San Juan Bautista (en honor a su santo patrono Juan el Bautista) es un municipio del departamento de Suchitepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala. Hasta antes de 1879 era conocido como «San Juan de los Leprosos».

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, pasó a formar parte del departamento de Sololá/Suchitepéquez; y en 1838 fue parte del efímero Estado de Los Altos hasta que este fue reincorporado al Estado de Guatemala por el general conservador Rafael Carrera en 1840.  San Juan Bautista fue adjudicado al departamento de Sololá por Acuerdo Gubernativo 72, de fecha 12 de agosto de 1872 del gobierno de facto del presidente provisional Miguel García Granados con el nombre antiguo de «San Juan de los Leprosos»; luego, según la Constitución de 1879 aparece ya con el nombre de «San Juan Bautista». Durante la reorganización administrativa del gobierno del general Jorge Ubico, fue anexado a Patulul como aldea, aunque luego recuperó la categoría en septiembre del mismo año.

San Juan Bautista tiene abundantes remansos, pozas y playones en el cauce del río Madre Vieja, la topografía en mayor parte es quebrada y permite la formación de diferentes accidentes geográficos, entre los más importantes están: la quebrada Siete Barranco, cerro Piedra Santa y catarata del río Mudo.

Demografía
La población del Municipio, según el Censo Nacional 2018 es de 8,864 habitantes para ese año. Para el año 2022, el Instituto Nacional de Estadística (INE) tiene proyectada una población de 9,560 habitantes.

Población por sexo
En el Municipio los hombres representan el 49% y las mujeres el 51%.

Población por edad
La distribución por edad muestra que el 37% representa niños menores de 14 años y el 58% a jóvenes y adultos de 15 a 64 años. Lo que indica que la población del Municipio en su mayoría está integrada por gente joven y económicamente activa.

Población por grupo étnico
Según INE (2018) el 92% restante es ladino mientras que el 8% restante de la población es indígena, perteneciente a la etnias Quiché y Kakchiquel.

Concentración y densidad poblacional
La densidad poblacional en el municipio es de 181 habitantes/km² lo que indica que está por debajo del índice departamental, que es de 245 habitantes/km².

Población por área geográfica
Según el censo del INE en el año 2018 el 52% de habitantes reside en área rural, principalmente por la adquisición de tierras para cultivo y el 48% corresponde a la población urbana.

Índice de Desarrollo Humano (IDH)

El índice de desarrollo humano –IDH- está compuesto de indicadores económicos y sociales. Se basa en indicadores de ingreso per cápita, salud, esperanza de vida y educación, (alfabetismo, acceso a la educación primaria, secundaria y universitaria) El índice de desarrollo humano se mide entre 0 y 1. El IDH alto es aquel cuyo valor es igual o mayor que 0.8. El valor medio de desarrollo humano corresponde a valores entre 0.5 y 0.79. En Guatemala, todas las regiones del país se encuentran en el nivel medio de desarrollo humano. El IDH municipal de San Juan Bautista es 0.515el que se considera de valor medio; el índice en salud es 0.448; en educación 0.522; en ingresos 0.575, todos los anteriores ubican al municipio en un IDH medio.

División política

La división política del Municipio está conformada en el área urbana por la zona uno, el cual se divide por cantón Las Cruces que tiene dos sectores llamados El Jute y San Francisco y zona dos constituida por el barrio San Luisito.

El área rural se integra el cantón El Plan, donde aproximadamente viven 450 familias de escasos recursos, dos comunidades lejanas que son: Agrícola La Concha creada en 1988, Comunidad Veracruz en el 2002 y el asentamiento El Esfuerzo legalizado en el año 2012 mediante convenio establecido con el Fondo de Tierras y Comunidad Veracruz ya que dicho asentamiento se encontraba en litigio por divisiones originadas por desacuerdos. Además se ubican 17 fincas y un nuevo poblado que colinda con la línea férrea, llamado Nuevo Amanecer, el cual no está legalmente establecido.

Para el 2010 están legalmente establecidos los siguientes centros poblados: en el 2000 se crea la comunidad La Concha, en el 2002 la comunidad Veracruz y cantón El Plan, en el 2005 el Barrio San Luisito y en el 2007 cantón Las Cruces.

La mayoría de centros poblados son de fácil acceso. Las comunidades lejanas no han podido mejorar los caminos por falta de presupuesto en la Municipalidad.

Geografía física

La cabecera municipal se ubica a 280 metros sobre el nivel del mar, sus coordenadas geográficas son: 14º 25' 0" latitud Norte y 91° 10' 59" longitud Oeste. El municipio está ubicado al oriente del departamento de Suchitepéquez, con una extensión territorial de 52 kilómetros cuadrados.

Clima
El clima es generalmente húmedo, en las tierras bajas es cálido entre los 25 °C a 27 °C de noviembre a enero y de 28 °C a 30 °C de febrero a octubre, mientras las tierras altas tienen un clima que va de templado a cálido de 20 °C a 25 °C de noviembre a enero y de 26 °C a 30 °C de febrero a octubre.

Según la clasificación de Holdridge, el Municipio se ubica entre bosque húmedo y tropical, constituido por plantas ornamentales, árboles frutales, maderables y no maderables.

La cabecera municipal de San Juan Bautista tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Am).

Orografía

El suelo del Municipio es naturalmente fértil para toda clase de cultivos, dentro del territorio hay dos cerros denominados con el nombre Del Padre y Piedra Santa y una quebrada llamada Siete Barrancos.

Ubicación geográfica

San Juan Bautista está ubicado en el departamento de Suchitepéquez y sus colindancias son las siguientes:

 Norte, este, sureste, noreste y sur: Patulul
 Suroeste: Río Bravo
 Oeste y noroeste: Santa Bárbara

Tiene como línea divisoria los ríos Madre Vieja y Chipó.

Se encuentra a 117 kilómetros de la Ciudad de Guatemala y a 48 kilómetros de la cabecera departamental, Mazatenango. Para llegar al Municipio se recorre la carretera CA-2 que cruza de oriente a occidente todo el país, luego se toma la ruta departamental RD SCH-13, carretera asfaltada de cuatro kilómetros que conduce al pueblo.

Asimismo se encuentra la carretera 6W que ingresa por cantón Las Cruces, la cual viene de Patulul y está conectada a la carretera CA-2, ésta finaliza en las faldas del volcán Santo Tomás Atitlán.

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Otras entidades municipales son:

 Secretaría Municipal: rige el Registro de Personas Jurídicas, Recursos Humanos, Oficina de Información Pública
 Dirección de Administración Financiera Municipal: rige las oficinas de: IUSI, Almacén, Compras, Contabilidad y Receptoría
 Dirección Municipal de Planificación
 Oficina de Obras Municipales

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Ruvidia Ávalos

Historia

Tras la Independencia de Centroamérica

Tras la Independencia de Centroamérica según el Decreto del 11 de octubre de 1825 del Estado de Guatemala fue asignado al Circuito de Atitlán, en el Distrito N.º 11 (Suchitepéquez) para la impartición de justicia; junto a San Juan de Los Leprosos estaban en ese distrito Atitlán, Tolimán, San Pedro La Laguna, Santa Clara, la Visitación, San Pablo, San Marcos, San Miguelito, Patulul y Santa Bárbara.

El efímero Estado de Los Altos

En abril de 1838 Santa Bárbara pasó a formar parte de la región que constituyó el efímero Estado de Los Altos y que el 12 de septiembre de 1839 forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Tras la Reforma Liberal de 1871

Luego de la Reforma Liberal de 1871, el presidente de facto provisiorio Miguel García Granados dispuso crear el departamento de Quiché para mejorar la administración territorial de la República dada la enorme extensión del territorio de Totonicapán y de Sololá. De esta cuenta, el 12 de agosto de 1872 el departamento de Sololá perdió sus distritos de la Sierra y de Quiché y se vio reducido únicamente a los poblados de San Juan de Los Leprosos, villa de Sololá, San José Chacallá, Panajachel, Concepción, San Jorge, San Andrés Semetabaj, Santa Cruz, Santa Clara, Santa Lucía Utatlán, Santa Bárbara, Visitación, San Pedro, San Juan, San Pablo, San Marcos, Atitlán, San Lucas Tolimán, San Antonio Palopó, Santa Catarina Palopó y Patulul.

Reorganización territorial del gobierno de Jorge Ubico

Durante el gobierno del general Jorge Ubico Castañeda, por Acuerdo Gubernativo del 22 de mayo de 1934, fue segregado del departamento de Sololá y pasó a formar parte del departamento de Suchitepéquez. La disposición gubernativa del 25 de marzo de 1936 lo suprimió y lo anexó como aldea de Patulul, sin embargo fue restablecido como municipio el nueve de septiembre del mismo año, en donde continua bajo el mismo nombre. La fiesta titular es del 22 al 25 de junio en honor al Santo Patrón San Juan Bautista.

Expansión territorial

En el año de 1950 durante el gobierno del Dr. Juan José Arévalo Bermejo, se concede a los habitantes una extensión de dos caballerías, las cuales fueron compradas al señor Manuel Ríos Villalta, con la intención de trasladar la población a dichos terrenos debido al constante peligro y amenaza de desbordamiento del río Madre Vieja, el que cada invierno se salía de su cauce original y llevaba intranquilidad y zozobra al vecindario, pero el tiempo transcurrió y nadie quiso abandonar sus propiedades.

La Municipalidad concedió extensiones a personas de escasos recursos y allí nació el lugar denominado cantón El Plan y el barrio san Luisito por lo que se extendió en esa forma la población.

Cultura

Entre las costumbres y tradiciones que caracterizan a San Juan Bautista están las siguientes:
Del 22 al 25 de junio de cada año se lleva a cabo la feria patronal, en homenaje al Santo Patrón del municipio San Juan Bautista, se desarrollan actividades religiosas, sociales, culturales y deportivas, realizan elección de reina, convite, ventas de platillos, dulces típicos y juegos mecánicos. El 24 es el día del Santo Patrón y hacen novenarios en la iglesia central, sale el recorrido del anda procesional y por la noche celebran con grupos musicales.

El uno de noviembre Día de los Santos, la población visita las tumbas de seres queridos en el cementerio municipal, lego disfrutan de un rico fiambre, por la noche los jóvenes se disfrazan y piden donativos en las casas especialmente del casco urbano.
El quince de enero el día del Señor de Esquipulas es celebrado con un baile por un convite local que lleva el nombre "convite quince de enero" y en la noche anterior por rezos en distintas hogares que aún guardan la tradición.
El primero de mayo día de San José El Labrador es celebrado por los vecinos de Cantón El Plan con actividades culturales y deportivas, realizan elección de reina, baile de convite, venta de platillos, dulces típicos y juegos mecánicos y en la noche celebran con un grupo musical.
El tres de mayo día de la Santa Cruz es celebrado por los vecinos de Cantón Las Cruces con actividades culturales, realizan elección de reina, baile de convite, venta de platillos, dulces típicos y juegos mecánicos y en la noche celebran con un grupo musical.
En los aspectos deportivos, realizan campeonatos de fútbol, con el objetivo de entretener sanamente los jóvenes. Disponen de campos de fútbol, uno ubicados en el barrio San Luisito, uno en el sector El Jute y otro en el cantón El Plan.

Economía

Empleo
Según el INE, en el Municipio el 51% de personas laboran, esto indica que un poco más de la mitad de la población económicamente activa tiene un trabajo fijo. Dentro de estas personas se encuentran agricultores, productores dedicados a la actividad pecuaria, trabadores de industrias y artesanos. El otro 40% son contratados como subempleados, los cuales trabajan por temporadas y por último están los desempleados con un nueve por ciento, dentro de ellos se mencionan a los que no tienen un trabajo o que ya están jubilados y perciben un ingreso fijo por parte del gobierno.

Infraestructura productiva
Describe los indicadores que muestran el nivel de desarrollo de la actividad productiva, como: unidades de mini-riego, centros de acopio, mercados, vías de acceso, puentes, energía eléctrica, telecomunicaciones y transporte, de los cuales a continuación se presenta la infraestructura con la que se cuenta:

Mini-riego
Debido al nivel de pobreza en el área rural, la población utiliza para los cultivos el sistema de riego natural o lluvia.

Centro de acopio
En el área urbana no se dispone de un centro de acopio formal que permita concentrar la producción agrícola, únicamente los pobladores de la comunidad La Concha se instalan en la calle principal del casco urbano a corta distancia de la municipalidad para comercializar los productos.

En el área rural, la comercialización agrícola se realiza por medio de centros terciarios, es decir que comerciante pasan en camiones sobre la carretera recolectan o compran a los pequeños productores la mercancía para ser revendida en un mercado más grande. Algunos pobladores instalan los productos a municipios cercanos, para lo cual pagan transporte con un costo que va desde Q.10.00 hasta Q.50.00 por cada viaje según el lugar a donde se dirijan.

Mercados
Únicamente en el barrio San Luisito se ubican las instalaciones del mercado municipal, el cual es informal y monopolizado debido a que es muy pequeño, no cuenta con una estructura adecuada y un grupo reducido de personas comercializan artículos de consumo básico, por lo que la población compran en tiendas o se trasladan a municipios vecino.

Puentes
Se dispone de 8 puentes que unen las calles del área urbana, de los cuales ninguno está identificado con un nombre propio, únicamente se le observa un rotulo que indica el río o riachuelo que pasa por el lugar; dos pasarelas que atraviesan el río Jordán, una que comunica al barrio San Luisito con la zona 1, en las distintas comunidades del área rural existen 17 puentes, los cuales se encuentran en buenas condiciones con infraestructura de cemento.

Energía Eléctrica Comercial e Industrial
Los negocios ubicados en el área urbana están conectados a la red de energía eléctrica comercial y las fábricas de lácteos herrería utilizan energía industrial, estos servicios son distribuidos por la empresa ENERGUATE.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Suchitepéquez
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Patronazgo de San Juan Bautista
Toponimia castellana de Guatemala

San Juan Bautista (Suchitepéquez)


Zucker, Abrahams y Zucker (también conocidos como Z/A/Z Productions) fue un trío estadounidense de cineastas de comedia, formado por Jim Abrahams y los hermanos David y Jerry Zucker, especializados en humor absurdo y slapstick.

Trayectoria
Se conocieron durante su infancia; crecieron en Shorewood, en Wisconsin y asistieron a Shorewood High School, que a veces es mencionada en su trabajo. Mientras asistían a la Universidad de Wisconsin-Madison, el trío formó un grupo de teatro llamado "Kentucky Fried Theater". Esto llevó a su película The Kentucky Fried Movie (1977), que fue escrita por el grupo y dirigida por John Landis.

Esto fue seguido en 1980 por su éxito Airplane!, que sigue siendo un hito reverenciado de la comedia. Entre sus colaboraciones posteriores en cine destacan Top Secret!, Ruthless People y The Naked Gun: From the Files of Police Squad!. Todos sus proyectos se basan en gran medida en parodias, gags visuales y la ruptura de la cuarta pared, y estableció un culto fuerte. La excepción notable es el estilo Ruthless People, una farsa más tradicional que fue dirigida por el trío, pero a diferencia de sus otras producciones, no está escrita por ellos.

Entre los actores de las películas de ZAZ destacan: Leslie Nielsen, Lloyd Bridges, Robert Stack, Rowan Atkinson, Whoopi Goldberg, Charlie Sheen, y Anna Faris. El estado del trío como equipo de tres codirectores es muy raro, aunque algunos de sus proyectos posteriores fueron dirigidas por David Zucker en solitario, y con Jerry Zucker y Abrahams acreditados solo como productores o escritores.

Pat Proft es un guionista que colaboraba con el trío en muchos guiones de sus películas, aunque no era declarado miembro de los ZAZ. Hizo películas en solitario como Wrongfully Accused, con Leslie Nielsen también como protagonista.

Colaboradores habituales
 Leslie Nielsen es el actor más habitual en las películas de ZAZ. Actuó en Airplane!, The Naked Gun: From the Files of Police Squad!, The Naked Gun 2½: The Smell of Fear, Scary Movie 3, Scary Movie 4, Superhero Movie, The Naked Gun 33⅓: The Final Insult, An American Carol y Wrongfully Accused (esta última no es de los ZAZ, pero fue escrita y dirigida por Pat Proft, colaborador habitual en los guiones de las películas ZAZ).
 Lloyd Bridges, el actor fetiche de Abrahams, actuó en Hot Shots!, Hot Shots! Part Deux, Mafia! y junto a Nielsen en Airplane!.
 Charlie Sheen, con 4 películas (Hot Shots!, Hot Shots! Part Deux, Scary Movie 3 y Scary Movie 4), otro de los actores preferidos por Zucker.
 Pat Proft, guionista.
 Rowan Atkinson en Hot Shots! Part Deux y Ratas a la carrera.
 Whoopi Goldberg en Ghost y Ratas a la carrera.
 Simon Rex en Scary Movie 3 y Superhero Movie.
 Anna Faris en Scary Movie 3 y Scary Movie 4.
 Stephen Stucker en The Kentucky Fried Movie, Airplane! y Airplane II: The Sequel.

Filmografía

Lista filmográfica, donde se muestran sus colaboraciones (solo en dirección o guion), ya sean en grupo o individualmente.

Enlaces externos

Directores de cine de Estados Unidos
Grupos de hermanos
Humoristas de Estados Unidos
Parodistas

Zucker, Abrahams and Zucker


16 වන ශත වර්ෂයේදී පෘතුග්‍රීසීන් ඉතා හොඳින් ලංකාවේ බලය තහවුරු ගත් අවස්ථාව වන විට ලන්දේසීන් එපරිදිම ජාවා හි බලය තහවුරු කර ගෙන සිටියහ.  පෘතුග්‍රීසීන් බටහිර සංස්කෘතිය ලංකාවට ගෙන ආහ.  පෘතුග්‍රීසි ගුරුවරුන් විසින් මහනුවර රජවරුන්ට උගන්වන ලදී.  මහනුවර රජ මාළිගයේද පෘතුග්‍රීසි ඇමතිවරු උපදේශකයින් වශයෙන් සිටියහ.  එහෙත් රාජසිංහ රජු පෘතුග්‍රීසීන් සමඟ සතුටකින් පසු නොවීය.  පෘතුග්‍රීසීහු ලාංකිකයන් සමඟ වෙළඳාම පිණිස පැමිණියහ.  ලංකාවේ මිනිසුන් මෝඩයින් වූ හෙයින් පෘතුග්‍රීසීහු ඔවුන්ගේ ස්වාමිවරු වූහ.  කුළු බඩු වැනි වෙ‍ළඳ ද්‍රව්‍ය ගත හැකි ඉතාම අඩු මුදලට මිළදී ගෙන ඒවා යුරෝපීය වෙ‍ළඳ පොළට විකුණා පෘතුග්‍රීසීහු අධික වශයෙන් ලාභ ලැබූහ.

ලාංකිකයෝ ඔවුන්ගේ ඉඩම් සහ නිදහස පෘතුග්‍රීසීන් නිසා අහිමි වීමෙන් නොසතුටට පත්වී සිටියහ.  ලිස්බන් ආණ්ඩුවක් පැමිණ රට උදුරා ගනු දැකීමෙන් ඔව්හු කරකියා ගත නුහුණු තත්වයකට පත්වූහ.  කදිම රටක් සහ සංස්කෘතියක් පෘතුග්‍රීසීන් විසින් විනාශ කරන ලදී.  කතෝලික ආගම සහ පෘතුග්‍රීසි භාෂාව බලෙන්ම වාගේ ඔවුන්ගේ උගුරෙන් පහළට තල්ළු කරනු ලැබීය.  ඔවුන්ට පෘතුගාලයෙන් ආගමික නිදහස සහ දේශපාලන නිදහස ලබාගැනීමට අවශ්‍ය විය.  පෘතුග්‍රීසීන්ට බලවත් සතුරෙකු වූ ඕලන්දය තමන්ගේ උදව්වට පැමිණීම ඔවුන්ට අවශ්‍ය විය.  ඩෙන්මාර්කය උදව් දීම සඳහා ඉදිරිපත් වුවද මහනුවර රජුට ලන්දේසීන්ගේම උදව් අවශ්‍ය වූයේ ඒ වන විට ලන්දේසි - පෘතුග්‍රීසි යුද්ධයක් පැන නැගී තිබුණු හෙයිනි.

ලන්දේසි නැව් සමූහයක් පැමිණ මඩකලපුවේ ගොඩ බැස රජු සමග සාකච්ඡා පැවැත්වූයේ දෙපාර්ශවයම එක් වී පෘතුග්‍රීසීන්ට එරෙහිව කටයුතු කිරීමේ අදහසිනි.  රාජසිංහ රජු මෙම අවස්ථාව තදින් ග්‍රහණය කර ගත්තේ පෘතුග්‍රීසීන් ලංකාවෙන් එලවා දැමීමටයි.

ලන්දේසි නැව් සහ ඒවායේ කපිතාන්වරු කිහිප වතාවක් පැමිණියාහ.  ඔවුහු මහනුවර රජු සමග මිත්‍රත්වය පුළුල් කර ගත්හ.  දෙපාර්ශවයම එක් වී දිවයින වටා ඇති බලකොටු නිදහස් කර ගැනීමට සැළසුම් සකස් කළහ.  1638 දී ලන්දේසි - ලංකා ගිවිසුමක් අත්සන් කෙරුණු අතර එය අලුත් සම්බන්ධතාවයකට මග පෑදුවේය.  මෙම ගිවිසුමෙන් පසු ලන්දේසීන් මඩකලපුවට, ත්‍රීකුණාමලයට, මීගමුවට හා ගාල්ලට පහර දී ඒවා අල්ලා ගත්හ.

ලන්දේසීන්ගේ සහ නායක්කාර් පාලකයින්ගේ යටි කූට්ටු වැඩ

ලන්දේසීන් සමග ගණුදෙනු කරන ලද ලියවිලිවලින් රාජසිංහ රජු ගැන අපට හොඳින් කරුණු වටහා ගත හැකිය.  මියගිය ඩොනල්ඩ් ෆර්ගියුසන් මහතා විසින් මෙම ලියවිලි සංස්කරණය කර ඇත.  එසේම 1659 සිට 1679 දක්වා ලංකාවේ සිරකරුවෙකු වශයෙන් සිටි ඉංග්‍රීසි ජාතික රොබර්ට් නොක්ස් විසින් උඩරට රාජ්‍යය ගැන ලියන ලද විස්තරවලින් ද ඒ සම්බන්ධ තොරතුරු හෙළි වේ.

ඔහු ඉතා දැඩි පාලකයෙකි.  ඔහුගේ පියාගේ  කාල‍යේ දී විනාශකාරී පෙදෙස් බවට පත්ව තිබූ රාජ්‍යයන් එක්සත් කළේය.  මෙසේ කිරීමේදී ඔහු තමාගේම අර්ධ සහෝදරයාට වස දී මැරුවේය. ඉතිරි අය එලවා දැමුවේය. අත්තනෝමතික හා කෲර, නිතරම සැකයෙන් පසු වූ නමුත් දුරදක්නා නුවණින් යුත් ඔහු, ඔහුගේ ප්‍රධානීන් ප්‍රාණ ඇපකරුවන් වශයෙන් මාළිගය තුළ රඳවා ගෙන සිටියේය. එමෙන්ම දේශපාලන වාසියක් ගැනීමට වුවමනා වූ විට ඉඩම් කොල්ල කෑමට හෝ රට වැසියන්ගේ ඉඩම් වැනසීම සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් පසු තැවිලි නොවීය. ඔහු සූක්ෂම උපායෙහි මෙන්ම යටි කූට්ටු වැඩ කිරීමෙහි අති දක්ෂයෙකුද විය. ලන්දේසීන් සමග රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුතුවලදී ප්‍රබලයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය. එය කෙතරම් ප්‍රබල තත්වයක වූවාද කියතොත් රජු සමග කටයුතු කිරීමේදී උපායශීලීව සහ සහයෝගීව කටයුතු කළ යුතු බව ලන්දේසීහු තේරුම් ගත්හ. ඔහුට පෘතුග්‍රීසීන් පිළිඹද මනා තේරුම් ගැනීමක් තිබුණු අතර ඔහුට පසුව සිටි පාලකයන්ට වඩා පෘතුල දැක්මක් ඒ සම්බන්ධයෙන් තිබුණේය. ඔහු සීතාවක රාජසිංහ හා සම වීමට හෝ ඊට වඩා උසස් තත්වයෙන් කටයුතු කිරීමට බලාපොරොත්තු වුවද යුද්ධ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් එසේ නොවීය. ඔහුගේ සේනාවෝ ගරිල්ලා සටන් ක්‍රමවල අති දක්ෂයෝ වූහ. ඔවුන් කොළඹට පැමිණි විට ලන්දේසීහු ඉදිරියට ඒමට පසු බට වූහ. "ඉඟුරු දී ගම් මිරිස් ගත්තා වගේ" යන සිංහල ප්‍රස්ථාව පිරුළ කරළියට ආවේ රාජසිංහ රජු පෘතුග්‍රීසීන් පලවා හැරීම‍ට ලන්දේසීන්ගේ උදව් ලබා ගැනීම චිත්‍රණය කිරීමටය. ප්‍රශ්න විසඳීමට වඩාත් බලවත් පාර්ශවයකට ආරාධනා කිරීමෙන් රාජධානිය තනි වීම ද ඉදිරි කටයුතු සියල්ල  ඉවත් කිරීමක් ද සිදු විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Dutch_Ceylon#The_Dutch__Conquest

ලන්දේසි ජයග්‍රහණය


بلدية موغرادوس ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.859 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 سانتياغو كاسترو

مراجع

بلديات قرجيطة

موغرادوس


An Hierochloe pusilla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Hierochloe pusilla in nahilalakip ha genus nga Hierochloe, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hierochloe

Hierochloe pusilla


Olaylar

Doğumlar
 Appianus, Yunan tarihçi (ö. 165)

Ölümler

als:90er#Johr 95

95


Takeshi Natori var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1934||1||1
|-
!Total||1||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takeshi Natori


Tryptamine is an indolamine metabolite of the essential amino acid, tryptophan. The chemical structure is defined by an indole—a fused benzene and pyrrole ring, and a 2-aminoethyl group at the second carbon (third aromatic atom, with the first one being the heterocyclic nitrogen). The structure of tryptamine is a shared feature of certain aminergic neuromodulators including melatonin, serotonin, bufotenin and psychedelic derivatives such as dimethyltryptamine (DMT), psilocybin, psilocin and others. Tryptamine has been shown to activate trace amine-associated receptors expressed in the mammalian brain, and regulates the activity of dopaminergic, serotonergic and glutamatergic systems.  In the human gut, symbiotic bacteria convert dietary tryptophan to tryptamine, which activates 5-HT4 receptors and regulates gastrointestinal motility. Multiple tryptamine-derived drugs have been developed to treat migraines, while trace amine-associated receptors are being explored as a potential treatment target for neuropsychiatric disorders.

For a list of tryptamine derivatives, see: List of substituted tryptamines.

Natural occurrences
For a list of plants, fungi and animals containing tryptamines, see List of psychoactive plants and List of naturally occurring tryptamines.

Mammalian brain
Endogenous levels of tryptamine in the mammalian brain are less than 100ng per gram of tissue.  However, elevated levels of trace amines have been observed in patients with certain neuropsychiatric disorders taking medications, such as bipolar depression and schizophrenia.

Mammalian gut microbiome
Tryptamine is relatively abundant in the gut and feces of humans and rodents. Commensal bacteria, including Ruminococcus gnavus and Clostridium sporogenes in the gastrointestinal tract, possess the enzyme tryptophan decarboxylase, which aids in the conversion of dietary tryptophan to tryptamine. Tryptamine is a ligand for gut epithelial serotonin type 4 (5-HT4) receptors and regulates gastrointestinal electrolyte balance through colonic secretions.

Metabolism

Biosynthesis
To yield tryptamine in vivo, tryptophan decarboxylase removes the carboxylic acid group on the α-carbon of tryptophan. Synthetic modifications to tryptamine can produce serotonin and melatonin; however, these pathways do not occur naturally as the main pathway for endogenous neurotransmitter synthesis.

Catabolism
Monoamine oxidases A and B are the primary enzymes involved in tryptamine metabolism to produce indole-3-acetaldehyde, however it is unclear which isoform is specific to tryptamine degradation.

Mechanisms of action and biological effects

Neuromodulation
Tryptamine can weakly activate the trace amine-associated receptor, TAAR1 (hTAAR1 in humans). Limited studies have considered tryptamine to be a trace neuromodulator capable of regulating the activity of neuronal cell responses without binding to the associated postsynaptic receptors.

hTAAR1

hTAAR1 is a stimulatory G-protein coupled receptor (GPCR) that is weakly expressed in the intracellular compartment of both pre- and postsynaptic neurons. Tryptamine and other hTAAR1 agonists can increase neuronal firing by inhibiting neurotransmitter recycling through cAMP-dependent phosphorylation of the monoamine reuptake transporter.  This mechanism increases the amount of neurotransmitter in the synaptic cleft, subsequently increasing postsynaptic receptor binding and neuronal activation. Conversely, when hTAAR1 are colocalized with G protein-coupled inwardly-rectifying potassium channels (GIRKs), receptor activation reduces neuronal firing by facilitating membrane hyperpolarization through the efflux of potassium ions. The balance between the inhibitory and excitatory activity of hTAAR1 activation highlights the role of tryptamine in the regulation of neural activity.

Activation of hTAAR1 is under investigation as a novel treatment for depression, addiction, and schizophrenia. hTAAR1 is primarily expressed in brain structures associated with dopamine systems, such as the ventral tegmental area (VTA) and serotonin systems in the dorsal raphe nuclei (DRN). Additionally, the hTAAR1 gene is localized at 6q23.2 on the human chromosome, which is a susceptibility locus for mood disorders and schizophrenia. Activation of TAAR1 suggests a potential novel treatment for neuropsychiatric disorders, as TAAR1 agonists produce anti-depressive activity, increased cognition, reduced stress and anti-addiction effects.

Gastrointestinal motility
Tryptamine produced by mutualistic bacteria in the human gut activates serotonin GPCRs ubiquitously expressed along the colonic epithelium. Upon tryptamine binding, the activated 5-HT4 receptor undergoes a conformational change which allows its Gs alpha subunit to exchange GDP for GTP, and its liberation from the 5-HT4 receptor and βγ subunit. GTP-bound Gs activates adenylyl cyclase, which catalyzes the conversion of ATP into cyclic adenosine monophosphate (cAMP). cAMP opens chloride and potassium ion channels to drive colonic electrolyte secretion and promote intestinal motility.

Pharmacodynamics

Tryptamine-based therapeutics

See also
Tryptophan
Substituted tryptamines
Trace amines
Serotonin receptor agonist
Human trace amine associated receptor 1
Neuromodulation

References

External links
 Tryptamine FAQ
 Tryptamine Hallucinogens and Consciousness
 Tryptamind Psychoactives, reference site on tryptamine and other psychoactives.
 Tryptamine (T) entry in TiHKAL • info

Biogenic amines

TAAR1 agonists
Trace amines
Serotonin receptor agonists
Serotonin-norepinephrine-dopamine releasing agents

Tryptamine


Um recipiente é qualquer receptáculo ou invólucro para armazenar um produto usado no armazenamento, embalagem e transporte, incluindo transporte.

As coisas mantidas dentro de um recipiente são protegidas em vários lados por estarem dentro de sua estrutura.

Um recipiente também pode ser considerado como uma ferramenta básica, consistindo em qualquer instrumento que crie um espaço parcial ou totalmente fechado que pode ser usado para conter, armazenar e transportar objetos ou materiais.

Recipientes
Embalagens

Recipiente


Electron excitation is the transfer of a bound electron to a more energetic, but still bound state. This can be done by photoexcitation (PE), where the electron absorbs a photon and gains all its energy or by collisional excitation (CE), where the electron receives energy from a collision with another, energetic electron. Within a semiconductor crystal lattice, thermal excitation is a process where lattice vibrations provide enough energy to transfer electrons to a higher energy band such as a more energetic sublevel or energy level. When an excited electron falls back to a state of lower energy, it undergoes electron relaxation (deexcitation). This is accompanied by the emission of a photon (radiative relaxation/spontaneous emission) or by a transfer of energy to another particle. The energy released is equal to the difference in energy levels between the electron energy states.

In general, the excitation of electrons in atoms strongly varies from excitation in solids, due to the different nature of the electronic levels and the structural properties of some solids. The electronic excitation (or deexcitation) can take place by several processes such as:

 collision with more energetic electrons (Auger recombination, impact ionization, ...)
 absorption / emission of a photon,
 absorption of several photons (so called multiphoton ionization); e.g., quasi-monochromatic laser light.
There are several rules that dictate the transition of an electron to an excited state, known as selection rules. First, as previously noted, the electron must absorb an amount of energy equivalent to the energy difference between the electron's current energy level and an unoccupied, higher energy level in order to be promoted to that energy level. The next rule follows from the Frank-Condon Principle, which states that the absorption of a photon by an electron and the subsequent jump in energy levels is near-instantaneous. The atomic nucleus with which the electron is associated cannot adjust to the change in electron position on the same time scale as the electron (because nuclei are much heavier), and thus the nucleus may be brought into a vibrational state in response to the electron transition. Then, the rule is that the amount of energy absorbed by an electron may allow for the electron to be promoted from a vibrational and electronic ground state to a vibrational and electronic excited state. A third rule is the Laporte Rule, which necessitates that the two energy states between which an electron transitions must have different symmetry. A fourth rule is that when an electron undergoes a transition, the spin state of the molecule/atom that contains the electron must be conserved.

Under some circumstances, certain selection rules may be broken and excited electrons may make "forbidden" transitions. The spectral lines associated with such transitions are known as forbidden lines.

Electron excitation in solids

Ground state preparation
The energy and momentum of electrons in solids can be described by introducing Bloch waves into the Schrödinger equation with applying periodic boundary conditions. Solving this eigenvalue equation, one obtains sets of solutions that are describing bands of energies that are allowed to the electrons: the electronic band structure. The latter page contains a summary of the techniques that are nowadays available for modeling the properties of solid crystals at equilibrium, i.e., when they are not illuminated by light.

Electron excitation by light: polariton
The behavior of electrons excited by photons can be described by the quasi-particle named "polariton". A number of methods exist to describe these, both using classical and quantum electrodynamics. One of the methods is to use the concept of dressed particle.

See also
 Energy level
 Mode (electromagnetism)

References

Electron

Electron excitation


An Cyrtopodium triste in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Johannes Eugen ius Bülow Warming. An Cyrtopodium triste in nahilalakip ha genus nga Cyrtopodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cyrtopodium

Cyrtopodium triste


What Once Was... Liber II er en ep af det franske black metal-band Blut aus Nord, udgivet i juli 2012. Det er den anden ep i What Once Was... Liber-trilogien.

Spor
Albummet har ingen officiel sporliste
 "I" - 14:26
 "II" - 14:28

Fodnoter

Eksterne henvisninger

Blut aus Nord-album
Album fra 2012

What Once Was... Liber II


Assos puede referirse a:

 Assos (Cefalonia), un pueblo de la Unidad periférica de Cefalonia.
 Assos (Préveza), un pueblo de la Unidad periférica de Préveza.

Assos


Papelaria refere-se a materiais de escrita fabricados comercialmente, incluindo papel, envelopes, instrumentos de escrita e outros materiais de escritório. Inclui materiais para serem escritos à mão (como folhas de papel) ou por equipamentos como impressoras de computador.

História da papelaria
Originalmente, o termo 'papelaria' referia-se a todos os produtos vendidos por uma loja de papelaria, cujo nome indicava que sua livraria estava em um local fixo. Isso geralmente era em algum lugar perto de uma universidade e permanente, enquanto o comércio medieval era realizado principalmente por mascates itinerantes (incluindo chapmen, que vendiam livros) e outros (como agricultores e artesãos) em mercados e feiras. Foi um termo único usado entre os séculos XIII e XV na cultura manuscrita. As papelarias eram lugares onde os livros eram encadernados, copiados e publicados. Essas lojas muitas vezes emprestavam livros para estudantes de universidades próximas mediante o pagamento de uma taxa. Os livros eram emprestados em seções, permitindo que os alunos os estudassem ou copiassem, e a única maneira de obter a próxima parte do livro era devolver a seção anterior. Em alguns casos, as papelarias tornaram-se a escolha preferida para os estudiosos encontrarem livros, em vez das bibliotecas universitárias devido à maior coleção de livros das papelarias. A Stationers' Company anteriormente detinha o monopólio da indústria editorial na Inglaterra e era responsável pelas regulamentações de direitos autorais.

Material escolar
Muitas lojas que vendem artigos de papelaria também vendem outros materiais escolares para alunos do ensino fundamental e médio, incluindo calculadoras de bolso, notas adesivas, bússolas e transferidores, lancheiras e similares.

Material de escritório

Papelaria


Green Lake Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Green Lake Township (Michigan)
 Green Lake Township (Minnesota)

Green Lake Township


Lene Tiemroth, née le  à Copenhague (Danemark) et morte le , est une actrice danoise.

Biographie

Tiemroth naît à Copenhague, au Danemark, fille des acteurs  et . Elle est diplômée de l'école du Théâtre royal danois en 1966. Elle s'affilie brièvement au Det Ny Teater avant de se rendre aux États-Unis pour tenter sa chance. Très jeune, elle a un enfant avec l'acteur .

Elle joue dans de nombreux lieux, notamment au , au  et au . Parmi les nombreuses pièces dans lesquelles elle a joué, figurent Hedda Gabler, Electra, Cabaret, Macbeth, Oncle Vania, L'Opéra de quat'sous, Faderen et Glasmenageriet. Pendant plusieurs années, elle enseigne à l'École nationale danoise de théâtre et de danse contemporaine et est assistante à la mise en scène à la télévision.

À la télévision, elle fait partie de  et .

En 2001, elle reçoit le prix Bodil de la meilleure actrice dans un second rôle pour son implication dans Italian for Beginners. Elle meurt le 3 novembre 2016 à l'âge de 73 ans.

Filmographie partielle

Au cinéma

 1966 :  : Susanne Hansen
 1967 :  :
 1968 :  : Gudrun
 1971 :  : Jørgens kone Anne
 1976 :  : Trælkvinde, der ofres
 1983 :  : Ida Bunken
 1987 :  : Elsie
 2000 :  (Italiensk for begyndere) : Karen's Mother
 2003 :  : Gunilda
 2003 :  : Dommer
 2004 :  :
 2004 :  : Bitten
 2005 :  : Fru Rasmussen
 2006 :  : Psykiater
 2007 :  : G. Simonsen
 2007 :  : Gerda

Récompenses et distinctions

  Lene Tiemroth: Awards, sur l'Internet Movie Database

Notes et références

Liens externes

Actrice danoise
Naissance en juillet 1943
Décès en novembre 2016
Décès à 73 ans
Lieu de naissance inconnu
Lieu de décès inconnu
Naissance à Copenhague
Actrice danoise de théâtre
Actrice danoise de cinéma
Actrice danoise de télévision

Lene Tiemroth


Olaylar
 18 Ekim - İsviçre'nin Basel kentinde deprem oldu. Şehir yıkıldı.
 Saksonya Elektörlüğü kuruldu (dağılışı 1806).
 Ebu İnaniye medresesi'nin yapımı tamamlandı.

Doğumlar

Ölümler
 I. Harihara, Vijayanagar İmparatorluğu'nun kurucusu ve hükümdarı
 Hasan Büzurg, Celâyirî devletinin kurucusu ve ilk sultanı
 Toktoa, Çin'in Yuan hanedanından devlet adamı (d. 1314)
 Zheng Yunduan, Çinli şair

1356


Renier de Trit fue el primer duque franco de Filipópolis (actual Plovdiv, Bulgaria) desde 1204 hasta 1205. Fue un caballero de Trith-Saint-Léger, Henao, que participó en la cuarta cruzada.

Renier recibió Filipópolis y el territorio hasta el río Maritsa por el emperador Balduino I después de la partición de octubre de 1204 de los territorios conquistados y aún por conquistar del Imperio bizantino. El territorio de Renier yacía dentro de la esfera de la actual Bulgaria, en el territorio reclamado por Bizancio y posteriormente por los francos.

Las primeras campañas de Renier en otoño e invierno para tomar posesión de su feudo imperial fueron exitosas, pero al año siguiente el zar búlgaro Kaloján descendió y tomó Adrianópolis y amenazó a Filipópolis. Renier, con sólo una pequeña fuerza a su mando, se refugió en el castillo de Stenimaka.

Fue durante un esfuerzo por ayudar Adrianópolis que el emperador Balduino fue capturado. En el verano, los paulicianos de Filipópolis trataron de entregar la ciudad a Kaloján, pero Renier salió de su fortaleza y arrasó con su distrito de la ciudad, dejando el resto a la valiente defensa unida de latinos y griegos locales. Sin embargo, la ciudad fue tomada y el barrio griego quemado. Después, ese mismo año, el regente imperial Enrique de Flandes entró en Bulgaria y ayudó a Stenimaka y a Renier.

Fuentes
 Setton, Kenneth M.; Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, eds (1969). A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-04844-6.

Nobles de Francia del siglo XII
Nobles de Francia del siglo XIII
Participantes cristianos en la cuarta cruzada
Historia de Bulgaria

Renier de Trit


Suat Suna (d. 26 Mayıs 1975, İstanbul), Türk şarkıcı, besteci, şarkı sözü yazarı, aranjör, prodüktör, dizi ve film oyuncusu, roman yazarı ve keman virtüözüdür.

Hayatı
Suat Suna, 26 Mayıs 1975 İstanbul doğumludur. Babası keman üstadı Mehmet Sait Suna, annesi avukat Tomris Suna ve kardeşi de klarinet sanatçısı Selçuk Suna'dır. Sanatçı 4 yaşında keman öğrenmeye başlar. Okuluyla eş zamanlı olarak devam ettiği İstanbul Üniversitesi Konservatuvarı Keman Bölümünden 1992 yılında mezun olan sanatçı Saint Benoit Fransız Lisesini 1994 yılında bitirir. 1994 yılında kazandığı İstanbul Üniversitesi Fransız Filolojisine, küçük yaştaki ağır çalışma temposu yüzünden 3. sınıftan sonra devam edemez. Daha sonra 1998 yılında tekrar üniversite sınavına girip kazandığı Maltepe Üniversitesi İletişim Fakültesinden, 2002 yılında mezun olur.

Profesyonel müzik yaşamına daha lise yıllarında başlayan Suat Suna, Milliyet gazetesinin liseler arası müzik yarışmalarında çok sayıda birincilikler alır. 1992 yılında Beyaz Güvercin Şarkı Yarışmasında 2.lik ödülü, 1993 yılında Pop Show yarışmasında 1., 2. ve 4.lük ödüllerini alır.

Bu yarışmaların ardından birçok müzik firmasından teklif alır.
Sanatçı, ilk albümü olan 'Ansızın Çektin Gittin'i Ali Kocatepe'nin prodüktörlüğünde, Bir Numara Müzik ve Raks Müzik ortaklığında 1993 yılında piyasaya sürer. Büyük bir başarı yakalayan ve 1 milyona yakın tiraj elde eder.

Daha sonra sırasıyla Sözüne Kanmam, Hasret Fenerleri, Rüyam ve Sen, Yapamam Sensiz, Yolun Açık Olsun, Sana Haksızlık Ettim, Su Damlası, Leyla, ON, Aşkın Adı ve Seni Buldum albümlerini piyasaya süren sanatçı, Türkiye'nin dört bir yanında konserler verir.

Sanatçı, Ağustos 2007'de başladığı askerlik yükümlülüğünü, Ocak 2008'de bitirir.

Suat Suna birçok albüme de gerek eserleri, gerek aranjörlüğü, gerekse de enstrümanıyla katkıda bulunmuştur. Bunlar arasında; Kayahan, Işın Karaca, Aşkın Nur Yengi, Fatih Erkoç, Hülya Avşar, Asya, Yıldız Tilbe ve Nalan sayılabilir.
Sanatçının söz ve müziği kendisine ait 150'yi aşkın eseri vardır ve müzik çalışmalarına devam etmektedir.

Suat Suna ilk evliliğini sunucu Melike Öcalan ile yapmış ancak daha sonra çift boşanmıştır. Suat Suna ikinci evliliğini ise Burcu Karaman ile yapmıştır. Sanatçının ikinci evliliğinden Ali ve Neva adında iki çocuğu vardır.

Kariyeri

1993
Suat Suna 1993 yılında Show TV'de düzenlenen PopShow 93 yarışmasına katılır. Bu yarışmaya katıldığında henüz 18 yaşında bir gençtir.
Nitekim yarışmada, sözleri ve müzikleri kendisine ait olan eserlerle, hem 1. hem 2. hem de 4. olur.
Yarışmadan sonraki ilk albümü olan 'Ansızın Çektin Gittin' sanatçıya, hem büyük bir tiraj hem de büyük bir popülarite getirir.

1994
Saint Benoit Kolejinden 1994 yılında mezun olan Suat Suna yeni albüm çalışmalarına başlar.
Emre Plak'tan 2. albümü olan Sözüne Kanmam'ı piyasaya sürer. Büyük başarı elde eden bu albümden de, 'Son Bir Defa', gibi hit parçalar çıkmıştır.

1995
Yeni bir albüm hazırlayan Suat Suna'nın, kariyerinde ilk defa Kayahan'la çalıştığı senedir. Hit parçası 'Hasret Fenerleri' Kayahan sözleri taşımaktadır. Bu eser Kayahan için de, başka bir bestecinin eserine söz yazması itibarıyla bir 'ilk' olma özelliği taşımaktadır. 'Yalan Değil', 'Aramızda Uçurumlar' gibi hitleri barındıran bu albüm, sanatçının yıllarca beraber çalışacağı müzisyen İskender Paydaş'la da çalıştığı ilk albümdür.

1996
Suat Suna 1996 yılının son aylarına doğru Tempa Foneks etiketiyle piyasaya sürdüğü  'Rüyam ve Sen' albümü, 'Allah'ından Bul' ve o yıl Hülya Avşar'ı da zirveye taşıyan 'Sensiz Kaldım' adlı hit eserlerini çıkarır.

1998
Sanatçı bu yıl, Erguvan Yılları ve Ayşecik adlı dizilerin müziğine imza atar. Ayrıca oyunculuk deneyimini de ilk kez başrolünü Yeşim Büber'le paylaştığı Zeynep isimli Show TV dizisinde yaşar. Nisan ayına doğru yine Tempa Foneks etiketiyle Yapamam Sensiz adlı 5. albümünü piyasaya sürer. Albüm, söz ve müzikleri tümüyle sanatçıya ait olan 10 eser barındırır ve bu albümün hit eseri olan 'Bir Ben Yapamam Sensiz'dir.

1999
Suat Suna Prestij Müzik Kuruluşlarından 'Orijin Müzik' etiketi ile 6. albümü olan 'Yolun Açık Olsun'u piyasaya sürer.
Ve albüm kayıtlarını kendi stüdyosunda gerçekleştirir. Sanatçının içinde 'Zor Bulursun' gibi hit bir şarkı barındıran bu albümü, 1999 yılının en iyi yapımları arasında yerini alır.

2000
Sanatçının Prestij Müzik etiketiyle piyasaya sürdüğü 7. albümü 'Sana Haksızlık Ettim'dir.

2002
2002'de, Suat Suna kariyerindeki en önemli albümlerden biri olan 'Su Damlası'nı çıkarır. Bu albümün hit parçası olan, sözleri Kayahan'a, müziği kendisine ait olan eser 'O Lelli' ile sanatçı, yıl boyunca 100'e yakın konser verir. Şebnem Schaefer'in rol aldığı video klibi çekilir.

2004
Kayahan'ın, kariyerinde ilk defa, kendi arzusuyla Suat Suna'ya prodöktör olur. DMC Müzik ortaklığıyla bizzat kendi şirketi K MAJÖR imzasıyla albümün yapımcılığına imza atan Kayahan, daha sonraki yıllarda da, Suat Suna'nın 'Leyla' albümündeki katkılarıyla ne kadar iftihar ettiğini ve genç sanatçının buna ne kadar layık olduğunu defalarca yazılı ve görsel medyada dile getirir. Albümün hitlerinden olan ve videosu Amsterdam'da çekilen 'Evi Terk Ettim' şarkısı ise, Suat Suna tarafından, 'gözbebeği şarkım' diye anılacaktır.

2006
2006 yılına gelindiğinde ise sanatçı, kariyerinin onuncu albümü olan '10' adlı albümü Seyhan Müzik etiketiyle piyasaya sürer. Babası Mehmet Sait Suna'nın sağlık sorunları (babası 31 Ekim 2007'de vefat etmiştir) sebebiyle bu albümün promosyonuyla ilgilenemez. Yine de sevenleri tarafından büyük ilgi gören bu albüm daha sonra sanatçının ağzından, 'ihmal ettiğim evladım' olarak anılır.

2009-2010
Sanatçının bizzat kendi şirketi olan Suat Suna Müzik Yapım etiketiyle piyasaya sürdüğü albümü 'Aşkın Adı'dır. İçinde babasına ithafen yazdığı 'Babam İçin' adlı ağıt eseri de barındırır.

2013
Sanatçı suskunluğunu Fizy ve Vestel iş birliği ile 14 Şubat Sevgililer Günü için yazdığı şarkısı Senden Başka ile bozdu, şarkı fizy.com da ilk gün bir rekor kırarak 200.000 kişiye gönderildi. Suat Suna'nın yeni single'ı "Senden Başka" Suat Suna Müzik Yapım etiketi ile çıktı.

2014-2015
Sanatçı uzun zamandır hazırladığı romanını Alfa Yayınları'ndan yayımladı. Kitabına "İhanet" adını koydu. Sanatçı yeni albüm çalışmalarına devam ederken Kayahan'ı anma albümünde "Yoksun Sen" adlı şarkıyı seslendirdi.

2017
Profesyonel müzik hayatının 24. yılında 12. albümü "Seni Buldum"u 14 Şubat 2017'de piyasaya sürdü. Albüm Seyhan Müzik etiketiyle piyasaya sürüldü. İlk klibini de albümle aynı adı taşıyan Seni Buldum şarkısına çekti.,,

2021
Sanatçı, Fatma Turgut'la birlikte seslendirdiği Aramızda Uçurumlar adlı single çalışmasını Seyhan Müzik etiketiyle müzikseverlerin beğenisine sundu. Bu çalışma aynı zamanda Suat Suna'nın ilk düet çalışmasıdır.

Dizi Kariyeri
Sanatçı,1998 yılında Erguvan Yılları adlı TV dizisinin müziklerini yaparak bu alandaki kariyerine başlamıştır. Ardından Ayşecik dizisinin müziklerini yapmış ve Zeynep adlı TV dizisinde de oyunculuk deneyimi yaşamıştır.

Diskografi

Suat Suna Müzik Yapım
Suat Suna'nın 1994 yılında hayata geçirdiği müzik yapım kuruluşudur. Sanatçının sahne işleriyle uzun süre aktif olan şirket, 2009'un son ayında piyasaya sürülen 'Aşkın Adı' albümüyle yapımlar da üretmeye başlamıştır. Şirket 1 Nisan 2010 Tayfun Hancılar'ın Aldırma albümünü de yayınlamıştır.

Şirketten Çıkan Albümler
 Suat Suna Aşkın Adı => 18 Aralık 2009
 Tayfun Hancılar Aldırma => 1 Nisan 2010

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Suat Suna Resmî İnternet Sitesi

Yaşayan insanlar
Suat Suna
1975 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Saint Benoît Fransız Lisesinde öğrenim görenler
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk kemancılar
Emre Plak sanatçıları
Prestij Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları

Suat Suna


Kalush (parfois stylisé en capitales) est un groupe de rap ukrainien formé en 2019. Il se compose du rappeur Oleh Psiouk, fondateur du groupe, du musicien Ihor Didentchouk et du DJ MC Kylymmen (de son vrai nom Vlad Kourotchka). Le groupe représente l'Ukraine et remporte le Concours Eurovision de la chanson 2022, avec la chanson Stefania.

Histoire
Le groupe Kalush est fondé en 2019 par Oleh Psiouk, qui le nomme ainsi en référence à sa ville natale, Kalouch, qui se trouve dans l'oblast d'Ivano-Frankivsk. Le , le premier clip du groupe, sur leur chanson Ne marynouï (en ), est publié sur leur chaîne YouTube. Après la sortie de leur deuxième clip, sur la chanson Ty honych (en ), le groupe signe un contrat avec la maison de disques américaine Def Jam Recordings. Ils sortent par la suite deux albums en 2021: Hotin et Io-io (en ).

Kalush Orchestra
En 2021, le groupe annonce la lancée d'un projet parallèle, nommé Kalush Orchestra. Ce projet se focalise sur la musique rap avec des éléments folk, tirés de la musique traditionnelle ukrainienne. Les membres d'origine de Kalush sont alors rejoints par les musiciens Tymofii Mouzytchouk, Vitalii Doujyk et Djonni Dyvnyy.

Le , Kalush Orchestra participe à l'édition 2022 de Vidbir, la sélection nationale télévisée ukrainienne pour l'Eurovision, avec leur chanson Stefania. Ils se classent alors deuxièmes sur huit participants, derrière Alina Pash, en recevant 14 points (6 du jury et 8 du public). Mais à la suite du retrait de cette dernière de la compétition, dû à une controverse l'accusant d'avoir voyagé en 2015 en Crimée en passant par la Russie, le groupe se voit proposer de prendre sa place et de représenter leur pays à l'Eurovision. Cette proposition est acceptée le . Kalush Orchestra représentera par conséquent l'Ukraine au Concours Eurovision de la chanson 2022, à Turin en Italie, avec leur chanson Stefania.

Kalush Orchestra participe à la première demi-finale du Concours, le mardi , et se qualifie pour la finale. Le groupe remporte la finale avec un total de .

Le groupe a vendu son trophée aux enchères au profit de l'armée ukrainienne fin mai 2022, pour la somme de 837 000 euros, qui seront reversés à la Fondation Prytula en faveur des forces armées ukrainiennes.

Discographie

Albums
 2021 : Hotin
 2021 :

Références

Liens externes

Groupe ukrainien de hip-hop
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Ukraine
Gagnant du Concours Eurovision de la chanson
Groupe musical formé en 2019

Kalush (groupe)


An Telipogon williamsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Telipogon williamsii in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Telipogon

Telipogon williamsii


Fællesregeringen er navnet på en udnævnt regering i hertugdømmerne Slesvig og Holsten under Treårskrigen. Regeringsdannelsen blev aftalt under en våbenhvile i Malmø den 26. august 1848. Regeringen skulle administrere hertugdømmerne efter de bestående love i kongens (hertugens) navn og afløse oprørernes provisoriske regering fra marts 1848. Fællesregeringen kom dog aldrig til at fungere.

Baggrund
I sommeren 1848 var Holsten og store dele af Slesvig (Sønderjylland) besat af tyske (især preussiske) forbundstropper og slesvig-holstenske tropper. På initiativ af Storbritannien kom det i juni 1848 til forhandlinger mellem Preussen og Danmark. Den 26. august 1848 kom Danmark og Preussen i Malmøkonventionen overens om en våbenstilstand og om at danne en fælles dansk-tysk regering som afløseren af oprørernes provisoriske regering. Regeringen skulle bestå af fem medlemmer. To ministre skulle blive udnævnt af Preussen (for Holsten) og to af Danmark (for Slesvig), mens præsidenten skulle blive valgt i fællesskab. Begge parter enedes endelig om den danske heltstatspolitiker Carl Moltke som præsident og slesvig-holstenerne Ernst Heintze, Thomas Prehn, Friedrich Boysen og A. F.W. Preusser som ministre. Den provisoriske regering skulle ifølge aftalen træde tilbage den 26. august 1848.

Men det viste sig, at de fire udpegede ministre nægtede sig at overtage regeringsposterne. Modstand kom også fra den tyske nationalforsamling i Frankfurt og den provisoriske regering, som nægtede at træde tilbage. Dertil kom, at de tyske forbundstropper ikke ville garantere for Moltkes sikkerhed i Holsten. Kongen holdt dog fast i Moltke som præsident og udnævnte Friedrich Johannsen og Jørgen Hansen som fællesregeringens to nye ministre for Slesvig og forventede at Preussen udnævnte på samme måde to nye ministre for Holsten, hvilket dog ikke skete. Resultet blev, at Moltke dannede den 18. september 1864 en ny regering med kun Friedrich Johannsen og Jørgen Hansen som ministre for Slesvig. Regering gik under navnet Immediatkommissionen. En måned senere enedes de danske og preussiske underhandlere om en ny aftale om en fællesregering under ledelse af Theodor Reventlow. Den nye fællesregering afløste den provisoriske regering endelig den 23. oktober 1848 og fik sæde på Gottorp Slot. Dens ministre blev Friedrich Boysen, Ernst Heintze, A. F.W. Preusser og Adolf von Moltke. Men da det viste sig, at fællesregeringen snart satte de gamle provisoriske regerings love og bestemmelser igen i kraft og modarbejdede Danmark, mistede den danske side tilliden. I en kongelig proklamation til sønderjyderne af 15. december 1848 erklærede kongen således, at der ikke fandtes nogen lovlig, i landsherrens navn og efter våbenstilstandens ord og ånd styrende øvrighed, som vore undersåtter kunne være pligtige at agte og lyde. Den tysk-orienterede fællesregering fortsatte sit virke endnu frem til våbenstilstandens ophør i april 1849. Samtidig eksisterede der på Slesvigs ikke-besatte områder den danske Immediatkommission. Fællesregeringen blev efterfulgt af det tyske statholderskab (26. marts 1849 - 1. februar 1851) og den dansk-preussisk-britiske bestyrelseskommission for Slesvig (juli/august 1849 - 13. juli 1850).

Litteratur
 Holger Hjeltholt: Om tilblivelsen af fællesregeringen for hertugdømmerne af 22. oktober 1848, i: Historisk Tidsskrift, bind 11, række 6, 1960 - 1962
 Holger Hjelholt: Sønderjylland under Treårskrigen, i: Historisk Tidsskrift, bind 11, række 6, 1960 - 1962

Noter

Treårskrigen

Fællesregeringen (1848-1849)


نهر بروت (بالرومانية: Prut) يبلغ طوله 953 كم ويجري في شرق أوروبا. ينبع من المنحدرات الشرقية لجبل هوفرلا في سلسلة جبال كارابات في أوكرانيا. يجري النهر باتجاه الجنوب الشرقي ليصب في نهر الدانوب قرب ريني شرق غالاتس. بين عامي 1918 و 1940 كان يتبع في معظمه رومانيا الكبرى. أما اليوم فهو يشكل بطوله البالغ 695 الحدود بين رومانيا ومولدوفا. أكبر المدن الواقعة على ضفافه تشيرنوفتسي في أوكرانيا.

مراجع

أنهار أوكرانيا
أنهار إقليم فاسلوي
أنهار إقليم ياش
أنهار مقاطعة إيفانو فرانكيفسك
أنهار مقاطعة تشيرنيفتسي
أنهار دولية في أوروبا
أنهار رومانيا
أنهار مولدوفا
الحدود الرومانية المولدوفية
بروت
أنهار إقليم غالاتس
أنهار إقليم بوتوشان

نهر بروت


Ali Sami Yen (20 Mayıs 1886, Üsküdar - 29 Temmuz 1951, İstanbul), Türk futbolcu, teknik direktör ve spor yöneticisi. Edebiyatçı Şemseddin Sâmi'nin ikinci oğlu olan Ali Sami, Galatasaray SK'nın kurucuları arasındadır.

Yaşamı

İstanbul'un Kandilli semtinde dünyaya gelen Ali Sami, öğrenim gördüğü Galatasaray Lisesindeki edebiyat dersinde, sınıf arkadaşlarıyla birlikte bir futbol kulübü oluşturmaya karar verdi. 1905 yılının Ekim ayında kurulan Galatasaray Spor Kulübü'nün bir numaralı kurucu üyesi oldu. 1906'da Galatasaray Lisesinden mezun oldu. Türkiye'deki ilk spor müzesi olan Galatasaray Müzesi'ni 1910 yılında kurdu, 15 yaşındayken spor yapmaya başladı. Türkiye İdman Cemiyetleri Örgütü'nün de kurucusudur.

1924 Yaz Olimpiyatları'na katılan Türk kafilesinin başkanlığını yaptı. 1926-1931 yılları arasında Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi'nin başkanlığı görevini yürüttü. Galatasaray'da 1905-1918 arasında 13 yıl, 1925'te 1 yıl olmak üzere iki dönemde 14 yıl başkan olarak hizmet verdi.

Millî Takımın Romanya ile yaptığı ilk maçta, ilk teknik adam olarak takımın başında o vardı. Ali Sami Yen memuriyet hayatını bitirdikten sonra komisyonculuğa başlamıştır. Galatasaray Spor Kulübü'nün kurucusu Ali Sami Yen'in adı, takımın maçlarını oynadığı stada verilmiştir. Ayrıca 2007 Aralık ayında inşasına başlanan ve içinde stad, spor salonu ve AVM olan komplekse de Ali Sami Yen Spor Kompleksi ismi verilmiştir. Ali Sami Yen 1951 yılında öldü. Galatasaray Beyoğlu Hasnun Galip Kulüp Merkezi'nden çıkan kortej, çelenkler eşliğinde taraftarlar ve ailesi ile birlikte Feriköy'e yürüdü ve Feriköy Mezarlığında toprağa verildi.

Kaynakça

1886 doğumlular
Osmanlı Arnavutları
Arnavut Bektaşiler
Arnavut asıllı Türkler
Osmanlı futbolcuları
Türk erkek futbolcular
Türk teknik direktörler
Galatasaray SK başkanları
Galatasaray SK futbolcuları
Galatasaray SK teknik direktörleri
Türkiye millî futbol takımı teknik direktörleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da ölenler
1951 yılında ölenler
Üsküdar doğumlu futbolcular
Fraşiri ailesi

Ali Sami Yen


Scriptorium, ,
middelalderlatin for
en skrivestue i et kloster.
Ordbetydningen refererer til middelalderens skriftlige praksis, specielt kopiering af manuskripter, men anvendes også med flere betydninger, herunder som blikfang for den kunstneriske fremstilling af illuminerede håndskrifter.
Den aktuelle akademiske betydning - specielt for  - betoner tilstedeværelsen af en lokal og daterbar skrivestil, ikke nødvendigvis hjemmehørende i et kloster.
Ordet står ikke i ODS.

Praksis og betydning

Forsåvidt giver konceptet scriptorium et nogenlunde umiddelbart indblik i datidens praktiske produktion af afskrifter.
Men der er nogle forbehold at tage højde for som det fremgår af den nyere moderne tids historiske forskning.

Allerede Du Cange's latinske ordbog, i en genudgivelse fra 1710, bemærker under scriptores at 'scriptorium' er et rum i et kloster hvor kopieringen af bøger foregår.
Men primærbetydningen af 'scriptorium' er 'griffel'.

Du Cange's værk er udgivet i flere redigeringer, og i Pariser-udgaverne fra 1866 og 1886 er bemærkningen under scriptores skrevet som den primære betydning af 'scriptorium', stadig fulgt af 'griffel' - tillige 'skab' eller 'kammer', også ifølge udgaven fra 1710.

Scriptorium er tekstligt bevidnet fra middelalderen, men viser hen til en sen datering i relation til den praktiske baggrund, dvs kopieringen af manuskripter.
Hos Isidor af Sevilla (7.århundrede) betyder scriptorium en griffel (stylus) mens det først er hos
 og Ælfric (ca.10.århundrede) og Abelard (12.århundrede) betydningen 'skrivestue i et kloster' forekommer.
Wattenbach giver tillige eksempler fra det 12. og 13.århundrede hvor den gamle betydning er nogenlunde bibeholdt - scriptorium betyder ; - og mener den betydning er almindelig i Frankrig.

Dels er der det aspekt at en skrivestue som så - dvs. en sådan funktionel arkitektur - eksisterede i det 9.århundrede, men kun med sikkerhed i den ekceptionelle planskitse over .
Planskitsen blev ikke realiseret, men det er antaget den har været kendt og har haft indflydelse på eftertidens klosterliv.
Dog må det i denne sammenhæng hér understreges at betegnelsen scriptorium ikke forekommer i planskitsen, selvom den er nøje kommenteret - den relevante kommentar lyder infra sedes scribentium, supra biblioteca.

Endelig er der ikke bevaret eller udgravet bygningskonstruktioner fra middelalderen der helt klart kan siges at have været en skrivestue,

og på den baggrund er det ikke så indlysende scriptorium er et autentisk sprogbrug der umiddelbart afspejler en middelalderlig praksis for kopieringen af manuskripter.

Mulige rum

Scriptorium er tematisk associeret med kopiering -
kontekstuelt "",

og bladrer man lidt i ordbogen finder man også 'tabulariet'  hvor der blev arbejdet med regnskaber og skøder.
Men, måske har datidens produktion af afskrifter ikke været så fastlagt, i arkitektonisk henseende.

 giver flere arkitektoniske muligheder, udover den regelrette skrivestue, heriblandt -korridoren, der fandt udbredelse omkring senmiddelalderen, ligeledes tekstlige vidnesbyrd om at munkenes egne kamre tjente som arbejdsrum, og som et tankevækkende fænomen må også nævnes at det antages der i Irland visse steder blev skrevet udendørs.

Scriptorium som fremmedord

I nyere tids tekstnære middelalder-studier har der været en interesse for skildringer af enkelte manuskripters herkomst og en øget opmærksomhed på stilistiske karakteristika.
Ikke kun skriftstil - det palæografiske vidnesbyrd - karakteriserer et manuskript, men også tekstanalytiske elementer, såsom ordvalg, ex.
Although this charter might be compared with the statement Bede made about the extent of Æthelbald's power south of the Humber (HE, V.23), these titles are not adopted by other scriptoria of the period and may reveal more of the aspirations of Worcester draftsmen than the Mercian king's own perception of his rule.

Også typisk, er at betegnelsen 'scriptorium' peger på en geografisk lokalisering, ex.
Den Ort, wo das Lorscher Arzneibuch geschrieben wurde, können wir aufgrund der Schriftzüge exakt bestimmen: Es war das Skriptorium des Klosters Lorsch, seinerzeit eine Reichsabtei, rechtsrheinisch etwa auf der Höhe von Worms gelegen.

Manuskriptets mest håndgribelige evidentia omfatter vidnesbyrd om de produktions-tekniske traditioner - pergamentet, blækket, forberedende kalkering, bogbinding - men specielt også de markante illustrationer og udsmykninger som tilsammen med palæografiske kendetegn og eventuelt tekst-analytiske observationer giver basis for at tematisere det lokale karakteristikum i datidens skriftlige praksis,

ex.
All the east Frankish scriptoria, indeed, merit close analysis of the relation between types of script and texts produced in the context of each scriptorium, but by and large the trends towards local or regional styles of script in general use are just as evident among them as they are in the west Frankish scriptoria(..)

Se også
 Klosterordener og deres

Litteratur

  — Elektronisk tidsskrift,

Eksempler på anvendelse

Opslagsværker

 Du Cange's latinske ordbog
 Charles du Fresne, sieur du Cange og værket , gængs refereret som Du Cange
  ; online proveniens: archive.org—Getty Research Institute ; se også den digitale redigering: SCRIPTORES s.835 - s.836 - s.837 (uni-mannheim.de)
 ; også i genoptryk (Heidelberg,1977):
 , se også den digitale redigering:SCRIPTORIUM (sorbonne.fr)

Eksterne links
 Scriptorium - internationalt tidsskrift for palæografi, også i fuldtekst 1946-2000 (Awol.org)
 The Plan of St. Gall - idealistisk planskitse fra o.år 800, med scriptorium
 www.scriptorium.dk - kunstnerisk produktion af illuminerede håndskrifter

Noter

Boghistorie

Scriptorium


Agrilus leprieuri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Pic, 1918.

Referências

leprieuri

Agrilus leprieuri


Jean-Paul Charles Aymard Sartre (d. 21 Haziran 1905, Paris - ö. 15 Nisan 1980, Paris), Fransız yazar ve düşünür. Felsefi içerikli romanlarının yanı sıra her yönüyle kendine özgü olarak geliştirdiği Varoluşçu felsefesiyle de yer etmiş; bunların yanında varoluşçu Marksizm şekillendirmesi ve siyasetteki etkinlikleriyle 20. yüzyıl'a damgasını vuran düşünürlerden biri olmuştur. Sartre, bir anlatıcı, denemeci, romancı, filozof ve eylemci olarak yalnızca Fransız aydınlarının temsilcisi olmakla kalmamış, özgün bir entelektüel tanımlamasının da temsilcisi olmuştur.

Hayatı

Babasını ufak yaşta yitiren Sartre, annesinin ailesinin yanında büyüdü. Olgunluk sınavını Louis-le-Grand Lisesi'nde verdi. Daha sonraki eğitimini Ecole Normale Supérieure' de, İsviçre'deki Fribourg Üniversitesi'nde ve Berlin'deki Fransız Enstitüsü'nde sürdürdü. Çeşitli liselerde öğretmenlik yaptı ve 1928'de Simone de Beauvoir' la tanıştı.

1939 yılında II. Dünya Savaşı başlayınca Fransız ordusuna meteorolog olarak hizmet vermeye başladı.[1] 1940 yılında Almanlar tarafından yakalanıp 9 aylığına hapse atılmasının[2] sonrasında Direniş hareketine katıldı. Sinekler adlı ünlü oyunu bu koşullarda yazıldı ve sahnelendi. Aynı şekilde, Varlık ve Hiçlik adlı kendi felsefesini açıkladığı ünlü yapıtı da bu sırada yazıldı (1943).

1945 yılında öğretmenliği bıraktı ve "Les Temps Modernes" adlı edebi-politik dergiyi çıkarmaya başladı. Kitaplarının neredeyse tümü edebi ve politik sorunları işleyen kuramsal metinler olarak şekillendi. Sartre, savaş sonrası dönemde ise özellikle politik etkinlikleriyle öne çıkmaya başladı. Soğuk savaş dönemi boyunca birçok eleştirisine rağmen Sovyetler Birliği'ni desteklemiş, Fransa'nın Cezayir'e karşı yürüttüğü savaşa karşı çıkmıştır. Çıkardığı dergi, bu bağlamda yoğun bir etkinlik göstermiştir.

Sartre, hep sol politik görüşe yakın olmuştur. 1956 yılında Macaristan'ın Sovyetler Birliği tarafından işgal edilmesine kadar Fransız Komünist Partisi'ni (PCF) desteklemiş, ardından desteğini çekmiştir. Ardından Fransız Komünist Partisi'nin Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nden daha bağımsız politikalar izleyebilmesine dolaylı katkısı olmuştur.[3] 1960'ların sonlarında Sartre, kurulu komünist partileri reddettiği için Maocuları destekledi.[4] Sartre daha sonra Maocularla ittifak halinde olduğunu reddetmiş ve Mayıs olaylarından sonra "Eğer biri tüm kitaplarımı yeniden okursa, benim hiç değişmediğimi, hep anarşist olarak kaldığımı anlayacaktır." demiştir.[5] Bundan sonra kendisinin anarşist olarak tanıtılmasını uygun karşılamıştır.[6][7]

Sartre, 1964 yılında kendisine verilmek istenen Nobel Edebiyat Ödülünü geri çevirmiştir. Bu sayede Nobel Ödülü'nü ilk reddeden kişi olmuştur. Bunun hem yapıtlarına hem de politik konumuna zarar vereceğini düşünmüştür.[8] "121'ler Manifestosu" olarak bilinen bildirgeyi imzalamış ve 1961-1962 yılındaki büyük gösterilere katılmıştır. Ayrıca, 1966-67 yılları arasında Vietnam Savaşı'nda meydana gelen katliamları sorgulamak üzere kurulmuş olan Russell Mahkemesi'nin de başkanlığını yapmıştır. Politik etkinlikleri giderek yoğunlaşmış ve kendi iç-dönüşümleriyle birlikte şekillenmiştir. 1968 olayları Sartre'ın kendi fikirlerini ve geleneksel entelektüel konumlarını da sorguladığı bir dönem olmuştur. Sovyetler' in Prag'a müdahalesinin ve Fransa'daki öğrenci hareketlerinin üzerine, teorik politik alanı yeniden değerlendirmeye başlamış, 1973'te Liberation' u kurmuştur.

1974 yılında Sartre'ın gözleri büyük oranda görmez oldu. Bu nedenle politik etkinlikleri yavaşladı, ancak her zaman yine de Batı'nın Doğu üzerindeki baskılarına karşı etkinliklerde bulundu ve insan hakları konusunda her zaman duyarlı oldu. Bu tutumuyla, Aydınların yeri ve rolü konusunda hem teorik hem de pratik bir örnek oluşturdu.

Öte yandan siyasal aktifliğinin onun edebi ve felsefi yönünü gölgelediği söylenemez. Sartre her şeyden önce kendisinden iyi bir edebiyatçı ve yetkin bir filozof olarak söz ettirmeyi başardı. 15 Nisan 1980'de Paris'te öldüğünde geride felsefe ve edebiyat açısından büyük değerde metinler bıraktı. Kendi varoluşçu felsefesini işlediği yapıtları başlıca; Özgürlüğün Yolları, Bulantı, Gizli Oturum, Kirli Eller, Sözcükler, Duvar olarak belirtilebilir.

Sartre'ın varoluşçuluğu
Varoluşçuluk, esas olarak 17. yüzyıldan beri var olmakla birlikte, gerçek ününü Sartre ile birlikte kazanmıştır. 20. yüzyılda, Martin Heidegger gibi kendine özgü ve yetkin varoluşçu filozoflar söz konusu olmakla birlikte, bir felsefe olarak varoluşçuluk asıl etkisini Albert Camus ve özellikle de Sartre ile birlikte göstermiştir. Sartre, varoluşçu felsefenin hem felsefi hem de siyasal alandaki taşıyıcısı, uygulayıcısı olmakla bir entelektüel ve filozof olarak ayrı bir yer edinmiştir.

Varoluşçuluğun, geriye doğru gidildiğinde Blaise Pascal'a kadar uzayan bir geçmişe sahip olduğu görülür; bu elbette belli bir şekilde anlaşılan varoluşçuluk anlamında bir felsefe eğilimidir, bunun yanı sıra varoluşçuluğun argümanlarının bir kısmı, nüve halinde ya da perspektif düzleminde de olsa çok daha öncelerde, örneğin Sokrates felsefesinde, kutsal metinlerde vb. de bulunmaktadır. Ama felsefe tarihi incelemelerinde bir felsefe eğilimi olarak Varoluşçuluğu Pascal ile birlikte ele alıp değerlendirmek yaygın bir tutumdur.

Daha sonraları, Soren Kierkegaard varoluşçuluğun anlaşılmasına tam olarak belli bir şekil verir. Buna göre dünyadaki insanın varoluşu bir problematiktir ve felsefenin soruşturulması bunun üzerine yürütülmelidir. İsa, modern varoluşçuluğun kurucusu olarak kabul edilir. Varoluşçuluk öyle ki hem edebiyat alanında hem de felsefe alanında etkili olmuş ve çeşitli şekillerde temsilcilerini bulmuştur. Friedrich Nietzsche, Martin Heidegger, Albert Camus, Dostoyevski varoluşçuluk dendiğinde akla gelen ve modern varoluşçuluğun temsilcileri olarak incelenen isimlerdir.

Sartre'ın, varoluşçuluğunda ilk olarak görülen, insanın önceden-tanımlanmamış bir varlık olarak ele alınmasıdır. İnsan kendi yaşamını ya da tanımını kendi kararlarıyla verecektir. İnsanın içinde bulunduğu koşullar içinde yaptığı tercihleri onun kim olacağını ve ne olacağını belirler. Bu, "varoluş özden önce gelir" sözünün anlamıdır. İnsan önceden-zaten-belirlenmiş bir öze sahip değildir, daha çok o özünü kendi eyleyişleriyle gerçekleştirecek, yani varoluşunu şekillendirerek özünü ortaya koyacaktır. Kahraman ya da alçak olmak, insanın kendi yaptıklarıyla ilgili bir sonuçtur. Bu anlamda varoluşçu felsefede insanın etik bir varlık olarak şekillendirildiği, ama bunun da siyasalı yadsımayan bir etik olduğu görülür. İnsan belirli bir bütünlüğün içine doğmuştur, burada belirli bağımlılıkları vardır ve yaşamı boyunca bu bağımlılıklar içinde bazı kararlar vermek zorundadır. İşte bu kararlar insanın varoluşunun gerçekleştirilmesidir. Bu anlamda Sartre varoluşçuluğu genelde sanıldığının aksine ve varoluşçu edebi metinlerde görülen karamsarlığa rağmen iyimser bir felsefe olarak değerlendirir. Bu felsefede özgürlük ve bağımlılık arasında tuhaf bir ilişki kurulur, öyle ki, Sartre; insan kendi özgürlüğüne mahkûm edilmiştir der. Sartre'a göre insan kendi kararlarıyla ve tercihleriyle özgürlüğünü gerçekleştirmek zorundadır.

Öte yandan varoluşçuluk belirtildiği gibi iyimser bir felsefedir ve özünde hümanisttir. Hümanizm Sartre'ın felsefesinde önemli bir yöndür. 20. yüzyılın ikinci yarısı özellikle Hümanizmin kuramsal ve felsefi olarak reddedilmesi ve eleştirilmesi olarak ortaya çıkmış olmasına ve bunların çoğunluğunun Fransa kaynaklı olmalarına rağmen, Sartre ısrarla, kendi felsefi konumunu ifade etmek için özgül bir şekilde anladığı anlamda hümanizmi vurgular. Sartre Varoluşçuluk Hümanizmdir der ve bu isimde felsefi bir çalışması vardır.

Bulantı
Bulantı, Sartre'ın aynı adlı kitabı olmasının yanı sıra, terim olarak da Sartre'ın varoluşçu felsefesini ifade etmektedir. Dünyanın kendinde varlığı ("kendinde şey"), insana bulantı duygusu verir; çünkü gerçeklik, yani varlıklar ne iseler o olarak orada öylece ve anlamsız bir şekilde dururlar. Bilinç ise, "kendi-için-şey"dir, ve o hiçlikle ortaya konur. Sartre, felsefi olarak "Varlık ve Hiçlik" kitabında bu noktaları açıklar. Daha sonra da Bulantı romanında edebi bir metin olarak konuyu somut biçimde değerlendirir.

Bulantı romanının kahramanı Antoine Roquentin'dir. İlk kez yerde gördüğü bir taş parçasını eğilip almak istediğinde bunu yapamadığını fark eder; çünkü bu anda varoluşun saçmalığına karşı bir bulantı duymaya başlar, varlıkların varoluşuna, doluluğuna karşı duyulan bir bulantı. Bu dünyanın özündeki kendinde anlamsız varlığı karşısında duyulan bir bulantı'dır. Sartre'a göre hissedilen bu bulantı hissi, kişinin varlıkların kendiliğinden varoluşlarının doğurduğu anlamsızlıktan sıyrılmasını sağlar ve onu bilinçli bir varlık olma konumuna getirir.

Varoluşçu Marksizm
Sartre'a göre Marksizm esas itibarıyla varoluşçu bir mantıkla değerlendirilebilir ve değerlendirilmelidir. Marksizm, yapısalcılık gibi kuramcı eğilimlerin iddialarının aksine özünde Hümanisttir; "Marksizm hümanizmdir", der Sartre.

Diyalektik Aklın Eleştirisi'nde Sartre, varoluşçulukla Marksizmi karşılaştırarak değerlendirir ve Marksizmin, "çağımızın aşılmaz bir felsefi ufku olduğu" saptamasını yapar. Sartre'a göre; bir Descartes ve Locke dönemi, bir Kant ve Hegel dönemi ve son olarak bir Marx dönemi söz konusudur. Bu temsilcilerin hepsi, bütün bir kültürün tarihsel ufkunu temsil ederler ve Marx bunların en yetkinleşmiş halidir. Tarihsel bir perspektif olarak Marksizmi kesin bir şekilde önerir ve "insanlık tarihinin tek geçerli yorumu"nun Marksizm ya da Diyalektik Materyalizm olduğunu söyler. "Hiç olmazsa zamanımız için" der Sartre, "marksizm aşılamazdır".

Sartre ve aydın tavrı
Sartre, bir aydın ya da entelektüel olarak her zaman çok özel bir konumda durmuş, her zaman bu aydın konumu üzerinden tartışmalar yürütülmesine vesile olmuştur. Hem savunduğu hem de uyguladığı aydın tavrı, Sartre'ı entelektüeller arasında özel bir konumda tutar. Öyle ki, Sartre, hem tamamen özgürlükçü ve bağımsız bir konumda bulunup hem de sıkı bağlanımları gerektiren pek çok politik tavrı, tereddüde ya da çelişkilere düşmeksizin sergileyebilmiş ve zamanının bütün sorunları konusunda neredeyse aktif bir tavır sergileyebilmiştir.

Bu bakımdan Sartre için, "çağının tanığı ve vicdanı" diye söz edilmesi yanlış olmaz. Sartre'ı Sartre yapan yalnızca felsefi çalışmalarının yetkinliği ve özgül varoluşçu kuramının ilgi çekiciliği değil, aynı zamanda sergilediği aktif aydın tavrıdır. Sartre, bu noktada kuram ve eylem adamı niteliklerini birleştirmiş durumdadır.

Sartre'ın anladığı ve savunduğu anlamda aydın, ister eylem alanında ister yazı masasında olsun, esasta aydını aydın yapan nitelik, yaşadığı zamanın dünyasına sırt çevirmeyen, bu dönemin gerçekliklerinden ve çelişkilerinden kaçınmayan, aksine tutumunu ve eylemini bu gerçeklikler ve çıkmazlardan hareketle oluşturup belirleyen tavırdır.

Bu anlamda Sartre'ın bir bütün yaşam doğrultusu bu bakışın doğrulanmasıdır. Dolayısıyla da, Sartre'ın sergilediği aydın tavrı ve kişiliği, varoluşçuluğun edebiyattaki yetkin temsilcisi olarak kabul edilen Dostoyevski'nin sözünü onaylar niteliktedir; "Her insan herkes karşısında her şeyden sorumludur." Bu söz Sartre'ın anladığı ve örneğini sergilediği anlamda aydının tavrının da iyi bir açıklanmasıdır.

Kitapları
 Varoluşçuluk, J.P.Sartre, Asım Bezirci, Say Yayınları.
 Altona Mahpusları, çeviren: Işık M. Noyan, İthaki Yayınları.
 Diyalektik Aklın Eleştirisi
 Edebiyat Nedir?, çeviren: Bertan Onaran, Payel Yayınları.
 Sözcükler, çeviren: Bertan Onaran, Payel Yayınları.
 Yazınsal Denemeler, Payel Yayınları.
 Bulantı, çeviren: Selahattin Hilav, Can Yayınları.
 İmgelem, çeviren: Alp Tümertekin, İthaki Yayınları.
 Baudelaire, çeviren: Alp Tümertekin, İthaki Yayınları.
 Ego'nun Aşkınlığı, çeviren: Serdar Rifat Kırkoğlu, Alkım Yayınları.
 İş işten Geçti, çeviren: Zübeyir Bensen, Varlık Yayınları.
 Varlık ve Hiçlik, çeviren: Turhan Ilgaz, Gaye Çankaya Eksen, İthaki Yayınları, 2009
 Duvar, çeviren: Eray Canberk, Can Yayınları.
 Çark, çeviren: Ela Güntekin, Telos Yayıncılık.
 Akıl Çağı (Özgürlüğün Yolları 1), çeviren: Gülseren Devrim, Can Yayınları.
 Yaşanmayan Zaman (Özgürlüğün Yolları 2), çeviren: Gülseren Devrim.
 Tükeniş (Özgürlüğün Yolları 3), çeviren: Gülseren Devrim, Can Yayınları.
 Toplu Oyunlar (Gizli Oturum, Mezarsız Ölüler, Sinekler, Kirli Eller, Şeytan ve Yüce Tanrı, Saygılı Yosma), çeviren: Işık M. Noyan, İthaki Yayınları.
 Hepimiz Katiliz (Sömürgecilik Bir Sistemdir), çeviren: Süheyla Kaya, Belge Yayınları.
 Tuhaf Savaşın Güncesi, çeviren: Z. Zühre İlkgelen, İthaki Yayınları.
 Yöntem Araştırmaları, Kabalcı Yayınevi.
 Aydınlar Üzerine, çeviren: Aysel Bora, Can Yayınları.
 Yahudi Sorunu, çeviren: Serap Yeşiltuna, İleri Yayınları.
 Estetik Üstüne Denemeler, çeviren: Mehmet Yılmaz, Doruk Yayınları.

Bibliyografya

 Afşar Timuçin, Düşünce Tarihi,
 Talip Karakaya, Jean-Paul Sartre ve Varoluşçuluk
 Ahmet Bozkurt, Varlık Tutulması: Jean-Paul Sartre Tiyatrosunda Varlık ve Hiçlik, (İstanbul: 2012), Ayrıntı Yayınları.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Fransızca bütün kitapları

1905 doğumlular
16. arrondissement (Paris) doğumlular
Paris doğumlu bilim insanları
Paris doğumlu yazarlar
1980 yılında ölenler
Pulmoner ödemden ölenler
Paris'te hastalıktan ölenler
Montparnasse Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Fransız oyun yazarları
20. yüzyıl Fransız roman yazarları
20. yüzyıl Fransız filozofları
20. yüzyıl biyografi yazarları
20. yüzyıl ateistleri
Fransız edebiyat eleştirmenleri
Fransız ateist yazarlar
Fransız etikçiler
Fransız marksist yazarlar
Fransız anarşistler
Fransız antifaşistler
Fransız biyografi yazarları
Fransız körler
Fransız komünistler
Fransız hümanistler
Fransız antikapitalistler
Fransız siyaset felsefecileri
Fransız senaristler
Fransız sosyologlar
Fransız savaş karşıtı aktivistler
Ateist filozoflar
Marksist teorisyenler
Anarşist komünistler
Kıta filozofları
Din eleştirmenleri
Epistemologlar
Çağdaş filozoflar
Özgürlükçü sosyalistler
Marksist hümanistler
Ontologlar
Fenomenologlar
Sanat felsefecileri
Kültür felsefecileri
Ölüm felsefecileri
Eğitim filozofları
Tarih filozofları
Edebiyat felsefecileri
Zihin felsefecileri
Nihilistler
Varoluşçular
Eleştirel teorisyenler
Cinsellik felsefecileri
IV. Henri Lisesinde öğrenim görenler
Lycée Louis-le-Grand'da öğrenim görenler
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Fransız Nobel Ödülü sahipleri
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Nobel Ödülü'nü reddedenler
Légion d'honneur'ı reddedenler
Engelli bilim insanları
Alman asıllı Fransızlar
Sekülaristler

Jean-Paul Sartre


Les affrontements armés arméno-azerbaïdjanais de 2018 ont eu lieu du 20 au 27 mai 2018 entre les forces armées arméniennes et les forces armées azerbaïdjanaises. L'Azerbaïdjan déclare avoir pris plusieurs villages et positions stratégiques au sein de la République autonome du Nakhitchevan. Cependant, ces zones faisaient auparavant partie d'un no man's land entre les lignes azerbaïdjanaises et arméniennes.

Un soldat des forces armées azerbaïdjanaises et un ou deux soldats des forces armées arméniennes ont été tués au cours des opérations militaires.

Contexte
L'Azerbaïdjan accuse les forces arméniennes d'avoir pris le contrôle du village de Gyunnut, situé dans le district de Sharur de la République autonome de Nakhitchevan, en 1992.

Le 16 mai 2018, le président azerbaïdjanais Ilham Aliyev se rend en République autonome du Nakhitchevan et déclare que le Nakhitchevan de l'armée azerbaïdjanaise possède des missiles pouvant facilement atteindre la capitale de l'Arménie, Erevan. Deux jours plus tard, le 17 mai, le nouveau ministre arménien de la Défense et des Affaires étrangères se rend à la frontière entre l'Arménie et le Nakhitchevan pour inspecter les positions militaires.

Affrontements
Selon certains blogueurs et sites d'information militaires azerbaïdjanais, les positions azerbaïdjanaises dans le district de Sharur de la République autonome de Nakhitchevan ont été exposées aux tirs d'artillerie des forces armées arméniennes.

Fin mai, l'armée interarmes séparée du Nakhitchevan affirme avoir le contrôle de Gyunnut, un village du district de Sharur (qui fut complètement détruit par les forces arméniennes en 1992) et deux positions stratégiques, Khunutdagh et Aghbulag. Les forces armées azerbaïdjanaises revendiquent également le contrôle et la capture de nouvelles positions sur les positions stratégiques de Kyzylkaya et Mehridagh. Au cours des escarmouches, les Azerbaïdjanais capturent également de nouvelles positions dans une zone neutre précédemment inoccupée à Nakhitchevan près du village arménien d'Areni, dans la province de Vayots Dzor.

Pertes

Azerbaïdjanaises
Le 20 mai 2018, le ministère de la Défense azerbaïdjanais signale la mort du fantassin Adil Tatarov, décédé alors qu'il . D'après les Arméniens, celui-ci s'était dangereusement avancé vers la frontière. En réponse, le ministère de la Défense arménien accuse l'Azerbaïdjan de rompre le cessez-le-feu et déclare que « ces dernières semaines, sur certaines sections de la frontière arméno-azerbaïdjanaise, les forces azerbaïdjanaises ont mené des travaux d'ingénierie actifs pour améliorer et faire avancer leurs positions ». Néanmoins, le 6 juin, Adil Tatarov recevra la médaille  sur ordre du ministère de la Défense azerbaïdjanais, le colonel-général Zakir Hasanov.

Arméniennes
Le ministère de la Défense azerbaïdjanais affirme que trois soldats arméniens ont été tués au cours de l'opération. Du côté arménien, les autorités confirment la mort de Martin Khachatryan, mais nient les allégations selon lesquelles Hamlet Grigoryan aurait été tué dans le nord du Nakhitchevan, rapportant un suicide dans les parties orientales de la République indépendante de facto du Haut-Karabakh.

Notes et références

Frontière entre l'Arménie et l'Azerbaïdjan
Bataille impliquant l'Azerbaïdjan
Bataille impliquant l'Arménie
2018 en Azerbaïdjan
2018 en Arménie
Bataille de 2018
Conflit du Haut-Karabagh
Mai 2018

Affrontements armés arméno-azerbaïdjanais de 2018