La Carretera de Nebraska 69, y abreviada NE 69 (en inglés: Nebraska Highway 69) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  este de Waco hacia el Norte en la  en Shelby. La carretera tiene una longitud de 33,6 km (20.87 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 69 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 69


Jiddu Krishnamurti (Telugu: జిడ్డు కృష్ణ మూర్తి) veya J. Krishnamurti (Telugu: జే . కృష్ణ మూర్తి) veya (Tamilce: கிருஷ்ணமூர்த்தி)(12 Mayıs 1895 - 17 Şubat 1986), Hindistan asıllı düşünür, konuşmacı ve yazar. Hindistan'ın Madanapalle kentinde doğdu. 1909 yılında C.W. Leadbeater tarafından keşfedildi. 13 yaşındayken Theosophical Society tarafından "dünya öğretmeni" olarak seçildi. Konuşmaları ve yazıları herhangi bir dinle bağlantılı değildir. Kendisine mesihlik yakıştırılmış olmasına rağmen bunu kesinlikle reddetmiştir. Bütün dünyada geniş bir dinleyici kitlesine ulaşmış olmasına rağmen çevresindekiler tarafından oluşturulan örgütü kendisi dağıtmıştır. Hiçbir zaman kendisini bir otorite olarak görmedi ve çevresinde müridlerin oluşmasını istemedi. Her zaman bir birey ile bir başka birey olarak konuşmayı tercih etti. Krishnamurti, 1986'da ölümüne kadar konuşmalarını sürdürdü.

Kendi adıyla basılan eserler Dünyayı dolaşarak yaptığı konuşmalardan derlenmiştir.

Konuşmalarında "hakikatin/gerçeğin yolları olmayan bir ülke" ("truth is a pathless land.") olduğunu ve bireyin ancak sessiz/dingin bir farkındalıkla ve tüm yaşam ile bütünleşerek yaşaması halinde gerçeğin/hakikatin kendiliğinden geleceğini söylemiştir. Ölüm ile Yaşamın bir ve tekliği, yaşamın durağan olamayacağı, korku, özgürlük, şiddet, doğa ve çevre vb. üzerine konuşmalar yapmıştır. Krishnamurti'nin doğum tarihi bir tartışma konusudur.  Mary Lutyens bunun 12 Mayıs 1895 olduğunu belirledi, ancak Christine Williams o dönemdeki doğum kayıtlarının güvenilmezliğini ve 4 Mayıs 1895 ile 25 Mayıs 1896 arasında değişen tarihler olduğunu iddia eden ifadelerin bulunduğunu belirtiyor.  11 Mayıs 1895 tarihini elde etmek için yayınlanmış bir burç temelli hesaplamalar kullandı ancak bu konuda "şüpheciliğin bir ölçüsünü koruyor". Doğum yeri, Madras Başkanlığı'nda (Andhra Pradesh'deki modern Chittoor Bölgesi) Madanapalle'nin küçük kasabasıydı.  Telugu konuşan bir Brahman ailesinde doğdu.  Babası Jiddu Narayaniah, İngiliz sömürge yönetiminin bir memuru olarak istihdam edildi.  Krishnamurti, on yaşındayken ölen annesi Sanjeevamma'ya düşkündü.  Ebeveynlerinin altısı çocukluktan kurtulan toplam on bir çocuğu vardı.

1903 yılında aile, Krishnamurti'nin önceki bir konaklama sırasında sıtmaya yakalandığı Cudappah'a yerleşti.  Uzun yıllar boyunca tekrarlayan hastalıklar geçirecekti. Hassas ve hasta bir çocuk, "belirsiz ve rüya gibi", çoğu zaman zihinsel engelli olarak alındı ve okulda düzenli olarak öğretmenleri ve evde babası tarafından dövüldü. On sekiz yaşındayken yazılan anılarda Krishnamurti, 1904'te ölen kız kardeşi ve merhum annesini görmek gibi psişik deneyimleri anlattı. Çocukluğu boyunca, hayatının geri kalanında onunla kalacak olan doğa ile bir bağ geliştirdi.

Krishnamurti'nin babası 1907'nin sonunda emekli oldu. Sınırlı olması Adyar'daki Teosofi Derneği'nin merkezinde çalışmak istedi.  Narayanya 1882'den beri Teosofistti. Sonunda Toplum tarafından bir katip olarak işe alındı ve Ocak 1909'da ailesiyle birlikte oraya taşındı. Narayaniah ve oğulları ilk başta toplumun bileşiğinin hemen dışında bulunan küçük bir kulübede yaşamaya atandılar.

Kitaplarından seçmeler
 Zihin ve Düşünce Üzerine, Ayna Yayınevi
 Öğrenme ve Bilgi Üzerine, Ayna Yayınevi
 Özgürlük Üzerine, Ayna Yayınevi
 Yaşamak ve Ölmek Üzerine,, Ayna Yayınevi
 İlişki Üzerine, Ayna Yayınevi
 Korku Üzerine, Ayna Yayınevi
 Tanrı Üzerine, Ayna Yayınevi
 Doğa ve Çevre Üzerine, Ayna Yayınevi
 Çatışma Üzerine, Ayna Yayınevi
 Sevgi ve Yalnızlık Üzerine, Ayna Yayınevi
 Doğru Meslek Üzerine, Ayna Yayınevi
 Hakikat Üzerine, Ayna Yayınevi
 Eğitim Üzerine, Ayna Yayınevi
 İç Özgürlük, Çeviri: İlhan Güngören, Yol Yayınları
 Zamanın Sonu, Ayna Yayınevi
 Farklı Bir Yaşam, Ayna Yayınevi
 Meditasyonlar, Ayna Yayınevi
 Sen Dünyasın, Omega Yayınları
 İçsel Devrim, Omega Yayınları
 Bilinenden Kurtulmak, Omega Yayınları
 Bunları Düşün, Omega Yayınları
 İlk ve Son Özgürlük, Omega Yayınları

Dış bağlantılar

 J.Krisnamurti Online- Krishnamurti'nin birçok konuşmasının/sohbetinin metin/mp3 formatında bulunabileceği site.
 Krishnamurti Foundation of America

1895 doğumlular
Andhra Pradeş doğumlular
1986 yılında ölenler
20. yüzyıl Hint yazarları
Hint filozoflar
Hint vejetaryenler
Çağdaş filozoflar

Jiddu Krishnamurti


Albidella oligococca, vrsta vodene jednosupnice iz porodice žabočunovki. Raste na Malim sundskim otocima i u australskoj državi Queensland. Helofit.

Sinonimi
 Alisma aphylla Steud., nom. nud.
 Alisma apetalum Buch.-Ham. ex Micheli
 Alisma oligococcum F.Muell.
 Caldesia oligococca (F.Muell.) Buchenau

Izvori

Albidella

Albidella oligococca


Aleea savanților și medicilor iluștri din Chișinău este un complex sculptural constând din busturile a 42 de personalități marcante ale medicinei și farmaciei autohtone, care au contribuit la dezvoltarea Universității de Medicină și a sistemului național de sănătate.

Este amplasată în regiunea Mălina Mică (str. Nicolae Testemițanu, 27), în vecinătatea Blocului didactic nr. 1 "Leonid Cobâleanschi" al Universității de Stat de Medicină și Farmacie "Nicolae Testemițanu" și a unui complex universitar socio-cultural în care sunt amplasate Muzeul de Istorie a Medicinei și Farmaciei, Biblioteca Științifică Medicală, o sală de conferințe, centrul de autoguvernare studențească ș.a.

Aleea a fost inaugurată la 9 octombrie 2015, cu prilejul aniversării a 70 de ani de la fondarea USMF "Nicolae Testemițanu".

Personalități

Note
Monumente din Chișinău

Bibliografie

Legături externe


Affairs of Cappy Ricks est une comédie dramatique américaine de 1937 réalisée par Ralph Staub et mettant en vedette Walter Brennan, Mary Brian, Lyle Talbot, Frank Shields et Frank Melton.

Synopsis

Fiche technique

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1937
Film musical américain de comédie dramatique
Film musical romantique américain
Film réalisé par Ralph Staub
Film américain en noir et blanc

Affairs of Cappy Ricks


علم البرتغال (بالبرتغالية: Bandeira de Portugal) هو الفريد من نوعه حيث يتكون العلم البرتغالي من لونين عموديين أيسرهما الأخضر في النصف القريب وأيمنهما الأحمر في النصف البعيد، وفي منتصف العلم يوجد شعار البرتغال (الدرع والإسطرلاب)، اعتمد العلم في 30 من يونيو عام 1911.

مراجع

أعلام استحدثت في 1911
أعلام البرتغال
برتغال
أعلام وطنية
رموز البرتغال الوطنية

علم البرتغال


An Poa lanata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan Elmer Drew Merrill. An Poa lanata in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa lanata


Furia lui Hercule (titlu original: La furia di Ercole, cunoscut și caThe Fury of Samson ) este un film  italian  din 1962 scris și regizat de Gianfranco Parolini  despre eroul grec Hercule.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Brad Harris ca Hercule, Luisella Boni ca Daria, Serge Gainsbourg ca  Menistus și Alan Steel în rolul lui  Kaldos.

Prezentare

Hercules discută cu sclava Daria, care îl informează că țara sa a căzut în mâinile tiranului Meniste. Hercules o urmează pe Daria în patria sa, unde descoperă că Meniste înrobește cetățenii orașului și că un grup de rebeli încearcă o insurecție. Meniste se teme de puterea lui Hercule, cu toate acestea o ucide pe Daria. Astfel Hercule se ocupă el însuși de conducerea rebelilor și de distrugerea puterii lui Meniste.

Trivia
Scena de execuție a  rebelilor este foarte brutală. Tiranul Meniste, după capturarea a trei rebeli, vrea să participe la execuția lor publică. Pedeapsa este "zdrobirea capului sub piciorul elefantului". După ce primii doi sunt executați, Hercule ajunge la timp pentru a-și salva fiul.

Distribuție
Brad Harris - Hercule
Luisella Boni - Daria (ca  Brigitte Corey)
Mara Berni - Regina Cnidia din Arpad
Serge Gainsbourg -  Menistus / Meniste
Alan Steel -  Kaldos
Carlo Tamberlani - Eridione
Irena Prosen -  Mila
Franco Gasparri

Producție
Filmările au avut loc în Zagreb (Croația).

Lansare și primire
A avut încasări de 377.634.620 lire până la 31 martie 1964.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme cu Hercule
 Film peplum

Filme din 1962
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Gianfranco Parolini
Filme cu HerculeFilme peplum
Filme de aventuri
Filme bazate pe mitologia greco-romană
Filme epice
Filme istorice

La furia di Ercole


Henning Knudsen (født 24. december 1928 i Aarhus, død 10. januar 2013 i Taarbæk) var en dansk journalist, instruktør og manuskriptforfatter og senere kontorchef hos Danmarks Radio.

Baggrund
Henning Knudsen var uddannet journalist i 1949 og blev siden ansat på dagbladet Vestjyden i Esbjerg. I 1952 blev han gift med Djonni Zenia Knudsen med hvem han fik en datter og de bosatte sig senere i Taarbæk nord for København.

TV-produktioner og udsendelser
Henning Knudsen var hos Danmarks Radio med til og stod siden bag en stribe produktioner og udsendelser på både radio og tv - herunder:

1957-1960 – Aktuelt kvarter
1961 – Ansigt til ansigt med bødlen Eichmann
1961 – Vi bygger et hus (flere programmer)
1962 – Har de fået atompjecen
1964 – De 72 dage på Dybbøl
1966 – Operation "Table Top"
1967 – Morderne iblandt os
1968 – Omvej til friheden
1970 – Den lille hjælper i den store krig
1974 – efterkritik (flere programmer)
1975 – Sirius slædepatruljen

Karriere
I midten af 1950'erne blev han ansat på FDB's foreningsblad Samvirke, hvor han bl.a. skrev artikler om tekniske emner under overskriften "Hjemmets teknik". Efter nogle år på Samvirke, kom han i 1957 til Danmarks Radio og radioprogrammet Aktuelt Kvarter.

I det samme tidsrum opnåede Henning Knudsen at blive chef for Danmarks Radios Filmkontor og siden Danmarks Radios Korrespondentkontor, hvor han var chef for Danmarks Radios udenlandske korrespondenter som bl.a. Lasse Jensen, Leif Davidsen, Samuel Rachlin og Steffen Gram.

Hele livet havde Henning Knudsen en stor interesse for historie og særligt Danmarks Radios udsendelser om 2. verdenskrig var han flere gange involveret i. Under udarbejdelsen af en større tv-serie om Danmark under besættelsen opstod der stor modvilje mod en idé, Henning Knudsen havde, om at lade tidligere danske nazistiske ledere, der stadig var i live, deltage via interviews i en af udsendelserne, for at tegne et mere fuldstændigt billede af besættelsen. Selvom der på det tidspunkt var gået mere end en snes år siden den tyske besættelse, skulle den tanke, at man kunne give tidligere danske nazister taletid i landsdækkende tv, vise sig at være både utænkelig og ubegribelig for samtiden. Ideen måtte droppes og serien blev sendt uden indslag med de under besættelsen fremtrædende danske nazistiske ledere.

I 1976 blev Henning Knudsen særligt udvalgt til at lægge dansk fortællerstemme til den store og omfattende britiske dokumentarserie "En verden i krig" (originaltitel: The World at War). Hans stemme var kendt af de fleste danskere i 1960'erne og 1970'erne, både fra radio og tv, men kun meget sjældent foran kameraet og uden tvivl blev hans nøgterne, let genkendelige og karakteristiske stemme efter 26 afsnit, på Danmarks dengang eneste tv-station, identificeret med ham og omvendt.

Der var dog også kritikere af valget af en "journalist-stemme" til den ambitiøse dokumentarserie frem for en dansk pendent til den dengang internationalt kendte og højt respekterede engelske karakterskuespiller Laurence Olivier, der havde lagt stemme til den engelske original-version.

Henning Knudsens forgænger (og gamle chef) Henning Skaarup (filmkontorchef, speaker på TV Avisen og senere chef for Statens Informationskontor) dannede dengang speakerskole og særligt dele af den samtidige ældre generation mente, at man i radio og tv skulle "opdrages" i det danske talesprog og deraf lære at tale "pænt dansk". Derfor kunne man også se kritiske læserbreve omkring netop Henning Knudsens fortællerstemme og hans måde at tale på og udtrykke det danske sprog. Her et uddrag fra et læserbrev i Politiken den 16. februar 1977:

"…Lad det straks være slået fast, at Henning Knudsen giver indtryk af at være en intelligent oplæser, der - i modsætning til f.eks. de sprogligt nærmest hjælpeløse aflirere af radioens vejrmelding og farvandsefterretninger - afslører at have foretaget en indholdsmæssig afstemt strukturel bearbejdelse af stoffet, men formentlig vil ingen, næppe heller han selv, i ramme alvor hævde, at den danske speaker til "En verden i krig" udtale- og fraseringsmæssigt tåler sammenligning med sin fornemme engelske kollega, og aflytning af blot en enkelt udsendelse kan da også give dokumentation for adskillige eksempler på det, man i hvert fald indtil nu har karakteriseret som vulgærsprogtræk i dansk: for lukkede, respektive åbne, vokaler (især 'a'), en generel nasalering, militær-jargon og andre rigsmålsafvigende betoninger osv. samt i øvrigt en gennemgående accentradbrækning af de europæiske hovedsprog."

Og kritikken fortsatte:

"Medens Danmarks Radio med god samvittighed kan afvise alle de klager, der angår sprogbehandlingen hos ikke-fastansatte medarbejdere - ja, måske alle andre end den lille gruppe egentlige speakers - må institutionen til gengæld vedkende sig det fulde ansvar for f.eks. netop valget af oplæser til en tv-udsendelsesrække som "en verden i krig", derunder begrundelsen for at afvige det engelske forlæg ved at vælge en journalist og ikke en skuespiller med dennes ganske anderledes adækvate professionelle kvalifikationer."

Læserbrevet blev afsluttet således:

"Det må derfor være berettiget at stille det spørgsmål, om Henning Knudsens talesprog virkelig er udtryk for Danmarks Radios forestilling om dansk rigsmåls - især fonetiske - ideal anno 1976-77."

Henning Knudsen var en idérig mand, der konstant var på udkig efter den gode historie. I starten af 1990'erne fik han således færden af en opsigtsvækkende beretning om det danske kongehus - for var det korrekt, at dronning Caroline Mathilde, der var blevet skilt fra Christian 7. efter hendes affære med kabinetssekretær Johann Friedrich Struensee - var blevet deporteret til Celle i det nordlige Tyskland i 1772 og der døde blot tre år senere af en febersygdom - eller forholdt det sig sådan, at Caroline Mathildes "påståede død" var et dække, måske udført af hendes bror, den engelske konge George 3., der i al hemmelighed skulle give hende et nyt liv i den britiske kolonihovedstad Williamsburg i Virginia i Amerika?

I årevis hævdede beboerne i den lille østamerikanske by således, at Caroline Mathilde ikke døde på slottet i Celle i 1775, men var flygtet til Amerika, hvor hun giftede sig og fik flere børn. Der var angivelige efterkommere og et smykke, der skulle have tilhørt det danske kongehus for senere at blive solgt på auktion og en lysningsattest, der under mystiske omstændigheder, var forsvundet, der kunne påvise ægteskab mellem Caroline Mathilde og hendes nye mand. Sammen med andre hændelser var der, efter Henning Knudsens mening, stof og grundlag nok til en tv-udsendelse.

Det endte dog blot med en artikel i Samvirke i 1994, da det blev vurderet, at en tv-udsendelse som minimum ville kræve en tilladelse til at åbne Caroline Mathildes sarkofag i krypten i Celle, for på den måde at kunne påvise eller afvise teorien som sandsynlig eller som det pureste opspind.

Henning Knudsen havde stor begejstring for teknik og en passion for modeltog, der bl.a. udviklede sig til, at han i en periode oversatte virksomheden Märklin's tysksprogede modeltogskataloger til dansk.

Henning Knudsen stoppede hos Danmarks Radio i 1995, hvorefter han gik på pension.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ansatte i DR
Journalister fra Danmark
Instruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark
Personer fra Aarhus
Modtagere af Amalienborg-prisen

Henning Knudsen


Krystyna Gozdawa-Nocoń (6 de março de 1949 - 18 de dezembro de 2021) foi uma política polaca. Membro do Sindicato dos Trabalhadores e da Aliança da Esquerda Democrática, ela serviu como Vice-Voivoda da Voivodia da Pomerânia de 2003 a 2006.

Mulheres da Polônia na política
Mortos em 2021
Nascidos em 1949
Políticos da Aliança da Esquerda Democrática
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Krystyna Gozdawa-Nocoń


An Scirpus petelotii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gross. An Scirpus petelotii in nahilalakip ha genus nga Scirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scirpus

Scirpus petelotii


Boldia, monotipski rod crvenih algi smještena u vlastitu porodicu Boldiaceae, dio reda Compsopogonales. Jedina vrsta je slatkovodna alga B. erythrosiphon uz obalu Kalifornije.

Sinonimi
 Boldia angustata Deason & Nichols 1970

Izvori

Compsopogonales

Boldia (Plantae)


Philipp Floritz (* 14. Dezember 1991 in Peißenberg) ist ein deutscher Tischtennis-Nationalspieler. Er nahm an der Europameisterschaft 2009 teil.

Werdegang
Philipp Floritz, Sohn eines Skilehrers und einer Tischtennistrainerin, begann als Neunjähriger mit dem Tischtennissport. Nebenbei spielte er noch Fußball, gab dies aber mit 13 Jahren zugunsten des Tischtennis auf. Seine ersten Vereine waren TTC Birkland und TSV Schongau, ehe er sich dem SB DJK Rosenheim anschloss. 2007/08 spielte er mit dessen Herrenmannschaft in der Oberliga, 2008 wechselte er in die 2. Bundesliga zum TV 1879 Hilpoltstein, und gewann mit der Jungenmannschaft Bronze auf Europaebene. 2009 wurde er Deutscher Jugendmeister im Doppel, zudem erzielte er seinen ersten internationalen Erfolg, als er bei der Jugend-Europameisterschaft in Prag Zweiter im Einzel wurde (hinter dem Franzosen Quentin Robinot). Silber gewann er im Teamwettbewerb bei der Jugendweltmeisterschaft 2009 in Kolumbien.

Im gleichen Jahr wurde er für die Individualwettbewerbe der Europameisterschaft der Erwachsenen nominiert. Hier gewann er im Einzel gegen Garegin Mkrtchyan (Armenien) und unterlag danach Tomas Pavelka aus Tschechien. Das Doppel bestritt er mit dem Letten Matīss Burģis. Nach einem Erstrundensieg gegen Gordan Grozdanov/Vladimir Petkov (Bulgarien) verlor es gegen die Franzosen Christophe Legoût/Abdel-Kader Salifou.

2010 wechselte er in die 1. Bundesliga zum SV Plüderhausen. Am 23. November 2010 wurde er erstmals für ein Länderspiel nominiert. Gegen Weißrussland holte er im Doppel mit Zoltan Fejer-Konnerth den entscheidenden Punkt zum Mannschaftssieg. Sein zweites Länderspiel bestritt er am 4. Januar 2011 gegen Schweden. Erneut gewann er das entscheidende Doppel, diesmal an der Seite von Patrick Franziska. Mit Patrick Franziska erreichte er auch das Doppelendspiel bei den nationalen Deutschen Meisterschaften 2011. Zur Saison 2012/13 schloss er sich dem TTC RhönSprudel Fulda-Maberzell an. Seit der Saison 2013/14 spielte er beim TSV 1860 Ansbach in der Oberliga und Regionalliga, danach für TuS Celle 92 (3. Bundesliga Nord) und von 2018 bis 2022 bei Hertha BSC, mit der er 2020 in die 2. Bundesliga aufstieg. Zur Saison 2022/23 wechselte er zum Oldenburger TB in die 3. Bundesliga Nord.

Floritz brachte es auf sechs Länderspiele für Deutschland. Wegen fehlender Perspektiven startete er seit 2015 international für Bulgarien.

Turnierergebnisse

Einzelnachweise

Literatur
 Sandra Peter: EM in Stuttgart : Premiere für Philipp Floritz - Beim lehrgang gabs die frohe Botschaft (Interview), Zeitschrift tischtennis, 2009/10 regional Süd Seite 2
 Susanne Heuing: Goodbye Deutschland, Zeitschrift tischtennis, 2015/8 Seite 40

Weblinks
 Bericht im Merkur-online am 25. August 2010 (abgerufen am 23. Februar 2012)
 Porträt auf der Webseite des DTTB (abgerufen am 23. Februar 2012)
  (abgerufen am 6. Februar 2016)

Tischtennisspieler (SV Plüderhausen)
Tischtennisspieler (TTC RhönSprudel Fulda-Maberzell)
Deutscher
Geboren 1991
Mann

Philipp Floritz


Bray-et-Lû ist eine französische Gemeinde im Département Val-d'Oise in der Region Île-de-France. Die Bewohner nennen sich Bray-Lusiens bzw. Bray-Lusiennes.

Geografie
Der Ort  mit  Einwohnern (Stand ) befindet sich im Tal der Epte, circa 70 Kilometer nordwestlich von Paris. Der Fluss bildet die Grenze zur Region Normandie. DVas Gemeindegebiet gehört zum Regionalen Naturpark Vexin français.

Umgeben wird Bray-et-Lû von den fünf Nachbargemeinden:

Geschichte
Funde aus der Vorgeschichte bezeugen eine frühe Besiedlung.

Sehenswürdigkeiten
 Ehemalige Spinnerei Douros
 Kirche Notre-Dame, erbaut 1881 bis 1887

Bevölkerungsentwicklung

Partnergemeinden
 Wilmington, Kent, England

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Val-d'Oise. Flohic Éditions, Band 2, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 535–538.

Weblinks

 Bray-et-Lû bei annuaire-mairie.fr (französisch)

Ort in der Île-de-France

Bray-et-Lû


روتشستر هي مدينة في مقاطعة مونرو بنيويورك، وهي أيضًا عاصمة مقاطعة مونرو، كانت تعرف باسم مدينة دقيق، يبلغ سكان مدينة روتشستر وفقا لتعداد عام 2010(210565) نسمة، مما يجعلها ثالث مدينة في نيويورك الأكثر اكتظاظا بالسكان بعد مدينة نيويورك ومدينة بوفالو.
روتشستر من مدن الأمريكية المزدهرة، برزت في البداية كموقع لمطاحن الدقيق الذي تقع على نهر جينيسي، ثم كمركز الصناعية الكبرى. والآن أصبحت المدينة مركز دولي للتعليم العالي، وكذلك الطبية والتنمية التكنولوجية. يوجد في المدينة جامعات كثيرة منها جامعة روتشستر ومعهد روتشستر للتكنولوجيا، وتشتهر على المستوى الوطني لبرامجها البحثية. وبالإضافة إلى ذلك، كان روتشستر ولا يزال موقع الاختراعات والابتكارات كثيرة ومهمة في المنتجات الاستهلاكية. مدينة روتشستر حاليا موطنا لشركات مثل كوداك، بوش ولومب، زيروكس. منطقة العاصمة روتشستر هي ثاني أكبر اقتصاد الإقليمي في ولاية نيويورك الأمريكية وفقا لدائرة الإيرادات الداخلية، بعد منطقة نيويورك متروبوليتان سيتي.
وجاء في المركز السادس باسم «المدينة الأكثر ملاءمة للعيش» من بين 379 المناطق الحضرية الولايات المتحدة في الطبعة 25 (2007) للأماكن تقييمه التقويم.

الجغرافيا
يقع المدينة في مقاطعة مونرو في ولاية نيويورك، يبلغ مساحة إجمالية قدرها 37.1 ميل مربع (96 كم 2)، ومساحة الأرض 35,8 ميل مربع (93 كم 2)، ويبلغ مساحة الماء حوالي 1.3 أميال مربعة (3.4 كم 2)، بنسبة 3.42٪)، يحدها من شمال شرق مدينة بوفالو ومن الغرب مدينة سيراكيوز، ومن الجنوب الشرقي مدينة نيويورك، ويمر على المدينة نهر جينيسي.
تم تشكيل الجغرافيا روتشستر من الصفائح الجليدية خلال العصر الجليدي، مما أدى إلى تشكل بحيرة أونتاريو (من البحيرات الكبرى العذبة التي تقع في شمال شرق أمريكا الشمالية)، ونهر جينيسي، وخليج أرونديكويت، وخليج سودوس، وخليج برادوك، المصدر الرئيسي للمياه هو بحيرة الشوكران .

المناخ
يبلغ المتوسط السنوي لتساقط الثلوج 95.0 بوصة (241 سم). 20) درجة حرارة المدينة في شهر يوليو هو 71.3 °F (21.8 °C) ودرجة حرارة الوسط في شهر فبراير هو 23.6 °F (-4.7 °C).
تقع المدينة في المناخ القاري الرطب، تكون المدينة في أشهر الشتاء باردة ويسقط كثير من الثلوج، وتتميز أوراق الشجر في فصل الخريف بألوانها الرائعة، تتميز المدينة بهطول أمطار وفيرة على مدار السنة.

الشركات
يوجد العديد من الشركات لديها مقر الشركة في روتشستر منها:
 ايستمان كوداك ـ طباعة والتصوير الفوتوغرافي
 جينيسي بريوينج ـ بيرة
 شركة غليسون ـ الشركة المصنعة للمعدات
 شركة خصائص الرئيسية ـ شركة العقارات
 مونرو الخمار الفرامل ـ سلسلة الرعاية السيارات
 شركة روتشستر ميدلاند ـ تصنيع المواد الكيميائية
 روهرباتش بروينج ـ ميكروبريويري

الضواحي الرئيسية
ضواحي المدينة وتشمل: برايتون، بروكبورت والتشيلي وتشورتشفيل، روتشستر الشرقية، فيربورت، غيتس، اليونان، هاملين، هنريتا، هيلتون، وشلالات هونيوي، ارونديكويت، ميندون، أوغدن، بارما، بنفيلد، بيتسفورد، ريغا، راش، سكوتسفيل، سبينسيربورت، ويبستر، فيكتور، ويتلاند.

جنوب الوتد
يعود تاريخ حي جنوب الوتد إلى 1827، قبل أن تكون روتشستر مدينة. ويحد المنطقة من قبل الشارع بايرون في شمال وجنوب شارع كلينتون والطريق السريع 490 في هايلاند بارك في الشرق ونهر جينيسي على الغرب. جلبت بناء قناة إيري العمال إلى المنطقة، الذي قام بإعداد معسكرات للأشهر التي اتخذتها لإكمال هذا الجزء من القناة. وهذا حي هو واحد من الأحياء في روتشستر الذي يخضع حاليا لعملية التحسين جزئيا بسبب الزيادة الأخيرة في تملك المنازل في المنطقة.

المشاهير
 ريتشارد دبليو ران ـ الخبير الاقتصادي
 ناثانيل روتشستر ـ مؤسس المدينة
 جون ويسلي باول ـ جيولوجي
 ديفيد هايزJ ـ نائب وزير الداخلية
 دانيال ميرون وفيفر ـ صانع بندقية أمريكية ومخترع بندقية هاميرليس
 جون صموئيل رويل ـ مخترع الزراعية والصناعات التحويلية

معرض صور

المراجع

أماكن مأهولة أسست في 1803
أماكن مأهولة أسست في عقد 1810
أماكن مأهولة في بحيرة أونتاريو في الولايات المتحدة
تاريخ المسيحية في الولايات المتحدة
مدن في مقاطعة مونرو (نيويورك)
مدن في مناطق حضرية في روتشستر (نيويورك)
مدن ولاية نيويورك
مقرات المقاطعات في ولاية نيويورك
مجتمعات أوكرانيون في الولايات المتحدة

روتشستر (نيويورك)


Det moderne maleri er en dokumentarfilm fra 1972 instrueret af Helge Ernst efter eget manuskript.

Handling
Impressionismen:
Det, vi i dag kalder moderne kunst, begynder med impressionisterne. I filmen præsenteres det billede, som gav retningen navn, Claude Monets Impression, soleil levant - indtryk af en solopgang. Videre følger malerier af Alfred Sisley og Camille Pissarro og de øvrige kunstnere, som sluttede op om bevægelsen: Pierre-Auguste Renoir med sine menneskeskildringer, Edgar Degas med motiver hentet fra opera og ballet, væddeløbsbaner og fortovscafeer, Toulouse-Lautrec, som blev en af sin tids skarpeste satirikere og på plakatens område står som nyskaber.

Neoimpressionisterne, der forsøgte at sætte impressionismen i system, repræsenteres af Paul Signac og Georges Seurat, og filmen slutter ved malerier af Cezanne og Gauguin, der begge strejfede det impressionistiske maleri, men senere fulgte andre tendenser i deres udvikling.

Ekspressionismen: Van Gogh blev banebryder for det ekspressionistiske maleri, og i filmen kan man følge hans udvikling. Ekspressionismen er ikke knyttet til et bestemt formsprog, retningen karakteriseres ved store modsætninger. Navne som Maurice Utrillo, Amedeo Modigliani, Edvard Munch, Emil Nolde, Paul Klee, Henri Matisse og Marc Chagall forekommer i denne sammenhæng, ligesom COBRA-gruppens medlemmer: bl.a. Asger Jorn og Karel Appel. Picasso er selvsagt også med.

Dada og surrealismen: Surrealismen betragtes af mange som et højdepunkt af uforståelighed inden for den moderne kunst. I filmen forsøges en tilnærmelse, og gennem et par eksempler påvises tilfælde i verdenskunsten, hvor bl.a. Hieronymus Bosch i 1400-tallet malede billeder med samme gådefulde indhold. Freud og psykoanalysen har stået fadder til den moderne surreale kunst, men den har rige aspekter og rummer både en Miros farveglade lærreder, og de belgiske René Magritte og Paul Delvaux' mere morbide værker. Billeder af Salvador Dali slutter filmen, og han citeres for sin udtalelse om, at "skønheden er summen af vore perversiteter".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Dokumentarfilm fra Danmark

Det moderne maleri


Stoner Witch es un álbum de estudio de Melvins, lanzado en 1994 con la discográfica Atlantic Records.

Retomando el estilo básico de Houdini, este nuevo álbum resuelve a simple oído un disco de estudio con temas de rock más clásico, templado y por supuesto con bastantes momentos desbocados al viaje ácido. Contrastado con Houdini que se basaba más en el heavy metal y refinaba las técnicas construidas a través en los primeros años de la banda, Stoner Witch claramente muestra a la banda con una amplia gama de habilidades creativas. Las melodías fueron muy bien trabajadas y ubicadas con riffs rápidos que hacen resaltar las canciones; Un King Buzzo cantando al estilo David Thomas de Pere Ubu algunas veces tranquilo y reflexivo con la mayoría de las voces bien estentóreas. Y, naturalmente el baterista Dale Crover llevando el ritmo, con sus golpes en la batería que lo hace sorprendente, potente y audaz. El álbum abre con el ruidoso y distorsionado "Skweetis", los amplificadores y platillos fuertes forman el territorio de los Melvins, luego pasa a una cuenta de tres temas de rock clásico y bien pesado con "Queen", "Sweet Willy Rollbar" y "Revolve". A partir de ahí se produce un cambio radical, empezando por el relajado "Goose Freight Train", el casi in-escuchable "Magic Pig Detective", ruidoso, semejante al estilo Merzbow, finalmente el martillo hardcore punk de "June Bug" y dos pistas de clima intercaladas "Shevil" y el cierre con "Lividity".

Lista de canciones

 La canción "Sweet Willy Rollbar" fue usada en el videojuego Tony Hawk's Underground 2 y en un episodio de Jackass.

Personal
 The Melvins – intérprete, productor
 King B – voz, guitarra, y bajo
 Dale C – batería, guitarra y coros
 Mark D – bajo, guitarra y coros
 GGGarth – productor
 Joe Barresi – ingeniero de sonido
 Geetus Guido South Aguto – asistente de sonido
 Mike Elvis Smith – asistente de sonido
 The Magic Eight Ball – guía espiritual
 Scott Humphrey – puerta chillosa y saca puntas
 Paul Dicarli – edición digital & sintetizador
 David Lefkowitz – administración
 Mackie Osborne – arte
 Annalisa – fotografía

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de Atlantic Records
Álbumes de 1994
Álbumes en inglés

Stoner Witch


Kharagpur (en bengalí: খড়্গপুর ) es una ciudad de la India, en el distrito de Midnapore occidental, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 45  a 128 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 194 688 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Kharagpur


is a village located in Aso District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of March 2017, the village has an estimated population of 6,752 and a population density of 87 persons per km². The total area is 77.23 km².

See also
 2016 Earthquakes

References

External links

Nishihara official website

Villages in Kumamoto Prefecture

Nishihara, Kumamoto


Gussola ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Cremona in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 29 Kilometer südöstlich von Cremona und grenzt unmittelbar an die Provinz Parma. Die südliche Gemeindegrenze bildet der Po.

Persönlichkeiten
 Angelo Bergamonti (1939–1971), Motorradrennfahrer

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Gussola


Tender Loving Rage (cu sensul de Furie plină de iubire) este un roman științifico-fantastic și thriller al scriitorului american Alfred Bester. A apărut postum în 1991 la editura Tafford (la patru ani după decesul scriitorului).

Într-un articol din 1991, "Alfred Bester's Tender Loving Rage" (reprodus în Loose Canon în 2001) prietenul său Charles Platt explică faptul că Bester a scris romanul în jurul anului 1959, folosind titlul Tender Loving Rape (cu sensul de Viol plin de iubire). Cartea nu a fost vândută mai mulți ani, până când Platt (care a citit manuscrisul mult mai devreme în timp ce lucra la Avon în 1972) l-a convins pe Bester să publice cartea la o mică editură; Platt a sugerat schimbarea titlului și Bester a fost de acord.

Prezentare

Despre un triunghi amoros... Frumoasa fotomodel Julene Krebs este râvnită atât de un director de publicitate puternic, cât și de un om de știință proeminent. Cei doi bărbați ajung să fie amabili unul cu celălalt, ca urmare a interesului lor față de fată, iar ea, la rândul ei, are o relație cu fiecare în parte.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1991 în literatură

Romane din 1991
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Alfred Bester
ThrillereRomane thriller

Tender Loving Rage


Cannons is the second commercial studio album by American contemporary Christian singer Phil Wickham, released on October 2, 2007, the album is outpacing same week sales of Phil Wickham's debut with more than 40 percent of album sales in digital form.  He also debuted on Real Rhapsody's top artists chart in the Christian/Gospel genre as well as on the Napster top artists chart.  In addition, Cannons was a featured new release for both Napster and Sony. The Album debuted at No. 16 on Billboard Christian Albums.

Track listing

Personnel
 Phil Wickham – vocals, acoustic guitar, electric guitar, acoustic piano (11)
 Gabe Scott – dobro (5), lap steel guitar (5, 6)
 John Wickham – electric guitar (10, 11)
 Pete Kipley – programming, bass
 Joel Plotnik – drums (1, 3, 11)
 Jeremy Lutito – drums (2)
 Dan Bailey – drums (4–10, 12)
 Roy G. Biv String Vibe – strings (4, 11)
 Amelia Emery – backing vocals (5)
 Savannah Packard – backing vocals (8)

Production
 Pete Kipley – producer
 Mike "X" O'Connor – recording
 F. Reid Shippen – mixing (1–4, 11, 12)
 Buckley Miller – mix assistant (1–4, 11, 12)
 Lee Bridges – mixing (5–8, 10)
 Tom Laune – mixing (9)
 Dan Shike – mastering
 Christian Rios – art direction, design, photography

Charts

References

2007 albums
INO Records albums
Phil Wickham albums

Cannons (album)


23402 Turchina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23402 Turchina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1969
Centura de asteroizi

23402 Turchina


L'Ancien château d'eau de Marioupol est un bâtiment classée de Marioupol en Ukraine.

Il se situe au cœur de la ville et fut achevé en 1910 par Victor Alexandrovich Nielsen. Construit en brique il mélange différents styles architecturaux. Lors de sa construction il était le bâtiment le plus haut de la ville.

En images

Notes et références

Patrimoine classé d'Ukraine
Architecture à Marioupol

Ancien château d'eau de Marioupol


Kobarid (talijanski Caporetto) naselje je i sjedište slovenske općine Kobarid u sjeverozapadnoj Sloveniji.

Zemljopis
Gradić se mjestio u dolini rijeke Soče.

Povijest
Područje je bilo naseljeno u predrimsko doba. Na brdu Gradiču nalazilo se ilirsko-keltsko naselje, živo i u antičko vrijeme.

Prvi povijesni spomen Kobarida je iz 1184. godine. U Srednjem vijeku u posjedu je Akvilejskoga patrijarhata i furlanskih velikaških obitelji Cucagna, Zucco i Porzia. Godine 1688. požar je teško oštetio grad. Od 1850. Kobarid je općina. U Prvome svjetskom ratu bio je poprištem poznate bitke, kad su u tri dana od 24. do 27. listopada 1917. godine njemačke i austro-ugarske postrojbe probile talijanske položaje i nanijele talijanskoj vojsci velike gubitke u ljudstvu. Godine 1976. velika elementarna nepogoda opet je pogodila Kobarid kada je stradao u potresu.

Stanovništvo
U Kobaridu 2016. živi 1090 stanovnika.

Gospodarstvo
U Kobaridu je tvornica medicinske opreme (igle i dr.) Mašera, Metaloplast i TIK, mljekara (Mlekarna Planika) u čijem je sklopu muzej u kojem je gostima predstavljeno planinsko pašništvo i sirarstvo,

Kultura
U Kobaridu je župna crkva Uznesenja Marijina iz 17. stoljeća, čiji je oltar izradio kipar Pasquale Lazzarini. 1990. godine u Kobaridu je osnovan Muzej Prvoga svjetskog rata, danas Povijesni muzej  (Kobariški muzej: Muzej 1. svetovne vojne Kobarid).

Izvori

Vanjske poveznice

 Kobarid
 Kobaridski muzej (slovenski, engleski, njemački, talijanski, mađarski)

Gradovi u Sloveniji

Kobarid


السدرة مكان على ساحل البحر، يقع شرقي النوفلية بنحو 52 كم، وهو اسم قديم يرد بكثرة كعلم جغرافي، في كتب المؤرخين والرحالة القدامى، لتحديد المسافات منه واليه، بين أجدابيا وسرتتقع هذه المنطقة في اقليم طرابلس.

المراجع

جغرافيا ليبيا

السدرة (موقع جغرافي)


بُنْطُس  هو الاسم اليوناني لمنطقة تاريخية تقع على الساحل الجنوبي للبحر الأسود، وتقع في منطقة البحر الأسود الشرقية في تركيا الحديثة. أطلق الاسم على المنطقة الساحلية والمناطق النائية الجبلية (التي ترتفع إلى جبال الألب البنطية في الشرق) في العصور القديمة من قبل اليونانيين الذين استعمروا المنطقة واستمدوا اسمها من الاسم الذي أطلقوه على البحر الأسود وهو بونتوس يوكسينوس  وتعني «البحر المضياف»، أو بونتوس فقط. لم يكن هناك اسم محدد في الأصل للمنطقة شرق نهر هاليس وكانت تسمى إن بونتي  أو «على البحر»، وبالتالي نالت هذا الاسم، الذي ذكر أول مرة في كتاب أناباسيس بقلم زينوفون. وقد تباينت مساحة المنطقة عبر العصور، ولكنها امتدت بشكل عام من حدود كولخيس (جورجيا الحديثة) وتصل إلى بافلاغونيا غرباً، وتباينت الحدود في الدواخل. تم إنشاء العديد من الولايات والمحافظات تحمل اسم بنطس أو أشكال مختلفة منها في المنطقة في الفترات الهلنستية والرومانية والبيزنطية، وبلغت ذروتها بقيام إمبراطورية طرابزون البيزنطية. وتعتبر بنطس في بعض الأحيان موطن قبائل الأمازون في الأساطير اليونانية.

الموقع الجغرافي
يتفاوت المغزى المحدد من هذا الاسم الإقليمي كثيرا في مختلف الأزمان. فاليونانيون استعملوا الاسم على الأجزاء الموازية لشواطئ البحر الأسود، ولم يتحدد الاسم بكل مؤكد حتى تأسيس المملكة الموجودة إلى ما بعد نهر هاليس (نهر قيزيل إرماك حالياً) أثناء الفترة الصراعات التي تبعت موت الإسكندر الأكبر، كان هذا حوالي العام 301 ق م من قبل ميثراداتس الأول كتيستس وهو ابن ساتراب فارسي خدم في جيش أنتيغونوس أحد ورثة الإسكندر، وحكمت الدولة من قبل عدة ملوك متعاقبين يحمل أغلبهم نفس الاسم حتى عام 64 ق م.

الجزء الأعظم من هذه المملكة هو إقليم كابادوكيا، التي امتدت في الأزمنة الأولى من حدود كيليكيا إلى البحر الأسود، وسميت المملكة ككل في بادي الأمر كابادوكيا على البحر، لكن بعد ذلك أصبحت البنطس فقط، وأصبح اسم كابادوكيا محددا بالنصف الجنوبي للمنطقة.

تضمنت حدود المملكة تحت حكم الملك الأخير ميثراداتس السادس يوباتور والذي لقب بالكبير منطقة كابادوكيا البنطية والساحل من حدود بيثينيا إلى كولخيس وجزءا من دواخل بافلاغونيا وأرمينيا الصغرى. وبنهاية هذه المملكة على يد بومبي في عام 64 ق م تغير معنى الاسم. فجزء من المملكة أصبح ملحقا بالإمبراطورية الرومانية حيث تم توحيده مع بيثينيا في محافظة سمّيت البنطس وبيثينيا، وهذا الجزء تضمن الساحل بين هيراكليا (إريغلي) وأميسوس (سامسون). فيما بعد أصبح الاسم يدل على نصف هذه المحافظة الثنائية، خصوصا من قبل الرومان والناس الذين تحدثوا من وجهة نظر رومانية؛ وتم استعماله بشكل كبير في العهد الجديد.

لكن الاسم أيضا استعمل كثيرا للدلالة (بشكل كامل أو جزئي) على ذلك الجزء من المملكة الميثراداتية القديمة التي تقع بين نهر هاليس وحدود كولخيس وأرمينيا الصغرى وكابادوكيا وغلاطية، وهي المنطقة المسماة كابادوكيا نحو البنطس (أو نحو البحر)، والتي كانت نواة المملكة البنطية. أخذ الجغرافي سترابون اسم المنطقة (وكان هو نفسه من مواطني هذه المنطقة) بالمعنى الدقيق له.

التضاريس
تضاريس الإقليم عبارة عن مجموعة من الهضاب تشكل الزاوية الشمالية الشرقية للهضبة العظيمة في آسيا الصغرى، تحدها من الشمال حواف جبلية عالية. وتشمل الهضبة سلسلة من السهول الخصبة تختلف في حجمها وارتفاعها وتنفصل عن بعضها البعض بالمرتفعات أو الجبال، وهذه الهضبة جافة تقريبا من الجهة قبل نهر آيريس (ييشيل) وروافده العديدة وأكبرها نهر سكيلاكس (جيكيريك) الذي يتفرع منه نهر ليكوس (كلكيت)، والثلاثة كلها تنبع من المرتفعات قرب حدود أرمينيا الصغرى وتتدفق أولا باتجاه الغرب وبعد ذلك باتجاه الشمال الغربي لتتحد مياه الأنهار في جدول مشترك وهو إيريس الذي يعبر الحائط الجبلي ويظهر على شرق مدينة أميسوس (سمسون).

حافة الجبل بين هاليس وآيريس منخفضة ووعرة نسبيا، لكن ما يقع شرق آيريس هو حافة عالية متصلة (سماها القدماء باريادرس وسكيديسس)، حيث المنحدرات الشمالية الوعرة مثلمة بممرات السيول، وبها مجموعة كبيرة من الجداول الصغيرة (بينها نهر ثيرمودون وهو الآن تيرمي وهو مشهور في قصة الأمازونيات) والتي تصب في البحر.

سكان الإقليم

كان سكان الإقليم من نفس عرق الكابادوكيين، وقد شكلوا جزءا من عرق شرقي سماهم الإغريق ليوكوسيري  أو السوريون البيض كتمييز عن السوريين الجنوبين الذين كانت لهم سحنة أدكن، لكن علاقاتهم العرقية الدقيقة مجهولة.

هذه المنحدرات الوعرة كانت مسكونة حتى في زمن سترابو من قبائل أخرى نصف همجية وبرية لا يعرف إلى أي مجموعة عرقية تنتمي وتدعى خاليبس (وعرّفها اليونانيون مع القوم بنفس الاسم الذين ذكرهم هوميروس)، وكذلك سكنتها قبائل تيباريني ومسينويكي وماكرونس، وألقى كسينوفون بعض الضوء على عاداتهم وتقاليدهم. لكن حافة الساحل من طرابزون غربا تعد من أجمل أجزاء آسيا الصغرى وأشاد بها سترابو لروائع ما تنتجه من ثمار. أما وساحل البحر كان مليئا بالمستعمرات اليونانية، مثل بقية مناطق الساحل الجنوبي للبحر الأسود، وتأسس أغلبها من القرن السادس ق م فصاعدا، ومنها:
 مستعمرة أميسوس والتي أسسها أهل ميليتوس التي في القرن الخامس ودخلتها جموع من المستوطنين الأثينيين وهي الآن ميناء سامسون.
 مستعمرة كوتيورا وهي الآن أوردو.
 كيراسوس وأصبحت لاحقا فارناكيا وهي الآن كيراسوند.
 وترابيزوس (طرابزون) وهي مدينة مشهورة من زمن كسينوفون حتى نهاية العصور الوسطى.
والثلاثة الأخيرة كانت مستعمرات تابعة لمدينة سينوب، وهي نفسها مستعمرة ميليتية. أما عن البلدات الرئيسية في الداخل فنذكر منها:
 أماسيا على نهر آيريس وهي مسقط رأس سترابون عاصمة ميثراداتس العظيم ومدفن الملوك السابقين، وقبورهم ما زالت موجودة.
 مستعمرة كومانا في أعالى النهر وهي مركز مشهور من عبادة الربة ما (أو كوبيلي).
 مدينة زيلا وهي مركز ديني عظيم آخر، أعاد بومبي تأسيسها وهي الآن زيلج.
 يوباتوريا وأعاد بومبي تأسيسها باسم ماغنوبوليس في ملتقى نهري ليكوس وآيريس.
 كابيرا وأعاد بومبي تأسيسها باسم ديوسبوليس، وبعد ذلك أصبحت نيو قيصرية والآن هي نيكسار.
 سيباستوبوليس على نهر سكيلاكس، وهي الآن سيفاس.
 ميغالوبوليس التي أسسها بومبي في مكان ما في نفس المنطقة.

التاريخ

يعتبر تاريخ هذه المنطقة من تاريخ تقدم الإمبراطورية الرومانية نحو الفرات. فموقعها السياسي بين عامي 64 و41 ق م غير محدد تماما وذلك عندما أصبح ماركوس أنطونيوس سيد الشرق. وجزء منها سلمها بومبي إلى الأمراء المتعاونين معه، فتم منح أرض الساحل شرق هاليس (ماعدا منطقة أميسوس) وكذلك أرض قبائل باريادرس سكان التلال ومنطقة أرمينيا الصغرى، إلى الزعيم الغلاطي ديوتاروس ومنح لقب ملك؛ وتركت كومانا تحت حكم كاهنها الأكبر.

بقية الدواخل قسمت من قبل بومبي بين المدن الداخلية، وجميعها تقريبا أسست من قبله، وطبقا لأحد الآراء تم جمع الإقليم بالساحل غرب أميسوس وشمال شرق بافلاغونيا (والذي كان في حوزة ميثراداتس) في محافظته الجديدة البنطس وبيثينيا. يزعم آخرون بأن الساحل فقط تم إلحاقه في المحافظة، والمدن الداخلية تم منحها حكما ذاتيا. ووجهة النظر الأخيرة أكثر انسجاما مع السياسة الرومانية في الشرق، التي لم تلحق البلدان عادة حتى تصل إلى مستوى معين من الحضارة والنظام، لكن من الصعب الموافقة بينها وبين بيانات سترابو.

خلال السنوات بعد 40 ق م سلمت كل دواخل البنطس إلى الأمراء المحليين مثل المنطقة الشمالية الشرقية لبافلاغونيا. أما الأملاك البنطية التي منحت لديوراتوس الغلاطي (مات 40 ق م) فقد تم تسليمها مع بعض الإضافات (مثل كابيرا) في 39 ق م إلى داريوس بن فارناكس، وسلمت في عام 36 ق م إلى بوليمون وهو ابن خطيب من مدينة لاوديكيا على نهر ليكوس. وكاهن كومانا الأكبر ليكوميدس استلم أراضي وألقابا ملكية. وأراضي زيلا وميغالوبوليس قسمت بين ليكوميس كاهن زيلا الأكبر وأتيبوركس الذي حكم إمارة كارانا (لاحقا سيباستوبوليس)، وبالنسبة لأماسيا وأميسوس تم منحهما أيضا إلى الأمراء المحليين.

بعد معركة أكتيوم عام 31 ق م. قام أغسطس بإعادة أميسوس كمدينة حرة في محافظة بيثينيا والبنطس، لكنه لم يقم بأي تغييرات جذرية أخرى. واحتفظ بوليمون بمملكته حتى موته سنة 8 ق م عندما انتقلت إلى أرملته بيثودوريس، لكن المناطق البنطية دمجت بشكل تدريجي في الإمبراطورية، وكلها ربطت بمحافظة غالاتيا التي كانت وقتها مركز السياسة الأمامية الرومانية. فالمنطقة الغربية أدخلت في قسمين هما سيباستوبوليس وأماسيا في أعوام 3 – 2 ق م. وكومانا أعوام 34 – 35 م، وسميت البنطس الغلاطية لتمييز هذه المنطقة عن محافظة البنطس والمنطقة التي يحكمها بوليمون (وكانت أول جزء انضم لغلاطية)

وهناك مملكة بوليمون والتي حكمها بوليمون الثاني منذ عام 38 ق م وهو حفيد الملك السابق، وتم ضمها من قبل نيرون أعوام 64 – 65 م، وتم تمييزها بعنوان البنطس البوليمونية  والتي بقت لقرون. ولكن الاسم المعروف وهو البنطس (والذي استعمل عموما لتحديد مملكة بوليمون) كان لا يزال مستخدما للدلالة على هذه المنطقة وحدها أو بالجمع مع البنطس الغلاطية، حيثما يوضح السياق المعنى (ومثال على ذلك كما في النقوش والعملات المعدنية).

وتضمنت البنطس البوليمونية ساحل البحر من ثيرمودون إلى كوتيورا، وطبقا لبطليموس فقد تضمنت أيضا المدن الداخلية مثل زيلا وماغنوبوليس وميغالوبوليس ونيوقصرية وسيباستيا، لكن كما ظهر في العملات المعدنية فقد ضمت للبنطس منذ عام 2 ق م.

أخيرا، في نفس الوقت (64 م) تم ضم الجزء الشرقي الباقي من البنطس والذي شكل جزءا من مملكة بوليمون لكنه ربط بمحافظة كابادوكيا وسمي بالبنطس الكابادوكية، شكلت هذه المناطق الثلاث أقسام إدارية مختلفة ضمن المحافظات التي ربطت بها، وكانت عواصمها منفصلة فهناك أماسيا ونيوقيصرية وترابيزوس؛ لكن أول قسمين إداريين دمجا بعد ذلك في قسم واحد، سمى أحيانا البنطس المتوسطي وعاصمته نيو قيصرية، على الأغلب عندما نقل الاقليمان بشكل نهائي (حوالي العام 114 م) ليصبحا جزءا من كابادوكيا، والتي كانت وقتها أكبر المحافظات العسكرية الحدودية.

عندما أعيد تنظيم النظام الإقليمي تحت إشراف ديوكلتيان حوالي 295 م، قسمت المناطق البنطية بين أربع محافظات، وأولها بافلاغونيا والذي ربطت معه أغلب المحافظة القديمة؛ وإقليم ديوسبونتوس والذي أعاد قسطنطين تسميته هيلينوبونتوس، ويشمل بقية محافظة البنطس والمنطقة المجاورة وبه ثمان مدن (بما في ذلك سينوب وأميسوس وزيلا) ومع أماسيا العاصمة؛ والبنطس البوليموني الذي يحتوي كومانا وبوليمونيوم وكيراسوس وترابيزوس مع نيوقيصرية كعاصمة؛ وأيضا أرمينيا الصغرى وبها خمس مدن مع سيباستيا كعاصمة.

أعطت إعادة التنظيم هذه مكانا لينظم البيزنطيون المناطق العسكرية. وقدمت المسيحية إلى المحافظة من البحر في القرن الأول بعد السيد المسيح وتجذرت بعمق عندما حكم بليني المحافظة (111 – 113 م). لكن تنصير المناطق الداخلية بدأ فقط حوالي منتصف القرن الثالث وبشكل كبير بسبب الجهود التبشيرية لجريجوريوس ثاوماتورغوس أسقف نيو قيصرية .

المراجع

مصادر

البنطس الروماني
البنطس
البنطس العثماني
تاريخ تركيا
تاريخ غيرسون (محافظة)
تاريخ محافظة أماصيا
تاريخ محافظة توقاد
تاريخ محافظة ريزه
تاريخ محافظة طرابزون
جغرافيا اليونان القديمة
مناطق الأناضول التاريخية
مناطق تاريخية
ولايات الرومان القديمة
مواقع أثرية في تركيا

بنطس


La Mendieta es una estación ferroviaria ubicada en la localidad homónima, en el departamento San Pedro, Provincia de Jujuy, Argentina.

Servicios
No presta servicios de pasajeros. Sus vías e instalaciones pertenecen al Ramal C15 del Ferrocarril General Belgrano, por las cual corren trenes de cargas de la empresa estatal Trenes Argentinos Cargas.

Referencias

La Mendieta
La Mendieta
Departamento San Pedro (Jujuy)

Estación La Mendieta


Reedley may refer to:
Reedley, Lancashire, England, United Kingdom
Reedley, California, United States of America

Reedley


Franche-Comté () (Francoprovençal: Franche Comtât), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın doğusundadır. Başlıca şehirleri bölgenin başkenti Besançon ile birlikte Belfort, Montbéliard, Dole (bölgenin XIV. Louis tarafından 17. yüzyılda fethi öncesi başkenti), Vesoul (Haute-Saône ilinin başkenti), Arbois (Jura ilinin şarapçılık şehri) ve Lons-le-Saunier'dir (Jura ilinin başkenti).

Franche-Comté ismi 1366'da ortaya çıkmıştır. Bu tarihten önce Bourgogne Kontluğu olarak bahsediliyordu.

Dış bağlantılar
 Bölge meclisi sitesi
 Bölgesel turizm komitesi sitesi
 "Cosmetic Valley" sitesi (Fransızca-İngilizce)

Franche-Comté


Mide; kaslardan oluşan, genişleyebilen bir sindirim sistemi organıdır. Mide sözcüğü Türkçeye Arapçadan geçmiştir. Mide anlamında Türkçede aşkazan sözcüğü de mevcuttur. Yemek borusu ile ince bağırsak arasında bulunur. Omurgalılar, derisidikenliler, haşaratlar ve yumuşakçalarda bulunur. Sindirimin ikinci fazında (çiğnemeyi takiben) görev yapar. Yiyeceklerin geçici olarak büyük miktarda depolandığı organdır. Rahatlıkla 1.5 litre sıvıyı içinde tutabildiği gibi, maksimum 4 litre sıvı tutma kapasitesi vardır.

Yapı

Midenin kardia, fundus, korpus (gövde) ve pilor olmak üzere dört bölümü vardır. Midenin ilk bölümü olan kardia yemek borusunun mideye açıldığı bölgenin ismidir; başlangıcını epitel tabakanın çok katlı yassıdan prizmatiğe döndüğü nokta oluşturur. Midenin çok küçük bir kısmı olup altıncı kostal kıkırdak seviyesinde yer alır. Fundus kardianın üstündeki kısımıdır, diyaframın sol kubbesine komşuluk eder. Genişlemeye müsaittir ve gaz, sıvı veya yemek tarafından genişletilebilir. His açısı (incisura cardialis) fundusla yemek borusu arasında bulunur. Korpus fundusla pilor arasında yer alan, organın en büyük bölümüdür. Sağ sınırına küçük kürvatür, sol sınırına büyük kürvatür adı verilir. Pilor ise antrum ve pilor kanalı olmak üzere iki kısma ayrılır. Antrumu korpustan ayıran, küçük kürvatürde incisura angularis adı verilen nokta, büyük kürvatürdeyse pilorla yemek borusu arasındaki mesafenin dörtte birine tekabül eden noktadır. Antrum pilorun daha geniş bölümü olup, antrumdan geçen sıvı pilor kanalına aktarılmaktadır. Bunun sonundaki pilorda, kalın bir sirküler kas tabakası oniki parmak bağırsağına geçişi kontrol eder. Bu kas normalde tonik olarak kasılır. Midedeki basınç pilorun direncini aşınca mideden boşalma meydana gelir; bu durum peristalsis tarafından gerçekleştirilebilir.

Midenin kas tabakası 3 kısımdan oluşmaktadır; bunun yanı sıra kas lifleri uzunlamasına, sirküler ve oblik seyirli olarak yerleşmiştir, bu diziliş midede peristaltik hareketlerin oluşmasında rol alır.

İşlev
Mide, içine giren yiyeceklerin kimyasal ve fiziksel olarak parçalandığı bir yerdir. Mide içini örten ve mukoza denilen örtü dokudan sindirim sıvıları salgılanır. Midenin iç yüzeyinde yer alan epitel hücrelerin salgıladığı mukus, bikarbonat bakımından zengindir. Bu özelliğiyle midenin iç yüzeyinin aşınmasını ve mide özsuyundaki asidin bu dokulara zarar vermesini engeller. Mide içinde yiyecek varsa, her 20 saniyede bir dalgalar meydana getirerek sıvı ile katıyı birbirine karıştırır (kimus). Sonuçta krem kıvamında yarı sıvı bir materyal meydana gelir. Meydana gelen karışım ince bağırsaklar tarafından emilecek seviyeye geldiyse, azar azar miktarlarda, pilor kanalını geçerek 12 parmak bağırsağına (Duodenum) geçer. Sıvıların mideyi terk etmesi katılardan daha hızlıdır ve mideyi boşaltması yaklaşık 20 dakikayı alır. Katı-sıvı karışımı materyalin mideyi terk etmesi ise yaklaşık 1.5 saati bulmaktadır.

Mide salgı yapan bir organdır. İç duvarlarında bulunan hücre ve bezler mukusun yanında birçok önemli salgılar üretir: sindirim enzimleri, hormonlar, hidroklorik asit, intrinsik faktör (B12 vitamininin ince bağırsak son kısmından emilmesi için bu faktörün varlığı şarttır).

Rahatsızlıklar
 Gastrit
 Ülser
 Reflü
 Mide kanaması
 Mide kanseri
 Hipertrofik pilor stenozu

Kaynakça

Sindirim sistemi

Mide


Tugt & utugt 2 - Fra farlig ungdom til pornofrit miljø er en film instrueret af Torben Skjødt Jensen, Ghita Beckendorff.

Handling
Fra farlig ungdom til pornofrit miljø. Sex er kommet for at blive, sagde Groucho Marx. Men moralens grænser og de erotiske billeder forandrer sig hele tiden. Hvem opstiller reglerne og med hvilken hensigt? I en fascinerende collage af interviews, pikante tegninger, arkivbilleder, filmklip og erotisk litteratur beretter filmen om synet på sex i det 20. århundrede i Danmark og Sverige. Den seksuelle revolution spejler samfundet, og del 2 af »Tugt og Utugt« handler om perioden fra 1950 til i dag - fra fremsynede porno-pionerer og verdens første sexmesse over "sikker sex"-kampagner i fattigfirserne til vore dages pornoblade og videoer i børnehøjde. Spørgsmålet er, om frigørelsen har sejret sig ihjel?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Ungdomsfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark


RocknRolla - film polițist thriller din 2009. Este regizat și scris de Guy Ritchie. Cu actorii Gerard Butler, Tom Wilkinson, Thandie Newton, Mark Strong, Idris Elba, Tom Hardy, Gemma Arterton și Toby Kebbell.

Distribuție
 Gerard Butler: One-Two
 Mark Strong: Archy
 Tom Wilkinson: Lenny Cole
 Toby Kebbell: Johnny Quid
 Tom Hardy: Handsome Bob
 Idris Elba: Mumbles
 Karel Roden: Uri Omovich
 Ludacris: Mickey

Note

Filme din 2009
Filme regizate de Guy Ritchie
Filme Dark Castle Entertainment

RocknRolla


10719 Andamar este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10719 Andamar este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

10719 Andamar


John "Johnny" Roosval, né le  à Kalmar domkyrkoförsamling et mort le  à Hedvig Eleonora församling, est un historien de l'art suédois.

Biographie
John (Johnny) A E Roosval naît le  à Kalmar domkyrkoförsamling. Avant que Johnny Roosval n'atteigne l'âge de six ans, son père meurt.

Il étudie l'histoire de l'art auprès de Heinrich Wölfflin. Après avoir obtenu son doctorat à Berlin en 1903, il travaille d'abord à l'Université d'Uppsala puis à l'Université de Stockholm.

Il présente au congrès de Stockholm une synthèse de ses recherches sur l'art médiéval des régions baltiques

Johnny Roosval meurt le  à Hedvig Eleonora församling.

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1879
Naissance en Suède
Décès en octobre 1965
Décès en Suède
Décès à 86 ans
Historien de l'art suédois
Professeur à l'université de Stockholm
Membre de l'Académie royale suédoise des belles-lettres, d'histoire et des antiquités
Docteur honoris causa de l'université d'Uppsala
Membre de l'Académie royale des arts de Suède

Johnny Roosval


La nouvelle synagogue de Gleiwitz ou nouvelle synagogue de Gliwice, située au 15 rue Dolnych Wałów, à l'angle de la Wilhelmstrasse (actuellement rue Zwycięstwa) à Gliwice a été détruite par les nazis lors de la nuit de Cristal en 1938, comme la plupart des synagogues et lieux de prière juifs en Allemagne.

Gliwice est une ville polonaise en voïvodie de Silésie dans la partie sud de la Pologne, située à 27 kilomètres à l'ouest de Katowice. La ville sous le nom allemand de Gleiwitz est prussienne depuis les guerres de Silésie, puis allemande à partir de 1871. Elle va rester allemande jusqu'en 1945, à la fin de la Seconde Guerre mondiale, où elle est intégrée à la Pologne et prend le nom polonais de Gliwice.

Histoire de la synagogue
La synagogue est construite entre 1859 et 1861, selon les plans des architectes Salomon Lubowski (1825-1889) et Louis Troplowitz, père du pharmacien Oskar Troplowitz, l'inventeur de la crème Nivea. Elle est érigée au centre-ville, à proximité de l'ancienne synagogue de 1812 et est considérée comme une des plus importantes et des plus belles synagogues de Haute-Silésie.

Benno Nietsche décrit en 1886 la synagogue dans son Geschichte der Stadt Gleiwitz (Histoire de la ville de Gliwice):
 La synagogue, digne bâtiment de style oriental, a été construite en 1860 - 1861 par les architectes Lubowski et Troplowitz, selon un plan établi par le premier, pour un coût de , 22 groschen d'argent et 9 pfennigs. La remise cérémoniale du temple pour son utilisation a eu lieu le  en présence du conseiller consulaire Baron en tant que représentant du gouvernement et des autorités de la ville.
La synagogue fait l'objet d'une extension en 1911 pour son cinquantième anniversaire, et peut dès lors accueillir .

Pendant la nuit de Cristal du 9 au ; les milices nazies incendient la synagogue. Pour des questions de sécurité, les pompiers sont appelés sur place pour protéger les maisons voisines dont les habitants ont été au préalable évacués. Les SS récupèrent les clefs de la synagogue chez le gardien, avant de pénétrer dans le bâtiment qu'ils arrosent d'essence. La synagogue va bruler pendant deux jours, puis un détachement de la Technische Nothilfe dynamite les ruines fumantes des murs latéraux et de la façade arrière, la façade avant ayant totalement disparu.

Le rapport rédigé pour le parti note :
À Gleiwitz, le toit en cuivre a été soigneusement enlevé la nuit précédant l'incendie de la synagogue, puis les poutres ont été arrosées d'essence, et aux premières heures du jeudi matin, le feu a été mis. SS, SA et HJ étaient présents. La police était dans les rues un peu éloignées pour contenir les badauds. Les pompiers ont été appelés par précaution déjà avant l'incendie car la synagogue faisait partie des bâtiments susceptibles de prendre feu. Le feu a duré deux jours.

En même temps que la synagogue brulait, des dizaines de magasins et entreprise appartenant à des Juifs sont pillés et vandalisés. À 6h30, le docteur Arthur Blumenfeld et sa femme sont arrêtés, et vers 10h, l'avocat Erich Schlesinger est arrêté. Au total, plus de mille Juifs sont arrêtées. Les femmes sont rapidement relâchées, mais les hommes entre 18 et 60 ans sont placés dans un club juif de la Kreidelstrasse (actuellement rue Barlickiego). Après deux jours gardés et brutalisés par les SS, ils sont transférés au camp de concentration de Buchenwald, où six d'entre eux décèdent dû aux mauvais traitements. Ils ne seront libérés qu'après six semaines.

Après confiscation du terrain occupé autrefois par la synagogue, la ville décide en  d'en faire un parc avec une aire de jeux pour les enfants. En 2002, le site est vendu à un propriétaire privé.

En 2003, deux plaques commémoratives conçues par le professeur Krzysztof Nitsch, sont fixées sur le mur d'un bâtiment voisin, l'une avec l'inscription en polonais et en hébreu: " A cet endroit, de 1861 à 1938, se trouvait une synagogue. En mémoire des Juifs de Gliwice", et l'autre avec inscrit en allemand et polonais: "L'incendie de la synagogue durant la nuit de Cristal, du 9 au , est devenu le symbole de la répression et de la persécution de la communauté juive de Gliwice, qui pendant plus de 150 ans a contribué à l'histoire de cette ville. Les déportations de plus de  de la communauté juive au camp d'extermination nazi d'Auschwitz-Birkenau, pris fin en ".

Description de la synagogue
Le bâtiment de la synagogue, en brique et enduit, est construit sur un plan rectangulaire dans un mélange de styles néo-mauresque et néo-roman. La façade principale comprend une partie centrale flanquée de deux tours couronnées par des dômes surmontés d'une flèche sur laquelle se trouve une étoile de David. Les angles des tours sont accentués par des piliers octogonaux surmontés de pinacles. La partie centrale, en léger recul par rapport aux tours, et terminée par un fronton triangulaire, intègre une arcade semi-circulaire dans laquelle se situe le joli portail principal, et aux niveaux du premier et du second étage des fenêtres triples. Sur les façades latérales,  on trouve deux rangées de fenêtres à arc en plein cintre, les immense fenêtres étant situées au niveau de la galerie des femmes. L'ensemble de la synagogue est couronné par une corniche avec une frise d'arcades entre les fenêtres.

À l'intérieur, la salle de prière comprend une nef centrale et des nefs latérales au-dessus desquelles sont situées les galeries réservées aux femmes soutenues par des piliers ornés, probablement en fonte. L'Arche Sainte est située sur le mur oriental. Les rangées de fenêtres offrent un éclairage naturel, renforcé par énorme lustre central.

Aujourd'hui, il ne reste que peu de souvenirs de la synagogue. Seules quelques photographies de l'extérieur et seulement deux photographies de l'intérieur de la synagogue ont survécu. Aucun plan ou schéma n'a été conservé. De l'équipement, seule l'horloge de prière a survécu.

Notes et références

 :   Synagoga w Gliwicach; site: Wirtualny Sztetl
 :   Gliwice, ul. Dolnych Waloq 15; Synagoga; site: fotopolska

Gliwice
Gleiwitz
Gleiwitz
Gleiwitz

Nouvelle synagogue de Gleiwitz (1861-1938)


Armstrong Circle Theatre is an American anthology drama television series which ran from June 6, 1950, to June 25, 1957, on NBC, and from October 2, 1957, to August 28, 1963, on CBS. It alternated weekly with The U.S. Steel Hour. It finished in the Nielsen ratings at number 19 for the 1950–1951 season and number 24 for 1951–1952. The principal sponsor was Armstrong World Industries.

Between July 8 and September 16, 1959, CBS aired reruns of six documentary dramas originally broadcast during the 1958–1959 season as episodes of Armstrong Circle Theatre under the title Armstrong by Request. Armstrong by Request aired during Armstrong Circle Theatre′s time slot and also alternated with The United States Steel Hour.

Synopsis
The program's first season featured episodes that tried "to please every body in a mass audience, using only highly formularized plays. The next season brought a different approach, with more emphasis on characters than on plot. Edward B. Roberts worked with writers from all over the United States to find scripts. By mid-November 1952, he estimated that he had talked to 3,000 writers and looked at 20,000 scripts. Authors received $750 for each accepted script.

The series featured original dramas by noted writers, although sometimes comedies were shown. Its guidelines specifically called for the avoidance of violence. Originally a half-hour production, in 1955 the show expanded to an hour and began to emphasize dramatized versions of real-life contemporary events (including the sinking of the SS Andrea Doria) and a documentary on the history of Communism in the Soviet Union. Upon moving to CBS, the show emphasized several Cold War topics, including espionage, Radio Free Europe and escapes from East Germany.

David Susskind, producer of the program, called the new episodes "actuals", describing them as "dramatizations based on truth".

Hosts and narrators
Nelson Case (1950-1951)
Joe Ripley (1952-1953)
Bob Sherry (1953-1954)
Sandy Becker (1954-1955)
John Cameron Swayze (1955-1957)
Douglas Edwards (1957-1961)
Ron Cochran (1961-1962)
Henry Hamilton (1962-1963)

Guest stars
The series featured numerous guest stars including:

 Tige Andrews
 Edward Asner
 Anne Bancroft
 Ed Begley
 Barbara Britton
 James Broderick
 John Cassavetes
 Dabney Coleman
 Jackie Cooper
 James Dean
 Patty Duke
 Robert Duvall
 Peter Falk
 Geraldine Fitzgerald
 Nina Foch
 Wallace Ford
 Alan Furlan
 Jonathan Harris
 Hurd Hatfield
 Grace Kelly
 Jack Klugman
 Otto Kruger
 Cloris Leachman
 Jack Lemmon
 Julie London
 Audra Lindley
 Gene Lockhart
 Karl Malden
 Walter Matthau
 Roddy McDowell
 Darren McGavin
 Patrick McVey
 Elizabeth Montgomery
 Rosemary Murphy
 Paul Newman
 Lois Nettleton
 Leslie Nielsen
 Carroll O'Connor
 Susan Oliver
 Anthony Perkins
 Lee Remick
 Jason Robards
 Cliff Robertson
 Gena Rowlands
 Telly Savalas
 George Segal
 Martin Sheen
 Kim Stanley
 Maureen Stapleton
 Harold J. Stone
 Suzanne Storrs
 Beatrice Straight
 Ron Thompson
 Jo Van Fleet
 Eli Wallach
 Jack Whiting
 Gene Wilder
 Joanne Woodward

Directors
Paul Bogart
William Corrigan
Marc Daniels
Robert Ellis Miller
Robert Mulligan
Daniel Petrie
Ted Post
James Sheldon
Garry Simpson
Robert Stevens

Episodes

1950-1951

1952-1953

1954

1955-1956

1956-1957

1957-1958

1962-1963

References

External links

 Armstrong Circle Theatre at CVTA

1950 American television series debuts
1963 American television series endings
1950s American anthology television series
1960s American anthology television series
Black-and-white American television shows
English-language television shows
CBS original programming
NBC original programming

Armstrong Circle Theatre


Krux ist eine schwedische Epic-Doom-Band, die von Leif Edling gegründet wurde, nachdem Candlemass sich zum zweiten Mal auflösten.

Geschichte
Krux wurden zunächst als Nebenprojekt Edlings gegründet. Edling hatte seine Arbeitsstelle verloren und wandte sich an Peter Stjärnvind und Jorgen Sandström von Entombed, mit denen er auch bei Devil Sun spielte. Eigentlich sollte Michael Amott von Arch Enemy singen. Mit Nico Elgstrand als Produzenten, der später ebenfalls bei Entombed spielte, wurde 2006 II (Mascot Records) eingespielt, bevor im Frühjahr und Sommer 2007 eine Europatour folgte. Auch das 2011 folgende dritte Album III: He Who Sleeps Amongst the Stars (GMR Music Group) wurde von Elgstrand produziert. Es wurde im Magazin Rock Hard Album des Monats.

Diskografie
 2003: Krux
 2003: Krux: Live (DVD)
 2006: II
 2011: III: He Who Sleeps Amongst the Stars

Weblinks
 Offizielle Website
 Krux bei laut.de

Einzelnachweise

Epic-Doom-Band
Schwedische Band

Krux (Band)


Le col du Midi est un col de France situé dans le massif du Mont-Blanc, au pied de l'aiguille du Midi et au nord-est du mont Blanc. Il forme un plateau englacé à plus de  d'altitude, en amont de la Vallée Blanche et dominant le glacier des Bossons. Il tire son nom de l'aiguille du Midi toute proche.

Géographie

Le col du Midi est situé dans le Sud-Est de la France et de la Haute-Savoie, au cœur du massif du Mont-Blanc. Il est dominé par l'arête des Cosmiques et l'aiguille du Midi au nord et le mont Blanc du Tacul au sud, ouvert sur la Vallée Blanche à l'est-nord-est et la vallée de Chamonix au-dessus du glacier des Bossons au nord-ouest ; le mont Blanc est situé plus loin en direction du sud-ouest et non visible depuis le col.

Le col est totalement englacé, formant un plateau s'élevant autour de  d'altitude avec un ensellement situé à  d'altitude. Les quelques glaces qui y débouchent depuis l'ubac du mont Blanc du Tacul diffluent pour d'une part alimenter en partie la Vallée Blanche et d'autre part donner naissance à un court glacier suspendu dont la falaise de glace alimente en partie le glacier des Bossons situé quelques centaines de mètres en contrebas.

Alpinisme
Les alpinistes qui transitent dans le secteur peuvent y bivouaquer dans des trous à neige au pied de l'arête des Cosmiques, les rochers qui supportent le refuge du même nom. Pour les alpinistes, le col est facile d'accès depuis l'aiguille du Midi en passant à ski par le haut de la Vallée Blanche au pied de l'adret de l'aiguille. Il peut constituer une étape dans la traversée de la Vallée Blanche et du glacier du Géant via le col du Gros Rognon en direction de la pointe Helbronner au sud-est, à la frontière italienne.

Histoire
Le col du Midi a fait l'objet de différents projets de développement d'infrastructures touristiques. Ainsi, dès le début du  et dans le cadre de la construction du premier téléphérique de l'Aiguille du Midi, un promoteur immobilier y projette la construction d'une véritable station de sports d'hiver en modèle réduit avec hôtel, restaurant et pistes de luge équipée d'une remontée mécanique adaptée, un « funiculaire pour luges ». Les difficultés techniques, les retards de construction et les aléas de l'Histoire ne permettront pas à ce projet de voir le jour au col du Midi.

L'arrivée du téléphérique actuel au sommet de l'aiguille du Midi en 1955 amène les premiers touristes à profiter du panorama offert mais également des sportifs désireux de pratiquer le ski d'été sur les vastes étendues de neige qu'offre ce secteur du massif du Mont-Blanc. Un guide italien installe alors sous le sommet de l'aiguille et non loin du col un téléski de  de longueur entre  d'altitude et desservant une unique piste. Les difficultés d'accès depuis le téléphérique et la dangerosité des lieux mettront rapidement un terme à cette expérience. Cependant, la remontée mécanique est déplacée sur le glacier du Géant, non loin de la frontière italienne, et sera accompagneé d'autres téléskis qui fonctionneront jusque dans les années 1990.

Notes et références

Midi
Midi
Midi
Géographie de Chamonix-Mont-Blanc
Midi
Ancienne station de sports d'hiver en Haute-Savoie

Col du Midi


Vaterpolsko prvenstvo Kraljevine Jugoslavije za 1939. godinu je osvojio Jadran iz Splita.

Sustav natjecanja
Za razliku od proteklih godina kad je vaterpolo prvenstvo bilo održavanu u sklopu državnog prvenstva u plivanju i vaterpolu koje bi se održavalo kroz dva ili tri dana, za 1939. je Jugoslavenski plivački savez (JPS) reoganizirao sustav plivačkih natjecanja u Kraljevina Jugoslaviju u četiri dijela:
 prvenstvo klubova Nacionalne lige
 pokrajinska prvenstva klubova (po zonama)
 juniorsko prvenstvo
 pojedinačno prvenstvo za muškarce i žene

Nacionalna liga

Ljestvica

Rezultati

Pokrajinska prvenszva
Podeljena su na 3 skupine:
 prvenstvo Istočne Zone za klubove Beogradskog podsaveza
 prvenstvo Zapadne Zone za klubove Zagrebačkog i Ljubljanskog podsaveza
 prvenstvo Primorske Zone za klubove Sušačkog, Splitskog i Dubrovačkog podsaveza
Prvenstva zona se održavaju u jednom terminu – 29. i 30 srpnja, a potom ponjednici ili predstavnici iz pokrajinskih prvenstava igraju nacionalno natjecanje 5. i 6. kolovoza 1939. kod pobjednika Zapadne zone.

Poveznice
 Jugoslavenska vaterpolska prvenstva

Izvori
 Ilustrovane sportske novosti, Zagreb (službeno glasilo Jugoslovenskog plivačkog saveza)
 digitalna arhiva lista Novo Doba, Split
 Jutro, br. 31/IX, 175a/XX, 31. srpanj 1929., str. 7, preuzeto 24. rujna 2016.
 digitalna arhiva lista Jutro, Ljubljana
  Politika, 31. srpnanj 1939., str. 13, preuzeto 24. rujna 2016.
  digitalna arhiva lista Politika, Beograd (1904.-1941.

1939.

Prvenstvo Kraljevine Jugoslavije u vaterpolu 1939.


Arap Camii, Türkiye'nin İstanbul iline bağlı Beyoğlu ilçesindeki Galata semtinde yer alan cami. Önceleri Aziz Paolo (San Paolo) veya Aziz Domeniko Kilisesi (San Domenico) olarak bilinen ibadethane, 1453 yılında şehrin Osmanlı egemenliğine girmesinin ardından camiye çevrildi.

Tarihçe
Galata kentsel dokusunda beton bloklar arasında, sivri külahlı hayli yüksek kare biçimli kulesiyle hala fark edilebilen Arap Camii; fetih öncesinden kalan İstanbul'un tek Gotik kilisesidir.

Bir rivayete göre, İstanbul'da ezan sesinin yükseldiği ilk yerdir. Yapılışı hakkında iki farklı rivayet vardır. Birincisine göre, 717 yılında yapılmış olan İstanbul'un ilk cami hüviyetini taşıyan eser Arap Camii'dir. İstanbul'un Fethi için 717 yılında gelmiş olan Müslüman Arap kumandanlarından ve sahabe neslinden meydana gelen bir ordu başında Mesleme bin Abdülmelik adındaki komutan bir cami yaptırmış ve adına da Arap Camii denilmiştir.

Hicri 95 Senesinin Zilhicce ayında 15 Ağustos 717'e Mesleme bin Abdülmelik, Karadan bir ordu, denizden kuvvetli bir donanma ile Bizans'ı kuşatmıştır. Muhasara bir yıl kadar devam etmiş ancak Kostantiniyye alınamamıştı. Ama Galata zapt edilmişti. Mesleme ve İmparator Leon arasında varılan bir anlaşma sonucu Arap mescidi inşa edilmiş ve ibadete açılmıştır. 7 yıl kadar İstanbul'da kalmış olan Arap Müslüman Ordusu ibadetini burada yapmıştır. Daha sonra Şam'da çıkan bir isyan üzerine Arap ordusunun Şam'a gitmesi üzerine Dominiken Papaz ve Rahipleri burasını kilise haline sokmuş, şimdi minare olarak kullanılan çan kulesini bu esnada ilave etmişlerdir.
1453 İstanbul'un fethinden sonra kilise yeniden camiye çevrilerek öndeki mihrap ve minber ilave edilmiş ve Osmanlı kayıtlarında yine Arap Mescidi ismini almıştır.

İkinci rivayete göre Dördüncü Haçlı Seferi'nde Kudüs yerine Konstantinopolis'i ele geçirmeyi amaçlayan Katolikler, 1200'lerin başlarında Pavlus'a adadıkları bir kiliseyi ve yanına Dominikan Tarikatı'na bağlı bir manastırı Galata'da yaptırmışlardır. Papaların da yakın ilgisini çeken bu manastır ve kilise, bir süre sonra mezhebin kurucusu olan Aziz Dominik'in adının da eklenmesiyle tanınır: San Paolo ve San Domeniko.

1475'te Fatih, kiliseyi camiye çevirerek vakfına katmıştır. Yirmi yıl sonra da, İspanya'dan çıkartılan Endülüs Arapları'nın bir kısmının, çevredeki mahallelere yerleştirilmesiyle cami, "Arap Camii" olarak tanınır. Caminin Araplara mal edilmesinin bir nedeni de, minareye çevrilen eski çan kulesinin 714'te Şam'da yaptırılan ünlü Emeviye Camii'nin özgün minaresini çağrıştırmasıdır.

III. Mehmed ve I. Mahmud'un annesi Saliha Sultan ve II. Mahmud'un kızı Adile Sultan değişik dönemlerde Cami'yi onartmış; hünkar mahfili, sebil, çeşme, şadırvan gibi ögeler ekletmişlerdir. Özellikle Saliha Sultan'ın yaptırdığı onarımdan sonra caminin iç düzeni, mahfillerin, mihrabın barok ahşap tasarımlarıyla hayli değişmiş, tiyatral bir görümün egemen olmuştur.

1913-1919 yılları arasındaki kapsamlı onarım sonucu yapı yeniden büyük bir değişime uğrar: Avlu duvarı yıkılır, Cami genişletilerek yeniden yaptırılır. "Arabesk" bir son cemaat mahalli ekletilir. Döşeme altında kalan yüzü aşkın Latin soylusunun mezar taşları müzeye taşıtılırken, mihrabın yanındaki "Mesleme'nin Çilehanesi", "Arap Baba Merkadi" ve çevrede sahabelere ait oldukları ileri sürülen birkaç kabir de Arap kimliğini daha güçlendirerek vurgular. Yapı her ne kadar büyük ölçüde İslamlaşmış (Osmanlılaşmış) ise de, dikkatli bir göz, çok az da olsa Gotik geçmişini belgeleyen birtakım mimarî ögeleri fark edebilir.

Galeri

Kaynakça

İstanbul'daki camiye çevrilen kiliseler
Beyoğlu'ndaki camiler
Konstantinopolis kilise ve manastırları
14. yüzyılda tamamlanan Roma Katolik kiliseleri
Haliç
1325'te tamamlanan dinî yapılar
Dominikan kiliseleri
Türkiye'de Gotik mimari

Arap Camii


المرازيق قرية تونسية تقع بولاية بنزرت على الطريق المحلية رقم 300.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية بنزرت.

مرازيق

المرازيق (بنزرت)


En İyileriyle Gönül Yazar, Gönül Yazar'ın en iyi pop şarkılarının yer aldığı Hakan Eren yapımcılığında firması Ossi Müzik ten çıkardığı albümünün adı.

Albümde Yer Alan Eserler
 1-NİSAN YAĞMURU (1969)
 2-BURUK ACI (1969)
 3-BÜYÜK AŞK (1969)
 4-ARKADAŞIMIN AŞKISIN (La Femme De Mon Ami) (1967)
 5-AŞK HİKAYESİ (Where I Do Begin/Love Story) (1971)
 6-KARAKEDİ (Marina) (1968)
 7-ŞIP SEVDİ (1969)
 8-ÇAPKIN KIZ (Mon amour, mon ami) (1968)
 9-AŞKIN ÇAĞI YOK (1971)
 10-DÜN DERKEN (Heir Encore) (1971)
 11-DÖNEMEZ Kİ BANA  (1970)
 12-MEKTUBUMU BULDUN MU  (1970)
 13-AFFET BENİ (Pardonne-Moi Ce Caprice D'enfant) (1971)
 14-SEVENLERİN KADERİ (Speak Softly Love)  (1972)
 15-SENİ SORDUM (Si Tu Savais Combien Je T'aime) (1974)
 16-SENİN GİBİ  (Petite Fille) (1974)
 17-HAYAT GEÇİYOR HEMEN (1971)
 18-ÖZLEDİĞİM SEVGİLİ (Le Meteque) (1971)
 19-ADIM GİBİ BİLİRİM (1971)
 20-BU NE  (Nune) (1971)
 21-ÇALSIN SAZLAR (1971)
 22-LAF ARAMIZDA (1972)

Dış bağlantılar
 Ossi Müzik Sayfası

Pop albümleri
Gönül Yazar albümleri
Ossi Müzik albümleri

En İyileriyle Gönül Yazar


Storslalom konkurrencen for damer under vinter-OL 2018 i Pyeongchang, i Sydkorea bliver afholdt den 12. februar 2018 med første gennemløb kl. 10:15 (lokal tid) og andet gennemløb kl. 13:45 (lokal tid) på Yongpyong Alpine Centre.

Konkurrencen
Skiløberne sendes af sted enkeltvis med to gennemløb og de tre der passerer målstregen i den samlede hurtigste tid tildeles medaljerne.

Resultat

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Alpint skiløb  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Storslalom - Damer

Alpint skiløb under vinter-OL 2018 – Storslalom – Damer


An Scleria oligochondra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Scleria oligochondra in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria oligochondra


مقاطع مختارة أو (نقحرة: كرستوماسي) من الكلمتين اليونانيتين khrestos و تعني مفيد و mathein وتعني أن يعرف، وهي تجميعات مختارة لمقاطع أدبية تستعمل على وجه الخصوص في تعلم لغة أجنبية.

في فقه اللغة أو في دراسة الأدب هي أنثولوجيا تمثل سلسلة من النصوص الأمثولة، مختارة لتوضيح تطور اللغة أو النوع الأدبي.

انظر أيضا
أنثولوجيا
استخدام الصلاة الربية كأداة مقارنة بين اللغات

المراجع

أدب
مقتطفات أدبية مختارة

مقاطع مختارة


Le  est un cours d'eau du Japon, long de , dont le cours traverse la préfecture de Kyoto dans un bassin versant de .

Géographie
Long de , le fleuve Yura prend sa source au mont Mikuni () dans la ville de Nantan, à la frontière entre les préfectures de Kyoto, Shiga et Fukui, et coule d'Ayabe à Fukuchiyama dans le sens est-ouest. Après la confluence avec la rivière Haze, le cours du fleuve tourne vers le nord-est et se jette dans la baie de Wakasa, en mer du Japon, à la frontière entre les villes de Maizuru et Miyazu.

Le bassin versant du fleuve Yura s'étend sur une superficie de , dans le nord de la préfecture de Kyoto.

Notes et références

Notes

Notes lexicales bilingues

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Préfecture de Kyoto

Liens externes

Cours d'eau dans la préfecture de Kyoto

Yura-gawa


Monika Lipińska (* 10. Mai 1974) ist eine polnische Badmintonspielerin.

Karriere
Monika Lipińska gewann schon als Juniorin 1990 ihre erste Medaille bei den polnischen Meisterschaften der Erwachsenen. Ihren einzigen Titel gewann sie dort 1994 im Damendoppel mit Sylwia Rutkiewicz.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Polen)
Polnischer Meister (Badminton)
Badmintonspieler (Polonez Warszawa)
Pole
Geboren 1974
Frau

Monika Lipińska


Palača Mafra (portugalski: Palácio de Mafra, službeno Palácio Nacional de Mafra) je monumentalna barokna i neoklasicistička palača/samostan u Mafri, oko 28 km od Lisabona. Kompleks je zamislio kralj João V. kao opipljiv prikaz njegove koncepcije monarhije i države, a izgrađena je od 1717. do 1755. godine. God. 2019. Kraljevska Mafra koja uključuje palaču, baziliku, konvikt, vrt Cerco i Tapada lovački park, upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi jer "ilustrira snagu i doseg portugalskog carstva, ali i talijanskog baroka, čiji je Mafra izuzetan primjer".

Povijest

Palaču, koja je također služila kao franjevački samostan, dao je sagraditi Ivan V. (vl. 1707. – 1750.) kao posljedica zavjeta iz 1711. god. Naime, kralj se zavjetovao izgraditi samostan ako mu njegova supruga, kraljica Mariana, da potomstvo, što se i ostvarilo rođenjem njihove kćeri, Barbare Portugalske.

U početku je to trebao biti relativno mali projekt za 13 braće kapucina, koji su trebali prihvatiti strogo siromaštvo. No, kada je protok zlata iz portugalske kolonije Brazil počeo obilato pristizati u Lisabon, kralj je promijenio svoje planove i najavio izgradnju raskošne palače i velikog samostana. Izgradnja palače bila je toliko skupa da je trošila gotovo cijelo brazilsko zlato, koje se inače moglo koristiti za opću dobrobit Portugala

Za svog arhitekta imenovao je njemačkog zlatara Johanna Friedricha Ludwiga (kojeg Portugalci nazivaju João Frederico Ludovice). Gradnja je trajala 13 godina i mobilizirala je golemu vojsku radnika iz cijele države (prosjek dnevno 15.000, ali na kraju se popeo na 30.000 i maksimalno 45.000), pod zapovjedništvom Antónija Ludovicea, arhitektova sina. Ukupno je tijekom gradnje poginulo 1.383 radnika.

Po završetku, zgrada je mogla primiti 330 fratra, zajedno s kraljevskom palačom i ogromnom bibliotekom od 30.000 knjiga, egzotičnom šumom i bezbroj umjetničkih djela iz Francuske, Flandrije i Italije. Bazilika posvećena Gospi i samostan sv. Antuna otvoreni su na dan kraljevog 41. rođendana, 22. listopada 1730. Svečanosti su trajale 8 dana i bile su do tad neviđenih razmjera u Portugalu. Međutim, zgrada nije bila dovršena i rad je nastavljen i poslije smrti kralja Ivana V. 1750., do 1755. god. i Lisabonskog potresa, poslije kojega su svi radnici bili potrebitiji na obnovi grada.

Palaču nisu trajno nastanjivali kraljevi, koji su sobe smatrali previše sumornim. Unatoč tomu, Mafra je bila popularno odredište za članove kraljevske obitelji koji su uživali u lovu u obližnjem rezervatu za divljač, Tapada Nacional de Mafra. Francuskom invazijom na Portugal, 1807. godine, kraljevska obitelj pobjegla je u Brazil, uzevši sa sobom neke od najboljih umjetničkih djela i namještaja iz zgrade. Napoleonov maršal Junot se nastanio u palači, ali ga je Vojvoda od Wellingtona potjerao 1808. god.

God. 1834., nakon liberalnih ratova, kraljica Marija II. naložila je raspuštanje vjerskih družbi i franjevci su napustili samostan. Tijekom posljednjih vladara Kuće Braganza, palača se uglavnom koristila kao baza za lov. God. 1849. samostanski dio zgrade dodijeljen je vojsci, koja ga i danas koristi.

Palača je proglašena nacionalnim spomenikom 1907. godine i trenutno zgradu održava portugalski Institut za arhitektonsku baštinu, koji je izveo nekoliko programa obnove.

Odlike

Ovaj ogromni kompleks, većim dijelom izgrađen od lokalnog lioz vapnenca, s površinom od skoro 40.000 m² jedna je od najvećih kraljevskih palača. Pročelje je dugo 220 metara, a cijeli kompleks obuhvaća 37.790 m² s oko 1.200 soba, više od 4.700 vrata i prozora, te 156 stubišta.

Dizajnirao ju je njemački arhitekt Johann Friedrich Ludwig kao simetričan kompleks u kojemu središnju os zauzima bazilika i nastavlja se po dužini kroz glavnu fasadu (dugu 220 m) do dviju glavnih tornjeva s gomoljastom kupolom. Zgrade samostana nalaze se iza glavne fasade, a u njima se nalazi i velika knjižnica s oko 30.000 rijetkih knjiga. Bazilika je ukrašena s nekoliko talijanskih kipova i uključuje šest povijesnih orgulja i dva kariljona od 98 zvona u tornjevima bazilike.

Bazilika

Dva crkvena zvonika (visine 68 m), ali i kupola bazilike, nadahnuti su crkvom Sant'Agnese u Agoneu koju je dizajnirao rimski barokni arhitekt Francesco Borromini na trgu Piazza Navona u Rimu. Dva zvonika povezani su s dva reda korintskih stupova između kojih se nalaze barokne skulpture svetaca koje su isklesali talijanski majstori iz mramora Carrara.

Bazilika, sjedište župe Marfa, je sagrađena u obliku latinskog križa duljine 63 m i širine samo 16,5 m, što naglašava visinu središnjeg broda (21,5 m). Trijem Galilee, oltar sadrži skupinu velikih skulptura od Carrara mramora, koje predstavljaju zaštitnike nekoliko monaških reda. U unutrašnjosti se obilno koristio lokalni ružičasti mramor, isprepleten s bijelim mramorom u različitim uzorcima. Na stropu se ponavljaju raznobojni uzorci poda. Bačvasti svod počiva na korintskim polustupovima koji stoje između bočnih kapela. Kupolu visoku 70 m s malom lanternom na vrhu nose četiri fino oblikovana luka.

Vjerske slike u baziliki i samostanu predstavljaju jednu od najznačajnijih zbirki iz 18. stoljeća u Portugalu, a uključuju djela talijanskih umjetnika kao što su: Agostino Masucci, Corrado Giaquinto, Francesco Trevisani, Pompeo Batoni; ali i Portugalaca školovanih u Rimu: Vieira Lusitano i Inácio de Oliveira Bernardes.

Kanonsko sjedište župe Mafra i Kraljevsko i Časno Bratstvo Presvetog Sakramenta Mafra je bazilika.

Samostan

U pravokutnoj zgradi iza crkve i palače nalazi se Franjevački samostan reda Arrábida (Ordem de São Francisco da Província da Arrábida) s ćelijama za oko 300 fratara u dugim hodnicima na nekoliko katova. Između 1771. i 1791. godine ovaj su samostan okupirali braća pustinjaci sv. Augustina.

Kraljevska palača

Prostrani kraljevski apartmani smješteni su na drugom katu, Kraljev na kraju palače, a kraljičin udaljen 200 m na drugom kraju. Lovačka trofejna soba (Sala dos Troféus) ukrašena je brojnim lubanjama jelena, namještaj je izrađen od rogova i prekriven jelenjom kožom, a čak su i svijećnjaci napravljeni od jelenjih rogova. Galerija Benedikta (Sala da Benção) graniči s gornjom razinom bazilike. Kraljevska obitelj mogla je ovdje prisustvovati misi, sjedeći kraj prozora koji se otvarao u baziliku.

Knjižnica

Rokoko knjižnica nalazi se na stražnjoj strani drugog kata i uistinu je vrhunac ove palače, u rangu raskošne knjižnice opatije Melk u Austriji. Arhitekt, Manuel Caetano de Sousa, izgradio je knjižnicu dugu 88 m, široku 9,5 m i visoku 13 m. Veličanstveni pod prekriven je pločicama od ružičastog, sivog i bijelog mramora. Drvene police za knjige u rokoko stilu smještene su na bočnim zidovima u dva reda, odvojene balkonom s drvenom ogradom. Sadrže više od 36.000 knjiga uvezanih u kožu, koje svjedoče o opsegu europskog znanja od 14. do 19. stoljeća. Među njima je mnogo vrijednih bibliografskih dragulja, poput inkunabula.

Izvori

Vanjske poveznice

Službena stranica

Ostali projekti

Barokne palače
Svjetska baština u Portugalu
Građevine u Portugalu
Portugalske turističke atrakcije

Palača Mafra


රොබට් හැරිස් (කණිෂ්ට) ට අනුව අප‍්‍රිකානු අධ්‍යයන වර්ධනය අදියර හතරකින් සිදුවිය.  1890 සිට දෙවන ලෝක යුද්ධය දක්වා වූ කාලයේ දී අප‍්‍රිකානු ජනතාවගේ සංස්කෘතිය සහ ඉතිහාසය පිළිබඳ අධ්‍යයනයට බොහෝ සංවිධාන බිහිවිය. දෙවන අදියරේ දී මෙහි අවධානය කළු ඇමෙරිකානුවන් වෙත යොමුවිය. තුන්වන අදියරේදී අප‍්‍රිකා කේන්ද්‍රික අධ්‍යයන කළු අධ්‍යයන ලෙස සංවිධානගත වන්නට විය. හතරවන අදියර ලෙස වඩා විධිමත් ෙසෙද්ධාන්තික විමර්ශනයක් ඇෆ‍්‍රිකානා ස්ටඞීස් නමින් බිහිවිය.
ඇෆ‍්‍රිකානා ස්ටඞීස් යන වදන පැමිණ ඇතැයි සැළකිය හැක්කේ මානව හිමිකම් ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රථිඵලයක් ලෙස ජේම්ස් ටර්නර් විසින් 1969 දී පිහිටුවන ලද ඇෆ‍්‍රිකානා ස්ටඞීස් ඇන්ඞ් රිසර්ච් සෙන්ටර් අනුසාරයෙනි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Black_studies#Journals

ඇෆ‍්‍රිකානා අධ්‍යයන - ජර්නල


is a Japanese visual novel series by Cocktail Soft (a part of F&C, later F&C FC02). Anime and manga have been based on the games.

The games are all set around restaurants in the fictional "Pia Carrot" chain, and most of the female characters are waitresses at these restaurants. The individual restaurants in the chain are called "1st", "2nd", etc. A maid café named "Pia Carrot" also opened in real life as a cosplay restaurant in Akihabara, Japan.

List of titles
Game titles

Animation titles
 Welcome to Pia Carrot!! (1997–1998; 3 episode hentai OVA)
 Welcome to Pia Carrot!! 2 (1998–1999; 3 episode hentai OVA)
 Welcome to Pia Carrot!! 2 DX (1999–2000; 6 episode OVA)
 Welcome to Pia Carrot!! -Sayaka no Koi-monogatari- (Sayaka's Love Story) (2002; movie)

Welcome to Pia Carrot
The first game in the series is called Welcome to Pia Carrot!! and was initially released in 1996 for MS-DOS on the NEC PC-9800 Series and for Windows 3.1. The game was later released for the PC-FX in 1997, and for the Sega Saturn in 1998 by KID.

There is also a hentai OVA with 3 episodes based on this title.

Characters
Yusuke Kinoshita
 (Welcome to the Pia Carrot!!!), Masami Kikuchi (Welcome to the Pia Carrot 2)
 Yusuke Kinoshita is the protagonist of the Welcome to Pia Carrot. In Welcome to the Pia Carrot 2, he is 2nd's chief, and 3rd's temporary chief in 2.2
Satomi Morihara

Shouko Inaba

 Shouko Inaba is the childhood friend of Yusuke.
Reika Kokubo

Yukiko Kawai

Shiho Kannaduki

 1st's manager in this title
Yukari Tachibana

Saori Imai

Kiyomi Kitagawa

 Yusuke's cousin
Rumi Kinoshita

 Yusuke's younger sister
Yasuo Kinoshita
 Yusuke's father and owner of the Pia Carrot restaurant chain
Kaori Tachibana
 Yukari's mother
Saeko Imai
 Saori's stepmother
Airi Kashikura
 Additional character on Saturn version

Staff (Game)
 Scenario: Jane Inamura (Ryuichi Inamura)
 Original Picture: Tatsuki Amaduyu, CHARM, Nak-Mura (Takeshi Nakamura), Yukihiro Matsuo (additional character on Saturn version)
 Music: Tomohiro Takatsuka (except Saturn), Juri Goto (Saturn only)
 Opening for PC-FX Version: Ko Ku Ha Ku
 :Lyrics: Yukie Sugawara
 :Music: Yukie Sugawara
 Insert on Saturn Version: Miracle Sunshine
 :Lyrics: Juri Goto
 :Music: Juri Goto
 :Vocal: Megumi Miduki
 :Voice Actors:Izumi Mito as Satomi Morihara, Minami Nagasaki as Shoko Inaba, Hina Hatono as Reika Kokubo/Yukari Tachibana, Hotaru Natsuno as Yukiko Kawai, Kaori as Shiho Kannazuki, Satomi Kodama as Saori Imai, Mebu as Kiyomi Kitagawa, Akane Yoshino as Airi Kashikura

Welcome to Pia Carrot!! 2/2.2/2.5
Welcome to Pia Carrot 2 is the first true sequel to "Pia Carrot", set four years later than the first game. The original version (released in 1997) was for Windows 95 and was later released for Sega Saturn (1998 by NEC Interchannel), Windows 2000 (2001 by F&C FC02; this version also runs on Windows 95, 98, 98SE and Me) and the Dreamcast (2003 by NEC Interchannel). The Dreamcast release is the same as the first disc of the previously released "Pia Carrot 2.5". It is well known for its theme song "Go! Go! Waitress".

Two OVAs based on this title were released, the first being an adult title with 3 episodes, and the second ("Welcome to Pia Carrot 2 DX") was an all-age series with 6 episodes. "Welcome to Pia Carrot 2 DX" was licensed by Sentai Filmworks.

Welcome to Pia Carrot!! 2.2 is a branch of "Pia Carrot 2" and is set 4 months after that game. It was released for the Game Boy Color by NEC Interchannel in 2000. Welcome to Pia Carrot!! 2.5 is a combination set of "Pia Carrot 2" and "Pia Carrot 2.2" for the Dreamcast. This pack title contains 2 GD-ROMs.

Characters
Kouji Maeda
 (Welcome to the Pia Carrot 2), Akira Ishida (Welcome to the Pia Carrot 3)
 Protagonist of "Pia Carrot 2" and "Pia Carrot 2.2"
Azusa Hinomori

Mina Hinomori

 Azusa's younger sister
Tsukasa Enomoto
 Completely transferred to 2nd in 2.2
Ryoko Futaba

 2nd's manager. Substitute chief because Yuusuke has gone to 3rd in 2.2
Aoi Minase

 Ryoko's friend. 3rd's chief waitress in 2.2
Sanae Enishi

Mikiko Shinohara

Harue Yamana

Jun Kagurazaka

Kaoru Yamana
 Harue's daughter
Shinji Yano
 Kouji's friend and Ryoko's cousin
Tomomi Aizawa
 Additional character on the "consumer version" in 2 (Saturn and Dreamcast)
Yuki Kamizuka
 Additional character on the "consumer version" in 2
Noriko Shima
 Additional character on the "consumer version" in 2

Staff
2
 Scenario: Ryuichi Inamura
 Original Picture: Tatsuki Amaduyu, Misato Mitsumi, CHARM, Takashi Hashimoto (additional characters on consumer version)
 Music: DOORS MUSIC ENTERTAINMENT
 Opening: Go! Go! Waitress
 Ending (consumer version): Iced Tea
 :Lyrics: Hajime Kanasugi & Bun Yoshida
 :Music: Bun Yoshida
 :Vocal: Miyuki Kunitake

2.2
 Scenario: Hideki Shirane
 Character Design: Tatsuki Amaduyu, Misato Mitsumi, CHARM, Takashi Hashimoto
 Original Picture: Junji Goto
 Music: DOORS MUSIC ENTERTAINMENT

Welcome to Pia Carrot 3/3.3
Welcome to Pia Carrot!! 3 is the second true sequel to "Pia Carrot", set one year later than "Pia Carrot 2", and was released for the PC by F&C FC02 in 2001. Dreamcast and PlayStation 2 versions were released by NEC Interchannel in 2003.

In 2002, the anime movie "Welcome to Pia Carrot -Sayaka no Koi-monogatari-" ("Welcome to Pia Carrot - Sayaka's Love Story") was released, being the first movie based on an eroge.

Welcome to Pia Carrot 3.3 is a branch of "Pia Carrot 3" that is set one year after "Pia Carrot 3". It was released for the Game Boy Advance by NEC Interchannel in 2004.

Characters
3
Akihiko Kannazuki

 Protagonist of "Pia Carrot 3" and "Pia Carrot 3.3", and Shiho's younger brother
Sayaka Takai

Tomomi Aizawa

Akemi Hasegawa

 4th's temporary chief. 4th's chief in 3.3 (formally inaugurated after "Pia Carrot 3")
Natsuki Iwakura

 Akemi's friend and 4th's Manager
Miharu Fuyuki

Nana Kimishima

Takako Kinoshita

Orie Amano

Noboru Kinoshita
 Takako's nephew
Seiji Motoki

Haruhiko Fuyuki
 Miharu's younger brother
Shiho Kannazuki
 Akihiko's sister, and now 3rd's chief
Satomi Kinoshita
 1st's Manager. She is already married to Yusuke
Yuki Kamizuka

Noriko Shima

Kouji Maeda

Azusa Hinomori

3.3
Mina Hinomori

Tsukasa Enomoto

Chizuru Kinoshita

Shiori Kisaragi

Staff
3
 Scenario: Ryuichi Inamura
 Original Picture: Takashi Hashimoto, Hiroya Fujimiya, Elan Hasumi, Hiro Suzuhira
 Music: Kennichi Okuma (TWO-FIVE)
 Opening: Eien no story (The eternal story)
 :Lyrics: Don Mccow
 :Music: Kennichi Okuma
 :Vocal: Miu
 Ending: Koibito tachi no densetsu (The legend of lovers)
 :Lyrics: Don Mccow
 :Music: Kennichi Okuma
 :Vocal: Miu
 Ending (additional on consumer version): Happy-End kara hajimeyou
 :Lyrics: Don Mccow
 :Music: Kennichi Okuma
 :Vocal: Miu
3.3
 Scenario: Ryo Masaki
 Character Design: Takashi Hashimoto, Elan Hasumi, Hiro Suzuhira, Kanata Minamino
 Original Picture: Kanata Minamino, Elan Hasumi
 Music: Kennichi Okuma (TWO-FIVE), DOORS MUSIC ENTERTAINMENT

Welcome to Pia Carrot 4

Welcome to Pia Carrot 4 is the third true sequel to "Pia Carrot", and was released for the PC by Cocktail Soft in 2009. An Xbox 360 port was released on February 24, 2011 and a PlayStation Portable version was released in 2012.

Characters
 Alice Sakuraba
 Ayaka Kamine
 Misa Hasegawa
 Sayuri Mashiba
 Sora Kitagawa
 Yoshimi Sakuraba
 Yuna Takigawa

Reception

In a 2007 survey of Dengeki G's Magazine readers, Welcome to Pia Carrot G.O. ranked 38th in a list of "the most interesting bishōjo games"; a five-way tie with YU-NO: A girl who chants love at the bound of this world, Tsukihime, Tokimeki Memorial 2, and Happiness!

References

External links

Games
Official F&C website

English Language Translation of Welcome to Pia Carrot (PC-FX)

Anime
Official Sentai website

1996 video games
1997 anime OVAs
1998 anime OVAs
1999 anime OVAs
2002 anime films
2002 films
Bishōjo games
DOS games
Dreamcast games
Japan-exclusive video games
Eroge
Game Boy Advance games
Game Boy Color games
Hentai anime and manga
OVAs based on video games
PC-FX games
Pink Pineapple
PlayStation 2 games
Sega Saturn games
Sentai Filmworks
Video game franchises
Video games developed in Japan
Visual novels
Windows games

Welcome to Pia Carrot!!


Sveti Dizma, poznat i kao dobri razbojnik, jedan je od dvojice neimenovanih razbojnika u Lukinom izvještaju o Isusovom raspeću u Novom zavjetu.

Evanđelje po Luki opisuje kako traži od Isusa da ga se sjeti kada stigne u svoje kraljevstvo. Drugi, nepokajani razbojnik izaziva Isusa da spasi sebe i obojicu i tako dokaže da je Mesija.

Prema predaji rodio se u razbojničkoj obitelji koju je Sveta obitelj susrela na svojem bijegu u Egipat. Bunar s vodom kojom je Djevica Marija prala malog Isusa postao je čudotvoran, pa su mnogi bolesnici dolazili po nju i ozdravljali. Legenda govori da su po tu vodu došli i Dizmini roditelji, a kad ju je njihov bolesni sin kušao, ozdravio je.

Službeno se štuje u Katoličkoj Crkvi. Rimski martirologij stavlja njegov spomendan 25. ožujka zajedno s blagdanom Blagovijesti zbog drevne kršćanske predaje da su Krist (i razbojnik) bili razapeti i umrli točno na godišnjicu Kristova utjelovljenja.

Danas na svijetu postoji oko sedam crkava, a u Južnoj Americi postoji i jedna katedrala posvećena svetomu Dizmi. Najstarija crkva na svijetu posvećena njemu sagrađena je još 1706. godine u Zagrebu na Gornjem gradu. U njoj su vrijedne relikvije. Jedna su čestice križa na kojem je visio Krist Gospodin koje su ugrađene u oltar crkvice. Druga su znamenita relikvija potrgane i iznošene sandale koje je nosila blažena Majka Terezija za svojega boravka u Zagrebu uoči dodjele Nobelove nagrade za mir.

Izvori

Sveci
Likovi iz evanđelja

Sveti Dizma


Amalie Have (født 12. maj 1995) er en dansk aktivist og projektmager, der især centrerer sig om pigers og kvinders rettigheder – med fokus på samtykke og voldtægtskultur. Derudover arbejder Amalie Have også med tematikker som slut-shaming, victim-blaming, magtkritik, normkritik og seksualitet.

På en tur til Costa Rica i slutningen af 2014 blev Have efter eget udsagn voldtaget; manden, som blev tiltalt for voldtægt, blev dog frikendt. Videoovervågning blev brugt som bevismateriale i retten.

"The Green Dress" havde til formål at skabe bevidsthed om victim-blaming, og projektet gik viralt og blev vist på mange internationale platforme, heriblandt Upworthy. Amalie Have er skaberen af kortfilmen The Face of a Survivor, en kortfilm, som undersøger voldtægtskultur i Danmark, med fokus på at nedbryde stereotyper, både når det kommer til voldtægtspersoner og -ofre.

Kontroverser

Den Korte Radioavis
Amalie Have kritiserede bandet Lukas Graham på de sociale medier, fordi de ville udgive en coverversion af sangen "Sad" af rapperen XXXTentacion, der er blevet anklaget for vold mod kvinder. Efter Amalie Have opfordrede sine følgere til at stille spørgsmål ved covernummeret pga. dette, trak bandet nummeret tilbage. Derpå valgte Radio24syvs satireprogram Den Korte Radioavis at kritisere denne aktion. I programmet bliver der påpeget, at Amalie Have selv har lagt en Spotify-playlist ud i de sociale medier, hvor hun hører kunstnere, som er blevet anklaget for mord og vold. Den internationale NGO Amnesty International, som Have er en del af en kampagne mod voldtægter for, vil efter Den Korte Radioavis' kritik have Radio24syv til at trække satire tilbage. Efterfølgende har Amnesty International erkendt, at de skulle have grebet sagen anderledes an.

Kilder

Eksterne henvisninger

Aktivister fra Danmark
Kvinderetsforkæmpere fra Danmark
Feminister fra Danmark

Amalie Have