A Operação Tigre foi uma ofensiva do Exército Croata (HV) conduzida em áreas da Croácia e Bósnia e Herzegovina perto de Dubrovnik entre 1 e 13 de julho de 1992. Foi projetada para empurrar o Exército da Republika Srpska (VRS) para longe do cidade em direção ao campo de Popovo e garantir uma rota de abastecimento via Rijeka Dubrovačka, que foi conquistada no início de junho quando o cerco de Dubrovnik pelo Exército Popular Iugoslavo (JNA) foi levantado. O sucesso da operação foi facilitado pelo estabelecimento do comando da Frente Sul do HV e a conclusão bem-sucedida das operações de maio a junho de 1992 contra o VRS no vale do rio Neretva, que terminou com a Operação Chacal.

Embora a Operação Tigre tenha capturado apenas 40 km² de território, ela garantiu a cidade de Ploče — a estrada de Dubrovnik colocou o exército croata em posição de capturar o resto do sul da Dalmácia nos três meses e meio seguintes. Isso foi alcançado por meio de uma retirada negociada do JNA de Konavle, seguida por uma operação anfíbia do exército croata na área de Cavtat —, capturando Konavle antes que o VRS pudesse se mover e alcançar a costa do mar Adriático. Duas ofensivas adicionais dos croatas com o objetivo de proteger as defesas da área de Dubrovnik — Operação Terra Liberada e um ataque ao Pico Vlaštica — estabilizaram o domínio croata na área, ameaçando a cidade de Trebinje, controlado por VRS na Herzegovina oriental. Como resultado da retirada do JNA, a península de Prevlaka foi desmilitarizada e colocada sob controle da Organização das Nações Unidas (ONU) até 1996.

Bibliografia

Batalhas da Guerra de Independência da Croácia
História militar do Mediterrâneo
1992 na Croácia

Operação Tigre


Le col de la Quieu est un col de montagne pédestre des Pyrénées à  d'altitude dans le département français des Hautes-Pyrénées, en Occitanie.

Il relie la vallée d'Ossoue à la vallée d'Aspé en Lavedan.

Toponymie

Géographie
Le col de la Quieu est situé entre le pic de la Badète () au nord-ouest et les Meyts () à l'est.

Histoire

Protection environnementale

Le col fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1, « vallons d'Ossoue et d'Aspé », et de type 2, « haute vallée du gave de Pau : vallées de Gèdre et Gavarnie ».

Voies d'accès
Le col est accessible par le versant nord, depuis le parking aux granges de Bué ; suivre l'itinéraire en longeant le gave d'Aspé jusqu'à la cabane d'Aspé. Par le versant sud il est accessible depuis Gavarnie par une piste qui passe par la cabane de Milhas en direction du barrage d'Ossoue.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Quieu
Quieu
Massif d'Ardiden

Col de la Quieu


Relojes Centenario est une entreprise mexicaine qui fabrique des horloges monumentales. Elle a été fondée en 1918 par Alberto Olvera Hernández à Zacatlán, état de Puebla au Mexique et est le premier fabricant d'horloges monumentales en Amérique latine.

Le nom Centenario a été adopté en 1921 pour marquer le centenaire de la fin de la Guerre d'indépendance du Mexique. À ce jour, l'entreprise a construit plus de 2 000 horloges monumentales pour notamment des églises et des bâtiments gouvernementaux. Il y a des horloges Centenario dans la plupart des régions du Mexique et la société vend également à l'étranger.

En 1993, l'entreprise a ouvert un musée de l'horlogerie au niveau supérieur de l'usine, le musée et l'usine étant ouverts gratuitement au public.

Alberto Olvera Hernández

Alberto Olvera Hernández nait le 2 mars 1892 dans la ferme de Coyotepec située en périphérie de la ville de Zacatlán. Très jeune il montre des aptitudes pour la mécanique, réparant et inventant des machines. En 1920, il dépose un brevet pour un inter-changeur de piste pour trains électriques.

Son intérêt pour les horloges débute lorsque l'horloge qui se trouve sur la cheminée de sa maison s'arrête et qu'il la démonte pour tenter de la réparer. En 1909, à 17 ans, il fabrique sa première horloge monumentale avec de la ferraille et du bois de la ferme familiale. Il construit un atelier d'horlogerie dans la ferme où il travaillera jusqu'en 1929, quand l'entreprise de construction d'horloges a suffisamment de succès pour lui permettre d'avoir un aide et des apprentis.

Il déménage alors son atelier dans la ville même de Zacatlán et y établit l'entreprise Relojes Centenario, qui à ce jour n'a pas bougé. Son travail lui vaut plusieurs prix de la part du gouvernement de la ville dont un Honor al Mérito et la Medalla Xiutec en 1966. Il y meurt en 1980.

Histoire
La première horloge installée, en dehors de celle de la ferme, est celle de l'église de Santiago Apóstol à Chignahuapan en 1919, cette horloge dont la construction a pris un an est toujours en marche. La suivante est installée à Libres en 1921, l'année où on célèbre le centenaire de la Guerre d'indépendance mexicaine : le nom Relojes Centenario est adopté pour l'entreprise qui est le premier fabricant d'horloges monumentales en Amérique latine. En 1930, Olvera Hernández fait construire sa résidence, la «  Quinta María », où il installe son deuxième atelier d'horlogerie ; le bâtiment au centre de Zacatlán est acheté en 1966, permettant ainsi à l'entreprise d'augmenter sa production. En 1975, Centenario devient une personne morale.

En 1982, l'entreprise ouvre un bureau à Mexico dans le quartier de Colonia Tepeyac Insurgentes.

En 1986, l'entreprise construit l'horloge florale située sur la place principale de Zacatlán qui a deux faces de cinq mètres de diamètre commandées par le même mécanisme et neuf carillons mécaniques. Cette horloge sonne neuf mélodies différentes qui sont jouées en fonction de la période de l'année et de l'heure de la journée, jouant quatre fois par période de 24 heures, à 6h, 10h, 14h et 21h, afin de ne pas interférer avec les heures de messe. L'horloge est la première du genre et est devenue un symbole de la ville.

En 1993, le musée de l'horlogerie, nommé en l'honneur d'Olvera Hernández, est inauguré. La boutique de cadeaux, La Casa del Tiempo, est ouverte en 2003. Dans les années 2000, la société expérimente des carillons numériques programmés pour jouer de la musique régionale, des chants funéraires et des « Ave Maria ».

En 2012, plus de 2000 horloges monumentales ont été installées dans les églises, palais municipaux et autres bâtiments gouvernementaux, dans des tours, des centres commerciaux, des hôtels et bien d'autres endroits. Plus de 600 horloges monumentales d'origine européenne ont été restaurées et automatisées ; des services de réparation d'horlogerie dans différentes régions du Mexique sont proposé et des techniciens locaux sont formés à l'entretien et à la maintenance des horloges qu'ils installent.

Caractéristiques

Selon le directeur général José Luis Olvera Charolet, chaque horloge est unique et il n'y en a pas deux identiques

L'une des horloges les plus remarquables est l'horloge fleurie du Parc Hundido à Mexico, l'une des plus grandes au monde, qui occupe un espace de 78 m2 et a un cadran de dix mètres de large. Celle de la basilique Nuestra Señora del Roble à Monterrey a quatre faces de quatre mètres de diamètre chacune. L'horloge qui se trouve à Tulantepec, Hidalgo (près de Tulancingo), sonne l'hymne national mexicain à 6h et 18h avec le Himno Guadalupano dédié à Notre-Dame de Guadalupe et des carillons différents pour chaque quart d'heure. L'horloge est entièrement automatisée grâce à un système de contrepoids.

Les airs sont choisis par les clients, généralement en fonction des traditions musicales de la région et de leurs préférences personnelles. L'une des horloges installées à Torreón joue La Filomena toutes les heures. L'horloge florale de Tuxtla Gutiérrez joue la valse de Tuxtla et La Chiapanecas. L'horloge de Santa Bárbara, une petite ville minière de Chihuahua, joue Amor Perdido.

Situation actuelle
L'entreprise est actuellement dirigée par les fils et petits-fils d'Olvera Hernandez. Le directeur général actuel est José Luis Olvera Charolet.

Chaque année, entre soixante-dix et quatre-vingts horloges sont installées au Mexique et à l'étranger. Il y a plus de 1 500 horloges Centenario rien qu'au Mexique.

L'entreprise répare également de nombreuses horloges allemandes et françaises dans le pays, qui ont été installées à la fin du .

Musée de l'horlogerie

Le musée de l'horlogerie Alberto Olvera Hernández a été fondé en 1993 et porte le nom du fondateur de Relojes Centenario. Il contient des répliques et des montres originales pour montrer les méthodes de mesure du temps au fil de l'histoire, incluant des cadrans solaires utilisés en 2000 avant notre ère, des horloges à bougies avec des marques pour les heures et des horloges fabriquées avec des lampes à huile, ainsi que de nombreux exemples d'horloges mécaniques.

L'horloge statue du magicien Merlin, une pièce unique en son genre, indique l'heure grâce aux bras de Merlin, mais seulement les douze heures de la journée puisque la nuit il se repose.

L'entrée à l'usine et au musée est gratuite. Le musée est accessible à pied par l'usine, ouverte aux visiteurs, qui peuvent ainsi assister à tous les processus de production, de la fusion du métal au test final de la pièce achevée.

Le musée est relié à  l'usine par une cage d'escalier ornée d'une peinture murale. Cette peinture murale représente les événements pertinents de la vie d'Alberto Olvera Hernandez qui apparaît au centre d'un anneau d'icônes liées au temps et de livres liés à sa formation personnelle, ainsi qu'un profil de sa femme, Maria Charolet. En-dessous, douze personnages représentent ses douze enfants, ainsi que le violon et la mandoline dont il jouait.

Références

Liens externes

Musée de l'horlogerie

Relojes Centenario


An Liparis tradescantiifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Liparis tradescantiifolia in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis tradescantiifolia


El Estadio Lokomotiv (en ruso: Стадион «Локомотив») es un estadio multiusos de la ciudad de Nizhni Nóvgorod, Rusia. El estadio fue inaugurado en 1932, tiene capacidad para 17 800 espectadores y sirve, principalmente, para la práctica del fútbol. En el estadio disputaba sus partidos como local el FC Volga Nizhny Novgorod, pero también lo hicieron antiguos clubes de la ciudad como el Spartak Nizhni Nóvgorod y el Lokomotiv Nizhni Nóvgorod.

Véase también
 Anexo:Estadios de fútbol de Rusia

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial

Estadios de fútbol de Rusia del siglo XX
Estadios de fútbol inaugurados en 1932
Edificios y estructuras de Nizhni Nóvgorod
Unión Soviética en 1932

Estadio Lokomotiv (Nizhni Nóvgorod)


Veľké Dvorany este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 719 locuitori.

Istoric
Localitatea Veľké Dvorany este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľké Dvorany


Lawrence Hill (born January 24, 1957) is a Canadian novelist, essayist, and memoirist. He is known for his 2007 novel The Book of Negroes, inspired by the Black Loyalists given freedom and resettled in Nova Scotia by the British after the American Revolutionary War, and his 2001 memoir Black Berry, Sweet Juice: On Being Black and White in Canada. The Book of Negroes was adapted for a TV mini-series produced in 2015. He was selected in 2013 for the Massey Lectures: he drew from his non-fiction book Blood: The Stuff of Life, published that year. His ten books include other non-fiction and fictional works, and some have been translated into other languages and published in numerous other countries.

Hill was born in Newmarket, Ontario, to an American couple who had immigrated to Toronto from Washington, D.C., in 1953. His father was black and his mother was white. Hill served as chair of the jury for the 2016 Scotiabank Giller Prize.

Personal life and education
Hill was born in 1957 in Newmarket, Ontario, the second son of Daniel G. and Donna Mae (Bender) Hill, an interracial American couple who had married in 1953 and settled in Toronto, where his father was completing his doctorate in sociology at the University of Toronto.  His father, a sociologist, civil servant and activist, later became the first director and chairperson of the Ontario Human Rights Commission. Daniel Hill also served as the Ombudsman of Ontario. He published a still seminal work about Black history in Canada: The Freedom Seekers: Blacks in Early Canada.

Hill's mother, Donna Mae Bender, came from a white Republican family in Oak Park, Illinois, and graduated from Oberlin College. She met his father in Washington, D.C., where she worked for a Democratic US Senator and became a civil rights activist. In the early 1950s in Toronto, Donna Hill worked as a human rights activist for the city's Labor Committee for Human Rights. She lobbied the Ontario government to enact anti-discrimination legislation.  She also wrote about Black Canadian history; her A Black Man's Toronto, 1914-1980: The Reminiscences of Harry Gairey (1980) was published by the Multicultural History Society of Ontario.

Daniel and Donna Hill co-founded The Ontario Black History Society with Wilson O. Brooks and other friends. Lawrence Hill was born as the second son, and grew up with his brother Dan and sister Karen in the predominantly white Toronto suburb of Don Mills. Dan Hill became a singer-songwriter and writer, and their sister, the late Karen Hill (1958-2014), was also a writer. Her novel, short stories, poems and an essay are still to be published.

Hill's paternal grandfather and great grandfather were university-educated, ordained ministers of the African Methodist Episcopal Church. It was founded in Philadelphia, Pennsylvania in 1816 as the first independent black denomination in the United States.

After attending the University of Toronto Schools, Hill earned a B.A in economics from Laval University in Quebec City. He moved temporarily to the United States to earn an M.A. in writing from Johns Hopkins University in Baltimore, Maryland.

Lawrence Hill presently lives with his second wife, the writer Miranda Hill, in Hamilton, Ontario, and in Woody Point, Newfoundland. He has four daughters and a son. He has lived and worked in Baltimore, Maryland; Spain, and France.

Career
Hill taught undergraduate fiction writing while completing his M.A. at Johns Hopkins. Since completing that program, he returned to Canada, where he has taught creative writing or mentored creative writers in numerous adult education programs. These have included The Becoming Ground program at the University of British Columbia, the Humber School for Writers, Sage Hill Writing Experience, and The Banff Centre.

Hill has also served numerous times on juries granting literary awards or writing grants. He has frequently spoken at academic and social conferences, literary festivals, libraries, universities and high schools across Canada, the United States, Mexico, Europe, South America, South Africa, the Caribbean and Australia.

He is a Senior Fellow at Massey College at the University of Toronto. As of September 2016, Hill is affiliated with the University of Guelph.

Writing career
Hill's first passion was running, but he was unable to realize his dreams of becoming an elite athlete and winning an Olympic gold medal in the 5,000 meters. He threw himself into writing in his teenage years and completed his first story at the early age of 14. After receiving his B.A. in economics at Laval University, Hill worked for four years as a full-time newspaper reporter for The Globe and Mail, and later for The Winnipeg Free Press.

He became the parliamentary bureau chief for the newspaper in Ottawa, covering Parliament, the Supreme Court of Canada and a wide range of cultural, economic and social issues. Resigning from his position as parliamentary bureau chief in 1986, Hill moved to Spain to begin writing fiction full-time.

The work of his parents in the human rights movement and Black history greatly influenced Hill's work related to identity and belonging as a writer. Hill curated and wrote the exhibit on his father for the Ontario Archives, called The Freedom Seeker: The Life and Times of Daniel G. Hill.

Hill's nonfiction books include Trials and Triumphs: The Story of African-Canadians (1993), Women of Vision: The Story of the Canadian Negro Women's Association (1996), his memoir Black Berry, Sweet Juice: On Being Black and White in Canada (2001), The Deserter's Tale: The Story of An Ordinary Soldier Who Walked Away from the War in Iraq (2007), Dear Sir, I Intend to Burn Your Book: An Anatomy of a Book Burning (2013), and Blood: The Stuff of Life (2013).

Hill's fictional works include Some Great Thing (1992), Any Known Blood (1997),The Book of Negroes (2007), and The Illegal (2015), which brought his work to broad public attention and won numerous awards.

Published in at least ten countries, The Book of Negroes won several awards, including the Rogers Writers' Trust Fiction Prize, both CBC Radio's Canada Reads and Radio-Canada's Le Combat des livres, and the Commonwealth Writers' Prize for Best Book. The novel has been chosen by community or academic reading programs as a central work for discussion at Dalhousie University (twice), Trent University, the Calgary Public Library, The City of Rothesay (NB), the Hamilton Public Library and the One Book One Community program linking Kitchener, Waterloo and Cambridge, Ontario.

The Book of Negroes was adapted as a six-part television miniseries. Hill co-wrote it with director Clement Virgo. The series featured actors Aunjanue Ellis, Cuba Gooding, Jr., and Louis Gossett Jr. Filmed in South Africa, Nova Scotia, and Ontario in early 2014, the miniseries premiered in Cannes, Toronto and New York City in the fall of 2014, began to air on CBC Television in Canada in January 2015, and was scheduled to air on BET in the US in February 2015.

Although Hill's novel The Book of Negroes was first released in 2007 by W. W. Norton & Company under the title Someone Knows My Name; the American publisher re-issued a new edition of the novel with the original title in January 2015 to build on the mini-series. BET has  committed to releasing the TV miniseries in the US as The Book of Negroes. HarperCollins Australia published this novel as Someone Knows My Name in Australia and New Zealand.

Hill's short fiction has been featured in the literary quarterlies Descant and Exile, as well as in Canadian newspapers and magazines such as The Toronto Star and Toronto Life. The Walrus published Hill's award-winning essay "Is Africa's Pain Black America's Burden", and a short story entitled "Meet You at the Door". Its January–February 2015 issue featured Hill's essay on the creative process of adapting The Book of Negroes for the TV mini-series.

Hill served as a writer in residence with the Toronto District School Board from 2011 to 2013, visiting some twenty schools to discuss the art and business of writing with students.

Hill was selected in 2013 as CBC Massey Lecturer. In the fall of that year he delivered lectures in five Canadian cities, drawn from his non-fiction book Blood: the Stuff of Life (2013). Also aired on CBC Radio, Blood: The Stuff of Life is a personal consideration of the physical, social, cultural and psychological aspects of blood, how it defines, unites and divides us. In 2015, Blood: The Stuff of Life won the Hamilton Literary Award for Non Fiction.

He was named a Member of the Order of Canada in 2015.

His newest novel, The Illegal, was published in fall 2015. The novel has already been optioned for film treatment by Conquering Lion Pictures, the producers of the Book of Negroes miniseries. The Illegal won the 2016 edition of Canada Reads, making Hill the first writer ever to win the competition twice.

Translations
French translations have been published by Les Éditions de la Pleine Lune in Montreal, Quebec.

 Aminata (from The Book of Negroes), translated by Carole Noel, 2011. It was also published in French by Presence Africaine in Paris.
 Un grand destin (from Some Great Thing), translated by Robert Paquin, 2012.
 Le sang: essence de la vie (from Blood: The Stuff of Life), translated by Carole Noel, 2014.
Aminata became a bestseller in Quebec, where it won Le combat des livres on Radio-Canada. It was also published by Présence Africaine in Paris, France, where it was shortlisted, in 2013, for the Prix Fetkann.

The Book of Negroes has been published in translation in Dutch, Norwegian, German and Hebrew.

Activism
Deeply passionate about the advancement of women and girls in Africa, Hill has worked as a volunteer in the West African countries of Niger, Cameroon and Mali since 1979. His first published work of fiction, a short story entitled "My Side of the Fence," recounted the transformative experience of working in Niger with Crossroads International. As an honorary patron of Crossroads, in 2010 Hill founded the Aminata Fund, supporting programs for women and girls in developing areas of Africa. He returned in 2014 as a Crossroads volunteer in Swaziland.

In 2007, Hill collaborated with Joshua Key, a former US-Army private, to write Key's memoir of serving with the US Army in the Iraq War in 2004. Key deserted the army and sought refugee status in Canada in 2005. The Deserter's Tale: the Story of an Ordinary Soldier Who Walked Away from the War in Iraq was published by House of Anansi Press in Canada. the United States (Grove Atlantic) It has been translated and published in more than ten other languages or countries.

Hill has been on the advisory council of Book Clubs for Inmates since 2010. He has also been a member of the Council of Patrons of the Black Loyalist Heritage Society, in Birchtown, Nova Scotia, since 2011. Hill is an honorary patron of Project Bookmark Canada since 2012. He is a member of PEN Canada and an active member of the Writers' Union of Canada, for which he has chaired and sat on various committees and served on the National Council.

Awards and honours

Academic awards and honours
Doctor of Laws (honoris causa), The University of Western Ontario, 2017
Doctor of Letters (honoris causa), McMaster University, 2016
Doctor of Laws (honoris causa), Dalhousie University, 2014
Associate Senior Fellow, Massey College, University of Toronto, 2014
Medal of Distinction (honoris causa), Huron University College, 2012
Doctor of Letters (honoris causa), Waterloo University, 2011
Doctor of Laws (honoris causa), Wilfrid Laurier University, 2010
Doctor of Letters (honoris causa), University of Toronto, 2010

Literary awards and honours
Winner, Hamilton Literary Award, Blood: The Stuff of Life, 2015
Winner, Radio-Canada Le combat des livres, Aminata, 2013
Shortlist, Prix Fetkann (France), Aminata, 2013
Winner, CBC Radio's Canada Reads, The Book of Negroes, 2009
Winner, Commonwealth Writers' Prize, The Book of Negroes, 2008
Winner, The Rogers Writers' Trust Fiction Prize, The Book of Negroes, 2008
Longlist, IMPAC Award, The Book of Negroes, 2008
Finalist, Hurston/Wright Legacy Award, Someone Knows My Name, 2008
Winner, National Magazine Award (Essay) Is Africa's Pain Black America's Burden?, 2006

Community awards
Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal, 2012
Freedom to Read Award from the Writers' Union of Canada, 2012
Rev. John C. Holland Award of Merit, Hamilton Black History Committee, 2012
Canadian Civil Liberties Association Award of Excellence, 2012
Bob Edwards Award from the Alberta Theatre Projects, 2010
Renaissance Award from Planet Africa, 2010
Inducted into Canada's Walk of Fame, 2015.

Works

Fiction
Some Great Thing (Winnipeg: Turnstone Press, 1992)
Any Known Blood (Canada, Toronto: HarperCollins, 1997; William Morrow, New York, 1999)
The Book of Negroes (Toronto: HarperCollins, 2007); published as Someone Knows My Name (New York: W.W. Norton & Co., 2007 and Sydney: HarperCollins Australia, 2009)
The Illegal (2015)

Non-fiction
Trials and Triumphs: The Story of African-Canadians (Toronto: Umbrella Press, 1993)
Women of Vision: The Story of the Canadian Negro Women's Association (Toronto: Umbrella Press, 1996)
Black Berry, Sweet Juice: On Being Black and White in Canada (Toronto: HarperCollins Canada, 2001)
The Deserter's Tale: The Story of an Ordinary Soldier Who Walked Away from the War in Iraq, with Joshua Key (New York: Atlantic Monthly Press, 2007; Toronto: House of Anansi Press, 2007; Melbourne: Text Publishing Co., 2007)
Dear Sir, I Intend to Burn Your Book: An Anatomy of a Book Burning (Edmonton: University of Alberta Press, 2013)
Blood: The Stuff of Life (Toronto: House of Anansi Press, 2013)

Television
The Book of Negroes:  a six-part television miniseries (co-written with director Clement Virgo), Conquering Lion Pictures, 2015

Film
 Seeking Salvation: A History of the Black Church in Canada, Travesty Productions, Toronto, 2004 (winner of 2005 American Wilbur Award for best national television documentary)

References

Other sources
 "How The Book of Negroes, a profound yet unknown Canadian story, became a miniseries", The Globe and Mail, January 3, 2015
 "Chains Unearthed", Literary Review of Canada, May 2014
 "Dad will always 'live within' us", The Toronto Star, July 6, 2003

External links

Lawrence Hill Papers held at the Thomas Fisher Rare Book Library

1957 births
Living people
People from Newmarket, Ontario
Writers from Ontario
Canadian non-fiction writers
Canadian male novelists
21st-century Canadian novelists
Black Canadian writers
Canadian people of African-American descent
21st-century Canadian male writers
Canadian male non-fiction writers
Université Laval alumni
Canadian people of American descent

Lawrence Hill


ياسر فرج (25 يونيو 1973 -)، ممثل مصري. كان أول ظهور له في مسلسل عباس الأبيض في اليوم الأسود.

أعماله

أفلام
 أحلام عمرنا مع منى زكي ومصطفى شعبان.
 عبده مواسم مع محمد لطفي وعلا غانم.
 خليج نعمة (دور صغير).
 نمس بوند مع هاني رمزي
 غرفة 707 مع مجدي كامل
 الأكاديمية مع نادر حمدي و((أحمد الشامي))

مسلسلات

 بدارة (مسلسل)
   القاتل الذى أحبني
  النمر
 عباس الأبيض في اليوم الأسود
 ليالي
 أفراح إبليس
 قضية نسب
 علي يا ويكة
 على نار هادئة
 سارة
 حبيب الروح
 بنت بنوت
 أكتوبر الآخر
 طيري يا طيارة
صاحب السعادة
حالة عشق
 أزمة نسب
السلطان والشاه
أفراح ابليس 2

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون مصريون في القرن 21
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980

ياسر فرج


بلدية فالديمارشفيك (بالسويدية:Valdemarsviks kommun)هي بلدية تقع في مقاطعة اوسترغوتلاند في جنوب شرقي مملكة السويد. مركزها مدينة فالديمارشفيك.

المراكز السكنية في بلدية فالديمارشفيك
 رينغاروم
 غوسوم
 غريت
 فالديمارشفيك

مراجع

بلديات السويد
بلديات مقاطعة أوسترغوتلاند

بلدية فالديمارشفيك


Dabarska gaovica (latinski: Telestes dabar) bosanskohercegovačka je endemska vrsta šaranke. Obitava u rijekama Vrijeka i Opačica koje teku kroz Dabarsko polje.

Izvori

Telestes
Endemska fauna Bosne i Hercegovine

Dabarska gaovica


Włodzimierz Bronisław Jasiński (* 12. Juni 1873 in Włocławek, Polen; † 17. April 1965 in Tuchów) war Bischof von Sandomierz und Łódź.

Leben
Er besuchte in seiner Heimatstadt das Gymnasium und trat nach dem Abitur in das Priesterseminar ein. Er studierte Philosophie und Theologie und empfing am 13. Oktober 1895 die Priesterweihe. Er war erster Rektor des 1920 gegründeten Priesterseminars in Łódź.

Am 21. August 1930 ernannte ihn Papst Pius XI. zum Bischof von Sandomierz. Die Bischofsweihe spendete ihm am 5. Oktober 1930 Kardinal Aleksander Kakowski, der Erzbischof von Warschau; Mitkonsekratoren waren Wincenty Tymieniecki, Bischof von Łódź, und Marian Leon Fulman, Bischof von Lublin. Die feierliche Installation in seinem Bistum fand am 12. Oktober 1930 in der Kathedrale von Sandomierz statt. Er organisierte 1932 einen Eucharistischen Kongress in Radom und betrieb die Innen-Renovierung des historischen Doms der Bischofsstadt Sandomierz. Am 30. November 1934 wurde er zum Bischof von Łódź ernannt. 1939 inhaftiert, 1941 abgesetzt, fand er Zuflucht in einem Kloster.

Papst Pius XII. nahm am 12. Dezember 1946 seinen Amtsverzicht als Bischof von Łódź an und ernannte ihn zum Titularerzbischof von Drizipara.

Seine letzte Ruhestätte fand er in der Krypta der Stanislaus-Kostka-Kathedrale von Łódź.

Weblinks

  (polnisch)

Titularerzbischof
Erzbischof von Łódź
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1873
Gestorben 1965
Mann
Person (Sandomierz)

Włodzimierz Jasiński


Hul este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.181 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hul este atestată documentar din 1290.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hul, Nové Zámky


Hartz Mountains ist der Name zweier Gebirge:
 Hartz Mountains (Nunavut), ein Gebirge auf der Baffininsel, Nunavut, Kanada
 Hartz Mountains (Tasmanien), ein Gebirge im Süden von Tasmanien, Australien

Hartz Mountains


A Copa das Maldivas de 2020 foi a 30ª edição da Copa das Maldivas, o torneio eliminatório da primeira divisão das Maldives organizado pela Associação de Futebol das Maldivas. O torneio retorna após dois anos de ausência. Ao todo, oito equipes disputam o torneio.

Primeira fase

Quartas de Final

Jogo 1
A primeira partida da competição ocorreu no dia 5 de março de 2020, às 16:00, no Estádio Galolhu, em Malé, com arbitragem de Hussain Sinan (Maldivas). Ishan marcou três vezes (1', 10', 13'), Easa marcou duas vezes (19', 75'), Ashfaq marcou quatro (7', 55' (pen.), 72', 90+2' (pen.)), Malcolm marcou três  (31', 45', 58') e Farrah marcou mais um ao 93 minutos para definir a goleada. Final TC Sports 13–0 Club Eydhafushi. Essa foi a maior goleada da edição.

Jogo 2
A segunda partida ocorreu no dia 5 de março de 2020, às 21:00, no Estádio Galolhu, em Malé, com arbitragem de Zaheer Hussain (Maldivas). Com gols de Hamza ( 61'), Mahudhee (120+2') para o Maziya, de A. Rasheed (14') e Umair (97') para Green Streets. A partida terminou empatada em 2-2 e foi decidida nos pênaltis. Nos pênaltis, melhor para o Maziya (6-5). Placar final: Maaziya S&RC 2–2 (6-5 pen) Green Streets

Jogo 3
A terceira partida ocorreu no dia 6 de março de 2020, às 16:00, no Estádio Galolhu, em Malé, com arbitragem de Abdulla Shathir. Tholaal aos 41' e Obaida aos 61' e aos 84' definiram o placar: Foakaidhoo FC 0–3 Da Grande

Jogo 4
A partida aconteceu no dia 6 de março de 2020, às 21:00, com arbitragem de Ahmed Aslam, no Estádio Galolhu, em Malé. O destaque da partida foi o atacante Rizuvan, da equipe do Club Eagles, que marcou nada mais do que 10 gols (20', 41', 50', 51', 53', 61', 65', 73', 75', 88') na partida. Toshike (6') e Raif (46') também marcaram e ajudaram a completar a goleada. Club Eagles 12–0 Vilimalé United.

Semifinais
Todas as atividades de futebol nas Maldivas foram suspensas indefinidamente pela Associação de Futebol das Maldivas devido ao COVID-19. Mais tarde, foi decidido que o torneio seria cancelado e declarado nulo e sem efeito.

Jogo 1
A partida estava programada para o dia 16 de março de 2020, às 16:00, e seria disputada entre Maziya e Da Grande no Estádio Galolhu, em Malé.

Jogo 2
A partida estava programada para o dia 16 de março de 2020, às 21:00, e seria disputada entre TC Sports e Club Eagles no Estádio Galolhu, em Malé.

Final
A partida final seria disputada pelas duas equipes vencedoras das semifinais e estava programada para o dia 19 de março de 2020, ás 21:00, no Estádio Galolhu, em Malé. Mas não aconteceu.

Ver também
 Campeonato Maldivo de Futebol
 Copa das Maldivas
 Copa dos Presidentes (Maldivas)
 Supercopa das Maldivas
 Estádio Nacional de Futebol (Maldivas)
 Liga dos Campeões da AFC
 Copa dos Presidentes da AFC
 Copa da SAFF

Copa das Maldivas
Impactos da pandemia de COVID-19 no desporto

Copa das Maldivas de 2020


Johann Mayer may refer to:
 Johann Tobias Mayer (1752–1830), German physicist
 Johann Mayer (serial killer) (1886–1923), German serial killer
 Johann Christoph Andreas Mayer (1747–1801), German anatomist
 Johann Friedrich Mayer (theologian) (1650–1712), German Lutheran theologian and professor of theology
 Johann Friedrich Mayer (agriculturist) (1719–1798), German Reformed pastor and agricultural reformer
 Johann Prokop Mayer (1737–1804), Austrian naturalist and botanist

See also
 Johannes Mayer (1893–1963), German general
 Johannes Meyer (disambiguation)

Johann Mayer


Ruralna cjelina Zakučac, ruralna cjelina dijela sela Zakučca, na području Grada Omiša.

Povijest
Zakučac se nalazi u Donjim Poljicima nekoliko kilometara od ušća Cetine, u blizini hidroelektrane. Selo je zbijeno, a centar se nalazi oko "funtane". Glavna cesta je asfaltirana dok su sporedni putovi makadamski. Crkva i groblje su od sela udaljeni oko 700 metara. Okućnice čine stambena kuća, s konobom u prizemlju i kuhinja-potleušica. Kuće su građene od obrađenog ili neobrađenog kamena, vezanog vapnom ili zidane "u suho". Kuće imaju balaturu ispod koje je lučni ili ulaz u konobu uokviren kamenim pragovima. Selo je imalo mlin koji je potopljen izgradnjom hidroelektrane.

Zaštita
Pod oznakom RST-0743-1973. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Omiš

Zakučac (ruralna cjelina)


جون تشارلز فريمونت ، ضابط في الجيش الاميركي، ومستكشف، أول مرشح الحزب الجمهوري لمنصب رئيس الولايات المتحدة وأول مرشح من للرئاسة من حزب كبير يتخذ موقف معارض للرق. ولد في 21 يناير 1813 وقد قام بعدة حملات لاستكشاف الغرب الأمريكي شارك في الحرب المكسيكية الأمريكية. خدم فيها برتبة كولونيل. وانتخب كسيناتور عن ولاية كاليفورنيا كان مرشح الحزب الجمهور الأمريكي لمنصب الرئيس في انتخابات عام 1856 وحل ثانيا بعد الرئيس جيمس بيوكانان عقب حصوله على 33.1% من الاصوات و11 صوت من المجمع الانتخابي من مجمل 30 خدم في الحرب الأهلية الأمريكية كجنرال وتوفي في 13 يوليو 1890.

تولى رجال رعاية فريمونت، وهو مواطن من جورجيا، بعد وفاة والده، وأصبح بارعًا في الرياضيات والعلوم والمساحة. خلال أربعينيات القرن التاسع عشر، قاد فريمونت خمس بعثات استكشافية إلى الولايات المتحدة الغربية، وأصبح مشهورًا بلقب المستكشف. خلال الحرب المكسيكية الأمريكية، عمل فريمونت في الجيش الأمريكي برتبة رائد، وانتزع السيطرة على كاليفورنيا من جمهورية كاليفورنيا في عام 1846. أُدين فريمونت في المحكمة العسكرية بتهمة التمرد والتبعية بعد نشوب صراع حول هوية الحاكم العسكري الشرعي لكاليفورنيا. استقال فريمونت من الجيش بعد أن خفف الرئيس جيمس بوك الحكم الصادر بحقه وأعاده إلى منصبه. قاد فريمونت حملة استكشافية رابعة خاصة، والتي أودت بعشرة أرواح، بحثًا عن طريق للسكك الحديدية فوق الجبال حول خط عرض 38° شمال في شتاء عام 1849.

استقر فريمونت لاحقًا في كاليفورنيا في مونتيري بينما اشترى قطعة أرض زهيدة الثمن في سفوح سييرا. عندما عُثر على الذهب في مزرعته بماريبوسا، أصبح فريمونت ثريًا أثناء فترة حمى ذهب كاليفورنيا، ولكنه سرعان ما تورط في دعاوى قضائية بشأن مطالبات ملكية الأراضي، بين نزع ملكية العديد من أصحاب الأراضي أثناء الحرب المكسيكية الأميركية وثورة مهاجري فورتي ناينرز أثناء فترة الحمى. سوّت المحكمة العليا الأمريكية هذه القضايا وسمحت لفريمونت بالاحتفاظ بممتلكاته. استطلعت بعثة فريمونت الاستكشافية الخامسة والأخيرة الممولة من القطاع الخاص، بين عامي 1853 و1854، طريق لسكة حديد عابرة للقارات. أصبح فريمونت أحد أول عضوين بمجلس الشيوخ الأمريكي المُنتخبَين عن ولاية كاليفورنيا الجديدة عام 1850. كان فريمونت أول مرشح رئاسي للحزب الجمهوري الجديد، متوليًا أغلب الشمال. خسر الانتخابات الرئاسية الأمريكية عام 1856 أمام الديمقراطي جيمس بيوكانان عندما انقسمت أصوات حزب لا أدري. في بداية الحرب الأهلية الأمركية في عام 1861، كلّفه الرئيس أبراهام لينكون بقيادة المقاطعات الغربية.

رغم نجاح فريمونت خلال فترة ولايته القصيرة هناك، إلا أنه أدار مقرّه باستبدادية، واتخذ قرارات متسرعة دون استشارة الرئيس لينكون أو مقر الجيش. أصدر مرسوم تحرير غير مرخص وأُعفاه لينكون من منصبه بسبب عصيانه للأوامر. عيّن فريمونت رئيس الأركان اللاحق، يوليسيس غرانت، في أول منصب قيادي له (مدينة القاهرة ذات الأهمية الاستراتيجية بولاية إلينوي)، وكتب فيما بعد بعد أنه رأى في غرانت «إرادة صلبة» للنضال. طرد فريمونت الحكومة الكونفدرالية من جنوب غرب ميسوري وأعاد احتلال سبرينغفيلد، وهو النجاح الوحيد الذي حققه الاتحاد في الغرب في عام 1861. بعد فترة ولاية قصيرة من الخدمة في قسم الجبال في عام 1862، أقام فريمونت في نيويورك، حيث تقاعد من الجيش في عام 1864. رشّح الحزب الديمقراطي الراديكالي فريمونت للرئاسة في عام 1864، ويُعد الحزب فصيلًا منشقًا عن الجمهوريين المناهضين لحركة التحرير من العبودية، ولكنه انسحب قبل الانتخابات. بعد الحرب الأهلية، خسر فريمونت الكثير من ثروته على السكك الحديدية غير الناجحة في منطقة المحيط الهادئ عام 1866، وخسر المزيد في أزمة الذعر المالية عام 1873. عمل فريمونت حاكمًا لأريزونا من 1878 إلى 1881. بعد استقالة فريمونت من منصب الحاكم، تقاعد من العمل السياسي وتوفي في مدينة نيويورك في عام 1890.

يصور المؤرخون شخصية فريمونت على أنها مثيرة للجدل ومتهورة ومتناقضة. يعتبره بعض الباحثين بطلًا عسكريًا ذا إنجازات كبيرة، بينما يراه آخرون عسكريًا فشل مرارًا وتكرارًا في إنجاز مهامه. قد تكمن مفاتيح شخصية وهوية فريمونت في ولادته غير الشرعية، واتسامه بالسلوك السلبي العدواني، وفي كون الرغبة بالنجاح الدافعَ الأساسي له في حياته، وفي التبرير الذاتي. ساهمت تقارير وخرائط فريمونت، المنشورة اعتمادًا على رحلاته الاستكشافية، بشكل كبير في هجرة أعداد ضخمة من الأمريكيين برًا إلى الغرب ابتداءً من أربعينيات القرن التاسع عشر. في شهر يونيو من عام 1847، شجعت عودة فريمونت وجيشه إلى كاليفورنيا على تشكيل كتيبة كاليفورنيا، وأدت إحدى مشوراته العسكرية إلى الاستيلاء على مدينة سونوما وتشكيل جمهورية كاليفورنيا. اعتبر العديد من الناس محاكمة فريمونت العسكرية عام 1848 غير مبررة على الإطلاق. وصف كاتب السيرة الذاتية لفريمونت، آلان نيفينز، حياة فريمونت بالدراماتيكية، لتراوحها بين النجاحات الباهرة والإخفاقات المخزية.

أولى سنوات حياته وتعليمه وعمله
وُلد جون تشارلز فريمونت في 21 يناير من عام 1813، لتشارلز فريمون، معلم مدرسة فرنسي- كندي مهاجر، وآن بيفرلي وايتينج، الابنة الصغرى لكول توماس وايتينج، مزارع من فرجينيا ذو مكانة مرموقة. في سن السابعة عشر، تزوجت آن الرائد جون بريور، الرجل الثري المقيم في مدينة ريتشموند، والذي يبلغ من العمر ستين عام تقريبًا. في عام 1810، وظّف بريور الشاب تشارلز فريمون لتعليم زوجته، آن. واجه بريور زوجته آن بعد اكتشافته للعلاقة الغرامية التي جمعتها بفريمون، فهربت مع حبيبها إلى مدينة ويليامزبرغ في 10 يوليو من عام 1811، واستقرا معًا في مدينة نورفولك، بعد أن أخذا معهما عبيدًا كانت قد ورثتهم آن من عائلتها. استقر الزوجان لاحقًا في مدينة سافانا في ولاية جورجيا، حيث أنجبا ابنهما غير الشرعي، جون فريمونت. نشر بريور عريضة طلاق بحق زوجته، آن، في صحيفة فيرجينيا باتريوت متهمًا زوجته «بممارسة جماع غير قانوني». رفض مجلس نواب فرجينيا طلب الطلاق الذي قدمته آن، وأصبح بذلك زواجها من عشيقها، تشارلز فريمون، أمرًا مستحيلًأ. في سافانا، تمكنت آن من إيجاد عمل يؤمن لها المسكن والمأكل، بينما عمل فريمون في تدريس الرقص واللغة الفرنسية. ساعد العبد، بلاك هانا، في تربية الشاب جون.

في 8 ديسمبر من عام 1818، توفي والد جون فريمونت، تشارلز فريمون، في مدينة نورفولك بولاية فيرجينيا، تاركًا وراءه الأرملة آن لتعتني بجون وإخوته الصغار معتمدة على دخل محدود من التركة. انتقلت آن مع عائلتها إلى مدينة تشارلستون في ولاية كارولاينا الجنوبية. نشأ فريمونت، الذي كان على علم بولادته غير الشرعية، وبتواضع عائلته، كتومًا ومغرورًا وانطوائيًا مضطربًا، وعلى الرغم من انضباطه الذاتي وصرامته، كان فريمونت مستعدًا لإثبات نفسه في المجتمع واللعب خارج قواعد اللعبة. اتسم الشاب فريمونت بالعديد من الصفات من بينها «الوسامة والجرأة والكرم»، وإضافة إلى ذلك، كان يتمتع بالقدرة على خلق دائرة من المعجبين حوله. تعلم فريمونت على يد المحامي جون دبليو ميتشل، ثم التحق، في عام 1829، بكلية تشارلستون، وعمل في نفس الوقت معلمًا في الأرياف بفترات متفاوتة، لكنه طرد من عمله، في عام 1831، لعدم التزامه بالحضور. أصبح فريمونت بعد ذلك على معرفة تامة في أساسيات الرياضيات والعلوم الطبيعية.

جذب فريمونت انتباه السياسي البارز في ولاية كارولاينا الجنوبية، جويل روبيرتس بوينسيت، الذي كان أحد أنصار أندرو جاكسون. عين بوينسيت فريمونت مدرسًا لمادة الرياضيات على متن الحراقة ناتشيز الحربية الأمريكية التي أبحرت عام 1833 في بحار أمريكا الجنوبية. استقال فريمونت من البحرية وعُيّن ملازمًا ثانٍ في الفيلق الطبوغرافي للولايات المتحدة، حيث فحص طريقًا لخط سكة حديد تشارلستون ولويفيل وسينسيناتي. متأثرًا بعمله في جبال كارولاينا، تشكلت عند فريمونت رغبة في أن يصبح مستكشفًا. بين عامي 1837 و 1838، وأثناء وجوده في فيلادلفيا في مهمة الاستطلاع التحضيرية للتهجير القسري لشعب الشيروكي الأصلي، تضاعفت عند فريمونت الرغبة في الاستكشاف. بعد توليه منصبَ وزير الحرب في الولايات المتحدة، أمن بوينسيت لفريمونت عملًا كمساعدٍ للمستكشف والعالم الفرنسي البارز، جوزيف نيكوليت، في استكشافه الأراضي الواقعة بين نهري المسيسيبي والميزوري. أصبح فريمونت طبوغرافيًا من الطراز الرفيع، ومتدربًا في مجالي علم الفلك والجيولوجيا، وعلاوة على ذلك وضع فريمونت توصيفًا لعدد من الحيوانات والنباتات وأنواع التربة والموارد المائية. تمكن فريمونت، بعد استكشافه للتخوم الغربية، من تكوين علاقات مع العديد من الشخصيات البارزة، من بينها هنري سيبلي وجوزيف رينفيل وجين بابتيست فاريباولت وإيتيين بروفوست وشخصيات أخرى من شعب سو.

زواجه ورعايته من قبل مجلس الشيوخ

تمكن فريمونت، بسبب طبيعة عمله الاستكشافي مع جوزيف نيكوليت، من التواصل مع السيناتور توماس هارت بينتون من ميسوري، رئيس لجنة الشؤون العسكرية في مجلس الشيوخ. تلقى فريمونت دعوة من بينتون لزيارة منزله في واشنطن، فلبى فريمونت الدعوة. قابل فريمونت، خلال زيارته لمنزل السيناتور، ابنته، جيسي بيتون، ذات الستة عشر ربيعًا. طور الاثنان علاقة رومانسية سريعة رفضها والد جيسي في بادئ الأمر لأن فريمونت لم يكن من الطبقة الراقية. في عام 1841، هرب فريمونت (28 عام) مع جيسي، وتزوجا على يد قسّ كاثوليكي. في بادئ الأمر، كان هارت بينتون رافضًا لفكرة زواجهما بالمطلق، لكنه تقبلها مع مرور الوقت بسبب الحب الكبير الذي كان يكنه لابنته، وأصبح توماس هارت بينتون بعد ذلك راعيًا لجون فريمونت. دافع توماس بينتون، زعيم الحزب الديموقراطي لأكثر من 30 عام في مجلس الشيوخ الأمريكي، عن الحركة التوسعية التي أصبحت تعرف فيما بعد باسم معتقد القدر المتجلي. آمن أصحاب الفكر التوسعي بضرورة أن تنتمي قارة أمريكا الشمالية، من أقصاها إلى أقصاها، من الشمال إلى الجنوب، ومن الشرق إلى الغرب، إلى مواطني الولايات المتحدة، وآمنوا بأن قدر الأمة هو السيطرة على القارة. مع الوقت أصبح سلوك متبني هذا الفكر، من أمثال بينتون وصهره الجديد، عنيفًا. دفع بينتون بالاعتمادات من خلال الكونغرس لإجراء دراسات استقصائية وطنية لمسلك أوريغون، ولمنطقة أوريغون المتنازع عليها، وللحوض العظيم، ولسلسلة سييرا نيفادا الجبلية حتى كاليفورنيا. من خلال سلطته ونفوذه، تمكن السيناتور توماس هارت بينتون من تسليم قيادة ثلاث بعثات تهدف لاستكشاف تلك المناطق إلى صهره فريمونت مع تقديم التمويل الكافي والرعاية المناسبة له.

استكشافات فريمونت
بدأت حملات فتح الغرب الأمريكي في عام 1804 مع انطلاق حملة لويس وكلارك (ميريويذر لويس ووليام كلارك) برحلاتها الاستكشافية إلى منطقة لويزيانا الفرنسية بغية استكشاف ممرٍ شماليٍ غربي يصل نهر ميزوري بالمحيط الهادئ. كان الرئيس الأمريكي، توماس جفرسون، قد وضع تصورًا لإمبراطورية غربية، وأرسل، في تلك الفترة أيضًا، رحلة بايك الاستكشافية، تحت قيادة زيبولون بايك، بغية استكشاف مناطق الجنوب الغربي من الولايات المتحدة. استكشف صيادو الفراء البريطانيون والأمريكيون، بمن فيهم بيتر سكين أوجدين وجيديديا سميث، جزءًا كبيرًا من مناطق الغرب الأمريكي في عشرينيات القرن التاسع عشر. تابع فريمونت، الذي عُرف لاحقًا باسم المستكشف، العمل بالتقليد المتمثل باستكشاف المناطق البرية الغربية، معتمدًا بذلك على عمل الباحثين الأوائل ومضيفًا بعضًا من استكشافاته إليه. تكمن أهمية عمل فريمونت في وثائقه العلمية ومنشوراته وخرائطه التي أعدها بناءً على بعثاته، ما جعل المعلومات حول الغرب الأمريكي متاحة للعديد من الأمريكيين. ابتداءً من عام 1842، قاد فريمونت خمس بعثات استكشافية للمناطق الغربية، واتخذت حياته المهنية، بين البعثتين الثالثة والرابعة، منعطفًا مصيريًا بسبب اشتعال الحرب المكسيكية الأمريكية. شجعت استكشافات فريمونت الأولية وتقاريره العلمية، التي وضعها في الوقت المناسب، والتي ساهمت زوجته جيسي في تأليفها وأضافت إليها لمسة شاعرية، الأمريكيين على السفر غربًا. نشر مجلس الشيوخ الأمريكي، عام 1846، سبع خرائط لمناطق الغرب الأمريكي اعتمادًا على النتائج التي وصل إليها فرريمونت في أبحاثه، وكانت بمثابة الدليل الذي يصور كامل مسلك أوريغون لآلاف المهاجرين الأمريكيين.

مراجع

وصلات خارجية

 Mr. Lincoln and Freedom: John C. Frémont
  Retrieved on 2009-05-01
 The Generals of the American Civil War – Pictures of John Charles Frémont
 Guide to the Frémont Family Papers at The Bancroft Library
 Memoirs of my life : including in the narrative five journeys of western explorations during the years 1842, 1843–4, 1845–6–7, 1848–9, 1853–4 by John c. Fremont

مستكشفو أمريكيون من أمريكا الشمالية
أشخاص من جزيرة ستاتن
أشخاص من حمى ذهب كاليفورنيا
أشخاص من سليبي هالو (نيويورك)
أشخاص من ضم عسكري في كاليفورنيا
أشخاص من كاليفورنيا في الحرب الأهلية الأمريكية
أشخاص من مقاطعة ماريبوسا (كاليفورنيا)
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي من كاليفورنيا
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من كاليفورنيا
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب المكسيكية الأمريكية
أفراد عسكريون من كاليفورنيا
أمريكيون أسقفيون في القرن 19
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون من أصل كندي فرنسي
أمريكيون مناهضون للعبودية
جمهوريون من ولاية أريزونا
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
جمهوريون من ولاية نيويورك
جنرالات الجيش الأمريكي
جنرالات جيش الاتحاد
حاصلون على العفو الرئاسي الأمريكي
حاصلون على وسام الاستحقاق (فئة مدنية)
حكام إقليم أريزونا
حمى ذهب كاليفورنيا
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 19
سياسيون من سافانا (جورجيا)
عسكريون أمريكيون
عسكريون أمريكيون في القرن 19
علماء أمريكيون في القرن 19
علماء تصنيف أمريكيون
علماء من ولاية نيويورك
علماء نبات أمريكيون
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
قتلة أطفال أمريكيون
قتلة جماعيون أمريكيون
مدافن في ولاية نيويورك
مرتكبو جرائم الإبادة الجماعية
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1856
مرشحون لمنصب الرئيس من الحزب الجمهوري
مساحين أمريكيون
مستكشفو أمريكا الشمالية
مستكشفو أوريغون
مستكشفو كاليفورنيا
مستكشفون أمريكيون
مستكشفون في القرن 19
مسيحيون مناهضون للعبودية
مواليد 1813
مواليد في سافانا (جورجيا)
ناشطون من ولاية نيويورك
وفيات 1890
وفيات بسبب التهاب البريتون
وفيات في نيويورك

جون فريمونت


Navarro  (asturisch Valliniello) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Avilés der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 1147 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 8,36 km², 3,6 km von der Gemeindehauptstadt Aviles entfernt.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche aus dem 12. Jahrhundert, 1942 restauriert, mit romanischem Kern.

Dörfer und Weiler

Quellen
 Bevölkerungszahlen siehe

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias englisch und spanisch
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Avilés

Navarro (Avilés)


O Netzhoppers Königs Wusterhausen, também conhecido como Energiequelle Netzhoppers KW-Bestensee por questões de patrocínio, é um time alemão de voleibol masculino da cidade de Königs Wusterhausen, situada no estado de Brandemburgo. Atualmente o clube disputa a 1. Bundesliga, a primeira divisão do campeonato alemão.

Histórico
O clube da cidade de Königs Wusterhausen foi fundado em 1991. Seu melhor resultado no campeonato nacional foi na temporada 2008–09, onde chegou as semifinais.

Após seis anos como membro da primeira divisão, o pedido de licença do clube para direitos de jogo na 1. Bundesliga para a temporada 2013–14 foi rejeitado pela DVL por razões econômicas. Na temporada 2013–14, o time estreou na 2. Bundesliga. Após terminar a competição sem nenhuma derrota, conseguiu obter o acesso à primeira divisão.

Na temporada 2020–21 o clube foi vice-campeão da Copa da Alemanha após perder a final para o United Volleys Frankfurt por 3 sets a 0. Em 2022, os Netzhoppers conquistaram a medalha de bronze da Bounce House Cup – torneio sucessor à Supercopa Alemã – após impor um placar de 3–1 contra o SVG Lüneburg.

Títulos
 Copa da Alemanha
 Vice-campeão: 2020–21

 Supercopa Alemã
 Terceiro lugar: 2022

 2. Bundesliga Nord
 Campeão: 2005–06, 2013–14

Elenco atual
Atletas selecionados para disputar a temporada 2022–23.

Ligações externas

Netzhoppers

Netzhoppers Königs Wusterhausen


Takaaki Shichi (født 27. december 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Matsumoto Yamaga FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takaaki Shichi


Lønborg Hede er er et hedeområde på  ca. 350 ha beliggende sydvest for Tarm, som ejes af  Naturstyrelsen. Heden er udpeget som habitatområde og er en del af et større naturområde.  Heden er mod nord og syd omgivet af landbrugsarealer, mens der mod sydøst og vest er skov og naturarealer.
Store dele af heden, et areal på på i alt 247 ha blev fredet i 1970 på baggrund af sine naturværdier og uforstyrrede landskaber, og for  at beskytte ynglebestande en række fuglearter .

Området omkring Lønborg Hede er et af de sidste steder i landet, hvor der blev oprettet statshusmandsbrug.

Se også
Natura 2000-område nr. 73 Lønborg Hede

Eksterne kilder/henvisninger

 Lønborg Hede på naturstyrelsen.dk
 Om naturplanen på Naturstyrelsens websider

Danske heder
Lokaliteter i Ringkøbing-Skjern Kommune

Lønborg Hede


In mathematical finance, a risk-neutral measure (also called an equilibrium measure, or equivalent martingale measure) is a probability measure such that each share price is exactly equal to the discounted expectation of the share price under this measure.
This is heavily used in the pricing of financial derivatives due to the fundamental theorem of asset pricing, which implies that in a complete market, a derivative's price is the discounted expected value of the future payoff under the unique risk-neutral measure. Such a measure exists if and only if the market is arbitrage-free.

A risk-neutral measure is a probability measure

The easiest way to remember what the risk-neutral measure is, or to explain it to a probability generalist who might not know much about finance, is to realize that it is:

 The probability measure of a transformed random variable. Typically this transformation is the utility function of the payoff. The risk-neutral measure would be the measure corresponding to an expectation of the payoff with a linear utility.
 An implied probability measure, that is one implied from the current observable/posted/traded prices of the relevant instruments. Relevant means those instruments that are causally linked to the events in the probability space under consideration (i.e. underlying prices plus derivatives), and
 It is the implied probability measure (solves a kind of inverse problem) that is defined using a linear (risk-neutral) utility in the payoff, assuming some known model for the payoff. This means that you try to find the risk-neutral measure by solving the equation where current prices are the expected present value of the future pay-offs under the risk-neutral measure. The concept of a unique risk-neutral measure is most useful when one imagines making prices across a number of derivatives that would make a unique risk-neutral measure, since it implies a kind of consistency in one's hypothetical untraded prices, and theoretically points to arbitrage opportunities in markets where bid/ask prices are visible.

It is also worth noting that in most introductory applications in finance, the pay-offs under consideration are deterministic given knowledge of prices at some terminal or future point in time. This is not strictly necessary to make use of these techniques.

Motivating the use of risk-neutral measures
Prices of assets depend crucially on their risk as investors typically demand more profit for bearing more risk. Therefore, today's price of a claim on a risky amount realised tomorrow will generally differ from its expected value. Most commonly, investors are risk-averse and today's price is below the expectation, remunerating those who bear the risk (at least in large financial markets; examples of risk-seeking markets are casinos and lotteries).

To price assets, consequently, the calculated expected values need to be adjusted for an investor's risk preferences (see also Sharpe ratio).  Unfortunately, the discount rates would vary between investors and an individual's risk preference is difficult to quantify.

It turns out that in a complete market with no arbitrage opportunities there is an alternative way to do this calculation: Instead of first taking the expectation and then adjusting for an investor's risk preference, one can adjust, once and for all, the probabilities of future outcomes such that they incorporate all investors' risk premia, and then take the expectation under this new probability distribution, the risk-neutral measure. The main benefit stems from the fact that once the risk-neutral probabilities are found, every asset can be priced by simply taking the present value of its expected payoff.  Note that if we used the actual real-world probabilities, every security would require a different adjustment (as they differ in riskiness).

The absence of arbitrage is crucial for the existence of a risk-neutral measure.  In fact, by the fundamental theorem of asset pricing, the condition of no-arbitrage is equivalent to the existence of a risk-neutral measure.  Completeness of the market is also important because in an incomplete market there are a multitude of possible prices for an asset corresponding to different risk-neutral measures.  It is usual to argue that market efficiency implies that there is only one price (the "law of one price"); the correct risk-neutral measure to price which must be selected using economic, rather than purely mathematical, arguments.

A common mistake is to confuse the constructed probability distribution with the real-world probability.  They will be different because in the real-world, investors demand risk premia, whereas it can be shown that under the risk-neutral probabilities all assets have the same expected rate of return, the risk-free rate (or short rate) and thus do not incorporate any such premia.  The method of risk-neutral pricing should be considered as many other useful computational tools—convenient and powerful, even if seemingly artificial.

Definition

Equivalent martingale measure
Let  be a d-dimensional market representing the price processes of the risky assets,  the risk-free bond and  the underlying probability space. Then a measure  is called an equivalent (local) martingale measure if

 , i.e.,  is equivalent to ,
 the processes  are (local) martingales w.r.t.  .

Risk-neutral measure
Risk-neutral measures make it easy to express the value of a derivative in a formula. Suppose at a future time  a derivative (e.g., a call option on a stock) pays  units, where  is a random variable on the probability space describing the market. Further suppose that the discount factor from now (time zero) until time  is . Then today's fair value of the derivative is

where any martingale measure  that solves the equation is a risk-neutral measure.

Change of measure

This can be re-stated in terms of an alternative measure P as

where  is the Radon–Nikodym derivative of  with respect to , and therefore is still a martingale.

If in a financial market there is just one risk-neutral measure, then there is a unique arbitrage-free price for each asset in the market. This is the fundamental theorem of arbitrage-free pricing. If there are more such measures, then in an interval of prices no arbitrage is possible. If no equivalent martingale measure exists, arbitrage opportunities do.

In markets with transaction costs, with no numéraire, the consistent pricing process takes the place of the equivalent martingale measure.  There is in fact a 1-to-1 relation between a consistent pricing process and an equivalent martingale measure.

Example 1 – Binomial model of stock prices
Given a probability space , consider a single-period binomial model, denote the initial stock price as  and the stock price at time 1 as  which can randomly take on possible values:  if the stock moves up, or  if the stock moves down. Finally, let  denote the risk-free rate. These quantities need to satisfy  else there is arbitrage in the market and an agent can generate wealth from nothing.

A probability measure  on  is called risk-neutral if  which can be written as . Solving for  we find that the risk-neutral probability of an upward stock movement is given by the number

Given a derivative with payoff  when the stock price moves up and  when it goes down, we can price the derivative via

Example 2 – Brownian motion model of stock prices
Suppose our economy consists of 2 assets, a stock and a risk-free bond, and that we use the Black–Scholes model. In the model the evolution of the stock price can be described by Geometric Brownian Motion:

where  is a standard Brownian motion with respect to the physical measure. If we define

Girsanov's theorem states that there exists a measure  under which  is a Brownian motion.
 is known as the market price of risk.
Utilizing rules within Itô calculus, one may informally differentiate with respect to  and rearrange the above expression to derive the SDE

Put this back in the original equation:

Let  be the discounted stock price given by , then by Ito's lemma we get the SDE:

 is the unique risk-neutral measure for the model.
The discounted payoff process of a derivative on the stock  is a martingale under . Notice the drift of the SDE is , the risk-free interest rate, implying risk neutrality. Since  and  are -martingales we can invoke the martingale representation theorem to find a replicating strategy – a portfolio of stocks and bonds that pays off  at all times .

Origin of the risk-neutral measure
It is natural to ask how a risk-neutral measure arises in a market free of arbitrage.  Somehow the prices of all assets will determine a probability measure.  One explanation is given by utilizing the Arrow security.  For simplicity, consider a discrete (even finite) world with only one future time horizon.  In other words, there is the present (time 0) and the future (time 1), and at time 1 the state of the world can be one of finitely many states.  An Arrow security corresponding to state n, An, is one which pays $1 at time 1 in state n and $0 in any of the other states of the world.

What is the price of An now?  It must be positive as there is a chance you will gain $1; it should be less than $1 as that is the maximum possible payoff.  Thus the price of each An, which we denote by An(0), is strictly between 0 and 1.

Actually, the sum of all the security prices must be equal to the present value of $1, because holding a portfolio consisting of each Arrow security will result in certain payoff of $1. Consider a raffle where a single ticket wins a prize of all entry fees: if the prize is $1, the entry fee will be 1/number of tickets.  For simplicity, we will consider the interest rate to be 0, so that the present value of $1 is $1.

Thus the An(0)s satisfy the axioms for a probability distribution.  Each is non-negative and their sum is 1.  This is the risk-neutral measure!  Now it remains to show that it works as advertised, i.e. taking expected values with respect to this probability measure will give the right price at time 0.

Suppose you have a security C whose price at time 0 is C(0).  In the future, in a state i, its payoff will be Ci.  Consider a portfolio P consisting of Ci amount of each Arrow security Ai.  In the future, whatever state i occurs, then Ai pays $1 while the other Arrow securities pay $0, so P will pay Ci.  In other words, the portfolio P replicates the payoff of C regardless of what happens in the future.  The lack of arbitrage opportunities implies that the price of P and C must be the same now, as any difference in price means we can, without any risk, (short) sell the more expensive, buy the cheaper, and pocket the difference.  In the future we will need to return the short-sold asset but we can fund that exactly by selling our bought asset, leaving us with our initial profit.

By regarding each Arrow security price as a probability, we see that the portfolio price P(0) is the expected value of C under the risk-neutral probabilities.  If the interest rate R were not zero, we would need to discount the expected value appropriately to get the price. In particular, the portfolio consisting of each Arrow security now has a present value of , so the risk-neutral probability of state i becomes  times the price of each Arrow security Ai, or its forward price.

Note that Arrow securities do not actually need to be traded in the market.  This is where market completeness comes in.  In a complete market, every Arrow security can be replicated using a portfolio of real, traded assets.  The argument above still works considering each Arrow security as a portfolio.

In a more realistic model, such as the Black–Scholes model and its generalizations, our Arrow security would be something like a double digital option, which pays off $1 when the underlying asset lies between a lower and an upper bound, and $0 otherwise.  The price of such an option then reflects the market's view of the likelihood of the spot price ending up in that price interval, adjusted by risk premia, entirely analogous to how we obtained the probabilities above for the one-step discrete world.

See also

Brownian model of financial markets
Contingent claim analysis
Forward measure
Fundamental theorem of arbitrage-free pricing
Law of one price
Martingale pricing
Martingale (probability theory)
Mathematical finance
Rational pricing
Minimal entropy martingale measure

Notes

External links
Gisiger, Nicolas: Risk-Neutral Probabilities Explained
Tham, Joseph: Risk-neutral Valuation: A Gentle Introduction, Part II

Derivatives (finance)
Financial risk modeling

Risk-neutral measure


Sramoćenje na internetu je vrsta javnog sramoćenja u kojem je žrtva (ili meta) javo ponižavana preko interneta, socialnih medija (Twitter, Instagram, Facebook ili slično), ili preko lokaliziranih medija kao lančane elektroničke poruke ili slično. Sramoćenje na internetu obično uzima oblika i obično je povezana s iznošavanja osobnih podataka ili informacija na internetu, prozivanja, otkazivanjem (kultura otkazivanja), doksiranje, negativne kritike, te publiciranja intimih slika ili video zapisa.

Kazneni zakoni

Svijet

Hrvatska

U Hrvatskoj je od 2013. godine uveden je zakon koji je regulirao pojavu javnog sramoćenja i sada je postoji kao posbeno kazneno djelo u Kaznenom zakonu Republike Hrvatske.  Ovaj posebna uredba zakon se kasnije promijenila 2020. godini, kada je obrisan kao poseban čin te je spojen s kaznenim djelom uvrede i klevete. U Hrvatskoj sljedeće je regulirano kroz Krazneni Zakon kroz 14. glavu - kaznena dijela protiv privatnosti, i 15. glavu - kaznena dijela protiv časti i ugleda.

Izvori

 Internet SociologijaPravo

Sramoćenje na internetu


Beta şu anlamlara gelebilir:

 Beta (harf), β Yunan alfabesinin ikinci harfi
 Beta sürüm, bilgisayar teknolojilerinde yazılım sürümü
 Beta dalgaları (biyoloji)
 Beta-glukan, ekmek mayasından elde edilen ve bağışıklık sistemini güçlendiren doğal bir madde
 Betta, balık cinsi
 Beta (bitki), Amaranthaceae familyasına bağlı bir bitki cinsi
 Beta dağılımı
 Beta bozunumu, radyoaktif çözünme
 Beta Berk Bayındır, Türk rapçi

Beta


An Platystele bernoullii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Platystele bernoullii in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele bernoullii


.za, Zambiya için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Alt uzantılar ve kullanım amaçları

 ac.zm: Akademi için.
 com.zm: Şirketler için.
 co.zm: Şirketler için alternatif.
 edu.zm: Eğitim akademisi için.
 gov.zm: Devlet kuruluşları için.
 net.zm: İnternet ve sağlayıcıları için.
 org.zm: Organizasyon kuruluşlaru için. Örnek: vikipedi
 sch.zm: Okullar için.

1994 tanıtımları
Zambiya
zm

.zm


6218 Mizushima este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6218 Mizushima este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

6218 Mizushima


Stjepan II. Babonić († sredina 13. stoljeća), slavonski velikaš, knez Vodički i primorski ban (1243. – 1249.) iz velikaške obitelji Babonića.

Zajedno s bratom Babonegom II. († poslije 1269.) sudjelovao 1217. godine u križarskoj vojnoj kralja Andrije II. (1205. – 1235.). Godine 1241. braća Baboneg II. i Stjepan II. bili su pohvaljeni od strane kralja Bele IV. (1235. – 1270.) za vojne zasluge i oslobođeni plaćanja kunovine i upletanja bana čitave Slavonije u upravljanje njihovim posjedima. Dvije godine kasnije, Stjepan II. je imenovan primorskim banom što je pridonijelo daljnjem jačanju obitelji Babonić.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Babonići - Hrvatski biografski leksikon
 Babonići - Hrvatska enciklopedija

Hrvatski banovi
Hrvatsko plemstvo
Stjepan II.
Zagrebački biskupi i nadbiskupi

Stjepan II. Babonić


René Clément (n. 18 martie 1913, Bordeaux, Franța - d. 17 martie 1996, Monaco) a fost un regizor de film și scenarist francez.
Filmele sale Au-delà des grilles și Jocuri interzise au câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin, premiu pentru care a candidat și filmul Gervaise în 1957.

Biografie

Filmografie selectivă
 1946 Luptătorii din umbră (La Bataille du rail)
 1946 Le Père tranquille (La Vie d'une famille française durant l'occupation, Viața unei familii franceze în timpul ocupației naziste)
 1947 Blestemații (Les Maudits)
 1949 Zidurile din Malapaga (Le mura di Malapaga)
 1950 Le Château de verre
 1952 Jocuri interzise (Jeux interdits)
 1954 Dl. Ripois (Monsieur Ripois)
 1956 Gervaise
 1958 Baraj contra Pacificului (La diga sul Pacifico / Barrage contre le Pacifique)
 1960 În plin soare (Plein Soleil)
 1961 Bucuria de a trăi (Che gioia vivere)
 1963 Ziua și ora (Le Jour et l'Heure)
 1964 Les Félins (Les Félins)
 1966 Arde Parisul? (Paris brûle-t-il?)
 1969 Un trecător în ploaie (Le Passager de la pluie)
 1971 Casa de sub arbori (La Maison sous les arbres)
 1972 Goana iepurelui peste câmp (La Course du lièvre à travers les champs)
 1975 La Baby-Sitter (alt titlu Jeune fille libre le soir)

Note

Bibliografie

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Nașteri în 1913
Decese în 1996
 Regizori francezi

René Clément


Ferdinand  Fellner Ritter von Feldegg (* 10. März 1855 in Piacenza; † 8. Dezember 1936 in Wien) war ein österreichischer Architekt und Autor.

Leben
1855 wurde von Fellner-Feldegg im italienischen Piacenza als Sohn einer deutschstämmigen Familie geboren, die 1623 in den Ritterstand erhoben worden war. Von 1873 bis 1879 studierte von Fellner-Feldegg Architektur an der Technischen Hochschule Prag, von 1880 bis 1883 an der Akademie der bildenden Künste Wien bei Theophil Hansen. In den beiden folgenden Jahren arbeitete er im Atelier seines Lehrers. Ab 1884 trat er eine Stelle als Lehrer für Bautechnik an der Staatsgewerbeschule Wien an. Zwischen 1895 und 1919 war er dort Professor. 1888 heiratete Fellner-Feldegg und bekam 1891 und 1905 zwei Kinder.

1895 bis 1908 arbeitete er als Redakteur bei der Zeitschrift "Der Architekt". 1909 wurde er Redakteur der "Mitteilungen der Zentralvereinigung österreichischer Architekten", wechselte jedoch schon im folgenden Jahr als Chefredakteur zur Wiener Bauindustrie-Zeitung (später Österreichische Bauzeitung) bis zu deren Einstellung im Jahr 1919. Ab 1919 war er Hilfslehrer für Spezialkurse an der Staatsgewerbeschule Wien und zwischen 1925 und 1927 Schriftleiter des "Eros", einer Zeitschrift für künstlerische Erotik. 1930 wurde er zum	 Regierungsrat ernannt.

Bedeutung
Als Architekt war von Fellner-Feldegg nur in den 1890er Jahren tätig. Er sah sich vor allem als Lehrer und Fachautor. Als Journalist vertrat er die Moderne und bot den Wiener Architekten eine Plattform. Bekannt wurde er vor allem durch seine fachtheoretischen Aufsätze und die journalistische Arbeit bei Architekturmagazinen. Neben architektonischen Beiträgen und philosophisch-psychologischen Essays zum Thema Sexualpsychologie schrieb Fellner-Feldegg auch einige Novellen.

Auszeichnungen
 1913: Preis der Ferdinand Fellner jun. Stiftung
 1893: Ritterkreuz des dänischen Dannebrogordens
 Jubiläums-Erinnerungsmedaille
 Niederösterreichischer Landes-Autorenpreis

Werke
Fellner-Feldegg realisierte nur wenige Gebäude, dazu gehören zwei Wohngebäude in Wien sowie die Grabkapelle der Familie Schmeykal in Böhmisch-Leipa.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Die Schönheit im Geschlechtsleben: 12 sexualästhet. Betrachtungen. Frisch & Co., Wien, Leipzig, 1913.
 Paradoxa im Geschlechtsleben: 12 sexualkrit. Betrachtungen. Frisch & Co., Wien, Leipzig, 1913.
 Geist und Sitte im Geschlechtsleben: 12 sexualpsycholog. Betrachtungen. Frisch & Co., Wien, Leipzig, 1913.
 Friedrich Ohmann's Entwürfe und ausgeführte Bauten. Schroll Verlag, Wien, 1914.
 Salzburg: Ein künstlerisches Städtebild. Schroll Verlag, Wien, 1915.
 Leopold Bauer, der Künstler und sein Werk. Schroll Verlag, Wien, 1918.
 Erinnerungen und Bekenntnisse eines Erotikers: Eine psychoanalytische Studie. Frisch & Co., Wien, Leipzig, 1922.
 Erotische Lieder und Dialoge. Frisch & Co. Verlag, Wien, 1924.

Literatur

Weblinks

Architekt (Wien)
Publizist
Essay
Novelle
Literatur (Deutsch)
Chefredakteur
Schriftsteller (Wien)
Ritter des Dannebrogordens
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Geboren 1855
Gestorben 1936
Mann

Ferdinand von Fellner-Feldegg


Yay şu anlamlara gelebilir:
 Ok ve yay : yay içine depolanmış kol kuvveti ile oku uzak hedefe saplayabilen düzenek
 Yay (silah) : ok atmaya yarayan, bükük, esnek, ip gerili bir savaş, av ve okçuluk sporu aleti.
 Yay (makine elemanı) : makine yapımında şok önleme ve enerji depolama için kullanılan parça çeşidi.
 Yay tokmak : Yatak ve yorgan pamuğunu daha yumuşak ve hacimli hale getirmeye yarayan alet ikilisi.
 Yay (geometri) : geometride bir eğriden alınan parça.
 Yay burcu : astrolojide bir burç.
 Yay (müzik) : Reçineli at kılını gerip çalgı aleti tellerine sürterek ses çıkarmaya yarayan parça.

Yay


José M. Cabanillas ( - ), est un contre-amiral de la marine des États-Unis qui, en tant qu'officier exécutif de l', a participé à l'invasion de l'Afrique du Nord et à la bataille de Normandie (également connue sous le nom de Jour J) pendant la Seconde Guerre mondiale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de Porto Rico pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire de Porto Rico

Bibliographie
 Puertorriquenos Who Served With Guts, Glory, and Honor. Fighting to Defend a Nation Not Completely Their Own; by : Greg Boudonck;

Liens externes
 Puerto Rico L-Archives
 Marion Military Institute
 USS Dixie
 USS Grundy

Naissance en septembre 1901
Décès en septembre 1979
Décès à 77 ans
Militaire portoricain
Étudiant de l'université Yale
Rear admiral (lower half) de l'United States Navy
Élève de l'Académie navale d'Annapolis

José M. Cabanillas


الڤُبّة قرية تونسية تقع في ولاية نابل.

انظر أيضًا
 ولاية نابل.

قرى ولاية نابل

الڤبة


Christu I. Christu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sublocotenentul av. (r.) Christu I. Christu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941) pentru că "a executat 10 atacuri la sol cu foarte bune rezultate. A doborât două avioane inamice: unul la Gniljacovo, iar al doilea la Freundental" și clasa Crucea de Aur cu 2 barete (20 februarie 1942) pentru că "în calitate de șef de patrulă a dat dovadă de un înalt spirit de sacrificiu. A doborât singur un avion de vânătoare; iar cu patrula sa două avioane inamice. A executat 71 misiuni de războiu".

Locotenentul aviator Christu I. Christu a fost trecut în cadrul disponibil la 9 august 1946, în baza legii nr. 433 din 1946, și apoi, din oficiu, în poziția de rezervă la 9 august 1947.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (20 februarie 1942)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Christu I. Christu


Anadolu Eyaleti veya Anadolu Beylerbeyliği, 1393 yılında kurulan Osmanlı Devleti eyaleti. 16. yüzyılda nüfusu 5.455.000 olup bunun 5.410.000'i Müslüman, 45.000'i gayrimüslimdir ve yüzölçümü 223.114 km² kadardır.

Tarihi
Anadolu Eyaleti, I. Bayezid, 1393 yılında Rumeli'ye geçerken Sarı Timurtaş Paşa'yı Anadolu Beylerbeyi olarak Ankara'da bırakması ile Batı Anadolu'da kurulmuştur. Anadolu Eyaleti'nin merkezi, Fatih Sultan Mehmed zamanında İshak Paşa'nın Kütahya'ya tayinine kadar Ankara olmuştur. 1451'de merkez Kütahya olmuştur. Osmanlı şehzadelerinde Yıldırım Bayezid, Şehzade Bayezid ve kardeşi II. Selim Kütahya'da vali olarak bulunmuşlardır. Karamanoğulları Beyliği'nden alınan Akşehir, Beyşehir ve çevresi önce 1451-1466 yılları arası Anadolu Eyaleti'ne bağlanmış, daha sonra bu topraklar yeni kurulan Karaman Eyaleti'ne bağlanmıştır.

Beylerbeyi hassı 1.000.000 akça olup eyalet 299 zeamet ve 7166 tımara taksim edilmiş olup, zemaet ve tımar sahiplerinin askerleriyle beraber 17.000 donanımlı süvari içeriyordu. Beylerbeyi vezirlik rütbesine sahip değilse Rumeli Beylerbeyi'nden sonra gelirdi.

Anadolu Eyaleti, 1826 yılında Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması yani Vaka-i Hayriye'nin ardından Aydın (İzmir), Hüdevandigar (Bursa), Kastamonu ve Ankara olmak üzere 4 eyalete bölünmüştür.

Askeri teşkilât
Osmanlı Devleti'nin esas kuvveti, "Kapıkulu" denilen piayade ve süvari birlikleri ile yerli kulu denilen eyalet askerlerinden oluşuyordu. Yeniçeri askeri İstanbul'dan başka bazı vilâyetlerde de bulunurdu. Eyalet merkezi Kütahya'da da bulunan bu askerlerin kethüda yeri, serdarı ve saire subayları vardı. Bu asker ve subaylar, maaşlarını ocaklık olarak verilen aşar ve cizye vergisi gibi gelirlerden alırlardı. Bunlardan başka humbaracı, cebeci ve topçu bölüklerinden bir kısmı da eyalette ikamet ederlerdi. Eyalet askeri, yerli kulu piyadesiyle akıncılar ve delilerden oluşan serhat kulu piyadelerinden oluşurdu. Yerli kulu askerleri vali ve sancak beyinin kumandasında idi ve subayları vali tayin ederdi. Olağanüstü durumlarda ihtiyaca binaen gönüllü olarak orduya "sekban" isminde dışarıdan askerler dahil edilirdi ve bunlar da sonradan yerli kulu sınıfına dahil edildiler. Daha sonraları bunların yerine "tüfekçi" ismi verilen bir sınıf piyade görevine getirilmiştir. Sekbanların ve tüfekçilerin eyaletlerde en büyük zabitlerine "Serçeşme" denirdi. Serçeşme subayı merkezde bulunurdu. 50-60 tüfekçi bir bayrak altında toplanarak "gönüllü subayı" ve "bölük başı" nın idaresine bırakılırdı.

Yerli kulu askerlerinden müsellem adı verilen askerî sınıfı, şimdiki istihkâm taburları tarzında ordunun geçeceği yolları açar ve bunun haricinde top çekme ve zahire tedarik etme gibi vazifelerle yükümlüydüler. Müsellemlere bulundukları memleketlerde seksener-yüzer dönümlük arazi verilerek oranın hasılatıyla geçinirler ve sefer zamanı "Benevbet" tabiri ile beşte biri sefere giderdi.

Mahallî düzeni sağlamakla da yükümlü olan topraklı süvariye tımarlı sipahi de denirdi. Savaş zamanında zeâmet ve tımar başkanından onda biri memlekette kalarak hem savaşta bulunan arkadaşlarının işlerini düzeltme, hem de bulunduğu mahalin muhafazasıyla yükümlü olan kişilere de "korucu" denirdi.

Tımar sahiplerinden vefat eden olursa, vefat edenin arazisi; gönüllü olarak savaşa giden ve yararlı işler yapan askerlere verilirdi. Vefat eden tımar sahiplerinin oğlu varsa ve o da savaşa gidebilecek ise tımar ona verilirdi. Eğer çocuk küçük ise askerlik çağına gelinceye kadar kendi yerine donanımlı bir süvari gönderilme şartıyla tımarı kendine bırakılırdı.

İstanbul'da kışlaları olmayıp at beslemek için başkente yakın mahallerde ikamet eden kapıkulu süvarileri altı bölük idi. Bunlar sipah, silahtar, sağ ulufeciler, sol ulufeciler, sağ gureba ve sol gureba grupları idi. Bu altı bölük süvari askeri, yeniçeri; yani piyade devşirme ocağından ve saray acemi ocağından yetişerek bölüklere dağıtılırlardı. Bunların vilayetlerde en büyük subayı kethüda yeri idi.

Hayvan besleme mecburiyetinde olan süvari birlikleri İstanbul'a yakın Bursa, Edirne, Kütahya yörelerinde otururlardı.

Sancakları

Anadolu beylerbeyliği yapan kişiler
İsmail Hakkı Uzunçarşılı merhumun Bizans ve Selçukilerle Germiyan ve Osmanoğulları Zamanında Kütahya Şehri isimli eserinde listesini verdiği Anadolu Valileri şunlardır:

1451 Öncesi:

 Yıldırım Bayezid: Devlet Şah Hatun ile evlendikten sonra Kütahya valiliği yapmıştır.
 Sarı Timurtaş Paşa: İlk Anadolu valisidir. Yıldırım Beyazıd Kosova Savaşı için Kütahya'dan ayrıldıktan sonra geride Timurtaş Paşa'yı Anadolu'ya sahip çıkması için bırakmıştır. (Paşa'nın Kütahya'da mı yoksa Ankara'da mı bırakıldığı ihtilaf konusudur. Çünkü resmi kayıtlarda Ankara adı geçmesine karşın Paşa'nın Timur tarafından Kütahya'da ele geçirildiği bilinir.) Paşa'nın adına Kütahya'da kendi yaptırdığı bir camii bulunmaktadır.
 Oğuzoğlu İsa Bey (Merkezi Ankara olan Son Anadolu Eyaleti valisi)
1451 Sonrası:

 İshak Paşa: Kütahya Anadolu Beylerbeyliği merkezi olduktan sonraki ilk validir.İki defa sadrazam olmuştur.
 Gedik Ahmet Paşa: 1472 senesinde Anadolu valisi olduktan bir sene sonra sadrazamlık yapmıştır.
 Davut Paşa: 1473'te vali oldu (1. kez).İstanbul' da yaptırdığı han, hamam, medrese, sıbyan mektebi, cami ve türbeden oluşan külliyesi vardır. Kendi adıyla anılan okulu günümüzde İstanbul' da eğitim veren en eski Türk okuludur.
 Süleyman Paşa: 1478 yılında valilik yapmıştır.
 Mehmet Paşa: 1479'da vali oldu
 Sinan Paşa: 1481'de vali oldu (1. kez)
 Hersekzade Ahmet Paşa: 1481'de vali oldu (1. kez)
 Davut Paşa: 1483'te Anadolu valisi olduktan sonra (2. kez) sadaret makamına getirilmiştir.
 Sinan Paşa: 1486'da vali oldu (2. kez)
 Hersekzade Ahmet Paşa: 1484'te vali oldu (2. kez) 4 defa Anadolu valisi olup yine aynı sayıda sadrazamlık yapmıştır.
 Hersekzade Ahmet Paşa: 1486'da vali oldu (3. kez)
 Sinan Paşa: 1497'de vali oldu (3. kez)
 Hersekzade Ahmet Paşa: 1498'de vali oldu (4. kez)
 Sinan Paşa: 1501'de vali oldu (4. kez)
 Yahya Paşa: 1502'de vali olmuştur.
 Hasan Paşa: 1503'te Anadolu valisi olmuştur.
 Karagöz Ahmed Paşa: 1505'te Anadolu valisi olmuş, 1511'de Şahkulu isyanında öldürülmüştür.
 Yunus Paşa: Karagöz Paşa'nın öldürülmesinden sonra 6 ay valisiz kalan eyalete vali atanmıştır. Eski yeniçeri ağasıdır.
 Mustafa Paşa: 1514'te Anadolu valisi olmuş daha sonra azledilmiştir.
 Hadım Sinan Paşa: Mart 1514'te Mustafa Paşa'nın azlinden sonra vali olmuş Çaldıran Muharebesinde ölen Hasan Paşa'nın yerine Eylül 1514'de Rumeli beylerbeyi olmuştur.
 Zeynel Paşa: 1514'te vali olmuş, Ekim/Kasım 1516'da görevden alınmıştır.
 Mustafa Paşa: Ekim/Kasım 1516'da vali oldu. 1517'de Rumeli Beylerbeyliği'ne nakledildi.
 Ferhat Paşa: 1517'de vali olmuştur.
 İshakpaşazade Şadi Paşa: 1517'de vali oldu.
 İlyas Paşa: Vali olduğu tarih belli olmamakla birlikte 1520'de Şam'a vali olarak atanmıştır.
 Ayas Mehmed Paşa: 1520'de vali oldu
 Güzelce Kasım Paşa: 1520 ya da 1521'de vali oldu. Tavşanlı'da bulunan Kasım Paşa Camii'nin banisi olduğu düşünülmektedir.
 Behram Paşa: 1523'te vali olmuştur.
 Malkoçoğlu Balı Paşa: 1528'de vali olmuştur.
 Yakup Paşa: 1529'da vali olmuştur.
 Hadım İbrahim Paşa: 1532 senesinde vali olmuştur.
 Mustafa Paşa: 1535 yılı Temmuz ayında Rumeli beylerbeyi oldu.
 Hadım Süleyman Paşa: Mustafa Paşa'nın yerine 1535 yılında beylerbeyi oldu. 1536 yılında kubbe veziri oldu.
 Mehmed Paşa: Diyarbakır beylerbeyiyken Anadolu beylerbeyi olmuştur.
 Damat Rüstem Paşa: Temmuz 1538'de vali oldu. Kanuni Sultan Süleyman'ın kızı Mihrimah Sultan ile evlenip damadı olmuş ve iki defa sadrazam olmuştur.
 Süleyman Paşa: 1539 senesinde vali olmuştur.
 Yahyapaşazade Mehmet Bey: 1541'de vali oldu, aynı sene emekliye ayrıldı.
 İbrahim Paşa: 1541'de vali oldu.
 Cenabi Ahmed Paşa: 1562'de ölene kadar 20 yıl beylerbeyi görevinde bulunmuştur. (Ankara)
 Süleyman Paşa: 1565 senesinde vali oldu. (Ankara)
 İskender Paşa: 1565 senesinde vali oldu. (Ankara) 1566'da İstanbul kaymakamlığına nakledildi
 Zal Mahmud Paşa: 1566'da vali oldu. (Ankara)
 Şehzade Bayezid: 1542-1558 arası Kütahya valisi
 Şehzade Selim: 1558-1566 arası Kütahya valisi
Cenabi Ahmed Paşa'dan Zal Mahmud Paşa'nın son dönemine kadar geçici süreliğine beylerbeylik merkezinin Ankara'ya taşınmasının sebebi olarak bu dönemde Kütahya'da önce Şehzade Bayezid'in daha sonra da II. Selim'in vali olarak bulunmalarıdır. Sonra merkez yine Kütahya'ya taşınmıştır.

 Lala Hüseyin Paşa: 1566'da Şehzade Selim'in Sultan olmasının ardından vali olmuş ve merkez yeniden Kütahya'ya taşınmıştır.
 İskender Paşa: 1569'da vali olmuştur.
 Hasan Paşa: 1571'de vali olmuştur.
 Cafer Paşa: 1579'da vali olmuştur.
 Rıdvan Paşa: 1582'de vali olmuş Kütahya'da öldü.
 Hasan Paşa: 1585'te vali oldu. 1586'da Rumeli Eyaleti'ne nakledildi.
 Cafer Paşa: 1587'de Yeniçeri ağalığından vali oldu. 1589'da Rumeli'ye nakledildi
 Sokolluzade Hasan Paşa: 1589'da vali olmuştur.
 Sokolluzade Lala Mehmed Paşa: 1590'da vali olmuştur.
 Satırcı Mehmed Paşa: 1592'de yeniçeri ağası iken paşalık verilip vali olmuştur. Eylül 1594'de azledildi.
 Lala Mehmed Paşa: 1594'te vali olmuştur. Toplamda iki defa Anadolu valiliği yapmış olup sadrazamlık yapmıştır.
 Sofu Sinan Paşa: 1598'de vali olmuştur.
 Nuh Paşa: 1600'de vali olmuştur.
 Destari Mustafa Paşa: 1603'te vali olmuştur.
 Hafız Ahmet Paşa: Bizzat Anadolu Valisi olmayıp, 1601'de sadrazam tarafından Celali isyanları nedeniyle görevlendirilmiş fakat daha sonra hapsedilmiştir.
 Kasım Paşa: 1603'te Celâli ayaklanmalarından dolayı az müddet Kütahya muhafızlığı yapmıştır. Bu tarihlerde Anadolu beylerbeyleri Avusturya Harbi dolayısıyla harp mevkiinde idiler
 Kejdehan Ali Paşa: 1604'te Anadolu valisi olmuştur.
 Kara Davut Paşa: 1605'te Anadolu valisi idi.
 Dişlenk Hüseyin Paşa: 1606'da Anadolu valisi oldu (1. kez)
 Maryol Hüseyin Paşa: 1607'de vali olmuştur.
 Rizeli Hasan Paşa: 1620'de vali olmuştur.
 Topal Mehmet Paşa: 1621'de vali olmuştur.
 Hacı İlyas Paşa: 1623'te vali olmuştur.
 Dişlenk Hüseyin Paşa: 1626'da vali oldu (2. kez)
 Zor Paşa: 1627'de vali olmuştur.
 Gürcü Mehmet Paşa: 1631'de vali oldu (1. kez)
 Tayyar Mehmed Paşa: 1632'de vali olmuştur.
 Küçük Ahmet Paşa: 1632'de vali olmuştur.
 Dilâver Paşa: 1633'te vali olup bir sene sonra Varna'ya nakledildi
 Varvar Ali Paşa: 1637'de vali oldu (1. kez)
 Deli Hüseyin Paşa: 1638'de vali oldu
 Gürcü Mehmet Paşa: 1638'de vali oldu (2. kez)
 Mirahor Hasan Paşa: 1639'da vali oldu
 Bıyıklı Mustafa Paşa: 1639'da vali oldu
 Çiftelerli Osman Paşa: 1641'de vali oldu
 Tekeli Mustafa Paşa: 1643'te vali oldu (1. kez)
 Dilâver Paşa: 1643'te Mustafa Paşa'nın yerine vali oldu
 Varvar Ali Paşa: 1643'te vali oldu (2. kez)
 Melek Ahmed Paşa: 1644'te vali oldu
 İbrahim Paşa: 1644'te vali oldu
 Koca Derviş Mehmed Paşa: 1644'te vali oldu (1. kez)
 Tekeli Mustafa Paşa: 1644'te vali oldu (2. kez)
 Silahdar Fazlı Paşa: 1645'te Mustafa Paşa'nın yerine vali oldu
 Koca Derviş Mehmed Paşa: 1646'da vali oldu (2. kez)
 Siyavuş Paşa: 1646'da vali oldu
 Küçük Çavuş Ahmed Paşa: Şubat 1648'de vali oldu
 İbşir Mustafa Paşa: 1648'de vali oldu
 Eğri Boyun Mehmed Paşa: 1648'de vali oldu
 Ketencizade Mehmed Paşa: 1648'de vali oldu
 Ömer Paşa: 1648'de vali oldu
 Ahmet Paşa: 1649'da vali oldu. 1650'de Girit muharebesinde Venedikliler tarafından öldürüldü.
 Köprülü Mehmed Paşa: 1650'de Ahmet Paşa'nın yerine vali oldu
 Koca Derviş Mehmed Paşa: 1650'de vali oldu (3. kez)
 Rıdvan Paşa: 1651'de vali oldu
 Çatalbaş Ahmed Paşa: 1652'de vali oldu
 Kehleli Ahmed Paşa: 1654'te Mustafa Paşa'nın Anadolu Valiliği'ni kabul etmemesi üzerine Kıbrıs'tan geleerek vali oldu
 Rıdvan Paşa: 1655'te vali oldu
 Seydi Ahmed Paşa: Maraş Beylerbeyi iken 1655'te vali oldu
 Kör Hasan Paşa: 1655'te vali oldu
 Can Mirza Paşa: 1657'de vali oldu
 Konakçı Ali Paşa: 1657'de vali oldu. (İsyan eden Can Mirza Paşa'nın yerine)
 Zileli Mehmed Paşa: 1658-1660 (1. kez)
 Yusuf Paşa (Anadolu Valisi): 1662'de vali oldu
 Firari Mustafa Paşa: 1664'te vali oldu
 Mustafa Paşa (Halıcızâde Damadı): 1665'ten 1667'ye kadar vali olduktan sonra Rumeli'ye nakledildi
 Çitak Mehmed Paşa: 1667'de vali oldu, aynı sene ayrıldı
 Koca Halil Paşa: 1667'de vali oldu
 Katırcıoğlu Mehmed Paşa: 1667'de vali oldu
 Kör Ali Paşa: 1672'de vali oldu
 İbrahim Paşa: 1672'de vali oldu

 Sarıkçı Hasan Paşa: 1672'de vali oldu
 Kör Hüseyin Paşa: 1675'te vali oldu
 Zileli Mehmed Paşa: 1676'da vali oldu (2. kez)
 Sarhoş Ahmed Paşa: 1677'de vali oldu
 Osman Paşa: 1677'de vali oldu, aynı sene içerisinde Mısır valisi oldu
 Hüseyin Paşa: 1678'de vali oldu. Sonra Babadağı seraskerliğine gitti
 Toğancı Ali Paşa: 1679'da vali oldu
 Osman Paşazâde Ahmed Paşa: 1680'de vali oldu
 Hazinedar Hasan Paşa: 1682'de vali oldu, 1686'da ayrıldı
 Mavroloğlu Gürcü Mehmed Paşa: 1686'da vali oldu
 Dizveren Hüseyin Paşa: 1687'de vali oldu
 Deli Ömer Paşa: 1688'de vali oldu
 Kabakulak Ahmed Paşa: 1689'da vali oldu
 Malatyalı Ebubekir Paşa: 1690'da vali oldu
 Kemankeş Seyyid Ahmed Paşa: 1690'da vali oldu
 Çelebi İsmail Paşa: 1691'de vali oldu
 Hacı Hüseyin Paşa: 1691'de vali oldu
 Mısırlızade İbrahim Paşa: 1693'te vali oldu
 Daltaban Mustafa Paşa: 1695'te vali oldo (1. kez)
 Küçük Osman Paşa: 1696'da vali oldu
 Ömer Paşa: 1697-1699.
 Bıyıklı Mehmed Paşa: 1699'da vali oldu, aynı sene içerisinde Diyarbekir'e tayin olundu
 Eyüp Paşa: 1699'da vali oldu
 Abdi Paşa: 1700'de vali oldu
 Daltaban Mustafa Paşa: 1702'de vali oldu (2. kez)
 Köprülüzade Nûman Paşa: 1703'te vali oldu
 Topal Yusuf Paşa: 1703'te vali oldu
 Osman Paşa: 1704'te vali oldu, Nisan 1706'da bıraktı
 Mehmed Paşa: 1706 Nisan'da vali oldu
 Palabıyık Yusuf Paşa: Nisan 1707'de vali oldu
 Süleyman Paşa: 1707'de vali oldu, aynı sene ayrıldı
 Hacı Kıran Hasan Paşa: 1707'de vali oldu
 Abdi Paşa (Anadolu Valisi): 1708'de vali oldu
 Koca Hasan Paşa: 1710'da vali oldu, 1711'de Van'a nakledildi
 Şehsuvaroğlu Mehmed Paşa: 1714'te vali oldu
 Türk Ahmed Paşa: 1714 sonlarında vali oldu
 Maktulzade Ali Paşa: 1716'da vali oldu.
 Menlikli Ali Paşa: Eylül 1717'de vali oldu
 Serezli Ali Paşa: 1718'de vali oldu
 Osman Paşa: 1723'ten 1724 senesine kadar kaldı ve oradan Revan muhafızlığına gönderildi
 Silahtar Mehmet Paşa: Ekim 1724'te vali oldu, 1725'te Halep'e tayin olundu
 Hekimoğlu Ali Paşa: 1725'te vali olmuştur. (1. kez)
 Abdülaziz Paşa: 1725'te vali oldu
 Hacı Mustafa Paşa: 1727'de vali oldu, daha sonra Tebriz'e gönderildi
 Hacı Ebubekir Paşa: 1731'de vali oldu
 İzzet Ali Paşa: Mayıs 1732'de vali oldu
 Osman Paşa: 1733'te vali oldu
 Ahmet Paşa: 1735'te vali oldu
 Genç Ali Paşa: 1736'da vali oldu
 Veli Paşa: 1740'ta vali oldu, 1741'de Erzurum'a nakledildi
 Giritli Numan Paşa: 1737'de vali oldu (1. kez)
 Hekimoğlu Ali Paşa: Eylül 1741'de vali olmuştur. (2. kez)
 Giritli Numan Paşa: 1741'de vali oldu (2. kez)
 Nişancı Şehla Hacı Ahmed Paşa: 1744'te vali oldu
 Yeğen Mehmed Paşa: 1744'te vali olmuştur.
 Hekimoğlu Ali Paşa: 1745'te vali oldu. (3. kez)
 Kız Alizade Süleyman Paşa: 1746'da vali oldu
 Çelik Mehmed Paşa: 1748'de vali oldu (1. kez)
 Yahya Paşa: 1748'de vali olmuştur.
 Çeteci Abdullah Paşa: 1752'de vali oldu
 Hekimoğlu Ali Paşa: 1754'te vali olmuştur. (4. kez)
 Yeğen Ali Paşa: 1756'da vali olmuştur.
 Yirmisekizzade Mehmed Said Paşa: 1756'da vali oldu
 Hekimoğlu Ali Paşa: 1757'de vali oldu. (5. kez)
 Muhsinzâde Mehmed Paşa: Ağustos 1758'de vali oldu
 Küçük Musahip Mustafa Paşa: 1760'ta vali oldu, 1761 Haziran'da Mora'ya naklolundu
 Silahdar Mehmed Paşa: 1761'de vali oldu.
 Silahdar Mahir Hamza Paşa: 1762 başlangıcında vali oldu, Mayıs ayında bıraktı (1. kez)
 Kapıkıran Mehmed Paşa: 1762 Mayıs'ta vali oldu
 Kazıkçı Hüseyin Paşa: 1763'te vali oldu.
 Çelik Mehmet Paşa: 1763'te vali oldu (2. kez)
 Silahdar Mehmed Paşa: 1764'te vali oldu. (2. defa)
 Hacı Ali Paşa: 1764'te vali oldu
 Moldovancı Ali Paşa: 1767'de vali olmuştur.
 Hüseyin Paşa: 1768'de vali oldu
 Silahdar Mahir Hamza Paşa: 1768'devali oldu (2. kez)
 Zaralızade Feyzullah Paşa: 1768'de vali oldu
 Silahtar İbrahim Paşa: 1769'da vali oldu (1. kez)
 Silahdar İbrahim Paşa: 1771'de vali oldu (2. kez)
 Sunullah Paşa: 1771'de vali oldu
 Deli Ömer Paşa: 1772'de vali oldu
 Cezayirli Gazi Hasan Paşa: 1773'te vali oldu
 Koca Abdi Paşa: 1774'te vali oldu (1. kez)
 Yeğen Seyyid Mehmed Paşa: 1774'te vali oldu
 Ali Paşa: 1776'da vali oldu, 1777 başlarında ayrıldı
 Hazinedar Şahin Ali Paşa: 1777'de vali oldu, Ağustos 1777'de ayrıldı (1. kez)
 Haseki Mehmed Paşa: 1778'de vali oldu, 1779'da ayrıldı
 Silahdar Mehmed Paşa: 1780'de vali oldu. (3. defa)
 Koca Abdi Paşa: 1781'de vali oldu (2. kez)
 Hattat İsmail Paşa: 1784'te vali oldu, 1785'te ayrıldı
 Hazinedar Şahin Ali Paşa: 1786'da vali oldu, 1878'de ayrıldı (2. kez)
 Seyyid Ahmed Paşa: 1786'da vali oldu, 1787'de Konya'ya naklolundu
 Hacı İsmail Paşa: 1787'de vali oldu
 Çurazade Ahmed Paşa: 1790'da vali oldu
 Aydoslu Mehmed Paşa: 1790'da vali oldu
 Kara Mahmud Paşa: 1790'da vali oldu
 İznikli Ali Paşa: 1792'de vali oldu.
 Azimzade Abdullah Paşa: 1793'te vali oldu.
 Safranbolulu İzzet Mehmed Paşa: 1794'te vali oldu. Gediz'de iken sadrazam olup Kütahya'ya gelmeden İstanbul'a celbedildi
 Kürt Ali Paşa: 1794'te vali oldu (1. kez)
 Hacı Ebûbekir Paşa: 1794'te Alo Paşa'nın yerine vali oldu, 1796'da Mısır valiliğine atandı
 Kürt Ali Paşa: 1796'da vali oldu (2. kez)
 Seyyid Ahmed Paşa: 1797'de vali oldu aynı sene ayrıldı
 Gürcü Osman Paşa: 1798 Temmuz'da vali oldu (1. kez)
 Ebûbekir Sâmi Paşa: 1798'de vali oldu (1. kez)
 Abdullah Paşa: 1798'de vali olmuştur.
 Seyyid Mustafa Paşa: 1802'de vali oldu
 Çelebi Ömer Paşa: 1802'de vali oldu
 Gürcü Osman Paşa: 1802'de vali oldu (2. kez)
 Sivaslı Alâeddin Paşa: Ağustos 1803'te vali oldu (1. kez)
 Abdurrahman Paşa: 1804 Haziran'da vali oldu, 1805 başlarında ayrıldı.
 Yusuf Paşa: 1805'te vali oldu, 1806 başlarında bıraktı
 Ebûbekir Sâmi Paşa: 1806'da vali oldu, 1807 başlarında bıraktı (2. kez)
 Çelebi Mustafa Paşa: 1807'de vali oldu
 Sivaslı Alâeddin Paşa: 1807'de vali olmuştur. (2. kez)
 Zaim Ahmed Paşa: 1808'de vali oldu, 1809'da bıraktı
 Cebeci Osman Paşa: 1809'da vali oldu 1810'da bıraktı
 Halil Paşa: 1810 Nisan'da vali oldu, aynı sene Ağustos ayında bıraktı
 Ahmed Şakir Paşa: 1810 Ağustos'ta vali oldu 1812'de bıraktı (1. kez)
 Mehmed Rüştü Paşa: 1812'de vali oldu, 1813'te ayrıldı
 Ahmed Şakir Paşa: Aralık 1813'te vali oldu (2. kez) 1814'te Mora'ya tayin edildi
 Hafız Mustafa Nuri Paşa: 1814'te vali oldu
 Seyyid Ahmed Paşa: 1815'te valiliği bıraktı
 Laz Aziz Ahmed Paşa: 1815'te vali oldu, Eylül 1816'da Halep'e gitti
 Hurşid Ahmed Paşa: Kasım 1816'da vali oldu, Şubat 1818'de Halep'e tayin edildi.
 Sivaslı Alâeddin Paşa: 1817'de vali oldu (3. kez)
 Burdurlu Derviş Mehmed Paşa: 1817'de vali oldu. (1. kez)
 Dârendeli Seyyid Hasan Rıza Paşa: Mayıs 1818'de vali oldu
 Bekir Sıtkı Paşa: 1819'da vali oldu.
 İzmirli Salih Paşa: 1823'te vali oldu
 Burdurlu Derviş Mehmed Paşa: 1823'te vali oldu. (2. kez)
 Darendeli Topal İzzet Mehmet Paşa: 1824'te vali olmuştur.
 Hüsrev Paşa: Şubat 1827'de vali oldu
 Mehmed Emin Rauf Paşa: 1827 Şubatı'nda vali oldu, beş ay kadar kaldı

Kaynakça

Anadolu (eyalet)


Tevya est un film américain réalisé par Maurice Schwartz, sorti en 1939.

Synopsis
Le film met en scène le personnage de Tevye le laitier créé par Cholem Aleikhem (qui inspirera par la suite la comédie musicale Un violon sur le toit).

Fiche technique
 Titre : Tevya
 Réalisation : Maurice Schwartz
 Scénario : Marcy Klauber et Maurice Schwartz d'après le personnage des nouvelles de Cholem Aleikhem
 Musique : Sholom Secunda
 Photographie : Larry Williams
 Montage : Sam Citron
 Production : Maurice Schwartz et Henry Ziskin
 Société de production : Maymon Film
 Société de distribution : Maymon Film (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 93 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Maurice Schwartz : Tevya « Tevye »
 Miriam Riselle : Chavah « Khave »
 Rebecca Weintraub : Goldie « Golde »
 Paula Lubelski : Zeitel « Tseytl »
 Leon Liebgold : Fedya « Fedye » Galagen
 Vicki Marcus : Shloimele
 Betty Marcus : Perele
 Julius Adler : Aleksei, le prêtre
 Daniel Makarenko : Mikita Galagen, le père de Fedya
 Helen Grossman : Mme. Galagen, la femme de Mikita
 Morris Strassberg : Starosta
 Al Harris : Zazuli « Zuzuya »
 Louis Weisberg : Shtarsina
 Boas Young : Uradnick, l'officier

Distinctions
Le film a été inscrit au National Film Registry en 1991.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1939
Film dramatique américain
Adaptation d'une nouvelle américaine au cinéma
Film redécouvert
Film sur le judaïsme
Film américain en noir et blanc
Film inscrit au National Film Registry

Tevya


Medvezjegorsk (, ; , tidligere kendt som Medvezja Gora ) er en by i Republikken Karelija i Den Russiske Føderation. Medvezjegorsk ligger ved Murmansk-jernbanen, ved nordenden af Onega. Hvidehavskanalen passerer forbi byen, der ligger 80 meter over havets overflade. Medvezjegorsk har  indbyggere.

Der har været en landsby på stedet siden 1600-tallet, der betragtes som grundlagt i 1916 som Medvezja Gora (). Byen ændrede navn og fik bystatus i 1938. Befolkningen voksede fra 15.800 i 1959 til 28.300 i 1996, men er faldet siden da til 16.551 i 2005 og 14.647 i 2015.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i republikken Karelija

Medvezjegorsk


BRIC, es una serie documental del periodista y conductor Jorge Lanata, diez capítulos producidos por Productora Audiovisual para Infinito en 2010.

Investigación sobre la teoría BRIC (acrónimo para designar el eje Brasil, Rusia, India y China), creada por el economista británico Jim O'Neill, que postula que estos países serían las nuevas superpotencias emergentes para mediados de este siglo.

Reseña
«BRIC. El nuevo mundo.» A partir de una investigación que realiza Jorge Lanata sobre el ensayo publicado en el 2003 del británico Jim O´Neill llamado Soñando con los BRIC: Rumbo al 2050 (en inglés "Dreaming with BRICs: The Path to 2050"), que postula que los países del BRIC (Brasil, Rusia, India y China) serían las próximas potencias emergentes en 2050. Dispara una reflexión sobre si el futuro de transformación social será de la mano del crecimiento económico del BRIC, o si será un futuro de miseria más tecnología.

El documental comienza en Inglaterra con una entrevista de Lanata a O´Neill en Londres, y recorre en orden ciudades de los cuatro países del BRIC. Entrevistando también a actores de poder, riqueza, estudiantes, trabajadores, artistas, intelectuales, entre otros. En los diferentes países se ve cómo lo cotidiano, lo económico, la tecnología, la historia, la religión, los recursos naturales que tienen y sus necesidades, afectan a cada uno de esos cuatro países.

Premios y distinciones
Abril de 2011, categoría "Programa Comunitario del año" premiado por la Asociación de Cronistas de Espectáculos (ACE) de Nueva York, con el premio ACE 2011.
Agosto de 2011, el documental tiene una nominación para los Premios Martín Fierro.

Referencias

Programas de televisión de Infinito
Series de televisión documentales
Jorge Lanata

BRIC (documental)


Cemaziyelevvel (, Hicri takvime göre yılın 5. ayı. Ayın adına kaynaklık eden cemazi sözcüğü "yağmursuz alan" anlamına gelmektedir.

Olaylar
 5 Cemaziyelevvel 5: Zeyneb bint Ali doğdu.
 13 Cemaziyelevvel 11: Fatıma öldü.
 15 Cemaziyelevvel 36: Zeynelâbidîn doğdu.
 20 Cemaziyelevvel 857: Osmanlı padişahı II. Mehmed Konstantinopolis'i (şimdiki İstanbul) fethetti.

Kaynakça

Hicri takvim ayları
İslam terimleri
Hicri takvim

Cemaziyelevvel