Drecksau est un groupe de sludge metal allemand, originaire de Nuremberg, formé en 1995 et dissous en 2005.

Biographie
Le groupe est formé en 1995 sous le nom de Drecksau avec Nobbe Scherer comme guitariste et chanteur, Michael Seitz comme bassiste et Dirk Friedmann comme batteur. Certains des musiciens avaient déjà joué dans des groupes communs et se connaissaient. Après les premiers concerts interrégionaux, la bande démo autoproduite Schänder et des articles dans des fanzines, Drecksau s'est vu proposer des contrats par Nuclear Blast et GSM Records. Le groupe a choisi l'offre de Nuclear Blast et a travaillé sur son premier album Brecher, sorti en 1998, avec le producteur Andy Classen. Le label a distribué la musique sous la catégorie Neue Deutsche Härte, très populaire à l'époque. Un style qui a été repris par différents magazines de heavy metal et qui a suscité des critiques polarisées. Une grande partie des critiques a qualifié l'album de « lent et difficile » ainsi que de « monotone ». D'autres critiques, en revanche, ont fait l'éloge de l'album en le qualifiant de mélange réussi de metal du sud des États-Unis avec une attitude allemande agressive ou de Neue Neue Deutsche Härte. Rétrospectivement, une critique du site  a abordé une polarisation similaire au sein de la scène metal : « Bien qu'il ne soit certainement pas compatible avec les masses, il y avait tout de même quelques enthousiastes et acheteurs, tandis que d'autres détestaient le groupe ».

Un an après Brecher, Schmerz sort comme deuxième album studio, à nouveau produit par Andy Classen. Tout comme Brecher, Schmerz polarisa la presse et donna lieu à des critiques négatives qui qualifièrent l'album de « bourrage de crâne ». Les critiques positives louèrent la qualité de l'album et une orientation plus marquée vers des idées de Carnivore et des premiers Type O Negative. Des tournées suivirent en première partie de Soulfly, Richthofen, Crowbar et EyeHateGod.

En 2001, l'EP  est enregistré avec Rob Reeber comme batteur. Dirk Friedmann avait entre-temps quitté le groupe. Après la fin du contrat avec Nuclear Blast, l'EP était à l'origine destiné à être une démo promotionnelle du groupe, mais le groupe l'a publié en auto-édition en quantité limitée à .  a reçu une appréciation essentiellement moyenne de la part de la critique. Dans différentes critiques, il a été fait référence à Crowbar et Carnivore.

Le troisième album, Kältekammer, est publié en 2003 par TTS Media Music. Kältekammer polarise à nouveau l'opinion. Des voix critiques et positives ont souligné que Drecksau n'avait guère évolué musicalement avec Kältekammer. L'album a donc été mis sur un pied d'égalité avec les sorties précédentes et a été évalué de manière tout aussi différente. L'année suivante, Drecksau se produit au festival allemand de doom metal Doom Shall Rise. Les adeptes d'un doom metal plus traditionnel ont toutefois rejeté le groupe. « D'autres, qui étaient ouverts au doomcore, étaient d'avis qu'il aurait fallu choisir Totenmond. Non seulement parce qu'en tant que Souabes, ils sont plus évidents, mais aussi parce qu'ils existent depuis plus longtemps et avec plus de succès ». Scherer s'est limité à jouer de la guitare. En 2005, le groupe se dissout. Dans leur déclaration officielle, les musiciens ont expliqué que c'était « la seule conséquence logique et défendable, si l'on considère de plus près les développements personnels et musicaux de chaque musicien ». Sur , on spécule en revanche qu'un manque de « soutien de la part du label » serait la cause de la dissolution.

En 2008, le label polonais Metal Mind Productions distribue les deux premiers albums en tant que réédition limitée à . Le , le groupe joue dans le cadre d'un festival avec Totenmond et Japanische Kampfhörspiele à Munich un « unique show de réunion » avec Scherer comme chanteur et guitariste, Reber comme batteur et Seitz comme bassiste. Le spectacle est filmé, publié en  sous forme de DVD auto-produit et distribué sur le site Internet du groupe.

Style musical
Wolf-Rüdiger Mühlmann décrit le style de Drecksau comme un crossover de doom metal et de punk hardcore. Le groupe lui-même qualifie sa musique de doomcore, après la dissolution du groupe, la musique a été le plus souvent classée dans le sludge metal. La musique est souvent comparée à celle de Totenmond, Eisenvater, Carnivore et Crowbar.

La caractéristique principale de la musique est que la musique lourde, lente et profonde est interrompue par de courtes phases décrites comme agressives, ainsi que par un son de base monotone et grondant. La majorité des titres « se déroulent sur un tempo lent ou moyen, les guitares accordées au plus bas se lancent dans un groove meurtrier. Il est rare qu'il y ait un peu de hard ».

Le chant pressé se situe entre le rugissement et le growling. Le jeu de guitare est considéré comme lourd et lent. Selon Mühlmann, Drecksau « avec ses textes frappants, présentés dans les termes les plus simples » ne laisse pas de place aux malentendus et aux interprétations. Mühlmann qualifie parfois les textes d'« infantiles ». Selon la critique du site web Metal.de, les textes « n'ont pas grand-chose à offrir ». Ailleurs, en revanche, les textes sont soulignés comme « froids, durs et rugueux, même lorsqu'il s'agit de sentiments ». Selon Terrorverlag, « les textes [des albums ultérieurs] méritent une plus grande attention, car on y évoque avec une rhétorique intelligente la froideur sociale, la solitude et l'absence de patrie ».

Discographie
 1997 : Schänder (démo, auto-produit)
 1998 : Brecher (album, Nuclear Blast)
 1999 : Schmerz (album, Nuclear Blast)
 2001 :  (EP, auto-produit)
 2003 : Kältekammer (album, TTS Media Music)
 2004 : Promo 2004 (démo, auto-produit)

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de sludge metal
Groupe musical formé en 1995
Groupe musical séparé en 2005

Drecksau


El ELSI es el Programa Ético, Legal y Social (Ethical, Legal and Social Implications Research Program, en inglés) que desarrolló el NHGRI (National Humane Genome Research Institute, en inglés, o Instituto Nacional de Investigación del Genoma Humano, de Estados Unidos) en 1990. Este programa permite un acercamiento a la investigación científica teniendo en cuenta las implicaciones éticas, legales y sociales que esta supone, al mismo tiempo que se está investigando para, de esta manera, poder identificar los posibles futuros problemas y solucionarlos antes de que la información científica se extienda. El programa de investigación ELSI tiene un papel muy importante en todo lo relacionado con el PGH, y se encarga de analizar las implicaciones éticas y sociales de la investigación genética de la siguiente manera:
Examinando las ediciones que rodean la terminación de la secuencia humana del ADN y del estudio de la variación genética humana.
Examinando las ediciones llevabas a cabo por la integración de tecnologías e información genética para el cuidado médico y actividades de la salud pública.
Explorando las maneras en las cuales el nuevo conocimiento genético puede actuar recíprocamente con una variedad de perspectivas éticas, filosóficas y teológicas.
Explorando cómo influyen en el uso e interpretación de la información genética, de la utilización de servicios genéticos y del desarrollo de la política, los factores y los conceptos socioeconómicos de la raza y de la pertenencia étnica.
Para alcanzar estas metas, las actividades y la investigación del programa de ELSI se centran en cuatro áreas del programa:
Aislamiento e imparcialidad en el uso y la interpretación de la información genética.
Integración clínica de las nuevas tecnologías genéticas.
Ediciones que rodean la investigación de la genética.
Educación pública profesional.
El ELSI también ha iniciado una serie de emprendimientos educacionales que están dirigidos a entrenar a profesionales de la salud para que puedan interpretar los nuevos tests diagnósticos basados en el ADN que comenzarán a surgir más y más frecuentemente gracias a la información obtenida del PGH. Además de esta formación de profesionales de la salud también se necesita que los políticos y el público en general tengan un criterio suficiente sobre algunos asuntos críticos relacionados con las pruebas genéticas. Por ello, es necesario extender la información genética en las escuelas, los medios de comunicación, alentar la discusión pública sobre el tema y suministrar también información a los políticos. Una de las iniciativas es el establecimiento de la Coalición Nacional para la Educación de los Profesionales de la Salud en Genética (NCHPEG), también en EE. UU., pero rápidamente se queda insuficiente ya que sólo abarca a los profesionales de la Salud.

Véase también

 Proyecto Genoma Humano

Referencias

 BBC News: (14-04-2003). Consultado el 22-07-2006.
Proyecto del Genoma Humano

Proyectos
Organizaciones de bioinformática
Organizaciones de genética

ELSI


Luke Roberts (1977) es un actor inglés. Es más conocido por haber interpretado a Joseph Byrne en la serie Holby City y al gobernador Woodes Rogers durante la tercera y cuarta temporada de la serie Black Sails.

Biografía
Asistió a la escuela Woodbridge School en Suffolk.

Carrera
El 3 de enero de 2006 se unió al elenco principal de la serie Holby City donde interpretó al doctor Joseph Byrne hasta el 11 de enero de 2011 después de que su personaje obtuviera un trabajo como doctor en Penrith. Previamente había aparecido en la serie en el 2005 donde interpretó a Daniel Fryer durante el episodio "No Pain No Gain".

En el 2008 participó en el programa The Weakest Link.

En el 2011 obtuvo un pequeño papel en la exitosa película Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides protagonizada por Johnny Depp y Penelope Cruz. En la película interpretó al capitán de la Guardia.

En el 2012 apareció como invitado en la serie norteamericana Beauty and the Beast donde interpretó a Connor Sorvino, un paciente de Alex Salter (Bridget Regan) que termina obsesionado con ella y la secuestra.

En el 2013 se unió al elenco recurrente de la serie Reign donde interpreta al diplomático inglés Simon Westbrook, que busca destruir a Mary, Reina de Escocia.

En el 2014 apareció en la nueva serie Taxi Brooklyn donde interpretó a Rhys Richards.

En 2016 se unió al elenco principal de la serie Black Sails, interpretando a Woodes Rogers, el nuevo gobernador real de las Bahamas hasta el final de la serie, en 2017.

También en 2016 apareció como invitado en un episodio de la sexta temporada de la popular y exitosa serie Game of Thrones, donde dio vida a Ser Arthur Dayne "la espada del alba", quien muere durante la lucha contra un grupo de norteños comandados por Eddard Stark y Howland Reed , luego de que fuera apuñalado en el cuello por Reed y decapitado por Stark.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Videojuegos

Compositor y productor:

Apariciones

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Noticias sobre Luke Roberts en Digital Spy (en inglés)
 Ficha de Luke Roberts en United Agents (en inglés)
 Luke Roberts en TV.com (en inglés)

Actores de televisión de Inglaterra

Luke Roberts (actor)


Konurat, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Hahi'dir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Hahi adıyla görülen yerleşimin ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 38 km, Pertek ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Konurat, Pertek


XRCD (eXtended Resolution CD) JVC tarafından geliştirilmiştir. 1995 te piyasaya çıkmıştır.

CD Audio Standard ını (Red Book) destekleyen bir CDDA katmanında, yüksek kalitede (High-Fidelity) ses depolar. SACD ve DVD-A'dan farkı, yeni bir format geliştirmesi değil, mastering işlemindeki kaliteyi arttırmasıdır.

Çeşitleri
3 çeşittir;

 XRCD
 XRCD2
 XRCD24

XRCD ve XRCD2 20-bit, XRCD24 24-bit mastering işleminden geçer

Mastering İşlemi
Kayıt, mastering işlemine girmeden önce U-matic 1630 Master Tape halinde JVC'ye gönderilir. Burada analog ses sinyali JVC'nin 20 veya 24-bit K2 analog-dijital çeviricisi ile bir MO (Magneto-Optical) disk e kaydedilir ve dijital bir master tape oluşturulur.

Daha sonra 20 veya 24-bit ile örneklenmiş olan ses sinyali K2 Super Coding işlemi ile 16-bit e çevirilir ve EFM encoder ile jitter (analog-dijital çevirimi sırasında zamanlama hatasından dolayı oluşan bozulmalar) giderilir.

Son olarak K2 Laser Cutting ile XRCD Glass Master oluşturulur ve cd çoğaltılır.

Kaynakça
 XRCD Resmi Sitesi

Ses depolama ortamları

XRCD


جانغو  هو منصة برمجية لتطبيقات الإنترنت حر ومفتوح المصدر مكتوب بلغة البرمجة بايثون، والذي يتبع أسلوب تطوير نمط-قالب-عرض (بالإنجليزية: MVT: Model-Template-Views). طُوّر أصلًا لإدارة مواقع إخبارية تديرها «شركة العالم»  وأصدر للعموم في يوليو 2005 تحت رخصة بي إس دي. في يونيو 2008 أعلن عن إنشاء مؤسسة برنامج جانغو التي ستتولى تطوير جانغو في المستقبل.

هدف جانغو الأساسي تسهيل إنشاء مواقع الوب المعقدة المعتمدة على قواعد البيانات. تركز المنصة على قابلية إعادة الاستخدام وقابلية التوصيل (Pluggability) للعناصر، زتكويد أقل، وخفض الاقتران، وتطوير سريع، ومبدأ لا تكرر نفسك. تستعمل البايثون في كل المنصة حتى بالنسبة للإعدادات، الملفات وأنماط البيانات. وتوفر كذلك خيار استعمال واجهة إدارة قواعد البيانات (إنشاء - قراءة - تحديث - حذف)

بعض المواقع المعروفة التي تستخدم جانغو بما فيها بي بي إس، إنستغرام، مؤسسة موزيلا، واشنطن تايمز، ديسكاس، , Nextdoor. وبنترست، الذي انتقل إلى استخدام فلاسك.

تاريخ
أنشأت جانغو في خريف 2003، حين بدأ عاملان (أدريان هولوفاتي وسيمون ويلسون) في جريدة لورانس جورنال-وورلد باستخدام لغة بايثون في بناء تطبيقات. تم توظيف جاكوب كابلان-موس في تطوير جانغو قبيل انتهاء فترة تدريب سيمون ويلسون. تم نشرها تحت رخصة بي إس دي في يوليو 2005. تم تسمية المنصة تيمنا بالجيتاريست الفرنسي جانغو راينهارت.

في يونيو 2008 تم الإعلان عن إنشاء منظمة جانغو للبرمجيات (DSF: Django Software Foundation) والتي تعنى بتطوير والحفاظ على المنصة في المستقبل.

المميزات

القطع (العناصر)
بالرغم من امتلاك المنصة نظام تسمية، مثل تسمية الكائنات التي تولد إستجابات اتش تي تي بي(عروض - Views)، فإن قلب منصة جانغو يمكن أن يعتبر كمعمارية MVC.

تعمل جانغو بوجود ثلاثة عناصر أساسية:

 موجه علائقي للكائنات (ORM: Object Relational Mapper) والذي يكون وسيط بين أنماط بيانية المعرفة كفئات بايثون وقواعد البيانات العلائقية (النمط - Model).
 نظام معالجة طلبات اتش تي تي بي مع نظام قولبة ويب (عرض - View).
 مرسل محدد موقع الموارد مبني على أسلوب التعابير النمطية (متحكم - Controller).

كذلك يحتوي لب المنصة على أدوات أخرى:

 خادم ويب خفيف ومستقل بغرض البرمجة والتجريب.
 نظام تحويل ومصادقة للإستمارات، الذي يعمل على ترجمة استمارات اتش تي ام ال إلى قيم ملائمة للتخزين في قاعدة البيانات.
 نظام قولبة يستعمل مفهوم الوراثة المقترض من البرمجة الكائنية التوجه.
 منصة تخبأة التي تستعمل عدة أساليب للتخبأة.
 دعم لتصنيفات البرمجيات الوسيطة التي يمكنها التدخل في عدة مراحل من مراحل معالجة الطلبات، ومباشرة وظائف مخصصة.
 نظام إرسال داخلي الذي يسمح لمختلف عناصر البرنامج بالإتصال فيما بينها عن طريق إشارات معرفة مسبقا.
 نظام تدويل، يضم ترجمات عناصر جانغو إلى العديد من اللغات.
 نظام تحويل يمكنه إنشاء وقراءة إكس إم إل أو/و جايسون من حالات جانغو النموذجية (Model Instances).
 نظام لتوسيع قدرات محرك القوالب.
 واجهة لمنصة اختبارات الوحدة الأساسية في بايثون.

التطبيقات المحزمة
توزيعة جانغو الأساسية تحزم أيضا مجموعة من التطبيقات في رزمة (المساهمات - Contrib) من ضمنها:

 نظام مصادقة قابل للتوسعة.
 واجهة إدارة ديناميكية.
 أدوات لتوليد تلقيمات ويب لـ آر إس إس وأتوم.
 منصة لتشغيل عدة مواقع كل بمحتواه وتطبيقاته الخاصة تحت تعيينة جانغو واحدة.
 أدوات لتوليد خرائط المواقع.
 نظام مبني للتخفيف من عدة هجمات ويب مثل: تزوير الطلب عبر المواقع، برمجة عابرة للمواقع، كسر كلمات السر، حقن اس كيو ال. معظمها مفعل تلقائيا.
 منصة لإنشاء تطبيقات نظم المعلومات جغرافية.

قابلية التمدد
يسمح نظام التهيئة في جانغو بتوصيل كود طرف ثالث في مشاريع جانغو الاعتيادية، شرط أن يتبع مفاهيم قابلية إعادة الاستخدام. توجد أكثر من 3800 حزمة ممتوفرة لتوسعة السلوك الأصلي للمنصة، توفير حلول لقضايا لم تتعامل معها الأدوات الأساسية: نظام التسجيلات، البحث، تقديم واسهلاك الواجهات برمجية، أنظمة إدارة المحتوى، وغيرها.

التطابق مع الخوادم
يمكن لجانغو العمل بالإشتراك مع آباتشي، انجينكس باستخدام ويزغي (واجهة بوابة خادم ويب، جي يونيكورن (Gunicorn) أو شيروكي باستعمال فلوب - flup (وحدة مكتبية من بايثون)

مقارنة جانغو بمنصات تطوير ويب أخرى
يتم مقارنة جانغو في الأغلب مع العديد من لغات ومنصات تطوير الويب مثل بي اتش بي، فلاسك، نود.جي إس، وغيرها.

تاريخ النسخ
يقوم فرق جانغو من فترة إلى فترة بتعيين إصدارات معينة كـ «دعم طويل الأمد». ستحصل هذه الإصدارات على إصلاحات أمنية وبيانية مضمونة لمدة معينة من الزمن، في الغالب ثلاث سنوات، بغض النظر عن سرعة الإصدارات بعدها.

المجتمع
يوجد مؤتمر نصف سنوي لمطوري جانغو ومستخدميه يدعى «جانغوكون-DjangoCon» والذي تم إقامته منذ سبتمبر 2008. يتم اقامته سنويا في أوروبا في شهر ماي أو جوان، بالمقابل يقام آخر في الولايات المتحدة في أوت أو سبتمبر في مدن عديدة.

نقل إلى لغات برمجة أخرى
قام مبرمجون بنقل محرك جانغو للقوالب إلى عدة لغات برمجية أخرى، وبالتالي توفير دعم متعدد المنصات لا بأس به. بعضها يعتبر نقلا مباشرا وأخرى بالرغم من تأثرها بجانغو ومفاهيمها، إلا أنها أخذت الحرية في الخروج عن تصميم جانغو:

 ليكويد - Liquid: لغة البرمجة روبي.
 تمبلايت:: سويغ - Template::Swig: لغة البرجمة بيرل.
 تويغ - Twig: لغة البرمجة بي اتش بي وجافاسكريبت.
 جينجا - Jinja: للغة بايثون.
 إرلي دي تي ال - ErlyDTL: لإرلانج

منصات إدارة محتوى مبنية على جانغو
منصة جانجو قادرة على بناء أنظمة إدارة محتوى كاملة، على كل حال يوجد مشاريع أنظمة إدارة محتوى مخصصة مبنية وموسعة لجانغو. هذه بعض أشهرها:

 جانغو سي ام اس - DjangoCMS.
 واغتايل - Wagtail.
 ميزانين - Mezzanine.

أنظر أيضا

 باي لونز
 روبي أون ريلز
 ويب-تو-باي
 فلاسك
 بوتل

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة مشروع جانغو الرئيسية

أطر عمل الويب
أطر عمل الويب الخاصة ببايثون
بايثون (لغة برمجة)
برمجيات تسخدم رخصة بي إس دي
برمجيات حرة
برمجيات حرة بلغة بايثون

جانغو (إطار عمل ويب)


Sam Morris Russell (* 9. August 1889 bei Stephenville, Erath County, Texas; † 19. Oktober 1971 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1941 und 1947 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Sam Russell besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie das John Tarleton College. Zwischen 1913 und 1918 war er Lehrer im Erath County. Außerdem betätigte er sich in der Landwirtschaft. Während des Ersten Weltkrieges diente er in den Jahren 1918 und 1919 in einer Maschinengewehreinheit der US Army. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1919 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Stephenville in diesem Beruf zu arbeiten. Von 1914 bis 1928 war er in verschiedenen Positionen als Staatsanwalt tätig. Danach fungierte er von 1928 bis 1940 als Richter im 29. Gerichtsbezirk seines Staates.

Politisch war Russell Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1940 wurde er im 17. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1941 die Nachfolge von Clyde L. Garrett antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1947 drei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Diese waren von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen geprägt.

1946 verzichtete Russell auf eine weitere Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte er wieder als Anwalt. In den Jahren 1953 bis 1955 war er Bezirksvorsitzender der Demokraten in seiner texanischen Heimat. Er starb am 19. Oktober 1971 in Stephenville, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1889
Gestorben 1971
Mann

Sam M. Russell


Ally se poate referi la:
Ally, localitate în departamentul Haute-Loire, Franța
Ally, localitate în departamentul Cantal, Franța

Vezi și
, prenume masculin
, nume de familie

Ally


Anne de York () a fost prințesă engleză, fiica lui Edward al IV-lea al Angliei și a soției sale Elizabeth Woodville. A fost sora mai tânără a lui Elizabeth de York, Cecily de York, Mary de York, Edward al V-lea al Angliei și a lui Richard de York, duce de Swresbury. În 1495 s-a căsătorit cu Thomas Howard, duce de Norfolk și lord surrey.

Nașteri în 1475
Decese în 1511
Oameni din Westminster
Casa de York
Prințese engleze și britanice
Englezi din secolul al XV-lea
Englezi din secolul al XVI-lea

Anne de York


Yılmaz Güney (doğum adıyla Yılmaz Pütün; 1 Nisan 1937, Adana – 9 Eylül 1984, Paris), Türk oyuncu, yönetmen, senarist, yapımcı ve yazardır. Güney, Türk film endüstrisinde hızla öne çıkmış ve eserlerinin birçoğunu, Türkiye'deki sıradan işçi sınıfı insanlarının içinde bulunduğu kötü duruma adamıştır. Filmlerinde Kürt kültürünün, halkının ve dilinin tasvirini etkin bir şekilde kullanmıştır. Özellikle 1966'daki Çirkin Kral dönemi sonrasında yazdığı ödüllü Yol, Sürü ve Duvar, yazıp yönettiği ve oynadığı Umut, Umutsuzlar, Baba, Ağıt ve Endişe filmleriyle tanınmaktadır.

1 Nisan 1937 tarihinde Adana'nın Yüreğir ilçesine bağlı Yenice'de Kürt ve Zaza kökenli köylü bir ailenin iki çocuğundan biri olarak doğan Yılmaz Güney, 1959'da senaryosunu yazıp oynadığı Bu Vatanın Çocukları ve Ala Geyik filmleriyle sinemaya adımını attı. Birçok kez yasal sorunlar yaşayan Güney, ilk olarak 1961'de, yazdığı bir öyküde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle tutuklandı ve bir buçuk yıl hapis cezasına mahkûm oldu. 1972 yılında, Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi militanlarını sakladığı gerekçesiyle iki yıl hapse ve sürgüne mahkûm edildi. Bülent Ecevit başbakanlığındaki hükûmetin çıkardığı 1974 Genel Affı sonucunda 20 Mayıs 1974'te serbest kaldı. 4 ay sonra, 13 Eylül 1974'te, Endişe filminin çekimleri için bulunduğu Adana'nın Yumurtalık ilçesindeki bir gazinoda Hâkim Sefa Mutlu'yu yakın mesafeden kafasına kurşun sıkarak öldürmekten suçlu bulundu. Cinayetin ardından yargılandı ve hapis cezası aldı.

Güney, 1981'de izinli olarak çıktığı hapishaneden yurt dışına firar etti. Kendisinin yazdığı ve Şerif Gören ile birlikte yönetmenliğini yaptığı 1981 yapımı Yol filmi, 1982'de Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye Ödülü kazandı ve bu ödülü Türkiye'den kazanan ilk yönetmen oldu. 6 Ocak 1983'te dönemin cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından Türk vatandaşlığından çıkarıldı. 1983'te Cigerxwîn ve Abdurrahman Şerefkendi gibi Kürt şairlerle birlikte Paris Kürt Enstitüsü'nü kurdu. 9 Eylül 1984'te, mide kanserinden dolayı Paris'te öldü. Mezarı Paris'teki Père Lachaise Mezarlığı'nda yer almaktadır.

Yaşamı

İlk yılları
Yılmaz Güney'in gerçek adı Yılmaz Pütün'dür. Kendi ifadesine göre Pütün, "kırılması zor ve sert meyve çekirdeği" demektir. 1 Nisan 1937 tarihinde köylü bir ailenin iki çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. Zaza kökenli babası, Şanlıurfa'nın Siverek ilçesinin Desman köyünden; Kürt kökenli annesi ise Muş'un Varto ilçesindendir. Adana'da büyüdü, Adana ileride birçok filmine konu oldu. Adana'da bir süre Kemal ve And Film şirketlerinin bölge temsilcisi olarak çalışan Güney, üniversite okumak üzere İstanbul'a gitti ve yönetmen Atıf Yılmaz ile tanıştı. Bu süreçte bir yandan da hikâyeler yazan Güney, daha sonra Atıf Yılmaz'ın da desteğiyle sinemada çalışmalarına başladı.

Sinemaya başlaması
Yılmaz Güney, 1959 yılında Atıf Yılmaz'ın yönetmenliğini yaptığı Bu Vatanın Çocukları ve Ala Geyik isimli filmlerin hem senaryosunu yazdı hem de bu filmlerde rol alıp oynadı. Karacaoğlan'ın Karasevdası'''nda da yönetmen yardımcılığı yaptı. Yeni Ufuklar ve On Üç gibi dergilere de öyküler yazan Güney, bir öyküsünde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle yargılandı ve 1961 yılında bir buçuk yıl hapis cezasına mahkûm oldu.

İki yıl sonra kaldığı yerden devam eden Güney, bu dönemde daha çok macera filmleri çekti. Filmlerinde, "ezilen, hor görülen bir Anadolu çocuğunun otoriteye başkaldırısı" konusunu işledi. "Çirkin Kral" lakabını aldı. Bu dönemdeki en önemli filmi, Lütfü Akad'ın yönettiği ve kendisinin yazdığı bir film olan Hudutların Kanunu'dur.

 Cezaevi ve firari yılları
Güney, 1966'da Şanlıurfa'da alkollü araç kullanırken bir çocuğa çarparak ölümüne sebep oldu.

Yılmaz Güney, 1971 yılında Efraim Elrom'un öldürülmesinden sorumlu olan başta Mahir Çayan olmak üzere diğer Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi militanlarını sakladığı gerekçesiyle 2 yıl hapse ve sürgüne mahkûm edildi. Güney içeride kaldığı süre boyunca sinema ve sanat ile ilgili fikirlerini, şiir ve öykülerini o dönemde çıkarmaya başladığı Güney dergisinde yayımladı. Bülent Ecevit başbakanlığındaki 37. Türkiye Hükûmeti tarafından çıkarılan genel af sonucu 20 Mayıs 1974'te cezaevinden çıktı. İki yıldan fazla cezaevinde kalan Güney aynı yıl Arkadaş filmini çekti. Yine aynı yıl Endişe adlı filmi çekerken Adana'nın Yumurtalık ilçesindeki bir gazinoda ilçe yargıcı Sefa Mutlu'yu öldürdü (13 Eylül 1974) ve tutuklandı. 25 Ekim'de Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nde başlayan yargılamaların sonucunda 13 Temmuz 1976'da 19 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Cezaevinde sinema ile olan ilgisi devam etti. Bu dönemde yazdığı, Zeki Ökten tarafından çekilen Sürü ve Şerif Gören tarafından çekilen Yol filmleri büyük ilgi gördü. Daha sonra Yol'un kurgusunu tekrar yaptı ve Cannes Film Festivali'nde ödül aldı.

Beş yıl hapis yattıktan sonra 9 Ekim 1981 tarihinde izinli olarak çıktığı Isparta Yarı Açık Cezaevi'nden yurt dışına firar etti. Güney'in hapisten kaçışı da filmlerini anımsattı. Hapse girmeden yıllar önce çekmiş olduğu Şeytanın Oğlu filminde, bir günlük bayram izninde dışarı çıkan ve kayıplara karışan bir adamın hikâyesini anlatmıştı. Filmine benzer bir yaşantı tecrübe etti. Bir günlük izin ile hapisten çıkan Güney, Antalya'nın Kaş ilçesinden Yunanistan'a bağlı Meis Adası'na, oradan da İsviçre'ye kaçtı. 6 Ocak 1983 tarihinde dönemin Cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından Türk vatandaşlığından çıkarıldı. Güney daha sonra Fransa'ya geçti ve yaşamının geri kalanını orada geçirdi.

Yurt dışına kaçtıktan sonra Fransa'da Duvar filmini çekti. Güney'in 1976 yılında Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi'nde tanıklık ettiği, çocuklar koğuşunda çıkan ve tüm cezaevine yayılan bir isyanın sinemaya aktarıldığı Duvar filmi onun son filmi olmuştur.

Güney, 1983'te Cigerxwîn ve Abdurrahman Şerefkendi gibi Kürt şairlerle birlikte Paris Kürt Enstitüsünü kurdu. 1984'ün mart ayında düzenlenen Nevruz kutlamasında bir konuşma yaptı:"Arkadaşlar! Acı, baskı, yoksulluk, kan ve gözyaşı Kürt halkının kaderi değildir. Biz bu kaderi reddediyoruz! Bu kaderi tanımıyoruz! Biz, dört bir yandan işgal edilmiş bir sömürge ülkenin çocukları değil; bağımsız, birleşik, özgür bir Kürt ülkesinin, Kürdistan'ın çocukları olmak istiyoruz! Ve biz kendi toprağımızda, kendi bayrağımızın altında özgür ve bağımsız olmak istiyoruz! Arkadaşlar! Bugün Kürdistan'ın çeşitli kesimlerinde, dağlarda, ovalarda, faşist zindanlarda sömürgecilerin baskı ve zulümlerine karşı dövüşenlerin, dövüşerek ölenlerin amacı da bu! Biz; dövüşerek ölenlerin, bu uğurda şehit düşenlerin anısını kalbimizde ve mücadelemizde yaşatıyoruz..."Güney bu dönemde Taşnak dergisi Armenian Review'e demeç vererek ASALA tarafından Türk diplomatlarına düzenlenen suikastları, Ermeni soykırımına dair dünya kamuoyunun dikkatini çekmek için işlevsel olduğunu ancak uzun vadede bu yöntem ile Ermenilerin soykırımın tanınması taleplerinin gerçekleşemeyeceğini belirtmiştir.

 Ölümü

Son yıllarını Paris'te geçiren Güney, mide kanseri hastalığı nedeniyle 9 Eylül 1984 tarihinde 47 yaşında öldü. Mezarı, Paris'te bulunan Père Lachaise Mezarlığı'nda 62. kısımda bulunmaktadır.

 Özel hayatı
İlk resmî eşi Nebahat Çehre ile 1966'da başlayan şiddet dolu birlikteliği, 1968'de Çehre'yi araba ile ezmesi üzerine boşanma ile sonuçlanmıştır. Çehre, 2019 yılında konuk olduğu Şafak Yavuz'un Vizöründen adlı programda Güney ile ilişkisine dair detayları paylaşmış, araba ile çarpma olayına da değinmiştir. Yapımcı Abdurrahman Keskiner 2011 yılında Hürriyet gazetesine verdiği röportajda olayı şöyle anlatmıştır:"Çok az kişi bilir bunu. Rahmetli Yılmaz, Nebahat ve ben... Bir gün yine gece kulübünde kavga ettiler. Nebahat kulübü sinirle terk etti. Yılmaz'ın 'Dur'! demesine hiç aldırmadı. Nebahat, Elmadağ'da kaldıkları otele doğru koşarken Yılmaz otomobiline bindi. Sinirle direksiyona geçti. Sonra gözümün önünde sevdiği kadını arabayla ezdi. Nebahat havada uçtu, arabaya çarptı, sonra da kaldırıma... 4 gün hastanede yattı. Herkesten gizledik bunu. Olaydan sonra ilişkileri bitti."Keskiner'in aynı röportajda, "Nebahat, Yılmaz'dan çok dayak yedi." şeklinde ifade ettiği şiddetin önemli noktalarından biri de "Eşrefpaşalılar (1966)" çekimi esnasında Güney'in Çehre'nin kafasına bardak koyup gerçek kurşunla nişan alması olarak kayıtlara geçmiştir. Keskiner bu konuda şu açıklamaları yapmıştır:"Sinema tarihçileri bunun bir efsaneden ibaret olduğunu söyler. Ama doğru! Yılmaz o gün benden 3 silahından birini, içinde gerçek kurşun olanı istedi. Nebahat bu sırada ağlıyor, titriyor ve, 'Yılmaz, imkânı yok oynamam. Sahici kurşun kullanma, yalvarırım! Ben canımı sokakta bulmadım. Yanlış bir harekette ölebilirim!' diye sevdiği adama ağlayarak yalvarıyordu. Yılmaz umursamadı. Bardağı Nebahat'ın kafasına koydu. Sonra 20 metre uzaklaştı. Sette ölüm sessizliği vardı. Korkudan herkes nefesini tutmuş, duvarın dibinde titreyen Nebahat'a bakıyordu. Zavallı kız kurbanlık koyun gibiydi. Yılmaz tetiğe bastı, bardak tuzla buz oldu. Nebahat başladı ağlamaya... Yılmaz onu zor sakinleştirdi. Deniz kenarına götürüp bir şeyler söyledi. Çok tutkulu, kavga ve dayakla dolu şiddetli bir aşkları vardı. Nebahat, Yılmaz'dan çok dayak yedi."Nebahat Çehre, 2017 yılında, Doğa Rutkay'la Her Şey Bu Masada adlı programda Güney ile olan ilişkisi hakkında, "Olmayacaktı. 4.5 sene sürdü ama olmaması gereken bir şeydi." diye konuşmuştur. Çehre ayrıca 2019 yılında konuk olduğu Şafak Yavuz'un Vizöründen adlı programda Güney ile olan evliliğinde hamile kaldığını fakat Güney'e olan aşkının sona ermesi, kendisine karşı sadece korku hissettiğinden mütevellit kürtaj olduğunu açıklamıştır.

İkinci evliliği 1970'ten ölümüne değin Fatoş Güney'le (Jale Fatma Pütün) olmuştur, doğan çocuklarına Yılmaz (d. 1971) adını vermişlerdir.

1963-1966 yıllarında birlikte yaşadığı Birten Ünal'dan Elif (d. 1966) adlı bir kızı vardır.

 Filmografisi

 Kitapları

 Boynu Bükük Öldüler (1971)
 Salpa (1975)
 Ağıt Arkadaş Sürü Ölüm Beni Çağırıyor - Gençlik Öyküleri Acı Yol Sanık Hücrem Soba, Pencere Camı ve İki Ekmek İstiyoruz Oğluma Hikayeler Zavallılar Endişe Hudutların Kanunu Baba Aç Kurtlar Umut Bir Gün Mutlaka Umutsuzlar Seyyit Han Yunan Bıçağı İnsan, Militan ve Sanatçı Yılmaz Güney Selimiye Mektupları''

Ödüller
 1967: 4. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Erkek Oyuncu - Hudutların Kanunu
 1970: 2. Altın Koza Film Festivali - En İyi Film - Umut
 1970: 2. Altın Koza Film Festivali - En İyi Senaryo - Umut
 1970: 7. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Erkek Oyuncu - Bir Çirkin Adam
 1970: Orhan Kemal Roman Armağanı - Boynu Bükük Öldüler
 1971: 3. Altın Koza Film Festivali - En İyi Film - Ağıt
 1971: 3. Altın Koza Film Festivali - En İyi Senaryo - Ağıt
 1971: 3. Altın Koza Film Festivali - En İyi Yönetmen - Ağıt
 1972: Orhan Kemal Roman Armağanı - Boynu Bükük Öldüler
 1975: 12. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Senaryo - Endişe

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yılmaz Güney'den Nebahat Çehre'ye aşk mektupları
 Yılmaz Güney Sözleri

1937 doğumlular
Yüreğir doğumlular
Adana doğumlu erkek oyuncular
1984 yılında ölenler

Kürt film yönetmenleri
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk film yönetmenleri
Türk film yapımcıları
20. yüzyıl Türk senaristleri
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
Türk sosyalistler
Zaza asıllı Türkler
Kürt asıllı Türkler
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Zaza oyuncular
Mide kanserinden ölenler
Paris'te kanserden ölenler
Cinayetten hüküm giyen Türkler
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
Altın Portakal En İyi Film Ödülü kazanan yapımcılar
Türk yazarlar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Fransa'da kanserden ölenler
Kürt erkek oyuncular

Yılmaz Güney


ASKİ Spor Salonu, Ankara'da İvedik-Karşıyaka mevkiinde bulunan spor salonudur. 6.000 kişilik salon, 2001 Avrupa Basketbol Şampiyonası için yapılmıştır. Salon şu anda da Ankaragücü'nün basketbol maçlarında, çeşitli müsabakalarda ve kongrelerde kullanılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Ankara Spor Merkezleri

Ankara'daki spor salonları
Türkiye'deki basketbol salonları
Yenimahalle'deki yapılar
MKE Ankaragücü GSK

ASKİ Spor Salonu


Gabriel Bosoi ()  un fotbalist român, care evoluează pe posturile de mijlocaș sau fundaș dreapta la clubul din , .

Note

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași
Fotbaliști ai CF Brăila

Gabriel Bosoi


Câmpia Gherghiței este o zonă protejată (arie de protecție specială avifaunistică - SPA) situată în sud-estul României, pe teritoriile județelor Buzău (18%), Prahova (27%) și Ialomița (55%).

Localizare
Aria naturală se întinde în extremitatea sud-vestică a județului Buzău, pe teritoriile administrative ale comunelor: Amaru, Glodeanu Sărat, Mihăilești, Movila Banului și Săhăteni; în cea sud-estică a județului Prahova, pe teritoriile comunelor: Baba Ana, Boldești-Grădiștea, Ciorani, Colceag, Fulga și Sălciile și în cea nord-vestică a județului Ialomița, pe teritoriile comunelor: Adâncata, Armășești, Bărbulești și Jilavele.Situl este străbătut de drumul național DN1D și de drumurile județene: DJ102D și DJ101E.

Înființare
Situl Câmpia Gherghiței (cu o suprafață de 7.588 ha.) a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România).

Biodiversitate
Încadrat în bioregiunea geografică (continentală și stepică) a Câmpiei Române, situl dispune de șase tipuri de habitate naturale: Ape dulci continentale (stătătoare, curgătoare), Culturi cerealiere extensive (inclusiv culturile de rotație cu dezmiriștire), Mlaștini (vegetație de centură), smârcuri și turbării, Pajiști ameliorate, Stâncării interioare, grohotișuri, dune interioare, zone cu zăpezi și ghețuri veșnice și Alte terenuri arabile; ce asigură condiții prielnice de odihnă, hrănire, cuibărire și reproducere pentru păsări acvatice în perioada migrației.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice protejate la nivel european prin Directiva 79/409/CEE din 2 aprilie 1979<ref>[http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1979L0409:20081223:RO:PDF  Directiva Consiliului Europei 79/409/CEE din 2 aprilie 1979, privind conservarea păsărilor], accesat la 28 martie 2018</ref> (privind conservarea păsărilor sălbatice) sau aflate pe lista roșie a IUCN; astfel: stârc roșu (Ardea purpurea), rață roșie (Aythya nyroca), rață pestriță (Anas strepera), rață mare (Anas platyrhynchos), rață cu cap castaniu (Aythya ferina), ciuf de câmp (Asio flammeus), cucuvea (Athene noctua), gârliță mare (Anser albifrons), gâscă de vară (Anser anser), lăcar de rogoz (Acrocephalus schoenobaenus), lăcar mare (Acrocephalus arundinaceus), lăcar de lac (Acrocephalus scirpaceus), pițigoi moțat (Aegithalos caudatus), șorecar comun (Buteo buteo), barză albă (Ciconia ciconia), erete de stuf (Circus aeruginosus), erete vânăt (Circus cyaneus), erete sur (Circus pygargus), prundaș gulerat mic (Charadrius dubius), corb (Corvus corax), cânepar (Carduelis cannabina), sticlete (Carduelis carduelis), florinete (Carduelis chloris), scatiu (Carduelis spinus'), fugaciul mare (Calidris canutus), botgros (Coccothraustes coccothraustes), ciocănitoare pestriță mare (Dendrocopos major), egretă mică (Egretta garzetta), măcăleandru (Erithacus rubecula), presură galbenă (Emberiza citrinella), presură de stuf (Emberiza schoeniclus), șoim de iarnă (Falco columbarius), vânturel roșu (Falco tinnunculus), șoimul rândunelelor (Falco subbuteo), ciovlică roșcată (Glareola pratincola), capîntors (Jynx torquilla), sfrâncioc mare (Lanius excubitor), codobatură galbenă (Motacilla flava), codobatură albă (Motacilla alba), presură sură  (Miliaria calandra), stârcul de noapte  (Nycticorax nycticorax), pietrar sur (Oenanthe oenanthe), pelican comun (Pelecanus onocrotalus), pelican creț (Pelecanus crispus), țigănuș (Plegadis falcinellus), lopătar (Platalea leucorodia), corcodel mare (Podiceps cristatus), corcodel cu gât roșu (Podiceps grisegena), corcodel cu gât negru (Podiceps nigricollis), pitulice de munte (Phylloscopus collybita), pițigoi de stuf (Panurus biarmicus), pițigoi albastru (Parus caeruleus), pițigoi mare (Parus major), mugurar (Pyrrhula pyrrhula), ciocîntors (Recurvirostra avosetta), cârstel de baltă (Rallus aquaticus), mărăcinar (Saxicola rubetra), mărăcinar negru (Saxicola torquata), corcodel mic (Tachybaptus ruficollis), pupăză (Upupa epops) și nagâț (Vanellus vanellus).

 Căi de acces
 Drumul național DN1B, pe ruta: Ploiești - Valea Popii - Valea Călugărească Albești-Paleologu - drumul național DN1D, în direcția: Cioranii de Sus - Cioranii de Jos - Jilavele, Ialomița (52 km)

 Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

 Note

 Legături externe Reportaje' Coridorul Ialomiței, Sărăturile de la Gura Ialomiței, Câmpia Gherghiței, Balta Tătaru, aria Grindu-Valea Măcrișului vor putea fi preluate în administrare sau custodie; 7 octombrie 2013, obiectiv.net Ialomița: Consultarea factorilor interesați la elaborarea Regulamentului ariilor naturale protejate Brațul Borcea și Câmpia Gherghiței, 26 iulie 2017, obiectiv.net''

Câmpia Gherghiței


Tony Romera, de son vrai nom Anthony Romera, est un disc-jockey et producteur français originaire de Lyon.

Biographie
Tony Romera commence à produire de la musique dans sa chambre sur le logiciel FL Studio au milieu des années 2000. Il mixe dans des clubs lyonnais, suisse et belge et parvient petit à petit à se faire une notoriété dans le milieu de la musique électronique.

En 2012, il est propulsé sur la scène internationale grâce au succès de son remix réalisé avec Bartosz Brenes du titre Breaking Up de Chuckie & Promise Land. Par la suite, il est repéré par Nicky Romero qui lui permet de sortir le titre Pandor sur son label Protocol Recordings.

Il lance son label Sans Merci en 2016, lui permettant de signer des artistes tels que Keeld, Michael Sparks, Gaba et Ricky West.

La même année, il crée le groupe Bellecour, en duo avec Keeld. Le nom du groupe fait référence à la Place Bellecour de Lyon, leur ville d'origine.

Il est récompensé par le magazine DJ Mag France en tant que « meilleur DJ alternative français » de 2017.

Le , Tony Romera sort son premier album Introspection.

En 2022, à la suite du sampling du morceau True Sorry du trompettiste Ibrahim Maalouf utilisé sur son morceau Le Bon Vieux Temps, Tony Romera collabore sur le titre El Mundo de Maalouf et de la chanteuse Flavia Coelho. Fin juillet, il est présent pour la première fois sur une des scènes de Tomorrowland, et il devient n° 1 du classement des meilleurs ventes sur Beatport avec son remix du titre Raw de Julio Navas, Gustavo Bravetti et David Amo sorti chez Toolroom Records.

Discographie

Albums

Singles et EP

 2010 : The Power Of Life [Boltongroove Records]
 2010 : Against The Wall [17:44 Records]
 2010 : Thank You (Mlle Mongetasoupe) [17:44 Records]
 2010 : Rony [Boltongroove Records]
 2010 : Verano [17:44 Records]
 2011 : Freak'N'Music (feat. Violetta) [Boltongroove Records]
 2011 : Roya / Kill You (avec Jordan Viviant) [17:44 Records]
 2011 : Verano [Wasted Youth Records]
 2011 : Banger (avec Arno Grieco) [17:44 Records]
 2011 : Oouuhh (avec Kim Myers, Arno Grieco et Jordan Viviant) [WL77]
 2011 : Baby Work It Out (avec Jordan Viviant) [Bang It]
 2011 : K.I.S.S. (avec Nick Mentes) [17:44 Records]
 2011 : Dromma / Hirvio (avec Jordan Viviant) [17:44 Records]
 2011 : Kill You / Roya (avec Jordan Viviant) [Housepital Records]
 2011 : Tony Romera & Friends EP [17:44 Records]
 2012 : Bring It Back EP [Bang It]
 2012 : Apple (avec Andrea Gaya) [Pumpz Recordings]
 2012 : Printemps 24 (avec Bootik et Nick Mentes) [Elektrolicious]
 2012 : Robotweet (avec Jordan Viviant) [Elektrolicious]
 2012 : 2 Seconds / Get Fat [17:44 Records]
 2012 : So High (avec Ron Carroll feat. Paschan) [Astrx]
 2012 : Scrunkash EP [Elektrolicious]
 2012 : Public Enemy [Run DBN]
 2012 : Mad [Xtra Life Music]
 2012 : Save Me EP [Housesession Records]
 2012 : Alive (avec Jordan Viviant feat. Jontanamo) [French Toast]
 2012 : Pandor [Protocol Recordings]
 2012 : Open Your Eyes (avec Bartosz Brenes & Corey Andrew) [Big & Dirty]
 2013 : Bad Guy (avec Gregori Klosman) [Guru]
 2013 : Monster (avec Burgundy's) [Guru]
 2013 : Big Big World (avec Burdungy's feat. Hleen) [Cr2 Records]
 2013 : Drakarta [Flamingo Recordings]
 2013 : Action (avec Mathieu Bouthier) [Serial Records]
 2014 : Damn Cold [Guru]
 2014 : All I Want [Guru]
 2015 : Back To You (avec Jeremy Pianelli) [Zerothree]
 2015 : Gorilla (avec DBN) [Ones To Watch Records]
 2015 : WTTF (avec Zeier) [Guru]
 2015 : How We Do It (avec Nari & Milani) [Sosumi Records]
 2015 : Zombie [Guru]
 2016 : Story Goes (avec Keeld) [Pinnacle Collective]
 2016 : Love Trip (feat. Fynch) [Uprise Music]
 2017 : Never Give A F [Sans Merci]
 2017 : Make Me Bounce (avec Dekova & Keeld) [Pinnacle Collective]
 2017 : Bring The Funk [Sans Merci]
 2017 : What's Going On [Owsla]
 2017 : Slave [Universal Music]
 2017 : Fire Inside [Confession]
 2017 : Girls Night Out (avec Dombresky) [Insomniac Records]
 2018 : Hold Up [Sans Merci]
 2018 : Foie Gras EP [Confession]
 2018 : Get Down (avec Delayers) [Confession]
 2018 : Left [Pinnacle Collective]
 2018 : Canicule [Confession]
 2018 : Lock Me Down (feat. Mike Taylor) [Musical Freedom]
 2019 : Kill The System [Dr. Fresch]
 2019 : Oldskool [Bite This!]
 2019 : Grimey [Thrive Music]
 2019 : Fantasy (avec Dustycloud) [Deadbeats]
 2019 : 4 The People (avec Noizu) [Insomniac Records]
 2019 : I Can't [Monstercat]
 2019 : Picture Frame EP (avec Shermanology) [Sans Merci]
 2019 : St Tropez (avec Sqwad) [Sans Merci]
 2019 : Hot 1 (avec Atrip) [Bite This!]
 2020 : Stuck In Your Head [Monstercat]
 2020 : Loverus [Monstercat]
 2020 : Televizion EP [Pinnacle Collective]
 2020 : Let Go (avec Good Times Ahead) [Monstercat]
 2020 : The Way [Confession]
 2020 : Trippin (avec Aazar) [Sans Merci]
 2020 : So Much [Bite This!]
 2020 : Aerobic (avec Mokoa) [Nuances Records]
 2020 : 2gether [Night Bass Records]
 2021 : Crazy (avec Shaun Frank) [Armada Music]
 2021 : Savoir Faire (avec Damien N-Drix) [SPRS]
 2021 : VHS [Monstercat]
 2021 : MS69 [Monstercat]
 2021 : Party On My Own (feat. Max Wassen) [Monstercat]
 2022 : Funky & Chunky (avec Wongo) [Sans Merci]
 2022 : On My Body (avec Snakehips) [Never Worry Records]
 2022 : Surdose (feat. Joey Valence) [mau5trap]
 2022 : Thirsty [Sans Merci]
 2022 : Tired [Universal Music]
 2022 : The Game Is Dead (avec Malaa) [Illegal]
 2022 : Surdose (avec Joey Valence & Brae) [mau5trap]
 2022 : La Source EP [Fool's Gold Records]
 2023 : All I Know (avec Asdek feat. Karina Ramage) [Universal Music]
 2023 : Pitch Thing [Black Book Records]
 2023 : Le Monde De Demain [Tomorrowland Music]
 2023 : That Groove (avec Raumakustik) [Toolroom]
 2023 : Attracted (avec Crusy) [Toolroom]
 2023 : Epilogue [Tomorrowland Music]
 2023 : Bohème [Sola]
 2023 : House Y'all [Toolroom]

Remixes

 2009 : Jo Valentino - Maryne (Tony Romera Remix) [UDTK Records]
 2009 : Axel Lecoste - Let Them Rock (Tony Romera Remix) [2 Side Records]
 2010 : Alex R. - Computer Program (Tony Romera Remix) [Lif'In Rec]
 2010 : Big Mike - First Sounds (Tony Romera Remix) [Baccara Music]
 2010 : Alexdoparis - La Musica 2010 (Tony Romera Remix) [Lif'In Rec]
 2010 : Martin Skills - Sweetness (Tony Romera Remix) [System Recordings]
 2010 : FHM - All Night (Tony Romera Remix) [L8-Night Records]
 2010 : Nino Alvarez - Always And Forever (Tony Romera Remix) [Boltongroove Records]
 2010 : Little Frenchies - Stay (Tony Romera Remix) [UDTK Records]
 2011 : Andrea Gaya & Nathan Fehn - Damn Girl (Tony Romera Remix) [Boltongroove Records]
 2011 : Pink Noisy feat. Giorgio Sopidi - Lost In Love (Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2011 : Christian Sims & Christophe Fontana feat. Eva Menson - Nanana (Tony Romera Remix) [Avangarde Records]
 2011 : Alexis Dante & JM Sicky feat. Eva Menson - Alive (Tony Romera Remix) [Njoy Records]
 2011 : Bass Robbers - Bring The Beat Back (Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2011 : Jason Chance - Lip Deep (Tony Romera Remix) [Housesession Records]
 2011 : Pink Noisy feat. Yalena - Excuses (Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2011 : Jonathan Ulysses, Steve Haines & Oliver Lang - It's Time (Tony Romera Remix) [Sume Music]
 2011 : Armin Van Eijk & Funky Fresh - Expensive Life (Tony Romera Remix) [Luxury Trax]
 2011 : Kivi 'N Kava - House Miuzak (Tony Romera Remix) [WL77]
 2011 : Houseshaker & DJ Nico feat. Alexander - Erazmia (Tony Romera Remix) [Housesession Records]
 2011 : Mark Bale feat. Nic - Move On (Tony Romera & Nick Mentes Remix) [WePlay]
 2011 : Tune Brothers feat. Lety - Big Surprise (Tony Romera Remix) [Housesession Records]
 2012 : Ron Carroll vs. Swaylo - Let Life Shine (Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2012 : Mathieu Bouthier feat. I-Rock & Mary - Musical Candy (Tony Romera Remix) [Serial Records]
 2012 : Etienne Ozborne, Zoltan Kontes & Polina Griffith - I Really Want To Say (Nick Mentes & Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2012 : Tom Buster - Drive In (Tony Romera Remix) [WMB]
 2012 : Luke Lawson & Adrian Ford - Erebos (Tony Romera Edit) [Suka Records]
 2012 : Matty Menck & Terri B! - Sky (Tony Romera Remix) [Housesession Records]
 2012 : Tune Brothers & Jolly feat. Alec Sun Drae - Knock On Your Heart (Tony Romera Remix) [Housesession Records]
 2012 : Bartosz Brenes & Nino Anthony - #Poussez (Tony Romera Remix) [17:44 Records]
 2012 : Luke Tolosan - Festival (Tony Romera Remix) [Luxury Trax]
 2012 : Carl Kennedy feat. Cheyenne - Once Upon A Time (Tony Romera Remix) [Subliminal Records]
 2012 : Muttonheads feat. Eden Martin & Big Joe - All Night Long (Tony Romera Remix) [Serial Records]
 2012 : Gum Me - Sweaty Shirts (Bartosz Brenes & Tony Romera Remix) [Flamingo Recordings]
 2012 : Falko Niestolik - Banger (Tony Romera Remix) [WePlay]
 2012 : Luxure feat. Aybewan - Next To Me (Tony Romera Remix) [Luxury Trax]
 2012 : The Deficient feat. Beecy Rich - Marine Groove (Tony Romera Remix) [Elektrolicious]
 2012 : Goose Bumps feat. Vivi - Save My Life (Tony Romera Remix) [Run DBN]
 2012 : Chuckie & Promise Land feat. Amanda Wilson - Breaking Up (Bartosz Brenes & Tony Romera Remix) [Cr2 Records]
 2012 : Joachim Garraud & Alesia - Atrium (Tony Romera & Bartosz Brenes Remix) [Dim Mak Records]
 2012 : David Vendetta feat. Booty Luv - Sun Comes Up (Tony Romera & Bartosz Brenes Remix) [DJ Center Records]
 2012 : Calvin Harris & Nicky Romero - Iron (Tony Romera Remix) [Protocol Recordings]
 2012 : Bootik feat. Max'C - Dance With Me (Tony Romera & Bartosz Brenes Remix) [17:44 Records]
 2012 : Massive Ditto - Tiger 2 (Tony Romera Remix) [Moon Records]
 2012 : Mario Fischetti & Klauss Goulart feat. Kid Alien - You & I (Tony Romera Remix) [Cr2 Records]
 2012 : Ivan Perea & The Henchmen feat. Krista Richards - Bring Love To Life (Tony Romera Remix) [LoudBit]
 2013 : Global Deejays & Chris Willis - Party 2 Daylight (Tony Romera Remix) [Superstar Recordings]
 2013 : Antoine Clamaran feat. Fenja - This Is My Goodbye (Tony Romera Remix) [Pool E Music]
 2013 : 6 Fingers & Tass feat. Mitch Thompson - It's Not Over (Tony Romera Remix) [Neon Records]
 2013 : Clockwork feat. Wynter Gordon - Surge (Tony Romera Remix) [Dim Mak Records]
 2014 : Promise Land feat. Alicia Madison - Sun Shine Down (Tony Romera Remix) [Mixmash Records]
 2014 : Micha Moor - Space (Tony Romera Remix) [Scream And Shout Recordings]
 2014 : Fedde le Grand - Twisted (Tony Romera Remix) [Altra Moda]
 2016 : Fedde Le Grand - Immortal (Tony Romera Remix) [Altra Moda]
 2016 : Delayers - Let It Go (Tony Romera Remix) [Universal]
 2016 : Nina Sky - Champion Lover (Tony Romera Remix) [Tommy Boy]
 2017 : Nicky Romero - Symphonica (Tony Romera Remix) [Protocol Recordings]
 2017 : Apashe feat. Kandle - Fuck Boy (Tony Romera Remix) [Kannibalen Records]
 2018 : Kungs & Stargate feat. Goldn - Be Right Here (Tony Romera Remix) [Universal Music]
 2019 : LeMarquis feat. Tima Dee - Nothing On You (Tony Romera Remix) [LeMarquis]
 2019 : Gammer - Needed U (Tony Romera Remix) [Monstercat]
 2019 : Trinix - Rodeo (Tony Romera Remix) [Trinix]
 2019 : Klingande & Bright Sparks - Messiah (Tony Romera Remix) [Ultra]
 2019 : Zomboy - Lone Wolf (Tony Romera Remix) [Never Say Die Records]
 2019 : Moksi & Ookay - Downtown (Tony Romera Remix) [Barong Family]
 2020 : DVRKO - Somewhere In LA (Tony Romera Remix) [L3V3L]
 2020 : Mercer - Lemonade (Tony Romera Remix) [Black Jack Records]
 2020 : Chocolate Puma & Mike Cervello - You Are My Life (Tony Romera Remix) [Axtone Records]
 2021 : DVRKO - Broken Famous (Tony Romera Remix) [L3V3L]
 2021 : Apashe feat. Geoffroy - Distance (Tony Romera Remix) [Kannibalen Records]
 2022 : Joey Valence feat. Brae - Underground Sound (Tony Romera Remix) [Sans Merci]
 2022 : Julio Navas, Gustavo Bravetti & David Amo - Raw (Tony Romera Remix) [Toolroom]
 2022 : Acraze feat. Cherish - Do It To It (Tony Romera Remix) [Thrive Music]
 2023 : DJ Pone - Remède (Tony Romera Remix) [Naïve Records]
 2023 : Joachim Pastor - Green Washer (Tony Romera Remix) [Armada Music]
 2023 : Vladimir Cauchemar - Snow Is Falling (Tony Romera Remix) [Universal Music]

Collaborations

 2022 : Ibrahim Maalouf & Flavia Coelho feat. Tony Romera - El Mundo

Sous Bellecour

Singles et EP

 2016 : Fonky Beat [Confession]
 2017 : Le Coq [Confession]
 2017 : Rasta Queen [Gold Digger Records]
 2017 : Confluence EP Confession
 2017 : Talk About [Heldeep Records]
 2018 : Da Vinci (avec Aazar) [Première Classe]
 2018 : Quinoa Vibration [Sans Merci]
 2018 : Propellers EP [Confession]
 2018 : Bird (avec Badjokes) [SPRS]
 2019 : Right About [Confession]
 2019 : Choukar EP [In / Rotation]
 2019 : Set Me Free (avec Marshmello) [Joytime Collective]
 2019 : Lasagne (avec Habstrakt) [Monstercat]
 2019 : Bonaparte (avec Aazar) [STMPD RCRDS]
 2019 : Tokyo Bill (avec Born Dirty) [Way Way Records]
 2019 : Calibrator (avec Sqwad) [Confession]
 2020 : Absurde [Sans Merci]
 2020 : Chiant EP [Insomniac Records]
 2020 : Amertune [Sans Merci]
 2020 : Los Choukarios [Sans Merci]
 2021 : TCL [Night Bass Records]
 2021 : Hangover (avec The Shooters) [SPRS]
 2021 : Next Generation [Night Bass Records]
 2021 : Paparazzi [Insomniac Records]
 2022 : Roue Libre [Sans Merci]
 2023 : All Night (avec Honey & Badger) [hau5trap]

Remixes

 2017 : Tchami feat. Luke James - World To Me (Bellecour Remix) [Confession]
 2018 : Malaa - Bylana (Bellecour Remix) [Confession]
 2019 : Bijou - Memories (Bellecour Remix) [Insomniac Records]
 2020 : Wuki feat. Roxanna - NYC 2 LA (Bellecour Remix) [Confession]
 2020 : DJ Snake, Tchami, Malaa & Mercer - Made in France (Bellecour 8.6 Remix) [Free Download]
 2020 : Volac, Neon Steve, Rumpus feat. Rhiannon Roze - Feel The Beat (Bellecour Remix) [Insomniac Records]
 2020 : Habstrakt - Show Me (Bellecour Remix) [Insomniac Records]
 2020 : CID feat. Jaquell - Downstairs (Bellecour Remix) [Night Service Only]
 2022 : Destructo - Bodyback (Bellecour Remix) [Night Bass Records]

Notes et références

Disc jockey français
Compositeur français
Producteur français de musique
Musicien français de musique électronique

Tony Romera


Nicholas "Nick" Mantis (East Chicago, Indiana; 7 de diciembre de 1935-Schererville, Indiana; 13 de agosto de 2017) fue un baloncestista estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA y una más en la ABL. Con 1,91 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Wildcats de la Universidad Northwestern, siendo titular en todas ellas y capitán en las dos últimas, en las que fue elegido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo séptima posición del Draft de la NBA de 1959 por St. Louis Hawks, quienes lo traspasaron semanas después a los Minneapolis Lakers junto con Chuck Share, a cambio de Larry Foust. En los Lakers jugó únicamente 10 partidos, en los que promedió 2,1 puntos.

Tras ser despedido, jugó una temporada en los Kansas City Steers de la ABL, en la que promedió 14,6 puntos por partido, siendo incluido en el segundo mejor quinteto de la competición.

En  ficha por los St. Louis Hawks, pero tras 9 partidos es traspasado a los Chicago Zephyrs, donde jugaría sus últimos partidos como profesional, promediando 5,9 puntos y 2,4 rebotes.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Indiana
Baloncestistas de Grecia
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Northwestern Wildcats
Baloncestistas de los Chicago Zephyrs
Baloncestistas de los St. Louis Hawks
Baloncestistas de los Minneapolis Lakers
Baloncestistas de los Kansas City Steers

Nick Mantis


La extraña noche de bodas es una obra de teatro, escrita por Edgar Neville y estrenada en 1963.

Argumento
Rafael e Isabel acaban de contraer matrimonio. Un buen día los visita un grupo de amigos. Uno de ellos, Ramiro, posee un encanto especial entre las mujeres. El fantasma de los celos pronto se despierta en Rafael.

Estreno
 Teatro Lara, Madrid, 31 de mayo de 1963.
 Intérpretes: Irene Daina (Isabel), Pastor Serrador (Rafael), Manuel Salguero (Ramiro), Pilar Laguna.

Referencias
 Estreno de "La extraña noche de bodas" en el Lara. Diario ABC, 1 de junio de 1963
 Edgar Neville: entre el humurismo y la poesía. María Luisa Burguera, 1994

Obras de teatro de Edgar Neville
Obras de teatro de 1963

La extraña noche de bodas


Blagovéshchenskaya  es una stanitsa del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situada a entre el limán Vitiázevski y el limán Kiziltashki, en la costa nordeste del mar Negro, 21 km al noroeste de la ciudad de Anapa y 145 km al oeste de Krasnodar. Tenía 2 675 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio rural Blagovéshchenskoye.

Historia

La población fue fundada en 1836, siendo anulada en 1854 y restablecida en 1862. Hasta 1920 pertenecía la otdel de Temriuk del óblast de Kubán.

Economía

Los principales recursos económicos de la localidad son los viñedos, el turismo (playas -40 km desde Anapa a Veselovka- y parque acuático) y la extracción de petróleo en los alrededores.

Galería

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Благовещенская (Краснодарский край).
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenkova, I. Y. Bondar, N. S. Vertyshova. Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio
 Calle de la localidad  en Panoramio
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1836

Blagovéshchenskaya


Šestar, crtaći pribor
Šestar (zviježđe)
Šestar (baza podataka)
 Kutnik i šestar

Šestar (razdvojba)


Grupa E de la Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 a fost o grupă preliminară din cadrul Cupei Mondiale de Baschet Masculin din 2019 care și-a desfășurat meciurile la Shanghai Oriental Sports Center, Shanghai. Echipele care au făcut parte din această grupă au fost: Cehia, Japonia, Statele Unite și Turcia. Fiecare echipă a jucat cu fiecare echipă, primele două s-au calificat pentru a doua rundă, iar ultimele două pentru grupele pentru stabilirea părții inferioare a clasamentului final.

Clasament

Meciuri

Turcia vs. Japonia

Cehia vs. Statele Unite

Japonia vs. Cehia

Statele Unite vs. Turcia

Turcia vs. Cehia

Statele Unite vs. Japonia

Referințe

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019
Baschet în China
2019 în sport

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 - Grupa E


Schuyler County is the name of several counties in the United States, all of which named after Philip Schuyler:
 Schuyler County, Illinois
 Schuyler County, Missouri
 Schuyler County, New York

Schuyler County


Ahmet Mesut Yılmaz (6 Kasım 1947, İstanbul - 30 Ekim 2020, İstanbul), Türk siyasetçi, 21. Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı ve eski ANAP Genel Başkanı. 1991-1999 yılları arasında toplam 2 yıl 3 ay boyunca 3 kez başbakanlık ve çeşitli bakanlıklar yapmıştır. 1991-2002 yılları arasında ise ANAP genel başkanlığı görevini üstlenmiştir.

1983 yılında kurulan ANAP'ın kurucu üyeleri arasında yer almıştır ve Genel Başkan yardımcılığı yapmıştır. İlk defa 1983 Türkiye genel seçimlerinde ANAP Rize milletvekili olarak meclise girmiştir. 1986 ve 1990 yılları arasında Turgut Özal tarafından kurulan hükûmetlerde Dışişleri Bakanı ve Kültür ve Turizm Bakanı olarak görevlendirilmiştir. ANAP Genel Başkanı Yıldırım Akbulut'un istifasının ardından 1991 yılında yapılan kongrede yeni genel başkan seçilerek başbakan olmuştur. 1995 Türkiye genel seçimlerinin ardından kurulan koalisyon hükûmetinde tekrar başbakan olarak görevlendirilmiştir. 1997-1999 yılları arasında da başbakan olarak görev yapmıştır. 2000-2002 yılları arasında DSP-MHP-ANAP koalisyonunda devlet bakanı ve başbakan yardımcısı olarak yer almıştır. Koalisyon ortaklarıyla Rahşan Affı'nı çıkarmıştır. Partisi 2002 Türkiye genel seçimlerinde meclise giremeyince istifa etmiştir. 2007 Türkiye genel seçimlerinde Rize'den bağımsız milletvekili olarak meclise girmiştir. 15 Ocak 2009-2011 yılları arasında ANAP ve Doğru Yol Partisi'nin birleşmesi sonucu kurulan Demokrat Parti'de siyasi yaşamına devam etmiştir. 2004 yılında Yüce Divan'da yargılanmıştır. Cumhuriyet tarihinde Yüce Divan'da yargılanan ilk başbakan olmuştur.

Hayatı

Siyaset öncesi
Aslen Çataldere köyünden olan Hemşin asıllı bir ailede 6 Kasım 1947 tarihinde Beyoğlu'nda doğdu. Babası Hasan Yılmaz, annesi Güzide Yılmaz'dır. Ortaöğretimine Avusturya Lisesinde başladı ve İstanbul Erkek Lisesinde bitirdi. 1971 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Maliye ve İktisat Bölümünden mezun oldu. 1972-1974 yılları arasında Almanya'da Köln Üniversitesi İktisadi ve Sosyal Bilimler Fakültesinde yüksek lisans çalışması yaptı. 1975-1983 yılları arasında kimya, tekstil ve ulaştırma sektörlerinde, çeşitli özel şirketlerde yönetici olarak görev aldı.

Bakanlık dönemi

1983 yılının Mayıs ayında kurulan Anavatan Partisi'nde kurucu üye ve genel başkan yardımcısı oldu. Aynı yıl Kasım ayında yapılan genel seçimde Rize milletvekili seçildi. Birinci Turgut Özal Hükûmeti'nde Bilgilendirmeden Sorumlu Devlet Bakanlığı'na atandı ve hükûmet sözcülüğü yaptı. 1986 yılında Kültür ve Turizm Bakanı oldu. Bu dönemde Türkiye-Batı Almanya ve Türkiye-Yugoslavya ekonomi karma komisyonlarının başkanlıklarını yürüttü. 1986 yılında ANAP içerisinde yaşanan Turgut Özal ile Bedrettin Dalan arasındaki ayrışmada Dalan tarafında olsa da Özal'ı karşısına almamıştır.

29 Kasım 1987 seçimleri'nde yeniden Rize milletvekili seçildi. İkinci Özal Hükûmeti'nde Dışişleri Bakanlığı'na atandı. 1988 yılından sonra Avrupa Demokrasi Birliği genel başkan yardımcılığı yaptı. Yılmaz, Akbulut Hükûmeti'nde de üstlendiği bu görevden 20 Şubat 1990 tarihinde istifa etti.

ANAP Genel Başkanlığı ve başbakanlıkları
15 Haziran 1991 tarihinde yapılan Anavatan Partisi Büyük Kongresi'nde genel başkanlığa seçildi. Kurduğu hükûmet 5 Temmuz 1991 tarihinde TBMM Genel Kurulu'nda güvenoyu aldı. 20 Ekim 1991 tarihinde yapılan genel seçimlerden sonra ana muhalefet partisi lideri olarak çalışmalarını sürdürdü.

24 Aralık 1995 tarihinde yapılan genel seçimler sonrası Anavatan Partisi ile Doğru Yol Partisi tarafından oluşturulan 53. Hükûmet'in başbakanı olarak görev yaptı.

28 Şubat süreci'nde mecliste muhalefet milletvekilleri azınlıkta olmasına rağmen, Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından hükûmeti kurmakla görevlendirildi ve Demirel'in eski partisi DYP'den kendine yakın milletvekillerini istifa ettirerek onları Demokrat Türkiye Partisi adı altında toplayıp ANAP-DSP-DTP koalisyonuna (ANASOL-D hükûmeti veya 55. Hükûmet) sokmasıyla 20 Haziran 1997 tarihinde Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından hükümeti kurmak ile görevlendirildi ve 30 Haziran 1997 tarihinde ANASOL-D Hükûmeti'nde üçüncü kez başbakan oldu. 25 Kasım 1998 tarihinde, Cumhuriyet Halk Partisi'nin (CHP) kendisi ve devlet bakanı Güneş Taner için verdiği gensoru önergelerinin TBMM'de kabul edilmesinden sonra istifa etti.

18 Nisan 1999 tarihinde yapılan genel seçimlerde partisinin büyük oy kaybına rağmen DSP-MHP-ANAP koalisyonunda yer alarak Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı oldu. Rahşan Affı'na destek verdi.

3 Kasım 2002 seçimleri'nde partisinin %5,13 oy oranı ile barajın altında kalmasından sonra 27 Kasım 2002 tarihinde görevinden istifa etti. Rize'den milletvekili seçilecek oy oranına ulaşmasına rağmen lideri olduğu ANAP %10'luk barajın altında kaldığından milletvekili seçilememiştir.

ANAP sonrası siyasi yaşamı
25 Mayıs 2007 tarihinde Rize'den bağımsız milletvekilliği adaylığını açıkladı. 4 Haziran 2007 tarihinde ANAP'tan istifa etti.  22 Temmuz 2007 tarihinde yapılan genel seçimlerde Rize'den bağımsız milletvekili olarak meclise girmeye hak kazandı. 11 Kasım 2009 tarihinde Anavatan Partisi ile Doğru Yol Partisi'nin birleşmeleri sonucu kurulan Demokrat Parti'ye 31 Ekim 2009 tarihinde geçti. 15 Ocak 2011 tarihinde Namık Kemal Zeybek'in genel başkan seçilmesinin ardından Demokrat Parti'den 18 Ocak 2011 tarihinde istifa etti.

Yüce Divan davası
13 Temmuz 2004 tarihinde TBMM tarafından, Güneş Taner ile birlikte "Türkbank ihalesi sürecinde malın satımında ve değerinde fesat oluşturacak ilişki ve görüşmelere girdikleri ve bu eylemlerinin Türk Ceza Kanunu'nun 205. maddesine uyduğu" iddiasıyla hakkında Yüce Divan'a sevk kararı alındı. Yüce Divan sıfatıyla görev yapan Anayasa Mahkemesi, her iki kişinin suçlama kararlarının ayrı ayrı ele alınması gereği nedeniyle kararı iade etti. Karar 27 Ekim 2004 tarihinde tekrarlandı ve onaylandı. Böylece Yılmaz, Cumhuriyet tarihinde Yüce Divan'da yargılanan ilk başbakan olmuş oldu.

Kişisel hayatı
Almanca ve İngilizce bilen Mesut Yılmaz, aslen Hemşinli olup Rize ilinin Çayeli ilçesinin Çataldere köyündendir. 1975 yılında Berna Yılmaz (d. 1953) ile tanışan ve 1976 yılında evlenen Mesut Yılmaz'ın bu evlilikten Yavuz (1978-2017) ve Hasan (d. 1987) adlarında iki çocuğu oldu.

Yılmaz, 24 Kasım 1996 tarihinde Macaristan'ın Budapeşte kentindeki Hilton Oteli'nde, Veysel Özerdem tarafından yumruklu saldırıya uğradı. 16 Aralık 2017 tarihinde Mesut Yılmaz'ın büyük oğlu Yavuz Yılmaz Temporal Lob Epilepsi hastalığı nedeniyle Beykoz Konakları'ndaki evinde intihar etti.

Yılmaz, 7022 sicil numaralı Galatasaray Spor Kulübü Divan Kurulu üyesiydi.

Ölümü ve cenaze töreni
30 Ekim 2020 tarihinde tedavi gördüğü Şişli'deki Florence Nightingale Hastanesi'nde 72 yaşında öldü. Ocak 2019'da yaptırdığı rutin sağlık kontrolünde akciğerinde tümöre rastlanmıştı. Ölümünden önce akciğerindeki kanserli bölge ameliyatla alınmıştı. Mayıs 2020'de bu kez beyin sapında tümör saptanmış ve ameliyat edilmişti. Yılmaz'ın cenazesi, 1 Kasım 2020 tarihinde devlet töreniyle öğle namazına müteakip Marmara İlahiyat Camii'nden uğurlanarak Kanlıca Mezarlığı'na, 3 yıl önce Kanlıca, Beykoz'daki evinde kendisine ait Smith & Wesson marka tabancasıyla intihar eden 39 yaşındaki oğlu Mehmet Yavuz Yılmaz'ın yanına defnedildi.

Hakkında yazılmış seçim şarkıları

 1991 Türkiye genel seçimleri - Sezen Aksu'nun Gülümse albümündeki Hadi Bakalım Kolay Gelsin ve Yonca Evcimik'in Abone albümündeki Aboneyim Abone şarkısının seçime uyarlanmış versiyonu.
 1995 Türkiye genel seçimleri - İzel-Çelik-Ercan'ın İşte Yeniden albümündeki Eller Havaya ve İzel'in Adak albümündeki Hasretim şarkılarının seçime uyarlanımış versiyonu
 1999 Türkiye genel seçimleri - İsmail Türüt ve Yıldız Tilbe'nin Salla Gitsin Dertlerini albümünde söylediği Ge Ha Böyle türküsünün seçime uyarlanmış versiyonu
 2002 Türkiye genel seçimleri - Sertab Erener'in Turuncu albümündeki Kendime Yeni Bir Ben Lazım şarkısının seçime uyarlanmış versiyonu
 2007 Türkiye genel seçimleri - İsmail Türüt - Siyasetin ustası Mesut Yılmaz

Hakkında yazılmış kitaplar

Kaynakça

Dış bağlantılar
TBMM'de Mesut Yılmaz
Dışişleri Bakanlığı'nda Mesut Yılmaz

1947 doğumlular
Beyoğlu doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Anavatan Partisi genel başkanları
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Yüce Divan'da yargılanan siyasetçiler ve bürokratlar
TBMM 17. dönem Rize milletvekilleri
TBMM 18. dönem Rize milletvekilleri
TBMM 19. dönem Rize milletvekilleri
TBMM 20. dönem Rize milletvekilleri
TBMM 21. dönem Rize milletvekilleri
TBMM 23. dönem Rize milletvekilleri
Türkiye Hükûmet sözcüleri
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
28 Şubat süreci
Hemşinliler (etnik grup)
Demokrat Parti (2007) mensubu siyasetçiler
Türkiye başbakanları
Türk liberaller
Türk sekülaristler

Türkiye'de merkez sağ
2020 yılında ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Akciğer kanserinden ölenler
Kanlıca Mezarlığı'na defnedilenler

Mesut Yılmaz


Constance Kramer Wilson (born August 9, 1959) was a Republican member of the North Carolina General Assembly representing the state's one hundred fourth district, including constituents in Mecklenburg county. A banker from Charlotte, North Carolina, Wilson was elected to the state house six times, resigning on October 15, 2004, shortly before completing her sixth term. Wilson previously served one term in the State Senate. She was born in Dayton, Ohio. She has a B.S. in Finance from Indiana University.

Since her retirement from the state legislature Wilson has worked as a lobbyist.

References

|-

|-

Living people
Members of the North Carolina House of Representatives
Women state legislators in North Carolina
1959 births
21st-century American politicians
21st-century American women politicians
Politicians from Dayton, Ohio

Constance K. Wilson


Der Hundefriedhof Barsberge ist ein Tierfriedhof südlich des Forsthauses Barsberge, südwestlich der Stadt Seehausen in der Altmark in Sachsen-Anhalt.

Geschichte
Die Geschichte des Friedhofs geht bis auf das Jahr 1878 zurück. In diesem Jahr setzte Revierförster Hahn, Förster des benachbarten Forsthauses, seinen Hund Nimroth hier bei. Der Hund hatte den Förster bei dichtem Nebel einmal aus sumpfigem Gelände beim Goldfischteich nach Hause gebracht und daher vom Förster sein Gnadenbrot erhalten. Hahn setzte seinem Hund einen Grabstein mit der Aufschrift Dem treuen Nimroth. Es wird gemutmaßt, dass es sich bei der Anlage um den ältesten erhaltenen Hundefriedhof der Welt handelt.

Der dicht von großen Fichten bestandene Friedhof wurde in späteren Jahrzehnten als Hundefriedhof bekannt. Es folgte eine Vielzahl von Beisetzungen, wobei für viele Hunde Grabsteine oder Kreuze gesetzt wurden. Der Friedhof wird als einziger öffentlich-rechtlicher Tierfriedhof in Sachsen-Anhalt betrieben. Es besteht auch die Möglichkeit, Asche verstorbener Haustiere auf einem Grabhügel mit Gedenkstein beizusetzen.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Seehausen (Altmark)
Tierfriedhof
Hundehaltung (Deutschland)
Friedhof in Sachsen-Anhalt
Barsberge

Hundefriedhof Barsberge


Se denominó Hospital de Mujeres a una institución sanitaria dedicada a asistir a mujeres.

España
En España son hospitales en el siglo XVIII, algunos ejemplos son:
 El Hospital del Comendador Don Alonso Sotelo en Zamora.
 El Hospital de Nuestra Señora del Carmen (Cádiz).
 El Hospital de la Pasión (Madrid).

Argentina
 El Hospital Rivadavia.

Hospitales

Hospital de Mujeres


Paul Lauener (* 26. Oktober 1887 in Wengen; † 14. Oktober 1983 in Bern) war ein Schweizer Hygieniker.

Lauener studierte von 1907 bis 1913 Medizin an den Universitäten Bern und München. Nach seiner Promotion arbeitete Lauener am Inselspital in Bern. Von 1917 bis 1952 war er als Nachfolger von  Hans Ziegler Schularzt der Stadt Bern. Er war Lektor für Hygiene in der Sekundarlehramtsausbildung an der Universität Bern. Der Professor der Medizinischen Universitätsklinik Bruderholz (Basel) Reto Krapf veröffentlichte 1982 Laueners Tagebücher.

Werke (Auswahl)
 Über einen durch Kuhhaare hervorgerufenen Fremdkörpertumor bei einem Melker. L. Voss, Leipzig; Hamburg 1915. (Diss. Med. Bern).
 Dringliche Aufgaben der Jugendfürsorge. Anregungen für Behörden, Eltern, Lehrer und Ärzte. A. Francke, Bern 1919.
 Der Schularztdienst. Verlag des Zentralsekretariates Pro Juventute, Zürich 1926.
 Die geschlechtliche Aufklärung der Kinder. Verlag der Schweizerischen Zentralstelle für Gesundheitspflege, Zürich 1928.
 Die Bekämpfung der ansteckenden Krankheiten durch die Schule. Verlag Paul Haupt, Bern; Leipzig 1933.
 Erfahrungen über die Behandlung und die Erfolge bei inländischen und kriegsgeschädigten Ausländer-Kindern in schweizerischen Kurstationen ausgewertet an einem Kreis von 3000 Kindern. P. Haupt, Bern 1948.
 Erlebte Schulprobleme: Erfahrungen und Erkenntnisse aus einer dreißigjährigen Schularzt–Praxis. P. Haupt, Bern 1957.
 Reto Krapf (Hrsg.): Servir et disparaître: Streiflichter aus dem Leben des Berner Schularztes Paul Lauener. Buchverlag Fischer Druck, Münsingen 1982, ISBN 3-85681-079-X.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Hygieniker
Mediziner (20. Jahrhundert)
Schweizer
Geboren 1887
Gestorben 1983
Mann

Paul Lauener


Galler millî futbol takımı, Galler Futbol Federasyonu tarafından yönetilen ve Galler'i uluslararası futbol organizasyonlarında temsil eden futbol takımıdır.

Tarihi boyunca 2 kez FIFA Dünya Kupası'na katılabilen Galler millî futbol takımı 1958'de, İsveç'te düzenlenen turnuvada çeyrek final oynamıştır. Grubunda Macaristan, Meksika ve turnuvaya ev sahipliği yapan İsveç ile mücadele eden Galler, grup ikincisi olmuş ve bir üst tura adını yazdırmıştır. Ancak çeyrek finalde Brezilya'ya yenilerek elenmiştir. Galler'i eleyen Brezilya millî futbol takımı ise finalde ev sahibi İsveç'i yenerek turnuvanın şampiyonu olmuştur.

2010 FIFA Dünya Kupası Avrupa elemelerine 4. torbadan katılan Galler, 4. grupta yer almıştır. Grubunda Almanya, Rusya, Finlandiya, Azerbaycan ve Lihtenştayn ile mücadele eden Galler, grubu 4. sırada tamamlamış ve turnuvaya katılma hakkı kazanamamıştır.

Takım, tarihinde 2 kez de Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılma hakkı kazanmıştır. Yugoslavya'da düzenlenen ve 1992 yılında bölünen Çekoslovakya'nın şampiyon tamamladığı 1976 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılan ülke, 2. grupta Macaristan, Avusturya ve Lüksemburg ile mücadele etmiştir. Gruptan birinci olarak çıkan Galler, bir üst turda turnuvaya ev sahipliği yapan Yugoslavya'ya 2-0 yenilerek elenmiştir.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Güncel kadro
Galler, 9 Kasım 2022'de 2022 FIFA Dünya Kupası için 26 kişilik kadrosunu belirledi.

21 Kasım 2022 itibarıyla Amerika Birleşik Devletleri ile oynanan maçın kadrosu:

En Fazla Millî Formayı Giyenler

En Fazla Millî Formayla Gol Atanlar

Kaynakça

Galler millî futbol takımı


An Cyperus fuscovaginatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Cyperus fuscovaginatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus fuscovaginatus


හරිත විප්ලවයෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ අභිජනනය කල මුල්ම වී ප්‍ර‍භේදය H4 (එච් 4)    වේ.

වී ප්‍රභේද

H4


Rijeka Glass je rijeka na otoku Manu. Rijeka počinje u području Injebrecka oko 10 km sjeverno od Douglasa, glavnog grada otoka. Protječući dolje kroz dolinu West Baldwin, rijeka se spaja s rijekom Dhoo i formira rijeku Douglas na periferiji Douglasa prije nego što istječe u more. Rijeka ima duljinu od cca. 8.5 km.

Ime Glass potječe od riječi za zeleno na manskom jeziku.

Zapadni rub župe Onchan formira staza Glass.

Izvori

Rijeke na Manu

Glass (rijeka na Manu)


කිඹුල් උභතෝකෝටිකය යනු  තර්ක ශාස්ත්‍රයෙහි එන නොවිසිඳියහැකි ගැටළුවකි. තර්කාංගය කියනුයේ කිඹුලෙක් විසින් දරුවෙකු සොරකම්කරගෙන පියාට පොරොන්දු වන්නේ කිඹුලා දරුවාට සිදු කරන දේ  නිවැරැදිව පුරෝකථනය කිරීමට සමත්වුවහොත් ඔහුගේ පුත්‍රයා නැවත සුරක්ෂිතව ලැබෙන්නට සලස්වන බවයි.

දරුවා නැවත බාරදෙන බවට පියා අනුමාන කලහොත් ගනුදෙනුව තර්කශාස්ත්‍රානුකූලව සුමට (එහෙත් භාවිකථනීය නොවන) වන අතර, දෙපාර්ශවයටම උභතෝකෝටිකයක් පැන නගින්නේ  දරුවා නැවත භාර නොදෙන්නේ යයි ඔහු අනුමාන කලහොත් ය. මෙහිදී දරුවා තබා ගැනුමට කිඹුලා තීරණය කලහොත්, ඔහුගේ කොන්දේසි ඔහු විසින්ම කඩ කෙරෙයි: පියාගේ අනාවැකිය සත්‍යවූ බැවින් දරුවා නැවත භාර දිය යුතුය. කෙසේවෙතත්, දරුවා නැවත භාරදීමට කිඹුලා තීරණය කලහොත්, මෙම තීරණය පෙර ප්‍රතිඵලය පදනම් කරගෙන ගනු ලැබූවක් වුවද, එවිටත් ඔහු විසින් ඔහුගේම කොන්දේසි කඩකරනු ලබයි: එය එසේ වන්නේ කිඹුලා විසින් දරුවා නැවත භාර දීම නිසා පියාගේ අනාවැකිය අසත්‍ය වීම නිසා දරුවා නැවත භාර දිය නොයුතු බැවිනි. කිඹුලා කුමක් කල යුතුද යන පැණය එබැවින් විරුද්ධාභාසී වන අතර, යුක්තිගෝචර  විසඳුමක් එයට නොමැත්තේය.

පාරදැනුම විසින් ඉදිරිපත් කෙරෙන තර්ක ශාස්ත්‍රානුකූල ගැටළු සමහරක් නිරාවරණය කිරීමට කිඹුල් උභතෝකෝටිකය උපකාරී වෙයි. මේ අතින් බලන කල, දැනුම පිළිබඳ පහත උපකල්පනයන්,   සමූහ වශයෙන් පරික්‍ෂාකර බැලූ කල, අසංස්ථිත බව පැහැදිලි කිරීමට,  රිචඩ් මොන්ටාජ් (1960) විසින් භාවිතා කල  අනපේක්‍ෂිත ආලම්භ විරුද්ධාභාසය ට සන්දර්භය අතින් එක්සම බව පෙනේ:
 ρ සත්‍ය බව දන්නේ නම්, එසේ නම් ρ.
 ρ සත්‍ය බව දන්නේ යැයි දන්නේ නම්, එසේ නම් ρ.
 ρ නිසා σ ගම්‍යමාන වන්නේ නම් හා ρ සත්‍ය බව දන්නේ නම්, එසේ නම් σ ද සත්‍ය වේ.

කිඹුල් උභතෝකෝටිකය සාකච්ඡා කල පළමුවැන්නන් වූයේ පුරාතන ග්‍රීක ප්‍රභවයන්ය.

මෙයද බලන්න
විරුද්ධාභාස ලැයිස්තුව

සටහන්

විරුද්ධාභාස

තර්ක ශාස්ත්‍රය

කිඹුල් උභතෝකෝටිකය


El Castillo de Freundsberg es un fortín situado en Tirol, Austria, edificado en 1150 por los señores de Freudensberg.

Se construyó en el año de 1150 por los señores de Freundsberg. Originalmente el castillo constaba de una sola torre del homenaje, que todavía está intacta. La capilla junto a ella se construyó después del año 1117. En 1467, el castillo fue vendido al Archiduque Segismundo de Austria, que reconstruyó el castillo y lo llamó Sigismundruh para la duración de su reinado.

Reformas
Desde 1634 hasta 1637 en adelante, el castillo fue reforzado como una "iglesia del castillo" o Schlosskirche. (No debe confundirse con la Iglesia de Todos los Santos, Wittenberg, que también se conoce como Schlosskirche). Después de pasar a otros propietarios en 1812, el castillo se convirtió en Freundsberg, una propiedad del municipio de Schwaz.

Desde 1948, el castillo es también un museo donde se documenta la historia de la ciudad Schwaz y la industria de la minería de plata en esta región.

Véase también
 Castillo Kantara
 Castillo Saint Hilarion

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Castillos de Austria
Arquitectura de Austria del siglo XII
Edificios y estructuras del estado de Tirol
Schwaz

Castillo de Freundsberg


يشير مصطلح درجة التأين degree of ionization إلى نسبة الجزيئات المعتدلة (كالتي تكون موجودة مثلاً في غاز أو محلول مائي) التي قد تأينت إلى جزيئات مؤينة. إن درجة منخفضة من التأين يشار إليها بمصطلح تأين جزئي ودرجة عالية من التأين يشار إليها بمصطلح التأين الكامل.

الاستخدام الكيميائي
تستخدم درجة التأين للتعبير عن قوة حمض ما، ويرمز لها بالحرف ألفا α. وتعرف على أنها النسبة بين عدد الجزيئات المؤينة والجزيئات الكلية المحلولة في الماء.

الاستخدام الفيزيائي
تشير درجة التأين في الغاز والبلازما إلى نسبة الجزيئات المعتدلة التي قد تأينت إلى جزيئات مشحونة.

انظر أيضًا
 الكورونا

مراجع

أيونات
فيزياء البلازما
كيمياء فيزيائية

درجة التأين


Gary Bartz (Baltimore, de Maryland, 26 de septiembre de 1940) es un músico estadounidense de jazz, saxofonista alto y soprano.

Historial
Entra a estudiar en la Juilliard School de nueva York con 17 años, aunque pronto prefiere el aprendizaje de las jam sessions, con músicos como Grachan Mancur III y Lee Morgan, en el club de jazz que regentaba su padre en su ciudad natal. En 1964, entra a tocar en el grupo de Max Roach y, más tarde, en los de Art Blakey, McCoy Tyner (1968-70), Miles Davis (1970-71) y Jackie McLean (1973). Desde 1967, ya grababa discos como líder, sobre todo para el sello Prestige, aunque sus discos con más repercusión se grabaron a partir de 1973, con el grupo "Ntu Troop", que realizaba una fusión de blues y música africana. Después gira hacia el funk, hasta que se produce el regreso al nuevo clasicismo a comienzos de los años 1980, cuando lidera diversos grupos, con Woody Shaw o el trombonista Dick Griffin (n. 1939).

Bartz utiliza con frecuencia el registro grave del alto, lo que se debe, según algunos autores, a su especial interés por las figuras del saxo tenor y su desapego por los altoístas, salvo Charlie Parker, En 2005, obtuvo un Grammy por un disco junto a McCoy Tyner.

Discografía

Como líder

Como sideman
Bartz playing with McCoy Tyner, 2012

Con el Rance Allen Group
 Say My Friend (1977)
Con Gene Ammons
 Goodbye (Prestige, 1974)
Con Roy Ayers
 Stoned Soul Picnic (Atlantic, 1968)
Con Art Blakey and the Jazz Messengers
 Soul Finger (Limelight, 1965) Bartz recording debut
 Hold On, I'm Coming (Limelight, 1966)
Con Kenny Burrell
 Ellington Is Forever Volume Two (Fantasy, 1975)
Con Donald Byrd
 Stepping into Tomorrow (1974)
 Caricatures (1976)
Con Norman Connors
 Invitation
 Slewfoot
 This is Your Life
 Invitation
 Love from the Sun
 Dance of Magic: Live at the Nemu Jazz Inn
 Romantic Journey
 Saturday Night Special
Con Miles Davis
 The Cellar Door Sessions (1970)
 Live-Evil
 Bitches Brew Live (2011)
 Miles Davis at Newport 1955-1975: The Bootleg Series Vol. 4 (2015)
Con Antonio Hart
 Don't You Know That I Care (1992)
Con Phyllis Hyman
 You Know How to Love Me
 Phyllis Hyman
 Can't We Fall in Love Again?
Con Barney McAll
 Release the Day (2001)
Con Jackie McLean
 Ode to Super (SteepleChase, 1973)
Con Grachan Moncur III
 Exploration (2004)
Con Alphonse Mouzon
 Virtue (1976)
Con Rare Silk
 New Weave
Con Max Roach
 Members, Don't Git Weary (Atlantic, 1968)
Con Pharoah Sanders
 Deaf Dumb Blind (Summun Bukmun Umyun) (Impulse!, 1970)
Con Woody Shaw
 Blackstone Legacy (Contemporary, 1970)
 For Sure! (Columbia, 1979)
Con Sphere
 Sphere (1987) – Verve
Con Charles Tolliver
 Paper Man (Freedom, 1968 [1975])
Con Bob Thiele Collective
 Lion Hearted (1993)
Con McCoy Tyner
 Expansions (1968)
 Cosmos (1970)
 Extensions (1970)
 Asante (1970)
 Sama Layuca (1974)
 Focal Point (1976)
 Looking Out (1982)
 Dimensions (1984)
 McCoy Tyner and the Latin All-Stars (1999)
 Illuminations (2004)
Con Robert Walter
 Spirit of '70 (1996)
Con Chip White
 Harlem Sunset con Steve Nelson, Robin Eubanks, Claudio Roditi (Postcards)
Con John Lee & Gerry Brown
 Infinite Jones con Chris Hinze (Keytone, 1974)

Bibliografía

 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)

 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André y COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz. Robert Laffont Edt., París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Notas y referencias

Enlaces externos

Saxofonistas de jazz de Estados Unidos
Saxos alto
Saxos sopranos
Músicos de bop
Músicos de jazz moderno
Artistas de SteepleChase Records
Ganadores del Premio Grammy
Clarinetistas de jazz de Estados Unidos
Nacidos en Baltimore

Gary Bartz