L'avenue Saint-Sacrement est une artère d'orientation nord-sud située à Québec. Elle est nommée côte Saint-Sacrement dans son ascension de la colline de Québec.

Situation et accès
L'avenue possède une longueur d'environ 1,9 km. Son tracé principalement plat et rectiligne est interrompu uniquement par l'ascension de la colline de Québec, où l'avenue forme la « côte Saint-Sacrement », marquée par une courbe. L'avenue Saint-Sacrement constitue la frontière entre les quartiers de Saint-Sauveur et de Duberger–Les Saules.

L'avenue est un lien important entre la basse et la haute-ville de Québec. Via l'avenue Holland qui constitue son prolongement en haute-ville, elle permet de connecter deux grands boulevards d'orientation est-ouest : le boulevard Wilfrid-Hamel (au nord) et le boulevard Laurier (au sud).

Origine du nom
Elle est nommée en référence à l'église du Très-Saint-Sacrement de Québec, érigée en 1915 et bordant le côté ouest de la route, en haut du coteau Sainte-Geneviève.

Historique

Cette voie de communication est ouverte au milieu du 19e siècle sous le nom de « route Bell » en l'honneur de William et David Bell, propriétaires d'une manufacture s'y trouvant. C'est à l'époque un chemin modeste permettant de relier le chemin de La Petite-Rivière (aujourd'hui le boulevard Père-Lelièvre) au chemin Sainte-Foy.

Au 20e siècle, les terres agricoles qui la borde sont transformées en parcs industriels : Saint-Malo (à l'est) et Duberger (à l'ouest).

Sa dénomination actuelle entre en vigueur le 9 novembre 1943.

En 1959, une première course de tacot se déroule dans la côte Saint-Sacrement à l'occasion du Carnaval de Québec.

L'intersection de l'avenue Saint-Sacrement et du boulevard Charest est réputée être l'une des plus accidentogènes de la ville. Mis en service en 2017, le radar photographique de cette intersection est le plus lucratif de Québec.

Références

Saint-Sacrement

Avenue Saint-Sacrement


Cemetery Hill is a landform on the Gettysburg Battlefield that was the scene of fighting each day of the Battle of Gettysburg (July 1–3, 1863). The northernmost part of the Army of the Potomac defensive "fish-hook" line, the hill is gently sloped and provided a site for American Civil War artillery (cf. the heavily wooded, adjacent Culp's Hill).

Plan

Cemetery Hill overlooks the main downtown area of Gettysburg from the south, at  above sea level,  above the town center, about  above Winebrenner's Run at its base. Its crest extends in a southwest–northeast direction for about . A shallow saddle on the crest about  from its northeast slope is the point where the Baltimore Pike crosses the hill and separates East Cemetery Hill from the remainder. The slopes to the north and west rise gradually; on East Cemetery Hill, the rise is steeper. The hill is crossed by the Baltimore Pike and the Emmitsburg Road, with the Taneytown Road between them.

History

The 1858 south boundary for the Gettysburg borough extended southeast from the Emmitsburg Road to the Cemetery Hill summit on the Taneytown Rd, then northeast across the Baltimore Pike summit to the hill's base, then northward to Winebrenner Run. On the south slope of Cemetery Hill (originally named Raffensperger's Hill, after farmer Peter Raffensperger, who owned over  on the eastern slope) is the 1854 Evergreen Cemetery and its 1855 gatehouse used as a headquarters during the battle.

On June 26, 1863, prior to the Battle of Gettysburg, Lt. Col. Elijah V. White's Confederate cavalry occupied the hill and captured several horses hidden by local citizens, then departed to York County, Pennsylvania. The Gettysburg Railroad Station telegraph was subsequently moved to Cemetery Hill. The hill remained essentially free of military forces until the arrival of the Army of the Potomac.

Battle of Gettysburg, First Day

On July 1, 1863, Maj. Gen. Oliver O. Howard left infantry and artillery to hold the hill in case the army needed to fall back from its positions north and west of Gettysburg. Cemetery Hill became the rallying point for retreating Union troops of the I Corps and XI Corps (from fighting north and northwest of town). One of the great controversies of the battle was the failure of Lt. Gen. Richard S. Ewell, and his subordinate, Brig. Gen. William "Extra Billy" Smith, to attack and capture Cemetery Hill. Smith thought Union troops were approaching from the east, which caused Early to delay his attack on the hill to defend against the supposed threat. There proved to be no significant Union troop movements from the east, and Smith was the only brigadier general not commended by Early after the battle.

Battle of Gettysburg, Second Day

On July 2, Confederate General Robert E. Lee ordered attacks on both ends of the Union line. Lt. Gen. James Longstreet attacked with his First Corps on the Union left (Little Round Top, Devil's Den, Wheatfield). Lt. Gen. Richard S. Ewell and the Second Corps were assigned the mission of launching a simultaneous demonstration against the Union right, a minor attack that was intended to distract and pin down the Union defenders against Longstreet. Ewell was to exploit any success his demonstration might achieve by following up with a full-scale attack at his discretion.

Ewell began his demonstration at 4 p.m. upon hearing the sound of Longstreet's guns to the south. For three hours, he chose to limit his demonstration to an artillery barrage from Benner's Hill, about a mile (1,600 m) to the northeast. Although the Union defenders on Cemetery Hill received some damage from this fire, they returned counterbattery fire with a vengeance. Cemetery Hill is over  taller than Benner's Hill, and the geometry of artillery science meant that the Union gunners had a decided advantage. Ewell's four batteries were forced to withdraw with heavy losses, and his best artillerist, 19-year-old Joseph W. Latimer, the "Boy Major", was mortally wounded.

Around 7 p.m., as the Confederate assaults on the Union left and center were petering out, Ewell chose to begin his main infantry assault. He sent three brigades from the division of Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson across Rock Creek and up the eastern slope of Culp's Hill against a line of breastworks manned by the XII Corps brigade of Brig. Gen. George S. Greene. Greene's men held off the Confederate attack for hours, although the attackers were able to establish a foothold in some abandoned Union rifle pits. The fighting on Culp's Hill would resume the following day.

Not long after the assault on Culp's Hill began, as dusk fell around 7:30 p.m., Ewell sent two brigades from the division of Maj. Gen. Jubal A. Early against East Cemetery Hill from the east, and he alerted the division of Maj. Gen. Robert E. Rodes to prepare a follow-up assault against Cemetery Hill proper from the northwest. The two brigades from Early's division were commanded by Brig. Gen. Harry T. Hays: his own Louisiana Tigers Brigade and Hoke's Brigade, the latter commanded by Col. Isaac E. Avery. They stepped off from a line parallel to Winebrenner's Run, a narrow tributary of Rock Creek to the southeast of town. Hays commanded five Louisiana regiments, which together numbered only about 1,200 officers and men. Avery had three North Carolina regiments totaling 900. The brigade of Brig. Gen. John B. Gordon was in support behind Hays and Avery but did not participate in the fighting.

Defending East Cemetery Hill were the two brigades (Cols. Andrew L. Harris and Leopold von Gilsa) of Brig. Gen. Francis C. Barlow's division (now commanded by Brig. Gen. Adelbert Ames) of the XI Corps. Both had seen heavy action on July 1 and they consisted of, respectively, 650 and 500 officers and men. Harris's men were stationed at a low stone wall on the northern end of the hill and wrapped around onto Brickyard Lane at the base of the hill. (Brickyard Lane was also known at the time as Winebrenner's Lane and today is named Wainwright Avenue.) Von Gilsa's brigade was scattered along the lane as well as on the hill. Two regiments, the 41st New York and the 33rd Massachusetts, were stationed in Culp's Meadow beyond Brickyard Lane in expectation of an attack by Johnson's division. More westerly on the hill were the divisions of Maj. Gens. Adolph von Steinwehr and Carl Schurz. Col. Charles S. Wainwright, nominally of the I Corps, commanded the artillery batteries on the hill and on Stevens Knoll. The relatively steep slope of East Cemetery Hill made artillery fire difficult to direct against infantry because the gun barrels could not be depressed sufficiently, but they did their best with canister and double canister fire.

The Confederate attack began with a Rebel yell against the Ohio regiments at the stone wall. Just beforehand, Ames had sent the 17th Connecticut from its place on the left of the line to a position in the center. This left a gap, which Hays's Louisianans exploited, and they bounded over the stone wall. Other troops exploited other weak spots in the line, and soon some of the Confederates had reached the batteries at the top of the hill, while others fought in the darkness with the four remaining Union regiments on the line behind the stone wall. On the crest of the hill, the gunners of Captain Michael Wiedrich's New York battery and Captain R. Bruce Ricketts's Pennsylvania battery engaged in hand-to-hand combat against the invaders. Major Samuel Tate of the 6th North Carolina wrote afterward:

Harry Pfanz provides an alternative view that contrasts with Tate's: "Although the Confederates wrote and spoke of occupying the crest of the hill and capturing the batteries there, Union accounts concede less Confederate success. The sparse accounts of Wiedrich's battery say that the Confederates attacked suddenly and violently and entered the battery's position but insist that they were there only briefly." The collapse of "Cemetery Hill, the keystone of the Union line," "would have certainly required Meade to at least abandon his position"  at Gettysburg, but the following day, artillery anchored here aided the repulse of the famous attack by Pickett, Pettigrew, Trimble, Wilcox & Lang.

Generals Howard and Schurz heard the commotion and rushed the 58th and 119th New York of Col. Włodzimierz Krzyżanowski's brigade from West Cemetery Hill to the aid of Wiedrich's battery. Howard's lines were getting thin, so he sent for help to Maj. Gen. Winfield S. Hancock of the II Corps. Hancock ordered one of his brigades under Col. Samuel S. Carroll to rush from Cemetery Ridge and assist the defenders. They arrived at the double-quick, charging through the dark from the cemetery, just as the Confederate attack was starting to ebb. Carroll's men secured Ricketts's battery and swept the North Carolinians down the hill. Over at Wiedrich's battery, Krzyżanowski led his men to sweep the Louisiana attackers down the hill until they reached the base and "flopped down" for Wiedrich's guns to fire canister at the retreating Confederates.

Defending East Cemetery Hill would have been much more difficult had the overall attack been better coordinated. To the northwest, Maj. Gen. Robert Rodes's division was not ready to attack until Early's fight was almost over. It had filed west from the town and into the fields along the dirt path that is now Long Lane, where it stopped after advancing a short distance in the darkness. Brig. Gen. Dodson Ramseur, the leading brigade commander, saw the futility of a night assault against two lines of Union troops behind stone walls, backed up by significant artillery. Rodes's after-battle report also expressed concern about a lack of cooperation from the adjoining division on A.P. Hill's left flank. Maj. Gen. William Dorsey Pender had been wounded by a shell that afternoon and Brig. Gen. James H. Lane was in command of Pender's division. Ewell sent a staff officer to speak with Lane, who explained that his orders were to attack if a "favorable opportunity presented." When Ewell informed Lane that his attack was starting and requested cooperation, Lane sent back no reply.

Losses on both sides were severe; among the casualties was Col. Avery, who was struck in the neck by a musket ball, felling him from his horse, where he was discovered after the charge by several of his soldiers and Major Tate of the 6th North Carolina. Unable to speak from his mortal wound, Avery scribbled a simple note for Tate: "Major, tell my father I died with my face to the enemy. I. E. Avery." He died the following day.

Battle of Gettysburg, Third Day

On July 3, there was no infantry attack on Cemetery Hill; the primary Confederate attacks were on Culp's Hill and on the lower portion of Cemetery Ridge. Union cannons on Cemetery Hill counter fired on the Confederate artillery barrage that preceded Pickett's Charge and provided antipersonnel support fire during the Confederate infantry attack. National Park Service historian Troy Harman has written that Robert E. Lee's ultimate objective for the assaults by Longstreet on July 2 and July 3 was actually Cemetery Hill, rolling the Union left flank up Cemetery Ridge.

Aftermath

Post-battle, East Cemetery Hill was occupied for several weeks by state militiamen, who established a tented camp site to maintain a military presence, secure the battlefield from looters and curiosity seekers, collect remaining military weapons, and provide manpower and services for the area's hospitals. Elizabeth C. Thorn (pregnant wife of the keeper of Evergreen Cemetery who was at war), her parents, and hired hands dug 105 graves for soldiers killed at or near Cemetery Hill.

The Gettysburg National Cemetery was established in 1863 north of the Evergreen Cemetery. Abraham Lincoln's Gettysburg Address was delivered there during the Consecration of the National Cemetery at Gettysburg.

Postbellum history
The 1867 National Homestead at Gettysburg operated as an orphanage at the north foot of the hill, and an 1878 wooden observation tower of  East Cemetery Hill had been built near the monument for Battery B, Pennsylvania Light Artillery. The 1893–1917 Gettysburg Electric Railway was on several sides of the hill, and the 1921–2008 Gettysburg National Museum operated on the west side of Cemetery Hill along the Taneytown Road. The areas on the northern and western slopes of the hill are now largely occupied by tourist-related businesses (hotels, restaurants, gift shops, battlefield tour agencies, private museums, etc.). The military importance of the heights is not as evident today since the once commanding view has been blocked by this sprawl.

See also
Cemetery Ridge — also on the battlefield.

References

References
 Coddington, Edwin B. The Gettysburg Campaign; a study in command. New York: Scribner's, 1968. .
 Eicher, David J. The Longest Night: A Military History of the Civil War. New York: Simon & Schuster, 2001. .
 Frassanito, William A. Early Photography at Gettysburg. Gettysburg, PA: Thomas Publications, 1995. .
 Harman, Troy D. Lee's Real Plan at Gettysburg. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 2003. .
 Pfanz, Harry W. The Battle of Gettysburg. National Park Service Civil War series. Fort Washington, PA: U.S. National Park Service and Eastern National, 1994. .
 Pfanz, Harry W. Gettysburg: Culp's Hill and Cemetery Hill. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1993. .
 Sears, Stephen W. Gettysburg. Boston: Houghton Mifflin, 2003. .
 Tagg, Larry. The Generals of Gettysburg. Campbell, CA: Savas Publishing, 1998. .

External links

Gettysburg Battlefield
Hills of Pennsylvania
Landforms of Adams County, Pennsylvania
Gettysburg National Military Park

Cemetery Hill


Roger Couturier est un chef d'entreprise et homme politique français, né le  à Mâcon (Saône-et-Loire) et mort le  dans la même ville. Membre du RPR, il est député de la  de 1986 à 1988 de la circonscription de Saône-et-Loire.

Biographie
Roger Couturier naît en 1941 dans une famille d'agriculteurs.

Carrière
Roger Couturier fonde en 1966 une société de transport dans le quartier de Fontenailles de Mâcon, Transports manutention Couturier, spécialisée dans les transports spéciaux, qu'il dirige avant de passer la main à son fils Patrick Couturier.

Parcours politique
Il commence sa carrière en politique par un premier mandat au conseil municipal de Mâcon. Il est élu conseiller général du canton de Mâcon-Sud aux élections cantonales de 1985, battant le socialiste sortant Jean-Pierre Worms. Il est reconduit jusqu'à sa défaite en 2004.

L'année suivante, il est élu député suppléant aux élections de 1986 par scrutin proportionnel plurinominal. Il accède à la députation le  en remplacement d'André Jarrot, élu sénateur. Il perd son siège par la dissolution de l'Assemblée nationale dans la foulée de la réélection de François Mitterrand en 1988.

Il est candidat à sa réélection aux élections législatives de 1988 (au scrutin uninominal majoritaire) dans la première circonscription, mais échoue de peu au second tour face au socialiste Jean-Pierre Worms. De nouveau candidat en 1993, il retire sa candidature au second tour en faveur du candidat de l'UDF Gérard Voisin.

Roger Couturier décède le  des suites d'un accident de voiture à Mâcon.

Décorations
  (2013)

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1941
Naissance à Mâcon
Décès en septembre 2018
Décès à Mâcon
Décès à 77 ans
Député de la VIIIe législature de la Ve République
Personnalité du Rassemblement pour la République
Conseiller général de Saône-et-Loire
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 2013

Roger Couturier


Abraksas eski çağlarda kavimlerin papirüs ve ceylan derisi üzerine büyü ve sihirle ilgili olarak yazdıkları, büyülü olduğuna inanılan Yunan harf dizisi ve Orta Çağ'da kullanılan bir tür tılsımdır. Abrakadabra kelimesinin de bununla ilgili olduğu söylenmektedir.

Gnostik inanışa göre görevi tanrısal ile şeytansal arasında simgesel bir bağlantı kurmak olan bir tanrının adıdır. Horoz kafalı ve bacakları yılan biçiminde bir erkek büstü şeklinde tasvir edilir. Hem tanrısallığı, hem şeytansallığı kendisinde barındıran bir tanrıdır. Bir anlamda aynı anda iyiyi ve kötüyü temsil etmektedir. En belirgin örneği Hermann Hesse'nin "Demian" isimli kitabında görülür.

Kaynakça

Gnostisizmde demonlar
Gnostisizmde ilahlar
Mitolojik melezler

Abraksas


Marijan Lamešić (2. travnja 1967.), hrvatski nogometaš, podrijetlom iz BiH. Igrao u veznom redu. Nastupao za zagrebački Dinamo (1988. – 1989.). Zaigrao na jednoj utakmici u eurokupovima. Igrao još za Zadar, Neretvu i Slaven Belupo i tuzlansku Slobodu. Igrao za Radnik iz Velike Gorice jeseni 1992. godine. U Njemačkoj je igrao u Višoj ligi – Sjever (Oberliga Nord) 1992. – 1994. godine. Igrao je za VfL Herzlake.
Mlađi je brat tuzlanskog slikara Vinka Lamešića. Bratić Mario Lamešić bio je mladi bh. reprezentativac koji je karijeru napravio u Sloveniji.
Trener NK Polače.

Izvori

Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Nogometaši FK Sloboda Tuzla
Nogometaši Dinama
Nogometaši NK Slaven Belupa
Nogometaši NK Zadra

Marijan Lamešić


اللإمكان بشكل عام، هو المكان غير المميز عن غيره من الأماكن في المظهر أو الطابع.

الهندسة المعمارية تشكل اللاهية المتناهيه الإمكانية للازدواج بين كمية عائله من العلوم الدنيويه التي وان حصرت في مجموعه كلمات تؤدي بك تلقائيا إلى تعريف معنى العمارة أو الفن المعماري الحديث،
مفهوم اللإمكان
الطابع المرجعي يمثل الحالة الأفتراضية فيما توفرها الوسائل التقنية التي وجدها الأنسان في تحقيق هذا الغرض فهي صورة الذات ضمن المكان، فيحكم على الأماكن التي تفتقر إلى الأحساس بالمضمون والمعنى في بعض الأحيان با اللإمكانية، وهذه الأماكن ليس لها علاقات خاصة مع الأماكن التي تقع فيها، فأنها موجوده باية طريقة مثل شريط المواقع التاريخية التي لم تستغل سياحياً، أو المساكن الجديدة (الأستوديوهات) تكون في بعض الأحيان قبل تقطيعها تعرف أو تصنف بأنها فقدت احساسها بالمكان، أما في التصميم الداخلي فنجدها مثلاً بأقتطاع عنصر من الفضاء لا لغرض ثابت فمكانيتها قد تلاشت، فضلاً عن ذلك هناك مواقع لإمكانية ولا تنتمي إلى المكان يتم استعارتها أو نقلها من أماكن وعصور وحضارات أخرى لا تنتمي للمكان الأصلي، وهذه تعمل على اختراق المكان وتؤدي إلى نقل مفاهيم ورسائل وثقافات حضارات أخرى(الجميلي،2008، ص34). لا تنتمي للمكان الأصلي، وتعمل على اختراق المكان وتؤدي إلى نقل مفاهيم ورسائل وثقافات لحضارات أخرى لا تعبر عن هوية المكان، فالأماكن هي محيط الأشياء المحددة قصداً أو خلفيتها، فهي أطار للأحداث والأشياء (إدوارد 2008، ص95).

أن كانت الأماكن لغير هيئاتها أو أفعالها فأنها تنسب لكونها لإمكانية وهذه اللإمكانية ما يمكن أن تكون سلبيه أو ايجابيه، لتعبر عن ابداعات لتصاميم لإمكانية كما مانراه في تصاميم المدينة الثلجية في دبي هذه الفكرة المبنية أن بأمكان المكان أن تتحرك من عوالم مختلفة إلى أخرى.

"المكان هو تصور ضروري قبلي يشكل أساساً للحدس الخارجي ولا يمكن البتة ان نتصور أن ليس هناك مكان على الرغم من أنه يمكننا أن نفكر أن ليس ثمت مواضيع في المكان، وأيضاً ما نجدة في تصاميم الحداثة إذ التصور اللامكاني كان السبيل في تصاميمها فهو يعد بمنزلة شرط لامكاني للظاهرات، لا بمنزلة تعيين تابع لها"(عمانوئل كانط، ، ص63).

الانعكاس المتأتي فيما سبق يوضح المكان ليس مجرد وعي الشيء ولكن الشيء في مكانه وأن هذه الأماكن تحدد في العام حسب الهيئات ومعانيها، بوصفها مكاناً أو لإمكان، فهي هدف بحد ذاته. فالأماكن التي تفتقر إلى الأحساس بالمضمون والمعنى أو التي لا تمتلك علاقات خاصة مع الأماكن الأخرى، أو التي يتم استعارتها من أماكن أخرى لا تنتمي للمكان وتعمل على اختراق منظومة المكان الأصلية تتمثل مصطلح اللإمكان.

مصادر
 placelessness

فلسفة العمارة
مصطلحات عمارة

اللامكان (عمارة)


سان رامون  هي إحدى مدن مقاطعة كونترا كوستا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يوليو، 1983.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسان رامون:

أعلام

 روبي سميث
 كين والترز
 أندرو وييدرمان
 عمر سمحان
 أوستين هووبر

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1983
تأسيسات سنة 1983 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة كونترا كوستا (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو

سان رامون (كاليفورنيا)


Michael Thomas Bradley (born April 18, 1979) is an American former professional basketball player and businessman. He is a 6 ft 10 in (2.08 m), 235 lb (107 kg), power forward/center born in Worcester, Massachusetts.

After attending Burncoat High School, he accepted a scholarship to play college basketball at the University of Kentucky. After his sophomore season at Kentucky, Bradley transferred to Villanova University where he started. That season he averaged 20.8 points per game and 9.8 rebounds per game.

Even though he had one year of college eligibility remaining, Bradley left school to go to the NBA in 2001 and was selected as the 17th pick in the 1st round of the NBA draft by the Toronto Raptors. During his rookie season, Bradley averaged 1.2 points per game and 0.9 rebounds per game. His statistics improved in 2002–03 (5 ppg and 6 rpg in 20 minutes), but in the following season was sidelined constantly with a right knee injury. He was let go by the Raptors in March 2004, and would later be signed by the Atlanta Hawks. In 2004–05 he started off with the Orlando Magic, but was traded twice during that season, to the Sacramento Kings and the Philadelphia 76ers. Played 46 games with the Sixers in 2005–06, his best in two years, mainly because of constant injuries to Chris Webber.

Bradley's final NBA game was played on April 19, 2006, in a 86–96 loss to the Charlotte Bobcats where he recorded 4 points, 2 assists and 1 rebound.

In the 2006–07 season he signed for Bruesa GBC in the Spanish ACB.
After spending one season with the Spanish team, Bradley moved to Germany and signed with ALBA Berlin in August but was released in November. He did not stay unemployed for long, signing with Lithuanian power Žalgiris on November 15. However, he was limited by injuries, averaging only 7 points and 4.9 rebounds in seven games.

On March 10, 2008, Bradley signed with CB Granada of the ACB to play the rest of the season.

Bradley is married to Ellen Bradley (née Suetholz), a top NCAA women's tennis player whom he met at Villanova University, and has three daughters: Taylor Rose, Kya Melat, and Shae. Ellen was instrumental in starting the Michael Bradley Family Foundation  and is the owner of 3 MODO Hot Yoga studios in the States. Modo Yoga Northern Kentucky was the 1st of the MODO community studios to open in the US.

In 2010 Bradley was hired by the Summit Country Day School in Cincinnati, Ohio to be the coach of the Silver Knights boys varsity basketball team.

In March 2012, Bradley coached the Silver Knights to the D3 OHSAA State Championship, defeating Portsmouth High School 53–37.

Bradley and his wife now spend most of the year traveling abroad, as they "world-school" their 3 daughters.

Career statistics

NBA

Regular season

|-
| align="left" | 2001–02
| align="left" | Toronto
| 26 || 0 || 4.5 || .520 || .000 || .500 || 0.9 || 0.1 || 0.0 || 0.2 || 1.2
|-
| align="left" | 2002–03
| align="left" | Toronto
| 67 || 11 || 19.6 || .481 || .167 || .522 || 6.1 || 1.0 || 0.2 || 0.5 || 5.0
|-
| align="left" | 2003–04
| align="left" | Toronto
| 5 || 0 || 7.6 || .333 || .000 || .500 || 2.2 || 0.2 || 0.2 || 0.0 || 0.6
|-
| align="left" | 2003–04
| align="left" | Atlanta
| 11 || 1 || 5.5 || .500 || .000 || .000 || 1.1 || 0.0 || 0.2 || 0.0 || 1.1
|-
| align="left" | 2004–05
| align="left" | Orlando
| 8 || 0 || 6.9 || .429 || .000 || .000 || 1.8 || 0.3 || 0.1 || 0.3 || 0.8
|-
| align="left" | 2004–05
| align="left" | Sacramento
| 8 || 0 || 6.0 || .667 || .000 || .333 || 1.4 || 0.3 || 0.0 || 0.0 || 2.3
|-
| align="left" | 2004–05
| align="left" | Philadelphia
| 2 || 0 || 8.0 || .800 || .000 || .500 || 1.5 || 0.5 || 0.0 || 0.0 || 4.5
|-
| align="left" | 2005–06
| align="left" | Philadelphia
| 46 || 1 || 8.0 || .405 || .200 || .667 || 2.3 || 0.4 || 0.1 || 0.2 || 1.5
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan="2"| Career
| 173 || 13 || 11.7 || .477 || .143 || .511 || 3.4 || 0.5 || 0.1 || 0.3 || 2.8
|}

Playoffs

|-
| align="left" | 2001–02
| align="left" | Toronto
| 1 || 0 || 3.0 || .000 || .000 || .000 || 1.0 || 1.0 || 0.0 || 0.0 || 0.0
|}

College

|-
| align="left" | 1997–98
| align="left" | Kentucky
| 32 || 0 || 6.9 || .667 || .000 || .514 || 1.7 || 0.5 || 0.2 || 0.5 || 2.4
|-
| align="left" | 1998–99
| align="left" | Kentucky
| 37 || 37 || 21.9 || .657 || .000 || .455 || 4.9 || 1.0 || 0.8 || 0.8 || 9.8
|-
| align="left" | 2000–01
| align="left" | Villanova
| 31 || 31 || 34.0 || .692 || .353 || .590 || 9.8 || 2.6 || 0.9 || 1.8 || 20.8
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan="2"| Career
| 100 || 68 || 20.9 || .677 || .353 || .541 || 5.4 || 1.3 || 0.6 || 1.0 || 10.9
|}

References

External links
NBA.com Profile
basketball-reference.com Profile
College Stats

1979 births
Living people
Alba Berlin players
All-American college men's basketball players
American expatriate basketball people in Canada
American expatriate basketball people in Denmark
American expatriate basketball people in Germany
American expatriate basketball people in Lithuania
American expatriate basketball people in Spain
Atlanta Hawks players
Basketball players from Worcester, Massachusetts
BC Žalgiris players
CB Granada players
Eastern Kentucky Colonels men's basketball coaches
Gipuzkoa Basket players
High school basketball coaches in Ohio
Kentucky Wildcats men's basketball players
Liga ACB players
Orlando Magic players
Philadelphia 76ers players
Power forwards (basketball)
Sacramento Kings players
Toronto Raptors draft picks
Toronto Raptors players
Villanova Wildcats men's basketball players
American men's basketball players

Michael Bradley (basketball)


Sékou Doré, né le , est un sociologue et homme politique guinéen.

Vice-président du conseil régional de la société civile de Conakry depuis 2021, il est conseiller au sein du Conseil national de la transition de la République de Guinée en tant que personne ressource depuis le .

Notes et références

Naissance en Guinée
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Université Général Lansana Conté
Naissance en décembre 1986

Sékou Doré


البَلْميط المِنْشَارِيّ أو سبال منشاري ، هو النوع الوحيد الذي يصنف حاليا تحت نوع السرنوة (سَرْنوَة (جـِنْسٌ مِنَ النَّخيل)، ويعرف بعدة أسماء من بينها السابال والتي ما يزال يستخدم تحت هذا الاسم في الطب البديل.
النبات عبارة نخل صغير الشجيرات يتراوح ارتفاعها بين 1 – 2 متراً (3 – 6 أقدام) جذوعه مشققة ينمو بشكل شجيرات متلاصقة كثيفة في التربة الرملية السميكة في المناطق الساحلية أو أنه ينمو تحت أشجار الغابات الصنوبرية أو الغابات ذات الخشب الصلب.
نادراً ما تشاهد جذوع منتصبة للنبات مع أنه ذكر عن بعض الحالات القليلة.

الانتشار
ينتشر النبات طبيعياً في الساحل الجنوبي الشرقي للولايات المتحدة الأمريكية وغالبا على طول المسطحات الخلجانية الأطلنطية كما تمكن مشاهدته في الأراضي البعيدة كما في ولاية أركاناس، ويعتبر من النباتات المحببة بطيء النمو ويعمر طويلاً حيث قد يتجاوز عمره في بعض المناطق مثل فلوريدا 500 – 700 سنة.
تأخذ أوراق (سعفات) النبات شكلاً مروحيا وتتوضع على سويقاته أسنان شوكية (منشارية) حادة تعطي النبات اسمه، تكون الأوراق خضراء فاتحة في المناطق الداخلية وفضية بيضاء في المناطق الساحلية يصل طولها إلى 1 – 2 م، والوريقات الفرعية إلى 50 100 سم وهي بالتالي شبيهة بالسعف النخلي البلميطي المسمى سابال.
تكون الأزهار بيضاء مصفرة عرضها 5 مم تنتج عناقيد زهرية وثمرية تصل بطولها 60 سم. ثماره مفردة النواة كبيرة حمراء قاتمة أو مسودة وتعتبر مصدراً غذائياً هاماً للحياة البرية كما عبر التاريخ للإنسان أيضاً.
يستعمل النبات أيضاً من قبل بعض الحشرات التي تنتمي لحرشفيات الأجنحة مثل الباتراشيدرا ديكوكتور التي تتغذى حصرياً على أوراق النبات هذا.

الأجزاء المستخدمة
تستخدم الثمار التي تشبه حبات البلح الصغيرة للحصول منها على الفوائد الطبية، والتي من أهمها علاج مشاكل المسالك البولية، وخصوصا للحد من تضخم البروستات السليم (الحميد)، مما دفع بالعامة تسمية هذا النبات (نبات القثطرة) لتسهيله عملية التبول بعد ما عانى منها المصاب بتضخم البروستات لفترات قد تطول أو تقصر.
كما أنه مطهر للجهاز البولي المفرغ (المثانة والإحليل) خاصة إذا استعمل البلميط المنشاري مع عشبة ذيل الحصان،
فتناول الشاي المحضر من: 2 ملعقة صغيرة من كل من البلميط المنشاري، ومثلها من ذيل الحصان، بالإضافة إلى ملعقة صغيرة من العرقسوس، مفيد لعلاج التهابات المسالك البولية ويمكن تناوله مرتين في اليوم.

الاستخدام التاريخي
في الجزء الأول من القرن الماضي تمت التوصية بصفة عامة باستخدام شاي ثمار البلميط المنشاري وذلك لعلاج تضخم البروستات، كما استخدم أيضا لعلاج التهاب الجهاز البولي. واعتقد البعض أن الثمار تزيد من إنتاج السائل المنوي، وتقوي القدرة الجنسية عند الرجال، نظراً لتحسن حال البروستات لديهم.
والبلميط المنشاري يعتبر أيضا من المواد البنّاءة لأنسجة الجسم المختلفة، حيث وجد أن تناول البلميط المنشاري يساعد على زيادة وزن الجسم الضعيف، نتيجة لزيادة تلك الأنسجة في الجسم. ويعطى للناقهين من المرضى لب الثمار، أو مستخلصات البلميط المنشاري حتى يعودا كما كانوا بصحة أفضل، كذلك يعطى للذين لا تستجيب أجسامهم للنمو المطرد. يعطى أيضا لعلاج حالات العنة التي تصيب البعض من الرجال، والذين يعانون من فقد في الشهوة الجنسية لديهم، خصوصا تلك العنة المصاحبة لضمور الخصيتين. كما يعطى البلميط المنشاري للنساء لزيادة حجم الأثداء لديهن إن رغبن في ذلك.

المركبات الفعالة
إن خلاصة الاستيروليك الدهني liposterolic (أي القابل للذوبان في الدهن) للبلميط المنشاري توفر أستيرولات الأحماض الدهنية fatty acids, sterols والاسترات esters والمادة المستخلصة من البلميط المنشاري يعتقد بأنها تخفض كمية الداي هيدروتستيرون dihydrotesterone (الشكل الفعال للتستيرون) في الجسم، وذلك بغلق المستقبلات الموضعية الخاصة به والمتواجدة على سطح البروستات المحيط بالإحليل أو (مجرى البول).
كما توجد به بعض الزيوت الطيارة بنسبة 1 – 2% من الوزن، وتوجد أيضا الزيوت الثابتة، والتانات. والصابونيات مثل steroidal saponin. والسكريات العديدة polysaccharids. والبلميط المنشاري لا يعتقد بأنه يثبط عمل هذا النوع من التستوستيرون أو الداي هيدروتستيرون في موضع آخر من الجسم.
كما أن البلميط المنشاري يمنع أيضا نشاط المواد الالتهابية والتي ربما تساهم في حدوث التضخم الحميد لأنسجة البروستات، وخلافاً لهذه الآراء فإن البلميط المنشاري لا يحدث أي تأثيرات أستيروجينية في جسم الإنسان.
في أوروبا صارت الملحقات العشبية إحدى الطرق الرائدة لعلاج الحالات المبكرة لتضخم البروستات الحميد. وأن العلاج الناجح لتضخم البروستات يعتبر طريقا ومنهاجا للحد من المضاعفات الخطيرة التي قد تنجم عن أهمال تلك الحالة المرضية.
والأشخاص الذين يعانون من تضخم البروستات، ربما يحتاجون إلى تناول أحد هذه الأعشاب أو مجموعة منها بصورة غير محددة. وأي دعم غذائي أو تناول لمكملات الطعام فيما يخص التضخم الحميد لغدة البروستات يجب أن يتم باستشارة الطبيب.
وفي العقد الأخير أثبتت الدراسات الطبية العديدة أن 320 مليجرام يوميا من مستخلص الاستيروليك الدهني للبلميط المنشاري تعتبر علاجا آمنا وفعّالا لأعراض تضخم البروستات الحميد.

والعرض الحديث للدراسات المنشور في مجلة الجمعية الطبية الأمريكية توصل إلى أن مستخلص البلميط المنشاري كان فعالا مثل دواء الفيناستريد finasteride أو البروسكار (Proscar) وهو دواء معروف لعلاج حالات تضخم البروستات الحميد.
وبالبرغم من أن بعض الدراسات الطبية غير المتحكمة قد أظهرت نجاحا في مدة ثلاثة أشهر من بعد تناول البلميط المنشاري، فقد أوضحت دراسات حديثة أخرى فعالية البلميط المنشاري في الدراسات المستمرة من ستة أشهر إلى ثلاث سنوات من العلاج.
والدراسة الألمانية لمدة ثلاث سنوات توصلت إلى أن تناول 160 مليجرام من البلميط المنشاري مرتين يوميا يخفض التبول الليلي في 73% من المرضى، كما يحسن معدل تدفق البول بصورة ملموسة.

في دراسة للمراكز المتعددة في أوروبا، أكدت على أن تناول 160 مليجرام من خلاصة البلميط المنشاري مرتين في اليوم تعالج تضخم البروستات الحميد مثل (الفيناستريد) بدون أي آثار جانبية والتي منها فقدان الشهوة الجنسية على سبيل المثال.
وهناك دراسة استمرت لمدة سنة أكدت على أن تناول 320 مليجرام مرة واحدة يوميا كانت فعالة مثلما يتم تناول 160 مليجرام مرتين يوميا في علاج تضخم البروستات الحميد.

الجرعات الطبية
في المراحل المبكرة لتضخم البروستات يتم تناول 320 مليجرام يوميا من مستخلص عشبة البلميط المنشاري (الليبوستيروليك) على شكل كبسولات جيلاتينية مرنة، وتلك تكون غنية بالأحماض الدهنية، والأستيرولات والإسترات.
وربما يمكن الحصول على نتائج مشجعة في فترة قد تصل إلى 4 إلى 6 شهور بالنسبة لتضخم البروستات. وإذا تمت ملاحظة التحسن لدى المرضى، فإن البلميط المنشاري يجب أن يستخدم بصورة مستمرة بعد ذلك.
وعلى الرغم من أنه لم يختبر لفعاليته، فإن البلميط المنشاري يمكن أن يستخدم أيضا لصنع الشاي، وذلك بتناول من 5-6 جرام من الثمار المجففة المسحوقة.
وجرعة المستخلص السائل للعشبة الكلية تصل إلى 5-6 ملليتر يوميا، وربما تستخدم أيضا في التداوي، ولكن لم تختبر بصورة محددة.

استخداماته العلاجية
 للحد من تضخم البروستات الحميد.
 مطهّر للمثانة البولية، والجهاز البولي.
 مقوّ عام للجسم.
 مسكن للآلام المختلفة.
 يفيد ذوي الأجسام الهزيلة، ولمن يريد الزيادة في الوزن.
 له خصائص استروجينية بدون أعراض جانبية، ويساعد في علاج العنة لدى الرجال.
 يزيد من حجم أثداء النساء إن رغبن في ذلك.

التأثيرات الجانبية
لا تعرف حتى الآن في الدراسات الطبية أية تأثيرات جانبية مهمة بسبب استخدام البلميط المنشاري. لكن مثل بقية العقاقير والأدوية في حالات نادرة يمكن أن يكون البلميط المنشاري سببا في حدوث بعض الاضطرابات في المعدة عند قلة من البعض.
ومستخلص البلميط المنشاري لا يعطي نتائج مزيفة في القياس الصحيح للعلامات الأولى لحدوث تضخم البروستات والذي يرمز له (PSA) بصورة محددة.
ويعتبر البلميط المنشاري أكثر فعالية في علاج أعرض تضخم البروستات، كما اتضح أنه يقلل حجم البروستات بصورة كبيرة.
ومن المهم ملاحظة أن تضخم البروستات الحميد يمكن أن يشخص فقط بواسطة الطبيب، واستخدام مستخلص البلميط المنشاري لهذه الحالة يجب أن يحدث بعد عمل فحص شامل، وتشخيص دقيق بواسطة الطبيب المختص في المسالك البولية.

وصلات خارجية
 البلميط المنشاري يعالج تضخم البروستات وحصر البول
 غذاؤك دواؤك. البلميط المنشارى

مصادر

أجناس النخلية أحادية الطراز
أشجار
كوريفاوات
منتجات حرجية غير خشبية
نباتات جنوب شرق الولايات المتحدة
نباتات فلوريدا
نخيل

بلميط منشاري


Olaylar
 23 Mart - Uhud Muharebesi gerçekleşti.
 Nisan - Sarus Muharebesi gerçekleşti.
 Hsin-cheng Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar

Ölümler
 Hamza bin Abdülmuttalib, İslam peygamberi Muhammed'in amcası, ilk Müslümanlardan (d. 568)
 Mus'ab bin Umeyr, sahabe (d. 585)
 Şemmas bin Osman, sahabe (d. 591)

625


جان ميشيل سيغر ( في مارتينيك)  لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول مارتينيكية يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة السابعة تونبريدج أنغلز الإنجليزي منذ سنة 2009 في مركز المهاجم .

لعب سيغر في أندية بوردو (1997-2000) لوسيتانوس سانت ماور بالإعارة (1999-2000) روشدين ودايموندز بالإعارة (2000) روشدين ودايموندز (2000-2001) ستيفيناغ بوروه (2001-2002) مارغيت (2002-2004) هورنتشورتش (2004-2005) هيبريدج سويفتس (2005) غريفسيند ونورثفليت (2005) ليويس (2005-2008) هورشام بالإعارة (2007-2008) إيستبورن بوروه (2008-2009) هورشام مجددا بالإعارة (2008-2009) فارنبوروه (2009) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الوطني (كرة القدم الإنجليزية)
لاعبو الرابطة البرلمانية
لاعبو إبسفليت يونايتد
لاعبو إيستبورن بوروه
لاعبو بوردو
لاعبو تونبريدج أنغلز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو روشدين ودايموندز
لاعبو ستيفيناغ بوروه
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مارتينيكيون
لاعبو نادي فارنبوروه
لاعبو نادي ليويس
لاعبو نادي مارغيت
لاعبو هيبريدج سويفتس
مواليد 1977
مواليد في مارتينيك
لاعبو نادي هورشام
لاعبو هورنتشورتش
لاعبو غرايز أتلاتيك
لاعبو لوسيتانوس سان مايور

جان ميشيل سيغر


L'attaque de l'intercepteur du Kazakhstan est un terme se référant à un certificat racine lancé en 2015 par le gouvernement kazakh. Ce certificat racine visait à tracer et analyser les données des utilisateurs qui l'installaient.

En 2015, le gouvernement kazakh crée un certificat racine qui avait la capacité de permettre une Cyberattaque de type « homme du milieu » et qui visait le trafic HTTPS des internautes du Kazakhstan. Ce certificat, qui a été décrit comme un certificat de « sécurité nationale », aurait permis au gouvernement kazakh d'intercepter, de décrypter et de recrypter tout trafic traité par les appareils des utilisateurs si ceux-ci l'avaient installé.

En juillet 2019, le certificat est appelé certificat Trust Qaznet et est délivré par l'autorité de certification Qaznet Trust Network. Les fournisseurs d'accès internet kazakh commencent alors à informer leurs utilisateurs que le certificat doit désormais être installé par tous les utilisateurs.

Les sites exploités par Google, Facebook et Twitter semblent faire partie des cibles initiales du gouvernement kazakh.

Le 21 août 2019, Mozilla et Google annoncent simultanément que leurs navigateurs respectifs, Firefox et Chrome, n'accepteraient pas le certificat émis par le gouvernement, même si celui-ci était installé manuellement par les utilisateurs. Chez Apple, des modifications semblables seront apportées au navigateur Safari. En date du 19 août 2019, Microsoft n'a apporté aucune modification à ses navigateurs. Il a cependant été précisé que le certificat émis par le gouvernement n'aurait aucun effet, à moins qu'un utilisateur ne l'installe manuellement.

En décembre 2020, le gouvernement kazakhstanais a tenté de réintroduire le certificat racine une troisième fois. Les fournisseurs de navigateurs ont répliqué en annonçant qu'ils bloqueraient toute tentative en invalidant le certificat dans leurs navigateurs.

Références

Surveillance
Communication au Kazakhstan
Sécurité informatique

Attaque de l'intercepteur du Kazakhstan


Gustav Adolf Ernst Theodor Schrøder (født 27. september 1885 i Hadersleben, Nordslesvig, Preussen, død 10. januar 1959 i Hamborg, Vesttyskland) var en tysk kaptajn fra Haderslev, der i 1939 reddede flere hundrede jøder fra Naziregimets terror.

Aktionen
Schröder fik i 1939 ordre til med Hamburg-Amerika Linie skibet MS St. Louis at sejle 937 tyske jøder fra Hamborg til Havanna på Cuba, men passagererne blev på grund af nye visumregler samt uro i den cubanske regering nægtet adgang, og skibet blev nægtet tilladelse til at lægge til kaj. Kun 23 passagerne fik lov at komme i land. Resten af passagererne blev nægtet adgang. En telegrafisk appel til præsident Roosevelt blev ikke besvaret, så Schröder sejlede op langs Floridas kyst, men blev overvåget af US Coast Guard, som affyrede et varselsskud mod skibet. På grund af proviantbeholdningen måtte skibet returnere til Europa. Derefter begyndte en uvis og frygtfuld rejse for Schröder og hans passagerer. I begyndelsen ville intet land tage imod flygtningene. Efter en del offentlig bevågenhed erklærede Belgien, Nederlandene, Frankrig og England sig dog villige til at tage imod flygtningene, og MS St. Louis sejlede til Antwerpen. 2. Verdenskrigs udbrud førte til, at mange af jøderne blev taget ved Tysklands besættelse af landene. Af de 937 passagerer blev 254 således dræbt i Nazi-Tysklands koncentrationslejre.

Opvækst
Schröder blev født i Haderslev. Han voksede op i en borgerlig familie fra det tyske mindretal i Haderslev. Hans far Nis Andkier Schrøder var Professor i tysk og latin ved Haderslev Gymnasium. Han var et fremtrædende medlem af Den Tyske Forening For Det Nordlige Slesvig (Deutscher Verein für das nördliche Schleswig) og optrådte som sagkyndig i sagen om "Den blå sangbog" i 1905. Dybt skuffet over afstemningen om Sønderjylland i 1920 flyttede familien til Flensborg.

Privatliv
Schröders søn, Rolf, var udviklingshæmmet, og under hele krigen kæmpede forældrene for at beskytte ham mod nazisternes såkaldte medlidenhedsdrab på handicappede.

Eftermæle
Schröder blev medlem af NSDAP 1. december 1933 med medlemsnummer 3286996.

Schröder har for sin indsats fået tildelt titlen "Retfærdige blandt nationerne" fra Holocaust-mindelunden Yad Vashem.

Schröder er i Tyskland hædret med Bundesverdienstkreuz. Vejene "Kapitän Schröder-Weg" i Hamborg og "Kapitän Schröder-Park" i Altona er opkaldt efter ham.

Der blev lavet en britisk dramafilm af Stuart Rosenberg i 1976 om St. Louis' færd, "Voyage of the Damned", med Max von Sydow i rollen som Gustav Schröder.

Haderslev Kommune satte i 2018 en mindetavle for Schröder med tekst på dansk, hebraisk, tysk og engelsk på Schröders fødehjem i Storegade 9, Haderslev.

Referencer

Litteratur
 Gustav Schröder: Fernweh und Heimweh. Rütten & Loening, Potsdam 1943.
 Gustav Schröder: Heimatlos auf hoher See. Berlin 1949.
 Hans Herlin: Die Tragödie der «St. Louis»: 13. Mai — 17. Juni 1939. Mit Dokumenten. Herbig, München 2001, . (= Neuauflage von: Kein gelobtes Land. Die Tragöde der St. Louis. 1961)
 Georg J. E. Mautner Markhof: Das St. Louis-Drama: Hintergrund und Rätsel einer mysteriösen Aktion des Dritten Reiches. Leopold Stocker Verlag, Graz, Stuttgart 2001, .
 Georg Reinfelder: MS «St. Louis»: die Irrfahrt nach Kuba — Frühjahr 1939. Kapitän Gustav Schröder rettet 906 deutsche Juden vor dem Zugriff der Nazis. Hentrich und Hentrich, Teetz 2002, .

Eksterne henvisninger

Tyskere i 2. verdenskrig
Retfærdige blandt nationerne
Personer fra Haderslev
Søfolk
Studenter fra Haderslev Katedralskole

Gustav Schröder


Otto Weipert (* 14. April 1874 in Heidelberg; † 29. Juli 1961 in St. Leon-Rot bei Heidelberg) war ein deutscher Reichsgerichtsrat.

Leben
Nach den Staatsexamina 1896 und 1899 wurde er 1902 Amtsrichter in Walldürn/Baden. 1907 wurde er zum Landgerichtsrat in Mannheim befördert und 1919 nach Karlsruhe versetzt. 1923 wurde er Oberlandesgerichtsrat in Karlsruhe. 1927 kam er als Ministerialrat in das badische Justizministerium. 1928 kam er an das Reichsgericht. Er war im  II. Zivilsenat tätig. Er war Mitglied der Akademie für Deutsches Recht. Am 1. Mai 1939 trat er in den Ruhestand. Nach 1945 war er von Mitte Januar bis April 1948 Präsident des Verwaltungsgerichts Karlsruhe.

Schriften
 RGR-Kommentar zum HGB (Mitautor), Band 2 (Gesellschaftsrecht): §§ 105–177, 335–342 in der 1. Aufl. 1942; 335–342 in der 2. Aufl. 1950.
 (zusammen mit Wilhelm Gadow ua):  Aktiengesetz, Kommentar, 1939.

Literatur
 Werner Schubert: Akademie für Deutsches Recht. 1933–1945 – Protokolle der Ausschüsse / Ausschuß für Genossenschaftsrecht Bd. IV, S. 67f.

Einzelnachweise

Richter (Reichsgericht)
Richter (Oberlandesgericht Karlsruhe)
Richter (Landgericht Mannheim)
Richter (Landgericht Karlsruhe)
Mitglied der Akademie für Deutsches Recht
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1961
Mann

Otto Weipert


Gavião Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 4,41 km² yüzölçümüne sahip, 3.729 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Gavião (Vila Nova de Famalicão)


Haderslevartiklerne (ty.: Haderslebener Artikel) er en række trossætninger eller 'artikler', som Hertug Christian (fra 1534 Christian 3.) lod udarbejde i 1528 for sit område Haderslev-Tørning Len. Dermed satte han gang i Reformationen knap ti år før dens indførelse 1536 i hele Danmark med Den rette Ordinants.
Artiklerne er en indkredsning af hvad en luthersk kirkeordning kunne være, udarbejdet et par år før Den augsburgske bekendelse, Confessio Augustana, fra 1530 forelå.

Prins Christians baggrund
Den 18-årige prins Christian havde med sin hofmester Johan Rantzau oplevet Martin Luther på rigsdagen i Worms 1521, og da han desuden som barn havde haft en huslærer eller 'tugtemester', der var kritiker af den katolske kirke, Wolfgang von Utenhof, var han lydhør for den nye lære.

Omlægningen til luthersk kristendom
Ved sit giftermål 1525 fik Christian som underhold Haderslev-Tørning Len, hvor han påbegyndte indførelsen af den lutherske lære. Til hjælp fik han tilkaldt to tyske teologer Eberhard Weidensee og Johann Wendt som havde studeret i Wittenberg, og hvis opgave det blev at omskole egnens præster til luthersk kristendom. Det var til denne omskoling at de såkaldte Haderslevartikler blev udarbejdet med hjælp fra de to teologer. Wenth blev lærer på præsteskolen eller 'pastoralseminariet' i Haderslev, og Weidensee blev lenets første 'superintendent', biskop.

1528 blev områdets præster indkaldt til møde i Haderslev hvor de blev præsenteret for artiklerne, hvis plattyske titel var Artickel vor de kerkheren up den Dorpern ('Artikler for landsbyernes præster')

Der var tale om en reformation fra oven. Præsterne måtte aflægge ed til hertugen, og P.G. Lindhardt kalder præsteskolen i Haderslev for en 'statsinstitution', et naturligt led i en luthersk landskirkelig kirkeprovins.

Artiklerne
De 22 artikler omhandler gudstjenesten, nadveren, forbud for messer for de døde, kirkeårets helligdage, vejledning i lutherske prædikener, om brug af Luthers katekismus, påskens gudstjenester, at præsterne skal gifte sig, provsternes tilsyn, dåbens afholdelse på dansk, sygebesøg.

Noter

Litteratur
 Martin Schwarz Lausten (2004, 1987): Danmarks kirkehistorie 3. udgave., side 108f.
 Den danske Kirkes Historie (red. Hal Koch m.fl.) bind III, afsnit 'Sønderjylland' side 318ff af P.G. Lindhardt
 Carsten Bach-Nielsen & Niels Henrik Gregersen (red.): Reformationen i dansk kirke og kultur, 2017, bind I, side 56, 127-129, 216.

Se også
 Reformationen i Danmark, afsnit om 1525-30
 Haderslev-Tørning Len – Den augsburgske bekendelse fra 1530 – Johannes Bugenhagen

Eksterne henvisninger
 "Haderslev-artiklerne 1528" fra Lutherdansk.dk med introduktion og artiklerne på dansk
 "Haderslev - Nordens Wittenberg" fra Haderslevstift.dk med billede og kort over områderne – "Haderslev-artiklerne" fra Haderslevstift.dk med omtale af en 'opdateret version' kaldet "Haderslev-artiklerne 2007"
 "Haderslev-artikler"  fra Reformationen.nu med kort beskrivelse af de 22 artikler – Flere henvisninger  til separate artikler om reformationen i Haderslev.
 "Lutherske kirker mellem dansk og tysk" – Omrids af Sønderjyllands kirkehistorie efter reformationen. Af Lars N. Henningsen fra Tidsskrift.dk (pdf-fil)

Lutheranisme
Kirkehistoriske skrifter
Teologi

Haderslevartiklerne


Matěj Kopecký, né le 24 février 1775 probablement à Libčany et mort le 3 juillet 1847 à Koloděje nad Lužnicí, est un marionnettiste tchèque. Il est le patriarche d'une famille qui pendant six générations s'est consacrée à l'art du théâtre de marionnettes.

Biographie
Le père de Matěj, Jan Kopecký, est un pauvre marionnettiste itinérant (en ), il n'est donc allé à l'école que brièvement. Cependant, son voyage vers la marionnette a été sinueux et long. À l'âge de seize ans, à la volonté de ses parents, il devient sujet du petit domaine de Lažany près de Blatná. De là, il va à Prague, où il suit une formation d'horloger. Après son apprentissage, il épouse Rozália Holzäpfel à Mirotice.

De 1789 à 1808 ou 1809, il est contraint de servir dans l'armée, au sein du régiment d'infanterie de Písek. Plus tard, il travaillera comme horloger, commerçant itinérant ou ouvrier routier. En 1818, il obtient une licence pour un théâtre de marionnettes et atteint un certain succès dans cette activité. Le registre paroissial de sa mort, cependant, le qualifie d'« histrion de Mirotice, veuf et mendiant ». Kopecký eut au moins quinze enfants dont six ont survécu jusqu'à l'âge adulte. La plupart d'entre eux travaillent comme marionnettistes et la tradition familiale se perpétue pendant six générations.

A son époque, le théâtre de marionnettes était, pour beaucoup dans les Pays tchèques, le seul contact avec la culture théâtrale, les idées des Lumières et la Renaissance tchèque. Alors que Kopecký n'était pas le seul marionnettiste tchèque, il est devenu le plus connu au cours de la seconde moitié du  lorsque son fils Václav Kopecký a publié ses pièces et grâce à une image fictive de Kopecký par Mikoláš Aleš.

Il passa les derniers mois de sa vie à Kolodějice nad Lužnicí avec son ami Václav Šonka, où il mourut également.

Il a été enterré à Týn nad Vltavou. Un monument dans le cimetière du mur ouest de l'église St. Víta. Cependant, ce n'est qu'une pierre tombale symbolique, un cénotaphe, établie en 1905 grâce à une souscription, décorée en 1927 d'un portrait en relief de Matěj Kopecký par le peintre Jaroslav Vojna d'après un modèle de Mikoláš Alš. L'emplacement de la tombe d'origine où Matěj Kopecký a été enterré dans le cimetière, est inconnu.

En 1947 un autre monument en son hommage est érigé dans le parc du château à Koloděje nad Lužnicí. Le Musée de la ville de Týn nad Vltavou accueille une exposition permanente de marionnettes dédiée à Kopecký.

Œuvre
Kopecký utilisait des marionnettes d'une hauteur allant jusqu'à 60 cm.

En 1862, un recueil de 61 pièces est publié par Josef Richard Vilímek sous le titre "Comédies et pièces de Matěj Kopecký recueillies par son fils Václav" (en ). Plusieurs personnes, parmi lesquelles Václav Thám, sont répertoriées comme auteurs des pièces. Destinées à un public non éduqué, ses pièces étaient pleines d'émotions et d'humour naïf. La plupart du temps Kopecký utilisait la langue tchèque, bien qu'occasionnellement il jouait pour la haute noblesse en langue allemande.

Références

Voir aussi
 Théâtre de marionnettes en Tchécoslovaquie

Liens externes

Naissance en janvier 1775
Décès en juillet 1847
Culture en Tchéquie
Marionnettiste tchèque
Naissance dans le royaume de Bohême
Décès à 72 ans

Matěj Kopecký


Ulricke Seidemann (* 17. Juni 1955 in Potsdam) ist eine deutsche Schachspielerin. Sie gewann 1980 in Plauen die 29. DDR-Meisterschaft der Frauen. Die FIDE verlieh ihr den Titel FIDE-Meister der Frauen.

Leben
Mit elf Jahren erlernte Ulricke Seidemann das Schachspielen. Sie studierte in Greiz an der Fachschule für Getreideverarbeitung. Vor dem Gewinn der DDR-Meisterschaft 1980 hatte sie wegen ihres Sohnes Alexander eine Turnierpause eingelegt. Heute lebt die gelernte Maschinenbau-Ingenieurin, die ihren Geburtsnamen behielt, mit ihrem Mann in Neuss und betrieb eine Kaffeerösterei, die inzwischen geschlossen wurde.

Schach

Einzelmeisterschaften
Sie nahm an folgenden DDR-Meisterschaften der Frauen teil: 1974 in Potsdam, 1975 in Stralsund, 1976 in Gröditz, 1977 in Frankfurt (Oder), 1980 in Plauen, 1981 in Fürstenwalde, 1983 in Cottbus, 1984 in Eilenburg, 1985 in Jüterbog und 1988 in Stralsund. Die Meisterschaften vor 1980 hatten Petra Feustel (1974, 1976, 1977) und Brigitte Hofmann (1975, 1978, 1979) gewonnen. Nach der Wende belegte sie einen geteilten vierten Platz bei der Deutschen Frauenmeisterschaft 1991 in Beverungen, die Anke Koglin gewann. 1992 nahm sie an der 11. Offenen Deutschen Damenmeisterschaft in Bad Neustadt an der Saale teil, die Marina Olbrich gewann.

Vereine
In der 1. Frauenbundesliga spielte Seidemann in der Saison 1992/93 für den USV Potsdam und von 1994 bis 2000
für den Krefelder Schachklub Turm 1851.
1974 und 1975 gewann sie zusammen mit den Potsdamer Damen die Frauen-Blitz-Mannschaftsmeisterschaft der DDR.

Sonstiges
Seidemanns Elo-Zahl beträgt 2043 (Stand: Dezember 2021), sie wird jedoch als inaktiv geführt, da sie seit der Saison 2017/18 der 2. Frauenbundesliga West keine Elo-gewertete Partie mehr gespielt hat. Ihre höchste Elo-Zahl von 2125 hatte sie im Januar 1992.

Quellen
 Interview Ulricke Seidemann: Selbstvertrauen durch Zinnowitz. SCHACH 4/1980, S. 165
 Susanne Niemöllmann: Kaffee rösten auf der Furth NRZ ONLINE NEUSS – zuletzt aktualisiert: 7. Januar 2011

Einzelnachweise

Weblinks

Schachspieler (DDR)
Schachspieler (Deutschland)
Schachspieler (Krefelder Schachklub Turm 1851)
Schachspieler
Deutscher Einzelmeister (Schach)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1955
Frau

Ulricke Seidemann


Gå på vandet er en dansk dokumentarfilm fra 2000 skrevet og instrueret af Lars Westman og Fredrik Gertten.

Handling
En film om mennesker, som bygger en bro. En film om danskere og svenskere. En film om mennesker og deres drømme. Øresundsbroen er et af Nordens betydeligste bygningsværker. Filmen følger broens fremvækst gennem fem intense år og nogle af de tusindvis af mennesker, som har været beskæftiget med arbejdet: Kranføreren Stig, som længes efter Rio, og som en morgen møder bromodstanderen Jill, låst fast med metalkæder oppe i hans kran. Jord- og betonarbejderen Vagge, som ringer hjem til sin kommende kone og spørger, hvordan hunden har det. Brodirektøren Sven som med tilbageholdt glæde ser broen vokse frem. Og Janne, som er den eneste kvinde på Tunnelfabrikken, og som pludselig bliver udtaget til Robinson Ekspeditionen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Gå på vatten


Yasuhito Tomita (født 18. april 1990) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Azul Claro Numazu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasuhito Tomita


Jumbo (yaklaşık 1860 - 15 Eylül 1885) Fillerin Kralı olarak da adlandırılan, tüm zamanların en ünlü fili. Sudan'da dünyaya gelen Jumbo, önce Paris'teki hayvanat bahçesi Jardin des plantes'a, 1865 yılında da İngiltere'deki Londra Hayvanat Bahçesi'ne nakledildi. Mart 1882'de ise halkın tepkilerine rağmen, onu Amerika Birleşik Devletleri'ne götüren Phineas Taylor Barnum'a satıldı.

Büyük cüssesinden dolayı Jumbo ismini aldı. Jumbo'nun omuz yüksekliği Barnum tarafından yaklaşık 4 metre (13.1 fit) olarak ölçülmüş ancak ölümünden sonra iskeletinden yapılan ölçümlerden 3.23 metre (10.6 fit) yüksekliğe sahip olduğu tahmin edilmiştir.

Gittiği her yerde topluluğun dikkatini çekmiştir. 1885'de bir lokomotif çarpışması sonucu ölmüştür. İsmi, tüm dünyada "büyük" kavramı ile özdeşleşmiş, bu anlamda varlığını günümüze kadar sürdürmüştür. Jumbo günümüzde Tufts Üniversitesi'nin maskotudur.

Kökeni
1861 yılında yakalandığında, genç fil yaklaşık bir yaşında ve bir metre boyundaydı. Bavyeralı koleksiyoncu Johann Schmidt aracılığıyla, türdeşleriyle birlikte Paris'e getirilerek Jardin des plantes'a yerleştirildi. 1865 yılında boyu 125 cm. olduğunda, 26 Haziran'da bir gergedan ile değiş tokuş edilerek Londra hayvanat bahçesine gönderildi.

Kariyeri

Jumbo Büyük Britanya'ya canlı olarak gelen ilk Afrika filiydi. Avrupa tarihinde, Afrika kökenli filler son derece enderdi. Jumbo Avrupa'da o zamana kadar yazılı olarak belgelenmiş üçüncüydü. Bir bakır üzerine, Martin Schongauer (1450 - 1491) kulaklarından Afrika fili olduğu anlaşılan bir fil resmetmişti. XIV. Louis 1668 de Portekiz Kralı'ndan aynı şekilde Afrika kökenli bir fil hediye olarak almıştı.

Londra
Jumbo, Londra'da, söylentiye göre bakıcısı Matthew Scott'''tan, Swahili dilinde "merhaba" anlamına gelen ismini alır. Varışını takip eden 16 yılda, Londra Hayvanat Bahçesi'nin en önemli sakini haline gelir. Metrelerce büyüyerek etkileyici bir boya ulaşır, halkın ve sırtına binen çocukların eğlencesi haline gelir. Londra'da ikamet ettiği süre zarfında bir milyondan fazla çocuğu taşıdığı tahmin edilir. Bunlar arasında Winston Churchill'in, Theodore Roosevelt'in ve çok sayıda Avrupalı asilzadenin çocukları da vardır. Basının da dikkatini çeker, Büyük Britanya'da son derece popüler olur.

Cinsel olgunluğa erişmesiyle Jumbo, düzenli aralıklarla Muşt diye adlandırılan ve bugüne kadar tam olarak araştırılmamış olan bir duruma geliyordu. Normalde çok sakin olan Jumbo bu evrede çok kontrol dışı hatta kötü oluyordu. Kafesini sallıyor, yanına bakıcısı Scott'tan başkasını yaklaştırmıyor, kendisine sunulan dişi fil Alice'le bile ilgilenmiyordu. Bu yüzden, zamanla, çocukların Jumbo'nun üstüne binmesi çok tehlikeli bulundu. Hayvanat bahçesi yönetimi, acil durum halinde vurulması iznini verdi.

O sıralarda Amerikalı sirk müdürü Phineas Taylor Barnum, Londra Hayvanat Bahçesi yönetimine Jumbo için o zamanlar önemli bir miktar olan 10.000 dolarlık bir teklif yaptı. Bu teklif kabul edildi. Fakat Jumbo'nun satışı büyük tepki topladı. Toplumun önemli şahsiyetleri (mesela John Ruskin), satış anlaşmasının hukuka uygunluğunun incelenmesi için adli süreç başlatsalar da kazanan Barnum oldu.

 Amerika

24 Mart 1882 tarihinde Jumbo Assyrian Monarch gemisiyle yola çıktı, yanında bakıcısı Matthew Scott ile beraber 9 Nisan 1882'de Amerika'ya ayak bastı ve bir bando takımı tarafından karşılandı. Bir resmi geçit yaparak Broadway üzerinden Madison Square Garden'a yürüdü.

Sirk müdürü Barnum, Asya fillerinin aksine Afrika fillerinin öğrenme yetenekleri gelişmediğinden, sanatsal icraat beceremeyen bir fil almıştı. Ancak Barnum, devasa hayvanın sadece takdimi ile Kanada'dan ABD'ye uzanan üç yıllık bir turneye 9 milyon insanı çekmeyi başardı. Barnum, Jumbo'yu Tom ve Thumb isminde iki cüce fil ile birlikte kendi inşa ettiği Palast-araba içinde taşıdı. Dev hayvanın takdimini şaşkınlıkla izleyen seyircilerden ve filin sırtına binen çocuklardan para kazandı. Kazancı, üç yıl içinde yarım milyon dolara ulaştı.

15 Eylül 1885 Jumbo Ontario St. Thomas'' istasyonunda, bir lokomotif ve iki vagonun raydan çıkmasıyla yaşanan kazada hayatını kaybetti. Kazada lokomotifin makinisti de öldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Find-A-Grave sitesinde Jumbo

1860 doğumlu hayvanlar
1885 yılında ölen hayvanlar
Ünlü filler
Tufts Üniversitesi
Bantu

Jumbo


Laura Dekker (Whangarei, Nueva Zelanda, 20 de septiembre de 1995) es una navegante neozelandesa conocida por circunavegar en solitario la Tierra en 2010-2012.

En 2009, anunció su intención de convertirse en la persona más joven en circunnavegar el globo en solitario. Para poder realizar el viaje tuvo que sortear un serie de problemas legales debidos a su minoría de edad. Completó con éxito la circunnavegación en solitario en una embarcación de 11.5 metros (38 pies) con dos mástiles, llegó a Simpson Bay, isla de San Martín, el 21 de enero de 2012. Superó el logro de Jessica Watson en seis meses.

Es la persona más joven en obtener el certificado Yachtmaster clase Ocean que le permite capitanear embarcaciones de recreo con pasajeros hasta 200gt. en cualquier parte del mundo.

Biografía
Nació en un barco en el puerto de Whangarei, Nueva Zelanda durante un viaje de siete años realizado por sus padres. Su padre, Dick Dekker es neerlandés y su madre, Babs Müller alemana, por lo que obtuvo la ciudadanía neerlandesa, alemana y neozelandesa. Sus padres se divorciaron en 2002.

Dekker pasó los primeros cuatro años de su vida en el mar, a los seis años, aprendió a navegar con su primera balsa propia. Se hizo cargo de arreglar y reparar un Hurley 700, de siete metros de eslora cuando tenía diez años. Con once años navegaba en solitario por las aguas de los Países Bajos. A los trece había cruzado en una travesía de varias semanas de duración, el mar del Norte para llegar a las costas de Inglaterra, y el mar de Wadden.

Los planes para una vuelta al mundo
En agosto de 2009, Dekker anunció en el diario holandés, Algemeen Dagblad, su plan para realizar un viaje en solitario de dos años de duración, navegando alrededor del mundo. Su padre, con quien convivía tras la separación del matrimonio, apoyó su proyecto de circunanvegar la Tierra.

La idea del viaje surgió dos meses antes de tomar la decisión después de conocerse la noticia del rescate de Abby Sunderland, otra regatista de su misma edad, en medio del océano Índico cuando trataba de dar la vuelta al mundo en solitario.

Los planes originales fueron vetados por el tribunal neerlandés, que impidió su partida en espera de la resolución del divorcio que estableció la custodia compartida. El tribunal también exigió una embarcación de mayores dimensiones y con más solidez para garantizar la seguridad de la menor. El barco se equipó con novedosos sistemas de navegación para larga distancia y fue adaptado con un radar. Entre las medidas adoptadas por el tribunal se estableció la obligación de estar inscrita en un curso de educación a distancia para sustituir la ausencia escolar presencial, un curso de primeros auxilios, el aprendizaje sobre los problemas derivados de la carencia de horas de sueño y la medida de no poder comenzar el viaje hasta primeros del mes de julio. En julio el tribunal dictaminó que los planes de la travesía eran adecuados y dejaba en manos de los progenitores la decisión de su realización.

Su educación se llevó a cabo a través de la Wereldschool (Worldschool), una institución educativa que le proporcionó el material para el autoaprendizaje.

La ruta prevista inicial fue desde Portimão en Portugal, y la finalización fue en la isla de San Martín en el Caribe. Las escalas previstas incluían paradas para el descanso, estudiar y reparaciones. El plan de ruta incluyó pasar por los puertos de las islas Canarias, Panamá, las islas Galápagos, Australia, Sudáfrica e Indonesia. La piratería fue un motivo de grave preocupación, su plan era hacer alrededor de veintiséis escalas.

Planeó la travesía de forma que pudiese evitar la temporada de huracanes y las tormentas. Un sistema de seguimiento a bordo permitió a un equipo en los Países Bajos vigilar de cerca su curso.

Barco

Dekker tenía previsto realizar la travesía en un Jeanneau Gin Fizz de dos mástiles construido en Francia. Las medidas impuestas por los tribunales neerlandeses la hicieron cambiar de embarcación en favor de una con mayor seguridad.

La embarcación escogida fue un queche o ketch de treinta y ocho pies de eslora, diseñado por Philippe Harlé y construido entre 1974 y 1980. Fue bautizada con el nombre de Guppy. El velero un Hurley 800, fue cedido por uno de los patrocinadores.

2010-2011: circunnavegación en solitario
En agosto de 2010 Laura Dekker zarpó en secreto. El punto de partida inicial estuvo establecido en Portimao en Portugal, sin embargo salió desde el puerto de Gibraltar el 21 de agosto de 2010. La travesía fue grabada por la empresa neerlandesa MasMedia.
 Llegó a Lanzarote el 25 de agosto.

 Se alojó en las islas Canarias durante varias semanas debido a la temporada de huracanes en el Atlántico.

 Partió de Gran Canaria el 10 de noviembre hacia Cabo Verde.

 Cruzó el Atlántico desde Cabo Verde (2 de diciembre), hasta la Isla de San Martín (una distancia de 2200 millas náuticas (4100 km, 2500 millas), llegó a Simpson Bay Lagoon, el 19 de diciembre (con tiempo en calma en este tramo del viaje), utilizando el motor durante dos días con el fin de llegar a tiempo.

 Partió de Saint Martín el 20 de enero, visitó las islas de Les Saintes, Dominica, Bonaire y las islas San Blas, todas ellas situadas en el Caribe.

 Voló a su casa el 27 de febrero, donde se quedó hasta el 10 de marzo para hablar en un salón náutico y en otros lugares, convirtiéndose en una figura de atención de los medios en los Países Bajos.

 Completó el paso del canal de Panamá el 11 de abril de 2011.

 Cruzó el ecuador en la tarde del 25 de abril, llegando a la islas Galápagos al día siguiente.

 Partió de las islas Galápagos, el 7 de mayo y llegó a la islas Marquesas, el 25 de mayo, después de haber navegado alrededor de 2960 millas náuticas (5480 km, 3410 millas) en 18 días, la etapa más larga hasta el momento.

 El 1° de junio zarpó de las islas Marquesas a Tahití, llegando el 8 de junio, un viaje de 770 millas náuticas (1430 km), jornadas exigentes, con vientos cambiantes, muchos arrecifes, barcos, y pocas horas de sueño.

 Visitó Moorea y Bora Bora, luego navegó 1400 millas (2530 km) en viaje a Vava'u, Tonga en doce días, donde llegó 8 de julio.

 Llegó el 17 de julio de 2011 a Suva, Fiyi, después de haber navegado durante cuatro días, y el 30 de julio a Port Vila, Vanuatu después de haber navegado durante tres días.

 Partió de Vanuatu el 8 de agosto, rumbo a Darwin, Australia. Llegó a Darwin el 25 de agosto después de una de las más duras jornadas de su viaje, que incluyó el paso a través del estrecho de Torres, lleno de arrecifes, islas y grandes barcos. Su padre la visitó en Darwin , su primer encuentro desde que había visitado los Países Bajos en marzo de 2011. En conjunto llevaron a cabo una revisión a fondo de la embarcación, y juntos celebraron su cumpleaños número 16.

 De Darwin partió el 25 de septiembre, hacia el oeste: la información publicada, acerca de esta etapa de su viaje en su blog, indicaba un retraso de dos semanas debido a preocupaciones de seguridad con respecto a los piratas del océano Índico.

 Navegó a Durban, Sudáfrica, llegando el 12 de noviembre, después de 47 días en el mar sin paradas. Informó que el viento variaba de calma a viento fuerte, y que a menudo cambió de dirección; a veces encontraba fuertes olas (la distancia de Darwin-Durban es 5540 millas náuticas —10 260 kilómetros, 6380 millas—).

 Llegó a Port Elizabeth, Sudáfrica, el 18 de noviembre.

 Pasó del cabo de las Agujas, Sudáfrica, el 26 de noviembre (el punto más meridional del continente africano y el punto más austral de su viaje). Navegó a partir de entonces con rumbo norte por primera vez desde que partió de Países Bajos.

 Pasado el cabo de Buena Esperanza el 27 de noviembre donde se encontró con temporal de vientos de hasta cincuenta nudos. Llegó a Ciudad del Cabo el mismo día, donde se encontró con su padre, los periodistas y los barcos de la Volvo Ocean Race.

 Zarpó de Ciudad del Cabo el 12 de diciembre, hacia el noroeste.

 Llegó a la longitud de su punto de partida oficial de los Países Bajos el 20 de diciembre, ya había cruzado todas las longitudes en el curso de su periplo, se enfrentó a otro 4800 millas náuticas de su finalización oficial.

 Llegó a Simpson, en Sant Maarten, el 21 de enero de 2012 a las 15:00 hora local aproximadamente, después de un viaje de 27 000 millas náuticas (50 031 km, 31 071 millas) que duró 366 días, desde Ciudad del Cabo, completando así su total circunnavegación del mundo.
El viaje fue narrado a través de publicaciones diarias en su propia página web. Durante la travesía se enfrentó a situaciones de tempestad, calma, ausencia de viento, inspecciones del barco, peligros de colisión con otros buques, incluso problemas físicos de salud, como el acontecido en Durban donde padeció problemas musculares que le impidieron caminar adecuadamente. Batió el récord de Jessica Watson en seis meses, en parte debido a la planificación de las escalas durante el viaje, ya que evitó la temporada de tifones.

Controversias
El viaje generó problemas burocráticos sobre la realización y la participación de la menor en el mismo por parte los tribunales neerlandeses, el proceso duró diez meses y hubo ocho procesos judiciales. En un intento de parar el proyecto se emitió un informe de absentismo escolar por el que Dick Dekker —su padre— fue citado a declarar. Este alegó que su hija no estaba recibiendo educación escolar porque debía atender a la navegación y prestar atención al cambiante clima en el Atlántico encontrado durante la travesía, y que la ausencia escolar acordada se debió a un malentendido. A raíz del viaje y de los problemas surgidos con la justicia neerlandesa Dick Dekker consideró establecer su residencia en Nueva Zelanda.

Algunos países disconformes con el proyecto no concedieron el permiso para el atraque del barco en los muelles, como fue el caso de España.

Consecuencias del viaje
A pesar de haber sido la navegante más joven en circunnanvegar la Tierra con escalas y completar 27 000 millas náuticas de travesía, su logro no fue registrado por el Guiness, consecuencia que conocía antes de su partida. A raíz del viaje del viaje de Laura Dekker los responsables del Libro Guiness de los récords –Guiness World Records– y del World Sailing Speed Record Council decidieron cancelar los reconocimientos de récords que pudieran establecer futuros jóvenes regatistas, como una forma de evitar y animar a correr riesgos innecesarios con hazañas similares.

Las vivencias de la travesía en solitario fueron publicadas en el libro Een meisje, een droom –traducido como Una niña, un sueño–. Después de las críticas recibidas en los Países Bajos, la familia decidió establecerse definitivamente en Nueva Zelanda. También fue rodado el documental Maidentrip sobre la travesía, con fragmentos autograbados por la propia Laura Dekker. El documental fue dirigido por Jillian Schlesinger, producido por Emily McAllister y fue estrenado en 2014. Obtuvo el Premio del público en el Festival South by Southwest y el Premio a la mejor dirección en el Festival de Cine de Montaña en Telluride.

Vida posterior
Finalizada la travesía alrededor del mundo, continuó viaje hasta Nueva Zelanda, donde se estableció. Consiguió trabajo en un centro de estudios y mantuvo puestos de trabajo esporádicos como electricista náutica. Más tarde trabajó como patrón de yate profesional, dio conferencias y gestionó un programa para recaudar fondos y realizar travesías con otros jóvenes en busca de independencia personal.

Contrajo matrimonio a los diecinueve años, en Whangarei (Nueva Zelanda), con Danïel Telaman, el 28 de marzo de 2015. En 2011 fue nominada al premio Conny van Rietschoten Price. Participó en 2013 y 2014 en programas de televisión de competiciones de aventuras para el canal Dutch TV realizados en Islandia y Marruecos. En 2017 puso a la venta el Guppy con el que había dado la vuelta al mundo para comprar otra embarcación mayor.

Premios y reconocimientos

 2012: Premio Challenger of the Year concedido por Faust AG en Tokio, Japón.
 2012: Programa AYS Speakers, concedido por el Club del Yate Americano.
 2013: Certificado Yachtmaster clase Ocean 200gt; es la persona más joven en obtener el título para manejar embarcaciones de recreo con pasajeros en cualquier parte del mundo.
 2013: Premio al mérito, concedido por el Ocean Cruising Club en Whangarei, Nueva Zelanda.
 2014: Ganadora del programa Expedition Poolcirkel del canal de televisión Dutch.
 2016: Certificado de reconocimiento, otorgado por el Club Lighthouse de Hong Kong.

Referencias

Enlaces externos
 Blog personal de Laura Dekker

Nacidos en Whangarei
Blogueras
Blogueros de Alemania
Blogueros de Nueva Zelanda
Blogueros de los Países Bajos
Circunnavegantes
Exploradores de Alemania
Exploradores de Nueva Zelanda
Exploradores de los Países Bajos
Marinos de Alemania del siglo XXI
Marinos de Nueva Zelanda
Marinos de los Países Bajos del siglo XXI
Navegantes solitarios
Exploradoras

Laura Dekker


((وجدت خليفتي بالملعب)) هكذا وصف ماجد عبد الله القنبر بعد انتهاء مواجهة نادي القادسية السعودي والنصر والتي سجل بها صالح القنبر 3 اهداف يعتبر صالح القنبر أحد اميز المهاجمين في نادي القادسية السعودي ويمتلك ميزات كثيرة من ضمنها اللعب بالرجل اليمين واليسار واتقان الضربات الهوائية والضربات الثابتة

القنبر والقادسية

الهبوط ورحلة العودة

هبطت القادسية عام 96 لأول مرة في تاريخها وقد رحل القنبر حزينا عن الفريق لكنه سرعان ماعاد لرد الدين للنادي الذي احتضنه وكان له بصمة كبيرة في الصعود بالنادي.

الرحيل للفتح

تجاهلت إدارة القادسية جهود القنبر وبدأت تطفيشه بدلا من تكريمه فكرمت جهوده طوال السنوات التي قضاها مع النادي بالتنسيق من النادي في مطلع 2005

ورحل صالح القنبر نحو نادي الفتح ليساهم معهم في ابقاء الفريق بالدرجة الأولى.

الاعتزال

اعتزل القنبر عام 2006 بعد مشوار استمر قرابة 16 سنة بالملاعب
وتفرغ للعب مع فريق التقدم بالاحساء..إحدى فرق الحواري المميزين..

القنبر وشباك الاتفاق

يعتبر القنبر أكثر لاعب قدساوي سجل في شباك الاتفاق بواقع 11 هدف

أي انه كان يملك في كل مباراة بصمة وهدف

الأنجازات
يمتلك القنبر العديد من الانجازات مع النادي

فحصل مع النادي على بطولة كاس ولي العهد، بطولة كاس الكؤوس الآسيوية، بطولة كاس الاتحاد السعودي، ووصافة البطولة العربية، ودرع دوري الدرجة الأولى

شيعة سعوديون
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي القادسية (السعودية)

صالح القنبر


The Cairo Trilogy ( ath-thulathia ('The Trilogy') or  thulathia al-Qahra) is a trilogy of novels written by the Egyptian novelist and Nobel Prize winner Naguib Mahfouz, and one of the prime works of his literary career.

The three novels are Palace Walk (, Bayn al-Qasrayn), first Arabic publication 1956; Palace of Desire (, Qasr al-Shawq), 1957; and Sugar Street (, Al-Sukkariyya), 1957.

Titles
The three novels' Arabic titles are taken from the names of actual streets in Cairo, the city of Mahfouz's childhood and youth. The first novel, Bayn al-Qasrayn,  is named after the medieval Cairo street in the Gamaliya district where the strict socially conservative protagonist, Ahmad 'Abd al-Jawad, and his family live. The second novel, Qasr al-Shawq, is named after the street where his eldest son Yasin and his family live, and the third, Al-Sukkariyya, is named after the street where his daughter Khadijah and her family live.

Narrative
The trilogy follows the life of the Cairene patriarch Al-Sayyid (Mr.) Ahmad 'Abd al-Jawad and his family across three generations, from 1919 – the year of Egyptian Revolution against the British colonizers ruling Egypt – to almost the end of the Second World War in 1944. The three novels represent three eras of Cairene socio-political life, a microcosm of early 20th century Egypt, through the life of one well-off Cairo merchant, his children and his grandchildren.

To Kamal, 'Abd al-Jawad's youngest son, Mahfouz admits that he gives him some features of himself, as they both got a BA in philosophy from what is now the University of Cairo and have problems with profound contradictions they discern between religious principles and the scientific discoveries of the West.

Seen as a child in the first novel, a university student in the second, and a teacher, not married, in the third, Kamal loses his faith in religion, in love, and in traditions and lives in the second and third novels as an outsider in his own society. He keeps searching for meaning of his life until the last scene, in which Kamal's attitude to life changes to the positive as he starts to see himself as 'idealistic' teacher, future husband and revolutionary man.

Mahfouz sees the development of society as an important influence on the role of women. He represents the traditional, obedient women who do not go to school such as Amina, 'Abd al-Jawad's wife, and her daughters in the first novel; women as students in the university such as Aida, Kamal's beloved, in the second novel; and women as students in the university, members of the Marxist party and editors of the journal of the party in the third novel.

Throughout the trilogy, Mahfouz develops his theme: social progress will be the inevitable result of the evolutionary spirit of humankind. Time is the major leitmotif in all three books, and its passage is marked in literal and symbolic ways, from the daily pounding of bread dough in the morning, which serves as an alarm clock for the family, to the hourly calls for prayers that ring out from the minarets of Cairo.  In the first novel time moves slowly; this story belongs to Kamal, still a child. The permanence of childhood is pronounced, and the minutes often tick by like hours.  And yet inevitable changes occur: sisters get married, babies are born, grandparents die, life goes on.  The passage of time quickens in the following book, and doubles yet again in the third.  By the time the trilogy concludes whole years seem to fly by to the middle-aged Kamal.

Translations

The Cairo Trilogy was first translated into Hebrew between 1981 and 1987. Mahfouz was very satisfied by this and saw it as another proof that the Israeli-Egyptian peace treaty of 1979 should be supported. The English translation was published by Doubleday in the early 1990s. The translators were:
 Palace Walk - William M. Hutchins and Olive Kenny
 Palace of Desire - Hutchins, Olive Kenny and Lorne Kenny
 Sugar Street - Hutchins, Olive Kenny and Angele Botros Samaan

The translation was overseen by Jacqueline Kennedy Onassis, an editor at Doubleday at the time, and Martha Levin.

References

External links

Novels by Naguib Mahfouz
1956 novels
Literary trilogies
Novel series
Novels set in Cairo
Egyptian novels

Cairo Trilogy


Sebald Brendel, né le  à Karlstadt et mort le  à Wurtzbourg, est un juriste allemand.

Biographie
Sebald Brendel étudie au  de Wurtzbourg et s'inscrit à l'université de Wurtzbourg pour commencer des études de théologie ; auparavant, il avait déjà été formé comme candidat en théologie au séminaire. Comme le diocèse de Wurtzbourg est rattaché à l'archidiocèse de Bamberg après la sécularisation par le recès d'Empire en 1803, ce qui entraîne un changement dans la structure de l'État et en même temps que l'université est réorganisée, il décide de changer de sujet pour le droit après trois années d'études ; l'enseignement magistral de Heinrich Eberhard Gottlob Paulus et de Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling sont également décisives.

En tant que maître de cour du comte Karl von Rotenhan, il va dans les universités d'Erlangen, , Leipzig et Heidelberg en 1809.

En , il obtient son doctorat à Landshut et l'année suivante, le gouvernement du grand-duché de Bade l'autorise à donner des conférences privées à Heidelberg. Il donne des conférences sur la philosophie du droit, le droit pénal, sur l'histoire comparée de la constitution et de la législation des différents peuples, principalement orientaux. Cependant, il n'exerce cette activité que pendant une courte période afin de s'occuper de la rédaction d'articles et de traités techniques à Bamberg en 1813.

Il séjourne à Vienne en 1814 lors du Congrès de Vienne et publie divers ouvrages, notamment un mémoire sur les fondations caritatives, pour lequel il reçoit une grande reconnaissance.

Le , il est nommé professeur associé et, le , professeur ordinaire de droit à l'université de Wurtzbourg et donne des conférences sur le droit, l'histoire allemande, l'histoire du droit, l'enseignement de la juridiction publique, le droit international et ecclésiastique, la science policière et diplomatie. Son sujet principal est le droit canon. En 1823, il écrit un manuel de droit canon catholique et protestant. Cependant, ce manuel suscite le mécontentement de l'Église catholique et fut mis à l'Index librorum prohibitorum le .

Lors des émeutes Hep-Hep en 1819, il est soupçonné d'avoir été soudoyé par des Juifs pour défendre publiquement leur égalité ; dans plusieurs articles, il proteste contre les opinions de son collègue d'université  et exige l'application de l'édit pour les Juifs bavarois de 1813. Certaines personnes qui l'ont demandé sont assassinées.

Il est membre du collège des jugements de l'université, du sénat académique, du comité administratif et du tribunal universitaire.

En 1832, il devient assesseur à la cour d'appel d'Amberg et reçoit le titre de conseiller.

Sebald Brendel épousa Anna Maria Theresia, fille du juriste  (1762-1824). Ils ont plusieurs enfants ensemble, deux de ses fils meurent avant lui : son fils Theodor meurt le  en tentant de gravir le Grünten.

Notes et références

Liens externes

Professeur à l'université de Heidelberg
Professeur à l'université de Wurtzbourg
Canoniste
Juriste allemand du XIXe siècle
Naissance en septembre 1780
Naissance à Karlstadt-sur-le-Main
Naissance dans la principauté épiscopale de Wurtzbourg
Décès en décembre 1844
Décès à 64 ans
Décès dans le royaume de Bavière
Décès à Wurtzbourg

Sebald Brendel


සල්ෆොසැලිසිලික් අම්ලය මූත්‍ර ප්‍රෝටීන් ප්‍රමාණය නිර්ණය කිරීම සඳහා මූත්‍ර පරීක්ෂාවන්හි දී භාවිත වේ. මෙම රසායනය හේතුවෙන් දියවූ ප්‍රෝටීන අවක්ෂේප වීම සිදුවන අතර, එය එහි ආවිලතාවෙහි ස්වරූපය අනුව මැනිය හැක.

මේවාත් බලන්න
සැලිසිලික් අම්ලය

ආශ්‍රේයයන්

සැලිසිලික් අම්ල

5-සල්ෆොසැලිසිලික් අම්ලය


Masca Morții Roșii (în ) este un film de groază britanic din 1964, regizat de Roger Corman după un scenariu de Charles Beaumont bazat pe o povestire omonimă de Edgar Allan Poe. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Vincent Price, Hazel Court și Jane Asher.

Rezumat

Distribuție

Note

Filme din 1964
Filme de groază din anii 1960
Filme fantastice din anii 1960
Filme American International Pictures
Filme britanice
Filme regizate de Roger Corman
Scenarii de Charles Beaumont
Filme de groază
Filme în limba engleză
Filme bazate pe lucrările lui Edgar Allan Poe

Masca Morții Roșii (film din 1964)


دائرة بئر الجير إحدى دائرة من دوائر ولاية وهران وعاصمتها بئر الجير. وتضم بلديات بئر الجير و حاسي بونيف و حاسي بن عقبة.

مراجع

بئر الجير

دائرة بئر الجير


Aşil tendonu, bacağın baldır kaslarının büyük tendonu, ayak bileğinin arkasında topuğa tutunur. Aşil tendonu iltihabına Aşil tendiniti denilmektedir. Baldırın arka bölümündeki kas grubunun topuk kemiğine birleşmesini sağlayan yapıya Akhilleus'un öyküsünden esinlenilerek Aşil tendonu adı verilmiştir. Aşil tendonunun kopmasına tıpta "Aşil Tendon Rüptürü" denmektedir ve ameliyat sonucu tendon tamiri yapılabilmektedir. 6 ile 10 hafta kadar uzun bacak alçısı uygulanmakta ve fizik tedavi sonucunda tendon iyileştirilmektedir. Uzun zaman alan tedavi süreci nedeniyle spor aktivilerine ve normal hayat aktivitelerine dönüş geç olmaktadır. Ruanda soykırımında Hutular, Tutsiler'i öldürmekten yorulup kaçmalarını önlemek için Aşil tendonlarını kesmişlerdir.

İnsan anatomisi
Tendonlar
Alt ekstremite

Aşil tendonu


Der Amboss ist in der Heraldik eine gemeine Figur und befindet sich in vielen Wappen.
Dargestellt wird der Amboss oft gemeinsam mit anderen Wappenfiguren. Selten ist er allein im Wappen und noch seltener in größerer Anzahl. Der gelegentlich mit Hammer abgebildete Amboss symbolisiert das Handwerk des Schmiedes. Das Schmiedehandwerk war Jahrhunderte prägend für eine Gemeinde. Es war eine Tätigkeit der Waffenschmiede oder wichtiger Partner der Land- und Pferdewirtschaft. Der Amboss kann in den bekannten heraldischen Farben im Wappen sein, trotzdem ist Schwarz, Gold und Silber bevorzugt.

Ein seltenes und kaum verändertes Wappenbild ist das der Stadt Ruhla. Hier wird ein Schmied in Front hinter einem Amboss beim Bearbeiten eines Hufeisens (zeitweilig Schwert und Messer bearbeitend) dargestellt. Um dieses Wappen ranken sich viele Sagen und Geschichten zur Entstehung.
Ein weiteres Beispiel ist das Wappen von Heiligenhaus oder das von Moncey. Mezőkovácsháza zeigt das Sortiment einer Schmiedewerkstatt. In Noormarkku sitzt ein Eichhörnchen auf dem Werkzeug.

Einzelnachweis

Weblinks

Werkzeug (Heraldik)

Amboss (Heraldik)


Le Championnat du monde C masculin de handball  a eu lieu du 7 au  en Belgique. C'est la  de cette épreuve.

Véritable division 3 du handball mondial, les meilleures équipes du Championnat du monde C obtenaient ainsi leurs billets pour le Championnat du monde B tandis que les moins bonnes restaient dans cette division.

Dix équipes ont participé à la compétition qui a été remportée par la Bulgarie. Les Bulgares qui réussiront à battre le pays hôte, la Belgique sur le score de 19 à 17. La podium est complété par la Norvège, vainqueur de l'Autriche.

Lieux de compétitions
La compétition s'est déroulé dans 19 communes au sein des trois régions et communautés belges. La compétition s'est ouverte à Hoboken, section de la ville d'Anvers tandis que la finale eu lieu au Palais des sports de Liège.

Équipes

Tour préliminaire

Groupe A

|}

Groupe B

|}

Phase finale

Demi-finales

Match pour la

Finale

Places de 5 à 9

Classement final

Notes et références

Liens externes

1982
Handball masculin
c masculin de handball1982
Monde masculin
Événement sportif à Liège
Événement sportif à Anvers
Sport à Charleroi
Sport à Hasselt
Sport à Eupen
Sport à Neerpelt
Événement sportif à Gand
Sport à Genk
Sport à Herstal
Sport à Termonde
Événement sportif à Bruxelles
Monde masculin 1982

Championnat du monde C masculin de handball 1982


Tuzla, İstanbul'un en doğusunda bulunan ilçesidir. Türkiye'nin orta derecede kalabalık nüfuslu ilçelerinden biridir. Ayrıca Türkiye'nin en büyük tersaneler bölgesi Tuzla'da bulunmaktadır.

Tarihçe
1400 yılında Yıldırım Bayezid tarafından Osmanlı topraklarına katıldı. Tuzla'da yaşayan Rumlar, Lozan Anlaşması çerçevesinde Selanik, Kavala ve Drama'dan gelen Türklerle yer değiştirmişlerdir.

1950 yılından sonra Gebze'den ayrılarak Kartal ilçesine bağlandı. 1980'lerin sonuna kadar balıkçılık ve çiftçiliğin bir arada sürdürüldüğü Tuzla'da sanayinin gelişmesiyle çiftçilik önemini yitirmiştir. Günümüzde Tuzla, tersanelere de ev sahipliği yapmaktadır.

Eğitim
Merkezde, İTÜ Denizcilik Fakültesi, Kuzeybatıda çok ünlü bir askeri okul olan Tuzla Piyade Okulu ve Güneyde Tuzla Burnu'nda ise Deniz Harp Okulu bulunmaktadır. Ayrıca Tuğrul Bey Anadolu Lisesi, Behiye - Dr. Nevhiz Işıl Anadolu Lisesi, Tuzla Anadolu Lisesi, Mehmet Tekinalp Anadolu Lisesi, Tuzla Meslekî ve Teknik Anadolu Lisesi, Orhanlı Lisesi, Zübeyde Hanım İlköğretim Okulu, Merkezde Çağrı Bey İlkokulu-ortaokulu, postane mahallesinde Piri reis ortaokulu, Fen koleji, Sabancı Üniversitesi, Okan Üniversitesi, Gedik Üniversitesi, Medeniyet Üniversitesi ve Piri Reis Üniversitesi de Tuzla'da bulunmaktadır. Ayrıca Terakki Vakfı Okulları Tepeören Yerleşkesi, Koç Özel Lisesi, Uğur Okulları Tuzla kampüsü, Eğitmen Koleji, Birey Anadolu Lisesi, Özel Kale Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi, Kale Koleji, Özel Açı lisesi de Tuzla'da yer almaktadır.

Coğrafya
Tuzla, İstanbul'un en güneyinde yer alır. Coğrafi konum olarak kuzeyde ve batıda Pendik ilçesi bulunur. Doğusunda Kocaeli'nin Çayırova ilçesi yer alır. Güneyinde Marmara Denizi bulunur ve 13 km kıyı şeridine sahiptir. Deniz seviyesinden yüksekliği, merkezde ortalama 25-30 metredir. Güneydeki Tuzla Burnu büyük bir çıkıntı olarak göze çarpar. Araziler genellikle alçak tepelerle düzlük araziler şeklindedir. Yükseklik Akfırat ve Orhanlı Beldelerinde 250-300 metreyi bulur. En yüksek yer 300 m ile Akfırat'tadır.

İklim
Tuzla; Marmara ikliminin etkisi altındadır. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise ılık ve yağışlı geçer. Yıllık ortalama sıcaklığı 15 °C'dir. Kışın sıcaklık sıfırın altına sık sık olmasa da düşer. Bahar ayları yağışlıdır ve nisan ayından itibaren sıcaklık belirgin bir şekilde yükselir. 1975'ten beri yapılan ölçümlere göre kış ayları ortalama sıcaklığı 6,4 °C-8,5 °C arasında, yaz ayları ortalama sıcaklığı ise 22 °C-24,3 °C arasındadır.

 En Çok Yağış: 172 mm (27.08.2001)
 En Çok Kar:89 cm (16.02.2004)
 En Hızlı Rüzgâr: 118 km (20.06.2010)
 En Sıcak Gün: 45.5°C (29.06.2007)
 En soğuk gün :-16,3 °C (25.02.2003)
 Yıllık Ortalama Sıcaklık : 14.7 °C

Nüfusu ve ilçe oluşu
Türkiye İstatistik Kurumu'nun (TÜİK) hazırlamış olduğu 2008 yılı Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS) Nüfus Sayımı Sonuçlarına göre Tuzla ilçesinin Toplam Nüfusu 181.658 kişidir. İstanbul'un 39 ilçesi nüfus sayısı bakımından 2008 yılı verilerine göre incelendiğinde Beşiktaş'tan sonra 32. sırada yer almıştır. Tuzla'yı Arnavutköy izlemektedir. Ayrıca Tuzla'nın en kalabalık mahallesi, Aydınlı'dır.

1936 yılında müstakil belediye olan Tuzla 1951 yılında Kartal İlçesine bağlanmış, 1987 yılında Pendik İlçesinin kurulması nedeniyle Pendik İlçesine bağlanmıştır. Tuzla, 03.06.1992 tarih ve 21247 sayılı Mükerrer Resmi Gazete'de yayımlanan 27.05.1992 tarih ve 3806 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile Pendik İlçesinden ayrılarak Tuzla adı altında müstakil bir ilçe olmuştur.

Politika

Yerel Seçimler

 1992 yılında Tuzla'nın Pendik'ten ayrılmasıyla İdris Güllüce ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Ulaşım

Ulaşım Tuzla'da kara ve demir yoluyla sağlanmaktadır. İETT ve Özel Halk otobüsleriyle Tuzla'dan Kadıköy'e, ve Maltepe'ye Kartal'a ve Pendik'e otobüs hatları bulunmaktadır. Deniz ulaşımına müsait olmasına rağmen şehir merkezine uzak konumu nedeniyle deniz yolu ulaşımı yetersizdir.
Tuzla'da bulunan demiryolu Marmaray çalışmaları kapsamında yenilemeye girmiş çalışmalar tamamlanarak 12 Mart 2019'da devlet erkanının katıldığı açılışla hizmete girmiştir.
Şifa Mahallesi'nden 500T hattı ile Topkapı'ya ulaşım varken Tuzla'daki Esenler otobüsü 1 Haziran 2015'te kaldırılmıştır.M4 hattı'nın Tavşantepe'den Tuzla  (İstanbul metrosu)|Tuzla]]'ya uzatma inşaatı devam etmektedir.

Önemli yerler
İstanbul Park Formula 1 Pisti
İTÜ Denizcilik Fakültesi
Koç Okulları (Lise ve Üniversite)
Okan Üniversitesi
Piri Reis Üniversitesi
Sabancı Üniversitesi
Piyade Okulu
Deniz Harp Okulu
Tuzla Anadolu Lisesi
Viaport Tuzla Marina Alışveriş Merkezi
Kordon boyu (Tuzla sahili)
Şelale Eğitim Parkı Planetaryum ve Gözlemevi
Terakki Vakfı Okulları Tepeören Yerleşkesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tuzla Kaymakamlığı
 Tuzla Belediyesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) /Tuzla İlçesi Tanıtımı
Tuzla Gazetesi  (yerel gündem haber gazetesi) /Tuzla local news

Tuzla, İstanbul


Arthur Blythe Rouse (* 20. Juni 1874 in Burlington, Kentucky; † 25. Januar 1956 in Lexington, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1911 und 1927 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Arthur Rouse besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach bis 1896 das Hanover College in Indiana. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Louisville Law School und seiner im Jahr 1900 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Burlington in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1907 wurde Rouse Sekretär der staatlichen Rennkommission von Kentucky. Dieses Amt bekleidete er bis 1911. Danach arbeitete er für die Steuerbehörde seines Staates. Außerdem war er für die Kongressabgeordneten Daniel Linn Gooch und Joseph L. Rhinock tätig.

Rouse war Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1903 und 1910 war er im Staatsvorstand dieser Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1910 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1911 die Nachfolge von Joseph Rhinock antrat. Nach sieben Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1927 acht zusammenhängende Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In diese Zeit fiel der Erste Weltkrieg. Außerdem wurden der 16., der 17., der 18. und der 19. Verfassungszusatz ratifiziert. Von 1921 bis 1924 leitete Rouse das Democratic National Congressional Committee.

1926 verzichtete er auf eine erneute Kandidatur. In den folgenden Jahren praktizierte er wieder als Anwalt; außerdem betrieb er einige Busgesellschaften. Seit 1935 war er beim Bundesgericht für den östlichen Bezirk von Kentucky angestellt. Dort arbeitete er bis zu seiner krankheitsbedingten Kündigung im Januar 1953. Arthur Rouse starb am 25. Januar 1956 in Lexington und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1874
Gestorben 1956
Mann

Arthur B. Rouse


Mimi Karlsen (født 23. januar 1957 i Maniitsoq
) er en grønlandsk lærer og politiker for Inuit Ataqatigiit. Hun er fra september 2023 formand for Grønlands parlament. Tidligere har hun haft adskillige ministerposter i Grønlands regering.

Uddannelse og erhverv
Karlsen gik i skole i fødeby Maniitsoq fra 1964 til 1973, afbrudt af et år på Klemmensker Centralskole 1972-1973 før hun vendte tilbage til
Atuarfik Kilaaseeraq de sidste to år. Hun er uddannet lærer på Grønlands Seminarium (Ilinniarfissuaq) 1976-1981 hvorfra hun også har et kursus i grønlandsk (1994-19955) og en diplomuddannelse i grønlandsk litteratur (2003-2006).

Hun var idrætslærer på Gerlev Idrætshøjskole 1975-1976 og lærer på Najugaqarfik Elisibannguaq (institution for voksne udviklingshæmmede) i
Maniitsoq 1981-1984. Hun var rådgivningslærer for specialundervisning på Kuuttartup Atuarfia (folkeskole i Maniitsoq) 1984-1987, og lærer på Atuarfik Kilaaseeraq (folkeskole i Maniitsoq) 1987-1994, 1995-2009 og i 2012.

Politisk karriere
Karlsen var medlem af kommunalbestyrelsen og viceborgmester i Maniitsoq Kommune 2005-2008, og efter kommunesammenlægningerne i 2009 har hun været medlem af kommunalbestyrelsen i Qeqqata Kommune.

Hun var minister for kultur, uddannelse, forskning og kirke i Regeringen Kuupik Kleist fra 12. juni 2009 til 11. marts 2011. Fra 11. marts 2011 til 5. april 2013 var hun minister for sociale anliggende, kultur, kirke og ligestilling.

Hun blev igen minister i Regeringen Múte Bourup Egede I hvor hun var minister for socialanliggender og arbejdsmarked fra 23. april 2021 til 4. april 2022. 23. november 2021 overtog hun også indenrigsanliggender fra Asii Chemnitz Narup.
I Regeringen Múte Bourup Egede II, som tiltrådte 5. april 2022, var hun først minister for børn, unge, familier og sundhed. 5. juni 2023 blev områderne børn, unge og familier overført til Aqqaluaq B. Egede, så Karlsen derefter udelukkende havde sundhedsområdet.

Hun forlod Grønlands regering 22. september 2023 da hun blev valgt til formand for Grønlands parlament.

Karlsen har været medlem af Inatsisartut siden valget i 2013.

Privatliv
Mimi Karlsen er gift med fiskeskipper Peter Lyberth og har fire børn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Politikere fra Grønland
Politikere fra Inuit Ataqatigiit
Inatsisartutmedlemmer
Medlemmer af Landsstyret

Mimi Karlsen


Uemachi (en japonés: 上町台地 o うえまちだいち) es una meseta en la ciudad de Osaka, Japón, que se extiende desde el Castillo de Osaka y el área de Tenmabashi hasta Tennōji en el sur.

De los resultados de estudios universitarios de la post-guerra en el estrato geológico, las fallas y de la revisión de los mapas antiguos, se supone que por todo el , un banco de arena ya se había formado, llegando a ser lo que en la actualidad forma la Meseta Uemachi.

El punto más alto de la meseta está en la base de la torre principal del castillo de Osaka en 38 metros.

Véase también
Geografía de Japón
Geografía de Asia

Referencias

Mesetas de Japón

Meseta de Uemachi


Hans Nicolai Jacobsen (født 4. maj 1832 i Tórshavn, død 1919), også kaldet Hans Niklái Jacobsen, var en færøsk boghandler og politiker. Han var en af de ni indbydere til Julemødet 1888, som nmarkerer begyndelsen på den færøske selvstændighedskamp.

Han lærte at læse, skrive og regne før han lærte sig håndværket som bogbinder. Han grundlagde H.N. Jacobsens Bókahandil i Tórshavns daværende hovedgade Gongin (på Tinganes) under Ólavsøka 29. juli 1865. Boghandelen eksisterer fremdeles, og er en af Færøernes ældste virksomheder. Den har dog ligget ved Vaglið i ene ende af Niels Finsens gøta siden 1918, i en bygningen som før husede Tórshavns realskole.

Han var far til sprogforskeren Jakob Jakobsen.

Eksterne henvisninger
 H.N. Jacobsen Bókahandil

Boghandlere fra Danmark
Julemødet 1888
Personer fra Thorshavn

Hans Nicolai Jacobsen


Drumul Route 66 din SUA a fost la origine o șosea lungă de 2.451 mile (3.944 km) care lega orașul Chicago (Illinois) de orașul Santa Monica (California). Începând din 1926 a fost una dintre primele legături rutiere modernizate spre coasta de vest. A fost supranumit și Mother Road ("Mama tuturor drumurilor") sau Main Street of America ("Șoseaua Principală a Americii"). În Statele Unite este obișnuit să se dea nume drumurilor rutiere, tunelurilor, podurilor după persoane renumite. Drumul 66 a fost denumit după actorul de comedie Will Rogers.
Astăzi nu au mai rămas în funcțiune decât unele porțiuni din acest drum, care nici nu se mai numește în întregime Route 66. Dar resturile păstrate constituie puncte importante de atracție turistică a unei șosele istorice.

Galerie

Legături externe

 , Dan Rice, Past President, California Historic Route 66 Association
 Route 66 World by Ed Klein
Route 66 News by Rob Warnick
 Google Map overlay of route  by Rick Martin
 Endpoints of U.S. Highway 66 by Dale Sanderson
 Cruising with Lincoln on 66 McLean County Museum of History

Drumuri interstatale din Statele Unite ale Americii
Sistemul de autostrăzi numerotat din Statele Unite

Route 66