Die Show Me Love Tour war der Titel zweier Konzerte des russischen Pop-Duos t.A.T.u. im Tokyo Dome in Japan, die am 1. und 2. Dezember 2003 stattfanden. Obwohl es sich lediglich um zwei Konzerte handelte, wurden die Auftritte als Show Me Love Tour beworben, da die beiden Sängerinnen zuvor durch ganz Japan gereist waren und verschiedene Fernsehsendungen und Events besucht hatten. Dies wiederum diente als Promotion für die beiden Konzerte in Tokio zum Jahresende. Trotz halbleerer Konzerthalle handelte es sich um die beiden größten Konzerte in der Bandgeschichte von t.A.T.u., die außerhalb Russlands ansonsten hauptsächlich in Diskotheken, auf Freiflächen und in Konzerthallen spielten. Anders als bei den meisten ihrer anderen Auftritte jener Tage sangen t.A.T.u. während ihrer Konzerte im Tokyo Dome ausschließlich live, Playback kam nicht zum Einsatz. Eine anschließend geplante Show Me Love World Tour, die das Duo unter anderem nach China, Russland und Lateinamerika führen sollte, wurde nach den Tokioter Konzerten abgesagt.

Für die Konzerte im 43.000 Menschen fassenden Tokyo Dome waren bis Anfang November 30.000 Eintrittskarten verkauft worden, obwohl laut Medienberichten mindestens 70.000 nötig gewesen wären um die Konzerte rentabel zu machen. Als Grund für die geringe Nachfrage nannte t.A.T.u.-Sängerin Jelena Katina 2011 in einem Interview das plötzliche Verlassen einer live im japanischen Fernsehen übertragenen Fernsehsendung, zu der t.A.T.u. zuvor eingeladen worden waren. Das japanische Publikum empfand dieses Verhalten als höchst unhöflich, weshalb das Duo trotz fünf Wochen an der japanischen Chartspitze und über 2 Millionen verkaufter Alben die beiden Konzerte nicht restlos ausverkaufen konnte. Letztendlich besuchten etwas mehr als 50.000 Personen die Auftritte, wobei sich die Zuschauerzahl gleichmäßig auf beide Tage verteilte.

Die Kosten für die beiden Konzerte betrugen laut Angaben des Veranstalters rund 500 Millionen Yen, was umgerechnet etwa 5 Millionen US-Dollar entsprach.

Eine technische Besonderheit stellten die fünf 800 Zoll messenden Bildschirme dar, auf denen Nahaufnahmen der beiden Sängerinnen sowie Ausschnitte aus Musikvideos der Band während des Konzertes gezeigt wurden. Die Bildschirme gehören zu den größten jemals bei Live-Konzerten eingesetzten.

Einzelnachweise

T.A.T.u.
Musiktournee 2003

Show Me Love Tour


A'dan Z'ye Seri Katiller Ansiklopedisi (orijinal adıyla The A to Z Encyclopedia of Serial Killers), David Everitt ve Harold Schechter tarafından hazırlanmıştır.

Arka kapak yazısı
Seri cinayet daima insanların merakını cezbetmiştir. İşledikleri korkunç suçlar ve esin kaynağı oldukları kitaplar ve filmlerle seri katiller, sık sık medyada ilgi odağı olmuşlardır. Ancak pek çoğumuzun bildikleri yalnızca bu kitaplara ve filmlere konu olan, çoğunlukla hayal ürünü kahramanlardır. Seri katiller üzerinde önde gelen bir uzman olan Harold Schechter ile David Everitt'in birlikte hazırladıkları bu çalışmayla ilk defa konunun tüm boyutları hakkında bilgi sahibi olabilecek, okuyanın kanını donduran gerçek suç hikâyeleriyle tanışacak, bir insanı seri cinayete, yamyamlığa, hatta vampirliğe kadar götürebilecek sebepleri öğreneceksiniz...

Kurgusal olmayan kitaplar
2004 kitapları
İngilizce kitaplar
Amerikan kitapları

A'dan Z'ye Seri Katiller Ansiklopedisi


Die Petersstraße ist eine der ältesten Straßen in der Innenstadt von Leipzig und ist nach dem Petersviertel mit der ehemaligen Petrikirche benannt. Jahrhundertelang war sie eine Haupt- und Geschäftsstraße für die Leipziger Messe mit Messehöfen, Gasthöfen und Geschäften. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts fielen zahlreiche der alten Bauten in der Straße der Modernisierung der Innenstadt zum Opfer. Heute ist sie eine stark frequentierte Fußgängerzone in 1A-Lage mit Shopping-Center, Kaufhäusern, Geschäften, Gastronomie und Kinos.

Lage und Geschichte

Die Petersstraße ist 347 Meter lang und verbindet den Markt in Nord-Süd-Richtung mit dem Wilhelm-Leuschner-Platz. An ihrem südlichen Ende befanden sich bis 1860 das Peterstor und bis 1886 die namensgebende Peterskirche. Nach Süden am ehemaligen Peterstor findet sie jenseits des Innenstadtrings als Peterssteinweg ihre Fortsetzung. Sie war Bestandteil der Via imperii und zentrale Straße des sie umgebenden Petersviertels.

In der Petersstraße lagen zahlreiche Höfe, die teilweise Durchgänge in die benachbarten Straßen aufwiesen (auf der westlichen Straßenseite zum Thomaskirchhof oder zur Burgstraße, auf der östlichen Straßenseite zum Neumarkt, der bis 1839 »Neuer Neumarkt« hieß).

Seit der Mitte des 19. Jahrhunderts wurde die Straße durch eine Vielzahl von Handels- und Messehäusern geprägt. Insbesondere während der Messen war die Petersstraße im 19. und 20. Jahrhundert stark frequentiert. Der Straßenraum erfuhr einen Maßstabswechsel. Enge Gassenstrukturen erschwerten die Anliefersituation für die Messehäuser. Nach dem Zweiten Weltkrieg erfolgte eine Straßenaufweitung. In diesem Zuge wurde die Petersstraße zunächst in ihrem nördlichen Bereich von 11 auf 19 Meter verbreitert.

Heute ist die Petersstraße auf ihrer gesamten Länge als Fußgängerzone ausgewiesen und ist vor allem eine Einkaufs- und Geschäftsstraße. Mit dem Bau des Hauses, das von Peek und Cloppenburg genutzt wird, wurde die Straßenaufweitung an dieser Stelle wieder rückgängig gemacht. 2019 wurde das Karstadt-Kaufhaus geschlossen. Eine Neueröffnung als Einkaufs-, Büro- und Gastronomiehaus ist für Ende 2023 angekündigt.

2007 und 2008 wurden unter der Petersstraße zwei Tunnelröhren des Citytunnels der Eisenbahn gebohrt. Der Citytunnel wurde 2013 eröffnet und erschließt die Petersstraße von Norden durch die Station Leipzig Markt und von Süden durch die Station Leipzig Wilhelm-Leuschner-Platz.

2017 wurde durch die Leipziger Wasserwerke in der Petersstraße der erste öffentliche Trinkwasserbrunnen in Betrieb genommen, dem seither weitere im Stadtgebiet folgten.

Die Petersstraße ist Bestandteil des jährlich stattfindenden Leipziger Weihnachtsmarkts.

Bebauung auf der Ostseite
Ungerade Hausnummern, ausgehend vom Markt

Petersstraße 1 bis 13, Messehaus am Markt
Die Ecke Petersstraße / Markt war seit dem Ende des 17. Jahrhunderts Standort verschiedener Kaffeehäuser. Seit 1913 steht hier ein Messehaus, seit 1963 das Messehaus am Markt, in dem von 1993 bis zum Umzug auf das neue Messegelände die Leipziger Buchmesse stattfand. Das Gebäude wurde 2004/2005 nach Plänen des Architektenbüros Weis & Volkmann zu einem Geschäftshaus umgebaut, das im Süden Anschluss an das Passagensystem hat.

Petersstraße 15, Messehof
Der bedeutendste Vorgängerbau auf dem Areal war das im Zweiten Weltkrieg zerstörte barocke Stadtpalais Hohmanns Hof, bevor hier zwischen 1949 und 1950 der Messehof als erster städtische Messehausneubau nach dem Krieg errichtet wurde. Heute ist es ein Geschäftshaus mit Ladenpassage, der Messehofpassage, mit Verbindung zur Mädlerpassage.

Petersstraße 17 / 23, Peek & Cloppenburg
Hier befand sich das Haus zur Flora, das bei dem verheerenden Bomberangriff auf Leipzig am 4. Dezember 1943 vollständig ausbrannte, ohne dass es selbst von Bomben getroffen war. 1991 erwarb Peek & Cloppenburg das Areal, das zuvor für Obst und Gemüsemärkte genutzt wurde, und eröffnete 1994 ein Bekleidungshaus mit fünf Etagen. Der Entwurf stammt vom Architekten Charles Moore und seinen Partnern.

Petersstraße 25 / 31, Kaufhaus Karstadt (bis 2019)
Das von 1990 bis 2019 als Karstadt Leipzig geführte Haus wurde 1914 als Warenhaus Althoff eröffnet und firmierte zwischenzeitlich als Freies Kaufhaus und als Centrum Warenhaus Leipzig. Vor 1914 standen das Hôtel de Bavière (1768 erstmals so genannt, ab 1887 Hotel Central) in der Petersstraße 25 sowie der Gasthof Drei Rosen in der Petersstraße 27.

Petersstraße 39 / 41, Stentzlers Hof
1914 ließ der Leipziger Architekt Leopold Stentzler die in seinem Besitz befindlichen Häuser Petersstraße 39 und 41 abreißen, um das Messehaus Stentzlers Hof zu errichten, in dem vor allem Papierwaren ausgestellt wurden. Das Haus wurde von den Erben des Erbauers von 1994 bis 1996 umfassend saniert. Dabei entstand ein überdachter passagenartiger Durchgang von der Petersstraße zum Peterskirchhof.

Petersstraße 43, Ehemaliges Reichsbankgebäude
Das ehemalige Reichsbankgebäude in der Petersstraße 43 wurde nach Abriss der Alten Peterskirche in den Jahren 1885–1887 für die Leipziger Filiale der Zentralnotenbank des Deutschen Reiches im Stil der Neorenaissance errichtet. Nach Nutzung durch weitere Geldinstitute ist das Haus seit 1999 die Heimstatt der Musikschule Leipzig "Johann Sebastian Bach".

Bebauung auf der Westseite
Gerade Hausnummern, ausgehend vom Markt

Ohne Nummer, Curry Cult und Thomaswiese
Vor den Zerstörungen des Zweiten Weltkriegs war die Westseite der Petersstraße ebenso bis zum Markt bebaut, wie es auf der Ostseite heute noch zu erleben ist. Auf dem Grundstück mit der Hausnummer 2 neben der damals schmalen Thomasgasse befand sich das Kaufhaus Steckner mit der zum Thomaskirchhof führenden Steckner-Passage. Ihm schloss sich mit der Hausnummer 4/6 Keysers Kaufhaus an. Während diese beiden Gebäude dem Historismus zuzurechnen waren, folgte mit der Nr. 8 eines der schönsten Jugendstilhäuser Leipzigs, das Kaufhaus der Kofferfirma Mädler. 1973 wurde das gesamte Areal zunächst interimistisch zur Grünfläche umgestaltet. 1997/1998 wurde die Freifläche landschaftsplanerisch gestaltet und der Imbiss Curry Cult geschaffen.

Petersstraße 12 / 14, Haus Marquette
Ebenfalls 1997/98 wurde am Rande der freien Fläche ein 7-geschossiges Wohn- und Geschäftshaus, das Haus Marquette errichtet (Hauptmieter: Hugendubel).

Petersstraße 16/18/22
Dies sind drei sanierte Geschäftshäuser aus der Zeit um 1910, zumeist im Reformstil mit Anklängen des Jugendstils. Obwohl ihre Fronten nur zwischen etwa acht und elf Meter breit sind, tragen sie wesentlich zum Gesamterscheinungsbild der Straße bei.

Petersstraße 20, Petershof
Der Petershof erstreckt sich zwischen der Petersstraße, dem Sporergäßchen, der Burgstraße und dem Thomaskirchhof. Er wurde von 1927 bis 1929 nach Plänen des Leipziger Architekten Alfred Liebig (1878–1952) als Messehaus errichtet, beherbergte bis 2003 auch das Kino Capitol und wurde 2004/05 zu einem Wohn- und Geschäftshaus umgebaut.

Petersstraße 24,  Zum Grönländer
Das Geschäftshaus mit dem Namen "Zum Grönländer" stammt aus dem 18. Jahrhundert. Nach seiner Errichtung hieß es Haugks Haus. Ein Mitglied der Familie von Haugk geriet in Grönland in Seenot, wurde aber von einem sich in einem Kajak nähernden Eskimo in eine sichere Bucht geleitet. 1885 wurde am Haus ein Relief angebracht, das daran erinnern soll. Als es 1908 Messehaus wurde, erhielt es offiziell seinen neuen Namen. Es wurde 1992 bis 1994 sorgfältig saniert und wird seitdem als Geschäftshaus genutzt.

Petersstraße 26, Concentra-Haus
Das Concentra-Haus, in dem sich heute ein Bekleidungsfilialgeschäft befindet, wurde 1920 als Messehaus errichtet. Das Vorgängergebäude kam 1836 in den Besitz des Kaufmanns Adolf Heinrich Schletter (1793–1853) und wurde "Schletterhaus" genannt. Schletter, einer der Stifter des Museums der bildende Künste, vererbte es 1853 der Stadt, die es 1863 zugunsten der Schletter'schen Stiftung verkaufte.

Petersstraße 32 / 34, Drei Könige
1680 befand sich hier ein Gasthof "Zu den drei Königen". Der Name hat sich über die Jahrhunderte erhalten, auch als 1915 zwei nebeneinander liegende Häuser abgerissen wurden, um Platz für ein Messehaus zu schaffen. Über 70 Jahre war hier das Zentrum der Schuhmesse. Nach 1990 wurde das Messehaus zu einem Bürohaus umgebaut.

Petersstraße 36, Petersbogen
Von 1999 bis 2001 wurde der neue Baukomplex Petersbogen mit einer geschwungenen Passage zwischen Petersstraße und Schloßgasse errichtet. Die Liegenschaft hat eine abwechslungsreiche Geschichte hinter sich, gehörte im 15. Jahrhundert der Universität, wurde vom Landesherren beschlagnahmt, gehörte dann wieder der Universität und wurde 1919 zu einem Messepalast umgebaut, der beim Bombenangriff anm 4. Dezember 1943 zerstört wurde. Im heutigen Baukomplex wird ein Teil von der Universität als Juridicum genutzt. Außerdem befinden sich hier Geschäfte, das Multiplexkino Cinestar und ein Spielcacino.

Petersstraße 48, Klingerhaus
Der Seifen- und Parfümeriefabrikant Heinrich Louis Klinger (1816–1896), Vater des Malers Max Klinger (1857–1920), erwarb hier im 19. Jahrhundert mehrere Gebäude, die er 1887 abreißen und an deren Stelle er nach Plänen des Leipziger Architekten Arwed Roßbach (1844–1902) einen repräsentativen Neubau im Stil der Neorenaissance errichten ließ. Seit 1905 trägt das Gebäude als Klingerhaus den Namen der Besitzerfamilie.

Markgrafenstraße 2, Merkurhaus
Das Merkurhaus, das den Eingang der Petersstraße markiert, hat als Adresse Markgrafenstraße, die hier mit der Schillerstraße und der Petersstraße zusammentrifft. Der Name des 1936–1937 errichteten Hauses nimmt Bezug auf den Vorgängerbau, das Kaufhaus Polich, auf dem eine Merkurstatue stand. Der Vorgängerbau befand sich im jüdischen Eigentum, das von den Nationalsozialisten zwangsarisiert wurde. Nach Nutzungen durch Messe und Wissenschaftseinrichtungen ist das Haus seit 1991 wieder ein Geschäftshaus.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Leipzig-Zentrum
 Liste der Leipziger Passagen

Literatur

 Wolfgang Hocquél: Die Leipziger Passagen & Höfe. Architektur von europäischem Rang. Sax-Verlag, Beucha / Markkleeberg 2011, ISBN 978-3-86729-087-6

 Sebastian Ringel: Wie Leipzigs Innenstadt verschwunden ist. 150 verlorene Bauten aus 150 Jahren, edition überland, Leipzig 2019, ISBN 978-3-948049-00-3, S. 22, 31, 34, 35, 37, 41, 88, 92, 102, 106, 141, 143, 152, 160 und 213
 Ernst Müller: Die Häusernamen von Alt-Leipzig. (Schriften des Vereins für die Geschichte Leipzigs, 15. Band). Leipzig 1931, Reprint Ferdinand Hirt 1990, ISBN 3-7470-0001-0, S. 56–61

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in Leipzig
Straße in Europa
Fußverkehr (Leipzig)
Fußgängerzone in Leipzig

Petersstraße (Leipzig)


Virelai (af oldfransk virer, "dreje" eller "bøje") er en danse- og kærlighedssangform fra middelalderen. Fra omkring 1450 blev virelai også brugt om en digtform uden musik.

Ved siden af ballade og rondeau var virelai en af de tre formes fixes ("faste former") i oldfransk lyrik. Formen er ganske fri, da strofernes antal og længde ikke var fastlagt, men oftest var det bare to rim.

Fra 1200- til 1400-tallet var virelai en af de mest brugte sangformer. Guillaume de Machaut var en af mestrene, og 33 af hans virelais er bevaret. En af de ældste kendte virelais er af Jehannot de Lescurel (død 1304), mens Guillaume Dufay (død 1474) er af de sidste som skrev virelais.

Den spanske villancico er pendant til virelai.

Eksempel
Douce Dame Jolie af Guillaume de Machaut

Douce dame jolie,
Pour dieu ne pensés mie
Que nulle ait signorie
Seur moy fors vous seulement.

Qu'adès sans tricherie
Chierie
Vous ay et humblement
Tous les jours de ma vie
Servie
Sans villain pensement.
Helas! et je mendie
D'esperance et d'aïe;
Dont ma joie est fenie,
Se pité ne vous en prent.

Douce dame jolie,
Pour dieu ne pensés mie
Que nulle ait signorie
Seur moy fors vous seulement.

Se også
 Virelai - dansk musikgruppe

Kompositionsformer
Middelalderens kultur

Virelai (musik)


توقع حالة الطقس أو التنبؤ بحالة الطقس: هو تطبيق العلم والتقنية، لمعرفة حالة الغلاف الجوي مقت لاحق بالنسبة لموقع معين. منذ آلاف السنين حاول الإنسان أن يتنبأ بحالة الطقس وفي بعض الحضارات استخدم علم النجوم والفلك لهذا الغرض.
أنشأ أول مركز رسمي خاص بالأرصاد والتنبؤات الجوية في القرن التاسع عشر. للتنبؤ بحالة الطقس بالنسبة لمكان معين؛ أولا، يجب الإحاطة التامة بالحالة الجوية في الوقت الراهن- الحالة الحاضرة للجو- للعوامل الجوية (درجة الحرارة والرطوبة وسرعة واتجاه الرياح والضغط الجوي وغيرها)، ثانيا، وأن يكون على دراية تامة بالقوانين الطبيعية المتحكمة بتغيرات الأحوال الجوية.

التنوع في مجالات استخدام التنبؤات الجوية لا يحصى، كالتحذيرات الجوية؛ لأنها تحمي تقلل من الخسائر المادية في الأرواح والممتلكات. التنبؤات الجوية التي تتركز على معرفة درجة الحرارة واحتمال هطول الأمطار ضرورية في المجال الزراعي وبالتالي على التجار داخل أسواق السلع الأساسية، توقعات درجات الحرارة تستخدم بواسطة شركات المرافق العامة لتقدير الطلب على مدى الأيام المقبلة.
أحد الاستخدامات الشائعة لتوقع حالة الطقس هي تحديد الملابس المناسبة ليوم معين؛ بما أن الأنشطة في الطلق قد تتقلص بسبب الأمطار الغزيرة أوالثلوج أوالرياح أوالبرد، لذلك يمكن استخدام التنبؤات الجوية لوضع خطة لمواعيد وأماكن الأنشطة المختلفة خلال تلك الظروف الجوية.

تاريخيا
في عام 650 قبل الميلاد كان البابليون يتوقعون حالة الطقس بالنظر لتشكيلات السحب والغيوم في السماء، كما استخدموا علم الفلك والنجوم. في حوالي عام 340 ق م وصف أرسطو الأنماط الجوية في كتابه دراسة الجو Meteorologica. لاحقا ألف ثيوفراستوس كتابا عن التنبؤات الجوية أسماه كتاب الدلائل Signs. في حضارات الشرق وجد أن التنبؤ الجوي في التراث الشعبي الصيني يمتد منذ عام 300 قبل الميلاد. ولايقل إسهام المسلمين في علم الأرصاد الجوية عموما وفي التنبؤ الجوي خصوصا عن غيرها من العلوم التي برع فيها المسلمون، ومنهم ابن وحشية الذي ناقش في كتابه الفلاحة النبطية في عام 904 التنبؤ بالتغير في حالة الطقس والاستدلال عليها بواسطة علم الفلك وتوقع هطول الأمطار من ملاحظة المراحل القمرية ودلالات حركة.
طرق التنبؤات الجوية في الحضارات القديمة اعتمدت غالبا على ملاحظة أنماط الأحداث الجوية وتمييزها. على سبيل المثال عندما يكون لون السماء وقت الغروب أحمر، فإن اليوم التالي غالبا ما يكون صحو ومشمس. هذه الخبرة تراكمت عبر أجيال عديدة لتنتج معتقدات تقليدية للتنبؤ بالطقس. بالرغم من ذلك، لم يتم إثبات صحة جميع تلك المعتقدات ومعظمها لا يستند على اختبارات إحصائية دقيقة.
في عام 1835 اخترعت آلة البرق الكهربائية (التلغراف Telegraph)، وبذلك انطلق عهد التنبؤات الجوية الحديثة. حيث أنه قبل هذا الحدث لم يكن من الممكن نقل المعلومات عن الطقس الحالي بوسيلة أسرع من القطار البخاري. يسراستخدام آلة البرق الكهربائية نقل التقارير الجوية عن حالة الطقس من مناطق شاسعة لتصل بشكل فوري تقريبا - ثوان معدودة- وذلك في أواخر عام 1840.
من أهم الشخصيات التي كان لها الفضل في نشأ علم التنبؤات الجوية، فرانسيس بيفورت (وضع مقياس بيفورت) والبرتغالي روبرت فرتزروي FitzRoy (قام بتطوير مقياس فرتزروي للضغط الجوي "فرتزروي بارومتر").
كانا من الرجال ذوي النفوذ في البحرية البريطانية والدوائر الحكومية، وعلى الرغم من سخرية الصحافة في ذلك الوقت، حصلت أعمالهما على القبول العلمي وتم اعتمادها في البحرية الملكية. وبذلك وضعت اللبنة الأساسية لعلم التنبؤات الجوية الحالية.
تطور علم الأرصاد الجوية بشكل مذهل خلال القرن العشرين. في عام 1922 اقترح لويس فري رتشاردسون إمكانية التنبؤات الجوية العددية، بواسطة الحاسبات الآلية الضخمة Supercomputer -لم تكن موجودة في ذلك الوقت- التي تقوم بعمليات حسابية معقدة جدا لإنتاج نماذج التنبؤات قبل وقوع الأحداث الجوية. في حين أن الاستخدام الفعلي للتنبؤات الجوية العددية عام 1955، ساعد على ذلك التطور الكبير في مجال برمجة الحاسبات الآلية.

كيف تنتج النماذج العددية التنبؤات الجوية ؟

جمع البيانات
المشاهدات الجوية السطحية (على مستوى سطح البحر) للضغط الجوي ودرجة حرارة الهواء وسرعة واتجاه الرياح والرطوبة والتهطال تم تسجيلها قريبا من مستوى سطح الأرض بواسطة مراقبين جويين مدربين ومحطات آلية والعوامات.
تقوم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية WMO-World Meteorological Organization بتقييم الأدوات والاختبارات الخاصة بالمشاهدات الجوية والأوقات المناسبة لها والتي تطبق على مستوى العالم. ترسل المحطات تقارير طقسية كل ساعة METAR أو كل ست ساعات SYNOP.
قياسات درجة الحرارة والرطوبة والرياح فوق مستوى سطح البحر تتم بواسطة المسبار اللاسلكي في البالونات الرصدية. في السنوات الأخيرة أصبحت القياسات الرصدية فوق سطح البحر ترسل بواسطة الطائرات التجارية من خلال نظام نقل المعلومات الرصدية في الطائرات لتستخدم في إنشاء نماذج التنبؤات العددية.
أسهمت الأقمار الصناعية إسهاما فعالا منذ أن دخلت مجال الأرصاد الجوية في عام 1960،حيث تم في ذلك العام إطلاق أول قمر صناعي للرصد الجوي، هو القمر الأمريكي تيروس-1 (Tiros-1) ،وتبعه إطلاق العديد من الأقمارالأمريكية والسوفيتية والأوروبية وغيرها، وأصبحت الأقمارالصناعية الرصدية إحدى أهم الأساليب الحديثة التي مكنت من تحديد الكثير من الخصائص الجوية العلوية والسطحية (أجناس السحب وأنواعها، اتجاه الرياح وسرعتها، درجة حرارة السطح... إلخ) ،كما أن البيانات التي ترسلها تشمل معظم أجزاء الكرة الأرضية. لمتابعة تطورالمنخفضات الجبهية يستخدم الرصديون صور الضوء المرئي (Visible Light Images) ،كما أن جزء من هذه المعلومات تستخدم في نماذج التنبؤات الجوية العددية، بينما توفر صور الأشعة تحت الحمراء (IR) معلومات عن درجة الحرارة على سطح الأرض وقمم السحب.

يمكن تتبع حركة السحب خلال فترة زمنية لمعرفة اتجاه وسرعة الرياح. الأقمار الصناعية القطبية المدار، والثابتة تقوم بجمع بيانات درجة الحرارة، والرطوبة في الجو العلوي (مستويات ضغط مختلفة في عمق الغلاف الجوي) وتتم مقارنتها مع بيانات مماثلة من المسبار اللاسلكي (Radiosonde)، حيث أن بيانات الأقمار الصناعية لها ميزة التغطية العالمية، ولكن بدقة وجودة أقل.
الرادارات الرصدية توفر معلومات عن مكان وكثافة الأمطار، تستخدم تلك المعلومات في تقدير كمية المياه المتجمعة على مدى الزمن. بالإضافة إلى إمكانية تحديد اتجاه وسرعة الرياح السطحية والعلوية بواسطة رادار دوبلرالطقسي النبضي Pulse Doppler Weather Radar.
تنبؤات الطقس الحديثة أسهمت في عمليات الإجلاء في الوقت المناسب وبذلك ساعدت في إنقاذ الأرواح والممتلكات.

تحليل البيانات
خلال عملية تحليل البيانات تستخدم المعلومات التي تم جمعها من الرصدات الجوية
بالتزامن مع نموذج التنبؤات العددي الأحدث بالنسبة لوقت تسجيل الرصدات الجوية حيث أنها تتضمن معلومات عن الرصدات الجوية في الوقت السابق. يتم استخدام ما سبق في وضع نماذج ثلاثية الأبعاد تمثل درجة الحرارة، والرطوبة، والرياح تسمى التحليل الرصدي، وهو تقييم النموذج للحالة الجوية في الوقت الحالي.

التنبؤات الجوية العددية
نماذج التنبؤات الجوية العددية عبارة عن محاكاة الحاسوب لتغيرات الغلاف الجوي.
وذلك بواسطة استخدام التحليل الرصدي (البيانات التي تم تحليلها) كنقطة بداية للنموذج ومن ثم تطبق معادلات الفيزياء وحركة الموائع لمعرفة ما ستؤول إليه حالة الطقس في الفترة المقبلة من الزمن. تلك المعادلات من الصعوبة والتعقيد بحيث أنها تتطلب أجهزة حاسوب فائقة (Super Computers) لتحليل تغير الحالة الفيزيائية للموائع بمرور الزمن. المخرجات من هذه المرحلة توفراللبنة الأساسية للتنبؤات الجوية.

التقنيات

الاستمرار(الثبات)
أبسط طرق التنبؤات الجوية، هي التنبؤ بحالة الطقس لليوم التالي بناء على الظروف الجوية الحالية (استمرار الحالة الجوية، اليوم = غدا). يمكن تطبيق هذه الطريقة للتنبؤ عند استقرارالحالة الجوية، كفصل الصيف في العروض المدارية. هذه الطريقة للتنبؤ تعتمد بشكل كبير على استقرار الطقس، ويمكن أن تكون مفيدة للتنبؤات القريبة.

استخدام مقياس الضغط الجوي(البارومتر)
استخدم الضغط الجوي والتغير في الضغط الجوي منذ أواخرالقرن التاسع عشر، كلما زاد التغير في الضغط الجوي (وخصوصا عندما يزيد عن 3.5 هيكتوباسكال)
كلما زاد احتمال تغير حالة الطقس. إذا هبط الضغط الجوي بسرعة، دل ذلك على منخفض جوي وارتفاع فرص هطول الأمطار. كما أن ارتفاع الضغط الجوي السريع يصاحب تحسن حالة الطقس واستقراره.

النظر إلى السماء
إلى جانب استخدام تغيرالضغط الجوي اعتبرت مراقبة الظروف الجوية إحدى أهم العناصر الجوية المستخدمة في التنبؤ الجوي في المناطق الجبلية، سمك غطاء السحب أو تواجد السحب ذات القمم المرتفعة يشير إلى احتمال هطول الأمطار في المستقبل القريب. تكون الضباب في الصباح الباكر يدل على جو صحو بقية اليوم، كما أن الظروف المواتية لهطول الأمطار مثل الرياح أوتشكل السحب تحول دون تكون الضباب.
قدوم العواصف الرعدية يمكن أن يشيرإلى اقتراب الجبهة الباردة. السماء الخالية من السحب تدل على جو صحو في المستقبل القريب. إن استخدام هذه الطريقة في التنبؤ الجوي أدى إلى خبرات (تقاليد) رصدية متنوعة (Weather Lore)على مر القرون.

التنبؤ القصير المدى
هو التنبؤ بحالة الطقس للست ساعات القادمة، خلال هذا المدى الزمني بالإمكان التنبؤ بالأمطار المتوسطة المتفرقة والعواصف الرعدية بدقة بالإضافة إلى إمكانية التنبؤ بالحالة الجوية في نطاق زمني ضيق – لايمكن استخدام نماذج التنبؤات العددية-.
باستخدام أحدث صورالرادار والأقمار الصناعية وتقارير المشاهدات الطقسية الحالية سوف يكون بإمكان شخص مؤهل أن يقوم بتحليل هذه البيانات وتوقع حالة الطقس لبضع ساعات لاحقة.

أهم الخطوات
 الملاحظة الشخصية للطقس
 تحليل الخرائط السينوبية (السطحية والعلوية)

مراحل التنبؤ
 إعداد خرائط التنبؤ، حركة المظاهر الجوية وتطورها
 تحليل الخرائط؛ لتحديد الحالة الجوية المتوقعة

استخدام التنبؤات العددية
في الماضي كان المتنبؤن الجويون مسؤولون عن إنتاج تنبؤ جوي شامل اعتمادا على المشاهدات الطقسية المتوفرة. في الوقت الحاضر أصبح الأمر يقتصرعلى اختيار نموذج استنادا إلى عناصرمختلفة، مثل عيوب النموذج (نسبة الخطأ) والكفاءة.
للتقليل من نسبة الخطأ في النماذج العددية، يعتمد المتنبئ على سلسلة خرائط الطقس السابقة حتى يلاحظ ويحدد التغير المتتابع لحالة الطقس حيث أنه لا يتغير بصورة عشوائية.
يقوم المتنبئ بترجمة بيانات النماذج العددية إلى تنبؤات جوية يستوعبها الشخص غير المتخصص. يمكن أن يستخدم المتنبئ المعرفة بالتأثيرات المحلية التي قد تكون بسيطة جدا كي يلاحظها النموذج، ليضيف معلومات أكثر دقة للتنبؤات الجوية.
لكن مع تنامي دقة النماذج العددية؛ يتقلص دورالعنصرالبشري في بعض مراحل إنشاء النماذج العددية، وبالرغم من ذلك ما زالت هناك حاجة لتدخل الإنسان.

تقنية التشابه
هي طريقة معقدة لإنشاء تنبؤ جوي، تتطلب سلسلة من خرائط الطقس السابقة، حتى يمكن معرفة مدى تسارع حركة بعض الظواهر الجوية الرئيسة الفعالة ووجهتها. هذه الطريقة في التنبؤ لا تستخدم غالبا؛ لأنه من النادر الحصول على تطابق بين أي نموذجين من الطقس.
وهي طريقة مفيدة لمراقبة الهطول على المحيطات، وأيضا في التنبؤ بنسبة وكمية الهطول في المستقبل، تستخدم تقنية مماثلة في التنبؤات الجوية متوسطة المدى، مثالا على ذلك ظاهرة النينو.
مع أن نموذج التنبؤات يتوقع تفاصيل الطقس بشكل تسلسلي، إلا أن الأخطاء في النموذج أمر حتمي؛ وذلك يعود إلى عدم استقرار الغلاف الجوي وعدم دقة البيانات الأولية.

مجموعة التنبؤ
على الرغم من أن نموذج التنبؤات يتوقع ملامح تطور [[الطقس في المستقبل البعيد، إلا أنه لا مفر من الأخطاء في التوقعات، التي سوف تستمر في النمو لا محالة مع مرور الوقت بسبب الطبيعة العشوائية للغلاف الجوي، وعدم دقة بعض الملاحظات الأولية. التفاصيل التي يمكن التنبؤ بها تصبح أقل بمرور الزمن، مع ا زدياد أخطاء النموذج. لذلك إذا لم يتم تقليص نسبة الخطأ في النموذج، فإنه يصل إلى نقطة تصبح فيها نسبة الخطأ كبيرة لدرجة أن التوقعات لاتتناسب مع الحالة الراهنة للغلاف الجوي.
مع ذلك، النظر في نموذج واحد من التوقعات (مثلا الساعة 058)، ليس مؤشر على صحة التوقعات. مجموعة التنبؤات تتطلب إنتاج العديد من التوقعات لتعكس الشكوك الأولية في حالة الغلاف الجوي (يعود ذلك إلى أخطاء في المشاهدات، وعدم أخذ عينات كافية). عدم دقة التوقعات، يمكن أن يتم تقييمه من جانب مجموعة من التوقعات لفترات زمنية مختلفة.
المجموعات أو المراكز التي تقوم بعمل تقارير التنبؤات الجوية، تستخدم بصورة متزايدة عمليات التنبؤ بالطقس (على سبيل المثال، في المركز الأوروبي للتنبؤات الجوية المتوسطة المدى (ECMWF)، والمركز الوطني للتنبؤات البيئية (NCEP)، والمركزالكندي للتنبؤ.

معظم المستفيدين من التوقعات الطقسية هم من أفراد الجمهور. العواصف الرعدية يمكن أن تسبب الرياح الشديدة الصواعق الخطرة التي يمكن أن تؤدي إلى وفيات، وانقطاع التيار الكهربائي، إلى جانب الأضرارالمتفاوتة التي تسببها حبات البرد على نطاق واسع. الثلوج أوالأمطارالغزيرة يمكن أن تسبب توقف النشاط التجاري وطرق النقل والمواصلات، كما تسبب الفيضانات في الأراضي المنخفضة أضرارا مشابهة. موجات الحرارة أوالبرودة المفرطة يمكن أن تسبب اعتلالا في الصحة، أو الموت، للأشخاص في حالة عدم توفرالمرافق اللازمة، وحالات الجفاف يمكن أن تؤثر في استخدام المياه، وتدمير الغطاء النباتي.
تلجأ العديد من الدول إلى توظيف الوكالات الحكومية لتزويد الجمهور بالتنبؤات، والمشاهدات، وتحذيرات، والإرشادات من أجل حماية الأرواح والممتلكات والمحافظة على المصالح التجارية. معرفة ما هي الغاية من احتياجات المستخدمين من التنبؤات الجوية، يجب أن تؤخذ في الاعتبار لتقديم معلومات مفيدة ومفهومة. من المنافذ التقليدية الرئيسة لعرض توقعات الطقس للجمهور، الصحيفة، والتلفاز، والإذاعة. حاليا تستخدم الشبكة العنكبوتية العالمية؛ بسبب الكمية الهائلة من المعلومات التي يمكن الاطلاع عليها. وعلى
كل حال، فإن هذه المنافذ تقوم بتحديث التنبؤات يوميا عن طريق المراكز والهيئات المختصة.

الاستخدامات الشائعة

التحذيرات والإنذارات الخاصة بالظروف الجوية الخطرة
الجزء المهم من التنبؤ الجوي الحديث هو الإنذار والتحذير في الأحوال الجوية الخطرة، وهو من ضمن الخدمات التي تقدمها المراكزالرصدية في حال توقع أحوال جوية صعبة، كإجراء احترازي للحفاظ على الأرواح والممتلكات. من التحذيرات الشائعة للأحوال الخطرة، التحذير من العواصف الرعدية القوية والأعاصير.
أنواع أخرى من التحذيرات تشمل الطقس الشتوي، والرياح القوية، والفيضانات، والأعاصير، والضباب. يتم بث التحذيرات والتنبيهات الخاصة بالطقس في وسائل الإعلام، بما في ذلك الإذاعة، وذلك باستخدام أنظمة الطوارئ كنظام إنذار، والذي يقسم إلى عدة برامج.

حركة الطيران
بما أن صناعة الطيران حساسة بوجه خاص لأحوال الطقس؛ فإن دقة التنبؤات الجوية تعتبر أمرا ضروريا للغاية. الضباب أو بعض السحب المنخفضة الاستثنائية؛ قد تمنع هبوط أو إقلاع العديد من الطائرات، بالإضافة إلى المطبات الهوائية والجليد التي تؤثر سلبيا على حركة الطيران. العواصف الرعدية تعتبر مشكلة لجميع الطائرات؛ بسبب المطبات الهوائية العنيفة التي تنشأ من التيارات الصاعدة وتدفق الهواء.
الجليد-الذي يتكون على جسم الطائرة بسبب الأمطار الغزيرة-، وحبات البرد Hail الكبيرة، والرياح القوية، والبرق، جميعها يمكن أن تسبب أضرارا جسيمة للطائرة خلال وجودها في الجو.
الرماد البركاني أيضا، أحد العقبات التي يواجهها الطيران، حيث يمكن أن يضعف قدرة المحرك. من جهة أخرى تستفيد الطائرات من التيار النفاث Stream Jet من أجل تقليل استهلاك الوقود. يقوم طاقم الطائرة-قبل الإقلاع- بالإطلاع على الأوضاع المحتملة خلال الرحلة. وبالإضافة إلى ذلك، غالبا، معظم المطارات تستخدم المدارج بطريقة يمكن منها الاستفادة من الرياح المقابلة headwind، وبالتالي تقليل المسافة اللازمة لإقلاع الطائرة، ويقضي على قوة الرياح المتعامدة CrossWind

البحرية
إن اتجاه وسرعة الرياح وتواترها، قد تكون سببا في تقليص النشاطات التجارية والترفيهية المرتبطة بالمسطحات والمجاري المائية التجارية بشكل كبير، من خلال المد والجزر، وسقوط الأمطار. كل هذه العوامل يمكن أن تؤثر على سلامة النقل البحري. وبناء على ذلك، وضعت مجموعة من الرموز-الشفرات-؛ من أجل إيصال التنبؤات الطقسية للبحرية-الخاصة بالمجال البحري- عبر الإذاعة، وعلى سبيل المثال MAFOR (التنبؤات البحرية). بينما يتم استقبال تقاريرالتنبؤات الجوية في عرض البحر بواسطة RTTY، وNavtex، وRadiofax.

الزراعة
يعتمد المزارعون على التنبؤات الجوية لتحديد ما يتعين القيام به في أي يوم معين. على سبيل المثال، تجفيف العلف غير ممكن عمليا إلا في الطقس الجاف. فترات الجفاف الطويلة يمكن أن تدمر القطن والقمح والذرة والمحاصيل الأخرى. في حين أن محاصيل الذرة المجففة- التي دمرها الجفاف- يمكن استخدامها بديلا لتغذية الماشية في شكل العلف. الصقيع يسبب دمارا في كل المحاصيل خلال فصلي الربيع والخريف. على سبيل المثال، تعرض أشجار الخوخ –التي تزدهر في الربيع- للصقيع، يدمر محاصيل الخوخ. أيضا، بساتين البرتقال يمكن أن تتعرض لضرر كبير خلال الصقيع وانخفاض درجة الحرارة، بغض النظر عن التوقيت.

شركات المرافق العامة
شركات الكهرباء والغاز تعتمد على التنبؤات الجوية لتوقع معدل الاستهلاك الذي يمكن أن يتأثر بقوة بحالة الطقس. يستخدمونها لمعرفة درجة الحرارة التي من خلالها يمكن تحديد نسبة استخدام التدفئة أوالتبريد. هذه الكميات تستند إلى متوسط درجة الحرارة اليومي 65 فهرنهايت (18 مئوية). انخفاض درجات الحرارة، يزيد نسبة استخدام التدفئة اليومية (واحدة لكل درجة فهرنهايت)، في حين أن ارتفاع درجات الحرارة، يزيد نسبة استخدام التبريد يوميا.
في فصل الشتاء، الجو الشديد البرودة يمكن أن يسبب زيادة في الطلب على التدفئة. وبالمثل، في الصيف، فإن الزيادة في الطلب تكون مرتبطة مع زيادة استخدام أنظمة تكييف الهواء في الطقس الحار. من خلال توقع زيادة في الطلب، فإن شركات المرافق العامة، قادرة على شراء لوازم إضافية من الغاز الطبيعي والكهرباء، قبل ارتفاع الأسعار، أو كما في بعض الظروف، تكون الإمدادات مقيدة من خلال استخدام الكهرباء، وانقطاع التيار الكهربائي. وشركات المرافق العامة شركات الكهرباء والغاز تعتمد على التنبؤات الجوية لتوقع معدل الاستهلاك الذي يمكن أن يتأثر بقوة بحالة الطقس. يستخدمونها لمعرفة درجة الحرارة التي من خلالها يمكن تحديد نسبة استخدام التدفئة أوالتبريد.
هذه الكميات تستند إلى متوسط درجة الحرارة اليومي 65 فهرنهايت (18 مئوية). انخفاض درجات الحرارة، يزيد نسبة استخدام التدفئة اليومية (واحدة لكل درجة فهرنهايت)، في حين أن ارتفاع درجات الحرارة، يزيد نسبة استخدام التبريد يوميا. في فصل الشتاء، الجو الشديد البرودة يمكن أن يسبب زيادة في الطلب على التدفئة. وبالمثل، في الصيف، فإن الزيادة في الطلب تكون مرتبطة مع زيادة استخدام أنظمة تكييف الهواء في الطقس الحار. من خلال توقع زيادة في الطلب، فإن شركات المرافق العامة، قادرة على شراء لوازم إضافية من الغاز الطبيعي والكهرباء، قبل ارتفاع الأسعار، أو كما في بعض الظروف، تكون الإمدادات مقيدة من خلال استخدام الكهرباء، وانقطاع التيار الكهربائي.

القطاع الخاص
يزداد عدد الشركات التي تقوم بدفع رسوم للحصول على تقارير التنبؤات الطقسية التي تناسب احتياجاتهم، حتى يتمكنوا من زيادة أرباحهم أو تجنب خسائر كبيرة. على سبيل المثال، سلاسل المتاجر الكبرى يمكن أن تغير المخزونات على الأرفف تحسبا للعادات المختلفة في الانفاق الاستهلاكي في مختلف الأحوال الجوية. ويمكن استخدام الارصاد الجوية للاستثمار في سوق السلع الأساسية، مثل العقود الآجلة في البرتقال والذرة وفول الصويا والنفط.

التطبيقات العسكرية
على غرار القطاع الخاص، يقوم متنبؤ الارصاد الجوية العسكرية بعرض أحوال الطقس للمجتمع العسكري في الحرب أو السلم. التنبؤات الجوية تقدم قبل التحليق وخلال الطيران - ملخصات للطيارين- توفر حماية وقائية للموارد، والخدمات المنشآت العسكرية.

مراجع

 Weather Forecasting
 علي حسن موسى. كتاب الرصد والتنبؤ الجوي. دار دمشق 1986 ط1
 علي حسن موسى. كتاب المناخ والأرصاد الجوية. جامعة دمشق 1991 ط1

وصلات خارجية

أخبار
إذاعة
التنبؤ بالطقس
توقع جوي
سماء
صحافة حسب المجال
علم الأرصاد الجوية

توقع جوي


An Juncus echinocephalus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henrik Balslev. An Juncus echinocephalus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus echinocephalus


Sınıfbirim (Fransızca: classème), üreysel anlambirimcik toplamına denir.

Sınıfbirim, temel anlamın bir kısmını oluşturan zorunlu ve ayırt edici anlambirimciktir. Bir anlambirimcik demetinin üreysel anlambirimcik grubu sınıfbirimi oluşturur. Sınıfbirim, anlambirimcik demetinin üreysel (Fransızca: générique) ve değişmez anlambirimcikler grubunu belirtir.

Sınıfbirimler, temel anlamın belli bir kısmını oluşturan zorunlu ve ayırt edici anlambirimciklerdir. Kavrambirim (Fr.: sémantème) olgusu gibi, sınıfbirim de düz anlamla (ya da mantıksal tanımlama ile içlemle) ilgilidir. Kavrambirim de sınıfbirim de sözcükle ya da anlambirimle (Fransızca: monème) tanımlanır. Bir sözlükte, sınıfbirim anlambirimcik çözümlemesinden ayrılamaz. Sözlük birim ve sınıfbirim düzanlam düzlemiyle ilgilidir, her ikisi de sözcük ya da anlambirim tarafından betimlenir.

Üreysel anlambirimcik topluluğu anlamındaki sınıfbirim (örneğin sandalye, koltuk, kanepe, vb.), /canlı değil/ /sert maddeden/ ve /sayılabilir/ gibi anlambirimciklerden oluşacaktır.

Dilbilim

Sınıfbirim


Fawzia Yusuf Haji Adam (em , ) é uma política da etnia somali. De 4 de novembro de 2012 a 17 de janeiro de 2014, ela atuou como Ministra das Relações Exteriores e Vice-Primeira-Ministra da Somália.

Carreira

Compromisso
Em 4 de novembro de 2012, Fawzia Adam foi nomeada Ministra das Relações Exteriores e vice-primeira-ministra da Somália pelo primeiro-ministro Abdi Farah Shirdon. Ela é a primeira mulher a ser selecionada para esse cargo.

Recuperação de ativos
Em novembro de 2012, as autoridades federais da Somália emitiram um pedido oficial ao Conselho de Segurança das Nações Unidas para assistência na recuperação de ativos e fundos públicos que estavam sendo mantidos no exterior. As propriedades estatais foram congeladas por administrações, instituições e empresas estrangeiras após o colapso do governo central da Somália, em 1991, a fim de impedir o uso não autorizado. Em janeiro de 2013, Fawzia Adam e outros membros do Gabinete reconstituído da Somália iniciaram uma avaliação formal e um processo de recuperação dos ativos nacionais somalis, que incluem navios e aviões que se acredita estarem na Itália, na Alemanha e no Iêmen.

Memorando de Entendimento
No final de maio de 2013, Fawzia Adam e o Ministro das Relações Exteriores dos Emirados Árabes Unidos, Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan, assinaram um Memorando de Entendimento sobre cooperação bilateral. O acordo restabelece laços diplomáticos formais entre a Somália e os Emirados Árabes Unidos, e também se concentra nos setores político, de segurança, econômico, de investimento e desenvolvimento. Além disso, o governo dos Emirados anunciou que reabriria sua Embaixada em Mogadíscio, capital da Somália.

Acordo de cooperação
Em agosto de 2013, após uma reunião com o vice-primeiro-ministro chinês, Wang Yang, Fawzia Adam anunciou que as autoridades somalis esperavam uma cooperação com o governo chinês nos setores de energia, infraestrutura, segurança nacional e agricultura, entre outros. Wang também elogiou a tradicional amizade entre as duas nações e reafirmou o compromisso da China com o processo de paz da Somália. Em setembro de 2013, ambos os governos assinaram um acordo de cooperação oficial em Mogadíscio como parte de um plano de recuperação nacional de cinco anos na Somália. Pelo pacto as autoridades chinesas reconstruirão vários marcos de infraestrutura importantes na capital da Somália e em outros lugares, incluindo o Teatro Nacional, um hospital e o Estádio de Mogadíscio. Além disso, o embaixador chinês Liu Guangyoun indicou que a China reabriria sua Embaixada em Mogadíscio, em um terreno doado pelo governo da Somália para esse fim.

Fim do termo
O mandato de Fawzia Adam como Ministra das Relações Exteriores e vice-primeira-ministra da Somália terminou em 17 de janeiro de 2014, quando o novo primeiro-ministro Abdiweli Sheikh Ahmed nomeou Abdirahman Duale Beyle como Ministro das Relações Exteriores e Ridwan Hirsi Mohamed como vice-primeiro-ministro.

Eleição presidencial de 2022
Fawzia Adam concorreu à presidência da Somália nas eleições presidenciais somalis de 2022.

Veja também
 Naha bint Mouknass
 Vatma Vall Mint Soueina
 Najla Mangoush
 Asma Mohamed Abdalla

Nascidos no século XX
Pessoas vivas
Políticos da Somália
Mulheres na política

Fawzia Yusuf Adam


La estación de Baños de Molgas es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Baños de Molgas en la provincia de Orense, comunidad autónoma de Galicia. Desde el cierre de la línea Puebla de Sanabria-Ourense en los recortes del sector ferroviario producidos por el Gobierno en junio de 2013, esta estación no tiene servicios ferroviarios.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 215,506 de la línea férrea de ancho convencional que une Zamora con La Coruña vía Orense a 544 metros de altitud, entre las estaciones de Villar de Barrio y Puenteambia. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864. Sin embargo, el mismo descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello, que la estación no fue inaugurada hasta el 1 de julio de 1957 con la puesta en marcha del tramo Orense – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Forma parte de las estaciones rehabilitadas por el Inorde en 2010 dentro de su plan Estaciones.

La estación
Dada la importancia turística de las aguas termales situados en la localidad el edificio de viajeros es un amplio edificio de dos plantas adornado por una galería formada por seis arcos frontales y uno lateral en su planta baja. En su última remodelación fue repitanda de blanco a excepción del interior de los arcos y de las ventanas que alternan el azul marino y el naranja. Cuenta con dos andenes, uno lateral y otro central y cuatro vías. El andén central carece de marquesina. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
A continuación se presenta la línea que pasaba por la estación y que cerró el Ministerio de Fomento en los recortes al sector ferroviario de junio de 2013:

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Baños de Molgas
Baños de Molgas
Baños de Molgas
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1957
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Baños de Molgas

Estación de Baños de Molgas


Yusaku Toyoshima (født 6. juli 1991) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Grulla Morioka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusaku Toyoshima


West Dublin/Pleasanton es una estación en la línea Dublin/Pleasanton–Daly City del Metro de San Francisco, administrada por la Distrito de Transporte Rápido del Área de la Bahía. La estación se encuentra localizada en 6501 Golden Gate Drive en Dublin, California. La estación West Dublin/Pleasanton fue inaugurada el 19 de febrero de 2011.

Descripción
La estación West Dublin/Pleasanton cuenta con 1 plataforma central y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del WHEELS: Tri-Valley Rapid, 3, 3V, 53, 54Tri-Delta Transit: Delta Express

Referencias

Enlaces externos

 Estación West Dublin/Pleasanton

 Líneas y estaciones del Metro de San FranciscoEstaciones del Metro de San Francisco
Arquitectura de Estados Unidos de 2011
Estaciones de la línea Dublin/Pleasanton–Daly City
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 2011

West Dublin/Pleasanton (Metro de San Francisco)


Zilhad Ključanin (Trnova, 5. ožujka 1960. - Sarajevo, 6. lipnja 2016.), bosanskohercegovački književnik bošnjačke nacionalnosti.

Životopis
Zilhad Ključanin je rođen u Trnovi kod Sanskog Mosta. U Sarajevu diplomirao filozofiju i sociologiju na Filozofskom fakultetu. U Zagrebu na Filozofskom fakultetu magistrirao iz književno-teorijske znanosti. Doktorirao u Sarajevu na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Predavao na sarajevskom Sveučilištu do 2008. godine. Pisao je pjesme, prozu, književnu kritiku, drame, scenarije, eseje i novinske tekstove. Jedan od najvažnijih suvremenih bosanskohercegovačkih pisaca. Djela su mu prevedena na bugarski, engleski, francuski, makedonski, njemački, slovenski, španjolski i turski jezik.

Djela

Historija
"Zločin je zaboraviti zločin - Sanski Most u ratu 1992-1995" (Sanski Most, 1998.)

Poezija
 Sehara (Sarajevo, 1985.)
 Mlade pjesme (Sarajevo, 1987.)
 San urednog čovjeka (Sarajevo, 1989.)
 Pjesme nevinosti (Sarajevo, 1994.)
 Kad puknu pupoljci (Wuppertal/Tuzla 2000.)
 Nikad nisam bio u Bosni (Sarajevo 2000.)
 Godina dana poezije (Zenica 2010.)
 Vikendica (Sarajevo 2010.)
 Smrt ima dijamantnu pesnicu i udara me njom u potiljak (Sarajevo 2010.)
 Kultur Schok (Sarajevo 2013.)
 Lažne trudnice (Sarajevo 2014.)

Proza
 Šehid (Zenica, 1994.)
 Da, ja prezirem Srbe" (Zenica, 1994.)
 Šehid (Sarajevo 1998.)
 Čuješ li što niko ne čuje (Sarajevo, 2001.)
 Četiri zlatne ptice (Zenica, 2002.)
 Koliko je srce u mrava (Zenica, 2003.)
 Sarajevska hagada i druge priče (Sarajevo, 2006.)
 Ti si moja P. (Sarajevo, 2007.)
 Male priče od životne važnosti (Sarajevo, 2009.)
 Švedsko srce moje majke (Zenica, 2009.)
 Dom Aurore Borealis (Sarajevo, 2010.)
 Galebovi (Sarajevo, 2011.)
 Spas (Sarajevo, 2012.)
 Čarobnjak vode (Sarajevo, 2012.)
 Šeherezadina djeca (Sarajevo, 2014.)

 Drama
 Šehid (Tešanj, 1999.)
 Muholovac (Sarajevo, 2008.)
 Švedsko srce moje majke (Sarajevo, 2010.)
 Krtice (Sarajevo 2012.)

 Esej
 Lice svjetlosti'' (Sarajevo, 2004.)

Nagrade
 Nagrada Mak Dizdar
 Nagrada Književne omladine Bosne i Hercegovine za najbolju knjigu pisaca do 30 godina
 Plaketa Unsko-sanskog kantona
 Nagrada Bosanska riječ za roman godine
 Nagrada Društva pisaca Bosne i Hercegovine
 Nagrada Zija Dizdarević
 Nagrada Alija Isaković
 Nagrada Skender Kulenović
 Nagrada BH Radija 1 i
 Nagrada Fondacije za izdavaštvo

Izvori

Vanjske poveznice
 Booksa Kritika 177: Zilhad Ključanin

Bošnjački književnici
Bosanskohercegovački pjesnici
Dramatici
Scenaristi
Esejisti
Bosanskohercegovački književni kritičari
Bošnjački novinari
Životopisi, Sanski Most

Zilhad Ključanin


بروس دجيتي  ، من مواليد 25 مارس 1987 في واشنطن دي سي في الولايات المتحدة الأمريكية ، لاعب كرة قدم أسترالي.

يلعب مع نادي أديليد يونايتد.

يلعب مع منتخب أستراليا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كوريا الجنوبية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إندونيسيا
أستراليون من أصل إيفواري
أستراليون من أصل توغولي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من واشنطن العاصمة
أمريكيون من أصل إيفواري
أمريكيون من أصل توغولي
أمريكيون مهاجرون إلى أستراليا
رياضيون أستراليون مغتربون في الصين
رياضيون أستراليون مغتربون في إندونيسيا
رياضيون أستراليون مغتربون في تركيا
رياضيون أستراليون مغتربون في كوريا الجنوبية
رياضيون من أصل إيفواري
رياضيون من أصل توغولي
لاعبو الدوري 1
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو جيانغسو سونينغ
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو دوري كوريا الجنوبية لكرة القدم
لاعبو غنتشليربيرليغي
لاعبو كرة قدم أستراليون
لاعبو كرة قدم أستراليون مغتربون
لاعبو كرة قدم أمريكيون
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كوريا الجنوبية
لاعبو كرة قدم من واشنطن العاصمة
لاعبو منتخب أستراليا لكرة القدم
لاعبو نادي أديلايد يونايتد
لاعبو نادي غولد كوست يونايتد
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1987
مواليد في واشنطن العاصمة

بروس دجيتي


Die Hyperostosis frontalis interna ist eine häufige, gutartige Verdickung der Schädelkalotte im Bereich des Stirnbeins zur Innenseite hin. Die Hyperostose findet sich vornehmlich bei Frauen in und nach den Wechseljahren und bleibt in der Regel symptomlos. Meist wird sie als Zufallsbefund bei einer Röntgenaufnahme oder Computertomographie des Schädels entdeckt.

Die Abgrenzung in der Röntgenuntersuchung zu anderen Erkrankungen wie z. B. Knochenmetastasen oder Morbus Paget gelingt in der Regel durch die symmetrische Verteilung, die typische Ausbreitung rein frontal und nur nach innen, so wie den rein hyperostotischen und nicht destruktiven Charakter leicht.

Ein gemeinsames Auftreten mit Fettsucht, Hirsutismus und Kopfschmerzen beruht auf einer Störung im Zwischenhirn und wird als Morgagni-Syndrom (auch "Diabetes der bärtigen Frauen"), Stewart-Morel-Morgagni-Syndrom oder Morgagni-Trias bezeichnet.

Weblinks

Quellen
 Köhler, Zimmer: Grenzen des Normalen und Anfänge des Pathologischen im Röntgenbild des Skeletts. Georg Thieme Verlag Stuttgart, New York 1989, ISBN 3-13-111723-0.

Einzelnachweise

Dyskranie

Hyperostosis frontalis interna


Vulcaniella karadaghella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 10 bis 12 Millimeter. Der Kopf glänzt dunkel goldbraun. Die Fühler sind braun und zu drei Viertel weiß geringelt. Im letzten Viertel befindet sich ein aus drei Segmenten bestehender dunkelbrauner Abschnitt auf den ein weißer oder nahezu weißer Abschnitt folgt. Thorax und Tegulae glänzen goldbraun, die Tegulae sind außen silbrig gerandet.

Bei den Männchen ist das rechte Brachium breit, leicht nach innen gekrümmt und gestutzt. Das linke Brachium ist breit und verjüngt sich distal allmählich. Die Valven sind parallelwandig und distal gedreht. Die rechte Valvella ist kürzer als der distale Teil des Aedeagus und ungefähr so lang wie die Valven. Sie ist geweitet und dorso-ventral abgeplattet. Die linke Valvella ist lang und verjüngt sich allmählich. Der Aedeagus ist bauchig, der distale Teil ist kräftig und rundlich.

Die Genitalarmatur der Weibchen ähnelt der von Vulcaniella grandiferella, die Antevaginalplatte ist aber unregelmäßiger und das Ostium ist breiter. Der hintere Rand des 7. Sternits ist stark konkav und die Sklerotisierung ist schmal dreieckig. Die Signa sind apikal gerundet.

Ähnliche Arten
Vulcaniella karadaghella hat ähnliche gezeichnete Vorderflügel wie Vulcaniella grandiferella, die kleinen weißen Flecke befinden sich sehr nahe an der Basis, die weißen Flecke an der Costalader sind ausgeprägter. Am Apex befinden sich in den Fransenschuppen häufig fahl goldene metallische Striche. Die Hinterflügel glänzen bräunlich grau.

Verbreitung
Vulcaniella karadaghella ist auf der Halbinsel Krim und in Kleinasien verbreitet.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Filzigem Salbei (Salvia grandiflora) und minieren in der Blattspitze. Der apikale Teil des Blattes wird bräunlich und rollt sich zu einer charakteristischen Rosette zusammen, sodass die befallene Pflanze gut zu erkennen ist. Die befallenen Pflanzen stehen meist im Schatten von Sträuchern. Die Raupen verpuppen sich in der Mine. Die Falter fliegen von Ende Juni bis Anfang Juli.

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Vulcaniella karadaghella


Premiile Magritte 2011 sau Întâia ceremonie a premiilor Magritte, prezentată de Académie André Delvaux, a onorat cele mai bune filme ale anului anterior 2010, realizate în Belgia. Ceremonia de acordare a Premiilor Margritte a avut loc al 5 februarie 2011 în complexul artistic și cultural Square – Brussels Meeting Centre din cartierul Mont des Arts din capitala Belgiei, Bruxelles.

În timpul galei, care a început la orele 19:30 (CET), au fost prezentate 20 de premii Magritte, în 20 de categorii, alese prin vot de către membrii votanți ai Académie André Delvaux.

Gala a fost transmisă în direct de către postul belgian de televiziune BeTV, fiind produs de José Bouquiaux și regizat de Vincent J. Gustin. Regizorul de film Jaco Van Dormael a prezidat ceremonia de acordare a premiilor, în timp ce actrița Helena Noguerra a fost prezentatoarea evenimentului.
Ceremonia de dinaintea galei a fost prezentată de regizorul de filmm Fabrice Du Welz.

Istoric
În 2010, a fost fondată entitatea profesionistă de film, Académie André Delvaux, sub conducerea lui Patrick Quinet, președintele Asociației de producători de film francofoni (UPFF) și a lui Luc Jabon, președintele al Pro Spère. Scopul a fost unirea profesională a celor cinci branșe ale industriei de film francofone din Belgia: actori, regizori, producători, tehnicieni și scenariști. Scopul primordial al nou createi instituții a fost recunoașterea publică a meritelor celor mai valoroși realizatori de film belgieni după modelul francez al Premiilor César. Folosirea numelui marelui pictor belgian René Magritte a fost posibilă datorită lui Charly Herscovici, creatorul Fundației Magritte, care a aderat la ideea de a avea acești realizatori de film ca Les Magritte du cinéma René Magritte ai cinematografului belgian.

Câștigători și nominalizați

Nominalizații pentru Întâia ceremonie de decernare a premiilor Magritte au fost anunțați pe 13 ianuarie 2016, la centrul cultural Square din Mont des Arts, Bruxelles, de către Patrick Quinet și Luc Jabon, co-fondatori și co-președinți ai Académie André Delvaux. Filmul Illegal a primit cele mai multe nominalizări (opt), urmat de filmele Mr. Nobody și Private Lessons cu câte șapte nominalizări fiecare. Nominalizările pentru categoriile Cel mai bun scurt metraj și Cel mai bun documentar fuseseră deja anunțate la data de 29 decembrie 2010.

Câștigătorii fiecărei categorii au fost anunțați în timpul ceremoniei de premiere, la data de 5 februarie 2011. Cel mai premiat film a fost Mr. Nobody cu șase premii, pentru cel mai bun film, regizor și scenariu pentru Jaco Van Dormael, cea mai bună imagine pentru Christophe Beaucarne, cea mai bună muzică pentru Pierre Van Dormael și cel mai bun montaj acordat lui Matyas Veress. Celelalte două filme intens nominalizate, Illegal și Private Lessons au primit fiecare câte două premii în două categorii. Filmului A Town Called Panic i s-au decernat două premii în categoriile tehnice. Anterior, la 25 ianuarie 2016, premiul Magritte onorific fusese acordat postum lui André Delvaux.

Note

Legături externe
 Official website

2011
2011 în Belgia
2011 în premii cinematografice

Premiile Magritte 2011


Rima Reiko ist eine sehr kleine Mondrille auf dem Erdmond, in der Ebene des Mare Serenitatis, nordöstlich des Kraters Dawes.

Die namentliche Bezeichnung geht auf eine ursprünglich inoffizielle Bezeichnung auf Blatt 42C3/S2 der Topophotomap-Kartenserie der NASA zurück, die von der IAU 1976 übernommen wurde.

Weblinks

 Rima Reiko auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Mondrille

Rima Reiko


Aynştaynyum, atom numarası 99 olan, uranyumun sürekli ısınmasıyla veya termonükleer tepkimeler sırasında oluşan yapay element.

1952'de Argonne, Los Alamos Ulusal Laboratuvarlarında (ABD) Albert Ghiorso tarafından bulunmuştur. İsmi Albert Einstein anısına konulmuştur. Kısaltması Es'dir.

Aktinitler
Elementler

Aynştaynyum


Patrik Lundh (* 12. Juni 1988 in Stockholm) ist ein schwedischer Eishockeyspieler, der seit Anfang 2022 erneut beim Färjestad BK aus der Svenska Hockeyligaen unter Vertrag steht.

Karriere
Patrik Lundh begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von Djurgårdens IF, für dessen Profimannschaft er in der Saison 2006/07 sein Debüt in der Elitserien, der höchsten schwedischen Spielklasse, gab. Parallel spielte er fünf Mal für Almtuna IS in der zweitklassigen HockeyAllsvenskan. Zur Saison 2007/08 wechselte der Flügelspieler innerhalb der HockeyAllsvenskan zu den Malmö Redhawks. Anschließend verbrachte er zwei Jahre bei deren Ligarivalen Bofors IK. Zur Saison 2010/11 wurde der ehemalige Junioren-Nationalspieler vom Färjestad BK aus der Elitserien verpflichtet, mit dem er auf Anhieb den schwedischen Meistertitel gewann.

2016 verließ er die Lakers und wurde von seinem Heimatverein Djurgården verpflichtet, für den er in der Saison 2017/18 50 Scorerpunkte erzielte. Aufgrund dieser Leistungen erhielt er im Mai 2018 einen Vertrag bei Kunlun Red Star aus der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL). Für den chinesischen KHL-teilnehmer erzielte er 21 Scorerpunkte in 61 Partien. Im Juli 2019 kehrte er nach Schweden zurück und wurde vom Linköpings HC verpflichtet.

Nach Ablauf Vertrages beim LHC unterzeichnete Olimb im April 2021 einen Vertrag bei den  Schwenninger Wild Wings aus der Deutschen Eishockey Liga. Zum Jahreswechsel 2021/22 kehrte Lundh zum Färjestad BK zurück und gewann mit diesem 2022 seine dritte schwedische Meisterschaft.

International
Für Schweden nahm Lundh im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2006 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008 teil. Bei der U20-WM 2008 gewann er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille. Im Seniorenbereich stand er erstmals 2012 bei der Euro Hockey Tour im Aufgebot seines Landes.

Erfolge und Auszeichnungen
 2008 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2011 Schwedischer Meister mit dem Färjestad BK
 2015 Schwedischer Meister mit den Växjö Lakers
 2022 Schwedischer Meister mit dem Färjestad BK

Elitserien-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2020/21)

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Almtuna IS)
Eishockeyspieler (Djurgården Hockey)
Eishockeyspieler (Malmö Redhawks)
Eishockeyspieler (Färjestad BK)
Eishockeyspieler (Växjö Lakers)
Eishockeyspieler (Kunlun Red Star)
Eishockeyspieler (Linköping HC)
Eishockeyspieler (Schwenninger Wild Wings)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1988
Mann

Patrik Lundh


Am EHF-Pokal 2012/13 nahmen 49 Handball-Vereinsmannschaften teil, die sich in der vorangegangenen Saison in ihren Heimatländern für den Wettbewerb qualifiziert hatten. Es war die erste Austragung des EHF-Pokals nach der Zusammenlegung mit dem Europapokal der Pokalsieger. Die Pokalspiele begannen am 8. September 2012, das Finale, das die Rhein-Neckar Löwen gewannen, fand am 19. Mai 2013 statt.

Runde 1
Es nahmen die 36 Mannschaften, die sich vorher für den Wettbewerb qualifiziert hatten, teil.

Die Auslosung der 1. Runde fand am 24. Juli 2012 um 11:00 Uhr (UTC+2) in Wien statt.Die Hinspiele fanden am 8./9. September 2012 statt. Die Rückspiele fanden am 15./16. September 2012 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Runde 2
Es nahmen die 18 Sieger der 1. Runde, die fünf Viertplatzierten der EHF-Champions-League-Qualifikation und die 12 Mannschaften, die sich vorher für den Wettbewerb qualifiziert hatten, teil.

Die Auslosung der 2. Runde fand am 24. Juli 2012 um 11:00 Uhr (UTC+2) in Wien statt. Die Hinspiele fanden am 13./14. Oktober 2012 statt. Die Rückspiele fanden am 20./21. Oktober 2012 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

  Borac m:tel Banja Luka ist eine Runde weiter durch ein Freilos.

Runde 3
Es nahmen die 18 Sieger der 2. Runde, die acht Zweit- und Drittplatzierten der EHF-Champions-League-Qualifikation und die 6 Mannschaften, die sich vorher für den Wettbewerb qualifiziert hatten, teil.

Die Auslosung der 3. Runde fand am 23. Oktober 2012 um 11:00 Uhr (UTC+2) in Wien statt. Die Hinspiele fanden am 24./25. November 2012 statt. Die Rückspiele fanden am 1./2. Dezember 2012 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Gruppenphase
Es nahmen die 16 Sieger der 3. Runde teil.

Die Auslosung der Gruppenphase fand am 6. Dezember 2012 in Wien statt.

Qualifizierte Teams

Gruppen

Entscheidungen

Sollte der Gastgeber HBC Nantes Gruppenerster oder einer der drei besten Gruppenzweiten werden, so zieht dieser direkt in das Final-Four ein, die anderen 6 Teams (alle Gruppenersten und die besten Gruppenzweiten) bestreiten das Viertelfinale. Ansonsten sind alle Gruppenersten und -zweiten für das Viertelfinale qualifiziert.

Für die Ermittlung der Rangfolge zwischen den Zweitplatzierten galten folgende Regeln in angegebener Reihenfolge:
 Anzahl Punkte aus den Spielen gegen den Gruppenersten und Gruppendritten.
 Tordifferenz aus den unter Punkt a) genannten Spielen.
 Anzahl geschossener Tore in den unter Punkt a) genannten Spielen.
 Losentscheid.

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Viertelfinale
Gastgeber HBC Nantes hatte sich als bester Gruppenzweiter unmittelbar für das Final Four qualifiziert. Nach dem Reglement konnte dadurch Naturhouse La Rioja nicht am Viertelfinale teilnehmen.

Die Auslosung des Viertelfinales fand am 26. März 2013 um 11:45 Uhr in Wien statt. Drei Paarungen wurden gebildet: zuerst wurde je eine Mannschaft aus den Gruppen A und B gezogen, die dritte Paarung bildeten die beiden verbliebenen Mannschaften aus Gruppe A. Bei der Auslosung gab es keinen Nationenschutz. Das bedeutete, dass es auch zu deutsch-deutschen Duellen bzw. zum Spiel Team Tvis Holstebro gegen KIF Kolding kommen konnte. Nur Mannschaften, die bereits in der Gruppenphase aufeinandergetroffen sind, konnten im Viertelfinale nicht gegeneinander spielen. Die Partien Rhein-Neckar Löwen gegen KIF Kolding und Team Tvis Holstebro gegen RK Maribor Branik waren also nicht möglich.

Die Hinspiele fanden am 20./21. April 2013 statt, die Rückspiele am 27./28. April.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Final Four

Qualifizierte Teams
Für das Final Four in Nantes qualifizierten sich:

Torkamera
Die EHF testete beim Final Four ein neues Kamerasystem zur Beobachtung der Torlinie. Der Französische Handballverband hat das System entwickeln lassen; es verwendet eine Weitwinkelkamera, die an der Torlatte angebracht ist.

Die Schiedsrichter können bei Bedarf anhand eines Videos prüfen, ob der Ball vollständig die Torlinie überschritten hat.

Eine Vorgängerversion wurde bereits bei internationalen Spielen in Frankreich eingesetzt.

Halbfinale
Die Auslosung der Halbfinalspiele fand am 30. April 2013 in Wien statt.Die Halbfinalspiele fanden am 18. Mai 2013 statt. Der Gewinner jeder Partie zog in das Finale des EHF Europa Pokal 2013 ein.

1. Halbfinale
18. Mai 2013 im Palais des Sports de Beaulieu, Nantes, 5.000 Zuschauer.

Team Tvis Holstebro: Lind, Petersen – Bramming (5), Christiansen (3), Hansen (3), Allan Damgaard Nielsen  (3), Larsen (2), Jensen  (1), Sørensen  (1), Thomsen  (1), Thoustrup  (1), Damgaard, Jeppesen, Meklenborg, Mose

HBC Nantes: Siffert, Maggaiez – Rivera (8), Maqueda   (5), Nyateu (3), Sayad (3), Dole  (2), Jónsson (2), Feliho (1), Fernández (1), Tournat (1), Camarero, De la Breteche, Gharbi, Skatar, Vujić

Schiedsrichter:  Andrei Gousko und Siarhei Repkin

Quelle: Spielbericht

2. Halbfinale
18. Mai 2013 im Palais des Sports de Beaulieu, Nantes, 5.000 Zuschauer.

Frisch Auf Göppingen: Rutschmann, Prošt – Beljanski  (3), Kneule (3), Marković  (3), Rnić  (3), Schöne (2), Schubert (2), Späth      (2), Fontaine (1), Haaß   (1), Lobedank   (1), Oprea (1), Horak

Rhein-Neckar Löwen: Stojanović, Landin Jacobsen – Gensheimer  (5), Myrhol  (5), Sigurmannsson (5), Ekdahl du Rietz (4), Groetzki (4), Schmid (2), Djozic (1), Gedeón Guardiola (1), Sesum (1), Isaías Guardiola , Kretschmer, Petersson, Roggisch   , Schmidt

Schiedsrichter:  Óscar Raluy López und Ángel Sabroso Ramírez

Quelle: Spielbericht

Kleines Finale
Das Spiel um Platz 3 fand am 19. Mai 2013 statt. Der Gewinner der Partie wurde Drittplatzierter des EHF Europa Pokals 2013.

19. Mai 2013 im Palais des Sports de Beaulieu, Nantes, 5.000 Zuschauer.

Team Tvis Holstebro: Lind, Petersen – Michael Damgaard Nielsen (7), Bramming (6), Hansen (4), Larsen (4), Christiansen (3), Jensen  (1), Allan Damgaard Nielsen  (1), Sørensen  (1), Thoustrup (1), Damgaard, Jeppesen, Meklenborg, Mose, Thomsen   (1)

Frisch Auf Göppingen: Rutschmann, Prošt – Kneule (5), Rnić (5), Späth  (5), Marković  (4), Haaß (3), Horak  (3), Lobedank  (1), Oprea (1), Beljanski, Fontaine, Schöne , Schubert

Schiedsrichter:  Andrei Gousko und Siarhei Repkin

Quelle: Spielbericht

Finale
Das Finale fand am 19. Mai 2013 statt. Der Gewinner der Partie wurde Sieger des EHF Europa Pokals 2013.

19. Mai 2013 im Palais des Sports de Beaulieu, Nantes, 5.000 Zuschauer.

HBC Nantes: Siffert, Maggaiez – Maqueda  (6), Nyateu  (5), Dole   (4), Sayad (3), Fernández  (2), Jónsson (2), Rivera (2), Camarero, De la Breteche, Feliho  , Gharbi , Tournat, Skatar, Vujić

Rhein-Neckar Löwen: Stojanović, Landin Jacobsen – Gensheimer  (10), Myrhol   (6), Ekdahl du Rietz   (2), Groetzki (2), Petersson  (2), Schmid (2), Gedeón Guardiola  (1), Sigurmannsson  (1), Djozic, Isaías Guardiola , Kretschmer, Roggisch   , Schmidt

Schiedsrichter:  Oscar Raluy Lopez und Angel Sabroso Ramirez

Quelle: Spielbericht

Siehe auch
 EHF Champions League 2012/13
 EHF Challenge Cup 2012/13

Weblinks
 EHF-Pokal auf der offiziellen Seite des EHF (engl.)
 Spielsystem des EHF Europa Pokal (PDF; 16 kB)

Einzelnachweise

EHF European League
Handballsaison 2012/13

EHF-Pokal 2012/13


7468 Anfimov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7468 Anfimov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 4,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

7468 Anfimov


Krista Sutton (born March 29, 1970) is a Canadian actress, best known for her leading role in the improvisational drama series Train 48.

Born in Pointe-Claire, Quebec, she grew up in Toronto, Ontario, and was educated at Havergal College and the University of Toronto. Her parents, Bill and Pat Sutton, were theatre practitioners who launched the Georgian Theatre Festival in Meaford, Ontario, where Krista has also been an actor and director.

She had her first prominent role in the 2000 film American Psycho as Sabrina, a sex worker who was at the centre of the sex scene that controversially led to the film getting an NC-17 rating. In 2003, she received a Dora Mavor Moore Award nomination for Outstanding Actress, Independent Theatre, for her performance in This Could Be Love.

She was cowriter with Penelope Buitenhuis of the 2009 film A Wake, in which she also played one of the main roles.

Brief filmography

 American Psycho (2000) - Sabrina
 The Associates (2001) - Shauna Bellman
 Life with Judy Garland: Me and My Shadows (2001) - Lorna Luft
 Train 48 (2003-2005) - Liz Irwin-Gallo
 Public Domain (2003) - Anchor
 Welcome to Mooseport (2004) - Live Newscaster
 6teen (2004) - Courtney Masterson
 Stir of Echoes: The Homecoming (2007) - Tessa
 Jack and Jill vs. the World (2008) - Emily
 A Wake (2009) - Maya

References

External links

1970 births
Living people
21st-century Canadian actresses
21st-century Canadian screenwriters
Canadian television actresses
Canadian film actresses
Canadian women screenwriters
Drama teachers
People from Pointe-Claire
Canadian stage actresses
Canadian theatre directors
Actresses from Quebec
Actresses from Toronto
Actresses from New York (state)
Canadian expatriates in the United States
Canadian voice actresses
Anglophone Quebec people

Krista Sutton


Shaluli Shan () ist ein Gebirge im Westen der südwestchinesischen Provinz Sichuan.

Es bildet die Wasserscheide zwischen Jinsha Jiang (Chang Jiang/Jangtsekiang) und Yalong Jiang (Nyag Chu). Es gehört zur Gebirgskette Hengduan Shan. Seine durchschnittliche Höhe beträgt zwischen 4.000 und 6.000 Metern über dem Meeresspiegel. Der höchste Berg, der Genie Shan 格聂山, hat eine Höhe von 6204 Metern.

Es ist der Lebensraum vieler seltener Tiere, darunter des Weißlippenhirsches und des Takins.

Siehe auch
 Liste der Gebirge in China

Shaluli Shan


L'Inconnue de la Seine () foi uma jovem não identificada cuja máscara mortuária se tornou um acessório popular nas paredes das casas dos artistas depois de 1900. Seu rosto inspirou inúmeras obras literárias. Nos Estados Unidos, a máscara também é conhecida como .

História

De acordo com uma história muito repetida, o corpo da jovem foi retirado do rio Sena no Quai du Louvre, em Paris, por volta do final da década de 1880. Como o corpo não apresentava sinais de violência, a suspeita era de suicídio. Um patologista do necrotério de Paris ficou, segundo a história, tão impressionado com sua beleza que se sentiu compelido a fazer uma máscara mortuária de gesso de cera de seu rosto. Tem sido questionado se a expressão do rosto poderia pertencer a uma pessoa afogada.

Segundo o desenhista Georges Villa, que recebeu essa informação de seu mestre, o pintor Jules Joseph Lefebvre, a máscara foi tirada do rosto de uma jovem modelo que morreu de tuberculose por volta de 1875, mas não restou nenhum vestígio do molde original. De acordo com outros relatos, a máscara foi tirada da filha de um fabricante de máscaras na Alemanha. A identidade da menina nunca foi descoberta. Claire Forestier estimou a idade da modelo em não mais de 16 anos, dada a firmeza da pele.

Nos anos seguintes, várias cópias foram produzidas e rapidamente se tornaram um acessório da moda, embora mórbido, na sociedade boêmia parisiense. Albert Camus comparou seu sorriso enigmático ao da Mona Lisa, evocando muita especulação sobre quais pistas a expressão aparentemente feliz em seu rosto, percebida como estranhamente serena, poderia oferecer sobre sua vida, sua morte e seu lugar na sociedade.

A popularidade da figura também interessa à história da mídia artística, relacionada à sua ampla reprodução. O molde original foi fotografado e novos moldes foram criados a partir dos negativos do filme. Esses novos moldes exibiam detalhes que geralmente se perdem em corpos retirados da água, mas a aparente preservação desses detalhes no rosto parecia apenas reforçar sua autenticidade.

O crítico Al Alvarez escreveu em seu livro sobre suicídio, The Savage God: "Disseram-me que toda uma geração de garotas alemãs modelou sua aparência nela". De acordo com Hans Hesse da Universidade de Sussex, Alvarez relata, "a  tornou-se o ideal erótico do período, como Bardot foi para os anos 1950. Ele acha que atrizes alemãs como Elisabeth Bergner se inspiraram nela. Ela foi finalmente deslocada como paradigma por Greta Garbo."

Ver também
 Resusci Anne
 Evelyn McHale

Ligações externas
O mistério da mulher mais beijada do mundo - BBC Brasil

Nascidos no século XIX
Ano de nascimento desconhecido
Pessoas não identificadas

L'Inconnue de la Seine


7.5 cm KwK 42 L/70 (7.5 cm Kampfwagenkanone 42 L/70)) 7.5 sm çapında Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan tanksavar toplarından biriydi. Unterlüß de bulunan Rheinmetall AG firması tarafından geliştirildi ve üretildi. Bu top orta sınıf SdKfz.171 Panther tankı ve SdKfz.162/1 Jagdpanzer IV/70(A)/(V) tank imha ediciye monte edildi. Tank imha edicilere takılan modele7.5 cm PaK 42 (7.5 cm Panzerabwehrkanone 42) denildi.

Topun hayret verici namlu çıkış hızı bu silaha olağanüstü doğruluk ve dikkate değer zırh geçebilme özelliği veriyordu. 1943 yılında Panzer tankları ile kullanılmaya başlanan 7.5 cm KwK 42 tüm tanksavar silahlardan daha üstün bir etkiye sahipti. Hatta APCBC-HE mühimmatı kullanan Tiger tankına ait 8.8 cm KwK 36 L/56 topundan bile daha güçlüydü. Bunun dışında 7.5 cm KwK 42, 8.8 cm KwK 36 L/56 topuna göre daha mütevazı bir güce sahipti.

Elektrikli ateşleme sisteminde top ateşleme iğnesi olmaksızın kapsüldeki barutu elektrikle ateşlemektedir. Topun ateşlenen mermi kovanını atıp yerine yenisine yer açmayı sağlayan yarı otomatik doldurma sistemi bulunuyordu. Mermi yüklendikten sonra kuyruk kapanıyor ve top tekrar ateşlemeye hazır hale geliyordu. 3 tür mermi kullanıyordu: APCBC-HE, APCR ve HE.

KwK 42 ve Pak 42 ye dair bilgiler

 Türü: Tank topu (KwK 42), tanksavar topu (Pak 42)
 Kalibre: 7.5 sm
 Kalibre cinsinden namlu uzunluğu: 70
 Namlu uzunluğu(mm): 5250
 Toplam ağırlığı: 1000 kg
 Geri tepme uzunluğu: 400 mm (normal), 430 mm (en fazla)
 Maksimum menzili: 10 km (indirek)
 Dürbün sistemi: TZF 12 veya 12a (Panther), Sfl.ZF 1a (Jagdpanzer IV/70 (A) ve (V))

Mühimmat bilgisi

APCBC-HE
 Kullanıldığı yer: Panzergranate 39/42 (Pzgr. 39/42)
 Türü: Zırh delici balistik yüksek patlayıcı başlıklı
 Başlık ağırlığı: 6.8 kg
 Başlıktaki patlayıcı: 18 g of phlegmatized RDX
 Mermi ağırlığı: 14.3 kg
 Mermi uzunluğu: 893.2 mm
 Kovan uzunluğu: 640 mm
 Namlu çıkış hızı: 925 m/s
 Homojen çelik plakaya 90° ve 30° açılarla yapılan atışlarda geçebildiği zırh kalınlıkları
 0 m: 167/133 mm
 450 m: 149/121 mm
 900 m: 133/110 mm
 1350 m: 118/99 mm
 1850 m: 104/89 mm
 2300 m: 91/79 mm

APCR
 Panzergranate 40 (Hk) (Pzgr. 40/42)
 Türü: Zırh delici sert kompozit (Armor Piercing Composite Rigid, tungsten çekirdekli)
 Başlık ağırlığı: 4.75 kg
 Mermi ağırlığı: 11.55 kg
 Mermi boyu: 875.2 mm
 Kovan uzunluğu: 640 mm
 Namlu çıkış hızı: 1120 m/s
 Homojen çelik plakaya 90° ve 30° açılarla yapılan atışlarda geçebildiği zırh kalınlıkları
 0 m: 230/197 mm
 450 m: 198/154 mm
 900 m: 170/123 mm
 1350 m: 145/99 mm
 1850 m: 122/80 mm
 2300 m: 103/65 mm

HE
 Sprenggranate 42 (Sprgr. 42)
 Türü: Yüksek patlayıcı
 Başlık ağırlığı: 5.74 kg
 Mermi ağırlığı: 11.14 kg
 Mermi boyu: 929.2 mm
 Kovan boyu: 640 mm
 Namlu çıkış hızı: 700 m/s

Kaynakça
 Penetration data extracted from a French DoD publication "Le Panther" Ministere de la Guerre, Section Technique de l'Armee, Groupement Auto-Chars, 1947.

Tank topları
Almanya'nın topları

7,5 cm KwK 42


තබස්සුම් ෆාතිමා හෂ්මි (උපත 1971 නොවැම්බර් 4), නැතහොත් තබූ යන තනි නාමයෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියකි. ඇය ප්‍රධාන වශයෙන්ම රංගනයේ නියැළී ඇත්තේ හින්දි චිත්‍රපටවල ය. මීට අමතරව ඇය තෙලිඟු, දෙමළ, මලයාලම්, ඉංග්‍රීසි, බෙංගාලි භාෂා සහ මරාඨි චිත්‍රපටවල රඟපා ඇත. හොඳම චිත්‍රපට නිළිය සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය දෙවරක් දිනාගත් ඇය  හොඳම නිළිය සඳහා වන විචාරක සම්මාන හතරක් ඇතුළුව ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන හයක් දිනා ඇත. 2011දී ඉන්දියානු රජය විසින් ඇයට පද්ම ශ්‍රී ගෞරව සම්මානය ලබාදෙන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

තබූ (නිළිය)


This is a list of aviation-related events from 1908:

Events
The United States Army announces plans to buy flying machines.
Fiat begins to manufacture aero engines.

January–March
8 January – Count Ferdinand von Zeppelin announces plans to build an airship capable of carrying 100 passengers.
13 January – Henri Farman wins the $10,000 Deutsch-Archdeacon Prize for making the worlds first circular flight of at least  in a Voisin 1907 biplane. In a flight of 1 minute 28 seconds at Issy-les-Moulineaux, France, he flies well over a kilometer at an altitude of .
17 March – AEA Red Wing is destroyed in a crash on its second flight.
21 March – Henri Farman makes the first flight carrying a passenger in a biplane.

April–June
14 May – Charles Furnas becomes the first passenger in an aeroplane in the United States, piloted by Wilbur Wright. They fly for a distance of approximately 600m in 28-3/5ths seconds in the Wright 1905 Flyer, modified with seats for pilot and passenger. Shortly after, Orville Wright flies Furnas for 4.12 km in 4 minutes 2-2/5ths seconds.
22 May – The Wright brothers register their airplane with the United States Patent Office.
31 May – Henry Farman is reported to have flown with a Mlle. P. Van Pottelsberghe de la Potterie, daughter of the mayor of Desteldonk in Ghent, Belgium. She is the first woman passenger in an aeroplane.
June – Alliott Verdon Roe performs taxiing and towed flight trials with his first powered aeroplane at Brooklands, Surrey.
28 June – Jacob Ellehammer makes the first piloted, powered aeroplane flight in Germany.

July–September
The Royal Navys Director of Naval Ordnance, Captain Reginald Bacon, recommends that the Royal Navy acquire an airship to compete with the Kaiserliche Marines Zeppelins.
4 July – Glenn H. Curtiss is awarded the Scientific American trophy for being the first person in the United States to make a public flight of over  in the AEA June Bug. The award is for a flight at Hammondsport in which he flies  in 1 minute and 42 seconds.
8 July – Thérèse Peltier officially becomes the first woman to fly in an aeroplane. She is a passenger on a flight made by Léon Delagrange at Turin. However, this flight may not have been fully controlled. See also #May and #October.
8 August – Wilbur Wright makes his first flights at the Hunaudières racetrack at Le Mans, France. The Wright Flyer used for this and later flights had been shipped to Le Havre by Orville the previous year. It had been seriously damaged by custom officials when it arrived in France and was uncrated. Wilbur spent the whole summer of 1908 rebuilding the machine and getting it into flying condition. Wilbur's flights in this machine will have a profound effect on European aviation during the following months.
20 August – Robert Gastambide becomes the first passenger carried by a monoplane when he is taken up on the Antoinette II.
21 August
Wilbur Wright moves to Camp d'Auvours,  east of Le Mans, where all his flights for the remainder of the year will be based.
The Antoinette II flies the first circle by a monoplane.
3 September – Seeking a contract to build the United States Armys first airplane, Orville Wright begins flight trials before Army observers at Fort Myer, Virginia, in a new Wright Model A flyer. The flight lasts 1 minute 11 seconds.
9 September – At Fort Myer, Orville Wright sets three world records: a flight endurance record of 57 minutes 13 seconds on his first flight, a new flight endurance record of 1 hour 2 minutes and 15 seconds on his second flight (the worlds first airplane flight of over one hour), and an endurance record for a flight with a passenger (Army Lieutenant Frank P. Lahm) of 6 minutes 24 seconds on his third flight.
10 September – At Fort Myer, Orville Wright sets a world flight endurance record of 1 hour 5 minutes and 52 seconds.
11 September – At Fort Myer, Orville Wright sets a world flight endurance record of 1 hour 10 minutes and 24 seconds.
12 September – At Fort Myer, Orville Wright sets a world record for flight endurance with a passenger (Army Major George O. Squier) of 9 minutes  seconds.
17 September – U.S. Army Lieutenant Thomas Selfridge becomes the first person killed in a powered aircraft crash and the first military aviation casualty when the Wright Model A, piloted by Orville Wright during U.S. Army tests, suffers a broken propeller and crashes from an altitude of  at Fort Myer. Wright is severely injured.
Thérèse Peltier makes a flight of  at a height of approximately  at the Military Square in Turin, Italy. Photos of Peltier with the aeroplane are published on 27 September. Unofficially, it is the first flight by a female aviator.
28 September – At Camp d'Avours, France, Wilbur Wright sets a world airplane endurance record in a flight of 1 hour 32 minutes, covering , winning a $1,000 prize from the Aero Club of France for the longest flight in history over an enclosed ground.

October–December
3 October – George P. Dicken of the New York Herald becomes the first newspaper reporter to fly in an airplane when he rides as a passenger with Wilbur Wright at Camp dAuvours. The flight sets a world record for the longest with a passenger, lasting 55 minutes 37 seconds.
5 October – The Zeppelin LZ IV is destroyed by fire at Echterdingen, Germany.
6 October – At Camp dAvours, Wilbur Wright sets another world record for a flight with a passenger, remaining aloft for 1 hour 4 minutes 26 seconds. He wins a $100,000 prize from a French syndicate for making two record-setting flights with a passenger within the same week.
7 October – Wilbur Wright flies with Edith Ogilby Berg, aka Mrs. Hart O. Berg, as passenger at Camp dAuvours. This is the first fully controlled flight with a woman passenger.
16 October – Samuel Cody makes his first aeroplane flight in the UK in British Army Aeroplane No. 1.
18 October – Wilbur Wright climbs to  above Camp d'Auvours.
30 October – Henry Farman makes the first cross-country flight in a power-driven aeroplane, flying from Bouy to Reims  in 20 minutes.
 November – Horace, Eustace and Oswald Short found Short Brothers, the first aircraft manufacturing company in England, in Battersea, London.
18 December
 Wilbur Wright at Camp d'Auvours,  east of Le Mans, France, flies  in 1 hour 54 minutes 2/5 second, rising to an altitude of  – a new world record.
 American aeronaut and aerial photographer Melvin Vaniman flies a steel-tube-frame triplane he designed and built himself a distance of  above the parade ground at Issy-les-Moulineaux, France.
24 December – The first Paris Aeronautical Salon opens the Grand Palais.
31 December – Wilbur Wright wins a prize of FF 20,000 from Michelin for the longest flight of the year (a world record) -  in 2 hours 18 minutes and 33 1/5 seconds from Camp d'Auvours.

First flights

January–June
12 March - AEA Red Wing, flying from the surface of Keuka Lake near Hammondsport, New York. Flight distance is  but ends with the aircraft collapsing to the ground, leaving the pilot slightly bruised. This is the first public demonstration of a powered aircraft flight in the United States.
18 May - AEA White Wing
8 June - Roe I Biplane
21 June - AEA June Bug
By end of June  - Blériot VIII, undated flight of some 730 meters at Issy-les-Moulineaux before July 1

July–December
5 September - Goupy No.1, the world's first triplane
19 October - Antoinette IV
6 December - AEA Silver Dart

References

Aviation
Aviation by year

1908 in aviation


Kilian Jornet Burgada (født 27. oktober 1987 i Sabadell, Catalonien, Spanien) er en catalansk professionel ski alpinist og ultraløber. Takket være sine mange sejre fra de mest prestigefyldte ultramaratonløb, bl.a. Western States 100, Hardrock 100, eller Ultra-Trail du Mont-Blanc, bliver han ofte nævnt som verdens bedste trailløber. Desuden har han sat rekordtider på opstigning og nedstigning af bl.a. Matterhorn, Mont Blanc og Denali.

Biografi
Kilian Jornet er søn af bjergguide Eduard Jornet og lærer Núria Burgada. Sammen med sin lillesøster Naila Jornet Burgada er han vokset op i Pyrenæerne, hvor hans far bestyrede en turisthytte i 1986 m.o.h. Allerede i sin barndom har han besteget flere over 3000 m.o.h.høje bjergtoppe. Han startede sin karriere som alpinist og alpin skiløber i 1999, hvor han deltog i La Molina skiløb. Skønt han stadig var junior, kunne han nemt følge med tidens bedste skialpinister fra seniorklassen, og endda vinde over dem. Siden er han flere gange blevet verdensmester i både skialpinisme og Skyrunner World Series.

I 2014 blev han valgt som "årets eventyrer" af det amerikanske blad National Geographic.

Summits of My Life
Summits of My Life er Kilian Jornets projekt, hvor han stræber efter at sætte rekorder på de vigtigste bjerge verden rundt. I 2013 har han opnået sit mål på Mont Blanc, da han besteg bjerget fra Chamonix op og ned på 4 timer og 57 minutter. Det samme år fejrede han også succes på Matterhorn, hvor han med et løb op og ned på 2 timer og 52 minutter knækkede Bruno Brunods rekord fra 1995 med mere end 20 minutter. Året efter satte han rekorder på Denali og Aconcagua. I 2015 lagde han en plan for at bestige Mount Everest i rekordtid, men planen blev ødelagt af det voldsomme jordskælv der ramte Nepal i foråret 2015.

Som en del af projektet har Kilian Jornet udgivet tre dokumentarfilm: A Fine Line (2012), Déjame vivir (2014), og Langtang (2015). Den sidstenævnte viser Jornets rejse til det ødelagte Nepal, hvor han gjorde nytte af sin gode fysiske tilstand samt sine erfaringer fra høje bjerge til at hjælpe med redningsarbejde i de mest øde dele af landet.

Privatliv
Kilian Jornets kæreste, svensker Emelie Forsberg hører til blandt de bedste kvindelige ultraløbere.

Referencer

Eksterne henvisninger
 www.kilianjornet.cat
 Summits of My Life

Alpine skiløbere
Bjergbestigere
Sportsfolk fra Spanien

Kilian Jornet Burgada


بَيخُوَتْسِي كرشنة للغات الصينية —كلسان مين نان— إلى أبجدية رومية موضوعة لتلك الغاية. أدخلها مبشرون برسبيتريون إلى إقليم فوجيان وجزيرة تيوان في القرن التاسع عشر.

مراجع

رومنة الصينية
لغات الصين
لغات تايوان
لغة الهاكا
مين نان

بيخوتسي


El Tour de Siam (oficialmente: Tour of Siam) fue una carrera ciclista profesional por etapas que se disputaba en Tailandia, en el mes de enero. Su nombre se debe al reino de Siam antiguo nombre de Tailandia.

Se creó con la creación de los Circuitos Continentales UCI en 2005 formando parte del UCI Asia Tour, dentro de la categoría 2.2 (última categoría del profesionalismo). Su última edición fue en 2007.

Siempre tuvo entre 6 (5 más prólogo en su primera edición) y 7 etapas.

Palmarés

Podiums

Clasificaciones secundarias

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Tour de Siam (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Siam (cqranking.com)

Siam
Siam

Tour de Siam


Karl Lederer (* 30. Oktober 1898 in Tüntenhausen; † 1977 in München) war ein deutscher Politiker, von 1933 bis 1941 Bürgermeister von Freising und ab 1941  zunächst NSDAP-Kreisleiter von Stadt und Kreis München. Danach, bis Kriegsende, NSDAP-Kreisleiter von Landshut-Vilsbiburg.

Leben
Karl Lederer stammte aus Tüntenhausen bei Freising und war bereits beim Hitler-Putsch 1923 SA-Mitglied (SA Regiment München, 5. Kompanie) und war deswegen 1933 mit dem Blutorden der NSDAP ausgezeichnet worden. Er war Träger des goldenen Parteiabzeichens. Mit der Machtergreifung 1933 wurde er NS-Kreisleiter von Freising (im Gau München-Oberbayern). Als Gottlieb Schwemmer auf Grund einer Versetzung das Amt des Oberbürgermeisters von Freising abgeben musste, wurde der Nationalsozialist Karl Lederer vom Stadtrat, der zu diesem Zeitpunkt nur noch aus NSDAP-Mitgliedern bestand, zum Oberbürgermeister gewählt. Ab 1935 führte die entzogene Kreisfreiheit zum Amtstitel Bürgermeister. In Lederers Amtszeit fällt die Eingemeindung Vöttings, der Bau mehrerer Arbeitersiedlungen im Norden der Stadt und in Lerchenfeld. Auch der Bau der Überführung der Münchner Straße über die viel befahrene Bahnstrecke München–Regensburg geschah während seiner Amtszeit. Die Brücke ist immer noch als Lederer-Buckel bekannt.

In seine Zeit in Freising fällt auch die Vertreibung und Deportation aller Freisinger Juden. Er selbst hatte in einer Versammlung am 9. November 1938 verkündet, "dass es mit dem heutigen Tage keinen jüdischen Vertreter und Geschäftsmann mehr in Freising gibt" und damit in Freising die Reichspogromnacht eingeläutet. In Freising war er bis 1941. Sein Nachfolger als Bürgermeister von Freising wurde Hans Lechner. Im selben Jahr wurde Lederer Kreisleiter von München Stadt und Land. Nach Unstimmigkeiten mit dem NS-Gauleiter von München-Oberbayern, Paul Giesler, wurde Lederer Kreisleiter von Landshut-Vilsbiburg.

In den letzten Tagen des NS-Regimes, im Angesicht der anrückenden US-Truppen, die kurz vor Landshut standen, kam der Kreisleiter zu folgenden Schritten: Er warb und mobilisierte Kräfte für eine Nicht-Verteidigung der Stadt Landshut und verweigerte den Befehl des Gauleiters Ruckdeschel, noch rasch eine Wehrwolforganisation zu gründen.

Am 11. Mai 1945 stellte sich Lederer den amerikanischen Truppen in Rosenheim und wurde verhaftet. Über drei Jahre hinweg blieb er in verschiedenen Lagern interniert.  Die Lagerspruchkammer Moosburg stufte ihn schließlich am 19. August 1948 als "Belasteten" (Gruppe II) ein. Lederer wurde zu zwei Jahren Arbeitslager verurteilt. Die Strafe galt jedoch als verbüßt.

Literatur
 Florian Notter: Freisinger (Ober-)Bürgermeister der letzten 150 Jahre, fink, 4. Februar 2012

Einzelnachweise

Bürgermeister (Freising)
NSDAP-Mitglied
Kreisleiter (NSDAP)
Deutscher
Geboren 1898
Gestorben 1977
Mann

Karl Lederer (Politiker)


KZ Manager é um nome compartilhado por muitos videogames de computador de gerenciamento de recursos semelhantes que colocam o jogador no papel de um comandante ou "gerente" de um campo de concentração nazista , onde os "recursos" a serem gerenciados incluem, dependendo da versão do jogo, prisioneiros ( judeus , turcos ou ciganos ), suprimentos de gás venenoso , dinheiro "normal" e vários equipamentos, bem como "opinião pública" sobre a "produtividade" do campo.

O jogo foi abordado pelo Departamento Federal Alemão de Mídia Prejudicial aos Jovens, o que significa que é proibido distribuir o jogo na Alemanha devido a clara referência ao nazismo.

Referências

Jogos eletrônicos de 1990
Controvérsias em jogos eletrônicos
Controvérsias sobre obscenidade em jogos eletrônicos

KZ Manager


La famille de Chaumont-Quitry est une famille subsistante de la noblesse française, d'extraction féodale sur preuves de 1358, originaire de Chaumont-en-Vexin.

Patronyme
Castrum Calvi Montis, le château de Chaumont-en-Vexin est le point de défense du Vexin français, face à Gisors.

Histoire
Gustave Chaix d'Est-Ange qualifie cette famille de . Il écrit qu'elle possédait la seigneurie de Chaumont dés le  et que la tradition la fait descendre des anciens comtes du Vexin. Il ajoute que la filiation rigoureusement établie ne paraît débuter qu'avec Renaud de Chaumont, seigneur de Quitry, commandant le château d'Ambleville en 1359.

Régis Valette écrit que cette famille appartient à la noblesse française sur preuves de 1358.

La branche aînée s'éteignit avec Guy de Chaumont, marquis de Quitry, grand-maître de la garde-robe de Louis XIV en 1672, la branche cadette étant subsistante.

Plusieurs procédures furent entreprises par la famille de Chaumont-Quitry pour être reconnue issue par les mâles du lignage des Capétiens. Il y eut une reconnaissance par Charles VII, en 1419 et 1422 du fait que les prédécesseurs de Guillaume de Chaumont possédaient de toute ancienneté le comté de Chaumont, . En 1669 le roi Louis XIV autorise cette famille à inclure à son blason les armes de France brisées d'un lambel d'argent.

Branches
Chaumont, branche des seigneurs de Chaumont et de Quitry, subsistante.

Chaumont, seigneurs de Rigny-Le-Ferron

Chaumont, seigneurs d'Arthieul

Chaumont, seigneurs de Saint-Chéron

Filiation et personnalités
Guillaume (Lyonnet) de Chaumont, chevalier seigneur de Quitry (1345-1403), chambellan du roi, et capitaine de Châteaudun. Il épousa en 1384 Robine de Montagu, fille de Gérard de Montagu.

Guillaume de Chaumont mort circa 1444, chevalier, seigneur de Quitry, Boissy-Le-Bois, Boisguernier et Rigny-Le-Ferron. Il occupa la charge de chambellan de son père en 1402, capitaine de 100 hommes d'armes, capitaine de Montereau en 1416, bailli et capitaine de Sens et d'Auxerre en 1417, comte de Chaumont par le roi Charles VII en 1418, confirmé en 1422 et lettres de 1424. Il fut nommé souverain maître-enquêteur et général-réformateur des Eaux et Forêts de France par lettres du 20 septembre 1418, confirmé à Bourges en 1424. Il était chevalier bachelier avec 10 écuyers, commande 3 chevaliers, 12 écuyers et 100 archers dans un acte de 1418, puis 2 bannerets, 2 bacheliers, 195 écuyers, 1 capitaine, 1 connétable d'arbalétriers et 198 arbalétriers, dans un acte de 1420, sert Arthur III de Bretagne, le connétable de Richemont en 1425, était présent au combat d'Orléans en 1428, puis au sacre de Charles VII à Reims en 1429. A noter que ses armes sont un fascé de cinq pièces. Il épousa en 1408 Jehanne de Mello, dame de Vitry-Le-Croisé (Nantigny) et de Rigny-Le-Ferron, fille de Dreu, chambellan du roi, seigneur de Rigny et du Pray, et d'Isabeau (alias Jeanne) de Plancy, dame de Rigny, belle-fille de Yolande de Dinteville, veuve de Régnault de Mello.

Léonard de Chaumont, mort en 1573, seigneur d'Éguilly-sous-Bois, maître d'hôtel et intendant de Marie Stuart, reine d'Écosse.

Léonard de Chaumont, seigneur de Saint-Chéron, Mesnil-sur-Saux et Espieds, maître de camp d'un régiment de gens de pied, capitaine d'infanterie en 1590, puis de 100 chevau-légers, gentilhomme servant et chevalier de l'ordre du roi, gouverneur de Châteauvillain, colonel d'infanterie, chambellan de Charles de Bourbon, comte de Soissons.

Abdias de Chaumont, seigneur de Bertichères (1550-1628), gouverneur d'Aigues-Mortes, était un huguenot qui transforma le monastère de Saint-Gilles en forteresse. Il épousa en 1587 Madeleine du Pleix, baronne de Lecques.

Guy de Chaumont-Quitry, seigneur de Bienfaite et de Tordouet (1629-1672) conseiller du roi en ses conseils, grand maître de la garde-robe du roi. . Mort au combat du passage du Rhin en 1672, près de Tholuys, marquis de Quitry, seigneur de Condé.

Hugues de Chaumont-Quitry, (-1698) seigneur de Villeneuve et d'Arthieul, lieutenant général des armées du roi. Il fut inhumé en l'église Saint-Sulpice de Paris.

Paul-Philippe de Chaumont (1620-1697), abbé de Saint-Vincent du Bourg-sur-Mer, puis évêque d'Ax en 1671, il fut élu en 1654 au fauteuil 3 à l'Académie française. Allié du chancelier Séguier, parent par sa mère des trois Habert (Philippe, Germain et Montmor), garde des livres de la Bibliothèque privée du roi au Louvre, lecteur du roi. La protection de Séguier lui valut d'être élu en 1654 donc en remplacement de Serisay, sans avoir encore rien publié. Ce fut un prédicateur et un écrivain religieux, auteur des Réflexions sur le Christianisme enseigné dans l'Église catholique, ouvrage en deux volumes. Il prit une part active à l'expulsion de Furetière et présida la séance où l'exclusion fut prononcée. « Il ne manque pas d'esprit, et a assez le goût de la langue. On n'a pourtant rien vu de lui ni en prose ni en vers, qui puisse lui faire honneur. »

Comte Charles François de Chaumont-Quitry, (1769-1844), cadet de sa famille, il s'embarque à 12 ans comme « volontaire d'honneur » pour la guerre d'indépendance américaine. Au combat des Saintes, il s'empare d'un drapeau anglais. Emprisonné pendant la Terreur, comme frère d'émigré, il reprend du service dans la marine. Il sera nommé capitaine de frégate le 23 septembre 1799. Il fera partie de la première promotion de la Légion d'honneur, qu'il recevra des mains de l'empereur, le . On le trouve aide de camp du maréchal Masséna à la Seconde Restauration. Il sera l'ami de la princesse de Canino, femme de Lucien Bonaparte, avec laquelle il entretint une importante correspondance, il l'aidait à gérer ses affaires à Paris.

Guy Eugène Victor de Chaumont-Quitry (1787-1851), marquis de Chaumont-Quitry, épousa en premières noces en 1819, Stéphanie Tascher de La Pagerie (1788-1832), puis en 1833, Adélaïde de Bourbon-Condé (1780-1874) fille de Louis Henri de Bourbon-Condé, prince de Condé, duc de Bourbon et de Guise.

Odon de Chaumont-Quitry (1827-1867) , chambellan de Napoléon III (1852-1865), député de la Sarthe (1854-1863), conseiller général de l'Eure, maire du Landin (Eure), chevalier de la Légion d'honneur.

Clémentine de Chaumont-Quitry (1863-), elle fut la fondatrice et directrice de l'hôpital auxiliaire  d'Hazebrouck, pendant la Première Guerre mondiale, à ce titre, elle reçut en 1921 la croix de chevalier de la Légion d'honneur.

Guy de Chaumont-Quitry (1923-1948) servit au  bataillon de marche d'Extrême-Orient, mort pour la France en 1948.

Personnages non rattachés à la filiation établie
 Gaston de Chaumont, connétable de France (vers 1107 ?)
 Hugues de Chaumont, connétable de France (entre 1108 et 1138 ?)

Armes & titres

1. D'azur semé de fleurs de lys d'or (France ancien) brisé d'un l'ambel d'argent à trois pendants semés d'hermines. (apocryphes ?)

2. À la croix losangée de... Ces armes apparaissent dans tous les sceaux qui sont parvenues jusqu'à nous pour la branche aînée de la famille de Chaumont.

3. Un hommage de 1376, montre Richard de Chaumont, seigneur de Quitry couvert d'un manteau à ses armes (fascé d'argent et de gueules) brisé d'un lambel. Armes :  Fascé d'argent et de gueules de huit pièces.

Armes adoptées depuis le , suivant l'autorisation du roi : depuis Guy, premier marquis de Chaumont-Quitry, grand maître de la garde-robe du roi, écartelé des armes primitives (France ancien, brisé d'un lambel d'argent) et du fascé d'argent et de gueules. Cela ne peux signifier qu'une forme de reconnaissance de la part de Louis XIV ou d'un très exceptionnel privilège du souverain, quelle en serait la motivation ?

Dessin d'une miniature, 1376 (BnF, Est Réserve, Oa fol.12 (8. Bouchot), 340, Fonds Gaignières, dessin de Boudan, pris sur le livre manuscrit des hommages du comté de Clermont-en-Beauvoisis qui est à la Chambre des Comptes de Paris, fol. 37).

Cette miniature montre l'hommage de Louis II, duc de Bourbon au roi Charles V pour le comté de Clermont en Beauvoisis. Tous les principales personnalités représentées son couvertes d'un manteau à leurs armes. Au premier plan en bas à gauche, le second personnage est Richard de Chaumont, seigneur de Quitry (Fascé d'argent & de gueules de huit pièces, brisé d'un lambel d'azur) entre à sa droite Pierre de Norry, seigneur de Norry, Vandenesse, Pouligny, Anisy et Monts-en- Genevray, conseiller de Louis II, duc de Bourbon (de gueules à la fasce d'or, alias d'argent) et à sa gauche Édouard de Beaujeu (d'or au lion de sable armé et lampassé de gueules, brisé d'un lambel de cinq pendants du même) seigneur de Perreux, de Semur(-en-Brionnais) et de Beaujeu, époux de la nièce du pape Grégoire XI, Éléonore de Beaufort. Au troisième plan, à gauche au centre de profil (barbe et cheveux longs) Renaud (de Chaumont) seigneur de Trie, cousin donc de Richard de Chaumont -ci-dessus cité- (d'or à la bande componnée d'argent et d'azur, bordée de gueules et accompagnée en chef d'une merlette de sable) les armes des Trie ont connues au moins neuf variantes, parfois très différentes).

Titres
 Titre régulier : comte (1852)

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Gustave Chaix d'Est-Ange, Dictionnaire des familles françaises anciennes ou notables à la fin du , tome 10, pages 162 à 165 Chaumont-Quitry (de)
 Régis Valette, Catalogue de la noblesse française subsistante, 2002,

Articles connexes
 Liste des familles subsistantes de la noblesse française (A à K)
 Liste des familles de la noblesse française d'Ancien Régime (A à K)
 Armorial des familles d'Île-de-France

Liens externes
 BnF, Dossiers Bleus 178

Famille noble française
Famille noble de Picardie

Famille de Chaumont-Quitry