Das Cyriakusstift Eschwege in der nordhessischen Stadt Eschwege mit dem Patrozinium des St. Cyriakus wurde um 1000 gegründet. Das Frauenstift gehörte zeitweise zum Stift Gandersheim und zum Bistum Speyer, ehe es vom 13. Jahrhundert bis zur Säkularisation im Zuge der Reformation 1547 ein Reichsstift war.

Geschichte
An der Stelle des späteren Stifts wurde 973/74 ein Königshof  erstmals erwähnt, den Kaiser Otto II. den Hof seiner Frau Theophanu zu Eigen schenkte. Otto III. überließ seiner Schwester Sophia auf Wunsch von Theophanu 994 den Besitz. Dieser Hof bildete die materielle Basis für das von Sophia möglicherweise während des Hoftages von 997 gegründete Kanonissenstift. Sophia war Eigenherrin des Stifts ("constructrix et procuratrix").

Das Stift kam spätestens 1039, beim Tode Sophias, an das Stift Gandersheim. Heinrich IV. übertrug es 1075 an das Hochstift Speyer. Der Bischof erhielt das Recht, die gewählte Äbtissin einzusetzen.

Im Jahr 1188 stritten die Äbtissin Gertrud mit dem Vogt des Klosters, Ludwig von Lohra, um Marktrechte, Münzrecht und Gerichtsbarkeit. Friedrich I. entschied, dass die Äbtissin Markt, Marktzoll und Münze erhalten sollte, die Blutgerichtsbarkeit fiel an den Grafen, da geistliche Herren diese nicht ausüben durften.

Im Jahr 1217 kam das Stift zurück an das Reich. Die Äbtissin Cunegundis überließ 1278 den Augustinern ein Grundstück für ein Kloster. Zwischen dem Stift und den Landgrafen von Hessen, die inzwischen im Besitz der Stadt Eschwege waren, kam es Ende des 13. Jahrhunderts zum Streit, und die Ministeriale des Landgrafen versuchten, Stiftsbesitzungen und Rechte an Hessen zu bringen.

Während der langen Amtszeit der Äbtissin Elisabeth von Wallenstein von 1333 bis 1362 erlebte das Stift einen Höhepunkt seiner Bedeutung. In dieser Zeit kamen durch Schenkungen, Kauf und Pfandschaften eine Reihe von Besitzungen an das Stift. Diese ökonomische Hochphase setzte sich auch unter der Nachfolgerin fort. Zur Zeit der Adelheid von Boyneburg-Hoenstein begann Ende des 14. Jahrhunderts jedoch ein Verfall. Erst Agnese von Wallenstein gelang es nach 1413, die wirtschaftlichen Verhältnisse noch einmal zu stabilisieren. Einen Tiefpunkt erlebte die Gemeinschaft während des langen Abbatiats der Agnes von Boyneburg-Hoenstein von 1471 bis 1504. Es gab keinen Vermögenszuwachs mehr durch Schenkungen, die Bindungen der Lehnsleute und Abgabenpflichtigen hatten sich gelockert, während sich die Versuche dritter mehrten, Stiftsrechte zu beanspruchen. Hinzu kam eine schlechte Verwaltung. Alles zusammen führte zu großen wirtschaftlichen Schwierigkeiten. Besitz mussten verpfändet oder verkauft werden. Schließlich resignierte Agnes ihrer Würde als Äbtissin.

Nicht nur die wirtschaftlichen Verhältnisse hatten sich verschlechtert, auch die klösterliche Disziplin hatte sich gelockert. Beeinflusst von der Bursfelder Kongregation versuchte Landgraf Ludwig I., auch das Cyriakusstift zu reformieren. Die neue Äbtissin kam 1504 mit Benedicta von Glune von außen. In dieser Zeit wurden die Rechte der Äbtissin eingeschränkt. Großen Einfluss auch auf die inneren Angelegenheiten hatte nun der Abt des Klosters Breitenau. Ein Abgesandter von Breitenau amtierte seither als Propst im Stift, mit erheblichen Befugnissen nicht nur als Beichtvater, sondern auch in weltlichen Angelegenheiten.

Dieser letzte Reformversuch hatte keinen nachhaltigen Erfolg. Die Stiftsschule ging ein, weiterer Besitz ging verloren, Lehnsleute versuchten sich ihren Verpflichtungen zu entziehen, und kostspielige Prozesse belasteten die Gemeinschaft. Auch die Versuche der Landgrafen, die Gemeinschaft zu unterstützen, halfen kaum noch. Unter Catharina von Affeln (1523–1527) verbesserte sich die Lage nicht. Nach der Einführung der Reformation in Hessen durch Landgraf Philipp I. im Jahre 1526 wurde das Stift 1527 säkularisiert. Die Stiftsdamen wurden finanziell abgefunden, und die Besitzungen gingen in landgräflichen Besitz über.

Strukturen

Äbtissin und Konvent
Das Stift lag auf dem Cyriakusberg im Norden der Stadt Eschwege. Die Regeln entsprachen denen in Gandersheim und Quedlinburg. Die Stiftsdamen kamen aus adeligen Familien der Umgebung. Die Zahl der Kanonissen änderte sich im Lauf der Zeit. Wegen schlechter Einkünfte der Gemeinschaft beschränkte der Mainzer Erzbischof in der Mitte des 14. Jahrhunderts ihre Zahl auf sechzehn. Bei der Aufhebung im Jahre 1527 betrug ihre Zahl zwanzig. Die Kanonissen brachten bei ihrem Eintritt in das Stift eine Mitgift mit. Später erhielten sie Einkünfte aus ihren Pfründen. Sie lebten in der Gemeinschaft zusammen, durften aber Eigentum besitzen.

An der Spitze stand die Äbtissin. Sie wurde vom Konvent gewählt. Meist waren dabei die zum Stift gehörenden Geistlichen anwesend. Bestätigt wurde ihre Wahl (abgesehen von der Zeit, als das Stift zum Bistum Speyer gehörte) vom Mainzer Erzbischof. Die Äbtissin genoss große Vorrechte. Sie besaß das Patronatsrecht, besetzte die dem Stift unterstehenden Pfarreien, vergab die Lehen und stellte die Bediensteten an. Sie verfügte über einen besonderen Wohnsitz, hatte einen eigenen Haushalt und verfügte über besondere Einkünfte. Die Äbtissin führte ein eigenes Siegel, das meist auch ihr Familienwappen enthielt. Zwischen Äbtissin und Konvent kam es wegen wirtschaftlicher Fragen mehrfach zu Streit. 1413 kam es zu einem Vergleich, bei dem die Äbtissin dem Konvent eine Mühle abtreten musste. Der Konvent übernahm dafür eine Reihe von Verbindlichkeiten. Später nahm die Trennung von Stifts- und Äbtissinenvermögen ab.

Das nächstwichtigste Amt war zunächst das der Dechantin. An deren Stelle trat um 1500 eine Priorin. Darunter stand die Küsterin. Anfangs gab es ein eigenes Vermögen für die Küsterei; dies wurde später mit dem Stiftsvermögen zusammengelegt. Die Küsterin führte ein eigenes Siegel. Auch dieses Amt verlor um 1500 an Bedeutung. An seine Stelle traten eine Sacristana und eine Cantrix. Daneben gab es an Ämtern die Mühlmeisterin und die Kellnerin. Seit dem Anfang des 16. Jahrhunderts trat ein männlicher Propst hinzu.

Von den Stiftsbediensteten war der Schultheiß für die Rechtspflege zuständig. Ein Zöllner überwachte die Zolleinnahmen, und ein Stiftsvogt war für die wirtschaftlichen Belange zuständig. Bei schwerwiegenden Entscheidungen wurden die Stiftsgeschworenen, die Geistlichen und teilweise auch Vertreter des Landgrafen als Berater zugezogen.

Besitzungen
Das Stift hatte das Patronatsrecht über sechzehn Pfarrkirchen und eine Reihe von Vikarsstellen und Altäre. Diese Rechte waren über ein Gebiet vom Eichsfeld und der Gegend um Mühlhausen bis in das Amt Sontra verteilt und gehörten wahrscheinlich zur materiellen Grundausstattung des Stifts.

Daneben verfügte das Stift auch über weltliche Lehen. Diese lagen ebenfalls im Eichsfeld, bei Mühlhausen und in den späteren Ämtern Wanfried, Eschwege und Sontra. Im Laufe der Zeit lockerte sich das Band zu den Vasallen, und diese vernachlässigten ihre Pflichten gegenüber dem Stift.

Dem Stift gehörte auch erheblicher direkter Besitz. Bedeutend war das Münz- und Zollrecht in Eschwege. Auch hatten die Hausbesitzer Abgaben zu zahlen. Im Laufe der Zeit versuchten die Vögte und später die Stadt, dem Stift diese Rechte streitig zu machen. Im 14. Jahrhundert trat das Stift die Münzrechte an die Stadt ab. Auch die richterlichen Rechte gingen in städtische Hände über. Auch die Zollrechte des Stifts wurden von städtischer Seite in Frage gestellt. Erst 1519 kam es zu einem Ausgleich. Ähnliches galt auch für eine Reihe von Mühlen. Diese gingen im 15. Jahrhundert an den Landgrafen gegen die Errichtung eines Jahreszinses über. Insgesamt war fast die gesamte Stadt Eschwege auf Stiftsbesitz errichtet. Auch besaß das Stift eine Fischerei, eine Schäferei und Einkünfte aus Wald, Gärten, Ackerland und Häusern. Der Ort Berneburg gehörte wohl zur ursprünglichen Ausstattung. Dort übte das Stift die Obrigkeit und das Gerichtsrecht, mit Ausnahme der Hochgerichtsbarkeit aus. Dort besaß das Stift zahlreiche Lehen und Zinsgüter. Besitz hatte es in verschiedenen anderen Orten.

Vogtei
Die Schutzvogtei übten zunächst die Grafen von Bilstein als die Amtsgrafen der Germarmark aus. Später waren dies die Grafen von Lohra, dann die Landgrafen von Hessen. Diese übten großen Einfluss auch auf das innere Stiftsleben aus. So versuchte Ludwig I. 1455, das Stiftsleben zu reformieren. Um die Baulichkeiten zu erneuern, gewährte Ludwig II. 1466 einen Almosenbrief. Anfang des 16. Jahrhunderts veranlasste Wilhelm II. noch einmal einen Versuch, das Stiftsleben zu reformieren. Auch  Philipp der Großmütige setzte sich noch für die Interessen des Stifts ein, ehe er die Reformation in der Landgrafschaft einführte und die Klöster säkularisierte.

Baulichkeiten
Das Stift befand sich auf dem Plateau des Cyriakusberges. Südlich lagen die Stiftsgebäude. Ein Kreuzgang verband diese mit der nördlich gelegenen Stiftskirche. Diese hatte im Westen zwei Türme. Den Haupteingang zierten Phantasiewesen. Bei der Belagerung der Stadt Eschwege durch den Herzog von Braunschweig im Jahr 1250 wurden ein Turm und ein Teil der Kirche abgebrochen, um die Steine für den Bau von Befestigungen zu verwenden. Kurze Zeit später wurde das Stift durch einen Brand stark in Mitleidenschaft gezogen. Zum Wiederaufbau gewährte Erzbischof Gerhard von Mainz denjenigen, die dazu beitragen würden, einen Ablass. Zwei Jahrhunderte später waren die Baulichkeiten verfallen und Ludwig von Hessen half mit einem Almosenbrief, um die Gläubigen zu Spenden für eine Wiederherstellung zu bewegen. Auch die Äbtissin bat alle frommen Christenleute um einen Beitrag. Zahlreiche Bischöfe beteiligten sich mit Ablassbriefen.

Die Stiftskirche hatte zwei Chöre. Einer war dem Konvent vorbehalten, der andere wurden von den Stiftsgeistlichen genutzt. Die Kirche verfügte über sechs Altäre. Mit der Kirche waren zwei Kapellen verbunden; die eine war dem Evangelisten Johannes und die anderen dem Heiligen Nikolaus geweiht. Zeitweise war die Kirche Ziel von Wallfahrten.

Nach der Aufhebung des Stifts wurden Teile der Baulichkeiten als Knabenschule, andere als Kornspeicher genutzt. Insgesamt verfielen die Gebäude immer mehr. Der Nordturm der Stiftskirche wurde 1636 durch ein Erdbeben zerstört. Der Südturm wurde 1637 durch einen Orkan beschädigt. Im Jahr 1735 wurde die Kirche zum großen Teil abgebrochen, um Steine für den Bau einer Schleuse an der Werra zu gewinnen. Länger existierte die Nikolauskapelle. Nach der Verlegung der Knabenschule 1822 dienten die noch vorhandenen ehemaligen Stiftsgebäude als Unterkunft für die Gendarmerie. Im Jahr 1828 wurde dieses Gebäude dann ebenfalls abgebrochen. Von den Baulichkeiten des Stifts ist heute lediglich der sogenannte Schwarze Turm oder Karlsturm am Sophienplatz erhalten. Er stellt den Rest des Südturms der Stiftskirche da.

Einzelnachweise

Literatur
 Gerhard Köbler: Historisches Lexikon der deutschen Länder. Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart. 4., vollständig überarbeitete Auflage. C.H. Beck, München 1992, ISBN 3-406-35865-9, S. 159.
 Julius Schmincke: Geschichte des Cyriakusstifts in Eschwege. In: Zeitschrift des Vereins für hessische Geschichte und Landeskunde, Bd. 5. Kassel 1854, S. 217ff.

Ehemaliges Frauenstift
Ehemaliges Kloster in Hessen
Kloster (10. Jahrhundert)
Reichsabtei
Sakralbau im Werra-Meißner-Kreis
Bauwerk in Eschwege
Abgegangenes Bauwerk im Werra-Meißner-Kreis
Cyriacus (Heiliger)
Organisation (Eschwege)
Geschichte (Eschwege)

Cyriakusstift Eschwege


Klaversonate nr. 23 i f-mol, opus 57 (populært kaldt Appassionata, italiensk for "passioneret" eller "lidenskabelig") er en klaversonate af den tyske komponist Ludwig van Beethoven. Den hører til de tre kendteste klaversonater fra hans mellemperiode (de to andre er Waldstein, opus 53 og Les Adieux, opus 81a). Beethoven komponerede sonaten 1804-1805, muligvis også i 1806, og dedikerede den til grev Franz von Brunswick. Den blev udgivet i februar 1807 i Wien.

I modsætning til den tidligere Klaversonate nr. 8, Pathétique fik Appassionata-sonaten ikke sit tilnavn i Beethovens levetid, men først i 1838 i forbindelse med en udgivelse af en firhændig version af værket.

Appassionata-sonaten er en af Beethovens største og teknisk mest udfordrende klaversonater, og før tilblivelsen af hans Klaversonate nr. 29, Hammerklavier opfattede Beethoven den som den mest stormfulde af sine klaversonater. 1803 var det år, det stod klart for Beethoven, at svækkelsen af hans hørelse var uhelbredelig.

En fremførelse af Appassionata-sonaten i dens fulde længde varer i gennemsnit omkring 24 minutter.

Referencer

Musik i 1807
Klaversonater af Ludwig van Beethoven

Klaversonate nr. 23 (Beethoven)


ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි දීර්ඝතම තරගය ටෙස්ට් ක්‍රීඩාවයි. ජාතීන් දෙකක් අතර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂතාවය උරගා බැලීමේ අවස්ථාවක ටෙස්ට් තරග එය ජනප්‍රියතාවයේ ඉහළම තරග හා ඕවර 20 තරග සමහර ක්‍රීඩා ලෝලීන් අතර වඩා ප්‍රචලිතව ඇත. 'ටෙස්ට්' යන නම ලැබෙන්නට හේතුව කණ්ඩායම් දෙකක් අතර ශක්තිය හා දක්ෂතාවය මැන බලන මිම්මක් ලෙස මෙම ක්‍රීඩාව සලකන බැවිනි. මුලින්ම මෙය ඇරඹුණේ එංගලන්තය හා ඕස්ට්‍රේලියාව අතර 1861 – 1862 දී පැවති තරගයයි. නමුත් අද එය ටෙස්ට් තරගයක් ලෙස නොසලකයි. ප්‍රථම නිළ ටෙස්ට් තරගයක් ලෙස නොසලකයි. ප්‍රථම නිල ටෙස්ට් තරගය ලෙස සලකනුයේ 1877 දී ඕස්ට්‍රේලියාවේ ටර්න්බුල්හිදී එංගලන්තය හා ඕස්ට්‍රේලියාව අතර පැවති තරගයයි. එහිදී ලකුණු 45 ක ජයක් ඕස්ට්‍රේලියා‍වට හිමිවිය. දෙවන තරගය එංගලන්තය විසින් දිනාගත් අතර ඒ විකට් හතරක ජයකි. ඒ අනුව 1 – 1 ලෙස ජය පරාජය සටහන් වූ තරගාවලියක් ලෙස අවසන් විය. මෙය ජාත්‍යන්තරව පැවති එකම ප්‍රථම තරගය නොවන අතර 1844 සැප්තැම්බර් 24 හා 25 දින කැනඩාව හා එක්සත් ජනපදය (ඇඑජ) අතර ජාත්‍යන්තර තරගයක් පැවැත්වුණි.

|}

ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන රටවල්

ටෙස්ට්


Richard Schatzki (* 22. Februar 1901 in Klafeld; † 19. Januar 1992 in Cambridge (Massachusetts)) war ein deutsch-amerikanischer Röntgenologe.

Leben und Wirken
Schatzki stammte aus einer jüdischen Familie. Er war einer von fünf Söhnen des Diplom-Ingenieurs Ferdinand Schatzki (1857–1910), der als Oberingenieur bei der Siegener Verzinkerei AG in Klafeld-Geisweid tätig war, und seiner Frau Beate geb. Stern aus Schmallenberg. Seine Brüder waren der Textilfabrikant Herbert Schatzki, der Flugzeugkonstrukteur Erich Schatzki, der Buchhändler und Antiquar Walter Schatzki und der Arzt Paul Schatzki. Alle Brüder überlebten durch Emigration den Holocaust.

Nach dem Besuch des Realgymnasiums in Siegen studierte Schatzki Medizin an der Universität Berlin und wurde hier 1926 zum Dr. med. promoviert. Von 1926 bis 1929 erhielt er eine radiologische Fachausbildung am Universitätskrankenhaus Frankfurt am Main bei Hans Heinrich Berg. 1929 kam er als Assistent an die  Radiologie am Universitätsklinikum Leipzig. Hier veröffentlichte er seine ersten Arbeiten zur radiologischen Gastroenterologie.

Nach erfolgreichem Abschluss seiner Habilitation wurde ihm im März 1933 die venia legendi aus rassischen Gründen nicht erteilt. Schatzki verließ Deutschland und emigrierte in die USA. Er ging zunächst als Assistenzarzt an das Boston General Hospital in Boston. Von 1943 bis 1946 diente er in der US-Armee, zuletzt als Oberstleutnant. Ab 1946 leitete er die Radiologie-Abteilung am Mount Auburn Hospital in Cambridge, Massachusetts, die er im Laufe der Jahre zu einem gesuchten Praktikumsplatz für Absolventen der medizinischen Fakultät der Harvard University ausbaute. Er selbst lehrte in Harvard Radiologie als Associate Clinical Professor.

Schatzki war Präsident der New England Roentgen Ray Society und Vizepräsident der American Roentgen Ray Society. Die Society of Gastrointestinal Radiologists zeichnete ihn 1973 mit ihrer Walter B. Cannon Medal aus.

Schatzki-Ring

Zwischen 1953 und 1963 veröffentlichte Schatzki eine Reihe von Untersuchungen zu einem Ring in der Speiseröhre, der dann nach ihm benannt wurde.

Werke
 Beitrag zur Frage der Dermatomyositis (Polymyositis acuta). Frankfurt a. M.-Niederrad (1926), zugl. Berlin, Med. Diss., 1926
 Reliefstudien an der normalen und krankhaft veränderten Speiseröhre.  Stockholm [, Tryckerigatan 2] : Acta radiologica, 1933

Literatur

  William S. Haubrich: Schatzki of the Schatzki Ring. In: Gastroenterology. Band 131, Nr. 6, Dezember 2006, S. 1668, doi:10.1053/j.gastro.2006.10.048.

Einzelnachweise

Radiologe
Gastroenterologie
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Harvard University)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Geboren 1901
Gestorben 1992
Mann

Richard Schatzki


(8217) Dominikhašek, denumire internațională (8217) Dominikhasek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8217 Dominikhašek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec și Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

8217 Dominikhašek


La foire d'État de l'Iowa (en anglais ) est une foire agricole et industrielle annuelle se tenant à Des Moines pour une durée de 11 jours.

Histoire
La première foire d'État de l'Iowa se tient du 25 au  à Fairfield avec un budget de . Elle est organisée par la  et présidée par le juge Thomas W. Clagett de Keokuk. Cette première édition mélange expositions agricoles, divertissements, et permet de promouvoir la croissance économique de l'État. L'entrée était alors de  et selon l'édition du  du journal local  :

La foire d'État n'a pas pu avoir lieu pour la première fois en 1898 en raison de l' à Omaha et de la guerre hispano-américaine pour laquelle les bâtiments ont été réquisitionnés. Par la suite, avec la Seconde Guerre mondiale les éditions de 1942 à 1945 ont été annulées et les bâtiments loués symboliquement afin de servir de dépôt d'approvisionnement. En 2020, la pandémie de Covid-19 pousse les organisateurs à reporter la foire initialement prévue du 13 au 23 août à l'année suivante. Des évènements numériques seront néanmoins tenus du 13 au 23 août tels que des tutoriels de cuisine.

Tribune politique
Dwight D. Eisenhower est le premier président des États-Unis à visiter la foire. Cette visite se fait à l'occasion les élections de mi-mandat et Eisenhower est accompagné de son prédécesseur natif de l'Iowa Herbert Hoover. Les entrés sont alors rendue gratuite pendant la durée du discours. En réaction, Clyde E. Herring candidat démocrate au poste de gouverneur de l'époque, déclare au New York Times que cela présente .

La foire est devenue depuis une arène privilégiée pour les hommes politiques et permet d'y rencontrer une Amérique rurale et conservatrice indique Le Figaro.

Gestion de la sécurité
Depuis 2018, la foire d'État s'est munie d'un  qui lui est propre, sous le nom de . Les officiers sont vêtus de l'uniforme bleu classique et portent de surcroit un chapeau de cow-boy blanc.

Références

Annexes

Bibliographie

 .

Voir aussi
Foire d'État du Minnesota

Liens externes

 Site officiel

Iowa
Foire aux États-Unis

Foire d'État de l'Iowa


العمارة الحديثة (بالإنجليزية: Modern Architecture) هي فترة معمارية ذات اتجاه يضم مجموعة من المدارس والأساليب المعمارية التي لها خصائص متشابهة، والتي تشترك في المقام الأول بتبسيط الأشكال ونبذ الزخرفة. اشتهر بها كثير من معماريي القرن العشرين المعروفين، ولكن كان عدد المباني الحديثة قليل جدا في الفترات الأولى من هذا القرن.أصبحت مبانيها مهيمنة على الطراز المعماري لمباني المؤسسات والشركات لثلاثة عقود. يضم اتجاه العمارة الحديثة، عدة مدارس هي: مدرسة عمارة الحداثة Modernism (حوالي 1890-1945) ومدرسة الحداثة المتأخرة Late Modernism (بين 1945-1980) ومدرسة ما بعد الحداثة Post Modernism (بدأت منذ 1980) ومدرسة الحداثة الجديدة New Modernism.
يشار بالذكر إلى انه لا تزال خصائص واصول العمارة الحديثة عرضة للتأويل والنقاش.

تاريخ

تأثرت عمارة الحداثة بالثورة الصناعية التي ادت إلى ان تخأذ المدن منها طابعها، مما أدى إلى ثورة الرجوع للطبيعة ومحاولة ايجاد الحلول المناسبة. مرت العمارة الحديثة بعصر قوتها في العشرينات وهو العصر الذي صاحب ازدهارها، ثم زاد انتشارها في الخمسينات، ومع نهاية الستينات، فقدت هذه الحركة كثيراً من قوتها الأيديولوجية بوفاة لو كوربوزييه عام 1965م، كما فقدت في نفس الوقت الكثير من قيمتها الروحية والعاطفيه كمحاولة للتأثير على المجتمع، وإن كان بعض من مدرسة الحداثة قد احيوا وانعشوا بعض مبادئها مثل الإتجاهات المستقبلية بواسطة مجموعة الأرشيجرام والإتجاه الإنشائي في إيطاليا، ولكن عموماً قد أصبح فكر العمارة الحديثة خاوياً ونستطيع بكثير من الثقة ان نقول أن عمارة الحداثة بمبادئها قد ماتت ولم يعد لها وجود سوى في بعض المدارس الأكاديمية تحت ما يسمى بعمارة ميز المتأخرة، أو عمارة لويس كان، وهذه الاتجاهات تجمع معاً فيما يسمى بالمرحلة الأخيرة لعمارة الحداثة المتأخرة وهذان الاتجاهان باسميهما يشيران إلى أننا تخطينا مرحلة الحداثة وأن هذه الإتجاهات البارعة ما خرجنا إلا من طياتها، حتى يمكن التمييز بين المعماريين من أصحاب إتجاهي الحداثة المتأخرة وما بعد الحداثة.

نقد للحداثة

لقد انفصلت الحداثة المعمارية نهائيا عن لغة العمارة، هذه اللغة التاريخية التي عبرت عن الإنسان الذي أنشأ العمارة من أجله. وبقيت عمارة الحداثة بدون لغة وبدون هوية«لأن اللغة هي المعبر عن الهوية» كما يقول هيدغر الفيلسوف الألماني، وليس بإمكاننا اعتماد عمارة لاهوية لها ولا تساعد الإنسان على العيش في بيئته التاريخية والاجتماعية. لقد كانت العمارة تعبر عن مفهوم قومي، ثم أصبحت اعتباطية فاقدة الشخصية، فالعمارة كما يقول هيدغر هي«بيت الوجود». ومع أن العمارة هي خلية عمرانية، فإنها أصبحت في عالم الحداثة بعيدة عن شروطها التي تحدثنا عنها «اللقاء والتوافق والسكينة».

لقد تجاهلت عمارة الحداثة هوية التشخيص إذ أصبحت الأشكال كما يقول مس فان دي رو، نتيجة عملية التصميم والابتكار. إن إهمال لغة الذاكرة التاريخية في الحداثة المعمارية، دفع المعمار إلى التعويض عن التاريخ بالحوافز الصناعية، فأصبحت الحداثة مجرد هواية ومغامرة اعتباطية.

واعتقدت الحداثة أنها انتصرت عندما تبنت الرأي القائل«بأن جميع المشاكل المعمارية قابلة للحل عن طريق الحداثة»، وإنه ليس من قلق إذا ما نحن تخلينا عن التاريخ الجمالي للعمارة. ولا يرى روجرز نفسه هذا القول صحيحا بل يعتقد «إن شعارات الحداثة أصبحت دوغماتية، وما هي إلا تبرير للتدهور الاقتصادي الذي تحاول الحداثة إنقاذه»، ويضيف «كانت الحداثة تحوي عوامل ضعفٍ قاتلة، كما كانت تحتوي على إمكانيات عالية»، ويتفق عدد كبير من المعماريين على مهاجمة الحداثة لنزعتها النخبوية واتجاهها في تدمير المدينة على الرغم أنهم من ممثلي الحداثة.

اتجاهات فترة الحداثة

 مدرسة عمارة الحداثة (1890-1945) - Modernism :
 المستقبلية
 التعبيرية
 التكعيبية
ظهر خلال هذه الفترة الأسلوب الدولي (International Style) والذي يشمل عدة مدارس معمارية تتصف بنفس الصفات تقريبا، وهي كالتالي:
 باوهاوس، ظهرت في ألمانيا
 دي شتيل، ظهرت في هولندا
 البنائية، ظهرت في روسيا
 مدرسة عمارة الحداثة المتأخرة (1945-1980) - Late Modernism :
 هاي تيك
 مدرسة عمارة ما بعد الحداثة (منذ 1980) - Post Modernism :
 التفكيكية
 مدرسة عمارة الحداثة الجديدة - New Modernism :

انظر أيضا

 أركيتكتشرال ريفيو
 عمارة الحداثة الجديدة
 دوكومومو

مراجع

تاريخ العمارة
عمارة ما بعد الحداثة
نظريات العمارة

عمارة الحداثة


نهلة ناحية تابعة لقضاء عقرة (ئاكرى) والتابعة بدورها لمحافظة دهوك في العراق.
هذه الناحية مشهورة بجمال طبيعتها وكثرة المصايف فيها (كويسكى، كلي سيلة، كلي كرتكا، وغيرها)وهي منطقة جبلية وتسكنها أغلبية مسلمة ونسبة قليلة من المسيحيين الاشوريين (رُحّلوا من تركيا أثناء حرب العثمانيين على الارمن).

نواحي العراق

نهلة


Andrés Diez de Abreu (Lima, 1565 - 1 de julio de 1632), fue un sacerdote criollo que ocupó altos cargos académicos en el Virreinato del Perú. Rector de la Universidad de San Marcos.

Biografía
Hijo del moguereño Juan Diez Prieto de Abreu y Beatriz Márquez. Hermano mayor del regidor perpetuo de Lima, Gonzalo Prieto de Abreu. Luego de obtener el grado de Bachiller en Artes, en la Universidad de San Marcos, prosiguió sus estudios en la Universidad de Sevilla, donde obtuvo el grado de Doctor en Sagrados Cánones

Durante su estadía en España, realizó sucesivas informaciones solicitando alguna dignidad eclesiástica, siendo favorecido con una canonjía (1595). Retornó al Perú e integró el Cabildo Metropolitano de Lima, encargándose de refaccionar y embellecer la casa del arzobispo que había sido parcialmente desmantelada por la ampliación de la planta de la Catedral (1609). Incorporado al claustro sanmarquino, ejerció posteriormente el rectorado hasta en dos oportunidades (1612 y 1627).

Referencias
Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.

Nacidos en Lima
Sanmarquinos (siglo XVI)
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Sanmarquinos (siglo XVII)

Andrés Diez de Abreu


Marsvinsholm slot er et svensk slot på godset af samme navn i Balkåkra sogn i Ystad kommune i Skåne. Det ligger 12 km fra Ystads centrum, syd for E65 og nord for jernbanen mod Malmø.

Historie
Godset omtales undertiden som Bosøe, Borsøe og Borsøy i begyndelsen af det 14. århundrede. I midten af det 16. århundrede var det ejet af medlemmer af Ulfeldt-slægten. Det blev omkring 1630 overtaget af Otte Marsvin, som byggede slottet og opkaldte det efter sig selv. Det blev nedarvet til brodersønnen Christian Urne.

Gennem arv og handel tilhørte godset slægterne Thott, von Königsmarck, De la Bordie, Sjöblad, Ruuth, Piper, Tornérhielm og Wachtmeister. Udenrigsstatsminister greve Carl Wachtmeister solgte i 1854 det, der endnu ikke var solgt fra til baron Jules Stiernblad. Hans datter var grevinde Ida Ehrensvärd, hvis børn fra første ægteskab, Rutger, Louise og Madeleine Bennet, ejede slottet til 1910. To år senere blev det solgt til danskeren Johannes Johannesen, hvorfra det i 1938 gik i arv til hans datter Anna Margrethe og hendes mand Jørgen Wendelboe-Larsen. Deres søn Erik arvede slottet og solgte det i 1978 til Bengt Iacobaeus. Dennes søn Tomas Iacobaeus ejer Marsvinsholm.

Slottet blev opført i 1644-48 af Otte Marsvin på pæle i en lille sø. Det udgør en firkant i fire etager og er i de nordvestlige og sydøstlige hjørner forsynet med tårne i fem etager. I 1782-86 gennemførte grev Eric Ruuth en gennemgribende renovering af slottet. 1856-57 lod friherre Jules Stiernblad den danske arkitekt Christian Zwingmann stå for en grundig restaurering af slottet i Christian 4.s stil.

Begivenheder
Slottet ligger tæt på Marsvinsholm station, hvor toget stopper i forbindelse med de teaterforestillinger, som Ystads Stående Teatersällskap har opført ved slottet siden 1996. I sommeren 2007 blev der anlagt en skulpturudstilling i slotsparken. Den fornys årligt.

Eksterne henvisninger
Marsvinsholms skulpturpark
Marsvinsholms Teater

Slotte i Skåne
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Ystad

Marsvinsholm slot


Petermannia, monotipski biljni rod smješten u vlastitu porodicu Petermanniaceae, dio reda Liliales. Jedina vrsta je P. cirrosa australski endem iz Novog Južnog Walesa i Queenslanda.

Izvori

Ljiljanolike
Flora Novog Južnog Walesa
Flora Queenslanda
Endemska flora Australije

Petermannia


ديوان السبيل مسلسل كويتي. أنتج وعرض في شهر رمضان في العام الميلادي 2001. كتب المسلسل زهير الدجيلي بعد أن استوحى فكرته من مقال للدكتور حسين مؤنس وأخرجه بسام سعد، ويتكون من 30 حلقة.

ملخص القصة
تدور أحداث القصة في ولاية ليس لها زمان أو مكان تدعى (خندريس)، تبدأ عندهم أزمة في المياه، وتتطور الأحداث والصراع بين المسؤولين لإنقاذ البلاد من أزمتها، مع كثير من الاسقاطات الراهنة التي نحسها من خلال المشاريع غير الجدية في المنطقة بقالب كوميدي.

الفنانون المشاركون
 عبد الحسين عبد الرضا. بدور طوفان
 خالد النفيسي. بدور فخر الدولة
 مريم الصالح. بدور شلوى
 إبراهيم الصلال. بدور المعلم سرور
 أحمد الجسمي. بدور دباس
 عبد الرحمن العقل. بدور عذاب ابن شلوى
 هبة الدري. بشاير ابنة سرور
 هدى الخطيب. سمحة اخت شلوى
 علي جمعة. بدور بارود
 محمد المنيع. والي ولاية خندريس
 محمد العجيمي. عسكر
 سمير القلاف.
 إلهام الفضالة.

هوامش
 رشح المخرج عبدالعزيز المنصور العرفج لإخراج المسلسل، لكنه اعتذر بسبب انشغاله بإخراج مسلسل (القدر المحتوم) من إنتاج شركته مع أخوته.
 كان الفنان داود حسين مرشح لأداء شخصية (عذاب)، إلا أنه اعتذر بعد ذلك لانشغاله بتصوير برنامج (إرهابيات) وتم اختيار الفنان عبدالرحمن العقل لأداء الشخصية.
 كما أن الفنانة زينب العسكري كانت مرشحة لأداء شخصية (بشاير)، إلا أنها اعتذرت هي الأخرى لعدم مقدرتها على التنسيق مع أعمال ستصور في البحرين، وحلت محلها الفنانة هبة الدري.

مصادر

مسلسلات هبة الدري
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2001

ديوان السبيل (مسلسل)


Amerika
 Maya
 Copán
 Herrscher: Waxaklajuun Ub'aah K'awiil (695–738)
 Palenque
 Herrscher: K'inich Ahkal Mo' Nahb III. (721–738)
 Tikal
 Herrscher: Jasaw Chan K'awiil I. (682–734)

Asien
 Bagan
 König: Theinkha (726–734)

 China
 Kaiser: Tang Xuanzong (712–756)

 Iberien (Kartlien)
 König: Guaram III. (692–748)

 Indien
 Chalukya
 König: Vijayaditya (696–733)
 Östliche Chalukya
 König: Vishnuvardhana III. (719–755)
 Pallava
 König: Nandi Varman II. (710–775)
 Pandya
 König: Kochadaiyan Ranadhiran (710–735)

 Japan
 Kaiser: Shōmu (724–749)

 Kaschmir
 König: Lalitaditya (723–760)

 Reich der Kök-Türken
 Herrscher: Bilge Khan (716–734)

 Korea
 Balhae
 König: Kwangjong Mu (719–738)
 Silla
 König: Seongdeok (702–737)

 Kalifat der Muslime
 Kalif: Hischām ibn ʿAbd al-Malik (724–743)

 Tibet
 König: Thride Tsugten (704–755)

Europa
 Bulgarien
 Khan: Kormesij (721–738)

 Byzantinisches Reich
 Kaiser: Leo III. (717–741)

 England (Heptarchie)
 East Anglia
 König: Ælfwald (713–749)
 Essex
 König: Swæfberht (709–738)
 Kent
 König: Æthelberht II. (725–762)
 König: Eadberht I. (725–748)
 König: Ealric (725–?)
 Mercia
 König: Æthelbald (716–757)
 Northumbria
 König: Osric (718–729)
 Wessex
 König: Æthelheard (726–740)

 Fränkisches Reich
 König: Theuderich IV. (721–737)
 Hausmeier: Karl Martell (717–741)

 Italien
 Langobardenreich
 König: Liutprand (712–744)
 Autonome langobardische Herzogtümer:
 Herzog von Benevent: Romuald II. (706–731)
 Herzog des Friaul: Pemmo (706–739)
 Herzog von Spoleto: Transamund II. (720–739)
 Venedig
 Doge: Orso Ipato (727–737)

 Schottland
 Dalriada
 König: Eochaid III. (726–733)
 Strathclyde
 König: Teudebur (722–752)
 Pikten
 König: Alpin I. (726–728)
 König: Óengus I. (728)
 König: Nechtan mac Derile (728–729)

 Spanien
 Asturien
 König: Pelagius (718–737)
 Al-Andalus
 Statthalter des Umayyaden-Kalifs: Yahya ibn Sallama al-Kalbi (726–728)
 Statthalter: Hudhaifa ibn al-Ahwas al-Aschdscha'i (728)
 Statthalter: Uthman ibn Abi Nas'a al-Chath'ami (728–729)

 Wales
 Gwynedd
 König: Rhodri Molwynog ap Idwal (720–754)
 Powys
 Fürst: Elisedd ap Gwylog (725–755)

Religiöse Führer
 Papst: Gregor II. (715–731)
 Patriarch von Konstantinopel: Germanos I. (715–730)

Liste der Staatsoberhäupter 728


Şili Komünist Partisi (), Şili'de komünist bir siyasi partidir. Parti, 1922 yılında Luis Emilio Recabarren tarafından kuruldu. Günümüzde, parti liderliğini Guillermo Tellier üstlenmektedir.

Parti, El Siglo yayınını yayınlamaktadır. Juventudes Comunistas, partinin gençlik koludur.

Ayrıca bakınız
 Camila Vallejo

Dış bağlantılar

Kaynakça

Şili Komünist Partisi


Takashi Takabayashi (2. august 1931 - 27. december 2009) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1954||3||2
|-
|1955||5||0
|-
|1956||0||0
|-
|1957||0||0
|-
|1958||1||0
|-
!Total||9||2
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takashi Takabayashi


Max Britzelmayr (n. 7 ianuarie 1839, Augsburg – d. 6 decembrie 1909, Augsburg) a fost un pedagog, acuarelist și desenator precum briolog, lichenolog și micolog german de origine bavareză. Abrevierea numelui său în cărți științifice este Britzelm..

Biografie

Pedagog

Născut la Augsburg ca fiu al unui învățător, Max s-a bucurat de o educație foarte bună ca și cei șase frați ai lui. După patru ani de școală primară, sa alăturat școlii latine (liceu) al mănăstirii Sf. Ștefan din oraș, dar a părăsit instituția deja după ce a terminat primele două clase, potrivit voinței tatălui, fiind înscris de el la colegiul de formare a cadrelor didactice din Lauingen. În 1859 a absolvit colegiul ca al doilea cel mai bun, iar în 1861 a fost primul în examenul de angajare. După ce a lucrat timp de câțiva ani ca profesor asistent la școala tatălui său (Școala Domului), având prilejul de a se pregătii excelent nu numai teoretic ci și didactic pentru profesia sa, a devenit profesor la Sf. George din Augsburg în 1865. În același an s-a căsătorit cu Marie Paulin, fiica unui director de fabrică, cu care a avut 3 copii (1 fiu, 2 fete). De menționat este, că, după ce a părăsit liceul, și-a continuat studiile în limba latină cu ajutorul unui frate care era filolog clasic. A obținut prin autoinstruire o cunoaștere aprofundată a limbii franceze, care i-a permis să folosească și publicațiile de autori francezi în studiile sale științifice ulterioare. A dobândit de asemenea cunoștințe în limba engleză.

Datorită  eficienței și cunoștințelor sale considerabile în calitate de profesor, a atras în curând ochii autorității superioare și când, în 1873, a apărut nevoia de a susține pe referentul pentru școlile ale regiunii administrative Șvabia cu un expert excelent, Britzelmayr a fost ales și numit inspector tutor școlilor în districtele Augsburg și Neuburg.

Ca atare, a dezvoltat o activitate cuprinzătoare de reformă. El a suflat un spirit nou și proaspăt în corpul didactic din Șvabia și a adus ordine precum un sistem uniform în învățământ. Parțial singur, parțial în asociere cu colegi competenți, a scris manuale și a sugerat alte mijloace de muncă pentru a fi folosite în lecțiile școlare. Dacă, la început, la fel ca aproape fiecare reformator, a găsit adesea contradicție și opoziție (astfel nu a fost deosebit de popular între învățători din cauza exactității și a rigorii sale în cadrul examinărilor și vizitelor), și-a văzut munca sa precum activitatea sa încoronate de succes, fiind nu în ultimul rând recunoscute de colegii săi profesioniști.

În anul 1899, când a fost pensionat din cauza unei suferințe fizice, a fost onorat pentru meritele sale prin acordarea Ordinului Regal Bavarez al Sf. Mihai de către Luitpold, Prinț Regent al Bavariei.

Britzelmayr a fost predispus versatil: nu numai pedagog și  naturalist, ci de asemenea un bun, muzician, poet, și pictor. A fost în special un desenator și acuarelist excelent, într-adevăr, unul dintre cei puțini, care au desenat fără ajutorul unui agent de stingere. Fiecare linie trebuia să fie corectă pe prima mișcare. Arta lui strălucitoare de desen i-a fost de mare folos în lucrarea sa botanică, permițându-i să-și completeze diagnozele și descrierile cu imagini pe deplin realiste.

Lichenolog și micolog
Deja ca elev la liceu s-a preocupat cu natura și a început să o iubească, făcând prime  studii botanice sub îndrumarea profesorului său de latină, părintelui benedictin Rauch de la Sf. Ștefan, un prieten entuziast al naturii. Cu toate acestea, Britzelmayr nu a putut continua să le urmeze, deoarece și-a petrecut tot timpul liber cu formarea profesională. De abia în 1865 s-a întors la botanică, urmărind studiile botanice cu înțelegere profundă și cu propria sa energie durabilă. Ca și în cazul aproape oricărui cercetător de ciuperci, a precedat și la el preocuparea cu plantele fanerogame și a colaborat la herbarul lui Carl Gabriel Baenitz (1837-1913), fiind susținut și condus de cei mai cunoscuți botanici ai regiuni în această materie, cum au fost Jakob Friedrich Caflisch (1817-1882, botanist și fitogeograf), Otto Roger (1841-1915, medic, paleontolog și arheolog), August Holler (1835–1904 medic, botanist și briolog) precum Carl conte Du Moulin-Eckart zu Bertholdsheim, (d. 1881, preot și botanist) cu care a avut o corespondență spornică. Din păcate, nu a publicat aproape nimic în acest domeniu.

Mai târziu, din anii 70 ai secolului, a studiat criptogamele, începând cu mușchii și încrengătura ascomicetelor, înainte de a se concentra deplin pe sfera dificilă a lichenilor și așa ziselor "himenomicete" (astăzi ordinul Agaricales). Primul impuls pentru determinarea acestor ciuperci l-a căpătat prin cartea Die Pilze - Eine Anleitung zu ihrer Kenntnis ("Ciupercile - Un ghid pentru cunoașterea lor", astăzi învechită) a cunoscutului profesor universitar german de botanică, specializat în briologie și micologie Friedrich Otto Wünsche care i-a a servit drept prima carte auxiliară. În cursul acest studiu dificil a fost foarte susținut de renumitul  micolog austriac Stephan Schulzer von Müggenburg. Prin sârguință neobosită și utilizarea conștiincioasă a puținului timp liber care i-a permis serviciul său epuizant, a dobândit pe calea auto-predării un instructaj precum o educație științifică profundă și cuprinzătoare pe care a extins-o în mod remarcabil prin cele multe relații prietenoase cu reprezentanți ai subiectelor sale principale, în afară de sus numiții Holler și Schulzer, de asemenea cu Ferdinand Arnold (1828-1901) și Heinrich Friedrich Rehm (1828-1916). Astfel i-a fost permis să concureze cu cei mai capabili oameni de știința sa specială și să îndeplinească realizări care au dat numelui său un sunet științific bun peste hotarele Germaniei.

Omul de stiință a descris aproximativ 2000 specii, din care cele mai multe au fost determinate corect. Nimeni, care se ocupă s-a ocupat în detaliu cu lichenii și ordinul Agaricales, va avea voie să treacă de Britzelmayr  cu neatenție. În aprecierea operei sale trebuie să ne amintim, că a intrat într-un domeniu dificil într-un moment, în care doar câțiva pionieri au făcut o muncă de pregătire. Chiar dacă el nu a pătruns pretutindeni cu opiniile sale științifice și chiar a aflat contradicții și provocări (astfel Giacomo Bresadola l-a criticat, pe când Pier Andrea Saccardo l-a lăudat), valoarea lui nu poate fi prejudiciată deloc. Întreaga operă, luată împreună cu o grosime de aproximativ 600 de pagini și dotată cu ilustrații multiple, deseori colorate, reprezintă o mare ispravă. Este prima lucrare care ia în considerare în mod egal toate grupurile mai mari de ciuperci, astfel familiile Thelephoraceae, Clavariaceae, Corticiaceae, Hydnaceae cu formele resupinate (d. ex. Odontia), mai departe Polyporaceae, Tremellaceae precum sutele de Agaricaceae, prezentând aproape toate speciile ale lui Elias Magnus Fries. Celelalte mari lucrări grafice ale timpului, de exemplu cele ale lui Fries (Icones selectae), Giacomo Bresadola, Émile Boudier, Claude Casimir Gillet, Mordecai Cubitt Cooke sau Adalbert Ricken, sunt mai limitate referitor la anumite grupuri sau oferă doar o selecție. Bavaria de Sud a trecut printr-o explorare similară prin Britzelmayr, ca Silezia prin contemporanul său Joseph Schröter.

În primele zile ale lunii decembrie 1909, s-a răspândit vestea șocantă și absolut de neașteptată, că Max Britzelmayr a fost lovit de un accident vascular cerebral. Toată lumea a fost de bună speranță că s-ar însănătoși. Dar aceasta a fost înșelătoare. Pedagogul, savantul și membrul onorific scump al asociației a murit la 6 decembrie 1909, plâns de soția lui și cei 3 copii. La înmormântare cu trei zile mai în urmă, elogiul l-a ținut față de sute de îndoliați președintele tribunalului regional și botanistul Lorenz Gerstlauer (1853-1949).

În moștenirea sa s-au găsit încă desene precum un text început pentru o lucrare despre himemicetele din Alpii Allgäu, cu care a început să se ocupe în vara anului 1909, dar la finalizare l-a împiedicat moartea. Herbarul de ciuperci vast al savantului a fost revizuit de micologii Johann Stangl (1923-1988) și Andreas Bresinsky (n. 1935). Acuarele și desenele cu creion precum și analizele caracteristice asupra himenocetelor bavareze publicate în operele lui sunt păstrate în colecția de stat a Institutului Botanic al Universității din München.

Specii descrise de Britzlmayr (selecție)

Onoruri
 Membru de onoare al Bayerische Botanische Gesellschaft in München ("Asociației Bavareze de Botanică din München"), 1903
 Membru de onoare al Naturwissenschaftlicher Verein für Schwaben in Augsburg ("Asociației Științifice pentru Șvabia în Augsburg"), 1909
 Ordinul de Merit "Sfântul Mihail" (Bavaria) de clasa a 4-a cu coroană, 1899

Eponime
Următoarele specii au fost denumite în onoarea lui Max Britzelmayr:
{| align="center"
| valign="top" |
 Agaricus britzelmayrii Schulzer, 1883, azi (Agrocybe praecox (Strophariaceae)
 Boletus britzelmayrii Sacc. & Trotter, 1912 (Boletaceae)
 Caloplaca britzelmayrii (Hue) Zahlbr., 1930; (Teloschistaceae)
 Coprinus britzelmayrii Sacc. & Cub., 1887 Agaricaceae
 Cortinarius britzelmayrii Reumaux, 2000, azi Cortinarius britzelmayrii, (Cortinariaceae)
 Dendrosarcus britzelmayrii O.Kuntze, 1898 (Pleurotaceae)
 Hydnum britzelmayrii Sacc., 1895 (Hydnaceae)
 Hypholoma britzelmayrii (Schulzer) Sacc., 1887 (Hymenogastraceae)
 Involucrothele britzelmayrii Servít, 1953 (Verrucariaceae)
 Lachnella britzelmayriana (Rehm) Boud., 1907 (Lachnaceae)
 Lasiosphaeria britzelmayrii Sacc., 1883,  azi Trematosphaeria paradoxa, (Trematosphaeriaceae)
| valign="top" |
 Lecidea britzelmayrii Hue, 1913 (Lecideaceae)
 Lenzites britzelmayrii Killerm., 1925 (Polyporaceae)
 Melanomma britzelmayrianum (Rehm) Sacc., 1883, azi Splanchnonema britzelmayrianum, (Pleomassariaceae)
 Psilosphaeria britzelmayrii (Sacc.) Cooke, 1887, (Trematosphaeriaceae)
 Russula britzelmayrii Romell, 1893, azi Russula veternosa (Russulaceae)
 Solenopezia britzelmayriana (Rehm) Sacc., 1889 (Lachnaceae)
 Splanchnonema britzelmayrianum (Rehm) Boise, 1985 (Pleomassariaceae)
 Trematosphaeria britzelmayriana (Rehm) Sacc., 1883, azi  Splanchnonema britzelmayrianum, (Pleomassariaceae)
 Tremella britzelmayrii Sacc. & P.Syd. 1899; (Tremellaceae)
 Trichopeziza britzelmayriana Rehm, 1882 (Lachnaceae)
 Zignoella britzelmayrii (Sacc.) Sacc., 1886, (Trematosphaeriaceae)
|}

 Publicații (selecție)

 Deutsche Aufsatz-, Sprach- und Rechtschreiblehre für die Oberclassen der Volksschule, Editura K. Kollmannsche Buchhandlung, Augsburg 1868
 Erklärungen dunkler und unverständlicher deutscher Namen in der Naturgeschichte, Editura K. Kollmannsche Buchhandlung, Augsburg 1868, în 7 ediții
 Die Lichenen der Flora von Augsburg, în: Bericht  des  Naturwissenschaftlichen Vereins von Schwaben und Neuburg, nr. 23, 1875
 Die Hymenomyceten Augsburgs und seiner Umgebung (cu 10  plăci), în: Bericht des Naturhistorischen Vereins in Augsburg, nr. 25, 1879
 Dermini aus Südbayern  (cu 19 plăci), Editura Friedländer  &  Sohn, Berlin 1882
 Dermini und Melanospori aus Südbayern, în: Bericht des Naturhistorischen Vereins in Augsburg, nr. 27, 1883, p. 147-196
 Hymenomyceten aus Südbayern, în: Bericht des Naturhistorischen Vereins in Augsburg, nr. 28, Augsburg 1885, p. 121-160
 Hundert Erzählungen aus der bayerischen Geschichte, Editura Oldenbourg, München 1890
 Das Genus Cortinarius, în: Botanisches Zentralblatt, nr. 27, München 1892
 Russula atropurpurea, în: Botanisches Zentralblatt, nr. 54, München 1893
 Hymenomyceten aus Südbayern in Woret und Bild, în: Bericht des Naturhistorischen Vereins in Augsburg, nr. 31, 1894, p. 157-222
 Zur Hymenomyceten-Kunde, seria I, 1–16, cu 55 plăci colorate, Editura Friedlaender & Sohn,  Berlin 1895
 Materialien zur Beschreibung der Hymenomyceten, în: Botanisches Centralblatt, nr. 71, München 1897, p. 49-59 și 87-96
 Revision der Diagnosen zu den von M. Britzelmayr aufgestellten Hymenomyceten-Arten, 2 volume, Editura Gotthelft, Kassel 1898-1900
 Die Lichenen der Allgäuer Alpen, în: Bericht der Naturwissenschaftlichen Vereins für Schwaben und Neuburg (A. V.) in Augsburg, nr. 34, 1900, p. 73-139
 Lichenes exsiccati aus der Flora von Augsburg, Editura Friedlaender & Sohn,  Berlin 1900
 Die Lichenen aus Südbayern in Wort und Bild, în: Bericht der Naturwissenschaftlichen Vereins für Schwaben und Neuburg (A. V.) in Augsburg, nr. 37, 1906
 Neues aus den Lich. exs. aus Südbayern in Wort und Bild, în: Beihefte zum Botanisches Zentralblatt, vol. 22, secția a 2-a, München 1907, p. 742-847
 Deutsche Lichenes exsiccati in Wort und Bild, în: Bericht der Naturwissenschaftlichen Vereins für Schwaben und Neuburg (A. V.) in Augsburg, nr. 38, 1908
 Revision der Diagnosen zu den von M. Britzelmayr aufgestellten Hymenomyceten-Arten în: Botanisches Zentralblatt'', suplement, vol. 26 nr. 2, München 1909, p. 205-225

Note

Bibliografie
 Heinrich Dörfelt & Heike Heklau: "Die Geschichte der Mykologie", Editura Dietenberger, Schwäbisch Gmünd 1998, ISBN 3-927654-44-2
 JSTOR Global Plants

Legături externe

Nașteri în 1839
Nașteri pe 7 ianuarie
Decese în 1909
Decese pe 6 decembrie
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XIX-lea
Biologi din secolul al XX-lea
Briologi germani
Lichenologi
Micologi germani
Pedagogi germani
Acuareliști
Desenatori
Decorați cu Ordinul Sfântul Mihail

Max Britzelmayr


Yıldız Savaşları, George Lucas tarafından yaratılmış, öncelikle filmleriyle tanınmış, sonraki yıllarda çizgi roman, video oyunları, televizyon yapımları vb. dallarda ününü arttırmış kurgusal bir evren ve markadır. Serinin ilk filmi, 25 Mayıs 1977'de 20th Century Fox tarafından Star Wars (Yıldız Savaşları) ismiyle yayınlanmış ve dünya çapında bir popüler kültür fenomeni olmuştur. Üçer yıl arayla iki devam filmi yayınlanmıştır. Orijinal üçlemenin son filminin yayınlanmasının 16 yıl ardından, "öncül" üçlemenin ilk filmi yayımlanmış ve yine üçer yıl arayla diğer iki film de yayımlanmıştır. 2015 yılında "ardıl" üçleme başlamış, 2 yıl arayla devam  filmleri yayınlanmıştır.

2019 yılı verilerine göre on iki Yıldız Savaşları filminin toplam hasılatı yaklaşık olarak 10,25 milyar dolardır. Bu hasılatla Yıldız Savaşları serisi, en çok hasılatı olan film serisi olmuştur.

Yıldız Savaşları günümüze kadar kendisine ait filmlerin hasılatı, oyuncak, DVD, kitap, bilgisayar oyunu ve ticari ürün geliriyle 33 milyar dolarlık dev bir kazanç sağlamıştır.

George Lucas  filmleri, kitaplar, televizyon dizileri, video oyunları ve çizgiromanlar gibi birçok farklı alanda yayınların ortaya çıkmasına vesile olmuştur. Üçlemede tasvir edilen kurguya pek çok yenilik getiren bu yan ürünler, serinin takipçileri tarafından Genişletilmiş Evren adıyla bilinen kurgusal evrenin oluşmasına imkân sağlamıştır. Bu yayınlar sayesinde filmler arasındaki boşlukta, Star Wars markasının popülerliği ve değeri korunmuştur

Kurgu
Yıldız Savaşları yayınlarındaki olaylar, kurgusal bir galakside gerçekleşmektedir. Pek çok uzaylı ırkı tasvir edildiği gibi, genellikle sahiplerinin emirlerini yerine getiren robotlara da yer verilmiştir. Uzay yolculuğuna oldukça sık rastlanır, evrendeki pek çok gezegen (daha sonra Galaktik İmparatorluk olarak değişmek üzere) Galaktik Cumhuriyetin bir üyesidir.

Yıldız Savaşları'nın göze çarpan bir karakteristiği "Güç" olarak adlandırılan, yetenekli bireyler tarafından kullanılabilen, tüm evreni kapsadığına inanılan enerjidir. Yayınlanan ilk filmde "tüm canlı varlıkları sarmalayan, delip geçen, birbirine bağlayan enerji" olarak açıklanmıştır. "Güç", kullanıcılarına, telekinezi, kehanet, öngörü, zihin kontrolü gibi çeşitli doğaüstü yetenekler bahşeder ve refleksler ve hız gibi pek çok fiziksel özelliğin gelişmesini sağlar. Bu yetenekler karakterler arasında farklılık gösterebilir. Güç iyilik için kullanılabileceği gibi, nefret, saldırganlık ve kötülük duygularını besleyen karanlık tarafının takipçileri tarafından farklı amaçlar için kullanılabilir. Temel altı filmde Güç'ü iyilik için kullanan Jedi'lar ile galaksiyi ele geçirmek amacıyla karanlık tarafa geçmiş Sithlerin mücadelesi konu edilmiştir.

Filmler
Film serisi 25 Mayıs 1977'de yayınlanan Yıldız Savaşları ile başladı. Ardından, 21 Mayıs 1980'de yayınlanan İmparator ve 25 Mayıs 1983'te yayınlanan Jedi'ın Dönüşü geldi. İlk filmin adı Yıldız Savaşları olmasına rağmen, daha sonra gelen öncül filmlerle isim karışıklığı yaşamamak için Yeni Bir Umut (A New Hope) altbaşlığı eklenmiştir.

1997'de, Yıldız Savaşları'''nın gösterime girmesinin 20. yıldönümünde, orijinal üçleme çeşitli yenilemelerle tekrar sinemalarda gösterime girdi. Bu yenilemeler, filmlerin çekildiği tarihte mümkün olmayan bilgisayar efektleri ile gerçekleştirilmiş eklemelerdi. Filmlerin daha sonraki yayımlarında da (örn. 21 Eylül 2004'te yayınlanan serinin DVD'leri) değişiklikler yapılmaya devam edildi.

Uzun süre beklenilen öncül üçleme, 19 Mayıs 1999'da yayımlanan Yıldız Savaşları: Bölüm I - Gizli Tehlike, 16 Mayıs 2002'de yayımlanan Yıldız Savaşları: Bölüm II - Klonların Saldırısı, 19 Mayıs 2005'te yayımlanan Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı ile tamamlandı.Yıldız Savaşları: Bölüm VII - Güç Uyanıyor filmi ise 17 Aralık 2015'te Türkiye'de vizyona girmiştir. Çekimi İngiltere ve B.A.E'de yapılan filmin yönetmenliğini J.J. Abrams üstlenmiştir. Yönetmenliğini Rian Johnson'ın yaptığı ve 2017 yılında vizyona giren Yıldız Savaşları: Bölüm VIII - Son Jedi ile 2019 yılında vizyona giren ve yönetmenliği J.J. Abrams tarafından üstlenilen Yıldız Savaşları: Bölüm IX - Skywalker'ın Yükselişi filmiyle orijinal üçlemenin sonrasını anlatan ardıl üçleme tamamlanmış oldu.

 Oyuncu Kadrosu ve Karakterler

 Tema Yıldız Savaşları dünyası, o güne kadar yaratılmış diğer çoğu bilimkurgu filmleri ve fantastik filmlerde kullanılan şık, gösterişli ve fütüristik gelecek kavramının aksine, "kirli" bir portre çizmiştir. Lucas'ın bu vizyonu daha sonra karanlık ve yıpranmış bir uzay gemisinde geçen Yaratık(Alien), post-apokaliptik bir çölde geçen Mad Max 2 ve yıkık dökük ve kaotik bir şehirde geçen Bıçak Sırtı (Blade Runner) filmleriyle popülerlik kazanmıştır. Lucas, filmlerde gerek diyaloglarda, gerek sahne planlarında paralellik öğelerine özellikle dikkat etmiştir. Luke Skywalker ve babası Anakin'in yolculuklarındaki paralellikler buna örnek gösterilebilir.

 Teknik bilgi
İlk altı Yıldız Savaşları filmi 2.40:1'lik görüntü oranında çekilmiştir. Orijinal üçlemenin çekimlerinde anamorfik lensler kullanılmıştır. Bölüm IV ve V Panavision ile çekilirken, Bölüm VI'de Joe Dunton Camera (JDC) kullanılmıştır. Bölüm I, Arriflex kameralarda anamorfik Hawk lensiyle, Bölüm II ve III ise Sony'nin CineAlta yüksek çözünürlüklü dijital kamerasıyla çekilmiştir.Yeni Bir Umutun ses efekteri için George Lucas, Ben Burtt'ü işe almıştır. Burtt'ün başarıları Academy of Motion Picture Arts and Sciences tarafından, o tarihte bu dal için bir ödül kategorisi olmadığından özel başarı ödülüyle ödüllendirilmiştir. Lucasfilm şirketi, Jedi'in Dönüşü filmi için THX ses standardını geliştirmiştir. John Williams altı filmin de müziklerini bestelemiştir. George Lucas, her önemli karakter ve konsept için farklı temalarda besteler olmasını planlamıştır. Williams'ın Star Wars teması modern müzik tarihinin en bilinen bestelerinden biri olmuştur.

Orijinal üçlemenin ışın kılıcı koreografisi kılıç ustası Bob Anderson tarafından geliştirilmiştir. Anderson, aktör Mark Hamill'i (Luke Skywalker) eğitmiş ve İmparator ile Jedi'in Dönüşü filmlerinde Darth Vader'in kılıç dövüşü sahnelerinde dublörlük yapmıştır.

 Diziler

 Yıldız Savaşları'nda Zaman
Yıldız Savaşları filmleri "uzun zaman önce çok çok uzak bir galakside" geçiyor olsalar da çizgi romanlar, kitaplar gibi film dışı ürünlerde zaman Yavin Savaşı'na, yani Yıldız Savaşları: Bölüm IV - Yeni Bir Umut'a göre düzenlenir. Örneğin Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşü 4 ABY (After Battle of Yavin - Yavin Savaşı'ndan Sonra) tarihinde iken Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı 19 BBY (Before Battle of Yavin - Yavin Savaşı'ndan Önce) tarihindedir.Legends: Yıldız savaşları filmler dışında da Genişletilmiş Evren (Expanded Universe - EU) kategorisi altında da birçok öykü içermektedir. 50.000 BBY'dan şu ana kadar 138 ABY'e kadar ulaşılmış birçok farklı mekân ve hikâye devam etmektedir.Canon: Disney'ın Lucasfilm şirketini satın almasıyla yeniden yapılandırılan ve güncel olan zaman çizelgesidir. 5000 BBY'dan şu ana kadar 35 ABY'e kadar ulaşılmış birçok farklı mekân ve hikâye devam etmektedir.

Yıldız Savaşları canon kurgusal evreni çeşitli dönemler içerir, bunlardan üçü film üçlemelerine odaklanmıştır. Diğer dönemler Ocak 2021'de tanımlandı:

 Yüksek Cumhuriyet: "High Republic" dönemi, öncül üçlemeden 200 yıl önce geçiyor. The High Republic ve yakında çıkacak olan The Acolyte'da yayınlanan medyayı içerir.
 Jedi'ın Düşüşü: Galaktik Cumhuriyet'in, hükümdarı Palpatine - gizli Sith lordu Darth Sidious - tarafından yozlaştırıldığı, Öncül üçlemenin dönemi. Cumhuriyet ile Ayrılıkçı bir konfederasyon arasındaki Klon Savaşları'nı düzenledikten sonra Palpatine Jedi Düzeni'ni yok eder, Cumhuriyeti devirir ve Galaktik İmparatorluğu kurar. Bu dönemde Öncül üçleme filmleri ve Klon Savaşları animasyonu yer alıyor. Bu dönem daha önce Ağustos 2019'da Cumhuriyet Dönemi olarak tanımlanmıştı.
 İmparatorluk Hükümdarlığı: İmparatorluğun hükümdarlığını keşfeden öncül üçlemeden sonraki dönem. The Bad Batch animasyonu, Obi-Wan Kenobi dizisi ve Han Solo: Bir Star Wars Hikayesi'ni içerir.
 İsyan Dönemi: İmparatorluğun birkaç yıl süren Galaktik bir İç Savaşta Asi İttifakı tarafından savaşıldığı, İmparator'un ölümüyle zirveye ulaştığı ve sonunda İmparatorluğun çöküşüyle sonuçlanan orijinal üçlemenin çağı. Star Wars Asiler animasyonu, Andor dizisi, Rogue One ve orijinal üçleme filmlerini içerir.
 Yeni Cumhuriyet: İmparatorluğun düşüşünü izleyen, Yeni Cumhuriyet'in oluşum yıllarında geçen orijinal üçlemeden sonraki dönem. The Mandalorian ve yan dizileri, The Book of Boba Fett, Rangers of the New Republic ve Ahsoka'yı içeriyor.
 İlk Düzen'in Yükselişi': İmparatorluğun kalıntılarının İlk Düzen olarak yeniden yapılandığı Ardıl üçlemenin dönemi. Eski İsyanın kahramanları, Yeni Cumhuriyet'in yardımıyla, baskıcı rejime ve yöneticilerine karşı Direnişe liderlik ediyor, gizemli varlık Snoke ve kukla ustası, canlanan Palpatine. Star Wars Resistance animasyonu ve Ardıl üçleme filmlerini içerir. Bu dönem daha önce Ağustos 2019'da Direniş Dönemi olarak tanımlanmıştı.

 İzleme Sırası
Aşağıda fanlar arasındaki en popüler üç izleme sırası verilmiştir. Sadece Canon Live-action film ve diziler sıralanmıştır.

 Hasılat

 Akademi Ödülleri
Altı film toplamda 25 Akademi Ödülüne aday olmuş, 10'unu kazanmıştır. Bunlardan üçü Özel Başarı Ödülü''dür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Star Wars resmi sitesi
 Star Wars TURK
 The Force
 Wookieepedia
 Yıldız Savaşları.com
StarWars.com | Home

Robot filmleri
Uzay macerası filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Televizyona uyarlanmış filmler

Yıldız Savaşları


Giuseppe Rocco Volpi est un jésuite, littérateur et archéologue italien, né à Padoue le  et mort à Rome le .

Biographie
Giuseppe Rocco Volpi nait à Padoue, le 16 août 1692. Après d'excellentes études classiques, il se rend à Rome pour revêtir l'habit de St-Ignace. Ses supérieurs lui donnent ensuite le titre de préfet des études au Collège pontifical grec de Rome, où il reste jusqu'à sa mort, survenue le 27 septembre 1746. Il fait beaucoup pour les progrès de l'établissement auquel il est attaché. Volpi remplit diverses autres fonctions. Il est censeur ordinaire des livres imprimés à Rome et membre du conseil de la Congrégation des rites.

Œuvres

 Vetus Latium profanum et sacrum, en 11 volumes in-4°, dans lesquels il est question des races diverses qui peuplèrent l'ancien Latium ;
 Tabula antiatina nuper e ruinis efossa, interpretatione et notis illustrata, 1726, in-4° ;
 Lettre sur cent inscriptions antiques, dans le tome 19 du recueil de Calogerà, imprimé à Venise ;
 deux autres dissertations intitulées Epistolæ Tiburtinæ, dans les tomes 13 et 18 du même recueil ;
 Venetia sacra purpurata, contenant les biographies de tous les cardinaux nés dans la République de Venise, Venise, 1730 et 1734 ;
 Vie de Ste-Marguerite de Cortone, 1728 ;
 Vie de St-Magnus, archevêque et martyr, protecteur de la cité d'Anagni, 1732 ;
une Vie de St-Ignace, traduite du latin de Giovanni Pietro Maffei. Volpi laissa aussi quelques essais poétiques.

Bibliographie

Liens externes

Naissance en août 1692
Décès en septembre 1746
Archéologue italien du XVIIIe siècle
Décès à 54 ans

Giuseppe Rocco Volpi


Germaine Prudhommeau (Paris ,  - Charenton-le-Pont, ).

Docteur ès lettres, elle a été maîtresse de recherches au Centre national de la recherche scientifique, professeur d'histoire de la danse et d'étude des ballets à l'Opéra national de Paris.

Publications
 La Danse grecque antique, Paris, éditions du CNRS, 1965.
 Grammaire de la danse classique, Paris, Hachette, 1969 (avec Geneviève Guillot).
 Histoire de la danse, Paris, 1976.
 Histoire de la danse, Paris, Amphora, 1986-1989, 2 vol.

Notes et références

Liens externes

Danseuse française du XXe siècle
Directrice de recherche au CNRS
Historien de la danse
Femme de lettres française
Naissance en août 1923
Naissance dans le 12e arrondissement de Paris
Décès en mai 2007
Décès à Charenton-le-Pont
Décès à 83 ans

Germaine Prudhommeau


El término Generación del centenario puede referirse a:
Generación del centenario grupo generacional de artistas y escritores uruguayos que desarrollan sus obras alrededor de 1930, año en que se cumplieron 100 años de la Jura de la Constitución de dicho país.
Generación del centenario grupo de personas argentinas que dieron forma al Tucumán moderno, y dieron origen a la Universidad Nacional de Tucumán.
Generación del centenario grupo de jóvenes cubanos, liderados por Fidel Castro que asaltan el Cuartel Moncada y el Cuartel Carlos Manuel de Céspedes en el centenario del nacimiento de José Martí.
Generación del centenario grupo de intelectuales chilenos que a propósito del centenario de la independencia de producen importantes ensayos de postura eminentemente nacionalista.

Generación del centenario


An Aloe juvenna in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Brandham ngan Susan Carter. An Aloe juvenna in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe juvenna


ෆරීදා ඛානුම්
(උර්දු/පන්ජාබි: ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පන්ජාබයේ පාකිස්තානි සම්භාව්‍ය ගායන ශිල්පිනියකි.

මුල්කාලීන දිවිය
ඇය උපත ලැබූයේ 1929 දී බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවේ කල්කටා හි ය. ඇයට සොයුරියක සහ සොහොයුරන් තිදෙනකු විය. ඇගේ සොයුරිය වන මුඛ්තර් බෙගම් ප්‍රසිද්ධ ගායිකාවකි. ඇයට වයස 18 වන විට, ඇගේ මුළු පවුලම බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවේ අම්රිත්සාර් සිට පාකිස්තානයේ ලාහෝර් වෙත සංක්‍රමණය වී ඇත.

පාතියාලා ඝරණ හි උස්තාද් ආෂික් අලි ඛාන් වෙතින් ඇය ඛයාල්, ථුම්රි සහ දද්‍රා හැදෑරුවා ය. ළමා වියේ දී ඇගේ සොයුරිය වූ මුඛ්තර් බෙගම් ඇයව ඛාන්ගේ රියාස් (සම්භාව්‍ය සංගීත පුහුණුව) වෙත රෙගෙන ගියා ය. 1947 ඉන්දියාව බෙදීමත් සමඟ ඇගේ පවුල පාකිස්තානය වෙත සංක්‍රමණය වූහ.

වෘත්තිය
ෆරීදා සිය ප්‍රථම මහජන ප්‍රසංගය පැවැත්වූයේ 1950 දී ය. ඒ වනවිට ඇගේ වයස අවුරුදු 21 කි. අනතුරුව ඇය රේඩියෝ පාකිස්තාන් වෙත සම්බන්ධ වූ අතර, එමඟින් ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. 1960 දශකයේ පාකිස්තාන ජනාධිපති ආයුබ් ඛාන් විසින් ඇයට මහජන ගායනාවක් සඳහා ආරාධනා කිරීමත් සමංග ඇය ජනාදරයට පාත්‍ර විය. ඇය පාකිස්තාන් ටෙලිවිෂන් ඇතුළු අනෙකුත් පාකිස්තාන රූපවාහිනී නාලිකා රැසක පෙනී සිට තිබේ.
ඇගේ ඝසල් ගායනා අතුරින් වඩාත්ම ප්‍රකට ගායනාව වන්නේ ප්‍රකට කවියකු වූ ෆයියාස් හෂ්මි විසින් රචිත ආජ් ජානේ කි සිද් නා කරෝ ගීතයයි. 2015 දී, 86 වන වියේ සිටි ඇය මෙම ඝසල් ගීය කෝක් ස්ටූඩියෝ වාරය 8 සඳහා ගායනා කළා ය.

පසුකාලීන 1960 හෝ මුල්කාලීන 1970 දශකයන් හි ෆරීදා ඛානුම් ප්‍රසංග සඳහා ඇෆ්ඝනිස්තානයේ කාබුල් වෙත පැමිණ තිබේ. එහි දී ඇය, ඇෆ්ඝන් සංගීතඥයන් සමඟ එක්ව පර්සියානු-භාෂා ඝසල් ගායනා ඉදිරිපත් කොට ඇත.

පෞද්ගලික දිවිය
ෆරීදා ඛානුම් පාකිස්තානයේ ලාහෝර් හි ජීවත් වේ ඇයට දියණියන් පස්දෙනකු සහ එක් පුත්‍රයකු වේ. PTV මාලා නාට්‍යයක් වූ සෝනා චන්දි (1982) හි රංගනය නිසා කීර්තියට පත් ශීබා හසන් යනු ඇගේ ලේලියයි. පාකිස්තානය තුළ ෆරීඩා ඛානුම් ඝසල් රැජින යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වයි.

ගීතාවලිය
 1978 	ෆරීදා ඛානුම් ඉන් කොන්සර්ට්
 1979 	ෆරීදා ඛානුම් ඉන් කොන්සර්ට් වෙළු. 2
 1985 	Taghazzul Farida Khanum Vol 1
 1980 	Farida Khanum in Concert Vol. 3
 1993 	Farida Khanum: Meri Pasand Vol 2
 1993 	Farida Khanum: Meri Pasand Vol 1

ශබ්දාගාර නිකුතු

Compilations and live albums

සම්මාන සහ ගෞරවයන්
2005 පාකිස්තානයේ ජනාධිපති වෙතින් හිලාල්-ඉ-ඉමිතියාස් ගෞරවය

1970 පාකිස්තානයේ ජනාධිපති වෙතින් ප්‍රයිඩ් ඔෆ් පර්ෆෝමන්ස් සම්මානය

2005 ඉන්දියාව මඟින් හෆීස් අලි ඛාන් සම්මානය

මලිකා-ඉ-ඝසල් (ඝසල් රැජින) ලෙස ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා විසින් නම්කරන ලදී (2007)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Farida Khanum's 2015 performance at Coke Studio (Pakistan)

1929 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
පාකිස්තානි ඝසල් ගායකයෝ
කොල්කතාවේ ගායකයෝ
පන්ජාබි ජනයා
ලාහෝර් හි ගායකයෝ
පාකිස්තානි චිත්‍රපට ගායකයෝ
පාකිස්තානි සම්භාව්‍ය ගායකයෝ
ඝසල් ගායිකාවෝ
 20වන සියවසේ පාකිස්තානි ගායිකාවෝ

ෆරීදා ඛානුම්


Jay Farrar (nacido el 26 de diciembre de 1966 en Belleville, Illinois) es un músico estadounidense que actualmente vive en St. Louis, Misuri. Exmiembro de dos grupos con éxito de la crítica, Uncle Tupelo y Son Volt, comenzó su carrera solista en 2001. Más allá de ser compositor, también toca la guitarra, la armónica y es cantante.

Referencias

Enlaces externos
 Official Sitio oficial de Jay Farrar
 Official Sitio oficial de Son Volt
 Gumbo Pages - Son Volt/Jay Farrar
 Reseñas de Jay Farrar en el sitio de Country Standard
 Banda sonora de One Fast Move or I'm Gone

Uncle Tupelo
Cantantes de country
Músicos de Illinois
Cantantes masculinos de Estados Unidos

Jay Farrar


An Muhlenbergia capillipes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marcus Eugene Jones, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul M. Peterson och Annable. An Muhlenbergia capillipes in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia capillipes


Le duc Paul Frédéric de Mecklembourg (  - ) est membre de la maison de Mecklembourg-Schwerin et général de la cavalerie de Mecklembourg .

Biographie
Le duc Paul Frederick est né au château de Ludwigslust, deuxième fils de Frédéric-François II de Mecklembourg-Schwerin et de sa première épouse Augusta de Reuss-Köstritz, fille du prince Henry LXIII Reuss de Köstritz .

Le duc Paul Frédéric épouse à Schwerin le 5 mai 1881 sa cousine, la princesse d'origine autrichienne Marie de Windisch-Graetz, fille du prince Hugo de Windisch-Graetz et de son épouse la duchesse Louise de Mecklembourg-Schwerin . Le couple a cinq enfants qui sont tous élevés comme catholiques, la religion de la princesse Marie  mène une vie tranquille à Venise. Pendant son séjour à Venise, la famille se lie d'amitié avec le cardinal Sarto (plus tard le pape Pie X) qui rend souvent visite à la famille et est leur conseiller spirituel .

Le 21 avril 1884, le duc Paul Frédéric renonce à ses droits de succession et à ceux de ses fils sur le Mecklembourg-Schwerin en faveur de ses jeunes frères et de leurs fils, afin qu'ils aient préséance sur lui et les siens . En 1887, le duc Paul Frédéric élevé comme luthérien décide de convertir au catholicisme la religion de sa femme et de ses enfants .

En 1906, après avoir préoccupé son neveu Frédéric François IV, grand-duc de Mecklembourg-Schwerin, à propos de ses dépenses, le duc Paul Frédéric et sa femme reçoivent l'ordre de se soumettre au contrôleur de la maison royale .

Le duc Paul Frédéric est mort à Ludwigslust, où lui et sa femme sont tous deux enterrés dans la Louisenkapelle.

Descendance

 Paul Friedrich de Mecklembourg (1882–1904)
 Mariae Louise de Mecklembourg (1883–1883)
 Marie-Antoinette de Mecklembourg (1884-1944)
 Henry Borwin de Mecklembourg (1885–1942). Bien que son père ait renoncé à ses obligations dynastiques, son droit d'épouser une épouse de son choix (ou un roturier) n'est pas reconnu et ses deux premiers mariages sont illégaux (sans droit de partager son titre) dans le Mecklembourg et le dernier considéré comme morganatique. :
 1. Elizabeth Tibbits Pratt (1860–1928), veuve d'Amédée De Gasquet-James de la Nouvelle-Orléans ; marié à Douvres, le 15 juin 1911  et divorcé en avril 1913 ;
 2. Natalie Oelrichs (1880–1931), veuve du joueur de polo Peter D. Martin de San Francisco  fille de Charles May Oelrichs et sœur de Blanche Oelrichs ; marié en 1915 et divorcé en 1921 . Elle est également connue sous le nom de duchesse de Stargard .
 3. Carola von Alers (1882–1974), fille de Wilhelm von Alers et d'Adélaïde von Chamisso de Boncourt ; marié en 1921.
 Joseph de Mecklembourg (1889–1889)

Références

Liens externes

Duc de Mecklembourg-Schwerin
Maison de Mecklembourg-Schwerin
Chevalier grand-croix de l'ordre de Saint-Étienne de Hongrie
Récipiendaire de l'ordre de Saint-Georges de 4e classe
Récipiendaire de l'ordre de Sainte-Anne de 1re classe
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle blanc (russe)
Récipiendaire de 2e classe de la croix de fer
Naissance en septembre 1852
Naissance à Ludwigslust
Naissance dans le grand-duché de Mecklembourg-Schwerin
Décès en mai 1923
Décès à Ludwigslust
Décès à 70 ans

Paul-Frédéric de Mecklembourg


Transgender Persons (Protection of Rights) Bill 2017 var et lovforslag, der blev vedtaget af Pakistan's senat for at anerkende transpersoners rettigheder. Nu kan de registrere sig hos regeringskontorer som transgenders.

References

Pakistan

Transgender Persons (Protection of Rights)-lovforslaget i 2017


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Horná Lehota enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Horná Lehota im Okres Brezno.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Horna Lehota

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Horná Lehota (Brezno)


El Castillo Laroche, también conocido como Castillo Loveland es un pequeño castillo y museo situado en Ohio, Estados Unidos. Además de ser un castillo, también es un museo a orillas del río Little Miami en Loveland, Ohio.

La construcción comenzó en 1929 por las tropas de Boy Scouts, Harry Andrews. Él construyó el castillo en dos parcelas libres de la tierra que sus exploradores obtuvieron mediante el pago de las suscripciones de un año para The Cincinnati Enquirer. Cuando Andrews murió en 1981, legó el castillo a su tropa de Boy Scouts de los Caballeros del Camino de Oro (KOGT). El castillo ha sido ampliamente mejorado y renovado desde la muerte de Andrés y ha sido en su mayoría completado por el KOGT. La torre oriental alberga una breve presentación en vídeo en la búsqueda de Andrews para terminar su sueño. Algunas piedras que conforman la capilla (ubicada en el segundo piso) fueron traídas por Andrews en sus viajes por el mundo. El castillo se compone de varios jardines y también contiene un invernadero. El castillo goza de una gran variedad de zonas verdes y se pueden apreciar flores de gran tamaño, árboles, arbustos, jardines, gramas, entre otros.

Hay quienes dicen que el castillo se encuentra embrujado.

Actividades
Entre las actividades que se realizan en el castillo se encuentran:

 Bodas
 Fiestas privadas
 Recorridos privados
 Escuela de Boy Scout

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con fotos sobre el castillo

Laroche

Castillo Laroche


Mickey fejrer jul i Andeby (Mickey's Twice Upon Christmas) er en direkte-til-video tegnefilm i spillefilm

Danske stemmer

Øvrige medvirkende
 Søren Ulrichs
 Lars Thiesgaard
 Sophie Larsen
 Annevig Schelde Ebbe
 Peter Zhelder
 Julian K.E.Baltzer
 Helle Henning

Sange
 Gør mig nu stolt Sunget af: Claus Storgaard
Vi ønsker dig glædelig jul nu Sunget af: Ditte Højgaard, Johnny Jørgensen, Per Spangsberg, Trine Dansgaard, Uri Pais, Lena Brostrøm, Sophie Larsen, Julian K.E.Baltzer, Peter Bom, Philip Knudsen, Dorte Hyldstrup, Lukas Forchhammer, Johan Vinde, Dick Kaysø, Annette Heick, Vibeke Dueholm, Louise Engell, Anders Bircow

Eksterne henvisninger

Disney tegnefilm
Amerikanske film fra 2004
Julefilm fra USA
Engelsksprogede film

Mickey fejrer jul i Andeby


Shun Kumagai (født 7. august 1996) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shun Kumagai


are Japanese style kitchen knives primarily used to cut fish, though also used when cutting meat. They come in different sizes, sometimes up to 30 cm (12 inches) in length. The deba bōchō first appeared during the Edo period in Sakai. It is designed to behead and fillet fish. Its thickness, and often a more obtuse angle on the back of the heel allow it to cut off the heads of fish without damage. The rest of the blade is then used to ride against the fish bones, separating the fillet.

Maintenance
Traditionally, these are made of carbon steel, which needs regular maintenance and oiling to prevent rust. However, many modern knives are also available in stainless steel. The carbon steel blades can be honed into a sharper cutting edge. The deba is not intended for chopping large diameter bones.

See also
Japanese kitchen knife
List of Japanese cooking utensils

References

 Nancy Hachisu, Japanese Farm Food, Andrews McMeel Publishing, 2012, , page 17
 Shizuo Tsuji, Japanese Cooking: A Simple Art,  Kodansha, 2006, , page 111
 Hiroko Shimbo, The Japanese Kitchen: 250 Recipes in a Traditional Spirit - Harvard Common Press, 2000, , page 12

External links
Custom Pocket Knives

Japanese kitchen knives

Deba bōchō


An Epidendrum rhombimancum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Luis M. Sánchez. An Epidendrum rhombimancum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum rhombimancum


Posidonia denhartogii, vrsta porosti uz zapadnu i južnu obalu Australije. Australski je endem Indijskog oceana. Živi na dubinama od 2 do 35 metara

Izvori

Porost

Posidonia denhartogii


Château Laurier es un palacio localizado en Ontario, Canadá. Chateau Laurier es un hotel de cinco estrellas conocido en el corazón de la ciudad de Ottawa, Canadá. Debido a su proximidad a la Colina del Parlamento y el hecho de haber servido como lugar de alojamiento y de encuentro de políticos notables en los últimos años, a menudo se le atribuye como la "tercera cámara del Parlamento". Se encuentra a poca distancia de la Colina del Parlamento, el Canal Rideau, el Museo de Bellas Artes de Canadá, el mercado Byward, el Memorial de Guerra de Canadá, la Embajada de Estados Unidos en Ottawa y el Centro cortina.

Reconocimiento
El palacio forma parte de las 500 edificaciones más importantes de Canadá, elegidas por el Royal Architectural Institute of Canada (RAIC).

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Joan E. Rankin, Meet Me at the Château: A Legacy of Memory, Toronto, Natural Heritage Books, 1990.
 Barbara Chisholm (dir.), Castles of the North: Canada's Grand Hotels, Toronto, Lynx Images, 2001.
 Local Architectural Conservation Advisory Committee of Ottawa, Ottawa: A Guide to Heritage Structures, Ottawa, LACAC, City of Ottawa, 2000.
 Kalman, Harold and John Roaf. Exploring Ottawa: An Architectural Guide to the Nation's Capital. Toronto: University of Toronto Press, 1983.
 Fletcher, Katharine. Capital Walks: Walking Tours of Ottawa, Markham, Ontario: Fitzhenry & Whiteside, 2004.

Enlaces externos
 Sitio web oficial con información sobre el castillo

Castillos de Canadá
Hoteles de Canadá
Castillos construidos en el siglo XX
Arquitectura château

Château Laurier


Dame Katherine Grainger DBE (* 12. November 1975 in Glasgow) ist eine britische Ruderin. Sie gewann bis 2016 sechs Weltmeistertitel, eine olympische Goldmedaille und vier olympische Silbermedaillen.

Karriere

Grainger begann 1993 mit dem Rudersport, sie trat 1997 erstmals bei Ruder-Weltmeisterschaften an und gewann mit dem britischen Achter die Bronzemedaille, die erste Weltmeisterschafts-Medaille für einen britischen Frauenachter überhaupt. Grainger wechselte während ihrer langen Karriere mehrfach zwischen Riemenbooten und Skullbooten hin und her. So trat sie 1998 im Weltcup im Einer an, 1999 im Doppelvierer. 2000 gewann sie im Doppelvierer ihre erste Weltcupregatta. Bei den Olympischen Spielen 2000 in Sydney belegte der britische Vierer hinter dem deutschen Boot den zweiten Platz und gewann damit die erste olympische Medaille für das britische Frauenrudern.

In der Weltcupsaison 2001 trat Grainger zusammen mit Catherine Bishop im Zweier ohne Steuerfrau an und gewann auch die Regatta in Wien, bei den Weltmeisterschaften erreichte sie sowohl im Zweier als auch mit dem Achter das Finale, blieb aber ohne Medaille. 2002 war Grainger wieder im Doppelvierer aktiv, werpasste aber auch hier eine Weltmeisterschaftsmedaille. 2003 belegte Grainger im Weltcup zusammen mit Bishop je einmal den ersten, den zweiten und den dritten Platz, bei den Weltmeisterschaften siegten die beiden vor den Booten aus Weißrussland und Rumänien. Im Weltcup wiederholten die beiden 2004 ihre drei Podestplätze, im Olympischen Finale siegten die Rumäninnen Georgeta Damian und Viorica Susanu vor den beiden Britinnen und den Weißrussinnen.

2005 kehrte Grainger in den Doppelvierer zurück, der mit zwei Siegen und einem zweiten Platz die Weltcupsaison dominierte und auch bei der Weltmeisterschaftsregatta siegreich blieb. 2006 blieb der nur auf einer Position umbesetzte Vierer im Weltcup und bei den Weltmeisterschaften ungeschlagen; im Jahr darauf erreichte das wieder nur mit einer Ruderin ergänzte Boot zwei Weltcupsiege und einen zweiten Platz, die Weltmeisterschaftsregatta brachte für Frances Houghton und Katherine Grainger den dritten Titel in Folge. In der Olympiasaison 2008 blieb das Boot personell unverändert, gewann aber nur das erste Weltcuprennen, in Luzern siegten die Chinesinnen vor den Amerikanerinnen und den Britinnen. Bei der Olympischen Regatta in Peking konnten die Chinesinnen vor heimischem Publikum siegen, Katherine Grainger erhielt die dritte olympische Silbermedaille.

2009 kehrte Grainger nach elf Jahren in den Einer zurück und siegte bei der ersten Weltcup-Regatta, verpasste aber bei den anderen beiden Regatten als Vierte das Siegerpodest. Bei den Weltmeisterschaften erreichte nur die weißrussische Ruderin Kazjaryna Karsten vor Grainger das Ziel. 2010 wagte Grainger bei allen Weltcupregatten einen Doppelstart in Doppelzweier und Doppelvierer, sie gewann fünf Rennen und belegte nur im Doppelvierer einmal den zweiten Platz. Bei den Weltmeisterschaften startete sie nur im Doppelzweier und gewann den Titel zusammen mit Anna Watkins. 2011 blieben Watkins und Grainger in zwei Weltcuprennen und bei den Weltmeisterschaften siegreich, 2012 gewannen sie alle drei Weltcupregatten und das Olympiafinale.

Nach dem Olympiasieg nahm Grainger zwei Jahre nicht an internationalen Regatten teil. Ende Mai 2015 trat sie zusammen mit Victoria Thornley im Doppelzweier bei den Europameisterschaften in Posen an; hinter den Booten aus Polen und Litauen gewannen die beiden Britinnen die Bronzemedaille. 2016 bei den Olympischen Spielen erhielten Thornley und Grainger Silber hinter den Polinnen.

Grainger ist in Aberdeen aufgewachsen und tritt für den St Andrew Boat Club in Edinburgh an. Sie hat ein abgeschlossenes Jurastudium an der University of Edinburgh absolviert und ein Masters-Studium in Medizin-Recht an der University of Glasgow, sie promoviert am King's College London. 2006 wurde sie zum Member und 2013 zum Commander des Order of the British Empire ernannt. 2015 bis 2020 hatte sie das vorwiegend repräsentative Amt der Kanzlerin der Oxford-Brookes-Universität inne. 2017 wurde sie zum Dame Commander ernannt und vom Weltruderverband mit der Thomas-Keller-Medaille ausgezeichnet. 2023 wurde Grainger zum Ehrenmitglied der Royal Society of Edinburgh ernannt.

Endkampfplatzierungen

Olympische Spiele
 2000: 2. Platz im Doppelvierer (Guin Batten, Gillian Lindsay, Katherine Grainger und Miriam Batten)
 2004: 2. Platz im Zweier ohne (Catherine Bishop und Katherine Grainger)
 2008: 2. Platz im Doppelvierer (Annie Vernon, Debbie Flood, Frances Houghton und Katherine Grainger)
 2012: 1. Platz im Doppelzweier (Anna Watkins und Katherine Grainger)
 2016: 2. Platz im Doppelzweier (Victoria Thornley und Katherine Grainger)

Weltmeisterschaften

 1997: 3. Platz im Achter (Alex Beever, Lisa Eyre, Katherine Grainger, Elizabeth Henshilwood, Elise Laverick, Sue Walker, Rachel Woolf, Francesca Zino und Steuerfrau Suzie Ellis)
 1999: 7. Platz im Doppelvierer (Guin Batten, Lisa Eyre, Katherine Grainger und Sarah Winckless)
 2001: 5. Platz im Zweier ohne (Catherine Bishop und Katherine Grainger)
 2001: 6. Platz im Achter
 2002: 5. Platz im Doppelvierer (Alison Mowbray, Rebecca Romero, Katherine Grainger und Sarah Winckless)
 2003: 1. Platz im Zweier ohne Steuerfrau (Catherine Bishop und Katherine Grainger)
 2005: 1. Platz im Doppelvierer (Rebecca Romero, Sarah Winckless, Frances Houghton und Katherine Grainger)
 2006: 1. Platz im Doppelvierer (Debbie Flood, Sarah Winckless, Frances Houghton und Katherine Grainger)
 2007: 1. Platz im Doppelvierer (Annie Vernon, Debbie Flood, Frances Houghton und Katherine Grainger)
 2009: 2. Platz im Einer
 2010: 1. Platz im Doppelzweier (Anna Watkins und Katherine Grainger)
 2011: 1. Platz im Doppelzweier (Anna Watkins und Katherine Grainger)

Weblinks

Einzelnachweise

Olympiasieger (Rudern)
Weltmeister (Rudern)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Ruderer (Vereinigtes Königreich)
Dame Commander des Order of the British Empire
Mitglied der Royal Society of Edinburgh
Brite
Geboren 1975
Frau

Katherine Grainger


Sadabad Camii (Kağıthane Camii de denir), İstanbul'da, Kâğıthane Deresi'nin kenarında cami.

İlk Kâğıthane camisi III. Ahmed zamanında yapıldı. III. Selim ve I. Mahmud devirlerinde onarım gördü. Sultan Abdülaziz camiyi yıktırarak yeniden yaptırdı (1862). Caminin duvarları kâgir, çatısı ahşaptır. Bir minaresi vardır. Ortaköy Camii ile benzerlik gösterir

Minaresinin içeriden ve bahçeden girilen iki merdiven kapısı vardır. İki merdivenlidir ve iki merdivenden çıkanlar şerifeye kadar birbirlerini göremezler.

İstanbul'daki Osmanlı camileri
1862'de tamamlanan dinî yapılar
1862'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1860'larda tamamlanan camiler
Kâğıthane'deki yapılar

Kâğıthane Camii


Engjahjálmur  (fræðiheiti: Aconitum delphinifolium) er fjölært jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá Austur-Síberíu og norðvesturhluta N-Ameríku.

Undirtegundir
Sjö undirtegundir teljast til hans:

 A. d. delphinifolium
 A. d. kuzenevae
 A. d. paradoxum
 A. d. pavlovae
 A. d. productum
 A. d. pseudokusnezowii
 A. d. subglandulosum

Engjahjálmur er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur og stöngla.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Engjahjálmur


Lacrimi și pumni în pereți este un single al trupei Carla's Dreams lansat pe 10 iulie 2018. Piesa a fost compusă și produsă de către membrii trupei Carla's Dreams.

Piesa este una pop-dance,cu un instrumental ce ne reamintește de o altă piesă a trupei și anume Antiexemplu. Piesa reușește să aibă succes în România și Republica Moldova, cucerind astfel toate topurile din aceste țări, atingând prima poziție a topurilor muzicale. De asemenea videoclipul piesei a ajuns rapid pe prima poziție în Trending pe YouTube la scurt timp de la lansare.

Bazele proiectului
Lacrimi și pumni în pereți a fost scrisă de membrii trupei Carla's Dreams, iar de producție s-au ocupat Alex Cotoi și Carla's Dreams.

Live
Piesa a fost cântată live în premieră la postul de radio Kiss FM la doar o zi după ce a fost lansată piesa. Clipul cu prestația trupei a fost publicat pe canalul de YouTube a postului și are în prezent peste 333.000 de vizualizări. Piesa este cântată de asemenea și la concertele lor încă de la lansarea acesteia.

Videoclip
Filmările videoclipului au avut loc de data aceasta în Los Angeles sub regia lui Roman Burlaca. Locurile unde au fost filmate scenele din clip sunt un deșert, o spălătorie de rufe, o stație de metrou și o casă. Videoclipul prezintă lupta internă dinte îngeri și demoni și doi îndrăgostiți în diferite ipostaze. Clipul este unul plin de coregrafie,unde dansatorii din clip sunt sacadați, aproape spasmodici în mișcări, sfâșiindu-și hainele și dansând frenetic în cele mai improbabile locuri. Au loc dansuri în deșert,spălătorie și mai des întâlnit în clip,în stația metrou. La final el pleacă, iar ea rămâne privind în gol pe un coridor, confirmând că aceasta nu este o creație optimistă, nici visătoare, ci doar un imn al viselor zdrobite. Videoclipul a fost postat pe canalul de YouTube al trupei și are în prezent peste 25.000.000 de vizualizări. De asemenea videoclipul a ajuns să fie difuzat de toate televizunile muzicale așa de des încât a reușit să ocupe prima poziție în topul celor mai difuzate clipuri la tv,realizat de Media Forest.

Perfomanța în topuri
În categoria pieselor românești,piesa debutează pe poziția a-10-a cu un număr de 142 de difuzări la doar o lună de la lansare. Piesa are o ascensiune foarte rapidă în top,astfel că în a patra săptămână de prezență în acest top piesa reușește să ocupe prima poziție cu un număr de 228 de difuzări. Astfel va staționa pe această poziție timp de 7 săptămâni consecutive. De asemenea piesa reușește să ocupe prima poziție și în topul realizat de Kiss FM unde va staționa 4 săptămâni consecutive, dar și la cel de la Radio Zu unde va staționa 3 săptămâni consecutive.

Topuri

Lansări

Referințe

Cântece românești
Cântece de Carla's Dreams
Cântece din 2018
Discuri single din 2018

Lacrimi și pumni în pereți


, née le  à Ichihara, est une joueuse de parabadminton japonaise concourant en SU5 pour les athlètes pouvant tenir debout mais ayant un handicap au niveau d'un membre supérieur. Elle remporte deux médailles de bronze aux Jeux de 2020.

Biographie
Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, Sugino remporte la médaille de bronze en individuel SU5 ainsi que celle en double mixte avec Daisuke Fujiwara.

Références

Joueuse japonaise de badminton
Médaillée de bronze paralympique japonaise
Joueuse de badminton aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en décembre 1990
Naissance à Ichihara

Akiko Sugino


An Hyperthelia kottoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Desc. ngan Mazade. An Hyperthelia kottoensis in nahilalakip ha genus nga Hyperthelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hyperthelia

Hyperthelia kottoensis


Michael Potts je američki glumac. Najpoznatiji je po ulogama brata Mouzonea u televizijskoj seriji Žica, detektiva Maynarda Gilbouha u televizijskoj seriji Pravi detektiv te Mafale Hatimbija u kazališnom mjuziklu The Book of Mormon.

Vanjske poveznice

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Američki kazališni glumci

Michael Potts


Frédéric Cailliaud (født 9. juni 1787 i Nantes, død 1. maj 1869 sammesteds) var en fransk Afrikarejsende.

Caillaud kom 1815 til Ægypten, hvor han erhvervede sig Mehemed Alis yndest, og af denne blev sendt på en ekspedition ind i landet, hvor han opdagede de oldægyptiske smaragdminer ved Zabarah. I 1819 berejste han sammen med Letorzec oasen Sivah og andre oaser i den libyske ørken. 1821—22 ledsagede han Ibrahim Pascha på hans krigstog til Sennaar og Fasokl. Efter sin hjemkomst til Frankrig blev han 1827 konservator ved museet i Nantes.

Kilder

Opdagelsesrejsende fra Frankrig
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Nantes

Frédéric Cailliaud


Ahmat Acyl (1944–1982) foi um líder miliciano árabe chadiano durante a Guerra Civil do Chade (1965–1979). Ele foi o chefe do Conselho Democrático Revolucionário até sua morte em 1982 e atuou como ministro das Relações Exteriores no governo de Goukouni Oueddei.

Exército Vulcão
Sob o governo de Tombalbaye, Acyl havia sido deputado da Assembleia Nacional por Batha. Em 1976, juntou-se ao pequeno Exército Vulcão, dominado pelos árabes. Com o apoio de Muammar Gaddafi, presidente da Líbia, opôs-se ao líder do grupo, Mohamed Baghlani, e quando este morreu em um acidente de trânsito em Trípoli em 1977, tornou-se prontamente o novo líder da milícia. A partir desse momento, ele ficou conhecido como o homem de Gaddafi no Chade.

Acyl fortaleceu rapidamente sua milícia, que se tornou famosa pela qualidade de seus combatentes e conquistou cada vez mais apoio entre os indivíduos baggaras no país. O apoio da Líbia também foi importante para o grupo de Acyl, que a partir de 1978 se tornou maior e mais estável do que as outras facções insurgentes. No mesmo ano, Acyl apoiou o objetivo líbio de reunir as principais facções da FROLINAT, que resultou no congresso de Faya no qual Goukouni Oueddei, líder das Forças Armadas Populares (FAP), tornou-se o novo secretário-geral do FROLINAT. O acordo não durou muito. Gaddafi instigou Acyl a atacar as FAP de Oueddei em Faya em 27 de agosto de 1978 em uma tentativa de arrancar dele o controle da FROLINAT, mas Acyl foi derrotado. Acyl, então chefe adjunto do Estado-Maior da FROLINAT, encarregado da direção e administração das forças armadas, prontamente deixou Faya e foi para Trípoli sob a proteção das tropas líbias.

Comandante do Conselho Democrático Revolucionário
A facção de Acyl, renomeada Conselho Democrático Revolucionário (CDR) no início de 1979, não participou da batalha de N'Djamena que eclodiu em fevereiro de 1979 e causou a queda do governo no Chade. Por isso foi preterido na primeira conferência internacional de paz realizada em março em Kano, na Nigéria, onde as principais milícias concordaram em criar um governo de unidade nacional, que excluía todas as facções pró-líbias.

Como reação, Acyl e outros líderes insurgentes, como Abba Siddick, Adoum Dana e Mohamat Said, ameaçaram criar um contragoverno; isso intimidou a Nigéria a organizar uma segunda conferência de paz em Kano, em abril, onde todos os principais líderes rebeldes estavam presentes, incluindo Acyl. Na conferência, Goukouni e Hissène Habré atacaram Acyl e outros líderes de facções, acusando-os de não terem força militar real no terreno. Os participantes da conferência não conseguiram chegar a nenhum acordo sobre a formação do gabinete e, algumas semanas depois, Habré e Goukouni concordaram unilateralmente com o Acordo de N'Djamena em excluir Acyl e seus aliados do novo Governo de União Nacional de Transição (GUNT). Na opinião deles, Acyl era apenas "um provocador líbio".

A situação cada vez mais caótica no Chade levou a Nigéria a convocar em maio uma terceira conferência de reconciliação, desta vez em Lagos, para a qual todas as facções foram convidadas. Em resposta, Acyl e outros chegaram, mas descobriram que as facções que formavam o GUNT haviam boicotado a reunião, causando o fracasso da conferência. Acyl, com Said e Siddick, em 2 de junho criou no norte do Chade com apoio militar líbio um novo projeto político sob a liderança de Acyl, a Frente de Ação Conjunta Provisória (FACP).

Em meio a rumores de que a Líbia e a Nigéria poderiam reconhecer a FACP como o governo legítimo do Chade, o GUNT recebeu cinco semanas da comunidade internacional para incluir as outras facções no governo. Ao final, o GUNT se submeteu e suas facções participaram de uma segunda conferência de paz em Lagos, aberta a todas as partes. O resultado da cúpula foi o Acordo de Lagos, assinado em 21 de agosto, segundo o qual seria formado um governo de unidade nacional. O novo gabinete foi empossado em 10 de novembro, com Goukouni Oueddei como presidente e Acyl como ministro das Relações Exteriores.

Em 20 de março de 1980, o ministro da Defesa Habré com apoio egípcio e sudanês reuniu sua milícia, as Forças Armadas do Norte, em uma tentativa de derrubar Goukouni, levando à Segunda Batalha de N'Djamena, que lançou os homens de Habré contra as facções lideradas por Goukouni, Acyl e o vice-presidente, Wadel Abdelkader Kamougué. Para derrotar seu rival, Goukouni, provavelmente persuadido por Acyl, em 15 de junho assinou um pacto de defesa com a Líbia; como resultado, 7.000 soldados líbios e 7.000 membros da Legião Islâmica formada por líbios estavam no Chade no final de 1980 e ajudaram a expulsar Habré de N'Djamena em 16 de dezembro, após uma semana de combates violentos.

Isso foi seguido em 6 de janeiro de 1981 por um comunicado conjunto emitido por Goukouni e Gaddafi, que afirmava que o Chade e a Líbia haviam concordado em "trabalhar para a realização da unidade completa entre os dois países". O comunicado, embora fortemente apoiado por Acyl e sua facção, teve uma resposta internacional negativa e também foi impopular no Chade; Goukouni agora era visto como uma marionete líbia. As relações entre Goukouni e Gaddafi tornaram-se tensas, possivelmente por causa de rumores de que Gaddafi estava instigando um golpe de Estado contra Goukouni, para substituí-lo por Acyl. As suspeitas de Goukouni sobre os planos de substituí-lo por Acyl foram alimentadas anteriormente pelo assassinato por líbios de dois altos oficiais da FROLINAT e os confrontos entre o Primeiro Exército e o CDR de Acyl.

Consequentemente, quando, em 22 de outubro, o presidente francês François Mitterrand propôs enviar um contingente de paz da Organização da Unidade Africana ao Chade para substituir os líbios, Goukouni e o GUNT pediram aos líbios que deixassem imediatamente o Chade, mas não sem debate: quatro ministros, entre eles Acyl, votaram contra a decisão. Gaddafi obedeceu rapidamente e as tropas da OUA chegaram; mas estas se mostraram ineficazes.

Aproveitando a partida dos líbios, Habré em 1982 atacou o GUNT, avançando pelo centro do Chade a partir de suas bases em Darfur, e ocupou N'Djamena quase sem oposição em 7 de junho, forçando o GUNT a fugir. Um mês depois, em 19 de julho, Acyl morreu na cidade de Laï, no sudoeste do país, quando ele inadvertidamente deu um passo para trás nas hélices giratórias de seu avião Cessna, um presente de Gaddafi. Foi sepultado em Moundou, em frente ao liceu Adoum Dallah.

Ele foi sucedido como líder do Conselho Democrático Revolucionário pelo ex-ministro da Defesa, Acheikh ibn Oumar.

Notas

Referências

Políticos do Chade
Conflito entre Chade e Líbia

Ahmat Acyl


Cardenal de Borbón puede referirse a:

Francia
Carlos I de Borbón (arzobispo de Ruan), cardenal de Borbón, pretendiente al trono de Francia (1523-1590).
Carlos II de Borbón (arzobispo de Ruan), sobrino del anterior, cardenal de Vendôme y luego de Borbón (1562-1594) -:fr:Charles II de Bourbon (archevêque de Rouen)-

España
Luis de Borbón y Farnesio, infante de España, arzobispo de Toledo y de Sevilla (1727-1785).
Luis María de Borbón y Vallabriga, hijo del anterior, conde de Chinchón, arzobispo de Sevilla y de Toledo y regente de España (1777-1823).

Cardenal de Borbón


Fredesdorf er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Leezen under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Fredesdorf ligger omkring 8 km sydvest for Bad Segeberg i geesten. Mod nord går bundesstraße B 206 fra Bad Segeberg mod Bad Bramstedt og mod sydøst går B 432 fra Bad Segeberg mod Norderstedt.

Landsbyen ligger i et hede- og moselandskab, oprindeligt domineret af fårehold.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Fredesdorf


Glinsende Vandaks (Potamogeton lucens) er en vandplante i vandaks-familien. Den har en meget kraftig aksstilk, som opefter er fortykket. Alle blade er undervandsblade, deraf navnet "glinsende", og er grønne og store (op til ca. 20 cm lange og 6 cm brede. De er kortstilkede, og da bladpladen kan være nedløbende på en meget kort stilk, kan flere blade se ud til at være siddende. De ender altid i en spids, ofte forlænget af en kraftig udløbende midtnerve. Bladranden er under lup meget fint tandet. Hele planten kan blive over 3 meter.

Glinsende vandaks har kun ringe lighed med andre vandaksarter og ligner heller ikke andre danske vandplanter. Der findes flere hybrider med andre arter.

Voksested: Glinsende Vandaks er hjemmehørende i Europa, Asien og Nordafrika. I Danmark findes den i søer og vandløb som indeholder bikarbonat. Fortrinsvis i ikke-eutrofierede søer på dybder uden for rørsumpen. Den er forsvundet i store dele af landets åer, men findes stadig i flere åer i Sydvestjylland. Dens nuværende forekomst kan bedst beskrives som "restforekomster".

Referencer

Eksterne henvisninger

Vandaks-familien

Glinsende vandaks


O Campeonato Europeu de Futsal Feminino de 2019, foi a primeira edição do Campeonato Europeu de Futsal Feminino, campeonato bianual de seleções europeias de organizado pela União das Associações Europeias de Futebol (UEFA).

A Espanha conquistou o título e se tornou a primeira campeã da competição.

Qualificação
As seguintes equipes se classificaram para o torneio final.

Sorteio final
O sorteio da fase final foi realizado no dia 9 de dezembro de 2018, às 12h30 WET (UTC±0), na Casa Branca de Gramido em Valbom, Portugal. As quatro equipes foram sorteadas para duas semifinais sem nenhuma restrição.

Candidatura e local
Os anfitriões do torneio final foram selecionados entre as quatro equipes qualificadas. A candidatura de Portugal foi selecionada pelo Comitê Executivo da UEFA de 27 de setembro de 2018, no qual venceu a Espanha na disputa.

A fase final foi disputada no Pavilhão Multiúsos de Gondomar, em Gondomar na Área Metropolitana do Porto, que anteriormente recebeu a fase final do Campeonato Europeu de Futsal de 2007.

Resultados
Nas semifinais e na final, a prorrogação e os pênaltis são usados para decidir o vencedor, caso necessário; no entanto, nenhum tempo extra é usado na partida do terceiro lugar (artigo 16.02 e 16.03 do regulamento).

Esquema

Todos os horários são locais, CET (UTC+1), conforme listado pela UEFA (os horários locais estão entre parênteses).

Semifinais

Disputa de terceiro lugar

Final

Transmissão
A lista a seguir são das emissoras que tem os direitos do torneio final.
Nações participantes

Outros países

Ligações externas
 Site oficial da competição

Campeonato Europeu de Futsal Feminino
2019 em Portugal
Futsal
2019 no futsal
Eventos desportivos de fevereiro de 2019


تضم كليات جامعة الأزهر بمحافظة الغربية الكليات الآتية:
 كلية الشريعة والقانون، وقد افتتحت في العام 1979م-1399هـ، ومن أساتذتها أ.د شوقي علام أستاذ الفقه المالكي والذي يتولى منصب مفتي الديار المصرية حاليا. وعميد الكلية الحالي هو أ.د عبد الحكيم الشرقاوي. وتعد كلية الشريعة والقانون بطنطا هي الأولي في مجال القانون ونظيرتها الحقوق حصولا علي شهادة الجودة والاعتماد من الهيئة العامة لضمان جودة التعليم والاعتماد بتاريخ 25/9/2018 . الموقع الرسمي الكلية http://www.azhar.edu.eg/shareaaqanoon-tanta
 كلية القرآن الكريم، وهي الكلية الفريدة من نوعها على مستوى الجمهورية حيث لا توجد الا كلية واحدة على مستوى الجمهورية تحمل هذا الاسم، وهي حديثة الإنشاء، ومبناه يتسم بالروعة والجودة والفخامة وهو على طراز يختلف عن باقي كلية جامعة الأزهر على مستوى الجمهورية وبالطبع عن كليتي الشريعة والقانون وأصول الدين المجاورتين لها واللذين يكاد يكون لهما نفس التصميم.
 كلية أصول الدين والدعوة.وقد افتتحت عام 1976 وكان مولانا الشيخ الشعراوي وزيرا للأوقاف حينها، حيث توجد لوحة محفورة في مقدمة الكلية حفر عليها اسم فضيلته والقيادات الموجودة في ذلك الوقت وعلى راسهم الرئيس محمد أنور السادات.

وجميعها للبنين.
وتقع جميعها في قرية سبرباي جنوب مدينة طنطا

مراجع

جامعة الأزهر
التعليم في محافظة الغربية

جامعة الأزهر فرع طنطا


David Raymond Minge ( ; born March 19, 1942) is an American former judge and politician. David Minge served as a judge on the Minnesota Court of Appeals from 2002 until retiring at the end of March 2012. Previously, Minge was a Democratic–Farmer–Labor Party member of the United States House of Representatives serving in the 103rd, 104th, 105th, and 106th congresses, from 1993–2001, representing Minnesota's 2nd congressional district.

Early life and education
Minge was born in Clarkfield, Minnesota and raised in Worthington, Minnesota. He graduated with a bachelor's degree from St. Olaf College and J.D. from the University of Chicago Law School.

Legal career
After earning his Juris Doctor, he moved to Minneapolis, Minnesota where he practiced law for several years. He was then offered a teaching position at the University of Wyoming Law School where he taught for seven years. David Minge then moved to Montevideo, Minnesota where he was part of a country law practice, on the school board, and actively involved in community affairs. During this time he was also a consultant to the House Judiciary Committee.

Political career
He served on the Montevideo School Board from 1989 to 1992.

Minge was sworn into the House in 1993, and he became part of the Blue Dog Coalition consisting of moderate and conservative congressional Democrats. He was a champion of the Conservation Reserve Enhancement Program (CREP), a federal-state partnership to improve water quality and protect the environment. Minge narrowly lost his campaign for a fifth term to Mark Kennedy in 2000.  After his first election to the house, Minge opened a Congressional Field Office in Windom, Minnesota at which point the Windom City Council declared March 20, 1993 as "Congressman David Minge Day".

State judicial service
In 2002, Governor Jesse Ventura appointed Minge to the Minnesota Court of Appeals from the second congressional district, the same area where he served in Congress. In 2012, he retired from active status.

Post political career
He currently serves on the board of directors of the Committee for a Responsible Federal Budget.

Personal life
He is married to Karen Aaker Minge, originally of Gaylord, Minnesota. They have two sons.

Electoral history

Write-in and minor candidate notes:  In 1992, write-ins received 414 votes.  In 1994, write-ins received 80 votes.  In 1996, write-ins received 180 votes.  In 1998, write-ins received 385 votes.  In 2000, Constitution Party candidate Dennis A. Burda received 1,337 votes.

Papers

David Minge's congressional files are available for research use.  They include correspondence, subject files, legislative files, campaign files, press office files, photographs and video and sound recordings.

References

External links
Minnesota Judicial Branch Judge Profile
Members of Congress Votes Database
Profile of David Minge as avid bicyclist

1942 births
Living people
American Lutherans
St. Olaf College alumni
University of Chicago Law School alumni
Minnesota Court of Appeals judges
School board members in Minnesota
American people of Norwegian descent
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Minnesota
People from Yellow Medicine County, Minnesota
People from Worthington, Minnesota

David Minge


Barkhad Abdi (, ; født 10. april 1985) er en somalisk-amerikansk skuespiller og instruktør. Han debuterede i filmen Captain Phillips (2013), for hvilken han modtog forskellige filmprisnomineringer, herunder en Oscar for bedste mandlige birolle.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Somalia
Personer fra Mogadishu
Oscar-nominerede skuespillere

Barkhad Abdi


Llegar a ti es el título del tercer álbum de estudio y su álbum debut realizado en español grabado por la cantautora estadounidense de pop latino y música cristiana contemporánea Jaci Velásquez. Fue lanzado al mercado bajo el sello discográfico Sony Discos el . El tema del mismo título alcanzó el número 1 en las listas Billboard Hot Latin Tracks y Billboard Latin Pop Airplay, siendo la primera artista cristiana en alcanzar el número 1 en los Billboard Latin y también se recibió una nominación para un premio Grammy al Mejor Álbum Pop Latino en la 42°. edición anual de los Premios Grammy celebrada el miércoles .

Lista de canciones

Sencillos
 «Llegar a tí» (se realizó un videoclip para este tema)
 «De creer en tí» (se realizó un videoclip para este tema)
 «Sólo tú» (no se realizó un videoclip para este tema)

Véase también
 Anexo:Álbumes latinos más vendidos

Referencias

Álbumes de 1999
Álbumes de Estados Unidos de 1999
Álbumes de Jaci Velasquez
Álbumes en español
Álbumes de balada romántica
Álbumes producidos por Rudy Pérez
Álbumes de Sony Discos

Llegar a ti