A 1. Volleyball Bundesliga Masculina de 2022–23 foi 30.ª edição da primeira divisão do campeonato alemão de voleibol, competição esta organizada pela Volleyball-Bundesliga sob a égide da Federação Alemã de Voleibol (). O torneio teve início no dia 8 de outubro de 2022 e estendeu-se até 6 de maio de 2023. Esta edição contou com a participação de 9 equipes alemães.

O Berlin Recycling Volleys conquistou seu sétimo título consecutivo e décimo terceiro título geral do campeonato ao derrotar o VfB Friedrichshafen nas três primeiras partidas da série melhor de cinco, igualando o recorde de títulos do campeonato, que agora é compartilhado entre os dois clubes. O levantador alemão Johannes Tille foi eleito o melhor jogador da competição.

Regulamento

Fase classificatória
A fase classificatória foi disputada por nove equipes em dois turnos. Em cada turno, todos os times jogaram entre si uma única vez. Os jogos do segundo turno foram realizados na mesma ordem do primeiro, apenas com o mando de quadra invertido.

Rodada intermediária
Devido ao número reduzido de equipes nesta edição, houve uma rodada intermediária adicional antes dos playoffs de 4 de fevereiro a 19 de março de 2023, na qual dois grupos foram formados. As quatro melhores equipes da fase classificatória jogaram no grupo A, enquanto que no grupo B jogaram as colocadas do quinto ao nono lugar. Em ambos os grupos houve disputas em dois turnos. A equipe juvenil-federal do VC Olympia Berlin competiu com um direito de jogo especial e não participou dos playoffs.

Os pontos da fase classificatória foram cancelados antes da rodada intermediária, mas as equipes receberam pontos com base na sua posição na fase classificatória. Critérios de pontuação:

1º e 6º colocados: 8 pontos
2º e 7º colocados: 6 pontos
3º e 8º colocados: 4 pontos
4º e 9º colocados: 2 pontos
5º colocado: 10 pontos

Playoffs
Os jogos da fase dos playoffs ocorreram de 25 de março a 13 de maio de 2023. Foi composta por: quartas de final, semifinais (ambas no sistema "melhor de três jogos") e final (no sistema "melhor de cinco jogos").

Devido a participação dos clubes alemães nas rodadas finais das competições continentais da Confederação Europeia de Voleibol (CEV), as semifinais da fase dos playoffs foram definidas para o modo "melhor de cinco". A decisão sobre isso ocorreu até o dia 15 de março de 2023.

Também não houve rebaixamentos na 1. Volleyball Bundesliga na temporada 2022–23.

Para a temporada 2023–24, os dois campeões da 2. Volleyball Bundesliga foram promovidos à 1. Volleyball Bundesliga.

Equipes participantes
Equipes que disputaram a 1. Volleyball Bundesliga Masculina de 2022–23:

Observações:
A equipe juvenil-federal do VC Olympia Berlin competiu com um direito de jogo especial e não participará dos playoffs.
A equipe do United Volleys Frankfurt, devido a problemas financeiros, não obteve licença para disputar a 1. Volleyball Bundesliga de 2022–23.

Fase classificatória

Classificação
 Vitória por 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor;
 Vitória por 3–2: 2 pontos para o vencedor e 1 ponto para o perdedor.
 Não comparecimento, a equipe perde 3 pontos.
 Em caso de igualdade por pontos, os seguintes critérios servem como desempate: número de vitórias, média de sets e média de pontos.

|}

Resultados

Rodada intermediária

Playoffs
Todas as partidas seguem o horário local.
 Quartas de final

|-
!colspan=12|A1 x B4
|-

|-
!colspan=12|A2 x B3
|-

|-
!colspan=12|A3 x B2
|-

|-
!colspan=12|A4 x B1
|-

|}

 Semifinais

|-
!colspan=12|A1 x A4
|-

|-
!colspan=12|A2 x A3
|-

|}

 Final

|}

Classificação final

Premiação

Ligações externas

Campeonato Alemão de Voleibol Masculino
2022 no voleibol
2023 no voleibol
Desporto na Alemanha em 2022
Desporto na Alemanha em 2023


Royal Eswatini National Airways Corporation, operando como Eswatini Air, é uma companhia aérea essuatiniana, com sede em Manzini, com seu hub sendo o Aeroporto Internacional Rei Mswati III. A transportadora, planeja iniciar as operações em 1 de junho de 2022 como a transportadora de bandeira de Essuatíni. A companhia aérea operará em 5 destinos entre Zimbábue, Essuatíni e África do Sul com frota de aeronaves da família Embraer ERJ.

Destinos

Frota
A frota da Eswatini Air consiste nas seguintes aeronaves (Abril de 2022):

A Eswatini Air recebeu sua primeira aeronave em março de 2022. As aeronaves eram da Hop! antes de entrar em serviço com a Eswatini Air.

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Empresas aéreas fundadas em 2022

Eswatini Air


Sean Michael Anderson (Santa Mónica, California; 25 de marzo de 1988), más conocido como Big Sean, es un rapero estadounidense perteneciente a la discográfica GOOD Music de Kanye West. Su primer álbum de estudio se tituló Finally Famous.

Biografía

Primeros años de vida y comienzos de carrera
Sean Michael Anderson nació en Santa Mónica, California, y se trasladó a los dos meses de edad al oeste de Detroit, donde fue criado por su madre y su abuela. Estudió en la Escuela Waldorf de Detroit. A Big Sean a menudo se le escucha decir "west side" (oeste) en sus canciones, se está refiriendo a la parte oeste de su ciudad natal, Detroit, Míchigan. En sus últimos años en secundaria, Sean obtuvo una valiosa relación con el hip hop.

En 2005, Kanye West estaba haciendo una entrevista de radio en el 102.7 FM. Sean, al oír hablar de esto, se dirigió a la estación de radio, donde estaba Kanye West, para cantar y realizar un poco de estilo libre. En un principio West se mostró reacio al MC, sin embargo le dio Sean 16 barras de rap para él. Big Sean dejó un demo-tape, y dos años más tarde, West firmó finalmente a Big Sean en G.O.O.D. Music.

2007-2010: Mixtapes y Seguimientos en Internet
El 30 de septiembre de 2007, Big Sean lanzó su primer mixtape oficial Finally Famous: The Mixtape. Su sencillo, "Get'cha Some", producido por WrighTrax, logró la atención de los medios de comunicación y salió en artículos en "The Source" y el diario "Detroit Metro Times". También grabó un video musical de "Get'cha Some", que fue dirigido por Hype Williams. Sean lanzó un segundo mixtape el 16 de abril de 2009, llamado UKNOWBIGSEAN. Contaba con las canciones "Million Dollars", "Get'cha Some" y "Supa Dupa". Este mixtape incluye 30 pistas. Sean lanzó un tercer mixtape el 31 de agosto de 2010, llamado Finally Famous Vol. 3: BIG. Las pistas incluyen acompañamiento de varios artistas como: King Chip, Curren$y, SAYITAINTTONE, Tyga, Drake, Mike Posner, Suai, Chuck Inglish, Asher Roth, Don Kennedy, James Boldy, y Chiddy Bang. La mixtape incluye 20 pistas. Big Sean mencionó el 7 de junio de 2011 la posibilidad de un nuevo mixtape. La mixtape tenía que haber sido lanzada antes del álbum, Finally Famous. Con el álbum ya lanzado, la fecha para el mixtape es desconocida.

2010–2012: Finally Famous
Es el álbum debut de Big Sean e incluye colaboraciones de Rick Ross, Pharrell, Kanye West, Wiz Khalifa, Bang Chiddy y Pusha T. El álbum fue lanzado el 28 de junio de 2011. El primer sencillo del álbum "My Last", cuenta con la colaboración de Chris Brown y es producido por No I.D. El segundo sencillo del álbum es "Marvin Gaye & Chardonnay", con Roscoe Dash y Kanye West. Ambos sencillos alcanzaron el puesto # 30 y # 32 en el Billboard 100, respectivamente.

Big Sean fue detenido el 4 de agosto de 2011 por asalto sexual en un concierto en Lewiston, Nueva York. El 26 de octubre de 2011, Big Sean se declaró culpable, y pagó una multa de 750.00$ y todos los cargos fueron retirados.

En septiembre de 2011, Big Sean confirmó en una entrevista con el Daily Tribune que trabajará en su segundo álbum durante el Tour  I Am Finally Famous y que tiene planes de lanzarlo en el verano de 2012.

Estilo y vestimenta
A finales de octubre de 2008, Big Sean apareció en la revista "The Source" y encabezó la sección "estilo" de la revista. En el artículo, Sean habla sobre su estilo personal y afirma que sus marcas de ropa favoritas son 10 Deep, Billionaire Boys Club y Bape. Big Sean es también un representante constante de Ti$A la ropa y sombreros, junto con Chris Brown y Tyga. Ti$A es una empresa dirigida por antiguos compañeros de G.O.O.D. Music. Big Sean es también un seguidor del estilo de ropa Roothwood.

Vida personal
Sean mantuvo una relación con la actriz de la serie televisiva Glee, Naya Rivera. Más tarde anunciaron su boda. Sin embargo, el 9 de abril de 2014 se anunció que la boda fue cancelada debido a diferencias entre la pareja.

En agosto de 2014, inició una relación amorosa con la cantante y actriz Ariana Grande. Antes, Sean y Grande habían sido muy buenos amigos. Su pareja colaboró en su álbum Dark Sky Paradise en la canción «Research». La canción trata sobre una pareja de enamorados que se hacen investigaciones el uno al otro para saber más de su pasado. Luego de ocho meses de romance, Grande dio por finalizada su relación con Big Sean.

Desde 2016 mantiene una relación con la cantante Jhené Aiko. En julio de 2022 se hizo público que estaban esperando su primer hijo en común. Su hijo Noah nació el 8 de noviembre de 2022.

Discografía

Álbumes

Álbumes de estudio
 2010: Finally Famous
 2013: Hall of Fame
 2015: Dark Sky Paradise
 2017: I Decided.
 2020: Detroit 2

Mixtapes
 2008: Finally Famous Vol. 1: The Mixtape
 2009: Finally Famous Vol. 2: UKNOWBIGSEAN
 2010: Finally Famous Vol. 3: BIG
 2012: Detroit

Sencillos

Colaboraciones
 2010: "Fat Raps" (Chip tha Ripper con Currensy y Big Sean)
 2010: "Whatever U Want" (GOOD Music Remix) (Consequence con Kanye West, Common, Kid Cudi y Big Sean)
 2011: "My Closet" (SAYITAINTTONE con Big Sean)
 2011: "Lay It on Me" (Kelly Rowland con Big Sean)
 2011: "What Yo Name Iz?" (Remix) (Kirko Bangz con Wale, Big Sean y Bun B)
 2011: "My Own Planet" (Royce da 5'9"]] con Big Sean)
 2011: "Oh My" (Remix) (DJ Drama con Trey Songz, 2 Chainz and Big Sean)
 2012: "Already There" (John West con Big Sean)
 2012: "Kiss It Bye Bye" (Aleesia con Big Sean)
 2012: "Till I Die" (Chris Brown con Big Sean y Wiz Khalifa)
 2012: "Naked" (Kevin McCall con Big Sean)
 2012: "My Homies Still" (Lil Wayne con Big Sean)
 2012: "As Long as You Love Me" (Justin Bieber con Big Sean)
 2012: "Good Girls (Don't Grow on Trees)" (Cris Cab con Big Sean)
 2012: "Burn" (Meek Mill con Big Sean)
 2013: "Show Out" (Juicy J con Young Jeezy and Big Sean)
 2013: "All That (Lady)" (Game con Lil Wayne, Big Sean, Fabolous y Jeremih)
 2013: "Wild" (Jessie J con Big Sean y Dizzee Rascal)
 2013: "Love Money Party" (Miley Cyrus con Big Sean)
 2013: "Right There" (Ariana Grande con Big Sean)
 2013: "All Me" (Drake con 2 Chainz and Big Sean)
 2013: "Top of the World" (Mike Posner con Big Sean)
 2013: "Control" (con Kendrick Lamar and Jay Electronica)
 2013: "Who I Am" (Pusha T con 2 Chainz and Big Sean)
 2014: "Memphis" (Justin Bieber con Big Sean)
 2014: "Best Mistake" (Ariana Grande con Big Sean)
 2014: "Open Wide" (Calvin Harris con Big Sean)
 2015: "Research" (Big sean con Ariana Grande)
 2015: "Blessing" (Big sean con Drake y Kanye West)
 2015: "Tangerine" (Miley Cyrus con Big Sean)
 2015: "No Pressure" (Big Sean con Justin Bieber)
 2017: "Miracles (Someone Special)"(Coldplay con Big Sean)
 2017: "Feels" (Calvin Harris con Pharrell Williams, Katy Perry, Big Sean)
 2018: "Alone" (Halsey con Big Sean, Stefflon Don)
 2018: "Wassup" (Logic con Big Sean)
 2019: "Jealous" (DJ Khaled con Chris Brown, Lil Wayne, Big Sean)

Televisión
 2010 BET Hip-Hop Awards Cypher (Kanye West, Pusha T, CyHi Da Prynce, Big Sean & Common)

Referencias

Enlaces externos

Cantantes afroamericanos
Afroestadounidenses
Cantantes masculinos de Estados Unidos
Cantautores de Estados Unidos
Raperos de Estados Unidos
Cantantes de California
Nacidos en Santa Mónica (California)

Big Sean


Uygar Abacı, Türk Felsefeci

İstanbul Teknik Üniversitesi Endüstri Mühendisliği Bölümü'nü bitirdikten sonra, Middlesex Üniversitesi'nde Modern Avrupa Felsefesi programından yüksek lisans derecesi almıştır. Kant, Hegel, Marx, Heidegger ve şans kuramı üzerine çalışmalar yapmıştır. Halen Boğaziçi Üniversitesi ve Upenn'de eşzamanlı felsefe doktorasına  devam etmektedir. Kant ve onto-teoloji uzerine çalışmaktadır.

Bibliyografya

 Umut - Değişim için yeni felsefeler (yazar ve düşünürlerle konuşmalar)- Mary Zournazi'den çeviri (İmge Yayınevi - Mayıs 2004)
 Kuramdan sonra - Terry Eagleton'dan çeviri (Literatür Yayınevi - Nisan 2004)
 Osmanlı trajedisi - Gabriel Piterberg'den çeviri (Literatür Yayınevi - Mayıs 2005)
 Avrupa'da Rönesans - Peter Burke'den çeviri (Literatür Yayınevi - Kasım 2003)

Türk çevirmenler
Yaşayan insanlar
İngilizceden Türkçeye çeviri yapanlar

Uygar Abacı


Duilio Coletti (28 de diciembre de 1906-22 de mayo de 1999) fue un director de cine y guionista italiano. Dirigió 29 películas entre 1934 y 1977. Su película Submarine Attack entró al Festival Internacional de Cine de Berlín número 4.

Filmografía selecta
 Mr. Desire (1934)
 Cuore (1948)
 Wanda, la peccatrice (1952)
 Submarine Attack (1954)
 Gli italiani sono matti/Los italianos están locos (1957, codirigida por Luis M. Delgado)
 Sotto dieci bandiere/Bajo diez banderas (1960)
 Lo sbarco di Anzio/La batalla de Anzio (1968, codirigida por Edward Dmytryk)
 Valdez il mezzosangue/Caballos salvajes (1973, codirigida por John Sturges)

Referencias

Guionistas de cine de Italia
Directores de cine de Italia
Productores de cine de Italia
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Nacidos en la provincia de Pescara
Fallecidos en Roma

Duilio Coletti


Eric Walfred Anderson (Chicago, Illinois; 26 de marzo de 1970-9 de diciembre de 2018) fue un baloncestista estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA, además de hacerlo en la CBA, en la liga italiana, en la liga ACB y la liga turca. Con 2,04 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras haber participado en 1988 en el prestigioso McDonald's All American Game, jugó durante cuatro temporadas con los Hoosiers de la Universidad de Indiana, en las que promedió 13,1 puntos y 6,3 rebotes por partido. En su primera temporada fue elegido como Novato del Año de la Big Ten Conference, mientras que en 1991 fue incluido en el mejor quinteto de la misma, y al año siguiente fue el artífice de llegar a la Final Four del Torneo de la NCAA en el que cayeron en semifinales ante Duke.

Profesional
A pesar de no ser elegido en el Draft de la NBA de 1992, fichó como agente libre por los New York Knicks, en las que apenas contó para su entrenador, Pat Riley, disputando tan solo 27 partidos, y poco más de 3 minutos en cada uno de ellos.

Tras ser despedido, jugó una temporada en el Festina Andorra de la liga ACB, en la que promedia 13 puntos y 5,5 rebotes por partido. Al año siguiente regresa a su país para jugar con los Fort Wayne Fury de la CBA, regresando a Europa en 1996 para jugar en el Pallacanestro Varese italiano, donde disputa únicamente 8 encuentros sustituyendo a Richard Petruška, en los que promedia 12,6 puntos y 7,0 rebotes.

Tras un breve paso por el Galatasaray, regresa al baloncesto transalpino para jugar en el Fabriano Basket de la Serie A2, donde en una temporada promedia 16,5 puntos y 7,8 rebotes por partido. Acabó su carrera jugando nuevamente en los Fort Wayne Fury.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Fallecimiento
Anderson falleció el 9 de diciembre de 2018 en Carmel (Indiana). Tras la autopsia preliminar, todo parece indicar que falleció por causas naturales.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Anderson en NBA.com
 Ficha de Eric Anderson en ultimatenba.com

Baloncestistas de Illinois
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de la Serie A2
Baloncestistas de los Indiana Hoosiers
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas del Bàsquet Club Andorra
Baloncestistas de los Fort Wayne Fury
Baloncestistas del Pallacanestro Varese
Baloncestistas del Galatasaray
Baloncestistas del Fabriano Basket
Deportistas de Chicago
Nacidos en Chicago

Eric Anderson


An Platycoryne micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Platycoryne micrantha in nahilalakip ha genus nga Platycoryne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platycoryne

Platycoryne micrantha


Čipkice su etno ansambl. Osnovane su 2008. godine na radionici sevdaha s idejom o vokalnom ansamblu koji bi izvodio tradicijsku glazbu iz cijelog svijeta. Utemeljiteljica zbora te njegova prva umjetnička voditeljica i dirigentica bila je renomirana etno glazbenica, vokalistica Afiona Lidija Dokuzović. Od 2013. umjetnički voditelj Čipkica je etnolog Krunoslav Šokac, solist ansambla LADO.

Čipkice su svoj repertoar učile na raznim radionicama tradicijske glazbe te jedne od drugih. Repertoar izvode a cappella i/ili uz glazbenu pratnju. Često surađuju sa srodnim bendovima (Afion, Veja, Le Zbor, Kenkedenke, Naš mali Afro bend, Vuge). Nastupaju na festivalima, kulturnim (npr. otvorenjima izložbi, promocija knjiga) i humanitarnim priredbama te kulturno-aktivističkim prosvjedima (npr. manifestacija u sklopu Zelene akcije - akcija "Ne damo Varšavsku").

Ansambl je nastupao u HTV-ovoj emisiji "Do posljednjeg zbora".

Diskografija
Čipkice (2017., vlastito izdanje), multinacionalni presjek etno pjesama s područja Hrvatske, Makedonije, Bugarske, Haitija, Škotske i Srbije

Izvori

Hrvatski etno sastavi
Hrvatski pjevački zborovi

Čipkice


A Eparquia de Irinjalakuda (Latim:Eparchia Irinialakudensis) é uma eparquia pertencente a Igreja Católica Siro-Malabar com rito Siro-Malabar. Está localizada no município de Irinjalakuda, no estado de Querala, pertencente a Arquieparquia de Thrissur na Índia. Foi fundada em 22 de junho de 1978 pelo Papa Paulo VI. Com uma população católica de 289.000 habitantes, sendo 20,7% da população total, possui 137 paróquias com dados de 2020.

História

Em 22 de junho de 1976 o Papa Paulo VI cria a Eparquia de Irinjalakuda através do território da Eparquia de Thrissur. Desde sua fundação em 1976 pertence a Igreja Católica Siro-Malabar, com rito Siro-Malabar.

Lista de eparcas
A seguir uma lista de eparcas desde a criação da eparquia em 1976.

Ligações externas

Irinjalakuda
Irinjalakuda

Eparquia de Irinjalakuda


බදුපොල නැණසල ආරමිභ කරන ලද්දේ  ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාදිපතිවරයා විසිනි.

මෙම ආයතනය වඩාත් ප්‍රමුක තාවය ලබා‍දෙනු ලබන්නේ නිදහස් විවෘත් මෘදුකාංග සඳහා නොව  ව්න්ඩෝස්  සදහා ය

බදුපොල නැණසල


Begivenheder
 13. januar – Johnny Cash holder sin berømte koncert i Folsom State Prison i Californien.
 6. april – Massiels sang La La La vinder Eurovision Song Contest i London for Spanien .
 7. juli – The Yardbirds giver den sidste optrædning inden bandet bliver opløst.
 1. september - Dansktoppen gik i luften for første gange, med Jørn Hjorting som programvært.
 7. september – Under navnet The New Yardbirds optræder Led Zeppelin for første gang offentligt i Gladsaxe Teen Club.
 14. september – Den amerikanske hippie-musical "Hair" havde premiere på Gladsaxe Teater.
 14. september - Sangeren Roy Orbison, mister sine sønner den 10-årige Roy DeWayne Orbison og 6-årige Anthony King Orbison, dør i en brand i deres hjem i Hendersonville, Tennessee. Orbison yngste søn overlever.
 15. oktober – The New Yardbirds skifter navn til Led Zeppelin i forbindelse med en koncert i Surrey University, England.

Bands dannet
 Amon Düül II
 Black Sabbath (som Earth)
 Can
 Deep Purple
 Fitzwilliam Quartet
 Free
 Henry Cow
 Jacula
 Led Zeppelin (som The New Yardbirds)
 Johnny Maestro & the Brooklyn Bridge (som Brooklyn Bridge)
 Nazareth
 Rush
 Yes
 Colosseum
 King Crimson
 Crosby, Stills & Nash

Bands opløst
 Buffalo Springfield
 Cream
 Freddie and the Dreamers
 The Righteous Brothers
 The Seekers
 The Shangri-Las
 The Yardbirds (gendannet i 1992)
 The Zombies (gendannet i 1991)
 Los Speakers

Årets album
Venligst sortere solister på efternavne, musikgrupper på det første bogstav (undtaget det engelske "The" og "A")

A – G
 Joan Baez – Any Day Now
 The Band – Music from Big Pink
 The Beach Boys – Friends
 The Beach Boys – Stack-o-Tracks
 The Beatles –  The Beatles ("The White Album")
 Big Brother and the Holding Company – Cheap Thrills
 Blue Cheer – Outsideinside
 Blue Cheer – Vincebus Eruptum
 The Byrds – Sweetheart of the Rodeo
 Iron Butterfly – In-A-Gadda-Da-Vida
 Johnny Cash – At Folsom Prison
 Canned Heat – Boogie With Canned Heat
 John Coltrane – Cosmic Music
 John Coltrane – Om
 Country Joe and the Fish – Together
 Cream – Wheels of Fire
 Creedence Clearwater Revival – Creedence Clearwater Revival
 Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick and Tich – If No-One Sang
 Deep Purple – Shades of Deep Purple
 Dion – Dion
 Donovan – Donovan in Concert
 The Doors – Waiting for the Sun
 The Dubliners – At It Again
 The Dubliners – Drinkin' and Courtin'
 The Everly Brothers – Roots
 Aretha Franklin – Aretha Now
 Aretha Franklin – Lady Soul
 The Fugs – Tenderness Junction
 The Fugs – It Crawled into My Hand, Honest

H – R
 Herbie Hancock – Speak Like a Child
 Lee Hazlewood – Love and Other Crimes
 Keith Jarrett – Life Between the Exit Signs
 Jefferson Airplane – Crown of Creation
 Jethro Tull – This Was
 The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland
 Jan Johansson & Radiojazzgruppen – Den korta fristen
 Jan Johansson – Jazz på ungerska
 The Kinks – Live at Kelvin Hall
 The Kinks – The Village Green Preservation Society
 Lennart Kjellgren & Gunnel Nilsson – Glada visor från Bialitt
 The Lovin' Spoonful – Everything Playing
 Joni Mitchell – Song to a Seagull
 The Monkees – The Birds, the Bees & the Monkees
 The Monkees – Head
 Van Morrison – Astral Weeks
 Tom Paxton – Morning Again
 Pink Floyd – A Saucerful of Secrets
 The Rolling Stones – Beggars Banquet

S – Å
 The Savage Rose - The Savage Rose
 The Savage Rose - In the Plain
 Simon & Garfunkel – The Graduate (soundtrack)
 Simon & Garfunkel – Bookends
 Nina Simone – 'Nuff Said!
 Sly and the Family Stone – Dance to the Music
 Sly and the Family Stone – Life
 The Small Faces – Ogden's Nut Gone Flake
 The Small Faces – There Are But Four Small Faces
 Joe South – Introspect Spirit – The Family That Plays Together Spooky Tooth – It's All About
 Status Quo – Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo
 Steppenwolf – Steppenwolf
 Steppenwolf – Steppenwolf the Second
 James Taylor – James Taylor
 Ten Years After – Undead
 Traffic – Heaven Is In Your Mind
 Traffic – Traffic
 The Turtles – The Turtles Present the Battle of the Bands
 The Velvet Underground – White Light/White Heat
 The Who – Magic Bus: The Who on Tour
 Young Flowers – Blomsterpistolen
 The Zombies – Odessey and Oracle
 Frank Zappa & The Mothers of Invention – Cruising with Ruben & the Jets
 Frank Zappa & The Mothers of Invention – We're Only in It for the Money

Priser og hædersbevisninger
 Oscar for bedste musik
 Originalt – John Barry for The Lion in Winter
 Musical eller adapteret – John Green for Oliver!
 Oscar for bedste sang
 Windmills of Your Mind (fra Thomas Crown & Co) – Michel Legrand, Alan Bergman & Marilyn Bergman
 Grammy Awards i 1968

Eurovision Song Contest
 Eurovision Song Contest 1968

Referencer

Eksterne henvisninger

1968

Musik i 1968


(en français Gentils gens) est la chanson représentant l'Ukraine au Concours Eurovision de la chanson 2010. Elle est interprétée par Alyosha.

Eurovision
En , la Compagnie nationale de télévision ukrainienne, le diffuseur ukrainien, annonce que Vasyl Lazarovitch est sélectionné pour représenter l'Ukraine au Concours Eurovision de la chanson 2010. Une émission le  sélectionne la chanson .

En raison de plaintes concernant la sélection interne de Lazarovitch, à la suite du changement de gouvernement en Ukraine et de la démission du directeur de la télévision publique NTU, une nouvelle finale nationale est organisée le samedi , deux jours avant la date limite d'inscription des chansons pour l'Eurovision. 67 interprètes sont entendus par le jury national, 20 sont retenus pour participer à l'émission de sélection. Alyosha, après avoir terminé ex-æquo avec Masha Subko, est choisie par le jury pour représenter l'Ukraine.

Mais un jour avant la date limite, on découvre que sa chanson  est disponible à la vente depuis 2008. De même, il pourrait s'agir d'un plagiat d'une chanson de Linda Perry et Grace Slick, Knock me out. Finalement, le jury choisit entre trois chansons écrites par Alyosha . Mais la date butoir du 22 mars 2010, fixée par l'UER pour la sélection des chansons, fut dépassée. La télévision publique ukrainienne se voit infliger une amende par le Groupe de Référence de l'Union.

Un clip vidéo est tourné dans la ville abandonnée de Pripyat, en Ukraine, du 19 au . Le lieu illustre parfaitement le thème de la chanson, l'écologie. Il est présenté sur le site du Concours le .

 est d'abord lors de la deuxième demi-finale le jeudi . La chanson est la huitième de la soirée, suivant Drip Drop interprétée par Safura pour l'Azerbaïdjan et précédant Ik ben verliefd (Sha-la-lie) interprétée par Sieneke pour les Pays-Bas.

La chanson obtient 77 points et finit septième des dix-sept participants. Elle fait partie des dix chansons sélectionnées pour la finale le samedi .

La chanson est la dix-septième de la soirée, suivant Je ne sais quoi interprétée par Hera Björk pour l'Islande et précédant Allez ola olé interprétée par Jessy Matador pour la France.

Lors des représentations de l'Eurovision, Alyosha est seule sur scène, sans choristes, comme prévu. Au début, elle porte un manteau en cuir noir à capuche dont elle se débarrasse avec un ventilateur.

La chanson obtient 108 points et finit dixième des vingt-cinq participants.

Points attribués à l'Ukraine lors de la seconde demi-finale

Points attribués à l'Ukraine lors de la finale

Classement

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens externes

Chanson représentant l'Ukraine au Concours Eurovision de la chanson
Chanson de l'Eurovision de 2010
Chanson en anglais
Single musical sorti en 2010

Sweet People


Zakes Makgona Mokae (5 August 1934 – 11 September 2009) was a South African-American actor of theatre and film.

Life and career
Mokae was born in Johannesburg, South Africa, moved to the United Kingdom in 1961, and to the United States in 1969. He turned to acting at the same time as playwright Athol Fugard was emerging. The two worked together on Fugard's play, The Blood Knot, from 1961, a two-hander set in South Africa about brothers with the same mother but different fathers; Zach (played by Mokae) is dark skinned and Morris (played by Fugard) is fair skinned. Later Mokae worked with Fugard on the play "Master Harold"...and the Boys, for which Mokae won the 1982 Tony Award for  Featured Actor in a Play. The play was filmed for television in 1985 with Mokae and Matthew Broderick. In 1993 Mokae was nominated for a second Tony Award for  Featured Actor in a Play for The Song of Jacob Zulu by Tug Yourgrau.

His early film roles included Darling (1965) as a guest at a wild party, and The Comedians (1967) starring Richard Burton and Elizabeth Taylor. His major films are split between anti-apartheid films such as Cry Freedom (1987) and A Dry White Season (1989), and cult horror films such as The Island (1980), Dust Devil (1993), The Serpent and the Rainbow (1988) and Vampire in Brooklyn (1995), the latter two directed by horror icon Wes Craven. He also appeared in character roles in many other films including Gross Anatomy (1989), Dad (1989), A Rage in Harlem (1991), Outbreak (1995) and the Kevin Costner film Waterworld (1995). On television, he has been a guest actor in many series such as The West Wing, Starsky and Hutch, Danger Man, The X-Files, Oz, Monk, A Different World and Knight Rider.

In 1975, American writer-filmmaker Eon Chontay Cjohnathan gave birth to Zakes Mokae's only child, Santlo (after Mokae's mother) Chontay Mokae.

In later years, Mokae worked as a theatre director for American companies including the Nevada Shakespeare Company. Mokae died from complications of a stroke on 11 September 2009 in Las Vegas.

Partial filmography
 1957 Donker Afrika as Sergeant
 1961 Tremor
 1962 Dilemma as Steven Sitole
 1965 Darling as Black Man At French Party (uncredited)
 1967 The Comedians as Michel
 1970 Fragment of Fear (uncredited)
 1970 The Rise and Rise of Michael Rimmer as Mugger (uncredited)
 1976 The River Niger as "Dutch"
 1980 The Island as Wescott
 1981 Roar as Committee Member
 1985 Master Harold...and the Boys (TV Movie) as Sam
 1987 Cry Freedom as Father Kani
 1988 The Serpent and the Rainbow as Captain Dargent Peytraud
 1989 A Dry White Season as Stanley Makhaya
 1989 Gross Anatomy as Dr. Banumbra
 1989 Dad as Dr. Chad
 1991 A Rage in Harlem "Big Kathy"
 1991 Body Parts as Detective Sawchuck
 1991 The Doctor as Dr. Charles Reed (uncredited)
 1992 Dust Devil as Sergeant Ben Mukurob
 1993 Slaughter of the Innocents as Library Janitor
 1995 Outbreak as Dr. Benjamin Iwabi
 1995 Waterworld as Priam
 1995 Vampire in Brooklyn as Dr. Zeko
 1997 Waterworld: The Quest For Dry Land as Priam
 1998 Krippendorf's Tribe as Sulukim
 1998 Oz (TV Series) as Kepkemie Jara
 2000 The West Wing (TV Series) as President Nimbala
 2002  Mr. Monk and the Marathon Man (TV Series) as Tonday (final appearance)

References

External links

Tony Awards

1934 births
2009 deaths
American male film actors
American male stage actors
American male television actors
Male actors from Johannesburg
South African male stage actors
South African expatriates in the United Kingdom
South African emigrants to the United States
Tony Award winners
South African male film actors
20th-century American male actors

Zakes Mokae


Maveraünnehir,  Orta Asya'da, Ceyhun (Amu Derya) ve Seyhun (Siri Derya) nehirleri arasında  kalan tarihi bölge.

Bugün bu bölge Kazakistan, Özbekistan ve Türkmenistan arasında bölünmüştür. Orta Çağ'da İslam uygarlığının geliştiği bölgelerden biri olan Maveraünnehir'deki Semerkand ve Buhara kentleri önemli kültür merkezleridir. Ayrıca Göktürklerin yıkılmasından sonra anayurtlarını terkeden bazı Türklerin geçişlerini kolaylaştırıyordu.

Etimoloji
Arapça kökenli Maveraünnehir sözcüğü Türkçede "Nehrin ötesi/ardı" anlamına gelir. Bu bölge Batılı dillerde Transoxania veya Transoxiana (Oxus Nehri'nin ötesi) olarak bilinir. Bunun nedeni Amu Derya nehrinin Yunanca'da Oxus olarak bilinmesi ve Büyük İskender tarafından Batı medeniyetine tanıştırılmasıdır.

Divân-ı Lügati't-Türk'te Çay Ardı olarak geçer. "mā warā'a n-nahr" kavramı ilk defa bir hadiste bahsedilmiştir, muhtemelen İslâm'dan daha önceleri de bu kavram Araplar arasında yaygındı  ve öyle anlaşılıyor ki bu bölge Sasani İran'ının kuzeydoğusundadır. Orta Çağ Arap coğrafyacıları bu bölgeyi Bilad al-Türk veya Türkistan, göçebe Türklerin yurtları olarak kayda geçmişlerdir.

Tarih

İslam Öncesi Dönem

Mavaraünnehir, Büyük İskenderin MÖ 4. yüzyılda Grek kültürünü yaymak için bölgeye yaptığı askeri seferler sebebiyle Batılı kaynaklarda "Transoxiana" ismiyle bilinmektedir. İskenderin halefleri burada yaklaşık iki yüz yıl hüküm süren Grek-Baktriya Krallığını kurdular. Kuzey Afganistan'daki Amu Derya nehri üzerinde bulunan Ay Hanım şehri, arkeolojik keşifler sonucu bulunmuş ve kapsamlı bir şekilde kazı çalışmaları yapılmış olan tek Grek-Baktriya şehri olmaya devam etmektedir.

Sasaniler döneminde Baktriya bölgesiyle bitişik biçimde Ahameniş İmparatorluğu döneminden kalma bir bölge ismi olan Soğdya ismiyle adlandırılmaktaydı.

MÖ 126 yılında Baktriya, Partlar ve Maveraünnehire seyahat eden Çinli kaşif Zhang Qian bölgenin ilk Çince kaydını tuttu. Zhang Qian, Part İmparatorluğunu tahıl ve üzüm yetiştiren, gümüş sikkeler ve deri eşyalar üreten gelişmiş bir kentsel uygarlık olarak tanımlamaktadır. Sasanilerden önce bölge sırasıyla Ahamenişler, Makedonya, Selevkoslar, Grek-Baktriya Krallığı, Partlar ve Kuşan İmparatorluğu tarafından yönetilmiştir.

Sasaniler döneminde bölge, Kuzey İpek Yolu'ndan elde edilen gelir sayesinde önemli bir kültür merkezi haline geldi. Sasani egemenliği 5. yüzyılın sonunda Ak Hunların yaptığı seferler ile kesintiye uğradı ve bölge 565 yılına kadar Sasanilere geri dönmedi. Daha sonra Ak Hunlara karşı kurulan Göktürk-Sasani ittifakı sonucu Sasaniler ve Göktürkler arasında bölündü.

İslam Sonrası Dönem

Müslümanların İran'ı fethi sonrası birçok Fars soylusu Maveraünnehire kaçtı. Bölge 705-715 yıllarındaki Arap istilasına değin ayrıca Göktürkler tarafından da yönetiliyordu. Bölgenin Arapça ismi olan Maveraünnehir adlandırması "nehrin ötesindeki topraklar" anlamına gelmektedir.

Maveraünnehir'in başlıca şehirleri ve kültür merkezleri Semerkant ve Buhara'dır. Her ikisi de Maveraünnehir'in güney kesiminde Özbekistan'da bulunmaktadır ve bölge arazisinin çoğunluğu kuru fakat verimli ovalardan oluşur. Her iki şehir de İran'ın Müslümanlar tarafından fethinden sonra Fars kültür ve medeniyetinin merkezi olarak kaldı ve Samanilerin kurulmasıyla Fars kültürünün yeniden canlanmasında çok önemli bir rol oynadı.

Bölgenin bir kısmı 706 ile 715 yıllarında Kuteybe ibn Müslim tarafından işgal edildi ve 715 ile 738 yılları arasında Emeviler tarafından zayıf bir biçimde kontrol edildi. İstila, Nasr bin Seyyar tarafından 738 ile 740 yılları arasında yenilendi ve bölgenin bir kısmı 750 yılına kadar Emevilerin kontrolü altında devam etti daha sonra Emevilerin yerini Abbasi Halifeliği aldı. Bölgenin geri kalan kısmı ise An Luşan İsyanı olarak bilinen bir iç savaşa değin Tang hanedanı tarafından kontrol altında tutuluyordu.

Kuteybe b. Müslim döneminde Mâverâünnehir şehirlerinde birer askerî garnizon kurulmuş, bu garnizonlara Müslümanlar yerleştirilmiştir. Sosyoekonomik yapı devam ettirilmiş, para sistemi Buhara örneğinde olduğu gibi aynen korunmuş, Soğdca resmî dil olarak bir süre daha yerini muhafaza etmiştir. Nasr bin Seyyar zamanında divan defterleri Orta Farsça'dan (Pehlevîce) Arapça'ya çevrilmiştir. Kuteybe b. Müslim'in öldürülmesinden sonra başlayan mahallî ayaklanmalar ve Türgiş Hükümdarı Su-lu'nun (Sou-lou) bölgeye müdahalesi Mâverâünnehir'deki Müslüman hâkimiyetini sarstı (728). Bölge 730'da yeniden Müslümanların kontrolüne girmekle birlikte şiddetli savaşlar 738 yılında Su-lu'nun ölümüne ve Türgişler'in kendi iç sorunları sebebiyle bölgeden ayrılmasına kadar devam etti.

Göktürk Devleti'nin yıkılması ve Türgişler'in çekilmesi Çinliler'e Mâverâünnehir'e kadar müdahale imkânı verdi. 751 yılındaki Talas Muharebesi'nın ardından bölge kesin olarak Müslümanlara bağlandı. Fakat isyanların ardı arkası kesilmedi. Bölge halkı Mukanna'ın isyanına destek verdi (776-783). Harun Reşid devrinde 806'da isyan eden Râfi' b. Leys 810'da Horasan Valisi Me'mûn'dan eman dileyerek teslim oldu. Me'mûn, bu isyanın bastırılmasında gösterdiği başarılardan dolayı Sâmânîler'e adını veren Sâmân-Hudâ'nın oğlu Esed'in dört oğlu Nûh, Ahmed, Yahyâ ve İlyas'a yüksek rütbeler ve makamlar tevcih etti. Daha sonra Horasan Valisi Gassân b. Abbâd Halife Me'mûn'un emriyle Nûh'u Semerkant, Ahmed'i Fergana, Yahyâ'yı Şâş ve Üsrûşene, İlyâs'ı da Herat valiliklerine tayin etti (819). Böylece Mâverâünnehir'de Sâmânîler devri başlamış oldu. Sâmânîler Horasan'da hüküm süren Tâhirîler'e tâbi idi. Ya'kūb b. Leys'in 873 yılında Tâhirîler Devleti'ne son vermesinin ardından bölge Saffârîler'e bağlandı. Halife Mu'temid-Alellah iki yıl sonra yayımladığı bir menşurla bütün Mâverâünnehir'i Sâmânîler'den Nasr b. Ahmed b. Esed'e tâbi kıldı (875). İki yüzyıla yakın bir süreden beri İslâm hâkimiyeti altında bulunan Mâverâünnehir bu menşurla ilk defa Horasan'da müstakil bir idarî bölge olarak kabul edildi.

Mâverâünnehir, Sâmânîler devrinde en parlak dönemlerinden birini yaşadı. Başta Buhara ve Semerkant olmak üzere bölgede önemli bir ekonomik, kültürel ve ilmî gelişme meydana geldi. Mâverâünnehir'de yetişen pek çok âlim ve sanatçı İslâm dünyasında bilim, kültür, felsefe ve sanatın gelişmesine ciddi katkılarda bulundu. Muhaddis Buhârî ve Dârimî, müfessir Dahhâk b. Müzâhim, kelâmcı Mâtürîdî, fakih Ebü'l-Leys es-Semerkandî bunlardan sadece birkaçıdır. Bölgede II. (VIII.) yüzyılda başlayan ilmî faaliyetler Sâmânîler döneminde doruk noktasına ulaştı. Mâverâünnehir bu devirde iktisadî açıdan da büyük gelişme gösterdi, halkın refah düzeyi yükseldi. Rusya, Polonya ve İskandinavya'da bulunan çok sayıda gümüş Sâmânî definesi, Mâverâünnehir'in bu dönemde adı geçen yerlerle canlı ticarî ilişkilere sahip bulunduğunu göstermektedir (Frye, s. 72). Ayrıca bu devirde İslâmiyet bölgenin doğusunda ve kuzeyindeki steplere yayıldı. İbn Havkal ve İstahrî gibi IV. (X.) yüzyıl coğrafyacıları, yaşadıkları dönemde İslâm ülkeleri içinde Mâverâünnehir kadar gayri müslimlerle cihad yapan başka bir bölge bulunmadığını, sınırlarının dârülharbe yakın olduğunu ve bütün topraklarının cihad sahası (dârülcihad) sayıldığını belirtirler. Soğdlular'ın ve Türkler'in uzun süren direnmeleri sonucunda İslâmiyet'i benimsemeleriyle Müslümanlık bütün Orta Asya'ya yayılma imkânı buldu. Böylece Mâverâünnehir, Türkler'le müslümanları yüz yüze getiren ve Türk-İslâm tarihinin seyrini değiştiren önemli bir coğrafya parçası oldu.

Bölgenin Türkleşme süreci 9. yüzyılın son çeyreğindeki yoğun Oğuz göçleriyle başladı. Etnik yapının Türkler lehine değişimi, Karluk ve Halaçlar gibi diğer Türk boylarının bölgeye göçleriyle daha da güçlendi. Karahanlı hâkimiyeti Mâverâünnehir'in Türkleşme sürecindeki nihaî safhanın başlangıcı oldu. Horasan Valisi Ebû Ali es-Simcûrî, Sâmânî Hükümdarı Nûh b. Mansûr ile aralarında çıkan anlaşmazlığı çözemeyince Karahanlı Hükümdarı Hârun Buğra Han'dan yardım istedi. Buğra Han Sâmânîler'e son verdiği takdirde Horasan Ebû Ali'nin olacak, Mâverâünnehir ise Karahanlı hâkimiyetine bırakılacaktı. Buğra Han, Sâmânîler'e karşı verdiği başarılı mücadelelerden sonra Semerkant ve Sâmânî başşehri Buhara'yı bir süre için ele geçirdi (992). Halefi İlig Han Nasr b. Ali 389'da (999) Buhara'yı tekrar zaptederek Sâmânîler'e son verdi. İlig Han'ın Gazneliler'in idaresindeki Horasan'a hâkim olma isteği başarısızlığa uğramakla birlikte Karahanlı hâkimiyeti Mâverâünnehir'e sağlam bir şekilde yerleşti. Sâmânîler, sınırlarını Türk akınlarına ve özellikle Karahanlılar'a karşı korumaları için Buhara civarındaki Nûr kasabasını ve çevresini Selçuklular'a otlak olarak verdiler (985). Selçuk Bey'in 1007 yılı civarında vefatı üzerine Cend şehrinden ayrılarak Mâverâünnehir'e göç eden Selçuklu hânedanı mensupları burada Sâmânîler'i destekleyince Karahanlılar'ın saldırılarına mâruz kaldılar. Mâverâünnehir'e hâkimiyet için mücadele eden Karahanlılar ve Gazneliler Selçuklular'ın bölgeye inmesinden rahatsız oldular. Selçuklular daha sonra Mâverâünnehir'den ayrılıp Hârizm'e göç ettiler. Sultan Alparslan, muhtemelen Karahanlılar'ı ortadan kaldırmak için 200.000 kişilik bir orduyla Mâverâünnehir üzerine yürüdü, ancak bir suikast neticesinde öldürülünce sefer başarısızlığa uğradı (1072). 1087 yılı Nisan ayının ilk günlerinde Mâverâünnehir'e bir sefer düzenleyen Sultan Melikşah geçtiği yerlerdeki bütün kale ve şehirleri ele geçirdi. Buhara'yı zaptedip Karahanlı Hükümdarı Ahmed Han'ı esir aldı ve İsfahan'a götürdü. Sultan Melikşah, Çiğiller'in Semerkant'ta çıkardığı isyan üzerine aynı yılın sonlarında Mâverâünnehir'e ikinci bir sefer yaptı ve Emîr Üner'i Semerkant'a vali tayin etti (1087). Sultan Berkyaruk, Arslan Argun'un Horasan'da başlattığı isyanı bastırdıktan sonra Belh'te yaklaşık yedi ay kaldı ve Mâverâünnehir'deki işleri düzene koyup adına hutbe okuttu (1097). Sultan Berkyaruk, Karahanlılar'dan Kılıç Tamgaç Han'ın (Mes'ûd b. Muhammed) ölümünün ardından üç Batı Karahanlı hükümdarını bizzat tayin edip Mâverâünnehir'i kontrol altında tuttu. Horasan meliki Sencer de Karahanlı Hükümdarı Kadır Han Cibrâîl b. Ömer'in kendi topraklarını istilâya kalkışması üzerine sefere çıkıp onu esir aldı ve öldürttü. Sencer bu zaferden sonra Mâverâünnehir'i yeniden teşkilâtlandırdı. Muhammed b. Süleyman'ı Arslan Han unvanıyla Batı Karahanlı hükümdarı tayin edip kendine tâbi kıldı (1102).

1141-42 yılında Katvan Muharebesi'nde Sultan Sencer putperest Karahıtaylar'a mağlûp olunca Karahıtaylar, Mâverâünnehir'i ele geçirdiler. Karahıtaylar'ın ardından bölge Alâeddin Muhammed Tekiş döneminde Harezmşahlar'ın idaresine girdi (1210). Ancak kısa süre sonra Mâverâünnehir'e giren Moğollar bölgedeki şehirleri tahrip edip halkını katlettiler (1219-1220).

Bölge Moğolların Harizmşahlar'ı istilası sırasında 1219 yılında Cengiz Han tarafından ele geçirildi. Cengiz Han ölümünden sonra Batı Orta Asya'yı ikinci oğlu Çağatay'a verdi ve Çağatay Hanlığı kuruldu. 1369 yılında Barlas boyundan Timurlenk bölgeyi ele geçirdi ve Semerkand Timur İmparatorluğunun başkenti oldu. 14. yüzyılın ortalarından itibaren bölge zenginleşerek büyüdü.

Kaynakça

 On the Origin of the place-Name Buxārā Shamsiddin Kamoliddin Uzbekistan Academy of Sciences, Tashkent

Ayrıca bakınız
Soğdiana
Turan
Zhao Wu dokuz soyu

Seleukos İmparatorluğu
Orta Asya tarihi
Tarihî bölgeler

Mâverâünnehir


Fovslet Skov er en offentlig skov, ejet af Naturstyrelsen, i Kolding Kommune på ca. 260 hektar.
Skoven er en løvskov med eg og bøg. Skoven grænser op til den mindre Hjarup Præsteskov og ligger ganske tæt på Svanemosen.

Historie

Historisk var både Fovsletgård, Fovslet skov og Svanemosen krongods under Koldinghus.
Fovsletgård blev solgt i 1700 tallet, mens  skov og mose forblev under kronen - som efterfølgende overgik til Statsskovvæsenet (Naturstyrelsen)
Fovslet Skov er en rest af den store Farrisskov, der indtil 1700-tallet strakte sig syd for Kongeåen.  Den store Farrisskov strakte sig oprindeligt som et bredt skovbælte tværs over Jylland.I middelalderen blev en del af skovene ryddet for at give plads til landbrugsjord. Andre skove i Kolding området har være en del af Farrisskoven, herunder Stenderup Skovene.

Rekreativ
Skoven indeholder en række afmærkede vandrestier og ridestier  Heriblandt en rute fra Hjarup til nordenden af Fovslet Skov, kaldet Præstegårdsskoven
Der er fri teltning i hele Fovslet Skov

Forhistorie
Skoven har en del gravhøje og i skovens Sydvestlige hjørne findes resterne af en borg/voldsted dateret fra 1067 e.Kr.

Referencer

Skove i Kolding Kommune

Fovslet Skov


Minestrone er en tyk italiensk suppe af grøntsager og ofte med pasta eller ris. Der findes ingen fast opskrift, idet den oftest laves på friske grøntsager som bønner, løg, selleri, gulerødder, tomat, oregano, timian og fond på grøntsager eller kød.

Suppen serveres ofte med parmesanost og brød.

Kilder

Mad fra Italien
Supper

Minestrone


رودني ستراسير (Rodney Strasser) ، (فريتاون، 30 مارس 1989) ، لاعب كرة قدم سيراليوني.

و قد بدأ مسيرته الكروية مع أكاديمية كالون ومن ثم انتقل إلى إيه سي ميلان في عام 2007 ، و هو يلعب الآن لـنادي ليل على سبيل الإعارة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كرواتيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية سيراليونيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أفارقة أمريكيون في القرن 21
رياضيون سيراليونيون مغتربون في البرتغال
رياضيون سيراليونيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون سيراليونيون مغتربون في فنلندا
رياضيون من فريتاون
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفنلندي لكرة القدم
لاعبو الدوري الكرواتي الممتاز
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بارما
لاعبو جنوى
لاعبو ريجينا
لاعبو كرة قدم سيراليونيون
لاعبو كرة قدم سيراليونيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فنلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كرواتيا
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب سيراليون لكرة القدم
لاعبو نادي توركو
لاعبو نادي جل فيسنتي
لاعبو نادي زغرب
مواليد 1410 هـ
مواليد 1990
مواليد في فريتاون
لاعبو كرة قدم من فريتاون

رودني ستراسير


Das Almstorfer Moor ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Himbergen in der Samtgemeinde Bevensen-Ebstorf im Landkreis Uelzen.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 149 ist 12 Hektar groß. Es ist vollständig Bestandteil des FFH-Gebietes "Rotbauchunken-Vorkommen Strothe/Almstorf". Das Gebiet steht seit dem 16. Februar 1987 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Uelzen.

Das Naturschutzgebiet liegt nordöstlich von Bad Bevensen zwischen Römstedt und Himbergen. Es stellt einen kleinen, nicht kultivierten Moorrest unter Schutz, der in seinem Ostteil von Erlen- und Weidenbruchwald sowie wassergefüllten ehemaligen Torfstichen geprägt wird. Im Westteil schließt sich eine zeitweise überstaute Grünlandfläche und ein extensiv bewirtschafteter Kiefernmischwald an.

Im Naturschutzgebiet befand sich zum Zeitpunkt der Unterschutzstellung einer der letzten Rotbauchunken-Lebensräume im Landkreis Uelzen, die hier an ihrer westlichen Verbreitungsgrenze lebt. Frühere Vorkommen, die bis zur Aller reichten, sind erloschen. Auch im Almstorfer Moor verschwand die Rotbauchunke. In den 1990er-Jahren wurde ihre Wiederansiedlung versucht.

Das Naturschutzgebiet ist vollständig von landwirtschaftlichen Nutzflächen umgeben. Es entwässert zum Gollernbach, der über den Röbbelbach in die Ilmenau fließt.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Uelzen
Moor in Niedersachsen
FAlmstorfer Moor
Himbergen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Almstorfer Moor


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 pravoslavna Crkva sv. Nikole u Mirkovcima, dovršetak gradnje

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1813.


Friedrich Rütten (* 10. März 1885 in Meiderich; † nach 1933) war ein deutscher Gewerkschafter und Politiker (Zentrum).

Leben
Nach dem Volksschulabschluss 1899 arbeitete Rütten als Bergmann im Steinkohlenbergbau. Er betätigte sich gewerkschaftlich und war seit 1911 Bezirksleiter des Gewerkvereins christlicher Bergarbeiter Deutschlands im mitteldeutschen Bergbaurevier. Von 1914 bis 1918 nahm er als Soldat am Ersten Weltkrieg teil. Während des Krieges wurde er an der West- und Ostfront eingesetzt, 1918 schwer verwundet und mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse ausgezeichnet.

Rütten arbeitete von 1919 bis 1932 als Redakteur für die Zeitschrift Der Bergknappe, betätigte sich in der Gewerkschaftspresse und verfasste sozialpolitische Schriften. 1932 wurde er Revierleiter des Gewerkvereins christlicher Bergarbeiter Deutschlands für Westfalen mit Sitz in Gelsenkirchen. Daneben war er Mitglied des Reichskohlenrates, Mitglied der Grubensicherheitskommission für den Oberbergamtsbezirk Dortmund, Mitglied des Verwaltungsausschusses für die bergmännischen Berufsschulen im Oberbergamtsbezirk Dortmund, Vorstandsmitglied der Bergschule Bochum und Beiratsmitglied der Versuchsgrube der Zeche Hibernia in Gelsenkirchen.

Rütten gehörte der Zentrumspartei an und war von 1932 bis 1933 Abgeordneter des Preußischen Landtages.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 376/377.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Friedrich Rütten


Grásvarri (fræðiheiti: Lanius excubitor) er tegund stórra söngfugla.

Tilvísanir

Svarrar

Grásvarri


بي تي أر-70  ,  هي ناقلة جنود مدولبة بثمانية عجلات، سوفيتية الصنع طورت في عقد الستينيات من القرن الماضي ودخلت الخدمة في الجيش السوفيتي عام 1972 لتحل محل ناقلات الجند السوفييتية الأقدم بي تي أر-60.

يبلغ وزن البي تي أر-70 11.5 طن وزودت بمحرك ديزل بقوة 120 حصان يعطي سرعة قصوى تصل إلى 80 كم/س و 9 كم/س بالماء، ويتألف طاقمها من 3 أفراد وسعة نقل لـ 7 جنود.

التطوير السوداني (شريف-3): تعتبر المدرعة السودانية شريف-3 تطويراً محلياً للعربة الروسية بي تي أر-70 وشمل التطوير استبدال محرك ديزل KAMAZ-7403 V8 بدل محركي ZMZ-4905 الأصليين وهو أكثر كفاءة في استهلاك الوقود، ويعمل بقدرة 260 حصانًا بسرعة 2600 دورة في الدقيقة، مما يوفر سرعة للعربة تصل إلى 80 كم / ساعة وتحتفظ المدرعة شريف-3 بسرعة إختراق المياه كما هو الحال للنسخة البرمائية من المدرعة بي تي أر-70 التي تتراوح من 8 إلى 10 كم / ساعة.
كما تم تطوير تسليحها واستبدال برج العربة بآخر من مركبة القتال الروسيةبي إم بي-1 ، مسلح بمدفع عيار 73 ملم نوع 2A28 ومدفع رشاش عيار 7.62 ملم للدفاع الذاتي وللسماح بإبقاء منصة البرج كاملة مع مقعد المدفعي تم تركيب فاصل إضافي بين البرج والبدن مع الإحتفاظ بقاعدة الإطلاق للقاذفة الروسية الموجهة نوع مالوتكاالمضادة للدبابات.
تحمل شريف-3 ستة مقاعد لجلوس الجنود في منتصف حجرة النقل ويمكن أن يخرج الجنود في حالات إصابة المدرعة عبر فتحات السقف أو البوابات الجانبية أو بين عجلات الطريق الثانية والثالثة.
كما هو الحال مع بي تي أر-70 يتم مساعدة التوجيه على العجلات الأربع الأمامية ويتوفر فيها نظام ضغط مركزي للإطارات في خالة تعرضها للثقب.

مصادر

 بي تي آر-70

بي تي أر-70
مركبات برمائية
مركبات عسكرية 1970–1979
مركبات عسكرية روسية
ناقلات جنود مدرعة

بي تي أر-70


مولهايم أو مُلْهَيم  ومعنى اسمها "المدينة على النهر"، هي مدينة تقع في شمال ولاية "شمال الراين - فيستفاليا، غربي ألمانيا. وهي مركز صناعي مهم خاصة للصناعات الغذائية. تتبع منطقة دوسلدورف.

توأمة
لمولهايم أن در رور اتفاقيات توأمة مع كل من:

 كفار سابا
 دارلينغتون
 تور

 أوبولي (1989 -)
 إسطنبول
 قلقيلية
 كوفولا

أعلام

 لودويغ شولتز
 هيلج شنايدر
 لارس بورغسمولر
 هانيلورة كرافت
 فريتز بوخلوه
 فيرنر بيست
 توماس ويزنمان
 كريستيانه فيبر
 إميل فوغل
 سيغفريد رضا

المراجع

انظر أيضا
الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1808 في ألمانيا
مدن شمال الراين-وستفاليا
مدن في شمال الراين-وستفاليا
مقاطعة الراين
مولهايم

مولهايم أن در رور


Eduardo Marques (født 26. juni 1976) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Eduardo Marques


Fria é uma cidade e subprefeitura na Baixa Guiné, situada a norte de Conacri (capital da República da Guiné), perto da Barragem de Amaria, no Rio Konkouré. Em 2014, tinha uma população de 61.691 pessoas.

Visão geral
Existem algumas variações no nome da cidade: Friguia, Kimbo ou Kimbo-city. Fria é conhecida por suas cavernas locais, as Grottes de Bogoro e as Grottes de Konkouré). A economia da cidade depende muito da mineração de bauxita e da produção de alumínio. A cidade de Fria foi construída em torno de uma empresa chamada Kimbo-Fria, agora ACG Fria (Aluminum Company of Guinea), a primeira fábrica de alumínio da África. A ACG-Fria é a única refinaria de alumina em operação na Guiné, produzindo 600.000 toneladas de alumina e 2,8 milhões de toneladas de bauxita por ano.

Recentemente, o presidente da Guiné, Lansana Conte, assinou um acordo com a RUSAL (Russkiy alyuminiy - Alumínio Russo), privatizando o complexo de bauxita e alumínio em Fria administrado pela Alumina Company of Guinea. Isso permitirá a eventual duplicação da capacidade da empresa.

A cidade é servida pelo Aeroporto de Fria.

Estrada de ferro
A mina de bauxita é conectada por uma ferrovia de bitola 1000mm ao porto de Conacri, capital da República da Guiné.

Residentes notáveis

 Dede Camara - nadador olímpico
 Rainatou Sow - fundadora da Make Every Woman Count

Veja também

 100 Mulheres (BBC)

Guiné
Alumínio

Fria (Guiné)


Public Law 280, of August 15, 1953 (Pub. L. 280, codified as 18 U.S.C. § 1162, 28 U.S.C. § 1360, and 25 U.S.C. §§ 1321–1326) is a federal law of the United States that changes legal jurisdiction on Indian lands and over Indian persons. The law transfers some jurisdiction from the federal government to states in both civil and criminal cases in certain places.  It was passed in 1953.

There are 574 federally recognized Indian tribes in the United States, up from 562 when the law was passed. 39% of these are in Alaska; the rest in the continental US. This law covered a little more than 300 tribes when it took effect.

In 1968, the law was amended so that states had to have the consent of the tribes to assume jurisdiction from federal government. Where states had already assumed jurisdiction, jurisdiction would retrocede to the federal government if the tribes requested it.  Nearly 30 tribes were involved in retrocession. Also in 1968 the Indian Civil Rights Act was passed, causing funding to begin rising for tribal justice systems. Funding increased from $1.5 million in 1972 to $10 million in 1990. In 2010, the Tribal Law and Order Act was enacted with the goal of decreasing crime against indigenous women and children.

The Act mandated a transfer of federal law enforcement authority within certain tribal nations to state governments in six states: California, Minnesota (except the Red Lake Nation and Mille Lacs Band of Ojibwe), Nebraska, Oregon (except the Warm Springs Reservation), Wisconsin (except later the Menominee Indian Reservation) and, upon its statehood, Alaska. There are currently 6 mandatory P.L. 280  states which are the listed above. Mandatory states did not get the option to refuse the jurisdiction granted by P.L. 280 whereas the ten additional states listed below, had the option of adopting this policy. These states include, Arizona, Florida, Idaho, Iowa, Montana, Nevada, North Dakota, South Dakota, Utah and Washington. Not all of these states adopted full jurisdiction within their state. The federal government offered little assistance to either the states or tribes in the transfer of jurisdiction. Arizona, Florida, Iowa, South Dakota and Utah are the only optional states that have not receded any of their P.L. 280 jurisdiction. Optional P.L. 280 states did not need consent from tribes in order to enact full or partial jurisdiction of this law.

The Act added to a complex matrix of jurisdictional conflict that defined tribal governance at the end of the 20th century. In various states, local police, tribal police, BIA police, and the FBI are the arms of a law enforcement system that enforces laws of tribes, states and the federal government. The Act also added that tribe cannot put non-natives on trial, even when crime occurs on reservation land.

Under the Act, states, local sheriffs and state law enforcement agencies take tribal members to state courts for prosecution in cases arising from criminal matters within reservation boundaries. But most tribal governments and pueblos have also adopted their own codes, and administer court systems to adjudicate violations of the code.

In states where the Act has not been applied, Bureau of Indian Affairs (BIA) police respond to major crimes on reservations or pueblos. The FBI joins in investigations of the most serious criminal matters such as murders or kidnappings. In those states, when allegations against tribal members arise from crimes on a reservation, the United States Attorney cites violations of the United States Code in a United States district court. Tribal and pueblo police also enforce local codes in "non-PL 280" states.

The law protects individuals from dealing with federal prosecution on tribal land but with that comes less tribal sovereignty for the indigenous nations that are effected by P.L. 280. After the change in jurisdiction there were some issues that came forth from state legislation that led to less funding. When tribal communities voiced their concerns and criticisms of the P.L. 280, they were often met with hostility from states. Since tribal communities lost a majority of their funding from the federal government, the states' capabilities were stretched thin. They were now asked to perform duties out of their area of expertise with the same funding they were receiving. This led to criticism from local agencies because they were unaware of their jurisdictional duties surrounding tribal communities. With neither the state or tribal communities receiving funding for this change in legislature we began to see tribal communities suffer economically, which also led to an increase in crime rates.

Impact

Very few research studies have been conducted to make a conclusion on the impact of the law on tribal land across the nation. There are questions about its effectiveness on criminal behavior and socioeconomic impact to the affected tribes.  Studies that have been done have shown that the law has led to an increase in crime and has slowed the economic growth of some reservations. Native women and children have suffered disproportionately as victims of crime because of PL 280.

See also

Tribal sovereignty in the United States
Indian Reorganization Act
Indian termination policy

Notes

References

External links
Tribal Court Clearinghouse: Public Law 280
Text of the statute
 Public Law 280 and Law Enforcement in Indian Country – Research Priorities, NCJ 209839, National Institute of Justice. (2005). U.S. Department of Justice

1953 in American law
United States federal Native American legislation
83rd United States Congress
United States federal legislation articles without infoboxes

Public Law 280


Tastavinsaurus ist eine Gattung sauropoder Dinosaurier aus der Gruppe der Titanosauriformes. Bisher sind zwei fragmentarische Skelette bekannt, die aus der Unterkreide (Unteres Aptium) des spanischen Aragonien stammen. Einzige Art ist Tastavinsaurus sanzi.

Merkmale
Tastavinsaurus war wie alle Sauropoden ein vierbeiniger Pflanzenfresser mit langem Hals und Schwanz. Von verwandten Gattungen lässt sich diese Gattung anhand von 19 einzigartigen Merkmalen (Autapomorphien) abgrenzen, die sich vor allen an den Wirbeln, aber auch an den Becken-, Bein- und Fußknochen finden. Beispielsweise beträgt das Längenverhältnis zwischen Sitzbein und Schambein 0,7, während der Cnemialkamm, ein in der Knieregion auf dem Schienbein befindlicher Knochenkamm, in zwei dünne vertikale Kämme geteilt ist. Das Schienbein ist außerdem relativ kurz und misst lediglich 55 % der Länge des Oberschenkelknochen.

Die beiden bekannten Skelette unterscheiden sich in einer Reihe von anatomischen Merkmalen voneinander. So zeigt das zuerst entdeckte Skelett ein im Verhältnis kürzeres paariges Sitzbein. Außerdem ist dieses Skelett insgesamt robuster gebaut als das zweite Skelett. Diese Unterschiede könnten auf individuelle Variationen oder auf Geschlechtsdimorphismus zurückzuführen sein.

Systematik
Die Titanosauriformes bilden eine Gruppe innerhalb der sauropoden Dinosaurier und enthalten die Titanosauria sowie verschiedene, ursprüngliche Vertreter, wie beispielsweise Brachiosaurus. Tastavinsaurus zählt zu den ursprünglichen Vertretern der Gruppe. Eine kladistische Analyse von Canudo und Kollegen (2008) kommt zu dem Ergebnis, dass Tastavinsaurus die Schwestergattung von Venenosaurus bildet; beide Gattungen sind stärker abgeleitet (fortgeschritten) als Brachiosaurus und können zusammen mit den Titanosauria in einer als Somphospondyli benannten Gruppe zusammengefasst werden.

Royo-Torres und Kollegen (2009, 2012) schlagen vor, Tastavinsaurus, Venenosaurus und Cedarosaurus in einer neuen Gruppe innerhalb der Titanosauriformes zusammenzufassen, die Laurasiformes. Die Laurasiformes sind dabei definiert als stammlinienbasiertes Taxon, das alle Taxa umfasst, die näher mit Tastavinsaurus als mit Saltasaurus verwandt sind.

Fund, Forschungsgeschichte und Namensgebung
Der erste Fund wurde Anfang der 1990er Jahre von den Fossiliensammlern und Brüdern Andrés und Pedro Ortiz gemacht. Die Fundstelle (Masia de Arsis) befindet sich in der Gemeinde Peñarroya de Tastavins in der spanischen Provinz Teruel. Die beiden Sammler wurden durch an der Geländeoberfläche verwitternde Knochenfragmente auf die Fundstelle aufmerksam gemacht, eine daraufhin begonnene Grabung brachte einen Oberschenkelknochen, Wirbelkörper und Schambeine zum Vorschein. 1996 wurde ein Angestellter der Regionalregierung von Aragonien auf den Fund aufmerksam, woraufhin umfangreichere, wissenschaftlich beaufsichtigte Grabungen vom Winter 1996 bis zum Januar 1997 stattfanden. Die Präparation der Fossilien nahm zwei weitere Jahre in Anspruch. Heute sind die Fossilien Teil einer dauerhaften Ausstellung im Paläontologischen Museum Dinópolis in Teruel.

Das Skelett (Holotyp, Exemplarnummer MPZ 99/9) befindet sich in einem guten Erhaltungszustand und ist teilweise artikuliert vorgefunden worden, das heißt die Knochen lagen teilweise in ihrer ursprünglichen anatomischen Position. Es handelt sich um eines der am besten erhaltenen und vollständigsten Sauropodenskelette aus der Unterkreide Europas. Es besteht aus 4 Rückenwirbeln, 25 Schwanzwirbeln, Kreuzbein, 9 Rippen, 21 Chevron-Knochen, Beckenknochen (beide Darmbeine, Schambeine, Sitzbeine) und Beinknochen (Oberschenkelknochen, 1 Schienbein und Wadenbein, Astragalus, 6 Mittelfußknochen, 7 Zehenglieder einschließlich 4 Krallen).

Der zweite Fund wurde 2004 auf einem Waldweg bei El Castellar von einem Forscherteam des Dinópolis-Museums entdeckt, der Fundort wurde La Canaleta getauft. Dieses Skelett (Exemplarnummer CT-19) besteht aus 16 Rippen, Teile des Schultergürtels sowie einem vollständigen Hinterbein.

Das erste Skelett stammt aus der Xert-Formation, während das zweite Skelett der Basis der Forcall-Formation entstammt. Beide Gesteinseinheiten werden auf das Untere Aptium datiert und wurden unter marinen Bedingungen abgelagert.

Tastavinsaurus wurde 2008 von José Canudo und Kollegen erstmals wissenschaftlich beschrieben. Die Erstbeschreibung stützte sich dabei lediglich auf das erste, innerhalb der Xert-Formation entdeckte Skelett. Erst 2012 wurde das Skelett aus der Forcall-Formation als zweites bekanntes Exemplar dieser Gattung beschrieben. Der Name Tastavinsaurus (katalanisch tastavin, gr. sauros – "Echse") weist auf die Gemeinde Peñarroya de Tastavins, wo das erste Skelett gefunden wurde. Das Wort Tastavin entstammt ursprünglich dem Katalanischen und bedeutet "Wein-Koster". Der zweite Teil des Artnamens, sanzi, ehrt José Luis Sanz für seine Studien über spanische Dinosaurierfunde.

Belege

Literatur
  Rafael Royo-Torres, Luis Alcalá, Alberto Cobos: A new specimen of the Cretaceous sauropod Tastavinsaurus sanzi from El Castellar (Teruel, Spain), and a phylogenetic analysis of the Laurasiformes. In: Cretaceous Research. Bd. 34, 2012, , S. 61–83, .
  José I. Canudo, Rafael Royo-Torres, Gloria Cuenca-Bescós: A new sauropod: Tastavinsaurus sanzi gen. et sp. nov. from the Early Cretaceous (Aptian) of Spain. In: Journal of Vertebrate Paleontology. Bd. 28, Nr. 3, 2008, , S. 712–731, .

Einzelnachweise

Sauropoda
Sauropoden

Tastavinsaurus


බ්ලූමැන්ඩල් (කොළඹ 13) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ, කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි උප නගරයකි.

ලන්දේසී භාෂාවට අනූව, බ්ලූමැන්ඩල් (Bloemendhal) යන චචනයෙහි අරුත වන්නේ මල් මිටියාවත යන්නයි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

බ්ලූමැන්ඩල්


An Schoenus centralis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Latz. An Schoenus centralis in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus centralis


Scott Jay "Doc" Horowitz (born March 24, 1957) is a retired American astronaut and a veteran of four Space Shuttle missions.

Biography
Horowitz went to California State University, Northridge in 1974 where he earned his B.S. degree in engineering in 1978; he subsequently obtained a Ph.D. degree in aerospace engineering from the Georgia Institute of Technology in 1982, and then worked as a scientist for Lockheed Company.

NASA career
Horowitz joined the United States Air Force and flew as a T-38 and F-15 pilot while also teaching courses in aircraft design and propulsion at Embry-Riddle Aeronautical University and later California State University, Fresno. He graduated from the United States Air Force Test Pilot School in Dec, 1990 as a member of class 90-A. Horowitz was selected as an astronaut candidate by NASA in 1992, and piloted missions STS-75 (1996), STS-82 (1997) and STS-101 (2000). He commanded mission STS-105 (2001), a visit to the International Space Station for equipment and crew transfer.

In STS-75, Horowitz and Jeffrey A. Hoffman, both Jewish, had alternating use of the same bunk bed, to which Hoffman attached, upon Horowitz's request, a mezuzah, using Velcro.

Horowitz retired from the United States Air Force and NASA in October 2004. He returned to NASA in September 2005 to become the Associate Administrator for the Exploration Systems Mission Directorate, in charge of the return of America to the Moon during the next decade.

Interim
During his interim away from NASA, Horowitz held a senior executive position with ATK Thiokol, the makers of the Space Shuttle solid rocket boosters. While there, he developed some ideas he had for new types of launch vehicles that used only solid fuel rockets. His ideas were crucial to the development of the mission hardware NASA has adopted for the Vision for Space Exploration. NASA Administrator Michael D. Griffin invited Horowitz back to NASA as an associate administrator so he could lead the effort to develop this hardware.

On July 11, 2007, Horowitz announced his intent to leave NASA effective October 1, 2007.

Space flight experience
 STS-75  (February 22-March 9, 1996: 15 days, 7 hours)
 Tethered satellite reflight, lost due to broken tether
 STS-82  (February 11-February 21, 1997: 9 days, 23 hours)
 Hubble Space Telescope servicing
 STS-101 (May 19-May 29, 2000: 9 days, 21 hours)
 International Space Station supply mission
 STS-105 (August 10-August 22, 2001: 11 days, 21 hours)
 International Space Station supply mission & crew rotation

Post NASA
Horowitz has been active in advocating reorienting NASA's focus to human exploration of Mars, with the goals of permanent human outposts and settlements on the red planet. Horowitz is a member of the steering committee of the Mars Society. On one of his space shuttle flights as commander, he had the Mars Society's Martian flag hoisted up a mast out of the space shuttle payload bay, and flew the shuttle under the flag of Mars . He later presented the Martian flag that had flown above the space shuttle to Robert Zubrin at a conference of the Mars Society.

In January 2018, Horowitz joined the board of advisors of the DAV foundation.

References

External links
 NASA Biography
 NASA - Scott Horowitz

1957 births
20th-century American Jews
California State University, Northridge alumni
Georgia Tech alumni
Living people
Lockheed Martin people
Mars Society
Space Shuttle program astronauts
United States Air Force officers
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
United States Air Force astronauts
21st-century American Jews

Scott J. Horowitz


El término isla San Francisco o isla de San Francisco pueden hacer referencia:

Geografía
  a la isla San Francisco, en el océano Pacífico, en el estado de Baja California Sur, en México;
  a la isla San Francisco, en el río Paraguay, en Paraguay;
  a la isla San Francisco, en el río Valdivia, en Chile;
  a la isla Wake, antes isla de San Francisco, en los Estados Unidos.

Isla San Francisco