في منطقة حائل شمال السعودية يوجد جبلان معروفان هما : رمان الأسمر ورمان الأحمر ويمثثلان كتلتين جبليتين إحداهما سمراء من المقذوفات البركانية وصخور البازلت ، والأخرى من الصخور الجرانيتية الحمراء ؛ ويمتدان على شكل سلاسل فيما بين جبلي أجا وسلمى وهي منطقة تسمى الثنية أي الفاصلة أو الناصفة ما بين هذين الجبلين المشهورين في نجد .

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

رمان الأسمر

جبل رمان الأسمر


Dağüstü, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Xorcinas olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 70 km, Çaycuma ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çaycuma belde ve köyleri

Dağüstü, Çaycuma


Das Schloss Kopaniny steht im Ortsteil Kopaniny der tschechischen Stadt Aš.

Die Familie von Zedtwitz, die im Ascher Ländchen umfangreich begütert war, gilt als Erbauer des Schlosses, der erste Bau wurde erstmals 1537 erwähnt. In der Kirche von Podhradí u Aše ist das ursprüngliche Gebäude abgebildet. 1678 wurde das Schloss weiter ausgebaut. Ein Stein mit einem Familienwappen wurde im Schloss Doubrava verbaut.

Letzte Besitzer der Familie waren Franz Josef Zedtwitz (1873–1954), Kommandeur des Dragonerregiments Prinz Windischgrätz im Ersten Weltkrieg und sein Sohn  Franz Xaver Zedtwitz (1906–1942), der als Schriftsteller auch zoologische Abhandlungen geschrieben hat. Im Jahr 1945 ging der enteignete Besitz in die Verwaltung des Staatsgutes über und war seitdem dem Verfall preisgegeben.

Im Jahr 2013 begannen die Restaurierungsarbeiten an der Ruine.

Literatur
 Magdalena Šmrhová: Asch und Umgebung in alten Ansichten. Hostivice 2011, S. 178f., ISBN 978-80-86914-34-3.

Weblinks

Kopaniny
Kopaniny
Bauwerk in Aš
Kulturdenkmal in Aš
Zedtwitz

Schloss Kopaniny


أبو سعيد أبان بن تغلب بن رباح البكري الجريري الكندي (ت. 141 هـ). راوي ومُفسّر ومُحدّث ونحوي شيعي كوفي وقارئ لغوي. وصفه خير الدين الزركلي بأنّه من غلاة الشيعة، يُقال أن جده كان مولي لجرير بن عباد من بني بكر بن وائل، فانتسب إليه.

وقد عاصر من أئمة الشيعة كلا من زين العابدين، والباقر، والصادق، وقد تُوفي في عهد الأخير، وقد وقع أبان بن تغلب في أسناد كثيرة من الروايات الشيعية تبلغ زهاء مئة وثلاثين مورداً وفي جميع هذه الموارد روى عن أحد المعصومين، إلاّ أحد عشر مورداً.

مصنفاته
 غريب القرآن. احتمل بعض من ذكروا هذا الكتاب أنّ أبان هو أوّل من صنف في هذا الموضوع.
 القراءات.
 صفين.

 الفضائل.
 معاني القرآن.
 أصل أبان بن تغلب. ذكره عمر كحالة في معجم المؤلفين بقوله: "كتاب من الأصول في الرواية على مذهب الشيعة"، كما ذكره الطهراني في ذريعته.

وهذه الكتب لا يعرف - حتي الآن - إذا كانت طبعت أو ما زالت مخطوطة.

الجرح والتعديل

أئمة الشيعة

 الباقر:
 جعفر الصادق:  وقال:  وقال:

أهل السنة والجماعة

 أبو أحمد بن عدي الجرجاني : له أحاديث ونسخ، وعامتها مستقيمة إذا روى عنه ثقة وهو من أهل الصدق في الروايات وإن كان مذهبه مذهب الشيعة وهو في الرواية صالح لا بأس به
 أبو الفتح الأزدي : كان غاليا في التشيع وما أعلم به في الحديث بأسا
 أبو حاتم الرازي : ثقة صالح
 أبو عبد الله الحاكم النيسابوري : ثقة
 أبو نعيم الأصبهاني : كان غاية من الغايات
 أحمد بن حنبل : ثقة ثبت في الحديث، وكان شعبة يحدث عنه
 أحمد بن شعيب النسائي : ثقة
 إبراهيم بن يعقوب الجوزجاني : زائغ مذموم المذهب مجاهر
 ابن حجر العسقلاني : ثقة تكلم فيه للتشيع، وفي التهذيب: والتشيع في عرف المتقدمين هو اعتقاد تفضيل علي على عثمان، وأن عليا كان مصيبا في حروبه
 الذهبي : شيعي جلد، لكنه صدوق، فلنا صدقه، وعليه بدعته
 محمد بن سعد كاتب الواقدي : ثقة
 محمد بن عجلان المدني : ثقة
 يحيى بن معين : ثقة

الشيعة

 أحمد النجاشي:
 الشيخ الطوسي:
 علي النماري:
 العلامة الحلي:
 الخوئي:
 نجم الدين النراقي:
 المجلسي :
 التفرشي:
 النورري الطبرسي:
 ابن داود الحلي:
 عبد الله المامقاني:

وفاته
يروي الشيعة أن جعفر الصادق قد قال حين تُوفي أبان: "أما والله لقد أوجع قلبي موت أبان".

طالع أيضاً

 زرارة بن أعين.
 أبو هاشم الجعفري.
 مؤمن الطاق.
 سُلَيْم بن قيس الهلالي.
 أبو حمزة الثمالي.
 زهير بن قين.

مصادر

مراجع
 اختيار معرفة الرجال. الطوسي، طبع قم - إيران، 1404 هـ، منشورات مؤسسة آل البيت عليهم السلام.
 أعيان الشيعة. محسن الأمين، طبع بيروت - لبنان، تاريخ الطبع مفقود، منشورات دار التعارف.
 تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة. الحر العاملي، طبع بيروت - لبنان، تاريخ الطبع مفقود، منشورات دار إحياء التراث العربي.
 الذريعة إلى تصانيف الشيعة. آغا بزرگ الطهراني، طبع بيروت - لبنان، 1403 هـ / 1983 م، منشورات دار الأضواء.
 موسوعة المصطفى والعترة. الحاج حسين الشاكري، طبع قم - إيران، 1417 هـ، منشورات دار الهادي.
 الأعلام. خير الدين الزركلي، طبع بيروت - لبنان، 1980، منشورات دار العلم للملايين.
 ميزان الاعتدال. محمد بن أحمد بن عثمان الذهبي، طبع بيروت - لبنان، تاريخ الطبع مفقود، منشورات دار المعرفة.
 معجم المؤلفين. عمر كحالة، طبع بيروت - لبنان، تاريخ الطبع مفقود، منشورات إحياء التراث العربي.

أشخاص من محافظة النجف
سنة الولادة غير معروفة
علماء دين شيعة
قراء عراقيون
مواليد في الكوفة
وفيات 141 هـ
وفيات 758
محدثو التابعين

أبان بن تغلب


An Vriesea arpocalyx in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Éduard-François André, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith. An Vriesea arpocalyx in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea arpocalyx


Die Rolf Krake war ein Turmschiff der dänischen Marine und das einzige dänische Schiff seiner Bauart. Geplant war es für den defensiven Einsatz in küstennahen Gewässern. Benannt wurde es nach Rolf Krake, einem historisch nicht gesicherten König der dänischen Frühzeit.

Allgemeines

Die 1350 Tonnen verdrängende, mit 4,5-Zoll-Eisenplatten gepanzerte und 57 Meter lange Rolf Krake war weltweit eines der ersten modernen Turmschiffe. Sie wurde von Dänemark bei der britischen Werft Robert Napier & Sons in Glasgow im August 1862 in Auftrag gegeben. Dabei wurde die Planung durch die Erkenntnisse aus dem Krieg von 1848/51 beeinflusst, namentlich aus dem für Dänemark desaströs verlaufenen Gefecht bei Eckernförde, das die Anfälligkeit der dänischen Flotte gegen Beschuss von Land gezeigt hatte. Möglicherweise wurde auch bereits der Verlauf des Seegefechts zwischen der Monitor und der Virginia am 9. März 1862 im amerikanischen Bürgerkrieg in die Planungen einbezogen. Große Ähnlichkeiten zwischen der Rolf Krake und der Monitor bestanden in Bezug auf die Konstruktion des Schiffskörpers und die Konturen des Decks (nicht jedoch in Bezug auf die Silhouette der Schiffe).

1863 lief die Rolf Krake vom Stapel und wurde am 1. Juni desselben Jahres in Dienst gestellt. Sie besaß eine Dampfmaschine mit 700 PS, erreichte damit eine Geschwindigkeit von 8 Knoten bei einer Reichweite von 1150 Seemeilen, verfügte aber auch über eine Hilfsbesegelung. Getakelt war sie als Dreimastschoner.

Bewaffnet war die Rolf Krake mit vier 60-Pfünder-(Acht-Zoll-)Glattrohr-Vorderlader-Kanonen in zwei Pivottürmen. Die Geschütztürme drehten sich auf einer Rollenbahn, ein von Cowper Phipps Coles entwickeltes Prinzip. Die Rolf Krake war das erste in Europa gebaute volleiserne Turmschiff und weltweit das erste Schiff, dessen Artillerie in Drehtürme nach dem Coles-Patent eingebaut wurde.

Geschichte
Wegen ihres geringen Tiefgangs von ca. 3,30 Meter und ihrer relativ niedrigen Deckshöhe war die Rolf Krake im Vergleich zu den älteren dänischen Panzerschiffen wie der 1850 erbauten 5000 Tonnen verdrängenden Dannebrog, die zunächst nur über eine Besegelung und erst seit 1858 über eine Dampfmaschine verfügte, besser für küstennahe Operationen geeignet. Gegen direkten Beschuss von einer stationären oder wenig mobilen, weil pferdebespannten Artillerie von Land schien die Rolf Krake durch ihre effektive Panzerung gut geschützt. Aufgrund ihrer unabhängig von der Fahrtrichtung zu richtenden Geschütztürme konnte sie prinzipiell eine starke und demoralisierende Wirkung bei Operationen gegen Landtruppen erzielen. Obwohl technisch voll auf der Höhe der Zeit, blieb ihr Einsatz im Deutsch-Dänischen Krieg weitgehend erfolglos.

So versuchte sie am 25. und 26. Februar 1864 in der Vemmingbucht die Errichtung einer preußischen Pontonbrücke bei Egernsund durch indirektes Feuer aus 500 Meter Entfernung über eine Landzunge hinweg zu verhindern. Dabei geriet sie selbst unter direktes Feuer. Obwohl sie 150 Treffer erhielt, gab es an Bord nur drei Verwundete zu beklagen. Keiner der Treffer durchschlug die Panzerung. Kapitän Hans Peter Rothe (1813–1905) brach den Beschuss der Pontonbrücke jedoch nach eineinhalb Stunden und Abgabe von 57 Schuss aus Sorge um sein Schiff ab.

Am 28. März beschoss die Rolf Krake preußische Stellungen bei Düppel mit 38 Schuss und erhielt selbst mehrere kleinere Treffer. Nachdem der preußische Angriff auf die Schanzen gescheitert war, drehte sie ab. Die Preußen versuchten erfolglos das Schiff mit Fischernetzen lahmzulegen, die sich um den Propeller wickeln sollten. Am 18. April beschoss die Rolf Krake die Sturmgräben der preußischen Belagerungstruppen vor den Düppeler Schanzen, ohne jedoch dadurch die Erstürmung des Festungswerks verhindern zu können. Damals verfügte die Rolf Krake im Unterschied zur preußischen Artillerie nicht über Sprenggranaten, da man diese für den Seekrieg gegen die zumeist noch hölzernen gegnerischen Schiffe als ungeeignet betrachtete. Eine 24-Pfünder-Sprenggranate der ballistisch feuernden preußischen Artillerie durchschlug an diesem Tag das nur schwach gepanzerte Deck und explodierte unter Deck, wobei Leutnant W. B. Jespersen als einziger in diesem Krieg gefallener dänischer Marineoffizier ums Leben kam. Damit wurde eine konstruktive Schwachstelle des Schiffes deutlich. Nach Abgabe von 95 Schuss drehte die Rolf Krake ab und kam am 19. April in Augustenborg außerhalb der Reichweite der preußischen Batterien an.

Nach einer Liegezeit in Augustenborg, die man zur Reparatur nutzte, wurde die Rolf Krake am 12. Juni der Ostseeschwadron unter dem Kommandeur Konteradmiral Carl Edvard van Dockum (1804–1893) unterstellt. Am 29. Juni versuchte das Schiff unter Kapitän Rothe, den Übergang der preußischen Truppen auf die Insel Alsen zu verhindern, der nachts um zwei Uhr mit 160 zumeist kleinen Booten begonnen hatte, die insgesamt wohl an die 600-mal übersetzten.

Möglicherweise aufgrund einer Fehleinschätzung der unübersichtlichen taktischen Lage bei Dunkelheit durch den Kapitän oder weil dieser die Verminung des Sundes oder ein Aufgrundlaufen fürchtete – letzteres hätte wegen des niedrigen Bordes zur Enterung des Schiffes durch die Preußen führen können – oder aber schlicht aufgrund der Erkenntnis, dass der Krieg faktisch schon zuungunsten Dänemarks entschieden war und die Fortsetzung der Operation viele Opfer gefordert hätte, brach Rothe die Einfahrt in den Sund nach zwei Stunden und Abgabe von 116 Schuss wieder ab und geleitete mehrere kleinere dänische Schiffe aus dem Schussbereich der preußischen Artillerie. Vermutlich hätte die Rolf Krake, die kräftiges Gegenfeuer mit Vollkugeln und Sprenggranaten erhielt, die amphibische Operation der Preußen stark behindern können, aber kaum gänzlich verhindert. Insgesamt gab die Rolf Krake im Krieg 306 Schuss ab.

Anschließend beschränkte sich das Schiff darauf, einen möglichen Übergang der Preußen nach Fünen zu verhindern und eigene Truppen bei der Evakuierung dorthin zu unterstützen. Wegen der dänischen Seeüberlegenheit während des gesamten Krieges kam es zu keinem Gefecht der Rolf Krake mit feindlichen Schiffen.

Nach Ende des Krieges untersuchte eine Kommission – auch auf eigenen Wunsch von Kapitän Rothe – die Vorgänge in der Schlacht um Alsen und sprach ihn 1866 von jeder Schuld frei.

1865 wurde der vordere Turm der Rolf Krake, deren Artillerie wegen der geringen Treffsicherheit der Glattrohre gegen Landziele wenig wirksam war, durch eine 60-Pfünder-(Acht-Zoll-)Kanone mit gezogenem Lauf ersetzt. Später erfolgte eine weitere Umrüstung auf zwei Acht-Zoll- und zwei Drei-Zoll-Hinterlader-Kanonen mit gezogenem Lauf. Das Schiff war bis Anfang der 1890er Jahre aktiv. 1893 explodierte eine 15-cm-Sprenggranate im Lauf und verursachte größere Schäden. Doch erst 1907 wurde die Rolf Krake endgültig außer Dienst gestellt und in Dordrecht in den Niederlanden abgewrackt.

Die Turmschiffe der nächsten Generation – Lindormen (1869–1907) und Gorm (1871–1912) – wurden nicht mehr in England, sondern in Dänemark gebaut. Sie hatten eine noch flachere Silhouette, aber größeren Tiefgang.

Erneute Namensverwendung
Rolf Krake (F 342) war auch der spätere Name der 1940 in England gebauten Calpe (L 71), einer Fregatte der Hunt II-Klasse, die 1952 an Dänemark übergeben wurde und dort 1954–1962 unter dem Namen Rolf Krake im Dienst stand (verschrottet 1966).

Literarische Rezeption

In Theodor Fontanes 1897 veröffentlichten Roman Der Stechlin wird die Rolf Krake mehrfach in Bezug auf die Figur des Dorfschulzen Kluckhuhn erwähnt, einen Veteranen des Deutsch-Dänischen Kriegs, der im Gespräch mit anderen Figuren beschreibt, wie man seinerzeit in Preußen von dem Gedanken an das "unheimliche Schiff", das Kluckhuhn noch immer im Traum erscheint, in Schrecken versetzt und traumatisiert war. Bereits in seiner Kriegsreportage über den Deutsch-Dänischen Krieg hatte Theodor Fontane den Einsatz der Rolf Krake in der Flensburger Förde und den Schrecken, den dieses Schiff bei den Preußen auslöste, beschrieben.

Literatur
 James Phinney Baxter: The Introduction of the Ironclad Warship. Harvard University Press, Cambridge MA 1933.
 Richard Hill: Der Krieg der Panzerschiffe. Brandenburgisches verlagshaus, Berlin 2001, ISBN 3-89488-139-9.
 Lawrence Sondhaus: Navies of Europe. 1815–1914. Routledge, Edinburgh 2001, ISBN 0-415-21478-5.
 R. Steen Steensen: Vore Panserskibe 1863–1943. Marinehistorisk Selskab, Kopenhagen 1968.

Weblinks

 Weitere Informationen zu Rolf Krake
 Technische Daten

Einzelnachweise

Panzerschiff (Dänemark)
Segeldampfer
Dreimaster
Dänische Marinegeschichte
Deutsch-Dänischer Krieg
Robert Napier & Sons

Rolf Krake (Schiff, 1863)


Kıbrıs Cumhuriyeti (, Kipriaki Dimokratia), Doğu Akdeniz'de yer alan Kıbrıs'ta, fiilî olarak adanın güneyini, hukuki olarak adanın tamamını yöneten devlettir.

Britanya kolonisi iken 1960'ta Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı ve 1961 yılında İngiliz Milletler Topluluğu'na katıldı. Türkiye, Birleşik Krallık ve Yunanistan'ın garantörlüğü altında Kıbrıslı Türkler ile Kıbrıslı Rumlar ortaklığında kuruldu. 1974'te Yunanistan'daki askerî cunta desteği ile Kıbrıs'ta enosis amaçlı demonimçi Rumların darbe yapması sonucunda Türkiye, Kıbrıs'a harekât düzenledi. Harekât, adanın kuzeyinde Kıbrıs Türkleri'nin yönetiminde politik bir düzenin oluşmasına neden oldu. Bu siyasi olaylarla Kıbrıs Sorunu ortaya çıktı. 1983 yılında Türkiye'nin de facto yönetim olan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını tanımasının ardından Türkiye'de Güney Kıbrıs Rum Yönetimi olarak adlandırılmaya başlandı. Kıbrıs Cumhuriyeti, gelişmiş bir ülke olarak 1 Mayıs 2004 tarihinde Avrupa Birliği üyesi oldu. 1 Ocak 2008 tarihinden itibaren para birimi olarak euro kullanmaya başladı.

Kıbrıs'ın kuzeyinde yaklaşık 30.000'e yakın Türk Silahlı Kuvvetleri askeri, Ağrotur ve Dikelya üslerinde 3.500 civarında Birleşik Krallık askeri ve Yeşil Hat bölgesinde 928 kişilik Birleşmiş Milletler Barış Gücü personeli bulunmakta, adanın kuzeydeki üçte birlik bölümünde Kıbrıslı Türkler ve çoğunlukla Türkiye göçmenleri, geri kalan üçte ikisinde ise genel olarak Kıbrıslı Rumlar yaşamaktadır.

Kıbrıs Cumhuriyeti 2016 itibarıyla yıllık 3,2 milyon turist tarafından ziyaret edilmektedir.

Kıbrıs Cumhuriyeti, Birleşmiş Milletlere üye devlet olarak uluslararası alanda tanınmış bir ülkedir. Kıbrıs adası civarındaki sular hukuken kendi egemenliği altında olmak üzere, adanın %3'lük kısmı bağımsızlık anlaşmasına göre Birleşik Krallık'ın askerî üssü olarak yönetimi altındadır. Ada de facto olarak dört ayrı parçaya bölünmektedir:

 Adanın güneyi etkin olarak Kıbrıs Cumhuriyeti'nin kontrolü altında;
 Adanın kuzeyi Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi'ne göre Türkiye'nin işgali altındadır. Bağımsızlığını tek taraflı ilan eden Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin sadece Türkiye ile diplomatik ilişkisi bulunmaktadır.
 Birleşmiş Milletler kontrolündeki Yeşil Hat, adayı iki bölgeye ayırır; ve
 İki Birleşik Krallık askerî üssü (Ağrotur ve Dikelya).

Coğrafya

Kıbrıs Adası, İtalya'ya bağlı Sicilya ve Sardinya adalarından sonra Akdeniz'in en büyük üçüncü adasıdır. Akdeniz'in kuzeydoğusunda yer alır. Kuzeyinde 65 km mesafe ile Türkiye, doğusunda 112 km mesafe ile Suriye, 267 km ile İsrail, 162 km ile Lübnan, güneyinde 418 km ile Mısır; kuzey batısında ise, 274 km ile Yunanistan yer almaktadır.

Kıbrıs, 30°33' ve 35°41 enlemleri ile 32°23' ve 34°55' boylamları arasında yer almaktadır. Yüzölçümü yaklaşık 9.251 km²'dir. Bunun 3.355 km²'lik bölümü de facto olarak kurulmuş Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin yönetimindedir. Kıbrıs'ın genişliği en çok 225 km, en az 43 km'dir. Adanın en yüksek noktası, 1.953 metre yükseklikteki Trodos Dağlarıdır. Ada, Asya, Afrika ve Avrupa kıtalarının geçiş noktasında ve eski büyük uygarlıkların yer aldığı Orta Doğu ve Anadolu bölgelerinin kesiştiği noktada yer almaktadır.

Ada, Akdeniz ikliminin etkisi altındadır. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise ılık ve az yağışlı geçer. Yağışlar alçak kesimlerde yıllık 300 mm iken Trodos dağlarında yıllık 1000 mm'yi bulmaktadır. Trodos Dağları kışın kar tutabilmektedir. Sıcaklık ender olarak 0 derecenin altına düşmektedir. Ortalama sıcaklıklar ise yazları 20-30 °C, kışları ise 5-15 °C arasında değişmektedir. Bitki örtüsü ise küçük çalılıklardan oluşan makidir. Köylerde yaşayan halk tahıl üretimi, bağcılık yapar ve turunçgillerden meyve yetiştirmekle uğraşır. Buğday ve arpanın yanı sıra portakal, mandalina ve dağların eteklerinde de üzüm yetiştiriciliği yapılır.

En yaygın orman tipi ağaç türleri çam, selvi, meşe ve sonradan adada yetiştirilen okaliptüstür. Ada, yapı ve yeryüzü şekilleri ile Anadolu yarımadasının Toros sistemi içinde kabul edilmektedir. Anadolu'ya bağlı olan adanın temeli batıda ve güneyde 2000 metreden daha derin denizaltı çukurlarıyla çevrilmektedir.

Kıbrıs Adası coğrafi konumu nedeni ile Afrika ve Avrupa kıtaları arasında kuş türlerinin konaklama ve geçiş noktasıdır. Adada bulunan yaklaşık 350 tür hayvandan 7'si endemiktir. Ayrıca 26 çeşit tür sürüngen de yaşamaktadır. Kıbrıs ilk çağ dönemlerinde nerede ise temelli ormanlık alanlarla kaplı iken, bakır madenleri ve ormanı bulunmayan ülkelere odun satılması nedeni ile günümüzde ormanlık alanları tahribata uğramıştır.

Kıbrıs'ın sahil kıyıları, aşağı yukarı yüz milyon senedir Chelonia ve Caretta caretta kaplumbağaları tarafından ziyaret edilmektedir. Bu canlılar yumurtlamak için Mayıs ve Ağustos ayları arasında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kumsallarına gelmektedirler.

Adanın kuzeyinde doğal mağaralar da bulunmaktadır. Sarkıt ve dikitleri ile İncirli Mağarası, İnönü'deki Sütünlu Mağara, olmak üzere 85 adet civarında doğal mağara bulunmaktadır.

Tarih

Osmanlı dönemi

Kıbrıs, Osmanlı İmparatorluğu'nun kontrolüne geçmeden önce, Doğu Akdeniz'deki Osmanlı'ya ait gemilerine akın yapan Hristiyan korsanlarının sığınağı haline gelmişti. Bu korsanlar genellikle deniz ticaret gemilerine ve hacca giden yolculara saldırarak buradaki yol güvenliğini yok etmekteydi. Bunun gibi nedenlerden dolayı Kıbrıs'ın alınması gerekli görüldü.

Kıbrıs, Lala Mustafa Paşa komutasındaki ordu ve Piyale Paşa komutasındaki donanma ile birlikte yaya 60.000 kişiden oluşan Osmanlı Ordusu, 2 Temmuz 1570'te Limasol'a çıkması ve 4 Ağustos 1571'de Mağusa'nın Venedikli Mağusa Kale Komutanı Bragadino'nun beş maddelik bir antlaşmayla kaleyi teslim etmesiyle sonuçlanan bir seferle Osmanlı İdaresine girdi. Kıbrıs'ın ele geçirilmesiyle Osmanlı İmparatorluğu, Doğu Akdeniz'e tamamen hâkim oldu.

15 Eylül 1570 tarihinde Lala Mustafa Paşa, tören ile Lefkoşa şehrine girmiştir. Kıbrıs ele geçirildikten sonraki tarihte adada çok az sayıda Ortodoks Rum vardı. Çünkü Venedikliler Katolik idi ve Ortodoks Kilisesi'ne yaşama hakkı tanımıyordu. Osmanlı Devleti Ortodokslara serbestçe kilise kurma ve gelişme imkânı sağladı. Böylece adada Katolik Kilisesi etkinliğini kaybetti ve Ortodoks Kilisesi gelişti.

1571 yılında Kıbrıs'ta yapılmış bulunan nüfus sayımında yerli halkın nüfusu 150.000'dir. Burada bulunan Türk askeri ise 30.000 kadardır. Adanın tamamının kontrol edilmesinin ardından Karaman'dan adaya göç ettirilen Türkler ve  Beyşehir, Ürgüp, Niğde, Aksaray, Akşehir, Maraş gibi Anadolu'nun orta kesiminde kalan şehirlerinden aileler getirilerek yerleştirilir. Bugün adada yaşayan Kıbrıs Türklerinin (Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nden gelenler hariç) soyu bu Osmanlı idaresinde adaya gönderilen Türklerden gelmektedir.

1831 senesinde sadece erkeklerin sayıldığı Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk büyük ölçekli nüfus sayımında ada üzerinde 14.983 Müslüman ve 29.190 Hristiyan yaşadığı ortaya çıktı. 1872'de yapılan sayımda adanın nüfusunun 144.000 olduğu, Müslümanların sayısının 44.000'e ve Hristiyanların ise 100.000'e arttığı belirlendi.

Birleşik Krallık dönemi

93 Harbi'nde Rus İmparatorluğu karşısında yenilen Osmanlı, Ruslara karşı fazla ödün vermemek amacıyla, Birleşik Krallık'ın isteği üzerine ada 92.799 sterline 4 Haziran 1878 tarihinde imzalanan Kıbrıs Sözleşmesi ile kiralandı. Osmanlı mülkiyeti devam ediyor sayılmakla birlikte, yönetim tamamen Birleşik Krallık'a geçti. Birleşik Krallık adayı "Komiser" diye tabir ettiği yüksek rütbeli yöneticilerle idare etmiştir. 1914'te başlayan I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Birleşik Krallık karşısındaki Almanya'nın yanında savaşa girmesi üzerine Birleşik Krallık adayı ilhak edip adaya vali tayin etti. 1923'te imzalanan Lozan Barış Antlaşması'nın 21. Maddesi gereğince, Birleşik Krallık'a ilhakı tanındı. 1925 yılında Kıbrıs Crown Colony olarak ilan edildi ve adaya ilk Türkiye Cumhuriyeti konsolosu atandı.

Ocak 1950 tarihinde Doğu Ortodoks Kilisesi, Kıbrıs Türk toplumunun boykot ettiği bir referandum düzenledi. Referandumun sonucunda, katılan halkın %90'ı Kıbrıs'ın Yunanistan ile birleşmesi düşüncesi olan enosis lehinde oy verdi. 1955'te Kıbrıs Rumlarının kurduğu EOKA örgütü Birleşik Krallık kuvvetlerini adadan çıkarmak için silahlı eylemlere başladı. Bu zaman zarfında Kıbrıs Türkleri de silahlanmaya başladı ve Birleşik Krallık adanın tüm bölümünü kontrolde tutmakta zorlanıyordu. Bu tarihten itibaren taksim isteğinde bulunan Türkler ile enosis isteyen Rumlar birbirleri ile çatışmaya başladı.

Bağımsızlık

Kıbrıs Cumhuriyeti (1960)

16 Ağustos 1960 tarihinde Kıbrıs; Yunanistan, Türkiye ve Birleşik Krallık'ın "Kuruluş, İttifak ve Garanti" adındaki üç anlaşmayı imzalaması ile bağımsızlığını kazandı. Birleşik Krallık, Ağrotur ve Dikelya adlı adanın %3'üne tekabül gelen askerî üsleri aldı. Devlet dairelerinde ise Rumlardan sonra en büyük etnik topluluğu oluşturan Türkler veto hakkına sahip oldu ve parlamento ile yönetimde %30'luk hakka sahip oldular. Üç devlete ise garantörlük hakkı verildi.

30 Kasım 1963 tarihinde Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı III. Makarios, Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası'nda siyâsî kurumların yapılanması ve teşkilatlanma hakkındaki on üç maddelik bir değişiklik önerisinde bulundu. Bu değişiklik süreci içerisinde Kıbrıs Türkleri bu öneriye karşı çıktı. Bunun üzerine, 21 Aralık 1963 günü, iki Kıbrıs Türkünün üzerine ateş açılarak öldürülmesi üzerine toplumlararası çatışmalar başladı ve sonunda Kıbrıs Türkleri, Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki idari ve siyâsî yapılanmadan çekildiler.

Birleşmiş Milletler'in Kıbrıs'taki Birleşmiş Milletler Barış Gücü (UNFICYP) ada üzerindeki önemli noktalara Kıbrıs Türkleri ile Kıbrıs Rumları arasındaki çatışmaları engellemek amacıyla konuşlandı.

Bölünme

1970'li yılların başlarında Yunanistan'ı kontrol eden askerî cunta yönetimi, II. Makarios'un tutumları ve Enosis'in yolunda ilerleme olmamasından dolayı memnun değildi. Cunta, 15 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs Ulusal Muhafız Birliği'ne emir vererek bu birliğin komutanının görevinden alınmasını ve adanın kontrolünü Yunan subayların bulunduğu bu birliğin almasını istedi. Birlik aynı gün Lefkoşa'daki Başkanlık Sarayı'nı bastı ve II. Makarios görevden alındı. Nikos Sampson yeni hükûmetin cumhurbaşkanı olduğu dünyaya ilan edildi. Her ne kadar milliyetçi Rumlar tarafından darbe yapılsa da Yunanistan ile birleşmedi, Kıbrıs'ın bağımsızlığı devam etti ve bağımlı bir yönetim olmadı. Türkiye Cumhuriyeti, gerçekleştirilen darbe nedeniyle Zürih ve Londra Antlaşması'nın IV. maddesine istinaden gerçekleştirdiğini savunarak Kıbrıs Harekâtı'na girişti.

Uluslararası baskılar sonucunda ateşkes ilan edildi ve adanın %37'si Türkler'in kontrolüne geçti. 170.000 civarındaki Kıbrıs Rumu kuzeyde bulunan evlerinden göç ettirildi, 50.000 Kıbrıs Türkü ve daha sonra da Türkiye'nin teşviki ile Türkiye'den gelen göçmenler ise bu evlere yerleştirildi. 1983 tarihinde Kıbrıs Türkleri tek taraflı olarak sadece Türkiye tarafından tanınan bağımsızlıklarını ilan ettiler. Günümüzde, savaş sonucunda 1.534 Kıbrıs Rumu ve 502 Kıbrıs Türkü hâlâ kayıptır. 1974 yazında ada üzerindeki bu gelişmeler, Türkiye-Yunanistan ilişkilerinde tek hakim konu oldu. Ayrıca günümüzde Türkiye'den gelmiş yaklaşık 100,000 kişinin Cenevre Antlaşması ve çeşitli BM kararlarını ihlal ederek ada üzerinde yaşadığı düşünülmektedir. Kıbrıs hükûmeti, kuzeydeki toprakların kontrolünü kaybettikten ve Türk idaresi altına girmesinden sonra kuzeydeki tüm liman ve hava alanlarının uluslararası ticaret ile ulaşıma kapalı olduğunu ilan etti. Yönetim, adanın kuzeyindeki idareyi günümüzde de Türk işgali altındaki bölge olarak kabul eder.

Yakın tarih
De facto olarak kuzey ve güney olarak iki ayrı parçaya bölünmesine rağmen de jure olarak cumhuriyet tüm adanın hakimidir. Kıbrıs Cumhuriyeti'nin anayasal bir demokrasi üzerine kurulu yapısı ekonomik bakımdan müreffeh bir durumda ve iyi bir alt yapısı vardır. Avrupa Birliği ve diğer uluslararası örgütler tarafından Birleşmiş Milletler'in bir parçası ve adanın tek meşru yönetimi kabul edilir. Sadece Türkiye tarafından tanınan adanın kuzeyi Türkiye'nin yardımları ile varlığını sürdürmektedir. Son birleşme girişimi 2004 tarihindeki Annan Planı ile oldu. 24 Nisan 2004 tarihinde yapılan referandumda Kıbrıs Türklerinin destek oyuna rağmen Kıbrıs Rumları tarafından reddedildi.

Temmuz 2006 tarihinde ada, Hizbullah ve İsrail arasındaki çatışmalardan kaçan kişiler için ilk sığınaklardan biri oldu.

Mart 2007'de BM kontrolündeki Yeşil Hat üzerindeki Kıbrıs Rumları ile Kıbrıs Türklerini ayıran Lokmacı Kapısı yıkıldı. Adanın 32 yıllık tarihinde yer etmiş olan kapı, Lefkoşa kentini ikiye ayırıyordu. 3 Nisan 2008'de Türk ve Rum yetkililerin bulunduğu bir törenle açılışı gerçekleşti. 26 Haziran 2009 tarihinde Kıbrıs müzakereleri kapsamında 34. kez bir araya gelen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat ve Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Dimitris Hristofyas Erenköy'de bulunan Yeşilırmak Sınır Kapısı'nın açılacağını duyurdular. Gerekli altyapı çalışmalarının gerçekleştirilmesinden sonra yedi aylık bir süre zarfında faaliyete geçeceği açıklandı.

Yönetim

Kıbrıs Cumhuriyeti, başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. cumhurbaşkanı ve hükûmet, bir beş yıllık dönem için evrensel oy yönetimi ile halk tarafından seçilirler. Ülkede yasama organı Temsilciler Meclisi, yürütme organı cumhurbaşkanı ile hükûmettir. Hem yürütme ve yasama organıyla yargının bağımsızlığı güvence altına alınmıştır.

1960 Anayasası, yasama, yürütme ve yargı alanında ülkedeki başlıca iki etnik nüfus bakımından kontrollü bir şekilde Kıbrıs Rumı ve Kıbrıs Türklerinin eşit haklara sahip bir siyâsî düzeni savunuyordu. Türk-Rumlar tarafından ortak yönetilecek bağımsız cumhuriyette, cumhurbaşkanı Rum olacak; cumhurbaşkanı yardımcısı ise Türk olması kararı alınmıştı. Aynı zamanda başkan ve başkan yardımcısı, herhangi bir anayasa değişikliğinde veto haklarına sahip oldukları gibi aynı yetkilere sahiptiler. Kıbrıs Temsilciler Meclisi; 32 Rum, 24 Türk ile 3 diğer azınlık üyelerinden ve Bakanlar Kurulu ise 7 Rum, 3 Türk'ten oluşuyordu. 1963-1964 olaylarının çıkmasından sonra Kıbrıs Türkleri idari ve siyasi yapılanmadan çekildi. Günümüzde bu neden yüzünden başkan yardımcılığı boş durmaktadır.

1974'ten itibaren ada, kuzeyindeki üçte birlik bölümünde Kıbrıs Türkleri, geri kalan üçte ikisinde ise Rumların yaşadığı iki ayrı kesime bölündü. 1983 tarihinde Kıbrıs Türkleri, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni ilan etti. 13 Mayıs 1984'te de Güvenlik Konseyi 550 sayılı kararı ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilanını ayrılıkçı bir hareket olarak tanımladı. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi Türkiye'nin "işgali" altında olduğunu nitelendirdi. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti günümüzde bağımsızlığı sadece Türkiye Cumhuriyeti dışında hiçbir ülke tarafından tanımayan de facto bağımsız bir cumhuriyet konumundadır. Adanın kuzeyi de jure olarak Kıbrıs Cumhuriyeti'ne ait kabul edilir.

17 Şubat 2008 tarihindeki seçimlerde AKEL'in genel sekreteri ve adayı Dimitris Hristofyas Kıbrıs Cumhuriyeti'nin altıncı cumhurbaşkanı oldu. Şubat 2003'ten beri ise Demokrat Parti'nin adayı Tasos Papadopulos cumhurbaşkanlığı yapıyordu.

İdari yapılanma

Kıbrıs Cumhuriyeti Lefkoşa, Mağusa, Girne, Larnaka, Limasol ve Baf olmak üzere altı bölgeye ayrılır. Bölgeler, hükûmet tarafından atanan bir kaymakam ile yönetilir.

1974'te Türk Silahlı Kuvvetleri'nin adaya düzenlediği Kıbrıs Harekâtı sonrası Lefkoşa ve Mağusa Bölgesi'nin büyük bir kısmı, Girne Bölgesi'nin tamamı ve Larnaka Bölgesi'nin bir kısmı adanın kuzeyindeki de facto yönetimin kontrolündedir. Adanın kuzeyindeki yönetim tarafından Lefkoşa Bölgesi'nin bir kısmından Güzelyurt İlçesi ve Mağusa Bölgesi'nin bir kısmından ise İskele İlçesi oluşturulmuştur.

Dış politika

Uluslararası üyelikler
Kıbrıs Cumhuriyeti'nin üyesi olduğu uluslararası kuruluşlar: Avustralya Grubu, İMT, AK, ODGP, AİKB, AYB, AB, FAO, IAEA, IBRD, ICAO, UTO, UCM, USK, UKB, IFAD, UFK, UHÖ, ILO, IMF, UMÖ, Interpol, IOC, IOM, PAB, ITU, MIGA, NAM, NTG, KSYÖ, AGİT, PCA, BM, UNCTAD, UNESCO, UNHCR, UNIDO, UPU, WCL, WCO, WFTU, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTO.

"Güney Kıbrıs Rum Yönetimi" adlandırması
Bölünmenin ardından meşruiyetini koruyan Kıbrıs Cumhuriyeti; Türkiye, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Azerbaycan tarafından sadece güneyin egemenliğini kontrol ettiği için Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ya da sadece Kıbrıs Rum Kesimi olarak adlandırılır. Bu isimleri dünya üzerinde sadece Türkiye ve de facto bir ülke olan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kullanmaktadır. Uluslararası statüde bir geçerliği yoktur.

Mevcut Kıbrıs Cumhuriyeti hükûmeti, tüm adanın hâkimi olduğunu, kuzeyde kalan topraklarının Türkiye'nin işgali altında olduğunu iddia eder. Ayrıca kontrolü dışında olan ve hak iddia ettiği kuzey topraklarının siyasi tüm temsilcilerini, vatandaşlarına seçtirmekte ve kendisi atamaktadır.

1960 kurucu anayasasında birçok değişiklik yapıldığı halde adanın tek egemeni olarak kendilerini göstermek adına çift resmî dil gibi bazı önemli konularda değişiklik yapılmadı. 2004 yılında Avrupa Birliği üyesi olan ülke, sadece Lefkoşa, Limasol, Larnaka ve Baf bölgelerini yönetebilmektedir. Adanın iki tarafını birleştirmek için yapılan çalışmalardan sonuncusu Annan Planı'nın, Kıbrıs Türkleri tarafından referandumda kabul edilmesine rağmen, Kıbrıs Rum halkı referandumda reddedince adanın birleşmesi gerçekleşmedi.

"Ελληνικό Τμήμα της Νοτιάς Κύπρου ya da Ρωμαίικο Τμήμα της Νοτιάς Κύπρου", Güney Kıbrıs Rum Kesimi'nin Yunancadaki karşılığıdır. Rum yönetimi bu ifadeyi kullanmamakla birlikte, kendilerini adanın tek hâkimi olarak "Kıbrıs Cumhuriyeti Hükûmeti / Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας" (Kivernisi tis Kipriakis Dhimokratias) olarak tanımlarlar. Türkiye ve KKTC dışında bütün ülkeler, bu ülkenin resmî adını Kıbrıs Cumhuriyeti olarak kabul etmiştir. Türkiye ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ise BM nezdinde tanınan Kıbrıs Cumhuriyeti'nin adanın tamamı üzerindeki egemenlik iddiasını reddetmektedir. Diğer dünya devletleri ise KKTC'nin yönettiği bölgenin Türkiye'nin işgali altında olduğunu kabul etmektedir.

Ordu

Kara kuvvetleri, hava kuvvetleri ve deniz kuvvetlerinden oluşan birleşmiş silahlı kuvvetleri olan Kıbrıs Ulusal Muhafızı, aktif görevliler, rezerveler ve milislerden oluşmaktadır. Bunun dışında Yunanistan Silahlı Kuvvetleri adada ELDYK (Ελληνικές Δυνάμεις Κύπρου, ΕΛΔΥΚ) konuşlandırmaktadır. Fakat ELDYK, Kıbrıs Cumhuriyeti askeriyesinin bir parçası sayılmamaktadır.

Hukuk ve insan hakları
Kıbrıs Polisi (Yunanca: Αστυνομία Κύπρου), Kıbrıs Cumhuriyeti'nin tek Ulusal Polis Servisi olup, 1993 yılından bu yana Adalet ve Kamu Düzeni Bakanlığı'na bağlıdır. Kıbrıs Cumhuriyeti, insan hakları ihlalleriyle mücadele etmek ve hukukun üstünlüğünü sağlamak için çeşitli adımlar atmaktadır. Hukukun üstünlüğünün sağlanması, bağımsız bir yargı sistemiyle ve yasaların tarafsız bir şekilde uygulanmasıyla mümkündür. Kıbrıs, ulusal düzeyde insan haklarını korumak için Anayasa, yasalar ve uluslararası insan hakları sözleşmelerine dayanan bir hukuk sistemi kurmuştur. Kıbrıs Cumhuriyeti'nin insan haklarına ilişkin en önemli yasal çerçevelerinden biri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne (AİHS) taraf olmasıdır. Bu sözleşme, temel hak ve özgürlüklerin korunması ve herkesin bu haklara etkin bir şekilde erişiminin sağlanması amacıyla önemli bir rol oynamaktadır. Kıbrıs, AİHS uyarınca bireylere başvurma hakkı ve AİHM'nin kararlarını uygulama yükümlülüğüne sahiptir. Bununla birlikte, Kıbrıs'ta hukukun üstünlüğü ve insan haklarına ilişkin bazı zorluklar devam etmektedir. Ada üzerindeki bölünmüşlük, çözülmesi gereken temel bir sorundur. Ada genelinde insan haklarının tam ve etkin bir şekilde korunması için, Kıbrıs'ın bütün tarafların katılımını sağlayacak adil, kapsamlı ve kalıcı bir çözüme ulaşması gerekmektedir.

2011 yılında yayımlanan "Freedom in the World 2011" raporunda, Freedom House, Kıbrıs Cumhuriyeti'ni "özgür" olarak değerlendirmiştir. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği'nin 2011 yılı Ocak ayında yayımladığı Kıbrıs'taki İnsan Hakları Sorunu hakkındaki raporda ise Kıbrıs'ın bölünmüşlüğünün, adanın genelinde insan haklarını etkilediği, özgür dolaşım hakkı, kayıp şahıslarla ilgili insan hakları, ayrımcılık, yaşama hakkı, din özgürlüğü ile ekonomik, sosyal ve kültürel haklar gibi konuları içerdiği vurgulanmıştır. Adanın bölünmüşlüğüne olan sürekli odaklanma, bazen diğer insan hakları sorunlarını gölgede bırakabilmektedir.

2014 yılında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türkiye'nin Kıbrıs'a yönelik "işgali" nedeniyle Kıbrıs'a 100 milyon doların üzerinde tazminat ödemesine karar vermiştir. Ancak Ankara, bu kararı görmezden geleceğini açıklamıştır. Aynı yıl, bir grup Kıbrıslı mülteci ve bir Avrupa Parlamentosu üyesi, daha sonra Kıbrıs hükûmetine katılan, Türkiye'yi Cenevre Sözleşmeleri'ni ihlal etmekle suçlayarak Uluslararası Adalet Divanı'na başvuruda bulunmuştur. Türkiye'nin "işgal edilen" bölgelere sivil nüfusunu doğrudan veya dolaylı olarak transfer etmesi gibi eylemler, Cenevre ve Lahey Sözleşmeleri'ne aykırıdır. Arkeolog Sophocles Hadjisavvas, Türkiye'nin Kuzey Kıbrıs'taki Yunan ve Hristiyan mirasını organize bir şekilde tahrip ettiğini ifade etmektedir. Bu ihlaller, kültürel hazinelerin yağmalanması, kiliselerin kasıtlı olarak tahrip edilmesi, sanat eserlerinin ihmal edilmesi ve önemli tarihi yerlerin isimlerinin değiştirilmesi gibi eylemleri içermektedir. Bu eylemler Uluslararası Anıtlar ve Siteler Konseyi tarafından kınanmıştır. Hadjisavvas, bu eylemlerin, etnik temizlik çerçevesinde Kuzey Kıbrıs'taki Yunan varlığını silme politikasıyla motive edildiğini iddia etmektedir. Ancak bazı failler sadece açgözlülükten hareket edip kar amaçlamaktadır. Sanat hukuku uzmanı Alessandro Chechi, kültürel mirasın tahrip edilmesini etnik temizlikle ilişkilendirmeyi "Rum Kıbrıslı bakış açısı" olarak nitelendirirken, bu iddianın iki PACE raporu tarafından reddedildiğini belirtmektedir. Chechi, Kıbrıs'taki kültürel mirasın yok edilmesinde ortak Yunan ve Türk Kıbrıslı sorumluluğunu vurgulayarak, Yunan Kıbrıslı aşırılıkçıların Türk Kıbrıslı mirasını tahrip ettiğine dikkat çekmektedir.

Demografi

Bağımsızlık ilanından sonra ada üzerindeki ilk nüfus sayımı Aralık 1960 tarihinde gerçekleştirildi. Tüm adayı kapsamak üzere toplam nüfusun 573.566 olduğu ortaya çıktı. Kıbrıs Rumları %77'lik bir pay ile en büyük etnik nüfustu ve Kıbrıs Türkleri ise %18'lik bir nüfusa sahipti (diğer milletler %5'lik kısmı oluşturuyordu). Ada üzerindeki son toplu nüfus sayımına göre (Nisan 1973), Kıbrıs'ın nüfusu 631,778 olduğu ve Kıbrıs Türklerinin ise %19'luk bir paya sahip olduğu tahmin edildi (yaklaşık 120,000).

Adanın fiilen bölünmesinden sonraki 1976-2001 yılları arasında Kıbrıs Cumhuriyeti hükûmeti tarafından yürütülen nüfus sayımları kapalı olarak gerçekleştirildi, adanın kuzeyindeki nüfus ise Kıbrıs Cumhuriyeti İstatistik Servisi tarafından ikamet verileri, nüfus artış oranları ve göç verilerine göre tahmin edilmeye başlandı. Kıbrıs Cumhuriyeti tarafından yürütülen 2001 nüfus sayımlarında Kıbrıs hükûmeti kontrolündeki alanın nüfusunun 703.529 olduğu belirlendi. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde Kıbrıs Cumhuriyeti İstatistik Servisi raporlarında adanın %11'lik kısmını oluşturan 87.600 Kıbrıs Türkünün yaşadığı tahmin edildi.

Kıbrıs Cumhuriyeti İstatistik Servisi tarafından son mevcut tahminlere göre 2006 yılı sonundaki nüfus, Kıbrıs hükûmeti kontrolündeki alanda %89,8 (778.700) ve Kıbrıs Türklerinin yaşadığı Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde %10.2 (88.900) olmak üzere toplam  867.600'dür.

Avrupa Birliği Eurostat araştırmasına göre Kıbrıs adasında (genel olarak yaşayan insanların %67 Rum, %33 Türk ve az sayıda İngiliz vatandaşı ve maruni yaşadığı belirlenmiştir.

Dil

Din
Adada İslam, Ortodoks Hristiyanlık ve Protestan Hristiyanlık olmak üzere üçe ayrılır. Adada bulunan Türkler çoğunluklu İslam'a ve azınlıkla Hristiyanlığa, Britanyalı askerler ve Rum halkı ise Hristiyanlığa inanmaktadır.

Eğitim

Ekonomi

Kıbrıs Cumhuriyeti ekonomisi 21. yüzyıl başlarında başarılı ve çok yönlü olmuştur. Bununla beraber, ülke 2012 yılından itibaren Avrupa borç krizinden etkilendi, 2012-13 Kıbrıs finansal krizinde hükûmet ülkenin en büyük ikinci bankası Laiki Bankası'nı kurtarmak için dış yardıma ihtiyaç duydu, Eurogroup'la yapılan anlaşmada çeşitli önlemler alınması karşılığında 10 milyar euro'luk bir kurtarma paketi verildi.  IMF tahminlerine göre, kişi başına düşen millî gelir satın alma gücü dikkate alınarak  olup bu gelir Avrupa Birliği ortalamasının altındadır. Kıbrıs, yüksek potansiyelli bir altyapıya sahip olmasından dolayı denizaşırı işletmeler için yatırım bölgesi olarak görülmektedir. Kıbrıs hükûmetinin ekonomi politikası, daha çok Avrupa Birliği'nin kriterlerini  karşılama yönlü ilerlemektedir. Avrupa Birliği'ne katılımın gereği olarak yeni üye ülkeler ile birlikte 1 Ocak 2008 tarihinde Avro ekonomik bölgesine dahil oldu. Son yıllarda, Kıbrıs Cumhuriyeti ve Mısır hükûmetleri arasında petrol arama görüşmeleri başladı. Bununla doğru orantılı olarak geçen senelerde Mısır ve Lübnan'la deniz bölgesinde petrol ve doğalgaz yataklarından istifade edilecek "münhasır ekonomik bölgeleri" belirleyecek bir tür anlaşmalar imzaladı. Özellikle Kıbrıs ve Lübnan, önemli miktarda petrol ve doğal gaz yatakları olduğuna inandıklarını açıklamalarında belirtti. Ancak Türk Deniz Kuvvetleri, adanın kuzeyinde fiili bir yönetim bulunması gerekçesiyle petrol aramalarına izin vermedi. Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin bölge üzerinde petrol aramalarına şiddetle karşı çıkmakta ve Ağustos 2007 tarihinde adanın kuzeyinde petrol aramak için kendi hükûmetlerine bağlı Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı'na yetki verdi.

1959 tarihli Zürih-Londra Antlaşması'na göre tüm adanın doğal zenginliklerine Kıbrıs Türkleri de ortaktır ve bu nedenle bu anlaşmanın garantörü (koruyucusu) olarak Türkiye petrol kaynaklarını Rum kesiminin tek başına kullanmasına izin vermemektedir.

Ülkenin  yılında satın alma gücü paritesine göre gayrisafi millî hasılası ise  olmuştur. 2008 tarihinde IMF tarafında dünyanın gelişmiş ekonomiye sahip 32 ülkesinden biri olarak gösterildi. Aynı zamanda IMF verilerine göre 2009 finansal krizinde sürekli büyüme içerisinde olacak tek gelişmiş ekonomi olacağı belirtildi. Eurostat'ın Haziran 2009 tarihinde açıkladığı rapora göre Kıbrıs'taki verginin gayrisafi yurt içi hasılaya genel oranı, 2006 oranlarına göre %5 artış göstererek %41,6 oldu. İşsizlik oranı ise Mayıs 2009'a göre %5,3'tür. Nisan 2009 tarihinde bu oran %5,1 idi. Erkeklerde oran %5,2 iken bayanlarda ise %5,4 civarındadır. 2009'un ilk çeyreğinde Eurozone'un Gayrisafi Yurt Hâsıla Endeksi olumlu olan tek EMU ülkesi Kıbrıs Cumhuriyeti oldu. 2008'in dördüncü çeyreğiyle karşılaştırıldığında 2009'un ilk çeyreğinde oran değişmezken senelik esasta %1,5 oranında arttı. Adanın kuzeyindeki de facto yönetim Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kişi başına düşen millî geliri ise 2008 verilerine göre $15,984'tür. 2007'de ise $14,047 idi.

Ayrıca bakınız
 Kıbrıs
 Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
 Kıbrıs sorunu
 Kıbrıs Harekâtı
 Annan Planı
 Yeşil Hat
 Kıbrıs Cumhuriyeti'nin dış ilişkileri

Kaynakça

İlgili kitaplar
  Hitchens, Christopher. Hostage to History: Cyprus from the Ottomans to Kissinger, Verso, 1997, ISBN 1-85984-189-9.
  Brewin, Christopher. European Union and Cyprus, Eothen Press, 2000, ISBN 0-906719-24-0.
  Dods, Clement (ed.). Cyprus: The Need for New Perspectives, The Eothen Press,1999, ISBN 0-906719-23-2.
  Durrell, Lawrence. Bitter Lemons, Faber and Faber, 1957, ISBN 0-571-20155-5.
  Gibbons, Harry Scott. The Genocide Files, Charles Bravos Publishers, 1997, ISBN 0-9514464-2-8.
  Hannay, David. Cyprus: The Search for a Solution, I.B. Tauris, 2005, ISBN 1-85043-665-7.
  Ker-Lindsay, James. EU Accession and UN Peacemaking in Cyprus, Palgrave Macmillan, 2005, ISBN 1-4039-9690-3.
  Mirbagheri, Farid. Cyprus and International Peacemaking, Hurst, 1989, ISBN 1-85065-354-2.
  Nicolet, Claude. United States Policy Towards Cyprus, 1954-1974, Bibliopolis, 2001, ISBN 3-933925-20-7.
  Oberling, Pierre, The Road to Bellapais, Columbia University Press, 1982, ISBN 0-88033-000-7.
  O'Malley, Brendan and Ian Craig. The Cyprus Conspiracy, I.B. Tauris, 1999 ISBN 1-86064-737-5.
  Palley, Claire. An International Relations Debacle: The UN Secretary-General's Mission of Good Offices in Cyprus, 1999-2004, Hart Publishing, 2005, ISBN 1-84113-578-X.
  Papadakis, Yiannis. Echoes from the Dead Zone: Across the Cyprus Divide, I.B. Tauris, 2005, ISBN 1-85043-428-X.
  Plumer, Aytug. Cyprus, 1963-64: The Fateful Years, Cyrep (Lefkoşa), 2003, ISBN 975-6912-18-9.
  Richmond, Oliver. Mediating in Cyprus, Frank Cass, 1998, ISBN 0-7146-4431-5.
  Richmond, Oliver ve James Ker-Lindsay. The Work of the UN in Cyprus: Promoting Peace and Development, Palgrave Macmillan, 2001, ISBN 0-333-91271-3.
  Tocci, Nathalie. EU Accession Dynamics and Conflict Resolution: Catalysing Peace or Consolidating Partition in Cyprus?, Ashgate, 2004, ISBN 0-7546-4310-7.
  Anastasiou, Harry. Broken Olive Branch: Nationalism Ethnic Conflict and the Quest for Peace in Cyprus, Syracuse University Press, 2008, ISBN 0-8156-3196-0.
  Plümer, Aytuğ. Kıbrıs Ekonomi Tarihi: Sarsıntılı Bir Devrin Anatomisi (1960-1974), Rüstem Kitabevi, Lefkoşa, 2008, ISBN 978-9944-968-21-8.
  Sarınay, Yusuf (Proje yöneticisi). Osmanlı İdaresinde Kıbrıs (Nüfusu-Arazi Dağılımı ve Türk Vakıfları), T.C. Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü, Ankara 2000, ISBN 975-19-2592-4.
   Olgun, Aydın. Dünden Bugüne Kıbrıs Sorunu, Kastaş Yayınları, Ocak 1999, ISBN 975-7639-66-X.
  Kızılyürek, Niyazi. "Daha önceleri neredeydiniz?" - Dünden bugüne Kıbrıs müzakereleri, Birikim Yayınları, 2009, ISBN 978-975-516-041-2.
  Hatipoğlu, Murat. Yakın Tarihte Türkiye ve Yunanistan 1923-1954, Siyasal Kitabevi, Haziran 1997, ISBN 975-7351-18-0.
  Hasgüler, Mehmet. Kıbrıs'ta Enosis ve Taksim Politikalarının Sonu, Alfa Yayınları, Şubat 2007, ISBN 975-297-836-3.

Dış bağlantılar

Yönetim
    Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanılığı
  Kıbrıs Dünya Ticaret Merkezi
  Kıbrıs Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı
    Kıbrıs Cumhuriyeti Temsilciler Meclisi
  Kıbrıs Halkları Projesi
   Kıbrıs Cumhuriyeti Yönetimi Web Portalı
   Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası
   Haber ve Bilgilendirme Ofisi
  Annan Planı
    Kıbrıs Cumhuriyeti İletişim Bakanlığı
    Kıbrıs Cumhuriyeti Çalışma ve Sosyal Sigorta Bakanığı
   Kıbrıs Cumhuriyeti Maliye Bakanlığı
   Kıbrıs Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı
   Kıbrıs Cumhuriyeti Merkez Bankası

Genel bilgiler
  CIA Dünya Tarihi Dosyası - Kıbrıs
  US State Department - Cyprus
  "The Cyprus Conflict" - Kıbrıs Sorunu Tarihi
  Açık Dizin Projesi - Kıbrıs
  Birleşmiş Milletler Kıbrıs Barış Gücü
   BBC Turkish Kıbrıs Ülke Rehberi

Basın ve Yayın
  Filolefteros Gazetesi
  Cyprus Mail Gazetesi
  Simerini Gazetesi
    Kıbrıs Haber Ajansı
  Kıbrıs Gazetesi - (Kuzeyde yayın yapmakta)

Resmî yayınlar
  Birleşik Krallık Dış ilişkileri Komisyonu'nun Kıbrıs Raporu .
  Letter by the President of the Republic, Mr Tassos Papadopoulos, to the U.N. Secretary-General, Mr Kofi Annan, dated 7 June, which circulated as an official document of the U.N. Security Council
  Legal Issues arising from certain population transfers and displacements on the territory of the Republic of Cyprus in the period since 20 July 1974
  Address to Cypriots by President Papadopoulos (Tam metin)
  Avrupa Topluluğu Adalet Divanı Kararları Işığında Kıbrıs Sorunu
   Meclis'in 2004 Bütçesi Tartışması Oturumunda Ekonomi Bakanı Markos Kiprianu'nun Konuşmasının Özeti
  Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kıbrıs-Türkiye Davası (Müracaat no. 25781/94)
  Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği Kararlarında Kıbrıs Sorunu
   (de facto) Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Kuruluşuna Kadar Kıbrıs Meselesi

Batı Asya ülkeleri
Avrupa ülkeleri
Ada ülkeleri
Liberal demokrasiler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Orta Doğu ülkeleri
Yakın Doğu ülkeleri
Cumhuriyetler
1960'ta kurulan bölgeler ve ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Asya kıtasındaki ülkeler
Doğu Akdeniz
Yunanca konuşan bölgeler ve ülkeler
Uluslararası adalar
Asya'daki adalar
Avrupa'daki adalar
Akdeniz'deki adalar
Güneydoğu Avrupa ülkeleri
Türkçe konuşan bölgeler ve ülkeler
Güney Avrupa ülkeleri

Kıbrıs Cumhuriyeti


Chalcorana é um género de anfíbios da família Ranidae. Está distribuído por Tailândia, Java, Sumatra, Malásia, Bornéu, e Sulawesi.

Espécies
 Chalcorana chalconota (Schlegel, 1837)
 Chalcorana eschatia (Inger, Stuart, and Iskandar, 2009)
 Chalcorana labialis (Boulenger, 1887)
 Chalcorana macrops (Boulenger, 1897)
 Chalcorana megalonesa (Inger, Stuart, and Iskandar, 2009)
 Chalcorana mocquardii (Werner, 1901)
 Chalcorana parvaccola (Inger, Stuart, and Iskandar, 2009)
 Chalcorana raniceps (Peters, 1871)
 Chalcorana rufipes (Inger, Stuart, and Iskandar, 2009)

Referências

Ranidae
Gêneros de anfíbios

Chalcorana


An Dendrochilum quinquecallosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henrik Aerenlund Pedersen. An Dendrochilum quinquecallosum in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum quinquecallosum


Albert Reeves ist der Name folgender Personen:

* Albert L. Reeves (1873–1971), US-amerikanischer Jurist
 Albert L. Reeves junior (1906–1987), US-amerikanischer Politiker

Albert Reeves


Herbert Otto Kienzle (* 3. Juni 1887 in Schwenningen; † 20. März 1954 in Villingen) war ein deutscher Unternehmer.

Leben

Am 3. Juni 1887 wurde Herbert Otto Kienzle als drittes Kind des Uhrenfabrikanten Jakob Kienzle (1859–1935) und seiner Frau Agathe (geb. Schlenker, 1863–1931) geboren. Sein Elternhaus stand in Schwenningen am Neckar, einer damals, in den Hochjahren der Industrialisierung, aufstrebenden Ortschaft. Sie war vor allem von der bedeutenden Uhrenindustrie geprägt. Nach dem Abitur nahm er 1907 ein Studium der Fächer Maschinenbau und Elektrotechnik an der Technischen Hochschule Stuttgart auf. Dort gehörte er der Studentenverbindung "Akademische Gesellschaft Sonderbund" an und schloss sein Studium 1911 mit Diplom und später mit der Promotion zum Dr.-Ing. ab. Seine Doktorarbeit behandelte Automatisierungstechniken für Drehbänke.

Nach dem Studium sammelte er über mehrere Jahre Erfahrungen in den USA. 1917 hinderte ihn der Eintritt der USA in den Ersten Weltkrieg an der Rückkehr nach Deutschland. Nach Kriegsende übernahm er in Schwenningen zusammen mit seinen Brüdern Christian und Hellmut die Leitung des väterlichen Unternehmens Kienzle Uhrenfabriken. Herbert Kienzle hatte zunächst die technische Leitung, nach dem Tod Christians die Gesamtleitung inne.

1922 heiratete er die Leipziger Unternehmerstochter Charlotte Leistner. Zusammen hatte das Paar drei Kinder: die Tochter Margrit (* 1923) sowie die Söhne Jochen (1925–2002) und Herbert (1931–1997).

Gründer der Kienzle Apparate GmbH

In den Jahren 1928/29 gründete Kienzle die eigenständige Firma Kienzle Taxameter und Apparate AG (später Kienzle Apparate GmbH) im Nachbarort Villingen. Die Firma führte das von der Uhrenfabrik begonnene Geschäft mit Kontrollinstrumenten für den Automobilbereich fort. Aus seiner Vorstandsposition bei den Kienzle Uhrenfabriken schied er damit aus. Nach einer tiefen Krise infolge der Weltwirtschaftskrise 1929 erlebte Kienzle Apparate einen ersten Boom in der NS-Kriegswirtschaft und einen zweiten, nachhaltigen Aufstieg in der Nachkriegszeit zu einem bedeutenden deutschen High-Tech-Industrieunternehmen. Nach dem frühen Tod Kienzles 1954 wurde das Familienunternehmen von seinen beiden Söhnen weitergeführt.

Wirken und Bedeutung
Kienzle war ein bedeutender Pionierunternehmer der feinmechanischen Industrie im deutschen Südwesten. Früh erkannte er die Bedeutung tayloristischer Methoden für die moderne Fabrikproduktion, früh sah er die bevorstehende Automobilisierung und ihre Bedeutung für Wirtschaft und Gesellschaft. Er entwickelte für beiden Geschäftsbereiche innovative Produkte und Geschäftsmodelle. Zusammen mit seinem Chefentwickler Paul Riegger ist er für Erfindung und Erfolg des Tachographen verantwortlich. In der Nachkriegszeit stellte er mit seinem Unternehmen die Weichen für den erfolgreichen Einstieg in den Markt für Büromaschinen.

Literatur
 Karl Ritter von Klimesch (Hrsg.): Köpfe der Politik, Wirtschaft, Kunst und Wissenschaft. Verlag Johann Wilhelm Naumann, Augsburg 1951, o. S.
 Armin Müller: Kienzle. Ein deutsches Industrieunternehmen im 20. Jahrhundert, 2. Auflage, Franz Steiner Verlag: Stuttgart 2014, ISBN 978-3-515-10669-6.
 Armin Müller: Herbert Kienzle. Motor einer Erfolgsgeschichte, in: Südkurier, 1. Juni 2012.

Unternehmer (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1887
Gestorben 1954
Mann

Herbert Kienzle


La Universidad Privada de Santa Cruz de la Sierra es una universidad privada ubicada en la ciudad de Santa Cruz de la Sierra, Bolivia. Fue fundada el 12 de marzo de 1984 por la Cámara de Industria, Comercio, Servicios y Turismo de Santa Cruz (CAINCO). En 2022, fue distinguida por ocupar el primer lugar en la categoría "Formación" en el ranking de reputación corporativa en Bolivia que elabora anualmente Monitor Empresarial de Reputación Corporativa (MERCO). Es el octavo año consecutivo que la UPSA logra tal sitial.

Misión
Formar talentos humanos competitivos, con visión globalizada, espíritu emprendedor y sentido ético; preparados para crear, gestionar y liderar actividades productivas e innovadoras que promuevan la transformación positiva de la comunidad.

Visión
Universidad internacional de alta calidad docente e investigadora, centrada en la atención y experiencia académica de sus futuros, actuales y antiguos alumnos. Que forma a los mejores profesionales del ámbito y está en contacto vivo y directo con empresas e instituciones a las que sirve permanentemente en sus necesidades profesionales y tecnológicas.

Facultades y Carreras
 Ingeniería Mecatronica (a partir de 2024)

Historia
La Cámara de Industria y Comercio de Santa Cruz, a mediados de 1983, puso en marcha las acciones para fundar una universidad privada de carácter empresarial y capaz de competir con universidades extranjeras en calidad académica.
El 4 de enero del año 1984 el Directorio de CAINCO se reunió para analizar la propuesta planteada por el Directorio had doc de crear una Fundación denominada "Santa Cruz de la Sierra" que por su condición "no persigue fines de lucro (…) de duración indefinida (…) con el propósito de erigir la Universidad Privada de Santa Cruz de la Sierra, cuyos fines y objetivos se inspirarán en los objetivos que ha merituado la Fundación".
Santa Cruz despertó el viernes 29 de enero con el anuncio de la creación de la UPSA y la publicación del cronograma de exámenes de ingreso e inscripciones.
Los primeros estudiantes de la UPSA se inscribieron a cuatro carreras: Administración de Empresas, Arquitectura, Comunicación Social e Ingeniería de Sistemas.
En 1988 se tuvo la graduación de los primeros profesionales de la UPSA. El 14 y 15 de diciembre seis estudiantes -cuatro de Comunicación Social y dos de Administración de Empresas- defendieron sus tesis de grado, para obtener el grado de Licenciatura. El 19 de diciembre de ese año, en la Casa de la Cultura "Raúl Otero Reiche" se llevó a cabo el primer acto de Colación de Grado de la UPSA, en el que los seis primeros graduados recibieron sus diplomas académicos.
Al año siguiente fue creada la Unidad de Postgrado, que dio paso a la primera Maestría dictada en la UPSA, en Ciencias de la Computación Mención Base de Datos, en la que participaron 24 maestrantes.

En 1990 comenzó la construcción del nuevo Campus de la UPSA en cinco hectáreas ubicadas en el ingreso al Parque Industrial. Las nuevas instalaciones con bloques para aulas, laboratorios y oficinas fueron inauguradas tres años después, incluido el complejo polideportivo.

La primera certificación internacional de la Calidad Académica e Institucional es entregada por el Centro Interuniversitario de Desarrollo (CINDA) a la UPSA en 1995. Cinco años después fue iniciado el segundo proceso de evaluación internacional, bajo los criterios de la Red Latinoamericana de Cooperación Universitaria, RLCU. Fue ese año 2000 que se obtuvo la categoría de Universidad Plena.

En 2002 fue completado el primer Plan de Acción Estratégico UPSA 2002, con alcance quinquenal, en tanto que en 2004 fue implementado el Sistema de Gestión de la Calidad bajo la norma ISO 9001:2000 para procesos administrativos y académicos. Al año siguiente fue iniciado el proceso de formación postgradual de docentes.

El primer Centro de Convenciones Universitario del país fue inaugurado en el Campus UPSA en 2009, se trata de un escenario con capacidad para 600 personas sentadas, en el que se desarrollan eventos de nuestra Universidad y en convenio con instituciones que organizan eventos de interés académico.

Un convenio firmado con la Academia Nacional de Ciencias de Bolivia (ANCB) en 2010 permitió a la UPSA acoger a la ANCB-Departamental Santa Cruz, a través de la cual nuestra Universidad fomenta y financia la investigación, difunde el conocimiento mediante conferencias, seminarios, talleres y conversatorios, además de impulsar la incorporación de nuevos académicos e implementar un premio que reconoce los aportes a la difusión científica.

En 2014 concluyó el tercer proceso de planificación estratégica PAE UPSA 2017, con seis ejes estratégicos: vinculación empresarial, docencia, estudiantes, graduados, internacionalización y captación.

La UPSA fue sede en 2015 de la XX Reunión Anual de la Asociación de Economía de América Latina y El Caribe (LACEA, por sus siglas en inglés), que contó con la participación de los premios Nobel en Economía Peter Diamond y Lars Peter Hansen, también de más de 500 científicos de Latinoamérica, África y Europa, que presentaron centenares de ponencias.

En 2017, la UPSA implementó nuevos planes de estudios, con ejes en internacionalización, emprendedurismo, competitividad global y materias electivas. El remozado modelo educativo de las carreras de pregrado y de cinco maestrías refuerza la preparación de los graduados para ejercer en cualquier país del mundo, así como relacionarse con empresas multinacionales y entidades supranacionales.

MERCO, monitor corporativo de gran referencia en Latinoamérica y España, contempla a la UPSA en el primer lugar en la categoría "Formación" del ranking 2018 de reputación corporativa en Bolivia. Además, la UPSA se encuentra entre las diez mejores instituciones y empresas de la categoría Responsabilidad Social.

En 2019, a la par de inaugurar un Edificio para la Facultad de Ingeniería, la UPSA realizó la reapertura de los ahora renovados Laboratorios. El nuevo equipamiento permite fortalecer la proyección institucional de nuestra Universidad y consolidar el sector de investigación tecnológica, elevando el estándar de calidad en la enseñanza en el país.

Estudiantes
Durante la gestión 2018 la población estudiantil de la UPSA estuvo integrada por 3.280 estudiantes en pregrado y 414 en postgrado. En los programas de educación continua y las academias de capacitación, el número de participantes fue de 5.318.

Modelo Educativo
La UPSA posee un modelo educativo pragmático basado en la interrelación Universidad - Empresa – Sociedad, que se enmarca en el paradigma cognitivo de la educación. Este modelo constituye el elemento fundamental para alcanzar el perfil del profesional establecido por la Institución. El modelo UPSA define como eje del proceso educativo la formación, alcanzando el cumplimiento de la Misión Institucional al integrar a la vida del estudiante la cultura científica, social, académica y profesional, y aportar con ciudadanos comprometidos con el desarrollo social y productivo del país, en un mundo globalizado, con una visión competitiva y emprendedora respetuosos de la diversidad cultural.

Internacionalización
La UPSA mantiene convenios con más de 120 universidades de 32 países, con las que se coordinan intercambios académicos de docentes y estudiantes, así como procesos de cooperación e intercambio orientados a la mejora continua.

Investigación
Las facultades de la UPSA, el Departamento de Investigación y Postgrado y Administración son las entidades de la Universidad responsables de la organización y el desarrollo de investigación bajo un modelo se basa en los siguientes componentes:

CENTRO INTERNACIONAL DE INNOVACIÓN

Objetivos

-	Concentrar esfuerzos de actividades de emprendimiento, innovación e investigación a nivel de la Facultad de Ciencias Empresariales y coordinar actividades con otros centros facultativos.

CENTRO DE ESTUDIOS TRIBUTARIOS

Objetivos

-	Promover estudios en tributación boliviana e internacional

-	Investigaciones en materia tributaria

-	Promover participación docente-estudiante  en programas de investigación

CENTRO DE INVESTIGACIONES URBANAS, DISEÑO Y ARQUITECTURA - CIUDAD

Objetivos

-	Realizar proyectos de investigación en Urbanismo, Patrimonio,  Desarrollo social

CENTRO DE INVESTIGACIONES SOCIALES Y JURÍDICAS

Objetivos

-	Promover un lugar espacio intelectual  en la investigación jurídica

-	Investigaciones desde una perspectiva transdisciplinaria

-	Integración docente-estudiante en programas de investigación

CENTRO DE CÓMPUTO Y TECNOLOGÍAS DE INFORMACIÓN

Objetivos

-	Desarrollo a Medida de software para la UPSA

-	Desarrollo de infraestructura de Redes

-	Creación y mantenimiento de un Data Center

-	Integración con App para móviles.

-	Accesos Biométricos

CENTRO EN COMUNICACIÓN APLICADA - CICA

Objetivos

-	Fomentar, organizar y difundir la investigación científica en el área de Humanidades

CENTRO EN INVESTIGACIÓN Y ASESORAMIENTO PSICOLÓGICO

Objetivos

-	Investigaciones en Psicometría, Neuropsicología, Violencia y Género y Psicología social

-	Una  investigación en curso sobre integridad  académica

CENTRO DE ESTUDIOS INTERNACIONALES

Objetivos

-	Fomentar y apoyar a la formación de RRHH en procesos de Integración y Comercio Exterior

-	Generar y ejecutar proyectos en materia de Integración y Comercio Exterior

-	Crear conciencia a nivel de la comunidad sobre la importancia de los procesos de  Integración

-	Difundir a nivel nacional los alcances, condiciones y requerimientos  de procesos de comercio exterior

Interacción Social
Desde su primer año, la Universidad realizó dos importantes actividades de interacción social, ambas de carácter pionero en el medio: la Escuela de Temporada y el primer Concurso para Bachilleres, la primera se realizó durante más de 15 años y la segunda, que continúa vigente, nació como Concurso Nacional para Bachilleres patrocinado por la Empresa Cruceña de Papel Kupel, y a partir del año 2000, por la CAINCO, constituyéndose en el más prestigioso concurso de su tipo en el país.

Para fomentar la excelencia, se estableció un sistema de becas automáticas destinadas a los mejores estudiantes de cada carrera, las que se otorgan desde entonces, sin ningún trámite por parte del alumno beneficiado. Esta iniciativa, desconocida para el medio entonces, fue muy bien acogida por las empresas locales interesadas en apoyar a la UPSA, y varias de ellas las financiaron por un tiempo. Esta política de "Becas a la Excelencia" es muy valorada por los padres y estudiantes.

El espíritu de servicio a la comunidad motivó la firma de un convenio con la Casa de la Cultura Raúl Otero Reiche para que los estudiantes desarrollen proyectos de arquitectura para los centros culturales de barrio y elaboren videos de divulgación cultural sobre el oriente boliviano. Todas las carreras organizaron seminarios, cursos y conferencias sobre temas económicos, culturales, científicos, profesionales y tecnológicos.

Otra actividad destacada de los primeros años de la UPSA fue la participación de la Universidad en las "Jornadas Santa Cruz 2000", que habrían de orientar las políticas públicas y privadas durante los años siguientes.

En el ámbito de la Extensión, la UPSA creó la Dirección de Investigación y Postgrado, el CENACE, el DABE y sus laboratorios, los proyectos más ambiciosos de su historia institucional hasta entonces, como el diseño de 104 planes maestros de escuelas municipales que aplicaría el Gobierno Municipal; posteriormente, la investigación de todas las especies maderables del país que todavía no han sido estudiadas y la capacitación en distintos niveles de las más importantes empresas de servicio e industriales del país. Se potenció el Centro de Emprendimiento que cada semestre organiza una feria en la que los estudiantes presentan planes de negocios, muchos de los cuales son efectivamente llevados a la realidad.

Con el paso del tiempo, las tareas de responsabilidad social se sistematizaron a través de la creación de nuevos programas de becas y acciones concretas desarrolladas por los estudiantes en el marco de materias y, particularmente, de proyectos de apoyo a la comunidad coordinados por las Facultades y el Departamento de Asesoría y Bienestar Estudiantil.

Departamento de Asesoría y Bienestar Estudiantil

El Departamento de Asesoría y Bienestar Estudiantil (DABE) es una unidad especializada que brinda atención a la comunidad universitaria, promueve el desarrollo integral de los estudiantes y genera mecanismos para que estos se sientan contenidos, apoyados, escuchados y orientados en las distintas etapas de su formación.
El Departamento de Asesoría y Bienestar Estudiantil de la UPSA realiza labores de asesoramiento en las áreas de psicología, programa de matrícula supervisada, preparación preuniversitaria, psicopedagogía, y orientación vocacional a bachilleres y colegios que lo solicitan; de igual manera, desarrolla programas de Responsabilidad Social Universitaria, como el denominado Juntos al Futuro.

Juntos Al Futuro

Juntos al Futuro es un proyecto del Programa de Responsabilidad Social Universitaria que se realiza desde 2007, a través de estudiantes beneficiados con la Beca Fundación. Los programas se enfocan en el aprendizaje de los estudiantes y el principio: la universidad sale a la comunidad y viceversa, mediante el cual los estudiantes aprenden de la experiencia.
Los beneficiarios del proyecto son estudiantes de colegios de la UV 6 de la ciudad de Santa Cruz de la Sierra, que reciben apoyo escolar en matemática, lectura, medio ambiente, respeto a la biodiversidad, entre otros.

A partir de un taller sobre RSU, realizado en 2011, los estudiantes comienzan a proponer proyectos de impacto en la comunidad y se amplía el alcance del proyecto Juntos al Futuro con la incorporación del programa Aldea Padre Alfredo SOS, donde se implementan los talleres de madera y carpintería y bordado.

Extensión Cultural

La Unidad de Extensión Cultural es la principal gestora de actividades extracurriculares de interés cultural para la comunidad universitaria. Organiza talleres para aprender o desarrollar habilidades artísticas, así como concursos interfacultades, interuniversitarios y a nivel nacional, en variadas formas de expresión artística. Así mismo, esta unidad es la responsables de la convocatoria, organización y promoción de los festivales de teatro, música y danza que se realizan anualmente en la UPSA y canaliza la participación de las representaciones de estudiantes UPSA en diferentes eventos a nivel nacional e internacional.

Unidad de Deportes

La Coordinación de Deportes se crea el 1986, bajo la dependencia de Secretaria General. Los propósitos fueron varios, todos ellos dirigidos a enriquecer la vida estudiantil universitaria y promover los beneficios a la salud desde la práctica deportiva. En ese sentido, la UPSA incentiva al deporte como un mecanismo de desarrollo integral de la persona, reconociéndolo como un medio para la liberación de las tensiones generadas por las exigencias de los estudios y el ritmo de vida actual. La continuidad y consolidación de los hábitos de la práctica deportiva también permite afianzar la identificación del estudiante con su carrera y del graduado con la UPSA, fortaleciendo la integración entre los diferentes niveles y facultades, consolidando la comunidad universitaria.

Desde la fundación, la Unidad de Deportes ha estado a cargo de la organización de uno de los eventos más reconocidos por los estudiantes de colegio, la Copa UPSA, y ha impulsado el desarrollo competitivo de los equipos de la Universidad en diversas disciplinas.

Vivienda Productiva

El objetivo es la creación y puesta en marcha de pequeños emprendimientos comerciales que generen un negocio familiar en el terreno de la vivienda de una familia de escasos recursos. También hace referencia a todos los elementos que forman parte la Investigación de Mercado, como también la importancia de conocer el entorno para que una empresa sea competitiva y un tercer elemento es facilitar la gestión del crédito en las diferentes agencias financieras para poder hacer realidad el proyecto.

En el proyecto participan estudiantes de Arquitectura, Ingeniería Comercial y Finanzas. Se espera que la información conseguida, sirva de referencia y base para la creación y gestión para cualquier empresa que genere mejores ingresos familiares.

Vivienda Germinal

El programa comunitario de vivienda germinal PCVG es una iniciativa del Plan de Extensión Estratégica de la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo UPSA. Se plantea como una alternativa académica, en la que estudiantes y docentes tienen la oportunidad de trabajar institucionalmente en el mejoramiento de la calidad de vida de familias que viven en el marco de extrema pobreza.
Los alumnos de la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo, del ciclo medio se habilitan para cumplir 100 horas de trabajo en el marco de la asignatura "pasantía social", que va desde la elaboración del proyecto, el acopio y traslado de materiales, hasta la entrega de la obra construida.

Véase también
 Universidades de Bolivia
 Educación en Bolivia

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la Universidad Privada de Santa Cruz de la Sierra

Universidad Privada de Santa Cruz de la Sierra
Privada de Santa Cruz


සම්බන්ධතා-අභිනත'' (CO-ප්‍රකාරය) සන්නිවේදනය''' යනු,  දුර විනැවුමෙහිදී සහ පරිගණක ජාලකරණයෙහිදී,  කුමන හෝ වැඩදායී දත්ත හුවමාරුවකට පෙර  සන්නිවේදන සැසියක් හෝ අර්ධ-ස්ථිර සබැඳියක්  ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරෙන සහ එය එවුනු අනුපිළිවෙලටම දත්ත ප්‍රවාහයක් බාරදෙනු ලබන, ජාල සන්නිවේදන ප්‍රකාරයකි. සම්බන්ධතා-අභිනත සන්නිවේදනයට විකල්පය වන්නේ,  අසම්බන්ධිත සන්නිවේදනය වන අතර, එයට නිදසුන් වශයෙන් දැක්විය හැකි IP සහ UDP නියමාවලියන්හී භාවිතා වන්නාවූ ඩේටාග්‍රෑම් ප්‍රකාරයේ සන්නිවේදනයෙහි, අනුපිළිවෙලට නොවන දත්ත බාරදීම සිදු කල හැක්කේ, විවිධ පැකට්ටු මාර්ගගත කෙරෙන්නේ ස්වායත්තව වන බැවින් සහ, වෙනස් මං පෙත් ඔස්සේ බාර දිය හැකි බැවිනි.

ආශ්‍රිත

සම්බන්ධතා-අභිනත සන්නිවේදනය


NGC 6831 je lećasta galaktika u zviježđu Zmaju.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6831
  Auke Slotegraaf: NGC 6831 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6800 - 6849

6831

NGC 6831


Les complexes de dihydrogène sont des  ayant une molécule de dihydrogène  intacte comme ligand. On en connaît plusieurs centaines. L'exemple type est le complexe . Ces composés chimiques sont des intermédiaires dans les réactions catalysées par des métaux impliquant de l'hydrogène. Les plus courants sont des complexes cationiques de métaux de transition à géométrie octaédrique.

Sous l'effet de la complexation, la liaison  atteint une longueur de , comme indiqué par diffraction de neutrons, soit un allongement d'environ 10 % par rapport à sa longueur de  dans la molécule d'hydrogène  libre ; l'élongation atteint par exemple 20 % dans le cas du , à . Certains complexes contenant plusieurs ligands hydrogène, comme les polyhydrures, présentent également des contacts  rapprochés. On considère généralement qu'une distance entre atomes d'hydrogène inférieure à  correspond davantage à un complexe de dihydrogène tandis qu'une distance supérieure à  correspond davantage à un dihydrure.

La RMN du proton est la principale méthode de caractérisation des complexes de dihyrogène. La constante de couplage J est un indicateur utile de la force de liaison entre l'hydrogène et le deutérium dans les complexes HD. Elle vaut ainsi  pour la molécule HD mais  dans . Les complexes de dihydrogène ont généralement des temps de  plus courts que les hydrures correspondants.

Les complexes de difluor sont apparentés aux complexes de dihydrogène mais présentent une configuration  au lieu de la structure  de ces derniers.

Méthodes de synthèse

Il existe deux méthodes de préparation impliquant une réaction directe avec de l'hydrogène  gazeux. La première fait intervenir l'addition de  sur un centre métallique insaturé, comme dans le cas de . Dans ce cas, le complexe insaturé présente une interaction agostique déplacée par . Dans d'autres cas,  déplace des ligands anioniques, parfois même des halogénures. Le traitement de l'hydrure de chlorobis(dppe)fer  (où dppe est le ligand bidentate 1,2-bis(diphénylphosphino)éthane) avec du tétrafluoroborate de sodium  sous atmosphère d'hydrogène est un exemple :
 +  +  ⟶  + NaCl.

De nombreux hydrures de métal peuvent être protonés pour donner des complexes de dihydrogène :
 + H ⟶ .

Dans ce genre de cas, l'acide provient d'un anion non coordinant, comme l'acide de Brookhart.

Notes et références

Complexe
Métal de transition
Hydrure

Complexe de dihydrogène


Prośno () ist ein Ort in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Er gehört zur Stadt-und-Land-Gemeinde Morąg (Mohrungen) im Powiat Ostródzki (Osterode).

Geographie
Prośno liegt am Ostufer des Jezioro Pieszkowo (Pörschken-See), elf Kilometer südlich der Stadt Morąg und ist über eine Stichstraße von Miłomłyn (Liebemühl), an der Schnellstraße 7 über Tarda (Tharden) zu erreichen.

Ortsname
Der deutsche Name "Pörschken" kam in Ostpreußen noch einmal als Pörschken im Landkreis Heiligenbeil vor. Diese Ortsstelle (in der russischen Oblast Kaliningrad) gehört heute zu Nowo-Moskowskoje ().

Geschichte
1874 kam der Ort in den neu errichteten Amtsbezirk Taberbrück (heute polnisch: Tabórz) im Landkreis Mohrungen im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Am 31. Januar 1900 wurde aus dem Oberförstereibezirk Prinzwald im Gutsbezirk Taberbrück der Gutsbezirk Pörschken, Forst gebildet. Im Forstgutsbezirk Pörschken lebten im Jahre 1910 156 Menschen.

Am 30. September 1928 wurde der Gutsbezirk Pörschken, Forst in die Landgemeinde Pörschken umgewandelt, und am 24. Januar 1930 fand die Umbenennung des Amtsbezirks Taberbrück in "Amtsbezirk Pörschken" statt. Im Jahre 1933 zählte das Dorf 117, 1939 noch 106 Einwohner. Am 1. Januar 1945 gehörte zum Amtsbezirk nur noch die Gemeinde Pörschken selbst. Die Kolonie bestand vor 1945 aus einem Dorf und einer Försterei.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam Pörschken mit dem südlichen Ostpreußen zu Polen und erhielt den Namen "Prośno". Das Dorf gehört heute zur Stadt- und Landgemeinde Morąg (Mohrungen) im Powiat Ostródzki (Kreis Osterode (Ostpreußen)) innerhalb der Woiwodschaft Ermland-Masuren (1975 bis 1998 Woiwodschaft Olsztyn).

Religionen
Vor 1945 war die Bevölkerung Pörschkens fast ausnahmslos evangelischer Konfession. Das Dorf hat keine eigene Kirche und war in deutscher Zeit in das Kirchspiel Sonnenborn–Venedien (heute polnisch: Słonecznik–Wenecja) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Mohrungen (Morąg) in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Der letzte deutsche Geistliche war Pfarrer Johann Otto E. Bartsch.

Seit 1945 ist der weitaus größte Teil der Einwohnerschaft Prośnos katholischer Konfession. Der Bezug zur Pfarrkirche in Słonecznik besteht heute wieder. Die Pfarrei ist dem Dekanat Morąg im Bistum Elbląg der Katholischen Kirche in Polen zugeordnet. Evangelische Kirchenglieder gehören jetzt zur Kirchengemeinde in Morąg, die eine Filialgemeinde von Ostróda (Osterode (Ostpreußen)) in der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen ist.

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Ermland-Masuren
Gmina Morąg

Prośno


Greenfield est un village américain situé dans les comtés de Highland et de Ross, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Highland (Ohio)
Comté de Ross (Ohio)

Greenfield (Ohio)


Dmitrij Aleksandrovitj Kudrjasjov (, ; født 26. oktober 1985 i Volgodonsk, Rostov oblast, Sovjetunionen) er en russisk bokser, der har bokset om WBAs cruiservægt-verdensmesterskabs-titel i 2017.

Professionelle karriere
I en alder af otte begyndte han at udøve karate og i en alder af tretten engageret i udøvelse af boksning under vejledning af træner Nikolaj Timofejev. I 2008 blev han indkaldt til hæren, hvor han gjorde tjeneste i Rostov ved Don. I januar 2011 vandt han den VII-russiske turnering "A" i "Spartak Cup", hvor han blev tildelt prisen for uddannelsesmesteren. Kudrjasjov færdiggjorde sin amatørkarriere med en rekord på: 150 kampe, 138 sejre og 12 nederlag.

Med Kudrjasjov gode fysiske forhold begyndte han sin professionelle karriere den 30. juli 2011 og slog ukrainske Oleksandr Okhrei ved knock out i 3. omgang.

Den 23. september 2017 udfordrede han WBA-verdensmesteren Yunier Dorticos, der var en del cruiservægt-turneringen i World Boxing Super Series. Kudrjasjov blev knock-outet i 2. omgang.

Eksterne henvisninger

Personer fra Rostov oblast
Boksere fra Rusland

Dmitrij Kudrjasjov


Karl Friedrich August Gützlaff (8 iulie 1803 – 9 august 1851), sub numele englez de Charles Gutzlaff, a fost un misionar de origine germană în Orientul Îmdepărtat, de remarcat ca fiind unul din primii misionari Protestanți în Bankok, Tailanda (1828) și în Coreea (1832). A scris cărți răspândite precum, Journal of Three Voyages along the Coast of China in 1831, 1832 and 1833, with notices of Siam, Corea, and the Loo-Choo Islands (1834) (Jurnalul a Trei Călătorii dea-lungul Costei Chineze în 831, 1832 și 1833 cu observații la Siam, Coreea, și Insulele Loo-Choo). A slujit ca translator pentru misiunile diplomatice britanice în timpul Primului Război al Opiului. Gutzlaff a fost printre primii misionari Pretestanți să poarte ținute chinezești.  Gutzlaff Street în Hong Kong a fost numit după el.

Biografie
Născut în Pyritz (astăzi Pyrzyce), Pomerania, a fost ucenicul unui șelar in Stettin, dar a fost capabil să își asigure admiterea la Pädagogium în Halle, și s-a asociat cu Janike Institute în Berlin.

Netherlands Missionary Society(Societatea Missionară din Olanda) l-a trimis în Java în 1826, unde a învătat chineză. Gutzlaff a plecat de la societate în 1828, și s-a dus prima dată în Singapore, apoi în Bangkok împreună cu Jacob Tomlin de la London Missionary Society,(Societatea Misionară din Londra) unde a lucrat la o traducere a Bibliei în Limba thailandeză. A făcut o călătorie scurtă la Singapore în Decembrie 1829, unde s-a căsătorit cu o misionară englezoaică Maria Newell. Cei doi s-au întors în Bangkok în Februarie 1830 unde au lucrat la un dicționar pentru Limba khmeră and Limba laoțiană. Totuși, înainte ca lucrarea să fie completă, Maria a murit în timpul naștere, lăsând în urmă o moștenire considerabilă.  Gutzlaff s-a recăsătorit, de acestă dată cu Mary Wanstall, în 1834. A doua doamnă Gutzlaff a condus o școală și o casă pentru nevăzători în Macao. Ea a murit în 1849 la Singapore unde a fost și îngropată. A treia căsătorie a lui Gutzlaff a fost cu Dorothy Gabriel în Anglia în 1850.

In Macao, iar mai târziu în Hong Kong, Gutzlaff a lucrat la o traducere în chineză a Bibliei, a publicat o revistă în limba chineză, Eastern Western Monthly Magazine, și a scris cărți în limba chineză pe subiecte practice . In 1834 a publicat Journal of Three Voyages along the Coast of China in 1831, 1832 and 1833. Pe parcurs înmâna broșuri ce erau pregătite de un alt misionar pionier în  China, Robert Morrison.

În 1840, un group de patru persoane (Walter Henry Medhurst, Charles Gutzlaff, Elijah Coleman Bridgman, și John Robert Morrison) au cooperat să traducă Biblia în chineză. Traducerea părții în limba ebraică a fost făcută în mare parte de Gutzlaff, cu excepția că Pentateuhul și cartea (lui) Iosua au fost făcute de un grup colectiv. Această traducere, terminată în 1847, este bine cunoscută datorită adopției sale de către liderul revoluției tărănești Hong Xiuquan al mișcării Taipingtianguo (Rebeliunea Taiping), precum și de reputatele doctrine timpurii . Această versiune a traducerii Bibliei (în High Wen-li, Chineză Tradițională: 深文理) era corectă și fidelă originalului

În anii 1830 Gutzlaff a fost convins de către William Jardine al Jardine, Matheson & Co.să interpreteze pentru căpitanii lor de navă în timpul contrabanei costale cu opiu, cu asigurarea că aceasta îi va permite să adune mai mulți converți. Gutzlaff mai târziu a asistat la negocierile din timpul Primului Război al Opiului din 1839–42. Ca răspuns la refuzul Guvernului Chinei de a permite străini în interior, a fondat o școală pentru "misionari nativi" în 1844 și a antrenat aproape cincizeci chinezi pe parcursul primilor patru ani. Din nefericire, ideile lui Gutzlaff depășeau capacitatea lui administrativă . A sfârșit prin a fi tradăt de proprii lui misionari nativi. Ei îi raportau întâmplări strălucitoare despre convertirii și Noi Testamente vândute. În timp ce unii din misionarii nativi ai lui Gutzlaff erau convertiți autentici, ceilalți erau dependenți de opiu ce nu au călătorit niciodată în locurile în care au . Dornici să facă bani ușor, au născocit rapoarte false și au luat Noile Testamente pe care Gutzlaff le dădea și le vindeau înapoi tipografului care le revindea lui Gutzlaff.

Scandalul a erupt pe când Gutzlaff era în Europa într-un tur pentru creștere de fonduri. Spulberat de expunerea acestei fraude, Gutzlaff a murit în Hong Kong în 1851. Cu toate acestea, (Societatea Chinezească de Evanghelizare) Chinese Evangelization Society pe care el a fondat-o a continuat și a trimis pe Hudson Taylor ce a fondat o misiune de succes în interiorul Chinei (China Inland Mission).  Taylor l-a numit pe Gutzlaff the părintele misiunii din interiorul Chinei.

Societatea pentru transmiterea cunoștiintelor utile în China
Pe 29 Noiembrie 1834, Gützlaffa a devenit membru al noii formate "Societatea pentru transmiterea cunostintelor utile în China". Membrii comitetului reprezentau o mare parte din comunitatea de afaceri și cea de misionari din Canton: James Matheson (Chairman), David Olyphant, William Wetmore, James Innes, Thomas Fox, Elijah Coleman Bridgman, și John Robert Morrison. John Francis Davis, la acea dată
chestorul șef al comerțului britanic în China, a fost făcut membru de onoare.

Influențe
Scrierile lui Gutzlaff au influențat pe Dr. Livingstone cât și Karl Marx.  David Livingstone a citit lucrarea lui Gutzlaff' "Appeal to the Churches of Britain and American on Behalf of China" ( Apel către Bisericile din Marea Britanie și America din partea Chinei) și a decis să devina medic misionar. Din nefericire, era 1840, iar izbucnirea Primului Război al opiului a făcut China prea periculoasă pentru străini. Așa că Societatea Misionara din Londra l-a trimis în Africa, unde (în 1871) Henry Morton Stanley îl va fi găsit lucrând din greu în Ujiji, Tanzania.

Pe când Gutzlaff strângea fonduri în Europa în 1850, Karl Marx s-a dus să-l audă vorbind în Londra.De asemenea a citit multele lucrări ale lui Gutzlaff, ce au devenit surse pentru articolele lui Karl Marx despre China pentru  "London Times and the New York Daily Tribune" în anii 1840 și 1850,din care toate sunt anti-imperialiste și anti-religie.

Lucrări

 Karl Friedrich A. Gützlaff (1840). Journal of Three Voyages Along the Coast of China, in 1831, 1832 and 1833 With Notices of Siam, Corea, and the Loo-Choo Islands.
 A Sketch of Chinese History, Ancient and Modern (London, 1834, German version in 1847), Volume One, Volume Two
 Karl Friedrich A. Gützlaff (1838). China Opened; or, A Display of the Topography, History ... etc. of the Chinese Empire, revised by A. Reed.  Volume One
 China Opened; Or, A Display of the Topography, History, Customs, Manners, Arts, Manufactures, Commerce, Literature, Religion, Jurisprudence, etc. of the Chinese Empire. London: Smith, Elder & Co. 1838.  Volume Two
 Life of Taou-Kwang, Late Emperor of China. London: Smith, Elder & Co. 1852.

Referințe

Bibliografie
 Lutz, Jessie Gregory. Opening China: Karl F.A. Gützlaff and Sino-Western Relations, 1827-1852. Grand Rapids, Mich.: William B. Eerdmans Pub. Co., 2008. ISBN 080283180X.
 Herman Schlyter, Der China-Missionar Karl Gützlaff und seine Heimatbasis: Studien über das Interesse des Abendlandes an der Mission des China-Pioniers Karl Gützlaff und über seinen Einsatz als Missionserwecker (Lund: LiberLäromedel/Gleerup, 1976) ISBN 91-40-04373-8
 Winfried Scharlau (ed.), "Gützlaffs Bericht über drei Reisen in den Seeprovinzen Chinas 1831-1833" (Hamburg: Abera Verlag, 1997) ISBN 3-934376-13-4
 Thoralf Klein/Reinhard Zöllner (eds.), "Karl Gützlaff (1803-1851) und das Christentum in Ostasien: Ein Missionar zwischen den Kulturen" (Nettetal: Institut Monumenta Serica, Sankt Augustin/Steyler Verlag, 2005) ISBN 3-8050-0520-2

 Scanned version of the <Journal of Three Voyages> at Singapore
 University of Hong Kong library page about book and Gutzlaff
 "Gutzlaff, Karl Friedrich August,"  Biographical Dictionary of Chinese Christianity

Nașteri în 1803
Decese în 1851
Scriitori germani din secolul al XIX-lea
Traducători din secolul al XIX-lea
Protestanți germani
Oameni din Pomerania

Karl Gützlaff


تميم الحزامي ويعرف أيضا باسم تميم بن عبد الله (حمام الأنف، 1 جانفي 1949)، أحد أبرز اللاعبين في تاريخ الترجي الرياضي التونسي وأحد نجوم المنتخب التونسي في مونديال 1978.

بداياته
بدأ مشواره الرياضي مع فريق شبان النادي الرياضي لحمام الأنف قبل أن يلتحق بفريق الأكابر عام 1967. إنضم عام 1970 إلى الترجي ليصبح أحد أعمدة الفريق في الهجوم وفاز معه ببطولتان (1975 و1976) وكأس تونس (1980). إنبهر به عام 1979 مدرب مرسيليا أثناء مقابلة ودية للترجي ضد أولمبيك مرسيليا فاز فيها أبناء باب سويقة ب 4-1، فامضى معه عقد ب150,000$. بقي في فرنسا مدة عامين لينضم بعدها إلى الاتحاد السعودي. وفي عام 1982 عاد إلى فريقه الأم في حمام الأنف ليعتزل الملاعب عام 1984.

كأس العالم 1978
ساهم تميم في تأهل المنتخب التونسي إلى مونديال 1978 وبرز بصفة خاصة في مباراة التصفيات الأخيرة ضد مصر (4-1). تولى تميم شارة القيادة أثناء النهائيات في الأرجنتين، التي تألق يها الفريق وكان على قاب قوسين أو أدنى من الترشح إلى الدور الثاني إلا أنه أنهى مبارياته في المرتبة الثالثة بعد تعادل في المباراة الأخيرة مع ألمانيا الغربية بطلة العالم آنذاك. وقد أصبح تميم مع طارق ذياب وحمادي العقربي ومحمد علي عقيد أحد رموز تلك المرحلة التي شبهتها الصحافة التونسية والعربية بالملحمة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تونسيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون تونسيون مغتربون في فرنسا
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب المتوسطية لتونس
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الترجي الرياضي التونسي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو النادي الرياضي لحمام الأنف
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1978
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كرة قدم تونسيون
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم مغتربون تونسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب تونس لكرة القدم
لاعبو نادي الاتحاد (السعودية)
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1975
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949
مواليد في حمام الأنف

تميم الحزامي


Tegomass (テゴマス, Tegomasu) es un dúo japonés formado por Yuya Tegoshi y Takahisa Masuda, miembros del grupo NEWS de Johnny's Entertainment. El nombre "Tegomass" fue formado cogiendo las dos primeras sílabas de los apellidos de ambos miembros.

Historia
Johnny Kitagawa se había dado cuenta de la valía de las voces de Tegoshi y Masuda, por lo que el mismo fundador de Johnny's fue el que recomendó la formación del dúo. Tegomass fue formado en el año 2006, debutando ese mismo año en Suecia con su primer sencillo Miso soup. Un mes después, el mismo sencillo en versión japonesa fue lanzado al mercado japonés. Su siguiente sencillo, Kiss~Kaerimichi no love song~, fue utilizado como   ending del anime Lovely Complex, de Aya Nakahara.

Miembros
 Yuya Tegoshi (手越祐也), voz y guitarra
 Takahisa Masuda (増田貴久), voz y teclado

Álbumes
 2009: テゴマスのうた(Tegomass no uta)
 2010: テゴマスのあい(Tegomass no ai)
 2011: テゴマスのまほう(Tegomass no mahou)

Sencillos
 2006: ミソスープ(Miso soup)
 2007: キッス~帰り道のラブソング~(Kiss~kaerimichi no love song~)
 2008: アイアイ傘(Ai ai gasa)
 2009: 七夕祭り(Tanabata matsuri)
 2011: 青いベンチ(Aoi benchi)

Radio
 テゴマスのらじお(Tegomass no radio)(2011-presente)

Enlaces externos
 http://www.johnnys-net.jp/page?id=discoDetail&dataId=837
 http://www.johnnys-net.jp/page?id=artistTop&artist=12

Grupos de pop de Japón
Dúos de música de Japón

Tegomass


María Carratalà i Van den Wouver, née à Barcelone le  et morte dans cette même ville le , est une pianiste et compositrice féministe espagnole, membre du Lyceum Club de Barcelone dissout lors la dictature franquiste, après la guerre d'Espagne.

Biographie
Fille du couple barcelonais Josep Carratalà et Rosa Van den Wouver, Maria naît le 19 juin 1899 à Barcelone.

Elle étudie à l'École Française de Barcelone et au Conservatoire du Liceu, où elle a notamment comme professeur Francesc de Paula Sànchez i Cavagnach. Elle étudie ensuite à Paris, avec Felipe Pedrell.

Elle se spécialise dans le répertoire hispanique, notamment le répertoire de Manuel de Falla.

Elle fait des concerts à Barcelone, où elle joue Francisco Guerau, Diego Pisador et Juan del Encina. En 1926, elle présente au piano la Suite Intertonal de Jaume Pahissa, puis en 1930 la Seranate a un infant, de Manuel Blancafort, sur un texte de Josep Maria López-Picó.

Elle est également l'une des membres fondatrices du Lyceum Club de Barcelone, organisation féministe qui milite pour les droits des femmes sous la Seconde République, avec Aurora Bertrana, Amanda Llebot, Anna Maria Martínez Sagi et Enriqueta Sèculi.

Références

Articles connexes
 Lyceum Club (Barcelone)

Liens externes

Féministe espagnole
Naissance en juin 1899
Naissance à Barcelone
Décès en mars 1984
Décès à Barcelone
Décès à 84 ans
Traducteur depuis l'allemand vers le catalan
Traducteur depuis le français vers le catalan
Musicienne catalane
Élève du Conservatoire supérieur de musique du Liceu
Membre du Lyceum Club

Maria Carratalà i Van den Wouver


An Carex anthoxanthea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl ngan Karel Presl. An Carex anthoxanthea in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex anthoxanthea


Zgrada općine u Sutivanu na Braču nalazi se na adresi Trg dr Franje Tuđmana 1.

To je kamena dvokatnica podignuta . Građena je od pravilnih klesanaca u horizontalnim pojasevima s profiliranim vijencima katova i istaknutim ugaonim kamenjem. Na vrhu iza ograde je stilizirani zabat s volutama i vegetabilnim motivima te natpisom "Obćinski dom". Historicističku komunalnu zgradu odlikuju skladne proporcije i dekorativni motivi vrsne izradbe.

Zaštita
Pod oznakom Z-3588 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Građevine u Sutivanu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Zgrada općine u Sutivanu


Bijela je rijeka u Hrvatskoj, desni pritok rijeke Pakre. Na području livada između Janja Lipe i Poljane ulijeva se u Pakru.

Povijest
Prema nekim izvorima rijeka Bijela se u srednjem vijeku nazivala Pakra ili Pakar, a današna rijeka Pakra nazivala se Pakrac. Nakon dolaska na ove prostore Turci su preimenovali rijeku Pakrac u današnju Pakru, a rijeku Pakru u današnju Bijelu

Izvori

Rijeke u Hrvatskoj
Porječje Pakre

Bijela (pritoka Pakre)


No Exit ist der Debütroman des US-amerikanischen Autors Daniel Grey Marshall. Er erschien 2001 unter dem Originaltitel Still Can't See Nothin' Comin'.

Übersetzungen
In französischer Übersetzung von Laucence Viallet erschien er 2002 unter dem Titel Quand le jour viendra. In deutscher Übersetzung von Friederike Levin wurde er 2003 im Reclam-Verlag veröffentlicht. 2006 erschien er als Bertelsmann-Taschenbuch.

Inhalt
In der Geschichte handelt es davon, dass Jimmy sich wieder mit Leslie trifft, nachdem er am Meer war und nun zurückgekommen ist. Anschließend erzählt er, wie es dazu kam.
Jimmy bekommt von seiner Schwester Mandy ihre Freundin Leslie vorgestellt. Jimmy und Leslie verlieben sich sofort ineinander.
Jimmy trifft sich mit seinen Freunden Philly und Jeremy. Es folgen ein paar normale Tage.
Dann treffen sich Jimmy, Mandy, Jeremy, Philly und Leslie an einer alten Brücke, wo sie baden und rauchen, bis ein Wachmann kommt und sie davonrennen. Daraufhin verabschiedet sich Leslie und der Rest geht zu Jimmy.
Mandy und Jeremy ziehen sich als Paar in Mandys Zimmer zurück, und Jimmy und Philly betrinken sich in Jimmys Zimmer.
Dann kommt Jimmys Bruder Billy hinein und Jimmy will ihn wieder herausschieben, wobei er Billy gegen die Wand stößt. Das trübt die gute Beziehung zwischen den drei Geschwistern. Die Geschwister reden kaum noch miteinander, und als Philly und Jeremy Jimmy und Mandy zu einem Treffen zwingen, artet es aus, und Mandy wirft sich vor einen Zug.

Jimmy bleibt daraufhin sechs Wochen in seinem Zimmer und ignoriert dabei seine Freunde, die ihn anfangs täglich besuchen. Leslie dagegen kommt nur einmal, da Jimmy eine Bierflasche nach ihr wirft.
Er hat immer ein Messer dabei, um sich, wenn er seine Meinung ändert, umbringen zu können.
Nach einiger Zeit fängt Jimmy wieder an, mit Philly und Jeremy "abzuhängen".
Dabei bringt Jeremy einmal Leslie mit, die daraufhin mit Jimmy Schluss macht, da er viel trinkt und raucht.
Ein paar Tage später hat Billy Geburtstag und Jimmy beschließt, nach etwas Wodka, mit Philly und Jeremy in einem Kaufhaus ein Geschenk für Billy zu klauen. Dabei werden er und Philly erwischt und auf das Polizeirevier gebracht, wo er die Polizistin Sarah kennenlernt. Jimmy wird mit der Begründung entlassen, dass er nichts, ohne zu zahlen, hinter die Kassen gebracht hat.
Billy ist stinksauer auf Jimmy, da er seinen Geburtstag vergessen hat.
Im folgenden Kapitel geht es darum, das Philly drei Mädchen organisiert, mit denen die drei Freunde schlafen, und dass Jimmy in einen gefährlichen Drogendeal gerät, der damit endet, dass Jimmy, Philly und Jeremy nicht mehr in die Schule gehen können.

Nachdem sich die Freunde ca. zwei Monate in einem alten Filmtheater aufgehalten haben, um darauf zu warten, dass Jimmy, dem schon früher beschlossenen Plan ans Meer zu fahren, zustimmt und mitgeht.
Er beschließt mitzugehen, nachdem er noch ein Mal nach Hause geht.
Dort angekommen, es ist niemand da, geht er in Mandys Zimmer und liest ihr Tagebuch. Dabei erfährt er, dass der Grund ihres Selbstmordes wohl der ist, dass ihr Vater sie fast jede Nacht vergewaltigt hat.
Er bleibt so lange in ihrem Zimmer, bis der Rest der Familie nach Hause kommt.
Als diese isst, geht er leise an die Küchentür und beobachtet sie. Dann fängt er an, die letzte Tagebuchseite laut vorzulesen. Daraufhin schlägt er seine Mutter und verprügelt seinen Vater. Er will ihm all die Schmerzen zufügen, die er ihm und seiner Schwester zugefügt hat.
Er flieht zu Leslie, die ihn badet und ihn anschließend verführen will. Er reagiert jedoch nicht darauf, da er viel zu müde ist. Am nächsten Morgen wacht er wegen schwerer Entzugserscheinungen auf. Er war zwölf Stunden nüchtern.

Um das Geld zu bekommen, das Jimmy, Philly und Jeremy benötigen, um an das Meer fahren zu können, beschließen sie den Laden Sunshine zu überfallen, mit der Bedingung, dass nicht Carlos, alias Charlie, bedient.
Dummerweise wechselt Charlie an dem Tag zum ersten Mal das T-Shirt, weshalb ihn die drei Räuber nicht erkennen.
Philly, der draußen Wache stand, stürmt irgendwann überraschend in den Laden und schießt Charlie in die Brust. Danach wechselt Jeremy mit Philly die Waffe und flüchtet. Kurz bevor die Polizei eintrifft, flieht auch Jimmy und sieht zu, wie Philly wegen eines Missverständnisses mit der Polizei erschossen wird. Jim schreit auf und rennt weg. Obwohl er von einem Streifschuss getroffen wird, rennt er zu der Stelle, wo Mandy starb. Dort wird er gestellt und unter Bewachung in ein Krankenhaus eingeliefert.
Von dort kann er mit passiver Hilfe von Sarah fliehen und trampt ans Meer.
Dort bleibt er zwei Tage am Stück am Strand sitzen, bevor er zu Leslie zurückkehrt.
(Man ist nun wieder am Anfangspunkt.)
Das ist die Geschichte, die Jimmy Leslie erzählt hat. Nachdem sie miteinander geschlafen haben, stellt er sich der Polizei.
Aber da Jeremy, der sich kurz nach ihm stellt, alle Schuld auf sich nimmt, wird Jimmy anscheinend freigesprochen.
Jeremy bekommt zehn Jahre Haft nach Erwachsenenstrafrecht.

Autor
Daniel Gray Marshall wurde in den späten Siebzigern geboren. Er wuchs in Wisconsin auf und geriet in seiner frühen Jugend mit einer Alkohol- und Drogenkarriere schnell auf die schiefe Bahn. Danach begann er mit 15 Jahren das Buch zu schreiben. Heute lebt er in New York.

Rezension
Mark Athitakis schrieb 2001 in der New York Times: "Set in Madison, Wis., and modeled after the 23-year-old author's own experiences, Still Can't See Nothin' Comin'  is familiar coming-of-age stuff, filled with stock characters: the abusive father, the loving sibling, the girlfriend with a heart of gold and the peers who pull Jim further downward. […] Even at his most pathetic and brutal, he's honest and sympathetic; Marshall's sketches of characters and places, written in simple, slacker-cool prose, crystallize Jim's own emptiness."

Die Berliner Zeitung besprach den Roman 2003 nach dem Erscheinen bei Reclam. Der Autor erzähle in seinem Roman souverän, fast schon konventionell, die Geschichte eines Jugendlichen aus schwierigem Elternhaus. "Unmittelbar getroffen wird der Leser […] von Schilderungen der Wut und Hilflosigkeit der jugendlichen Helden, denen ihr Leben früh schon als ausweglose Sackgasse erscheint. Um diese Wirkung zu erreichen, muss ein Autor solche Existenzen nicht zwangsläufig selbst gelebt haben. Er muss nur wissen, wie man ihren emotionalen Output als Faustschlag in die Magengrube von Lesern weiterleitet. Marshall schafft das in einer Weise, die vermuten lässt, dass vielleicht nicht der Pulitzer-Preis, aber doch zumindest Hollywood demnächst an seine Tür klopfen wird."

Die Redaktion von booksXL.de empfahl No Exit als Lektüre für den Deutschunterricht: "Literarisch anspruchsvolle Verquickung der nach außen hin reizvollen Welt der Jugend, Musik, Spaß und Rebellion. Aufklärend und überzeugend die Heranführung an Untergang und Tod."

Weblinks
 No Exit (PDF; 379 kB) bei Randomhouse
 Daniel Grey Marshall bei book-info.com

Einzelnachweise

Roman, Epik
Literatur (Englisch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Literarisches Werk

No Exit (Roman)