New Directions Publishing Corp. este o editură independentă de carte, care a fost fondată în 1936 de către James Laughlin și a devenit corporație publică în 1964. Birourile ei sunt situate pe 80 Eighth Avenue, în New York.

Istoric
New Directions a fost fondată în 1936 la sfatul lui Ezra Pound adresat tânărului James Laughlin, care era pe atunci student la Universitatea Harvard, de a "face ceva util" după ce își va termina studiile la Harvard. Primele proiecte ale editurii New Directions au fost antologii ale unor scrieri noi, intitulate fiecare New Directions in Poetry and Prose (până în 1966 - NDPP 19). Primii scriitori care au fost incluși în aceste antologii au fost Dylan Thomas, Marianne Moore, Wallace Stevens, Thomas Merton, Denise Levertov, James Agee și Lawrence Ferlinghetti.

New Directions și-a extins mai târziu domeniul literar, incluzând toate genurile de scrieri, nu numai ale autorilor americani, dar și o cantitate considerabilă de literatură tradusă a unor autori moderniști din întreaga lume. New Directions a publicat, de asemenea, primele opere ale mai multor scriitori, inclusiv Ezra Pound și William Carlos Williams, iar Tennessee Williams a fost publicat ca poet pentru prima dată într-o colecție de poezie editată de New Directions.

Alte importante întreprinderi includ colecțiile New Classics și Modern Readers, care au reeditat cărți recente cu ediții epuizate. Printre aceste reeditări se află lucrări ca Exiles și Stephen Hero de James Joyce și Marele Gatsby de F. Scott Fitzgerald.

Președinți
 James Laughlin
 Griselda Ohannessian
 Peggy Fox
 Barbara Epler

Premii
În 1977, New Directions a obținut Premiul Carey Thomas pentru publicarea de literatură experimentală. Autorii publicați de New Directions au câștigat numeroase premii naționale și internaționale, inclusiv:

Premiul Nobel
 Tomas Tranströmer, 2011
 Octavio Paz, 1990
 Camilo José Cela, 1989
 Elias Canetti, 1981
 Eugenio Montale, 1975
 Pablo Neruda, 1971
 Yasunari Kawabata, 1968
 Jean-Paul Sartre, În 1964
 Saint-John Perse, 1960
 Boris Pasternak, 1958
 Andre Gide, 1947
 Hermann Hesse, 1946
 Frédéric Mistral, 1904

Premiul Pulitzer
 Hilton Als, 2017
 Gary Snyder, 1975
 George Oppen, 1969
 Richard Eberhart, 1966
 William Carlos Williams, 1963
 Tennessee Williams, 1948, 1955
 Robert Penn Warren, 1947, 1958, 1979

National Book Award
 Nathaniel Mackey, 2006

MacArthur Foundation Fellowship
 Peter Cole, 2007
 Lydia Davis, 2003
 Anne Carson, 2000
 Guy Davenport, 1990
 Allen Grossman, 1989
 Walter Abiș, 1987

PEN/Faulkner Award for Fiction
 Toby Olson, 1983

Premiul Goncourt
 Mathias Énard, 2015
 Eugène Guillevic, 1988
 Emile Ajar, 1975
 Romain Gary, 1956

Man Booker International Prize
 Laszlo Krasznahorkai / George Szirtes și Ottilie Mulzet, 2015

Premiul pentru ficțiune străină independentă
 Jenny Erpenbeck / Susan Bernofsky, 2015

Premiul de poezie Lenore Marshall
 Denise Levertov, 1976

Premiul Bollingen pentru poezie americană
 Nathaniel Mackey, 2015
 Susan Howe, 2011
 Allen Grossman, 2009
 Robert Creeley, 1999
 Gary Snyder, 1997
 Robert Penn Warren, 1967
 Robert Fitzgerald, 1961
 Delmore Schwartz, 1960
 Ezra Pound, 1948

Medalia Robert Frost
 Susan Howe, 2017
 Kamau Brathwaite, 2015
 Lawrence Ferlinghetti, 2003
 Denise Levertov, 1999
 James Laughlin, 1999
 Robert Creeley, 1987

Premiul Vilenice Kristal pentru poezie internațională
 Luljeta Lleshanaku, 2009

Proiecte curente
Accentul actual al editurii New Directions este pe trei linii: descoperirea și prezentarea scriitorilor internaționali contemporani publicului cititor din SUA; publicarea de poezie și proză experimentală americană și retipărirea titlurilor clasice ale New Directions în noi ediții.

Autori
New Directions a fost primul editor american al unor autori notabili precum Vladimir Nabokov, Jorge Luis Borges și Henry Miller. Astăzi, printre autorii publicați se numără:

Literatura americană

 Walter Abish
 Will Alexander
 John Allman
 Sherwood Anderson
 Wayne Andrews
 David Antin
 Paul Auster
 Jimmy Santiago Baca
 Djuna Barnes
 Lee Bartlett
 Kay Boyle
 William Bronk
 Frederick Busch
 Hayden Carruth
 Tom Clark
 Peter Cole
 Cid Corman

 Gregory Corso
 Robert Creeley
 Guy Davenport
 Edward Dahlberg
 Helen DeWitt
 Debra Di Blasi
 H.D.
 Coleman Dowell
 Robert Duncan
 Richard Eberhart
 William Everson
 Lawrence Ferlinghetti
 Thalia Field
 F. Scott Fitzgerald
 Robert Fitzgerald
 Forrest Gander
 John Gardner

 Allen Grossman
 John Hawkes
 David Hinton
 Susan Howe
 Henry James
 Robinson Jeffers
 Mary Karr
 Bob Kaufman
 Alvin Levin
 Denise Levertov
 Nathaniel Mackey
 Bernadette Mayer
 Carole Maso
 Michael McClure
 Thomas Merton
 Joyce Carol Oates
 Charles Olson

 Toby Olson
 George Oppen
 Michael Palmer
 Kenneth Patchen
 Ezra Pound
 Kenneth Rexroth
 William Saroyan
 Delmore Schwartz
 Frederic Tuten
 Rosmarie Waldrop
 Robert Penn Warren
 Eliot Weinberger
 Nathanael West
 Tennessee Williams
 William Carlos Williams
 Louis Zukofsky

Literatura din America Centrală, America de Sud și Caraibe

 César Aira (Argentina)
 Martín Adán (Peru)
 Homero Aridjis (Mexic)
 Roberto Bolaño (Chile)
 Jorge Luis Borges (Argentina)
 Kamau Brathwaite (Caraibe)

 Coral Bracho (Mexic)
 Ernesto Cardenal (Nicaragua)
 Adolfo Bioy Casares (Argentina)
 Horacio Castellanos Moya (El Salvador)
 Julio Cortázar (Argentina)
 Felisberto Hernández (Uruguay)

 Vicente Huidobro (Chile)
 Enrique Lihn (Chile)
 Clarice Lispector (Brazil)
 Pablo Neruda (Chile)
 Nicanor Parra (Chile)
 Octavio Paz (Mexic)

 René Philoctète (Haiti)
 Rodrigo Rey Rosa (Guatemala)
 Guillermo Rosales (Cuba)
 Evelio Rosero (Colombia)
 Luís Fernando Veríssimo (Brazil)

Literatura britanică, canadiană și australiană

 Valentine Ackland
 H. E. Bates
 Martin Bax
 Carmel Bird
 Sir Thomas Browne
 Edwin Brock
 Christine Brooke-Rose
 Basil Bunting
 Elias Canetti
 Anne Carson
 Joyce Cary

 Douglas Cleverdon
 Maurice Collis
 William Empson
 Caradoc Evans
 Gavin Ewart
 Ronald Firbank
 Henry Green
 Christopher Isherwood
 James Joyce
 B. S. Johnson
 D. H. Lawrence

 Hugh MacDiarmid
 Wilfred Owen
 Caradog Prichard
 Herbert Read
 Peter Dale Scott
 C. H. Sisson
 Stevie Smith
 Muriel Spark
 Dylan Thomas
 Charles Tomlinson

Literatura europeană

 Germano Almeida (Capul Verde)
 Corrado Alvaro (Italia)
 Alfred Andersch (Germania)
 Guillaume Apollinaire (Franța)
 Gennadiy Aygi (Rusia)
 Honoré de Balzac (Franța)
 Jacques Barzun (Franța)
 Charles Baudelaire (Franța)
 Gottfried Benn (Germania)
 Nina Berberova (Rusia)
 Giuseppe Berto (Italia)
 Johannes Bobrowski (Germania)
 Wolfgang Borchert (Germania)
 Johan Borgen (Norvegia)
 Alain Bosquet (France)
 Mihail Bulgakov (Rusia)
 Louis-Ferdinand Céline (Franța)
 Blaise Cendrars (Elveția)
 René Char (Franța)
 Inger Christensen (Danemarca)
 Jean Cocteau (Franța)
 Alain Daniélou (Franța)

 Tibor Déry (Ungaria)
 Eugénio de Andrade (Portugalia)
 Pierre Choderlos de Laclos (Franța)
 Madame de La Fayette (Franța)
 Eça de Queiroz (Portugalia)
 Giuseppe Tomasi di Lampedusa (Italia)
 Édouard Dujardin (Franța)
 Jenny Erpenbeck (Germania)
 Hans Faverey (Țările de Jos)
 Gustave Flaubert (Franța)
 Romain Gary (Franța)
 Wilhelm Genazino (Germania)
 William Gerhardie (Rusia)
 Goethe (Germania)
 Nikolai Gogol (Rusia)
 Martin Grzimek (Germania)
 Henri Guigonnat (Franța)
 Eugène Guillevic (Franța)
 Lars Gustafsson (Suedia)
 Knut Hamsun (Norvegia)
 Hermann Hesse (Germania)

 Alfred Jarry (Franța)
 Franz Kafka (Germania/Cehia)
 Heinrich von Kleist (Germania)
 Alexander Kluge (Germania)
 László Krasznahorkai (Ungaria)
 Dezső Kosztolányi (Ungaria)
 Miroslav Krleža (Iugoslavia)
 Siegfried Lenz (Germania)
 Luljeta Lleshanaku (Albania)
 Federico García Lorca (Spania)
 Stéphane Mallarmé (Franța)
 Javier Marías (Spania)
 Henri Michaux (France)
 Frédéric Mistral (Franța)
 Eugenio Montale (Italia)
 Vladimir Nabokov (Rusia)
 Boris Pasternak (Rusia)
 Victor Pelevin (Rusia)
 Saint-John Perse (Franța)
 Raymond Queneau (Franța)
 Rainer Maria Rilke (Germania)
 Arthur Rimbaud (Franța)

 Joseph Roth (Austria)
 W. G. Sebald (Germania)
 Jean-Paul Sartre (Franța)
 Stendhal (Franța)
 Antonio Tabucchi (Italia)
 Yoko Tawada (Japonia/Germania)
 Uwe Timm (Germania)
 Leonid Tsypkin (Rusia)
 Tomas Tranströmer (Suedia)
 Dubravka Ugrešić (Iugoslavia)
 Paul Valéry (Franța)
 Enrique Vila-Matas (Spania)
 Elio Vittorini (Italia)
 Robert Walser (Elveția)
 Zinovy Zinik (Rusia)

Literatura chineză și japoneză

 Ah Cheng (China)
 Gu Cheng (China)
 Bei Dao (China)
 Osamu Dazai (Japonia)
 Shūsaku Endō (Japonia)
 Tu Fu (China)

 Taeko Kono (Japonia)
 Yukio Mishima (Japonia)
 Teru Miyamoto (Japonia)
 Li Po (China)
 Li Qingzhao (China)
 Ihara Saikaku (Japonia)

 Kazuko Shiraishi (Japonia)
 Yoko Tawada (Japonia/Germania)
 Yūko Tsushima (Japonia)
 Wang Anyi (China)
 Wang Wei (China)
 Tian Wen (China)

 Mu Xin (China)
 Can Xue (China)
 Qian Zhongshu (China)

Literatura indiană și din Orientul Mijlociu

 Ilango Adigal (India)
 Ahmed Ali (Pakistan)
 Buddha
 Albert Cossery (Egipt)

 Yoel Hoffmann (Israel)
 Qurratulain Hyder (India)
 Abdelfattah Kilito (Maroc)
 Dunya Mikhail (Irak)

 Raja Rao (India)
 Aharon Shabtai (Israel)

Bestselleruri
 Labyrinths, Jorge Luis Borges
 A Coney Island of the Mind, Lawrence Ferlinghetti
 Siddhartha, Hermann Hesse
 Christie Malry's Own Double-Entry, B. S. Johnson
 Selected Poems, Denise Levertov
 The Air-Conditioned Nightmare, Henry Miller
 Nausea, Jean-Paul Sartre
 Turtle Island, Gary Snyder
 Miss Lonelyhearts & The Day of the Locust, Nathanael West
 The Glass Menagerie, Tennessee Williams
 Selected Poems, William Carlos Williams
 The Cantos, Ezra Pound

Referințe

Lectură suplimentară
 Laughlin, James. The Way It Wasn't. Ed. Barbara Epler and Daniel Javitch. New York: New Directions, 2006.

Legături externe
 New Directions Publishing Website
 Will Hall Books-- Checklist of early authors and books published by New Directions Press
 Alvin Lustig
 New Directions Vice President Declan Spring interviewed on publishing in a recession
 The New Inquiry on The New Directions Pearl series

Edituri din Statele Unite ale Americii

New Directions Publishing


Katolička Crkva na Tajvanu dio je opće Katoličke Crkve, u zajedništvu s papom i Rimskom kurijom, na području istoimena otoka, ujedno i države Republike Kine. Na Tajvanu živi oko 300 tisuća katolika.

Crkva je ustrojena u osam dijeceza, sedam biskupija i Taipejsku metropoliju, kojoj su sufragani sve biskupije izuzev Xiamenske, koja pripada kineskoj metropoliji Fuzhou. Pripada kineskoj apostolskoj nuncijaturi, kao i Kineskoj biskupskoj konferenciji.

Na Tajvanu se nalazi sedam katedrala:
 Katedrala sv. Ivana, Chiayi
 Katedrala Bezgrješnoga Srca Marijina, Hsinchu,
 Katedrala Pomoćnice kršćana, Hualien,
 Katedrala Svete Krunice, Kaohsiung,
 Katedrala Isusa Spasitelja, Taichung,
 Katedrala Gospe kineske, Tainan,
 Katedrala Bezgrješnoga začeća, Taipei.

Katedrala Svete Krunice u Kaohsiungu ujedno je i manja bazilika, kao i Bazilika Bezgrješnoga začeća u istomu gradu, koja je ujedno i nacionalno svetište. Drugo nacionalno svetište u zemlji je Nacionalno svetište Gospe kineske u Meishanu.

Kaohsiungski biskup Paul Shan Kuo-hsi jedini je tajvanski prelat koji je ujedno bio i kardinal.

Na otoku djeluju Milosrdne sestre Svetoga Križa.

Poznate osobe
 Philip Chen Chien-jen, predsjednik Vlade

Izvori

Rimokatolička Crkva po državama
Tajvan

Katolička Crkva na Tajvanu


هو مقر وزارة الخارجية المصرية ويقع على ضفة نيل القاهرة

مبنى وزارة الخارجية المصرية
مبنى عملاق بالقاهرة من أعمال شركة المقاولون العرب مقام على مساحة 4800 م2 ويتكون من 42 دور بأرتفاع 143 م وإجمالي مسطحاته 73000 م2 ويتكون من البدروم بكامل مسطح المبنى والقاعدة مكونة من 6 ادوار بها المدخل و3 قاعات اجتماعات ومكاتب والبرج مكون من 30 دور به خدمات اوزارة والمكاتب الأدارية وادوار الردود وتتكون من أربعة طوابق تضم قاعة اجتماعات كبرى وصالتي مطالعة والحاسب الألى ومطعم وكافيتريا وطابقين للتكييف وماكينات المصاعد والدور الأخير مهبط للطائرات الهليكوبتر.

في يوم 25 يناير 2013 أحتفلت وزارة الخارجية المصرية بثورة 25 يناير، حيث رسمت الأضواء على المبنى عبارة «مصر 25 يناير».

مراجع

القاهرة
مبان ومنشآت في القاهرة
معالم القاهرة
ناطحات سحاب بين 100 و 149 متر
ناطحات سحاب في إفريقيا

مبنى وزارة الخارجية المصرية


La Orchestra of the Age of Enlightenment (OAE) es una orquesta británica que lleva a cabo una interpretación historicista con instrumentos de época. La OAE es una orquesta residente en el Centro Southbank, Londres, orquesta asociada al festival de Glyndebourne y tiene su sede en Kings Place. El liderazgo rota entre cuatro músicos: Alison Bury, Matthew Truscott, Kati Debretzeni y Margaret Faultless.

Características
Un grupo de instrumentistas de época formaron la OAE como un conjunto autogobernado en 1986, y tomó el nombre del período histórico de finales del siglo XVIII la "Ilustración" en el que se basa el núcleo de su repertorio. La OAE no tiene una dirección principal, sino que elige directores dependiendo de cada proyecto. El no tener un director musical permanente da a la orquesta flexibilidad para trabajar con algunos de los mejores directores del mundo y solistas en una amplia gama de música. Los actuales directores principales son Sir Simon Rattle, Vladímir Yúrovski e Iván Fischer. Directores eméritos son Frans Brüggen, el difunto Sir Charles Mackerras y Sir Roger Norrington.  Otros directores que han trabajado con la OAE por invitación incluyen Yannick Nezet-Seguin, Edward Gardner, Robin Ticciati, Philippe Herreweghe, Gustav Leonhardt, Mark Elder, René Jacobs, Harry Bicket, Christopher Hogwood, Marin Alsop, Sigiswald Kuijken, Ivor Bolton, Monica Huggett y Bruno Weil.

Ethos y principios
El ethos de la orquesta se basa en la democracia; con la idea de que los intérpretes no son simplemente técnicos sino que también guían activamente la dirección artística de la orquesta. Cuando comenzó, cualquiera que quisiera podría convertirse en miembro de la orquesta, aunque no necesariamente se les pediría que tocasen. La responsabilidad de la planificación de los conciertos se otorga al Comité artístico de los miembros (algunos de los cuales también forman parte de la Junta de Directores de la OEA), que los miembros eligen anualmente. Una declaración de la misión declaró que la Orquesta de la Era de la Iluminación tenía que:

"Evitar los peligros implícitos en:
    tocar como una cuestión de rutina,
    perseguir opciones creativas exclusivamente comerciales,
    hacer pocos ensayos,
    énfasis excesivo según lo impuesto por un solo director musical,
    que los objetivos de grabación fueran más importantes que los objetivos creativos ".
Los primeros conciertos de la OAE, en junio de 1986, fueron efectuados en el Town Hall de Oxford y en el Queen Elizabeth Hall de Londres. Dirigidos por Sigiswald Kuijken, su primer programa consistió en una Overture Suite de Telemann, la Suite de Dardanus de Rameau, una Sinfonía de Gossec y la Sinfonía 'La Poule''' de Haydn.

 Trayectoria
La temporada recurrente de la OAE en el Southbank Centre de Londres incluye conciertos en el Queen Elizabeth Hall y el Royal Festival Hall. En mayo de 2006, la OAE inició una serie de conciertos nocturnos informales llamados "The Night Shift", que han sido nominados en dos ocasiones para un Royal Philharmonic Society Award para el desarrollo de la audiencia.

La OEA celebró el 21 ° aniversario de su fundación con un concierto en el Royal Festival Hall el 30 de junio de 2007, dirigida por Norrington, Elder, Mackerras y Jurowski, respectivamente.

En 2007, la OEA también ganó el premio RPS Ensemble "por su asombrosa entrega de una variedad de repertorio, defensa infatigable de la interpretación de la música tocada en instrumentos originales y trabajo pionero en educación y por medio de una variedad de medios, sin mencionar el arte de sus miembros individuales para que cada experiencia auditiva sea única, creativa, cautivadora y emocionante".

En julio de 2008, la OAE trasladó su sede oficial a Kings Place en Londres, donde ahora comparte una oficina con la London Sinfonietta, mientras continúa con su temporada y residencia en Southbank.

El 29 de enero de 2010 The Night Shift (y el OAE) hizo su primera aparición en The Roundhouse en Camden, al norte de Londres.

En agosto de 2010, la OEA tocó en el Royal Albert Hall como parte de la temporada BBC Proms, interpretando Tristan und Isolde de Wagner (Act 2) y Love Scene de Romeo y Julieta, de Berlioz. El concierto fue dirigido por Sir Simon Rattle e incluyó a las solistas Sarah Connolly, Ben Heppner y Violeta Urmana.

La OAE ha recorrido muchos países, incluyendo América del Sur y los EE. UU. en 2002, y realizó una gira por el sudeste asiático por primera vez en otoño de 2003.

La discografía de The OAE cubre más de cincuenta grabaciones de música que va de Henry Purcell a Verdi trabajando con artistas invitados como Lorraine Hunt Lieberson, Renée Fleming, Susan Graham, Andreas Scholl, Ian Bostridge, Elizabeth Wallfisch, Emanuel Ax, Thomas Hampson, Cecilia Bartoli, Gerald Finley, Bob van Asperen, Anner Bylsma, Viktoria Mullova y Michael Chance.

 Proyectos
La OAE trabaja mucho con las escuelas, especialmente en el área que rodea Kings Place, y es muy activa en la realización de conciertos para escuelas locales, liderando proyectos con jóvenes y enseñando a los niños a tocar instrumentos musicales. Durante la primavera / verano de 2010, la OEA ejecutó una serie de tres conciertos inspirados en las Vísperas de Monteverdi para las escuelas en las que trabajan.

 The Night Shift The Night Shift (El turno de noche) es una serie de conciertos donde se presenta música clásica en un ambiente informal y relajado. Establecidos en 2006 por la Orquesta de la Era de la Ilustración, el objetivo es trabajar fuera de las tradiciones asociadas con el concierto del género clásico. Las características inusuales incluyen la duración concisa de cada actuación, la invitación a llevar bebidas alcohólicas a la sala de conciertos y la capacidad de aplaudir y hablar según su propia conveniencia. Desde su creación, The Night Shift'' ha demostrado ser exitoso entre las personas menores de 35 años. Más del 80% de la audiencia pertenece a este grupo de edad y aproximadamente el 20% de la audiencia asiste por primera vez a un concierto de música clásica.

La Experiencia Ann y Peter Law OAE para jóvenes intérpretes
La Experiencia Ann y Peter Law OAE es un programa de aprendizaje para jóvenes instrumentistas de época. Se trata del único proyecto de este tipo con una orquesta de época. Establecido en 2002, el programa está continuamente suscrito y ofrece a sus participantes la oportunidad de ser instruidos por músicos de OAE, tocar en ensayos junto con la lista de directores invitados de OAE y también actuar con OAE, así como a veces dar conciertos como un conjunto en sí mismo.

Referencias

Enlaces externos

OAE Blog oficial

Orquestas del Reino Unido
Grupos de música antigua del Reino Unido
Grupos de música de Londres
Artistas de Erato Records

Orchestra of the Age of Enlightenment


Para el futbolista, véase Svetozar Marković (futbolista).

Svetozar Marković , en serbio cirílico Светозар Марковић (9 de septiembre de 1846 - 26 de febrero de 1875) fue un líder socialista y escritor serbio, considerado uno de los impulsores del socialismo en los Balcanes.

Vida
Nació en la ciudad de Zaječar. Su infancia la pasó en las localidades de Rekovac y Jagodina, hasta que su familia se trasladó finalmente a Kragujevac. Posteriormente estudió en la Gran escuela de Belgrado, que posteriormente se convertiría en la Universidad de Belgrado. Luego estudió en San Petersburgo, donde fue influenciado por diversos autores rusos, como Nikolái Chernishevski. También conoció a figuras como Dmitri Písarev y Lyuben Karavelov.

En 1869 abandonó Rusia, debido posiblemente a la posibilidad de ser arrestado por las autoridades rusas debido a sus ideas socialistas. Continuó sus estudios en Suiza, y empezó a relacionarse con un grupo de estudiantes, en el que estaba el futuro líder radical Nikola Pašić. Posteriormente regresó a los Balcanes, primero a Novi Sad, en aquel momento parte del Imperio Austrohúngaro, y luego a Serbia. Durante su estancia en Novi Sad, en 1872, publicó su obra más destacada, Srbija na istoku (Serbia en el Este).

Falleció de tuberculosis a los 28 años.

Referencias

Políticos de Serbia del siglo XIX

Svetozar Marković


Nahija Urum al-Kubrah ()  je nahija u okrugu Atarib, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 22.851 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Urum al-Kubrah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Urum al-Kubrah (nahija)


Der Satz von Malgrange-Ehrenpreis ist ein Existenzsatz aus der Theorie der partiellen Differentialgleichungen.
Er sichert die Existenz einer Greenschen Funktion für lineare partielle Differentialoperatoren mit konstanten Koeffizienten.
Der Satz wurde Mitte der 1950er Jahre unabhängig von Bernard Malgrange
und Leon Ehrenpreis
gefunden.

Begriffe
Ein linearer, partieller Differentialoperator mit konstanten Koeffizienten entsteht aus einem Polynom  in  Unbestimmten, indem für die -te Unbestimme die partielle Ableitung  eingesetzt wird. Ist

mit Koeffizienten ,
wobei die obere Summationsgrenze  eine feste natürliche Zahl ist, so ist

und die partielle Differentialgleichung

bei vorgegebener rechter Seite  heißt lineare, partielle Differentialgleichung mit konstanten Koeffizienten, da die Koeffizienten  keine Funktionen der Variablen, sondern Konstanten sind. Die Wellengleichung und die Poisson-Gleichung sind typische Beispiele.

Obige Differentialgleichung ist nun nicht nur für Funktionen, sondern auch für Distributionen sinnvoll. Nimmt man als rechte Seite die Delta-Distribution, so heißt eine Distributionslösung  der Gleichung eine Greensche Funktion, auch wenn es sich nicht um eine klassische Funktion handelt. Ist nun  irgendeine rechte Seite und kann man die Faltung  bilden, so ist  wegen der konstanten Koeffizienten eine Lösung von .

Daher gilt die Differentialgleichung mit dem Auffinden einer Greenschen Funktion als gelöst. Das unterstreicht die Bedeutung des folgenden Satzes:

Formulierung des Satzes
Satz von Malgrange-Ehrenpreis: Es sei  ein linearer, partieller Differentialoperator mit konstanten Koeffizienten. Dann besitzt die zugehörige partielle Differentialgleichung eine Greensche Funktion.

Bemerkungen
Die ursprünglichen Beweise verwendeten den Satz von Hahn-Banach und waren daher nicht-konstruktiv. Mittlerweile sind auch konstruktive Beweise bekannt.

Naheliegende Verallgemeinerungen auf lineare, partielle Differentialgleichungen mit nicht-konstanten Koeffizienten gelten nicht, wie das Beispiel von Lewy belegt.

Einzelnachweise

Theorie partieller Differentialgleichungen
Malgrange-Ehrenpreis, Satz von

Satz von Malgrange-Ehrenpreis


ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දී කඩුල්ල යන පදයට අරුත් කිහිපයක් ඇත.

එය තණතීරුවේ දෙපස ඇති ඉනි තුනකින් සහ බේල්ස් දෙකකින් සමන්විත කට්ටල දෙකෙන් එකකි. පන්දු රකින පිලේ ක්‍රීඩකයින්ට පිතිකරුවෙකු දවා ගැනීම සඳහා ක්‍රම කිහිපයකින් පන්දුවෙන් කඩුල්ල බිඳ දැමිය හැකිය.

පිතිකරුවෙකු විසින් කඩුල්ල ආරක්ෂා කරනු ලබන අතර, ඔහු ඔහුගේ පිත්තෙන් (සහ සමහර විට, කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතියට යටත්ව, ඔහුගේ පා ආවරණ යොදා ගෙන) පන්දුව කඩුල්ලේ වැදීම වළක්වමින් (කඩුල්ලේ වැදුනහොත් ඔහු දැවී යනු ඇත) හැකියාව ඇතිවිට ලකුණු ලබා ගැනීමට තැත් කරයි.

පොදු වහරේදී පිතිකරුවෙකු ගේ දැවී යාම කඩුල්ලක් දවා ගැනීම ලෙස හැඳින්වේ.

ක්‍රිකට් තණතීරුව ද ඇතැම් විට කඩුල්ල* ලෙස හැඳින්වේ. (*සටහන - සිංහල බසින් තණතීරුව හැඳින්වීමට මෙසේ යොදා ගැනෙන්නේ විකට්ටුව යන වදන යි.)

ක්‍රිකට් කඩුල්ල


David Barnett Dundas ( - ) est un avocat écossais, homme politique libéral et un aménageur agricole.

Biographie

Il est le fils de Robert Dundas (1er baronnet) (1761-1835) et de Matilda Cockburn (fille d'). Il est né dans le manoir familial de Beechwood House près de Corstorphine dans l'ouest d'Édimbourg le 28 août 1803 . En 1824, il acquiert le domaine de Henry Dundas à Dunira dans le Perthshire. À la mort de son père en 1835, David devient le  baronnet.

Dundas fait ses études à la Westminster School et à Christ Church d'Oxford. Il est admis au barreau de l'Inner Temple en 1824 et nommé conseiller de la reine en février 1840.

Il est élu pour représenter Sutherland au Parlement pour le parti libéral en mars 1840. En juillet 1846, il est nommé solliciteur général de l'Angleterre et du Pays de Galles. À l'époque, il est d'usage que l'acceptation d'un poste ministériel entraîne une élection partielle et est réélu le 28 juillet. En février 1846, il est fait chevalier, un avantage traditionnel de la charge, mais il démissionne de son poste en mars 1848 en raison de sa mauvaise santé et retourne à l'arrière-ban. En mai 1849, il est nommé juge-avocat général, réélu à nouveau lors d'une élection partielle le 5 juin et nommé membre du Conseil privé le 29 juin.

En 1851, il est élu membre de la Royal Society of Edinburgh, son proposant étant John Cockburn, le marchand de vin qui a fondé Cockburns of Leith .

En 1852, il charge l'architecte William Burn de remodeler complètement le manoir de Dunira et y vit jusqu'à la fin des années 1860 .

Il se retire de la politique lors des élections générales de 1852, et est remplacé par le marquis de Stafford, également libéral.

À la retraite, il vit et travaille dans ses appartements à l'Inner Temple et est notamment administrateur du British Museum. Sa retraite de la politique n'est pas permanente ; lorsque Stafford entre à la Chambre des lords en mars 1861 en devenant le troisième duc de Sutherland, Dundas retourne au Parlement. Il se retire à nouveau en mai 1867, étant remplacé par Lord Ronald Sutherland-Leveson-Gower, le frère cadet du duc.

Il décède le 30 mars 1877.

Famille
Il se marie deux fois, en 1841 avec Catherine Whyte Melville (d.1856) ; et en 1858 à Lady Lucy Anne Pelham (1815-1901), fille de Thomas Pelham (2e comte de Chichester). Lucy est une artiste amateur douée.

Il a sept enfants de son premier mariage :

 Georgina Catherine Dundas (1843-1859)
 Robert Dundas (1844-1865), décédé célibataire
 David Pelham Dundas (1845-1856), décédé dans l'enfance
 Sir Sydenham James Dundas,  baronnet (1849-1904), décédé célibataire
 Sir Charles Henry Dundas,  baronnet (1851-1908), décédé célibataire
 Sir George Whyte Melville Dundas,  baronnet (1856-1934), qui épouse Matilda Louisa Mary Wilson et a des enfants
 Lady Jane Dundas (morte en 1929), qui épouse le révérend Francis Agnew Bickmore et a des enfants

Il a un fils de son deuxième mariage, Sydenham Jaspar Dundas (1859-1909) .

Références

Liens externes

Député du 19e Parlement du Royaume-Uni
Député du 18e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti libéral (Royaume-Uni)
Étudiant de Christ Church (Oxford)
Élève de la Westminster School (Londres)
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Représentant de l'Écosse à la Chambre des communes
Baronnet
Décès en mars 1877
Naissance en août 1803
Décès à 73 ans

David Dundas (homme politique)


Vanddråben er en dansk animationsfilm fra 1969 instrueret af Bent Barfod og efter manuskript af Bent Barfod og Kjeld Simonsen.

Handling
En parafrase over H.C. Andersens eventyr af samme navn. Visuel syre for øjnene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1969

Vanddråben (film)


Erna Er En Kælepotte er en dansk kortfilm fra 1986, der er instrueret af Marie Christine Poncelet.

Handling
En poetisk skildring af et venskab mellem en lille pige og en ældre psykisk hæmmet blind kvinde, Erna. Erna er en barnlig sjæl, hun er blød og rund, slikken og kærlig, en rigtig kælepotte. En dag besøger Rebecca Erna. De skal i skoven for at spise i det grønne. Rebecca skal være øjne for Erna og fortælle skoven for hende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Kortfilm fra Danmark

Erna Er En Kælepotte


دائرة ذراع بن خدة إحدى دوائر ولاية تيزي وزو.
مقرها ذراع بن خدة.
تبلغ مساحتها 172.225 كم² يقطنها 89917 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 522 نسمة /كم²).
وتضم كل من بلديات :

 ذراع بن خدة
 تادمايت
 سيدي نعمان
 ترمتين

النوادي

يضم إقليم دائرة ذراع بن خدة العديد من نوادي كرة القدم، منها:

مواضيع ذات صلة
 دوائر ولاية تيزي وزو
 بلديات ولاية تيزي وزو

مصادر

دوائر الجزائر
ذراع بن خدة

دائرة ذراع بن خدة


مركز إصلاحية جوليت  هو سجن كان في جوليت في إلينوي في الولايات المتحدة في الفترة ما بين 1858-2002. مر في فيلم الأخوة بلوز كسجن يخرج منه جاك بلوز في بداية الفيلم. مر السجن أيضا في الموسم الأول من مسلسل شبكة فوكس التلفزيونية بريزون بريك.

مراجع

وصلات خارجية
 سجين جوليت في غوغل مابز.

انحلالات سنة 2002 في إلينوي
تأسيسات سنة 1858 في إلينوي
مبان ومنشآت في الولايات المتحدة
مبان ومنشآت في جوليت
معالم إلينوي
سجون سابقة في إلينوي
تاريخ جوليت

سجن جوليت


Matthew Anthony Briggs (Wandsworth, Londres, Inglaterra, 9 de marzo de 1991), más conocido como Matthew Briggs, es un rapero y futbolista inglés que juega de defensa en el Horsham F. C. de Inglaterra. Es el segundo jugador más joven de la historia de la Premier League, jugando su primer partido con solo 16 años y 65 días.

Carrera doméstica
El primer partido de Briggs en el Fulham fue contra el Middlesbrough Football Club, el último día de la temporada 2006-07, como sustituto por Moritz Volz en el minuto 77. El Fulham perdió 3-1 en el Riverside Stadium del Middlesbrough.

El 16 de enero de 2010 fue fichado por el Leyton Orient Football Club hasta el 13 de febrero. Su único partido fue contra el Yeovil Town Football Club en Football League One el 19 de enero y el equipo ganó 2-0.

En la temporada 2010-11 Briggs jugó su primer partido en el Fulham desde el 2007, en una victoria de 6-0 contra el Port Vale Football Club en el League Cup, el 25 de agosto de 2010. Jugó además tres partidos en la Premier League, uno contra el Chelsea y dos contra el Arsenal.

Selección nacional
Briggs ha jugado en la selección inglesa sub-19 en el Euro 2009 y 2010 y el Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2009 en Egipto. Su primer partido en la selección de sub-21 fue contra  en casa, en la calificación para el Euro 2013, su equipo ganó 6-0 el 1 de septiembre de 2011.

Selección nacional

Ha sido internacional con la selección de fútbol sub-21 de Inglaterra.

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Inglaterra
Futbolistas del Fulham Football Club
Futbolistas del Leyton Orient Football Club
Futbolistas del Peterborough United Football Club
Futbolistas del Bristol City Football Club
Futbolistas del Watford Football Club
Futbolistas del Millwall Football Club
Futbolistas del Colchester United Football Club
Futbolistas del Chesterfield Football Club
Futbolistas del Barnet Football Club
Futbolistas del HB Køge
Futbolistas del Dartford Football Club
Futbolistas del Vejle Boldklub
Futbolistas del Gosport Borough Football Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Guyana
Nacidos en Londres

Matthew Briggs


Novotítarovskaya  es una stanitsa del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situada a orillas del río Ponura, afluente del río Kirpili, 19 km al noroeste de Dinskaya y 20 km al norte de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 24 754 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Novotítarovskoye, al que pertenecen asimismo Osechki, Primaki y Karla Marksa.

Historia

La stanitsa fue fundada en 1810 por colonos provenientes de la stanitsa Títarovskaya, fundada en 1794 por los cosacos del atamán Títarov en la península de Tamán, y que se había desarrollado considerablemente. Títarovskaya pasó a llamarse Starotítarovskaya, en el actual raión de Temriuk del mismo krai. Tras la reforma administrativa de 1924 entró en el raión de Krasnodar y en la de 1934 fue designada centro administrativo de un raión.

Durante la Gran Guerra Patria, fue ocupada por la Wehrmacht de la Alemania Nazi el 8 de agosto de 1942 y fue liberada por el Ejército Rojo de la Unión Soviética el 12 de febrero de 1943. Desde el 1 de febrero de 1963 pertenece al raión de Dinskaya.

En la década de 1980 se hallaron kurganes escitas y otras tumbas de épocas anteriores que fueron denominadas cultura de Novotitarovskaya.

Demografía

Economía y transporte

La localidad es centro de una región principalmente agrícola (procesado de productos agrícolas). Asimismo tiene su importancia el sector de los materiales de construcción. Por su proximidad a la ciudad de Krasnodar, se ha convertido en una zona residencial en los últimos años.

Cuenta con una estación (Títarovka) en la línea Rostov del Don-Krasnodar, que fue abierta en este segmento en mayo de 1914. La carretera R268 Krasnodar-Bataisk pasa por la localidad.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Новотитаровская.
 Sitio web oficial del municipio .
 El municipio en la web del raión .
  en Panoramio

Localidades del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1810

Novotítarovskaya


السويمرة قرية سورية من قرى محافظة السويداء منطقة شهبا إلى الشمالي من مدينة شهبا.
من أصغر قرى منطقة «اللجاة» تقع على طرف «اللجاة» الشرقي منذ القرن الثاني، اسمها باليونانية «مسامرة»، بيوتها القديمة مسكونة، محورة، تغيرت بعض معالمها.

إحدى قرى محافظة «السويداء» الوادعة والهادئة، تتوسط قريتي «أم الزيتون» و«المتونة»، إلى الشمال من مدينة السويداء وتبعد عنها مسافة 25 كم،
القرية من القرى الصغيرة عدد سكانها 555 نسمة.

مراجع

قرى محافظة السويداء

السويمرة (قرية)


Astereae, tribus glavočika u potporodici Asteroideae. Postoji 36 podtribusa. Ime je došlo po rodu zvjezdan (Aster).

Podtribusi i rodovi

 Subtribus Printziinae G. L. Nesom
 Printzia Cass. (6 spp.)
 Subtribus Denekiinae G. L. Nesom
 Denekia Thunb. (1 sp.)
 Subtribus Nannoglottidinae G. L. Nesom
 Nannoglottis Maxim. (9 spp.)
 Subtribus Mairiinae G. L. Nesom
 Mairia Nees (4 spp.)
 Subtribus Chiliotrichinae Bonifacio
 Llerasia Triana (14 spp.)
 Nardophyllum (Hook. & Arn.) Hook. & Arn. (6 spp.)
 Aylacophora Cabrera (1 sp.)
 Cabreraea Bonif. (1 sp.)
 Chiliophyllum Phil. (1 sp.)
 Chiliotrichiopsis Cabrera (3 spp.)
 Lepidophyllum Cass. (1 sp.)
 Chiliotrichum Cass. (3 spp.)
 Haroldia Bonif. (1 sp.)
 Katinasia Bonif. (1 sp.)
 Subtribus Celmisiinae Saldivia
 Celmisia Cass. (69 spp.)
 xCelmearia Heenan (0 sp.)
 Damnamenia Given (1 sp.)
 Pleurophyllum Hook. fil. (3 spp.)
 Pachystegia Cheeseman (3 spp.)
 Subtribus Oritrophiinae Neson
 Oritrophium (Kunth) Cuatrec. (24 spp.)
 Novenia Freire (1 sp.)
 Subtribus Pteroniinae Neson
 Pteronia L. (75 spp.)
 Subtribus Homochrominae Benth.
 Felicia Cass. (89 spp.)
 Polyarrhena Cass. (4 spp.)
 Zyrphelis Cass. (25 spp.)
 Amellus L. (12 spp.)
 Poecilolepis Grau (2 spp.)
 Nolletia Cass. (14 spp.)
 Chrysocoma L. (20 spp.)
 Heteromma Benth. (3 spp.)
 Engleria O. Hoffm. (2 spp.)
 Jeffreya Wild (2 spp.)
 Roodebergia B. Nord. (1 sp.)
 Melanodendron DC. (1 sp.)
 Commidendrum Burch. ex DC. (4 spp.)
 Subtribus Madagasterinae G. L. Nesom
 Madagaster G. L. Nesom (5 spp.)
 Rochonia DC. (4 spp.)
 Vernoniopsis Humbert (2 spp.)
 Subtribus Iranoasterinae G. L. Nesom
 Iranoaster Kaz.-Osaloo, Farhani & Mozaff. (1 sp.)
 Subtribus Afroasterinae G. L. Nesom
 Afroaster J. C. Manning & Goldblatt (18 spp.)
 Subtribus Formaniinae G. L. Nesom
 Formania W. W. Sm. & Small (1 sp.)
 Subtribus Eschenbachiinae G. L. Nesom
 Eschenbachia Moench (11 spp.)
 Thespis DC. (3 spp.)
 Subtribus Grangeinae Benth.
 Ceruana Forssk. (1 sp.)
 Dichrocephala L´Hér. ex DC. (4 spp.)
 Grangea Adans. (10 spp.)
 Grangeopsis Humbert (1 sp.)
 Grauanthus Fayed (2 spp.)
 Colobanthera Humbert (1 sp.)
 Dactyotrichia Wild (1 sp.)
 Gyrodoma Wild (1 sp.)
 Mtonia Beentje (1 sp.)
 Nidorella Cass. (30 spp.)
 Conyza p. p. (1 sp.)
 Conyza s. lat. (42 spp.)
 Rhamphogyne S. Moore (1 sp.)
 Heteroplexis C. C. Chang (3 spp.)
 Microglossa DC. (11 spp.)
 Sarcanthemum Cass. (1 sp.)
 Welwitschiella O. Hoffm. (1 sp.)
 Psiadia Jacq. (64 spp.)
 Subtribus Chamaegerinae G. L. Nesom
 Chamaegeron Schrenk (4 spp.)
 Lachnophyllum Bunge (2 spp.)
 Subtribus Bellidinae Willk.
 Bellis L. (14 spp.)
 Bellidiastrum Scop. (1 sp.)
 Bellium L. (5 spp.)
 Galatella Cass. (32 spp.)
 Crinitaria Cass. (4 spp.)
 Tripolium Nees (3 spp.)
 Kitamuria G. L. Nesom (1 sp.)
 Subtribus Lagenophorinae G. L. Nesom
 Keysseria Lauterb. (10 spp.)
 Piora J. Kost. (1 sp.)
 Pytinicarpa G. L. Nesom (3 spp.)
 Lagenophora Cass. (23 spp.)
 Solenogyne Cass. (3 spp.)
 Lagenocypsela Swenson & K. Bremer (2 spp.)
 Novaguinea D. J. N. Hind (1 sp.)
 Subtribus Brachyscominae G. L. Nesom
 Brachyscome  Cass. (102 spp.)
 Ceratogyne  Turcz. (1 sp.)
 Roebuckiella  P. S. Short (9 spp.)
 Erodiophyllum  F. Muell. (2 spp.)
 Calotis  R. Br. (28 spp.)
 Peripleura  (N. T. Burb.) G. L. Nesom (9 spp.)
 Tetramolopium  Nees (38 spp.)
 Vittadinia  A. Rich. (22 spp.)
 Isoetopsis  Turcz. (1 sp.)
 Elachanthus  F. Muell. (2 spp.)
 Chondropyxis  D. A. Cooke (1 sp.)
 Minuria  DC. (12 spp.)
 Kippistia  F. Muell. (1 sp.)
 Achnophora  F. Muell. (1 sp.)
 Camptacra  N. T. Burb. (4 spp.)
 Dichromochlamys  Dunlop (1 sp.)
 Dimorphocoma  F. Muell. & Tate (1 sp.)
 Hullsia  P. S. Short (1 sp.)
 Iotasperma  G. L. Nesom (2 spp.)
 Pilbara  Lander (1 sp.)
 Ixiochlamys  F. Muell. & Sond. (4 spp.)
 Pappochroma  Raf. (9 spp.)
 Remya  Hillebr. ex Benth. & Hook. fil. (3 spp.)
 Olearia  Moench (155 spp.)
 Landerolaria  G. L. Nesom (10 spp.)
 Neolaria  G. L. Nesom (3 spp.)
 Phaseolaster  G. L. Nesom (3 spp.)
 Walsholaria  G. L. Nesom (4 spp.)
 Muellerolaria  G. L. Nesom (2 spp.)
 Spongotrichum  (DC.) Nees ex Spach (2 spp.)
 Linealia  G. L. Nesom (1 sp.)
 Vicinia  G. L. Nesom (2 spp.)
 Wollemiaster  G. L. Nesom (1 sp.)
 Ephedrides  G. L. Nesom (1 sp.)
 Subtribus Asterinae Dumort.
 Neobrachyactis Brouillet (4 spp.)
 Psychrogeton Boiss. (25 spp.)
 Callistephus Cass. (1 sp.)
 Cordiofontis G. L. Nesom (5 spp.)
 Sinosidus G. L. Nesom (8 spp.)
 Helodeaster G. L. Nesom (3 spp.)
 Myriactis Less. (10 spp.)
 Metamyriactis G. L. Nesom (6 spp.)
 Geothamnus G. L. Nesom (1 sp.)
 Tibetiodes G. L. Nesom (27 spp.)
 Griersonia G. L. Nesom (3 spp.)
 Chlamydites J. R. Drumm. (1 sp.)
 Iteroloba G. L. Nesom (1 sp.)
 Yonglingia G. L. Nesom (2 spp.)
 Arctogeron DC. (1 sp.)
 Asterothamnus Novopokr. (7 spp.)
 Kemulariella Tamamsch. (6 spp.)
 Rhinactinidia Novopokr. (2 spp.)
 Sinobouffordia G. L. Nesom (2 spp.)
 Chaochienchangia G. L. Nesom (1 sp.)
 Cardiagyris G. L. Nesom (9 spp.)
 Aster L. (101 spp.)
 Rhynchospermum Reinw. (1 sp.)
 Miyamayomena Kitam. (3 spp.)
 Turczaninovia DC. (1 sp.)
 Kalimeris (Cass.) Cass. (5 spp.)
 Heteropappus Less. (15 spp.)
 Sheareria S. Moore (1 sp.)
 Subtribus Baccharidinae Less.
 Baccharis L. (445 spp.)
 Pseudobaccharis Cabrera (7 spp.)
 Exostigma G. Sancho (2 spp.)
 Hinterhubera Sch. Bip. (9 spp.)
 Laestadia Kunth (6 spp.)
 Blakiella Cuatrec. (1 sp.)
 Flosmutisia Cuatrec. (1 sp.)
 Linochilus Bentham (60 spp.)
 Laennecia Cass. (19 spp.)
 Westoniella Cuatrec. (6 spp.)
 Talamancaster Pruski (6 spp.)
 Aztecaster G. L. Nesom (2 spp.)
 Archibaccharis Heering (37 spp.)
 Plagiocheilus Arn. ex DC. (6 spp.)
 Diplostephium Kunth (53 spp.)
 Parastrephia Nutt. (5 spp.)
 Floscaldasia Cuatrec. (2 spp.)
 Guynesomia Bonif. & G. Sancho (1 sp.)
 Kieslingia Faúndez, Saldivia & Martic. (1 sp.)
 Pacifigeron G. L. Nesom (2 spp.)
 Podocoma Cass. (6 spp.)
 Microgyne Less. (2 spp.)
 Sommerfeltia Less. (2 spp.)
 Asteropsis Less. (2 spp.)
 Inulopsis O. Hoffm. (4 spp.)
 Subtribus Doellingeriinae G. L. Nesom
 Doellingeria Nees (13 spp.)
 Subtribus Oclemeninae G. L. Nesom
 Oclemena Greene (3 spp.)
 Subtribus Egletinae G. L. Nesom
 Egletes Cass. (7 spp.)
 Subtribus Pentachaetinae G. L. Nesom
 Pentachaeta Nutt. (6 spp.)
 Rigiopappus A. Gray (1 sp.)
 Tracyina S. T. Blake (1 sp.)
 Ericameria Nutt. (37 spp.)
 Subtribus Solidagininae O. Hoffm.
 Eastwoodia Brandegee (1 sp.)
 Columbiadoria G. L. Nesom (1 sp.)
 Sericocarpus Nees (7 spp.)
 Cuniculotinus Urbatsch, R. P. Roberts & Neubig (1 sp.)
 Acamptopappus (A. Gray) A. Gray (2 spp.)
 Amphipappus Torr. ex A. Gray (1 sp.)
 Chrysothamnus Nutt. (9 spp.)
 Bathysanthus G. L. Nesom (1 sp.)
 Solidago L. (147 spp.)
 Chrysoma Nutt. (1 sp.)
 Stenotus Nutt. (3 spp.)
 Nestotus R. P. Roberts, Urbatsch & Neubig (3 spp.)
 Petradoria Greene (1 sp.)
 Toiyabea R. P. Roberts, Urbatsch & Neubig (4 spp.)
 Oreochrysum Rydb. (1 sp.)
 Lorandersonia Urbatsch, R. P. Roberts & Neubig (6 spp.)
 Tonestus A. Nels. (2 spp.)
 Subtribus Ionactinae G. L. Nesom
 Ionactis Greene (6 spp.)
 Subtribus Chaetopappinae G. L. Nesom
 Chaetopappa DC. (12 spp.)
 Monoptilon Torr. & A. Gray (2 spp.)
 Subtribus Astranthiinae G. L. Nesom
 Townsendia Hook. (30 spp.)
 Astranthium Nutt. (11 spp.)
 Dichaetophora A. Gray (1 sp.)
 Subtribus Geissolepinae G. L. Nesom
 Geissolepis B. L. Rob. (1 sp.)
 Subtribus Chrysopsidinae G. L. Nesom
 Pityopsis Nutt. (12 spp.)
 Bradburia Torr. & A. Gray (2 spp.)
 Chrysopsis (Nutt.) Elliott (10 spp.)
 Noticastrum DC. (20 spp.)
 Croptilon Raf. (3 spp.)
 Heterotheca Cass. (70 spp.)
 Osbertia Greene (3 spp.)
 Tomentaurum G. L. Nesom (2 spp.)
 Subtribus Conyzinae Horan.
 Erigeron L. (486 spp.)
 Aphanostephus DC. (5 spp.)
 Apopyros G. L. Nesom (2 spp.)
 Hysterionica Willd. (13 spp.)
 Neja D. Don (6 spp.)
 Leptostelma D. Don (6 spp.)
 Subtribus Gutierreziinae G. L. Nesom
 Gundlachia A. Gray (5 spp.)
 Aquilula G. L. Nesom (1 sp.)
 Gymnosperma Less. (1 sp.)
 Amphiachyris (DC.) Nutt. (2 spp.)
 Medranoa Urbatsch & R. P. Roberts (5 spp.)
 Thurovia Rose (1 sp.)
 Bigelowia DC. (2 spp.)
 Gutierrezia Lag. (35 spp.)
 Euthamia Elliott (13 spp.)
 Subtribus Boltoniinae G. L. Nesom
 Chloracantha G. L. Nesom, Y. B. Suh, D. R. Morgan, S. D. Sundb. & B. B. Simpson (4 spp.)
 Batopilasia G. L. Nesom & Noyes (1 sp.)
 Boltonia L´Hér. (6 spp.)
 Subtribus Symphyotrichinae G. L. Nesom
 Canadanthus G. L. Nesom (1 sp.)
 Ampelaster G. L. Nesom (1 sp.)
 Almutaster Á. Löve & D. Löve (1 sp.)
 Psilactis A. Gray (6 spp.)
 Symphyotrichum Nees (98 spp.)
 Sanrobertia G. L. Nesom (1 sp.)
 Subtribus Machaerantherinae G. L. Nesom
 Oreostemma Greene (3 spp.)
 Eurybia (Cass.) Cass. (27 spp.)
 Triniteurybia Brouillet, Urbatsch & R. P. Roberts (1 sp.)
 Machaeranthera Nees (2 spp.)
 Leucosyris Greene (9 spp.)
 Xylorhiza Nutt. (10 spp.)
 Oonopsis Greene (5 spp.)
 Dieteria Nutt. (4 spp.)
 Xanthisma DC. (20 spp.)
 Haplopappus Cass. (72 spp.)
 Notopappus Klingenb. (5 spp.)
 Grindelia Willd. (67 spp.)
 Xanthocephalum Willd. (5 spp.)
 Stephanodoria Greene (1 sp.)
 Rayjacksonia R. L. Hartm. & M. A. Lane (3 spp.)
 Isocoma Nutt. (16 spp.)
 Adiaphila G. L. Nesom (1 sp.)
 Pyrrocoma Hook. (14 spp.)
 Adeia G. L. Nesom (2 spp.)
 Hazardia Greene (11 spp.)
 Benitoa D. D. Keck (1 sp.)
 Corethrogyne DC. (1 sp.)
 Lessingia Cham. (12 spp.)

Izvori

Glavočike cjevnjače

Astereae


Diese Liste ist eine Teilliste der Chronik der Stadt Düren. Sie listet datierte Ereignisse des 16. Jahrhunderts in Düren auf.

1501
9. Januar: Erwerbung der Anna-Reliquie von Steinmetz Leonhard aus Kornelimünster, der sie aus der St. Stephanus-Kirche zu Mainz entwendet hatte. Diese Reliquie wurde 1212 von Bethlehem nach Mainz gebracht.

Gründung der "St. Anna-Bruderschaft"

1503
Die Stadt lässt von ihrem Teil des Anna-Opfers bis 1507 ein neues Leprosenheim und ein neues Rathaus bauen

1506
Hildebrand von Weworden, genannt Bulner, aus Drove wird Pfarrer von Düren

18. März: Nach langem Streit um den Besitz der Anna-Reliquie zwischen Düren und Mainz wird dieser durch die Bulle von Papst Julius II. zugunsten Dürens entschieden

Der Name "Annakirche" setzt sich für die Martinkirche durch

1507
Die Franziskaner weihen den Kreuzweg des Klosters und zwei Friedhöfe ein

1510
Der Stadtrat lässt an der Stelle des alten Siechenhäuschens (siehe 1503) zehn neue Siechenhäuser auf der linken Rurseite vor Mariaweiler erbauen

Der Metzer Bürger Phillip von Vikneules schätzt die Zahl der Pilger zur Anna-Reliquie auf ca. 20.000

1514
Die Stadt lässt neben der Aussätzigensiedlung eine Sankt Lazaruskapelle erbauen

1520
Bau eines neuen Rathauses unter Bürgermeister Gerhard Harper

27. Oktober: Albrecht Dürer besucht Düren, insbesondere das Annahaupt

1521
Die Augustiner-Cellitinnen ziehen von Köln zum "Gertrudenhof" in der Pletzergasse um. Die Schwestern hießen auch Alexianerschwestern.

1524
Erster evangelischer Prediger in Düren

1531
Kaiser Karl V. besucht im Januar Düren

1534
Bau einer neuen Franziskanerkirche mit Kloster, da die erste durch einen Brand schwer beschädigt wurde. Das Kloster wurde durch den Brand fast völlig vernichtet. Die Kirche wird 1537 fertiggestellt.

1536
21. Januar: Armenstiftung des Kaplans der Annakirche, Simon Steufmehl

1537
6. November: Tod Hildebrands von Weworden, des bedeutendsten Pfarrers der Annakirche

1539
Hans Holbein der Jüngere malt im August auf der Burg in Düren das Bildnis der Prinzessin Anna von Jülich-Kleve-Berg

Um 1540
Die Tuchmacher erbauen ihr Zunfthaus, das "Gewandhaus", am Altenteich

1540
Bau einer Marienkapelle an der St. Martinkirche

1541
Die Wilhelmiten beziehen den Augustinerhof auf dem "Höfchen"

1542
8. Oktober: Düren ergibt sich im Krieg zwischen Kaiser Karl V. und Herzog Wilhelm V. von Jülich dem kaiserlichen Feldherrn, dem Prinzen von Oranien

28. Dezember: Herzog Wilhelm V. erobert Düren nach achttägiger Belagerung zurück

1543
22. August: Kaiser Karl V. lagert mit seinen Truppen in der Gegend des Gut Weyern

23. August: Der Leiter der städtischen Verteidigung, Amtmann Reinhard von Vlatten, weist die Aufforderung zur Übergabe zurück

24. August: Düren wird nach der Beschießung durch die kaiserliche Artillerie (Karl V.) vom Krausberg (Kölnplatz, heute Friedrich-Ebert-Platz) aus erstürmt und geplündert. Durch den folgenden Großbrand wurde Düren stark zerstört. Das Annahaupt wurde von der Annakirche in die Franziskanerkirche gebracht.

25. August: Rathaus, Annakirche, Cellitinnenkloster und 600 Häuser verbrennen

27. August: Der Kaiser zieht mit dem Heer ab

Zerstörung des Muttergotteshäuschens

Die Elisabetherinnen, die im Mittelalter von Aachen nach Düren gekommen waren, bauen ein neues Kloster

1544
Nach dem Vorbild des alten Schöffensiegels wird ein Neues gefertigt

Die Lateinschule wird neu errichtet

In diesem und in den folgenden Jahren werden die Zunftbücher erneuert, sogenannte "Ambachtsbücher"

1545
Guss von zwei neuen Glocken für die Annakirche

Neubau des Gasthauses auf dem Gelände der heutigen Peschschule

Neubau der "Johanniter Kommende Velden" (Kommende = Kloster), heute Veldener Hof

31. Oktober: Eine Polizeiverordnung des Herzog Wilhelms V. von Jülich regelt die Verhältnisse der Dürener Stadtverwaltung und des Zunftwesens

1546
Neubau des Rathauses (bis 1547)

21. Juli: Erste Erwähnung einer Kirmes in Düren, dem
Vorläufer der Annakirmes

1548
Wiederherstellung des 1543 stark beschädigten Kölntores der Dürener Stadtbefestigung

1550
Meister Clais Wyndemaiker von Gangelt aus Münster/Westfalen fertigt das erste Glockenspiel für die Annakirche

Wiederherstellung des Schlachthauses in der Philippstr.

1551
Erneuerung der St.-Sebastianus-Bogenschützen-Ordnung

1553
Erste Erwähnung der Rölsdorfer Burg auf dem Gelände des jetzigen Volksparkes. Es handelte sich um einen Hof, der zwischen zwei Teichen lag.

1554
Der Herzog von Jülich erlässt eine Feuerordnung für Düren

1555
Die 1. große Renaissanceorgel in der Annakirche wird bis 1557 erstellt

1556
12. August: Die Stadt erlässt eine neue Marktordnung

21. Oktober: Der Herzog regelt in einer Polizeiverordnung die Dürener städtische Verfassung und Verwaltung

1558
31. Oktober: Neue Polizeiverordnung des Herzogs über das Dürener Bürger- und Zunftwesen

1564
Einbau eines zweiten Glockenspiels in die Annakirche, vormals St. Martinkirche, bis 1565

1565
Guss der "Portzenklock", der dritten Glocke der Annakirche

1570
Auflösung des Wilhelmitenorden in Düren

1571
22. März: Neue Hutmacherordnung

1572
14. Mai: Neue Fleischhauer- und Marktmeisterordnung

1573
Seit diesem Jahr fast ununterbrochen Prediger der reformierten Kirchengemeinden in Düren

1576
Erster Nachweis für Papierherstellung in Düren

1577
20. Juli: Neue Brauerordnung

3. August: Goldschmiedeordnung

1580
Eine nach Zünften geordnete Liste der zur Stadtverteidigung verpflichteten Bürger mit Angabe der Waffen wird aufgestellt

1581
Der erste jüdische Friedhof wird vor den Stadttoren angelegt

1582
11. August: Gasthausordnung (Armenhausordnung)

1586
Oktober: Vollendung des Neubaus des Kölntores

Abschluss der Wiederherstellungsarbeiten an der Annakirche

1587
Die Reformierten erhalten einen Friedhof in der Paradiesstraße als Stiftung von Mechtilde Portz, der ab 1668 auch von den Lutheranern mitbenutzt wird

1588
Bau des Kornhauses durch die Stadt (zerstört 1944) auf dem Stadthof (Philippstraße), einem ehemaligen Exerzierplatz, als Fruchtspeicher und Mühle

1589
Bau der Roßmühle am Buttermarkt neben der Waage

1591
Die Pest wütet in Düren

1594
Erste Erwähnung der wohl neuerrichteten Marienkapelle als Muttergotteshäuschen

1597
21. Januar und 3. April: Die Städte Düren und Lüttich bestätigen sich gegenseitig ihre Zollprivilegien

1599
14. Dezember: Einigung der Bäcker mit der Stadtverwaltung über Backart, Gewicht und Preis

Um 1600
Kürschnerordnung

Der Landesherr baut in der Südostecke der Stadt die Rentmeisterei, das spätere katholische Arbeiterhospiz

1600
25. November: Neue Feldordnung

Literatur
 Jahrbuch des Kreises Düren
 Dürener Geschichtsblätter, herausgegeben vom Dürener Geschichtsverein
 Unterlagen des Stadt- und Kreisarchives Düren (PDF; 191 kB)
 Rölsdorfer Geschichte(n), herausgegeben von der Schützenbruderschaft Constantia 1877 e. V., 2002, ISBN 3927312509

Geschichte (Düren)
Wikipedia:Liste

Chronik der Stadt Düren/1501–1600


Kirstine "Paprika" Steen (Frederiksberg, 3 de novembro de 1964) é uma atriz e cineasta dinamarquesa mais conhecida por suas atuações nos filmes Festa de Família (1998), Os Idiotas (1998) e Corações Livres (2002).

Carreira
Steen ganhou o Prêmio Bodil de melhor atriz coadjuvante em 2000 por The One and Only (1999). Em 2002, venceu novamente o Bodil, o Robert prisen e o Grande Prêmio do Júri do American Film Institute por seu papel principal em Okay de Jesper W. Nielsen.  No mesmo ano, Steen também ganhou os prêmios Bodil e Robert como melhor atriz coadjuvante pelo filme Elsker dig for evigt de Susanne Bier.

Ligações externas

Nascidos em 1964
Atores da Dinamarca
Atrizes premiadas com o Robert prisen
Cineastas da Dinamarca
Naturais de Frederiksberg
Atrizes premiadas com o Prêmio Bodil

Paprika Steen


Hans Adolph Friedrich von Eschstruth, bis 1773 ohne Adelsprädikat (* 28. Januar 1756 in Homberg (Efze); † 30. April 1792 in Kassel), war ein deutscher Jurist, Musikschriftsteller und Komponist.

Leben
Hans Adolph Friedrich Eschstruth wurde als Sohn des zu dieser Zeit im nordhessischen Homberg stationierten hessen-kasselischen Hauptmanns und späteren Oberrentmeisters und Obristen in Schmalkalden Johann Adolph Eschstruth (1728–1802) und dessen Ehefrau Bertha geb. Freiin Wolff von Gudenberg (1738–1798) geboren. Sein Vater wurde am 2. November 1773 in Wien in den erblichen Reichsadelsstand erhoben, der damit auch auf seinen Sohn Hans Adolph Friedrich und die anderen Nachkommen überging.

Eschstruth erhielt seine schulische Ausbildung in Schmalkalden bei dem dortigen Rektor Georg Leo Lipsius. Schon als Fünfzehnjähriger konnte er sich 1771 zum Studium der Jurisprudenz an der Universität Rinteln einschreiben. 1775 wechselte er für ein weiteres Jahr an die Universität Göttingen, wo er sich besonders beim Staatsrechtler Johann Stephan Pütter auf sein Berufsleben vorbereitete. Seine erste Anstellung erhielt er 1776 als Assessor bei der hessen-kasselischen Verwaltung in Marburg; 1780 wurde er zum Justizrat ernannt. Nach seiner Versetzung nach Kassel im Jahr 1786 wurde er dort 1788 wirklicher Regierungsrat und 1791 daneben auch Hofgerichtsrat.

Eschstruth heiratete 1780 in Marburg die literarisch begabte Katharina Dorothea Riemenschneider (1762–1827), die nach seinem Tode den Marburger Professor und Bergrat Johann Christoph Ullmann ehelichte. Die Ehe mit von Eschstruth blieb kinderlos. In den von ihrem Ehemann herausgegebenen Bänden des Hessischen Musenalmanach veröffentlichte sie Gedichte.

Hans Adolph Friedrich von Eschstruth ist der Urgroßonkel der Schriftstellerin Nathaly von Eschstruth.

Befassung mit der Musik
Eschstruths Leidenschaft war die Musik, der er bis zu seinem Tode nahezu alle seine nicht beruflich gebundene Zeit widmete. Seine musikalische Ausbildung erfolgte vermutlich in Schmalkalden im Umfeld von Johann Gottfried Vierling, auch dürfte ihn der Marburger "Universitätsmusicus" und Konzertmeister Bernhard Hupfeld (1717–1796) beeinflusst haben. So wurde er während seines Aufenthalts in Marburg zum Herausgeber und Verfasser zahlreicher musikwissenschaftlicher und musikkritischer Aufsätze; seine ungewöhnliche Orthographie, besonders in der 1784/85 erschienenen Musikalischen Bibliothek für Künstler und Liebhaber, demonstrierte eine Neigung zum Exzentriker. Auch schrieb er poetische Gedichte. Mit besonderem Eifer versuchte er sich als Komponist, insbesondere von Liedern, jedoch mit wenig künstlerischem Geschick und ebenso wenig Resonanz beim Publikum.

Mitgliedschaften
Im Jahr 1776 wurde Eschstruth in die Marburger Freimaurerloge Zum gekrönten Löwen aufgenommen, und ab 1784 war er Mitglied der Akademie gemeinnütziger Wissenschaften zu Erfurt.

Schriften und Kompositionen
Von Hans Adolph Friedrich von Eschstruth herausgegebene Schriften mit eigenen Beiträgen:
 Liederbuch für die Kasseler Kadetten, Waisenhaus-Buchdruckerei, Kassel, 1780
 Hessischer Musenalmanach, oder Hessische poetische Blumenlese mit Musik. 2 Jahrgänge, Marburg & Leipzig, 1783 & 1784.
 Musikalische Bibliothek für Künstler und Liebhaber. 2 Stücke, Marburg, Gießen, Kassel 1784/85 (Inhaltsverzeichnis: Musicalische Bibliothek (Eschstruth) bei Wikisource; Nachdruck 1977, Olms Verlag, Hildesheim & New York, Snippet-Preview); ein dritter Teil, 1789 zum Druck fertig, erschien nicht mehr.

Kompositionen:
 Versuch in Singkompositionen, mit vollständiger Begleitung des Claviers. Kassel 1781.
 Gesang für Sopran und Tenor, mit Begleitung zweier Violinen, Viola, Violoncell und Flügel. Sr. Durchl. dem Fürsten von Thurn und Taxis gewidmet. Marburg 1782.
 Lieder, Oden und Chöre, mit Kompositionen vor die Stimme und Klavichord. Ihrer Majestät der Russischen Kaiserin gewidmet. Marburg und Kassel 1783.
 Sechs Sonaten für das Klavichord. Kassel 1787.
 Miller's Lieder mit Musik und einer Einleitung. Kassel 1788 [umfasst 70 Lieder].
 Weitere Kompositionen blieben wohl ungedruckt, darunter Märsche, Klaviersonatinen und eine Sammlung religiöser Lieder.

Literatur
 Nekrolog auf das Jahr 1792. Gesammelt von Friedrich Schlichtegroll. 3. Jg., 1. Band, Gotha 1793, S. 103–118.
 Heinrich Döring: "Eschstruth", in: J. S. Ersch und J. G. Gruber (Hrsg.): Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste ..., Erste Section, Achtunddreißigster Theil, Brockhaus, Leipzig, 1843, S. 68–70.
 Johann Georg Meusel (Hrsg.): Lexikon der vom Jahr 1750 bis 1800 verstorbenen teutschen Schriftsteller. Dritter Band, Fleischer, Leipzig, 1804, S. 183
 Friedrich Wilhelm Strieder's Grundlage zu einer Hessischen Gelehrten und Schriftsteller Geschichte. Von der Reformation bis 1806. 17. Band, hrsg. v. Karl Wilhelm Justi. Marburg 1819, S. 144–148.

 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser. Teil B. 25. Jg., Gotha 1933, S. 152 f.
 Stefan Redies: Freimaurer, Tempelritter und Rosenkreuzer. Zur Geschichte der Geheimbünde in Marburg im 18. Jahrhundert. Marburg 1998.

Weblinks

Einzelnachweise und Anmerkungen

Dichterjurist
Komponist (Deutschland)
Komponist (Klassik)
Musikwissenschaftler
Mitglied der Akademie gemeinnütziger Wissenschaften zu Erfurt
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (18. Jahrhundert)
Jurist in der Frühen Neuzeit
Verwaltungsjurist
Person (Homberg/Efze)
Person (Marburg)
Person (Kassel)
Deutscher
Geboren 1756
Gestorben 1792
Mann
Absolvent der Universität Rinteln

Hans Adolph Friedrich von Eschstruth


El término Kuleshauka (en bielorruso: Куляшоўка), Kuleshovka () o Kulishivka () puede referirse a:

Localidades

Kuliashouka (Gomel), localidad de la provincia de Gomel, en Bielorrusia.
Kuliashouka (Smalyavichy, Gomel), localidad del raión de Smalyavichy la provincia de Minsk, en Bielorrusia.
Kuliashouka (Klimavichy, Gomel), localidad del raión de Klimavichy la provincia de Minsk, en Bielorrusia.

Kuleshovka (Belgorod), localidad del óblast de Bélgorod, en Rusia.
Kuleshovka (Babýnino, Kaluga), localidad del raión de Podgórenski del óblast de Kaluga, en Rusia.
Kuleshovka (Kozelsk, Kaluga), localidad del raión de Kozelsk del óblast de Kaluga, en Rusia.
Kuleshovka (Sujínichi, Kaluga), localidad del raión de Sujínichi del óblast de Kaluga, en Rusia.
Kuleshovka (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
Kuleshovka (Kursk), localidad del óblast de Kursk, en Rusia.
Kuleshovka (Lípetsk), localidad del óblast de Lípetsk, en Rusia.
Kuleshovka (Oriol), localidad del óblast de Oriol, en Rusia.
Kuleshovka (Rostov), localidad del óblast de Rostov, en Rusia.
Kuleshovka (Samara), localidad del óblast de Samara, en Rusia.
Kuleshovka (Smolensk), localidad del óblast de Smolensk, en Rusia.
Kuleshovka (Abakumovka, Tokariov, Tambov), localidad del municipio de Abakumovka del raión de Tokariovka del óblast de Tambov, en Rusia.
Kuleshovka (Serguíyevka, Tokariov, Tambov), localidad del municipio de Serguíyevka del raión de Tokariovka del óblast de Tambov, en Rusia.
Kuleshovka (Podgórenski, Vóronezh), localidad del raión de Podgórenski del óblast de Vóronezh, en Rusia.
Kuleshovka (Ramón, Vóronezh), localidad del raión de Ramón del óblast de Vóronezh, en Rusia.

Kulishivka, localidad de Ucrania.

Ríos

Río Kuleshovka (Babka), afluente del río Babka, de la cuenca del Volga.
Río Kuleshovka (Spasovka), afluente del río Spasovka, que desemboca en el lago Janka.

Kuleshovka


O djelima Huna i Mađara (Ugra) (lat. Gesta Hunnorum et Hungarorum), srednjovjekovna kronika koju je napisao poglavito Šimun de Keza, u periodu između 1282. i 1285. godine. Poznata je i pod nazivom "O djelima Mađara (II.)" (Gesta Hungarorum (II)), budući da se smatra nastavkom originalne, izgubljene kronike Gesta Hungarorum, napisane oko 1200. godine.

Kronika se sastoji od tzv. Hunske kronike, proširene mađarskom usmenom tradicijom i tekstom izgubljene mađarske kronike s kraja 13. stoljeća. U toj kronici spominje se jedini spomen o pogiblji hrvatskog kralja Petra (Snačića) († 1097.), posljednjeg hrvatskog narodnog vladara. U tekstu stoji da je ugarski kralj Koloman "poslao... vojsku u kraljevstvo Dalmacije i dao ubiti kralja Petra", koji se suprotstavio Mađarima "u planinama koje se nazivaju Gvozd". Keza dalje navodi da se zbog toga te planine "sve do danas u mađarskom zovu Patur Gozdia", odnosno "Petrov Gvozd" ili na hrvatskom, Petrova gora. Spomenuo je da je sjedište kralja Petra bilo u gradu Kninu.

Bilješke

Literatura

 Klaić, Nada, Izvori za hrvatsku povijest do 1526. godine, Fortuna, Zagreb, 2019. ISBN 978-953-7704-18-6

Izvori za hrvatsku povijest
Kronika
Povijest Mađarske

O djelima Huna i Mađara


José Francisco Sasía Lugo (27. december 1933 - 30. august 1996) var en uruguayansk fodboldspiller (angriber).

Sasía spillede 42 kampe og scorede 12 mål for det uruguayanske landshold. Han var en del af landets trup til både VM 1962 i Chile og VM 1966 i England. Derudover var han med til at vinde guld ved det sydamerikanske mesterskab i 1959.

På klubplan spillede Sasía størstedelen af sin karriere i hjemlandet, hvor han repræsenterede flere af de store Montevideo-klubber, heriblandt Peñarol, Nacional og Defensor Sporting.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966

José Sasía


Real Club Deportivo de La Coruña bilinen ismiyle Deportivo 1906 yılında kurulmuş olan futbol kulübüdür. Maçlarını A Coruña şehrindeki Estadio Municipal de Riazor'nda oynar. Deportivo'nun lakabı "El Turco"dur. Galiçya  Bölgesinde bulunan Güneydeki komşu kent Vigo'nun takımı Celta Vigo ile ezeli rekabet halindedir. Bu derbinin adı Galiçya Derbisi olarak adlandırılmaktadır. Celtalıların hakaret amaçlı taktıkları "El Turco" ismi Deportivolu taraftarlarca kabul görmüş ve "Evet, Türk gibi güçlüyüz!" şeklinde cevap bulmuştur. Evleri Estadio Riazor'da oynadıkları maçlarda dev boyutlarda Türk bayrakları açılır. Celta Vigo ve Avrupa Kupalarında Yunanistan takımlarıyla oynadıkları maçlardaki bu tip görüntüler sık sık yaşanır. Aynı şekilde Deportivolular da Celta Vigo taraftarlarını "Portekiz hayranı" olmakla itham ederler. İspanya Ligi La Liga'yı teknik direktör İrureta yönetiminde 2000 yılında kazanmayı başaran Deportivo 2003-04 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi çeyrek finalinde Milan'ı 4-1'in rövanşında kendi evinde 4-0 yenerek tüm dikkatleri üzerinde toplamıştır. Ancak, kupayı kazanacak olan Porto'ya yarı finalde elenmekten kurtulamamıştır. 2000-01 sezonunda da Şampiyonlar Ligi çeyrek finali oynamışlar, İngiliz Leeds United takımına elenmişlerdir.

Küme Düşmesi Ve Play Off

La Liga, 2017-18 Sezonunda toplam 29 puanla tamamlayan RC Deportivo de La Coruña 18'nci sırada tamamlayarak La Liga 2'ye düştü. 2018-19 Sezonunda Küme düştükten sonra
La Liga 2'de 68 puanla tamamlayarak Play Off turunu garantilediler, RC Deportivo de La Coruña, RCD Mallorca'ya 3-0 yenilerek La Liga'ya çıkarmadılar.

Deportivo La Coruña ve Türkiye
Osmanlı İmparatorluğu'nun önemli denizcilerinden Barbaros Hayrettin Paşa büyük donanmasıyla İspanya'ya hücum etmişti. Galiçya Bölgesinin gençleri de, Barbaros'a çeşitli konularda yardım ederek, Vigo kentinin büyük tepkisini çekti. Vigo halkı, Galiçya'nın, Barbaros'a verdiği destek nedeniyle, A Coruña'da yaşayanlara, "Türkler" demeye başladı. A Coruña halkı da, Celta Vigo'lulara, Portekizlilere yakınlıkları sebebiyle, "Hain" yakıştırması yaptı. İki komşu şehir arasında yaklaşık 500 yıldır süren gerilim günümüzde yerini futboldaki rekabete bıraktı ve Deportivo La Coruña taraftarı günümüzde hâlen statları Estadio Riazor'u dev Türk bayrakları ile süslerken genellikle Celta Vigo ve Yunanistan takımları ile oynadıkları maçlarda İstiklal Marşı'nı da okumaya devam ediyor.

Güncel kadro
.

Başarılar

Ulusal Başarılar
 La Liga:1
 1999-00.
 Copa del Rey:2
 1995 ve 2002.
 Supercopa de España:3
 1995, 2000 ve 2002.
 Teresa Herrera Kupası:17
 1955, 1962, 1964, 1969, 1995, 1997, 1998, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 , 2005, 2006, 2007, 2008 ve 2012.
 La Liga 2:6
 1939-40, 1961-62, 1963-64, 1965-66, 1967-68 ve 2011-12.
 Tercera División:1
 1974-75.

Uluslararası Başarılar
 UEFA Intertoto Kupası:1
Kazandı (1): 2008

Yarı finalist (1): 2005

 UEFA Kupa Galipleri Kupası:Yarı finalist (1): 1995-96

 UEFA Şampiyonlar Ligi:
Yarı finalist (1): 2003-04
Çeyrek final (2): 2000-01 ve 2001-02

İstatistikler

Lig Mücadeleleri İstatistikleri
 La Liga: 41
 La Liga 2: 39
 Segunda División B: 1
 Tercera División: 1

Avrupa Kupaları İstatistikleri
 UEFA Şampiyonlar Ligi: 5
 UEFA Kupası/UEFA Avrupa Ligi: 5
 UEFA Kupa Galipleri Kupası: 1
 UEFA Intertoto Kupası: 2

Deportivo La Coruña B
İspanya futbolunda yaygın olan altyapı takımları A takımlarından farklı liglerde mücadele etmektedirler. Deportivo La Coruña'nın altyapı takımı Deportivo La Coruña B ise uzun yıllar La Liga 2 ve Tercera División da mücadele etmiştir. Deportivo La Coruña B takımının tarihine bakıldığında, 1914 yılında Fabril Sociedad Deportiva adı ile kuruldu. 1964 yılında Fabril resmî olarak Deportivo La Coruña'nın yedek takımı oldu ve ismi de Fabril Deportivo olarak değiştirildi. Ancak 1994 yılında günümüzdeki ismi olan Deportivo La Coruña B ismini kazandı ve liglerdeki mücadelesine bu ismi ile devam etmektedir. Takım günümüzde hala Tercera División liginde mücadele etmektedir.

Sezonları
9 sezon Segunda División B
32 sezon Tercera División

Başarıları
 Tercera División:3
 2005-06, 2006-07 ve 2009-10.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Deportivo La Coruña Resmî Web Sitesi

A Coruña
La Liga kulüpleri
Copa del Rey şampiyonları
Galiçya'daki (İspanya) futbol kulüpleri
1906'da İspanya'da kurulan oluşumlar
1906'da kurulan futbol kulüpleri

RC Deportivo de La Coruña


Golem (hebr. גולם; zametak, neoblikovana tvar), prema Talmudu amorfna masa koja predstavlja Adama u amorfnom stanju. Prema židovskoj mitologiji, može se odnositi i na antropomorno biće načinjeno od gline ili blata i oživljeno pomoću magije koje ne posjeduje vlastitu volje, već je potčinjeno volji gospodara koji ga je izradio. U srednjem vijeku su postojale brojne legende o tim stvorenjima koji bi bili oživljeni kombinacijom čaranja i slova koje su tvorile svetu riječ ili jednu od imena Boga. Najpoznatija legenda je ona o čovjeku od gline kojeg je 1580. godine izradio i oživio praški rabin Levi ben Bezabel (o. 1520. – 1609.) te ga postavio za svog slugu i branitelja židovske općine. Kada je golem postao nasilan i počeo terorizirati građane Praga, Levi ben Bezabel ga je uništio tako što je izbrisao prvo slovo riječi emet (hebr. אמת – "istina") s njegova čela, tako da je ostalo zapisano samo met (hebr. מת – "smrt"), što je zaustavilo i uništilo golema.

U popularnoj kulturi

 Lik Golema susreće se u više epizoda talijanskog stripa Martin Mystere, poput epizode Kuća slijepih prozora i u posebnom izdanju Čarobni grad. Također, golem je glavni negativac u epizodi Dylana Doga pod nazivom Ubojica.
 U petnaestoj epizodi četvrte sezone kultne američke ZF serije Dosjei X pod naslovom "Kaddish" pojavljuje se golem kojega izrađuje nepoznati pripadnik židovske zajednice u Brooklynu, New York kako bi osvetio ubojstvo jednog člana zajednice, kojeg je ubila grupa neonacista.
 njemački film Golem snimljen 1914. i Homunculus (1916.) sa sličnom temom utjecali su na američku kinematografiju, osobito na filmove o Frankensteinu.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Golem - Hrvatska enciklopedija
 Golem - Prolesis enciklopedija
 Golem - Britannica Online

Židovska mitologija
Srednjovjekovne legende
Češka kultura
Folklor
Urbane legende

Golem


Android Lollipop inačica je Googleovog operacijskog sustava Android koja uključuje inačice 5.0 do 5.1.1. Najavljen je 25. lipnja 2014. na Googleovoj godišnjoj Google I/O konferenciji, a postao je dostupan 12. studenog 2014. kroz OTA ažuriranja za uređaje čiju softversku podršku održava Google (kao što su Google Nexus uređaji). Jedna od najvećih promjena je novo grafičko sučelje nazvano Material Design. Lollipop donosi i poboljšanja obavijesti, koje su sada dostupne i na zaslonu zaključavanja i unutar aplikacija kao banner na vrhu ekrana. Google je ugradio i novi Android Runtime (ART) koji je zamijenio dosadašnji Dalvik. ART donosi bolje upravljanje potrošnjom baterije i performansne optimizacije. Android Marshmallow naslijedio je Lollipop, a objavljen je u listopadu 2015. godine.

Razvoj
Android 5.0 prvi puta je najavljen na Googleovoj I/O konferenciji 25. lipnja 2014. pod kôdnim nazivom "Android L". Uz Lollipop, na toj konferenciji najavljeni su i Android TV, Android Auto, Android Wear i Google Fit. Dio prezentacije bio je posvećen novom dizajnu grafičkog sučelja platforme, nazvanom "Material Design" koji uključuje "plošniji" prikaz elemenata, kartice (viđene u Google Nowu), sijene, animacije, prijelaze i sl. Google koristi material design i u svojim ostalim proizvodima, kao što su internetske usluge.

Vidi još
 Android (operacijski sustav)
 Android KitKat
 Android Marshmallow
 Google

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Lollipop

Android Lollipop


An Poa atropurpurea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner. An Poa atropurpurea in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa atropurpurea


Denizler, Keles - Bursa ili Keles ilçesine bağlı mahalle
 Denizler, Çarşamba - Samsun ili Çarşamba ilçesine bağlı mahalle
 Denizler, Çal - Denizli ili Çal ilçesine bağlı mahalle

Denizler


Teun Buijs (* 24. Februar 1960 in Oostzaan) ist ein niederländischer Volleyball-Trainer und ehemaliger Nationalspieler.

Karriere
Buijs begann seine Karriere als Spieler im Alter von vierzehn Jahren beim heimatlichen VV Compaen. In den 1980er Jahren gehörte er zu der erfolgreichen Mannschaft von Brother Martinus Amstelveen. Neben sechs nationalen Meisterschaften wurde er dreimal Dritter im Europapokal der Landesmeister. Mit der niederländischen Nationalmannschaft, für die er insgesamt 321 Spiele absolvierte, nahm er am olympischen Turnier 1988 in Seoul teil und erreichte durch einen Sieg gegen Schweden den fünften Platz. In der heimischen Liga spielte er außerdem für Noliko Maaseik und VV Zaanstad.

1991 wurde er Trainer. Bei VV Zaanstad betreute er den weiblichen Nachwuchs, zu dem seine Tochter Anne Buijs gehörte. Er arbeitete vier Jahre lang für den niederländischen Verband als Assistent des Frauen-Nationaltrainers Avital Selinger und Trainer der Jugendnationalmannschaft. Später wechselte er in die Schweiz und führte Lausanne VC zur Vizemeisterschaft. 2009 wurde er vom deutschen Bundesliga-Aufsteiger RWE Volleys Bottrop verpflichtet. Mit den Bottropern kam er in der Saison 2010/11 in die Playoffs und ins Halbfinale des DVV-Pokals. Anschließend wechselte er in die Frauen-Bundesliga zum amtierenden deutschen Meister Schweriner SC. Dort trainierte er unter anderem wieder seine Tochter Anne, die gleichzeitig mit dem Vater nach Schwerin kam. Buijs führte den Verein 2012 und 2013 jeweils zur Deutschen Meisterschaft und zum DVV-Pokalsieg. 2013/14 war er beim polnischen Spitzenteam Trefl Sopot und 2014/15 in Aserbaidschan bei Lokomotiv Baku tätig. Nachdem Buijs 2016/17 den niederländischen Männer-Zweitligisten Prima Donna Kaas VV Huizen trainiert hatte, wechselte er 2017 wieder in die deutsche Frauen-Bundesliga zum USC Münster. Ende Oktober 2020 wurde Buijs in Münster vom Amt des Cheftrainers freigestellt.

Weblinks
Team USC Münster
Profil beim Schweriner SC

Einzelnachweise

Volleyballtrainer (Niederlande)
Deutscher Meister (Volleyball)
Volleyballnationalspieler (Niederlande)
Olympiateilnehmer (Niederlande)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Volleyballtrainer (Schweriner SC)
Volleyballtrainer (USC Münster)
Niederländischer Meister (Volleyball)
Niederländer
Geboren 1960
Mann

Teun Buijs


{{Infobox person
| name        = බ්‍රහ්මචාරී වලිසිංහ හරිශ්චන්ද්‍ර
| image       = Brahmachari Walisingha Harischandra
| caption     = වලිසිංහ හරිශ්චන්ද
| death_place = කොළඹ
| death_cause =
| nationality = [[ශ්‍රී ලාංකික]
| known_for   = බුදු දහමේ පුනර්ජීවනය  ශ්‍රී ලංකා නිදහස් අරගලය  අමද්‍යප ව්‍යාපාරය
| religion    = ථෙරවාද බෞද්ධ
| spouse      =
| children    =
| signature   =

චරිතාපදානය
දහනම වැනි සියවසේ අගභාග‍ය වනවිට ශ්‍රී ලංකාවෙන් විශේෂයෙන් බටහිර මුහුදු කරයෙන් බුද්ධාගම හා බෞද්ධ පරිසරය ක්‍රමයෙන් තුරන්වන වාතාවරණයක් විය. ක්‍රිස්තියානී පූජකයෝ ඔවුන්ගේ ලබිධිය එහි පතුරවාලී‍මේ අනේකවිධ ක්‍රම උපක්‍රම ක්‍රියාත්මක කළ හ. යටත් විජිත රජය ද මේ ක්‍රියාත්මකයන් ට සහයෝගය දැක් වු ඇතැම් පිරිස්වලට තනතුරු දීමෙන් අනුග්‍රහය දැක්වීය. මේ වකවානුව වන විට මුහුදුබඩ මීගමුව වැනි ක්‍රිස්තු භක්තිකයන්ගෙන් පිරී පැවතුණි. අධ්‍යාපනය හා බාහිර ක්‍රියාකාරකම් ගැන විශේෂ දක්ෂතා දැක් වූ හරිශ්චන්ද්‍රතුමා එතුමාගේ මව්පියෝ සිය පුතුට මේ නිසි මඟ පෙන්වීම කළ හ. මුල් යුගයේ ගුරුවරයෙකු වශයෙන් සේවය කළ එතුමා එකල ක්‍රියාත්මක වු බොහෝ ආගමික හා ජාතික සංවිධානවල නිලතල දරා කාගේත් ගෞරවයට පාත්‍ර විය. යටත් විජිත යුගයේ මැල වී යටපත් ව ගිය සිංහල‍ය , බෞද්ධාගම හා සිංහල ශිෂ්ටාචාරය පන ගන්වා ජනතාව අතර ගැවසෙමින් අභීත සිංහනාද කළ ජාතික වීරයෙකි. තත්කාලීනා‍ව ජීවත් වූ අනගාරික ධර්මපාල තුමා හරිශ්චන්ද්‍ර තුමාට ජාතික ආගමික උන්නති‍ය සළසා ලීමේ කාර්යභාරයක් ඉදිරිය‍ට ගෙන යාමට මඟ පෙන්වුයේ ධර්මපාලතුමාය.

 වැඩිපුර ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනයක් ලදුවත් එතුමා යුරෝපීය සිරිත් විරිත් මෙන්ම ඇඳුම් ද අතහැර බ්‍රහ්මචාරී ජීවිතයක් ගත කරමින් හෙළ බසින් ජනතාව ඇමතී ය. අනගාරික ධර්මපාලතුමා නැඟූ පිය සටහන් අනුව ගමන් කරමින් මෙතුමා ජාතික ආගමික ප්‍රචාරක කටයුතු තියුණු ලෙස කළේ ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ නටබුන් රාජධානි පුරා පැවති බෞද්ධ ස්ථූප හා විහාරාරාම ආරක්ෂා කිරීමට හරිශ්චන්ද්‍රතුමා ඉමහත් උත්සාහයක් ගත්තේ ය. විශේෂයෙන් අනුරාධපුර පුරා වස්තු කේන්ද්‍ර කරගෙන මේ ව්‍යායාමය දියත් කළේ ය. <ref

රචනා

වලිසිංහ හරිශ්චන්ද්‍ර විසින් කෘති රාශියක්ම රචනා කර ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. ඔහුගේ කෘති බොහොමයක්ම සිංහල හා ඉංග්‍රීසි බසින් ලියැවිණි. අනුරාධපුර පූජා නගර විස්තරය, Great Story of King Dutugemunu, The Significance of Jaya Sri Maha Bodhi සහ Life of King Devanampiyatissa  ඔහු විසින් රචිත කෘති වලට උදාහරණ වේ. ඔහුගේ අනුරාධපුර පූජා නගරය ගැන කෘතියේදී පුරාවස්තු නැරඹීමට පැමිණෙන්නන් සඳහා මාර්ගෝපදේශනයක්ද සපයා  ඇත.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සැබැඳි
හරිශ්චන්ද්‍ර විද්‍යාලය, මීගමුව
වලිසිංහ හරිස්චන්ද්‍ර විද්‍යාලය අනුරාධපුර

චරිත කතා

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වීරයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

වලිසිංහ හරිශ්චන්ද්‍ර


La Société française de graphologie (SFDG) est une société savante (association loi-1901) à but non lucratif reconnue d'utilité publique, fondée en 1871 par l'abbé Jean-Hippolyte Michon, dans le but de promouvoir la graphologie, et dont le siège social est situé à Paris 7 au 5 rue Las Cases. Elle est actuellement présidée par Mme Véronique de Villeneuve.

Historique
Fondée le 20 mars 1871 par l'abbé Jean-Hippolyte Michon et son associée Émilie de Vars, l'association a d'abord son siège social rue des Chanaleilles à Paris 7.

Le 24 novembre 1871, Michon donne sa première conférence graphologique à la salle du boulevard des Capucines, avant d'organiser dans toute la France et en Suisse d'autres conférences.

À la suite de dissensions internes dans la Société de graphologie, présidée alors par le Dr Legrain, Jules Crépieux-Jamin, « homme bon, mais caractère entier et irascible », fonde une société concurrente, la Société graphologique de France. Après leur mort, André Lecerf ayant succédé à Crépieux-Jamin, les deux sociétés fusionnent le 29 janvier 1945, sous la présidence de Maurice Delamain et l'aide d'Édouard de Rougemont.

En 1946, la Société fait poser une plaque de marbre commémorative sur la chaumière natale de l'abbé Michon en Corrèze.

En 1954, Pierre Foix crée le Syndicat des graphologues professionnels.

En 1976, la Société prend le nom officiel de « Société française de graphologie ».

Utilité publique
Après deux tentatives infructueuses en 1923 par le Dr Legrain, puis 1945 par l'ambassadeur Kammerer, la SFDG obtient la reconnaissance d'utilité publique, sur avis favorable du Conseil d'État, du Ministère des Affaires culturelles et du Ministère de l'Éducation nationale, par décret du ministre de l'Intérieur en date du 4 février 1971, pour le centenaire de l'association. La SFDG compte alors 1 800 membres.

Siège

La SFDG est d'abord fondée au 5 rue des Chanaleilles à Paris 7 (au n° 3 vécut l'écrivain Jean Loisy), où l'abbé Michon avait son domicile parisien. Elle aura ensuite son siège au : 150 boulevard Saint-Germain (1921), puis au 28 rue Serpente à Paris 6 (1928). Dès l'après-guerre, la SFDG s'installe rue Las Cases (Paris 7), dans les locaux du Musée social de Paris qu'elle occupe encore aujourd'hui.

Organisation

Présidents

Membres
Depuis sa création, beaucoup de personnalités ayant un intérêt marqué pour la graphologie comptent parmi les membres d'honneur de la SFDG. Plusieurs sont membres de l'Académie française, beaucoup sont d'éminents représentants de la science, de la littérature, de la philosophie et de l'histoire.

On cite, par ordre alphabétique : François Achille-Delmas, Gaston Berger, Henri Bergson, Marcel Boll, Léon Brunshweig, Louis de Broglie, Alain Decaux, Georges Duhamel, André Gide, Édouard Herriot, Maurice Herzog, René Huygues, Albert Kammerer, amiral Lucien Lacaze, René Le Senne, Lucien Lévy-Brühl, André Maurois, Paul Morand, Charles Nicolle, Charles Richet, Jean Rostand, le Dr Schweizer, Gustave Thibon, Paul Valéry.

Actions
L'association se veut objective et d'esprit scientifique. Elle a pour mission « de promouvoir la graphologie, d'œuvrer à son approfondissement et à son actualisation par des études et des recherches » (Statuts).

Animée par un conseil d'administration et par la participation active et bénévole de membres adhérents, elle propose des formations en graphologie dans le cadre de l'enseignement supérieur libre déclaré auprès du Rectorat de Paris et délivre un diplôme privé de graphologie après une session annuelle d'examens écrits et oraux.

Elle organise des colloques nationaux et internationaux ainsi que des « soirées graphologiques » et de journées d'étude, et développe au travers de l'enseignement qu'elle délivre un esprit de recherche actif et ouvert.

Elle possède une bibliothèque recensant une grande collection de revues, les principales revues étrangères et de nombreux livres de graphologie, de psychologie et de sciences humaines, laissés à la libre disposition des adhérents.

Elle est cofondatrice d'un code européen de déontologie et membre fondateur de l'Association déontologique européenne des graphologues (ADEG).

Elle est représentée dans plusieurs régions de France par des associations partenaires et dans plusieurs pays par des correspondants.

Revue
Lors de sa fondation, la Société édita un feuillet hebdomadaire rédigé directement par Michon. Le premier numéro parut le 18 novembre 1871 sous le titre de Journal des autographes — L'art de juger les hommes sur leur écriture, dans lequel Michon établissait des portraits psychologiques de personnalités d'après son Système. Il s'engageait en plus à offrir un portrait à chaque nouvel abonné. À partir du n° 33 (juillet 1872), le périodique devient bimensuel.

À noter que la revue Mercure de France fut l'un des premiers périodiques à ouvrir ses colonnes à la graphologie, avec le graphologue Édouard de Rougemont pour correspondant.

Dès 1935, elle publie une revue, au début bimestrielle puis trimestrielle, qui prendra le titre de Graphologie, puis La graphologie scientifique de 1926 à 1939. L'association dissidente fondée par Crépieux-Jamin, la Société graphologique de France, édite elle-même une revue intitulée Graphologie de 1934 à 1939. Depuis 1946 et à la suite de la fusion des deux associations, le bulletin trimestriel (devenu annuel) est publié jusqu'à aujourd'hui sous le nom de La graphologie.

Chaque revue est axée sur une thématique graphologique contemporaine. Elle propose une réflexion qui ouvre des perspectives et élargit le débat à partir d'articles illustrés par des écritures variées (adultes, adolescents ou enfants) et d'études de cas commentés par des graphologues professionnels qui partagent leur expérience. Elle cherche à intéresser les graphologues chevronnés et professionnels, les étudiants pour qui elle est un outil de travail et tous ceux qui cherchent à mieux comprendre la personnalité humaine et ses modes de fonctionnement.

Diffusée à quelques centaines d'exemplaires dans les années 1930, elle accroît régulièrement son audience et compte plus de 7 500 abonnés dans les années 1990.

Congrès internationaux de graphologie
 Le 1er en 1900 : Compte-rendu du 1er congrès international des sciences de l'écriture, tenu à Paris du 24 au 31 mai 1900, Société de graphologie, 1902, 167 p.
 Le 2e en 1928, IIe congrès international de graphologie organisé par la Société de graphologie (9, 10 et 11 juin 1928), Alcan, 1930, 294 p. Congrès sous le haut patronage de Louis Barthou, ministre de la Justice. Thèmes : la notion de valeur en graphologie, le dédoublement de personnalité, l'écriture des enfants.
 Le 3e du 19 au 22 septembre 1937.
 En 1939, le Congrès programmé en septembre est annulé à cause de la guerre.
 Semaine graphologique de France tenue à Paris du 26 au 30 juin 1946.
 Journées graphologiques internationales (Paris, 28, 29 et 30 septembre 1959), Société de graphologie, 289 p.
 Congrès international de graphologie à Amsterdam (Pays-Bas) en avril 1966, traitant principalement de graphopathologie.
 « Journée du Centenaire » (20 mars 1971).
 Congrès international de graphologie à Paris (18-20 mars 1976) sur le thème : « L'équilibre au travers du graphisme ».
 Congrès international de graphologie en janvier 1984.
 Congrès international de graphologie en 1989.
 Colloque international de graphologie des 28-29 mars 2014 sur le thème : « Défier l'avenir ».

Syndicats
Le Syndicat des graphologues professionnels de France (SGPF), créé le 17 juin 2011, est né de la fusion du Groupement des graphologues-conseils de France (GGCF) et du Syndicat des diplômes de la Société de graphologie (SGDS). Déclaré sous le régime de la loi du 24 mars 1884, il regroupe des professionnels diplômés de la SFDG, garante de la formation. Il est ouvert aux personnes ayant une culture graphologique sérieuse et travaillant dans les ressources humaines.

Le SGPF veille à la formation permanente de ses membres dans le but d'affiner leurs compétences. Ils cherchent à s'adapter et actualiser leur savoir-faire en fonction des mutations de la vie professionnelle. Actuellement, le Syndicat est présidé par Mme Claude Toffart-Derreumaux.

Le SGPF et la SFDG sont tous deux membres de l'Association déontologique européenne des graphologues (ADEG), fondée en 1990. Liés par une éthique, les graphologues s'engagent à respecter le Code européen de déontologie de la profession.

Publications de la SFDG

 Adrien Varinard, J.-H. Michon, sa vie et ses œuvres, SFDG, Paris, 1883.
 Pierre Varinard, La graphothérapie, nouveau procédé d'éducation par la graphologie inverse, SFDG, Paris, 1900.
 Solange Pellat, L'écriture caressante — Étude sur la flatterie, la souplesse psychologique, le désir de paraître sympathique, SFDG, Paris, 1903. En ligne sur Gallica.
 Isabelle Ungern Sternberg, Études de graphologie supérieures, SFDG, Paris, 1913.
 Joseph Depoin, Les écritures à la mode et l'évolution de l'écriture en France, SFDG, Paris, 1920.
 Édouard de Rougemont, Commentaires graphologiques sur Charles Baudelaire, SFDG, 1923.
 Solange Pellat, Le cœur dans l'écriture : considérations sur l'égoïsme et les sentiments généreux facilitant l'accès des études graphologiques, SFDG, Paris, 1927.
 Édouard de Rougemont, L'analyse et la synthèse en graphologique, SFDG, 1928.
 Camille Streletsky, L'homme est dans son écriture, SFDG, 1929.

Les membres de la SFDG qui adhèrent au GGCF doivent rédiger un mémoire sur un thème graphique précis dans le but de faire progresser la discipline graphologique, lequel est ensuite publié.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Graphologie
 Jean-Hippolyte Michon
 Jules Crépieux-Jamin

Liens externes

 Site internet de la SFDG : https://www.graphologie.asso.fr/
 Site internet du Syndicat des graphologues professionnels de France : https://www.sgpf.asso.fr/

 Site internet du Syndicat européen des graphologues professionnels (SEGP) :  http://segp-asso.org/

Société savante en France
Organisme fondé en 1871

Société française de graphologie


وليام جوزيف بيرنز بالإنجليزية William J Burns ، (من مواليد 11 أبريل 1956) هو مدير الاستخبارات الامريكية و دبلوماسي أمريكي سابق ورئيس مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي ونائب وزير خارجية الولايات المتحدة السابق (2011-2014). تقاعد من السلك الدبلوماسي الأمريكي في عام 2014 بعد 33 عامًا من العمل الدبلوماسي. شغل بيرنز سابقًا منصب سفير الولايات المتحدة في الأردن من 1998 إلى 2001 ، ومساعد وزير الخارجية لشؤون الشرق الأدنى من 2001 إلى 2005 ، وسفير الولايات المتحدة لدى الاتحاد الروسي من 2005 إلى 2008 ، ووكيل وزارة الخارجية للشؤون السياسية من 2008 إلى 2011 ، وهي من بين الأدوار العليا الأخرى في واشنطن والخارج. وهو حاصل على أعلى رتبة في السلك الدبلوماسي ، وسفير مهني ، وهو ثاني دبلوماسي محترف يخدم في التاريخ ليصبح نائب وزير الخارجية. رشحه الرئيس المنتخب جو بايدن في 11 يناير 2021 لرئاسة وكالة المخابرات المركزية.

نشأته ودراسته
ولد بيرنز في فورت براج بولاية كارولاينا الشمالية. حصل على بكالوريوس آداب في التاريخ من جامعة لاسال و ماجستير ودكتوراه فلسفة في العلاقات الدولية من جامعة أكسفورد ، حيث درس كباحث في منحة مارشال.

خبرات سابقة
يحمل الكثير من الخبرات والمؤهلات التي جعلت الرئيس المنتخب جو بايدن يرشحه لمنصب رئيس وكالة المخابرات المركزية، فقد عمل 33 عامًا في السلك الدبلوماسي الأمريكي، وعمل تحت مسؤولية كولن باول في مجلس الأمن القومي ، وتولى منصب سفير الولايات المتحدة في الأردن. ويتحدث بيرنز العربية ، والروسية ، والفرنسية وكان قد حصل على درجة عليا في شؤون العلاقات الدولية من جامعة أوكسفورد ، وسبق له أن عمل في وزارة الخارجية مساعداً في مكتب الخارجية ورئيساً لقسم الشؤون السياسية في موسكو. ورغم جميع هذه الخبرات اعتبر بيرنز وجهاً جديداً بشكل نسبي في عملية السلام في الشرق الأوسط، خصوصاً وأنه لم يخبرها على غرار المستشارين والمبعوثين السابقين الذين قاموا بجولات مكوكية ثم فشلوا.

بيرنز وقضايا الشرق الأوسط
شغل بيرنز منصب مساعد وزير الخارجية لشؤون الشرق الأدنى. ويرى المراقبون أن تعيينه في هذه المهمة كان يشير إلى نية الرئيس بوش الاستمرار في القيام بدور نشيط في السياسة الخارجية الأميركية في الشرق الأدنى وبدور ينحاز كثيراً إلى إسرائيل. وفي جلسة الاستماع والمناقضة التي عقدتها لجنة الكونغرس قبيل المصادقة على توليه هذا المنصب، تحدث بيرنز عن الطموحات المشروعة للإسرائيليين والفلسطينيين حقاً، لكنه أكد في عرضه على الالتزام الأميركي الثابت بحماية أمن إسرائيل ورفاهيتها.

قدرات تفاوضية
وفي مهماته التفاوضية يمتاز بيرنز بقدرته على الإصغاء أكثر من إعطاء محاضرة في جلسات التفاوض. وعلى الرغم من أن إدارة بوش ألمحت حينها إلى عزمها التراجع عن القيام بدور نشيط في مساعيها في العملية السلمية، إلاّ أن بيرنز كان يرى ويطالب بشكل واضح أن تقوم الولايات المتحدة بدور قوي في هذا الشأن. فهو من قال أمام لجنة الكونغرس الأمريكي: «إن الاهتمام الأميركي والقيام بدور في الشرق الأوسط ضرورة وليس خياراً». ولا شك أن مهمة بيرنز ستكون صعبة مهما كانت قدراته، ولن يتمكن كما يرى المراقبون من تحقيق أي تغيرات في السياسة الأميركية التقليدية.

المصادر

 United States Department of State: Biography of William J. Burns
 United States Embassy in Moscow: Biography of the Ambassador
 USA'Ambassadors to Russia

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كارولاينا الشمالية
أعضاء حكومة إدارة أوباما
خريجو كلية سانت جون (أوكسفورد)
سفراء الولايات المتحدة لدى الأردن
سفراء الولايات المتحدة لدى روسيا
مدراء وكالة المخابرات المركزية
مواليد 1956
موظفو إدارة بايدن
مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي
نواب وزير الخارجية الأمريكي

وليام بيرنز


An Heteranthoecia guineensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adrien René Franchet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robyns. An Heteranthoecia guineensis in nahilalakip ha genus nga Heteranthoecia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heteranthoecia

Heteranthoecia guineensis


Amt Itzehoe-Land er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordlige/centrale del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Administrationen er beliggende i byen Itzehoe, der dog ikke selv er en del af amtet.

Amtet ligger nord for Itzehoe og grænser mod nord op til Amt Schenefeld, mod vest til Amt Wilstermarsch, mod syd til byen Itzehoe og mod øst til Amt Kellinghusen.

Kommuner i Amtet

Historie
Amt Itzehoe-Land blev oprettet i 1970 af kommuner fra Amt Heiligenstedten og nogle kommuner fra Amt Hohenaspe. De resterende kommuner fra Amt Hohenaspe blev indlemmet i Amt Schenefeld.

I forbindelse med en strukturreform i januar 2008 kom kommunerne Lohbarbek, Schlotfeld, Silzen og Winseldorf af det nedlagte Amt Hohenlockstedt med i Amt Itzehoe-Land.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Horst-Herzhorn

Itzehoe-Land

Amt Itzehoe-Land


Maurice Mahon,  baron Hartland ( - ), est un homme politique et propriétaire terrien irlandais. Lui et ses fils représentent par intermittence le comté de Roscommon au Parlement d'Irlande et au Parlement du Royaume-Uni. Il transforme son soutien à l'Union de Grande-Bretagne et d'Irlande en pairie, mais est frustré dans son désir ultérieur de devenir vicomte.

Biographie
Mahon est le fils de Thomas Mahon et de Jane, fille de Maurice Crosbie (1er baron Brandon) et d'Elizabeth Fitzmaurice. Il est né à Strokestown. Le 17 juin 1765, il épouse Catherine (décédée en mars 1834), fille de Stephen Moore (1er vicomte Mount Cashell) et d'Alicia Colville. Ils ont trois fils : Thomas (1766-1835), Stephen (1768-1828) et Maurice (1772-1845).

Le père de Maurice, Thomas, meurt en 1782 et Maurice hérite du domaine Strokestown de la famille. Les Mahons sont l'une des nombreuses familles ayant une influence électorale importante de Roscommon, et Maurice succède à son père en tant que l'un des représentants du comté de Roscommon au Parlement irlandais. Cependant, il perd le siège au profit d'Arthur French, de French Park, en 1783.

Mahon est impatient d'être créé pair, et la corruption généralisée précédant l'Union lui fournit une occasion. Lorsque le vicomte Kingsborough succède à son père en tant que comte de Kingston en 1799 et déclenche une élection partielle pour le comté de Roscommon, Mahon voit une chance. Le candidat préféré de la famille King, Robert King (1er vicomte Lorton) s'oppose à l'Union et Mahon obtient le soutien de l'administration en leur promettant un vote pro-Union. Avec leur aide, Mahon obtient le soutien des intérêts catholiques et indépendants du comté pour son fils aîné Thomas, qui a récemment défendu Carlow lors de la rébellion de 1798. King démissionne avant le scrutin et Thomas prend le siège de Roscommon. Cependant, les électeurs de Roscommon sont implacablement anti-Union, et Thomas s'absente du Parlement plutôt que de voter pour ou contre l'Union. Maurice est contraint d'acheter un siège à Knocktopher pour son fils cadet Stephen afin de s'acquitter de ses obligations envers l'administration.

Le stratagème fonctionne : Stephen vote pour l'Union, et le 30 juillet 1800, Maurice est élevé à la pairie d'Irlande en tant que baron Hartland, de Strokestown dans le comté de Roscommon, en récompense de son soutien. L'administration souhaite toujours se concilier la puissante famille King, et sans leur soutien, Thomas ne se présente pas pour Roscommon aux élections de 1802. Aux élections de 1806, Hartland propose son fils cadet Stephen pour Roscommon, au prix de 1 696 £ 18 shillings en dépenses électorales; il fait bonne figure et les Kings cèdent sans scrutin, au grand dam de l'administration. Stephen continue à soutenir le gouvernement sur les instructions de Hartland, son objectif étant d'obtenir une nouvelle promotion au rang de vicomte dans la pairie irlandaise. Il n'y réussit pas, bien que Stephen ne soit entré dans l'opposition que peu de temps après la mort de son père. Hartland meurt le 4 janvier 1819, âgé de 80 ans, et est remplacé dans la baronnie par son fils, Thomas.

Références

Baron de la pairie d'Irlande
Décès en janvier 1819
Naissance en juin 1738
Naissance dans le comté de Roscommon
Décès à 80 ans

Maurice Mahon (1er baron Hartland)


تستخدم عبارة لا ملحدين في الخنادق للدلالة على أن كثيرًا من الملحدين يؤمنون بالله في أعماق قلوبهم، وأنهم في أوقات الشدة أو الخوف الشديد كما عند مشاركتهم في حرب فإن ذلك الإيمان يظهر للخارج ويتغلب على إلحادهم الأخف تأثيرًا.

هناك اختلاف حول أصل العبارة والتي ظهرت في وقت ما من الحرب العالمية الثانية. ينسبها البعض لكولونيل  وآخرون لصحفي ، وهناك مؤلف ينسبها إلى راهب.

وهناك منظمة وظيفتها دعم الملحدين في الخنادق يديرها ملحدون عسكريون.

الاستعمال في الصحافة
في برنامج صباح الخير يا أمريكا سنة 2005 وفي مقطع عن إعصار كاترينا قال المضيف «ليس هناك ملحدين في الخنادق أو أماكن الأعاصير». طلبت بعدها منظمة الملحدين الأمريكيين تراجعًا عن العبارة وحصلت عليه.

مراجع

أقوال مأثورة
الدين في العسكرية
إلحاد
شعارات سياسية
نقد الإلحاد

لا ملحدين في الخنادق


Green County may refer to:

 Green County, Kentucky
 Green County, Wisconsin
 Tom Green County, Texas

See also
Greene County (disambiguation)
Green Country, a tourism designation for Northeast Oklahoma

Green County


Brest Bretagne Handball, ofte forkortet til bare BBH, er en håndboldklub fra Brest i Frankrig som blev grundlagt i 2006 og har Pablo Morel som cheftræner. Klubben spiller pt. i den franske liga og EHF Champions League.

Klubben vandt for første gang sølv i kvindernes EHF Champions League i 2021 efter finalenederlag til norske Vipers Kristiansand.

Navne

 2004–2009: Handball féminin Arvor 29 / HBF Arvor 29
 2009–2012: Arvor 29 - Pays de Brest
 2012–2014: Brest Penn Ar Bed
 2014–: Brest Bretagne Handball

Resultater
 EHF Champions League:
  Finalist: 2021
 Championnat de France de Handball:
  Vinder (2): 2012, 2021
  Sølv (5): 2011, 2017, 2018, 2022, 2023
  Bronze (1): 2019
 #1 ex aequo: 2020
 Coupe de France:
  Vinder (2): 2016, 2018, 2021
  Finalist (1): 2019
 1/2 Finalist (4): 2011, 2012, 2017, 2023
 Coupe de la Ligue Française:
  Vinder (1): 2012  Sølv (1): 2011
 Medarbejdere

 Spillertruppen

 Spillertruppen 2023-24

Akademi

 Mathilde Cayez (udlånt til Saint-Amand Handball) - højre fløj
 Romane Kromoska (udlånt til Handball Plan-de-Cuques) - playmaker
 Melina Cantin - målvogter
 Lou Fauvarque - venstre back
 Ludivine Mey - højre fløj
 Justine Raulo - stregspillerSpillertruppen 2022-23 Tidligere spillere

 Tidligere kendte spiller fra klubben
  Mayssa Pessoa (2009-2011)
  Alexandra Lacrabère (2010-2012)
  Astride N'Gouan (2016-2018)
  Sophie Herbrecht (2017-2018)
  Lindsay Burlet (2017-2018)
  Allison Pineau (2016-2019)
  Maud-Éva Copy (2012-2019)
  Marie Prouvensier (2016-2019)
  Sandra Toft (2019-2022)
  Nely Carla Alberto (2015-2016)
  Marta Mangué (2015-2020)
  Tatjana Brnović (2022-2023)
  Helene Gigstad Fauske (2021-2023)
  Tonje Løseth (2020-2022)
  Monika Kobylińska (2019-2013)
  Slađana Pop-Lazić (2017-2022)
  Jovana Stoiljković (2017-2019)
  Melinda Geiger (2016-2017)
  Ana Gros (2018-2021)
  Isabelle Gulldén (2018-2021)
  Filippa Idéhn (2017-2019)
  Louise Sand (2017-2018)
  Nabila Tizi (2013-2017)

 Personalehistorie

 Arena

 Navn: Brest Arena
 By: Brest, Frankrig
 Kapacitet: 4.077
 Adresse:''' 149 Boulevard de Plymouth, 29200 Brest

Tøjleverandør

Kilder

Eksterne henvisninger

Sport i Brest
Etableret i 2004
Håndboldklubber fra Frankrig

Brest Bretagne Handball


Sixte Cambra Sánchez (Barcelona, 1952) es un empresario y político español.

Biografía
Ha trabajado como empresario en el sector textil, centrando su actividad profesional en la consultoría de empresas desde la compañía Seeliger & Conde, de la cual es vicepresidente y miembro fundador desde 1990. Ha sido vicepresidente del FC Barcelona, cuando en 1989 disputó las elecciones a la presidencia a José Luis Núñez. Posteriormente fue senador independiente dentro de las listas de CiU por la provincia de Barcelona a las elecciones generales españolas de 1993, 1996 y 2000. Del 1985 hasta el 2008 fue director del Torneo Conde de Godó que se celebra en el Real Club de Tenis Barcelona.

El 18 de enero de 2011, el Gobierno de la Generalidad de Cataluña le nombró presidente del Puerto de Barcelona, una de las infraestructuras más importantes de Cataluña que se configura como puerta de entrada y de salida prioritaria de mercancías. Este nombramiento fue ratificado a través de la publicación en el BOE del martes 25 de enero de 2011.

En febrero de 2017 fue detenido por la Guardia Civil junto Francesc Sánchez, Antoni Vives por su relación con la financiación ilegal de Convèrgencia i Uniò.

Referencias

Enlaces externos
 Antifraude insiste en los indicios de blanqueo y en que fondos de oligarcas rusos están detrás de la compra del puerto deportivo de Marina Port Vell

Empresarios de Barcelona
Políticos de Barcelona
Directivos del Fútbol Club Barcelona
Senadores por la provincia de Barcelona
Senadores de la V Legislatura de España
Senadores de la VI Legislatura de España
Senadores de la VII Legislatura de España
Nacidos en Barcelona

Sixte Cambra


Ochyrocera magali est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Ochyroceratidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Minas Gerais au Brésil. Elle se rencontre à Caeté et Santa Bárbara dans des grottes.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Magali, personnage de la bande dessinée Turma da Mônica.

Publication originale
 Brescovit, Zampaulo, Pedroso & Cizauskas, 2021 : « Four new species of the genus Ochyrocera (Araneae, Ochyroceratidae) from iron caves of the state of Minas Gerais, with the description of the third anophtalmic species from Brazil. » Subterranean Biology, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Ochyroceratidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Minas Gerais

Ochyrocera magali


Bort-les-Orgues (; )  is a commune in the south-central French department of Corrèze.

Geography
Bort-les-Orgues is situated on the Dordogne.

The southern boundary of the commune is formed by the rivers Rhue and Dordogne. About 3 km east of the confluence of these rivers, the Rhue has carved a small gorge at a site known as the "Saut de la Saule". Bort-les-Orgues takes its name from les Orgues, a 2-km-long cliff of volcanic columnar basalt 80m to 100m high, at the foot of which it lies.

Population

Personalities
Bort-les-Orgues was the birthplace of the philosopher Jean-François Marmontel (1723–1799).
Lina Margy (1914–1973), the famous French singer of the Le Petit Vin blanc, was born in Rue de Piechecros, in Bort-les-Orgues.
Pierre Tornade (21 January 1930 – 7 March 2012) was a French actor. He appeared in 128 films and television shows between 1956 and 1998.

References

External links

 Official site
 Château de Val

Communes of Corrèze
Corrèze communes articles needing translation from French Wikipedia
Limousin

Bort-les-Orgues


Gestohlene Herzen (Originaltitel: Bugie bianche) ist eine italienische Filmkomödie mit Elementen des Dramas aus dem Jahr 1979. Unter der Regie von Stefano Rolla wurde am Originalschauplatz in Venedig gedreht.

Handlung
In das Leben des kinderlosen Ehepaars Luisa und Marcello Herrighe tritt Renato, ein junger Flötist, der behauptet, Marcellos unehelicher Sohn zu sein. Nach anfänglicher Skepsis akzeptieren die Geigerin und der Antiquitätenhändler die neue Situation. Renato wächst ihnen ans Herz. Doch dann tauchen plötzlich andere Ehepaare auf, bei welchen sich Renato auf ähnliche Weise eingeschlichen und dann das Weite gesucht hat. Luisa und Marcello verhelfen Renato zur Flucht vor polizeilicher Verfolgung.

Hintergrund
Die deutsche Erstausstrahlung von Gestohlene Herzen war am 7. Juni 1985 in der ARD. In der deutschsprachigen Version wird die Luisa Herrighe von Renate Küster, der Marcello Herrighe von Holger Hagen und der Renato von Martin Halm gesprochen.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films sah eine "beschwingte Komödie mit melancholischen Zwischentönen und versöhnlicher Tendenz."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1979
Italienischer Film
Filmdrama
Filmkomödie

Gestohlene Herzen (1979)


, în , reunește cele opt mai importante academii germane de științe:

Bayerische Akademie der Wissenschaften, cu sediu în München;
Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften, cu sedii în Berlin și Potsdam;
Akademie der Wissenschaften zu Göttingen;
Heidelberger Akademie der Wissenschaften;
Akademie der Wissenschaften und der Literatur din Mainz;
Nordrhein-Westfälische Akademie der Wissenschaften und der Künste, cu sediu în Düsseldorf;
Sächsische Akademie der Wissenschaften, cu sediu în Leipzig;
Akademie der Wissenschaften in Hamburg.

Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina – Nationale Akademie der Wissenschaften nu este membru, însă există o strânsă colaborare cu celelalte academii.

Bibliografie

 Union der Deutschen Akademien der Wissenschaften
 Über uns
 SATZUNG der Union der deutschen Akademien der Wissenschaften e.V.  – Statutul Uniunii Academiilor Germane de Științe
 Die Akedemieunion und ihre Mitgliedsakademien
 Weitere Projekte der Akademien

Legături externe

 AGATE – Forschungsinformationssystem der Wissenschaftsakademien

Academii naționale de știință
Fondări în 1893