Earl of the County of Mayo, usually known simply as Earl of Mayo, is a title in the Peerage of Ireland created, in 1785, for John Bourke, 1st Viscount Mayo (of the second creation). For many years he served as "First Commissioner of Revenue" in Ireland. He had already been created Baron Naas ( ), of Naas in the county of Kildare, in 1776, and Viscount Mayo, of Moneycrower in the county of Mayo, in 1781, also in the Peerage of Ireland.

This branch of the Bourke family descends from John Bourke, fourth son of Sir Thomas Bourke (died 1397), whose second son Edmund was the ancestor of the Viscounts Mayo (of the first creation). Before becoming Viscounts and Earls of Mayo, the senior branch of the family held the Gaelic title Mac William Íochtar (Lower Mac William) and received the White Rod. The Earls of Clanricarde (Mac William Uachtar/Upper Mac William) were members of another branch of the de Burgh dynasty.

Lord Mayo was succeeded by his eldest son John, 2nd Earl, who was a member of the Irish House of Commons. On his death the titles passed to his younger brother, the third Earl. He was a prominent Anglican clergyman and served as Bishop of Leighlin from 1772 to 1782 and as Archbishop of Tuam from 1782 to 1794. He was succeeded by his eldest son, the fourth Earl who sat in the House of Lords as an Irish representative peer from 1816 to 1849. On his death, the titles passed to his nephew, the fifth Earl who was also an Irish representative peer in the House of Lords from 1852 to 1867.

His eldest son, Richard, 6th Earl, was a prominent Conservative politician. Known for most of his life under his courtesy title of Lord Naas, he was three times Chief Secretary for Ireland and served as Viceroy and Governor-General of India from 1869 to 1872, when he was assassinated on the Andaman Islands. He was succeeded by his eldest son, the seventh Earl who sat in the House of Lords as an Irish representative peer from 1890 to 1927 and was a Member of the Senate of the Irish Free State from 1922 to 1927. This line of the family expired on his death in 1927 and the titles passed to the late Earl's first cousin, the eighth Earl. He was the son of the Reverend The Hon. George Wingfield Bourke (the fourth son of the fifth Earl). He was succeeded by his eldest son, the ninth Earl. On his death in 1962, the peerages passed to his nephew, the tenth Earl. He was the only son of the Hon. Bryan Longley Bourke (third son of the eighth Earl). The tenth Earl was involved in British politics and unsuccessfully contested South Dorset in the 1964 general election as a Liberal. , the titles are held by his eldest son, the eleventh Earl, who succeeded in 2006. The present Earl was educated at Portora Royal School, Enniskillen, Queen's University Belfast and Dublin Institute of Technology, Dublin. Lord Mayo is a marble specialist like his father, whose children are Roman Catholics, reverting to pre-peerage family tradition.

Several other members of the Bourke (pronounced "Burke") family have also gained distinction. The Right Reverend The Hon. Richard Bourke, second son of the third Earl and father of the fifth Earl, was Bishop of Waterford and Lismore. The Hon. John Jocelyn Bourke (1823–1904), second son of the fifth Earl, was a lieutenant-general in the Army. The Hon. Robert Bourke was a Conservative politician and was created Baron Connemara in 1887. Sir George Deane Bourke, grandson of Reverend the Hon. George Theobald Bourke, fourth son of the third Earl, was a major-general in the Army.

The courtesy title of Lord Mayo's eldest son and heir is Lord Naas ( ; pronounced "Nace").

The family seat is Derryinver, near Clifden, County Galway. The ancient family seat was in Palmerstown, County Kildare, where the 7th Earl built Palmerstown House in 1872 to honour his father after his assassination. It was burned by Irish Republicans in 1923, but later repaired and sold, and is currently a hotel.

Earls of Mayo (1785)
John Bourke, 1st Earl of Mayo (–1790)
John Bourke, 2nd Earl of Mayo (1729–1792)
Joseph Deane Bourke, 3rd Earl of Mayo (1736–1794)
John Bourke, 4th Earl of Mayo (1766–1849)
Robert Bourke, 5th Earl of Mayo (1797–1867)
Richard Southwell Bourke, 6th Earl of Mayo (1822–1872)
Dermot Robert Wyndham Bourke, 7th Earl of Mayo (1851–1927)
Walter Longley Bourke, 8th Earl of Mayo (1859–1939)
Ulick Henry Bourke, 9th Earl of Mayo (1890–1962)
Terence Patrick Bourke, 10th Earl of Mayo (1929–2006)
Charles Diarmuidh John Bourke, 11th Earl of Mayo (born 1953)
Sir Patrick of Mayo, 12th Earl of Mayo (born 1976)

Present peer
Charles Diarmuidh John Bourke, 11th Earl of Mayo (born 11 June 1953) is the eldest son of the 10th Earl and his first wife, Margaret Jane Robinson Harrison. He was formally known as Lord Naas between 1962 and 2006 and was educated at Portora Royal School, Enniskillen, and Queen's University, Belfast.

On 22 September 2006, he succeeded his father as Earl of Mayo, Viscount Mayo of Monycrower, and Baron Naas of Naas.
In 1975 he married firstly Marie Antoinette Cronnelly, and they were divorced in 1979. In 1985 he married secondly Marie Veronica Mannion. With his first wife he has one child, Lady Corinne Mary Jane Bourke (born 1975). With his second wife he has two sons:
Richard Thomas Bourke, Lord Naas (born 1985), the heir apparent
Eoin Patrick Bourke (born 1989)

See also
House of Burgh
Mac William Íochtar (Lower Mac William)
Viscount Mayo
Marquess of Sligo
Baron Connemara
Carter-Campbell of Possil

References

Earldoms in the Peerage of Ireland
Mayo
Noble titles created in 1785

Earl of Mayo


Zoološki vrt u Tirani (alb. Kopshti Zoologjik i Tiranës) je jedini zoološki vrt u cijeloj Albaniji. Osnovan je 1966. godine te se prostire površinom od 7 hektara. Nalazi se u južnom dijelu grada Tirane, između velikog parka i botaničkog vrta.

Loše stanje životinja i infrastrukture
Sadašnja infrastruktura zoološkog vrta je u lošem stanju te za njenu obnovu treba dosta novca. U zoo vrtu nema mnogo životinja, a neke od postojećih su: medvjedi, lavovi, ljame, majmuni, vukovi, lisice i neke ptice. Kavezi za životinje su vrlo malo te su često neuredno održavani. Unatoč lošoj infrastrukturi i općoj brizi za životinje, zoo vrt je dosta popularan među populacijom Tirane.

Mnogi posjetitelji su ga opisali kao "zatvor za životinje" zbog loših uvjeta koji u njemu vladaju, a zoološkom vrtu nedostaje novaca za osnovni rad. 2015. godine je zatvoren zbog toga što je u javnost puštena video snimka u kojoj bik napada magarca uz odsutnost bilo kakve reakcije osoblja zoo vrta. Aktivisti za zaštitu prava životinja konstantno vrše pritisak na lokalnu upravu kako bi zatvorili zoološki vrt i okončali okrutnost prema životinjama. Tiranske vlasti najavile su pretvaranje zoološkog vrta u park kako bi se omogućili bolji uvjeti za životinje.

Tijekom 2016. godine iz zoološkog vrta puštene su mnoge životinje uključujući medvjeda "Tomija". Tomi je poznat kao "pivski medvjed" zbog toga što su mu posjetitelji davali piti pivo, a on je samo jedan od 50 medvjeda u albanskom zoo vrtu.

Four Paws

Međunarodna organizacija za dobrobit životinja "Four Paws" ocijenila je kako su uvjeti u zoološkom vrtu nehumani zbog toga što životinje često pate od psihofizičkih trauma koje su u određenom broju slučajeva uzrokovane od strane samih zaposlenika zoološkog vrta. Aktivistica organizacije Four Paws za britanske novine "Daily Mail" je u rujnu 2016. izjavila: medvjed Tomi je u vrlo lošem stanju - njegovi zubi su ozbiljno oštećeni i ima ozljede u gornjem dijelu tijela. Ovo je bilo krajnje vrijeme da ga se izbavi odavde. Sretni smo što je albansko ministarstvo okoliša aktivno sudjelovalo u ovome.

Međunarodna organizacija "Four Paws" pokrenula je internetsku peticiju pod nazivom "Save the saddest bears" (dosl. prev. "Spasite najtužnije medvjede"). Peticija je do 9. siječnja 2018. godine prikupila 425 400 potpisa (cilj je bilo prikupljanje 400 000).

Izvori

Tirani
Građevine u Albaniji
Tirana

Zoološki vrt u Tirani


O Complexo do Capitólio dos Estados Unidos é um grupo de vinte edifícios e instalações (complexo de edifícios) em Washington, D.C., que são usados pelo governo federal dos Estados Unidos. Os edifícios e terrenos dentro do complexo são administrados e supervisionados pelo Arquiteto do Capitólio.

Prédios e terrenos

Embora o Capitólio seja a característica central do complexo, outras partes do Complexo do Capitólio incluem:

 Edifícios de escritórios da Câmara dos Deputados
 Prédio de escritórios Cannon House
 Prédio de escritórios Ford House
 Prédio de escritórios Longworth House
 Prédio de escritórios O'Neill House
 Prédio de escritórios Rayburn House
 Prédios de escritórios do Senado
 Prédio do Senado de Dirksen
 Prédio do Senado Hart
 Prédio do Senado Russell
 Residência da Página do Senado de Daniel Webster
 Edifícios dos Tribunais dos Estados Unidos
 Prédio da Suprema Corte
 Prédio do Judiciário Federal Thurgood Marshall
 Edifícios da Biblioteca do Congresso
 Edifício John Adams
 Edifício Thomas Jefferson
 Edifício Memorial James Madison
 parques
 Parque do Senado Superior
 Parque do Senado Inferior
 Parque Espírito de Justiça
 Parque Bartholdi
 Jardim Botânico dos Estados Unidos
 Usina do Capitólio
 Centro de Visitantes do Capitólio
 Os terrenos do Capitólio

Além dos edifícios listados acima, vários monumentos, esculturas e outras obras de arte estão localizadas dentro e ao redor do Complexo do Capitólio. Estes incluem a Coleção National Statuary Hall e a Estátua da Liberdade, entre muitos outros.

A parte mais a oeste do terreno é o Reflecting Pool do Capitólio, que reflete o Capitólio e o Ulysses S. Grant Memorial.

Com exceção dos prédios de escritórios da Ford e O'Neill House, todos os prédios de escritórios da Câmara e do Senado dentro do Complexo do Capitólio estão ligados ao Capitólio por meio de uma rede subterrânea de transporte de túneis de pedestres.

História

A construção do Capitólio começou em 1792. Quando construído, era o único edifício existente para uso da legislatura do país. Além do Congresso, o prédio também foi projetado para abrigar a Biblioteca do Congresso, a Suprema Corte, os tribunais distritais e outros escritórios.

Após a conclusão do edifício e à medida que a nação crescia, também crescia o tamanho do Congresso. O Capitólio e seus terrenos foram ampliados de acordo e, em 1892, o edifício atingiu essencialmente seu tamanho e aparência atuais.

Mesmo com as ampliações, o Congresso acabou ficando grande demais para o prédio e novas instalações tiveram que ser construídas para atender às necessidades do governo. Com a mudança da Biblioteca do Congresso para seu próprio prédio em 1897 e com a construção de novos prédios de escritórios para a Câmara e o Senado no início do século 20, nasceu o Complexo do Capitólio.

Conhecidos simplesmente como "House Office Building" e "Senate Office Building" quando foram inaugurados em 1908 e 1909, o Cannon House Office Building e o Russell Senate Office Building tornaram-se os primeiros edifícios exclusivamente para uso como escritórios da Câmara dos Representantes e do Senado.

A década de 1930 foi uma década de grandes construções dentro do crescente Complexo do Capitólio. Somente em 1933, o Conservatório do Jardim Botânico dos EUA foram concluídos; a ala First Street do Edifício do Senado, que havia sido omitida durante a construção por motivos de financiamento, foi adicionada. A Suprema Corte finalmente encontrou um lar permanente quando seu próprio prédio foi concluído em 1935. O último edifício construído dentro do complexo nesta década foi o Anexo da Biblioteca do Congresso, agora denominado Edifício John Adams, inaugurado em 1939.

Em vinte anos, a atenção voltou-se para a necessidade de mais espaço para os escritórios do Congresso; isso levou à construção de um segundo prédio para o Senado (Edifício Dirksen do Senado), que foi concluído em 1958. O terceiro edifício da Casa, o Rayburn House Office Building, foi inaugurado em 1965.

Na década de 1970, mais dois prédios foram disponibilizados para a Câmara: o antigo Congressional Hotel, o O'Neill House Office Building (demolido em 2002) e um prédio maior originalmente construído para o Federal Bureau of Investigation (agora o Ford House Office Building). Um terceiro edifício para a Biblioteca do Congresso, o James Madison Memorial Building, foi inaugurado em 1980 e o terceiro edifício do Senado, o Hart Senate Office Building, foi ocupado em 1982. A grande estrutura mais recente dentro do complexo do Capitólio é o Thurgood Marshall Federal Judiciary Building, que foi inaugurado em 1992.

A mais nova adição ao Complexo do Capitólio é o Centro de Visitantes do Capitólio. Apesar de muitos atrasos, o Centro foi inaugurado em dezembro de 2008 e inclui uma galeria de exposições, dois teatros, um refeitório e lojas de presentes. O orçamento para a construção do centro foi de US$ 584 milhões.

Em 6 de janeiro de 2021, o Capitólio foi invadido por apoiadores do presidente Trump após uma manifestação em frente à Casa Branca. Um policial do Capitólio foi ferido e foi declarado morto um dia depois em um hospital próximo. Além disso, um dos manifestantes foi baleado e posteriormente declarado morto em um hospital próximo. Outras três mortes por emergências médicas foram relatadas, enquanto mais de cem feridos foram relatados pela Polícia do Capitólio.

Veja também

 Arquitetura de Washington, DC

Referências

Ligações externas

 Uma Breve História do Complexo do Capitólio dos EUA
 O Centro de Visitantes do Capitólio

 Capitólio Virtual do Arquiteto

Washington, D.C.

United States Capitol Complex


Københavnerfortolkningen er en dansk dokumentarfilm fra 2004 instrueret af Lars Becker-Larsen efter eget manuskript.

Handling
"Verden kan ikke være så forrykt", udtalte Albert Einstein om den filosofiske lære, som Niels Bohr sammenfattede af kvantefysikken. Den er kendt som Københavnerfortolkningen og har, lige siden den blev fremsat i 1920'erne, været omstridt. Selv i nutiden er fremtrædende fysikere meget delte i synet på Københavnerfortolkningens vidtgående konsekvenser for, hvad man skal forstå som virkelighed. I Wien har moderne versioner af kvantefysikkens centrale eksperimenter klart demonstreret, at de mindste byggesten af alting er en paradoksal anderledes verden. Nu kan de mærkelige kvantefænomener konstateres selv på store afstande, og fysikerne arbejder målrettet på, at de kan anvendes i en fremtidig generation af meget hurtige computere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Københavnerfortolkningen (dokumentarfilm)


Oterfjorden (nordsamisk: Čoahkenvuotna) er en fjordarm af Varangerfjorden i Sør-Varanger kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Den har indløb mellem Sorjevuonnjárga i vest og Oterfjordskjæret i øst og går  1,5 kilometer mod syd til enden af fjorden.

Det ligger et par bebyggelser i enden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Sør-Varanger
Varangerfjorden

Oterfjorden


Cecil Hargett, Jr. is a businessman and politician, a former Democratic member of the North Carolina General Assembly, representing the state's sixth Senate district, including constituents in Jones and Onslow counties.

He is a real estate investor from Jacksonville, North Carolina, elected to the state senate for the first time in 2002. He  served one term in the 2003-2004 session. He was defeated in the 2004 election by the Republican challenger, Harry Brown, in a year when Democrats gained strength in the Senate and regained control of the State House.

References

External links

North Carolina state senators
Living people
21st-century American politicians
Year of birth missing (living people)
People from Jacksonville, North Carolina

Cecil Hargett


Lady Amanda Patricia Victoria Ellingworth (født Knatchbull; født 26. juni 1957) er britisk socialarbejder (socialrådgiver) og ikke-administrerende direktør for flere NGO'er. Hun er tiptipoldedatter af dronning Victoria af Storbritannien, og hun er grandkusine til den britiske tronfølger Charles, prins af Wales. Hendes mor var kusine til prinsgemalen Prins Philip, hertug af Edinburgh.

Lady Amanda Ellingworth tilhører Mountbatten af Burma-grenen af Huset Battenberg.

Forældre
Lady Amanda Knatchbull er det femte ældste barn og den næstældste datter af Patricia Knatchbull, 2. grevinde Mountbatten af Burma (1924–2017) og John Knatchbull, 7. baron Brabourne (1924–2005).

Barnebarn af den 1. jarl Mountbatten af Burma
Amanda Ellingworth er barnebarn (datterdatter) af krigshelten Louis Mountbatten, 1. jarl Mountbatten af Burma. Louis Mountbatten (1900–1979) var den sidste britiske vicekonge i Indien (februar–august 1947), og han var landets generalguvernør i august 1947–juni 1948.

Louis Mountbatten og nogle af hans familiemedlemmer blev myrdede af det provisoriske IRA, da de var på fisketur ud for  Sligo på Irlands vestkyst den 27. august 1979.

Louis Mountbatten var oldesøn af dronning Victoria af Storbritannien, og han var morbror til prinsgemalen Prins Philip, hertug af Edinburgh. Louis Mountbatten var kendt som mentor for tronfølgeren Charles, prins af Wales, der er prins Philips's ældste søn.

Familie
Den 31. oktober 1987 blev Amanda Knatchbull gift med forfatteren Charles Vincent Ellingworth. De har tre sønner:
 Luke (født 1991 i London, England)
 Joseph (født 1992 i Salisbury, Wiltshire)
 Louis (født 1995 i Salisbury, Wiltshire)

Mulig forbindelse til prinsen af Wales
Ifølge den engelske TV-mand og historiker Jonathan Dimbleby arbejdede Louis Mountbatten fra 1974 og frem til sin død i 1979 på at skabe en forbindelse mellem Amanda og hendes granfætter Charles, prins af Wales.

Amanda Knatchbuls morfar Louis Mountbatten var morbror til prins Charles's far. Han var også gudfar til og mentor for prins Charles.

I et brev til Amandas mor tidligt i 1974 gør prins Charles opmærksom på sin interesse i datteren. Moderen svarer, at det er for tidligt at gøre kur til den dengang 16årige Amanda.

I 1979 planlægger Louis Mountbatten en tur til Indien sammen med Amanda og prins Charles. Turen skulle have fundet sted i 1980, men bliver aflyst, da Louis Mountbatten og andre af Amandas nære slægtninge bliver myrdede i august 1979. Forinden havde fædrene til Amanda og prins Charles dog advaret mod turen.

Den 24. februar 1980 prins Charles i stedet for forlovet med lady Diana Spencer. Diana og Charles blev gift den 29. juli 1981.

Titler
 26. juni 1957 – 27. august 1979: Den ærede Amanda Knatchbull
 27. august 1979 – 31. oktober 1987: The Lady Amanda Knatchbull
 31. oktober 1987 – nu: The Lady Amanda Ellingworth

Huset Battenberg (Mountbatten)

Amanda Knatchbull Ellingworth


Louise Bouteiller, née en  à Paris où elle est morte le , est une peintre et lithographe française.

Biographie

D'une famille nantaise, Louise Bouteiller est la fille du négociant Guillaume Jacques Bouteiller, bourgeois de Paris, et de Marie Louise Thérèse Drouin. Elle est la petite-fille de Louis Drouin, la nièce de Charles François Bouteiller et la tante d'Henriette Browne.(Sophie de Bouteiller).

Louise Bouteiller est élève de Pierre Bouillon et a été professeur à la Maison royale de Saint-Denis .

Au Salon de Paris, elle obtient en 1814 une médaille de deuxième classe, et en 1817, une médaille de première classe. Elle expose des portraits, notamment de  et de la Dauphine.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Gaïte Dugnat, Pierre Sanchez, Dictionnaire des graveurs, illustrateurs et affichistes français et étrangers (1673-1950), Échelle de Jacob, 2001.
 Séverine Sofio, Artistes femmes. La parenthèse enchantée , 2016.
 Armorial général d'HOZIER  registre de la noblesse de France (Chez L'ECUREUX,rue St-André des arts PARIS

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre française
Lithographe français du XIXe siècle
Naissance en 1783
Naissance à Paris
Décès en juin 1828
Décès dans l'ancien 2e arrondissement de Paris

Louise Bouteiller


NBC Saturday Night at the Movies est la première émission télévisée à diffuser des longs métrages en couleurs relativement récents de grands studios. La série est créée le 23 septembre 1961 et s'est déroulée jusqu'en octobre 1978, engendrant de nombreux imitateurs. Auparavant les chaînes de télévision ne pouvaient diffuser que des films plus anciens à petit budgets et en noir et blanc qui ne sont pas diffusés dans les salles de cinéma. À la fin des années 1970, la concurrence de la télévision par câble et de la vidéo domestique a entraîné une baisse de l'audience.

Histoire

Contexte et début
Au début de la télévision, les grands studios étaient réticents à sortir des films et les films qui sortaient étaient généralement des films de série B ou des films anciens en noir et blanc, qui avaient perdu une grande partie de leurs valeurs. salles de cinéma, à l'exception notable de certains films de Walt Disney et du Magicien d'Oz (1939). Ces films sont devenus le tarif standard pour les stations indépendantes et les horaires non aux heures de grande écoute des affiliés du réseau à la fin des années 1950. Un gentleman's agreement entre les meilleurs studios limitait l'exposition aux films réalisés avant 1948, ce qui excluait la plupart des films tournés en CinemaScope et en couleur - des fonctionnalités auxquelles le public s'était habitué. Cependant, à la fin des années 1950, les grands studios avaient commencé à assouplir leur position.

Au début des années 1970, l'écart entre la sortie en salles d'un film et ses débuts à la télévision était décidément plus long. Entre 1954 et 1972, un film cinématographique même relativement récent doit attendre jusqu'à 12 ans (comme dans le cas du Ben-Hur de 1959) avant d'apparaître sur l'écran d'accueil.

Une série ABC-TV en noir et blanc de courte durée intitulée Famous Film Festival, qui présentait des films britanniques réalisés dans les années 1940 et au début des années 1950 a été créée à l'automne 1955. En 1957, ABC a diffusé Hollywood Film Theatre, qui présentait également des films antérieurs à 1948 produits par RKO Radio Pictures. RKO a décidé de vendre certains de ses meilleurs films d'avant 1948 à ABC tandis que d'autres films seraient syndiqués aux chaînes de télévision locales. Les films des deux séries ont été projetés dans un créneau horaire de quatre-vingt-dix minutes, ce qui signifiait que certains des films devaient être édités ou projetés en deux parties. NBC Saturday Night at the Movies a été la première série d'anthologies de films en réseau à durer deux heures de sorte que presque tous les films pouvaient être projetés en une soirée, les films étant montés (surtout les années suivantes) uniquement pour supprimer contenu répréhensible.

En 1961, NBC a obtenu les droits de diffusion de 31 titres de films post-1950 de la 20th Century Fox. Bien que seulement 30 aient été effectivement diffusés cette saison. Le 23 septembre 1961, Saturday Night at the Movies a été créé avec le film de 1953 Marilyn Monroe - Lauren Bacall - Betty Grable How to Marry a Millionaire, présenté "In Living Color". Certains des autres films projetés étaient The Day the Earth Stood Still (3 mars 1962) et No Highway in the Sky (24 mars 1962). (Ayant été filmés en Cinemascope, une spécialité de la Fox de 1953 à 1967, nombre de ces films ont dû être sévèrement panoramiques et scannés pour s'adapter au format invariable de la télévision plein écran de l'époque. ) Cet accord initial avec Fox a duré trois saisons (1961-1964) et a impliqué environ 90 films, y compris ceux diffusés le lundi soir à partir de février 1963. Lorsque Fox a trouvé des pâturages plus verts chez son rival ABC, NBC a négocié les sorties d'autres studios, tels que MGM et Paramount, désireux de fournir du contenu. les films de moins de deux heures se terminaient parfois avant la fin du programme.

Les trois principaux réseaux commerciaux n'ont pas montré de copies de films 16 mm usées, comme c'était alors la pratique habituelle sur les chaînes de télévision locales. Les films diffusés sur la série d'anthologies de films en réseau  étaient des tirages 35 mm, invariablement en excellent état. Avec l'avènement de la télévision par câble, de la VHS et du DVD, l'idée de toujours montrer des films - même très anciens - dans un état vierge et remasterisé à la télévision est devenue la norme ; mais à part les films diffusés sur les trois grands réseaux, cela n'a tout simplement pas été fait avant les années 1980. Jusque-là, les stations locales devaient se contenter d'impressions 16 mm peu coûteuses de films relativement récents comme Heaven Knows, Mr. Allison (1957) ou Prince Valiant (1954), plutôt que de bonnes copies "de qualité cinéma" comme on le voit sur les réseaux.

les débuts "fait pour le téléfilm"
La demande de films télévisés a augmenté au cours des années 1960. Des films conçus pour la télévision ont rapidement été créés par NBC, avec l'aide de la société désormais sœur Universal. Le premier, créé au cours de la saison 1963-1964, devait être une nouvelle version de The Killers d'Ernest Hemingway, avec un casting comprenant Lee Marvin, Angie Dickinson, et le futur président américain Ronald Reagan, dont le dernier film était avant. entrant en politique. Cependant, NBC a jugé le film trop violent pour la télévision, il est donc sorti en salles à la place.

Bien qu'il y ait eu des longs métrages spéciaux filmés à la télévision, tels que The Pied Piper of Hamelin (1957), un Hallmark Hall of Fame Macbeth de 1960 filmé en couleur sur place en Écosse et, dès 1954, une version musicale filmée en couleur. de A Christmas Carol de Charles Dickens diffusé sur Shower of Stars de CBS - le film généralement considéré comme le premier film fait pour la télévision était See How They Run, réalisé par David Lowell Rich et mettant en vedette John Forsythe et Senta Berger. Il a été diffusé pour la première fois le 7 octobre 1964 et a inauguré une série d'autres téléfilms au fil des ans, diffusés sur NBC sous le titre NBC World Premiere Movie . De nombreux films conçus pour la télévision sur NBC deviendront des séries télévisées à part entière à la fin des années 1960 et au début des années 1970. L'un des exemples les plus célèbres était Fame Is the Name of the Game (1966), qui a finalement servi d'épisode pilote pour la série 1968-1971 The Name of the Game.

Influence sur les autres réseaux
Saturday Night at the Movies a attiré suffisamment d'audience pour que NBC et ses concurrents ajoutent plus de séries de films au programme des heures de grande écoute. ABC, alors lointain troisième dans les cotes d'écoute, a immédiatement ajouté une autre série de films, Hollywood Special, en remplacement de la mi-saison; cependant, la série, sous son nouveau titre The ABC Sunday Night Movie, n'est devenue un programme télévisé régulier qu'en 1964. CBS était en tête des autres réseaux dans les cotes d'écoute à ce moment-là et n'a pas immédiatement ajouté une série de films aux heures de grande écoute. Cependant, au cours des années suivantes, chacun des trois réseaux a ajouté des films en semaine au programme; et en 1968, il y avait un film de réseau aux heures de grande écoute pour chaque soir de la semaine

 The ABC Sunday Night Movie
 The NBC Monday Movie (originally titled NBC Monday Night at the Movies)
 NBC Tuesday Night at the Movies
 The ABC Wednesday Night Movie
 The CBS Wednesday Night Movies
 The CBS Thursday Night Movies
 The CBS Friday Night Movies
 The CBS Saturday Night Movies
 NBC Saturday Night at the Movies
 The CBS Sunday Night Movies
 NBC Friday Night at the Movies
 Fox Presents

La popularité de ces diffusions de films a également fourni un profit exceptionnel aux studios de cinéma, car les appels d'offres pour les films populaires ont augmenté le prix des droits de diffusion. Ceci, à son tour, a rendu rentable la production de films conçus pour la télévision.

Annonceurs
Comme pour les autres séries d'anthologies cinématographiques de l'époque, il n'y avait pas d'hôte pour le programme.

Pendant des années, Don Stanley a été le principal annonceur de l'émission et a enregistré le générique d'ouverture, principalement aux studios NBC à Burbank. Au cours des années suivantes, ces fonctions ont alterné entre Stanley, Donald Rickles, Peggy Taylor et Victor Bozeman . Vers la fin de la série, le générique d'ouverture (pour la série, pas pour les films eux-mêmes) a été géré par le personnel d'annonce du réseau à New York, qui comprenait Fred Collins et Howard Reig ; mais les annonceurs du personnel de Burbank s'occupaient toujours des pare-chocs.

NBC a diffusé Saturday Night at the Movies jusqu'en octobre 1978. Plusieurs autres séries de films ont été annulées à la fin de la décennie. Cependant, certains ont continué jusque dans les années 1980 et au-delà. Cependant, les changements dans les habitudes d'écoute de la télévision ont semblé sonner le glas de bon nombre de ces séries. La perte d'audience pour eux a été attribuée à la concurrence accrue de la télévision par câble, en particulier les chaînes de cinéma payantes qui ont pu montrer des films non coupés et sans interruptions commerciales. Parmi les autres facteurs qui ont conduit au déclin des présentations de films sur les réseaux de télévision, citons l'avènement de la vidéo à domicile et de la location de vidéos, de la télévision à la carte et de la vidéo à la demande.

Statut actuel
La NBC Saturday Night Movie a été diffusé le samedi à 8h00  – 23:00 depuis 2000, et avait à l'origine hébergé la continuité par Ryan Seacrest. Il a été remplacé par la couverture de la XFL en 2001, mais est revenu l'année suivante sans continuité d'accueil. En 2006, le réseau a décidé de ne diffuser qu'occasionnellement des films en salle pendant les semaines de balayage dans différentes tranches horaires, de sorte que le film du samedi a été complètement interrompu. En 2009 et 2010, Walmart et Procter & Gamble ont acheté du temps le vendredi et le samedi soir sur NBC et Fox pour diffuser des films télévisés qu'ils produisaient et distribueraient sur DVD la semaine suivante, comme The Jensen Project, bien que les cotes d'écoute de ces films étaient bien en deçà de la programmation régulière. La série de films a finalement été interrompue, Walmart étant finalement l'un des principaux sponsors de l'événement musical en direct de NBC The Sound of Music Live! en décembre 2013.

Actuellement, seule une quantité limitée de films est diffusée sur le programme du samedi soir de NBC et est presque toujours liée à l'intégration verticale d'une propriété NBCUniversal impliquant un prochain film sorti en salles; en 2020, par exemple, le huitième volet de la franchise Fast & Furious, The Fate of the Furious, a été diffusé pour se connecter à la sortie retardée de F9, avec Trolls diffusé en mars pour promouvoir la sortie prochaine de Trolls World Tour (qui finira par être libéré en tant que location de maison premium en raison de la pandémie de coronavirus.) Depuis mai 2020, il est connu sous le nom de NBC Movie Night et a Chick-fil-A comme sponsor principal du film.

Références

Liens externes

 Ouverture du samedi soir au cinéma, 27 mai 1978
 FILMS SUR LA TÉLÉVISION EN RÉSEAU : À PARTIR DE 1961 (PREMIÈRE PARTIE)
 Liste des épisodes: NBC Saturday Night Movies - TV Tango
 Liste des épisodes: NBC Sunday Night Movie - TV Tango
 Les tueurs - Le gardien

Émission diffusée sur NBC
Pages avec des traductions non relues

NBC Saturday Night at the Movies


Descripción

GSpace era una Extensión (Mozilla) ("add-on") para el Navegador Firefox escrito en XUL(para la interfaz) que le permitía utilizar Gmail como sistema de almacenamiento de archivos.

Operación
La interfaz actuaba como un cliente FTP. Después de entrar en Gmail, los usuarios podían enviar o recibir archivos de una cuenta de Gmail, crear directorios o borrar archivos. GSpace almacenaba los archivos en la cuenta de Gmail como si se tratara de un correo electrónico, utilizando adjuntos para los archivos, el asunto del correo electrónico se utilizaba para su gestión interna y para reconocer correos electrónicos GSpace. GSpace por lo tanto, creaba un archivo físico por correo electrónico con un límite de 14 MB (límite de archivos adjuntos en Gmail por aquel entonces). Para archivos más grandes GSpace los recortaba sobre varios correos electrónicos.
Utilizar GSpace, podía causar en ocasiones la suspensión temporal de la cuenta de gmail.

Enlaces

 Gmail

 GmailFS

Enlaces externos

 (in) Antigua Página de Gspace

GSpace


الجنيح أو Aileron هو سطح توجيه مفصلي متصل بالحافة الخلفية لجناحي الطائرة. فهو يستخدم لدوران الطائرة. والجنيحان مرتبطان ببعضهما البعض بشكل مثالي بحيث احدهما يرتفع إذا انخفض الآخر، فالجناح الذي به الجنيح المنخفض تزداد عنده قوة الرفع فيرتفع بينما الجناح الآخر الذي به الجنيح المرتفع فسوف تقل عنده قوة الرفع مما ينتج عزم الدوران خلال المحور الطولي للطائرة. (Aileron) كلمة فرنسية وتعني الجناح الصغير أو الجنيح.

تاريخ موجز
بما ان حاجة الطائرة لتويجه بالدوران لم يكن مثل الحاجة للتوجيه للامام أوالانحدار، فجاءت الحاجة لاستخدام الجنيح قوية بعد استخدام الدفة والمصعَِد. اخوان رايت استخدموا تحريك الجناح بالحبال للدوران قبل أن يظهر الجنيح بعد ذلك فيتطور استخدام الطائرة بحالة الدوران.

ظهر تعارض بمن هو أول من اخترع الجنيح، فقبل ظهور الطائرات ذات القدرة أي عام 1868 سجل المخترع الإنجليزي بولتون أول براءة اختراع لجهاز ذو جنيح للتوجيه الجانبي. النيوزيلاندي ريتشارد بيرس عرض طائرة احادية السطح (شبه شراعية) تعمل بالطاقة واحتوت على جنيح صغير وكان ذلك في بدايات 1902. ولكن ادعاءاته كانت مثيرة للجدل، وحتى بتقريره الخاص حيث لايمكن التحكم بطائرته وحاول من بعده سانتوس دومونت تطوير تلك الطائرة اواخر 1906 ولكن مع ذلك لم تكن بالتي يمكن التحكم بها بالكامل خلال الطيران ربما بسبب شكل الجناح الغير اعتيادي.
ثم بدأ تطوير الجنيح بواسطة جمعية التجارب الجوية (Aerial Experiment Association) حيث كان رئيسها ألكسندر غراهام بيل بواسطة الفرنسي روبرت بيلتيري. ثم اتى هنري فارمان بجنيحه على التصميم فارمان 3 حيث كان أول جنيح شبيه للجنيحات الحديثة، وله الحق بادعائه بان تصميمه أصل تصميم الجنيحات الحديثة.

أنواع الجنيحات

جنيح فريس
طور المهندس ليسلي جورج فريس شكل الجنيح والذي يستخدم لمقاومة معاكس للانعطاف. الجنيح متمحور في 20% من خط الوتر الرئيسي وفي أسفل السطح. الحافة الأمامية للجنيح تكون قريبة جدا من الجناح، لذلك فعندما يرتفع الجنيح للأعلى (مما يجعل الجناح ينخفض للأسفل), الحافة الأمامية للجنيح ستخفض من جريان الهواء تحت سطح الجناح مما يضيف قوة سحب للجناح وهذا السحب يسبب الطائرة للالتفاف للجهة المطلوبة.

المصادر

انظر أيضا
 دفة
 جناح
 حافة خلفية (طيران)
 مولد الزوابع

توجيه الطائرة
دخيل فرنسي
مكونات أجنحة الطائرات
مكونات الجناح

جنيح (طيران)


Eretele sur este o pasăre care preferă zonele umede. Este cel mai mic erete din România. Poate fi găsit și în stepe, terenuri agricole ,câmpii. Hrana sa este alcătuită din rozătoare, insecte, broaște, șerpi și păsări cuibăritoare pe sol (ciocârlii, fâse, pitpalaci). La fel ca toți ereții este și el o specie poligamă

Note

Păsări din Europa
Păsări descrise în 1758

Erete sur


أبو رمانة هو حي سكني في قلب دمشق. يعد من أبرز أحياء الطبقة الراقية في المدينة ويضم عدداً من السفارات والمكاتب والمباني والفلل السكنية والمنازل الراقية.

تسميته
سُمي بهذا الاسم نسبة لضريح كان يوجد في موضع جامع العدس في الطرف الشمالي للشارع الشهير بجوار حديقة المعري، عُرف بضريح أبي رمانة، وقيل فيه أنه كان أحد الأولياء الصالحين دون معرفة أسمه فأطلق الناس عليه أسم أبي رمانة لوجود شجرة رمان تظلل قبره، ومعظم الروايات المتعلقة بأبي رمانة تشابهت في المضمون واختلفت في التفاصيل.

أطلقت على الشارع بعد شقه تسمية «شارع بريطانيا»، وذلك إثر تدخل الجيش البريطاني لوقف العدوان الفرنسي على دمشق عام 1945. وفي عام 1946، تم تبديل التسمية إلى «شارع الجلاء» بمناسبة جلاء القوات الفرنسية عن سوريا. لكن الناس احتفظوا بالتسمية الشعبية «أبو رمانة» حتى هذا اليوم. ومنذ مطلع الخمسينات، نشطت الحركة العمرانية في هذا الشارع، وامتدت نحو الغرب لتشكل أحياء المالكي وغرب المالكي في حقب لاحقة.

إنشاؤه
شقت محافظة دمشق عام 1945 طريق أبي رمانة بهدف الربط بين منطقة المهاجرين والصالحية، وهما منطقتان قديمتان يعود عمرانهما إلى القرون الوسطى وخارج أسوار المدينة القديمة، عند سفوح جبل قاسيون. اتُّخذت هذه الخطوة بعدما توسع الامتداد السكاني في المنطقتين جنوباً وغرباً.

توسع المنطقة تاريخياً

لم يكن من المخطط في حين إنشاء شارع الجلاء أن يكون حيّاً متكاملاً مع تفرعاته وأزقته. إلا أن الدمشقيين سكنوا أطرافه لتمتد المنطقة نحو الساحة المرتفعة في الجهة الغربية منه والتي أطلق عليها فيما بعد اسم «ساحة المالكي» نسبة للضابط السوري العقيد عدنان المالكي الذي اغتيل أواسط خمسينات القرن الماضي وأقيم له تمثال وسطها. وقد أصبح الشارع بعدها الشارع الأرقى وحافظ على تصنيفه لعدة عقود بعد الاستقلال في عام 1946 وجذب موقعه الاستراتيجي معظم السفارات العربية والأجنبية. إلا أن نشوء عدد من الضواحي السكنية الجديدة غرب دمشق وجنوبها حول الحي إلى ملاذ لأبناء الطبقة الوسطى، وبالأخصّ بعد ظهور ضاحية المزة التي انطلقت بدايات سبعينات القرن المنصرم، وكذلك ضاحية دمّر (غرب دمشق) في الفترة ذاتها، ثم في عقد الثمانينات نهضت منطقة تنظيم كفر سوسة المجاورة لضاحية المزّة، وباتت هذه الضواحي تعرف بـ«دمشق الجديدة». كما أدى هذا التطور العمراني إلى انتقال عدد من السفارات منه إلى المزة وكفر سوسة إلى أن أطلقت وزارة الخارجية السورية مشروع «حي السفارات» في ضاحية يعفور غربي العاصمة.

حي الرؤساء

حسني الزعيم
تنقل الرئيس حسني الزعيم ما بين العديد من البيوت في حلب ودمشق خاصة في فترة خدمته العسكرية، إلا أنه بنى قصراً له في حي أبي رمانة وحوصر فيه قبيل الإطاحة بحكمه ويتميز بطابعٍ معماري حديث إلا أن جزءً كبيراً من مساحة حديقته فصلت عنه اليوم لتكون مركزاً تابعاً للمؤسسة العامة للاتصالات في المنطقة، فيما يشغل البناء (دار للمطبوعات الرسمية).

هاشم الأتاسي
في عام 1949 خلف الرئيس هاشم الأتاسي عند ترأسه وزارة الدولة الرئيس حسني الزعيم في قصر أبي رمانة.

فوزي سلو
أقام الرئيس فوزي سلو إثر انتقاله إلى دمشق في أحد البيوت الواقعة بالقرب من السفارة الباكستانية، إلا أنها كانت إقامة مؤقتة انتقل بعدها ليستقر في حي أبي رمانة عام 1949 في بيت كبير حُوِّل فيما بعد لمقر السفارة الأردنية، وكان البيت مكان إقامة السلو في فترة حكمه لفترة لم تدم لعدة شهور، إلى أن تحول سكنه إلى مقر قيادته في معسكر قطنا (سكن الضباط) الذي يشرف على منطقة يعفور. ولا يزال المنزل محافظاً على معالمه الأساسية وقد باعته زوجة الرئيس عام 1974.

حدائق الحي

اشتهر شارع أبو رمانة والمالكي بوجود الحدائق العامة الجميلة، ومنها حديقة المدفع الصغيرة نسبيا التي تتوسط الشارع وحديقة المعرّي، وحديقة الجاحظ، وهي كبيرة المساحة تقع في منطقة المالكي.

ساحة المطاعم

ساهم موقع الحي في تحوله إلى مقصد للشباب وقد أدى ذلك لانتشار المطاعم في جنباته ومن أشهرها اليوم في حي أبو رمانة مطاعم (الشاميات) و (مرّوش) و (ست الشام) و (الريف) و (الفاندوم) و (البندقية) و (أونو) و (الفارس) و (الكوخ) وغيرها من المطاعم الراقية.

الوسط التجاري لدمشق

لما شهدت دمشق انفتاحاً اقتصادياً مع بداية العام 2005 تحول الحي إلى مقصد للمصارف الخاصة الجديدة والتي عمدت لاستئجار الأبنية السكنية لضمان انتشار مراكزها في المدينة.كما شهد الشارع افتتاح الكثير من متاجر الألبسة بجوار ساحة المطاعم، وبالتالي توجد في الحي اليوم محلات الألبسة الثمينة الفرنسية والإيطالية والألمانية بجانب السورية ووكالات الكومبيوتر والمعلوماتية الشهيرة ووكالات العطور العالمية ومحلات الجواهر النفيسة.

المصادر
 أبو رمانة.. حي السفارات ومقصد الأثرياء في دمشق- صحيفة الشرق الأوسط
http://www.aawsat.com/details.asp?section=67&article=548966&issueno=11343
 كتاب تاريخ مدينة دمشق - ابن عساكر
 منشورات محافظة دمشق
 ملف بيوت رؤساء سوريا- دي بي نيوز
http://www.dp-news.com/pages/detail.aspx?l=1&articleId=30013

أحياء دمشق

أبو رمانة


La microrregión del Médio Mearim es una de las microrregiones del estado brasileño del Maranhão perteneciente a la mesorregión Centro Maranhense. Su población según el censo IBGE 2010 es de 411.976 habitantes y está dividida en veinte y un municipios. Su población está formada por una mayoría de negros y mulatos 56.5, blancos 24.9, caboclos(mestizos de indios y blancos)18.4, asiáticos 0.1 e indígenas 0.1, habitaban la región en 2010 266 indígenas. Posee un área total de 10.705,261 km².

Municipios

 Bacabal
 Bernardo do Mearim
 Capinzal do Norte
 Bom Lugar
 Esperantinópolis
 Igarapé Grande
 Lago do Junco
 Lago dos Rodrigues
 Lago Verde
 Lima Campos
 Olho d'Água das Cunhãs
 Pedreiras
 Pio XII
 Poção de Pedras
 Santo Antônio dos Lopes
 São Luis Gonzaga do Maranhão
 São Mateus do Maranhão
 São Raimundo do Doca Bezerra
 São Roberto
 Satubinha
 Trizidela do Vale

Medio Mearim

Microrregión del Medio Mearim


BE Capricorni (BE Cap / HD 191639 / HR 7709) es una estrella de magnitud aparente +6,45 encuadrada dentro de la constelación de Capricornio.
Es una estrella distante que, con la nueva reducción de los datos de paralaje del satélite Hipparcos, estaría a unos 2330 años luz del sistema solar, aunque el error en la medida alcanza el 30%.

BE Capricorni es una estrella blanco-azulada de la secuencia principal de tipo espectral B1V.
Con una temperatura efectiva de aproximadamente 25.400 K —otros estudios señalan valores desde 20.400 a 29.000 K—, es una estrella realmente luminosa, unas 15.200 veces más que nuestro Sol.
Su radio es 6,6 veces más grande que el radio solar y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 152 ± 15 km/s.
Muestra una metalicidad notablemente inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,39).
Posee una masa casi 12 veces mayor que la masa solar, lo que la sitúa por encima del límite a partir del cual las estrellas acaban su vida violentamente, explosionando en forma de supernovas.

BE Capricorni es una estrella Be semejante a η Centauri o Seat (π Aquarii).
Su brillo es variable, siendo su amplitud de variación de 0,077 magnitudes.

Referencias

Estrellas variables
Constelación de Capricornio

BE Capricorni


Bombus fragrans er tegund af humlum, ættuð frá Evrópu, nær eingöngu á steppum. Hún er ein stærsta tegundin í Evrópu.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus fragrans


البعثة السوفيتية الرابعة لأنتاركتيكا هي رحلة في أنتاركتيكا قادها الكسندر دراكلين.

حسب الانباء السوفيتية:

البعثة... قامت برحلة علمية من شواطئ المحيط الهندي إلى جغلرافيا القطب الجنوبي، قاطعة مسافة 2500 ميل تقريبا إلى محطة فوستوك.

المراجع
  Eds (June 1960) "The Record" in The Geographical Journal. 126(2):248–55

الاتحاد السوفيتي في 1958
القارة القطبية الجنوبية في 1958
الاتحاد السوفيتي في 1959
القارة القطبية الجنوبية في 1959
الاتحاد السوفيتي في 1960
القارة القطبية الجنوبية في 1960
رحلات إلى القارة القطبية الجنوبية

البعثة السوفيتية الرابعة للقارة القطبية الجنوبية


Siyatik (sinir): Canlıların vücutlarındaki sinirlerden biri.
 Siyatik (hastalık): Bir hastalık türü.

Siyatik


Gabela () foi um imposto muito impopular sobre o sal estabelecido na França em meados do século XIV e que durou, com breves lapsos e revisões, até 1946. O termo gabelle é derivado do italiano gabella (um dever), originário da palavra árabe  (, "ele recebeu").

Na França, a gabela era originalmente um imposto indireto aplicado a commodities agrícolas e industriais, como lençóis, trigo, especiarias e vinho. No entanto, a partir do século XIV, a gabela era limitada e referia-se apenas à tributação do sal da coroa francesa.

Como o imposto afetava todos os cidadãos franceses (para uso na culinária, na conservação de alimentos, na fabricação de queijos e na criação de gado) e propagou disparidades regionais extremas nos preços do sal, a gabela permaneceu como uma das formas mais odiadas e grosseiramente desiguais de geração de receita na história do país. Revogada em 1790 pela Assembleia Nacional no meio da Revolução Francesa, foi posteriormente restabelecida por Napoleão Bonaparte em 1806. Foi brevemente encerrada e restabelecida novamente durante a Segunda República Francesa e finalmente abolida em 1945 após a libertação da França da Alemanha nazista.

Tributos feudais
Antigo Regime na França
História do sal

Gabela (imposto)


Fra Danmarks Oldtid er en dansk dokumentarfilm fra 1944 med instruktion og manuskript af Preben Frank.

Handling
Filmen begynder med tundratiden, da de første jægere indfandt sig, og skildrer endvidere stenalderen, med "Mullerup-perioden" og køkkenmøddingernes glansperiode, bronzealderen, jernalderen og vikingetiden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danmarks historie
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1944

Fra Danmarks Oldtid


واتن  هي قرية في مقاطعة نوتنغهامشير الإنجليزية تقع في  على الضفة الجنوبية لنهر سميت عدد سكان القرية بلغ 781 في إحصاء 2001. يوجد بها برج لطاحونة شيد عام 1820.

مصادر

قرى إنجلترا
قرى في نوتنغهامشير
قرى نوتنغهامشير

واتن


Köttendorf ist ein Ortsteil von Mellingen im Landkreis Weimarer Land in Thüringen. Da Teile des Ortes wüst gefallen sind, ist Köttendorf als Teilwüstung anzusehen.

Lage
Der Weiler Köttendorf liegt südlich der Bundesautobahn 4 und ist mit dem nördlich der Bundesautobahn liegenden Mellingen mit einer Ortsstraße verbunden. Der Weiler liegt mitten in der Feldmark. Er war und ist landwirtschaftlich geprägt.

Geschichte
Am 4. April 1253 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt.
Am nordwestlichen Rand der Teilwüstung Köttendorf befinden sich die Überreste einer hochmittelalterlichen Burg (Burg Köttendorf). Es handelt sich um eine ehemalige Hochmotte (Turmhügelburg). Der stark gestörte Burghügel hat eine abgerundet-viereckige Form, nur noch 2 m Höhe, und ca. 20 m Durchmesser. Er wird von einem Graben mit vorgelegtem, besonders im Osten abgetragenem Wall mit Resten eines weiteren Grabens umgeben. Noch im Jahre 1683 soll der Anbau einer Bastion mit Verbindungswällen zum Burghügel erfolgt sein. Bei der schon genannten urkundlichen Ersterwähnung wird 1253 ein "R. Hermann von Cotendorf" und im Jahre 1395 "Hof und Dorf Kotendorf" erwähnt. Mit dem Hof dürfte der  Adelssitz gemeint gewesen sein.

Auf dem Kammergut Köttendorf errichtete Herzog Wilhelm (Sachsen-Weimar) 1638 eine Schanze ähnlich der sog. Schwedenschanze.

Kultur
Im Jahr 2017 wurde mit Unterstützung des Puppentheaterkunstschutzvereins e. V. eine Filiale (eine genaue Kopie der Originalbühne) des Lilikanischen Theaters eröffnet.

Weblinks

Einzelnachweise

Mellingen (Thüringen)
Ort im Landkreis Weimarer Land
Ersterwähnung 1253

Köttendorf


අලව්ව දුම්රිය ස්ථානය, ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ අලව්ව නගරයේ පිහිටා ඇති දුම්රිය ස්ථානයකි.

Continuity

මූලාශ්‍ර

Railway stations on the Main Line (Sri Lanka)
Railway stations in Kurunegala District

අලව්ව දුම්රිය ස්ථානය


Dieser Artikel behandelt tagesbezogene Nachrichten und Ereignisse im Juni 2012.

Tagesgeschehen

Freitag, 1. Juni 2012

 Berlin, Stuttgart/Deutschland: Die Gläubiger der insolventen Drogeriemarktkette Schlecker entscheiden sich für die Liquidation des Unternehmens, wodurch voraussichtlich mehr als 13.000 Beschäftigte ihren Arbeitsplatz verlieren werden.
 Honiara/Salomonen: Beginn der Fußball-Ozeanienmeisterschaft 2012
 Toulouse/Frankreich: Thomas Enders löst Louis Gallois als neuer Chief Executive Officer beim europäischen Luft- und Raumfahrtkonzern EADS ab.

Samstag, 2. Juni 2012
 Göttingen/Deutschland: Auf dem Wahlparteitag der Linken stimmen die Delegierten für Katja Kipping und Bernd Riexinger als neue Parteivorsitzende.
 Kairo/Ägypten: Im Zusammenhang mit der tödlichen Gewalt gegen Demonstranten verurteilt ein Strafgericht den früheren ägyptischen Präsidenten Husni Mubarak zu einer lebenslangen Haftstrafe.
 Kiel/Deutschland: Der THW Kiel gewinnt auch das letzte Heimspiel gegen den VfL Gummersbach mit 39:29 und schließt mit seiner 17. Meisterschaft die Handball-Bundesliga-Saison 2011/2012 mit 68:0 Punkten als erster Verein im deutschen Profisport ohne Verlustpunkte ab. Bereits vorher hatte er den Titel in der Champions League und im DHB-Pokal gewonnen.

Sonntag, 3. Juni 2012
 Jerusalem/Israel: Das Land rüstet seine von Deutschland gelieferten U-Boote der Dolphin-Klasse mit nuklear bestückten Marschflugkörpern aus.
 Lagos/Nigeria: Bei dem Absturz eines Passagierflugzeugs auf dicht besiedeltes Wohngebiet sterben nach Angaben von Behörden mindestens 147 Flugzeuginsassen.

Montag, 4. Juni 2012
 Deutschland: Die Dreharbeiten zu dem Psychothriller Alaska Johansson beginnen. Regie führt Achim von Borries. In den Hauptrollen sind Alina Levshin, Sebastian Schipper, Sibylle Canonica, Stipe Erceg, Alexander Held, Fritz Roth und Stefan Bissmeier zu sehen.

Mittwoch, 6. Juni 2012

 Rabat/Marokko: Mit der Landung des Solarflugzeuges Solar Impulse in Marokko gelingt der erste Interkontinentalflug in der Geschichte des Solar-Flugzeugbaus.
 Seattle / Vereinigte Staaten: International wird bekannt, dass es erstmals Wissenschaftlern in Seattle gelungen ist, das Genom eines menschlichen Embryos aus Blut und Speichel der Eltern zu entziffern, ohne dass eine Fruchtwasseruntersuchung notwendig war.
 Ein Venustransit ist von weiten Teilen der Erde aus zu sehen.

Freitag, 8. Juni 2012

 Warschau/Polen: Die Fußballeuropameisterschaft in Polen und der Ukraine beginnt. Polen und Griechenland trennen sich 1:1.

Samstag, 9. Juni 2012
 Kassel/Deutschland: Eröffnung der Weltkunstausstellung dOCUMENTA (13) in Kassel.
 Paris/Frankreich: Die russische Tennisspielerin Marija Scharapowa gewinnt zum ersten Mal das Finale der French Open und kann damit Einzelsiege bei allen vier Grand-Slam-Turnieren vorweisen.

Sonntag, 10. Juni 2012
 Honiara/Salomonen: Tahiti gewinnt erstmals die Fußball-Ozeanienmeisterschaft und hat sich damit auch für den Konföderationen-Pokal 2013 in Brasilien qualifiziert.
 Paris/Frankreich: Erste Runde der Parlamentswahl.

Montag, 11. Juni 2012

 Los Angeles / Vereinigte Staaten: Die Los Angeles Kings gewinnen nach einem 6:1-Sieg gegen die New Jersey Devils zum ersten Mal den Stanley Cup.
 Paris/Frankreich: Der Spanier Rafael Nadal gewinnt als erster Tennisspieler zum siebten Mal das Herren-Finale der French Open.

Dienstag, 12. Juni 2012
 Kiel/Deutschland: Der Landtag von Schleswig-Holstein wählt Torsten Albig (SPD) mit 37 Stimmen bei 30 Gegenstimmen zum neuen Ministerpräsidenten.

Mittwoch, 13. Juni 2012
 Bagdad/Irak: Bei einer Serie von Bombenanschlägen sterben 84 Menschen und mehr als 300 Menschen werden verletzt.

Donnerstag, 14. Juni 2012
 Deutschland: Bei groß angelegten Razzien in sieben Bundesländern durchsucht die Polizei Objekte radikaler Salafisten. Gleichzeitig verbietet Bundesinnenminister Hans-Peter Friedrich das salafistische Netzwerk "Millatu Ibrahim".
 Kairo/Ägypten: Das Verfassungsgericht erklärt die Ergebnisse der Parlamentswahl für ungültig.
 Leipzig/Deutschland: Der Gründer und Betreiber der illegalen Video-on-Demand-Website Kino.to wird vom Landgericht zu viereinhalb Jahren Haft verurteilt.

Freitag, 15. Juni 2012

 Berlin/Deutschland: Die Hochschul-Exzellenzinitiative von Bund und Ländern nimmt die Humboldt-Universität zu Berlin, die Universität Bremen, die TU Dresden, die Universität zu Köln und die Eberhard Karls Universität Tübingen auf. Die Universitäten von Freiburg, Göttingen und das Karlsruher Institut für Technologie verlieren den Elite-Status.
 Berlin/Deutschland: Nach den Mitgliedern des Deutschen Bundestages stimmt auch der Bundesrat der Neuregelung des Transplantationsgesetzes zu.
 Den Haag/Niederlande: Die gambische Juristin und frühere Justizministerin Fatou Bensouda wird als neue Chefanklägerin des Internationalen Strafgerichtshofs vereidigt.
 Kopenhagen/Dänemark: Das am 7. Juni beschlossene Gesetz zur Anerkennung der gleichgeschlechtlichen Ehe als Zivilehe tritt in Kraft. Zudem ermöglicht die Regierung die kirchliche Trauung von gleichgeschlechtlichen Paaren in der Dänischen Volkskirche, sofern beide Eheleute Kirchenmitglieder sind.

Samstag, 16. Juni 2012

 Kairo/Ägypten: Beginn der zweitägigen Präsidentschaftswahl.
 Niagara Falls / Vereinigte Staaten, Niagara Falls/Kanada: Als erster Mensch überquert der US-amerikanische Hochseilartist Nik Wallenda die Niagarafälle an den Horseshoe Falls mit Hilfe eines von der amerikanischen auf die kanadische Seite gespannten Drahtseils.
 Oslo/Norwegen: Mehr als 20 Jahre nach ihrer Auszeichnung mit dem Friedensnobelpreis hat die jahrelang unter Hausarrest stehende myanmarische Politikerin Aung San Suu Kyi ihre Rede im Osloer Rathaus nachgeholt.
 Tokio/Japan: Um befürchteten Energieengpässen im Sommer zu entgehen, ordnet die Regierung erstmals seit der Nuklearkatastrophe von Fukushima die Wiederaufnahme des Betriebs von zwei Reaktorblöcken des Kernkraftwerks Ōi an.

Sonntag, 17. Juni 2012
 Athen/Griechenland: Die konservative und den Sparkurs unterstützende Nea Dimokratia von Andonis Samaras geht als stärkste Partei aus der Parlamentswahl in Griechenland hervor.
 Bern/Schweiz: Eidgenössische Volksabstimmungen über die Volksinitiativen "Eigene vier Wände dank Bausparen" und "Für die Stärkung der Volksrechte in der Aussenpolitik (Staatsverträge vors Volk!)" sowie über das Krankenversicherungsgesetz bezüglich Managed care.
 Le Mans/Frankreich: Audi Motorsport gewinnt mit dem Audi R18 e-tron quattro zum elften Mal das 24-Stunden-Rennen von Le Mans.
 Paris/Frankreich: Zweite Runde der Parlamentswahl.
 Sörenberg/Schweiz: Der portugiesische Radrennfahrer Rui Costa gewinnt zum ersten Mal die Tour de Suisse.

Montag, 18. Juni 2012
 Los Cabos/Mexiko: Der siebte G20-Gipfel beginnt.
 Orbit: Als erstes chinesisches Raumschiff führt die Shenzhou 9 ein bemanntes Kopplungsmanöver im All durch und deren Besatzung betritt die provisorische Raumstation Tiangong 1.

Dienstag, 19. Juni 2012

 Berlin/Deutschland: Die Verbraucherschutzorganisation Foodwatch zeichnet den Babynahrunghersteller Hipp mit dem Negativpreis Goldener Windbeutel aus.
 Islamabad/Pakistan: Der Oberste Gerichtshof Pakistans erklärt Premierminister Yousaf Raza Gilani wegen Missachtung der Justiz für "amtsunfähig" und fordert Präsident Asif Ali Zardari dazu auf, die Wahl eines neuen Regierungschefs einzuleiten.
 Kairo/Ägypten: Nach einem Schlaganfall wird der ehemalige ägyptische Ministerpräsident Husni Mubarak für klinisch tot erklärt.
 London / Vereinigtes Königreich: Der Australier Julian Assange, Gründer von WikiLeaks, flüchtet in die Botschaft des Landes Ecuador, um einer Auslieferung nach Schweden zu entgehen, und bittet dort um politisches Asyl.

Mittwoch, 20. Juni 2012

 Athen/Griechenland: Nach der Verständigung auf eine Regierungsbildung mit der sozialistischen PASOK und der Demokratischen Linken wird der Vorsitzende der konservativen Nea Dimokratia, Andonis Samaras, als neuer Ministerpräsident Griechenlands vereidigt.
 Düsseldorf/Deutschland: Fünf Wochen nach ihrem Sieg bei der vorgezogenen Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen wird die SPD-Politikerin Hannelore Kraft im ersten Wahlgang als Ministerpräsidentin wiedergewählt.
 Rio de Janeiro/Brasilien: Beginn der zweitägigen Konferenz der Vereinten Nationen über nachhaltige Entwicklung.

Donnerstag, 21. Juni 2012
 Jakarta/Indonesien: Der Terrorist Umar Patek wird unter anderem wegen seiner Beihilfe zu den Bombenanschlägen auf Bali im Jahr 2002 von einem Gericht zu 20 Jahren Haft verurteilt.
 Washington, D.C. / Vereinigte Staaten: Nach zwei Verkehrsunfällen tritt Handelsminister John Bryson aus gesundheitlichen Gründen von seinem Amt zurück.

Freitag, 22. Juni 2012

 Asunción/Paraguay: Der bisherige Vizepräsident Federico Franco wird als neuer Staatspräsident eingesetzt, nachdem Vorgänger Fernando Lugo vom Parlament des Amtes enthoben wurde.
 Hatay/Türkei: Ein türkisches Aufklärungsflugzeug vom Typ RF-4E Phantom II wird nahe dem Badeort Ras al-Bassit von der syrischen Luftabwehr abgeschossen.
 Islamabad/Pakistan: Nachdem Yousaf Raza Gilani vom Verfassungsgericht abgesetzt wurde, wird Raja Pervaiz Ashraf zum neuen Ministerpräsidenten gewählt.
 Miami / Vereinigte Staaten: Die Miami Heat um den amerikanischen Basketballspieler LeBron James gewinnen mit einem 4:1 in den Finals über Oklahoma City Thunder den NBA-Titel.

Samstag, 23. Juni 2012

 Algoma/Kanada: Das Dach des Einkaufszentrums Algo Centre Mall in Elliot Lake in Ontario stürzt teilweise ein. Dabei wird mindestens ein Mensch getötet und 22 weitere werden verletzt.

Dienstag, 26. Juni 2012
 Berlin/Deutschland: Die deutsche Bundeskanzlerin Angela Merkel lehnt energisch Eurobonds ab.

Mittwoch, 27. Juni 2012
 Helsinki/Finnland: Beginn der 21. Leichtathletik-Europameisterschaften
 Luxemburg/Luxemburg: Der Europäische Gerichtshof hat eine vor vier Jahren von der EU-Kommission verhängte Kartellstrafe mit einem Bußgeld in Höhe von über 800 Millionen Euro gegen das Unternehmen Microsoft im Wesentlichen bestätigt.
 München/Deutschland: Im Schmiergeldprozess um die Formel 1 ist das ehemalige Vorstandsmitglied der Bayerischen Landesbank, Gerhard Gribkowsky, zu achteinhalb Jahren Haft verurteilt worden.

Donnerstag, 28. Juni 2012

 Helsinki/Finnland: Der Zehnkämpfer Pascal Behrenbruch holte nach 41 Jahren wieder den Europameistertitel im Zehnkampf nach Deutschland.
 Ulaanbaatar/Mongolei: Bei den Parlamentswahlen tritt die Revolutionäre Volkspartei erstmals wieder unter dem Namen "Mongolische Volkspartei" an, den sie im Jahr 1924 ablegte. Im Gegensatz zu den letzten Wahlen 2004 landet die Volkspartei nur auf Rang 2, während die Demokratische Partei die meisten Abgeordneten stellen wird.
 Washington, D.C. / Vereinigte Staaten: Der Oberste Gerichtshof der Vereinigten Staaten bestätigt im Wesentlichen die Verfassungsmäßigkeit der Gesundheitsreform von Präsident Barack Obama.

Freitag, 29. Juni 2012

 Berlin/Deutschland: Der Bundestag und der Bundesrat stimmen dem europäischen Fiskalpakt und dem dauerhaften Rettungsschirm ESM jeweils mit Zweidrittelmehrheiten zu.
 Bethlehem/Palästinensische Autonomiegebiete: Mit der Geburtskirche in Bethlehem wird erstmals ein Kulturdenkmal aus den Palästinensische Autonomiegebieten als UNESCO-Welterbe anerkannt.
 Ensdorf/Deutschland: Nach über 200 Jahren wird mit der Schließung des Bergwerks Saar die Steinkohleförderung im Saarland eingestellt.

Samstag, 30. Juni 2012
 Reykjavík/Island: Die Präsidentschaftswahl gewinnt Ólafur Ragnar Grímsson.
 Timbuktu/Mali: Islamisten zerstören in den Lehmmoscheen von Timbuktu die Grabstätten von Sidi Mahmud, Sidi Moctar und Alpha Moya und weitere von der UNESCO geschützte Mausoleen.

Siehe auch
 Nekrolog Juni 2012 für Todesfälle in diesem Monat
 Liste von jährlich wiederkehrenden Gedenk- und Aktionstagen im Juni
 Kategorie für Gedenk-, Feier- oder Aktionstage im Juni

Weblinks

Einzelnachweise

2012

Juni 2012


Angelo Iacono (manchmal Angelo Jacono, * 1937 in Neapel) ist ein italienischer Filmproduzent.

Leben
Nach ersten begegnungen mit der Filmwelt als Assistent von Roberto Rossellini und Produktionssekretär u. a. für Federico Fellini zu Beginn der 1960er Jahre verlegte sich Iacono ganz auf die Filmproduktion, zunächst als Produktionsinspektor, später als deren Leiter und dann als selbstständiger Produzent. Dabei sind vor allem seine Arbeiten mit Dario Argento und Vittorio Salerno von Bedeutung. 1979 führte er einmalig Regie; Profumi e balocchi war eine moderne Neuverfilmung eines Filmes von 1953, der wiederum auf dem Lied desselben Titels basiert.

Filmografie (Auswahl)
 1979: Profumi e balocchi (& Regie, Drehbuch)

Weblinks

 Iacono bei mymovies

Einzelnachweise

Filmproduzent
Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1937
Mann

Angelo Iacono


Maja Crnobori Tretinjak, hrvatska televizijska i radijska spikerica.

Životopis
Diplomiravši stekla spremu socijalne radnice. 1980-ih godina prošla je audiciju za najavljivače Televizije Zagreb što je bio početak njene karijere u medijima. Na tom je poslu provela nekoliko godina radeći honorarno. Uslijedila je kraća stanka u medijima. Početkom prošla je i audiciju za spikere na Hrvatskom radiju. Otad je radila je na svim radijskim i televizijskim spikerskim radnim zadatcima. Godine 2013. bila je voditeljicom spikera u tadašnjemu radijskom Odjelu lektora i spikera.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Voditelji na HTV-u
Voditelji na Hrvatskom radiju

Maja Crnobori Tretinjak


Tepetate es el nombre que recibe un horizonte del suelo endurecido, considerado a veces como un material paralitológico —es decir, similar a roca— y característico de las zonas volcánicas de América. Por su alto contenido de arcilla, el tepetate absorbe grandes cantidades de agua, tiene poca fertilidad y se endurece cuando pierde humedad. Puede encontrarse subyaciendo la superficie, o bien, aflorar en algunas zonas. Representa un gran obstáculo para el desarrollo de las actividades agrícolas por sus características, pero tiene algunos usos en la industria de la construcción.

Etimología y nombres alternativos
El término tepetate deriva del vocablo náhuatl tepétatl, que designa este tipo de terreno. Probablemente, significa estera de piedra, de los vocablos tetl  y pétatl . En otros países de habla hispana, el tepetate recibe diversos nombres. En América Central, se conoce como talpetate; en Argentina, Colombia y Perú, se llama duripan o hardpán; en el Ecuador, Perú y Chile, cangagua, y en este último país, también se denomina moromoro o ñadis.

Calles
calle Tepetate, colonia La Cascada, delegación Álvaro Obregón, Ciudad de México.

Bibliografía
Gama Castro, J. et al. (2007). «Los tepetates y su dinámica sobre la degradación y el riesgo ambiental: el caso del Glacis de Buenavista, Morelos». Boletín de la Sociedad Mexicana de Geología, (1): 133-145.
Van Legen, J. (2002). Manual del arquitecto descalzo. Ciudad de México: Pax.

Edafología
Conceptos relacionados con la petrología

Tepetate


İsrail (; ) veya resmî adıyla İsrail Devleti (İbranice: , ), Batı Asya'da Akdeniz'in güneydoğu kıyısında ve Kızıldeniz'in kuzey kıyısında yer alan ülkedir. 14 Mayıs 1948'de, David-Ben Gurion öncülüğünde Tel-Aviv'de toplanan Yahudi Millî Konseyi kuruluşunu ilan etmiştir. Kuzeyinde Lübnan, kuzeydoğusunda Suriye, doğusunda Ürdün, güneybatısında Mısır ve hem batı hem de doğusunda sırasıyla Filistin toprakları olan Gazze Şeridi ve Batı Şeria ile komşudur. Görece küçük yüzölçümü içerisinde coğrafi olarak çeşitli farklılıklar görülmektedir. Ülkede ekonominin ve teknolojinin merkezi Tel Aviv iken idari merkez ve ilan edilmiş başkent Kudüs'tür; ancak devletin Kudüs üzerindeki egemenliği tam olarak tanınmamaktadır.

İsrail toprakları, hominidlerin Afrika dışındaki ilk göç noktalarından biriydi. Orta Tunç Çağı'ndan itibaren Kenan kabileleri bu bölgede yaşarken Demir Çağı'nda İsrail Krallığı ve Yehuda Krallığı kuruldu. MÖ 720 yıllarında Yeni Asur İmparatorluğu, İsrail Krallığı'nı yok etti. Yehuda Krallığı ise sırasıyla Babil, Pers ve Helen imparatorlukları tarafından ele geçirildi ancak Yahudi özerk statüsüyle varlığını korudu. Makkabi İsyanı sonucunda MÖ 110 yılından itibaren bağımsız bir Haşmonayim Krallığı kurulsa da krallık önce MÖ 63'te Roma Cumhuriyeti'nin vasal devleti hâline geldi, ardından MÖ 37'de bölgeye merkezden Hirodes Hanedanı yönetici olarak atandı ve MÖ 6'da Yahudiye adıyla bir Roma eyaleti şeklinde yeniden yapılandırıldı. Yahudiye, başarısız Yahudi İsyanları'na kadar bir Roma ili olarak kaldı ancak isyanlar sonucunda Romalı yöneticiler şehri yakıp yıktı, Yahudi nüfusu şehirden sürdü ve bölgenin adını Suriye Filistini olarak değiştirdi. Bunun ardından bölgedeki Yahudi varlığı yüzyıllar boyunca belirli bir ölçüde devam etti. MS 7. yüzyılda Levant, Araplar tarafından Bizans İmparatorluğu'ndan alındı ve 1099'da Birinci Haçlı Seferi'ne kadar bölgedeki Arap hakimiyeti sürdü. 1187'de Eyyubiler ile birlikte yeniden Müslümanlar bölgenin hakimi oldu, ardından 13. yüzyıldan itibaren Memlükler hakimiyet alanlarını Mısır'dan itibaren bu bölgeye kadar genişlettiler. 1517'de Osmanlı İmparatorluğu, Memlükleri yenerek bölgeyi ele geçirdi ve Osmanlı hakimiyeti imparatorluğun I. Dünya Savaşı'nda dağılışına dek devam etti. 19. yüzyılda Yahudi ulusal uyanışıyla birlikte diasporada Siyonist hareket ortaya çıktı, böylece Osmanlı Suriyesine ve sonrasında Birleşik Krallık'a bağlı Filistin Mandasına göç dalgaları başladı. İki dünya savaşı arasında Yahudiler bölgeden toprak satın alarak nüfus bölgesini genişletti. 1930'larda parayla alınan toprakların %25'e yakını Filistinlilerden, %50'den fazlası diğer toprak sahiplerinden, %25'e yakın diğer kısmı ise fellahlar ve hükumetten satın alınmıştı.

1947'de Birleşmiş Milletler'in hazırladığı Filistin Paylaşım Planı ile bölgede bağımsız Arap ve Yahudi devletleri ile uluslararası Kudüs yönetiminin kurulması istendi. Kabul edilmesi durumunda 400.000 Arap sivili İsrail toprakları içerisinde bırakacak olan ve Filistin topraklarının yalnızca %7'sinin sahibi olmalarına rağmen Yahudilere bölgenin %56'sını veren planı Yahudi Ajansı kabul ederken Arap liderler reddetti. Sonraki yıl Yahudi Ajansı, İsrail Devleti'nin bağımsızlığını ilan etti ve hemen peşinden başlayan 1948 Arap-İsrail Savaşı sonucunda İsrail eski Filistin Mandası topraklarının büyük çoğunluğunu elinde tutarken komşu Arap ülkeleri ise Batı Şeria ve Gazze'yi ele geçirdi. Bu süreç sırasında, bir Yahudi devletinin varlığını sağlamak için; 700.000'den fazla Filistinli topraklarından kovuldu veya Deir Yasin Katliamı'ndan sonra oluşan korku ortamı nedeniyle kendileri kaçtı, 400 ila 600 Filistin köyü yok edildi ve geriye kalanların adları "İbraniceleştirildi", Filistinlilerin topraklarına geri dönme hakkına engel olundu, milyonlarca kalıcı Filistinli mülteci oluşturuldu ve "Filistin toplumu imha edildi". Bu tarihten sonra İsrail ile Arap ülkeleri arasında birçok savaş çıktı; İsrail, 1967'deki Altı Gün Savaşı'ndan itibaren Batı Şeria, Gazze Şeridi (2005'teki geri çekilmeye rağmen birçok hukukçu hâlâ işgal altında olduğunu kabul ediyor) ve Golan Tepelerini işgal etti. Kendi idaresini Doğu Kudüs ve Golan Tepeleri'ni içine alarak genişletse de bunu Batı Şeria'da gerçekleştiremedi. İsrail'in Filistin topraklarını işgali, modern zamanların en uzun işgalidir. Bu işgal boyunca; İsrail kuvvetleri, işkence, yerinde infazlar ve diğer cinayetler, sivil katliamları, Filistinli sivillere yönelik zaman zaman bir soykırım olarak tanımlanan sistematik kötü davranışlar, bu eylemleri işleyenlerin cezasız bırakılması ve Filistin halkının kendi kaderini tayin hakkının ihlal edilmesi gibi çeşitli suçları işlenmekle suçlanmış ve bu suçların İsrail tarafından işlendiği Uluslararası Af Örgütü, İnsan Hakları İzleme Örgütü, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi, ve hatta B'Tselem ile Breaking the Silence gibi bazı İsrailli insan hakları örgütleri dahil, birçok büyük insan hakları örgütü tarafından belgelenmiş ve kınanmıştır. Filistin–İsrail çatışmasını bitirme çabaları hâlen daha nihai bir barış anlaşmasına yol açmamıştır ancak, İsrail ile Mısır ve Ürdün arasında barış anlaşmaları imzalanmıştır.

Uzun ve dar bir şekle sahip olan İsrail, 470 km uzunluğunda olup en geniş bölgesi yaklaşık 135 km'dir. Sınırları ve ateşkes hatları içerisinde kalan toplam yüzölçümü 27.817 km2'dir. İsrail, yaklaşık 10 milyonluk nüfusuyla, çeşitli din, kültür ve sosyal geleneklere sahip insanları bir araya getirmiştir. Para birimi Yeni İsrail şekelidir. Ayrıca  yılı itibarıyla dünyadaki en büyük . ekonomiye sahiptir ve aynı zamanda İnsani Gelişme Endeksi'nde Orta Doğu'da ilk sırada yer alır. Asya'da ise beşinci sıradadır. Basın Özgürlüğü Endeksi'nde İsrail 86. sıradadır.

Etimoloji

Yaratılış Kitabı'na göre Yehova, insan silüetinde Yakup'a görünür. "Yakup yalnız başına kaldı ve bir adam onunla güreşti. Yakub'un uyluk başı incindi, bırak gideyim, gün doğuyor, dedi. Güreşen tanrıydı ve dedi: Beni mübarek kılmadıkça seni bırakmam, çünkü sen Allah'ı yendin, artık sana Yakub değil İsrail denecek." Tanrıyla Güreşen anlamına gelen İsrail (, Yiśrāʾēl) adıyla kutsar. Böylece Yehova tarafından Yakup'un adı artık 'İsrail' olur. Bu nedenle Yakup'un soyundan gelenlere İsrailoğulları denir. Bu olaydan sonra Yakup, Mısır'a göçtüğünde sülalesi İsrailliler olarak anılır. Günümüzde İsrail Devleti'nin adı ise bu olaydan gelir.

Tarih

Avrupa'daki Yahudiler, 19. yüzyılın ikinci yarısında devlet kurma çalışmalarına başladılar. Arz-ı mev'ut (vaadedilmiş topraklar) üzerine devlet kurma çalışmaları ilk önce Büyük Britanya'da görülür. 1848'de Britanya hükûmeti bir genelgeyle Filistin'deki konsoloslarını Yahudilerin himayesine verdi. 1870'te Yahudi faaliyetlerinin merkezi Büyük Britanya'dan Rusya'ya geçti. Siyonist hareketlerin başına geçen Theodor Herzl, Filistin'de bir 'Yahudi devletinin' kurulması için birçok çalışmalarda bulundu. Herzl, Büyük Britanya gibi güçlü bir ülkeyi arkasına alarak, gayesine ulaşma çabasındaydı. Herzl bu kapsamda II. Abdülhamit ile iki kere görüştü ve bu görüşmeler sonucunda Filistin'de Siyonizm sonrası ilk Yahudi yerleşimleri kuruldu. Siyonistler, devlet olabilmeleri için bir tarım sınıfına ihtiyaçları olduğunu fark ettiler, bununla birlikte Avrupa Yahudilerinin neredeyse tamamı ticaretle uğraşıyordu, Rusya'da ise tarımla uğraşan Yahudiler bulunuyordu. Bu dönemde Rusya'da, Yahudilere karşı -özellikle çiftçi Yahudilere- pogromlar olarak bilinen bir dizi katliam yapıldı. Katliamlara maruz çiftçi Yahudilere, Siyonistler tarafından ülkeyi terk edip Filistin'e yerleşmeleri teklifi yapıldı. 1870 yılından itibaren çiftçi Yahudiler Filistin toprakları üzerinde tarımsal yerleşme merkezleri kurmaya başladılar. Bununla birlikte, Rusya'yı terk eden Yahudilerin birçoğu ABD'ye göçtü. 1870-96 yılları arasında Eretz İsrail'de on yedi tarım kolonisi kuruldu.

I. Dünya Savaşı sırasında, NILI gibi Osmanlı İmparatorluğu ve Filistinlilere karşı İngilizlerle işbirliği yapan Siyonist oluşumların çabalarının sonucuyla, 2 Kasım 1917'de Büyük Britanya dışişleri bakanı Arthur Balfour'un girişimiyle başlayan Balfour Deklarasyonu süreci başladı. Milletler Cemiyeti 1920 yılında, Filistin üzerinde İngiliz mandasını tanıdı. Bundan sonra kurulan bir Yahudi bürosu İngiltere nezdinde Yahudi haklarını temsil etmeye başladı.

Bundan sonraki yıllarda Siyonistler dünyanın çeşitli yerlerine dağılmış bulunan Yahudi topluluklarını -devlet kurabilmek için etkili bir nüfus oluşturmak gayesiyle- Filistin'e göçmeleri için ikna etme çabalarına girişti. Nazi Almanyası'nın 1930'lardan 1940'ların ortalarına kadar Yahudilere soykırım uygulamaya başlamasıyla Filistin'e büyük bir Yahudi göçü başladı. Filistin'deki Araplar bu göçe karşı koyduklarından İngiltere, Yahudi göçlerinin durdurulmasına karar verdi. Bunun üzerine Sion'a bağlı Askeri Yahudi Teşkilatı Hagana, Filistin'e göç konusunda İngiltere'nin aldığı bu kısıtlayıcı kararı protesto amacıyla silahlı terör eylemlerine girişti, King David Oteli bombalı saldırısı gibi çeşitli terör eylemlerinde yüzlerce sivili öldürdü ve Filistin'de Arap sivillere yönelik katliamlara girişti. Filistin yönetimi ise Nazi liderliği ile işbirliğine girişti. Bu amaçla Kudüs müftüsü Almanya'ya birçok ziyarette bulundu.

Filistin'e de gizli Yahudi göçleri düzenlenmeye başlandı. II. Dünya Savaşı'nın Müttefiklerin galibiyetiyle bitmesinden sonra, Filistin problemi son safhasına ulaştı. Britanya'dan daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin yardımını sağladıktan sonra, Filistin problemini Birleşmiş Milletler'e götürüp, problemin çözülmesini istedi. BM, Kasım 1947'de Filistin'in biri Yahudi öteki Arap olmak üzere iki devlet arasında paylaşılmasına karar verdi. Yahudiler bu kararı kabul etti; Araplar ise, 400.000 Arap sivili İsrail toprakları içerisinde bırakacak olması ve Filistin topraklarının yalnızca %7'sinin sahibi olmalarına rağmen Yahudilere bölgenin %56'sını vermesi nedeniyle planı reddetti. Kudüs şehrine ise BM denetiminde milletlerarası bir bölge statüsü tanındı. Aynı sorunların devam etmesi nedeniyle bu çözüm de Arapları tatmin etmedi. Bu yüzden ilk İsrail-Arap savaşı olan İsrail-Filistin Savaşı başladı.

14 Mayıs 1948'de BM paylaşım planı uyarınca David Ben-Gurion tarafından İsrail Devleti'nin kuruluşu ilan edildi. 24 saat sonra, Mısır, Ürdün, Suriye, Lübnan ve Irak orduları saldırıya geçerek İsrail topraklarına girdiler. 1949 yılının ilk aylarında BM nezdinde İsrail ile onunla savaşan Arap ülkelerinin her biri (o dönemden beri İsrail'le müzakere masasına oturmayı reddeden Irak hariç) arasında doğrudan müzakereler düzenlendi ve bunların sonucunda bir ateşkes anlaşması imzalandı. Anlaşma uyarınca sahil şeridi, Celile ve tüm Necef İsrail'e, Yehuda ve Samiriye (Batı Şeria) Ürdün'e, Gazze Mısır yönetimine ve Kudüs'ün ise Eski Şehir'in de dâhil olduğu doğu kısmı Ürdün'e, batısı da İsrail'e bırakıldı.

Bu süreç sırasında, bir Yahudi devletinin varlığını sağlamak için; yeni kurulmuş olan IDF ve diğer Siyonist oluşumlar tarafından 700.000'den fazla Filistinli topraklarından kovuldu veya Deir Yasin Katliamı'ndan sonra oluşan korku ortamı nedeniyle kendileri kaçtı, 400 ila 600 Filistin köyü yok edildi ve geriye kalanların adları "İbraniceleştirildi", Filistinlilerin topraklarına geri dönme hakkına engel olundu, milyonlarca kalıcı Filistinli mülteci oluşturuldu ve "Filistin toplumu imha edildi". Uluslararası Af Örgütü, İnsan Hakları İzleme Örgütü, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi, ve hatta B'Tselem ile Breaking the Silence gibi bazı İsrailli insan hakları örgütleri dahil, birçok büyük insan hakları örgütü tarafından rapor edildiğine göre; İsrail kuvvetleri Filistinlilere işkence, yerinde infazlar ve diğer cinayetler, sivil katliamları, Filistinli sivillere yönelik zaman zaman bir soykırım olarak tanımlanan sistematik kötü davranışlar, bu eylemleri işleyenlerin cezasız bırakılması ve Filistin halkının kendi kaderini tayin hakkının ihlal edilmesi gibi çeşitli suçları işleyerek Filistin halkına baskı uygulamaya devam etmektedir.

2020'de Kudüs'ün yeni başkent olarak ilan edilmesi yeni bir gerginlik yarattı ve çoğu ülke bunu tanımadı. Günümüzde Kudüs'ün başkent olmasını resmî olarak tanıyan BM üyesi devletler Avustralya (Batı Kudüs), Rusya (Batı Kudüs), Çekya (Batı Kudüs), Honduras, Guatemala, Nauru, ve Amerika Birleşik Devletleri'dir.

Coğrafya

İsrail, Orta Doğu'da Doğu Akdeniz kıyısındadır. Batısında Akdeniz, kuzeyinde Lübnan ve Suriye, doğusunda Ürdün, güneybatısında Sina Yarımadası ve Gazze vardır. Ülkenin güney bölgesi, Necef Çölü'nden meydana gelir. Kuzeydoğu kesimi ise Şeria Hendeğine açılır. Güneydoğuda dik yükseltiler vardır. Lut Gölü bu bölgededir. Akdeniz kıyı bölgesinin kuzey bölümü Yafa'dan Karmel Dağına kadar uzanarak Şaran Ovası adını alır.

Karmel Dağı'nın doğusunda Kişon Irmağı vadisi boyunca uzanan Esdradelon Ovası yer alır. Ova, Taberiye Gölü'ne kadar uzanır. Ürdün Nehri buradan geçerek deniz yüzeyinden 394 m aşağıdaki Lut Gölüne dökülür. Lut Gölü'nün yalnızca güneybatı sahili İsrail'indir. İsrail'in doğu bölgeleri dağlıktır. Buralar Şamiriye ve Yahudiye tepelerinden Necef Dağı'na kadar uzanır. İsrail'in en yüksek noktası 1208 m'lik Nyron Dağı, Taberiye Gölü'nün kuzeybatısındadır. Golan Tepeleri de kuzeydoğudadır. Şamiriye ve Yahudiye tepeleri üzerinde Kudüs'ün bulunduğu yaylanın bir kısmı yer alır.

İsrail'in en verimli ve değerli maden yatakları, Lut Gölü bölgesinde bulunan potasyum, sodyum, magnezyum ve tuz kaynaklarıdır. Bakır, kaya fosfatları, manganez, cam toprağı, kaolin, demir cevheri, petrol ve tabii gaz Necef'te bulunur.

İklim ve doğal hayat
İsrail'in kıyı kesimleri ve kuzeyi, Köppen iklim sınıflandırmasına göre Akdeniz ikliminin (Csa), güney kısımları çöl ikliminin (BWh ve BWc) etkisi altındadır, bu iki iklim arasında ise yarı kurak iklim (BSh) hakimdir. Yazları kurak ve sıcak geçer. Yağmur ancak aralık, ocak ve şubat aylarında yağar. Yıllık ortalama yağış miktarı 1000 mm civarındadır. Yıllık sıcaklık ortalaması yazın 24-32 °C arasında, kışın ise 7 ile 16 °C arasındadır. Bu ortalama Necef Çölü'nde 38 °C'yi aşar. Golan Tepeleri'nde ise yağışlı karasal iklim (Dsb) hakimdir.

Ülke topraklarının yarıdan fazlasını meydana getiren Necef Çölü, çorak volkanik engebelerle sınırlanmış, geniş bir bozkır ovasıdır. Batı kesiminde kuru yaylalar bulunur. Galilea ve Carmel'in yüksek tepeleri Halep çamları ve meşe ağaçları ile kaplıdır. En tipik bitki örtüsü Akdeniz makileridir. Akdeniz kıyı bölgesi verimli ve yeşilliktir. İsrail'de hızlı bir ağaçlandırma çalışmaları yapılmaktadır. Yabani hayvanlarının soyu gittikçe azalmıştır. Çok çeşitli kuş türleri vardır.

Siyaset
İsrail, genel oy hakkının bulunduğu parlamenter bir demokrasidir. Devlet Başkanı - Cumhurbaşkanı (İbranice: Nasi) yedi yılda bir Knesset (Meclis)'in çoğunluğunun oyu ile seçilir. Devlet Başkanı genellikle törensel ve resmî görevleri yerine getirir ancak af yetkisi gibi yürütme yetkilerine de sahiptir. Başbakanlığa Cumhurbaşkanı tarafından çoğunluğu kazanan partinin lideri seçilir. Hükûmete parlamento dışından bakan tayin edilebilmektedir. 120 üyesi olan meclisin seçim sistemi Nispi Temsildir ve en düşük oy verme yaşı 18, en uzun hükûmet dönemi ise 4 yıldır. Ayrıca ülkedeki seçim barajı oyların %3.25'i olup, İsrail yaklaşık olarak 32 yıldır koalisyon ile yönetilmektedir.

19 Temmuz 2018'de,İsrail Parlamentosu, İsrail Devletini temelde "Yahudi Halkının Ulus Devleti" olarak nitelendiren ve İbraniceyi resmî dil ilan eden bir temel yasayı kabul etti. Yasa, Arapça 'ya "özel statü" veriyor. Aynı yasa yalnızca Yahudilere, kendi kaderini tayin hakkını verdi ve ayrıca ülkedeki Yahudi yerleşimlerinin genişletilmesini ulusal çıkar olarak tanımlayarak, hükûmeti "bu çıkarı teşvik etmek, ilerletmek ve uygulamak için adımlar atma" yetkisi veriyor.

Askeriye

İsrail, yalnızca Umman ve Suudi Arabistan'ın gerisinde olmak üzere GSYİH'sine oranla en yüksek savunma bütçesine sahip ülkedir. İsrail Savunma Kuvvetleri, İsrail özel kuvvetlerinin tek askeri kanadıdır ve Genelkurmay Başkanı kabinenin alt-yönetimi ile "Ramatkai"nin başıdır. İSK, kara, hava ve deniz kuvvetlerinden oluşur. 1948 Arap-İsrail Savaşında ülkenin kurulmasından önce -Haganah önderliğinde- paramiliter grupların birleştirilmesi ile kuruldu. İSK ayrıca Mossad ve Shabak ile çalışan Askeri Haberalma Yönetiminin (Aman) kaynaklarından yararlanır. Kısa tarihinde, birçok büyük savaş ve sınır çatışmaları olan İsrail Savunma Kuvvetleri dünyanın en deneyimli ordusu olmuştur.

Çoğu İsrailli orduya 18 yaşında katılır ve erkekler 3 yıl, kadınlar 2 ila 3 yıl hizmet eder. Zorunlu hizmetten sonra, İsrail erkekleri yedek kuvvetlere katılır ve genellikle kırklı yaşlarına dek yılda birkaç hafta görev yaparlar. Çoğu kadın ise yedek görevden muaftır. İsrailin Arap vatandaşları (Dürziler dışında) ve tam zamanlı dini eğitim alanlar da askeri hizmetten muaftırlar; Yeshiva öğrencilerinin bu muafiyeti yıllarca tartışma konusu olmasına rağmen. Çeşitli nedenlerle askeri hizmetten muaf olmak isteyenler için hastane, okul ve sosyal yardımlaşma hizmetlerini içeren Sherut Leumi veya ulusal servis bir alternatif oluşturur. Zorunlu askerlik programının bir sonucu olarak, İSK yaklaşık 176.500 aktif asker ve ek olarak 445.00 yedek ile hizmet verir.

Ulusal ordu, ağırlıklı olarak ülke içinde dizayn edilip üretildiği kadar ithal de edilen yüksek teknolojili silahlara dayanır. 1967'den beri özellikle Birleşik Devletler kayda değer miktarda askeri yardım yapmıştır; 2013-2018 yılları arasında yıllık 3,15 milyar Dolarlık yardım yapması beklenmektedir. Arrow (Ok) füzeleri dünyanın az sayıdaki operasyonel anti-balistik füze sistemlerinden biridir. İsrail'in Iron Dome (Demir Kubbe) anti-füze hava savunma sistemi, Gazze Şeridindeki Filistinli militerlerin ateşlediği binlerce Kassam, 122 mm Grad ve Fajr-5 ile ağır roket saldırıları karşısında dünya çapında takdir topladı.

Yom Kippur Savaşından itibaren İsrail, Casus uydu iletişim ağı geliştirdi. Ofeq programının sonucunda İsrail bu tür uyduları yerleştirebilen dünyanın yedi ülkesinden biri oldu. Kuruluşundan beri İsrail GSYİH'nin önemli miktarını savunmaya harcadı. Örnek olarak 1984'te bu miktar GSYİH'nin %24'ydü. 2006'da ise %7,3'e düştü.

İsrail'in geniş ölçüde kimyasal ve biyolojik kitle imha silahlarına sahip olduğuna inanıldığı gibi nükleer silahlara sahip olduğuna da inanılır. İsrail, Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması'nı imzalamamıştır ve nükleer silah kapasitesi hakkında kasıtlı belirsizlik politikasını uygulamaktadır. İsrail Irak'ın Scud füzeleri ile saldırıya uğradığı 1991'deki Körfez savaşı sonrası, Merkhav Mugan olarak adlandırılan kimyasal ve biyolojik maddeleri geçirmeyen takviye güvenlik odalarını İsrail'deki tüm evler için zorunlu kılmıştır.

İsrail sürekli olarak çok düşük puan aldığı Küresel Barış Endeksi sıralamasında, 2011 verilerine göre 153 ülke içinde 145. sıradadır.

İsrail dünyanın en büyük silah ihracatçılarından biridir, 2007'de 4. en büyük silah ihracatçısı olmuştur. İsrailin ihraç ettiği silahların büyük çoğunluğu güvenlik nedenleri ile rapor edilmez.

İdari bölümler

İsrail Merkez, Hayfa, Kudüs, Kuzey, Güney ve Tel Aviv olmak üzere altı idari bölgeye (, mehozot) ayrılmıştır. Bu bölgeler ise on beş alt bölgeye (, nafot) ayrılmıştır.

 Doğu Kudüs'teki 200,000'in üzerindeki Yahudi ve 300,000'in üzerindeki Arap dâhil.
 Yalnızca İsrail vatandaşları.

Ekonomi

İsrail ekonomisi, yüksek teknolojik araç gereç üretimi, tarım, sanayi, elmas işlemeciliği ve turizme dayalıdır. Kibbutz adı verilen kommünal tarım çiftlikleri gıda üretiminin tamamına yakınını gerçekleştirerek ülkenin gıdada kendi kendine yetmesini sağlar. Teknoloji alanında İsrail ekonomisi dünyanın en hızlı gelişen ülkesidir. Intel, IBM, Motorola, Google gibi firmaların İsrail'de Ar-Ge merkezleri bulunur, bunun nedeni silikon üretimi için ülkenin elverişli olması ve en önemlisi kişi başına düşen bilgi teknolojilerinde çalışan sayısının çok yüksek olmasıdır. NASDAQ endeksinde İsrailli firmalar en çok işlem görenler sıralamasında ABD ve Kanada'dan sonra üçüncü sırada gelir. İsrail çeşitli güvenlik sorunlarına rağmen sürekli kaliteli insan gücü yetiştirmeye önem vererek ekonomisinin büyümesini sağlamıştır.

Tarım ve hayvancılık
İsrail tarımının temel birimini kibbutzlar teşkil eder. Kibbutz, bir kolektif üretim teşkilatıdır. Necef Çölü uzun çalışmalardan sonra ekilebilir duruma getirilmiş ve tarımsal üretim artmıştır. Kibbutz, kolektif çiftlikleri biçiminde teşkilatlanmış olmasına rağmen kooperatif şeklinde birimler de vardır. Bu birimlere moşavim denir. Tarım bu teşkilatlar tarafından yapılır. İsrail toplam işgücünün %6,5'i tarım sektöründe çalışmaktadır. İsrail'de sulama şebekesi çok gelişmiştir. 400.000 hektardan büyük bir alan sulanabilmektedir. Ana tarım bölgesi Eşdraelon'dur. Sahil ovaları da vadiler kadar verimlidir. Yetiştirilen başlıca tarım ürünleri; tahıllar, turunçgiller, şekerpancarı, üzüm ve vişnedir.

Otlakların az olması sebebiyle hayvancılık gelişmemiştir. İsrail'de sığır ve koyun yetiştirilir. Son yıllara kadar yasak olan domuz besiciliği önemli boyutta değildir zira Yahudiler domuz yemezler. Bunun yanında kümes hayvanları çoktur. Hayvanlardan elde ettiği ürünler kendi ihtiyacını karşılar. Balıkçılık çok gelişmiş olup Hint ve Atlas Okyanusu'na çıkardığı gemilerle yapılan avcılık ile yılda 25.000 tondan fazla balık avlanır.

Sanayi
İsrail'de sanayi yükselen bir hızla gelişmektedir. İlk sanayi girişimi, 1958-65 yılları arasında gerçekleşmiştir. Bu dönemde ülke sanayisi %142 oranında artış göstermiştir. Potasyum ve bakır sanayisi bunların başlıcalarıdır. Toplam işgücünün %33,4'ü sanayi alanında çalışmaktadır. Sanayi bölgeleri Tel Aviv ve Hayfa'da toplanmıştır. Gelişen sanayi sektörlerinin başlıcaları; ilaç, optik, elektrik malzemesi, elmas işletmeciliği, silah sanayisidir.

Ticaret
Dış satımının üçte birinden fazlasını elmas sanayi sağlamaktadır. İhraç ettiği malların başında turunçgiller gelmektedir. Bunlar; portakal, muz, narenciye ve üzümdür. Bugün dışarıya uçak ve silah satmakta, fakat ticaret dengesi devamlı açık vermektedir. İthalat özellikle mamül eşya ve sanayide kullanılan hammaddeler üzerinde yoğunlaşmıştır. Ticaretinin büyük bir kısmını ABD, İngiltere ve Almanya ile yapar.

Turizm

İsrail'de inanç turizmi yaygındır. Her yıl İsrail pek çok Müslümanlar, Hristiyanlar ve diasporadaki Yahudiler tarafından ziyaret edilir. Ülkede Mescid-i Aksa, Ağlama Duvarı gibi dini yapıların bulunması inanç turizmini geliştirir. İsrail'de yalnızca inanç turizmi yoktur. Ülkede arkeolojik yapıların korunması ve sergilenmesi turist sayısını artırır. Ülkenin ılıman iklimi ve plajları turizm için elverişlidir.

Bilim ve Teknoloji

İsrail'in yazılım, iletişim ve yaşam bilimlerindeki son teknolojileri geliştirmesi, Silikon Vadisi ile karşılaştırmalar yapılmasına neden oldu. 2019 yılında Bloomberg Yenilik Endeksi'ne göre dünyada araştırma ve geliştirme harcama GSYİH'inin yüzdesi bakımından 5. sırada yer aldı. İsrail 10.000 çalışan başına 140 bilim insanı, teknisyen ve mühendisle övünmektedir; bu, dünyadaki en yüksek sayıdır (karşılaştırma yapıldığında, aynı rakam ABD için 85'tir). Ayrıca 2004'ten beri Nobel Ödülü sahibi 6 bilim insanı yetiştiren ve sıklıkla dünyada kişi başına düşen bilimsel makale oranının en yüksek olduğu ülkelerden biri olan İsrail, 2000'den beri kişi başına düşen kök hücre araştırma makalelerinde dünyaya liderlik ediyor.[564] İsrail Üniversiteleri, bilgisayar bilimleri (Tel Aviv Teknoloji Enstitüsü) ve matematik alanlarında Dünya'nın en iyi 50 üniversitesi arasında yer alıyor (Kudüs İbrani Üniversitesi) (Weizmann Bilim Enstitüsü).

2012 yılında İsrail, Futron'un Uzay Rekabet Edebilirlik Endeksi tarafından dünyada 9. sırada yer aldı. İsrail Uzay Ajansı, bilimsel ve ticari hedeflerle tüm İsrail uzay araştırma programlarını koordine etti ve yerli olarak en az 13 ticari, araştırma ve casus uyduları tasarlayarak inşa etti. İsrail'in bazı uyduları Dünya'nın en gelişmiş uzay sistemleri arasında yer alıyor. Shavit Dünya yörüngesine bir uydu fırlatma görevi başlatmak için İsrail tarafından üretilmiştir. İlk olarak 1988'de piyasaya sürüldü ve İsrail'i bir uydu fırlatma yeteneğine sahip olan sekizinci devlet yaptı. 2003 yılında İlan Ramon, Columbia Uzay Mekiği'nin ölümlü görevi STS-107'nin yük uzmanı olarak görev yapan İsrail'in ilk astronotu oldu.

Ülkede devam eden su sıkıntısı, su koruma tekniklerinde yeniliği teşvik etti ve İsrail'de önemli bir tarımsal modernizasyon olan damla sulama icat edildi. İsrail ayrıca tuzdan arındırma ve su geri dönüşümünde teknolojik olarak ön saflarda yer alır. Sorek Deniz Suyu Arıtma Tesisi (SWRO), dünyadaki en büyük tuzdan arındırma tesisidir. 2014 itibarıyla, İsrail'in tuzdan arındırma programları İsrail'in içme suyunun kabaca %35'ini sağladı ve 2050 yılına kadar da %70'ini sağlaması bekleniyor. 2015 itibarıyla, İsrail'deki evlerin, tarımın ve sanayinin kullandığı suyun yüzde 50'sinden fazlası yapay olarak üretildi. Ülke, dünyanın dört bir yanından binlerce insanı çeken yıllık Su Teknolojisi ve Çevre Kontrolü Sergisi ve Konferansı'na (WATEC) ev sahipliği yapıyor. 2011 yılında İsrail'in su teknolojisi endüstrisi, on milyonlarca dolarlık yıllık ürün ve hizmet ihracatı ile yaklaşık 2 milyar dolar/yıl değerindeydi. Ters ozmoz teknolojisindeki yeniliklerin sonucu olarak, İsrail önümüzdeki yıllarda net su ihracatçısı olmaya hazırlanıyor.

Demografi
2022 itibarıyla, İsrail'in nüfusu tahmini olarak 9.459.260 idi ve bunların %74,2'si sivil hükûmet tarafından Yahudi olarak kaydedildi. Araplar nüfusun %20,9'unu oluştururken, Arap olmayan Hristiyanlar ve nüfus kayıtlarında herhangi bir dini olmayanlar %4,8'ini oluşturuyor. Son on yılda Romanya, Tayland, Çin ve Güney Amerika'dan gelen pek çok işçi İsrail'e yerleşmiştir ama bunların çoğunluğu yasa dışı ülke sınırlarında oldukları için göçmenlerin kesin nüfusu tam olarak bilinmemektedir.

Kurulduğu 1948 yılından beri İsrail hep göç almıştır. Alınan bu göçler genelde Dünya'nın başka yerlerinde yaşayan Yahudilerin ülkeye yerleşmesinden kaynaklanıyordu fakat son 10 yılda ülkede iş imkanlarının artması ve Orta Doğu'da hızla gelişen bir ülke olması pek çok farklı ulustan insanın İsrail'e göç etmesine neden olmuştur. Haziran 2012 itibarıyla 60.000 Afrikalı göçmen ülkeye girmiştir. Göçmenlerin İsrail'e yasa dışı girmeleri hükûmet tarafından tehdit olarak algılandı ve bakanlar toplantısı yapıldı. İsraillilerin %92'si kentsel alanlarda yaşamaktadır. 2011 yılından itibaren Doğu Kudüs'te yaşayanların nüfusu 250.000 kişi olmuştur. Golan Tepeleri'nde ise bu nüfus 20.000 kişidir.

İsrail kendini Yahudi olarak nitelendiren tek devlettir. Yalnızca Yahudiler ve Yahudi soyundan olan kişiler İsrail vatandaşı olabilir. Ülke'de çıkarılan Dönüş Yasası sonucu İsrail vatandaşlığı ülkeye gelen tüm Yahudilere verilir. İsrail nüfusunun %4'ü Yahudi soyundan gelen fakat Yahudi olmayan insanlardan oluşur. Dönüş Yasası böyle kişilere vatandaşlık vermeyi kabul etmiştir. Günümüzde İsrail'deki Yahudi nüfusunun %73'ü İsrail doğumludur. Nüfusun %18,4'ü Avrupa ve Amerika'dan göç eden Yahudilerdir. Geriye kalan %8,6'lık kısım Asya ve Orta Doğu coğrafyasındaki Yahudilerdir.

Büyük kentsel alanlar

İsrail'in dört büyük metropol alanı vardır: Guş Dan (Tel Aviv metropol alanı; nüfus 3.854.000), Kudüs metropol alanı (nüfus 1.253.900), Hayfa metropol alanı (nüfus 924.400) ve Beersheba metropol alanı (nüfus 377.100).

Nüfus ve alan bakımından İsrail'in en büyük belediyesi Kudüs sakinleriyle  olan Kudüs'tür. İsrail hükûmetinin Kudüs'e ilişkin istatistikleri, İsrail işgali altındaki Filistin toprakları'nın parçası olarak tanınan Doğu Kudüs'ün nüfusu ve alanını içerir. Sırasıyla 460.613 ve 285.316 nüfuslu Tel Aviv ve Hayfa şehirleri, İsrail'in bir sonraki en kalabalık nüfusu olarak sıralanır.

İsrail'de nüfusu 100.000'in üzerinde olan 16 şehir vardır. Toplamda, İçişleri Bakanlığı tarafından "belediye" (veya "şehir") statüsü verilen 77 İsrail bölgesi vardır, Dördü Batı Şeria'dadır. İki şehir daha planlanmaktadır: Negev'de inşa edilmek için planlanan Kasif şehri ve aslında 2015'ten beri büyük bir şehir olarak inşa edilen küçük Harish kasabası.

Dil

Geçmişte İsrail'de İbranice ve Arapça olmak üzere iki resmî dil vardı. 19 Temmuz 2018'de İsrail Parlamentosunda yapılan oylamayla Arapça, İsrail'in resmî dilleri arasından çıkarılmış ve İbranice, İsrail'in tek resmî dili olmuştur. İbranice devlette en çok konuşulan ve kullanılan dildir. Arapça ise İsrail'de yalnızca Arap azınlıklar tarafından kullanılır. İsrail'de İngilizce resmî dil değildir fakat tabelalarda İngilizce yer alır. Aynı zamanda okullarda İngilizce eğitimi verilir. Televizyonda İbranice yayın yapan kanallar sıklıkla olsa da İngilizce yayın yapan medya kuruluşları da vardır. İsrail'de günlük hayatta göçmen nüfus nedeniyle pek çok farklı dil kullanılabilir. 1990 ve 1994 yılları arasında 1 milyondan fazla anadili Rusça olan Yahudi İsrail'e göç etti. 2004 yılında kadar 700.000 Yahudi Fransa'dan göç etti. Yurt dışından göç eden Yahudiler İbranice öğrense bile günlük hayatta ana dillerini kullanabilirler. Bu yüzden Rusça ve Fransızca halk arasında sıklıkla kullanılan dillerdir.

Din

İsrail devletinin resmî dini yoktur ancak devletin tanımında "Yahudi veya demokrat" yer alır. Bu durum Yahudilik inancı ile güçlü bir bağlantı oluşturur, aynı zamanda devlet hukuku ile dini hukuk arasında bir çatışma yaratır. Siyasi partiler, büyük ölçüde İngiliz Mandası döneminde var olduğu gibi din ve devlet arasındaki dengeyi korur.

İsrail topraklarında Musevi inancı hakimdir. İsrail'de Yahudiler en büyük nüfusu oluştururlar. Yahudilerin kendi aralarında mezhepsel farklılıkları olabilir. Bazı İsrailliler dinlerine çok bağlıyken bazıları biraz daha modern olabiliyorlar. İsrail'de yapılan bir sosyal ankette "İnancınızı nasıl tanımlarsınız?" sorusu yöneltilen Yahudilerin %55'i geleneksel, %20'si laik, %17'si Siyonist, %8'i Haredi Yahudisi olarak tanımlarken %5'i kendilerini Ortodoks-radikal Yahudi olarak tanımlar.

Müslümanlar İsrail'in en büyük dini azınlığını oluşturmaktadır. Nüfusun %2'si ise Hristiyan'dır. Bu Hristiyan nüfusun çoğunluğu yurt dışından gelen göçmenlerdir. İsrail'de Budizm ve Hinduizm inancına mensup insanlar da vardır. Fakat bu inanca mensup insanlar yasa dışı göçle ülkeye geldikleri için İsrail'deki Budist ve Hindu nüfus tam olarak bilinmemektedir. Kudüs, Müslümanlar ve Hristiyanlar için büyük önem taşır. Batı Duvarı, Tapınak Dağı, Mescid-i Aksa Cami ve Kutsal Mezar Kilisesi İsrail'deki Müslüman ve Hristiyanlar için önemlidir.

Öğrenim

İsrail'de öğrenim hayatı 15 yıldır. Birleşmiş Milletlere göre halkın %97'si okuryazardır. 1953'ten beri okullar devlet tarafından 5'e ayrılmıştır. Bunlar normal okullar, dinî okullar, Ortodoks okullar, kamu okulları ve Arap okullarıdır. İsrail halkının büyük çoğunluğu normal okullarda öğrenim görmektedir. İsrail'de yaşayan Araplar ise Arap okullarına giderler. Bundaki en büyük etken, İslam dini ve Arapça öğreniminin yalnızca Arap okullarında verilmesidir.

İsrail'de öğrenciler 3 yaşında okula başlar ve 18 yaşında öğrenim hayatını bitirir. Üniversitelere ise sınavla girilir. Üniversiteye giren öğrenciler öğrenim hayatlarına devam ederler. Fakat İsrail'de ilköğretim, ortaöğretim ve lise zorunludur. Okullarda İngilizce eğitimi ilköğretimden itibaren verilir. İlköğretim 1. ve 6. sınıf, ortaöğretim 7. ve 11. sınıf, lise ise 12. ve 15. sınıftan oluşur. Liseyi bitiren öğrenciler Bagrut adlı sınava girerler ve sınavdan aldıkları dereceye göre üniversiteye yerleşirler. Sınavda en sık matematik, İbranice, genel kültür, felsefe ve tarih alanlarında soru sorulur. Bu sınavlar mezun olunan okullara göre değişmez. Dinî okullardan mezun kişiler de Bagrut adlı sınavdan geçmek zorundadır ve Bagrut sınavında dinî sorular sorulmaz. İsrail'de eğitim ücretsizdir. Ayrıca özel okullar yoktur ve tüm okullar devlete bağlıdır. İsrail üniversiteleri, mezun olan öğrencilerine sağladıkları iş olanaklarıyla popülerdir. Times, Higher Education Jerusalem ve Tel Aviv Üniversitesini Dünyanın En İyi 100 Üniversitesi listesine eklemiştir.

Kültür

Mutfak

İsrail mutfağı, hem yerel yemekler hem de dünyanın her yerinden İsrail'e gelen Yahudi göçmenlerin yemeklerinden oluşur. 1948'de İsrail devletin kuruluşundan ve özellikle 1970'lerin son yıllarından beri bir İsrail füzyon mutfak oluşmuştur.

İsrail mutfağı, Mizrahi, Sefarad ve Aşkenaz mutfaklarının ağırlığını oluşturduğu Yahudi mutfağının pişirme tarzlarını benimsemiştir ancak Irak, Etiyopya, Hindistan, Fars ve Yemen Yahudi mutfaklarının etkileri de vardır. Geleneksel olarak Arap, Orta Doğu ile Akdeniz mutfaklarında tüketilen gıdaları da içeren İsrail mutfağı, felafel, humus, şakşuka, kuskus ile zatar gibi gıdaları içerir.

Simgeler
İsrail Devleti'nin bayrağı Musevi dua şalı tallitin deseninden esinlenilmiştir ve rengi Davud'un Kalkanı'nın (Magen David) rengi olduğuna inanılan mavidir.

İsrail Devleti'nin resmî amblemi Yedi Kollu Şamdan'dır (Menora), bu şamdanın şeklini eski çağlardan beri var olduğu bilinen moriah adlı yedi dallı bitkiden aldığı söylenir. İki yanındaki zeytin dalları İsrail'in barış arayışlarını simgeler. Menora'nın kökeni ve anlamı ile ilgili birçok iddia ortaya atılmıştır.

Notlar

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar

1948'de Asya'da kurulan oluşumlar
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
Doğu Akdeniz
Levant
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Orta Doğu ülkeleri
Yakın Doğu ülkeleri
Cumhuriyetler
1948'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Batı Asya ülkeleri

İsrail


Lars-Olof Mikael Jansson (born 4 September 1965) is a Swedish politician who was Leader of the Sweden Democrats (SD) from 1995 to 2005. He served as defence spokesman for the Sweden Democrats in the Riksdag from 2010 to 2018. Jansson is currently the Deputy Chairman of Alternative for Sweden.

Political career

In 1990, Jansson joined the Centre Party and was for a time the second vice-president in Örebro's Centre Party's county organization and substitute member for the Centre Party in Vasa municipal board in Örebro. In 1993 he switched to the Sweden Democrats, where he in 1994 he was elected second vice president, and in 1995 the new party chairman at the party congress in Norrköping. He served as chairman for 10 years. In May 2005 Jimmie Åkesson took over as chairman. The same year, he released the book I eget spår genom obruten terräng about his time as party leader.

He served as head of the local party district in Gothenburg from 1995-2014 and in the 2006 elections he was elected to the City Council in Gothenburg and also set up as a third candidate to the European Parliament in 2009 on the party's behalf.

Mikael Jansson was the Sweden Democrats' candidate for the post of Second Deputy Speaker of the Riksdag in 2010, but was not elected. Since 2010, he has been a member of parliament, a member of the defence committee, and a spokesperson for the party. During  the years 2012–2014, Jansson was a member of the defence commission, which examines future defence policy.

Mikael Jansson is also one of twelve members in the Swedish Export Control Council (ECC), a parliamentary appointed group that advise the Inspectorate of Strategic Products (ISP) on how to deal with war material export issues. The Sweden Democrats party have one seat in total in the council.

On 1 February 2017 the Swedish government decided to start a new defence commission that will be finished in May 2019. Jansson was appointed representative for the Sweden Democrats party.

On 9 April 2018 he defected to the SD breakaway Alternative for Sweden.

Controversies

In the fall of 2016 before the US election, Jansson chose to publicly go out in the Swedish media by writing an article in one of Sweden's largest newspaper Expressen saying "Should the United States maintain its superpower status it will require that someone will take a series of difficult decisions " and attacking President Obama's foreign policy, saying "American foreign policy, both have been cynical, cruel and has failed.". Mikael Jansson had not cleared the article within his party and did not have the party's support.

The Sweden Democrats party leader Jimmie Åkesson, as well as all other 348 members of parliament from all parties, declared most of them either supported Hillary Clinton or did not want to choose. Jansson was invited to several TV and radio interviews where he chose to defend his earlier statement that "Donald Trump was the best choice not only for the USA but for Europe and Sweden as well". Several Swedish media called it shocking and Sweden's Minister for Justice and Migration Morgan Johansson from the Social Democrats party said on Twitter "Mikael Jansson (SD) supports Trump. Not surprisingly. Haters holding together."

References

Bibliography

 I eget spår genom obruten terräng (2005).

1965 births
Living people
People from Umeå
Politicians from Gothenburg
Leaders of political parties in Sweden
Members of the Riksdag from the Sweden Democrats
Alternative for Sweden politicians
Right-wing populism in Sweden
21st-century Swedish politicians

Mikael Jansson (politician)


Aderus guttatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1896.

Distribuição geográfica
Habita em Porto Rico, San Vicente e Granada.

Referências

guttatus
Insetos descritos em 1896
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus guttatus


روابط إضافية

 Volandri Recent Match Results
 Volandri World Ranking History

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيطاليون في قضايا منشطات
قضايا منشطات في كرة المضرب
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من إيطاليا
لاعبو كرة مضرب إيطاليون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
مواليد 1981
مواليد في ليفورنو

فيليبو فولاندري


An Laelia splendida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Otho Otto Williams. An Laelia splendida in nahilalakip ha genus nga Laelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Laelia (Orchidaceae)

Laelia splendida