Mahmut Celalettin Bayar (16 Mayıs 1883; Umurbey, Gemlik, Bursa - 22 Ağustos 1986, İstanbul), Türk ekonomist, siyasetçi ve eski cumhurbaşkanı. Çağdaş Türkiye'nin siyasi yaşamının çeşitli dönemlerinde önemli roller oynamış olan Bayar, Meclis-i Mebusan üyesi, cumhuriyet döneminde iktisat vekili, Mustafa Kemal Atatürk'ün son başbakanı ve 1950-1960 arasında Türkiye'nin üçüncü ve asker kökenli olmayan ilk cumhurbaşkanı olarak görev yaptı.

Yaşamı

Gençliği
16 Mayıs 1883 tarihinde Bursa'nın Gemlik ilçesinin Umurbey köyünde doğdu. İlmiye sınıfına mensup bir fıkıh bilgini olan babası Abdullah Fehmi Efendi, 93 Harbi'nden sonra, bugün Bulgaristan sınırları içindeki Plevne şehrinden, Gemlik yakınlarındaki Umurbey köyüne göç etmişti. Bu köydeki rüştiyede müdürlük ve bir ara da Gemlik'te müftülük yapmıştı. Bayar, Abdullah Fehmi Efendi'nin; Behzat ve Asım'dan sonraki üçüncü oğludur.

İlk ve ortaöğrenimini babasının yanında gören Bayar'ın çocukluğu ve ilk gençlik dönemi ailesinin yerleştiği Bursa'da geçti. Gemlik Mahkeme Kalemi ve Reji İdaresinde stajyer memur olarak çalıştı. Bursa'da açılan Ziraat Bankası veznedarlığı sınavını kazandı. Bankada veznedar olarak çalışırken Fransız papazlar yönetimindeki Collège Français de l'Assomption'da Fransızca okuluna devam etti. İpekböcekçiliği eğitimi veren Darüllâlim-i Harir (İpek Meslek Okulu)'de eğitim gördü. 1905 yılında Deutsche Orient Bank'ın imtihanını kazanarak burada kısa zamanda imza sahibi oldu. 1903'te, İnegöl'ün yerlilerinden ve eşrafından Refet Bey'in kızı Reşide Bayar ile evlendi, bu evlilikten Refii (1904-1940), Turgut (1911-1983), Nilüfer Gürsoy (1921-) adlarında üç çocuğu olmuştur.

Siyasi kariyeri

Bu yıllarda özellikle dayısının etkisiyle siyasetle ilgilenmeye başladı. 1907'de İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Bursa'daki gizli kolu olan Küme adlı örgüte girdi. II. Meşrutiyet'in ilanından (1908) sonra İttihat ve Terakki'yi Anadolu'da örgütlendirme politikası çerçevesinde Bursa'da bir şube açıldı. Bu cemiyetin Bursa şubesinin önce rehber muavini, sonra da rehberi oldu. 31 Mart Olayı (1909) başlayınca Hareket Ordusu'na katılmak üzere Bursalı İttihatçılardan bir gönüllü birliği oluşturdu. Mudanya'ya kadar gittiyse de ayaklanma bastırıldığından İstanbul'a gitmesine gerek kalmadı. İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin fırka (parti) konumunu alması üzerine Bursa sorumlu yazmanlığına (kâtib-i mesul) atandı. Ardından aynı görevle 1911'de İzmir'e gönderildi. Orada İttihat ve Terakki politikalarının başlıca uygulayıcılarından oldu. Partinin propaganda ve örgütlenme çalışmalarını yürüttü. Halka Doğru cemiyetini kuran ve parti görüşlerini yansıtan yine aynı adlı bir dergi çıkaran Bayar, bu dergide Turgut Alp takma adıyla yazılar yazdı. Millî İktisat politikasının uygulamaya geçirilmesi için çalıştı. Yörenin ekonomisine egemen olan gayrimüslim azınlıkların yanı sıra Türk halkının da ekonomik etkinliğinin artırılması çabalarına girişti. Partisinin öncülüğünde İzmir Kız Lisesinin açılmasına önayak oldu (1912). Basmahane'de Şimendifer Meslek Okulunun açılmasına yardım etti. Kooperatifçiliği yaygınlaştırmaya çalıştı. İzmir'de bir millî kütüphane kurdurdu.

Celal Bayar'ın, spor yapan Altaylı gençleri İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne katmak için gösterdiği çabanın sonucunda 1914 yılının 16 Ocak tarihinde Altay fiilen kuruldu. O dönem Şark İdadisinde faaliyet gösteren Altay'ın kuruluşu için para yardımında da bulunarak Altay'ın güçlenmesini sağladı.

Kurtuluş Savaşı
I. Dünya Savaşı, Osmanlı İmparatorluğu'nun yenilgisiyle son bulup İttihat ve Terakki iktidardan uzaklaştırılarak bu partinin yöneticilerine karşı soruşturma ve suçlamalar başlayınca savaş suçlusu olarak İzmir Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yargılandı ve aklandı.

Mütareke döneminde İzmir Redd-i İlhak Cemiyeti ve İzmir Müdâfaa-i Hukuku Osmaniye Cemiyeti'nin kuruluşuna katıldı (1918). İstanbul'da İtilafçı hükûmetler iş başına geçtiğinde adı bir kez daha tutuklanacaklar listesine girince ve İzmir'in işgali tehlikesi belirince, arkadaşı Jandarma Yüzbaşısı Sarı Efe Edip ile birlikte İzmir'den kaçıp dağlara çekilerek Gökçen Efe'ye sığındı. Galip Hoca takma adıyla, zeybek ve köy hocası kılığında köy köy dolaşarak işgale karşı propaganda yaptı. İzmir'in işgalinden sonra Söke yöresindeki ulusal direnişçilerle iş birliği yaptı. Direnişçilerin safında Yunan işgaline karşı Aydın'ın geri alınması mücadelesine katıldı. Denizli cephesinde Demirci Mehmet Efe'ye danışman oldu. Balıkesir Kongresi kararıyla Akhisar cephesi alay komutanlığına getirildi.

Köylü kıyafetinde, eşeklerle odun kömürü satın almak için köy köy dolaşan Celal Bayar, Akhisarlılara önderlik yapabilecek kabiliyette olan kişilerle irtibat kurmuştur. Özellikle kendi bölgelerinde nüfuz sahibi olan Kömürcü köyünden Uşşaki Şeyhi Sadık (Erenbaş) Efendi, Arabacıbozköy'den Kadiri şeyhi İbrahim (Yılmaz) Efendi ve Beyoba köyünden Ziya Bey ile çok sıkı bir diyalog kurmuştur. Hemen hemen Akhisar'ın bütün köylerini dolaşan Celal Bayar, halkı örgütlemiş ve millî bilincin oluşmasında gereken her şeyi yapmıştır.

1920'de Osmanlı Meclis-i Mebusanı'na Saruhan Sancağı (Manisa) mebusu seçildi. Meclis'te Kuvâ-yi Milliye'yi öven ve Saray'ın  Kurtuluş Savaşı konusundaki ilgisizliğini yeren konuşmalar yaptı. İstanbul işgal edilince (16 Mart 1920) gizlice Bursa'ya geçti. Ankara'ya geçmeyi planlarken isyancı Anzavur kuvvetleri Bursa'ya doğru harekete geçince, Mustafa Kemal Paşa Celal Bayar'dan bir süre Bursa'da kalarak buradaki Kuvâ-yi Milliye örgütüyle iş birliği yapmasını istedi. Bu görevi nedeniyle, Ankara'da 23 Nisan 1920'de toplanan TBMM'nin açılış toplantısında hazır bulunamadı. 8 Mayıs 1920'de Ankara'ya geçerek I. dönem TBMM'ye Bursa mebusu olarak katıldı. Meclis'te eski İttihatçılarla iş birliği yapmayarak Mustafa Kemal Paşa'nın yakın çevresine girdi. İktisat encümeni raportörlüğü yaptı. 1920'de bir ara iktisat vekilliğine vekâlet etti. Çerkez Ethem ile TBMM arasında arabuluculuk yapmakla görevlendirilen kurula üye seçildi, Ethem ile görüşmeler yaptı. Mustafa Kemal Paşa'nın direktifleriyle Yeşil Ordu Cemiyeti ve resmî Türkiye Komünist Fırkası'nın yöneticileri arasında yer aldı.

1921-1922 yılları arasında iktisat vekili olarak görev yaptı. 1922'de Lozan Konferansı'na gönderilen ilk kurula danışman olarak katıldı. Aynı yıl bir süre hariciye vekilliğine vekâlet etti. 1923 seçimlerinde, Anadolu ve Rumeli Müdâfaa-i Hukuk Grubu adayı olarak 2. TBMM'ye İzmir Milletvekili olarak girdi. Türk Kurtuluş Savaşı'nda göstermiş olduğu üstün hizmetler dolayısıyla Kırmızı-Yeşil şeritli İstiklâl Madalyası ile taltif edildi.

Tek parti dönemi
Cumhuriyet'in ilanından sonra, Mart 1924'te Mübadele, İmar ve İskân vekilliğine atandı. Temmuz 1924'te bu görevden istifa etti. Aynı yıl Mustafa Kemal tarafından yeni bir ulusal banka kurmakla görevlendirildi. 26 Ağustos 1924'te ulusal ekonomi politikasının temel taşlarından olan ve Türkiye'nin ekonomik yaşamında belirleyici bir rol oynayan Türkiye İş Bankası'nı kurdu ve 1932'ye değin genel müdürlüğüne yaptı.

Hükûmetin etkin desteğinden yararlanan İş Bankası hızlı bir gelişme gösterdi. Bayar bu dönemde Mustafa Kemal'in yakın çevresinde bulunmasının sonucu olarak rejimin ekonomi politikasının belirlenmesinde etkili oldu. Aşarın kaldırıldığı, toprak dağıtımına gidildiği, Teşvik-i Sanayi Kanunu'nun çıkarıldığı, demiryolu yapımının hızlandırıldığı ve T.C. Merkez Bankası'nın kurulduğu bu dönemde, ekonomi politikasının temel özelliği devlet desteğiyle bir tür kapitalizm yaratma kaygısıydı. 1929 Büyük Bunalımı'nın etkileri, "liberal" denen bu politikanın yerini devletçiliğe bırakmasına yol açtı.

1932'de iktisat vekilliğine getirilen ve 1937'ye değin bu görevde kalan Bayar, devletçiliğin de önde gelen uygulayıcılarından oldu. Ama "İş Bankası Çevresi"nin baş temsilcisi olarak, daha katı bir devletçilikten yana olan İsmet Paşa çevresiyle tam olarak anlaşamadı. Bayar'ın devletçilik anlayışı, devletçiliği bir sistem olarak değil, ulusal kapitalist bir ekonominin yaratılmasında etkin bir yöntem olarak görmede odaklaşıyordu. Bayar'ın iktisat vekilliği döneminin ayırıcı özelliği, devletin ekonomiye düzenleyici müdahalelerinin artmasının yanı sıra, bizzat devlet eliyle sanayileşme girişiminin büyük boyutlara ulaşmasıydı. Bu amaçla 1. Beş Yıllık Sanayi Planı hazırlandı. Sanayileşmenin yürütülmesi ve finansmanıyla görevli Sümerbank, Etibank gibi kuruluşlar oluşturuldu. Birçok alanda devlet tekeli getirildi. Sanayileşmeyi desteklemek amacıyla dış ilişkilerde korumacı bir siyaset izlendi, iç ticaret hadleri tarım aleyhine bozuldu. Birçok alanda millileştirmeye gidildi.
Haziran 1936'da Celal Bayar millî iktisat anlayışını özetlerken şu sözleri kullandı:Liberalizmi -dilim dahi dönmüyor, bu kelime bana o kadar yabancı geliyor- yıkaraktan memleketimizde güdümlü bir ekonominin esaslarını kurmak istiyoruz. Bu istihale (değişme) devresinde bizim samiamıza (duyma alışkanlığımıza) işitmemize hoş gelmeyecek birtakım şeyler olacaktır. Fakat bu tecrübe mutlak surette müsbet (olumlu) bir netice verecektir.
İsmet İnönü, bazı konularda Atatürk'le anlaşmazlığa düşerek başbakanlıktan istifa edince, 1 Kasım 1937'de Bayar bu göreve getirildi. Ama yeni hükûmet genel politikada köklü bir dönüşüm gerçekleştiremedi. Hükûmetin bileşiminde de önemli bir değişiklik yapılmadı, ekonomi politikası değiştirilmedi. Bayar hükûmeti döneminde devletçi yaklaşımı sürdüren Denizbank Kanunu çıkarıldı, birkaç devletleştirme yapıldıysa da bu alanda önemli bir girişim olmadı. Atatürk'ün ölümünden (10 Kasım 1938) sonra cumhurbaşkanı seçilen İnönü'nün yeniden başbakanlığa atadığı Bayar'ın bu görevi kısa sürdü, Ocak 1939'da istifa ederek başbakanlıktan ayrıldı.

Demokrat Parti

II. Dünya Savaşı yıllarında Bayar'ın siyasal etkinliği sınırlı kaldı, yeniden milletvekili seçildiyse de önemli bir göreve getirilmedi. 1943'ten sonra hükûmete karşı ılımlı muhalif bir tutum takındı. Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) yönetimine karşı muhalefet, 1945 yılı Bütçe Kanunu'nun oylanması sırasında su yüzüne çıktı; 29 Mayıs 1945 günü, Şükrü Saraçoğlu Hükümetinin 1945 yılının yedi aylık bütçesi için yapılan oylamada Bayar, Adnan Menderes, Fuat Köprülü, Refik Koraltan ve Emin Sazak'la birlikte bütçeye red oyu verdi, ardından, aynı gün içinde yapılan güven oylamasında hükûmete güvensizlik oyu verenler arasında yer aldı. Parti içi muhalefet 7 Haziran 1945'te Bayar, Menderes, Koraltan ve Köprülü'nün CHP Meclis Grubu başkanlığına "Dörtlü Takrir" diye bilinen "Parti tüzüğü ve bazı kanunlarda tadilat" isteyen bir önerge vermesiyle iyice belirginleşti. Ülkede ve partide siyasal liberalleşme isteyen bu önerge, CHP grubunda, imza sahiplerinin dışındaki üyelerce oybirliğiyle reddedildi. Ardından, önce 21 Eylül 1945 günü CHP Divanı oybirliğiyle Dörtlü Takrir'i verenlerden Köprülü ve Menderes'i, kısa süre sonra da Koraltan'ı partiden ihraç etti. Bayar, Eylül 1945'te milletvekilliğinden, Aralık 1945'te de CHP'den istifa etti. 7 Ocak 1946'da bu üç arkadaşıyla birlikte Demokrat Parti'yi (DP) kurdu ve partinin genel başkanlığına seçildi.

Tek parti dönemindeki, özellikle II. Dünya Savaşı yıllarındaki sıkıntıların halkta yarattığı hoşnutsuzluk ve savaş ertesinde dünya çapındaki demokratik gelişme bağlamında kurulan, aynı zamanda tek parti üst kademesindeki (özellikle İnönü-Bayar çekişmesinde odaklaşan) iktidar mücadelesini ve (İnönü'nün saf devletçiliği ile Bayar'ın özel girişime yönelik devletçiliği gibi) farklı ekonomi politikası yaklaşımlarını yansıtan Demokrat Parti'nin programında siyasal demokratikleşme, bürokrasinin gücünün kırılması, devletçilik ilkesi korunmakla birlikte, özel girişimin özendirilmesi gibi temalar işleniyordu. Bayar partiyi tanıtmak için çıktığı gezilerde artık halkın iktidara gelmesi gerektiğinden, halk iradesinden söz ediyordu.

DP 1946 seçimlerinde CHP'ye karşı görece bir başarı elde ederek 62 milletvekili çıkardı. Bayar da İstanbul'dan milletvekili seçildi. 1946-1950 yılları arasında, ana muhalefet partisi lideri olarak eski partisi CHP'ye karşı zaman zaman sertleşen bir muhalefet yürüttü. DP'nin Ocak 1947'deki ilk kongresinde Bayar, Seçim Kanunu'nun değiştirilmesini, aynı kişinin hem cumhurbaşkanı hem parti başkanı olamamasını, antidemokratik yasaların kaldırılmasını istedi. Ama CHP'ye karşı muhalefetin dozu konusunda, DP içindeki ılımlılar arasında yer aldı. "Aşırılar" daha sonra partiden ayrılarak, Millet Partisi'ni kurdular. DP tek parti döneminin etkin laiklik politikasından hoşnutsuzluk duyan dinci çevrelerce desteklenmekle birlikte, Bayar'ın "Atatürkçü" kişiliği bu partinin laikliğe bağlılığı konusunda güvence olarak görülüyordu.

Cumhurbaşkanlığı (1950-1960)

1950 seçimlerinde oyların yüzde 53'ünü alan DP büyük bir seçim başarısı elde ederek tek başına iktidara geldi ve Cumhuriyet döneminde iktidar ilk kez el değiştirdi. Muhalefet günlerinde Celal Bayar cumhurbaşkanı olmak yerine, kabine başında olmayı tercih ettiğini kesin surette söylemişti. Parti liderinin cumhurbaşkanı olmaması ve bu makamın politika dışında kalması hakkında muhalefet devrinde yapılan ısrarlarında samimi olduğu, Bayar'ın cumhurbaşkanlığını reddetmesi suretiyle belirtilmiş olacaktı. Fakat seçimlerin ardından kararı değişince, Celal Bayar, 22 Mayıs 1950'de cumhurbaşkanı seçildi ve DP genel başkanlığından çekildi.

1954 ve 1957 seçimleri sonunda da yeniden cumhurbaşkanı oldu ve 27 Mayıs Darbesi'ne (1960) kadar bu görevde kaldı. Türkiye'nin üçüncü cumhurbaşkanı olan Bayar, Cumhuriyet'in asker kökenli olmayan ilk cumhurbaşkanıdır (Bayar görevden uzaklaştırıldıktan sonra da 29 yıl boyunca cumhurbaşkanlığı makamında asker kökenliler yer aldı.). DP genel başkanlığından ayrılmasına karşın, DP iktidarı döneminde DP politikalarının belirlenmesinde Adnan Menderes'le birlikte birinci derecede söz sahibi oldu. Partiler üstü bir görev anlayışı izlemedi, taşıdığı DP amblemli bastonda simgeleşen davranışlarıyla sürekli olarak DP'nin önderi olduğu görünümünü verdi. Seçimlerde etkin biçimde propaganda gezilerine katıldı. Bu nedenle muhalefet tarafından sık sık eleştirildi.

DP döneminde Batı blokuyla ilişkiler sıklaştırıldı, Türkiye Kore Savaşı'na ve NATO'ya katıldı. Bu temelde birçok dış gezi de yapan Bayar, 1954'te, ABD'ye resmî bir ziyarette bulunan ilk Türkiye Cumhurbaşkanı oldu. 1957 seçimleri öncesi, 20 Ekim 1957'de DP'nin İstanbul'daki mitingindeki konuşmasında "Türkiye'nin 30 yıl içinde bir "Küçük Amerika" olacağını" açıkladı.

On yıllık DP iktidarı döneminde Türk toplumu derin dönüşümler yaşadı. Özel girişimi özendiren enflasyonist bir ekonomi politikası izlendi, ama devletin ekonomik ağırlığı azaltılmadı. Halkın siyasal katılımı arttı, siyasal üst kademenin yapısı değişti. Laiklik yönelimi terk edilmemekle birlikte, tek bir partinin etkin laiklik politikasından vazgeçildi. Ama 1950'lerin ikinci yarısında, ekonomik bunalımın da etkisiyle, DP gittikçe artan otoriter bir politika izledi, muhalefete karşı baskı uyguladı. Bu otoriter yönetimde Bayar'ın da belirleyici bir etkisi oldu. Etem Menderes, 14 Kasım 1957 günü not defterine, Bayar'ın, "İcap ederse İsmet Paşa'yı da sehpaya götürmekte tereddüt etmem!" dediğini yazdı ve bunu "korkunç ihtiras" olarak tanımladı.

27 Mayıs Darbesi

DP'nin artan baskısına karşı artan hoşnutsuzluktan yararlanan 27 Mayıs 1960 askerî müdahalesi DP iktidarını devirdi. Bayar, darbe sabahı Çankaya Köşkü'nde kendisini teslim almaya gelen subaylara karşı önce direnmeye çalıştı, sonra da ceketinin cebindeki tabancayı şakağına dayayarak intihar girişiminde bulundu. Ancak 77 yaşındaki Bayar'dan daha atik davranan askerler tabancayı elinden almayı başardılar. Bayar öbür DP yöneticileriyle birlikte tutuklandı, "vatana ihanet" ve "anayasayı ihlal" suçlamasıyla Yassıada'da, Yüksek Adalet Divanı'nda yargılandı. Yassıada'da tutuklu olduğu sırada, 25 Eylül 1960'ta, Düşükler Yassıada'da filmine tepki göstererek bel kemeriyle intihara teşebbüs etti ancak kurtarıldı. 15 Eylül 1961'de idama mahkûm edildi. Hüküm verildiği zaman 78 yaşında olan Bayar'ın cezası Millî Birlik Komitesi tarafından yaşam boyu hapse çevrildi ve Yassıada'dan Kayseri Cezaevi'ne nakledildi.

Hastalığının ilerlemesi üzerine, 14 Şubat 1962'de tedavi için Ankara'ya getirildi ve 5 gün sonra yeniden Kayseri'ye götürüldü. 1963 yılının ilk aylarında Celal Bayar'ın sağlık nedenleriyle Cumhurbaşkanı tarafından affı gündeme geldi. Bayar'ın cezası, sağlık nedenleriyle hükûmet tarafından 6 aylık bir süre için ertelendi ve 22 Mart 1963'te tahliye edildi. 23 Mart'ta Kayseri'den Ankara'ya gelen Bayar'ı, büyük bir konvoy ve kalabalık karşıladı. Bu coşkulu karşılama tepkilere neden oldu, aleyhte gösteriler Adalet Partisi (AP) Binasının, Bayar'ın yerleştiği evin ve Yeni İstanbul gazetesinin taşlanmasına kadar gitti. AP'nin kapatılacağı endişesi ortaya çıktı. Bu gelişmelerden sonra 28 Mart'ta Bayar'ın cezasının ertelenmesi ile ilgili karar kaldırıldı. Bu tarihten itibaren 6 ay Ankara Hastanesinde gözetim altında kaldıktan sonra, sağlık durumunda herhangi bir değişiklik olmamasına rağmen tekrar Kayseri Cezaevi'ne gönderildi (5 Ekim 1963).

Sağlık nedeniyle serbest bırakıldığı 8 Kasım 1964'e değin Kayseri Cezaevi'nde kaldı. 8 Temmuz 1966'da da hakkında verilen adli tıp raporuyla dönemin cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından, Anayasa'nın 97. maddesinde yazılı sebeplere dayanılarak affedildi. Adalet Partisi hükûmetinin 8 Ağustos 1966'da çıkardığı yeni bir af yasasıyla, ömür boyu hapis cezasına çarptırılanlar da dahil olmak üzere eski DP'lilerin tümü özgürlüklerine kavuştular.

Sonraki yıllar ve ölümü
Bundan sonra, eski DP'lilerin siyasal haklarının geri verilmesi için çalıştı. 1968'de, kendisi gibi siyasal haklarını yitirmiş eski DP'lileri haklarını geri alabilmeleri için bir araya getirmeyi amaçlayan "Bizim Ev" adlı bir kulüp kurdu. 14 Mayıs 1969'da siyasal hasmı İsmet İnönü ile tarihi buluşma gerçekleştirerek eski DP'lilerin siyasi haklarının geri almaları için gereken anayasa değişikliği konusunda CHP'nin desteğini sağladı. İnönü'nün yardımlarıyla Anayasa değişikliği TBMM'de onaylandı.

Ancak değişikliğin Cumhuriyet Senatosu'nda oylanmasından önce Türk Silahlı Kuvvetleri ve Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın tavır alması nedeniyle, iktidardaki Adalet Partisi'nin lideri Süleyman Demirel yaklaşan 1969 seçimleri öncesinde TSK ile gerginlik çıkmaması için Senato'daki oylamanın seçimlerden sonraya bırakılmasını istedi. AP'nin af konusundaki tutumu ile parlamentonun itibarını zedelediğini ileri süren Bayar'ın kızı Nilüfer Gürsoy ve eski DP'li bakanlardan Samet Ağaoğlu'nun eşi AP Manisa Milletvekili Neriman Ağaoğlu, 31 Temmuz 1969 günü partilerinden ve milletvekilliklerinden istifa ettiler. Bu gelişme eski DP'lilerin AP'lilerle ihtilaflarının su yüzüne çıkması şeklinde yorumlandı.

Bununla birlikte seçimlerin ardından anayasa değişikliği Cumhuriyet Senatosu'nda görüşüldü ve 6 Kasım 1969'da kabul edildi. Ancak 14 Kasım 1969 günü Türkiye İşçi Partisi, kanun değişikliğinin usul yönünden iptali için Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu. Mahkeme başvuruyu haklı bularak, 16 Haziran 1970'te anayasa değişikliğini iptal etti. Bu iptal, kanunun Millet Meclisi'nde kabulü sırasında AP'li Meclis Başkanı Ferruh Bozbeyli'nin yaptığı hatanın sonucu olarak nitelendirildi, Bozbeyli'nin itirazına rağmen, bilerek usul hatası yaptığına dair iddialar sürdü. Siyasi affın bu şekilde Anayasa Mahkemesi'nce iptali, AP'nde parti içi bölünmelerin artmasına neden oldu. Bu süreçte AP'den istifa ve ihraç edilenler Aralık 1970'te Demokratik Parti'yi kurdular. Bayar, kurucuları arasında kızının da yer aldığı Demokratik Parti'yi destekledi. Bu partinin seçim kampanyalarına katıldı.

1973 seçimlerinden sonra oluşan CHP-MSP Koalisyonu zamanında 2 Nisan 1974'te Meclis, eski DP'lilerin siyasi haklarının iadesini öngören kanun teklifini kabul etti. Ancak eski DP'lilerin siyasi partilere üye olabilmesi ve milletvekili seçilebilmeleri için siyasi partiler ve seçim kanunlarında da yapılması gereken değişiklikler vardı, bu değişiklikler aynı yılın aralık ayında gerçekleştirilebildi.

Cezaları bağışlanan Bayar, 1961 Anayasası'na göre, eski cumhurbaşkanı olarak, Cumhuriyet Senatosu'nun doğal üyesi sayılıyordu. AP'li senato başkanı Tekin Arıburun'un, Senato'ya katılması yolundaki çağrısını, doğal üyeliğe karşı olduğu savıyla geri çevirdi (28 Nisan 1974).

Affın gerçekleşmesinden sonra Demokratik Partililerden büyükçe bir grubun AP'ye dönmesi üzerine, Bayar da 1975 Senato kısmi seçimlerinde yeniden Adalet Partisi'ni destekledi; Bursa'da yapılan AP mitinginde, Süleyman Demirel ile birlikte kürsüye çıkarak konuştu. Bu dönemde sağ siyasal güçler açısından birleştirici bir simge sayıldı. 12 Eylül Darbe yönetimini ve 1982 Anayasası'nı destekledi.

Ölümü
Uzunca süre yaşadığı konjestif kalp yetmezliği nedeniyle kaldırıldığı İstanbul Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Merkezinde (günümüzde Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi) 22 Ağustos 1986'da 103 yaşında hayatını kaybetti. Öldüğünde, dünyanın en yaşlı politikacısıydı.

Ölümünün ardından Anıtkabir'e defnedilmesi gündeme geldi. Bazı basın organları ve siyasi partiler konuyu gündeme getirdi. Başbakan Turgut Özal ve SHP lideri Erdal İnönü de Anıtkabir'e gömülmesine destek verdiler. Cumhurbaşkanı Kenan Evren ise buna karşı çıktı, teklifi reddetti.

Cenazesi, 28 Ağustos 1986'da Ankara'da Cumhurbaşkanı Kenan Evren'in de katılımıyla gerçekleşen devlet töreninin ertesi günü doğum yeri olan Umurbey'de toprağa verildi.

Anısı
1965 ile 1972 arasında Ben de Yazdım başlığıyla 8 cilt halinde anılarını yayımladı. 1969'da Başvekilim Adnan Menderes (derleyen İsmet Bozdağ) adlı bir kitabı yayımlandı. 1961 ile 1964 arasında yaklaşık üç yıl kaldığı Kayseri Cezaevi'ndeki anıları Kayseri Cezaevi Günlüğü (hazırlayan Yücel A. Demirel) adıyla 1999 yılında kitaplaştırıldı.

Doğduğu ev, Yapı Kredi Bankası'nın sahibi Kazım Taşkent'in katkılarıyla restore edilmiştir. 1992 yılında kurulan Manisa'daki Celal Bayar Üniversitesi'ne adı verildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Celal Bayar , T.C. Cumhurbaşkanlığı
 BBC Türkçe ile 1982 yılında yapılan röportaj

100 yaş üstü Türkler
1883 doğumlular
1948 Türkiye İktisat Kongresi'ne katılanlar
1986 yılında ölenler
27 Mayıs Darbesi
Askerî darbe ile devrilen liderler
Bursa'da defnedilenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Demokrat Parti (1946) genel başkanları
Dersim İsyanı'nda kişiler
Gemlik doğumlular
İstanbul'da ölenler
İttihat ve Terakki üyeleri
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Kurtuluş Savaşı'na katılan siviller
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Manisa üyeleri
TBMM 1. dönem Manisa milletvekilleri
TBMM 10. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 11. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 2. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 3. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 4. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 5. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 6. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 7. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 8. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 9. dönem İstanbul milletvekilleri
Teşkilât-ı Mahsusa
Türk Sünniler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye başbakanları
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
Türkiye'deki siyasi parti genel başkanları
Bursa doğumlu siyasetçiler
Bulgaristan Türkleri
İmar ve İskan Bakanları
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Celâl Bayar
Türk muhafazakârlar

Celâl Bayar


Large denominations of United States currency greater than  were circulated by the United States Treasury until 1969. Since then, U.S. dollar banknotes have been issued in seven denominations: $1, $2, $5, $10, $20, $50, and $100.

Overview and history
Large-denomination currency (i.e., banknotes with a face value of  or higher) had been used in the United States since the late 18th century. The first  note was issued by North Carolina, authorized by legislation dated May 10, 1780. Virginia quickly followed suit and authorized the printing of  and  notes on October 16, 1780 and  notes on May 7, 1781. High-denomination treasury notes were issued, for example during the War of 1812 ($1,000 notes authorized by an act dated June 30, 1812). During the American Civil War Confederate currency included  and  notes. The earliest (1861) federal banknotes included high-denomination notes such as three-year interest-bearing notes of , , and , authorized by Congress on July 17, 1861. In total, 11 different types of U.S. currency were issued in high-denomination notes across nearly 20 different series dates.
The obverse designs of United States banknotes generally depict either historical figures, allegorical figures symbolizing significant concepts (e.g., liberty, justice), or a combination of both. The reverse designs range from abstract scroll-work with ornate denomination identifiers to reproductions of historical art works.

Public versus institutional use
Series 1934 gold certificates ($100; ; ; and ) were issued after the gold standard was repealed and gold was compulsorily confiscated by order of President Franklin Roosevelt on March 9, 1933 (see United States Executive Order 6102). Thus the series 1934 notes were used only for intragovernmental (i.e., Federal Reserve Bank) transactions and were not issued to the public. This series was discontinued in 1940. The series 1928 gold certificate reverse was printed in black and green (see History of the United States dollar).

Passive retirement
Although they remain legal tender in the United States, high-denomination bills were last printed on December 27, 1945, and were officially discontinued on July 14, 1969, by the Federal Reserve System due to "lack of use". The lower production  and  notes had effectively disappeared well before then.

Beginning in July 1969, the Federal Reserve began removing high-denomination currency from circulation and destroying any large bills returned by banks. , only 336  bills were known to exist, along with 342 remaining  bills and 165,372 remaining  bills. Due to their rarity, collectors pay considerably more than the face value of the bills to acquire them, and some are in museums in other parts of the world.

These larger denomination bills were mainly used by banks and the federal government for large financial transactions, which was especially true for gold certificates from 1865 to 1934. However, the introduction of various electronic money systems has made large-scale cash transactions mostly unnecessary, and along with concerns about counterfeiting and the use of cash for unlawful activities (such as drug trafficking and money laundering), it is unlikely that the U.S. government will reissue any large-denomination currency in the foreseeable future. According to the U.S. Department of Treasury website, "The present denominations of our currency in production are , , , , ,  and . The purpose of the United States currency system is to serve the needs of the public and these denominations meet that goal. Neither the Department of the Treasury nor the Federal Reserve System has any plans to change the denominations in use today."

High-denomination banknote issuing data

Table of banknotes
The National Numismatic Collection at the Smithsonian Institution contains (among other things) the Bureau of Engraving and Printing (BEP) certified proofs and the Treasury Department collection of United States currency. Using a combination of proofs and issued notes, a nearly complete type set of high-denomination currency was compiled. Notably missing are several types of Compound and Interest Bearing Notes. Printed during the early to mid-1860s on very thin paper, these high-denomination notes are virtually non-existent. Their issuance (1861–65) predates the BEP's responsibility for U.S. currency (1870s), so it is fortunate that any proofs exist in the current archives.

See also

 United States dollar
 Gold certificate (United States)
 Promotional fake United States currency
 Silver certificate (United States)
 Silver standard
 Treasury Note (1890–1891)
 Trillion-dollar coin

References

Explanatory footnotes

Citations

General bibliography

External links

 Large Denominations from the Bureau of Engraving and Printing
 U.S. Department of the Treasury

Banknotes of the United States


Rüştü Akın Vakfı, eğitim, sağlık, bayındırlık ve sosyal alanlarda hizmet vermek üzere Rüştü Akın, Nuri Akın, Ragıp Akın ve Füsun Yönder'in temsil ettiği kurucu üyeler tarafından 23 Haziran 1986 tarihinde İstanbul'da kurulan bir vakıf.

Kuruluşundan bu yana başarılı öğrencileri sağladığı burslar ve ödüller ile desteklemeyi sürdürmüş va şu yatırımları yapmıştır:

 Rüştü Akın Anadolu Meslek Lisesi
 Emel Akın Meslek Yüksek Okulu
 Nişantaşı Nuri Akın Anadolu Lisesi
 Ragıp Akın İlköğretim Okulu
 Füsun Yönder Anadolu Lisesi

İstanbul merkezli vakıflar
1986'da kurulan dernekler ve vakıflar

Rüştü Akın Vakfı


Renato César (Maldonado, Uruguay; 16 de agosto de 1993) es un futbolista uruguayo. Juega como delantero y su equipo actual es Guayaquil City de la Serie A de Ecuador.

Trayectoria
Renato César proviene de Maldonado y llegó a Montevideo a los 16 años para jugar en las formativas del Club Nacional de Football.

Con aún 17 años de edad, debutó en Primera División el 4 de junio de 2011, en la derrota 0:1 frente a Rampla Juniors en el Gran Parque Central, convocado por Juan Ramón Carrasco. Luego disputó la Copa Libertadores Sub-20 y comenzó a ser llamado más asiduamente para el primer equipo por el nuevo entrenador, Marcelo Gallardo.

En el año 2014 fue cedido a préstamo al Lugano, de la Challenge League de Suiza, e integra la Selección Uruguay Sub-20 de Uruguay.

En el año 2015 fue cedido a préstamo al Liverpool, para eso tuvo que rescindir su contrato con Nacional.

En el 2016 parte a Villa Española donde anotó solo un gol.

En el 2017 parte a préstamo por un año a Palestino.

Clubes

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Torneos nacionales

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Maldonado
Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Club Nacional de Football en los años 2010
Futbolistas del Football Club Lugano
Futbolistas del Liverpool Fútbol Club
Futbolistas del Club Social y Deportivo Villa Española
Futbolistas del Club Deportivo Palestino en los años 2010
Futbolistas del Inter Playa del Carmen
Futbolistas del Club Atlético Rentistas
Futbolistas del Guayaquil City Fútbol Club

Renato César


Agave felgeri ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Felger's Mescalito Agave".

Beschreibung
Agave felgeri wächst sprossend. Die dichten Rosetten sind bis 80 cm breit. Die grünen bis gelbgrünen, linealischen, variabel angeordneten, rauen, mit Streifen und Abdrücken versehenen Blätter (Agave schottii besitzt glatte Blätter) sind 25 bis 35 cm lang und 0,7 bis 1,5 cm breit. Die kantigen, braunen Blattränder sind faserig. Der graue Enddorn wird 0,8 bis 1,5 cm lang.

Der ährige Blütenstand wird 0,5 bis 2,4 m hoch. Die gelben Blüten sind 25 bis 30 mm lang und erscheinen am oberen Teil bis zur Spitze des Blütenstandes an den variabel angeordneten Verzweigungen. Die Blütenröhre ist 2 bis 4 mm lang.

Die länglichen bis eiförmigen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 15 bis 20 mm lang und 9 bis 12 mm breit. Die schwarzen, variabel geformten Samen sind 4 bis 5 mm lang und 1,5 bis 3 mm breit.

Die Blütezeit reicht von Mai bis August.

Systematik und Verbreitung
Agave felgeri wächst in Mexiko im Bundesstaat Sonora in küstennahen Trockengebieten.

Die Erstbeschreibung durch Howard Scott Gentry ist 1972 veröffentlicht worden.

Agave felgeri, ein Vertreter der Gruppe Filiferae, gilt als selten. Wenige Kolonien sind nahe Bahia San Carlos und der näheren Umgebung angesiedelt. Aufgrund der habituellen Ähnlichkeit und der geografischen Verbreitung von Agave schottii ist die Art nach Ullrich in die Sektion Parviflorae zu stellen. Gleichwohl sind Unterschiede der Blütenstruktur und Blattstruktur erkennbar. Innerhalb der Filiferae-Gruppe wächst Agave felgeri in den trockensten Regionen.

Literatur
 Howard Scott Gentry: Agave felgeri. In: Agaves of Continental North America. The University of Arizona Press, 1982, S. 107–110.
 Mary Irish, Gary Irish: Agave felgeri. In: Agaves, Yuccas and related plants. Timber Press. 2000, S. 119–120.

 B. Ullrich: De systematische positie van Agave felgeri Gentry. In: Succulenta. Band 70, Nummer 7/8, 1991, S. 147–150 (online).

Einzelnachweise

Agaven
felgeri

Agave felgeri


ජීව විද්‍යාවෙහි , වර්ගීකරණය යනු,  ජීව විද්‍යාත්මක ජීවීන්  සමූහයන් අතර පොදුවේ පවතින ගුණාංග මත පදනම්ව, ඒවා නම් කිරීමෙහි, අර්ථ දැක්වීමෙහි (සීමා කිරීම) සහ වර්ගීකරණය කිරීමෙහි විද්‍යාව  වෙයි.

වර්ගීකරණය (ජීව විද්‍යාව)


Gelidiales, red crvenih algi iz razreda Florideophyceae, dio je podrazreda Rhodymeniophycidae. Pripada mu preko 234 priznatihvrsta. Ime je došlo po rodu Gelidium

Porodice i broj vrsta
 Gelidiaceae Kützing   169
 Gelidiellaceae K.-C.Fan 33
 Orthogonacladiaceae G.H.Boo, Le Gall, K.A.Miller & S.M.Boo  4
 Pterocladiaceae G.P.Felicini & Perrone  28

Izvori

Rhodymeniophycidae

Gelidiales


دير الأحمر هي بلدة لبنانية من قرى قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل.

جغرافيتها
تقع البلدة على بعد 100 كلم من بيروت و12 كلم من بعلبك على علو 1000م عن سطح البحر.

سكانها
يبلغ عدد أهالي البلدة نحو 25000 نسمة تقريباً.
5000 نسمة يقطنون البلدة صيفاً وشتاءً.
أما في الصيف فيرتفع العدد إلى 15000 نسمة تقريباً.
كما ويوجد قسم كبير من سكان البلدة في أستراليا وكندا.

تسميتها
هناك عدة روايات تتعلق بتسمية دير الأحمر، منها أن الاسم ذا أصل عربي من كلمة الأحمر أو أنه من أصول فينيقية أو آرامية. بعد زوال الوثنية حوّل معبد جوبيتر إلى دير يسكنه الرهبان.

وهناك من يروي أنه على بعد 2 كلم من الناحية الجنوبية كانت تقوم قرية صغيرة تدعى الحلاّلة، وكان سكانها يأتون كل نهار أحد لسماع القداس في الدير. وذات أحد لم يقرع الجرس إيذاناً ببدء القداس، فجاء الناس للاستفسار، ولما دخلوا الدير هالهم منظر الرهبان وقد ذبحوا ذبح النعاج، والدماء تغطي جدران الدير، فعادوا لوهلتهم إلى القرية يصرخون «الدير أحمر، الدير أحمر...» وتطورت الكلمة
لتصبح «دير الأحمر».

مناخها
مناخ دير الأحمر معتدل في الخريف والربيع جاف وجليدي في الشتاء، جاف وحار في الصيف.
تبقى معظم الطرقات المؤدية إلى دير الأحمر مقفلة في الشتاء الشتاء بسبب سوء الطقس والثلوج. وأهم هذه الطرق طريق عيناتا - الأرز، وطريق عيون السيمان - حدث بعلبك. ولا يبقى سوى طريق ضهر البيدر التي تقفل أثناء العواصف الثلجية.

أعلام
 يارا
 إليسا

المراجع

Deir el Ahmar

http://www.al-anwar.com.au/arabic/?p=2725

http://www.deirelahmar.com

http://www.deirelahmar.gov.lb

كتاب تاريخ دير الأحمر للمؤلف عصام فريد كرم

أماكن مأهولة في قضاء بعلبك
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء بعلبك
مدن لبنان
مواقع أثرية في لبنان

دير الأحمر


Devlet bütçesi, kamu gelir ve giderlerinin, yasama organı tarafından onaylanarak, hükûmet tarafından yürütülüp uygulanmasına izin veren bir kanun, bir hukuki belgedir. Bir başka deyişle kamu kaynaklarının toplanması ve harcamaların yapılması için hükûmetin, ulusal egemenliği temsil eden parlamentodan aldığı bir yetkidir; bu bağlamda toplum ile siyasi iktidar arasında kaynakların kullanımı konusunda yapılan bir sözleşme olarak görülebilir.

Maliye politikaları

Bütçenin tasarımında sosyal ve ekonomik faktörler etkili olur. Devletin kendine belirlediği hedeflerde maliye politikaları önemli bir araç oluşturur:

 Bir yandan, bütçe harcama ve gelirlerinin miktar ve bileşimi,
 diğer yandan harcama ve gelirler arasındaki ilişki, yani bütçenin açık, fazla vermesi ya da denk olması,

devletin kullanabileceği önemli araçlar olur. Para politikası ile para arzını etkilemek yoluyla üretim, istihdam, millî gelir ve fiyat seviyesi yöneltilir.

Bütçe açıklarının uzun vadeli borçlanmalarla karşılanması, faizlerin aşırı oynaklığıyla yaratılacak istikrarsızlıklar yüzünden, kısa vadeli borçlanmalara gidilmemesi önem taşır.

Bütçe Türleri
2003'te kabul edilip 2004'te yürürlüğe giren 5018 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na göre Devlet Bütçesi aşağıdaki şekilde tanımlanan farklı bütçelerden oluşur:

 Merkezi Yönetim Bütçesi
 Genel Bütçe: Devlet tüzel kişiliğine dahil olan kamu kurumlarının bütçesidir. (Örnekler: TBMM, Adalet Bakanlığı, Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği, Jandarma Genel Komutanlığı, Emniyet Genel Müdürlüğü, Diyanet İşleri Başkanlığı vb.)
 Özel Bütçe: Bir bakanlığa bağlı veya ilgili olarak, belirli bir kamu hizmetini yürütmek üzere kurulan, gelir tahsis edilen, bu gelirlerden harcama yapma yetkisi verilen, kuruluş ve çalışma esasları özel kanunla düzenlenen kamu idarelerinin bütçesidir. (Örnekler: YÖK-Yükseköğretim Kurulu, Türk Dil Kurumu Başkanlığı, TÜBİTAK-Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu, TSE-Türk Standartları Enstitüsü, TOKİ-Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vb.)
 Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar Bütçesi: Özel kanunlarla kurul, kurum veya üst kurul şeklinde teşkilatlanan kurumların bütçesidir. (Örnekler: RTÜK-Radyo ve Televizyon Üst Kurulu, SPK-Sermaye Piyasası Kurulu, BDDK-Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu vb.)
 Sosyal Güvenlik Kurumları Bütçesi : Sosyal güvenlik hizmeti sunmak üzere kanunla kurulan kamu idarelerinin bütçesidir.
 Mahalli İdare Bütçesi: Mahalli İdare kapsamındaki kamu idarelerinin (belediyeler, il özel idareleri ve mahalli idare birlikleri) bütçesidir.

Gider Bütçesi

Gider Bütçesi Bütçe'nin ilk ayağı ve kanunun birinci maddesidir. Kamu giderleri, kanunlarla düzenlenen kamu hizmetlerinin yerine getirilmesi için yapılan harcamalardır. Bütçeye giren her kamu idaresi için ödenek tutarları bütçede yer alır.

Bütçe Harcamaları üç gruba ayrılır:
 Cari Harcamalar
 Cari Giderler
 Cari Transferler
 Sermaye Harcamaları
 Sermaye Giderleri
 Sermaye Transferleri
 Borç Verme

Gelir Bütçesi

Gelir Bütçesi Bütçe'nin ikinci ayağı ve kanunun ikinci maddesidir. Bütçe gelirlerinin "tahmini tutarını" belirtir. Tahmin edilen tutarlara ulaşılmasında o yılın ekonomik koşulları önemli rol oynar.

Merkezi Bütçe Gelirleri şunlardır:
 Vergi Gelirleri (Örnekler: Gelir Vergisi, Motorlu Taşıtlar Vergisi, Özel Tüketim Vergisi, Damga Vergisi vb.)
 Vergi Dışı Gelirler(Örnekler: Döner Sermaye Karları, KİT'lerden Sağlanan Gelirler, Gayrimenkul Kiraları, Para Cezaları vb.)
 Sermaye Gelirleri (Örnek: Gayrimenkul Satış gelirleri)
 Özel Gelirler ve Alınan Bağış ve Yardımlar (Örnek: Köprü ve Otoyol Geçiş Ücretleri)
 Özel Bütçeli İdarelerin Öz Gelirleri (Örnekler: Spor Toto Gelirleri, Devlet Tiyatroları Gelirleri vb.)
 Düzenleyici ve Denetleyici Kurumların Gelirleri (Örnekler: Rekabet Kurumu'na ödenen para cezaları)

2007 yılı bütçesi örneğinde seçilmiş bütçe gelir kaynakları:

Bütçe istatistikleri

* Başbakan Erdoğan tarafından düzenlenen basın toplasındaki geçici bütçe açıklamalarına göre.

Devlet bütçesi kavramları
 Devlet bütçesi dengesi
 Devlet harcamaları
 Dengeli bütçe
 Örtülü ödenek
 Bütçe politikası
 Bütçe krizi
 Borçtan para kazanma
 Bağımlılık oranı
 Federal bütçe
 Bütçe teorisi
 Bütçe desteği
 Bütçe süreci
 Bütçe dışı işletme
 Askerî bütçe

Kaynakça
 KARACAL, Müge, UYDURANOĞLU ÖKTEM, Ayşe: Bütçe Kılavuzu - Uzman Olmayanlar İçin Bir El Kitabı; TESEV Yayınları, İstanbul: Ocak 2007. ISBN 978-975-8112-84-5. (URL: http://www.tesev.org.tr/UD_OBJS//PDF/IYIYNTSM/butce%20kilavuzu%2011%2009%2007%20(2).pdf)

Devlet harcamaları
Ekonomi politikaları

Devlet bütçesi


El estilo de crianza o estilo parental es la construcción psicológica que representa las estrategias estándar que los padres utilizan en la crianza del niño. Hay muchas teorías y opiniones diferentes sobre las mejores maneras de educar a los niños, así como los diferentes niveles de tiempo y esfuerzo que los padres están dispuestos a invertir.

Muchos padres crean su propio estilo a partir de una combinación de factores, que pueden evolucionar con el tiempo a medida que los niños desarrollen su propia personalidad y se mueven a través de las etapas de la vida. El estilo de crianza se ve afectado por el temperamento de ambos, padres y niños; y se basa principalmente en la influencia de los padres y la cultura propios. "Muchos padres aprenden prácticas de crianza de sus propios padres - algunas se aceptan, algunas se descartan." El grado en que la educación de un niño es parte de la crianza de los hijos es un asunto de debate.

Teorías sobre los estilos parentales
Una de las mejores teorías conocidas del estilo de crianza fue desarrollada por Diana Baumrind. Se propuso que los padres se dividen en tres categorías: autoritario (decir a sus hijos exactamente qué hacer), indulgente (permitir que sus hijos hagan lo que quieran), o autoritativo (proporcionando normas y orientación sin ser dominantes). La teoría se amplió posteriormente para incluir a los padres negligentes (sin tener en cuenta a los niños, y se centra en los intereses de otro tipo).

Una serie de estilos de crianza éticos han sido propuestos, algunos basados en el modelo autoritario de la estricta obediencia a la ley (por ejemplo en la Biblia), otros basados en la empatía con el estado emocional de un niño al igual que les deja un traumatismo personal

A partir del  dos filósofos de forma independiente escribieron obras que han sido muy influyentes en la crianza de los hijos. El libro de John Locke, Pensamientos sobre la Educación, escrito en 1693, es una base muy conocida por la pedagogía de la educación desde una perspectiva puritana. Locke resalta la importancia de las experiencias para el desarrollo de un niño, y recomienda el desarrollo de sus hábitos físicos en primer lugar. En 1762, el filósofo francés Jean-Jacques Rousseau publicó un volumen sobre la educación, Emile: o, en la Educación. Propuso que la educación inicial debe ser derivado menos de libros y más de la interacción del niño con el mundo. De estos, Rousseau es más consistente con la crianza lenta, y Locke más para la cultivación concertada.

Otros teóricos, principalmente del , se han concentrado en cómo los niños desarrollan y han tenido un impacto significativo en la educación infantil y cómo los padres crían a sus hijos.

Desarrollo cognitivo de los niños
La teoría de Jean Piaget sobre el desarrollo cognitivo de los niños describe cómo representar y razonar sobre el mundo. Esta es una teoría de las etapas del desarrollo que consiste en: etapa sensorio-motora, etapa pre-operacional, etapa operacional concreta, y la etapa de las operaciones formales. Piaget fue un pionero en el campo del desarrollo infantil y sigue influyendo en los padres, educadores y otros teóricos.

Erik Erikson
Erik Erikson, un psicólogo del desarrollo, propuso ocho etapas de la vida a través del cual cada persona se debe desarrollar. En cada etapa, se debe entender y balancear entre dos fuerzas en conflicto, y así que los padres pueden elegir una serie de estilos de crianza que ayuda a cada niño, según proceda en cada etapa. Los primeros cinco de sus ocho etapas se producen en la infancia: La virtud de la esperanza de equilibrio requiere un balance de la confianza por la desconfianza, y por lo general ocurre desde el nacimiento hasta un año de edad. Se equilibra la autonomía con la vergüenza y la duda en torno a las edades de dos a tres. El propósito balancea la iniciativa con la culpa en torno a las edades de cuatro a seis años. La competencia balancea la industria contra la inferioridad entre las edades de siete a 12 años. La fidelidad contrasta la identidad con la confusión de roles, de los 13 a 19 años.

Dreikurs
Rudolf Dreikurs cree que la mala conducta pre-adolescentes de los niños se debió a su deseo insatisfecho de ser un miembro de un grupo social. Sostuvo que estos luego desempeñan una secuencia de cuatro metas equivocadas: primero, buscar atención. Si no lo consigue, su objetivo es la búsqueda de poder, entonces la venganza y, finalmente, se sienten inadecuados. Esta teoría se utiliza en la educación, así como la crianza, la formación de una teoría valiosa sobre la cual controlar el mal comportamiento. Otras técnicas de crianza de los hijos también deben utilizarse para fomentar el aprendizaje y la felicidad.

Determinismo infantil
Frank Furedi es un sociólogo con un interés particular en la crianza de los hijos y las familias. Él cree que las acciones de los padres son menos decisivos, que lo que otros creen. Él describe el término determinismo infantil, como la determinación de las perspectivas de los prospectos de la vida de una persona que les ocurre durante la infancia, con el argumento de que hay poca o ninguna evidencia de su verdad., Mientras que otros intereses comerciales, gubernamentales y otras; constantemente tratan de guiar a los padres a hacer más y a preocuparse más por sus hijos, a lo que él cree que los niños son capaces de desenvolverse bien en casi cualquier circunstancia. Furedi cita a Steve Petersen, de la Universidad de Washington: "El desarrollo realmente quiere ocurrir. Se necesita ambientes muy pobres para interferir con el desarrollo... [Solo] no crie a su hijo en un armario, no lo mate de hambre, y no lo golpee en la cabeza con una sartén. "Del mismo modo, el periodista Tim Gill ha expresado su preocupación sobre la excesiva aversión a los riegos por los padres y los responsables de los niños, en su libro Sin Miedo (No Fear). Esta aversión limita las oportunidades de los niños a desarrollar las habilidades suficientes para convertirse en adultos, sobre todo en el tratamiento de los riesgos, sino también en la realización de actividades de aventura e imaginación.

Los Estilos parentales según Maccoby y Martin

La mayoría de los padres muestran características de más de un estilo.

Los 4 estilos

Democrático
(Alta demanda y alta respuesta)

El padre es exigente y receptivo. Se caracteriza por un enfoque centrado en el niño que tiene altas expectativas de madurez. Los padres entienden los sentimientos de sus hijos y les enseñan a manejarlos. A menudo les ayudan a encontrar salidas apropiadas para resolver problemas. Los padres asertivos generalmente no son tan controladores, lo que permite que el niño explore con mayor libertad, dejando así que tomen sus propias decisiones basadas en su propio razonamiento.

Los padres asertivos establecen límites y demandan madurez, pero cuando castigan a un niño, el padre explica sus motivos para su castigo. "Sus castigos son medidos y consistentes en la disciplina, no severo ni arbitrario. Los padres de familia establecen normas claras para sus hijos, vigilar los límites que han establecido, y también permiten a los niños desarrollar su autonomía. También esperan un comportamiento maduro, independiente, y adecuado para la edad de los niños." Están atentos a las necesidades de sus hijos y preocupaciones, y suele perdonar y enseñar en lugar de castigar si un niño se queda corto. Esto se supone que debe traer como resultado que los niños tengan una autoestima más alta y que sean más independientes. Es por los expertos el estilo más recomendado.

Autoritario
(Alta demanda y baja respuesta)

El padre es exigente, pero no receptivo.

Lo complejo se convierte en crianza totalitaria.
El padre autoritario, también llamado padre estricto, se caracteriza por las altas expectativas de la conformidad y cumplimiento de las normas de los padres y las direcciones, mientras que permite poco diálogo abierto entre padres e hijos. "Los padres autoritarios es un estilo restrictivo y punitivo en el que los padres aconsejan a los niños a seguir sus instrucciones y respeten su trabajo y esfuerzo." Los padres autoritarios esperan mucho de sus hijos, pero en general no explican las razones por las reglas o límites. Los padres autoritarios son menos sensibles a las necesidades de sus hijos, y tienen más probabilidades de golpear a un niño en lugar de discutir el problema.
Los niños que son resultados de este tipo de crianza pueden tener menos competencia social, porque los padres por lo general le dicen al niño lo que debe hacer en lugar de permitir que el niño elija por sí mismo o misma. Sin embargo, los investigadores han encontrado que en algunas culturas y grupos étnicos, aspectos del estilo autoritario pueden estar asociada con resultados más positivos para los niños que Baumrind espera. "Los aspectos de la crianza de los hijos de una forma tradicional asiática a menudo se administran por familias estadounidenses. En algunos casos, estas prácticas han sido descritas como autoritarias." Si las demandas son empujadas demasiado enérgicamente al niño, el niño puede sufrir un colapso, o huir.

Indulgente
(Baja demanda y alta respuesta)

El padre es responsable, pero no exigente.

Los padres indulgentes, también llamados permisivos, no directo o menos severo, se caracterizan por tener pocas expectativas de comportamiento para el niño. Padres indulgentes es un estilo de crianza en el cual los padres están muy involucrados con sus hijos, pero con pocas exigencias o controles sobre ellos. Los padres son la crianza y la aceptación, y son muy sensibles a las necesidades del niño y sus deseos. Los padres indulgentes no exigen que los niños se controlen o se comporten de manera apropiada. Esto puede resultar en la creación de niños consentidos o niños malcriados dependiendo del comportamiento de los niños.

De un estudio reciente,
 Los adolescentes que eran menos propensos a beber en exceso, fueron quienes tenían padres que obtuvieron altos resultados en la responsabilidad y la ternura.
 Los llamados padres indulgentes, aquellos quienes eran bajos en responsabilidad y altos en ternura, casi triplicaron el riesgo de que sus hijos adolescentes participen en el consumo excesivo de alcohol.
 Los padres estrictos -"altos en la responsabilidad y bajo en ternura"- duplican el riesgo en sus hijos adolescentes de beber en exceso.

Los niños de padres permisivos tienden a ser más impulsivos, y en la adolescencia pueden participar más en conductas erráticas y en el uso de drogas. Los niños nunca aprenden a controlar su propio comportamiento y siempre esperan salirse con la suya." Sin embargo, en los mejores casos están emocionalmente más seguros, independientes y están dispuestos a aprender y aceptar la derrota. Ellos maduran rápidamente y son capaces de vivir la vida sin la ayuda de otra persona.  Pero como se señaló anteriormente, la utilidad de estos datos son limitados, ya que solamente son correlacionales y no se pueden descartar efectos tales como la herencia (Los padres permisivos y sus hijos comparten personalidades y es probable que sean menos impulsivos que sus contrapartes autoritarias), los efectos de niños a padres (niños fuera de foco y difíciles de manejar podría desalentar a los padres de tratarlos demasiado duro), y compartir valores locales y culturales (que no pueden hacer énfasis en los logros).

Negligente
(Baja demanda y baja respuesta)

El padre no es ni exigente ni flexible.

A los padres negligentes también se les llama no implicados, desprendidos, despectivos o desentendidos. Los padres son fríos y controladores, generalmente no están involucrados en la vida de su hijo, son apartados, sin exigencias, sin responsabilidades, y no establecen límites. Los padres negligentes también suelen omitir las emociones de los niños y las opiniones. Los padres emocionalmente no respaldan a sus hijos, pero aun así proveen sus necesidades básicas. Satisfacer las necesidades básicas significa: alimentación, vivienda, y artículos de tocador o dinero por si se requiere.

Los niños cuyos padres son negligentes desarrollan el sentido de que otros aspectos de la vida de los padres son más importantes que ellos. Muchos niños de este estilo de crianza a menudo tratan de mantenerse a sí mismos o dejan la dependencia de los padres para conseguir una sensación de ser independiente y madurar para su edad. Los padres, y por lo tanto sus hijos, a menudo muestran un comportamiento contradictorio. Los niños se vuelven emocionalmente retirados socialmente. Esta actitud también afecta las relaciones en su vida futura. En la adolescencia, pueden mostrar patrones de absentismo escolar y delincuencia.

Efectos en los hijos
La mayoría de los estudios internacionales han encontrado que el estilo más eficaz en la educación de los hijos es el autoritativo. En concreto, los hijos de padres autoritativos suelen ir mejor en conducta (rendimiento académico, ausencia de delincuencia...) y en ajuste psicosocial (autoestima, estado de ánimo, habilidades sociales...).

Sin embargo, hay dudas de que esta ventaja del estilo autoritativo sea un hecho universal. Algunos datos sugieren que, en población asiática, el estilo autoritario podría ser tan eficaz como el autoritativo.

Por otro lado, otros estudios encuentran diferencias en países como España, Portugal o Brasil, mostrando mejores resultados en adolescentes con padres indulgentes, aunque algunos autores han puesto en duda la metodología usada por estos estudios. Efectivamente, un estudio de 2016 ha mostrado que en España, si se usa el mismo cuestionario que en otros países, el estilo más beneficioso sigue siendo el autoritativo. Más aún, una revisión sistemática de 2019 ha mostrado que los resultados no dependen de la cultura, sino del instrumento usado: si se mide control como coerción, ese control resulta negativo, y los hijos de padres indulgentes tienen mejores desenlaces; en cambio, si se mide control conductual, este es positivo, y los resultados mejores se dan con padres autoritativos.

Instrumentos de medición de estilos parentales.

Referencias

Psicología educacional
Familia
Crianza de los hijos

Estilo parental


Huggerwald (lokal der Huggerwald, früher auch Hoggerwald) ist ein Weiler in der Gemeinde Kleinlützel im Kanton Solothurn, Schweiz.

Geographie und Bevölkerung
Der landwirtschaftlich geprägte Weiler Huggerwald liegt etwa 2 km südöstlich von Kleinlützel und setzt sich aus dem
 oberen Huggerwald (; auch: Ober Huggerwald oder einfach Huggerwald) und
 unteren Huggerwald (; auch: Nieder oder Nider Huggerwald)
am rechtsseitigen Talhang der Lützel zusammen. 1904 zählte man in Huggerwald 24 Häuser mit 142 Einwohnern, die sämtlich der römisch-katholischen Konfession angehörten. Der Ortsname ist als «Waldgebiet eines Mannes namens Hugger» zu deuten.

Sehenswürdigkeiten
In Huggerwald befindet sich eine dem Heiligen Wendelin geweihte Kapelle. Sie wurde 1887 gebaut und verfügt über rund 30 Sitzplätze. Zu ihrer Ausstattung gehören eine Darstellung der Vierzehn Nothelfer am Hauptaltar, verschiedene Statuen aus der alten Pfarrkirche von Kleinlützel von 1641 (1924 durch einen Neubau ersetzt) sowie ein im italienischen Stil gemaltes Ovalbild der «Immaculata» aus dem 17. Jahrhundert, das ursprünglich aus der Kirche von Blauen BL stammen soll. 2021 wurde die St. Wendelinskapelle von Grund auf saniert.

Galerie

Weblinks

Einzelnachweise

Kleinlützel
Ort im Kanton Solothurn
Ortsteil in der Schweiz

Huggerwald


Hljóðbókasafn Íslands er ríkisstofnun sem veitir bókasafnsþjónustu þeim sem ekki er unnt að lesa venjulegt prentað letur. Það er gert með miðlun námsgagna og annars fjölbreytts safnefnis, í samræmi við óskir og þarfir notenda. Safnið nýtur sérstakrar undanþágu frá lögum varðandi höfundarétt, til eftirgerðar og dreifingar útgefinna verka, í þágu blindra, sjónskertra, heyrnarlausra, lestrarhamlaðra eða annarra sem sakir fötlunar eiga erfitt með að lestur prentaðs máls.

Lagarammi

Stofnunin starfar á grundvelli ákvæða bókasafnalaga og sérstakrar reglugerðar um safnið. Þar segir "Hlutverk Hljóðbókasafns Íslands er að sjá þeim sem ekki geta fært sér venjulegt prentað letur í nyt fyrir bókasafnsþjónustu með miðlun á fjölbreyttu safnefni, þar á meðal námsgögnum, í sem bestu samræmi við óskir og þarfir notenda." (Bókasafnalög nr. 150/2012)

Þessu hlutverki þjónar hljóðbókasafnið með stuðningi undanþágu höfundalaga (laga um höfundarétt) þar sem segir: "Heimil er eftirgerð og dreifing eintaka af verkum sem út hafa verið gefin þegar slík eintök eru sérstaklega ætluð til nota fyrir blinda, sjónskerta, heyrnarlausa, lestrarhamlaða eða aðra þá sem vegna fötlunar eiga erfitt með að lesa prentað mál."  (19. grein Höfundalaga, nr. 73/1972)

Starfsemi

Verkefni safnsins er að efla stöðugt og bæta þjónustu við prentleturshamlaða einstaklinga á Íslandi. Sérstök áhersla er lögð á að gera prentleturshömluðum nemendum kleift að nálgast námsefni til jafns við aðra.

Hljóðbókasafnið á mikið safn hljóðbóka og er opið fyrir alla lesblinda einstaklinga sem fengið hafa greiningu. Það er eina bókasafnið á landinu sem framleiðir sjálft megnið af safnkosti sínum. Safnið framleiðir hljóðbækur í fjórum upptökuklefum eigin hljóðvers, með eða án texta. Lesið er allan ársins hring og við bætast 200-300 hljóðbækur á hverju ári, þar af er nokkur fjöldi námsbóka.

Yfirlit yfir hljóðbókakostinn er birt árlega. Heildarfjöldi bóka á safninu er um 11.500 titlar, þar af um 3.500 titlar á ensku.

Þar eru nú á áttunda þúsund íslenskir titlar lesnir. Þar af eru um 3.300 skáldsögur sem hafa komið út á íslensku; um 40 eru í flokknum íslenskar fornbókmenntir auk um 120 titlar í Íslandssögu. Um 60 hljóðbækur falla undir þjóðfræðilegt efni; auk 360 leikrita og 180 ljóðabóka. Um 1.380 íslenskar barna - og unglingabækur eru í safninu ásamt 50 barnaleikritum. Þá eru fjalla um 70 sjálfsræktarbækur og um 850 titlar sem flokkast undir annað.

Virkir lánþegar voru í lok árs 2019 um 14.000. Þar af voru lesblindir um 9.000. Stærsti notendahópurinn er yngra fólk.

Hljóðbókasafnið er ríkisstofnun á A hluta ríkissjóðs, það er sú starfsemi sem að stærstum hluta er fjármögnuð af skatttekjum. Stofnunin er rekin á fjárlögum á vegum mennta- og menningarmálaráðuneytisins. Fjárheimildir stofnunarinnar samkvæmt fjárlögum fyrir árið 2021 er um 150 milljónir króna.

Bókasafnið sem er til húsa til húsa á Digranesvegi 5 í Kópavogi, hefur sjö starfsmenn. Lesarar árið 2019 voru 67 talsins.

Saga

Samtök blindra hófu bókagerð á blindraletri í kringum 1930. Útgáfan þótti erfið, fáir kunnu blindraletur og margir áttu í erfiðleikum með að læra blindraletur. Hljóðbókasafn Blindrafélags Íslands og Borgarbókasafns í Reykjavík, var sett á fót árið 1975. Öll aðstaða breyttist með tilkomu segulbanda og nýrrar upptökutækni og möguleikum á dreifingu lestrarefnis á segulbandsspólum. Blindrafélagið hafði forgöngu um hljóðritun bóka vorið 1957 og kom upp fyrsta vísi að hljóðbókasafni. Í kringum 1970, fór Borgarbókasafn Reykjavíkur að viða að sér hljóðrituðum sögum frá Ríkisútvarpinu, og bjóða nokkrar bækur sem lesnar voru sérstaklega á vegum safnsins. Í október 1975 gerðu Blindrafélagið og Borgarbókasafn með sér samning um framleiðslu og dreifingu hljóðbóka. Sá háttur var hafður á að Borgarbókasafnið annast dreifingu hljóðbóka og greiddi ein laun tæknimanns, en Blindrafélagið lagði til tækjabúnað og húsnæði. Efniskostnaði var skipt á milli þessara tveggja aðila. Blindrafélagið fékk árið 1978 loks styrk á fjárlögum til hljóðbókagerðar.

Hljóðbókasafnið var stofnað 1. janúar árið 1982, undir nafninu Blindrabókasafn Íslands. Því var ætlað að koma upp ríkisstofnun sem leysti af hólmi Hljóðbókasafn Borgarbókasafns Reykjavíkur og Blindrafélagsins, sem þjónustustofnun við blinda og aðra þá sem ekki gátu fært sér í nyt venjulegt prentletur. Á árunum 2009-2011 var safnkosturinn rafvæddur og jók það aðgengi til muna.

Safnið starfar í dag samkvæmt bókasafnslögum nr. 150/2012 en fyrir þann tíma starfaði það samkvæmt lögum um Blindrabókasafn. Í upphafi framleiddi safnið punktaletursefni en sú starfsemi var flutt í árslok 2008 í sérstaka Þjónustu- og þekkingarmiðstöð.

Við stofnun safnsins jókst mjög þjónusta við blinda, sjónskerta og aðra sem ekki geta notað hefðbundið prentletur. Þannig voru útlán árið 1977 á hljóðbókum frá Borgarbókasafni Reykjavíkur um fimm hundruð á ári. Nú eru útlán um 170 þúsund á ári.

Tenglar

 Vefur Hjóðbókasafns Íslands
 Félag lesblindra á Íslandi
 Lesblinda
 Blindrafélagið

Tilvísanir

Íslenskar ríkisstofnanir
Íslensk bókasöfn

Hljóðbókasafn Íslands


Uma Agência Regional de Administração Nacional (; ; ) é uma agência governamental da Finlândia, com a missão de assegurar serviços básicos à população finlandesa, em cada uma das 6 regiões em que está dividido o território do país.

Ligações externas
https://avi.fi/aluehallintovirastot (FINLANDÊS)
https://avi.fi/sv/regionforvaltningsverken (SUECO)
https://avi.fi/en/regional-state-administrative-agencies (INGLÊS)

Agências governamentais da Finlândia

Agência Regional de Administração Nacional (Finlândia)


Juan Carlos Real Ruiz (La Coruña, 15 de marzo de 1991) es un futbolista español. Juega de centrocampista y su equipo es el F. C. Cartagena de la Segunda División de España. Además comenzó los estudios de arquitectura, los cuales no pudo terminar con éxito.

Carrera
Juan Carlos llegó al Real Club Deportivo de La Coruña, procedente del Victoria C. F., cuando todavía era alevín. Desde entonces fue progresando por todas las categorías inferiores del club, aunque nunca afianzándose en el primer equipo. En la temporada 2009-10 empezó a jugar en el primer filial, en la Tercera División, consiguiendo en su año de debut el ascenso a Segunda División B.

En la temporada 2010-11, con sólo 19 años, se convirtió en un jugador imprescindible para el filial deportivista, llegando a jugar 36 partidos y marcando 4 goles. Aun así, el Deportivo "B" la pecheó de nuevo y no puede conseguir la permanencia, volviendo otra vez a Tercera.

El 22 de julio de 2011 le llegó la oportunidad de debutar con el primer equipo en un amistoso de pretemporada en Vivero. El 3 de junio de 2012, en la última jornada de la temporada de segunda división, debutó en la categoría, contra el Villarreal B, entrando en el minuto 62.

En la temporada 2012-13, al estar el equipo en Primera División, no dispuso de oportunidades de jugar, por lo que tuvo que hacerlo en el equipo filial en Tercera. El 14 de enero de 2013 fue cedido hasta final de temporada a la S. D. Huesca, que militaba en la Segunda División. En su debut marcó su primer gol como profesional.

Al terminar la temporada volvió al Deportivo luego del descenso de este de nuevo a Segunda División, ya como jugador del primer equipo.

El 26 de enero de 2015 se hizo oficial su rescisión de contrato con el Depor y fichó por el C. D. Tenerife, reservando una opción de repesca en estos seis meses que restaban de competición.

Después de un período de dos años en la Liga I rumana con el CFR Cluj, regresó a Tenerife después de firmar un contrato por dos años.

Tras finalizar su segunda etapa en el conjunto canario fichó por la U. D. Almería. Con este equipo anotó diez goles en 39 partidos y para la temporada 2019-20 volvió a la S. D. Huesca. Allí pasó cuatro campañas antes de recalar en julio de 2023 en el F. C. Cartagena de la Segunda División de España.

Selección nacional
Fue convocado por la selección gallega sub-16 y sub-18.

Estadísticas
 Actualizado al último partido jugado el .

Referencias

Enlaces externos
 Ficha y estadísticas en Soccerway

Nacidos en La Coruña
Futbolistas de la provincia de La Coruña
Futbolistas del Real Club Deportivo Fabril
Futbolistas del Real Club Deportivo de La Coruña en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo Tenerife en los años 2010
Futbolistas del CFR Cluj
Futbolistas de la Unión Deportiva Almería
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Huesca en los años 2010
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Huesca en los años 2020
Futbolistas del Fútbol Club Cartagena

Juan Carlos Real


Groß Disnack er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Groß Disnack ligger ca. 6 kilometer nordvest for Ratzeburg, ca. 12 km syd for Lübeck og ca. 12 km nord for Mölln.
I kommunen står radio- og tvsenderen Sender Berkenthin.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Groß Disnack


තොටගමුවේ රාහුල හිමියන්ගේ ශිෂ්‍ය හිමි නමක් වූ වැත්තැවේ හිමියන් විසින් රචනා කරන ලද ගුත්තිල මහා කාව්‍යය සඳහා ජාතක පොතේ 237 වැනි ජාතක කථාව වූ ගුත්තිල ජාතකය පාදක වී තිබේ. ගුත්තිල කාව්‍ය තුළ පද්‍ය 511ක් ඇතුලත් වී ඇති අතර වෑත්තෑවේ හිමියන් විසින් වායු ගණය මුල් කොට ගෙන රචනා කර ඇත. ජාතික කථා පුවත් පදනම් කොට ගෙන කෝට්ටේ සමයේ දී ලියැවී ඇති කාව්‍ය කෘති දෙකෙන් දෙ වැන්න ගුත්තිල කාව්‍යයයි. රචනා කර ඇති විරිත සමුද්‍ර ඝෝශ යයි. එනම් සමුදුරෙ රිද්මයටයි.  කෝට්ටේ යුගයට අයත් මෙම කාව්‍ය සංග්‍රහය තුළින් බෝසතුන් 'ගුත්තිල' නම් විණා වාදකයාව ඉපිද 'මුසිල' නම් තම ගෝලයා සමඟ වාද කළ අයුරු නිරුපණය කෙරේ.

කතුවරයා මෙම කෘතියට විශේෂ නාමයක් ලබා දී නොමැති අතර, එම නිසා ජාතක පොතෙහි එන ගුත්තිල නාමය ම මේ සඳහා භාවිත වේ. වෑත්තෑවේ හිමියන්, තොටගමුවේ ශී‍්‍ර රාහුල හිමිපාණන්ගේ  ගෝලයෙකි. කාව්‍යාකරණයෙහි තම ගෝලයා තුල තිබු හැකියාව දුටු රාහුල හිමි ඒ කෙරෙහි තමා තුල පවතී අප්‍රසාදය පල කිරීමට තම අතවැසියෙකු විසින් වෑත්තෑවේ හිමියන්ට දිනපතා පලා කොළ 3 පංගුවක් බෙදන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය. මෙසේ 'පල නො කියා පලා බෙදන' බව වටහා ගත් වෑත්තෑවේ හිමි පෙරලා ගමට වැඩි අතර, තම අකෘතඥයකු නොවන බව ගුරුතුමාට හැගවීම සදහා ගුත්තිල කාව්‍ය රචනා කරන ලදී.

ලෙන් බැහැර ව ගිය වෑත්තෑවේ හිමියන් තමන් ගුරු ද්‍රෝහියකු නොවන බව පෙන්වීම පිණිස ගුත්තිල කාව්‍යය රචනා කළ බවත් පැවසේ.

හය වැනි පරාක‍්‍රමබාහු රජ සමයේ (කෝට්ටෙ යුගයේ) මෙය ලියැවුණු බවට සැලකෙන ගුත්තිල කාව්‍යය,  සිංහල සාහිත්‍ය ඉතිහාසයේ සුවිශේෂී නිර්මාණයක් ලෙසින් ද සිංහල පද්‍ය සාහිත්‍ය පෝෂණය කළ උසස් රසවත් ග‍්‍රන්ථයක් ලෙසින් ද ඉමහත් ප‍්‍රසාදයට ලක් වී ඇත. තවද සංසාර නෞකා වූ සර්වඥයන් වසහන්සේ වේළුවනාරාමයෙහි
වැඩවසන සමයෙහි දේවදත්ත නම් ස්ථරවීරයන් වහන්සේ අරභයා මෙය දක්වන ලදි.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ගුත්තිල කාව්‍යය


Paul Lukas (født Pál Lukács; 26. maj 1894, død 15. august 1971) var en ungarsk skuespiller og manuskriptforfatter.

Han vandt Oscar for bedste mandlige hovedrolle i rollen som Kurt Muller i filmen Een for alle (1943). Lukas har en stjerne på Hollywood Walk of Fame.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Ungarn
Manuskriptforfattere fra USA
Personer fra Budapest
Personer i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige hovedrolle
Golden Globe-vindere
Hollywood Walk of Fame
Pseudonymer

Paul Lukas


Saint James Parish may refer to:

 Saint James Parish, Barbados
 Saint James Parish, Jamaica
 Saint James Parish, New Brunswick, Canada
 St. James Parish, Louisiana, U.S.
 Parish of St James, Cumberland, New South Wales, Australia
 Westminster St James, or St. James Parish, London, UK

Parish name disambiguation pages

Saint James Parish


The Cult este o trupă engleză de hard rock, formată în 1983. Membrii formației sunt: Ian Astbury, Billy Duffy, John Tempesta, Grant Fitzpatrick, Damon Fox.

Discografie
Dreamtime (1984)
Love (1985)
Electric (1987)
Sonic Temple (1989)
Ceremony (1991)
The Cult (1994)
Beyond Good and Evil (2001)
Born into This (2007)
Choice of Weapon (2012)
Hidden City (2016)

Legături externe
  Situl oficial The Cult

Note

Formații rock

The Cult


Gianni Morbidelli (Pesaro, Italija, 13. siječnja 1968.) je talijanski vozač automobilističkih utrka.

Giannijev otac Giancarlo Morbidelli bio je osnivač motociklističke tvrtke Morbidelli, koja je postigla izvjestan uspjeh u motociklističkim utrkama. Gianni Morbidelli se počeo utrkivati u kartingu 1980., a 1986. je osvojio EUR-AM prvenstvo. Godine 1989. postaje prvak u talijanskoj Formuli 3 i Formula 3 European Cup prvenstvu. Godine 1990. je osvojio 20 bodova i peto mjesto u ukupnom poretku u Formuli 3000, vozeći za Forti Corse.

U Formuli 1 je nastupao od 1990. do 1997. Prvi bod osvojio je šestim mjestom na VN Australije 1991., kada je u Ferrariju mijenjao Alaina Prosta, dok je najbolji rezultat ostvario na VN Australije 1995. kada je u Footworku završio na trećem mjestu.

Nakon odlaska iz Formule 1, nastupao je u sedam različitih kategorija, a najveći uspjeh je postigao u International Superstars seriji, kada je 2009. i 2013. osvojio naslov prvaka.

Izvori

Vanjske poveznice
Gianni Morbidelli - Stats F1

Talijanski vozači Formule 1

Gianni Morbidelli


Eider Irmağı (Latince: Egdor; Danca: Ejder), Almanya'nın kuzeyinde, Schleswig-Holstein eyâletinde nehir.

Eider'in akışı
Kiel'in güneyindeki tepelerden doğar ve Westensee'yi izleyerek kuzey yönünde akar. Kiel'in kuzeybatısından batıya döner; kıvrımlar yapan 188 km'lik çığırında akarak alçak yarımadayı geçer ve Kuzey Denizi'ne dökülür. Denizle birleştiği uzun ve sığ halicin başında Tönning yer alır. Irmak Rendsburg'a kadar ulaşıma elverişlidir; aşağı çığırının kıyıları setlerle desteklenmiştir.

Tarihi konumu
Eider, Frank kralı Şarlman döneminden (768-814) başlayarak "Romani terminus imperii" (Roma İmparatorluğu'nun sınırı) olarak nitelendi; İmparator II. Konrad tarafından 1027'de Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun sınırı olarak tanındı ve Schleswig ile Holstein arasındaki geleneksel sınırı oluşturdu.

Ulaşım
Eider Kanalı (1777-84), Rendsburg'dan daha uzak bölgelere ulaşım yapılmasını sağlar ve kenti, Holtenau'da Kiel Körfezi'ne bağlar. Kanaldaki altı savak ulaşımı zorlaştırır; ama Kuzey ve Baltık denizleri arasındaki tek doğrudan bağlantı olması nedeniyle çok yoğun kullanılır. 1887-95 arasında Kaiser-Wilhelm Kanalı; daha sonra ise "Kuzey Denizi-Baltık Denizi" ya da Kiel Kanalı olarak adlandırıldı.

Astronomi
Coğrafyacı Kai Helge Wirth, 88 takımyıldızdan biri olarak tanınan Eridanus'un (Irmak takımyıldızı) Eider Irmağı baz alınarak çizildiği tezini ileri sürmüştür.

Literatür
Haarløv, Hans-Tyge B.T.T: Ejderen, 2014 (Danca)
Quedenbaum, Gerd: Die Eider, 1984 (Almanca)
Schmidt, Volker: Die Eider vom Quellgebiet zur Nordsee, 2000 (Almanca)

Ayrıca bakınız
Eider Barajı
Ejder kanalı
Ejder politikası

Notlar
 Ejderstenen Græseforeningen
 Mezmurlar, s. 800
 Coğrafik isimler

Dış bağlantılar
 360° Eider Irmağından panoramik görüntüler

Schleswig-Holstein'deki nehirler
Holstein

Eider Nehri


Duncan Bowen Black (born February 18, 1972), better known by his pseudonym Atrios , is an Australian-American liberal blogger living in Philadelphia. His weblog is called Eschaton. Black was also a regular guest economics expert on Air America Radio's The Majority Report and is currently a regular commentator on Sam Seder's internet radio (Majority.fm) Majority Report and an op-ed contributor to USA Today.

Biography

After obtaining his BA from the Indiana University of Pennsylvania, Black obtained a PhD in economics from Brown University in 1999. He has worked at the London School of Economics, the Université catholique de Louvain, the University of California, Irvine, and, most recently, Bryn Mawr College. He is now a Senior Fellow at the media research group Media Matters for America.

Black began his online political life in Salon magazine's Tabletalk messageboards under the pseudonym of Kurt Foster, then began blogging as Atrios, remaining pseudonymous for several years, and even joking that he was actually a high school gym teacher. According to Black, the name "Atrios" is actually a (misspelled) reference to a character named Antrios in the Yasmina Reza play 'Art' who paints the play's key "white painting on white canvas".

Before starting Eschaton, Black wrote (as Atrios) for the webzine Media Whores Online (now defunct). During the 2004 Democratic National Convention in Boston, he revealed that he had accepted a job at Media Matters for America and allowed his name and photograph to be published. He later said that as an academic he blogged pseudonymously to avoid attacks like those later unleashed on Timothy Shortell. Atrios' blogging has been characterized as encouraging discourse and public deliberation.

Eschaton

Black's weblog Eschaton generally features short entries on a variety of topics ranging from policy commentary to breaking news and links. Posts are frequent — on the order of ten every day. The majority of posts are authored by Black (as Atrios), but there are occasional guest bloggers. On June 29, 2005, Black described Eschaton as not a blog but an "Online Magazine of News, Commentary, and Editorial."  Following a similar announcement from The Talent Show, this was a satirical reaction to Federal Election Commission hearings on the Bipartisan Campaign Reform Act. Black had previously expressed frustration that the FEC might not apply the act's "media exemption" to blogs, which he regarded as equivalent to other forms of media including online magazines.

Appearance in fiction

Atrios (portrayed by an uncredited actor) appeared briefly in the 7th season West Wing episode "Welcome to Wherever You Are" (Episode 7x15) meeting with the fictional Democratic presidential candidate Matt Santos. Atrios was introduced by Josh Lyman (played by Bradley Whitford) as having "raised 300 grand online" and having "almost as many readers as The Philadelphia Inquirer".

Language
Duncan Black is credited with creating the neologism "Friedman Unit" to refer to The New York Times columnist Tom Friedman's predilection for repeatedly using the next six months as the critical time period for the Iraq War and the term "High Broderism" for an approach to politics characterized by "the worship of bipartisanship for its own sake" as a cover for "the defense of...'the establishment' at all costs".

References

External links

 Report From the Front: An MWO Reader tries to bring down The Nation and The Hunting of the Snitch – Atrios writing for Media Whores Online on The Nation columnist Christopher Hitchens (Snitch)
 Profile by The Philadelphia Inquirer's Dan Rubin

1972 births
Living people
American male bloggers
American bloggers
Brown University alumni
Indiana University of Pennsylvania alumni
Political activists from Pennsylvania
Writers from Philadelphia
American political blogs

Atrios


حروف العلة هي عبارة عن أصوات متحركة، تساهم في تحديد نطق الكلمة، تخرج حروف العلة من الحلق و يساهم في نطقها الشفاه.

تكمن فائدة حروف العلة في أغطاء قيمة للأصوات الساكنة، بحيث أن الكلمة لا يمكن لفظها دون حروف العلة؛ بسبب مخارجها التي لا تعطي إتاحة لنطقها بدون حروف علة.

حروف العلة في نظام الالفبائية الصوتية الدولية
يوجد في نظام الافبائية الصوتية الدولية حتى الآن 25 صوت علة، مصنفة إلى عدة تصنيفات مختلفة:

حروف العلة باللغة العربية
تحتوي اللغة العربية على ثلاث حروف علة، و هي:

ملحوظات على الحروف المرقمة:

 (1): حرف العلة (/ u /) في العربية، له نطقان و هما: حركة قصيرة (ضمة)، و حركة طويلة (واو مسبوقة بضمة).
 (2): حرف العلة (/ i /) في العربية، له نطقان و هما: حركة قصيرة (كسرة)، و حركة طويلة (ياء مسبوقة بكسرة).
 (3): حرف العلة (/ a /) في العربية، له نطقان و هما: حركة قصيرة (فتحة)، و حركة طويلة (ألف مسبوقة بفتحة).

انظر أيضا
 مصوت
 ألفبائية صوتية دولية

لسانيات
اللغة العربية

حروف العلة


Harmony OS ime je novoga operacijskoga sustava tvrtke Huawei, namijenjenog internetskim stvarima (IoT). Uz pametne televizore, očekuje se uporaba novoga OS-a i na mobitelima tvrtke Huawei, iako oni službeno još uvijek prioritet na mobilnim telefonima daju Androidu.

Povijest

Razvoj sustava započeo je 2012. godine, no intenziviranjem trgovačkoga rata SAD-a i Kine, kada je u svibnju 2019. godine "Trump zabranio Huawei", odnosno kad su američke tvrtke dobile zabranu kupovanja tzv. rizične robe 70-ak stranih telekomunikacijih kompanija, među kojima se nalazio i Huawei, najveći svjetski proizvođač telekomunikacijske opreme u tom trenutku, time su sigurno planovi tvrtke za izradu i objavljivanje vlastitog operacijskog sustava bili intenzivirani.

Na konferenciji za programere u kolovozu 2019., održanoj u Dongguanu na jezeru Songšan na jugu Kine, izvršni direktor tvrtke Richard Yu predstavio je novi operacijski sustav.

Na domaćem, kineskom tržištu OS će se zvati "Hongmeng".

Prvi proizvod na kome će HarmonyOS biti dostupan je pametni TV uređaj Honor Vision, čije predstavljanje je najavljeno za dan kasnije od predstavljanja samoga operacijskoga sustava, dakle 10. kolovoza 2019. godine.

Osobine

Osnovna osobina Harmony OS-a je uporaba tzv. mikro-jezgre, za razliku od tzv. monolitnih jezgri, gdje je većina kôda jezgre u jednoj velikoj datoteci, te je time i većina kôda za interakciju s hardverom unutar te iste datoteke. Tipično se unutra nalazi kôd koji podržava procesor, komunikaciju s memorijom i ostale funkcije OS-a, kako se zvučni podsustavi u današnje vrijeme također nalaze na matičnim pločama računala, podrška i za njih je unutar monolitne jezgre; funkcije za podršku specifičnom hardveru, koje se često razlikuju od računala do računala, poput grafičkih kartica, ostavlja se izvan jezgre operacijskih sustava, kako Linux, tako i Windows OS-ova. Kako je Huaweiov OS namijenjen raznolikome hardveru, ova je odluka logična.

Yu Chengdong je izjavio da Android ima preko 100 milijuna redaka kôda, od kojih jezgra čini preko 20 milijuna redaka; dok većina korisnika rabi oko 8 % toga kôda. U vrijeme internetskih stvari, takav pristup nije obvezan ni praktičan.

Izvori

Operacijski sustavi

Harmony OS


Treću HNL – Jug u sezoni 2019./20. je činilo 16 klubova. Plasman u 2. HNL ostvaruje prvak lige, ili u nedostatku licence za prvaka drugoplasirana ili trećeplasirana momčad.
Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj, u ožujku je došlo do prekida odigravanja nogometnih natjecanja u Hrvatskoj
6. svibnja 2020. Hrvatski nogometni savez je donio odluku o konačnom prekidu natjecanja za 2. HNL i sve ostale niže lige, te se njihov trenutni poredak uzima kao konačan. Vodstvo 3. HNL – Jug je ranije donio odluku o završetku i prekidu lige.

U trenutku prekida vodeća momčad lige je bio "Junak" iz Sinja, te je proglašen prvakom.

Sudionici

Sustav natjecanja
16 klubova igra dvokružnu ligu (30 kola). Zbog pandemije COVID-19 i prekida prvenstva, odigrano je 18 kola.

Ljestvica

Raspored i rezultati utakmica
Izvori:

Posljednje ažuriranje: 22. svibnja 2020. (do 18. kola, završno stanje)

{| width="100%" style="font-size: 80%"
|-
|width="20%"| ||width="20%"| ||width="20%"| ||width="20%"|  ||width="20%"|
|-

|valign="top"|
{|class="wikitable" width="100%"
!colspan="2"|1. kolo
|-
|colspan="2" align="center"| 31. kolovoza / 1. rujna 2019.
|-
|BŠK Zmaj – Kamen ||0:2
|-
|Hrvace – Sloga ||4:3
|-
|Jadran LP – Primorac ||2:1
|-
|Uskok – GOŠK Dubrovnik 1919 ||2:2
|-
|Zadar – Split ||3:0
|-
|Neretvanac – Neretva ||1:1
|-
|Zagora – Junak' ||0:1
|-
|Urania – Vodice ||3:3
|}

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

Utakmice od 19. do 30. kola su otkazane.

 Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodatka: Ažurirano: 22. svibnja 2020.

Povezani članci
 3. HNL – Jug
 2. HNL 2019./20.
 3. HNL – Sjever 2019./20.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2019./20.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2019./20.
 ŽNL Šibensko-kninska 2019./20.
 1. ŽNL Zadarska 2019./20.

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, 3. HNL Jug
 hns-cff.hr, Središte Split
 facebook.com, 3. HNL Jug

Izvori
 hns-cff.hr, 3. HNL Jug
 hns-cff.hr, Središte Split
 soccerway.com, 3. HNL – Jug 2019./20.
 rsssf.com, Hrvatska 2019./20., 3. HNL
 ferata.hr, HNS odlučio: Prekidaju se sve niže lige, Junaku i OSK-u naslovi prvaka!, objavljeno 6. svibnja 2020., pristupljeno 22. svibnja 2020.
 hns-cff.hr, Rezultati 18.kola Treća HNL-JUG, objavljeno 9. ožujka 2020., preuzeto 22. svibnja 2020.

2019-20
3 Jug

3. HNL – Jug 2019./20.


Sezonul 1999-2000  este primul sezon pentru Dacia Unirea Brăila în liga a III-a. Sezonul următor tot în liga a III-a evoluează, dar promovează la final pe locul 1! și se întoarce în liga a II-a!.

Echipă

Echipă

Transferuri

Sosiri

Plecări

Clasamentul după 34 de etape se prezintă astfel:

Sezoanele echipei Dacia Unirea Brăila

Sezon

Seria III

Rezultate

Rezultate

Sezon intern

CF Brăila în sezonul 1999-2000


Pictorul Nagy Imre este un film documentar românesc de scurtmetraj din 1980 scris și regizat de David Reu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980
Filme regizate de David Reu
Filme documentare românești

Pictorul Nagy Imre


Fabien Antoine Eestermans, né le  à Meerle (Belgique) et décédé le  à Louvain (Belgique), est un prêtre capucin belge, missionnaire au Pendjab (Indes britanniques), et évêque de Lahore de 1905 à 1925.

Biographie
D'abord étudiant au séminaire de Hoogstraten le jeune Fabien entre chez les Capucins en 1878 et fait son noviciat à Enghien. À la fin de sa formation spirituelle et académique il est ordonné prêtre le 19 mai 1883.  Professeur au séminaire des Capucins à Bruges il s'adonne également au ministère de la prédication et de la réconciliation.

En 1889, le père Eestermans est envoyé comme missionnaire au Pendjab, alors sous la domination britannique. La mission du Pendjab vient d'être confiée aux capucins belges (en 1888). Il y est, entre autres, curé de la cathédrale de Lahore.

Le , il est nommé, par le pape Pie X, évêque de Lahore pour succéder à Godefroid Pelckmans, décédé à Dalhousie en aout 1904. Sa consécration épiscopale a lieu en Belgique le 29 juin 1905. Pierre-Lambert Goossens, cardinal-archevêque de Malines, est son consécrateur.

Sous son épiscopat plusieurs nouveaux postes missionnaires sont ouverts: à Lyallpur, Sialkot , Pasrur, Sargodha, Antoniabad, Rahimpur , Firozpur, Narowal, etc. Et le nombre de religieux actifs dans le diocèse (surtout des pères capucins) passe de 53 à 104. Le nombre de catholiques passe de 5 000 à 33 000. Il a également ordonné 3 prêtres autochtones.

Une santé défaillante le contraint à démissionner en 1925 et il rentre dans son pays natal

Il meurt le , à Louvain.

Liens externes

Naissance en avril 1858
Naissance à Hoogstraten
Décès en janvier 1931
Capucin belge
Missionnaire catholique belge
Missionnaire catholique en Inde
Évêque belge d'un diocèse étranger
Évêque catholique au Pakistan
Décès à Louvain
Décès à 73 ans

Antoine Eestermans


O Sítio Histórico da Prainha, em Vila Velha, no Espírito Santo, é o local onde os portugueses desembarcaram pela primeira vez na Capitania do Espírito Santo, em 23 de maio de 1535. Ali hoje existem diversos monumentos e patrimônios importantes para a história do estado.

História
De acordo com a historiografia, a Capitania do Espírito Santo foi doada ao primeiro donatário do Espírito Santo, Vasco Fernandes Coutinho, ainda em 1534. Porém, foi apenas em 23 de maio de 1535 que este desembarcou em sua capitania, acredita-se que na região da Prainha.

A construção inicial da região foi a Igreja de Nossa Senhora do Rosário, que teria sido iniciada ainda em 1535 a pedido do donatário. Dela, se expandiu a ocupação da sede da capitania, a Vila do Espírito Santo, como era chamada inicialmente Vila Velha. Poucos anos depois, entretanto, próximo a 1550, os portugueses moveram a sede da capitania para a Vila de Vitória, recém fundada em uma ilha em frente à Vila Velha.

Em 1558, nas proximidades da Igreja do Rosário, o Frei Pedro Palácios deu início à construção do Convento da Penha, que forma, junto com a igreja, o conjunto mais antigo de patrimônios do sítio histórico.

Ambas as construções podem ser vistas em mapa de cerca de 1612. Este mesmo mapa mostra outras igrejas que teriam existido na região do sítio histórico, mas que não existem mais: uma Igreja Matriz e uma Igreja de Santa Catarina.

Todas as construções do período colonial, com exceção da Igreja do Rosário e do Convento da Penha, foram demolidas no início do período republicano, em um movimento liderado por governadores como Jerônimo Monteiro, que buscava a modernização das cidades brasileiras a fim de abandonar o passado colonial e monarquista. Os demais monumentos preservados do sítio histórico são, em geral, construções erigidas já no século XX, mas que marcam um momento histórico do município que se urbanizava e se expandia para além da região da Prainha.

Criação do Sítio Histórico
Em 2015, foi sancionada a lei que criou oficialmente o Sítio Histórico da Prainha, com o objetivo de preservar o patrimônio histórico e cultural do local. A proposta vinha pelo menos desde o início do século. Essa proposta inicial, entretanto, previa a construção de um anfiteatro desenhado pelo arquiteto Oscar Niemeyer e um aquário que destacaria exemplares da flora e fauna marinha da região, obras que não chegaram a sair do papel.

Patrimônios

Entre os patrimônios históricos e culturais que se encontram no Sítio Histórico da Prainha, estão:

 Convento da Penha, considerado um dos santuários religiosos mais antigos do Brasil, pois sua construção foi iniciada ainda em 1558 a pedido do frei Pedro Palácios. Está no topo de um morro, com 154 metros de altitude.
 Igreja de Nossa Senhora do Rosário, que teria sido construída a pedido do primeiro donatário, Vasco Fernandes Coutinho, ainda 1535, o que faz dela uma das mais antigas igrejas do Brasil e um marco histórico da colonização do Espírito Santo.
 Museu Casa da Memória, que pertence ao Instituto Histórico e Geográfico de Vila Velha e abriga um acervo de fotografias, bandeiras instrumentos de navegação e estátuas, além do famoso Bonde 42, um exemplar histórico do transporte público do município de 1930.
 Gruta do Frei Pedro Palácios, local que teria abrigado o fundador do Convento da Penha nos seus primeiros anos, de onde fazia suas pregações.

Referências

Vila Velha

Sitio Histórico da Prainha (Vila Velha)


Welcome to the Cruel World is Ben Harper's debut album from Virgin Records. Released in 1994, the album established Harper as a popular folk musician in the California area.  After this release, Harper went on to add a permanent backing band, the Innocent Criminals, although they remained unnamed until the Burn to Shine album. The song "I'll Rise" is based on a 1978 Maya Angelou poem "And Still I Rise".

Track listing
All songs written by Ben Harper except as noted.
"The Three of Us" – 2:35
"Whipping Boy" (Chris Darrow) – 5:31
"Breakin' Down" (Harper, music: Jean-Pierre Plunier) – 4:00
"Don't Take That Attitude to Your Grave" – 4:25
"Waiting on an Angel" – 3:53
"Mama's Got a Girlfriend Now" – 2:29
"Forever" – 3:23
"Like a King" – 4:18
"Pleasure and Pain" – 3:44
"Walk Away" – 3:49
"How Many Miles Must We March" – 3:07
"Welcome to the Cruel World" – 5:36
"I'll Rise" (lyrics: Maya Angelou; music: Harper) – 3:35
 Contains the hidden track "...By and By I'm Going to See the King" (Blind Willie Johnson) – 0:30
 "Remember" (unreleased version; bonus track) – 2:49

Personnel
Musicians
Ben Harper – vocals, acoustic guitar, Weissenborn guitar, dobro
Richard Cook – Uilleann pipes on "Pleasure and Pain"
Rock Deadrick – percussion, drums, backing vocals
Tom Freund
Suzie Katayama – cello on "Pleasure and Pain"
John McKnight – bass guitar, accordion on "Mama's Got a Girlfriend Now"
Tommy D. Daugherty – drum programming
Gail Deadrick – piano on "I'll Rise"
Clabe Hangan, Clarence Butler, John Taylor, Kenneth McDaniel, Clyde Allen, Jelanie Jones, Kevin Williams – backing vocals

Production
Producers: Ben Harper, J.P. Plunier
Associate producer: Jeff Gottlieb, Mikal Reid
Engineer: Mikal Reid
Assistant engineer: Bradley Cook
Mixing: Mikal Reid
Mastering: Eddy Schreyer
Advisor: Ben Elder
Art direction: Tom Dolan, J.P. Plunier
Research: Ben Elder
Photography: Jeff Gottlieb

Charts

Certifications

}
}

References

Ben Harper albums
1994 debut albums
Virgin Records albums

Welcome to the Cruel World


Herpophyllum, monotipski rod crvenih algi nesigurnog položaja unutar razreda Florideophyceae. Jedina vrsta je morska alga H. australe (tipski lokalitet Port Phillip Heads, Victoria), Australija

Izvori

Florideophyceae (incertae sedis)

Herpophyllum


The 1867 Canadian federal election was held from August 7 to September 20, 1867, and was the first election for the new country of Canada. It was held to elect members representing electoral districts in the provinces of Nova Scotia, New Brunswick, Ontario and Quebec to the House of Commons of the 1st Canadian Parliament.  The provinces of Manitoba (1870) and British Columbia (1871) were created during the term of the 1st Parliament of Canada and were not part of this election.

Sir John A. Macdonald had been sworn in as prime minister by the Governor General, Lord Monck, when the new Canadian nation was founded on 1 July 1867. As leader of the Conservative Party of Canada (known as the Liberal-Conservative Party until 1873), he led his party in this election and continued as Prime Minister of Canada when the Conservatives won a majority of the seats in the election, including majorities of the seats (and votes) in the new provinces of Ontario and Quebec.

The Liberal Party of Canada won the second most seats overall, including a majority of the seats (and votes) in the province of New Brunswick.  The Liberals did not have a party leader in the election.  George Brown, who was the leader of the Liberal Party of Ontario, was considered the "elder statesman" of the national party. Brown ran concurrently for seats in the Legislative Assembly of Ontario and the House of Commons of Canada, and might well have been Prime Minister in the unlikely event that the Liberals prevailed over the Conservatives in the national election. Brown failed to win a seat in either body, and the national Liberals remained officially leaderless until 1873.

The Anti-Confederation Party, led by Joseph Howe, won the third most seats overall, based solely on a majority of seats (and votes) in the province of Nova Scotia. Their main desire was the reversal of the decision to join Confederation, which had become highly unpopular in that province.  The goals of the Anti-Confederation Members of Parliament (MPs) were openly supported by five of the Liberal MPs of New Brunswick.  The Anti-Confederation MPs sat with the Liberal caucus.  When the government in Britain refused to allow Nova Scotia to secede, a majority of the Anti-Confederation MPs (11 of 18) moved to the Conservatives.

Halifax was a two-member riding at the time of the election, while the City of Saint John was represented by its own district and the County of Saint John. The election in Kamouraska, Quebec was delayed due to rioting.

Election

The first Canadian election took place without a uniform set of election laws to govern the selection of members to the House of Commons, an interim measure until Parliament could pass its own election laws, which did not come until 1885. Instead, the election was contested under the rules set by each individual province prior to confederation, and future elections would be contested under provincial rules until a time when federal parliament set their own rules. Because of this, voting rights were inconsistent, as was the method of casting a ballot. The BNA Act did stipulate that in the district of Algoma any male British subject of 21 years of age or older, "being a householder," would have the right to vote.

The election took place over a six week period from August 7 to September 20, with electoral district polls closing at different dates throughout the period. Under the system each electoral district was required to be polled in one day, but the day did not have to be the same across all electoral districts. The exception to the extended polling period (often called "polling circuits") being Nova Scotia which abolished the practice of polling different districts on different days after excessive violence was reported in the 1843 election.

Franchise
The basic general requirement to vote across provinces was the requirement to be a male British subject 21 years of age or older. Voting was conducted in Ontario, Quebec and Nova Scotia through oral vote which required an eligible elector to declare their choice. New Brunswick had adopted a form of secret ballot in 1855, where electors write the name of a candidate on a piece of paper and deposit the vote in a ballot box.

In all provinces, women and government employees including civil servants, judges, police and prosecutors were not permitted to vote. Indigenous individuals who met property criteria were excluded from voting eligibility in most provinces if they received a benefit paid by the government.

The Ontario elections laws were updated in 1866, with electors required to meet a property qualification of being an owner or tenant with a property value listed on the assessment roll of $600 in a city, $400 in a town, $300 in an incorporated village, and $100 in a township or police village. Furthermore, urban residents must prove an annual income of at least $250. An estimated 16.5 per cent of the population of Ontario was enfranchised for the 1867 election. In Quebec, the property qualification for being an owner was $300 in urban areas and $200 in rural areas, and a tenant required a rent of $30 in an urban area or $20 in a rural area. Nova Scotia's election laws were passed in 1863, and had a property qualification for owners or tenants of $150, and enfranchised persons with $300 of personal property. while New Brunswick had a property qualification for owners of $100 and an annual income of $400, but also gave the vote to anyone who owned real or personal property with a total value of $400 or more.

Electoral system, Representation by population

The number of members in each province in Confederation was set by the Constitution Act, 1867 on the principle of representation by population. The Act provided Quebec a minimum of 65 seats and seat allotment for the remainder of the country was based by dividing the average population of Quebec's 65 electoral districts to determine the number of seats for other provinces. The Act also specified that distribution and boundary reviews should occur after each 10 year census.

The BNA Act established that there would be 181 MPs ("subject to provisions of this Act") - 82 from Ontario, 65 from Quebec, 19 from Nova Scotia, and 15 from New Brunswick. Each would be elected in a single-member district, except there would be two elected in Halifax. Each voter cast one vote, except the Halifax voters who cast up to two votes (Plurality block voting).

Results

Acclamations

The following MPs were acclaimed:
Ontario: 3 Conservative, 3 Liberal-Conservatives, 9 Liberals
Quebec: 14 Conservatives, 5 Liberal-Conservatives, 4 Liberals
New Brunswick: 1 Conservative, 3 Liberals
Nova Scotia: 4 Anti-Confederates

Vacancy

The election in Kamouraska, Quebec, was cancelled due to rioting at the polling places.  No member was elected for the riding until a by-election in 1869.

Results by province

See also

List of elections in the Province of Canada
1st Canadian Parliament

References

Notes

Citations

Further reading

External links
Map of electoral districts coloured for each party
 Ridings and candidates

Federal
1867
August 1867 events
September 1867 events

1867 Canadian federal election


Križ na Visokoj u selu Radošiću je monumentalni i spomen-križ u Hrvatskoj.

Zemljopisni položaj

Nalazi se u Radošiću, na vrhu brda imena Visoka.

Povijest
Prvi je put križ postavljen 1900., prigodom obljetnice rođenja Isusa Krista i bio je to drveni križ. Vjernici sinjske župe 1933. godine obnovili su križ, povodom obilježavanja 1900. obljetnice muke, smrti i uskrsnuća Isusa Krista, a na poziv pape Pija XI. cijeloj Crkvi. Novi je križ postavljen 1975. godine. Uz veliku su napor župljani i fratri odnijeli građevinski materijal na vrh brda. Sami i na magarcima, nosili su pržinu, cement, željezo, drvo i vodu. Taj križ je i danas na Visokoj. Od te se godine na Visokoj slavi sveta misa povodom blagdana Uzvišenja sv. Križa. Na blagdan tradicijski hodočaste vjernici iz Radošića, Dicma, Neorića, Sinja i okolice.

6. rujna 2020. Radošani sa župnikom fra Pericom Maslaćem krenuli su u obnovu dotrajalih i gromovima oštećenih dijelova križa.

Izvori

Monumentalni križevi u Hrvatskoj
Spomen-križevi u Hrvatskoj

Križ na Visokoj iznad Radošića


Oxyspora, biljni rod iz porodice melastomovki smješten u tribus Sonerileae. Raširen je po Aziji, od Kine na istoku, do Indije na zapadu i na jug do Sumatre, Malajskog poluotoka i Bornea. Postoji tridesetak priznatih vrsta

Rod je opisan 1828.

Vrste

  Oxyspora acutangula King
  Oxyspora auriculata (Ridl.) J.F.Maxwell
  Oxyspora balansae (Cogn.) J.F.Maxwell
  Oxyspora beccarii (Cogn.) J.F.Maxwell
  Oxyspora bullata (Griff.) J.F.Maxwell
  Oxyspora cernua Hook.f. & Thomson ex Triana
  Oxyspora cordata (Stapf) C.Hansen
  Oxyspora curtisii King
  Oxyspora exigua (Jack) J.F.Maxwell
  Oxyspora floribunda Ridl.
  Oxyspora hirta Ridl.
  Oxyspora hispida Ridl.
  Oxyspora howellii Jeffrey & W.W.Sm.
  Oxyspora longisetosa (Ridl.) J.F.Maxwell
  Oxyspora macrophylla Triana
  Oxyspora microflora J.F.Maxwell
  Oxyspora ovata (Ridl.) C.Hansen
  Oxyspora paniculata DC.
  Oxyspora racemosa Ridl.
  Oxyspora sagittata (Bakh.f.) J.F.Maxwell
  Oxyspora scabrida Ridl.
  Oxyspora senguptae Subram. & Nayar
  Oxyspora stellulata King
  Oxyspora sublepidota (King) J.F.Maxwell
  Oxyspora sumatrana Merr.
  Oxyspora teretipetiolata (C.Y.Wu & C.Chen) W.H.Chen & Y.M.Shui
  Oxyspora umbellata (Hook.f. ex Triana) J.F.Maxwell
  Oxyspora urophylla (Diels) Y.M.Shui
  Oxyspora vagans Wall.
  Oxyspora wrayi (King) J.F.Maxwell
  Oxyspora yunnanensis H.L.Li

Sinonimi
 Allomorphia Blume
 Allozygia Naudin
 Campimia Ridl.
 Homocentria Naudin
 Hylocharis Miq.
 Tayloriophyton M.P.Nayar

Izvori

Vanjske poveznice

Melastomovke

Oxyspora