم الثالث الذي استهدف المدينة بسبب حصول خلط ما بين علم للإشارة والعلم الوطني الفرنسي ولم يُتدارك الخطأ إلّا بعد فوات الأوان. احتلت قوة بلغ قوامها ثماني مئة رجلاً المدينة.

جرى تطوير قسم Lund من المدينة في الإعمار بعد انتهاء الحرب، وتطورت Vågsbygd الواقعة غرباً خلال ستينيات وسبعينيات القرن العشرين لصتبح امتداداً للمدينة ويقطنها حوالي 20,000 نسمة. تراجعت الصناعة والأعمال في المدينة خلال الثمانينيات، وكان حريق فندق كاليدونين عام 1986 أحد الأسباب التي أدت إلى ذلك. ولكن ازداد زخم نشاط الأعمال بدءاً من النصف الثاني للعقد التاسع من القرن، بالترافق مع تطوير الشركات المختصة بالمعدات البحرية والتقنيات الأمنية والحفر.

تقرر دمج بلديات كريستيانساند و Songdalen و Søgne الثلاث المتجاورة يوم 1 يناير عام 2020 لتصبح جميعها بلدية واحدة تُدعى «كريستيانساند».

الخدمات
تُعد كريستيانساند المركز الرئيسي لجامعة أغدر التي أُسسِّت عام 2007. وتحوي كذلك مطاراً، وثلاثة مراكز شرطة، وأحد فروع لمشفى جنوب النرويج (Sørlandet Sykehus HF).

السياحة
تُعد السياحة نشاطا مهما في كريستيانساند، وموسم الصيف هو الأكثر جذباً للسياح. حديقة حيوان ومتنزه كريستيانساند هي أكبر حديقة حيوان في النرويج، حيث تتلقّى أكثر من 900,000 زائر سنويا. شارع ماركنس هو الشارع الرئيسي للمشاة في وسط المدينة، وبيستراندا هو الشاطئ الرئيسي بالإضافة شاطئ هامرساندن أطول شاطئ في كريستيانساند، والذي يحتوي على مخيَّم عائلي خلال موسم الصيف. تستضيف المدينة حفلا مجانيا في وسط المدينة مرة كل أسبوع في فصل الصيف. أما حديقة الصناعة (Sørlandsparken) الواقعة خارج المدينة فتحوي أكبر مركز تسوق في النرويج.

التركيبة السكانية

توأمة
تُعتبر توأمة مدينتي مونستر وكريستيانساند في عام 1967 أول توأمة بين مدينة ألمانية وأخرى نرويجية. جاءت البادرة من كريستيانسند، حين التقى ممثلون عن المدينتين خلال احتفاليات جان دارك في مدينة أورليون، التي دعيت إليها كل المدن المتآخية مع أورليون. لا تملك مونستر وكريستيانساند  تشابها في التاريخ ولا في حجم المدينتين، لكنهما تمتلكان منذ نهاية سبعينات القرن العشرين أعداداً من التماثيل والأعمال الفنية المعاصرة المنتشرة على مساحة المدينتين. تعكس التوأمة لقاءات متعددة بين الطلاب والجمعيات وصداقات شخصية.

مراجع

بلديات آغدر
أماكن مأهولة أسست في 1641
بلديات فست أغدر
تأسيسات سنة 1641 في النرويج
مدن وبلدات النرويج
مدن وبلدات ساحلية في بحر الشمال
مدن وبلدات ساحلية في النرويج
أماكن ساحلية مأهولة في النرويج

كريستيانساند


Electra ( Ilektra) is a 1962 Greek film based on the play Electra, written by Euripides. It was directed by Michael Cacoyannis, as the first installment of his "Greek tragedy" trilogy, followed by The Trojan Women in 1971 and Iphigenia in 1977. It starred Irene Papas in the lead role as Elektra, and Giannis Fertis as Orestis.

Plot
King Agamemnon is murdered by his wife Clytemnestra and her lover and Agememnon's cousin and childhood playmate Aegisthus. Of Agamemnon and Clytemnestra's children, Orestes goes into exile and safety while Electra is confined to the palace for some years and then forced to marry a peasant to disgrace her and any children.

Some years later, Electra seeks revenge with the help of her brother Orestes and their cousin Pylades. Orestes and Pylades go to a festival to Bacchus hosted by Aegisthus and, when Aegisthus challenges Orestes to a mock knife fight, Orestes uses the opportunity to kill him. Electra invites Clytemnestra to her house on a pretext where, despite Clytemnestra explaining to Electra her reasons for killing her husband and apologising for her actions towards Electra, Electra enables Orestes to stab Clytemnestra to death. At the end, the siblings feel remorseful and realise that they will be social outcasts for their action. They depart in different directions.

Cast
 Irene Papas as Elektra
 Giannis Fertis as Orestes
 Aleka Katselli as Klytaemnistra
 Manos Katrakis as the tutor
 Notis Peryalis as Elektra's husband
 Fivos Razi as Aegisthus
 Takis Emmanuel as Pylades
 Theano Ioannidou as chorus leader
 Theodoros Dimitriou (Theodore Demetriou) as Agamemnon
 Elsie Pittas as young Elektra
 Petros Ampelas as young Orestes

Awards
The film was entered into the 1962 Cannes Film Festival where it won the award of Best Cinematic Transposition. The film was also nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film. The film also won three awards in Thessaloniki Film Festival, for best film and best director (Michalis Cacoyannis) and best actress (Irene Papas).

DVD
Electra was released on DVD by MGM Home Entertainment on March 5, 2002 as a Region 1 DVD.

See also
 List of historical drama films
 Greek mythology in popular culture
 List of submissions to the 35th Academy Awards for Best Foreign Language Film
 List of Greek submissions for the Academy Award for Best Foreign Language Film

References

External links

1962 films
1962 drama films
Greek drama films
1960s Greek films
1960s Greek-language films
Greek black-and-white films
Films based on ancient Greek plays
Films based on works by Euripides
Films based on classical mythology
Films set in ancient Greece
Films set in Greece
Films set in the 12th century BC
Films directed by Michael Cacoyannis
Films scored by Mikis Theodorakis
Agamemnon

Electra (1962 film)


මණ්ඩපේශ්වර් ලෙන් () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ මහාරාෂ්ට්‍ර හි මුම්බායි අසල බෝරිවලි ප්‍රදේශයේ පොයින්සූර් කඳුගැටයේ පිහිටි 8වන සියවට අයත් ශිව ලෙන් දේවාලයකි. මෙම ලෙන් මුලින් බෞද්ධ විහාර ලෙස පැවති බැව් පෙනේ.

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට
 Vakil, Kanaiyalal H. (1932) Rock-cut temples around Bombay at Elephanta and Jogeshwari, Mandapeshwar and Kanheri, Bombay: D. B. Taraporevala Sons.

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර
ඉන්දියාවේ ස්තූප

මණ්ඩපේශ්වර් ලෙන්


Se mig nu kan være:

 Se mig nu (sang) – en sang af Gulddreng fra 2016.
 Se mig nu (film) - en dansk film fra 2001.

Se mig nu


Johann Gruber, sacerdote católico austríaco ( 20 de octubre de 1889 en Tegernbach, Grieskirchen, 7 de abril de 1944  campo de concentración de Gusen I) y una de las personalidades más notables de la  resistencia política contra el nazismo. También se le conoce como Papa Gruber o como el santo de Gusen.
Johann Gruber mantuvo su firme oposición al régimen nazi incluso después de ser capturado e internado en un campo de concentración nazi, donde llegó a organizar un sistema de ayuda para prisioneros y una red de resistencia.

Orígenes
Johann Gruber era el mayor de cuatro hermanos huérfanos. En 1903 el cura de Grieskirchen lo envió a estudiar al seminario episcopal de Linz, pasando posteriormente al seminario propiamente dicho. En julio de 1913, con 27 años, fue ordenado sacerdote en Linz.

Johann Gruber pasó varios años como párroco y consejero espiritual de la Asociación de Trabajadores Católicos hasta que en julio de 1918 pasó a ser profesor de magisterio en el orfanato católico de Linz. Destacando  intelectual y pedagógicamente, el obispo Johannes M. Gföllner  le permitió realizar a continuación la carrera de Magisterio de Geografía e Historia en la Universidad de Viena, donde en 1923 recibió su doctorado en Filosofía. En Viena formó parte de la asociación de estudiantes católicos K. a. V. Norica. De regreso a Linz Johann Gruber, como profesor del Instituto Obispal de Educación, dio clase en diferentes escuelas y a trabajadores del ferrocarril y sindicalistas, además de escribir en esta época diversos libros de texto. En noviembre de 1934 fue nombrado director del Blindenanstalt (Instituto para Ciegos) de Linz, que también reformó.

Resistencia contra el nazismo
Johann Gruber fue detenido por la policía el 10 de mayo de 1938 con gran repercusión en los medios de la época acusado de haber abusado sexualmente de algunos de sus alumnos. Recibió dos condenas de dos años y fue encarcelado en la prisión de Garsten. Gruber recurrió el veredicto por considerarlo injusto, lo que propició que el 4 de abril de 1940 la Gestapo lo pusiera bajo 'custodia protectora' y lo transfiriera a campo de concentración de Dachau. Desde ahí Gruber fue transferido en agosto de 1940 junto a muchos otros sacerdotes a Mauthausen y de ahí al campo de concentración de Gusen I, donde recibió el número de preso 43050.

En Gusen Gruber fue destinado al principio como enfermero en la enfermería del campo, donde pudo "organizar" en secreto medicinas para los enfermos. Entre los años 1942 a 1944 Johann Gruber fue el responsable, como Museums-Kapo del campo Gusen I, de la custodia e identificación de los objetos arqueológicos aparecidos durante la construcción de una vía férrea (la schleppbahn) entre Gusen y la estación de ferrocarril de Sankt Georgen an der Gusen. En esta época Gruber organizó el cuidado de niños y adolescentes en Gusen I. Su celebridad previa a la reclusión le permitió mantener el contacto con el mundo exterior. Gruber aprovechó esta circunstancia para introducir dinero dentro del campo de concentración de Gusen y montar una organización secreta para ayudar a otros prisioneros, así como reunir y enviar información sobre Gusen hacia el exterior. Pronto sería conocido entre sus camaradas del campo como Papa Gruber.

En marzo de 1944 la organización que Gruber había creado en Gusen I fue descubierta debido al descuido de un enlace. Gruber fue conducido a la prisión del campo en los bajos de la Jourhaus de Gusen I y torturado durante tres días hasta que finalmente, el 7 de abril de 1944, el Schutzhaftlagerführer Seidler, lo torturó hasta morir.

Debido a la información obtenida en los interrogatorios tras el descubrimiento de la organización de Gruber el director de la Oficina Principal del Departamento Económico y Administrativo de las SS, Oswald Pohl, cursó el 16 de marzo de 1944 una orden secreta a todos los comandantes de campo para que retiraran a todos los clérigos prisioneros de cualquier trabajo de oficina.

Los supervivientes de los campos de concentración de Gusen informaron al obispado de Linz del sacrificio de Gruber el día siguiente de la liberación, que tuvo lugar el 5 de mayo de 1945. En 1987, los camaradas supervivientes de Gruber solicitaron la beatificación de Gruber al secretario de Estado de la Santa Sede Agostino Cassaroli.

El artista austríaco Alfred Hrdlicka realizó entre 1994/95 una serie de 14 grabados dedicados a Johann Gruber. Las sentencias de la justicia nazi que recayeron sobre Johann Gruber no se verían anuladas hasta 1998, cuando lo hizo el tribunal regional de Linz. El 20 de diciembre de 2001 se instaló una placa conmemorativa en el Instituto para Personas con Discapacidad Auditiva o Visual de Linz en recuerdo de Gruber. El obispo Maximilian Aichern asignó en 2002 un proyecto sobre Johann Gruber al Instituto de Investigación Biográfica de la Universidad Privada de Teología Católica de Linz. En 2006 se colocó una placa conmemorativa en la iglesia parroquial de Grieskirchen.

Bibliografía
 Wolfgang J. Bandion: Johann Gruber, Mauthausen-Gusen, 7. April 1944. WUV-Universitätsverlag, Viena 1995, ISBN 3-85114-206-3.
 Christian Bernadac: "L´Organisation Gruber". In: Christian Bernadac: Deportation. (1933-1945). Bd. 1. France-Empire, París 1992, ISBN 2-7048-0706-X, S. 495-507.
 Hans Maršálek: Die Geschichte des Konzentrationslagers Mauthausen. 2. Aufl. Österreichische Lagergemeinschaft Mauthausen, Viena 1980, S. 269-276.
 Helmut Wagner: "Dr. Johann Gruber". In: Jan Mikrut (Hrsg.): Blutzeugen des Glaubens. Martyrologium des 20. Jahrhunderts. Bd. 2.: Diözesen: Graz-Seckau, Linz. Dom Verlag, Viena 2000, ISBN 3-85351-162-7, S. 135-148.
 Helmut Wagner: Dr. Johann Gruber. Priester - Lehrer - Patriot (1889-1944), Wagnerverlag, Linz 2011, ISBN 978-3-90233056-7

Enlaces externos
 http://www.gusen.org/pers/gruber1x.htm En inglés.
  En alemán.
 Zum 60. Todestag von Johann Gruber En alemán.

Sacerdotes católicos de Austria
Víctimas de campos de concentración nazis
Austríacos del siglo XX
Sacerdotes católicos del siglo XX
Nacidos en Alta Austria
Fallecidos en Alta Austria

Johann Gruber


فيلم روائي قصير من إنتاج قطاع قنوات النيل المتخصصة عام 2006، سيناريو وحوار سعد القليعي، موسيقى وائل عوض، تصوير محمد الصعيدى، مونتاج محمد فؤاد وإخراج سامح الشوادى

تدور أحداث الفيلم إلى الظروف التي تؤدي إلى صنع الإرهابي وكيف يتحول شاب مسالم متدين إلى إرهابي متطرف رغماً عنه بسبب الظروف الاقتصادية وفي بعض الأحيان إرهاب السلطة وعدم مساعدة الشباب ولكن رغم ذلك يواجه الشاب الإرهاب ويرفض عدم الانصياع للإرهابيين وعدم الخضوع لهم .

الفيلم بطولة جيهان راتب، بثينة رشوان، أحمد مراد، وعلي حسنين.

مسلسلات بثينة رشوان
أفلام قصيرة
أفلام مصرية إنتاج 2006
أفلام أحمد عقل

طرح الصبار (فيلم)


Jacòb de Gassion (en francés Jacob de Gassion ; nacido en Pau, 1578 - 1635) fue un presidente de Parlamento de Navarra de Pau, Bearne, y también un poeta de lengua occitana en su dialecto bearnés. Era tío del mariscal de Francia Joan de Gassion (Jean de Gassion).

Su obra más famosa es un soneto inspirado por Pierre Ronsard y que ha sido puesto en música por el cantautor de variedad bearnés Marcel Amont :

Quan lo primtemps en rauba pingorlada
A hèit passar l'escosor deus grans hreds,
Lo cabiròu per bonds e garrimbets,
Sauteriqueja au mietan de la prada.

Au bèth esguit de l'auba ensafranada
Prenent la fresca , au long deus arrivets,
Miralhà's va dehens l'aiga argentada,
Puish suu tucòu hè cent arricoquets...

Deus cans corrents cranh chic la clapiteja ;
E se tien sauv ... Mes, en tant qui holeja,
L'arquebusèr lo da lo còp mortau !

Atau viví sens tristessa ni mieja,
Quan un bèth uelh m'anà har per enveja,
Au miei deu còr, bèra plaga leiau.

Traducción : "Cuando la primavera con su pollera multicolor se ha deshecho de los últimos achaques del fríos, la gamuza, con ligeros rebotes salta en medio del prado. Al hermoso despertar del alba color de asafrán, al gozar de la frescura, a lo largo de los arroyuelos, se refleja dentro del agua plateada y luego sobre el monte se va corriendo ... De los canes de caza, poco teme los alaridos ; y se mantiene a salvo ... sin embargo, mientras anda despreocupado, la aquabuza le da el golpe mortal. así viví sin tristeza ni miedo, cuando un hermoso ojo vino a darme por ganas, en medio del corazón, una llaga ligera".

Escritores en occitano del siglo XVII
Nacidos en Pau (Francia)

Jacòb de Gassion


الكرونوغراف  هي ساعة توقيت عادية دقيقة بها مؤشر ثواني ثاني يمكن إيقافه (ساعة إيقاف). هذا العقرب يمكن بواسطة زرار إيقافه أو إعادة تدويره لعد الثواني وأجزائها. ويوجد من الكرونوغراف أنواع أكثر تعقيدا حيث يمكنها عد الثواني والدقائق والساعات وكذلك 1/10 من الثانية. كما أن الكرونوغراف الحديث له تقسيمات يمكن بواسطها حساب السرعة أو حساب المسافة سريعا.

اخترع الكرونوغراف «لويس موانيه» في عام 1816 بغرض مشاهدة الأجرام الفلكية.
.

بعض الكرونوغرافات ذات شكل رائع يجعلها تحفة فنية رائعة حيث يمكن أيضا عن طريقها القيام بوظائف ضبط الوقت. وتم إنتاج أول مجموعة من ساعات الكونوفراف في منتصف القرن التاسع عشر، ولكن لم يزداد عليها الطلب لاستخدامها حتي عام  1920.

غالبا ما يخلط بين مصطلح الكرونوغراف  ومصطلح الكرونومتر  فتعبير كرونوغراف يعبر عن«وظيفة» أداة قياس الساعة بصرف النظر عن دقتها، أما الكرونومتر فهو مقياس للزمن ولا بد من أن يكون دقيق للغاية. الكرونومتر يجب أن يحصل على شهادة من معهد الساعات السويسري بأنه يعمل بدقة. أما الكرونوغراف فلا يحصل على تلك الشهادة، إلا بعد أن يقوم المعهد المذكور بفحصه فحصا جيدا. ويستخدم الكرونومتر في البحرية وفي الملاحة السماوية ويرجع ذلك الي دقتها الكبيرة جدا.

الأنواع

هناك أنواع عديدة من الكرونوغراف:

 الكرونوغرافات الرقمية (Digital chronographs) وتستخدم شاشات عرض رقمية لضبط الوقت وللقيام بوظائف ساعة التوقيت، ويتم ذلك عن طريق استخدام شاشات عرض منفصلة أو باستخدام شاشة عرض واحدة حيث من خلالها يتم التنقل بين الوسائط المتعددة.
 الكرونوغرافات التناظرية (Analog-digital chronographs) وهي تعتمد في تحديد الوقت علي النظر الي عقرب الدقائق والثواني الموجودين في الساعة. تحتوي الكرونوغرافات التناظرية علي ميناء مقسمة تقسيما دقيقا، حيث تقسم فيها الثواني أيضا فيمكن قياس جزء من الثانية. عند الإيقاف يمكن قراءة القياس على الميناء تقسيمات المينا. ثم يضغط على الزرار فيعود العقرب إلى الصفر. وتصبح الساعة مستعدة للقياس من جديد، فإذا ضغطنا على زرار البدء بدأ عقرب الثواني في العد حتى نوقفه، ويتم كل ذلك ميكانيكيا.

لكي يحصل الكرونوغراف علي شهادة «كرونومتر»، يقوم بإعطاء تلك الشهادة COSC «المعهد السويسري للاختبارات الكرونومترية» حيث يجري عليها أختبارات متعددة للتأكد من دقتها. ويمكن لساعة عادية الحصول على شهادة الكرونومتر من دون أن تكون ساعة «ستوب ووتش»، مثل ساعة السفينة المستخدمة في الملاحة.

الاستخدامات

استختدم الكرونوغراف في البدء لتعيين سرعة قذائف المدفعية. فقد كان يستخدم لمقارنة المشتهدات على أساس مرجع زمني. وقبل اختراع ساعة «ستوب ووتش الإلكترونية» كان القراءات تؤخذ بواسطة الكرونوغراف وتدون. فمثلا استخدم الكرونوغراف في تسجيل زمن سباق الخيل.

كما استخدمت البحرية الأمريكية الكرونغراف لتدوين وحساب وتحليل بيانات عمل مقلاعات الطائرات من على حاملات الطائرات. واستخدام آخر شهير وهو أن كل رائد فضاء من ناسا كان معه كرونوغراف من نوع «أميجا سبيدماستر» عند سفره إلى القمر في رحلات أبولو. والآن يكثر استخدام الكرونغراف في المستشفيات لقياس عدد ضرابت القلب ولحساب السرعة أو المسافة في ملاعب الرياضة أو حتى تجده يستخدم في المطابخ كأداة لضبط الفرن.

انظر أيضا

 الكرونومتر
 كرونوميتر بحري
 كورونوغراف
 أوديمار بيغيه

ملاحظات

المراجع
 تاريخ ساعات الكرونوغراف (History of the Chronograph Watch)
 دليل رجال الكرونوغرافات (Directory of Men's Chronographs)

أجهزة قياس
ساعات

كرونوغراف


Diyalektik Materyalizm (Eytişimsel Maddecilik ya da Eytişimsel Özdekçilik), materyalizmin Karl Marx tarafından yorumlanmış biçimi, Marksist felsefenin adlandırılma biçimi ya da Marksizmin felsefi öğretisidir.

Marx ve Engels'in öncülük ettiği, ancak Marx'tan çok -sistematik bir felsefe olarak- Engels'te açılımları bulunabilecek felsefe akımı. Engels, Marx daha hayattayken söz konusu kuramı şekillendirmeye başlamıştır ve Marx'ın buna yönelik bilinen bir itirazı yoktur. Bununla birlikte, Marx kendi felsefi çalışmalarını bu şekilde adlandırmaya ve kategorize etmeye çok eğilim göstermemiştir.

Marx, diyalektik yöntemin üstünlüğünü ve Hegel'de "idealist bir kabuk" içinde saklı ve "baş aşağı çevrilmiş" olarak bulunan diyalektiğin rasyonel özünü ortaya çıkarabilmek için onu tamamen materyalist temelde yeniden ele almak gerektiğini savunmuştur. Bu anlamda, Marx'ın diyalektik materyalizmden söz ettiği ve onu çalışmalarında kullandığı bilinir, ancak sistematize edilmiş bir disiplin ya da yöntem olarak diyalektik materyalizm daha çok Marx'ın ardılları tarafından onun teorik çalışmalarından ve analizlerinden yararlanılarak geliştirilmiştir.

"Benim diyalektik yöntemim, Hegelci yöntemden yalnızca farklı değil, onun tam karşıtıdır da. Hegel için insan beyninin yaşam-süreci, yani düşünme süreci —Hegel bunu "Fikir" ("Idea") adı altında bağımsız bir özneye dönüştürür— gerçek dünyanın yaratıcısı ve mimarı olup, gerçek dünya, yalnızca "Fikir"in dışsal ve görüngüsel (Phenomenal) biçimidir. Benim için ise tersine, fikir, maddi dünyanın insan aklında yansımasından ve düşünce biçimlerine dönüşmesinden başka bir şey değildir." (Das Kapital, Almanca ikinci baskıya sonsöz, 24 Ocak 1873)

Diyalektik materyalizm uzun bir felsefi geleneği, karşıt eğilimleri ve çatışmalarıyla birlikte mas ettiği ve onu aştığı iddiasındadır. Bir yandan Hegel'den diyalektiği, öte yandan Feuerbach'tan materyalizmi almıştır. Bunlar belirli bir anlamda işlemlerden geçirilmiş ve birleştirilerek her iki eğilimin kendinde taşıdıkları teorik sorunların bu şekilde aşıldığı ve yepyeni bir felsefi düzleme ulaşıldığı savunulmuştur. Böylece teorik düzlemde, diyalektiğin değişimci teorisi ile materyalizmin maddeci açıklaması birleştirilmek istenmiştir. Buradan da bilginin, düşüncenin, doğanın ve toplumun açıklanmasında başka tür bir teorik modellemeye gidilmiştir. Buna göre sürekli bir değişkenlik içindeki madde bu değişkenliği ile birlikte bilinebilmekte ve bilgi bu süreçlerin akışı içinde maddi gerçekliğe her geçen gün daha da çok yaklaşmaktadır. Dolayısıyla tek ve biricik olan gerçeğin, biricik yöntemi ve teorisi de diyalektik materyalizmdir. Diyalektik materyalizmin bu noktada hem bir yöntem hem de teori niteliğini kazanır.

Yansıma teorisi ve diyalektik materyalizm
Diyalektik Materyalizm, genel felsefi kategorileri ve kavramları (varoluş-öz, biçim-töz, gerçeklik-yanılsama, nesnellik-hakikat, nedensellik-olasılık, zorunluluk-özgürlük vb.) da kullanır ve onlarla çalışır. Aydınlanma Çağı'ndaki felsefi akımların çatıştıkları ve çözümleyemedikleri konuları (bilginin kaynağı, düşüncenin temeli, aklın yapısı ve işleyişi, duyumların yeri vb.) özgün -ve pozitif bilimlerce de kanıtlandığı üzere- çözümlere bağlamış, temel aldığı yasaların, gerçekliğin yasaları olarak formüle etmiştir. Yani, buna göre gerçekliğin(doğanın) işleyiş süreçlerinin yasaları, diyalektik materyalizmin bilgi mekanizmalarının da yasalarıdır. Düşünceyi maddenin, bilgiyi gerçekliğin bir yansıması olarak alması dolayısıyla Yansıma Teorisi olarak bilinen teoriyle aynı zemine dayandığı söylenebilir. Böylece de kendisini gerçekliğin işleyiş süreçlerine uyduran, daha doğrusu o süreçlerin zihinsel yansımalarının sonucu olan bir teori olarak ayrıcalıklı bir yere oturtur.

Rus-Sovyet marksizmi ve diyalektik materyalizm
Rus Marksizminin kurucusu Georgi Plehanov ve ardından İlyiç Lenin diyalektik felsefi materyalizmi çeşitli eserlerinde geliştirmeye çalıştılar. Plehanov Militan Materyalizm, Monist Tarih Anlayışının Gelişimi gibi eserlerinde, Marks ve Engels'in ölümlerinin ardından Avrupa Marksizminde etkisini giderek arttıran "yeni-Kantçılık" eğilimine savaş açtı. E. Bernstein gibi düşünürlerin başını çektiği bu yeni eğilimin Marksist felsefeyi ileriye değil, geriye götüren bir hareket olduğunu kanıtlamaya çalıştı. Lenin de onun izinden giderek materyalist diyalektiğin çok yönlü ve gelişmiş bir bilimsel yöntem olarak vazgeçilmezliğini savundu. Rusya'da kapitalist üretim biçiminin gelişimi üzerine ayrıntılı çalışmalarında bu yöntemi uygulamaya çalıştı ve diyalektik materyalizmin yeterince kavranamamasından doğan yanlış anlayışları göstermeye çalıştı. Lenin bir dizi makalesinde Felsefe Defterlerinde Marks, Engels ve Plehanov'un izinden giderek diyalektik düşünceye Hegel'in yaptığı katkıların önemini ve büyüklüğünü vurguladı.

Lenin'in bu alandaki en önemli katkısı 1908 tarihinde yayınlanan Materyalizm ve Ampriokritisizm oldu. Burada Lenin bir tür fideizm olarak gördüğü ve özellikle Avusturyalı fizikçi Ernst Mach'ın felsefi çalışmalarının etkisinde kalan Bogdanov, Bazarov, Lunaçarski gibi bazı önde gelen Rus Marksistlerinin "diyalektik materyalizmi aşan" ve "en yeni bilimsel bulgulara uygun bir felsefe" olarak sundukları yeni-Kantçı "Ampiriokritisizm" felsefelerini kıyasıya eleştirdi. Bu eser aynı zamanda Lenin'in 1905 Rus devriminin yenilgisinden sonra gerek halk kesimleri, gerekse de aydınlar arasında hızla yaygınlaşan kaderci, fideist, tanrı-yaratıcı görüşlere karşı sert bir tepki niteliğindeydi. Lenin'in eseri Rus Marksistleri ve devrimci çevreleri arasında derhal büyük bir yankı uyandırdıysa da, Avrupa'daki Marksistler arasında Lenin'in uluslararası işçi hareketinin önde gelen bir otoritesi olarak kabul göreceği Ekim devrimi sonrasına kadar hemen hiç bilinmeden kaldı. Lenin bu eserinde ayrıca Marx, Engels ve Plehanov'un çalışmalarından olduğu kadar, "diyalektik materyalizm" felsefesini Marx ve Engles'den bağımsız olarak geliştiren işçi-filozof Joseph Dietzgen'in eserinden de yararlandı, büyük Rus devrimci yazar Çernişevski'nin bu alandaki katkılarını tekrar hatırlattı.

Stalin'e göre "Diyalektik materyalizm, Marksist-Leninist partinin dünya görüşüdür. Doğa olaylarına yaklaşımı, onları inceleme ve anlama yöntemleri diyalektik, doğa olaylarını yorumlayışı, bu olayları kavrayışı ve teorisi materyalist olduğundan, bu dünya görüşü, diyalektik materyalizm adını almıştır." (Diyalektik ve Tarihsel Materyalizm, 1938)

Sovyet düşüncesinde oturmuş olan anlayışa göre : "Materyalist diyalektik, doğayı ve toplumu incelemenin felsefi yöntemidir. Nesnel gerçekliğin karmaşık niteliğini, bilimin gelişmesinin her aşamasında, mutlak ile göreli'nin, sabit ile değişir'in unsurları arasındaki ilişkiyi; bir dizi genelleştirme formundan, daha derin diğer formlara geçişin anlaşılmasını yalnız ve yalnız diyalektik yaklaşım tarzı sağlar. Hiçbir katılaşma ve kalıplaşma taşımayan materyalist diyalektik'in devrimci özü, toplumun yeniden kurulmasında anahtar vazifesi görür." (M. Rosenthal, P. Yudin, Materyalist Felsefe Sözlüğü)

SSCB'de diyalektik materyalizmin toplum bilimlerinde olduğu kadar doğa bilimlerinde de uygulanması -her zaman eşit başarıyla olmasa da- teşvik edildi.

Geç sovyet felsefesinde özellikle Evald İlyenkov özgün çalışmalarıyla SSCB'de ve dışında adından söz ettirebildi. İlyenkov, Hegel diyalektiğini inceledi, bir dizi çalışmasında, Marx, Engels ve Lenin'in, eserlerinde diyalektik yöntemi çeşitli olguların analizine nasıl uyguladıklarını ayrıntılı olarak göstermeye çalıştı ve Lenin'in izinden giderek, yeni-Kantçı ve yeni-pozitivist okulların çağdaş biçimlerini diyalektik materyalizm açısından eleştirisine girişti.

 Diyalektik materyalizmin edinimleri
Daha çok  ve asıl olarak Marx sonrası Marksizm'in benimsediği bir tanımlama olmuştur Diyalektik Materyalizm; özellikle Engels'in bu disiplini belirginleştirdiği söylenebilirse de daha çok Lenin'den sonra belirli yasaları ve formülasyonları olan bir yöntemsel disiplin olarak anlaşılmaya başlanmıştır. Lenin sonrasında ise genel Marksizm yorumunda tamamen bir felsefi ilkeler ve prosedürler şeklini almıştır. Sovyet Rusya'da, Stalin'in formülasyonlarıyla  "Dia-mat" olarak aldığı biçim bunu gösterir.

Georgi Plehanov, 1891'de Alman Sosyal Demokrat Partisinin 'Neue Zeit' dergisinde yazdığı "Hegel'in Ölümünün Altmışıncı Yıldönümü Adına" makalesinde Diyalektik Materyalizm''' terimini ilk kez kullanmıştır. Bu terim daha öncesinde Marx tarafından hiç kullanılmamıştır. Plahanov'un kendi oluşturduğu bir terimdir.

 Ayrıca bakınız
 Felsefe Defterleri''
 Marksizm
 Materyalizm

Kaynakça

Marksizm

Diyalektik materyalizm


නව නිෂ්පාදන වැඩි දියුණු කිරීම
සීමාවව
•	Breadth		යම් පරාසයක ඇති නිෂ්පාදක විධි ගණන (පළල)
•	Depth		එක් නිෂාපදන විධියක ඇත නිෂ්පාදන ගණන (ගැඹුර)

භාණ්ඩ නිර්මාණයේ පියවර
•	අදාල භාණ්ඩය පිළිබදව අදහස් නිර්මාණය කිරීම හා වැඩි දියුණු කිරිම
•	නිෂ්පාදනය ගැන නිවැරදි අදහස් තෝරාගැනීම හා එම අදහස් නිර්මාණය කිරීම
•	භාණ්ඩයට ගැලපෙන  සංකල්පය නිර්මාණය කිරිම හා පරීක්ෂා කිරිම
•	නිෂ්පාදන සංකල්පය විශ්ලේෂණය කිරිම
•	පාරි‍භෝගිකයාගේ සිත් ඇදගන්නා නිර්මාණය හා ඒ ගැන පරීක්ෂා කිරීම
ගුණාත්මක ඇසුරැම් ක්‍රම සදහා අවශ්‍යතා
•	භාණ්ඩයේ අන්තර්ගතය ආරක්ෂාවන පරිදි ඇසුරැම් කිරීම.
•	බෙදාහැරීමේ පහසුව, විකිණිමේ දී පහසුව, පාරිභෝගිකයාට නැවත භාණ්ඩය විවෘත කිරීමෙේදී ඇති පහසුව, කිහිප වතාවක් පාවිච්චි කිරීමේ පහසුව
•	පරිසරයට ඇති හානිය වලක්වා ගැනීම
•	වයදම අවම කර ගැනීම
වෙළදපලට සරිලන පරිදි  ඇසුරැම් සැකසීම
•	ඇස් ඇදගන්නා පරිදි  ඇසිරීම (විශේෂයෙන්ම සිල්ලර/පාරි‍භෝගික විකිණිම් සදහා)
•	භාණ්ඩයේ  ඇති ලක්ෂණ සන්නිවේදනය කිරිම හා භාණ්ඩ සදහා සුදුසු ඇසුරැම් අනුමත කිරිම
•	සිල්ලර වෙළෙන්දන්ගේ අවශ්‍යතා සමග ගැලපීම
•	ව්‍යාපාර ආයතනයේ ප්‍රතිරෑපය නැංවීම
•	තරගකාරි ආයතනවයල නිෂ්පනාදනවලින් වෙන්කර හදුනා ගත හැකි වීම
•	භාණ්ඩ ඇසුරැම්කරණයේ දී ඇති නීති රීතිවලට ගැලපීම
•	සේවා සහ භාණ්ඩ සැපයීම යන අවස්ථාවල වෙනස

අංග සම්පූර්ණ නිෂ්පාදන සදහා අංග සම්පූර්ණ වර්ණ යෙදීම

ඇසුරැම් ක්‍රම
•	විශේෂ වූ ඇසුරැම් ක්‍රම : භාණ්ඩයේ ඇති විශේෂ ලක්ෂණ හොදින් අවධාරණය වන පරිදි ඇසිරිම
•	ද්වීතියික ඇසුරැම් ක්‍රම	:
•	ඒකාබද්ධ ඇසුරැම් ක්‍රම	:	නිෂ්පාදිත භාණ්ඩ වර්ග දෙකක් හෝ කීපයක් එකම ඇසුරමක ඇසුරැම් කිරිම
•	බහුරෑපේක්ෂ (Kaleidocopic) ඇසුරැම් ක්‍රම	:	භාණ්ඩ ඇසුරැම් කරන ආකාරය දිගින් දිගටම යම් රටාවකට අනුව වෙනස් කිරිම

•	භාණ්ඩයේ පරිභෝජනය තෙක් ඇසුරැම් කිරිම	:	සිල්ලර වෙළෙන්දාට හෝ තොග වෙළෙන්දාට අදාල වන පරිදි සුදුසු ප්‍රමාණ ඇසුරැම් කිරිම

නව නිෂ්පාදන වැඩි දියුණු කිරීම


Sameiginlega öryggissáttmálastofnunin (rússneska: Организация Договора о коллективной безопасности; umritað Organízatsíja Dogovora o kollektívnoj bezopasností; skammstafað ОДКБ eða ODKB á latnesku letri; gjarnan kölluð CSTO eftir nafni sínu á ensku; Collective Security Treaty Organization) er hernaðarbandalag sex fyrrverandi sovétlýðvelda í Evrasíu. Aðildarríkin eru Armenía, Hvíta-Rússland, Kasakstan, Kirgistan, Rússland og Tadsíkistan. Bandalagið rekur uppruna sinn til herafla Sovétríkjanna, sem var lagður niður árið 1991 og síðan limaður inn í sameiginlegan herafla Samveldis sjálfstæðra ríkja næsta ár. Sá herafli var síðar lagður niður og í hans stað komu sjálfstæðir herir fyrrum lýðvelda Sovétríkjanna.

Líkt og 5. gr. Atlantshafssáttmálans kveður 4. gr. Sameiginlega öryggissáttmálans á um að árás gegn einu aðildarríki verði álitin árás á þau öll. Í stofnskrá Sameiginlega öryggissáttmálastofnunarinnar er áréttaður vilji aðildarríkjanna til að forðast valdbeitingu. Aðildarríkjunum er bannað að ganga í önnur hernaðarbandalög samkvæmt sáttmálanum.

Bakgrunnur og þróun
Sameiginlega öryggissáttmálastofnunin var stofnuð eftir upplausn Sovétríkjanna. Grundvöllur stofnunarinnar var "Sameiginlegi öryggissáttmálinn" sem undirritaður var í Taskent þann 15. maí 1992 af Rússlandi, Armeníu, Kasakstan, Kirgistan og Úsbekistan. Upphaflega átti sáttmálinn að gilda í fimm ár en með möguleika á framlengingu. Tadsíkistan bættist síðar í hópinn og árið 1993 gerðust Aserbaísjan, Hvíta-Rússland og Georgía einnig aðilar að sáttmálanum.

Sum aðildarríkin höfðu áhyggjur af umsvifum Rússa í nágrannaríkjum sínum. Aserbaísjan, Georgía og Úsbekistan sögðu því upp aðild að sáttmálanum þegar hann var framlengdur árið 1999.

Árið 2002 var ákveðið að gera sáttmálann að fastri alþjóðastofnun, Sameiginlegu öryggissáttmálastofnuninni, sem Rússland, Hvíta-Rússland, Armenía, Kasakstan, Kirgistan og Tadsíkistan gerðust aðilar að. Samtökin hófu störf í september 2003. Árið 2006 gerðist Úsbekistan aftur aðili að stofnuninni en drógu sig aftur úr samstarfinu árið 2012.

Sameiginlega öryggissáttmálastofnunin er með stöðu áheyrnarfulltrúa við allsherjarþing Sameinuðu þjóðanna.

Skipulag

Stofnunin er leidd af sameiginlegu öryggisráði sem leiðtogar aðildarríkjanna sitja í, ásamt fastanefnd sendifulltrúa. Utanríkis- og varnarmálaráðherrar ríkjanna funda jafnframt á vegum stofnunarinnar auk þess sem stofnunin er með eigið ritararáð. Aðalritari og ritararáð Sameiginlegu öryggissáttmálastofnunarinnar hafa aðsetur í Moskvu.Møller, bls. 211.

Hernaðarlega er liðsafla stofnunarinnar skipt í þrjá svæðishópa. Rússar og Hvít-Rússar mynda vestasta hlutann í Evrópu, Rússar og Armenar mynda miðhópinn á Kákasus-svæðinu og þann austasta í Mið-Asíu mynda Rússar ásamt Kasökum, Kirgisum og Tadsíkum.

Tilvísanir

Hernaðarbandalög

Sameiginlega öryggissáttmálastofnunin


Soner Yalçın'ın kaleminden çıkan "Efendi 2" kitabı, kamuoyunda tartışmalara ve tepkilere yol açmıştır. Kaynağı belirtilemeyen iddialara yer veren "Efendi 2" kitabı 2006 yılında Doğan Kitap yayınevinden yayınlanmıştır. İnceleme ve araştırma yazı türündedir.

Karşı Görüşler
 Kitaptaki İddialar Hakkında Görüşler

Kaynakça

Türkiye kitapları
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili kitaplar
Soner Yalçın kitapları
2006 kitapları

Efendi 2: Beyaz Müslümanların Büyük Sırrı


Slavko Meštrović (Borovnica (Prozor-Rama, BiH), 26. listopada 1948. - Rijeka, 11. kolovoza 2019.) je hrvatski političar i privrednik, potpredsjednik Hrvatske narodne stranke u razdoblju od 1992. do 1995. godine.

Saborski zastupnik u Drugom sazivu Hrvatskog sabora1 (1992. – 1995.)

Životopis
Rođen je 26. listopada1948. u selu Borovnica u danas općini Rama-Prozor u Bosni i Hercegovini gdje je i završio osnovnu školu. U Zagrebu je završio strojarsku tehničku školu. Studirao je u Rijeci na danas Filozofskom fakultetu te je 1972. bio suspendiran s fakulteta kao aktivni sudionik pokreta "Hrvatsko proljeće", te mu nije bio dozvoljen završetak studija.  Višestruko je zatvaran kao politički zatvorenik i bez putovnice više od 15 godina. Nakon dugotrajnih sudskih postupaka u borbi za osnovna ljudska prava diplomirao je 1983. godine na, danas, Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Rijeci te stekao zvanje profesora fizike.

Nakon nekoliko godina bez zaposlenja, bio je zaposlen do osamostaljenja Hrvatske u privredi, nakon čega je izabran u Hrvatski sabor za zastupnika. Jedan je od osnivača Hrvatske narodne stranke u kojoj je bio član Predsjedništva, politički tajnik i potpredsjednik (Savki) HNS-a. Iz HNS-a izlazi sredinom 1995. zbog neslaganja s vođenom politikom.

Jedan je od utemeljitelja Hrvatskog društva bivših političkih zatvorenika u Zagrebu u veljači 1990. i više mandata na raznim rukovodećim položajima.

Aktivni je član katoličkih studentskih pokreta krajem 1990-tih i početkom 1970-tih godina prošloga stoljeća, kao i jedan od osnivača pokreta katoličkih intelektualaca "Pax Romana". Od 1970. član je Matice hrvatske, kao i još nekoliko udruga.

Nekoliko je godina pisao političke kolumne u nekoliko tjednika (Hrvatsko slovo, Politički zatvorenik i dr.).

Vlada Republike Hrvatske je donijela odluku 1994. godine o zatvaranju "Koksar" Bakar te ga imenovala kao povjerenika Vlade RH za gašenje i razgradnju koksare, što je on i učinio.

Nakon izlaska iz politike radio je u privatnom sektoru. U mirovini je od 2003. godine.

Oženjen je suprugom Marinkom i otac četvero djece.

U razdoblju 2011. – 2013. g. bio je 1. predsjednik udruge Hrvatske kršćanske internetske televizije (kasnije Hrvatska katolička internetska televizija).

Odlikovanja
Red Stjepana Radića;

Medalja Počasnog Bleiburškog voda,

Zahvalnica HDPZ-a s medaljom Zrinkog i Frankopana (u dva navrata,1997. i 1999.g.)

Zahvalnica humanitarne udruge "Kap dobrote", i dr.

Izvori

Hrvatski političari od 1989.

Slavko Meštrović


Demokratik Ermeni Cumhuriyeti, Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti'nin dağılmasından sonra Ermeni Devrimci Federasyonu tarafından kurulan bir de facto hükûmet. Uluslararası alanda tanınmamış ve 28 Mayıs 1918 tarihinde kurulduğu zaman eski Rus İmparatorluğu'nun Erivan Guberniyası ve Kars Oblastı'nda yüzölçümü 8.913 kilometrekarelik arazide iddialarda bulunmuştur. Kızıl Ordu'nun 29 Kasım 1920 tarihinde Erivan'a girmesiyle son bulmuştur.

Ayrıca bakınız
 Gümrü Antlaşması
 11. Ordu (SSCB)
 Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti
 Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demokratik Cumhuriyeti
Transkafkasya tarihi
Rus İmparatorluğu sonrası devletler
Avrupa'daki eski cumhuriyetler
Asya'daki eski cumhuriyetler
1918'de kurulan bölgeler ve ülkeler
1920'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti


La bataille d'Ilomantsi est un affrontement de l'offensive Svir-Petrozavodsk de la guerre de Continuation. S'étant déroulée du 26 juillet au 13 août 1944, la bataille a opposé la Finlande et l'Union soviétique dans une zone d'environ 40 x 30 kilomètres, près de la frontière finno-soviétique, près du village finlandais d'Ilomantsi, en Carélie du Nord. Il s'agit de la dernière grande attaque soviétique contre les forces finlandaises et celle-ci s'est soldée par un échec.

Ordre de bataille

Forces finlandaises
Les forces finlandaises dans la région avant la bataille se composent uniquement de la 21 brigade sous le colonel Ekman, mais elles seront renforcées par la brigade de cavalerie et trois autres bataillons — le 3 bataillon frontalier de la brigade Jaeger et le détachement de deux bataillons P (Os. P). Toutes les forces finlandaises sont subordonnées à une formation temporaire nommée Groupe R — Groupe Raappana ( en finnois) — du nom de son commandant, le célèbre général de division finlandais Erkki Raappana, chevalier de la croix de Mannerheim, chargé de vaincre les unités soviétiques en progression et de reprendre le carrefour du village de Kuolismaa.

Lors de la première poussée soviétique, la seule unité à se défendre et à la retarder est la 21 brigade finlandaise (environ 7 000 hommes). Alors que le front de l'isthme carélien est stabilisé, la brigade de cavalerie est dépêchée à Ilomantsi pour renforcer la 21 brigade, portant la force finlandaise le 31 juillet (date du début de la contre-attaque), à environ 13 000 hommes.

Forces soviétiques
Les forces du front carélien du général Meretskov avançant vers Ilomantsi se composent de deux divisions de la  dirigées par le lieutenant-général Filipp Gorelenko — les 176 (colonel V. I. Zolotarev) et 289 (major général Tsernuha) divisions de fusiliers. Plus tard, au fur et à mesure de la progression de la bataille et l'encerclement des divisions en progression, les forces soviétiques dans la région sont renforcées par les 3, 69 et 70 brigades d'infanterie navale et d'autres formations.

Selon les archives soviétiques, au début de l'offensive du front de Carélie le 21 juin 1944, les deux divisions soviétiques disposent d'un effectif combiné d'environ 16 000 hommes. Au moment (31 juillet) de la contre-attaque finlandaise à Ilomantsi, leurs effectifs tombent à 11 000 hommes. La 3 brigade d'infanterie navale et les 69 et 70 brigades de fusiliers marins seront amenées à soutenir les 176 et 289 divisions de fusiliers encerclées. La force d'infanterie soviétique combinée à Ilomantsi est légèrement supérieure à 20 000 hommes.

La bataille

Au début, l'offensive soviétique semble être un succès puisque le 21 juillet 1944, les unités de l'Armée rouge parviennent à atteindre la frontière finno-soviétique de 1940 pour la seule fois de toute l'offensive soviétique de 1944 et, en fait, depuis 1941. Les renforts finlandais arrivent le 28 juillet et le 31 juillet, Raappana lance la contre-attaque. Déjà le  août, les Finlandais avaient coupé la seule route menant à la 176 division de fusiliers et le 3 août, les deux divisions soviétiques étaient encerclées alors que les forces finlandaises utilisaient des tactiques d'enveloppement ( en finnois) qui s'appuyaient sur d'anciennes méthodes de guerre et celles déjà en place utilisées pendant la guerre d'Hiver (1939-1940). Les soldats de l'Erillinen Pataljoona 4 ont perturbé les lignes d'approvisionnement de l'artillerie soviétique, empêchant un appui-feu efficace.

Les Soviétiques déploient trois brigades avec un soutien blindé pour ouvrir les liaisons routières vers les divisions encerclées mais les efforts finlandais les empêchent. De nouvelles attaques distrairont suffisamment les Finlandais pour permettre aux forces soviétiques encerclées de s'échapper à travers les forêts denses en abandonnant leur équipement lourd. Compte tenu de l'élément de surprise et du nombre supérieur des Soviétiques, les troupes finlandaises gardant les divisions encerclées auront peu d'espoir de contenir les évasions organisées, en particulier dans les forêts, la plupart des Soviétiques encerclés réussiront à s'échapper de leur côté. Le dernier soldat recensé s'est échappé le 10 août.

La région d'Utrio a joué un rôle central dans le plan de défense du général Raappana. Des bataillons rapides de la brigade de cavalerie, expérimentés dans la guerre en forêt, ont traversé cette zone entre les lacs et les 176 et 289 divisions de fusiliers soviétiques attaquantes. Les batailles d'ouverture sont tombées sur le bataillon finlandais Jaeger 6. Lorsqu'il met en œuvre les encerclements de Leminaho et de la colline de Lutikkavaara, le régiment de dragons Uusimaa peut attaquer à travers Utrio et la rivière Ruukinpohja, avec le flanc du bataillon Jaeger 1.

Résultat
Deux divisions attaquantes de l'Armée rouge sont décimées lors de ce dernier engagement majeur sur le front finlandais, avant la conclusion de l'armistice début septembre 1944.

Les historiens militaires notent que les deux divisions de l'Armée rouge ont été complètement mises en déroute après une semaine et demie de combats, laissant derrière eux plus de 3 200 soldats soviétiques morts, des milliers de blessés et de disparus, et plus de 100 pièces d'artillerie lourde, environ 100 mortiers et le reste de les munitions soviétiques que les Finlandais captureront.

Il s'agit de la neuvième victoire majeure de la défense finlandaise en quelques semaines seulement après la principale offensive soviétique contre les forces finlandaises lancée en juin 1944.

Les hommes du général Raappana ont tiré en dix jours plus de 36 000 obus d'artillerie contre les forces soviétiques. L'artillerie soviétique participant à Ilomantsi n'a tirée que 10 000 obus pendant la même période. La principale raison du résultat médiocre de l'artillerie soviétique s'avérera être la tactique de perturbation finlandaise. Un détachement de guérilla finlandais dirigé par le lieutenant Heikki Nykänen chevalier de la croix de Mannerheim, a détruit un convoi soviétique de 30 camions transportant des obus d'artillerie vers le théâtre de la bataille.

Impact
Les Finlandais ont remporté la victoire et les restes des deux divisions de l'Armée rouge ont à peine échappé à la destruction en s'échappant des encerclements.

Le président finlandais Mauno Koivisto prend la parole lors d'un séminaire organisé en août 1994, dans la ville de Joensuu, en Carélie du Nord, pour célébrer le 50 anniversaire de la victoire finlandaise dans la bataille cruciale. Le futur président de la Finlande avait été témoin de cette bataille en tant que soldat dans une compagnie de reconnaissance commandée par le héros de guerre finlandais et récipiendaire de la croix de Mannerheim, le capitaine Lauri Törni (qui servit plus tard aux États-Unis comme béret vert sous le nom de Larry Thorne :

Dans un discours prononcé le 4 septembre 1994, à l'occasion du 50 anniversaire de la signature de l'armistice mettant fin aux hostilités finno-soviétiques, le Premier ministre finlandais Esko Aho déclare :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des opérations lors de la Seconde Guerre mondiale
 Opérations militaires soviétiques pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie

Liens externes
 lomantsi at War

Histoire de la Finlande pendant la Seconde Guerre mondiale
Bataille de la Seconde Guerre mondiale impliquant l'Union soviétique
Bataille impliquant la Finlande
Bataille de 1944
Août 1944
Juillet 1944
Ilomantsi
1944 en Finlande

Bataille d'Ilomantsi


Ahmet Vehbi Koç (20 Temmuz 1901, Ankara - 25 Şubat 1996, Antalya), Türk sanayici ve iş insanı, Koç Holding'in kurucusu.

Doğumu ve ailesi
Hacı Bayram-ı Veli soyundan Koçzade Hacı Mustafa Efendi (1874-1928) ile Kütükçüzade Fatma Hanım'ın (ö. 28 Ekim 1963) tek erkek çocuğu olan Vehbi Koç, 1901 yılında ailenin Ankara Keçiören'de Çoraklık semtinde bulunan yazlık evinde doğdu.  Baba tarafından üç, anne tarafından Hacı Bayram-ı Veli sülalesine dayanan altı asırlık bir aileden geliyordu.

Ankara İdadisi'nde okudu. 1917 yılında iş hayatına atıldı. Doğduğu günü hiç bilmedi. Annesi "üzüme alaca düştüğü günlerde" deyince, sonradan çocuklarıyla birlikte 20 Temmuz'u doğum günü kabul etti. 1925 yılı sonlarına gelindiğinde anne ve babası artık zamanının geldiğini düşünerek onu Nadire teyzesinin kızı Sadberk'le (Aktar) evlendirmeye karar verdiklerini açıkladılar. Çiftin nikâh ve düğün töreni 1926 yılının ilk haftasında gerçekleşti.

Öğrenim hayatı
10 yaşında mahalle mektebine başladı. Hacı Bayram Camii'nin yanındaki "Topal Hoca'nın Mektebi"nde ilk dersini aldı. Mahalle Mektebi'nden sonra yine Hacı Bayram Camii'nin yanında kiralık bir evde ders görülen ilkokula başladı. Bu okulu birincilikle bitirdi. Daha sonra, bugün Tıp Fakültesi (İhtisas Hastanesi)'nin bulunduğu yerde olan "Taş Mektep" denilen Ankara İdadisi'ne (lise) gitti. Ancak idadi hayatı uzun sürmedi.

Ticaret hayatı
Vehbi Koç çalışma hayatına, 1917 yılında babasının onun için açtığı küçük bakkal dükkânında ayakkabı lastiği, şeker, kaşar peyniri, zeytin, makarna gibi mallar satarak başladı. Koçzade Ahmet Vehbi adlı ilk firma Ankara Ticaret Odasına 1926 yılında tescil edilmiştir. Ticaret ile uğraşırken, 1928 yılında Ford Motor Company ve Standard Oil (şu anda Mobil)'in yerel temsilcisi oldu. Ankara başkent olunca, ortaya çıkan yapılaşma ihtiyacını görerek, yapı malzemeleri işine girdi. İstanbul'da ve Eskişehir'de (1938) şubeler açtı, Koç şirketlerini Koç Ticaret A.Ş.'nin altında topladı.

General Electric ile 1948 yılında yapılan anlaşma ile 1952 yılında açılan ampul fabrikasını yaptı. Koç 1950 yılında çok büyük bir adım atarak otomobil, ev aletleri, radyatör, elektronik cihazlar, tekstil üretimine başladı. Bozkurt Mensucat, Arçelik (1955), Demir Döküm (1954), Türkay, Aygaz (1962), Siemens ile ortak kablo fabrikası, Gazal, Türk Elektrik Endüstrisi gibi işletmeler kuruldu. Ayrıca traktör üretimine Fiat lisans altında başladı. Otomotiv sektöründeki bu ilk girişim Koç tarafından tam ölçekli bir sanayiye dönüştürüldü. Ford Motor Company ile yapılan anlaşmadan sonra 1959 yılında kamyon montajına başlandı ve bugünün önde gelen otomotiv şirketi Otosan'ın kurulmasını sağladı. ilk yerel seri üretim araba Anadol 1966 yılında üretildikten sonra Türkiye'de ekonomik faaliyetlerini iyileştirilmek üzere Vehbi Koç Fiat ile anlaşarak Tofaş'ı kurdu ve ikinci yerli araç olan Murat'ı 1971 yılında üretti.

Vehbi Koç 1963 yılında tüm Koç şirketlerini Koç Holding çatısı altında toplayarak Türkiye'nin ekonomik hayatında önemli bir adım daha attı. Türkiye'de Holding dönemi Vehbi Koç'un attığı bu adımla başladı ve çok sayıda iş insanı bunu takip etti. Grup ayrıca, Fiat, Ford Motor Company, Yamaha ve Allianz gibi tanınmış şirketler ile uluslararası ortaklıkları bulunmaktadır.

76 yıllık kariyerinde 108 şirketten fazlası Koç Grup altında oluşturulmuştur. Gıda, perakende, finans, enerji, otomotiv, turizm ve teknoloji gibi farklı sektörlerde birçok şirket kurulmuştur. Koç Topluluğu yaklaşık 80 bin çalışan, 40 milyar $ ciro, 900 milyon $ ihracat ve yıllık 500-600 milyon $ dolar yatırım ile bugün, dünyanın en büyük 200 işletmesinden biridir.

Vehbi Koç sosyal faaliyetlere daha fazla zaman ayırabilmek için 1984 yılında emekli oldu. Oğlu Rahmi Koç, Koç Topluluğu şirketlerinin liderliğini devraldı.

Ödülleri
1987 yılında, Uluslararası Ticaret Odası Vehbi Koç'u "Yılın İş insanı" seçti ve plaketini Yeni Delhi'de dönemin Hindistan başbakanı Rajiv Gandhi'nin elinden aldı.

1994'te Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Boutros Boutros-Ghali kendisine, yaptığı katkılardan dolayı "Dünya Aile Planlama Ödülü" verdi.

Kitapları
 Hayat Hikayem, 1973
 Hatıralarım, Görüşlerim, Öğütlerim, 1987

Bu iki kitaptan, daha sonra "Vehbi Koç Anlatıyor" adında bir derleme kitap türetilmiştir.

Hakkında yazılan kitaplar
 Özel Arşivinden Belgeler ve Anılarıyla Vehbi Koç, Can Dündar, Doğan Kitapçılık 2006 ISBN 975-293-444-7
 Özel Arşivinden Belgeler ve Anılarıyla Vehbi Koç 1961-1976 2. Cilt, Can Dündar, Yapı Kredi Yayınları 2008 ISBN 9750813832
 İmparator, Erol Toy, May Yayınları 1973
Anılarımla Patronum Vehbi Koç, Can Kıraç, Doğan Kitapçılık, Eylül 1995

Dipnot

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Vehbi Koç kişisel web sitesi
  Vehbi Koç Ödülü
 Vehbi Koç hakkında

1901 doğumlular
Ankara doğumlu iş insanları
1996 yılında ölenler
Vehbi
20. yüzyıl Türk iş insanları
Türk sanayiciler

Türk dolar milyarderleri
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
1948 Türkiye İktisat Kongresi'ne katılanlar
Sanayi
Gençlerbirliği SK başkanları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Türk girişimciler
Koç Holding Yönetim Kurulu üyeleri

Vehbi Koç


St. Michael ist eine Privatkapelle im oberschwäbischen Korb, einem Ortsteil von Breitenbrunn. Die gegen Ende des 19. Jahrhunderts an der Stelle eines hölzernen Vorgängerbaus aus dem Jahre 1855 erbaute Kapelle wurde zuletzt 1969 renoviert. Sie ist ein Raum zu zwei Achsen mit flacher Decke, Stichbogenfenstern und einem eingezogenen, dreiseitig schließenden Altarraum. Dieser war bis 1969 mit einer Lourdesgrotte geschmückt. Im Westen befinden sich eine Stichbogentür und ein quadratischer Dachreiter mit einem Zeltdach. Die Holzfiguren der Heiligen Antonius und Josef sind gefasst und um 1720/1730 entstanden. Das Kruzifix stammt aus dem zweiten Viertel des 18. Jahrhunderts.

Literatur

Weblinks

Michaeliskirche
Erbaut im 19. Jahrhundert
Baudenkmal in Breitenbrunn (Schwaben)
Kapelle im Bistum Augsburg
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Privatkapelle
Bauwerk in Breitenbrunn (Schwaben)
Kirchengebäude in Europa
Korb

St. Michael (Korb)


Colasposoma atrocyaneum é uma espécie de escaravelho de folha endémico na Socotorá.  Foi descrito por Stefano Zoia em 2012. O nome de espécie refere à cor azul escuro de quase todos os especimens examinados, ainda que a espécie também pode ter uma cor verde.

atrocyaneum
Coleópteros da Ásia
Coleópteros descritos em 2012

Colasposoma atrocyaneum


O Siemens-Schuckert D.IV foi um avião de caça alemão construído no final da Primeira Guerra Mundial pela Siemens-Schuckert (SSW). O modelo chegou ao serviço tarde demais e foi produzido em número muito pequeno para ter qualquer efeito no esforço de guerra.

Primeiros desenhos
O primeiro caça de produção da Siemens-Schuckert foi o Siemens-Schuckert D.I, que foi baseado no Nieuport 17 francês. Fora o uso do "Siemens-Halske Sh.I", um motor giratório no qual o virabrequim e a hélice giravam em direções opostas, o "D.I" era de fato uma cópia bastante próxima do Nieuport. Quando o modelo de produção dos D.I apareceu em 1917, o design não era mais competitivo e, após a construção de 95 deles, a produção foi cancelada, com o tipo servindo principalmente como um treinador avançado.

O trabalho de desenvolvimento no "Siemens-Halske Sh.I" culminou no "Siemens-Halske Sh.III", que desenvolvia 160 hp (120 kW). O novo motor foi montado em uma série de protótipos originais nas fábricas da SSW, o "D.II", "D.IIa" e "D.IIb". Estes apresentavam uma fuselagem de seção curta e redonda projetada para caber em um motor maior, levando a uma aeronave de aparência bastante atarracada que os pilotos mais tarde chamaram de "barril de cerveja voadora". Os testes de voo começaram em junho de 1917 e, embora a aeronave não tivesse uma velocidade máxima muito alta, eles mostraram excelentes taxas de razão de subida. A única preocupação séria era o trem de pouso extremamente longo necessário para manter a enorme hélice de 2 pás longe do solo.

D.III
Mais três protótipos foram encomendados, um "D.IIe", com as asas do tamanho original, e dois "D.IIc", equipados com asas de envergadura mais curtas e mais longas respectivamente. Após a conclusão em outubro de 1917, o projeto provou ser promissor e em dezembro um pedido de vinte "D.IIc" de longo alcance foi feito com uma hélice menor de 4 pás que permitia pernas de trem de pouso mais curtas. As entregas dessas aeronaves, agora conhecidas como "D.III", começaram em janeiro e foram seguidas por um pedido adicional de trinta em fevereiro.

Todos os cinquenta foram entregues às unidades da linha de frente em maio, onde se mostraram populares, mas após apenas 10 horas de serviço os motores começaram a apresentar sérios problemas, como superaquecimento e travamento. A Siemens culpou o problema ao óleo à base de "Voltol" que foi usado para substituir o óleo de rícino escasso para lubrificar o motor, mas o tipo foi retirado de serviço e substituído pelo Fokker D.VII. Quando eles foram removidos, Rudolf Berthold, comandante do JG.II, observou que desejava que "o caça Siemens seja disponibilizado novamente para uso na linha de frente o mais rápido possível, pois, após a eliminação das falhas atuais, é provável que se torne um de nossos caças mais úteis".

Uma versão do motor "Sh.III" passou por um teste de resistência de 40 horas em junho e a aeronave foi liberada para retornar ao serviço em julho. Enquanto isso, eles foram atualizados com a adição de um novo leme, ailerons balanceados e tiveram a carenagem cortada para melhorar o resfriamento. Algumas fontes também afirmam que os motores originais foram substituídos pelos motores "Sh.IIIa" melhorados de 200 hp (150 kW). Outras trinta novas aeronaves com esses recursos foram construídas e todas as oitenta do projeto aprimorado entraram em serviço em unidades de defesa doméstica, onde sua taxa de razão de subida os tornava excelentes interceptadores.

D.IV
O protótipo "D.IIc" de envergadura curta foi ainda mais refinado e com uma asa superior e inferior mais estreita de 1,00 m (3 pés 3 pol) de corda, usando o aerofólio tipo "Göttingen 180". Uma asa era ligeiramente mais longa que a outra para combater o fator P de sua enorme hélice de quatro pás. Os painéis de bombordo externos dos suportes tinham 1.110 mm (44 pol.) de comprimento, enquanto os do lado estibordo tinham 1.040 mm (41 pol.) de comprimento. O desempenho melhorou visivelmente na velocidade máxima e na taxa de subida sobre o "D.III". Um pedido para este modelo, agora conhecido como "D.IV", foi feito em março de 1918 e pedidos adicionais foram feitos à medida que as qualidades do design se tornaram conhecidas. As aeronaves começaram a chegar às unidades operacionais em agosto, mas das 280 encomendadas, apenas 123 foram concluídas até o final da guerra, cerca de metade delas chegando às unidades operacionais.

Embora o trem de pouso curto e a folga limitada da hélice levassem a um pouso complicado, o avião era fácil de voar. Ele tinha uma corrida de decolagem muito curta e em alturas acima de 4.000 m (13.000 pés) era mais rápido e mais manobrável do que o Fokker D.VII com motor Mercedes. Sua característica mais notável era sua taxa de subida fenomenal e teto de serviço extremamente alto - poderia atingir 6.000 m (20.000 pés) em menos de 141⁄2 minutos. Em 36 minutos, poderia atingir 8.100 m (26.600 pés), cerca de 1.200 m (3.900 pés) acima do teto do Fokker. A produção do "D.IV" continuou após o cessar-fogo, enquanto um exemplar escapou para a Suíça, onde operou de 1918 a 1922, e outro foi adquirido pelos lituanos, mas nunca voou em serviço. Um exemplo foi utilizado pelos belgas, sendo marcado com o número 22. Com a assinatura do Tratado de Versalhes a produção de aeronaves na Alemanha foi proibida e a divisão aeronáutica da SSW desapareceu. A "Siemens-Halske" mais tarde se reorganizou como "Bramo".

D.V
Em maio/junho de 1918 um sesquiplano, derivado de duas baías, o "D.V" participou dos testes em Adlershof. Três foram construídos.

Operadores

 "Componente Aérea do Exército Belga" operou um D.IV ex-Luftstreitkräfte de 1919 a 1921

 "Luftstreitkräfte"
 "Kaiserliche Marine"
 "Freikorps"

 "Força Aérea da Lituânia" recebeu um D.IV (nº 6177); no entanto, nunca voou no serviço lituano.

 Força Aérea Suíça operou um D.III ex-Luftstreitkräfte de 1918 a 1922.

Bibliografia
 Gray, Peter, and Thetford, Owen. German Aircraft of the First World War. London:Putnam, 1962.
 Munson, Kenneth. Aircraft of World War I. London: Ian Allan, 1967. .

Ligações externas

 The Siemens Type D IV Single-Seater Fighter

Aviões monomotor
Aviões biplanos
Aviões militares de caça
Aviões produzidos na Alemanha

Siemens-Schuckert D.IV