Etnopluralisme er en ideologi som mener at ingen race eller etnisk gruppe er mere værdifuld end nogen anden, men at de må leve adskilte for at undgå negative konsekvenser af genetisk og kulturel sammenblanding. Begrebet anvendes indenfor nationalistiske kredse, og af tilhængere af den franske højrefløjsbevægelse nouvelle droite (nye højre). Etnopluralismen er det nye højres primære ideologiske bidrag til en fornyelse af den traditionelle biologiske racetænkning på den yderste højrefløj. Kritikere som Martin Barker og Michel Wieviorka har beskrevet ideologien som hhv. nyracisme og kulturracisme.

De førende etnopluraistiske tænkere er franskmanden Alain de Benoist og amerikaneren Richard McCulloch. I Danmark bekendte Danskernes Parti sig til etnopluralisme.

Kilder
 André Béjin og Julien Freund (sous la direction de), Racismes, Antiracismes, Méridiens Klincksieck, Paris, 1986.
 Pierre-André Taguieff, Sur la Nouvelle Droite. Jalons d'une analyse critique, Galilée, Descartes & Cie, Paris 1994.
 Charles Taylor, Multiculturalisme. Différence et démocratie, Champs, Flammarion, Paris, 1997.
 Alain de Benoist, Nous et les autres. Problématique de l'identité, Krisis, Paris, 2006. Læs .
 Sylvain Crépon, L'extrême droite sur le terrain des anthropologues. Une inquiétante familiarité, Socio-anthropologie, 2001,Læs

Noter

Ideologier
Racisme

Etnopluralisme


Nina Petrovskaïa (en ), née à Moscou en 1884 et morte à Paris  le , est une écrivaine russe, poétesse, traductrice, qui a joué un rôle important dans le mouvement littéraire de la bohème au début du .

Elle était l'animatrice d'un salon littéraire, l'épouse et l'assistante du propriétaire de la maison d'édition Grif, Sergueï Sokolov.

Biographie
Nina Petrovskaïa est née en 1884 dans une famille de fonctionnaires. Jeune, elle a reçu une formation médicale.

Écrivaine, traductrice, elle publie pour la première fois dans l'almanach Grif en 1903. Puis elle publie dans les éditions proches du symbolisme russe, telles que la revue Vesy, La Toison d'or, le mensuel La Pensée russe (Русская мысль), l'almanach Pereval, les journaux Outra Rossii (Утро России), Golos Moskvy (1907-1915), Roul, Nov, etc.

De 1897 à 1911, elle est l'épouse et l'assistante de Sergueï Sokolov, propriétaire des éditions Grif et rédacteur de l'almanach du même nom. Il était fort connu dans les cercles symbolistes de la première décennie du . Elle dirige également un salon littéraire.

Elle était membre de l'association littéraire des symbolistes  qu'animait Andreï Biéli.

En 1903-1904, Andreï Biély devient son amant. Ce dernier la compare à l'héroïne du roman L'Idiot de Fiodor Dostoïevski, Nastassia Filipovna Barachkova.

Durant la période de 1904 à 1908, la relation entre Nina Petrovskaïa et le poète Valeri Brioussov, a joué un rôle très importante dans leurs vies et dans leurs œuvres. La figure de Nina Petrovskaïa, occupée par sa tragédie intérieure et son éternelle insatisfaction envers elle-même et l'univers, se reflète dans de nombreux poèmes de Brioussov (ceux du cycle Stephanos). Valeri Brioussov utilise également Nina Petrovskaïa comme modèle, sous le nom de Renata dans son roman L'Ange de feu et la relation entre elle, Andreï Biély et Brioussov lui-même constitue le fond de l'intrigue du roman. Les conversations et les disputes entre Nina Petrovskaïa et Brioussov se reflètent également, à leur tour dans le livre de Petrovskaïa Sanctos amor. Brioussov et Petrovskaïa ont laissé un énorme volume de correspondance, éclairant à la fois leur vie personnelle et la vie des cercles symbolistes de Moscou, qui a été édité dans un ouvrage séparé en 1904. En 1924, après la mort de Brioussov, elle écrit ses souvenirs sur lui.

En 1908, elle publie une recueil de nouvelles intitulé Sanctus Amor (1908).

En 1911, après avoir connu un drame personnel profond, elle quitte la Russie pour toujours.

Rome, Berlin, Paris
De 1911 à 1913, elle vit à Florence. De 1913 à 1922, à Rome, elle visite aussi Varsovie, suit un traitement médical à Munich. Durant la Première Guerre mondiale, elle est à Rome où elle vit jusqu'à l'automne 1922 dans des conditions matérielles précaires en travaillant sur des traductions.

De septembre 1922 à 1926, elle vit à Berlin. Elle est collaboratrice permanente du journal berlinois À la veille. La raison de son installation à Berlin est « que la capitale allemande est devenue à cette époque un grand centre d'édition et de culture russe, une sorte de territoire libre entre la Russie postrévolutionnaire et l'Occident et lui apparaissait comme une planche de salut et une précieuse occasion de revenir à la vie littéraire ». Vladislav Khodassevitch et Nina Berberova ont rencontré Petrovskaïa à cette époque et ont décrit leurs rencontres dans leurs mémoires. Dans le journal Nakanoune, elle écrit des articles, des souvenirs, des critiques, des feuilletons, des essais. Elle a des contacts avec Maxime Gorki et avec des grandes maisons d'éditions. Elle prévoit de faire de nombreuses traductions à partir de l'italien avec la collaboration d'Alexis Nikolaïevitch Tolstoï. Elle commence à préparer la publication d'une anthologie de la prose italienne contemporaine en collaboration avec .

En 1927-1928, elle vit à Paris. Elle souffre à cette époque d'une grave dépression nerveuse aggravée par l'alcool et la dépendance à la morphine. Cependant, ses amis ont noté que malgré tout cela elle « reste un esprit fort, à la pensée claire, qui a conservé tout à fait sa dignité intérieure. »

Épuisée par la pauvreté et l'incompréhension dans les milieux littéraires des immigrés, Nina Petrovskaïa se suicide après la mort, en janvier 1928, de sa sœur cadette, Nadejda Petrovskaïa, avec laquelle elle vivait ; un mois après ce décès, elle s'empoisonne au gaz dans un hôtel parisien le . Dans la nécrologie, est publié ce texte :

Traductions
En 1924, à Berlin, la maison d'édition Nakanoune publie le conte de Carlo Collodi Les Aventures de Pinocchio, traduit par Petrovskaïa et revu par Alexis Nikolaïevitch Tolstoï. Plus tard, sur base de cette traduction, Alexeï Tolstoï a également écrit sa variante de Pinocchio :  (1936).

Œuvres
 Nina Petrovskaïa , Miroir brisé 2014 , 900 pages (Н. И. Петровская. Разбитое зеркало. Проза. Мемуары. Критика. Составление М. В. Михайловой; вступительная статья М. В. Михайловой и О. Велавичюте; комментарии М. В. Михайловой и О. Велавичюте, при участии Е. А. Глуховской. М., «Б.С.Г. — Пресс»,) 2014, 900 стр.
 Quatre Touberoses (Четыре Туберозы) : Poésie , prose et dramaturgie des auteurs du siècle d'argent /Auteur: Nicolaï Nossov. Mosciu, édition, Agraf, 2014. — 416 pages.

 Mémoire
 En 2004 est publié chez Novoe Literatournoe obozrene le livre Valeri Brioussov -Nina Petrovskaïa. Correspondance: 1904—1913 .

 Références

 Liens externes

  Nina Petrovskaïa Петровска, Нина Ивановна
  Œuvres Nina Petrovskaïa Петровская Нина Ивановна: Сочинения
  Nina Petrovskaïa Silhouette de siècle d'argent Серебряного века силуэт… Нина Петровская
  L'ange de feu http://www.trediakovsky.ru/biograficheskie-istochniki-romana-bryusova-ognennyy-angel-1

Poétesse russe
Écrivain russe du XXe siècle
Traductrice russe
Naissance en 1884
Naissance à Moscou
Décès en février 1928
Décès dans le 11e arrondissement de Paris
Décès à 43 ans
Suicide en France

Nina Petrovskaïa


SvømmeCenter Falster er en svømmehal i Nykøbing Falster på Falster. Hallen ligger i den østlige ende af byen mellem Falster City Camping og CELFs afdeling på Østerbro. Hallen indeholder et bassin med otte baner, spa-bassin, vandrutchebane på 66 m og et varmtvandsbassin på 31 °C. I alt dækker SvømmeCenter Falster 3.445 m2.

Tidligere lå svømmehallen i Nykøbing F. Hallen på Engboulevarden i lige uden for Centrum. Det er den ene af to svømmehaller på Falster, hvoraf den anden er Nordfalster Svømmecenter i Nørre Alslev. Begge er ejet af Guldborgsund Kommune.

Referencer

Eksterne henvisninger
Officiel hjemmeside

Svømmehaller i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Nykøbing Falster
Sport i Nykøbing Falster

SvømmeCenter Falster


Infraphulia es un género  de mariposas de la familia Pieridae. Se encuentra en Sudamérica.

Especies
 Infraphulia illimani (Weymer, 1890)
 Infraphulia ilyodes (Ureta, 1955)
 Infraphulia madeleinea Field & Herrera, 1977

Referencias

 Winhard, 2000 Pieridae I Butterflies of the world, 10: (1) 40pp, (2) 48pls

Pierini
Géneros de lepidópteros

Infraphulia


Pak Wanso (auch Park Wansuh, Park Wan-seo oder Bak Wan-seo; * 20. Oktober 1931 im Kreis Kaep'ung, damaliges Japanisches Kaiserreich, heutiges Nordkorea; † 22. Januar 2011  bei Seoul, Südkorea) war eine südkoreanische Schriftstellerin. Pak Wanso gehört zu den bedeutendsten und am meisten gelesenen Schriftstellerinnen Südkoreas. Einige ihrer Romane und Erzählungen sind auch ins Deutsche übersetzt worden.

Leben
Sie wuchs in bescheidenen, dörflichen Verhältnissen auf und begann ein Studium der Koreanistik an der angesehenen Seoul National University, das sie aufgrund des Koreakrieges abbrechen musste. Am Anfang ihrer erst spät begonnenen schriftstellerischen Laufbahn stand der 1970 erschienene Roman Der nackte Baum (Namok). Ihr Gesamtwerk umfasst 20 Romane und ungefähr 60 Kurzromane oder Erzählungen; die Zahlen schwanken je nach Quelle. Sie schrieb bis zu ihrem Tod und erhielt mehrere Literaturpreise, den letzten und herausragendsten posthum.

Ihre Themen in der Literatur umfassen zumeist den Koreakrieg, die Kritik am südkoreanischen Mittelstand und die Rolle der Frau im heutigen, immer noch durch den Konfuzianismus geprägten Südkorea. In ihrem autobiografischen Roman Wer hat nur den ganzen Knöterich gegessen?(engl. Who Ate Up All the Shinga?) (1992) erzählt Pak Wanso aus ihrer Kindheit und Jugend bis zur Mitte des Koreakrieges. Mit geringen Änderungen sind ihre Themen und Texte – abgesehen vom Koreakrieg vielleicht – auch auf Europa übertragbar, da sie allgemein-menschliche Fragen berühren.

Pak Wanso war katholischen Glaubens, verheiratet und hatte vier Töchter sowie einen Sohn, der bei einem Autounfall ums Leben kam. Am 22. Januar 2011 starb sie an einem Krebsleiden.

Werke
 나목 (Der nackte Baum) (여성동아, 1970) ISBN 8937843021
 세상에서 제일 무거운 틀니 ( Das schwerste Gebiss der Welt) (한발기, 여성동아, 1972) ISBN 893784303X
 지렁이 울음소리 (Das Weinen des Regenwurms) (신동아, 1973)
 부끄러움을 가르칩니다 (Ich lehre die Scham) (일지사, 1976) ISBN 8954601936
 휘청거리는 오후 (Der taumelnde Nachmittag) (창작과비평사, 1977) ISBN 8933800263
 목마른 계절 (Die durstige Jahreszeit) (수문서관, 1978) ISBN 8933800530
 욕망의 응달 (Der Schatten der Begierde) (수문서관, 1979) ISBN 8933800360
 살아 있는 날의 시작 (Der Beginn des Tages, an dem ich lebte) (전예원, 1980) ISBN 8933800352
 엄마의 말뚝 (Der Pfahl meiner Mutter) (일월서각, 1982) ISBN 9788979521177
 오만과 몽상 (Arroganz und Einbildung) (한국문학, 1980–1982) ISBN 8933800603
 그해 겨울은 따뜻했네 (Der Winter jenes Jahres war warm) (세계사, 1983) ISBN 9788933800614
 그 가을의 사흘동안 (Vier Tage jenes Herbstes) (나남, 1985) ISBN 8930001084
 도시의 흉년 (Das Jahr der Missernte in der Stadt) (문학사상사, 1979) ISBN 8933800271
 미망 (Irrtum) (문학사상사, 1990) ISBN 8933800891
 그 많던 싱아는 누가 다 먹었을까 (Wer hat nur den ganzen Knöterich gegessen) (웅진닷컴, 1992) ISBN 89-01-01760-1
 그 산이 정말 거기 있었을까 (War der Berg wirklich dort) (웅진출판, 1995) ISBN 9788901017617
 아주 오래된 농담 (Ein sehr alter Scherz) (실천문학사, 2000) ISBN 9788939203976
 그 남자네 집 (Sein Haus) (현대문학, 2004) ISBN 9788972754275
 친절한 복희씨 (Freundliche Frau Pok-hŭi) (문학과지성사, 2008) ISBN 9788932018140
 세 가지 소원 - 작가가 아끼는 이야기 모음 (Drei Wünsche) (마음산책, 2009) ISBN 9788960900523
 못 가본 길이 더 아름답다 (Unbekannte Wege sind noch schöner) (현대문학, 2010) ISBN 9788972754671
 세상에 예쁜 것 (Die schönen Dinge des Lebens) (마음산책, 2012) ISBN 9788960901445

Übersetzungen

Deutsch
 Das Haus der Familie jenes Mannes. Übersetzt von Ahn In-kyong und Anneliese Stern-Ko, erschienen in Koreana 8 (2013) Nr. 1, 68–79,
 Das Familienregister. Übersetzt von Helga Picht, bei Verlag Volk und Welt, Berlin 1994, ISBN 3-353-01001-7
 Die träumende Brutmaschine. Übersetzt von Woon-Jung Chei und Rainer Werning, Secolo Verlag, Osnabrück 1995, ISBN 978-3-929979-22-0
 Im Sumpf steckengeblieben. Enthalten in: Am Ende der Zeit, herausgegeben und übersetzt von Helga Picht und Heidi Kang, bei Pendragon, Bielefeld 1999, ISBN 3-929096-84-6

Englisch
 The Naked Tree. Cornell University East Asia Program, Ithaca NY, USA, 1995, ISBN 978-1885445735
 My Very Last Possession. M. E. Sharpe, Inc., Armonk NY, USA, 1999, ISBN 978-0765604286
 A Sketch of the Fading Sun. White Pine Press, Buffalo NY, USA, 1999, ISBN 978-1877727931
 Three Days in That Autumn. Jimoondang Publishing Co., Seoul, Korea, 2001, ISBN 978-0970548184
 Weathered Blossom (zweisprachig: koreanisch-englisch), Hollym International Corp., Elizabeth NJ, USA, 2006, ISBN 978-1565912229
 Who Ate Up All the Shinga?. Columbia University Press, New York, USA, 2009, ISBN 978-0-231-14898-6

Auszeichnungen
 1999: Manhae-Literaturpreis
 2001: Hwang-Sun-won-Literaturpreis
 2006: Ho-Am-Preis für Künstler
 2011: Orden für kulturelle Verdienste in Gold

Einzelnachweise

Weblinks
 Literature and Experience, by Pak Wan-so
 Writer, Park Wansuh (längeres Interview mit Fotos)
 Expanded Bibliography of Pak Wan-so
 Asian Studies in Business and Economics, Die träumende Brutmaschine - und andere Erzählungen über Frauen in Korea
 Cherished Themes from Park Wan-seo's Literary Life, by Choi Jae-bong
 A Tribute to Park Wan-so as she Passes Away at Age 80 (mit Foto und unvollständiger Liste der Veröffentlichungen in Englisch und Koreanisch)

Ho-Am-Preisträger
Autor
Literatur (Koreanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Person (Seoul National University)
Südkoreaner
Geboren 1931
Gestorben 2011
Frau

Pak Wanso


صوليدوس أو صولدي  عملة بيزنطية ذهبية كانت متداولة في روما القديمة. كان أول من ضربها هو ديوكلتيانوس حوالي عام 301 م.

مراجع

انظر أيضا

 ثلث الصرد
 نصف الصرد
 تيتارتيرون

النقود المعدنية في الإمبراطورية البيزنطية
النقود المعدنية في روما القديمة
تسميات عملات
نقود ذهبية

صوليدوس


Madagaskar 3: Najtraženiji u Europi (engl. Madagascar 3: Europe's Most Wanted) je američki animirani film iz 2012. godine, koji je producirao Dreamworks te je nastavak na Madagaskar 2. Film je redatelja Eric Darnell, Conrad Vernon i Tom McGrath, a scenarij su napisali Darnell i Noah Baumbach. U originalnoj verziji, pojavljuju se Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith, Sacha Baron Cohen, Cedric the Entertainer, Andy Richter, Elisa Gabrielli, McGrath, Chris Miller, Christopher Knights i Conrad Vernon te ponavljaju svoje glasovne uloge iz prvog i drugog filma.

U filmu se glavni likovi — skupina životinja iz zoološkog vrta Central Parka čije su ih pustolovine već odvele na Madagaskar i Afriku — pokušavaju vratiti u New York i nađu se kako putuju Europom s cirkusom dok ih progoni nemilosrdni Službenik za kontrolu životinja.

Film je premijerno prikazan na Filmskom festivalu u Kanadi 18. svibnja 2012., a u kinima je prikazan u Sjedinjenim Državama 8. lipnja 2012. Bio je to osmi film s najvećom zaradom 2012. i film s najvećom zaradom u franšizi, sa svjetskom zaradom od preko 746 milijuna dolara. Madagaskar 4, isprva je bio planiran za kino prikazivanje 2018., ali je uklonjen iz rasporeda izdavanja nakon restrukturiranja DreamWorks Animationa 2015.

Radnja

Nedugo nakon što su postali suvođi, pingvini i čimpanze napuštaju Afriku za Monte Carlo u svom modificiranom zrakoplovu. Kada se ne vrate, Alex, Marty, Melman, Gloria, kralj Julien, Maurice i Mort odluče da bi ih trebali pronaći i vratiti se u njihov dom u zoološkom vrtu Central Park u New Yorku. Pronalaze pingvine i čimpanze u kasinu Monte Carlo. Nastaje kaos, a životinje jedva pobjegnu od Chantel DuBois, nemilosrdne francuske službenice za kontrolu životinja koja je odlučna dodati Alexovu glavu svojoj kolekciji taksidermija.

Kad se njihov zrakoplov sruši u Francuskoj, životinje se ukrcaju na odlazeći cirkuski vlak. Cirkuske životinje — morski lav po imenu Stefano, jaguar po imenu Gia i tigar po imenu Vitaly — sumnjičave su prema autsajderima, pa Alex laže da su one američke cirkuske životinje. Cirkus ide na nastup u Rimu, nakon čega slijedi nastup u Londonu gdje se nadaju impresionirati američkog promotora kako bi dobili svoju prvu američku turneju. Kako bi otklonili sumnje, pingvini kupuju cirkus od njegovog ljudskog kolovođe bogatstvom koje su stekli u Monte Carlu. U Rimu, Alex se zaljubljuje u Giu, dok se kralj Julien zaljubljuje u glumačku medvjedicu Sonyu. DuBois progoni kralja Juliena i Sonyu, ali ih ne uspijeva uhvatiti i biva uhićen.

Nastup u Koloseumu u Rimu je katastrofa: životinje krenu po zlu i bijesna ih publika otjera, iako one jedva pobjegnu u vlaku. Stefano kasnije objašnjava Alexu da je cirkus nekoć bio poznat, a Vitaly njegova zvijezda, vješto skačući kroz sve manje obruče. Međutim, teške opekline tijekom jedne od Vitalijevih vratolomija dovele su ga do gubitka strasti i zbog toga je patio cijeli cirkus. Alex uvjerava cirkuske životinje da osmisle novu i uzbudljivu točku sa svim životinjama koja će im vratiti bivšu slavu. Marty i Stefano pronalaze novu strast u pucanju iz topa, dok Melman i Gloria postaju vješti u zajedničkom plesu na žici. Gia nagovori Alexa da je nauči "Trapeze Americano" i njih se dvoje počinju zaljubljivati. U međuvremenu, DuBois bježi iz zatvora i nastavlja njezinu potjeru prije nego što ispiše dokument koji prikazuje fotografiju Alexe kako nastupa u zoološkom vrtu Central Park.

U Londonu, Vitaly se boji ponovnog neuspjeha i razmišlja o odustajanju od nastupa, ali Alex mu pomaže da ponovno otkrije svoju strast prema izvođenju nemogućeg. Na Alexov prijedlog, Vitaly se maže regeneratorom za kosu umjesto maslinovim uljem i uspijeva skočiti kroz obruč. Predstava postiže spektakularan uspjeh, a promotor potpisuje ugovor s cirkusom. DuBois se pojavljuje i pingvini uspijevaju spriječiti njezin pokušaj da uhvati Alex. Međutim, tiskani dokument koji je nosila otkriva da su Alex, Marty, Melman i Gloria cijelo vrijeme bile životinje u zoološkom vrtu. Osjećajući se izdanima i prevarenima, cirkuske životinje izbacuju četvorku.

Nakon što se kralj Julien i Sonya posvađaju, životinje iz zoološkog vrta i cirkusa odlaze svojim putevima, ali stižu u Central Park u isto vrijeme. Gledajući svoj stari dom, životinje iz zoološkog vrta shvaćaju koliko su ih njihove avanture promijenile i odlučuju da je njihovo pravo mjesto u cirkusu. Zatim ih iz zasjede čeka DuBois, ali prije nego što uspije odrubiti glavu Alexu, stižu zaposlenici zoološkog vrta koji pogrešno vjeruju da ona vraća nestale životinje. Kralj Julien se vraća u cirkus s vijestima i miri se sa Sonyom dok Gia i Vitaly uvjeravaju ostale da bi trebali spasiti svoje prijatelje. Životinje u zoološkom vrtu se bude u svojim starim nastambama, sada okruženim visokim ogradama. Osoblje zoološkog vrta odaje počast DuBois, ali ona odbija njihovu nagradu i potajno puni otrovom napunjenu strijelicu i cilja u Alexa. Uskoro ih spašavaju cirkuske životinje i zajedno pobjeđuju DuBoisa. Alex i njegovi prijatelji trajno se pridružuju cirkusu s Alexom i kraljem Julienom koji započinju romantičnu vezu s Giom, odnosno Sonyom. Kao odmazdu za izazivanje njihovih nevolja, pingvini šalju DuBois i njezine pristaše u sanducima na Madagaskar, podsjećajući na način na koji su životinje otpremljene.

Uloge

Glavni likovi

Ostali originalni glasovi
Sacha Baron Cohen kao Kralj Julien
Cedric the Entertainment kao Maurice
Andy Richter kao Mort
Tom McGrath kao Skipper
Christopher Knights kao Private
Chris Miller kao Kowalski
Frances McDormand kao kapetanica Chantel DuBois, voditeljica Kontrole životinja
Jessica Chastain kao Gia, talijanski jaguar i Alexova ljubav
Martin Short kao Stefano, talijanski morski lav
Bryan Cranston kao Vitaly, ruski sibirski tigar i nekadašnja superzvijezda putujućeg cirkusa
Frank Welker kao Sonya, euroazijski smeđi medvjed i ljubav kralja Juliena
Paz Vega kao andaluzijske trojke (Esmeralda, Esperanza i Ernestina)
Conrad Vernon kao Mason, čimpanza i drugi policajac
Vinnie Jones kao pas
Freddie Steve Jones kao pas
Jonesy Nick Fletcher kao Frankie, pas
Eric Darnell kao zapovjednik, službenik zoološkog vrta i spiker
Dan O'Connor kao osiguranje kasina i gradonačelnik New Yorka
Danny Jacobs kao Croupier i Master Circus

Hrvatska sinkronizacija
Ostali glasovi:
 Lea Bulić
 Sanja Hrelec
 Željko Duvnjak
 Mima Karaula
 Siniša Galović
 Ozren Opačić
 Zoran Gogić
 Dragan Peka
 Božidar Peričić

 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redateljica dijaloga i vokalnih izvedbi: Ivana Vlkov Wagner
 Prijevod i autor tekstova: Davor Slamnig
 Adaptacija pjesama: Dražen Bratulić

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2010-ih
Filmovi o odrastanju
Pustolovni filmovi

Madagaskar 3: Najtraženiji u Europi


Coneflower is a common name of several genera of flowering plants:

In the family Asteraceae
Dracopis
Echinacea
Rudbeckia
Ratibida

In the family Proteaceae
 Isopogon

See also
Cornflower

Coneflower


Division 1 Féminine 2017-18 sæsonen var den 44. udgave, siden ligaens etablering. Lyon var forsvarende mestre, de har vundet titlen i elleve sæsoner på rad før denne. Sæsonen startede den 3. september 2017 og sluttede den 27. maj 2018. Lyon genvandt mesterskabet.

Stillingen

Sæsonstatistik

Topscorere
Opdateret til og med 27. maj 2018.

Top assists
Opdateret indtil kampe spillet til og med den 27. maj 2018.

Referencer

Division 1 Féminine
Fodboldsæson 2017-18

Division 1 Féminine 2017-18


José Augusto Dlofo (Lourenço Marques - atual Maputo, 18 de abril de 1968), conhecido apenas como Zé Augusto, é um ex-futebolista e treinador de futebol moçambicano que atuava como zagueiro.

Representou seu país em duas edições da Copa Africana de Nações.

Carreira em clubes
Em sua carreira, defendeu apenas o Costa do Sol entre 1988 e 2001, tendo conquistado 18 títulos pelos Canarinhos.

Seleção Moçambicana
Pela Seleção Moçambicana, Zé Augusto disputou 25 jogos entre 1995 e 1998. Disputou 2 edições da Copa Africana de Nações (3 partidas em 1996 e uma em 1998). Em ambas, Moçambique foi eliminado ainda na fase de grupos.

Carreira de treinador
Zé Augusto estreou como treinador em 2007, comandando o Benfica de Quelimane. Passou também por Têxtil do Punguè (2014), Desportivo Manhiça e Desportivo de Nacala (ambos em 2018).

Vida pessoal
É irmão de Duda, com quem chegou a atuar no Costa do Sol entre 1991 e 1995.

Títulos
Costa do Sol
 Moçambola: 1991, 1992, 1993, 1994, 1999–00, 2001
 Taça de Moçambique: 1988, 1992, 1993, 1995, 1997, 1999, 2000
 Supertaça de Moçambique: 1993, 1994, 1996, 1999–00, 2000–01

Links
 Perfil de Zé Augusto - OGol.com.br

Futebolistas de Moçambique
Treinadores de futebol de Moçambique
Naturais de Moçambique colonial
Naturais de Maputo
Jogadores da Seleção Moçambicana de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 1996
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 1998

José Augusto Dlofo


TuS Metzingen er en tysk håndboldklub, hjemmehørende i Metzingen, Baden-Württemberg og spiller i Handball-Bundesliga Frauen.

Resultater
Handball-Bundesliga Frauen:
Bronze: 2015, 2017, 2019
EHF Cup:
Sølv: 2015–16

Spillertruppen 2021-22

Målvogtere
 16  Nicole Roth
 20  Rebecca Nilsson
Fløjspillere
LW
 28  Julia Symanzik
 96  Dagmara Nocuń
RW
 2  Marlene Kalf
 3  Britt van der Baan
Stregspillere
 7  Thess Krönell
 13  Madeleine Östlund
 19  Margot Bergfeld
 26  Svenja Hübner

Bagspillere
LB
 4  Katarina Pandza
 10  Lena Degenhardt
CB
 8  Silje Brøns Petersen
 14  Rebecca Rott
 18  Marte Juuhl Svensson
RB
 9  Anna Albek
 22  Maren Weigel

Eksterne henvisninger

 TuS Metzingens hjemmside

Håndboldklubber fra Tyskland
Sport i Tyskland
Etableret i 1861

TuS Metzingen


Ei și ce? este al doilea album de studio al Mădălinei Manole. A fost lansat în anul 1993 sub egida companiei Electrecord. Pe album figurează melodia "Te-am văzut, mi-ai plăcut" care a cunoscut un succes de mari proporții.

Lista cântecelor
 Fără dragostea ta (Șerban Georgescu / Aurel Storin) (3:20)
 Când dansez cu tine (Șerban Georgescu / Aurel Felea) (3:43)
 Să nu mă minți (Șerban Georgescu / Aurel Felea) (3:24)
 Trăiască rock-ul! (Șerban Georgescu / Aurel Felea) (2:40)
 Ei și ce?! (Șerban Georgescu / Aurel Felea) (2:45)
 Jucătorul de iubiri (Șerban Georgescu / George Țărnea) (3:20)
 Cântec pentru voi (Mădălina Manole / George Țărnea) (4:06)
 Te-am văzut, mi-ai plăcut (Șerban Georgescu / George Țărnea) (3:30)
 Vreau să te uit (Șerban Georgescu / Roxana Popescu) (3:42)

Personal
 Mădălina Manole – voce, grafică
 Theodor Negrescu, Paul Enigărescu – postprocesare
 Mihai Dragason – grafică
 Sever Ștefănescu – fotograf
 Ion Frățilă – transpunere

Albume de Mădălina Manole
Albume din 1993
Albume pop
Albume de muzică ușoară
Discuri Electrecord LP (30 cm)
Casete audio Electrecord
Discuri Electrecord cu muzică de divertisment

Ei și ce?


Impact Is Imminent četvrti je studijski album američkog thrash metal-sastava Exodus. Prvi je njihov album kojeg je objavila diskografska kuća Capitol Records, 21. lipnja 1990. te ujedno i prvi s bubnjarom Johnom Tempestom. Također, bio je njihov posljednji studijski album s basistom Robom McKillopom, iako se još pojavio na koncertnom albumu, Good Friendly Violent Fun snimljenog 1989. no objavljenog tek 1991. godine. Impact Is Imminent ponovno je objavljen 2008. u pakiranju mini-albuma ograničenog izdanja koje je nalikovalo izvornom LP izdanju, uključujući i unutarnji omot.

Gitarist Gary Holt izrazio je žaljenje zbog albuma tijekom snimanja albuma Exhibit B: The Human Condition iz 2010. rekavši da "Ako postoji jedan album koji bih mogao vratiti i ponovno snimiti, to bi bio Impact". Zatim je pohvalio album jer sadrži "neke od najboljih rifova koje je ikada napisao."

Holt je ponovio svoje mišljenje o albumu tijekom intervjua u travnju 2020. s Robbom Flynnom iz Machine Heada: "Ponovno slušam Impact Is Imminent, i ako postoji jedan album u mojoj karijeru, za koji želim... da mi se vrati nazad, kao da nikad nije bio objavljen, to je taj album, jer ima neke od najboljih rifova koje sam ikad napisao. Glavni riff pjesme "Impact Is Imminent" moj je najdraži riff koji sam ikad napisao. Ludo je, žica preskače, nitko nikada nije napravio takvo sranje."

Turneja

Sastav je krenuo na turneju u sklopu promocije albuma u drugoj polovici 1990. Otvorili su je 21. lipnja 1990. sa sastavom Red Hot Chilli Peppers u Oaklandu. Exodus je bio dio dvije velike turneje: u kolovozu 1990. svirali su u SAD-u s Suicidal Tendenciesom i Panterom a tri mjeseca kasnije u Europi sa sastavima Flotsam and Jetsam, Vio-Lence i Forbidden. Exodus je završio turneju 28. prosinca 1990. u The Fillmoreu. Sastav je trebao krenuti na turneju Painkiller početkom 1991. s Judas Priestom i Annihilatorom no zamijenjeni su Panterom, jer im je diskografska kuća odbila platiti troškove putovanja.

Popis pjesama

Recenzije

Impact Is Imminent dobio negativnu recenziju Eduarda Rivadavije iz AllMusica, koji nazvao ga je "najzaboravnijim albumom Exodusove karijere". Kanadski novinar Martin Popoff izjavio je da cijeni Exodusovu "privrženost starijem, izgubljenom speed metalu" i napisao da bi ga fanovi trebali ponovno preslušati.

Iako je objavljen pod velikom diskogrfaskom kućom, Impact Is Imminent nije bio jednako uspješan kao Fabulous Disaster i završio je na 147. mjestu ljestvice Billboard 200, što je najniža pozicija Exodusa na ljestvici do danas. Sve do albuma Blood In, Blood Out iz 2014., Impact Is Imminent bio je posljednji album Exodusa koji završio je na ljestvici Billboard 200.

Osoblje

 Exodus

 Steve "Zetro" Souza – vokal
 Gary Holt – gitara, produkcija
 Rick Hunolt – gitara, produkcija
 Rob McKillop – bas-gitara
 John Tempesta – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Stephen Marcussen – mastering
 Csaba Petocz – snimanje
 Tommy Steele – grafički dizajn
 Jenny Raisler – fotografije
 Stab Watts – grafički dizajn
 John Bush – inženjer zvuka (dodatni)
 Lewis Demetri – inženjer zvuka (dodatni)
 Chris Fuhrman – inženjer zvuka (dodatni)
 Andy Newell – inženjer zvuka (dodatni)
 Jim McKee – inženjer zvuka (dodatni)
 Marc Senasac – miks
 Ulrich Wild – inženjer zvuka (asistent)
 Steve Heinke – inženjer zvuka (asistent)

Izvori

Albumi sastava Exodus
Albumi iz 1990.

Impact Is Imminent


Phillaur es una ciudad de la India en el distrito de Jalandhar, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 248  a 111 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 22 982 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Phillaur


Baron Cullen of Ashbourne, of Roehampton in the County of Surrey, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 21 April 1920 for Sir Brien Cokayne, Governor of the Bank of England from 1918 to 1920.  the title is held by his grandson, the fourth Baron, who succeeded his uncle in 2016.

The first Baron was the son of George Cokayne, Clarenceux King of Arms and editor of the first edition of The Complete Peerage, son of the Hon. Mary Anne Cokayne, granddaughter of Charles Cokayne, 5th Viscount Cullen.

Barons Cullen of Ashbourne (1920)
Brien Ibrican Cokayne, 1st Baron Cullen of Ashbourne (1864–1932)
Charles Borlase Marsham Cokayne, 2nd Baron Cullen of Ashbourne (1912–2000)
Edmund Willoughby Marsham Cokayne, 3rd Baron Cullen of Ashbourne (1916–2016)
Michael John Cokayne, 4th Baron Cullen of Ashbourne (b. 1950)

There is no heir to the title.

Arms

See also
Viscount Cullen

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Specific

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1920

Baron Cullen of Ashbourne


Guido Münch Paniagua (* 9. Juni 1921 in San Cristobal de las Casas, Mexiko; † 29. April 2020 in Pasadena, Kalifornien) war ein mexikanischer Astrophysiker und Astronom.

Münch studierte Bauingenieurwesen und Mathematik an der Nationalen Autonomen Universität von Mexiko mit dem Bachelorabschluss in Bauingenieurwesen und Mathematik 1939 und dem Masterabschluss in Mathematik 1943. Danach ging er an die University of Chicago, wo er 1946 in Astronomie und Astrophysik promoviert wurde (Problems of radiative transfer in the theory of stellar atmospheres). Er ging danach ans Tacubaya Observatorium der Universität Mexiko, kehrte aber 1947 als Instructor an die Universität Chicago zurück, wo er 1949 Assistant Professor wurde. Er  war dort am Yerkes-Observatorium und arbeitete mit dem Astrophysiker Subrahmanyan Chandrasekhar über Strahlungstransport in Sternen. Außerdem kam er über Kontakte zu Gerhard Herzberg und William Wilson Morgan zur astronomischen Spektroskopie. Ab 1951 war er am Caltech, wo er Professor wurde und am Mount Wilson und Palomar-Observatorium wirkte. Er war 1977 bis 1991 Direktor am Max-Planck-Institut für Astronomie in Heidelberg und dort Professor an der Universität. Er arbeitete unter anderem am deutsch-spanischen Calar-Alto-Observatorium und am Instituto de Astrofísica de Canarias  (Universität La Laguna) in Teneriffa (1992 bis 1996).

Münch befasste sich mit der Theorie von Sternatmosphären, Stellarspektroskopie, interstellarer Materie, Spektroskopie von Nebeln, Struktur von Galaxien und Solarphysik und Planetologie. Er arbeitete sowohl beobachtend als auch theoretisch.

Er war Mitglied der American Academy of Arts and Sciences (1962), der National Academy of Sciences (1967) und seit 1982 Gründungsmitglied der Third World Academy of Sciences. 1968 erhielt er die NASA Medal of Exceptional Scientific Merit für seine Beteiligung an den Mariner, Viking und Pioneer Missionen (Infrarot-Radiometrie). Er war Ehrendoktor des Nationalen Mexikanischen Instituts für Astrophysik, Optik und Elektronik.1989 erhielt er den Prinz-von-Asturien-Preis. 1944 und 1958 war er Guggenheim Fellow. 1998 erhielt er den spanischen Orden Alfonso X, el sabio mit großem Kreuz. 1989 organisierte die International Astronomical Union eine Konferenz zu seinen Ehren in Granada.

Zu seinen Doktoranden zählt James E. Gunn.

Sein Sohn Christopher Münch (* 1962) ist Filmemacher.

Schriften
 Interstellar Absorption Lines in Distant Stars, Astrophys. J., 1957
 The Theory of Model Stellar Model Atmospheres, in Jesse Greenstein Stellar Atmospheres, University of Chicago Press 1960
 An Analysis of the Spectrum of Mars, Astrophys. Journal, Band 139, 1964
 Galactic Structure and Interstellar Absorption Lines, in Adriaan Blaauw, Maarten Schmidt Galactic Structure, University of Chicago Press, 1965
 mit Laurence M. Trafton The Structure of the Atmosphere on the Major Planets, Journal of the Atmospheric Sciences, Band 26, 1969, S. 813
 mit Donald M. Hunten Helium Abundance on Jupiter, Space Science Reviews, Band 14, 1973, S. 433–443

Weblinks
 Biographie beim Prinz-von-Asturien-Preis
 Biographie auf Seiten der Solomon R. Guggenheim Foundation

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
Wissenschaftliches Mitglied der Max-Planck-Gesellschaft
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
Mexikaner
Geboren 1921
Gestorben 2020
Mann

Guido Münch


Red Hot Chili Peppers (RHCP), 1983 yılında kurulmuş; funk, punk ve metali harmanlayarak müzik yapan Amerikalı bir gruptur. Grubun kurucuları Anthony Kiedis, Michael Balzary, Hillel Slovak ve Jack Irons'dır. İlk isimleri 'Tony Flow And the Miraculously Majestic Masters of Mayhem' olan grup, aynı yılın sonunda EMI plak şirketiyle sözleşme imzaladı.
Daha sonra isimlerini Red Hot Chili Peppers olarak değiştirmişlerdir.

Grubun ilk albümü Red Hot Chili Peppers 1983 yılında gitarist Hillel ve davulcu Jack yerine Jack Sherman ve Cliff Martinez'in katkılarıyla yapılmıştır. Albüm büyük bir ticari başarı yakalayamasa da underground müzik çevresinde ses getirmiştir.

1985'te ise Hillel'in katılımıyla ve "Funk Tanrısı" George Clinton'ın prodüktörlüğüyle Freaky Styley piyasaya sürülmüştür. Daha sonra Jack'in de gruba dönmesiyle 1987 tarihli The Uplift Mofo Party Plan adlı albüm çıkmıştır. Albüm Billboard listelerinde 184. sıraya kadar çıkmıştır. Ancak 24 Haziran 1988'de Hillel'in aşırı dozda uyuşturucudan ölmesiyle grup dağılma noktasına gelmiştir. Bu dönemde Anthony Meksika'ya gitmiş, Jack ise gruptan ayrılmıştır. Anthony'nin dönüşü ve Flea'nın çabalarıyla gitarist John Frusciante ile davulcu Chad Smith gruba dahil olmuşlardır. 1989'da Mother's Milk adlı albümü çıkararak ilk altın plaklarını kazanmışlardır. Albümden çıkan ilk single Knock Me Down Hillel'in anısınadır.

1991'de ise Rick Rubin prodüktörlüğünde, Grubun en çok ses getiren albümlerinden biri olan Blood Sugar Sex Magik piyasaya çıkmıştır. Albümde yer alan Under The Bridge ABD listelerine iki numaradan giriş yapmıştır, Give It Away ise gruba En İyi Hard Rock Parçası dalında Grammy kazandırmıştır.

Uyuşturucuya bulaşan John Frusciante 7 Mayıs 1992'de stres ve yorgunluk bahanesiyle grubu terk etmiştir. John 1994'te ilk solo albümü olan Niandra Lades And Usually Just A T-shirt 'ü ve 1997'de Smile From The Streets You Hold 'u çıkarmıştır.

Bu arada RHCP yoluna devam etmiştir. 1994'te gruba John'un yerine Jane's Addiction ve Porno For Pyros gibi grupların gitaristi Dave Navarro katılmıştır. 1995'te ise Navarro ile birlikte One Hot Minute adlı albümü piyasaya sürmüşlerdir. One Hot Minute dünya çapında 5 milyon kopya satarak, 4 numaradan girdiği Amerika listelerinde 55 hafta boyunca yerini korudu.

Ancak 1998'de Dave Navarro grubu terk etmiş, John Frusciante geri dönmüştür. Frusciante'nin dönüşüyle, 1999 yılında prodüktörlüğünü Rick Rubin'in yaptığı Californication albümü çıkmıştır. Bu albüm Blood Sugar Sex Magik 'in soundundan uzak olsa da çıkan ilk single Scar Tissue uzun süre ilk onda kalmıştır. Grup 2000 MTV Video Müzik Ödülleri'nde Videoda Öncü Grup Ödülü'''nü kazanmıştır. Californication'ın klibi En İyi Yönetmen ve En İyi Sanat Yönetmenliği ödüllerini kazanmıştır. Bu arada John üçüncü solo albümü olan To Record Only Water For Ten Days'i çıkarmıştır. 2002'de ise Californication'a benzese de bazı farklılıklar taşıyan By The Way piyasaya çıkmıştır. Albümde yer alan On Mercury adlı parça grubun ilk ska denemesidir.

2004 yılında RHCP, Live in Hyde Park adlı ilk konser albümünü piyasaya sürdü. Albüm, Londra'daki Hyde Park'ta sahne aldıkları üç gecenin kayıtlarından oluşurken, grup bu üç gecelik konser dizisinden 17 milyon dolar kazanarak bir rekora imza atmayı başardı.

Grubun 2006 yılında çıkan albümü ise yine Rick Rubin'in prodüktörlüğündeki Stadium Arcadium'dur. Blood Sugar Sex Magik'in de kaydedildiği stüdyoda kaydedilen albümün çıkış parçası Dani California'dır.

En son klibini çektikleri parça Tell Me Baby'dir. Albümden çıkan üçüncü single Snow (Hey Oh) parçasıdır. 20 Kasım 2006'da piyasaya çıkan single'la birlikte parçanın Tony Kaye tarafından yönetilen videosu da yayınlanmıştır. Şarkı MTV ödüllerine de aday olarak gösterilmiştir.

Ayrıca bu single'lar dışında klibi yayınlanan diğer Stadium Arcadium parçaları Desecration Smile ve Hump de Bump'dur.
Grup kendilerine daha çok zaman ayırmak için kısa bir süre müziğe ara vermiştir. Anthony ve Flea Çocuklarıyla ve hayatlarıyla ilgilenirken, Chad Bir caz grubuna girmiştir. John ise solo çalışmalarına devam etmektedir.

John Frusciante 16 Aralık 2009 tarihinde gruptan ayrılmıştır. 2 Ocak 2010 tarihinde ise onun yerini Josh Klinghoffer almıştır. Ancak, 16 Aralık 2019'da açıkladıkları bir kararla Red Hot Chili Peppers, 10 yıllık gitaristleri Josh Klinghoffer ile yollarını ayırdıklarını belirtmiştir ve yerine Frusciante'nin geri geleceğini söylemiştir.

Grup 30 Ağustos 2011 tarihinde 10. stüdyo albümleri olan I'm With You'yu yayınlamıştır.

Mayıs 2016 tarihinde grup 11. stüdyo albümleri The Getaway'in çıkış şarkısı olan Dark Necessities'' parçasını yayınlamıştır

Stüdyo albümleri

1Henüz kesinleşmemiş rakam. Bu istatistikler genellikle 2-3 yıl sonra belirginleşir. (Kaynak: IFPI )
2Soundscan Mart 2007
3Son güncelleme: 2006

Ödülleri

Dış bağlantılar

 RedHotChiliPeppers.com

 Stadium Arcadium Forum
 One Hot Globe
  http://www.facebook.com/Rhcp1

Amerikalı alternatif rock grupları
Funk metal grupları
Grammy Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Kerrang! Ödülü sahipleri
EMI Records sanatçıları
1983'te Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1983'te kurulan müzik grupları
Funk rock grupları
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri

Red Hot Chili Peppers


Philip Alan Bernstein é um cientista da computação que se especializou em pesquisa de banco de dados no Grupo de Sistemas de Dados da Microsoft Research. É professor afiliado na Universidade de Washington e membro frequente ou presidente de conferências como VLDB e SIGMOD. É o autor de um livro sobre arquitetura na era da inteligência artificial. Foi eleito membro da Academia Nacional de Engenharia por suas contribuições aos sistemas de processamento e banco de dados de transações. Também é um Fellow eleito da Association for Computing Machinery. É autor ou coautor de mais de cem artigos científicos e seis livros sobre sistemas de banco de dados.

Vida
É natural dos Estados Unidos. Em 1972 ele se formou em matemática pela Universidade Harvard e obteve seu doutorado em ciência da computação pela Universidade de Toronto em 1976.

Empregados da Microsoft

Phil Bernstein


Listagem de títulos de telenovelas produzidas pela Televisión Nacional de Chile.

Década de 1980

Década de 1990

Década de 2000

Reestruturação

Década de 2010

Reestruturação

Realizadores

Área Dramática de TVN

 1981-2004

Produção Executiva de Área Dramática

 Sonia Fuchs (período 1981-1990)
 Cecilia Stoltze (período 1991)
 Verónica Saquel (período 1992-1996)
 Pablo Ávila (período 1997-2004)

Assessor de Conteúdos de Área Dramática

 Jorge Marchant (1998-2009)

Direção de telenovelas

 Claudio Guzmán (1981)
 Herval Rossano (1982-1983)
 Ricardo Vicuña (1983-1988)
 Vicente Sabatini (1984-2004)
 René Schneider Arce (1988-1989)
 María Eugenia Rencoret (1993-2004)
 Leonardo Vermelhas (1998)
 Víctor Huerta (2003-2015)
 Óscar Rodríguez (2004-2005)

Coordenação de telenovelas

 Pilar Reynaldos (1981-1989)
 Pilar Jiménez (1983)
 Cecilia Stoltze (1985-1990)
 Alejandra García-Huidobro (1985-1987)
 Jaime Vermelhas (1988)
 Gonzalo Contreras (1989-1992)
 Ricardo Larenas (1993)
 Pablo Ávila (1993-1996)
 Verónica Brañes (1994, 2005-2009)
 Marcelo Muñoz (1996-1998)
 Vania Portilla (1997-2004)
 Daniela Demicheli (1999-2004)
 Patricio López (2002-2004)

 2005-2015

Direção Executiva de Conteúdos de Área Dramática

 María Eugenia Rencoret (período 2005-2013)
 Vicente Sabatini (período 2005-2009, 2015-2016)
 Alex Bowen (período 2014)
 Rodrigo Sepúlveda (período 2017-2019)

 Assessor de Conteúdos de Área Dramática

 Julio Vermelhas (2014-2017)

Coordenação Executiva de Área Dramática

 Alejandro Burr (2014)
 Mauricio Campos (2015-2017)

Produção Executiva de telenovelas

 Vania Portilla (período 2005-2011, 2017)
 Daniela Demicheli (período 2005-2013)
 Patricio López (período 2005-2013)
 Eduardo Alegria (período 2014)
 Javiera Kri (período 2014)
 Alejandro Burr (período 2014-2017)
 Rodrigo Sepúlveda (período 2015)
 Verónica Saquel (período 2015-2016)
 Mauricio Campos (2016-2019)

Direção de telenovelas

 Patricio González (2005-2008, 2012-2013)
 Germán Barriga (2005-2011, 2017-2018)
 Rodrigo Velásquez (2009-2012)
 Ítalo Galleani (2010-2012, 2014-2016)
 Claudio López de Lérida (2011-2015)
 Nicolás Alemparte (2012-2013)
 Christian Maringer (2013-2015)
 Felipe Arratia (2014)
 Matías Stagnaro (2014-2017)
 Rodrigo Meneses (2018)
 César Opazo (2019)

Produção de telenovelas

 Patricia Encina (2005-2011)
 Mauricio Campos (2005-2012, 2014)
 Eduardo Alegria (2005-2006)
 Cecilia Aguirre (2009-2012)
 Marcelo Martínez (2010-2017)
 Claudia Cazanave (2010-2014)
 María Luisa Sousa (2011-2015)
 Yanara Salfate (2013-2014)
 Bruno Córdova (2013)
 Juan Carlos Asencio (2014-2017)
 Cynthia Vermelhas (2014)
 Carolina Provoste (2015-2019)
 Jenny Contreras (2017-2019)

Televisión Nacional de Chile
Listas de telenovelas

Lista de telenovelas da Televisión Nacional de Chile


George Casalis (* 4. Januar 1917 in Paris; † 16. Januar 1987 in Managua) war ein französischer evangelisch-reformierter Pastor, Befreiungstheologe und Hochschullehrer.

Leben
Casalis, der Sohn des Arztes Alfred Hamilton Casalis, studierte nach der Erlangung seiner Hochschulreife in an der Pariser Faculté de théologie protestante und in Basel Evangelische Theologie. In Basel kam er in einen vertieften Kontakt zu dem Theologen Karl Barth, dessen Freund und späterer Biograf er wurde. Zum Pastor ordiniert, wurde er als Studentenpfarrer tätig. Bei der Besetzung Frankreichs durch die deutsche Wehrmacht beteiligte er sich an der Résistance und gehörte zu den Gründern der Cimade. 1940 wurde er Generalsekretär der Christlichen Studentenbewegung im nichtbesetzten Frankreich. Eine protestantische Gruppe erklärte unter seiner Mitwirkung, die antisemitischen Gesetze der Vichy-Regierung nicht zu befolgen. In den noch weiter gehenden Thesen von Pomeyrol wird sogar erklärt, die protestantische Kirche müsse "Widerstand gegen jeglichen totalitären und idolatrischen Einfluss" leisten.

Von 1943 bis 1945 war Casalis Gemeindepfarrer in Moncoutant. Dann ging er als Militärpfarrer nach Baden-Baden. 1946 übernahm er das gleiche Amt in Berlin, wo er auch Dozent an der Kirchlichen Hochschule war und die evangelischen Gefangenen des Alliierten Kriegsverbrechergefängnisses in Berlin-Spandau betreute, worüber der Architekt und ehemalige Rüstungsminister Albert Speer in seinen Gefängnismemoiren Spandauer Tagebücher ausführlich berichtete. Ab 1951 war Casalis Pfarrer der lutherischen Kirche in Elsass-Lothringen, unter anderem an der Nikolaikirche in Straßburg. Von 1961 bis 1982 lehrte er als Professor für Praktische Theologie an der Faculté de théologie protestante in Paris. 1970 wurde er in Straßburg zum Dr. theol. promoviert.

Casalis nahm an den Allchristlichen Friedensversammlungen der Christlichen Friedenskonferenz (CFK) von 1964 und 1968 teil. Nach der Niederschlagung des Prager Frühlings durch die Truppen des Warschauer Pakts, die von der CFK gerechtfertigt wurde, zog er sich als Vorstandsmitglied zurück. Er unterstützte die Proteste im Mai 1968 in Frankreich und verstärkte seinen Einsatz für Befreiungsbewegungen, vor allem in Lateinamerika. Nach dem Eintritt in den Ruhestand lehrte er noch an der evangelisch-theologischen Fakultät in Managua.

Casalis war seit 1940 mit Dorothée Casalis-Thurneysen (1917–2011), einer Tochter von Eduard Thurneysen, verheiratet. Mit ihr zusammen teilte er sich die Chefredaktion der Zeitschrift Christianisme social. Die Lehre von der Seelsorge seines Schwiegervaters übersetzte er ins Französische (Doctrine de la cure d'âme, 1958).

In Managua ist ein Barrio nach ihm benannt, in Straßburg das Sozialprojekt Maison Georges Casalis, in der Französischen Friedrichstadtkirche in Berlin der Georges-Casalis-Saal.

Schriften (Auswahl)
 Der moderne Mensch und die frohe Botschaft. Reinhardt, Basel 1959.
 Portrait de Karl Barth. Labor et fides, Genève – Paris 1960.
 Karl Barth. Person und Werk. Stimme-Verlag, Darmstadt 1960.
 Luther et l'Église confessante. Éd. du Seuil. Paris, 1962 (Neuausgabe 1983).
 Protestantisme. Larousse, Paris 1976.
 Les Idées justes ne tombent pas du ciel. Éléments de théologie inductive. éditions du Cerf, Paris 1977.
 Die richtigen Ideen fallen nicht vom Himmel. Grundlagen einer induktiven Theologie. (Urban Taschenbücher, T-Reihe, Bd. 640.) W. Kohlhammer, Stuttgart 1980, ISBN 978-3-17-004828-7.
 Un semeur est sorti pour semer. Cerf, Paris 1988.
 Gottfried Orth, Bruno Schottstädt (Hrsg.): Der befreiende Gott und unser Leben. Aufsätze und Vorträge. Ernst-Lange-Institut, Rothenburg o.T. 1995, ISBN 978-3-928617-11-6.

Literatur
 Georges Casalis (1917-1987). In: Autres Temps. Les cahiers du christianisme social 13, 1987, S. 22–24
 Dorothée Casalis Thurneysen (Hrsg.): Von Basel nach Managua. Georges Casalis – ein Leben im Widerstand. Alektor-Verlag, Berlin 1990, ISBN 3-88425-049-3.
 Dorothee Sölle (Hrsg.): Parteilichkeit und Evangelium. Grundzüge der Theologie von Georges Casalis. Exodus, Fribourg – Luzern 1991.
 Théo Trautmann: Casalis Georges. In: Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne Bd. 44, 2004, S. 4530 (Internet-Ressource)

Medien
 Casalis wirkte in einem Spielfilm über die Nürnberger Prozesse mit als "Kaplan von Spandau". USA / BR Deutschland / (Großbritannien), 1973–1976. Originaltitel THE MEMORY OF JUSTICE / NICHT SCHULDIG? // NUREMBERG AND THE GERMANS [TEIL 1] // NUREMBERG AND OTHER PLACES [TEIL 2]

Weblinks

Einzelnachweise

Reformierter Theologe (20. Jahrhundert)
Reformierter Geistlicher (20. Jahrhundert)
Befreiungstheologe
Hochschullehrer (Kirchliche Hochschule Berlin-Zehlendorf)
Hochschullehrer (Faculté de théologie protestante de Paris)
Mitglied der Christlichen Friedenskonferenz
Person des Christentums (Straßburg)
Person des Christentums (Paris)
Evangelischer Studentenpfarrer
Übersetzer aus dem Deutschen
Übersetzer ins Französische
Franzose
Geboren 1917
Gestorben 1987
Mann

George Casalis


Frank Alonso Rojas Cornejo (Marcona, Distrito de Marcona, Perú, 17 de julio de 1979) es un exfutbolista peruano. Jugaba como defensa.

Trayectoria

Se inició en el Sporting Cristal "B" y ascendió luego al primer equipo en el año 2000, cuando hizo su debut.

Tuvo pasos por varios clubes provincianos, se retiró inesperadamente en el Alianza Atlético de Sullana en el 2009, club donde era capitán. Tras radicar algunos años en Estados Unidos, en 2012 regresa a Perú para jugar en el Pacífico FC.

A inicios de los años 2000 contrajo nupcias con Katiuska Gonzáles, hija del recordado arquero José Gonzáles Ganoza.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

Futbolistas del Club Deportivo Garcilaso
Futbolistas del Club Deportivo Sport Agustino
Futbolistas del Club Sporting Cristal "B"
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Coronel Bolognesi
Futbolistas del Club Sportivo Cienciano
Futbolistas del Foot Ball Club Melgar en los años 2000
Futbolistas del Club Alianza Atlético Sullana
Futbolistas del Club Deportivo Pacífico FC
Futbolistas del Club Carlos A. Mannucci

Frank Rojas


Intersystem crossing (ISC) is an isoenergetic radiationless process involving a transition between the two electronic states with different spin multiplicity.

Excited Singlet and Triplet States
When an electron in a molecule with a singlet ground state is excited (via absorption of radiation) to a higher energy level, either an excited singlet state or an excited triplet state will form.  Singlet state is a molecular electronic state such that all electron spins are paired.  That is, the spin of the excited electron is still paired with the ground state electron (a pair of electrons in the same energy level must have opposite spins, per the Pauli exclusion principle).  In a triplet state the excited electron is no longer paired with the ground state electron; that is, they are parallel (same spin).  Since excitation to a triplet state involves an additional "forbidden" spin transition, it is less probable that a triplet state will form when the molecule absorbs radiation.

When a singlet state nonradiatively passes to a triplet state, or conversely a triplet transitions to a singlet, that process is known as intersystem crossing.  In essence, the spin of the excited electron is reversed.  The probability of this process occurring is more favorable when the vibrational levels of the two excited states overlap, since little or no energy must be gained or lost in the transition.   As the spin/orbital interactions in such molecules are substantial and a change in spin is thus more favourable, intersystem crossing is most common in heavy-atom molecules (e.g. those containing iodine or bromine).  This process is called "spin-orbit coupling".   Simply-stated,  it involves coupling of the electron spin with the orbital angular momentum of non-circular orbits.  In addition, the presence of paramagnetic species in solution enhances intersystem crossing.

The radiative decay from an excited triplet state back to a singlet state is known as phosphorescence.  Since a transition in spin multiplicity occurs, phosphorescence is a manifestation of intersystem crossing.  The time scale of intersystem crossing is on the order of 10−8 to 10−3 s, one of the slowest forms of relaxation.

Metal Complexes
Once a metal complex undergoes metal-to-ligand charge transfer, the system can undergo intersystem crossing, which, in conjunction with the tunability of MLCT excitation energies, produces a long-lived intermediate whose energy can be adjusted by altering the ligands used in the complex. Another species can then react with the long-lived excited state via oxidation or reduction, thereby initiating a redox pathway via tunable photoexcitation. Complexes containing high atomic number d6 metal centers, such as Ru(II) and Ir(III), are commonly used for such applications due to them favoring intersystem crossing as a result of their more intense spin-orbit coupling.

Complexes that have access to d orbitals are able to access spin multiplicities besides the singlet and triplet states, as some complexes have orbitals of similar or degenerate energies so that it is energetically favorable for electrons to be unpaired. It is possible then for a single complex to undergo multiple intersystem crossings, which is the case in light-induced excited spin-state trapping (LIESST), where, at low temperatures, a low-spin complex can be irradiated and undergo two instances of intersystem crossing. For Fe(II) complexes, the first intersystem crossing occurs from the singlet to the triplet state, which is then followed by intersystem crossing between the triplet and the quintet state. At low temperatures, the low-spin state is favored, but the quintet state is unable to relax back to the low-spin ground state due to their differences in zero-point energy and metal-ligand bond length. The reverse process is also possible for cases such as [Fe(ptz)6](BF4)2, but the singlet state is not fully regenerated, as the energy needed to excite the quintet ground state to the necessary excited state to undergo intersystem crossing to the triplet state overlaps with multiple bands corresponding to excitations of the singlet state that lead back to the quintet state.

Applications

Fluorophores
Fluorescence microscopy relies upon fluorescent compounds, or fluorophores, in order to image biological systems. Since fluorescence and phosphorescence are competitive methods of relaxation, a fluorophore that undergoes intersystem crossing to the triplet excited state no longer fluoresces and instead remains in the triplet excited state, which has a relatively long lifetime, before phosphorescing and relaxing back to the singlet ground state so that it may continue to undergo repeated excitation and fluorescence. This process in which fluorophores temporarily do not fluoresce is called blinking. While in the triplet excited state, the fluorophore may undergo photobleaching, a process in which the fluorophore reacts with another species in the system, which can lead to the loss of the fluorescent characteristic of the fluorophore.

In order to regulate these processes dependent upon the triplet state, the rate of intersystem crossing can be adjusted to either favor or disfavor formation of the triplet state. Fluorescent biomarkers, including both quantum dots and fluorescent proteins, are often optimized in order to maximize quantum yield and intensity of fluorescent signal, which in part is accomplished by decreasing the rate of intersystem crossing. Methods of adjusting the rate of intersystem crossing include the addition of Mn2+ to the system, which increases the rate of intersystem crossing for rhodamine and cyanine dyes. The changing of the metal that is a part of the photosensitizer groups bound to CdTe quantum dots can also affect rate of intersystem crossing, as the use of a heavier metal can cause intersystem crossing to be favored due to the heavy atom effect.

Solar Cells
The viability of organometallic polymers in bulk heterojunction organic solar cells has been investigated due to their donor capability. The efficiency of charge separation at the donor-acceptor interface can be improved through the use of heavy metals, as their increased spin-orbit coupling promotes the formation of the triplet MLCT excited state, which could improve exciton diffusion length and reduce the probability of recombination due to the extended lifespan of the spin-forbidden excited state. By improving the efficiency of charge separation step of the bulk heterojunction solar cell mechanism, the power conversion efficiency also improves. Improved charge separation efficiency has been shown to be a result of the formation of the triplet excited state in some conjugated platinum-acetylide polymers. However, as the size of the conjugated system increases, the increased conjugation reduces the impact of the heavy atom effect and instead makes the polymer more efficient due to the increased conjugation reducing the bandgap.

History
In 1933, Aleksander Jabłoński published his conclusion that the extended lifetime of phosphorescence was due to a metastable excited state at an energy lower than the state first achieved upon excitation. Based upon this research, Gilbert Lewis and coworkers, during their investigation of organic molecule luminescence in the 1940s, concluded that this metastable energy state corresponded to the triplet electron configuration. The triplet state was confirmed by Lewis via application of a magnetic field to the excited phosphor, as only the metastable state would have a long enough lifetime to be analyzed and the phosphor would have only responded if it was paramagnetic due to it having at least one unpaired electron. Their proposed pathway of phosphorescence included the forbidden spin transition occurring when the potential energy curves of the singlet excited state and the triplet excited state crossed, from which the term intersystem crossing arose.

See also

 Internal conversion (chemistry)
 Michael Kasha
 Population inversion
 Vibrational energy relaxation

References

Quantum mechanics
Rotational symmetry

Intersystem crossing


Steffan Pandya (* 30. September 1971) ist ein englischer Badmintonspieler.

Karriere
Steffan Pandya wurde 1989 und 1990 englischer Juniorenmeister. Bei den Junioren-Europameisterschaften 1989 gewann er des Weiteren Bronze. 1992 siegte er bei den Czechoslovakian International, 1998 bei den Iceland International.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1971
Mann

Steffan Pandya


Julie Horslund Gantzel Pedersen (født 13. April 1994 i Ikast) er en dansk håndboldspiller, der spiller for HH Elite. Hun kom til klubben i 2020.

Hun har tidligere spillet i Halden HK, Ringkøbing Håndbold og Herning-Ikast Håndbold.

Referencer
 Spillerprofil - FC Midtjylland Håndbold
 Spillerprofil - Eurohandball

Håndboldspillere fra FC Midtjylland Håndbold
Håndboldspillere fra Danmark

Julie Gantzel Pedersen


Francis Johnson (* 19. Juni 1776 im Caroline County, Colony of Virginia; † 16. Mai 1842 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1820 und 1827 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Francis Johnson erhielt eine gute Grundschulausbildung. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1796 zog er in das Woodford County in Kentucky. 1807 ließ er sich in Bowling Green nieder. Politisch wurde er Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei. In den Jahren 1812, 1813 und 1815 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky.

Nach dem Tod des Abgeordneten David Walker wurde Johnson im sechsten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 13. November 1820 sein neues Mandat antrat. Diesen Distrikt konnte er bis zum 3. März 1823 im Kongress vertreten. Anschließend vertrat er als Nachfolger von Benjamin Hardin bis zum 3. März 1827 den zehnten Wahlbezirk seines Staates. In den 1820er Jahren schloss er sich der Bewegung um Präsident John Quincy Adams an. Zwischen 1821 und 1825 war Johnson Vorsitzender des Postausschusses.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus zog Francis Johnson nach Louisville in Kentucky. Dort praktizierte er wieder als Anwalt. Zeitweise war er auch Staatsanwalt im fünften Gerichtsbezirk von Kentucky. Außerdem kandidierte er erfolglos für das Amt des Gouverneurs seines Staates. Er starb am 16. Mai 1842 in Louisville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1776
Gestorben 1842
Mann

Francis Johnson (Politiker)


Paolo Gentiloni (Rim, 22. studenog 1954.), talijanski je političar i predsjednik talijanske vlade. U prosincu 2016. ga je predsjednik Italije, Sergio Mattarella, imenovao talijanskim premijerom. Obnašao je dužnost ministra vanjskih poslova u vladi Mattea Renzia, koji je dao ostavku na dužnost premijera nakon poraza na referendumu o novom ustavu.

Izvori

Predsjednici talijanske vlade
Talijanski političari nakon Drugog svjetskog rata
Talijanski poduzetnici

Paolo Gentiloni


2005 Yaz Üniversite Oyunları'ndaki atlama yarışmaları, İzmir'deki Narlıdere Yüzme Havuzu'nda 14 Ağustos ile 20 Ağustos tarihleri arasında yapıldı. Atlama, şampiyonadaki 14 spor dalından biriydi.

Sıçrama

Erkekler 1 Metre

Erkekler 3 Metre

Erkekler 3 Metre Senkronize

Bayanlar 1 Metre

Bayanlar 3 Metre

Bayanlar 3 Metre Senkronize

Platform

Erkekler 10 Metre

Erkekler 10 Metre Senkronize

Bayanlar 10 Metre

Bayanlar 10 Metre Senkronize

Dış bağlantılar

 Dalış Yarışmalarındaki Resmî Sonuçlar

Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nda atlama
Atlama

2005 Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nda atlama


La  armée () est une armée de campagne de l'armée royale italienne (Regio Esercito Italiano) pendant la Première et la Seconde Guerre mondiale.

Première Guerre mondiale
Après la défaite désastreuse de Caporetto (novembre 1917), l'armée italienne est complètement réorganisée par Armando Diaz et la nouvelle  armée italienne est formée  à Brescia le 25 février 1918 sous le commandement du lieutenant général Giulio Cesare Tassoni, avec comme subordonnés le III corps d'armée du lieutenant général Vittorio Camerana et le XXV corps d'armée du lieutenant général Edoardo Ravazza; déployée de Stelvio à Garda, la 7 armée a mené des actions offensives dans le secteur Monticelli-Passo del Tonale notamment. Après avoir battu en retraite lors de la deuxième bataille du Piave (juin 1918), l'Armata delle Giudicarie joue un rôle clé dans la bataille de Vittorio Veneto (juin 1918), le général de brigade (Brigadier generale)  commandant l'artillerie de l'armée et le colonel (colonnello) Lelio Gaviglio commandant l'aviation de l'armée.

Le commandement de la 7 armée est dissous le 18 novembre 1918 et quelques jours plus tard, son intendance passe aux dépendances de la 9 armée.

Commandants
 Tenente generale Giulio Cesare Tassoni

Seconde Guerre mondiale
En septembre 1939, le commandement de la 7 armée est reconstruit et dissous à nouveau le 14 décembre de la même année, la 7 armée est reconstituée, sous le commandement de Son Altesse Royale le général désigné de l'armée Philibert de Savoie-Gênes (Filiberto di Savoia-Genova), le 12 juin 1940, deux jours après l'entrée de l'Italie dans la Seconde Guerre mondiale en encadrant les VII et VIII corps d'armée et transféré à Turin à partir du 17 juin pour être affecté à la frontière occidentale où il arrive à plein effectif le 24 juin, ne prenant part à aucune action en raison de l'armistice avec la France, ne jouant qu'un rôle de réserve générale et étant dissous le 31 octobre 1940.

La 7 armée est reconstituée le 30 septembre 1941 avec pour mission de défendre les côtes de la Sardaigne, des Pouilles, de la Campanie et du Latium, en déployant respectivement les XIII, IX, XXX et XVII corps d'armée, dans l'ordre, en application des directives. Le commandement de la grande unité militaire est confié à Son Altesse Royale désignée général d'armée Adalbert de Savoie-Gênes (Adalberto di Savoia-Genova), frère de Philibert de Savoie-Gênes (Filiberto di Savoia-Genova).

Le 10 avril, la 7 armée cède les XIII et XVII corps d'armée à la 5 armée et avec eux la responsabilité des territoires sous leur juridiction, recevant le XXXIe Corps d'Armée auquel est confiée la défense de la Calabre et le 1 mai le XIX corps d'armée, tandis que les IX et XXX corps d'armée restent sous la grande unité militaire ; ce dernier en décembre 1942 est transféré sous le commandement du général Vittorio Sogno en Tunisie où il prend en charge les troupes de la 50 Brigade spéciale d'infanterie et de la Division "Superga", déployées dans le secteur côtier de Suse-Sfax, et placées sous les dépendances de la 5 Armée blindée allemande.

Au cours de l'année 1943, la 7 armée poursuit ses activités dans le sud de l'Italie. Le 1 août 1943, Adalberto di Savoia-Genova est remplacé au commandement de la 7 armée par le général de corps d'armée Mario Arisio, qui est nommé général désigné de l'armée le 20 août.

À partir du 3 septembre, les unités du XXXI corps d'armée, déployées pour la défense de la côte calabraise, s'opposent au débarquement des forces anglo-américaines dans les zones de Reggio Calabria, Palmi et Bagnara Calabra, en ralentissant leur progression et en les engageant dans de durs combats le long des éperons de l'Aspromonte. En conséquence des événements qui suivirent l'armistice du 8 septembre 1943 (armistice de Cassibile), le 9 septembre, le commandement de la 7 armée quitta son quartier général de Potenza, se déplaça à Francavilla Fontana dans la province de Brindisi avec une bonne partie de son état-major, puis s'installa à Monteroni di Lecce le 1er octobre 1943.

Le 11 septembre, la 7 Armée perd le XIX corps d'armée, qui se dissout à Santa Maria Capua Vetere à la suite des événements qui suivent l'armistice et se transforme en Commandement de la Campanie des FF.AA,[4] et la 7 Armée reste articulée sur les IX, XXXI et LI corps d'armée, formés le 14 septembre ; la 7 Armée est définitivement dissoute le 24 novembre 1943.

Commandants successifs
Source Axis History :

 Général d'armée (Generale designato d'armata) Philibert de Savoie-Gênes (1940 - 1940)
 Général d'armée (Generale designato d'armata) Adalbert de Savoie-Gênes (1942-1943)
 Général de corps d'armée (Generale di corpo d'armata) Mario Arisio (1943 – 1943)

Notes et références

Unité militaire italienne de la Seconde Guerre mondiale
Unité militaire italienne de la Première Guerre mondiale
Unité ou formation militaire créée en 1918
Unité ou formation militaire dissoute en 1918
Unité ou formation militaire créée en 1939
Unité ou formation militaire dissoute en 1943

7e armée (Italie)


معرة مصرين بلدة سورية ومركز ناحية معرة مصرين في منطقة مركز إدلب في محافظة إدلب. بلغ عدد سكانها 17,519 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.
 تبعد عن إدلب 9 كم شمالا وعن نقطة باب الهوى الحدودية مع تركيا 30 كم جنوبا. تقع مدينة «معرة مصرين» التي تعتبر حاضرة المنطقة الشمالية في المحافظة حيث تحيط بها أشجار الزيتون كما يحيط السوار بمعصم اليد، قال فيها الرحالة الأديب عمر بن علي الميقاتي الحلبي: «معرة مصرين بلدة كأنها صورة جنة الخلد منقوشة في عرض الأرض، وهي بلدة واسعة الرقعة، طيبة البقعة، واسطة البلاد، ومن أي طرف قمت إليها وجدت الأشجار حولها من كل ذات ثمر تؤتي أوكلها وهي ذات تاريخ مجيد.

 تعتبر معرة مصرين حاضرة المنطقة الشمالية من محافظة «إدلب» ويتبع لها العديد من القرى والبلدات وهي مركز الناحية المسماة باسمها ومن أهم ما تمتاز به تنظيمها الجيد وشوارعها العريضة كما أنها تحتوي على العديد من الدوارات والساحات العامة إضافة إلى أبنيتها الجميلة والمنفذة وفق أهم أسس السلامة العامة حيث طبق فيها نظام الوقاية من الزلازل منذ عام /1998/
 بلغ عدد سكانها (37) ألف نسمة عام /2007/ يعمل قسم منهم في الزراعة ويعتمد النشاط الاقتصادي في معرة مصرين على الزراعة أساساً ويشكّل الزيتون المصدر الرئيس لهذه الزراعة وكذلك أشجار التين والفستق والعنب الذي تناقص عددها كثيراً، كما يُزرع فيها الخضراوات المسقيّة بماء الآبار الاتوازية بالتنقيط والرذاذ مثل البطاطا والباذنجان والبندورة، ونسبة كبيرة منهم يشغلون وظائف في دوائر الدولة الرسمية، كما يمارس سكانها أنشطة متعددة كحرف النجارة والحدادة والبناء وغيرها إضافة لصناعات متعددة كصناعة الصابون وحلاوة الطحينة وعصر السمسم وحياكة السجاد اليدوي وتربية الدواجن التي تنتشر بكثرة حول المدينة وهناك مصنع لاستخراج زيت البيرين.
 تحتوي المدينة على كافة المرافق الخدمية والعامة من الصرف الصحي والكهرباء والهاتف وتحتوي على شبكة من الطرق العامة تصلها بكافة المناطق المجاورة وأهمها الطريق الذي يصلها بمدينة «إدلب» وطريق «حلب» كما أنه يمر فيها طريق باب الهوى وهو أهم طريق بالنسبة للمنطقة الشمالية وأهم المرافق العامة فيها المجلس البلدي والمركز الثقافي والمخبز الآلي ومركز الهاتف والبريد والمصرف التعاوني الزراعي وقسم كهرباء ومركز صحي ومديرية ناحية ومصلحة الزراعة إضافة إلى منطقة صناعية تحتوي على جميع المهن والحرف التي تحتاجها المدينة وتقع في الجهة الشمالية منها وفيها أكثر من عشرين مسجد.
 ترتبط معرة مصرين بمدينة إدلب بطريق يخترق غابة الزيتون وينتقل يومياً عدد كبير جداً من أبنائها للعمل في وظائف الدولة إضافة للطلاب في المعاهد المتنوعة وتعدّ شركة ديما أهم وسائل المواصلات المنظمة بين إدلب وحلب ومعرة مصرين.
 هناك نسبة كبيرة من المتعلمين في مدينة «معرة مصرين» وقد تخلصت من الأمية بشكل كامل باستثناء النساء الكبيرات بالسن وفيها عدد كبير من الأطباء وغير ذالك من الشهادات العلمية كما يوجد فيها أربع مدارس للحلقة الأولى وأربع مدارس للحلقة الثانية وثانوية للذكور وأخرى للإناث وثانوية للفنون النسوية وثانوية صناعية وثانوية مهنية.
 حيث يعتبر المركز الثقافي من أقدم المراكز الثقافية في المحافظة حيث كان مكتبة وطنية تابع للبلدية منذ عام /1950/ ثم تم استلامه من قبل وزارة الثقافة عام/1973/ وهو يقوم بإعداد محاضرات دورية في كافة المجالات والاختصاصات ويدعوا لها أهم المحاضرين والاختصاصين حيث تلقى حضورً كبيرً من أبناء المدينة كما أنه يحتوي على مكتبة ضخمة تضم أكثر من (13) ألف كتاب في كافة المجالات العلمية والأدبية ويؤمها عدد كبير من أبناء المدينة وخصوصاً من فئة الشباب.

التسمية
وتعود تسميتها إلى اللغة السريانية حسب ماورد في كتاب «معجم البلدان» لـ«ياقوت الحموي» «والاسم مؤلف من قسمين الأول«معرة» وتعني مغارة و«مصرين» جمعها الأمصار وتعني بالسريانية الأمطار فتصبح «مغارة الأمطار». ورد ذكرا في العديد من المراجع التاريخية ومنها كتاب بغية الطلب في تاريخ حلب لأبن العديم الذي قال فيها:«أن أهلها ذو يسار وأملاك وعندما هاجمهم الفرنجة في الحروب الصليبية دفن أهلها فيها أموال كثيرة وإنها تعرف بذات القصور».

يذكر أن الاسم يكتب بشكل خاطئ في المعاملات والدوائر الرسمية على شكل: معرتمصرين، والتسمية الصحيحة «معرة مصرين» ذكرت في العديد من الكتب والمراجع القديمة مثل الكتب: تاج العروس من جواهر القاموس للمؤلف: محمّد بن محمّد بن عبد الرزّاق الحسيني، تاريخ دمشق لابن عساكر، الكامل في التاريخ لابن الأثير، وبغية الطلب في تاريخ حلب لابن العديم وغيرها.

لمحة تاريخية
 هناك أكثر من عشرين موقع أثري في مدينة «معرة مصرين» وأهمها الجامع الكبير وهو أعظم جامع في محافظة إدلب حيث تعلو سطحه مجموعة كبيرة من القباب التي ترتكز على أربع أعمدة في حرم المسجد والذي بني عندما دخل «خالد بن الوليد» و«أبو عبيدة بن الجراح» إلى المدينة وجدوا فيها كنيسة مبنية على أنقاض بيعة لليهود فقام «أبو عبيدة» بوضع حجر الأساس وأكمل بنائه «عبادة بن الصامت» الخزرجي الأنصاري.
 ومن الآثار الأخرى مسجد أبناء الخليل«إبراهيم» الذي قدم إلى «معرة مصرين» مهاجراً من مدينة«الرها» المعروفة أيضا باسم «اورفا» وتزوج عذراء منها وأنجبت له ثلاث أولاد ذكور فماتوا جميعا قبل سن البلوغ وبنا عليهم مسجد في الجهة الشرقية من المدينة يدعى حتى الوقت الحاضر مسجد أولاد الخليل بالقرب من التل المسمى تل الخليل، والتي تقول الحكاية أن إبراهيم الخليل وأولاده سكنوا هنا ولمّا رحل الخليل إلى فلسطين ترك بعض أولاده هنا، إضافة إلى «مزار الخضر» مقام الخضر عليه السلام في طرفها الشمالي/الغربي ومقام «الملك الصالح» وهو أحمد بن الملك الظاهر غازي ابن السلطان صلاح الدين والذي يقع في الجهة الشمالية من المدينة.
 تعتبر «معرة مصرين» من أقدم المدن في الشمال السوري وهي تعود إلى عصور ما قبل التاريخ حيث يزيد عمرها عن الخمسة آلاف عام وزادت أهميتها في العهد الإسلامي الأول. فتحها أبو عبيدة أبن الجراح زمن الخليفة «عمر بن الخطاب» عام (17)هجري بعد أن فتح حلب توجه إلى «معرة مصرين» ونزل في طرفها الغربي وركز الراية ونصبت له خيمة ولخالد بن الوليد خيمة وسميت هذه المنطقة «بالدوسة» وحصلت يومها مناوشة بين الروم والصحابة وقتل من الروم خمسة ومن الصحابة اثنين هم من الأنصار فرقة الخزرج ودفنوا في هذا المكان ويعرف حتى هذا اليوم «بالمغازين» بين الأشجار غربي المدينة ويزوره الناس للتبرك وشفاء المرض على حد زعمهم.
 ان معرة مصرين كانت تسمى «العواصم» بسبب دورها الكبير في رد هجمات الروم زمن الدولة العباسية كما أنها كانت مصيف لولاة حلب ومنهم «سيف الدولة الحمداني» حيث كان له بستان في جنوب البلدة وكان يأتي إليه للاصطياف والاستجمام فيه.
 معرة مصرين مدينة حديثة قائمة على أنقاض مدينة قديمة وظهر ذالك واضح عند عمليات البناء ففي كل أثاث مبنى يوجد عدد كبير من الكهوف والمغارات التي تدل على قدم هذه المدينة كما أنها تحتوي على العديد من الخزانات الرومانية والتي تعتبر من أكبر الخزانات في العالم ومنها الخزان الذي يسمى حالياً «المصنع» وهو خزان أرضي طوله (40) م وعرضه (15) م وارتفاعه (15) م وهو مبني من الحجارة ويوجد في مواد بنائه وأرضه من مادة الزئبق، والذي كان يسقي أغلب سكانها من ماء المطر المخزون داخله حتى عهد الستينات كما كان متنزّهاً لصبايا البلدة اللواتي ينقلن الماء منه طيلة النهار فإذا كان الأصيل جاؤوا بجرارهم ثمّ جلسوا يتبادلون الحديث ويأكلون الفواكه والمكسّرات قبل العودة بجرة الماء الأخيرة.
 وتتردد الإشارات التاريخية حول معرة مصرين القديمة فقد ذّكر أنّها كانت مصيفاً لأمراء حلب وعليّة القوم أيام الدولة الحمدانية، وفي أيام الحروب الصليبيّة عانت كثيراً من عدم الاستقرار بسبب الحروب فقد وقعت بأيدي الصليبيين أكثر من مرة وقد سكنها الحشيشيون أيام القائد صلاح الدين الأيوبي ولمّا انتصر عليهم قتل منهم مقتلة عظيمة.
 ويذكر الباحث التاريخي عبد الرزاق قاضي بأنها كانت مملكة ولها مصكوكات معدنية وفيها نظام ريّ متطوّر يعتمد على الأقنية وقد ذكرها ياقوت الحموي في معجم البلدان على أنّها كورة من أعمال حلب تشتهر بإنتاج الثمار وهواؤها عليل.
 ومعرة مصرين مدينة يستطيع المرء تلمّس آثار الحضارة في مرافقها وشوارعها وخدماتها بينما لاتزال تحتفظ بروح القرية في ألفة أهلها وعلاقاتهم الاجتماعية حيث تجدهم جميعاً في السرّاء والضراء ولن يجد المرء كبير عناء في اكتشاف ذلك، وفيها سوق كبير يسمّى (البازار) في يوم الجمعة من أهم أسواق المنطقة حيث يضم كلّ ما يخطر بالبال من أنشطة اقتصادية وهو مكتظّ دائماً بالمتسوّقين.

الجامع الكبير

الجامع الكبير في «معرة مصرين» جسر يربط حاضر المدينة بماضيها
 كغيرها من البلدات والمدن في محافظة «إدلب» تذخر بمعالم جعلت منها بلدة من أكثر البلدان تعلق بالحضارة العربية والرومانية من خلال أوابدها التي تعتبر جسر يربط الماضي بالحاضر ومن هذه المعالم الأثرية الجامع الكبير الذي يعتبر من أعظم الجوامع في المحافظة من حيث المساحة والترتيب وطريقة البناء.
 كان هذا المسجد قبل الفتح الإسلامي في «معرة مصرين» «بيعة لليهود» وعند دخول الرومان إلى المنطقة تحول إلى «كنيسة» وفي عهد الدولة الإسلامية في خلافة «عمر بن الخطاب» عام 17 للهجرة جاء المسلمون إلى بلاد الشام فاتحين بقيادة «أبو عبيدة بن الجراح» و«خالد بن الوليد» ولما دخلوا «معر ة مصرين» وجدوا كنيسة مبنية على أنقاض بيعة كبيرة فأخذوا قطعة منها وبنواعليها مسجداً عظيماً وكان الواضع لحجر الأساس «أبو عبيدة بن الجراح» وقام ببنائه الصحابي «عبادة بن الصامت».
 يتألف المسجد من حرم واسع يعلو سطحه مجموعة كبيرة من القباب، والواحدة منها ترتكز على أربعة أعمدة ضخمة في داخل الحرم فتشكل مجموعة كبيرة من الأعمدة والأقواس إضافة إلى باحة سماوية يحيط بها من جميع الاتجاهات رواقات مقوسة بنيت بطريقة غاية في الجمال ويوجد فيها العديد من آبار الماء الرومانية أو ما تسمى بآبار الجمع التي تُجمع فيها الماء في فصل الشتاء ليصار إلى استخدامها في باقي أيام السنة وهي من أكبر الآبار مساحة في المنطقة كما تعلو سطحه مئذنة مربعة الشكل بنيت من الحجارة بطريقة بديعة كما أنه يوجد في المسجد حجر عليه كتابات يغلب عليها الطابع العثماني وهذا ما يدل على أنه تم ترميم الجامع في عهد الدولة العثمانية.
 خضع الجامع إلى العديد من عمليات الترميم وكان آخرها إعادة بنائه أثناء الاحتلال الفرنسي لسورية حيث قصف المسجد بالمدافع وتهدم قسم كبير منه وتمت عملية ترميمه وإعادة بناء القسم المهدم وكذلك تم ترميم المنبر والمحراب في الفترة الأخيرة ولا زال المسجد يحتفظ بمكانته الدينية والأثرية حتى الوقت الحاضر وهو الجسر الذي يربط حاضر المدينة بماضيها إلى جانب العديد من المواقع الأثرية الأخرى.
 من الآثار الباقية في الجامع الكبير لوحة جدارية فيها قصيدة شعر بالخط التركي القديم تشير إلى التجديد في أيام أحد الولاة العثمانيين.
 وقد جُدّد في القرن الماضي مرتين أزيل فيهما المنبر الخشبي الذي يعود تاريخه إلى 270 سنة هجرية وقد وثّق أحد الشعراء ذلك ببيت من الشعر على حساب الجمل الكبير بقوله: «فحاء الحلم زده ثمّ أرّخ لمحي الشرع دارٌ في الجنان».

مراجع

 بغية الطلب في تاريخ حلب - ابن العديم (ج 1 / ص 30)

وصلات خارجية

أماكن مأهولة في منطقة إدلب
بلدات سوريا
تجمعات سنية في سوريا
جغرافيا سوريا
معرة مصرين
مدن سوريا

معرة مصرين


في نظرية الطابور، يُستخدم نموذج الطابور لتقريب حالة أو نظام طابور حقيقي، وذلك يمكننا من تحليل سلوك الطابور رياضياً. وتتيح لنا نماذج الطوابير أن نحدد مقاييس الأداء لعدد من الحالات المستقرة المستخدمة، بما في ذلك:
 متوسط العدد داخل الطابور أو النظام.
 متوسط الوقت الذي يُقضى في الطابور أو النظام.
 التوزيع الاحتمالي لهذه الأعداد أو الأوقات.
 احتمال امتلاء الطابور أو بقائه فارغاً.
 احتمال وجود النظام في حالة معينة.

مقاييس الأداء هذه مهمة كقضايا أو مشاكل تسببها حالات الطوابير، وغالباً ما تكون متعلقة باستياء الزبون من الخدمة أو ربما تكون السبب الرئيسي للخسائر الاقتصادية في الأعمال التجارية. فتحليل نماذج الطوابير ذات الصلة يسمح بالتعرف على أسباب مشاكل الطابور ومدى تأثير التغييرات التي قد نريد تقييمها.

طريقة الترقيم
يمكن تمثيل نماذج الطوابير باستخدام ترقيم كندال:
A/B/S/K/N/Disk
بحيث أن:
 A هو توزيع الأوقات الفاصلة بين القدوم.
 B يُمَثِّل توزيع أوقات الخدمة.
 S يُمَثِّل عدد الخوادم.
 K يُمَثِّل سعة النظام.
 N يُمَثِّل عدد النداءات.
 Disk يُمَثِّل طريقة الخدمة المفترضة.

في أحيان كثيرة تحذف آخر المتغيرات، وبالتالي فإن الترقيم يصبح A/B/S مع افتراض أن  و و Disk=FIFO (FIFO من يدخل أولاً يخرج أولاً).

وهنا بعض الترقيمات القياسية للتوزيعات (A أو B):
 M تدل على التوزيع الماركوفي (أو الأسّي).
 Ek توزيع ايرلانج مع عدد k من المراحل.
 D توزيع انحرافي (أو مُحَدَّد) (ثابت).
 G توزيع عام (عشوائي).
 PH التوزيع حسب نوع المرحلة.

النماذج

البناء والتحليل
تبنى عادةً نماذج الطوابير لتمثيل حالة الاستقرار لنظام طابوري، أي الحالة القياسية التي يعمل فيها النظام طويلاً أو الحالة المتوسطة للنظام. ونتيجة لذلك، فهذه هي نماذج عشوائية تُمثِّل احتمالية وجود النظام الطابوري في شكل معين أو حالة مخصصة.

الطريقة العامة لبناء وتحليل النظام الطابوري هي:
 تحديد وتعيين متغيرات النظام، مثل معدل القدوم وزمن الخدمة وسعة الطابور، وتمثيله برسم بياني.
 تحديد حالات النظام (الحالة عادة ماتكون عدداً صحيحاً يمثل عدد العملاء والأشخاص والوظائف والنداءات والرسائل...الخ. في النظام، وقد يكون عددها محدوداً أو غير محدود).
 رسم مخطط انتقالي يمثل الحالات الممكنة للنظام ويحدد معدلات الدخول إلى أو الخروج من كل حالة. وهذا المخطط هو تمثيل لسلسلة ماركوف.
 لأن المخطط الانتقالي يمثل وضعية الحالة الثابتة بين الحالات، هناك تدفق متوازن بين الحالات، ولذا يكون احتمال الوجود في حالات متجاورة مرتبط رياضياً بمعدلات القدوم والخدمة واحتمالات الحالات.
 التعبير عن احتمالات كل الحالات بواسطة احتمالية الحالة الفارغة باستخدام علاقات الانتقال ما بين الحالات.
 حساب احتمالية الحالة الفارغة باستخدام الحقيقة التي تقول بأن مجموع احتمالات كل الحالات يساوي دائماً 1.

في حين أن المسائل المحددة التي لديها نماذج صغيرة ومحدودة الحالات غالباً ماتكون قابلة للتحليل الرقمي، تحليل النماذج الأعم باستخدام حسابات التفاضل والتكامل ينتج معادلات مفيدة قابلة للتطبيق على كل أصناف المسائل.

طابور الخادم الواحد
طوابير الخادم الواحد هي في الحقيقة الحالات التي نصادفها في أغلب الأحيان في الحياة العامة. فالشخص يرى طابوراً بخادم واحد في كثير من الأحيان، مثلاً في التجارة (ككاتب المبيعات) وفي الصناعة (كخط الإنتاج) وفي وسائل النقل (كالحافلة والتاكسي والتقاطعات) وفي الاتصالات (كخطوط الهاتف) وفي الحواسيب (كمشاركة المعالج). وحتى عندما يكون هناك العديد من الخوادم، ففي كثيرٍ من الحالات بإمكاننا النظر إلى كل خادم على حدة باعتباره جزءاً من النظام الكلي (مثلاً في السوبرماركت لدينا العديد من طوابير الخادم الواحد –المحاسبون- والتي يستطيع المتسوق أن يختار أحدها). وبالتالي، فالقدرة على نمذجة وتحليل سلوك طابور الخادم الواحد يفيد كثيراً.

الخدمة والقدوم على طريقة بويسون
 تمثل خادماً واحداً لديه طابور غير محدود السعة وعدد لانهائي من النداءات، القدوم والخدمة كلاهما على طريقة بويسون (أو عمليات عشوائية)، وهذا يعني بأن التوزيع الإحصائي لكل من أوقات الخدمة والأوقات الفاصلة بين القدوم يتبعان التوزيع الأسِّي. وبسبب الطبيعة الرياضية للتوزيع الأسّي، فهناك عدد من العلاقات البسيطة للغاية قابلة لأن تُشتقَّ لمقاييس أداء متعددة وذلك بناء على معرفة معدلات القدوم والخدمة.

وهذا من حسن الحظ لأن نظام الـ M/M/1 الطابوري قابل لأن يستخدم لتقريب الكثير من حالات الطوابير.

الخدمة العامة والقدوم على طريقة بويسون
 تمثل خادماً واحداً لديه طابور غير محدود السعة وعدد لانهائي من النداءات. في حين أن القدوم ما زال على طريقة بويسون، أي أن التوزيع الإحصائي للأوقات الفاصلة بين القدوم ما زال يتبع التوزيع الأسِّي، إلا أن توزيع وقت الخدمة لايتبع ذلك. فتوزيع وقت الخدمة قد يتبع أي توزيع إحصائي عام وليس فقط التوزيع الأسِّي. أما بالنسبة للعلاقات فهي ما زالت قابلة لأن تُشتقَّ لعددٍ (محدود) من مقاييس الأداء إذا كنا نعلم معدل القدوم والمتوسط والفرق لمعدل الخدمة. ومع ذلك فهذه الاشتقاقات عموماً أكثر تعقيداً.

إن عدداً من الحالات الخاصة منM/G/1 تقدم حلولاً محددة تعطي نظرة أعمق للنموذج الأفضل للاختيار لحالاتٍ محددة من الطوابير لأنها تسمح بالمقارنة بين هذه الحلول وأداء نموذج الـ M/M/1.

طابور الخوادم المتعددة
غالباً مانواجه طابور الخوادم المتعددة (والمتماثلة) في الاتصالات وفي بيئات خدمات العملاء. وحين نقوم بنمذجة إحدى هذه الحالات، فعلينا توخي الحذر للتأكد من أنها طابور خوادم متعددة وليست شبكة من طوابير الخادم الواحد، لأن النتائج قد تختلف بالاعتماد على سلوك نموذج الطابور.

وقد قدمت لنا المقارنة بين نماذج الطوابير أن الطابور الواحد المُزوِّد لعدة خوادم يقدم أداءً أفضل من كون كل خادم لديه طابوره الخاص به، وأن وضع مساحة خدمة وحيدة لعدة خوادم أفضل من وضع مساحات خدمة أصغر وأكثر، حتى لو كان لدينا نفس العدد من الخوادم في النظام.

وكمثال بسيط لإثبات الحقيقة السابقة: لنفترض نظاماً بـ 8 خطوط إدخال وطابور وحيد و8 خوادم، وخط الإخراج بسعة 64 كيلوبت/ثانية. ولنفرض معدل القدوم في كل خط إدخال هو حزمتين/ثانية. إذاً فمعدل القدوم الكلي هو 16 حزمة/ثانية. وبمعدل 2000 بت لكل حزمة، سيكون معدل الخدمة 64 كيلوبت/ثانية/2000 بت = 32 حزمة/ثانية. وهنا، فمعدل وقت استجابة النظام هو:
 1/(μ - λ) = 1/(32 - 16) = 0.0667 ثانية
والآن لنفترض نظاماً آخر بـ 8 طوابير، واحداً لكل خادم. وكل واحد من خطوط الإخراج الثمانية بسعة 8 كيلوبت/ثانية. وبالحسابات سيتضح لنا أن وقت استجابة النظام هو:
 1/(μ - λ) = 1/(4 - 2) = 0.5 ثانية
ومعدل وقت الانتظار في الطابور في الحالة الأولى هو:
 ρ/(1 - ρ)μ = 0.25
بينما في الحالة الثانية يصبح 0.03125

العدد اللانهائي من الخوادم
بينما لانجد هذه الحالة فعلياً في الواقع، فنموذج العدد اللانهائي من الخوادم (مثل ) هو نموذج نظري مريح للحالات التي تنطوي على تخزين أو تأخير، مثل مواقف السيارات والمستودعات وحتى التحولات الذرية. في هذه النماذج لاتوجد طوابير، فكلُ قادمٍ يتلقى الخدمة مباشرة. وحين ننظر له من الخارج، فالنموذج يبدو وكأنه يؤخر أو يحفظ كل عميل لبعض الوقت.

إدارة وتسويق الخدمات
إنتاج وتصنيع
تجربة العملاء
تقنين
نظرية الطابور
نماذج ماركوف
نمذجة علمية

نموذج الطابور


Genser ist der Familienname von

 Bernd Genser (* 1946), österreichischer Ingenieur und Wirtschaftswissenschaftler
 Carl Genser (1902–1976), deutscher Geologe, Chemiker, Radiologe und Balneologe
 Kurt Genser (* 1944), österreichischer Provinzialrömischer Archäologe

Genser


In metaphysics and philosophy of language, the correspondence theory of truth states that the truth or falsity of a statement is determined only by how it relates to the world and whether it accurately describes (i.e., corresponds with) that world.

Correspondence theories claim that true beliefs and true statements correspond to the actual state of affairs.  This type of theory attempts to posit a relationship between thoughts or statements on one hand, and things or facts on the other.

History
Correspondence theory is a traditional model which goes back at least to some of the ancient Greek philosophers such as Plato and Aristotle. This class of theories holds that the truth or the falsity of a representation is determined solely by how it relates to a reality; that is, by whether it accurately describes that reality. As Aristotle claims in his Metaphysics: "To say that that which is, is not, and that which is not, is, is a falsehood; therefore, to say that which is, is, and that which is not, is not, is true".

A classic example of correspondence theory is the statement by the medieval philosopher and theologian Thomas Aquinas: "Veritas est adaequatio rei et intellectus" ("Truth is the adequation of things and intellect"), which Aquinas attributed to the ninth-century Neoplatonist Isaac Israeli.

Correspondence theory was either explicitly or implicitly embraced by most of the early modern thinkers, including René Descartes, Baruch Spinoza, John Locke, Gottfried Wilhelm Leibniz, David Hume, and Immanuel Kant. (However, Spinoza and Kant have also been [mis]interpreted as defenders of the coherence theory of truth.) Correspondence theory has also been attributed to Thomas Reid.

In late modern philosophy, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling espoused the correspondence theory. According to Bhikhu Parekh, Karl Marx also subscribed to a version of the correspondence theory.

In contemporary Continental philosophy, Edmund Husserl defended the correspondence theory. In contemporary analytic philosophy, Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein (at least in his early period), J. L. Austin, and Karl Popper defended the correspondence theory.

Varieties

Correspondence as congruence
Bertrand Russell and Ludwig Wittgenstein have in different ways suggested that a statement, to be true, must have some kind of structural isomorphism with the state of affairs in the world that makes it true. For example, "A cat is on a mat" is true if, and only if, there is in the world a cat and a mat and the cat is related to the mat by virtue of being on it. If any of the three pieces (the cat, the mat, and the relation between them which correspond respectively to the subject, object, and verb of the statement) is missing, the statement is false. Some sentences pose difficulties for this model, however. As just one example, adjectives such as "counterfeit", "alleged", or "false" do not have the usual simple meaning of restricting the meaning of the noun they modify: a "tall lawyer" is a kind of lawyer, but an "alleged lawyer" may not be.

Correspondence as correlation
J. L. Austin theorized that there need not be any structural parallelism between a true statement and the state of affairs that makes it true. It is only necessary that the semantics of the language in which the statement is expressed are such as to correlate whole-for-whole the statement with the state of affairs. A false statement, for Austin, is one that is correlated by the language to a state of affairs that does not exist.

Relation to ontology
Historically, most advocates of correspondence theories have been metaphysical realists; that is, they believe that there is a world external to the minds of all humans. This is in contrast to metaphysical idealists who hold that everything that exists, exists as a substantial metaphysical entity independently of the individual thing of which it is predicated, and also to conceptualists who hold that everything that exists is, in the end, just an idea in some mind. However, it is not strictly necessary that a correspondence theory be married to metaphysical realism. It is possible to hold, for example, that the facts of the world determine which statements are true and to also hold that the world (and its facts) is but a collection of ideas in the mind of some supreme being.

Objections
One attack on the theory claims that the correspondence theory succeeds in its appeal to the real world only in so far as the real world is reachable by us.

The direct realist believes that we directly know objects as they are. Such a person can wholeheartedly adopt a correspondence theory of truth.

The rigorous idealist believes that there are no real, mind-independent objects. The correspondence theory appeals to imaginary undefined entities, so it is incoherent.

Other positions hold that we have some type of awareness, perception, etc. of real-world objects which in some way falls short of direct knowledge of them. But such an indirect awareness or perception is itself an idea in one's mind, so that the correspondence theory of truth reduces to a correspondence between ideas about truth and ideas of the world, whereupon it becomes a coherence theory of truth.

Vagueness or circularity
Either the defender of the correspondence theory of truth offers some accompanying theory of the world, or they do not.

If no theory of the world is offered, the argument is so vague as to be useless or even unintelligible: truth would then be supposed to be correspondence to some undefined, unknown or ineffable world.
It would in this case be difficult to see how a candid truth could be more certain than the world we are to judge its degree of correspondence against.

On the other hand, as soon as the defender of the correspondence theory of truth offers a theory of the world, they are operating in some specific ontological or scientific theory, which stands in need of justification.
But, the only way to support the truth of this world-theory that is allowed by the correspondence theory of truth, is correspondence to the real world. Hence the argument is inescapably circular.

See also

 Belief
 Deep image
 Information
 Inquiry
 Knowledge
 Pragmatism
 Pragmaticism
 Pragmatic maxim
 Reproducibility
 Scientific method
 Testability
 Truthmaker
 Verificationism

Notes

References
 Hanna, Patricia and Harrison, Bernard (2004). Word and World: Practices and the Foundation of Language, Cambridge University Press.
 Kirkham, Richard L. (1992), Theories of Truth:  A Critical Introduction, MIT Press, Cambridge, MA.
 Bertrand Russell (1912), The Problems of Philosophy,  Oxford University Press, Oxford.
 Michael Williams (1977), Groundless Belief,  Basil Blackwell, Oxford.

External links
The Correspondence Theory of Truth (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

Theories of truth
Analytic philosophy

Correspondence theory of truth


Amenințarea este un film polițist/dramă din anul 1932, lansat de Columbia Pictures. Distribuția este alcătuită din H.B. Warner, Walter Byron, Bette Davis, Natalie Moorhead și William B. Davidson. Producția a fost primită cu recenzii mixte din partea criticilor de specialitate.

Rezumat

Ronald Quayle evadează din închisoare. A fost trimis acolo pentru uciderea tatălui său, pe baza mărturiei mamei sale vitrege, Caroline. O explozie îl desfigurează, dar chirurgia plastică îi oferă ocazia să se întoarcă în Anglia și să investigheze uciderea tatălui său sub o nouă identitate, ca Robert Crockett.

Distribuție
H.B. Warner - Inspector Tracy
Walter Byron - Ronald Quayle / Robert Crockett
Bette Davis - Peggy Lowell
Natalie Moorhead - Caroline Quayle
William B. Davidson - John Utterson
Crauford Kent - Sam Lewis
Halliwell Hobbes - Phillips
Charles K. Gerrard - Bailiff
Murray Kinnell - Carr

Note

Legături externe

Filme din 1932
Filme americane
Filme dramatice
Filme alb-negru
Filme Columbia Pictures
Filme regizate de Roy William Neill

Amenințarea (film din 1932)


Crljena semprica (gomfrena, kuglasta semprica, kuglasti amarant, kuglasti šćir, bijelo smilje, semprica crljena; lat. Gomphrena globosa), jednogodišnja raslinja iz porodice štirovki, jedina u rodu semprica, koja danas raste u Hrvatskoj.

Prirodno je nastanjena u Americi, ali je danas prisutna na svim kontinentima. Naraste do 40 cm visine. Listovi su jednostavni i nasuprotni, cvjetovi uglavnom ljubičasti, ali ima i bijelih, žutih i crvenih. Uzgaja se kao ukrasna biljka po cvjetnjacima.

Sinonimi
 Gomphrena eriopoda Gillies ex Moq.
 Gomphrena rubra Moq.
 Gomphrena tumida Seidl ex Opiz
 Xeraea globosa (L.) Kuntze

Izvori

Štirovke

Crljena semprica