Lucius Annaeus Seneca (d. Córdoba, İspanya MÖ 4 - ö. Roma, MS 65), Romalı düşünür, devlet adamı, oyun yazarı.

Hayatı
Roma'ya küçük yaşta teyzesi tarafından getirilmiş ve Mısır valisinin eşi olan bu kudretli kadının gözetiminde büyümüştür. Babası atlı sınıfına (equites) üyedir ve derlediği söylevlerle Latin edebiyatında Rhetor Seneca ve Stoacı ahlak görüşleriyle tanınan Seneka, ahlakın temeline doğaya uygun yaşama ilkesiyle, bir bilge idealini yerleştirmiştir. Zamanın toplumunu bir vahşi hayvanlar topluluğu olarak gören Seneka, bilge kişisini, kendi kendine yeten, hazza olduğu kadar eleme karşı da duygusuz, korku bilmez, evrenin gerçek efendisi, erdemi özgür iradesinin sonucu olan ve ölümden korkmayan kişi olarak tanımlamıştır.

Her ne kadar Stoacı maddeciliği benimsemiş olsa da, Tanrı'nın aşkın olduğunu öne süren Seneca, pratik felsefeyi öne çıkarmış ve gerçek erdemle değerin, dışarıda değil de, insanın içinde olduğunu belirtmiştir. Ayrıca harici iyiler ve zenginliklerin, insana mutluluk sağlamayacağını da söylemiştir.

Seneca, ailesinin varlıklı olması sayesinde ünlü felsefeciler ve söylev ustalarından (rhetor) eğitim almış ve bilgelik sevgisi yüzünden genç yaşta retorikten (söylev sanatı bilgisi) sıyrılmış ve felsefe eğitimine ağırlık vermiştir. Pythagorasçı Sotion'dan dersler alarak onun gibi etyemez olmuş ve ruhun ölümsüzlüğüne inanmıştır. Daha sonra Attalus'a bağlanıp güzel kokulardan, şaraptan, istiridye ve mantar yemekten ve yumuşak bir yatakta uyumaktan vazgeçmiştir. Kynik Demetrius'u ve Papirius Fabianus'u da hararetle dinleyen Seneca'nın felsefeye olan aşırı düşkünlüğü babasını telaşlandırmıştır; çünkü İmparator Tiberius gençliği saran bu felsefe akımlarına hiç sıcak bakmıyor, garip kılıklı ve tavırlı bu kişileri Roma'dan uzaklaştırıyordu. Ayrıca Seneca'nın, yaptığı perhizlerden dolayı zaten narin olan bünyesi daha da bozulmuştu, sağlığı iyice kötüye gidiyordu. Babası, oğlunun sağlığını düzeltmek ve felsefeden uzaklaştırmak için onu ilk önce Pompei'ye, sonra Mısır'a gönderdi. Roma'ya MS 31 yılında dönen Seneca, kendini siyasete verdi ve quaestorluk (idam cezası vermeye yetkili hakim) elde ederek mahkemede avukatlık yapmaya başladı. Quaestor oldu, senato üyeliğine seçildi. Fabianus'tan öğrendiği keskin çelişkiler içeren, imalarla dolu kısa cümleli ifadeler kullanmada oldukça başarılıydı. Kıskanç İmparator Caligula'nın deyimiyle "kum taneleri" gibi akıp giden üslubu ölüm nedeniydi. Böyle başarılı bir konuşmacının kendi Roma'sında yeri yoktu. Ancak saraydaki bazı kişiler Seneca'nın hasta bir insan olduğunu ve çok az bir ömrü kaldığını söyleyerek İmparatoru zor ikna etti ve ünlü bir düşünürün yaşamını bağışlattı. İmparatoriçe Messalina, Caligula ve Agrippina'nın kızkardeşi Julia Livilla ile Seneca arasında bir ilişki olduğuna ilişkin dedikodular çıkarınca, Seneca MS 41'de Korsika'ya sürgüne yollandı. Livilla ise öldürüldü. Seneca sürgündeki yaşamını felsefe yapıtları yazarak, bilim ve şiirle uğraşarak geçirdi. İlk yıllar kolay geçti, ama sonraki yıllarda Roma'ya dönme arzusu yüreğini iyice kaplayınca, Cladius'un azatlısı Polybius'a kardeşinin ölümünden dolayı yazdığı Ad Polybium De Consolatione (Polybius'a Teselli Üzerine) başlıklı yazısında hem ona hem de imparatora adeta yalvarmıştır. Ayrıca yine aynı ruh durumuyla annesine yazdığı Ad Helviam Matrem De Consolatione (Annem Helvia'ya Teselli Üzerine) yazısında da annesinden çok kendini teselli eder gibidir. Bütün bu yakarılarına karşın Seneca Roma'ya ancak Livilla'nın kardeşi Agrippina zamanında dönebilmiştir. Genç Prens Neron'un annesi Agrippina, tanınmış bir edebiyatçının, oğlunun eğitiminde önemli bir rol oynayacağını düşündüğü için Seneca'yı sürgünden çağırtmıştı. Neron'un tüm eğitimini üstlenen Seneca, ona çağının önemli kültür konularıyla ilgili dersler vermiş, ancak Agrippina'nın felsefeye pek sıcak bakmaması nedeniyle bu konulardaki derslerine bazı kısıtlamalar getirmek zorunda kalmıştır. M.S 54 yılında Claudius öldüğünde Neron on altı yaşında İmparator ilan edilince, Seneca muhafız kıtası komutanı Afranius Burrus ile birlikte idarede söz sahibi olmuştur. Ama filozoflara yakışmayacak yaşam tarzı ile savunduğu düşünceler uyuşmadığı için hakkında dedikodular çıkmasına engel olamamıştır. Bu arada Neron tümüyle anormal davranışlar içine girmiş ve annesi Agrippina'yı öldürtmüştür. Bunun ardından Burrus'un zehirlenerek öldürülmesi Seneca'yı saray yönetiminde tek başına bırakmıştır. Bunun üzerine tüm servetini imparatora bırakarak özel yaşamına çekilmeye karar veren Seneca, bu düşüncesini Neron'a açmış, ancak reddedilmiştir. İS 64'te meydana gelen büyük Roma yangınından sonra bu önerisini yinelediği halde imparator tarafından ikinci kez reddedilmiştir. Ancak Seneca bu kez kararlı davranmış, Neron'dan aldıklarının bir kısmını geri vererek siyasetten ayrılmıştır.

M.S 61-65 yılları Seneca'nın kendini tümüyle felsefeye verdiği en verimli dönemi oldu. Ancak M.S 65'te C. Calpurnius Piso'nun başı çektiği, Faenius Rufus, Plautus Lateranus ve şair Lucanus'un adının karıştığı Neron'a karşı düzenlenen bir suikast girişimine onun da adı karıştığı için, İmparator tarafından kendini öldürmesi emri verildi. Bütün yaşamı boyunca ölümün hiçe sayılması gerektiğini savunmuş olan Seneca, bu emri metanetle karşıladı ve M.S 65'te damarlarını keserek intihar etti.

Felsefe tarihindeki önemi
Seneca, felsefe tarihinde, Roma Stoası ya da Yeni Stoa denen öğretinin üç kurucusundan ilki olarak nitelendirilir. Epiktetos ve Marcus Aurelius'un geliştirdikleri bu öğreti insanın bir istenç varlığı olduğu görüşüne dayanır. Seneca'nın başlıca özelliği, düşüncelerinin us ilkelerine ve istence dayanmasına karşın, yer yer derin duygusallıkla kaynaşmasıdır. Bu tutumundan dolayı da, kimi felsefe tarihçileri, onu kendi kendisiyle çelişki içinde bulunmakla suçlamıştır. Seneca için insanın başlıca davranış ilkesi istençtir, ancak insanın bir de duygu yanı vardır, onu da istencin ışığında görmek gerekir. Doğa olaylarının açıklanışında Aristoteles' in geliştirdiği ve az çok gözleme dayanan yöntemi benimseyen Seneca bir takım gizli güçlerin varlığına da inanmıştır. Ona göre doğa olaylarının nedenleri doğaldır, ancak bunların birer belirti olabileceği de gözden uzak tutulmamalıdır. Bu da bütün doğal nedenlerin Tanrı'dan kaynaklanması sonucuna bağlanmıştır. Ancak burada Tanrı'ya bağlanan nedenler tikel değil tümeldir. Tanrı bütün evreni, bütün varlık türlerini kapsayan evrensel bir doğa yasası'dır, her nesne, her oluş bu yasaya dayanır.

Felsefenin mantık, ahlak ve fizik olmak üzere üçe ayrılması gereğini savunan Seneca, genellikle yaşamı kuramsal görüşlere değil yönlendirici bir yönteme bağlar. Mantığı da usa dayalı bir felsefe olarak niteler. Ona göre filozofun görevi insanları yetiştirmek, eğitmektir. Seneca'ya göre tin, kimi bilgelerin sandıkları gibi tinsel ve soyut bir varlık değil çok ince ögelerden kurulmuş bir nesnedir. İnsanda tanrısal bir töz vardır, ölen onun görüntüsüdür. Bu nedenle insan, yaşama ara veren, başka bir varlık ortamına geçiş olan ölüm karşısında sarsılmamalıdır. Gövdenin dağılması tinin ölümsüz kaynağına dönerek yaşamını sürdürmesini sağlar.

Seneca'ya göre, ahlak soyut bir bilgi dalı değil yaşamın içindedir, insan davranışlarının, eylemlerinin kaynağıdır. Kişiye nasıl davranacağını, ne gibi bir yöntem benimseyeceğini gösteren doğadır, bu nedenle ahlaklı yaşamak doğayı izlemektir (naturam sequi). Bunu da ancak erdemle donatılmış bilge kişi başarabilir. Bilgenin erdemi, özgür istencidir.

Eserleri

Tragedyalar
 Hercules Furens (Çıldıran Hercules)
 Medea, Troiades (Troyalı Kadınlar)
 Phaedra
 Agamemnon
 Oedipus
 Hercules Oeta'da, Phoenissae (Fenikeli Kadınlar)
 Thyestes
 Octavia

Diyaloglar
 Ad Marciam de Consolatione (Marcia'ya Teselli)
 Ad Helviam Matrem de Consolatione (Annem Helvia'ya Teselli)
 Ad Polybium de Consolatione (Polybius'a Teselli)

Oyunlar
 Tragödische Schriften, (ö.s.), 1924

Tiyatro yapıtları
 Troades (Troyalılar)
 Medea (Medea)
 Thyestes (Thyesces)
 Oedipus (Oedipus)
 Apocolocyntosis sive Ludus de Morte Claudii (İmparator Claudius'un Kabaklaşması)

Felsefe
 Naturales Quaestiones (Doğa İncelemeleri)
 De Clemcntia (Acıma Üstüne)
 De Beneficiis (İyilikler Üstüne)
 Dıaloglar (12 cilt)
 Epistulae Morales ad Lucilium (Luçullus'a Ahlak Mektupları).

Öğretiler
 De Providentia (Tanrısal Öngörü)
 De Constantia Sapientis (Bilgenin Sarsılmazlığı)
 De Ira (Öfke)
 De Vita Beata (Mutlu Yaşam)
 De Otio (Boş Zaman)
 De Clementia (Hoşgörü)
 De Beneficiis (İyilikler)
 Naturales Quaestiones (Doğa Sorunları)

Mektup
 Lucius'a yazdığı Epistulae ad Lucilium (Lucius'a Mektuplar) 124 mektuptur.

Düzyazı ve Şiir
 Divi Claudii Apocolyntosis

Türkçeye çevrilen kitapları
 Ahlaki Mektuplar-Epistulae Morales; Çevirmen Türkan Uzel Türk Tarih Kurumu, 1992
 Ruh Dinginliği Üzerine. Çevirmen; Bedia Demiriş. ISBN 975-08-0097-4
 Medea (Latince - Türkçe). Çevirmen; Çiğdem Dürüşken Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Mart 2007
 Troialı Kadınlar (Latince - Türkçe). Çevirmen; Çiğdem Dürüşken Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2009
 Tanrısal Öngörü (Latince - Türkçe). Çevirmen; Çiğdem Dürüşken. ISBN 975-997-112-7. Kabalcı Yayınevi 1997-2007
 Bilgenin Sarsılmazlığı (Latince-Türkçe) Çevirmen; Elif Burcu Özkan, Doğu-Batı Yayınları, 2017
 Mutlu Yaşam Üzerine ~ Yaşamın Kısalığı Üzerine (Latince-Türkçe) Çevirmen;C.Cengiz Çevik Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2020

Kaynakça
 Türk ve Dünya Ünlüleri Ansiklopedisi, Anadolu Yayıncılık, Cilt: 9 Fasikül: 89. İstanbul - 1985

İnternet kaynakları
 Seneca, Naturales Quaestiones: http://naturalesquaestiones.blogspot.com/

MÖ 4 doğumlular
Córdoba, İspanya doğumlular
65 yılında ölenler
1. yüzyıl Romalıları
Roma dönemi filozofları
Roma dönemi hicivcileri
Edebiyat tarihi
Antik Roma tiyatrosu
İntihar eden antik kişiler
Stoacı filozoflar

Lucius Annaeus Seneca


الطيف المرئي (أو تسمى أحيانا الطيف الضوئي) هو جزء من الطيف الكهرومغناطيسي، وهو مرئي (يمكن اكتشافه من قبل العين البشرية). الطيف الكهرومغناطيسي في هذا المجال من الأطوال الموجية يسمى الضوء المرئي أو ببساطة الضوء. العين البشرية النموذجية تستجيب لأطوال موجية في الهواء حوالي 380 إلى 750 نانومتر. الأطوال الموجية المقابلة في الماء وغيره من الوسائط تنخفض بعامل مساوي لمعامل الانكسار. من حيث التردد، فإن هذا المجال من الطيف الكهرومغناطيسي يقابل 400-790 تيراهيرتز. إن العين تكون أكثر حساسية للضوء عند طول موجة حوالي 555 نانومتر (540 هرتز)، في المنطقة الخضراء من الطيف الضوئي. لا يتضمن الطيف بكل الأحوال جميع الألوان التي تستطيع العين والدماغ البشري تمييزها. الألوان غير المشبعة مثل اللون الوردي، والأرجواني، وقرمزي غير موجدة، على سبيل المثال، لأنها تنتج فقط نتيجة مزج عدة أطوال موجية.

الأطوال الموجية المرئية إلى العين تمر أيضا من خلال «نافذة بصرية» ، وهي المجال من الطيف الكهرومغناطيسي الذي يمر إلى حد كبير من خلال الغلاف الجوي للأرض (على الرغم من أن الضوء الأزرق يتبعثر أكثر من الضوء الأحمر، وهو سبب كون السماء زرقاء). تحدد استجابة العين البشرية باختبار ذاتي (انظر هيئة الإضاءة الدولية CIE)، ولكن النوافذ في الغلاف الجوي تتحدد بقياسات فيزيائية.
وهو عباره عن موجات كهرومغناطيسيه متمثله في موجات الضوء التي تتكون من ألوان الطيف السبعة: الأحمر والبرتقالي والأصفر والأخضر والأزرق والبنفسجي والنيلي.
ولكل من هذه الموجات طول موجي معين يختلف عن الآخر، وسرعة هذه الموجات هي نفس سرعة الموجات الكهرومغناطيسيه تساوي 300000 كم / ث، وتسير هذه الموجات في خطوط مستقيمة ويمكن أن تسير في الفراغ وفي أي وسط شفاف أو شبه شفاف.

اللون والطيف

الأطوال الموجية التقريبية لألوان الطيف
على الرغم من أن الطيف مستمر ولا توجد حدود واضحة بين لون واحد واللون التالي ، يقدم الجدول التالي القيم المحددة للحقول اللونية الرئيسية ، مع تحديد الأسماء وحدود طول الموجة .

يتم الحصول على تردد الإشعاع بالهرتز بقسمة سرعة الضوء ، حوالي  متر / ثانية ، على الطول الموجي بالأمتار.

و يتم الحصول على التردد بالتيراهرتز (THz) بقسمة 300000 على الطول الموجي بالنانومتر ، أو .

اقرأ أيضا

 مجموعة خطوط بالمر
 مجموعة خطوط لايمان
 صيغة ريدبرغ
 طيف
 مطيافية
 مطيافية الأشعة تحت الحمراء
 مطياف الإلكترونات
 مطيافية الكتلة

مراجع

رؤية
طيف ضوئي
طيف كهرومغناطيسي
لون

طيف مرئي


Die Fußball-Landesliga Niederrhein ist die zweithöchste Spielklasse des FVN und ist nach Auflösung der NRW-Liga ab der Saison 2012/13 auf der sechsthöchsten Ebene des deutschen Ligasystems angesiedelt.

Geschichte
Die Gründung der Landesliga Niederrhein erfolgte zur Saison 1947/48 in zunächst drei Staffeln (1949–1952 zwei Staffeln) als damals höchste Amateurspielklasse für den Bereich des Fußballverbands Niederrhein. Gründungsmitglieder waren u. a. Rot-Weiss Essen, TuRU Düsseldorf, der Duisburger SpV, Sterkrade 06/07, der Meidericher SV, Union Krefeld, VfL Benrath sowie der Rheydter Spielverein. Mit Gründung der Verbandsliga Niederrhein 1956 war die Landesliga zunächst noch die zweithöchste, nach Gründung der Oberliga Nordrhein 1978 nur noch die dritthöchste Spielklasse am Niederrhein. Seit Auflösung der Oberliga Nordrhein zugunsten der NRW-Liga im Jahre 2008 ist die Landesliga wieder die zweithöchste Spielklasse.

Im deutschen Ligensystem war die Landesliga bei Gründung zunächst zweitklassig unterhalb der Oberliga West und rutschte seither mehrfach durch Einführung höherer Spielklassen (2. Oberliga West 1949, Verbandsliga Niederrhein 1956, Oberliga Nordrhein 1978, Regionalliga West 1994 und zuletzt 3. Liga 2008) bis auf die siebte Ebene des Ligasystems ab. Seit der Spielklassenstrukturreform im Jahre 2012 und der damit verbundenen Auflösung der NRW-Liga stellt die Landesliga Niederrhein im Fußball-Ligasystem wieder die sechste Spielklassenebene dar.

Modus
Die Landesliga Niederrhein besteht aus zwei Staffeln mit einer Sollstärke von je 20 Mannschaften. Die genaue Einteilung der Staffeln wird jedes Jahr nach geographischen Gesichtspunkten vorgenommen.

Ein Finale zwischen den Staffelsiegern gibt es nicht, der Meister jeder Staffel steigt in die Oberliga Niederrhein auf, sofern in dieser Spielklasse nicht bereits eine Mannschaft desselben Vereins spielt. In diesem Fall rückt ebenso wie bei Verzicht auf den Aufstieg oder bei fehlender wirtschaftlicher Leistungsfähigkeit die nächstbestplatzierte, aufstiegsbereite und zugelassene Mannschaft der jeweiligen Staffel nach. Die auf den Tabellenrängen 16 und tiefer platzierten Mannschaften jeder Staffel steigen in die Bezirksliga ab. Aus der Bezirksliga steigen in der Regel nur die Meister in die Landesliga auf.

Mannschaften 2023/24

Meister seit 1998

Weblinks
 Offizielle Website
 Tabelle und Torjägerliste auf Fussball.de

Einzelnachweise

Erstveranstaltung 1947

Fußball-Landesliga Niederrhein


Die Cité du Fleuve (Stadt des Flusses) ist eine in den 2010er Jahren entstandene Satellitenstadt von Kinshasa, der Hauptstadt der Demokratischen Republik Kongo. Sie liegt nordöstlich des Stadtzentrums am Ufer des Kongo.

Es handelt sich um ein geschlossenes Stadtviertel. In dem Gebiet befinden sich Wohngebäude, Parkplätze, Einkaufszentren, Büros und Konferenzräume. Der ursprüngliche Bebauungsplan sah 200 Hektar vor.

Geschichte
Anfang 2008 wurde darüber nachgedacht, Inseln im Kongo-Fluss nahe Kinshasa aufzuschütten, um luxuriöse Appartements zu bauen. Nach geotechnischen, hydrologischen und marktwirtschaftlichen Studien wurde die Realisierbarkeit des Projekts bestätigt. Die Baukosten wurden auf eine Milliarde US-Dollar veranschlagt. Hinter dem Bauprojekt steht ein Unternehmen aus Sambia.

2009 begann die Aufschüttung des Erdreichs. Um 2016 war die erste Bauetappe im Nordwesten fertiggestellt und die ersten Gebäude wurden bezogen. Das Gebiet wurde in den Folgejahren weiter nach Osten und Süden hin erweitert.

Im Jahr 2019 kam es zu einer Überschwemmung, bei der Zweifel an der Konzeption der Satellitenstadt aufkamen und eine Verlegung erörtert wurde.

Einzelnachweise

Weblinks

Offizielle Webpräsenz der Cité du Fleuve

Geographie (Kinshasa)
Realisiertes Projekt (Städtebau)
Kongo (Fluss)

Cité du Fleuve


13140 Shinchukai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13140 Shinchukai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,30 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

13140 Shinchukai


Hasegawa Ryūsei (jap. ; * 19. Juni 1928; † 20. August 2019 in Tokio) war ein japanischer Lyriker.

Hasegawa schloss sich 1952 der linken Autorengruppe Rettō an. 1958 debütierte er mit dem Gedichtband Paurou no tsuru. Für den Gedichtband Shiteki seikatsu erhielt er 1979 den Takami-Jun-Preis.

Quelle
J. Thomas Rimer, Van C. Gessel: "The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature: From 1945 to the present", Columbia University Press, 2007, ISBN 978-0-231-13804-8, S. 412
Eduard Klopfenstein: Weltweite Reisen – wohin, wozu?, Zeitschrift der Schweizerischen Asiengesellschaft, Bd. 55, 2001, doi:10.5169/seals-147518#193, S. 189–199

Einzelnachweise

Autor
Lyrik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1928
Gestorben 2019
Mann

Hasegawa Ryūsei


Bergheim Station (Bergheim stoppested) er en tidligere jernbanestation på Bergensbanen, der ligger ved bebyggelsen Bergheim i Nes kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads kun med ekspedition af passagerer og gods 20. maj 1913. Den blev nedgraderet til ubemandet trinbræt 1. juli 1956, og 23. maj 1982 ophørte betjeningen med persontog. 7. december 1984 fik den status som fjernstyret krydsningsspor.

Stationsbygningen blev opført i 1913 efter tegninger af arkitekten Harald Kaas, der også tegnede flere andre stationsbygninger på Bergensbanen. Stationsbygningen i Bergheim blev revet ned i 1981.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1913
Jernbanestationer i Viken

Bergheim Station


An Eulalia brevifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Keng f.. An Eulalia brevifolia in nahilalakip ha genus nga Eulalia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulalia (Poaceae)

Eulalia brevifolia


L'église Saint-André de Saint-Rambert est une église médiévale, protégée par les monuments historiques, situé dans la commune de Saint-Just-Saint-Rambert, dans le département français de la Loire. Datée pour ses plus vieux éléments du , elle était l'église prieurale du prieuré de Saint-Rambert et abrite les reliques de saint Rambert.

Généralités
L'église est située dans au centre du village de Saint-Just-Saint-Rambert, dans le département de la Loire, en région Auvergne-Rhône-Alpes, en France. L'église est adjacente à la chapelle Saint-Jean, également inscrite monument historique. Elle fait partie de la paroisse Saint-François en Forez, dans le diocèse de Saint-Étienne. L'église est placée sous le vocable de saint André.

Historique
Un prieuré est fondé sur le territoire de l'actuelle Saint-Rambert (dénommé alors Occiacus) par un détachement de douze moines bénédictins de l'abbaye lyonnaise de l'Île-Barbe au  (entre 603 et 608). Ce prieuré est mentionné pour la première fois en 971.

L'église actuelle date du  et est agrandie au .

En 1071, les reliques de saint Rambert sont transférées au prieuré et sont toujours actuellement conservées dans l'église. Ce transfert causa le changement de nom du village formé autour du prieuré en Saint-Rambert. En 1791, l'église, tout comme les bâtiments du prieuré, sont vendus comme biens nationaux.

L'église est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 2 juillet 1891.

Architecture
L'église a la particularité de posséder deux tours-clochers. La première date du , a été transformée en tour défensive au  - comme en témoignent les mâchicoulis et meurtrières -  et a été rattachée à l'église au , surmontant le porche de l'église. Des matériaux en réemplois d'origine gallo-romaine ont été utilisés pour la construction des murs. Cette tour est percée de baies géminées à colonnettes à chapiteaux sculptés. Des colonnes à chapiteaux ornés d'animaux ornent le narthex de l'église, qui sert de « crypte supérieure » pour la vénération de reliques.

La deuxième tour-clocher s'élève sur la croisée du transept de l'église sur deux étages. Elle est percée de baies jumelées à colonnettes également à chapiteaux sculptés, le tout reposant sur des arcatures.

À l'intérieur, la nef est à trois vaisseaux et la croisée du transept est couverte par un dôme. L'abside, voûtée en cul-de-four, est flanquée de deux absidioles avec lesquelles elle communique.

Mobilier

L'église contient quelques objets mobiliers protégés à titre objet des monuments historiques. Parmi ceux-ci, une cloche dite de « saint Just », datée de 1582 (indiquée par sa dédicace) est classée à titre objet en 1938. Sont présents également deux bénitiers : un du  en grès mouluré classé en 1964, et un autre du , sculpté et armorié classé en 1961. Une dalle funéraire de Jean de la Veuhe, datée de 1638, est classée en 1951 et la chaire à prêcher du , moulurée et décorée, est classée, quant à elle, en 1976.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Loire

Liens externes

Saint Rambert
Monument historique classé en 1891
Saint Rambert

Église Saint-André de Saint-Rambert


Erich Anton Paul von Däniken (d. 14 Nisan 1935; Zofingen, Aargau), İsviçreli yazardır. İlk insan kültürleri üzerindeki dünya dışı etkiler hakkında tartışmalı iddialarda bulunan, 1968'de yayımlanmış "Tanrıların Arabaları" adlı en çok satan eseri de içeren kitaplara sahiptir. Von Daniken "paleo-contact" ve eski astronotlar hipotezinin popülerleşmesinden sorumlu olan en önemli figürlerden biridir. Kitaplarında ortaya koyduğu fikirler, çoğunlukla onun eserlerini sahte tarih ve sahte arkeoloji olarak kategorize eden bilim insanları ve akademisyenler tarafından reddedilmiştir.

Von Daniken İsviçre, Davos'taki Otel Rosenhügel'de müdür olarak çalıştığı sıralarda ilk kitabını yazdı. Kitabı yayımlandıktan hemen sonra, içinde dolandırıcılık da bulunan birkaç mali suçtan tutuklandı. Kitabın satışlarından aldığı gelir borçlarını ödemesi ve otel işlerini bırakması için yeterliydi. Von Daniken hapishanedeyken ikinci kitabı, Yıldızlara Dönüş (Gods from Outer Space)'ü yazdı.

Von Daniken daha sonraları Arkeolojik, Astrotonik ve SETI Araştırma Derneği'nin (AAS RA) kurucu ortaklarından olmuştur. 23 Mayıs 2003'te Interlaken, İsviçre'de yer alan bir tema parkı olan Gizemli Park'ı (şimdilerde Jungfraupark olarak bilinen) tasarlamıştır.

Hayatı
Däniken Zofingen, Aargau'da doğmuştur. Koyu bir Katolik olarak yetiştirilmiş, İsviçre, Fribourg'daki Saint-Michael Uluslararası Katolik Okulu'na girmiştir. Okul yıllarında kilisenin İncil ile ilgili yorumlamalarını reddetmiş ve uçan daireler ile astronomiye olan ilgisine odaklanmıştır.

19 yaşındayken hırsızlıktan 4 aylık hapse mahkûm edilmiştir. Okulu bırakmış ve Mısır'a gitmeden önce Swiss otel sahibinin yanına çırak olarak verilmiştir. Mısır'da iken, bir mücevher alışverişinde yer almış, dolandırıcılık ve yolsuzluktan İsviçre'ye dönene dek 9 ay hapis yatmıştır.

Salıverilmesinden sonra, İsviçre, Davos'taki Otel Rosenhügel'in müdürü olmuş, bu süreçte de Tanrıların Arabaları adlı eserini, gece geç saatlerde otel müşterileri odalarına çekildiği zaman müsveddeler üzerinde çalışarak bitirmiştir. Aralık 1964'te, Alman-Kanadalı Der Nordwesten dergisine Hatten unsere Vorfahren Besuch aus dem Weltraum? ("Did our Ancestors have a Visit from Space?") adlı eseri yazmıştır. Tanrıların Arabaları 1967'nin ilk zamanlarında bir yayımcı tarafından kabul edilmiş, ve Mart 1968'de basılmıştır.

Kasım 1968'de Daniken 12 yıl boyu kredi alabilmek için otel kayıtları ve kredi referansları üzerinde belgede sahtecilik yaptıktan sonra dolandırıcılıktan tutuklanmıştır. 2 yıl sonra, Daniken "yinelenmiş ve sürekli" yolsuzluk, dolandırıcılık ve sahtecilikten tutuklanmış ve yazarın "playboy" hayatı yaşadığına karar verilmiştir. Başarısız bir şekilde iptal davasına girmiş, gerekçe olarak da niyetinin kötü olmayışı ve kredi kurumlarının referanslarını yeteri kadar incelemede başarısız olmasını göstermiştir ve 13 Şubat 1970'te 3.5 yıl hapse mahkûm edilmiş, 3.000 frank da para cezasına çarptırılmıştır. Salınmadan önce 1 yıl boyu bu hükme hizmet etmiştir.

İlk kitabı, Tanrıların Arabaları yargılanmadan önce basılmış ve gelirleri borçlarını ödemesine ve otel işini bırakmasına yetmiştir. Däniken 2. kitabı Yıldızlara Dönüş'ü hapishanedeyken yazmıştır.

Uzaylılarla ilgili iddialarının Dünya'ya etkileri
Däniken'in 1968 yılında Tanrıların arabaları ile başlayan ve diğer kitaplarla devam eden genel iddiası dünya dışı varlıkların ya da "eski astronotların" dünyayı ziyaret etmesi ve ilkel insan kültürünü etkilemesidir. Daniken Mısır piramitler, Stonehenge, ve Paskalya Adası'nın Moai'si ve yapıldıkları zamanın yüksek teknolojik bilgilerini yansıtan insan yapımı eserleri hakkındaki düşüncelerini yazmıştır. Ayrıca, astronotların tasvirine, hava ve uzay araçlarına, dünya dışı varlıklara ve karmaşık teknolojilere dair dünya üzerindeki eski sanat eserlerini açıklamıştır. Daniken dinlerin temelini uzaylı ırkıyla ilişkinin tepkimesi olarak açıklamış ve eski ahit İncil'in bölümlerine yorumlarını önermiştir

Eleştiriler
1966'da, Daniken ilk kitabını yazıyorken, bilim insanları Carl Sagan ve Iosif Samuilovich Shklovskii, başyazar Ronald Story'nin "The Space-gods Revealed" kitabında tahminde bulunduğu gibi Däniken'in fikirlerinin kaynağı olduğu düşünülen "Intelligent Life in the Universe" adlı kitaplarının bir bölümünde paleocontact ve dünya dışı varlıkların ziyaretiyle ilgili iddialardan bahsetmiştir. Bu kitaptaki birçok fikir Däniken'in kitaplarında farklı şekillerde görülmektedir.

Däniken'in çalışmalarından önce, diğer yazarlar dünya dışı varlıklarla ilişkiler hakkındaki iddialarını sunmuşlardır. Däniken, aynı ya da benzer kanıtları kullanarak aynı iddialarda bulunmasına rağmen, bu yazarlara atıfta bulunmamıştır. Däniken'in "Tanrıların Arabaları" adlı kitabının ilk baskısında Robert Charooux'un "One Hundred Thousand Years of Man's Unknown History" adlı kitabındakilere çok benzer iddialar içerse de, bunları alıntı olarak vermemiş fakat yayımcı Econ-Verlag daha sonraki baskılarda belge hırsızlığı davalarından kaçınmak için Charroux'u kaynakçaya eklemiştir.

Hatalar ve ihmaller

Tanrıların Arabalarında, Däniken Delhi'de paslanmaz demir sütunlar olduğunu, bu sütunların dünya dışı varlıkların etkisinin kanıtı olduğunu yazmıştır. Daha sonraları Playboy röportajında, sütunun paslanma belirtileri gösterdiğini ve bunun sütunun yapı biçiminin anlaşılmasını sağladığını söylediğinde, Däniken bu kitabı yazarken başka sonuçlara ulaşmasını sağlayana araştırmalar öğrendiğini söylemiş ve sütunların artık gizemli olmadığını belirtmiştir.

Tohum ve Evren kitabında, Daniken eski uzay ziyaretçilerinin kanıtı olduğunu düşündüğü; altın, değişik heykeller ve metal tabletlerin olduğu bir mağaranın yapay tünellerinde gezindiğini yazmıştır. Onu bu tünelleri gösteren adam, Juan Moricz, Der Spiegel dergisine Daniken'in tanımlarının çok uzun bir konuşma sürecinde oluştuğunu ve kitapta yer alan fotoğraflar üzerinde oynandığını söylemiştir. Daniken Playboy'a kütüphaneyi ve diğer yerleri gördüğünü söylese de, kitabını ilginç kılmak için birkaç olayı uydurmuştur. 1978'in sonlarında, kitapta bulunan mağaraya hiç inmediğini, sadece yan girişinde bulunduğunu ve mağaraya iniş olayının tamamını uydurduğunu söylemiştir. Bir jeolog o alanı incelemiş ve mağara yapısına benzer hiçbir şeye rastlamamıştır. Daniken ayrıca Vatikan'dan arkeolojik çalışmalar yapması için özel izne sahip yerel rahip Crespi Baba tarafından tutulan altın nesneler koleksiyonundan bahsetmiştir. Fakat bir arkeoloğun Der Spiegel'e dediğine göre, orada birtakım altın parçaları olmasına rağmen, birçoğu turistler için yapılmış imitasyonlardır ve Crespi pirinci altından ayırmada zorluk yaşamaktadır.

Dr. Samuel Rosenberg'in dediğine göre, Däniken'a atfedilen Book of Dyzan kitabı Madame Blavatsky tarafından büyük bir yalanla birleştirilmiş bir uydurma üründür. Ayrıca Däniken'in bir kitabında alıntı yaptığı "Tulli Papyrus" adlı eser Book of Ezekiel adlı kitaptan kopya edilmiştir, ve Dr. Nolli'ye (Roma'daki Amerikan elçilğindeki bilimsel ataşe Dr. Walter Ramberg aracığılıyla) para teklif edilmiş, sonra Vatikan Müzesi'nin Mısır bölümünün şu anki müdürü, Tulli'nin alındığından ve papirüslerin sahte olduğundan şüphelenmiştir. NYT'dan Richard R. Lingerman'a göre, Daniken bu referansları kendisine gerçek belgeler diye gösterilen UFO kitaplarından elde etmiştir.
Daniken, 1968'deki kitabı Tanrıların Arabaları ile "Nazca Çizgileri"ni halka tanıtıp önemini artırmış ve öyle çok turist akın etmiştir ki araştırmacı Maria Reiche zamanının ve parasının çoğunu bunları korumaya harcamıştır. Däniken çizgilerin dünya dışı varlıkların talimatlarına göre yapıldığını ve onları uzay araçlarını indirdikleri pist olarak kullandıklarını söylemiştir. 1998'deki kitabı "Arrival of the Gods" da, dünya dışı varlıkların tasvirlerinin resimlerini eklemiştir. Arkeologlar onların kolomb öncesi uygarlıklar tarafından kültürel amaçlarla yapıldığından eminler ve bu tür spekülasyonları çürütmekten rahatsızlık duymamaktadırlar. Silverman ve Proulx arkeologların sessizliğinin bu uzmanlık alanına ve Peru halkına zarar verdiğini söylemektedir. Bu fikir Däniken tarafından üretilmemiştir: bu çizgileri havadan gören insanların şaka yapmalarıyla başlamış ve başka insanlar tarafından çok önceleri yayımlanmıştır. Tanrıların Arabalarında yer alan, Däniken tarafından modern havalanlarına benzetilen, kırpılmış bir fotoğrafta aslında yalnızca kuş figürlerinden birinin diz eklemi vardır ve boyut olarak küçüktür. Daniken, bunun ilk basımdaki bir hata olduğunu, bu iddiayı yazan ilk insan olmadığını söylemiş, ama hata sonraki basımlarda düzeltilmemiştir.

Däniken Tanrıların Arabaları'nı Piri Reis'in haritasının bir versiyonu olarak yazmıştır, bu haritada hala buza gömülü bazı Antarktika dağları tasvir edilmiştir ve bu yalnızca modern ekipmanlarla haritalandırılabilir. Onun teorileri Charles Hapgood tarafından yazılan "Maps of the Ancient Sea Kings" kitabından gelmektedir. Chariots'ın Some Trust kısmındaki A. D. Crown, bunun nasıl yanlış olduğunu açıklamaktadır. Daniken'in kitabındaki harita sadece ekvatorun 5 derece güneyine uzanmakta, Cape Sao Roque'de sonlanmaktadır ki bu Antarktika'ya kadar uzanmadığı anlamına gelir. Däniken ayrıca eğer El Cario üzerinde uçan bir uzay mekiği tarafından bakılırsa, haritanın bazı bozukluklar gösterebileceğini, ama aslında güneye havadan bakıldığında bozukluklar yaratacak kadar yanaşmadıklarını söylemektedir. Daniken ayrıca bir efsane iddiasında bulunmuş, Tanrının haritayı rahibe verdiğini, bu nedenle Tanrının dünya dışı varlık olduğunu söylemiştir. Ancak Piri Reis haritasını eski haritaları kullanarak çizdiğini söylemiş ve haritanın o zamanın kartografik bilgilerini içerdiğini dile getirmiştir. Ayrıca, harita Däniken'in iddia ettiği gibi tam anlamıyla doğru değildir, birçok hata ve eksikler içermektedir, bu gerçek Daniken tarafından 1998 yılındaki "Odyssey of the Gods" kitabında haritayı tekrar gözden geçirdiğinde düzeltilmemiştir. Diğer yazarlar aynı iddiayı çoktan yayımlamış, bu gerçek Däniken tarafından 1974'teki Playboy dergisiyle olan röprtajına kadar fark edilmemiştir.

Nova belgeseli "The Case of the Ancient Astronauts" göstermiştir ki Däniken'in Keops Piramitleri hakkındaki iddiaları tamamıyla yanlıştır. Yapının tekniği iyi anlaşılmış, bilim insanları hangi araçların kullanıldığını bilmektedirler, taş ocaklarındaki bu araçların izleri hala görülebilmektedir ve müzelerde korunan bir sürü araç bulunmaktadır. Däniken gerekli blokların kesilebilmesinin ve bina alanına taşınmasının Büyük Piramitlerin sadece 20 yılda yapıldığı bir zamanda çok vakit alacağını iddia etmiş, fakat Nova bir taş sütununu kırmanın ne kadar kolay ve hızlı olduğunu ve taşımada tekerleklerin kullanıldığını göstermiştir. Ayrıca Mısırlıların aniden, durduk yere piramitleri inşa etmeye başladığını iddia etmiştir, ancak Mısırlı mimarların basit mastabalardan sonraki piramitlere geçişteki kullandıkları kusursuz teknikler sayesinde birkaç piramitte gelişim görülmüştür. Däniken piramitlerin yüksekliği 1 milyonla çarpımının Güneşe olan uzaklığa eşit olduğunu, ancak sayıların çok kısa kaldığını belirtmiştir. Ve Mısırlıların, sadece uzaylıların onlara sağlayabileceği gelişmiş teknolojiyi kullanmaksızın, köşeleri gerçek kuzeye kusursuz olarak sıralayamayacaklarını iddia etmiştir, ancak Mısırlılar yıldızları gözlemleyerek Kuzey yönünü kolayca bulabilecek bir metot bilmekteydiler, ve bunu düzgün kenar yapımında kullanmak sıradandır.

Däniken "Sarcophagus of Palenque" de roketle çalışan bir uzay gemisinde oturan, uzay kıyafeti giymiş bir astronotun tasvirlendiğini iddia etmiştir. Ancak, arkeologlar bu figürde herhangi özel bir detay görmemiş, yalnızca geleneksel Mayalı saçına ve mücevherlerine sahip, diğer Mayalı çizimlerde görüleceği gibi Mayalı sembolleriyle çevrelenmiş ölü bir Mayalı kral olduğunu söylemiştir. Sağ eli hiçbir roket kontrolüne sahip değildir, ancak geleneksel Mayalı mimiği yapmakta, ayrıca kapağın diğer tarafındaki figürler de aynısını yapmakta, ellerinde hiçbir şey tutmamaktadır. Roketin şekli yerde kafaları birleşen iki iblise benzemekte, roketin alevleri de iblisin sakalı olarak gösterilmektedir. Bu şeklin altındaki roket motoru da yeraltı dünyasının sembolü bir canavarın yüzüdür.

Däniken Peru'daki teleskop kullanan oymacı erkekler, detaylı dünya haritaları, gelişmiş medikal operasyonlar gibi, aslında eski Peruluların bilgisinin çok dışındaki özelliklere sahip eski taşların fotoğraflarını öne sürmüştür. Ancak PBS televizyon dizisi Nova, taşların modern olduğunu ve onları yapan çömlekçiler tarafından yerleştirildiklerini bulmuştur. Bu çömlekçi her gün taşlar yapmakta ve turistlere satmaktadır. Daniken çömlekçiyi ziyaret etmiş ve taşları kendi incelemiştir, ancak bu olaydan kitabında bahsetmemiştir. Çömlekçi taşları kendinin yaptığını söylediğinde ona inanmadığını belirtmiştir. Müzenin sahibi, yerli cerrah Doktor Cabrera ile konuştuğunu, ve Cabrera'nın çömlekçinin dediklerinin yalan olduğunu ve taşların eski olduğunu söylediğini iddia etmiştir. Ancak çömlekçi Cabrera'nın kendisine müze için taş yapmasından ötürü teşekkür ettiğine dair kanıtı vardır. Daniken müzedeki taşların, çömlekçinin yaptığı taşlardan çok farklı olduğunu söylemiş, ancak Nova muhabirleri bir taşın yapımını gözlemlemiş ve taşın müzedekilerle çok benzer olduğunu onaylamıştır.

John Flenley ve Paul Bahn, Däniken'in Easter Adası heykellerinin yorumlamalarını desteklemesine rağmen "atalarımızın gerçek başarılarını görmezden gel ve en yüksek düzey ırkçılığı oluştur: onlar insanların bütün zekalarını ve yeteneklerini küçümsemektedir." Kenneth Feder, Däniken'i Avrupa etnomerkezciliği ile suçlamıştır.

Ronald Story 1976 yılında, Däniken'in "Tanrıların Arabaları" kitabındaki iddialara cevaben The Space Gods Revealed: A Close Look At The Theories of Erich Von Däniken adlı kitabı yayımlamıştır. Bu kitap "tutarlı ve Von Däniken'in teorilerini çürütmeye daha çok ihtiyacı olan" bir eser diye tekrar gözden geçirilmiştir. Arkeolog Clifford Wilson, Däniken'in iddialarını çürütmek için iki benzer kitap yazmıştır: 1972'de Crash Go the Chariots ve 1975'te The Chariots Still Crash

"Skeptic Magazine" dergisine 2004'te yazılan bir makalede Däniken'in "The Morning of the Magicians" adlı kitaptan çok fazla kavram aldığını, bu kitabın da Cthulhu Mitlerinden oldukça etkilenmiş bir kitap olduğunu ve eski astronot teorisinin H. P. Lovecraft'ın 1926'da yazdığı  kısa hikâyeleri "The Call of Cthulhu" ve 1931'de yazdığı "At the Mountains of Madness" adlı kitaptan ortaya çıktığı söylenmiştir.
2001'deki bir belgeye dayanarak konuşulduğunda, Däniken arşivindeki hiçbir öge uzaylı kökenli olmadığı için bu bilimsel topluluğu tamamıyla kanıtlayamamasına rağmen, "bugünün bilimi"nin "zaman gerçek olmadığından" böyle bir kanıtı kabul etmeyeceğini hissetmiştir. O, bunun insanları " yeni muhteşem dünyaya" hazırlamanın ilk gerekli adımı olduğunu iddia etmiştir. Ayrıca kendisinin otel müdürlüğünden "eski dünya uzmanlığı"na atladığını da eklemiştir.

Popülerliği
Däniken'e göre, bu serinin daha sonraki kitapları 32 dile çevrilmiş ve 63 milyondan fazla kopya satmıştır.

İsviçre, Interlaken şehrinde Jungfraupark, Gizem parkı olarak 2003'te açılmıştır. Däniken tarafından dizayn edilen bu park, dünyanın birçok farklı gizeminin ele alındığı bir park olmuştur.

Ridley Scott, Prometheus adlı filminin Däniken'in ilk insan ırkı ile ilgili iddialarıyla alakalı olduğunu söylemiştir.

Roland Emmerich'in Stargate filminin iki DVD'si gözden geçirildiğinde, Dean Devlin'in "Is There a Stargate?" sahnesine "yazar Erich von Daniken Dünyayı uzaylıların ziyaret ettiğine dair kanıtlar bulduğunu söylemiştir." diyerek atıfta bulunmuştur.

Däniken, her bölüme uygun şekilde kendi teorileri hakkında konuştuğu H2 ve History Channel şovu Ancient Aliens'da zaman zaman sunuculuk yapmaktadır.

Däniken, İsviçre Yazarlar Derneği'nin, Alman Yazarlar Derneği'nin ve Uluslararası Pen Kulübünün üyesidir. Boliviana Üniversitesi tarafından fahri doktora ile ödüllendirilmiş, Peru'daki Ica ve Nazca şehirlerinden Huesped Illustre ödülü almıştır. Brezilyada, altın ve platin Lourenco Filho ödülü almış ve Almanya'da "Order of Cordon Bleu du Saint Esprit" ödülünü kazanmıştır (Alman astronot Ulf Merbold ile birlikte). 2004'te, "Explorers Festival" ödülünü elde etmiştir.

Kitapları

 Tanrıların Arabaları, Tanrı Bir Astronot Muydu? (Artemis Yayınları 2012, İstanbul)
 Sfenks'in Gözleri, Nil'in kıyısındaki eski ülkeye yöneltilmiş yeni sorular (İnkılap Kitabevi, 1990 İstanbul)
Return to the Stars (Souvenir Press Ltd, 1970) ISBN 0-285-50298-0
 Gods from Outer Space (Bantam,1972; reprint of Return to the Stars)
 The Gold of the Gods (Souvenir Press Ltd, 1973) ISBN 0-285-62087-8
 Miracles of the Gods: A Hard Look at the Supernatural (Souvenir Press Ltd, 1975) ISBN 0-285-62174-2
 In Search of Ancient Gods: My Pictorial Evidence for the Impossible (Corgi books, 1976) ISBN 0-552-10073-0
 According to the Evidence (Souvenir Press, 1977) ISBN 0-285-62301-X
 Signs of the Gods (Corgi books, 1980) ISBN 0-552-11716-1
 The Stones of Kiribati: Pathways to the Gods (Corgi books, 1982) ISBN 0-552-12183-5
 The Gods and their Grand Design: The Eighth Wonder of the World (Souvenir Press, 1984) ISBN 0-285-62630-2
 The Return of the Gods: Evidence of Extraterrestrial Visitations (Element, 1998) ISBN 1-86204-253-5
 Arrival of the Gods: Revealing the Alien Landing Sites of Nazca (Element, 1998) ISBN 1-86204-353-1
 The Gods Were Astronauts: Evidence of the True Identities of the Old "Gods" (Vega books, 2001) ISBN 1-84333-625-1
 Odyssey of the Gods: An Alien History of Ancient Greece (Vega books, 2002) ISBN 978-1-84333-558-0
 History Is Wrong (New Page books, 2009) ISBN 978-1-60163-086-5
 Twilight of the Gods: The Mayan Calendar and the Return of the Extraterrestrials (New Page books, 2010) ISBN 978-1-60163-141-1
 Remnants of the Gods: A Visual Tour of Alien Influence in Egypt, Spain, France, Turkey, and Italy (New Page Books, 2013) ISBN 1601632835

Almanca
 Strategie der Götter: Das Achte Weltwunder (1982)
 Der Tag an dem die Götter kamen (1984) ISBN 3-442-08478-4
 Habe ich mich geirrt? (1985) ISBN 3-570-03059-8
 Wir alle sind Kinder der Götter (1987) C. Bertelsmann, ISBN 3-570-03060-1
 Die Augen der Sphinx (1989) C. Bertelsmann, ISBN 3-570-04390-8
 Die Spuren der Ausserirdischen (1990) (Bildband) ISBN 3-570-09419-7
 Die Steinzeit war ganz anders (1991) ISBN 3-570-03618-9
 Ausserirdische in Ägypten (1991)
 Erinnerungen an die Zukunft (1992) (Reissue with new foreword)
 Der Götter-Schock (1992) ISBN 3-570-04500-5
 Raumfahrt im Altertum (1993) ISBN 3-570-12023-6
 Auf den Spuren der Allmächtigen (1993) C. Bertelsmann, ISBN 3-570-01726-5
 Botschaften und Zeichen aus dem Universum (1994) C. Bertelsmann, ISBN 3-442-12688-6
 Im Name von Zeus (2001) C. Bertelsmann, ISBN 86-331-2372-X
 Götterdämmerung (2009) KOPP Verlag 978-3942016049
 Grüße aus der Steinzeit: Wer nicht glauben will, soll sehen!, 2010
 Was ist falsch im Maya-Land?: Versteckte Technologien in Tempeln und Skulpturen, 2011

İlave bilgiler için
 Peter Krassa, Disciple of the Gods: A biography of Erich von Däniken (W. H. Allen & Unwin, 1976). ISBN 0-352-30262-3

Jungfraupark

Filmler
 Ferry Radax: Mit Erich von Däniken in Peru (With Erich von Däniken in Peru, 1982). A documentary.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Erich von Däniken's official homepage
 AAS RA homepage
 The Prophet of the Space Gods SkepticReport article
 Däniken entry from the Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy and Spaceflight
 "Von Däniken's Chariots: A Primer in the Art of Cooked Science" Skeptical Inquirer Winter 1976
  Secret History of the Gods w/ Erich von Däniken (2014 interview), on The Russell Scott Show

1935 doğumlular
Aargau (Kanton) doğumlular
İsviçreli roman yazarları
İsviçreli deneme yazarları
Almanca eser veren yazarlar
Ufologlar
Antik astronotlar hipotezi
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl İsviçreli yazarları

Erich von Däniken


جامعة زايد جامعة في الإمارات العربية المتحدة تأسست عام 1998.
ترأس الجامعة لبنى القاسمي. تضم جامعة زايد أكثر من 10000 طالب وطالبة، وذلك داخل حرمين للجامعة في أبوظبي ودبي. يوجد لجامعة زايد فرعين فرع جامعة زايد في مدينة أبوظبي وفرع لجامعة زايد في مدينة دبي. ابتداءً من سنة 2009-2010 تم قبول طلاب وطلالبات من الدول العربية والخليجية.
يُنتظر من خريجي جامعة زايد أن يتقنوا اللغتين العربية والإنجليزية، وأن يكونوا بارعين في استخدام الحاسب الآلي وأن يمتلكوا مهارات عالية في مجال البحث. ولهذا، فقد تم تطوير نموذج برنامج أكاديمي يركز على نتائج التعليم، ودمجها داخل المنهج التعليمي من بدايته لنهايته.
تضم الجامعة ست كليات:
 كلية آداب وعلوم الاستدامة
 كلية علوم الإدارة
 كلية علوم الاتصال والاعلام
 كلية الابتكار التقني
 كلية التربية
 كلية الفنون والصناعات البداعية

برامج الدراسات العليا كلية علوم الإدارة

تقدم كلية علوم الإدارة برامج الدراسات العليا التالية للتخرج بدرجة ماجستير كما يلي:
 الماجستير التنفيذي في إدارة الأعمال
 ماجستير العلوم في التمويل
 ماجستير العلوم في الابداع والأعمال الحرة
 ماجستير العلوم في إدارة الأعمال الدولية
 الماجستير التنفيذي في إدارة الرعاية الصحية (بالاشتراك مع كلية الآداب والعلوم)
 الماجستير التنفيذي في الإدارة العامة (بالاشتراك مع كلية الآداب والعلوم)

برامج الدراسات العليا كلية الآداب والعلوم

تقدم كلية الآداب والعلوم برامج الدراسات العليا التالية للتخرج بدرجة ماجستير كما يلي:
 ماجستير التربية في القيادة التربوية
 ماجستير التربية في التربية الخاصة
 ماجستير العلوم في تطوير التعليم والتعلم
 الماجستير التنفيذي في إدارة الرعاية الصحية (بالاشتراك مع كلية علوم الإدارة)
 الماجستير التنفيذي في الإدارة العامة (بالاشتراك مع كلية علوم الإدارة)
 ماجستير آداب في التصميم
 قدم كلية علوم الاتصال والإعلام برنامج الدراسات العليا للتخرج بدرجة ماجستير كما يلي:
 ماجستير الآداب في الاتصال السياحي

تقدم كلية تقنية المعلومات برنامج الدراسات العليا للتخرج بدرجة ماجستير كما يلي:
 ماجستير العلوم في تقنية المعلومات ـ تخصص أمن شبكات المعلومات

وصلات خارجية
 موقع جامعة زايد الرئيسي

مواضيع مشابهة
جامعة أبوظبي

مراجع

تأسيسات سنة 1998 في الإمارات العربية المتحدة
زايد
جامعات وكليات في الإمارات العربية المتحدة
زايد
جامعات وكليات نسائية في الإمارات العربية المتحدة
جهات اتحادية إماراتية مستقلة
مبان ومنشآت في دبي
هيئات تعليمية أسست في 1998

جامعة زايد


Mikhaïl Ievguenievitch Mizintsev (en ), né le  dans le village d'Averinskaïa de l'oblast de Vologda (URSS), est un général russe actuellement à la tête du Centre de gestion de la défense nationale depuis 2014. Il est élevé au grade de colonel général en 2017.

Carrière
Il naît dans un village du raïon de Siamja dans l'oblast de Vologda et poursuit ses études à l'académie militaire Souvorov de Kalinine dont il sort diplômé en 1980, puis de 1980 à 1984 à  l'école supérieure de commandement interarmes Frounzé de Kiev en République socialiste soviétique d'Ukraine. De 1984 à 1989, il est commandant d'un peloton de reconnaissance, commandant d'une compagnie de reconnaissance d'un régiment de chars d'une division de chars du Groupement des forces armées soviétiques en Allemagne; puis dans le groupe de forces de l'Ouest de 1989 à 1990, comme chef d'état-major-commandant adjoint du bataillon de reconnaissance de la division de chars de l'armée interarmes. De 1990 à 1991, il est chef de reconnaissance d'un régiment de fusiliers motorisés d'une division de fusiliers motorisés de l'armée interarmes; après la chute de l'URSS, il est de 1991 à 1993 commandant d'un bataillon de fusiliers motorisés (de montagne) d'un régiment de fusiliers motorisés dans le district militaire transcaucasien.

De 1993 à 1996, il étudie à l'académie militaire Frounzé. Après avoir été diplômé de l'académie, il est de 1996 à 2001 officier supérieur-opérateur de la direction opérationnelle principale de l'État-Major général des Forces armées de la fédération de Russie. De 1996 à 2001, Mizintsev est officier supérieur opérateur à la direction du département opérationnel de l'État-Major. De 2001 à 2003, il est auditeur à l'académie militaire de l'État-Major. De 2003 à 2007, il est commandant de groupe à la direction opérationnelle principale de l'État-Major. De 2007 à 2010, il est chef de la direction des opérations - chef d'état-major adjoint du district militaire de Moscou; de 2010 à 2011, chef de la direction des opérations - chef d'état-major adjoint du district militaire du Caucase du Nord; de 2011 à 2012 chef des opérations direction - chef d'état-major adjoint du district militaire sud.

En août 2012, Mizintsev est nommé chef du poste de commandement central de l'État-Major général des forces armées de la fédération de Russie. Le 22 février 2014, il est élevé au grade de lieutenant-général. Après la création du centre national de contrôle de la défense de la fédération de Russie en décembre 2014, il en devient le chef. Après le début de l'intervention militaire de la Russie en Syrie, il dirige le siège de coordination interministériel de la fédération de Russie pour le retour des réfugiés sur le territoire de la République arabe syrienne.

Il prend part à l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, dite . Le , Mizintsev est inclus dans la liste des personnalités russes touchées par les sanctions énoncées par le gouvernement du Royaume-Uni.

Il est nommé le 24 septembre 2022 vice-ministre russe de la Défense, chargé du ravitaillement matériel et technique des forces armées russes, remplaçant Dmitry Boulgakov. Il est lui même remplacé à ce poste le 30 avril 2023 par Alexeï Kouzmenkov.

Après son départ de vice-ministre russe de la Défense, il rejoint le groupe paramilitaire Wagner.

Crimes de guerre
Il a été surnommé le « boucher de Marioupol » par les Ukrainiens et leurs alliés américains en raison de ses tactiques militaires lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, où il a été accusé par la presse anglophone, tchèque et ukrainienne, etc. d'attaques contre des civils, notamment pour avoir ordonné le bombardement d'un hôpital pour enfants et du théâtre dramatique, où plus de 1000 civils s'abritaient à l'époque.

Il est accusé d'avoir utilisé les mêmes tactiques brutales dans la guerre civile syrienne en 2016, qui ont conduit à la chute de la ville d'Alep.

Selon l'avocate ukrainienne des droits de l'homme Oleksandra Matviïtchouk, il devrait être tenu responsable de ces crimes de guerre devant la Cour pénale internationale de La Haye.

Notes et références

Naissance en septembre 1962
Général russe
Personnalité liée à l'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022
Militaire russe de la guerre russo-ukrainienne
Militaire russe de la guerre civile syrienne

Mikhaïl Mizintsev


Kemalpaşa aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Mustafa Kemal Paşa - Mustafa Kemal Atatürk

Yerleşim yerleri
 Mustafakemalpaşa - Bursa ili ilçesi
 Kemalpaşa, Artvin - Artvin ili ilçesi
 Kemalpaşa, İzmir - İzmir ili ilçesi
 Kemalpaşa, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kemalpaşa, Bağcılar - İstanbul ili Bağcılar ilçesine bağlı mahalle
 Kemalpaşa, Fatih - İstanbul ili Fatih ilçesine bağlı mahalle
 Kemalpaşa, Küçükçekmece - İstanbul ili Küçükçekmece ilçesine bağlı mahalle

Diğer
 Kemalpaşa Camii, İstanbul ili Fatih ilçesine bağlı Aksaray semtinde cami
 Kemalpaşa tatlısı, tatlı türü

Kemalpaşa


Heike Makatsch (d. 13 Ağustos 1971, Düsseldorf), Alman oyuncu.

Filmografi

Dış Bağlantılar

1971 doğumlular
Yaşayan insanlar
Düsseldorf doğumlu oyuncular
20. yüzyılda Alman kadın oyuncular
21. yüzyılda Alman kadın oyuncular
Alman kadın dizi oyuncuları
Alman kadın sinema oyuncuları
21. yüzyılda Alman kadın şarkıcılar

Heike Makatsch


Driva Station (Driva stasjon) var en jernbanestation på Dovrebanen, der lå i Oppdal kommune i Norge.

Stationen åbnede 20. september 1921, da banen blev forlænget fra Dombås til Støren. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. april 1959. Betjeningen med persontog ophørte 30. maj 1965, og 1. februar 1971 blev stationen nedlagt.

Stationsbygningen blev opført efter tegninger af Jens Flor. Bygningen var af den mindste type, der blev benyttet på den nordlige del af den "oprindelige" Dovrebanen (strækningen over Dovre). Tilsvarende bygninger blev opført på stationer som Fagerhaug, Engan, Garli og Snøan. Stationsbygningen i Driva står fortsat og benyttes som bolig.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Dovrebanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1921
Ophørt i 1971
Jernbanestationer i Trøndelag

Driva Station


فورغاشور  هي مدينة في جمهورية كومي في روسيا.

مراجع

مدن جمهورية كومي

فورغاشور


Francis Dodd peut faire référence à:

Patronymie
 Francis Dodd (1874-1949), un portraitiste, peintre paysagiste et graveur britannique
 Francis Dodd  (1899-1973), un général de brigade de l'armée américaine.

Francis Dodd


Trínidadíska karlalandsliðið í knattspyrnu er er fulltrúi Trínidad og Tóbagó í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið komst í úrslitakeppni HM 2006.
.

Mið-amerísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Trínidad og Tóbagó


Philadelphia, ABD'nin Pensilvanya eyaletine bağlı bir şehir.
 Philadelphia (peynir), süt ürünleri markası.
 Philadelphia (film), bir film.

Philadelphia (anlam ayrımı)


Acem, klâsik Türk müziğinde mi notasına yakın bir perde.

Acem sözcüğüne 15. yüzyıla ait en eski Türkçe müzik yazmalarından beri rastlanılmaktadır. Acem, ayrıca, acemaşiran, acembûselik, acemkürdî, Nevrûz-ı Acem, Uzzâl-acem, Yegâh-ı Acemî gibi birçok terim içerisinde de kullanılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Bûselik
 Acemaşiran
 Acembûselik
 Acemkürdî

Klasik Türk müziği makamları

Acem (müzik)


Jean-Pierre Alain Jabouille ( Pariz, Francuska, 1. listopada 1942. — 2. veljače 2023.) bio je francuski vozač automobilističkih utrka.

Francuski vozači Formule 1

Jean-Pierre Jabouille


Durgunsu kano, akıcı olmayan su kaynaklarında yapılan kano disiplini. Bu sporun yapılabilmesi için derinliği 80 cm'yi geçen ve rüzgâr almayan göl ve gölcükler ideal ortamdır. Rüzgâr almayan, dalgasız, kuytu deniz koyları ve çok yavaş akan nehirler de kullanılabilir. Ancak hangi su ortamı kullanılırsa kullanılsın dalga yaratacak rüzgâr veya başka bir neden bulunmamalı ve su temiz olmalıdır.

Durgunsu yarışları bir sürat (sprint) yarışmasıdır. Yarışmada hedef belirli kulvarlar içinde kalarak yarışma mesafesini en kısa sürede tamamlamaktır.

Kadın ve erkeklerde 200, 500, 1000 m gibi çeşitli mesafelerde yapılan yarışlarda kullanılan K-1, K-2, K-4, C-1, C-2, C-4 gibi farklı tekne tipleri vardır.

Dış bağlantılar
 Türkiye Kano Federasyonu

Kano

Durgunsu kano


Los fisocrotafinos (Physocrotaphini) son una tribu de coleópteros adéfagos  de la familia Carabidae.

Géneros
Tiene los siguientes géneros:
Helluodes
Holoponerus
Physocrotaphus
Pogonoglossus
Schuelea

Referencias

  1998: The enigmatic tribe Physocrotaphini Chaudoir (Helluodini auct.) (Coleoptera, Carabidae). In: ;  &  (eds.) Phylogeny and classification of Caraboidea. Atti di Muesueo Regionalae di scenze naturali, Torino, V: 369–380.
 ; ;  2008: A new Helluodes Westwood species from Western Ghats with notes on habitat, distribution and phylogenetic relationships of genera Helluodes Westwood and Physocrotaphus Parry of the tribe Physocrotaphini Chaudoir (Insecta: Coleoptera: Carabidae: Anthiinae). Zootaxa, 1745: 30-46. Abstract & excerpt

Enlaces externos

 Carabidae of the World

Physocrotaphini


Half-Life 2: Episode One, Valve Corporation tarafından geliştirilen birinci şahıs nişancı oyunudur ve 1 Haziran 2006'da yayımlanmıştır. 2004'te yayımlanan Half-Life 2nin birinci devam bölümüdür. Valve'in Half-Life 2nin devamını bölümler olarak getireceğine karar vermeden önceki ismi Half-Life 2: Aftermathdir. Half-Life 2nin de kullandığı Source motorunu kullanır. Oyun yeni ışıklandırma ve animasyon teknolojileri getirmiştir. Ayrıca yardımcı yapay zekayı da daha iyi hale getirmiştir.

Oyun, Half-Life 2deki olaylardan hemen sonra başlar. Episode Oneın ana karakteri Gordon Freeman ve yardımcı karakter Alyx Vance, insan ırkının Combine'a karşı savaşını sürdürmektedir. Oyun başladığında, Gordon Freeman kendisini Citadel'in yıkıntıları arasında bulur ve oyun boyunca Alyx ile birlikte Şehir 17'yi tahliye etmeye çalışırlar.

Episode One, Valve'nin çıkarmayı planlamış olduğu üç Half-Life 2 bölümünden biridir. Oyun, Valve'nin The Orange Box paketinde Half-Life 2, Episode Two, Team Fortress 2 ve Portal ile birlikte yer alır. Episode One genel olarak olumlu tepkiler almıştır. Oyunun kooperatif yönü övülmüştür fakat kısalığı ve az olay yaşanması genel olarak eleştirilmiştir.

Konu
İlk iki oyunda olduğu gibi yine bu oyunda da, oyuncu Gordon Freeman adlı bilim adamını yönetmektedir ve Half-Life 2'nin hikâyesi içerisinde son kalınan yerden ve Gordon Freeman'ın tepesinde bir patlamaya neden olduğu Citadel'den başlamaktadır. 2. oyunun sonunun aksine G-Man, Gordon Freeman'ı zamansız boyuta koyamamıştır çünkü Vortigauntlar tarafından engellenmiştir ve Citadel patlamasından kısa bir süre sonra enkaz içerisinde uyanarak, oyuncu oyuna başlar. Ardından oyuncu Şehir 17'den kaçmaya çalışmaya yönlendirilir. Kaçmaya çalışırken Half-Life 2'den de gözükmüş olan Alyx Vance oyun boyunca da Gordon Freeman'a yardım etmektedir.

Serinin diğer oyunlarına göre en kısa olanıdır ve yaklaşık 4-5 saatlik oynanış süresi vardır. Kısa olmasına rağmen en az 20 saatlik oynanışa sığabilecek aksiyon ve duygu yüklü sahne vardır.

Oyunda HDR grafik teknolojisi kullanılarak daha gerçekçi ışıklandırmalar sağlanmıştır. Yapay zeka ve surat ifadeleri geliştirilmiştir. Ayrıca oyuna yeni bir düşman türü olan Zombine adlı zombiye dönüşmüş Combine askerler eklenmiştir. Bu düşman tipi normal zombilerden daha hızlı, dayanıklı ve ayrıca el bombası ile intihar saldırısı yapabilmektedir.

Eleştiriler
Oyun çıktığı tarihte serinin takipçileri tarafından beğenilmiş ve eleştirmenlerden de genellikle olumlu eleştiriler almıştır. Kaliteli grafikleri ve ses efektleri, üst düzey karakter seslendirmeleri, renkli Alyx karakteri, sağlam aksiyonu ve eğlenceli oynayışı ile övülmüş; çok kısa oyun süresi (4 - 5 saat), hiçbir yeni silah ve yeni oynayış elementleri sunmadığı için eleştirilmiştir. Oyunun dünyaca ünlü Metacritic sitesindeki ortalama notu 87 puandır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 Valve Software

1
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
2006 video oyunları
Microsoft Windows oyunları
PlayStation 3 oyunları
Xbox 360 oyunları
Ödüllü bilgisayar oyunları
Valve Corporation oyunları
Source motoru oyunları
Epizodik video oyunları

Half-Life 2: Episode One


George Pieczenik Smith (født 10. marts 1941) er en amerikansk kemiker. Han er Curators' Distinguished Professor Emeritus of Biological Sciences på University of Missouri-Columbia. I 2018 modtog han nobelprisen i kemi sammen med Gregory P. Winter og Frances Arnold for sit arbejde med phage display.

Referencer

Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra USA

George P. Smith


Carlos Alberto Paz (Buenos Aires, 20 de abril de 1953) es un militar argentino, perteneciente a la Armada Argentina, veterano de la Guerra de las Malvinas (VGM) que ostenta la jerarquía de almirante y que fue designado jefe de Estado Mayor General de la Armada (JEMGA) por la presidenta Cristina Fernández de Kirchner a través del decreto 248/2011, el 22 de diciembre de 2011, en reemplazo de almirante Jorge Godoy; juró el 27 de diciembre de ese año.

Paz al momento de su designación como JEMGA se desempeñaba como subjefe de Estado Mayor General de la Armada, cargo al cual había asumido en el 2010; previamente había desempeñado otros puestos en la plana mayor de la Armada, como director de Operaciones, Políticas y Planes de la Armada y Comando de Operaciones Navales.

Biografía
Realizó parte de sus estudios secundarios en el Liceo Militar General San Martín, dependiente del Ejército Argentino. Ingresó, terminada la secundaria, a la Escuela Naval Militar en 1969. Cuatro años después, se egresó como guardiamarina de la Flota Naval en 1973.

A poco de regresar a la Argentina tras realizar capacitaciones en el exterior en los años ochenta, durante la Guerra de las Malvinas, sirvió como jefe de Comunicaciones de la Fuerza Aeronaval en Operaciones. Fue distinguido por la Armada y el Congreso de la Nación por su participación en la guerra.

Prestó servicios como Jefe de la Central de Informaciones de Combate (CIC) entre 1988 y 1990. Completó también, paralelamente en aquel período, la ejecución de dos campañas navales antárticas.

En 1992 ejerció la dirección de la ARA Intrépida, en la Agrupación de Lanchas Rápidas. En 1993 se desempeñó como profesor en escuelas militares paraguayas, por lo que fue distinguido por el ministerio de Defensa paraguayo y la Armada Paraguaya.

Durante 2001 y 2002 fue agregado naval en Chile; donde también fue distinguido. Fue Jefe de Políticas y Estrategia de la Armada durante los años 2004 y 2005. Entre 2006 y 2008, con la jerarquía de Contraalmirante, cumplió funciones como Director de Operaciones, Políticas y Planes de la Armada.

Más tarde, ya como vicealmirante fue el comandante de Operaciones Navales entre 2009 y 2010, puesto que abandonó para asumir como subjefe de Estado Mayor General de la ARA (SUBJEMGA).

Designación como JEMGA

En diciembre de 2011, a raíz del procesamiento del almirante Jorge Godoy, el 22 de diciembre de 2011 fue nombrado, a través del decreto 248/2011 firmado por la presidenta Cristina Fernández de Kirchner y el ministro Arturo Puricelli, Jefe de Estado Mayor General de la Armada (JEMGA), y definía el pase a retiro de Godoy.

Asumió como titular de la Armada Argentina el martes 27 de diciembre.

Renunció al cargo el 15 de octubre de 2012, designando así al vicealmirante Daniel Alberto Martín.

Distintivos y condecoraciones
 Distintivo Cuerpo de Comando - Orientación Superficie  (Escuela Naval Militar)
 Curso de Comando y Estado Mayor (Escuela de Guerra Naval)
 Medalla «El Honorable Congreso de la Nación a los Combatientes»
 Distintivo "Operaciones en Malvinas".

Referencias

Militares nacidos en Buenos Aires
Alumnado del Liceo Militar General San Martín
Egresados de la Escuela Naval Militar (Argentina)
Integrantes de la Armada Argentina en la guerra de las Malvinas
Almirantes de Argentina del siglo XXI
Titulares de la Armada de la República Argentina

Carlos Paz (militar)


An Pterostylis puberula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Pterostylis puberula in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pterostylis

Pterostylis puberula


Percy Howard Newby CBE () a fost un scriitor și administrator de radiodifuziune. A fost primul câștigător al Premiului Booker, romanul său Something to Answer For fiind laureat la ediția inaugurală a premiului din 1969.

Tinerețea
P.H. Newby, cunoscut sub numele de Howard Newby, s-a născut în Crowborough, Sussex la  și a învățat la Hanley Castle Grammar School din Worcestershire și la St Paul's College of Education din Cheltenham. În octombrie 1939 a fost trimis în Franța pentru a lupta în al Doilea Război Mondial, cu grad de soldat în Royal Army Medical Corps. Unitatea sa a fost una care a fost evacuată. Apoi a fost trimis în Orientul Mijlociu și a luptat în deșertul egiptean.

Carieră
Newby a fost lăsat la vatră în decembrie 1942, după care a predat literatura engleză la Universitatea Regele Fouad din Cairo până în 1946. Unul dintre studenții săi a fost editorul egiptean Mursi Saad El-Din.

Din 1949 până în 1978 a fost angajat de BBC, debutând ca producător de radio și continuând mai apoi să fie controlor al Programului al Treilea și al Radio Three, director de programe (radio) și, în final, director general al BBC Radio.

Primul său roman, A journey into the interior, a fost publicat în 1946. În 1945 a publicat primul său roman, "Călătorie spre interior", care în anul următor a primit un premiu Atlantic în literatură. În același an, s-a căsătorit cu Joan Thompson, fiica unui brutar din Wendover, Anglia. A scris despre părul lung pe care îl avea atunci când s-au întâlnit pentru prima oară în povestirea sa "Fiica brutarului". Apoi s-a întors în Anglia pentru a scrie. În același an a primit un Premiu Atlantic pentru literatură, iar doi ani mai târziu a primit premiul Somerset Maugham. În 1947, John Lehmann a publicat povestea de aventură pentru băieți "Spiritul lui Jem" scrisă de Newby cu 41 de desene și o folie de praf colorată de Keith Vaughan. Începând cu Dansurile Marinarului  în anul 1948, anul în care a primit Premiul Somerset Maugham, Newby a publicat primul set de romane în mediul rural din Anglia sau Țara Galilor.

El a fost decorat cu Ordinul Imperiului Britanic pentru activitatea sa ca director general al BBC Radio.

Autorul, prietenul și colegul Anthony Thwaite afirma în necrolog său: "P.H. Newby a fost unul dintre cei mai buni romancieri de limba engleză din cea de-a doua jumătate a secolului".

Romane
 O călătorie spre interior (1945)
 Spiritul lui Jem (1947)
 Reprezentanți și martori (1947)
 Dansurile Marinarului (1948)
 Alergătorii după pradă (1949)
 Pășunea de zăpadă (1949)
 Tînăra May Moon(1950)
 Un sezon în Anglia (1951)
 Un pas către tăcere (1952)
 Retragerea (1953)
 Picnic la Sakkara (1955)
 Revoluția și trandafirii (1957)
 Zece mile de la oriunde (1958)
 Un oaspete și plecarea lui (1960)
 Lumina Barbarului (1962)
 Unul dintre fondatori (1965)
 Ceva de raspuns pentru (1968)
 O mulțime de întrebat (1973)
 Kith (1977)
 Sentimentele s-au schimbat (1981)
 Înclinându-se în vânt (1986)
 Venind cu Fluxul (1991)
 Ceva despre femei (1995)

Non-ficțiune
 Maria Edgeworth (1950)
 Romanul, 1945-1950 (1951)
 Utilizările radiodifuzării (1978)
 Povestea Egiptului (1979)
 Războinicul faraonilor (1980)
 Saladin în timpul său (1983)

Note

Legături externe
 Site-ul de informare pentru PH Newby

Nașteri în 1918
Decese în 1997
Romancieri englezi
Scriitori englezi din secolul al XX-lea
BBC
Britanici ai celui de-al Doilea Război Mondial
Commanders of the Order of the British Empire

P. H. Newby


Sedmerovec este o comună slovacă, aflată în districtul Ilava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 423 de locuitori.

Istoric
Localitatea Sedmerovec este atestată documentar din 1229.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sedmerovec


Fotogravura reprezintă un procedeu de imprimare a unei imagini, fotografii prin tehnica gravării pe o anumită suprafață. De regulă, acest lucru se obține prin folosirea de substanțe chimice în scopul arderii/atacării suprafeței respective, rezultând o operațiune de durată. În funcţie de material şi de aplicaţie, fotogravura poate fi realizată prin tehnologie laser sau mecanică. Se realizează fotogravuri pe materiale diverse (hârtie, lemn, piele, răşină sintetică, sticlă, cauciuc, metal, etc.).

Istoric
Cele mai vechi forme de fotogravură au fost dezvoltate de doi pionieri în tehnica fotografiei; în primul rând Nicéphore Niépce în Franța în anii 1820 și, ulterior, Henry Fox Talbot în Anglia. Niépce căuta un mijloc de a crea imagini fotografice pe plăci care ar putea fi apoi gravate și utilizate pentru a face imprimări pe hârtie cu o presă de tipărire tradițională. Imaginile timpurii ale lui Niépce sunt printre primele fotografii, precedând metoda numită daghereotipie și ulterior  procesul fotografic ce utiliza colodiul . Talbot, inventator al procesului negativ de hârtie de tip calotip, a vrut să facă imprimarea fotografiilor pe hârtie care nu s-ar degrada în timp. El a lucrat la procesul său fotomecanic în anii 1850 și l-a brevetat ulterior în 1852 (cu titlul de "gravarea fotografică") și 1858 (cu titlul de "gravarea fotoglifică").

Fotogravura în forma sa matură a fost dezvoltată în 1878 de către pictorul ceh Karel Klíč, care a dezvoltat cercetarile lui Talbot. Acest proces, unul încă folosit astăzi, se numește procesul Talbot-Klič.

Note

Legături externe

 The Art of The Photogravure: Process, History and Examples

Științe aplicate
Procedee de imprimare
Stampă

Fotogravură


peut se référer à :

Patronyme
Kaburaki est un patronyme japonais traditionnel. Les titulaires du nom incluent :
  (1977-), footballeur japonais ;
  (1968-), coureur de trail japonais ;
  (1944-), joueur de baseball japonais.

Astronomie
 (6464) Kaburaki, astéroïde découvert en 1994 et nommé après .

Zoologie
 , genre de vers plats décrit en 1925.

Voir aussi

Patronyme japonais

Kaburaki


Haplophyllum tuberculatum es una especie de arbusto perteneciente a la familia Rutaceae.

Descripción
Es un arbusto perennifolio que alcanza un tamaño de hasta 30 cm de altura, con las ramas erectas o difusas. Leñoso, ramificado desde la base o simple. Los tallos son de color amarillo verdoso, glabros o pubescentes,  con glándulas amarillas punteadas. Las hojas de 9-50 x 2-17 mm, lineales a oblongas a lanceolado-oblongas u obovadas, disminuyendo en la base,  glabras o peludas y oscuro punteadas con glándulas. Las inflorescencias en forma de corimbos. Brácteas pequeñas, de color verde. Flores pediceladas. Pétalos de color amarillo brillante, ampliamente oblongas, de 4 mm. El fruto es una  cápsula de 3.4 de diámetro.

Distribución
Se distribuye por el suroeste de Asia y África del Norte.

Taxonomía
Haplophyllum tuberculatum fue descrita por (Forssk.) A.Juss. y publicado en Mémoires du Muséum d'Histoire Naturelle 12: 464, en el año 1825.
Sinonimia
Ruta tuberculata Forssk.
Haplophyllum glabrum (DC) G.Don
Haplophyllum stocksianum Boiss.
Haplophyllum villosulum Boiss. & Hausskn.
Ruta tuberculata var. forskahlii DC.
Ruta tuberculata var. montbretti DC.

Referencias

Enlaces externos

tuberculatum

Haplophyllum tuberculatum


هذه قائمة بالأفلام المصرية لعام 1989 مرتبة أبجديا

قائمة الأفلام
 أيام الغضب
 الأراجوز
 الحقونا
 الدنيا على جناح يمامة
 العميل رقم 13
 الملائكة لا تسكن الأرض
 جحيم تحت الماء
 خيانة
 قلب الليل
 كراكيب
 شقة الأستاذ عليوة
 ولاد الإيه
 يا عزيزي كلنا لصوص
 كابوس
 اللعب بالنار
 المولد

مصر في 1989
قوائم أفلام حسب البلد أو اللغة 1989
8
قوائم أفلام مصرية حسب السنة

قائمة الأفلام المصرية سنة 1989


Gaja Alaga (3 July 1924 – 7 September 1988) was a Croatian theoretical physicist who specialised in nuclear physics.

He was born in noble family of Bunjevac origin in the village of Lemeš (today called Svetozar Miletić) in northwestern Bačka in Kingdom of SHS (today in autonomous province Vojvodina, Serbia).

He was a corresponding member of the Croatian Academy of Sciences and Arts since 1968 and a professor at the University of Zagreb Faculty of Science (). He worked in the Ruđer Bošković Institute in Zagreb (the capital city of Croatia), the Niels Bohr Institute in Copenhagen, the University of California, Berkeley, and Ludwig-Maximilians University in Munich.

In 1955, cooperating with Kurt Alder and Ben Roy Mottelson, Alaga discovered the K-selection rules and intensity rules for beta and gamma transitions in deformed atom nuclei. This discovery was key to the development of new nuclei models which confirmed that subatomic particles can distort the shape of the nucleus. This is by the model for collective motion (based on nuclei deformed from a spherical shape, but with axial symmetry) for which Aage Bohr, Ben Roy Mottelson, and James Rainwater won the 1975 Nobel Prize.

Also in 1955 (the journal Physical Review) and in 1957 (the journal "Nuclear Physics") he discovered asymptotic selection rules for beta and gamma transitions between states of deformed nuclei. The so-called Alaga rules are in common use among specialists in nuclear structure, in comparing theoretical transition rates with measurements.

He was the editor of the scientific magazine Fizika from 1978 until he died in 1988.

He died in Zagreb in 1988. Today, a street in the Trnje city district of Zagreb bears his name.

Awards
Republička nagrada "Ruđer Bošković" (1968)

References

External links

1924 births
1988 deaths
People from Sombor
Croats of Vojvodina
Croatian nuclear physicists
Faculty of Science, University of Zagreb alumni
Academic staff of the University of Zagreb
Bunjevci

Gaja Alaga


Azeri Imic Servis, Anar Nağılbaz'ın 2002 yılında çıkan Azerice müzik albümüdür.

Albümdeki şarkılar

 Çiçək və tikan (duet N.Ələskərli)
 Xatirə mahnısına remix NAĞILLAR Qrupu
 Üzümüzü daha tutaq tuş günə ILk Azəri rep oxuyan qız Ülkər
 Sən gedən küçəni tapmaq olmur Səbinə Babayeva və Qeyri Qardaşlar qr
 Tuk-tuk qapı döyülür MUSIK LEE qız rep qr-nun köməyi ilə A.Nağılbaz
 Sev,deyirik MUSIK LEE qız rep qr
 Axırı elə nağıldı (feat Kənan M.M)
 Nə nağıldır,nə hekayət NEW LIFE qrupu
 Qara gözlər (ft Brilyant Dadaşova)

2002 albümleri
Azerice albümler

Azeri Imic Servis


Romeo ve Juliet (İngilizce özgün adı: The Most Excellent and Lamentable Tragedy of Romeo and Juliet), İngiliz oyun yazarı William Shakespeare tarafından yazılmış bir oyundur. İngiliz edebiyatının klasiklerinden biri olan eser,  yazarın en iyi bilinen oyunlarından birisidir. 1591-1596 arasında yazıldığı düşünülür. Dünya edebiyatlarında klasik bir konu olan iki düşman ailenin birbirini seven gençlerinin aşk macerasını işler. Eser, ilk kez 1594 yılında sahnelenmiş; defalarca operaya, baleye ve sinemaya uyarlanmıştır.

Hikâyenin kaynağı, İngiliz şair Arthur Brooke'in 1562'de yayımlanan Romeus ve Juliet'in Trajik Öyküsü  adlı uzun şiirine dayandırılır.  Sheakespeare hikâyeyi eklediği pek çok yardımcı karakterle geliştirmiş; konunun işlenişi ve üslubu onu özgün bir eser hâline getirmiştir.

Karakterler

 Verona'da hükümdar ailesi
Prens Escalus: Verona şehir devleti hükümdarı Prens
Kont Paris: Prens Escalus'un yakın akrabası. Juliet'le evlenmek istemekte.
Mercutio: Prens Escalus'un yakın akrabası, Romeo'nun arkadaşı.

Capulet sülalesi
Lord Capulet: Capulet sülalesinin başı
Lord Capulet'nin Karısı: Capulet sülalesinin başkadını
Juliet: Capulet'in 13 yaşındaki kızı. Oyunun 2 önemli rolünden biri
Tybalt: Juliet'in kuzeni ve Lord Capulet'in karısının yeğeni
Mürebbiye: Juliet'in nedimesi ve sırdaşı.
Rosaline: Lord Capulet'in yeğeni ve başlangıçta Romeo'nun büyük aşkı
Peter, Sampson ve Gregory: Lord Capulet'in evinde uşaklar

Montague sülalesi
Lord Montague: Montagu sülalesinin başı.
Lord Montague'nin karısı: Montague sülalesinin başkadını
Romeo: Lord Montague'nin 17 yaşındaki oğlu. Oyunun en önemli 2 rolünden biri
Benvolio: Romeo'nun kuzeni ve en iyi arkadaşı.
Abram ve  'Balthasar: Lord Montegue' nin evinde uşaklar

Diğerleri
Keşiş Laurence: Francisken tarikatı kesişi. Romeo'nun sırdaşı
Keşiş John: Keşiş Laurence'nin Romeo'ya mektubunun ileticisi
Eczacı: Romeo'ya zehir satar
Koro: 1. ve 2. perde giriş kısımlarında "giriş" metinlerini okuyanlar.

Konu özeti

İtalyan şehir devleti Verona'nın zengin ve asil ailelerinden 'Montegue ve Capulet aileleri arasında geçmiş yıllara dayanan bir düşmanlık vardır.  Oyun, bu ailelere mensup iki grup genç arasındaki sokak kavgası ile başlar. Şehir muhafızları kavgayı durdurur ve Verona hükümdarı Prens Escalus bir daha iki grup arasında kavga çıkarsa elebaşlarının idam edileceğini söyleyerek gözdağı verir.

O günlerde Capulet ailesinin evinin bahçesinde bir maskeli balo düzenlenir. Lord Capulet, baloya kız Juliet'e talip olan Kont Paris'i de davet eder. Montegue ailesine mensup Romeo da maskeli baloya kimliğini gizleyerek katılır. Romeo,  Capuletlerin yeğenlerinden Rosaline adlı bir kıza ilgi duymaktadır ama Rosaline onu reddetmiştir. Romeo'nun arkadaşı  Benvolio, kıza yaklaşıp aşkını anlatabilmesi için Romeo'nun baloya gizlice katılmasına yardımcı olur. Ancak Romeo baloda Capuletlerin 13 yaşındaki kızı Juliet'i görüp ona aşık olur. Juliet de Romeo'nun duygularına karşılık verir. Eserin en önemli sahnesi sayılan "balkon sahnesi" yaşanır. Yıldızlı gecede Juliet balkonda, Romeo balkonun altındadır. Birbirlerine olan duygularını ışığa duydukları özlemi dile getirecek biçimde imgeler kullanarak açıklarlar. O geceden sonra Romeo, her gece  sürekli Juliet'in odasına balkondan gizlice girer. Juliet'in dadısı iki sevgili arasında haberleşmeyi sağlar.  Çift, evlenmeye karar verir. Rahip Laurance, iki genci gizlice evlendirir.

Kısa bir süre sonra Juliet'in kuzenlerinden Tybalt, Romoeo'nun gizlice baloya geldiğini öğrenir ve ağır hakaretlerde bulunarak onu düelloya davet eder. Romeo artık akrabası olarak gördüğü Tybalt ile kavga etmek istemese de  Romeo'nun arkadaşı Mercutio, hakaretleri sindiremeyip düelloyu kabul eder.  Romeo kavgayı ayırmaya çalışırken Mercutio ölümcül yara alır. Acı içindeki Romeo, Tybalt'ı öldürür.  Bunun üzerine Verona prensi Escalus, Romeo'yu Mantua'ya sürgüne gönderir. Romeo kaçıp geceyi Juliet'in odasında geçirir ve sonra sürgün edildiği Mantua'ya gider.

Ailesi, Juliet'i ve Kont Paris ile evlendirme hazırlıklarına başlamıştır. Juliet, istemediği bu evlilikten kurtulmak için rahip Laurence'in yanına gider. Rahip ona kendisini kırk saat ölü gibi gösterecek bir iksir verir.

Rahip, Romeo'ya durumu anlatan bir mektup yazar. Ancak, mektup Romeo'ya zamanında ulaşmaz. Juliet ise iksiri içer ve ailesi onu öldü zannederek defneder. Romeo, uşağı Balthasar'dan Juliet'in öldüğünü duyunca Juliet'in mezarının başında kendisini öldürmeyi kurar ve yanına zehir alarak gizlice Verona'ya döner.

Juliet'in mezarına gelen Romeo, burada Kont Paris ile karşılaşır. Birbirleriyle kavgaya tutuşurlar, Paris ölür. Ardından Romeo, Juliet'in yanına yatarak zehri içer ve ölür. Rahip Laurence, mezarlığa gelir, Juliet'i uyandırır. Romeo'yu ölmüş olarak gören Juliet, Romeo'nun hançerini alarak kendini öldürür.

Başından sonuna kadar olayların tek şahidi olan Rahip Laurence, ailelere tüm olanları anlatır ve bundan sonra iki aile arasındaki düşmanlık sona erer.

 Türkçeye çeviriler
Romeo ve Juliyet. Çev. Mihran M. Boyacıyan. İstanbul: Civelekyan Matbaası, 1302. (1885)
Romeo-Juliet. Çev. Abdullah Cevdet. Şehbal 7-24 İstanbul:(1 Temmuz 1325-1 Ağustos 1326) (1909).
Romeo-Jülyet. Çev. Mehmet Şükrü Erden. İstanbul: Arkadaş Matbaası, 1938.
Romeo ve Juliet. Çev. Kâmuran Günseli. İstanbul: Çığır Kitabevi, 1938.
Romeo ve Juliet. Çev. İlhan Siyami Tanar. İstanbul: Suhulet Kitabevi, 1938.
Romeo-Juliet.Çev. Ertuğrul İlgin. İstanbul: İnkılab Kitabevi, 1939.
Romeo ve Juliet. Çev. A. B. Şenkal. İstanbul: Sertel Yayınevi, 1939.
Romeo ve Juliet. Çev. Yusuf Mardin. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1945.
Romeo Juliet.Çev. Adli Moran. İstanbul: Ak Kitabevi, 1959.
Romeo ve Juliet. Çev. A. Turan Oflazoğlu. Ankara: Bilgi Yayınevi, 1968.
Romeo ve Juliet. Çev. Özdemir Nutku. İstanbul: Remzi Kitabevi, 1984.

 Film uyarlamaları
Romeo ve Juliet oyunu profesyonel ve amatör dünya tiyatro sahnelerinde günümüze kadar gayet çok sayıda sahnelenmiştir. Ayrıca 40 kadar da değişik film bu konuyu işlemiştir. Bunlar arasında şunlar ilgi çekmiştir:
 1908 - Romeo and Juliet, AND'de Vitagraph Studio'ları tarafından yapımlanan sessiz film. Direktör:J. Stuart Blackton. Başroller:Paul Panzer (Romeo) ve Florence Lawrence (Juliet).
 1936 - Romeo and Juliet. Hollywood yapımı. Yapımcci: Irvıng Thalberg. Direktör: George Cukor. Başrollerde:Norma Shearer (Juliet) ve Leslie Howard
(Romeo)
 1968 - Romeo and Juliet. İtalyan yapımı. Direktör:Franco Zeffirelli. Başrollerde:  Olivia Hussey (Juliet) ve Leonard Whiting (Romeo)
Kostümler Oskar kazandı.
 1996 - Romeo + Juliet. Modern mizansenli ve kostümlü ABD yapımı. Direktör:Baz Luhrmann. Leonardo DiCaprio (Romeo) ve Claire Danes (Juliet)
 2010 - Letters to Juliet (Juliet'e mektuplar) Müzik
Romeo ve Juliet eserinden uyarlanan asgari 24 tane kadar opera bulunduğu bildirilmiştir. Bunlardan ilki singspiel türünde olan 1776'da Çek  besteci "Georg Benda" tarafından Almanca librettoya göre hazırlanmıştır. Romeo ve Juliet'den uyarlanan diğer tanınmış müziksel eserler şöyle özetlenebilir:
 1839 - Hector Berlioz Romeo and Juliet adlı senfoni bestesi
 1867 - Charles Gounod Roméo et Juliette operası ilk temsili
 1869 - Pyotr İlyiç Çaykovski'nin Romeo and Juliet senfonik şiirinin prömiyer konseri
 1936 - Sergey Sergeviç Prokofyev Romeo and Juliet'' balesinin ilk temsili

Türkiye'deki Sahnelemeler
 1999-2000 sezonunda İstanbul Şehir Tiyatroları'nda sahnelenen eserin kadrosunda Tomris İncer, Ayşegül Devrim, Doğan Bavli, Candan Sabuncu, Murat Coşkuner, Sevtap Çapan, Erhan Abir ve Burak Davutoğlu gibi isimler yer aldı.
 Van Devlet Tiyatrosu yapımı eser, 2007-2008 sezonunda oynandı. Yönetmenliğini Kemal Başar, dekor tasarımını Murat Gülmez, kostüm tasarımını Nalan Türkoğlu, ışık tasarımını Seyhun Ayaş, müziklerini Can Atilla ve koreografisini Paras Terezakis üstlendi. Modern bir yorumla sahnelenen eserin başrollerini Caner Kadir Gezener ve Ebru Aytürk oynadı.
 Kemal Başar eseri Van Devlet Tiyatrosu ve Romanya'daki Tony Bulandra Tiyatrosu sahnelemelerinden sonra, İstanbul Şehir Tiyatroları'nda da, bu sefer Romanya'daki sahnelemeden hemen sonra hayatını kaybeden ışık tasarımcısı Seyhun Ayaş'ın anısına ithafen sahneledi. 2009-2010 sezonundaki eserin dekor tasarımını Murat Gülmez, kostüm tasarımını Canan Göknil, müziklerini Can Atilla ve koreografisini Hugo Wolff üstlendi. Yine modern bir yorumla sahnelenen eserin başrollerini Mert Turak, Ece Özdikici, Hikmet Körmükçü, Levent Yılmaz, Müge Akyamaç oynadı.

Oyun bölümleri

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Wikisource'da Romeo ve Juliet oyununun tam metni

İngiliz tiyatro oyunları
William Shakespeare oyunları
Shakespeare trajedileri
Tragedyalar
Kurguda intihar
Kurguda ölüm

Romeo ve Juliet


Als TT3 (Theban Tomb 3 – Thebanisches Grab 3) bezeichnet man das Grab des Paschedu auf dem Friedhof von Deir el-Medina. Von dem Grab ist nur noch die unterirdische und ausgemalte besser Grabkammern erhalten. Von der oberirdischen Grabkapelle gibt es nur noch wenige Reste. Es gibt einen Hog, einen Durchgang und eine kleine Kammer. Nur im Durchgang finden sich Reste einer Bemalung die einen Mann zeigen. Es gibt drei unterirdische Kammern. Die innerste Grabkammer hat eine gewölbte Decke und ist mit Bildern aus dem Totenbuch dekoriert. Die leuchtenden Farben des Grabes sind noch sehr gut erhalten.

Siehe auch
 Liste der thebanischen Gräber

Literatur

Weblinks

 Liste der Thebanischen Gräber auf Digitalegypt (englisch)
 Bibliografie auf Theban Mapping Project (englisch)
 Datenbank der Thebanischen Nekropole (englisch)

Tt003
19. Dynastie (Ägypten)
20. Dynastie (Ägypten)
Grabbau in Afrika
Abkürzung

TT3


Ormanlı, Artvin - Artvin ili merkez ilçesine bağlı köy
 Ormanlı, Erdek - Balıkesir ili Erdek ilçesine bağlı mahalle
 Ormanlı, Şenkaya - Erzurum ili Şenkaya ilçesine bağlı mahalle
 Ormanlı, Çatalca - İstanbul ili Çatalca ilçesine bağlı mahalle
 Ormanlı, Kalkandere - Rize ili Kalkandere ilçesine bağlı köy
 Ormanlı, Şirvan - Siirt ili Şirvan ilçesine bağlı köy
 Ormanlı, Tekirdağ - Tekirdağ ili merkez ilçesine bağlı mahalle
 Ormanlı, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Ormanlı


Anna Christie er en amerikansk romantisk dramafilm fra 1930, instrueret af Clarence Brown og produceret af Metro-Goldwyn-Mayer.
Filmen havde Greta Garbo, Charles Bickford, George F. Marion og Marie Dressler i hovedrollerne.
Filmen handler om en tidligere prostitueret, der forelsker sig , men får problemer når hendes fortid bliver kendt.

Manuskriptet er skrevet af Frances Marion, baseret på et Broadway-skuespil af samme navn i 1921, skrevet af Eugene O'Neil.
Skuespillet havde tidligere været filmatiseret som en stumfilm i 1923.

Filmen markerede Greta Garbos tonefilmsdebut, og hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle for sin rolle i filmen.
Garbo spillede også rollen i den tyske version af filmen udgivet i 1931.

Medvirkende
 Greta Garbo som Anna Christie
 Charles Bickford som Matt Burke
 George F. Marion som Chris Christofferson
 Marie Dressler som Marthy Owens
 James T. Mack som Harpe-Johnny
 Lee Phelps som bartenderen Larry

Priser og nomineringer

Referencer

Eksterne Henvisninger

Romantiske film fra USA
Amerikanske film fra 1930
Sort-hvide film fra USA
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA

Anna Christie (film fra 1930)


Super Bowl 50 je bio završna utakmica 96. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije Denver Broncosi i pobjednici NFC konferencije Carolina Panthersi. Pobijedili su Broncosi rezultatom 24:10, kojima je to bio treći osvojeni naslov.

Utakmica je odigrana na Levi's Stadiumu u Santa Clari u Kaliforniji, kojoj je to bilo prvo domaćinstvo utakmice Super Bowla.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2015

Super Bowl 50


An Chusquea attenuata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lynn G. Clark. An Chusquea attenuata in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea attenuata


Vechile capitale ale țării noastre este un film românesc din 1974 regizat de Petre Sirin.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974

Vechile capitale ale țării noastre


Sophie Müller (* 19. Januar 1803 in Mannheim; † 20. Juni 1830 in Hietzing bei Wien) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben

Sophie Müller entstammt einer Mannheimer Schauspielerfamilie und trat bereits in Kinderrollen auf. Ein erstes festes Engagement erhielt sie 1820 am Hoftheater in Mannheim ("Cordelia" in "König Lear"). 1821 unternahm sie mit ihrem Vater eine Gastspielreise nach München und Wien, wo sie am Hofburgtheater mit großem Erfolg gastierte.

Ab 1822 war sie langjähriges Mitglied des  Hofburgtheaters in  Wien. In diesen Jahren trat sie über 700 mal in Wien auf, daneben führten sie Gastspielreisen nach Graz, Berlin, Prag und Dresden. Sie wurde der bewunderte Liebling des Wiener Publikums.

Müller fungierte darüber hinaus als Vorleserin bei der Kaiserin Maria Anna. Nach einem Zusammenbruch trat sie aus Gesundheitsgründen 1829 von der Bühne ab. Ihr früher Tod im folgenden Jahr löste allgemeine Bestürzung aus.

Literatur

 Franz Wallishausser: Blätter der Erinnerung an die, für die Kunst zu früh verblichene, k. k. Hof-Schauspielerin Sophie Müller. Einige Blicke auf deren Leben und künstlerisches Wirken; als biographische Skizze aus den sichersten und achtbarsten Quellen. Strauß, Wien 1830 (28 S.)
 Johann Graf Mailáth (Hrsg.): Leben der Sophie Müller, weiland k. k. Hofschauspielerinn, und nachgelassene Papiere. Ullrich, Wien 1832 (Digitalisat)
 Müller, Sophie, in: Damen Conversations Lexikon. Band 7. 1836, S. 310–313

Weblinks

Burgschauspieler
Darstellender Künstler (Mannheim)
Deutscher
Geboren 1803
Gestorben 1830
Frau

Sophie Müller


Paul Douglas Coffey (born June 1, 1961) is a Canadian former professional ice hockey defenceman who played for nine teams over 21 seasons in the National Hockey League (NHL). Known for his speed and scoring prowess, Coffey ranks second all-time among NHL defencemen in goals, assists, and points, behind only Ray Bourque. He won the James Norris Memorial Trophy as the NHL's best defenceman three times and was voted to eight end-of-season All-Star teams (four first-team and four second-team).  He holds the record for the most goals by a defenceman in one season, 48 in 1985–86, and is the only defenceman to have scored 40 goals more than once, also doing it in 1983–84. He is also one of only two defencemen to score 100 points in a season more than one time, as he did it five times; Bobby Orr did it six times. Coffey holds or shares 33 NHL records in the regular season and playoffs.

During his NHL career, he played for the Edmonton Oilers, Pittsburgh Penguins, Los Angeles Kings, Detroit Red Wings, Hartford Whalers, Philadelphia Flyers, Carolina Hurricanes, Chicago Blackhawks, and Boston Bruins. He is a four-time Stanley Cup champion, winning three times with Edmonton and a fourth with Pittsburgh.

Coffey was born in Weston, Ontario, and grew up in Malton, Ontario. The city of Mississauga renamed Malton Arena to Paul Coffey Arena and Wildwood Park to Paul Coffey Park in a ceremony on September 23, 2016. In 2017, Coffey was named one of the 100 Greatest NHL Players in history.

Playing career
In his youth, Coffey played in the 1974 Quebec International Pee-Wee Hockey Tournament with a minor ice hockey team from Mississauga.

Coffey was drafted sixth overall by the Edmonton Oilers in the 1980 NHL Entry Draft. He blossomed in the 1981–82 season, scoring 89 points and was named a second-team NHL All-Star. In the Oilers' first Stanley Cup-winning season, 1983–84, he became only the second defenceman in NHL history to score 40 goals in a season and added 86 assists to finish second in point scoring. He won his first James Norris Memorial Trophy in 1984–85 while posting 37 goals and 121 points. On December 26, 1984, in a game against the Calgary Flames, Coffey became the last defenceman in the 20th century to score four goals in one game. Coffey went on to post a historic post-season in the 1985 Playoffs, setting records for most goals (12), assists (25), and points (37) in one playoff year by a defenceman on the way to another Stanley Cup. He won the Norris Trophy again in 1985–86, while breaking Bobby Orr's record for goals in a season by a defenceman, scoring 48. His 138 points that year was second only to Orr (139 in 1970–71) among defencemen.

Coffey helped Edmonton to a third Cup in 1986–87, but the deciding game seven that year against the Philadelphia Flyers would be his last in an Oilers' uniform. After a monetary dispute with Edmonton's head coach and general manager Glen Sather, Coffey was traded to the Pittsburgh Penguins in 1987. Upon joining Pittsburgh, he changed his uniform number from 7 to 77, which he would wear for most of the rest of his career until his final season in Boston, where he wore 74.

Coffey played four and a half seasons with Pittsburgh. On December 22, 1990, Coffey became the second defenceman to record 1,000 points, doing so in a record-breaking 770 games. Coffey won a fourth Stanley Cup in 1990–91 with Pittsburgh. During the 1992 season Coffey passed Denis Potvin to become the career leader in goals, assists, and points by a defenceman. He was then traded to the Los Angeles Kings where he was reunited with former Oilers teammates Wayne Gretzky and Jari Kurri for parts of two seasons.

After his brief stint with Los Angeles, he was traded to the Detroit Red Wings where he played for three and a half seasons. In the lock-out shortened 1994–95 NHL season, Coffey led his team in scoring for the only time in his entire career, and was awarded the Norris Trophy for the third time. In the 1995 playoffs, he led all defencemen in shorthanded goals (2) while helping Detroit to the Stanley Cup Finals. However, the favoured Red Wings were swept by the New Jersey Devils in four games. Coffey would then help the Red Wings to an astounding 62 regular season wins the following year, though the team would ultimately get eliminated by the Colorado Avalanche in the Western Conference Finals. During Game 1 of that series, Coffey accidentally scored on his own net after Colorado's Stephane Yelle attempted to pass the puck into the slot but it instead ended up on Coffey's stick.

After a falling-out with Red Wings coach Scotty Bowman, Coffey was traded to the Hartford Whalers at the start of the 1996–97 season as part of a package to acquire Brendan Shanahan – a move that Coffey was unhappy with.

Coffey only played 20 games for the Whalers before being traded to the Flyers. He played for Philadelphia for a season and a half, reaching the 1997 Stanley Cup Finals, his seventh, against his former team, Detroit. Coffey's Final series was not successful, being on ice for six of Detroit's goals and was in the penalty box for a seventh when the Flyers conceded a power-play goal, ending up with no points and being minus-2 and minus-3 in the first two games, and a hit from Darren McCarty in game two left Coffey sidelined for the rest of the series with a concussion.

After a very brief stint (10 games) with the Chicago Blackhawks, he was traded to the Carolina Hurricanes, where he played one and a half seasons. He played his final season in 2000–01 with the Boston Bruins.

During Coffey's last NHL season, Ray Bourque passed his career goal, assist and point records, and Bourque and Coffey both retired after the 2000–01 season. Coffey finished with 396 goals, 1135 assists, and 1531 points, and remains second only to Bourque in all-time career scoring by a defenceman. Coffey, however, averaged more points per game than did Bourque, having played 203 fewer games but lagging by only 48 points.

Paul Coffey was voted into the Hockey Hall of Fame in 2004, his first year of eligibility, and the Edmonton Oilers retired his uniform number 7 in 2005.

Post-playing career
While coaching a game for the Toronto Marlboros midget 'AAA' team in February 2014, Coffey was assessed a gross misconduct penalty for a "discriminatory slur". The Greater Toronto Hockey League investigated the misconduct penalty and Coffey was handed a three-game suspension. Coffey is a co-owner of the OJHL's Pickering Panthers.

Awards
 Named to the OHA second All-Star team — 1980
 Won the James Norris Memorial Trophy — 1985, 1986, 1995
 Named to the NHL first All-Star team — 1985, 1986, 1989, 1995
 Named to the NHL second All-Star team — 1982, 1983, 1984, 1990
 Played in the NHL All-Star Game — 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997
4-time Stanley Cup champion — 1984, 1985, 1987 (with Edmonton), 1991 (with Pittsburgh)
Won Canada Cup — 1984, 1987, 1991 (with Team Canada)
 Named to the Canada Cup All-Star team — 1984
 Inducted into the Hockey Hall of Fame in 2004
 In 1998, he was ranked number 28 on The Hockey News list of the 100 Greatest Hockey Players
 Currently 14th all-time in career points (was 9th when he retired in 2000, but was passed by Mario Lemieux later in the 2000–01 season, Joe Sakic on January 1, 2007, Jaromir Jagr on October 12, 2007, Mark Recchi on March 29, 2011, and Joe Thornton)
Was inducted into the Penguins Hall of Fame on November 15, 2007

He is one of the 2016 inductees into Legends Row: Mississauga Walk of Fame.

NHL records
 Most goals by a defenceman regular season and playoffs combined — 455

Regular season
 Most goals in one season by a defenceman — 48 in 1985–86
 Most shorthanded goals in one season by a defenceman — 9 in 1985–86
 Most assists in one game by a defenceman: (6) on March 14, 1986
 Most points in one game by a defenceman: (8) on March 14, 1986 (2G, 6A, shared with Tom Bladon 4G, 4A)
 Most seasons leading the league in scoring by a defenceman (8)
 Fastest defenceman in NHL history to score 1000 points: (770 Games)
 Longest point-scoring streak by a defenceman: (28 Games) in 1985-86, (Point Totals during streak "16-39-55")
 Most 40-goal seasons by a defenceman career: (2)
 Most 50-assist seasons by a defenceman career: (14)
 Most 60-assist seasons by a defenceman career: (11)
 Most 70-assist seasons by a defenceman career: (6) (Shares record with Bobby Orr)
 Most 80-point seasons by a defenceman career: (8)
 Highest goals per game average by a defenceman in one season: (0.608)
 Highest career assist per game average by a defenceman: (0.806) - "Minimum 750 Games"
 Highest career points per game average by a defenceman: (1.087) - "Minimum 750 Games"
 Only defenceman in NHL history to be selected first-team All-Star playing for three different teams
 Most PIM by a 1000-Point defenceman
 Most different teams played on by a 1000-point scorer - 9 (tied with Jaromir Jagr)

Playoffs
 Most career goals by a defenceman in NHL playoff history: (59)
 Most career points by a defenceman in NHL playoff history: (196)
 Most goals by a defenceman, one playoff year — (12) in 1985
 Most assists by a defenceman, one playoff year — (25) in 1985
 Most points by a defenceman, one playoff year — (37) in 1985
 Most points by a defenceman, one playoff series: (11) in 1985
 Most assists by a defenceman, five game series: (8) in 1985
 Most assists in one period: (3) in 1985
 Most career short-handed goals by a defenceman in NHL playoff history: (6)
 Most short-handed goals by a defenceman, one playoff year (2) in (1983) and (1996)
 Highest Plus/Minus by a defenceman, one playoff year: +26 in 1985
 Highest goals per game average in one playoff year by a defenceman: (0.667) in 1985 - "Minimum 10 Playoff Games"
 Highest assists per game average in one playoff year by a defenceman: (1.389) in 1985 - "Minimum 5 Playoff Games"
 Highest points per game average in one playoff year by a defenceman: (2.056) in 1985
 Highest career goals per game average in playoffs by a defenceman: (0.304) - "Minimum 75 Games"
 Highest career assists per game average in playoffs by a defenceman: (0.706) - "Minimum 100 Games"
 Highest career points per game average in playoffs by a defenceman: (1.010) - "Minimum 100 Games"

Career statistics
Regular season and playoffs
Figures in boldface italics''''' are NHL records for defencemen.

International

Transactions
November 24, 1987: Traded to Pittsburgh by Edmonton with Dave Hunter and Wayne Van Dorp for Craig Simpson, Dave Hannan, Moe Mantha and Chris Joseph
February 19, 1992: Traded to Los Angeles by Pittsburgh for Brian Benning, Jeff Chychrun and Los Angeles' 1st round choice (later traded to Philadelphia - Philadelphia selected Jason Bowen) in 1992 Entry Draft
January 29, 1993: Traded to Detroit by Los Angeles with Sylvain Couturier and Jim Hiller for Jimmy Carson, Marc Potvin and Gary Shuchuk
October 9, 1996: Traded to Hartford by Detroit with Keith Primeau and Detroit's 1st round choice (Nikos Tselios) in 1997 Entry Draft for Brendan Shanahan and Brian Glynn
December 15, 1996: Traded to Philadelphia by Hartford with Hartford's 3rd round choice (Kris Mallette) in 1997 Entry Draft for Kevin Haller, Philadelphia's 1st round choice (later traded to San Jose - San Jose selected Scott Hannan) in 1997 Entry Draft and Hartford's 7th round choice (previously acquired, Carolina selected Andrew Merrick) in 1997 Entry Draft
June 27, 1998: Traded to Chicago by Philadelphia for NY Islanders' 5th round choice (previously acquired, Philadelphia selected Francis Belanger) in 1998 Entry Draft
December 29, 1998: Traded to Carolina by Chicago for Nelson Emerson
July 13, 2000: Signed as a free agent by Boston

Personal life
Coffey is the owner of a car dealership in Bolton, Ontario. Coffey and his wife have three children.

See also
Hockey Hall of Fame
James Norris Memorial Trophy
List of NHL statistical leaders
List of NHL players with 1000 points
List of NHL players with 1000 games played

References

External links

 Hockey-Fans profile

1961 births
Arizona Coyotes coaches
Boston Bruins players
Canadian ice hockey coaches
Canadian ice hockey defencemen
Carolina Hurricanes players
Chicago Blackhawks players
Detroit Red Wings players
Edmonton Oilers coaches
Edmonton Oilers draft picks
Edmonton Oilers players
Hartford Whalers players
Hockey Hall of Fame inductees
Ice hockey people from Toronto
James Norris Memorial Trophy winners
Kingston Canadians players
Kitchener Rangers players
Living people
Los Angeles Kings players
National Hockey League All-Stars
National Hockey League first-round draft picks
National Hockey League players with retired numbers
People from Weston, Toronto
Philadelphia Flyers players
Pittsburgh Penguins players
Sault Ste. Marie Greyhounds players
Stanley Cup champions

Paul Coffey


Brunnæbbet tukan () er en fugl i familien tukaner i ordenen spættefugle. Den lever i et område fra Honduras til Ecuador.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Mellemamerikas fugle
Colombias fugle
Ecuadors fugle
Tukaner

Brunnæbbet tukan