Çift yıldız, ortak kütle merkezinde yörünge yapan iki yıldızdan oluşan bir yıldız sistemidir. İki, üç, dört ya da daha çok yıldızlı sistemler çoklu yıldız sistemleri olarak adlandırılır. Bu sistemler, özellikle daha uzakken, çıplak göze tek bir ışık noktası olarak görünürler ve diğer yollarla çift (ya da daha fazla) olarak ortaya çıkarlar. Son iki yüzyıl boyunca yapılan araştırmalar sonucunda, evrende gözlemlediğimiz yıldızların yarısı ya da daha fazlasının, çoklu yıldız sistemlerinin parçası olduğunun farkına varıldı.

Çift yıldız terimi sıklıkla ikili yıldızla eş anlamlı olarak kullanılır; ancak, çift yıldız optik çift yıldız anlamına da gelebilir. Optik ikililer Dünya'dan gökyüzüne bakıldığı zaman birbirlerine çok yakın gözüken iki yıldız oldukları için bu adı alırlar ve ayrıca neredeyse aynı görüş çizgisi üzerindedirler. Yine de çiftlik durumu sadece optik efekte bağlıdır; yıldızların kendileri birbirlerinden uzaktır ve fiziksel bir bağ paylaşmazlar. Bir çift yıldız paralaks ölçümlerde farklılıklar, uygun hareketlerle, veya radyal hızları sayesinde optik olarak ortaya çıkabilmektedir. Birçok bilinen çift yıldız optik ikili mi yoksa fiziksel bağlı çiftler mi olup olmadığı yeterli miktarda detaylı çalışılmamıştır.

İkili yıldız sistemleri, yörünge hesaplamaları bileşen yıldızların kütlelerinin öbür, yarıçap ve yoğunluk gibi, parametrelerce doğrudan olarak karar verilmesine olanak sağladığı için astrofizikçiler için çok önemlidirler. Bu aynı zamanda, tek yıldızlı kitleler tahmin edilebileceği bir ampirik kitlesel parlaklık ilişkisi (MLR) belirler.

İkili yıldızlar çoğunlukla optiksel olarak tespit edilir ve bu durumlarda görsel ikililer olarak adlandırılırlar. Birçok görsel ikili birkaç yüzyıl ya da milenyum olması gibi çok uzun yörünge periyotlarına sahiptirler ve bundan dolayı yörünge periyotları kesin olarak bilinmez ya da nadiren bilinir. Ayrıca spektroskopi (spektroskopik ikililer) ya da astrometri (astrometrik ikililer) gibi doğrudan olmayan teknikler ile de tespit edilebilirler. Eğer ikili yıldızlar bizim görüş çizgimiz boyunca aynı düzlemde yörünge yapıyorlarsa bileşenlerinden biri diğerini örtecek yani tutulmada bırakacaktır ve böyle ikililer örten ikili ya da tutulma ikilisi olarak adlandırılır.

Eğer ikili yıldız sistemindeki bileşenler birbirlerine yeterince çok yakınlarsa yerçekimlerini çarpıtıp karşılıklı dış yıldız atmosferine geçiş yapabilirler. Bazı durumlarda yakın ikili sistemler tek yıldızların yapamayacağı gelişme süreci geçirir ve kütle transferi yapabilirler. İkililer örnek Sirius Ve Cygnus X-1 (Cygnus X-1 kara delik olarak bilinir) verilebilir.

Keşif
İkili terimi ilk kez William Herschel'ın 1802'de yazdığı sözünde kullanıldı:

Modern tanımla, ikili yıldız terimi genellikle aynı kütle merkezi etrafında dönen çift yıldız ile sınırlıdır. Çift yıldızlar teleskop ve interferometri yöntemiyle çözülebilen ikili görseller olarak bilinir. Birçok bilinen görsel çift yıldızın tüm devri henüz gözlenmemiştir. Kavisli ve kısmi bir yol boyunca seyahatleri gözlenmiştir.

Daha genel çift yıldız terimi gökyüzünde birbirine yakın gözlenen yıldızlar için kullanılmıştır. Bu ayrım nadiren İngilizce dışındaki dillerde yapılır. Çift yıldızlar çift sistemler olabilir. Gökyüzünde birbirine yakın gibi görünen, ancak Güneş'ten çok farklı gerçek mesafelerde olabilirler. İkincisi, optik çiftler ya da optik çiftleri olarak adlandırılır.
Teleskobun icadından beri birçok çift yıldız bulundu. İlk örnekler Mizar ve Acrux'u içerir. Mizar, 1650'de Giovanni Battista Ricioli tarafından gözlemlendi. Güney parlak yıldızı Acrux, 1685 yılında Peder Fontenay tarafından keşfedildi.

John Michell çift yıldızların fiziksel olarak birbirini etkilediği önerisini 1767 yılında çift yıldızın şans ile uyumu olması olasılığının çok küçük olduğunu ilk savunan kişidir. William Herschel çift yıldızları 1779 yılında gözlemlemeye başladı ve daha sonra 700 çift yıldız ile ilgili katalog bastırdı. 1803'ten 25 yıl boyunca çift yıldızlı bir dizi göreli pozisyonlarında değişiklik gözlemlemişti ve çift sistemlerin olması gerektiği sonucuna vardı. Çift yıldızın ilk yörüngesi 1827 yılına kadar hesaplanamadı. Daha sonra Felix Savary, Xi Ursae Majoris yörüngesini hesapladı. Bu zamana kadar birçok çift yıldız ölçüldü ve kataloglandı. Amerika Birleşik Devletleri Gözlemevi tarafından Washington Çift Yıldız Kataloğu veri tabanı görsel çift yıldızlar derlendi ve bunlara optik çiftler ve çift yıldızlar da dahil olmak üzere 100,000 çifti aşkın çift yıldız içeriyordu. Bu binlerce çift yıldızın yörüngelerinden sadece birkaçı bilinmektedir ve birçoğunun gerçek ikililer veya optik çift yıldız olduğu tespit edilmemiştir. Bu çiftlerin hareketlerini gözlemleyerek karar verilebilir. Eğer hareket bir çeşit yörüngede ise ya da yıldızlar benzer açısal hıza sahip ve normal hareketlerine diğer yaygın uygun harekete kıyas ile ufak farklar varsa çift muhtemelen fizikseldir. Çift yıldızlı görsel gözlemciler için kalan görevlerden biri yer çekimi bağlantısı için yeterli gözlemler elde etmek ve bunu kanıtlamak veya çürütmektir.

Sınıflandırmalar

Gözlem Yöntemleri
Çift yıldızlar gözlemlenmelerine göre dört şekilde sınıflandırıldı: görsel olarak gözleme; spektroskopik, tayf çizgisinde periyodik değişiklik; fotometrik, tutulmadan dolayı parlaklık değişimi; atrometrik, görünmeyen bir eşi nedeniyle bir yıldızın konumundaki sapmayı ölçerek. Herhangi bir çift yıldız bu sınıflardan birkaçına sahip olabilir. Örnek olarak birkaç spektroskopik çift aynı zamanda tutulma çiftidir de.

Görsel İkililer
Bir görsel ikili yıldız açısal olarak ayrıldığında bileşenleri oldukça büyük olduğunda çift yıldızlar teleskop ya da yüksek güçlü dürbün ile gözlemlenebilir. Teleskobun açısal çözünürlüğü görsel ikilileri saptamada önemli bir faktördür ve daha iyi açısal çözünürlük ile görsel ikililerin tespit edilme sayısı artacaktır. İki yıldızın bağıl parlaklığı da ayrıca önemli bir faktördür. Parlak bir yıldızdan gelen parlama, sönük bileşenin varlığını tespit etmeyi zorlaştırır.

Daha parlak olan yıldız ilk yıldız, daha sönük olan ise ikinci olarak hesaba katılır. Bazı yayınlarda (özellikle yaşlı olanlar) ise, soluk ikincil comes (çoğul olarak comites; yoldaş) olarak adlandırılır. Eğer yıldızlar eşit parlaklıkta ise, kâşif ilk yıldıza karar verir.
Birincile göre ikincinin durum açısı, iki yıldızlı arasındaki açısal mesafe ile ölçülür. Ayrıca gözlem zamanı da kaydedilir. Yeterli sayıda gözlem kaydedildikten sonra birincil yıldız merkez olarak kutupsal koordinatları çizilir ve Kepler alanlar kanununa göre en mükemmel elips çizilir. Bu elips belirgin elips olarak bilinir ve gökyüzü düzleminde birincile göre ikincil gerçek eliptik yörüngede izdüşümüdür. Bu izdüşüm elipsinden yörüngedeki elementler hesaplanabilir.

Spektroskopik İkililer
Bazen, bir ikili yıldızın tek kanıtı yaydığı ışık Doppler etkisinden gelir. Bu durumlarda ikili her yıldızdan yayılan ışığın spektral çizgileri önce mavi daha sonra kırmızıya dönüşür. Ortak kütle merkezleri etrafındaki dönüşte önce bize doğru hareket ederler sonra bizden uzağa doğru.

Bu sistemlerde yıldızlar arasındaki aralık çok az ve yörüngesel hızları çok yüksektir. Yörünge düzlemi görüş hattına dik olmadığı sürece yörüngesel hız bileşenleri görüş çizgisinde olur ve sistemin radyal hızı periyodik olarak değişir. Radyal hız yıldızların spektral çizgilerinin Doppler kaymasını gözlemleyerek spektrometre ile ölçülebilir. Bu davranışı sergileyen çift yıldızlar spestrokopik ikililer olarak bilinir. Bunlardan birçoğu teleskop ile de olsa görsel ikili olarak düşünülemez.

Bazı spestrokopik ikililerde spektral çizgi her iki yıldız için de gözükür ve çizgiler çift ya da tek olabilir. Bu tür sistemler çift çizgili spektroskopik ikililer (Sİ2) olarak bilinir. Başka sistemlerde tek gözüken yıldızın spektrumu ve spektrumdaki çizgileri önce mavi sonra kırmızıya sonra eski haline dönüşür. Bu tür yıldızlar tek çizgili spestrokopik ikililer (Sİ1) olarak bilinir.

Spektroskopik ikili yörüngesi, sistemin bir ya da iki bileşeninin radyal hızını uzunca gözlem yaparak belirlenir. Gözlemler zamana karşı çizilir ve ortaya çıkan eğriden periyoduna karar verilir. Eğer yörünge dairesel ise eğri sinüs eğrisi olur. Eğer yörünge eliptik ise eğrinin şekli görüş çizgisini referans alarak elips eksantrikliği ve ana eksen yönü ile belirlenir.
Yarı-majör eksen a ve yörünge düzleminin eğimini i tek olarak belirlemek imkânsızdır. Fakat yatı-majör eksen ve sinüs eğimi çarpımı direkt olarak doğrusal birimi (ör. Kilometre) belirleyebilir. Eğer a ya da i farklı yollarla belirlenebilir ise, tutulma ikilisi durumunda olduğu gibi, yörünge için tam bir çözüm bulunabilir.

İkili yıldızların hem görsel hem spestroskopik ikili olması nadir bir durumdur ve bulunduklarında değerli bilgi kaynaklarıdırlar. Görsel ikili yıldızlar genellikle büyük gerçek ayrığa sahiptirler ve periyotları on yıllar ile yüzyıllar arasında ölçülmüştür. Genellikle yörüngesel hızları spestroskopik ölçmek için çok küçüktür. Bunun tersine spestroskopik ikili yıldızlar yörüngelerinde hızlı hareket ederler çünkü birbirlerine yakındırlar, genellikle görsel ikili olarak saptanmak için fazla yakındırlar. Hem görsel hem spestroskopik ikililer Dünya'ya yakın olmalıdırlar.

Tutulma (örten) İkililer

Örten ikili yıldız, yörünge düzleminde gözlemcinin görüş çizgisinde birbirlerine yakın dururlar ve bileşenleri karşılıklı tutulmaya neden olur. İkili hem spestroskopik ikili ve sistemin paralaks olduğu bilindiği durumlarda, ikili yıldız analizi için çok değerlidir. Algol örten ikilinin en çok bilinen örneğidir.

Son on yılda ekstra galaktik örten ikililerin temel parametrelerinin ölçümü 8 metre teleskoplar ile mümkün hale geldi. Bu ekstra galaktik mesafeleri direkt ölçmek için onları standart kullanılanlardan daha kullanışlı hale getirdi. Son zamanlarda BMB, KMB, Andromeda Gökadası ve Üçgen Gökadası'na direkt mesafe tahmininde kullanıldı. Örten ikililer %5 kesinlik ile galaksiler arası mesafeyi ölçmede yöntem sunarlar.

Öreten ikililer tek bileşenlerindeki ışık değiştiği için değil tutuldukları için değişken yıldızlardır. Bir örten ikili ışık eğrisi, hemen hemen sabit ışık dönemleri ve periyodundaki yoğunluk düşmesi ile karakterize edilir. Eğer bir yıldız diğerinden büyükse biri tamamen tutulurken diğeri halka şeklinde tutulur.

Örten ikilinin yörünge periyodu ışık eğrisi üzerinde çalışılarak bulunabilir ve her bir yıldızın kendi boyutu yörünge yarıçapınca parlaklığın nasıl değiştiğine göre değerlendirilebilir. Eğer spestroskopik ikili ise yörünge elementleri de saptanabilir ve yıldızların kütlesi ve yoğunlukları da bu durumda kolaylıkla saptanabilir.

Örtmeyen ikililer fotometri sayesinde saptanabilir
Yakın örtmeyen ikililer fotometri tarafından yıldızların birbiri üzerindeki etkisi gözlemlenerek saptanabilir. İlk olarak yoldaşından yaydığı ekstra ışığı yansıtmasının gözlenmesidir. İkinci olarak yoldaşının şeklini deforme olmasından kaynaklanan elips ışık varyasyonlarının gözlenmesidir. Üçüncü etki ise göreli ışık saçan etkinin belli büyüklükteki yıldızları nasıl etkilediğini incelemektir. İkilileri bu yöntemler ile saptamak için doğru fotometri uzay teleskopları ile yapılmasını gerektirir.

Astrometrik İkililer
Astronomlar boş uzay yörüngesinde gibi gözüken yıldızlar keşfettiler. Astrometrik ikililer birbirine yakın uzayda belli bir nokta etrafında yalpalayan ve görünür yoldaşı olmayan yıldızlardır. Sıradan ikili için kullanılan matematik kayıp yoldaş kütleyi de bulmak için kullanılabilir. Yoldaş çok sönük olabilir. Bu da onu halihazırda saptanamaz ya da onun birincil parlaması tarafından maskelenmiş yapar ya da bu elektromanyetik radyasyon yaymayan ya da çok az yayan obje olabilir, örneğin nötron yıldızı.

Görünen yıldızın pozisyonu dikkatle ölçülmüş ve eşi tarafından gelen kütleçekimi etkisi ile değiştiği tespit edilmiştir. Yıldızın pozisyonu tekrar edilerek daha uzak yıldızlara göre ölçüldü ve periyodik vardiyası kontrol edildi. Tipik olarak bu tarz ölçüm sadece yakın yıldızlar için geçerlidir, örneğin 10 parsek içinde. Yakın yıldızlar genellikle nispeten yüksek harekette olurlar. Böylelikle astrometrik ikililerin gökyüzünde titrek bir yolu takip ettikleri gözlenir.

Eğer yoldaş yıldızın pozisyonunda gözlemlenebilir bir vardiyaya neden olabilecek kadar büyük ise varlığı çıkarılabilir. Görünen yıldızın hareketinin astrometrik tam ölçümü yeterince uzun zaman periyoduna sahip ise yoldaşın kütlesi ve yörünge periyodu hakkında bilgiye sahip olunabilir. Yoldaş gözükür halde değil ise bile sistem Kepler yasalarını kullanarak bunu belirleyebilir.

Ayrıca ikilileri saptayan bu yöntem yıldız yörüngesinde olan sistem dışı gezegenlerin yerini tespit etmede de kullanılır. Fakat bu yöntemin kullanılır olması için gerekenler büyük kütle farkı oranı ve gezegenlerin yörüngedeki uzun periyotları dolayısıyla oldukça zahmetlidir. Bir yıldızın pozisyon vardiya tespiti çok zahmetli bir bilim dalıdır ve gerekli hassasiyeti sağlamak oldukça zordur. Daha fazla çözünürlükte üretilen uzay teleskopları Dünya'nın atmosferindeki bulanıklık etkisinden kaçınabilir.

Sistemin Konumu
Başka bir sınıflandırma boyutlarına göre yıldızlar arasındaki uzaklığa dayanır:
Bağımsız ikililer, her bileşenin Roche lobunun, yıldızın kendi yerçekiminin diğer bileşeninden büyük olduğu alan, içinde olduğu ikili yıldızdır. Yıldızlar birbirleri üzerinde büyük bir etkiye sahip değildirler ve esasen ayrı ayrı gelişirler. Birçok ikili bu sınıfa aittir.
Yarı bağımsız ikili yıldızlar, bileşenlerinden biri Roche lobunda iken öbür bileşene olmayan çift yıldızlardır. Roche lobundaki bileşenin (donör) yüzeyindeki gaz öbür bileşen transfer olur. Kütle transferi sistemin gelişmesinde hükmedici roldedir. Birçok durumda, içeriye akan gaz kütle alıcı etrafında toplanma diski oluşturur.
Temas ikili, bileşenleri Roche loblarını dolduran çift yıldızlardır. Yıldız atmosferinin en üstteki katmanı çevreleyen her iki yıldız tarafından gelişir. Gelişimden kaynaklanan sürtünme yörünge hareketini bozar ve yıldızlar sonunda birleşebilir.

Sarsıntılı değişkenler ve X-ışını ikilileri
İkili sistem yoğun bir obje içerdiğinde, örneğin beyaz cüce, nötron yıldızı ya da kara delik, diğer yıldızdaki (donör) gaz yoğun objeye doğru ilerler. Bu kütleçekimsel potansiyel enerjiyi açığa çıkarır gazın daha sıcak ve radyasyon yaymasına neden olur. Kataklizmik değişen yıldızlar, kompire objesi beyaz cüce olan, böyle sistemlere örnektir. X-ışını ikililerinde kompire obje nötron yıldızı ya da kara delikten herhangi biri olabilir. Bu tür ikililer donör yıldızın kütlesine bağlı olarak yüksek kütleli ya da düşük kütleli olarak sınıflandırılırlar. Yüksek kütleli X-ışını ikilileri genç, erken tip, yüksek kütleli donör yıldız rüzgarından transfer edilen kütle içerir. Düşük kütleli X-ışını ikilileri yarı tespit edilebilir ikililerdir ve gaz geç tip donör ya da beyaz cüceden Roche lobunun dışına doğru akar ve nötron yıldızı ve kara deliğe doğru düşer. Muhtemelen X-ışını ikilisi için bilinen en iyi örnek yüksek kütleli X-ışını ikilisi Cygnus X-1'dir. Cygnus X-1'de gözükmeyen yoldaşın kütlesinin Güneşin yaklaşık dokuz katı olduğu tahmin edilir. Maksimum teorik nötron yıldızı kütlesini çok aştığı için bunun kara delik olduğuna inanılır.

Yörünge Periyodu
Yörünge periyotları bir saatten (AM CVn yıldızları için) ya da birkaç günden (Beta Lyrae bileşenleri) daha az olabilir ama ayrıca yüzlerce ya da binlerce yıl (Alpha Centauri AB etrafındaki Proxima Centauri) da olabilirler.

Periyottaki değişimler
Applegate mekanizması, belirli örten ikililerin uzun dönem yörünge periyodu değişimini açıklar. Ana-dizi yıldızı bir faaliyet döngüsünden geçer gibi yıldızın dış katmanı açısal momentum dağılımından dolayı manyetik torka maruz kalır ve yıldızın basıklığının değişimi ile sonuçlanır. İkilinin yörüngesindeki yıldızlar yerçekimsel olarak şekil değişikliklerine göre eşlenirler. Böylece periyot modülasyonları (tipik olarak ∆P/P ∼ 10−5) aynı zaman dilimindeki etkinlik döngüsünde (tipik olarak on yıllık sistemde) gösterir. Bazı Algol ikililerde gözlenen bir diğer olgu monoton periyot artışı olmuştur. Bu çok yaygın gözlemlenen alternatif periyodun azalıp artmasından oldukça farklı Applegate mekanizması ile açıklanır. Monoton periyot artışları kütlenin transferine dayanır ve genellikle (her zaman değil) daha az büyük yıldızdan daha büyük yıldıza doğrudur.

Numaralandırılmalar

A ve B
İkili yıldızın bileşenleri A ve B ekleri ile sistemin numarandırılmasını, A ilk yıldız için ve B ikincil yıldız için, temsil edebilir. AB ekleri çiftleri belirtmek için de kullanılabilir. C ve D gibi başka harfler de iki yıldızdan fazla yıldız içeren sistemler için kullanılır. İkili yıldızın Bayer numaralandırması içeren ve oldukça ayrık olduğu durumlarda üyelerin numaralandırılması alt ve üst simgeler ile olur. Buna örnek olarak bileşenleri ζ1 Reticuli ve ζ2 Reticuli olan Zeta Reticuli verilebilir.

Kaşif numaralandırması
Çift yıldızlar ayrıca indeks numarası ile kaşifin kısaltması verilerek numaralandırılır. Örnek olarak a Centauri Father Richaud tarafından 1689 yılında ikili olarak bulunmuş ve RHD 1 olarak numaralandırılmıştır. Bu kâşif kodları Washington Çift Yıldız Kataloğu'nda bulunabilir.

Sıcak ve soğuk
İkili yıldız sistemi bileşenleri sıcaklığına göre sıcak yoldaş ve soğuk yoldaş olarak belirlenebilir.

Örnekler:
 Antares (Alfa Scorpii) ikili sistem içinde daha sıcak mavi yıldız Antares B ile bulunan kırmızı devasa bir yıldızdır. Antares B için soğuk devasanın yoldaşı denebilir.
 Simbiyotik yıldızlar ikili yıldız sisteminde geç tip dev yıldız ve onun daha sıcak yoldaş objesini oluşturur. Yoldaşının doğası her durumda köklü olmadığından, sıcak yoldaş olarak ifade edilebilir.
 Parlak mavi değişen yıldız Eta Carinae son zamanlarda ikili yıldız sistemi olarak tespit edildi. İkinci yıldızın ilkinden daha yüksek sıcaklıkta olduğu gözüktü ve sıcak yoldaş yıldız olarak tanımlandı. Wolf-Rayet yıldızı olabilir.
 R Aquarii aynı anda hem sıcak hem de soğuk bir imza gösterir. Kombinasyonun sonucu olarak soğuk kırmızı devasaya sıcak küçük yoldaşı eşlik eder. Madde devasadan küçüğe doğru akar.
 NASA'nın Kepler görevinde ikincilin daha sıcak bileşen olduğu birçok örten ikili yıldız örneği keşfedilmiştir. Beyaz cüce yoldaşı KOI-74b 12,000 K'dir. KOI-81B 13,000 K'dir.

Evrim

Formasyon
İmkânsız olmasa da bazı ikili yıldızlar tek iki yıldızın birbiri arasındaki kütleçekimsel yakalaması sonucu oluşabilir. Böyle bir olayın ihtimali az olsa da ikililerin sayısı çoktur. Bu ikililerin ilk oluşum süreci olamaz. Ayrıca gözlemlenen ikililer ön ana yıldızları içerir ve bu ikililerin çoktan yıldız formasyonunda oluştuğu teorisini destekler. Önyıldız oluşu sırasındaki moleküler buluttaki parçalanma ikili ya da çoklu yıldız sistemlerinin oluşumunu açıklamak için kabul edilebilir.

Üç cisim problemi sonucu, üç yıldızın kütleleri karşılaştırılabildiği zaman, üç yıldızdan biri nihayetinde sistemden atılır ve başka önemli karışıklık olmadığı varsayılırsa kalan sabit iki yıldız ikili sistemde kalmayı sürdürürler.

Kütle transferi ve büyüme
Ana yıldız evrimi süresince boyutsal olarak artar, bu Roche lobunu geçtiği herhangi bir noktada olabilir. Bunun anlamı onun maddelerinden bazısı yerçekimsel çekimin yoldaşının kendinden büyük olduğu bölgeye geçiş yapar. Maddenin bir yıldızdan öbürüne transferi Roche lobu taşması (RLT) olarak bilinir. Bu transfer gerçekleştiğinde matematiksel olarak ilk Lagrangian noktası olarak adlandırılır. Büyüyen diskin ikili yıldızda daha parlak (bazen de tek gözüken) element olması nadir bir durum değildir.

Eğer yıldız Roche lobunun dışına çok hızlı büyürse, maddenin sistemden Lanrange noktalarına ya da yıldız rüzgarına doğru sistemi terk etmesi mümkündür. Böylece etkin bir şekilde tüm bileşenler kaybolur. Yıldızın evrimi kütlesi tarafından belirlenirken süreç her iki yoldaşın da evrimini etkiler ve tek yıldız tarafından elde edilemeyen aşamaları oluşturur.

Örten üçlü Algol çalışmaları yıldızlar evrimi teorisinde Algol paradoksuna yol açtı. İkili yıldızların bileşenleri aynı zamanda olmasına ve daha büyük yıldızın daha hızlı evrimleşmesine rağmen daha az büyük olan Algol B'nin daha sonraki evrimleşme aşamasında alt devde olduğu, daha büyük olan Algol A'nın hala ana dizide olduğu gözlemlendi. Paradoks kütle transferi ile çözülebilir: daha büyük olan yıldız alt dev olduğunda, Roche lobunu doldurduğunda, ve kütlenin çoğu diğer yıldıza transfer olduğunda hala ana dizide kalır. Bazı Algol ile benzer ikililerde gaz akışı görülebilir.

Kaçanlar ve nova
Oldukça ayrık yıldızların yaşamları sırasında dış karışıklıkların sonucu olarak yerçekimsel bağlantılarını kaybetmeleri mümkündür. Bileşenler daha sonra tek yıldızlar olarak evrimleşmeye devam ederler. İki ikili sistemin arasındaki yakın karşılaşma bazı yıldızların ani hızlanmasıyla kaçan yıldızlar olmaları ile bu durum yerçekimsel bozulma ile sonuçlanabilir.

Eğer beyaz cüce yakın bir yoldaş yıldıza sahip ve Roche lobundan taşıyor ise beyaz cüce sürekli yıldızın dış atmosferinden gazları arttırır. Bunlar beyaz cücenin yüzeyinde yerçekimi yoğunluğundan dolayı sıkıştırılmışlardır. Beyaz cüce dejenere maddeden oluşur ve artan hidrojen değilken beyaz cüce ısıya oldukça tepkisizdir. Hidrojen füzyonu büyük miktarda enerjiyi serbest bırakması sonucunda KAO döngüsü boyunca yüzeyi üzerinde istikrarlı bir şekilde oluşabilir. Sonuç ışığın oldukça parlak patlamasıdır ve bu nova olarak bilinir.

Ekstrem durumlarda bu olay beyaz cücenin Chandrasekhar limitini aşmasına sebep olabilir ve tüm yıldızı yok eden bir süpernovayı tetikleyebilir. Ayrıca bu da kaçak yıldızlara neden olan başka bir olaydır. Süpernovaya bir örnek SN 1572'dir. Tycho Brahe tarafından gözlenmiştir. Son zamanlarda Hubble Uzay Teleskobu bu olayın kalıntılarının fotoğraflamıştır.

Astrofizik
İkililer astronomların uzaktaki bir yıldızın kütlesini belirlemelerine olanak sağlayan en iyi yöntemdir. Birbirleri arasındaki yerçekimsel çekim ortak kütle merkezi yörüngesinde hareket etmelerine neden olur. Görsel ikilinin yörünge deseninden ya da spestroskopik ikilinin spektrum zaman değişimden kendi yıldızının kütlesi tespit edilebilir. Bu yöntemle yıldızın görünümü (sıcaklık ve yarıçap) ve kütlesi arasındaki ilişki bulunabilir. Bu ikili olmayanların kütlesini tespit etmeye olanak sağlar.

Yıldızların büyük çoğunluğunun ikili sistemlerde olması nedeniyle ikililer yıldızların nereden geldiği sürecini anlamamız için önemlidirler. Özellikle ikilinin periyot ve kütleleri bize sistemdeki açısal momentum miktarı hakkında bilgi verir. Bu fizikte korunan bir miktar olduğu için ikililer bize yıldızların hangi koşullarda oluştuğu konusunda önemli ipuçları verir.

İkili yıldızlardaki kütle merkezini hesaplama
basit bir ikili durumunda, r1, ilk yıldızın merkezi ile kütle merkezi arasındaki uzaklık:

a iki yıldızın merkezleri arasındaki mesafe ve
m1 ve m² iki yıldızın kütleleridir.
Eğer a yörüngedeki bir cismin diğeri etrafındaki yörüngesini yarı majör ekseni alınırsa, r1 kütle merkezi etrafında yörünge yapan ilk objenin yarı majör ekseni olur ve r2 = a – r1 ikinci cismin yörünge yarı majör eksini olur. Kütle merkezi daha büyük olan cismin içinde belirlendiğinde bu cismin ayırt edilebilir bir yörünge takip etmesi yerine yalpaladığı gözlenir.

Kütle merkezi animasyonları
Resimler temsilidir, simülasyon değildirler. Kırmızı artı işareti pozisyonu sisteminin kütle merkezini gösterir.

Araştırma bulguları
Samanyolundaki yıldız sistemlerinin yaklaşık 1/3 ünün ikili ya da çoklu olduğu kalan 2/3ün ise tek yıldız içerdiği tahmin ediliyor.

Yıldızın tam yörünge periyodu ile onun yörünge basıklığı arasında doğrudan ilişki vardır. Eğer sistemin periyodu az ise basıklığı da küçüktür. İkili yıldızlar herhangi makul ayırma ile bulunabilir: çiftler birbirine çok yakın yörüngede hareket ediyorlarsa kısmen birbirleri ile etkileşim halindedirler, aralarındaki mesafe çok ise onların bağlantısı uzayda sadece ortak hareket doğrusu gösterir. İkili yıldız sistemi yerçekimsel bağı içinde log normal dağılımı olarak adlandırılan periyot mevcuttur, bu sistemlerin genellikle yörünge periyotları 100 yıl kadardır. Bu ikili sistemlerin yıldız formasyonu sırasında oluştuğu teorisini destekleyen bir kanıttır.

Çiftlerden ikisi de eşit parlaklıkta olduğunda aynı zamanda aynı tayf tipindedirler.

Parlaklıkları farklı olduğu sistemlerde eğer daha sönük olan daha mavi ise daha parlak olan yıldız daha büyük ve daha kırmızıdır, eğer daha parlak olan ana diziye ait ise.

Yıldızın kütlesi direkt olarak sadece yerçekimsel çekiminden tespit edilebilir. Yerçekimsel lensler gibi hareket eden Güneşten ve yıldızlardan ayrı olarak bu yalnızca ikili ya da çoklu sistemlerce yapılabilir. Bu da ikili yıldızları yıldızlar arasında önemli bir seviyede yapar. Görsel ikili yıldız durumunda sistemin yörünge ve yıldız paralaksı tespit edildikten sonra iki yıldızın bileşke kütlesi direkt olarak Kepler'in gezegensel hareket yasalarını kullanarak elde edilebilir.

Ne yazık ki ayrıca görsel ya da örten ikili olmadıkça spestroskopik ikilinin tam yörüngesini elde etmek imkânsızdır. Bu nedenle bu objelerin kütle ve sinüs açısının ortak çarpımı ile yalnızca görüş çizgisine bağlı eğimine karar verilebilir. Hem spektroskopik hem de örten ikili durumlarında her iki yıldız için de özelliklerini (kütle, yoğunluk, boyut, parlaklık ve yaklaşık şekil) tam bir çözüm bulmak mümkündür.

Gezegenler
Bilimkurgu sık sık ikili ya da üçlü yıldızların olduğu yerleri kullanır. Buna örnek olarak George Lucas'ın Yıldız Savaşları'ndan Tatooine ve bir diğer dikkate değer hikâye "Nightfall" altı yıldızlı sistemde geçmektedir. Gerçekte bazı yörünge aralıkları dinamik nedenlerden dolayı imkânsızdır (gezegen hızlıca yörüngesi dışına atılabilir, tamamen sistemden atılabilir ya da yörünge aralığının daha alt ya da üst katmanına transfer olabilir).

Simülasyonlar gösterdi ki; ikili yoldaşın varlığı gezegenin sabit yörünge bölgesi içindeki ata-gezegen diskini "uyarması" ile gezegen formasyonu oranını arttırabilir.
Çoklu yıldız sistemleri içindeki gezegenleri tespit etmenin ekstra teknik zorlukları vardır. Bu da neden çok nadir bulunduklarının nedenini olabilir. Örnekler beyaz cüce-pulsar ikilisi PSR B1620-26, alt dev-kırmızı cüce ikilisi Gama Cephei ve beyaz cüce-kırmızı cüce ikilisi NN Serpentis'i içerir.

Daha önceden bilinen 14 gezegen sistemi çalışmasında 3 tanesi ikili sistem olarak bulundu. Tüm gezegenlerin ilk yıldız etrafında S-tipi yörüngesinde hareket ettikleri bulundu. Bu üç durumda ikincil yıldız ilkine göre daha sönüktür ve daha önce tespit edilememiştir. Bu keşif hem gezegen hem de ilk yıldız için parametrelerin tekrar hesaplanması ile sonuçlandı.

Örnekler
Bileşenleri arasındaki uzaklık, yanı sıra renklerindeki farklılık Albireo'yu en kolay gözlenebilir görsel ikililerden bir yapar. En parlak üye, Cygnus takımyıldızındaki üçüncü en parlak üye, aslında kendisine yakın bir ikilidir. Ayrıca Cygnus takımyıldızındaki Cygnus X-1 X-ışını kaynağı ve kara delik olarak nitelendirilir. O, optik eşli değişken yıldız olmasıyla yüksek kütle X-ışını ikilisidir. Sirius, -1.46 görsel belirgin büyüklüğü ile gece gökyüzünde olan en parlak başka bir ikilidir. Bu Canis Major takımyıldızında yer almaktadır. 1844 yılında Friedrich Bessel tarafından Sirius'un ikili olduğu düşünüldü. 1862'de Alvan Graham Clark tarafından (Sirius B) yoldaşı keşfedildi. 1915'te Wilson Dağı Gözlemevi'nde astronomlar Sirius B'nin beyaz cüce olduğunu tespit ettiler. 2005'te astronomlar Hubble Uzay Teleskobunu kullanarak Sirius B'nin 12,000 km çapında ve Güneşin %98 kütlesinde olduğunu belirlediler.

Örten ikiliye örnek Arabacı takımyıldızındaki Epsilon Aurigae'dir. Görünen bileşenin tayfı F0'dır. Diğer (örtülen) bileşen gözükmez. Son böyle tutulma 2009-2011'den meydana geldi ve uygulanabilen yaygın gözlemlerin sistemin doğası içinde olan öngörüşlerin başarılı verim sağlaması umut ediliyordu. Bir başka örten de Beta Lyrae'dir. Çalgı takımyıldızındaki ikili yıldız sisteminin yarı gözlenebilir ikilisidir.

Başka ilginç ikililere 61 Cygni (Cygnus takımyıldızının ikilisidir ve iki turuncu ana dizi yıldızları sınıfı içerir, 61 Cygni A ve 61 Cygni B geniş güzgün hareketleri ile bilinirler), Procyon (Küçük Köpek takımyıldızındaki en parlak yıldızı ve gece gökyüzünde gözüken en parlak sekizinci yıldızdır), SS Lacertae (örtmeyi sonlandıran örten ikilidir), V907 Sco (örtmeyi kesen, tekrar sürdüren ve tekrar kesen örten ikilidir) ve BG Geminorum (K0 yıldızı etrafında yörünge yapmakla birlikte kara delik içeren örten ikili) dahildir.

Çoklu Yıldız Örnekleri
İkiden fazla yıldız içeren sistemler çoklu yıldızlar olarak adlandırılır. Kahraman takımyıldızı'nda bulunan Algol en çok bahsedilen üçlüdür. Bileşenlerinden ikisi birbirini örter ve Algol'un yoğunluğundaki değişim ilk kez 1670 yılında Geminiano Montanari tarafından kaydedilmiştir. Algol'un anlamı "şeytan yıldızı" (Arapça: الغول al-ghūl) dır. Bu ismi almasındaki muhtemel onun tuhaf hareketidir. Başka bir görünen üçlü de Alfa Centauri'dir. Erboğa takımyıldızının güneyinde bulunur. Görsel gözükme değeri -0.01 ile bu takımyıldızındaki en parlak dördüncü yıldızdır. Bu sistem ayrıca yaşanabilir gezegenler arayışında ikililerin de göz önünde bulundurulması gerektiği gerçeğini vurgular. Alfa Centauri A ve B en yakın durumlarında 11 AU kadar uzaktadırlar ve böylelikle kararlı yaşanabilir bölgeye sahip olmalıdırlar.

Üçlülerin ötesinde olan sistemlere de örnekler vardır: Castor sisteminde altı yıldız bulunur ve bu sistem Gemini takımyıldızının ikinci en parlak yıldızıdır. Astronomik olarak Castor 1719 yılında görsel ikili olarak keşfedildi. Castor'un her bir bileşeni kendince spestroskopik ikilidir. Castor ayrıca sönük ve oldukça geniş aralıklı yoldaşlara sahiptir. Bunlar ayrıca spestroskopik ikilidirler. Büyük Ayı'daki Alkor-Mizar görsel ikilisi dördü Mizar ve ikisi Alkor'u içermek üzere altı yıldıza sahiptir.

Kaynakça

Yıldız türleri
Ötegezegen bilimi

Çift yıldız


Melodiya (), Sovyetler Birliği'nin her türlü müzik kurumu.

1964 yılında Sovyet Kültür Bakanlığınca Tüm Birleşik Kayıt Stüdyoları olarak kuruldu. Birçok kayıt stüdyosu ve devasa kaynaklarlarla tüm SSCB'ne baştanbaşa yayılmış ve merkezde olduğu kadar yerellerde de etkin olmuş, ülkeye yeni yetenekler kazandırmıştır.

En çok üretilen ürün biçimi 33'lük ve 45'lik plaklar olmuştur. 1973'lerde Melodiya çalışmalarına büyük bir ivme kazandırarak 1200 değişik taş plak kaydını yılda 190-200 milyonu plak ve 1 milyonu kaset biçiminde olmak üzere yayınladı. Bu yıllarda basımı yapılan eserler 70 ayrı ülkeye ihraç edildi.

Firmanın üretimlerine klasik müzik, Sovyet besteci ve şarkılar, çocuklar için basılan masallar hakimdi. Bunların yanında Paul McCartney, Dave Grusin, Bon Jovi gibi bazı batılı caz, pop ve rock şarkıcılarının albümleri de yayınlanıyordu.

Kuruluş Sovyet Birliği'nin dağılmasından sonra BMG ile birleşerek çalışmalarına devam etti. Rusya'da Kanal Melodiya (Канал Мелодия, 91.1 FM) adı altında çalışan ve genellikle 60, 70 ve 80'lerin müzikleri ve klasik müzik den oluşan bir müzik yelpazesine sahip bir radyo kanalı da bulunmaktadır. 2004 yılından beri marketlerde görülmeyen Melodiya çalışmaları 2006 yılından sonra tekrar görülmeye başlamıştır.

Dış bağlantılar

 Melodiya resmi sitesi

Rusya merkezli plak şirketleri
Müzik endüstrisi
1964'te kurulan plak şirketleri
Sovyetler Birliği merkezli şirketler
Caz plak şirketleri
Pop plak şirketleri
Rock plak şirketleri
Sovyet markaları
Klasik müzik plak şirketleri
Rus markaları

Melodiya


Šund (njem. Schund) je kič u području književnosti.

Kao uobičajeni primjeri šunda, spominju se tzv. "ljubići" i "krimići", jeftini romani koji se uobičajeno prodaju na kioscima, i koje se čita radi razbibrige.

Šundom se nazivaju i djela nastala kao rezultat propagande, poput knjiga, filmova, letaka koji nemaju znanstveno uporište niti umjetničku vrijednost već teže prenošenju što snažnije poruke, ako je potrebno i lažima.

Vidi još
 kič

Literatura

Kultura

Šund


Das Gebiet Württembergisches Bodenseeufer – Neufassung Teilbereich Friedrichshafen-West ist ein mit Verordnung vom 26. Februar 2004 des Landratsamts Bodenseekreis als untere Naturschutzbehörde ausgewiesenes Landschaftsschutzgebiet (LSG-Nummer 4.35.042) im Bereich der baden-württembergischen Stadt Friedrichshafen im Bodenseekreis in Deutschland.

Lage
Das 114 Hektar große Landschaftsschutzgebiet Württembergisches Bodenseeufer – Neufassung Teilbereich Friedrichshafen-West gehört naturräumlich zum Bodenseebecken. Es erstreckt sich westlich der Stadtmitte Friedrichshafens über eine Länge von rund viereinhalb Kilometern überwiegend südlich der Bundesstraße 31, zwischen dem Seemooser Horn im Osten, Manzell, Fischbach und dem Lipbach, der Grenze zur Nachbargemeinde Immenstaad im Westen. Nach Süden bildet der Bodensee die natürliche Grenze.

Schutzzweck
Wesentliche Schutzzwecke sind unter anderem
 die Sicherung der seenahen Freiflächen als Teile der wichtigen Vernetzungslinien zwischen Bodenseeufer und Hinterland sowie als wertvollen Grüngürtel entlang des Bodensees
 die Erhaltung der naturnahen Flächen mit Teilbereichen der Flachwasserzone und den vorhandenen Grünstrukturen, wie den Ufergehölzen des Seehags, den Röhrichten, den Galeriewäldern entlang der Brunnisach und des Lipbachs, als Lebensraum für Tiere und Pflanzen
 die Sicherung der unbebauten oder nur untergeordnet bebauten Freiflächen, wie den Villengärten, Parks, Kleingärten, den landwirtschaftlich genutzten Flächen vor einer weiteren baulichen Entwicklung, als wertvolle Grünstrukturen und Grünachsen in einem großteils städtisch geprägten Umfeld

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Weblinks
 Weblink der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)

Einzelnachweise

Landschaftsschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Friedrichshafen
Geographie (Bodensee)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Württembergisches Bodenseeufer – Neufassung Teilbereich Friedrichhafen-West


Iain Alan Sutherland Glen (født 24. juni 1961) er en skotsk skuespiller. Glen er bedst kendt for sine roller i Resident Evil-filmene og for at spille Ser Jorah Mormont i Game of Thrones.

Tidligt liv og uddannelse
Iain Glen blev født Edinburgh, Skotland, og blev uddannet på Edinburgh Academy, der er en privat skole for drenge, efterfulgt at uddannelse på University of Aberdeen. Han gik derefter på RADA i London, hvor han vandt Bancroft Gold Medal.

Karriere
I 1990 vandt Glen Silver Bear for Best Actor ved Filmfestivalen i Berlin for sin rolle i Silent Scream. Det samme år spillede han Hamlet prins af Danmark i Tom Stoppards filmatisering af skuespillet Rosencrantz and Guildenstern are Dead, som modtog Golden Lion-prisen ved Filmfestivalen i Venedig. Han blev nomineret for en Olivier Award for sin rolle i The Blue Room hvor han spillede overfor Nicole Kidman.

I 2009 blev det annonceret at Glen skulle portrættere Ser Jorah Mormont i HBO-serien Game of Thrones. I 2010 spillede han rollen som Fader Octavian, leder af en sekt der bekæmper Weeping Angels i "The Time of Angels" og "Flesh and Stone", i en historie i to episoder der var en del af femte sæson af Doctor Who. Han optrådte i anden sæson af Downton Abbey, som Sir Richard Carlisle, en avisforlægger der bejler til, og efterfølgende bliver forlovet med Lady Mary.

I spillede han Paul i BBC dramaserien Prisoners' Wives, der er Francescas mand, hvis komfortable liv pludseligt falder i ruiner, da han bliver fængslet for narkosmugling. I 2012 spillede han med i BBC Radio 4's 4-episoders udgave af Greven af Monte Cristo, der blev skrevet af Sebastian Baczkiewicz og instrueret af Jeremy Mortimer og Sasha Yevtushenko. I 2013 spillede han hovedrollen i skuespillet Longing.

Fra 6. december 2013 til begyndelsen af januar 2014 spillede han med i Fortune's Fool sammen med Richard McCabe på the Old Vic, der blev instrueret af Lucy Bailey. Han skulle have spillet med frem til 22. februar 2014 men blev nødt til at trække sig, for at komme sig over sygdom. Rollen blev overtaget af Patrick Cremin og William Houston.

I 2015 lavede Glen voiceover til en reklame for Opel Mokka.

Familie
Glen er lillebror til Hamish Glen, der er teaterleder og kunstnerisk leder for Belgrade Theatre, Coventry. Hamish har tidligere været kunsterisk leder på Dundee Repertory Theatre.

Han var gift med Susannah Harker fra 1993 til 2004, og de fik sønnen Finlay i 1994. Hans nuværende partner er skuespilleren Charlotte Emmerson, og de har to døtre sammen; Mary (født i september 2007) og Juliet (født i 2012).

Filmografi

Film

Tv
{| class="wikitable sortable"
|-
! År
! Titel
! Rolle
! class="unsortable" | Noter
|-
| 1986
| Taggart
| Scott Adair
| Episode: "Knife Edge"
|-
| 1986–1989
| Screen Two
|  Allan Innes / Sailor / Ray
| 3 episoder
|-
| 1988
| The Fear
| Carl Galton
| 5 episoder
|-
| 1992
| Frankie's House
| Tim Page
| 4 episoder
|-
| 1992
| Screen One
| Cmdr Powell
| Episode: "Black and Blue"
|-
| 1997
| Painted Lady
| Sebastian Stafford
| 2 episoder
|-
| 1998
| Trial & Retribution
| Damon Morton
| 2 episoder
|-
| 1999
| Wives and Daughters
| Mr. Preston
| 4 episoder
|-
| 2000
| Glasgow Kiss
| Stuart Morrison
| 6 episoder
|-
| 2005
| Kidnapped
| Alan Breck
| 2 episodes
|-
| 2008
| City of Vice
| John Fielding
| 5 episoder
|-
| 2009
| The Diary of Anne Frank
| Otto Frank
| 5 episoder
|-
| 2009
| Law and Order: UK
| Luke Slade
| Episode: "Unsafe"
|-
| 2010
| Jack Taylor
| Jack Taylor
| Serie 1
|-
| 2010
| Doctor Who
| Father Octavian
| 2 episoder
|-
| 2010
| Spooks
| Vaughn Edwards
| 8 episoder
|-
| 2011
| Strike Back: Project Dawn
| Crawford
| 2 episoder
|-
| 2011
| Downton Abbey
| Sir Richard Carlisle
| 6 episoder
|-
| 2011–19
| Game of Thrones
| Ser Jorah Mormont
| 52 afsnit
|-
| 2012
| Haven
| Roland Holloway
| Episode: "Real Estate"
|-
| 2012–2013
| Prisoners' Wives
| Paul
| 10 episoder
|-
| 2013
| Borgia| Girolamo Savonarola
| 2 episoder
|-
| 2013
| Ripper Street| Colonel Madoc Faulkner
| Episode: "The Weight of One Man's Heart"
|-
| 2013
| Agatha Christie's Poirot| Dr. David Willoughby
| Episode: "Elephants Can Remember"
|-
| 2013
| Breathless| Inspector Ronald Mulligan
| 6 episoder
|-
| 2014–2015
| Autopsy: The Last Hours Of| Narrator
| 6 episoder
|-
| 2014
| The Red Tent| Jacob
| 2 episoder
|-
|}

 Udvalgt teater
 The Man Who Had All the Luck Bristol Old Vic 1990
 Hamlet, Bristol Old Vic, 1991 (Ian Charleson Award special commendation)
 Macbeth (1993) (Mayfest Award for Best Actor)
 Henry V (1995) (Evening Standard Award nomination for Best Actor)
 Martin Guerre (1996–1997) (Olivier Nomination for Best Actor in a Musical)
 The Blue Room (1998) (Olivier Nomination for Best Actor. Broadway Drama League Award for Best Actor)
 A Streetcar Named Desire (2002)
 Hedda Gabler (2005)
 The Crucible (2006) (Olivier Nomination for Best Actor)
 Scenes of a Marriage (2008)
 Wallenstein (2009, Minerva Theatre, Chichester) – title role
 Separate Tables (2009) – roles of Mr Martin and Major Pollock – Chichester Festival Theatre
 Ghosts (2010) – also directed
 Uncle Vanya, The Print Room, 2012 – title role
 Fortune's Fool, The Old Vic, 2013
 The Seagull Here King Lear Coriolanus She Stoops to Conquer Hapgood Road Edward II Small Engine Repair The Recruiting Officer''

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Skotland
Personer fra Edinburgh

Iain Glen


Wilhelm Christian von dem Bussche (* 18. August 1756 in Wien; † 3. Januar 1817 in Dessau) war ein deutscher Gutsbesitzer und Amtshauptmann.

Bussche stammte aus dem vor allem in Niedersachsen heimischen Adelsgeschlecht und war der Sohn des späteren Ministers Johann Clamor August von dem Bussche. Er war mit Sophia Louise Elisabeth Gräfin von Schlitz gen. von Görtz, verw. von Raoul (1771–1843) verheiratet. Die Ehefrau war die Tochter des Generals Karl Friedrich Adam von Schlitz. Die gemeinsame Tochter Anna heiratete Friedrich Tellemann.

Wilhelm Christian von dem Bussche war Herr auf Cösitz, Walbeck, Quenstedt, Kupferberg, Nienburg etc. Er trat in Militärdienste und wurde Königlich niederländischer Obristleutnant und Kurfürstlich hessischer Oberst. 1811 wurde er kursächsischer und preußischer Amtshauptmann in Freyburg (Unstrut). Zu Beginn des 19. Jahrhunderts ließ er in Walbeck 1802 das Planteurhaus errichten.

Er stand u. a. mit Gleim und Wieland im Briefwechsel.

Literatur
 Jochen Lengemann: Das Deutsche Parlament (Erfurter Unionsparlament) von 1850. Ein Handbuch: Mitglieder, Amtsträger, Lebensdaten, Fraktionen (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Thüringen. Große Reihe Bd. 6). Urban & Fischer, München 2000, ISBN 3-437-31128-X, S. 309 (Im Abschnitt über Friedrich Tellemann).

Einzelnachweise

Amtshauptmann
Beamter (deutsche Geschichte)
Wilhelm Christian
Person (Kurfürstentum Hessen)
Militärperson (deutsche Geschichte)
Geboren 1756
Gestorben 1817
Mann

Wilhelm Christian von dem Bussche


Nura Pakhang () é uma música bilíngue Meitei-Português. Foi cantada pelo artista musical folclórico de Manipuri Mangka Mayanglambam e os artistas da banda musical portuguesa Clã. O videoclipe é dirigido por Romi Meitei. Foi lançado mundialmente em 28 de abril de 2017. É uma parte de um álbum chamado "T(H)REE". É uma colaboração musical entre músicos portugueses e asiáticos de formas únicas.

Vídeo musical
O produtor de videoclipes português David Valentim entrou em contato com a artista de música folclórica de Manipuri Mangka Mayanglambam e seu pai letrista Mayanglambam Mangangsana por e-mail sobre seu desejo de colaborar com música portuguesa com música Meitei.

Quando a colaboração entre as duas culturas musicais foi confirmada e finalizada, o letrista musical de Manipuri Mangangsana enviou três faixas musicais ao produtor português David Valentim por e-mail. David escolheu a música "Nura Pakhang" entre as três. Os Clã também escreveram suas próprias letras musicais para misturá-las com a canção folclórica do Meitei. Todos esses processos de conversas foram feitos através de e-mails e a música foi finalmente criada. Curiosamente, Mangka Mayanglambam e o seu pai Mayanglambam Mangangsana nunca tinham conhecido David Valentim e os artistas portugueses do "Clã" na vida real. Então, os artistas não puderam gravar a música juntos, mas isso não afeta sua turnê juntos na jornada musical. É o realizador Romi Meitei que conheceu ambas as equipas de Meitei e artistas portugueses.

A primeira parte do videoclipe foi feita em Manipur da Índia e suas partes posteriores são feitas no Porto de Portugal. As contribuições das letras são creditadas principalmente a Carlos Tê, Hélder Gonçalves, Manuela Azevedo e Mayanglambam Mangangana. "Nura Pakhang" mostra a maneira como duas coisas diferentes dependem uma da outra de uma maneira que faz sentido juntas. O som do videoclipe cruza o pop rock jazzístico com a música tradicional de Manipuri.

Lançamento
A música "Nura Pakhang" foi lançada mundialmente em 28 de abril de 2017.

No que diz respeito à emissão de rádio, foi lançado na "Antena 3", uma das maiores emissoras de rádio em Portugal.

De acordo com uma entrevista com Mangka Mayanglambam por IANS (Indo-Asian News Service), ela disse:Mangka acredita que o idioma não é uma barreira. Ela disse ao IANS:

Notas

Ligações externas

Álbuns de Clã (banda)
Álbuns de 2017

Nura Pakhang (Eu e Tu)


113952 Schramm este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
113952 Schramm este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 113001-114000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

113952 Schramm


Le Castel de Floirac, appelé anciennement « château Ledou », est un château situé sur la commune de Floirac, dans le département de la Gironde, en région Nouvelle-Aquitaine.

Acquis par la commune de Floirac à la fin des années 1950, son parc est devenu un espace public alors que la maison reste fermée. Depuis 2021, le château est inscrit au monuments historiques.

Historique
Le château est construit en remplacement d'un ancien bâtiment vers 1852 pour Blondel de Joigny, maire de Floirac de 1822 à 1829. La propriété comportait un vignoble de palus, un vin rouge, qui produisait 15 tonneaux en 1874. Le propriétaire était M. Lavertujon, rédacteur en chef à La Petite Gironde. En 1887, la foudre s'abat sur la flèche du castel qui tombe en détruisant la cuisine.

En 1924, le domaine est vendu à la famille Ledoux qui entreprend d'agrandir le Castel avec une extension Art déco greffée sur ses parties orientales et septentrionales.

La vigne est arrachée au début du  en raison du phylloxera et un parc est aménagé. Seuls les chais, rappellent le passé viticole de la propriété. Dans les années 1930, Mme Ledoux décide de faire démolir le pigeonnier du château afin de réaliser un salon d'apparat confié à l'architecte Raoul Jourde à qui ont doit le stade Chaban-Delmas.

De février à juin 1940, le Castel est loué par le galeriste Paul Rosenberg qui y reçoit Braque et Matisse. Le Castel est par la suite occupé par les Allemands qui y firent construire une passerelle sur la façade Est du château pour accéder à la DCA située en haut des « Ciments Français » .

Après la mort des époux Ledoux en 1949, le domaine est abandonné avant d'être acheté par la commune en 1959 ; la municipalité y installe plusieurs services publics comme une cuisine centrale ou une bibliothèque. Les anciennes écuries sont démolies pour y construire les locaux de La Poste, inaugurés en 1967.

Le domaine fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques depuis le . La municipalité engage un programme de réhabilitation.

Description

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Le Castel (parc Ledoux)

Articles connexes
 Festival des Hauts de Garonne, dont certains concerts se tiennent au parc
 Liste des châteaux de la Gironde
 Liste des monuments historiques de la Gironde
 Observatoire de Bordeaux

Liens externes

Floirac
Monument historique en Gironde
Monument historique inscrit en 2021
Floirac
Floirac (Gironde)

Castel de Floirac


Schizanthus grahamii es una especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las solanáceas. Es originaria de Chile.

Descripción
Es una planta de 30 a 50 cm de altura, glanduloso-pubescente, con hojas pinatisectas hasta de 8 cm de longitud. Las flores pueden ser de color violáceo, rosado, anaranjado  o blanco, con el tubo de más o menos 1 cm de largo y el labio superior de unos 2 cm de longitud, siendo más largo que el inferior. El fruto es una cápsula elipsoidal de 1 cm de largo. Originaria de Chile, se la cultiva como ornamental. Florece en verano.

Taxonomía
Schizanthus grahamii fue descrita por Gillies ex Hook. y publicado en Bot. Mag. 58: t. 3044, en el año 1831.
Sinonimia
Schizanthus araucanus Phil.
Schizanthus gilliesii Phil.
Schizanthus incanus C.Morren
Schizanthus retusus Hook.

Referencias

Enlaces externos

Schizanthoideae
Plantas descritas por Gillies
Plantas descritas por Hooker
Plantas descritas en 1831

Schizanthus grahamii


Cro-session je hrvatska glazbena emisija originalno emitirana 1999. na HRT-u 2. Emisiju je vodila glazbenica Jasna Bilušić.

Bendovi su nastupali na pozornici pred publikom u zamračenom studiju te je cijela emisija imala atmosferu snimke manjeg koncerta kojoj je osim energetičnih nastupa gostiju doprinjela i vrlo aktivna publika. Voditeljica je u pauzama vodila opuštene i neformalne razgovore s gostima. Emisiju su karakterizirali vrlo kvalitetni nastupi gostiju - dojam je bio da nitko nije došao samo odraditi nastup. Publika također nije bila drvena, već je dojam bio kao da se radi o fanovima teme emisije i gostiju koji su došli na koncert. Također, jam session je bio nerijetka pojava.

Atmosferom, kvalitetom izvedbi i brojem bendova koji su tada bili ili kasnije postali legendarni izdvaja se kao jedinstvena hrvatska glazbena emisija na televiziji nakon neovisnosti. Relativno sličan format imala je desetak godina mlađa Garaža.

Vanjske poveznice
ZAMP, Cro-session glazbena tema

Izvori

Glazbeni mediji
Televizijske emisije na HTV-u

Cro-session


Kuglački klub "Gacka" (KK Gacka; KK Gacka Otočac; Gacka; Gacka Otočac) je muški kuglački klub iz Otočca, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u "3. hrvatskoj kuglačkoj ligi – Zapad – Karlovac – Lika", ligi četvrtog stupnja hrvatske kuglačke lige za muškarce.

O klubu
Kuglački klub "Gacka" je osnovan 1948. godine,te je najstariji kuglački klub u Otočcu. U sezoni 1986./87. "Gacka" je bila član "1. Hrvatske lige - skupina B".
U Domovinskom ratu, kuglana u Otočcu je jako oštećena, te je nekoliko godina igrala u kuglanama u Crikvenici, Ogulinu i Karlobagu. U neovisnoj Hrvatskoj, "Gacka" je ligaški nastupala u različitim ligama "Hrvatske kuglačke regije - Zapad".
Iz "Gacke" su nastale i druga dva kluba iz Otočca: "Vatrogasac" (1983.,  ugašen 1991., pa nanovo pokrenut 2011. godine) i "Velebit" (1997. godine).

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL - Zapad
 doprvak: 2012./13. (Ogulin / Lika), 2015./16. (Ogulin / Lika), 2017./18. (Ogulin - Lika)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Otočac
 Kuglački klub Velebit Otočac

Vanjske poveznice

 aplikacija.kuglanje.hr, Gacka
 kuglanje.hr, Gacka
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB GACKA OTOČAC

Izvori

 otocac.hr, KUGLAČKI KLUB "GACKA" , preuzeto 30. travnja 2020.
 glasgacke.hr, Kuglački klub Gacka obilježava 70-tu godišnjicu rada i djelovanja,o bjavljeno 22. travnja 2018., pristupljeno 30. travnja 2020.
 zslsz.hr, Zajednica sportskih udruga Grada Otočca, pristupljeno 30. travnja 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB GACKA OTOČAC
 fininfo.hr, KK "GACKA" OTOČAC
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "GACKA" OTOČAC
 mojatvrtka.net, KUGLAČKI KLUB GACKA OTOČAC

Gacka
Otočac

Kuglački klub Gacka Otočac


UEFA Champions League kvalifikationsfase og playoffrunde 2016-17 finder ti af de 32 hold, der skal spille i gruppespillet.

Deltagernes fordeling blandt fodboldforbundene

Runder og lodtrækningsdatoer

Første kvalifikationsrunde

Seedning
I alt otte hold deltog i første kvalifikationsrunde. Lodtrækningen fandt sted den 20. juni 2016.

Opsummering
De første kampe blev spillet den 28. juni, og mens returkampene blev spillet den 5 og 6. juli 2016.

|}

Kampe

Lincoln Red Imps vandt 3–2 samlet.

The New Saints vandt 5–1 samlet.

2–2 samlet. Valletta vandt på udebanemål.

Alashkert vandt 3–0 samlet.

Anden kvalifikationsrunde

Seedning
I alt 34 hold deltog i anden kvalifikstionsrunde: 30 hold trådte ind i denne runde samt fire vindere fra første kvalifikationsrunde. Lodtrækninen fandt sted den 20. juni 2016.

Noter

Opsummering
De første kampe blev spillet den 12 og 13. juli, og mens returkampene blev spillet den 19 og 20. juli 2016.

|}

Kampe

Qarabağ vandt 3–1 samlet.

Hapoel Be'er Sheva vandt 3–2 samlet.

6–6 samlet. Trenčín vandt på udebanemål.

Red Bull Salzburg vandt 3–0 samlet.

Dinamo Zagreb vandt 5–3 samlet.

APOEL vandt 3–0 samlet.

Legia Warszawa vandt 3–1 samlet.

Ludogorets Razgrad vandt 5–0 samlet.

Dinamo Tbilisi vandt 3–1 samlet.

Astana vandt 2–1 samlet.

2–2 samlet. Partizani Tirana vandt 3–1 efter straffesparkskonkurrence.

BATE Borisov vandt 4–2 samlet.

Røde Stjerne Beograd vandt 4–2 samlet.

Rosenborg vandt 5–4 samlet.

3–3 samlet. Dundalk vandt på udebanemål.

Celtic vandt 3–1 samlet.

København vandt 9–0 samlet.

Tredje kvalifikationsrunde

Seedning
Tredje kvalifikationsrunde blev delt op i to sektioner: mestervejen (for vinderne af deres ligaer) og ligavejen (for hold der ikke vandt deres pågældende liga). De tabende hold fra begge sektioner deltager i playoffrunden.

I alt 30 hold deltog i tredje kvalifikationsrunde:
Mestervejen: tre nye hold der træder ind i denne runde samt 17 vindere fra anden kvalifikationsrunde
Ligavejen: ti nye hold træder ind i denne runde.
Lodtrækningen fandt sted den 15. juli 2016.

Noter

Opsummering
De første kampe blev spillet den 26 og 27. juli, og mens returkampene blev spillet den 2 og 3. august 2016.

|-
!colspan=6|Mestervejen

|-
!colspan=6|Ligavejen

|}

Kampe

APOEL vandt 4–2 samlet.

Dinamo Zagreb vandt 3–0 samlet.

Hapoel Be'er Sheva vandt 1–0 samlet.

Celtic vandt 3–2 samlet.

Legia Warszawa vandt 1–0 samlet.

1–1 samlet. Viktoria Plzeň vandt på udebanemål.

F.C. København vandt 4–1 samlet.

Dundalk vandt 3–1 samlet.

Ludogorets Razgrad vandt 6–4 samlet.

Red Bull Salzburg vandt 3–0 samlet.

Ajax vandt 3–2 samlet.

Steaua Bukarest vandt 3–1 samlet.

2–2 samlet. Young Boys vandt 4–2 efter straffesparkskonkurrence.

Rostov vandt 4–2 samlet.

Monaco vandt 4–3 samlet.

Playoffrunde

Seedning
Playoffrunden blev delt op i to sektioner: mestervejen (for vinderne af deres ligaer) og ikke-mestervejen (for hold der ikke vandt deres pågældende liga). De tabende hold fra begge sektioner deltager i gruppespillet.

I alt 20 hold deltog i denne runde:
Mestervejen: ti vindere fra tredje kvalifikationsrunde via mestervejen.
Ligavejen: fem nye hold trådte ind i denne runde samt fem hold via mestervejen fra tredje kvalifikationsrunde.

Lodtrækningen fandt sted den 5. august 2016.

Noter

Opsummering
De første kampe blev spillet den 16. og 17. august. Returkampene blev spillet den 23. og 24. august 2016.

|-
!colspan=6|Mestervejen

|-
!colspan=6|Ligavejen

|}

Kampe

Ludogorets Razgrad vandt 4–2 sammenlagt.

Celtic vandt 5–4 sammenlagt.

København vandt 2–1 sammenlagt.

Legia Warsaw vandt 3–1 sammenlagt.

Dinamo Zagreb vandt 3–2 sammenlagt.

Manchester City vandt 6–0 sammenlagt.

Porto vandt 4–1 sammenlagt.

Rostov vandt 5–2 sammenlagt.

Borussia Mönchengladbach vandt 9–2 sammenlagt.

Monaco vandt 3–1 sammenlagt.

Topresultatre
Der blev resultatt 239 mål i 92 kampe i kvalifikationsfasen og playoffrunden med et gennemsnit på   mål pr. kamp.

Kilde:

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger
 UEFA Champions League på UEFA's hjemmeside

2016-17


Juniperus carinata ist eine Pflanzenart aus der Familie der Zypressengewächse (Cupressaceae). Sie ist in China heimisch und wird von einigen Autoren als Varietät von Juniperus pingii angesehen.

Beschreibung
Juniperus carinata wächst als immergrüner, nieder liegender oder aufrecht stehender Strauch oder selten als kleiner Baum, der Wuchshöhen von bis zu 4 Meter erreichen kann. Die niedergedrückten Äste haben kräftige, nicht hängende Zweige mit einem quadratischen Querschnitt. Die hellbraune bis purpurne Borke blättert in dünnen Streifen ab.

Die schuppenartigen Nadeln werden 4 bis 7 Millimeter lang und gehen gerade oder leicht gewölbt von den Zweigen ab. Sie sind meistens gekielt und haben eine spitze Blattspitze.

Juniperus carinata ist zweihäusig-getrenntgeschlechtig (diözisch). Die Blütezeit erstreckt sich von Mai bis Juni und die Zapfen reifen nach zwei Jahren. Die beerenförmigen Zapfen sind bei einer Größe von 7 bis 9 Millimeter eiförmig bis kugelig geformt. Zur Reife sind sie glänzend schwarz gefärbt. Jeder der Zapfen trägt ein Samenkorn. Die Samen haben deutlich erkennbare Harzgruben und sind bei einer Länge von 5 bis 7 Millimeter eiförmig bis annähernd kugelig geformt. Ihre Basis ist abgerundet und ihre Spitze ist stumpf.

Verbreitung und Standort
Das natürliche Verbreitungsgebiet von Juniperus carinata liegt in China. Es umfasst die Provinzen Süd-Gansu, Süd-Shaanxi, Sichuan, Xizang sowie Yunnan.

Juniperus carinata gedeiht in Höhenlagen von 2700 bis 4500 Metern. Man findet die Art vor allem auf felsigen Gebieten nahe der Baumgrenze, wo sie vor allem in Bergwäldern und Dickichten wächst.

Systematik
Die Erstbeschreibung als Juniperus pingii var. carinata erfolgte 1998 durch Yong Fu Yu und Fu Liguo in Novon 7, S. 433. Im Jahr 2000 erhob sie Robert Philip Adams in Biochemical Systematics and Ecology 28, S. 541, in den Artstatus. Sie wird von einigen Autoren weiterhin als Varietät Juniperus pingii var. wilsonii  von Juniperus pingii angesehen.

Literatur

Einzelnachweise

Wacholder
carinata

Juniperus carinata


Den sidste detalje er en kortfilm instrueret af Lars von Trier efter manuskript af Rumle Hammerich.

Handling
Gangsterdrama om smågangsteren Frank, der får sin bror Danny til at hjælpe sig på flugt. I en parkeringskælder opdager Danny dog liget af sin bror i den bil, som han skal flygte i. Det hele kulminerer på en badeanstalt, hvor Danny omkommer under et opgør med bagmanden og hans hjælpere (kilde: Peter Schepelerns bog "Lars von Triers elementer - en filminstruktørs arbejde", 1997).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1981

Film instrueret af Lars von Trier
Kortfilm fra Danmark

Den sidste detalje


The S-IC (pronounced S-one-C) was the first stage of the American Saturn V rocket. The S-IC stage was manufactured by the Boeing Company. Like the first stages of most rockets, most of its mass of more than  at launch was propellant, in this case RP-1 rocket fuel and liquid oxygen (LOX) oxidizer. It was  tall and  in diameter. The stage provided  of thrust at sea level to get the rocket through the first  of ascent. The stage had five F-1 engines in a quincunx arrangement. The center engine was fixed in position, while the four outer engines could be hydraulically gimballed to control the rocket.

Manufacturing
The Boeing Co. was awarded the contract to manufacture the S-IC on December 15, 1961. By this time the general design of the stage had been decided on by the engineers at the Marshall Space Flight Center (MSFC). The main place of manufacture was the Michoud Assembly Facility, New Orleans. Wind tunnel testing took place in Seattle and the machining of the tools needed to build the stages at Wichita, Kansas.

MSFC built the first three test stages (S-IC-T, the S-IC-S, and the S-IC-F) and the first two flight models (S-IC-1 and -2).

It took roughly seven to nine months to build the tanks and 14 months to complete a stage. The first stage built by Boeing was S-IC-D, a test model.

In addition to the four test stages, NASA ordered 15 flight stages (S-IC-1 through -15) to support the initial Apollo program. In July 1967, NASA awarded Boeing a contract to begin long-lead-time item acquisition (such as propellant lines and tank components) for the 16th and 17th S-IC stages. A full contract for the construction of S-IC-16 to S-IC-25 was drafted throughout mid-1967, but stages past S-IC-15 were canceled altogether in October of that year due to budgetary restrictions. S-IC-16 to -25 would have been utilized for follow-on Apollo missions, including those from the Apollo Applications Program.

Design
The S-IC was composed of five major subsections.

The largest and heaviest single component of the S-IC was the thrust structure, with a mass of . It was designed to support the thrust of the five engines and redistribute it evenly across the base of the rocket. There were four anchors which held down the rocket as it built thrust. These were among the largest aluminum forgings produced in the U.S. at the time,  long and  in weight. The four stabilizing fins withstood a temperature of .

The five F-1 engines were ignited in 3 staggered events, where the center engine was first ignited, followed by two outer engines, and then the remaining two outer engines. These three ignition events were separated by just 300 milliseconds. This staggered ignition approach lessened the loads on the thrust structure, as an instantaneous ignition of all five engines would impart immense stress on the stage.

Above the thrust structure was the fuel tank, containing  of RP-1 fuel. The tank itself had a mass of over  dry and could release . Nitrogen was bubbled through the tank before launch to keep the fuel mixed. During the flight the fuel was pressurized using helium, which was stored in tanks in the liquid oxygen tank above. Both the thrust structure and fuel tank had alternating black and white paint, in order to monitor the vehicle's roll during flight.

Between the fuel and liquid oxygen tanks was the intertank. This contained propellant fill and drain lines for the liquid oxygen tank as well as a portion of the five liquid oxygen feed lines for the engines.

The liquid oxygen tank held  of LOX. It raised special issues for the designer. The lines through which the LOX ran to the engine had to be straight (as any bend would slow the flow of LOX, which would necessitate even larger and heavier piping) and therefore had to pass through the fuel tank. This meant insulating these lines inside a tunnel to stop fuel freezing to the outside and also meant adding five extra holes in the top of the fuel tank.

Atop the liquid oxygen tank sat the forward skirt, which connected the S-IC to the S-II stage and contained telemetry equipment and LOX tank vent lines.

Two solid motor retrorockets were located inside each of the four conical engine fairings. At separation of the S-IC from the flight vehicle, the eight retrorockets fired, blowing off removable sections of the fairings forward of the fins, and backing the S-IC away from the flight vehicle as the engines on the S-II stage were ignited.

The propellant tanks of the S-IC were manufactured from 2219-series aluminum panels, while the interstage, forward skirt, and thrust structure were built from 7075-series aluminum. The latter three sections also were corrugated with external stringers, providing additional structural support. The propellant tanks did not feature external stringers, as the tank pressurization provided sufficient rigidity.

The S-IC also carried the ODOP transponder to track the flight after takeoff.

Stages built

See also
 S-II
 S-IVB
Apollo (spacecraft)

References

External links

 Stages to Saturn
 Apollo Saturn Reference Page

Apollo program
Rocket stages

S-IC


Lélection présidentielle libanaise de 2022-2023 a lieu à partir du  afin d'élire le président de la République. Le président sortant, Michel Aoun, dont le mandat de six ans prend fin le , n'est pas éligible à sa réélection immédiate.

Le scrutin a lieu au suffrage indirect par les membres de la Chambre des députés. La présence d'un quorum de participation nécessaire pour valider la tenue du scrutin rend possible le blocage du processus avant qu'il ne puisse aboutir à un second tour, ce qui conduit à la répétition de premiers tours pendant plus d'une dizaine de sessions étalées de 2022 à 2023.

Comme lors de la précédente élection, les différentes formations politiques ne parviennent pas à s'entendre sur la désignation d'un successeur avant la fin du mandat présidentiel en cours, provoquant une vacance du pouvoir à la tête de l'État, la troisième consécutive depuis 2007.

Contexte

La précédente élection présidentielle fait l'objet d'une crise politique sans précédent, qui conduit le scrutin a s'étaler sur deux ans du  au . Le quorum de participation des deux tiers des parlementaires n'est pas atteint, en raison du boycott des 20 députés du groupe parlementaire mené par Michel Aoun, des 13 députés du Hezbollah et de leur alliés respectifs, empêchant la bonne tenue du scrutin. Cette situation se répète sur un total de 45 sessions parlementaires tandis que l'intérim présidentiel est exercée collectivement par le conseil des ministres, contribuant à la paralysie institutionnelle du pays.

Après 45 sessions parlementaires, un accord est finalement trouvé fin 2016 sur la candidature de Michel Aoun. L'accord est rendu possible par le rapprochement de ce dernier, chrétien maronite à la tête du Courant patriotique libre (CPL), avec Saad Hariri, musulman sunnite fils de l'ancien Premier ministre Rafiq al-Hariri assassiné en 2005. Jusqu'alors irréconciliable, les deux hommes s'accordent sur l'élection d'Aoun à la présidence de la république en échange de la nomination d'Hariri à la Présidence du Conseil des ministres.

La Chambre est à nouveau convoquée le  pour une  session, et la majorité élit Michel Aoun au second tour par 83 voix sur 84, avec 36 votes blancs et 7 votes nuls. Son élection est accueillie avec un grand soulagement par la population, de nombreux coups de klaxons de voitures marquant la nouvelle tandis que des feux d'artifice sont même lancés au soir du scrutin dans plusieurs régions du pays.

Saad Hariri devient président du Conseil en . Il est reconduit après les élections législatives de 2018 à l'issue de huit mois de négociations, mais doit démissionner en octobre 2019 face à des manifestations de grande ampleur contre la stagnation de l'économie, le chômage, le système politique confessionnaliste, la corruption et l'incapacité du gouvernement à fournir les services essentiels tels que l'eau, l'électricité et l'assainissement.

Le gouvernement suivant formé par Hassan Diab ne parvient cependant pas à rétablir la situation économique et finit par chuter en  dans le contexte des explosions dans le port de Beyrouth, qui relancent le mouvement de protestation. Najib Mikati le remplace le  après une tentative infructueuse de Moustapha Adib puis de Saad Hariri à former un gouvernement.

La crise socio-économique s'accentue en 2021, la Banque mondiale (BM) allant jusqu'à la qualifier de . Le Produit intérieur brut (PIB) est ainsi passé de près de 55 milliards de dollars en 2018 à seulement 20 milliards deux ans plus tard. C'est dans ce contexte que sont organisées les élections législatives le , à l'issue desquelles la nouvelle Chambre des députés doit procéder à l'élection du président de la République. Le mandat de Michel Aoun s'achevant le , la Chambre doit théoriquement élire son successeur avant cette date. En raison des difficultés politiques du pays, le non respect de cette date limite est cependant jugé probable.

Système électoral
Le président de la République libanaise est élu pour un mandat de six ans  au suffrage indirect et secret par un collège électoral composé des 128 membres de la Chambre des députés.

Le système électoral utilisé est un scrutin uninominal majoritaire à plusieurs tours. Pour l'emporter, un candidat doit réunir au premier tour la majorité qualifiée des deux tiers de l'ensemble des membres du collèges, soit 86 voix. À défaut, un second tour est organisé. Est alors élu le candidat qui remporte les voix de la majorité absolue des membres, soit 65 voix. Si besoin, des sessions supplémentaires sont réitérées jusqu'à ce qu'un candidat atteigne cette majorité.

La majorité des deux tiers exigée au premier tour fait également de facto office de quorum de participation, le scrutin ne pouvant se tenir si moins des deux tiers des membres de la chambre sont présents.

En accord avec la constitution de 1926, un candidat à la présidence doit répondre aux mêmes qualifications qu'un membre du parlement : posséder la citoyenneté libanaise et être âgé d'au moins vingt-et-un ans. Le président ne peut se porter candidat à sa réélection que passée une période de six ans suivant la fin de son mandat. Il n'y a pas de limite au nombre total de mandats.

L'élection est organisée entre soixante et trente jours avant la fin du mandat du président sortant sur convocation du président de la Chambre des députés, ou dix jours avant si ce dernier ne procède pas à cette convocation. La Chambre est, par ailleurs, immédiatement convoquée en cas de vacance de la présidence en cours de mandat.

Pacte national
L'accès à la présidence de la République est soumise à une entente officieuse connue sous le nom de Pacte national, qui la limite aux seuls membres de la foi chrétienne maronite.

Absent de la constitution, le Pacte national est basé sur un accord officieux conclu en 1943 entre le président de la République chrétien maronite Béchara el-Khoury et son président du Conseil sunnite, Riad El Solh, lors de l'accession du Liban à l'indépendance vis-à-vis de la France. Le pacte stipule que le président de la République doit être un chrétien maronite, le président du Conseil des ministres un musulman sunnite et le président de la Chambre des députés un musulman chiite.

Déroulement

Première session le 29 septembre
La première session électorale est organisée le . Fils de l'ancien président assassiné René Moawad, Michel Moawad arrive en tête avec 36 voix contre 11 à Salim Eddé, mais aucun candidat ne recueille la majorité requise de 86 voix au premier tour. Si 122 députés sont présents sur 128, le nombre de votes blancs (63) est en effet très élevé. Douze autres votes sont invalidés, dont dix voix attribuées , une à l'iranienne Mahsa Amini dont la mort deux semaines plus tôt provoque des manifestations de grande ampleur, en cours au moment du vote. Enfin, une dernière voix est attribuée à , ancien président du Conseil assassiné en 1987 au cours de la guerre civile. Un grand nombre de députés  quittent la salle avant la tenue du second tour, faisant chuter le nombre de députés présents à 64, soit en deçà du quorum exigé de 65 députés au second tour, ce qui provoque son annulation et le report du vote à une session ultérieure.

Deuxième session le 13 octobre
Une seconde session convoquée pour le  échoue d'emblée faute de quorum, seuls 71 députés étant présent sur 128, bien en deçà du quorum de 86 députés.

Troisième session le 20 octobre
Une troisième est convoquée pour le  suivant. Elle échoue sensiblement comme la première, Michel Moawad arrivant en tête avec 42 voix contre une seule à Milad Abou Malhab. Le nombre de votes blancs et nuls empêche à nouveau une élection au premier tour, 55 députés votants blancs et 17 autres votants pour , et un chacun pour , ,  et . Le boycott au second tour des alliés du Hezbollah, dont le Courant patriotique libre, empêche sa tenue faute de quorum.

Quatrième session le 24 octobre

Une quatrième session organisée le  donne lieu au même blocage, Michel Moawad n'obtenant plus que 39 voix conte dix au professeur Issam Khalifé. Avec 50 votes blancs, ces derniers connaissent une nouvelle baisse, tandis que treize députés votent pour , un  et un député votant . La séance est encore une fois levée après un seul tour de scrutin faute de quorum pour un second.

Vacance du pouvoir le 31 octobre
Le , à l'issue de son mandat de six ans, le président Michel Aoun quitte ses fonctions et rejoint sa résidence privée. Comme en 2014 et 2007, l'absence de successeur désigné avant cette date entraîne une vacance du pouvoir à la tête de l'État à partir de cette date. Cette situation est accentuée par un décret signé par Aoun juste avant son départ, dans lequel il conteste le droit du gouvernement du président du Conseil Najib Mikati à diriger le pays, puisqu'il a accepté la démission de l'exécutif sortant.

Cinquième session le 10 novembre
Une cinquième session organisée le  donne lieu au même blocage, Michel Moawad obtenant 44 voix contre 6 au professeur Issam Khalifé, et une chacun à l'économiste Ziad Hayek et à l'ancien ministre de l'Intérieur Ziad Baroud. Avec 47 votes blancs, ceux ci connaissent une nouvelle baisse, tandis que sept députés votent pour , un  et un autre . La séance est encore une fois levée après un seul tour de scrutin faute de quorum pour un second. le blocage amène le député Melhem Khalaf à soulever la question de l'obligation du quorum, arguant que la constitution ne l'impose pas clairement au second tour.

Sixième session le 17 novembre
Une sixième session a lieu le , dans un contexte d'appels croissant à remettre en question l'obligation du quorum au second tour, voire à considérer que celui ci ne s'applique qu'au premier tour de la première session. Michel Moawad obtient 43 voix contre 7 au professeur Issam Khalifé, trois autres candidats obtenant quelques voix. Les votes blancs continuent de baisser, avec 46 d'entre eux, tandis que onze députés votent nuls dont neuf pour . La séance est encore une fois levée après un seul tour de scrutin faute de quorum pour un second.

Septième session le 24 novembre
Une septième session a lieu le . Michel Moawad obtient 42 voix contre 6 au professeur Issam Khalifé, 2 à Ziyad Baroud, et une à l'ancien directeur des Douanes, Badri Daher, un proche du Courant patriotique libre, incarcéré dans le cadre de l'enquête sur l'explosion au port de Beyrouth. Les votes blancs remontent à 50, tandis que neuf députés votent nul dont huit pour . La séance est encore une fois levée après un seul tour de scrutin faute de quorum pour un second.

Huitième session le  décembre
Une huitième session infructueuse a lieu le .

Neuvième session le 8 décembre
Une neuvième session infructueuse a lieu le .

Dixième session le 15 décembre
Une dixième session infructueuse a lieu le .

Onzième session le 19 janvier 2023
Une onzième session infructueuse a lieu le .

Premier intermède

Devant l'échec répété des tentatives d'élire un candidat de consensus, le président de la Chambre, Nabih Berri, annonce suspendre la convocation de nouvelle session tant qu'un consensus n'aura pas été trouvé. La suspension de l'élection amène les députés Melhem Khalaf et Najat Saliba à protester par l'organisation d'un Sit-in au sein de la Chambre, dans laquelle ils restent jour et nuit pendant plus de cinq mois.

La situation reste bloquée jusqu'à la fin du mois de mai 2023, lorsque des négociations organisées par le député Ghassan Skaff parviennent à faire s'accorder les principaux partis d'opposition à la faveur de dissensions croissantes entre le Hezbollah et le Courant patriotique libre, dans le contexte d'un réchauffement des relations entre la Syrie et les États du Golfe. La relance du scrutin intervient par ailleurs à l'approche de sanctions des États-Unis à l'encontre de 19 personnalités politiques, hauts fonctionnaires et députés accusés de bloquer le processus démocratique dans le pays. L'entrée en vigueur de ces sanctions, qui visent notamment Nabih Berri, doit avoir lieu à la fin du mois de juin si aucun président n'est élu avant cette date.

Soutenue par le patriarche maronite Bechara Boutros Rahi, l'initiative conduit le Courant patriotique libre, les Forces libanaises, les Phalanges libanaises et le Parti socialiste progressiste à s'accorder sur la candidature commune de Jihad Azour. Économiste de formation, ce dernier travaille alors au Fonds monétaire international après avoir été ministre des Finances de 2005 à 2008. Dans la foulée, Michel Moawad annonce le 4 juin retirer sa candidature et soutenir celle d'Azour.

Cet accord permet la convocation par Nabih Berri d'une douzième session le 14 juin suivant. Jihad Azour affronte notamment l'ancien ministre de l'Intérieur et chef du Mouvement Marada Sleiman Frangié, candidat du Mouvement Amal et du Hezbollah. Ce dernier dénonce la candidature de Jihad Azour comme une  des partis chrétiens.

Douzième session le 14 juin 2023
Une douzième session infructueuse a lieu le . Si la totalité des 128 députés participent au premier tour, aucun candidat ne l'emporte, suivi à nouveau du boycott du second tour pour lequel ne restent que 81 députés, soit cinq de moins que le quorum exigé. La session est marquée par la forte concentration des voix entre les deux nouveaux principaux candidats, Jihad Azour et Sleiman Frangié. Bien qu'arrivé deuxième avec 51 voix, ce dernier sort renforcé, les pronostics ne lui en attribuant pas plus de 45 avant le vote. Huit votes nuls se portent à nouveau pour  tandis qu'un neuvième se porte sur l'entrepreneur Jihad Al Arab avant d'être annulé, ce dernier étant musulman sunnite. Enfin, un dernier vote est initialement annoncé manquant avant d'être attribué à Ziad Baroud après l'intervention du vice-président de la Chambre Élias Bou Saab en faveur d'un recompte

Second intermède
Le nouvel échec du vote conduit à des appels renouvelés au dialogue, dont notamment de la part du président du parlement, Nabih Berry, qui s'engage à ouvrir une session en septembre si les chefs des groupes parlementaires se réunissent préalablement pendant sept jours pour s'accorder sur un ou plusieurs candidats.

Notes et références

Notes

Références

Liban
2022
2022 au Liban
Politique en septembre 2022
Liban
2023 au Liban
Liban
Liban

Élection présidentielle libanaise de 2022-2023


El fútbol o yo  é um filme de comédia argentino de 2017 dirigido por Marcos Carnevale. Trata-se de um filme que também se interessa pelo gênero do futebol. É protagonizado por Adrián Suar e Julieta Diaz.

Sinopse
Pedro (Adrián Suar) tem uma paixão excessiva pelo futebol: sua paixão pelo futebol é tão grande que será demitido por ir trabalhar para assistir a um jogo no horário de trabalho. Tudo isso colocará em risco seu relacionamento com Veronica (Julieta Diaz).

Elenco

Filmagem
O filme, cujo título em pré-produção era Sos mi pasión, iniciou as filmagens em 6 de fevereiro de 2017 e se estendeu por seis semanas em locações de Villa Crespo, Buenos Aires.

Trailer
No início de maio de 2017 Patagonik lançou uma prévia ou trailer do filme confirmando efetivamente sua estreia para 10 de agosto de 2017 na Argentina.

Controvérsias

Denúncia por plágio
O escritor Daniel fresco, autor do romance Enfermo de fútbol (2015) iniciou um processo contra os produtores do filme por alegado plágio sobre as semelhanças entre seu livro e o longa-metragem.
Além disso, o escritor acrescentou que o mesmo produtor encarregado do filme havia falado com ele para a adaptação cinematográfica de seu livro, que finalmente nunca foi realizado.

O juiz de Instrução Guillermo Carvajal e o promotor Martín Mainardi decidirão se o enredo do filme é uma cópia do livro que narra a história de um homem que deixa tudo para assistir futebol.

O promotor relevante do caso determinou que uma perícia deve ser realizada. Um júri de três pessoas será formado para determinar se houve plágio.

Os acusados foram indeferidos pelo Tribunal Nacional no Criminal e Correcional Nº3, decisão que foi posteriormente confirmada pela Câmara Nacional de Apelações no Criminal e Correcional da Argentina. Na sentença, ditada em 1 de dezembro de 2020, o tribunal advertiu "os pontos em comum que ambas apresentam, mas isso não chega para falar de uma violação aos artigos 71 e 72 da Lei 11.723 e levar, consequentemente, à intervenção do direito penal". Também foi indicado que o filme argentino adquiriu os direitos de adaptar outra obra, o filme belga Je suis supporter du Standard (2013), que foi lançado antes da publicação do romance.

Notas

Filmes sobre futebol
Filmes de comédia da década de 2010
Filmes de comédia da Argentina
Filmes em língua espanhola
Filmes da Argentina de 2017

El fútbol o yo


Outeiro Maior Portekiz'de Vila do Conde belediyesine bağlı olan, 3,09 km² yüzölçümüne sahip, 378 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila do Conde'nin bucakları

Outeiro Maior


Bassano ( ) is a town in Alberta, Canada.  It is located on the Trans-Canada Highway approximately  southeast of Calgary and  northwest of Medicine Hat. It is also on the main line of the Canadian Pacific Railway. A short distance south of the town is the Bassano Dam (originally "Horse Shoe Bend Dam"), serves as a diversion structure which routes water through a canal into Lake Newell Reservoir which supplies water to the majority of the County of Newell for purposes like irrigation, recreation, and the County's drinking water.

The Bassano Dam holds the record for highest temperature in Alberta which is .

The community has the name of Marquis de Bassano, a railroad promoter.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, the Town of Bassano had a population of 1,216 living in 540 of its 595 total private dwellings, a change of  from its 2016 population of 1,206. With a land area of , it had a population density of  in 2021.

In the 2016 Census of Population conducted by Statistics Canada, the Town of Bassano recorded a population of 1,206 living in 536 of its 556 total private dwellings, a  change from its 2011 population of 1,282. With a land area of , it had a population density of  in 2016.

Infrastructure

The town has emergency medical services provided by Bassano Health Centre.

Notable people
Arno Doerksen, Canadian politician; MLA for Strathmore-Brooks from 2008 to 2012
Jim Henshaw – Canadian voice actor
Joseph B. Martin – Physician who served as dean of Harvard Medical School 1997–2007
Mike Toth – Sportscaster

See also
List of communities in Alberta
List of towns in Alberta

References

External links

1909 establishments in Alberta
Towns in Alberta

Bassano, Alberta


Biblioteca școlarului este o colecție de cărți publicată de diverse edituri ca: Editura Ion Creangă, Editura Tineretului, Editura pentru Literatură, Editura Porto Franco, Editura Litera.

Lista cărților

Editura Ion Creangă / Editura Tineretului

Note

Vezi și
 Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Tineretului)
Biblioteca pentru toți
Catalogul Colecției Biblioteca pentru toți (Editura Minerva)
Biblioteca pentru toți copiii
 Clubul temerarilor

Liste de cărți
Colecții literare
Editura Ion Creangă
Editura Tineretului

Biblioteca școlarului


Olukpınar, Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1914 yılı kayıtlarında Kapulu olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karaman il merkezine 213 km, Ermenek ilçe merkezine 38 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ermenek belde ve köyleri

Olukpınar, Ermenek


Hansen ist ein Einschlagkrater am äußersten östlichen Rand der Mondvorderseite, östlich des Mare Crisium und nordöstlich des Kraters Condorcet.
Der Krater ist wenig erodiert und weist ausgeprägte Terrassierungen und einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Peter Andreas Hansen offiziell benannt.

Weblinks

 Hansen auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Hansen (Mondkrater)


Mr. Bean na praznicima (eng. Mr. Bean's Holiday) filmska je komedija snimljena 2007. Ovaj američko-francusko-britanski film drugi je nastavak iz franšize o Mr. Beanu. Film je bio vrlo popularan te je zaradio 204 milijuna dolara više nego što je utrošeno u njegovo snimanje.

Radnja
U Londonu, dobrodušni katolički svećenik svakog dana održava tombolu u kojoj pobjednicima daruje neki poklon (npr. popravak krova). Igrom slučaja, Mr. Bean osvaja putovanje u Cannes, videokameru i 200 eura. Odlazi na vlak, ali prije toga u francuskom restoranu napravi cirkus oko plate s morskim plodovima kad pojede škampov oklop.

Na peronu Gare de Lyona, Bean zamoli redatelja Emila Duchevskog da snima njegov ulazak u vlak njegovom novom videokamerom. Međutim, prvog puta prođe povorka, a drugog puta padne preko šalice s kavom, pa se snimanje mora ponavljati. Zbog toga Duchevsky zakasni na vlak koji odlazi s njegovim sinom Stepanom i Beanom. Njih dvojica izlaze iz vlaka, a Duchevskyjev vlak se ne zaustavi. On mu pokaže broj, ali Beanovi prsti sakriju zadnje dvije znamenke, pa oni bezuspješno pokušavaju nazvati oca. Bean zaboravi novčanik i putovnicu na telefonskoj govornici, pa ga zločesta gospođa izbacuje iz vlaka. Splet nesretnih događaja rastavlja Beana i Stepana.

Idućeg jutra, Bean se budi u francuskom selu kojeg napadaju nacistički vojnici i spašava mladu damu, no shvati da je u pitanju reklama koju snima redatelj Carson Clay. Bean postaje glumac i izvodi cirkus u zapozorju s marširanjem i korištenjem Hitlerovog pozdrava, ali dobije otkaz nakon što nehotice uništi studio u eksploziji. Bean nastavi autostopirati te ga pokupi glumica Sabine koja slučajno ide u Cannes. Na putu sreću Stepana koji je završio u rock grupi te ga uzmu sa sobom. Trio putuje cestom u Sabininom automobilu.

Na benzinskoj postaji, Sabine slučajno vidi da je Bean u televizijskim vijestima tražen zbog "otmice" Stepana, ali ga ne prijavi policiji kako ne bi zakasnila na film. Bean preruši sebe i dječaka u majku i kćer kako Sabine ne bi izgubila vrijeme zbog njih. Međutim, Sabinina uloga je na filmu srezana, pa Bean stavi snimke sa svoje videokamere koje se izvrsno uklapaju u Clayevo pripovijedanje. Publika je oduševljena filmom, a Stepan se ponovno nalazi s tatom.

U epilogu filma, Bean odlazi na plažu gdje svi likovi pjevaju francusku operu i zajedno se vesele.

Uloge
Rowan Atkinson kao Mr. Bean
Emma de Caunes kao Sabine
Max Baldry kao Stepan Duchevsky
William Dafoe kao Carson Clay
Karel Roden kao Emil Duchevsky
Steve Pemberton kao katolički svećenik
Jean Rochefort kao francuski konobar
Catherine Hosmalin kao kontrolorica karta
Urbein Cancelien kao vozač autobusa
Stéphane Debac kao prometni policajac

Izvori

Američke filmske komedije
Američki filmovi 2000-ih
Britanski filmovi 2000-ih
Francuski filmovi 2000-ih

Mr. Bean na praznicima (2007.)


إذاعة الشباب هي إذاعة عمومية تونسية بعثت في 7 نوفمبر 1995. وهي تبث عبر موجة الآف آم على كامل التراب التونسي. وهي تتوفر على أستودوين اثنين بدار الإذاعة والتلفزة التونسية الواقعة بشارع الحرية (تونس).

مقالات ذات صلة
 قائمة إذاعات الراديو التونسية

شباب
إعلام مغاربي
وسائل الإعلام في مدينة تونس

إذاعة الشباب


Aloe andongensis es una especie del género Aloe de la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Angola.

Características
Es una planta con hojas suculentas con caudex de 30 a 60 cm de largo, con 2-3 ramas ascendentes. Las hojas lanceoladas, glaucas, sin manchad, de 20 cm de largo, con dientes pequeños. La inflorescencia en panícula deltoides; formando racimos densos, grandes, con brácteas lanceoladas. Perianto amarillo-rojo, en tubo corto, acampanado.

Taxonomía
Aloe andongensis fue descrita por John Gilbert Baker y publicado en Bulletin du Muséum d'Histoire Naturelle, sér. II, 12: 353, en el año 1940.
Etimología
Ver: Aloe

andongensis: epíteto geográfico que alude a su localización en Pungo Andongo en Angola.
Sinonimia
 Aloe andongensis var. repens L.C.Leach (1974)
 Aloe andongensis var. andongensis (1878)

Referencias

Enlaces externos

andongensis
Flora endémica de Angola
Plantas descritas en 1940
Plantas descritas por Baker

Aloe andongensis


Easter Road es un estadio de fútbol ubicado en el distrito de Leith en Edimburgo, Escocia. Es el hogar del club Hibernian de la Liga Premier Escocesa. El estadio tiene en la actualidad una capacidad para 20 421 espectadores sentados, haciéndolo el quinto estadio más grande de Escocia. Easter Road también es conocido por sus hinchas como The Holy Ground o el San Siro de Leith. El estadio también ha sido usado para partidos internacionales, semifinales de la Copa de la Liga Escocesa y fue, brevemente, el estadio local del club de rugby de Edimburgo.

El Hibernian jugó su primer partido en la ubicación actual de Easter Road en 1893. El 2 de enero de 1950, un número récord de 65 860 espectadores se dio cita en el estadio para el derby de Edimburgo. En ese entonces, el estadio contaba con secciones de graderías muy grandes. El tamaño de las graderías fue reducido en gran medida en los años 1980. Tras la publicación del Informe Taylor, Hibernian consideró mudarse a otro estadio, pero esos planes fueron abandonados en 1994. La renovación del estadio se inició en 1995 y fue finalmente completada en 2010. La cancha del Easter Road tenía un desnivel pronunciado hasta que fue eliminado al final de la temporada 1999-2000.

Historia
El Hibernian jugó su primer partido en el parque "The Meadows" el 25 de diciembre de 1875. El club se mudó a la zona de Easter Road en 1880, a una cancha llamada Hibernian Park. Este lugar tenía la ventaja de ser equidistante de las dos zonas donde se encontraban la mayor concentración de sus hinchas, las comunidades de inmigrantes irlandeses en el puerto de Leith y el Old Town de Edimburgo. Cuando el Hibernian sufría de dificultades financieras en los años 1890, el contrato sobre Hibernian Park expiró y los dueños comenzaron la construcción de lo que hoy en día es Bothwell Street. El club fue reformado en 1892 y se alquiló un pedazo de terreno llamado Drum Park. El lugar tenía acceso restringido desde Easter Road, un desnivel pronunciado y estaba cerca de Bank Park, el hogar del Leith Athletic. Pese a que había un sentido de continuidad con relación al anterior recinto, los hinchas estaban ansiosos de empezar de nuevo. El primer partido jugado en Easter Road fue un amistoso contra Clyde el 4 de febrero de 1893.

El primer partido de la Liga Escocesa en Easter Road se jugó cuando los Hibs se unieron a la liga en la temporada 1893-1894. El club tuvo un periodo exitoso en esta época ganando la Copa Escocesa en 1902 y el campeonato de la liga en 1903. A pesar de estos logros, el equipo estaba considerando mudarse nuevamente. Hibs consideró mudarse a Aberdeen en 1902, un año antes de que Aberdeen F.C. fuese fundado. En 1909, comenzó la construcción de un potencial nuevo estadio en el área de Piershill en Edimburgo, pero la North British Railway ganó un juicio que le permitió construir una línea de tren sobre el terreno. Finalmente no se construyó ninguna línea de tren, pero Hibs fue disuadido de construir en el lugar. El futuro de Easter Road fue recién asegurado en 1922, cuando el club llegó a un acuerdo para arrendar el lugar durante 25 años. Dos años después, tres bancos de graderías fueron levantados, mientras que la gradería principal fue construida en el lado oeste de la cancha con capacidad para 4.480 personas.

Inmediatamente después de la Segunda Guerra Mundial, Hibs experimentó un periodo muy exitoso, ganando tres campeonatos de la liga entre 1948 y 1952. Esto llevó a mayores niveles de asistencia, alcanzando un récord de 65.860 espectadores el 2 de enero de 1950 en el derby de Edimburgo contra el Hearts. Esta cantidad también es el récord de espectadores para cualquier partido jugado en Edimburgo. Al ver que los hinchas tuvieron que apretarse mucho en las graderías para alcanzar este récord, el tamaño de la gradería Este fue aumentado. El club incluso había hecho planes para aumentar la capacidad total del estadio a cerca de 100 000 espectadores.

Hibernian fue uno de los primero clubes en instalar torres de luces en las esquinas de su estadio, a diferencia de las luces montadas en techo usadas en Ibrox. Las luces de Easter Road fueron instaladas por una empresa local, Miller & Stables, quienes construirían estructuras similares para muchos otros estadios en Escocia. Fueron usadas por primera vez para un derby de Edinburgo jugado el 18 de octubre de 1954. La gradería norte fue techada en 1960, pero el campo se mantuvo sin cambios durante los años 1960 y 1970. Hibs fue el primer club en Escocia en instalar un sistema de calefacción en el subsuelo en 1980. Se instalaron bancos en la gradería norte en 1982, pero esto fue realizado sólo porque era más barato que reemplazar las barreras de la gradería. Poco tiempo después, el presidente del Hibernian admitiría que el estadio era un "desastre".

Estructura e instalaciones

Todas las plazas de Easter Road tienen asiento. El estadio está dividido en cuatro secciones: Famous Five (antigua Grada Norte), y gradas Este, Sur y Oeste. Famous Five y la Grada Sur forman la parte más antigua del estadio, construida en 1995. Cada graderío tiene dos niveles, una cubierta y una capacidad aproximada de 4000 asientos.

Otros usos

Otros partidos de fútbol

El equipo de Kirkcaldy, Raith Rovers, usó Easter Road en una ocasión, para jugar un partido de la Copa de la UEFA contra el Bayern Munich en 1995 debido a la escasa capacidad de su estadio habitual.

Partidos internacionales
Se han jugado cinco partidos internacionales en Easter Road, todos después de 1998.

Otros deportes
Easter Road también fue el campo del equipo de rugby Edinburgh a finales de los 1990. Heineken Cup matches against Ebbw Vale and Toulouse were played at the ground during the 1998–99 season, with attendances of a few thousand. Edinburgh again expressed interest in using Easter Road in both 2004 and 2006, but this was opposed by Hibs manager Tony Mowbray, who was concerned that playing rugby would damage the pitch.
El 15 de noviembre de 2009, se celebró en el estadio un combate de boxeo de aficionados.

Usos no deportivos
Elton John dio el primer concierto de rock de Easter Road el 25 de junio de 2005.
La sede principal de la Homeless World Cup es la Grada Sur del estadio.

Transporte
La estación de ferrocarril Edimburgo Waverley, principal estación de Edimburgo, está a 2,4km del estadio.

Referencias

Estadios de fútbol de Edimburgo
Estadios de fútbol inaugurados en 1893
Hibernian Football Club
Estadios de Edimburgo
Reino Unido en 1893
Estadios de fútbol de Reino Unido del siglo XIX
Estadios de fútbol de Reino Unido del siglo XXI
Estadios de fútbol inaugurados en 2010
Arquitectura de Reino Unido de 2010
Reino Unido en 2010

Estadio Easter Road