Litany je četvrti studijski album poljskog thrash/death metal-sastava Vader objavljen 20. ožujka 2000. godine.

Popis pjesama

Osoblje
Vader
 Shambo - bas-gitara
 Peter - vokali, gitara, bas-gitara
 Mauser - gitara
 Doc - bubnjevi

Izvori

Albumi iz 2000.
Albumi sastava Vader

Litany


El Gran Premio Jockey Club es una carrera de caballos reservada para productos (machos o hembras) nacionales e internacionales de tres años de edad, que se disputa en la pista de césped del Hipódromo de San Isidro, y sobre una distancia de 2.000 metros.

Es una de las competencias más importantes de San Isidro, perteneciente al Grupo I de la escala internacional, y constituye la segunda gema de la Triple Corona del Turf Argentino, que culmina en noviembre con la disputa del Gran Premio Nacional.

Comenzó a disputarse en 1883, como el principal premio organizado por el Jockey Club de Buenos Aires. Originalmente se disputaba en el Hipódromo de Palermo y el primer ganador fue un ejemplar británico.

La principal carrera preparatoria para este certamen es el Clásico Ensayo y se disputa en el mes previo.

La prueba es complementada por el Gran Premio San Isidro (todo caballo, 1.600 metros) y el Gran Premio Suipacha (todo caballo, 1000 metros).

Ganadores del Gran Premio Jockey Club

Notas

Véase también

 Triple Corona

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Hipódromo de San Isidro

Jockey Club
Carreras de caballos en Argentina

Gran Premio Jockey Club (Argentina)


Claudio Ariel Rojas es el nombre de varios deportistas hispanoamericanos:
 Claudio Ariel Rojas, futbolista guatemalteco.
 Claudio Ariel Rojas, futbolista argentino.

Claudio Ariel Rojas (desambiguación)


Geoffrey Francis Fisher, Baron Fisher of Lambeth,  (5 May 1887 – 15 September 1972) was an English Anglican priest, and 99th Archbishop of Canterbury, serving from 1945 to 1961.

From a long line of parish priests, Fisher was educated at Marlborough College and Exeter College, Oxford. He achieved high academic honours but was not interested in a university career. He was ordained priest in 1913, and taught at Marlborough for three years; in 1914, aged 27, he was appointed headmaster of Repton School where he served for 18 years. In 1932, having left Repton, he was made Bishop of Chester. In 1939 he accepted the post of Bishop of London, the third most senior post in the Church of England. His term of office began shortly after the start of the Second World War, and his organising skills were required to keep the diocese functioning despite the devastation of the London Blitz.

In 1944, the Archbishop of Canterbury, William Temple died suddenly, and Fisher was chosen to succeed him. He served from 1945 to 1961. One of the main themes of his time in office was church unity. He worked continually to build bridges to other Christian churches, and in 1960 became the first Archbishop of Canterbury to meet a Pope since the English Reformation, more than four centuries earlier. He overhauled the administration of the Church of England, strengthened international ties with other Anglican churches, and spoke out on a range of topical issues, from divorce to homosexuality, and the Suez crisis to nuclear disarmament.

Theologically, Fisher was nearer the Evangelical wing of the Church than the Anglo-Catholic, but strongly believed that neither had a monopoly of religious truth. His predecessor and his successor at Canterbury – Temple and Michael Ramsey – were known for scholarly spirituality; Fisher was distinguished by a simple faith combined with outstanding organisational flair. In 1961 he retired from Canterbury and for the first time in his life became a parish priest, serving as honorary curate of a country parish in Dorset. He died in 1972, aged 85.

Life and career

Early years

Fisher was born at the rectory, Higham on the Hill, Leicestershire, youngest of the ten children of the Rev Henry Fisher and his wife Katherine, née Richmond. A Fisher had served as rector of Higham since 1772: Henry Fisher's father and grandfather had preceded him; his eldest son, Legh, later held the post. After a short time in the Higham village school Fisher was sent to Lindley Lodge, a local preparatory school and in September 1901, having gained a scholarship, he entered Marlborough College, a public school in Wiltshire. He was greatly influenced by the headmaster, Frank Fletcher, an inspiring teacher, under whose guidance he did well both academically and in sport.

From Marlborough, Fisher won a scholarship to Exeter College, Oxford, going up in October 1906. The college had a strong Anglican tradition with both the low church evangelical and high church Anglo-Catholic wings represented. Fisher, though temperamentally inclined to the former, felt that both had much to offer. He disapproved of those in either camp who believed they had a monopoly of the truth. He rowed and played rugby for the college and distinguished himself academically, leaving with a triple first.

After completing his studies, Fisher declined two offers of lecturerships in theology from Oxford colleges. Although intellectually able he was not of an academic turn of mind. In the words of his biographer David Hein, "scholars must be intellectually imaginative and also persistently dissatisfied, even sceptical, in a way that Fisher never was". He said that he did not want "to go on asking questions to which there is no answer". He accepted an invitation from Fletcher to return to Marlborough as a member of the teaching staff, remaining there for three years, during which time he went to Wells Theological College during the long summer vacation in 1911, and was ordained deacon in 1912, and priest in 1913.

Repton
In 1914 William Temple, the headmaster of Repton School, was appointed rector of the prominent parish of St James's, Piccadilly in London. He then encouraged Fisher to apply for the  resulting vacancy at Repton, as did Fletcher. Fisher's application was successful and he took up the headmastership in June 1914, at the age of 27.

Within two months of his appointment Fisher was confronted by problems arising from the outbreak of the First World War. Six of his teaching staff volunteered for the armed forces, as did sixty of the senior boys. As well as coping with a reduced staff and apprehension and restlessness among the pupils, Fisher had to deal with the mixed legacy he had inherited from his predecessor. Although Temple was described as "religiously inspiring and intellectually stimulating", he was no disciplinarian or organiser. Fisher was characterised by The Times as combining "generous humanity and a completely unaffected manner with a passion for order and efficiency".

Fisher was in charge of Repton for 18 years, during which he improved the facilities, instilled firm discipline and modernised the curriculum. His biographer Alan Webster writes:

Among Fisher's pupils at Repton were Stuart Hampshire and Roald Dahl, both of whom complained that his personally administered beatings had been cruel. Other pupils admired "his combination of extreme competence, lack of self-concern, and genial humour".

While at Repton, Fisher met Rosamond Chevallier Forman, who was the daughter of a former master at Repton and a granddaughter of S. A. Pears, a famous headmaster of the school. They were married on 12 April 1917; they had six children, all sons. Webster writes that the marriage was lifelong and mutually supportive. By the early 1930s Fisher felt that it was time to move on from Repton, and was hoping for an appointment as a parish priest, preferably in a rural parish.

Bishop of Chester

Temple had watched his successor's progress at Repton, and once again intervened to further Fisher's career. Temple, by now Archbishop of York, commended Fisher to Cosmo Lang, the Archbishop of Canterbury. Lang was impressed enough to put Fisher's name on the short list (of two candidates) when the see of Chester became vacant on the retirement of Luke Paget. At the time, bishops were appointed by the Crown on the advice of the Prime Minister. Ramsay MacDonald recommended Fisher to King George V; the appointment was approved, and on 21 September 1932 Temple consecrated Fisher bishop in York Minster, and the following week Fisher was enthroned as Bishop of Chester at Chester Cathedral.

It was unusual for a bishop to be appointed without having any experience as a parish priest, and Fisher had to overcome reservations about him on that score from some of the clergy in his diocese. Webster writes that Fisher and his wife proved to be exceptionally hard-working, but the lack of previous pastoral experience showed:

Fisher became an advocate for rationalisation in many aspects of church life. He pointed out the discrepancies in the remuneration of the clergy, with some of them extremely poorly paid; he drew attention to the lack of a consistent appointment system; he intervened to save the Church Training College in Chester from threatened closure; strengthened the financial administration of the diocese; and campaigned for financial support of church schools, overseas missions and the widows of clergy. He was at the forefront of the Industrial Christian Fellowship Mission, and his commitment often took him to the slums of Birkenhead. In Webster's summary, "He was a confident bishop, never doubting the natural and pastoral role of the established church or experiencing the post-1900 questionings in philosophy and theology. He had no hesitations over his own faith".

Bishop of London
In 1939 Arthur Winnington-Ingram, the long-serving Bishop of London, retired, aged 81. During his 38-year tenure the diocese was riven by factions and came close to disintegrating. It was clear that Winnington-Ingram's successor must be a man with a strong hand; Fisher was seen as one such, and Lang favoured his appointment. But although Fisher's record as an organiser and disciplinarian was well known, his theological views were not, and the Prime Minister, Neville Chamberlain, sought reassurance from Lang that Fisher was doctrinally sound. The archbishop told Chamberlain that Fisher was "undoubtedly a man of deep personal religion. His piety is that of the best type of English layman … he is very shy and humble about it (very English)". Chamberlain was reassured, and recommended to George VI that Fisher should succeed Winnington-Ingram. The King approved the appointment, but Fisher hesitated when offered it. He saw the great difficulties the turbulent diocese presented, and doubted his ability to unite it. After much private prayer, and reassurance from colleagues, he accepted and was enthroned as Bishop of London in St Paul's Cathedral in November 1939.

The Second World War had broken out shortly before Fisher took up his London post, and from September 1940 the city suffered nightly bombing. Twenty-three Wren City churches were bombed by 1941, some beyond repair. Urgent action was needed to deal with devastated parishes. Fisher took the lead in the church assembly and in the House of Lords and the resulting measure was largely his work. Webster writes that Fisher showed courtesy, skill, and determination in "defeating ultra-conservative attitudes which would have prevented any episcopal intervention even in severely blitzed areas".

Fisher, in the words of The Times, went about his duties "with a calm diligence which won general respect" and returned each night to sleep in the cellar at Fulham Palace. The war and the leadership of Temple – who succeeded Lang at Canterbury in 1942 – had begun to improve relations between the various Christian churches – Anglican, Roman Catholic and noncomformist. Though firmly Protestant in his views Fisher strongly supported this and acted as chairman of the joint committee in which the Anglican and Free Church "Religion and Life" movement cooperated with the Roman Catholic "Sword of the Spirit" led by Cardinal Hinsley, in the cause of "moral regeneration and social reform". Fisher was frustrated by the refusal of some Roman Catholics to say even the Lord's Prayer with Protestants. Hinsley's death in 1943 was another blow to inter-church co-operation; his successor was opposed to it. Another only partial success for Fisher was his attempt to regulate the variety of forms of worship in London churches. The diocese had a tradition of High Church ritualism, and clerical dissent from the provisions of the Book of Common Prayer. Fisher sought to pursue the principle of apostolic authority to bring all parishes in the diocese back into conformity, but the matter was not resolved when he ceased to be Bishop of London in 1945.

Archbishop of Canterbury

In October 1944 Archbishop Temple died suddenly. Cyril Garbett, the Archbishop of York, was nearly 70 and declined to succeed him at Canterbury. Many in the church hoped that the Prime Minister, Winston Churchill, would appoint another reform-minded idealist such as George Bell, the Bishop of Chichester, but Churchill chose Fisher. Temple had hoped Fisher would be his successor, valuing his precision and administrative skill. Garbett, too, approved; he and Fisher were close personal friends. In his view Canterbury needed "a dynamic presence for some years, not a caretaker", and he welcomed working with Fisher. Nonetheless, after Churchill lost the 1945 general election, the Church was left, in Webster's words, with "a reforming Labour government" but "a conservative, headmasterly archbishop who, though warm-hearted, was determined to maintain the protestant establishment". According to The Times, Garbett and Fisher cooperated in the government of the Church in an unusually close manner made possible by strong mutual regard. "Garbett had a wider knowledge of social matters and was more at home than Fisher in the disputed territory which lies between religion and politics. Fisher was happy to have his hands free for the task of refurbishing the administrative structure of the Church". His obituarist in The Guardian wrote, "It was a grim and testing moment for any man to take up the highest position in the whole of the Anglican communion. He at once rose to it, partly by his clear self-knowledge that he was no Temple and must never try to become one."

Canon law
Fisher put considerable effort into revising the Church of England's canon law. The canons of 1604 were  still nominally in force, despite being substantially out of date. His efforts provoked bitter controversy. In 1946 he preached a university sermon at Cambridge on the theme that communion between the Church of England and the Free Churches was possible and should be pursued. His enthusiastic support for the World Council of Churches and his blessing of the new Church of South India, an Anglican and Free Church coalition, were viewed with hostility by some Anglo-Catholics. They suspected Fisher of fostering pan-Protestantism, and the force with which he criticised the exclusiveness of the Church of Rome added to their resistance. They regarded his detailed and painstaking revision of canon law with similar suspicion. The Times summed up:

Fisher also met resistance from liberals in the church, who regarded his canon law reforms as unduly bureaucratic and calculated to institute a regime of "prosecutions and petty persecutions". The reforms were eventually accepted, but it took many years: they were not formally adopted until 1969, under Fisher's successor, Michael Ramsey.

Marriages, coronation and divorces

Fisher officiated at the marriage of Princess Elizabeth in Westminster Abbey in 1947, and after her accession to the throne he led the coronation service in 1953, and crowned her as queen. Shortly afterwards he was drawn into a controversy when the Queen's younger sister, Princess Margaret, was romantically linked with Peter Townsend, a divorced man. The Church of England regarded marriage as a lifelong commitment and divorcés or divorcées could not remarry in church. The princess decided not to marry Townsend, and although she stated that her decision had been made "entirely alone", mindful of the Church's teaching on the indissolubility of marriage, it was rumoured that Fisher had influenced her in taking a course widely regretted among the British public. The Prime Minister's son, Randolph Churchill, commented that the rumour "has done incalculable harm to the Church of England".

One of Fisher's aims during his 16 years as archbishop was to make the position of the Church about the marriage of divorced people widely understood and accepted. He staunchly upheld the rules that would have prevented Princess Margaret and Townsend from marrying in church, but in the words of The Guardian, he "combin[ed] that undoubted rigour with a profound compassion for all those whose lives had been ... wrecked by a disastrous marriage. That road lay over a knife-edge of perplexity and contradiction, but he trod it creatively."

Church unity and administration
For Fisher, the most important initiative of his archiepiscopate was to advance the cause of Christian unity. Strengthening ties did not necessarily mean converging theologically. To Fisher, better relations grew out of free communication and mutual respect. In his speech at Cambridge in 1946 he urged full communion between the episcopal and non-episcopal churches, in which there were no barriers to exchanges of ministers and ministries. His efforts led to the prospect of union with the Methodists, and his visit to Rome in 1960 to meet Pope John XXIII. The Guardian reported that Fisher was received in the Vatican "not as a bishop on pilgrimage but as the Father in God of the entire Anglican Communion"; the visit marked the end of centuries of hostility between Canterbury and Rome. Parallel with his quest for inter-church Christian unity was Fisher's concern to strengthen the community between the various international Churches within the Anglican Communion. Partly because of the enforced separation caused by the Second World War, worldwide Anglican ties had become weak. Fisher began in 1946 with a visit to Canada and the United States, during which he established or strengthened links between the English and the North American episcopates. After that he travelled continually to almost every part of the Anglican Communion, establishing that principle that "an Archbishop of Canterbury must be peripatetic" globally. He arranged for the Anglican Communion to have a chief executive officer, the first of whom was Bishop Stephen Bayne of the US.

As he had at Chester, as Archbishop of Canterbury Fisher concerned himself with modernising the administration of the Church. According to The Guardian, "His incessant pleas to relieve the poverty of the clergy were heard, and it was in his time that the Church Commissioners shook themselves free from their old obligation to invest only in trustee securities – a stroke which relieved many a vicarage from grinding poverty".

Later years as archbishop

In 1956 Garbett, Fisher's friend and confidant, retired; the new Archbishop of York was Michael Ramsey. He had been a pupil under Fisher at Repton, and in the words of a biographer, Fisher "still played the headmaster" to Ramsey even after he became an archbishop. Ramsey was described by The Times as "a theologian in, but not quite of, the world of high-powered ecclesiastical committees". Without Garbett's skill in political matters, Fisher began to make incautious and sometimes controversial pronouncements. Matters were exacerbated by his suspicion of the British press, and his dislike was frequently reciprocated, causing Fisher to receive hostile press coverage on occasion. He spoke frequently in the House of Lords. In 1957 he gave a cautious welcome to the Wolfenden report (1957) which advocated decriminalising homosexual practices, saying there was "a realm which is not the law's business; a sacred area of privacy where people make their own choices and decisions into which the law must not intrude". He also welcomed the decision of the Lambeth Conference in favour of family planning: "It is utterly wrong to urge that unless children are specifically desired, sexual intercourse is of the nature of sin". He clashed with the Conservative governments of Anthony Eden and Harold Macmillan over the Suez crisis of 1956 and Macmillan's introduction of premium bonds (which Fisher called "squalid") and his assertion that Britain had "never had it so good".

In 1958, at a time of heightened fear of nuclear war and mutual destruction between the West and the Soviet Union, Fisher said that he was "convinced that it is never right to settle any policy simply out of fear of the consequences. For all I know it is within the providence of God that the human race should destroy itself in this manner." He was also quoted as saying, "The very worst the Bomb can do is to sweep a vast number of people from this world into the next into which they must all go anyway". He was heavily criticised in the press for this view, but a number of clergy, including Christopher Chavasse, Bishop of Rochester, defended him, saying, "In an evil world, war can be the lesser of the two evils."

Fisher tried to influence the choice of his successor. He preferred the evangelical Donald Coggan, Bishop of Bradford, to the more obvious choice, Ramsey. To Fisher, the latter was too much a party man – too closely allied with the Anglo-Catholic wing of the church. Macmillan, with whom Fisher got on least well of the four prime ministers with whom he had to deal during his time in office, was not swayed by his arguments. Several versions exist of the exchange between archbishop and premier, all to the effect that Fisher said that as Ramsey's former headmaster he did not consider him suitable, to which Macmillan is said to have replied that Fisher may have been Ramsey's headmaster but had never been his, and that he would make up his own mind. Fisher retired on 17 January 1961; Ramsey succeeded him.

Retirement
Fisher was made a life peer, with the title of Baron Fisher of Lambeth, of Lambeth in the County of London. He and his wife settled at Trent rectory, near Sherborne, in Dorset, where he served as an honorary assistant priest. Webster describes him as "a warm-hearted country parson, getting to know everyone in the village and playing chess with some of the boys". In retirement he bombarded his successor with "critical and sometimes harsh comments" (Webster). Ramsey, though hurt, contented himself with observing, "The trouble with Geoffrey is that he could not get episcopacy out of his system".

Fisher died on 15 September 1972 and was buried in the churchyard at Trent on 20 September. A memorial service, led by Ramsey, was held in Canterbury Cathedral on the same day as Fisher's interment at Trent. Ramsey concluded his eulogy, "Today Christians of every tradition, Orthodox, Roman Catholic, Anglican, Protestant, salute the memory of a leader and a friend". A memorial to Fisher was erected in the chapel of St Gregory in Canterbury Cathedral.

Honours
As well as being created a life peer, Fisher received the Royal Victorian Chain in 1949. and was made Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order in 1953. He received honorary degrees from Cambridge, Columbia, Pennsylvania and Princeton (all 1946), London (1948), Manchester (1950), Edinburgh (1953), Yale (1954), British Columbia (1954), Northwestern University, Evanston (1954), General Theological Seminary, New York (1957), Trinity College, Dublin (1961), and Assumption University of Windsor, Ontario (1962). He was prelate of the Order of St John of Jerusalem (1946–1967). He was made a freeman of the cities of London and Canterbury (1952) and of Croydon (1961).

Notes, references and sources

Notes

References

Sources

External links
Recording of his speech at Princess Elizabeth's marriage

 The papers of Archbishop Fisher are held at Lambeth Palace Library

Archbishops of Canterbury
20th-century Anglican archbishops
Bishops of Chester
Bishops of London
Deans of the Chapel Royal
Headmasters of Repton School
Fisher of Lambeth, Geoffrey Fisher, Baron
People educated at Marlborough College
Clergy from Fulham
Alumni of Exeter College, Oxford
Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Bailiffs Grand Cross of the Order of St John
Recipients of the Order of the Yugoslav Crown
1887 births
1972 deaths
Fisher of Lambeth, Geoffrey Fisher, Baron
Freemasons of the United Grand Lodge of England
Burials in Dorset
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People from Lindley, Leicestershire
Life peers created by Elizabeth II

Geoffrey Fisher


Nahija Salamiyah ()  je sirijska nahija u okrugu Salamiyah u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 115.300 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Salamiyah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Salamiyah (nahija)


Die Gongbaixia-Talsperre (auch: Gongboxia) ist eine Talsperre mit einem Wasserkraftwerk am Huang He (Gelber Fluss) im Norden der Volksrepublik China.

Die fünf Turbinen des Wasserkraftwerkes haben jeweils eine Nennleistung von 300 Megawatt. Damit können pro Jahr 5,14 Milliarden kWh erzeugt werden.

Für das Bauwerk, ein Steinschüttdamm mit Betonabdeckung (CFRD), gibt es nach verschiedenen Quellen die Höhenangaben 127, 132 und 139 m.

Bauarbeiten
Die Bauarbeiten begannen im Juli 2000 mit der Umleitung des Flusses und 2001 wurde die Baugrube ausgehoben. Von August 2002 bis Oktober 2003 wurde der Damm geschüttet. Die Betonplatten wurden zwischen März 2004 und Juni 2004 hergestellt. Im August 2004 begann man, den Stausee zu füllen und 2006 waren die Bauarbeiten abgeschlossen.

Siehe auch
 Liste von Wasserkraftwerken in China
 Liste von Talsperren in China
 Liste der größten Talsperren der Erde
 Liste der größten Stauseen der Erde
 Liste der größten Wasserkraftwerke der Erde

Weblinks
 ENGINEERING CHARACTERISTICS OF CONCRETE FACED ROCKFILL DAM OF GONGBOXIA HYDROPOWER PROJECT ON THE YELLOW RIVER, Wang Junli Wu Zengmou, Chinese National Committee on Large Dams, aufgerufen am 5. Mai 2012 (doc-Datei, englisch; 396 kB)
 Application of a high-guss concrete to the Gongbaixia Hydro Project, aufgerufen am 16. April 2012 (chinesisch)

Staudamm in der Volksrepublik China
Wasserkraftwerk in der Volksrepublik China
Wasserkraftwerk in Asien
Stausee in Qinghai
Stausee in Asien
SGongbaixia-Talsperre
CFR-Damm
Erbaut in den 2000er Jahren
Wirtschaft (Qinghai)

Gongbaixia-Talsperre


Nicolás Alejandro Tagliafico (født d. 31. august 1992) er en argentinsk professionel fodboldspiller, som spiller for Ligue 1-klubben Olympique Lyon og Argentinas landshold.

Klubkarriere

Banfield
Tagliafico begyndte sin karriere hos Banfield, hvor han gjorde sin førsteholdsdebut i 2010.

Independiente
Tagliafico skiftede i 2015 til storklubben Independiente. Han var del af holdet som vandt Copa Sudamericana i 2017.

Ajax
Tagliafico skiftede i januar 2018 til Ajax. Han spillede over 100 kampe for klubben i sin tid i Amsterdam.

Lyon
Tagliafico skiftede i juli 2022 til Olympique Lyon.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Tagliafico har repræsenteret Argentina på flere ungdomsniveauer.

Seniorlandshold
Tagliafico debuterede for Argentinas landshold den 9. juni 2017.  Han var del af Argentinas trup til VM 2018 og 2022, samt Copa América 2019. Han var også med til Copa América 2021, hvor at Argentina vandt tuneringen.

Titler
Independiente
 Copa Sudamericana: 1 (2017)

Ajax

 Eredivisie: 3 (2018-19, 2020-21, 2021-22)
 KNVB Cup: 2 (2018-19, 2020-21)
Argentina
 Copa América: 1 (2021)
 Verdensmesterskabet: 1 (2022)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Buenos Aires
Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldlandsholdsspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra Club Atlético Banfield
Fodboldspillere fra Real Murcia
Fodboldspillere fra Independiente
Fodboldspillere fra AFC Ajax
Fodboldspillere fra Olympique Lyon
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Verdensmestre i fodbold
Deltagere ved Copa América 2019
Deltagere ved Copa América 2021

Nicolás Tagliafico


Petru Poiată () a fost deputat în primul parlament al Republicii Moldova.

Este semnatar al Declarației de independență a Republicii Moldova

Biografie

Petru Poiată s-a născut la 5 noiembrie 1961, la Chetroșica Nouă, RSS Moldovenească.

Distincții

În 1996 a fost decorat cu medalia "Meritul Civic", iar în 2012 cu Ordinul Republicii - post-mortem.

Referințe

Decorați cu Medalia Meritul Civic (Republica Moldova)
Decorați cu Ordinul Republicii al Republicii Moldova
Deputați moldoveni
Jurnaliști moldoveni
Politicieni moldoveni
Semnatarii Declarației de Independență a Republicii Moldova
Nașteri în 1961
Oameni din raionul Edineț
Decese în 2009

Petru Poiată


زاركو نيكوليتش، من مواليد 16 أكتوبر 1938، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب زاركو نيكوليتش خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 12 هدفًا ضمن 238 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض زاركو نيكوليتش مسيرته مع نادي فويفودينا في موسم 1954–55 في المرة الأولى ليلعب معه اثنا عشر موسمًا ثم في موسم 1968–69 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 227 مباراة سجل خلالها 12 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي شالكه 04 في موسم 1966–67 ولمدة موسمين، حيث شارك في 11 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مدافعو كرة قدم رجالية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1960
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من نوفي ساد
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا
فائزون بميداليات ذهبية أولمبية من يوغوسلافيا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو شالكه 04
لاعبو فويفودينا
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
نيكوليتش
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1960
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
نيكوليتش
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
مواليد 1936
مواليد 1938
مواليد في نوفي ساد
وفيات 2011
وفيات في نوفي ساد
يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من نوفي ساد

زاركو نيكوليتش


Bob Verbeeck (eigentlich Robert Verbeeck; * 5. August 1960 in Tessenderlo) ist ein ehemaliger belgischer Mittel- und Langstreckenläufer.

Bei den Olympischen Spielen 1984 in Los Angeles erreichte er über 5000 m das Halbfinale.

1985 siegte er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Piräus über 3000 m.

1981 und 1982 wurde er belgischer Meister über 1500 m.

Bob Verbeeck studierte an der Iowa State University 1990 gründete er die Sportmarketing-Agentur Consultants in Sports (CIS). Die Firma, die nun den Namen Golazo trägt, wird bis heute von ihm geleitet.

Persönliche Bestzeiten
 1500 m: 3:36,96 min, 1. Juli 1984, Woluwe
 1 Meile: 3:57,98 min, 20. Juli 1983, Luxemburg
 Halle: 3:57,81 min, 9. März 1985, Cosford
 2000 m: 5:00,9 min, 19. August 1983, Neerpelt
 3000 m: 7:47,22 min, 31. August 1984, Rom
 Halle: 7:55,94 min, 18. Januar 1985, Paris
 5000 m: 13:24,73 min, 1. Juni 1984, Kessel-Lo

Weblinks

Fußnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Langstreckenläufer (Belgien)
1500-Meter-Läufer (Belgien)
3000-Meter-Läufer (Belgien)
5000-Meter-Läufer (Belgien)
Olympiateilnehmer (Belgien)
Belgier
Geboren 1960
Mann

Bob Verbeeck


The chasuble () is the outermost liturgical vestment worn by clergy for the celebration of the Eucharist in Western-tradition Christian churches that use full vestments, primarily in Roman Catholic, Anglican, and Lutheran churches. In the Eastern Orthodox Churches and in the Eastern Catholic Churches, the equivalent vestment is the phelonion.

"The vestment proper to the priest celebrant at Mass and other sacred actions directly connected with Mass is, unless otherwise indicated, the chasuble, worn over the alb and stole" (General Instruction of the Roman Missal, 337). Like the stole, it is normally of the liturgical colour of the Mass being celebrated.

Origins

The chasuble originated as a sort of conical poncho, called in Latin a paenula or casula or "little house", that was the common outer traveling garment in the late Roman Empire. It was simply a roughly oval piece of cloth, with a round hole in the middle through which to pass the head, that fell below the knees on all sides. It had to be gathered up on the arms to allow the arms to be used freely.

In its liturgical use in the West, this garment was folded up from the sides to leave the hands free. Strings were sometimes used to assist in this task, and the deacon could help the priest in folding up the sides of the vestment. Beginning in the 13th century, there was a tendency to shorten the sides a little. In the course of the 15th and 16th centuries, the chasuble took something like its modern form, in which the sides of the vestment no longer reach to the ankle but only, at most, to the wrist, making folding unnecessary.

At the end of the sixteenth century the chasuble, though still quite ample and covering part of the arms, had become less similar to its traditional shape than to that which prevailed in the nineteenth and early twentieth centuries, when the chasuble was reduced to a broad scapular, leaving the whole of the arms quite free, and was shortened also in front and back. Additionally, to make it easier for the priest to join his hands when wearing a chasuble of stiff (lined and heavily embroidered) material, in these later centuries the front was often cut away further, giving it the distinctive shape often called fiddleback. Complex decoration schemes were often used on chasubles of scapular form, especially the back, incorporating the image of the Christian cross or of a saint; and rich materials such as silk, cloth of gold or brocade were employed, especially in chasubles reserved for major celebrations.

Current usage

In the 20th century, there began to be a return to an earlier, more ample, form of the chasuble, sometimes called "Gothic", as distinguished from the "Roman" scapular form. This aroused some opposition, as a result of which the Sacred Congregation of Rites issued on 9 December 1925 a decree against it, De forma paramentorum which it explicitly revoked with the declaration Circa dubium de forma paramentorum of 20 August 1957, leaving the matter to the prudent judgement of local Ordinaries. There exists a photograph of Pope Pius XI wearing the more ample chasuble while celebrating Mass in Saint Peter's Basilica as early as 19 March 1930.

After the Second Vatican Council, the more ample form became the most usually seen form of the chasuble, and the directions of the GIRM quoted above indicate that "it is fitting" that the beauty should come "not from abundance of overly lavish ornamentation, but rather from the material that is used and from the design. Ornamentation on vestments should, moreover, consist of figures, that is, of images or symbols, that evoke sacred use, avoiding thereby anything unbecoming" (n. 344). Hence, the prevalence today of chasubles that reach almost to the ankles, and to the wrists, and decorated with relatively simple symbols or bands and orphreys. By comparison, "fiddleback" vestments were often extremely heavily embroidered or painted with detailed decorations or whole scenes depicted.

Use of scapular "Roman" chasubles, whether with straight edges or in "fiddleback" form, is often associated with traditionalism. However, some traditionalist priests prefer ampler chasubles of less stiff material.

Pope Benedict XVI sometimes used chasubles of the transitional style common at the end of the 16th century.

In the Slavic tradition, though not in the Greek, the phelonion, the Byzantine Rite vestment that corresponds to the chasuble, is cut away from the front and not from the sides, making it look somewhat like the western cope.

In Catholicism
Called in Latin casula, planeta or pænula, and in early Gallic sources amphibalus. The chasuble is the principal and most conspicuous Mass vestment, covering all the rest. It is described in prayer as the "yoke of Christ" and said to represent charity. Nearly all ecclesiologists are now agreed that liturgical costume was simply an adaptation of the secular attire commonly worn throughout the Roman Empire in the early Christian centuries. The priest in discharging his sacred functions at the altar was dressed as in civil life, but the custom probably grew up of reserving for this purpose garments that were newer and cleaner than those used in his daily ministry, and out of this gradually developed the conception of a special liturgical attire.

In Protestantism

Many, but not all, Lutheran and Anglican churches make use of the chasuble.

The chasuble has always been used by the Lutheran denominations of Scandinavia, although in earlier times its use was not directly connected to the communion. German Lutherans used it for the first two hundred years after the Reformation but later replaced it with the Geneva Gown. A variety of practices emerged in North America but by the mid-20th century, the alb and stole became widely customary. More recently, the chasuble has been readopted for Communion services in both Germany and North America.

It is the stole, not the chasuble, that is the priestly vestment.

The chasuble was never used by low-church Anglicans and rarely used by high-church Anglicans until the Oxford Movement in the 19th century, and even then not until the second generation of the Oxford Movement.

It is not customary and rarely seen in Protestantism outside of the liturgical churches.

Gallery

In popular culture
In Oscar Wilde's 1895 play The Importance of Being Earnest, Dr. Chasuble is a clergyman who, in the 2002 film adaptation, is seen wearing his namesake vestment.

See also

 Ritualism in the Church of England

Notes

Citations

Sources

External links

 Chasuble in Catholic Encyclopedia
 The Development (and Future?) of Vestments in the Roman Rite
 A chasuble, ascribed to Albert the Embroider, second half of the 15th century, in the Uppsala Cathedral Treasury.
 Image 1
 Image 2
 The chasuble from the vestments of the Order of the Golden Fleece in the Secular Treasury of the Hofburg Palace in Vienna.

Anglican vestments
Byzantine clothing
Eucharistic vestments
Gowns
History of clothing
History of clothing (Western fashion)
History of fashion
Lutheran vestments
Roman Catholic vestments

Chasuble


An Homalomena wallisii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Homalomena wallisii in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Homalomena

Homalomena wallisii


ألان بول هو اسم يحتمل أكثر من معنى:

 ألان بول (لاعب كرة قدم) : لاعب ومدرب كرة قدم إنجليزي
 ألان بول (سينمائي) : كاتب سيناريو أمريكي.
صفحات توضيح أشخاص

ألان بول (توضيح)


උපකාරක චිකිත්සාව () යනු අදාල රෝගීතත්වයකට බලපෑම් කරනවා වෙනුවට රෝගියාට සහනයක් සැලසීම කෙරෙහි අවධානය යොමුකරන චිකිත්සාව කි. උදාහරණයක් ලෙස උණ, සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව හෝ gastrointestinal upset වලදී අදාල උපකාරක චිකිත්සාව වනුයේ විවේක ගැනීම (rest), දියර වර්ග පානය කිරීම (fluids) සහ over the counter වේදනානාශක භාවිතා කිරීමයි. ඒවා රෝග මූලය වෙත ප්‍රතිකාර නොවනමුත් රෝග ලක්ෂණ වලට බලපෑම් කරන හෙයින් රෝගියාට සහනයක් සැලසෙයි.

ආශ්‍රිත
 චිකිත්සාව

මූලාශ්‍ර

වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර
Medical terminology

උපකාරක චිකිත්සාව


Europski trg je zagrebački trg koji se nalazi ispred Kuće Europe.

S činom otkrivanja ploče, 25. ožujka 2017. s imenom trga obilježena je i 60. godišnjica potpisivanja Rimskih ugovora kojima su uspostavljene Europska ekonomska zajednica i Europska zajednica za atomsku energiju, preteče današnje Europske unije.

Voditelj Predstavništva Europske komisije u Hrvatskoj Branko Baričević podsjetio je kako je još 2014. godine kada je otvorena Kuća Europe, koju dijele Europska komisija i Europski parlament, postojala ideja da se prostor ispred nje nazove Europskim trgom.

Po njegovim riječima, upravo u ovom trenutku predsjednici vlada i država članica donose novu deklaraciju za budućnost 27 zemalja Europe, pod geslom "Mir, demokracija i solidarnost", a drago mu je što je Zagreb sa svojom europskom tradicijom simboličnom pločom to obilježava.

Izvori

Trgovi u Zagrebu

Europski trg (Zagreb)


This list of longest films is composed of films with a running time of 300 minutes (5 hours) or more.

Cinematic films
Note: Some releases are extended cuts or director's cuts, and are ranked according to the longest verified running time.

Experimental films

While most cinematic films have a broad theatrical release in multiple locations through normal distribution channels, some of the longest films are experimental in nature or created for art gallery installations, having never been simultaneously released to multiple screens or intended for mainstream audiences. They may have been shown in venues where audiences were only expected to view a portion of the film during its screening.

Films released in separate parts
This section lists films conceived as an artistic unity and produced simultaneously, or consecutively with no significant interruption or change of production team, even though they were released with separate premières.

See also
National Film Registry
Slow cinema
Marathon
Back-to-back film production
List of films with longest production time
List of longest films in India

References

Longest
Longest
Longest films
F

List of longest films


Kontaktör, elektrik güç devresini anahtarlamak için kullanılan, elektrikle kumanda edilen bir elektrik anahtardır. Kontaktör, genellikle anahtarlamalı devreden çok daha az güçle, örneğin 230 voltluk bir motor anahtarını 24 voltluk bobin elektromıknatısıyla açıp kapatılması gibi, açıp kapatır.

Genel amaçlı röle'lerin aksine kontaktör doğrudan yüksek akımlı yük cihazlarına bağlanacak şekilde tasarlanır. Röleler daha az kapasitelidir ve genellikle hem "normalde kapalı" hem de "normalde açık" uygulamalar için tasarlanır. 15 amperden fazla anahtarlama yapan veya birkaç kilovattan daha yüksek dereceli devrelerdeki cihazlara genellikle kontaktör denir. İsteğe bağlı yardımcı düşük akım kontaklarının yanı sıra, kontaktörler neredeyse sadece normalde açık ("A formu") kontaklarla donatılmıştır. Rölelerden farklı olarak kontaktörler, ağır motor akımlarını keserken oluşan arkı kontrol etme ve bastırma özellikleri ile tasarlanır.

Kontaktörler, değişen kapasite ve özelliklere sahip birçok biçimdedir. Bir devre kesiciden farklı olarak, kontaktörün kısa devre akımını kesmesi amaçlanmamıştır. Kontaktörler, birkaç amperlik kesme akımlılardan binlerce ampere ve 24 V DC'den birçok kilovolta kadar değişir. Kontaktörlerin fiziksel boyutu, tek elle tutulabilecek kadar küçük bir cihazdan yaklaşık bir metreye kadar büyük cihazlara değişir.

Kontaktörler elektrik motor'ları, aydınlatma, ısıtma, kapasitör sıraları, termal buharlaştırıcılar ve diğer elektrik yüklerini kontrol etmek için kullanılır.

Kontaktörün üzerinde iki devre vardır. Bunlardan biri uyartım devresi diğeri kontak devresidir. Uyartı devresinde genelde 12, 24 110 veya 220 V, Kontak devresi genelde 220 V ve üzerinde gerilimde olur. "Normalde kapalı" tipte uyartım akımı yoksa kontak devresi kapalıdır.

Uyartım devresinde akım olduğunda veya akım kesildiğinde bir selenoid tarafından hareket ettirilen sürgü kontak pabuçlarını kontak plakalarına bastırır veya çeker. Bu sayede düşük voltajlı veya akımlı bir devre yüksek voltajlı veya akımlı bir devreyi kumanda eder.

Yapı

Kontaktörün üç bileşeni vardır. Kontaklar kontaktörün akım taşıyan kısmıdır. Buna güç kontakları, yardımcı kontaklar ve kontak yayları dahildir. Elektromıknatıs (veya bobin) kontakları kapatmak için itici kuvvet sağlar. "Muhafaza", kontakları ve elektromıknatısı barındıran bir çerçevedir. Muhafazalar, kontakları korumak ve yalıtmak ve kontaklara temas eden personele karşı bir miktar koruma sağlamak için Bakalit, Naylon 6 ve termoset plastikler gibi yalıtkan malzemelerden yapılır. Açık-çerçeveli kontaktörler, toz, yağ, patlama tehlikeleri ve hava koşullarına karşı koruma sağlamak için ek bir muhafazaya sahip olabilir.

"Manyetik söndürücüler", (ingilizce: Magnetic blowouts) elektrik arkını uzatmak ve hareket ettirmek için patlama bobinleri kullanır. Bunlar özellikle DC güç devrelerinde kullanışlıdır. AC arkların düşük akım periyotları vardır, bu sürelerde ark nispeten kolaylıkla söndürülebilir ancak DC arkları sürekli yüksek akımlıdır bu nedenle arkın aynı akıma sahip bir AC arkından daha fazla gerilmesini gerektirir. Resimdeki Albright kontaktöründeki (DC akımları için tasarlanmıştır) manyetik söndürücüler, kontaktörün kesebileceği akımın iki katından fazla olup, 600 A'dan 1,500 A'ya kadar yükseltir.

Bazen bir kontaktörü kapalı tutmak için gereken gücü azaltmak için bir ekonomizör devresi yapılır; yardımcı kontak, kontaktör kapandıktan sonra bobin akımını azaltır. Başlangıçta bir kontaktörü kapatmak için, onu kapalı tutmak için gerekenden biraz daha fazla miktarda güç gerekir. Böyle bir devre, önemli miktarda güç tasarrufu sağlar ve enerji verilen bobinin daha soğuk kalmasını sağlar. Ekonomizer devreleri çoğunlukla doğru akım kontaktör bobinlerine ve büyük alternatif akım kontaktör bobinlerine uygulanır.

Temel bir kontaktörün bir bobin girişi olur (kontaktör tasarımına bağlı olarak AC veya DC kaynağı ile çalıştırılabilir). Bugün piyasada üniversal bobinler (AC ve DC tarafından tahrik edilen) de mevcuttur. Bobine, kontaktörün kontrol ettiği motorla aynı voltajda enerji verilebilir veya PLC (programlanabilir mantık kontrolörleri) ve az voltajlı pilot cihazlarla kontrol etmek için daha uygun daha az bobin voltajı ile ayrı ayrı kontrol edilebilir.

Bazı kontaktörlerin motor devresine seri bağlı bobinleri vardır; bunlar, örneğin, motor akımı düşene kadar direncin bir sonraki aşamasının kesilmediği otomatik hızlanma kontrolü için kullanılır.

Çalışma prensibi
Akım elektromıknatıs içinden geçtiğinde, kontaktörün hareketli çekirdeğini çeken bir manyetik alan üretilir. Elektromıknatıs bobin, metal çekirdek bobine girdiğinde endüktans artana kadar başlangıçta daha fazla akım çeker. Hareketli kontak, hareketli çekirdek tarafından hareket ettirilir; elektromıknatısın oluşturduğu kuvvet, hareketli ve sabit kontakları bir arada tutar. Kontaktör bobin enerjisi kesildiğinde, yerçekimi veya yay, elektromıknatıs çekirdeğini başlangıç konumuna döndürür ve kontakları açar.

Alternatif akım ile enerjilendirilen kontaktörlerde çekirdeğin küçük bir kısmı, çekirdekteki manyetik akıyı biraz geciktiren bir gölgeleme bobini ile çevrilidir. Etki, manyetik alanın alternatif çekişinin ortalamasını almak ve böylece çekirdeğin iki hat frekansında vızıldamasını önlemektir.

Kontaklar açılırken veya kapanırken ark oluşumu ve buna bağlı hasar oluştuğundan kontaktörler çok hızlı açılıp kapanacak şekilde tasarlanır. Hızlı hareket sağlamak için genellikle dahili bir devrilme noktası mekanizması vardır. Ancak hızlı kapanma, ek istenmeyen açma-kapama döngülerine neden olan kontak sıçraması artışına yol açabilir. Çözümlerden biri, kontak sıçramasını en aza indirmek için çatallı kontaklar'a sahip olmaktır; aynı anda kapanacak şekilde tasarlanmış iki kontak, ancak farklı zamanlarda sıçrayarak devrenin kısa bir süre için bağlantısı kesilmeyecek ve bir ark oluşturmayacaktır.

Başka bir çeşit, hızlı şekilde art arda devreye girecek şekilde tasarlanmış birden fazla kontaklıdır. İlk temas eden ve son kopan, en büyük temas aşınmasını yaşayacak ve kontaktörün içinde aşırı ısınmaya neden olacak yüksek dirençli bir bağlantı oluşturacaktır. Ancak bunu yaparken, birincil kontağı ark oluşumundan koruyacak, böylece bir milisaniye sonra düşük bir temas direnci oluşturulacaktır. Bu teknik, yalnızca kontaktörler devreye girdiklerinin tersi sırayla ayrılırsa etkilidir. Aksi takdirde arkın zarar verici etkisi her iki kontaktör arasında eşit olarak bölünecektir.

Kontaktörlerin ömrünü uzatmak için kullanılan başka bir teknik, kontak silme'dir; Kontaklar, herhangi bir kirliliği temizlemek için ilk temastan sonra birbirlerini silerler.

Ark bastırma

Yeterli kontak koruması olmadan, elektrik akımı arkı oluşması, önemli hasara yol açan kontakların önemli ölçüde bozulmasına neden olur. İki kontak noktası (elektrotlar) arasında, kapalıdan açık duruma (ark kırılması) veya açıktan kapalıya (ark oluşturma) geçiş yaptıklarında bir elektrik arkı oluşur. Kırılma yayı genellikle daha enerjik ve dolayısıyla daha yıkıcıdır.

Ortaya çıkan elektrik arkı tarafından oluşturulan ısı çok yüksektir ve sonuçta kontaktaki metalin akımla birlikte hareket etmesine neden olur. Arkın aşırı yüksek sıcaklığı (on binlerce santigrat derece) çevredeki gaz moleküllerini ozon, karbon monoksit ve diğer bileşikleri oluşturarak kırar. Ark enerjisi, temas eden metali yavaşça yok eder ve bazı malzemelerin ince partikül madde olarak havaya kaçmasına neden olur. Bu aktivite, kontaklardaki malzemenin zamanla bozulmasına ve sonuçta cihazın arızalanmasına neden olur. Örneğin, düzgün takılmış bir kontaktörün, güç altında çalıştırıldığında ömrü 10,000 ila 100,000 işlem arasıdır; bu 20 milyon işlemi aşabilen aynı cihazın mekanik (güçsüz) ömründen çok daha azdır.

Alçak gerilimlerde (600 volt ve daha az) çoğu motor kontrol kontaktörü hava kesmeli kontaktörleridir; atmosferik basınçtaki hava kontakları çevreler ve devre kesildiğinde arkı söndürür. Modern orta gerilim AC motor kontrolörleri, vakum kontaktörleri kullanır. Yüksek voltajlı AC kontaktörler (1,000 volttan büyük) kontakların çevresinde vakum veya soy gaz kullanabilir. Yüksek voltajlı DC kontaktörler (600 V'tan büyük), ark enerjisini kırmak için özel tasarlanmış ark olukları içindeki havaya güvenerek yapılmıştır.

Yüksek voltajlı elektrikli lokomotifler, basınçlı hava ile çalıştırılan çatıya takılı devre kesiciler tarafından üst beslemelerinden yalıtılabilir. Aynı hava kaynağı, oluşan herhangi bir arkı "söndürmek" için kullanılabilir.

Dış bağlantılar

 Kontaktörler hakkında
 Kontaktörlerin detaylı olarak anlatıldığı ders notu.

Kaynakça

Elektronik devre elemanları
Röle anahtarları

Kontaktör


Vestfold og Telemark  (; literalmente Vestfold e Telemark) é um dos 11 condados da Noruega.
Está situado no sul do país.
É limitado a norte e leste pelo condado de Viken, a oeste pelos condados de Vestland, Rogaland e Agder, e a sul pelo estreito do Escagerraque.
Tem uma área de  km² e uma população de  habitantes (2021).

O atual condado de Vestfold og Telemark foi criado em 1 de janeiro de 2020 pela fusão dos antigos condados de Telemark e Vestfold.

Comunas
O condado de Vestfold og Telemark possui um total de 23 municípios:

 Bamble
 Drangedal
 Fyresdal
 Færder
 Hjartdal
 Holmestrand
 Horten
 Kragerø
 Kviteseid
 Larvik
 Midt-Telemark
 Nissedal
 Nome
 Notodden
 Porsgrunn
 Sandefjord
 Seljord
 Siljan
 Skien
 Tinn
 Tokke
 Tønsberg
 Vinje

Ver também
Reforma Regional da Noruega

Vestfold og Telemark
Condados da Noruega

Vestfold og Telemark


NGC 178 este o galaxie spirală, probabil neregulată, situată în constelația Balena. A fost descoperită în 3 noiembrie 1885 de către Ormond Stone. Această galaxie a primit denumirea de IC 39 dubă observația acesteia din 26 august 1892 de către Stephane Javell. De asemenea, a fost observată încă o dată de către Herbert Howe.

Note

Vezi și
 NGC 177
 NGC 179

Legături externe
 NGC 178 pe WikiSky
 NGC 178 pe spider.seds.org

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1885
Obiecte astronomice descoperite de Ormond Stone

NGC 178


إلكتروبلانكتون  هي لعبة فيديو موسيقية يمكن من خلالها إبداع الموسيقى، وقامت بتطويرها وتعديلها نينتندو.

مراجع

ألعاب فيديو عن الميكروبات
ألعاب دي أس آي واير
ألعاب الفن
ألعاب نينتندو دي أس الحصرية
ألعاب فيديو 2005
ألعاب فيديو إيقاعية
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب نينتندو
ألعاب نينتندو دي أس

إلكتروبلانكتون


Škoda Octavia a fost o mașină produsă de către uzinele AZNP Mladá Boleslav, Cehoslovacia și fabrica O'Shea din Cork, Irlanda. Deoarece a fost a opta mașină produsă de către fabrica naționalizată AZNP, a fost numită "Octavia" (al optulea model).

Berlina a fost produsă până în 1964, când a fost înlocuită de către Škoda 1000 MB, dar breakul a fost produs până în 1971. Această mașină a fost succesoarea Škodei 440/445, din 1955. Principalele modificări au avut loc la suspensia mașinii. Berlinele au fost dotate cu motoare de 1089 CC și care aveau o putere de 40 (ulterior 50) CP sau cu motoare de 1221 CC cu o putere de 45-55 CP. Breakurile erau dotate cu motoare de 1.2 litri. Aceste motoare au mai fost de asemenea utilizate pe camionetele Trekka din Noua Zeelandă.

Mașina este omonimă cu cea vândută în zilele noastre. Apare și în jocul My Summer Car.

Automobile cehe
1959 în introduceri
Octavia

Škoda Octavia (1959)


Die Nachrichten aus dem Engels-Haus erschienen zwischen 1978 und 1998. Sie waren eine in unregelmäßigen Abständen erscheinende Schriftenreihe des Engels-Hauses, die sich mit Friedrich Engels, insbesondere mit seiner Biografie beschäftigte. Daneben wurde auch die Familie von Friedrich Engels und seines Bekanntenkreises durch Quelleneditionen erschlossen. Die Hefte 1 bis 11 wurden nicht über den Buchhandel vertrieben.

Unter der Leitung von Michael Knieriem waren die Schriften aus dem Engels-Haus in Wuppertal als Beitrag zur Marx-Engels Forschung, insbesondere der Marx-Engels-Gesamtausgabe gedacht.

Die veröffentlichten Hefte
 Heft 1: Michael Knieriem: Die Entwicklung der Firma Caspar Engels Söhne. Zugleich ein Beitrag zum sozialen Umfeld des jungen Engels. Seidelmeier, Wuppertal 1978, ISBN 3-8130-0012-5.
  Heft 2: Michael Knieriem: Über Friedrich Engels. Privates, Öffentliches und Amtliches. Aussagen und Zeugnisse von Zeitgenossen. ceres, Wuppertal 1979.
 Heft 3: Michael Knieriem: Engels' Mitschüler auf der Barmer Stadtschule und deren Militärverhältnisse. Hans Pelger: Friedrich Engels und die Kirchenstreitigkeiten von 1840. Ein Nachtrag. Roy Whitfield: Die Wohnorte Friedrich Engels' in Manchester von 1850–1869. Volkmar Wittmütz: Friedrich Engels in der Barmer Stadtschule 1829–1834. ceres, Wuppertal 1980.
 Heft 4:  Michael Knieriem: Über Friedrich Engels. Privates, Öffentliches und Amtliches. Aussagen und Zeugnisse von Zeitgenossen 1846–1849 mit einem Nachtrag 1840–1844. Neusser, Wuppertal 1986.
 Heft 5: Michael Knieriem: "Gewinn unter Gottes Segen". Ein Beitrag zu Firmengeschichte und geschäftlicher Situation von Friedrich Engels. Aus dem Archiv der Firma Ermen & Engels in Engelskirchen. Schmidt, Neustadt an der Aisch 1988.
 Heft 6, 7, 8: Die Herkunft des Friedrich Engels. Briefe aus der Verwandtschaft 1791–1847. Hrsg. von Michael Knieriem. Texte bearbeitet von Margret Dietzen, Michael Knieriem, Elisabeth Neu. Trier 1991, ISBN 3-926132-12-4 (zugleich Schriften aus dem Karl-Marx-Haus Heft 42)
 Heft 9: Michael Knieriem mit einem Textbeitrag von Hans Helmich. Geistliche Briefe an Johann Caspar Engels und seine Frau Louise, geb. Noot, 1798–1821. Zugleich ein Betrag zum Collenbuschianismus im Wuppertal. Schmidt, Neustadt an der Aisch 1992.
 Heft 10: Michael Knieriem: "Wir wollen dem Wuppertale einen Namen machen…" Eine Dokumentation zur Entstehungsgeschichte des Elberfelder Literaturkränzchens 1838–1844. Schmidt, Neustadt an der Aisch 1994.
 Heft 11: Erhard Kiehnbaum: "Wäre ich auch zufällig Millionär geworden, meine Gesinnungen und Überzeugungen würden dadurch nicht gelitten haben…" Friedrich Annekes Briefe an Friedrich Hammacher 1846–1859. Schmidt, Neustadt an der Aisch 1998, ISBN 3-87707-518-5.

Außerhalb der Reihe erschienen
 Friedrich Engels. Cola di Rienzi. Ein unbekannter dramatischer Entwurf. Bearb. und eingel. von Michael Knieriem, Peter Hammer Verlag, Wuppertal 1974, ISBN 3-87294-070-8.
 Hans Pelger, Michael Knieriem: Friedrich Engels als Bremer Korrespondent des Stuttgarter "Morgenblatts für gebildete Leser" und der Augsburger "Allgemeinen Zeitung". (Schriften aus dem Karl-Marx-Haus Heft 15). Karl-Marx-Haus, Trier 1975.
 Michael Knieriem: Bekannte und unbekannte Daten zu Karl Marx und Friedrich Engels, während der Brüsseler Zeit 1845–1848. In: Protokoll des Internationalen Kolloquiums der Marx-Engels-Stiftung e.V. am 28. November 1980 in Wuppertal-Elberfeld. Voerckel, Wuppertal 1981, S. 72–107.

Weblinks

Einzelnachweise

Wissenschaftliche Schriftenreihe
Fachzeitschrift (Deutschland)
Friedrich Engels
Wissenschaft in Wuppertal
Ersterscheinung 1978
Erscheinen eingestellt 1998
Antiquarische Zeitschrift (Deutschland)
Engels (Industriellenfamilie)

Nachrichten aus dem Engels-Haus


Bayağı zebra (Equss quagga, eski isim Equus burchelli), atgiller (Equidae) familyasını oluşturan tek cins Equus'un zebraları içeren Hippotigris alt cinsinde sınıflanan bir türdür.

Ova zebrası olarak da anılan bu türün daha önceleri çözülmemiş olan sınıflaması 2004'te yayınlanmış bir araştırmayla aydınlatılmıştır. Buna göre, bayağı zebra toplam altı alt tür içeren bir taksondur:
 Equus quagga boehmi - Grant zebrası
 Equus quagga borensis - Selous zebrası
 Equus quagga burchellii - Burchell zebrası
 Equus quagga chapmani - Chapman zebrası
 Equus quagga crawshayi - Crawshay zebrası
 Equus quagga quagga - Kuagga (soyu tükenmiş)

Quagga (okunuşu kueha) nesli tükenmiş bir zebra alt türüdür. Güney Afrika'da yaşardı ama Boer'lar tarafından 1800 yılı civarında yok edildi. Son birey 1883'te Amsterdam hayvanat bahçesinde öldü. Diğer zebraların tersine sağrısında çizgileri bulunmazdı.
Reinhold Rau,quagganın ayrı bir tür olmayıp zebranın bir alt türü olabileceğini düşündü ve çizgileri daha az olan bireyleri çiftleştirerek quaggayı yeniden hayata döndürmeye çalıştı.1998'de nihayet quaggaya çok benzeyen Henry adlı bir yavru elde edildi.

Kaynakça

Zebralar

Bayağı zebra


Willy Rieger (født 5. september 1904 i Wrocław, død 14. marts 1967 i Cuxhaven) var en cykelrytter fra Tyskland. Han kørte primært banecykling.

Willy Rieger var professionel fra 1926 til 1935. I disse år startede ved 40 seksdagesløb, og sluttede i top-3 20 gange. Sammen med den danske sprinter Willy Falck Hansen blev han i februar 1934 nummer to ved den første udgave af Københavns seksdagesløb. Rieger vandt samlet seks seksdagesløb, hvor af de tre kom på hjemmebane i Wrocław. I 1936 sluttede han sin cykelkarriere.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Tyskland

Willy Rieger


Page Hamilton (Portland, Oregon, 18 de maio de 1960) é um guitarrista, cantor, compositor e produtor musical norte-americano. No ano de 1989 ele fundou na cidade de Nova Iorque a banda de metal alternativo Helmet, a qual é membro até a atualidade atuando como guitarrista, cantor e compositor principal.

Referências

Guitarristas dos Estados Unidos
Cantores dos Estados Unidos
Helmet

Page Hamilton


Carol Hay é uma filósofa e professora canadense da Universidade de Massachusetts Lowell. É conhecida por seus trabalhos sobre teoria feminista e ética.

Carreira
O livro mais recente de Hay, Think Like a Feminist: The Philosophy Behind the Revolution (WW Norton & Co., 2020), foi chamado de "uma cartilha nítida e bem informada sobre teoria feminista" pela Publishers Weekly e "uma mistura vencedora de erudição e irreverência" pela Kirkus Reviews.

Seu trabalho acadêmico se concentra principalmente em questões de feminismo analítico, filosofia política e social liberal, estudos de opressão, ética kantiana e filosofia do sexo e do amor.

Seu livro de 2013, Kantianism, Liberalism, & Feminism: Resisting Oppression recebeu o Prêmio Gregory Kavka/UCI em Filosofia Política da American Philosophical Association em 2015.

Seu editorial de 2019 "Who Counts as a Woman?" recebeu o Prêmio Op-Ed de Filosofia Pública da American Philosophical Association.

A filosofia pública de Hay apareceu em publicações  como The New York Times, The Boston Globe, Aeon e IAI News.

Obras

 Think Like a Feminist: The Philosophy Behind the Revolution . WW Norton, 2020
 Gross Violations. Rowman & Littlefield, 2018
 (2018). Resisting Oppression Revisited. Bloomsbury, 2018
 Macmillan Interdisciplinary Handbooks: Feminist Philosophy. Macmillan Reference USA, parte da Gale, Cengage Learning, 2017
 Philosophy of Feminism. Macmillan Reference USA, parte da Gale, Cengage Learning, 2016
 Kantianism, Liberalism, and Feminism: Resisting Oppression. Palgrave Macmillan, 2013

Referências

Ligações externas

 Carol Hay

Alunos da Universidade Estadual de Ohio
Filósofos políticos
Pessoas vivas
Ética
Feminismo
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Carol Hay


Din psikolojisi, insana özgü olan dinsel yaşamın psikolojik açıdan çeşitli yönlerini inceleyen bilim dalı. Diğer bir ifade ile din psikolojisi, dinin insan ruhundaki temel karakteristiklerini, davranışlara yansıyan etki durumlarını ele alır. Psikoloji duygu, düşünce ve davranışların bilimsel olarak araştırılmasını konu edinirken; din psikolojisi dinî duygu, düşünce ve davranışların araştırılmasını konu edinmiştir.

Din psikolojisi, insanın dinî hayatını bütün derinliği ve genişliği ile kavramak, incelemek ve ruhsal olaylarla ilişkisini göstermek ister. Din psikolojisi dinin emir ve yasakları üzerinde tartışmaz. Sadece dinin bireydeki yansımalarını inceler. Dinî hükümleri doğrulamak ya da çürütmek gibi bir amacı yoktur. Olayları ön kabullerden uzak bir şekilde bilimsel bir metotla araştırıp sınıflandırır. Din psikolojisi normatif bir bilim değildir. Yani dinsel akide ve gerçeklerde değer yargılarına varmak din psikolojisinin görevi ve amacı değildir. Din psikolojisi, dinî ifade şekillerini psikolojik gelişme ve süreçler bağlamında ele alır. Din psikolojisinin araştırma alanı dinin kendisi değil, dini yaşayan insanlardır.

Bu bilim dalı dinî tasavvurlar ve tanrı tasavvuru, tanrıya bağlanma tarzı, dinî düşünce, duygu ve davranışlar ve bunlara etki eden faktörler, din ve tanrı inancının ortaya çıkışı, din değiştirme, dinî yüklemeler, dindarlık tipleri, dinî gelişim, inanç-sağlık ilişkisi, adil dünya inancı, din-değer ilişkisi gibi konu başlıklarını incelemektedir.

Tarihçe

İslam alimlerinin çalışmaları

Gerek dinî kaynaklardan, gerekse eski felsefe ve kültürlerden yararlanarak İslam bilginleri insanın ruhsal yapısı ve davranışları konusunda birçok kavram ve görüş geliştirmişlerdir. 8. yüzyıldan itibaren İlmü'n-nefs, İlmü'n-nefs ve'r-Rûh, Kitâbü'r-Rûh, İlm-i Ahvâl-i Rûh gibi başlıklar taşıyan çeşitli çalışmalar ortaya koyulmuştur.

Hâris el-Muhâsibî'nin eserleri içinde en meşhur olanı er-Riâye aynı zamanda psikolojik tahlillerin yer aldığı en kapsamlı eseridir. Eserde ihlâs, riyaset (baş olma sevdası), mübâhât (aldanış), tefâhur, tehâsüd (hased besleme), hayâ, masiyet, riya kavramlarını ele almıştır. Ayrıca ahlakla ilgili marifet-i nefs konusunda geniş bilgi vermektedir. Ele aldığı konuları derinlemesine ve en ince ayrıntılarına kadar inceleyen Muhâsibî davranışları hataratlara bağlamaktadır. Hataratların kaynağını ise nefis, şeytan ve akıl olarak görmektedir. Muhâsibî hatarattan "kalpleri her türlü hayır ve şerre çağıran davetçilerin ta kendisidir" ifadesiyle bahsetmektedir.

Kindî, İslam düşünce tarihinde nefsin mahiyeti ve işlevlerini, arınmasının yol ve yöntemlerini, ölümden sonraki durumu felsefi açıdan inceleyip temellendiren ilk filozoftur. Risâle fi'l-hîle li-defi'l-ahzân isimli eserinde psikolojik sağlığın korunması konusunda önemli değerlendirmeler ve tavsiyelere yer vermektedir. Kindî, kişilere mutluluğu istemeyi mutsuzluktan kendisini korumayı tavsiye etmektedir. Kindî'ye göre arzulanan ve sevilen şeyler kişinin yapısına uygun olmalı, elden gidene üzülmemeli ve kişinin yapısına uygun olmayan duyusal varlıklar istenmemelidir.

Râzî ilim öğrenmek için birçok yeri dolaşmış, çeşitli ilim ve kültür merkezlerinde edebiyat, tıp, felsefe ve astronomi alanlarında tahsil görmüştür. İlk olarak Râzî'nin ortaya attığı "et-Tıbbu'r-ruhâni" kavramı kalbin afetlerini ve hastalıklarını ortaya çıkararak tedavi yollarını ve iyileştirme çarelerini bulmaya çalışan, ahlaki ve psikolojik durumlar aracılığıyla sağlığı düzeltmeye çalışan bir disiplindir. Ortaya attığı kavramla aynı ismi taşıyan eseri et-Tıbbu'r-Ruhânide ise endişen ölüm korkusuna kadar pek çok psikolojik kavramı işlemiştir. Râzî, eserinde ölüm üzerine düşünmemeyi ve üzüntüden uzak olmayı tavsiye etmiştir.

İbn-i Sînâ insan psikoloji üzerine çeşitli değerlendirmeler yapmış ve de özellikle nefis konusuyla ilgilenmiş, onun cisimden farklı oluşuyla nefsin bedende bulunmasından dolayı bedende ortaya çıktığı görülen fiillerin aslında nefse ait olduğunun saptanmasına çalışmıştır.  İbn-i Sînâ insanı bir nefis ve bir bedenden oluşan bir varlık olarak kabul eder ve nefsin güçlerini nebati, hayvani ve insani olmak üzere bir sınıflamaya tabii tutar. Nefsin bu güçleri arasında tam bir sıra ve düzen vardır. İnsani yetkinliğin kazanılması ve mutluluğun elde edilmesi için bir alttaki gücün bir üsttekine hizmet etmesi gerekir.

Gazzâlî'nin fikirleri ve incelemeleri de din psikolojisi açısında oldukça önemlidir. Gazzâlî kalp, ruh, nefis, akıl kelimelerinin üzerinde durmuş ve onlara yüklediği anlamları açıklamıştır. Kalbi hem cisim olarak hem de idrak eden bilen ve kavrayan ruhani bir varlık olarak ele almıştır. Ruhun ise evin bir köşesinde yakılan lambanın ışığının eve dağılması gibi damarlar aracılığıyla bedene dağılan ve koklamayı, dinlemeyi, görmeyi, hissetmeyi sağladığını belirtir. Nefsi ise insandaki şehvet ve öfke kuvveti olarak anlatır. Akıla işlerin hakikatini bilmek ve ilimleri idrak eden nesne olarak anlamlarını yüklemiştir. Gazzâlî'ye göre irade, kudret, görme koklama, duyma ve dokunma ise kalbin destekleyicileridir.

Batılı bilim insanlarının çalışmaları

Din psikolojisinin tarihsel gelişimine bakıldığında alanın bilimsel bir disiplin olarak ortaya çıkması 19. yüzyılın sonu ile 20. yüzyılın başına rastlamaktadır. Din psikolojisinin oluşumuna öncülük edenler arasında başta Granville Stanley Hall olmak üzere James Henry Leuba, Edwin Diller Starbuck, George Albert Coe, William James, James Bissett Pratt ve Wilhelm Wundt öne çıkmaktadır.

Amerika'da William James, Almanya'da Wilhem Wundt, din psikolojisinin bugünkü anlamda kurulmasına öncülük eden ilk psikologlardır. Dünyada ilk kez psikoloji laboratuvarı kurarak deneysel psikoloji çalışmaları başlatan Wilhelm Wundt'un on ciltlik Völkerpsychologie adlı eserinde din psikolojisine önemli katkılar sağlayan bölümler vardır. Wundt eserinde halk psikolojisini incelerken dillerin, mitolojilerin ve örflerin üzerinde durmuştur. Wundt'a göre nasıl ki dil, dinî gelenekleri canlı olarak koruyor ve birey bunlar vasıtasıyla kendi kişiliğine has dindarlığı elde ediyorsa örf ve adetlerden de her ferdin dinî faaliyeti için esas teşkil eden, değer taşıyan, saygı gören özel bir çerçeve meydana gelir. Bu, dinî gelenek ve adetlerin çerçevesidir.

1889'de çıkan The Psychology of Religion adlı kitabıyla Edwin Diller Starbuck, bağımsız bir disiplin olarak din psikolojisi alanında ilk kitabın sahibi olarak tanınmaktadır. Ancak, bilimsel anlamda ilk çalışmaların öncüsü olduğu için din psikolojisinin kurucusu olarak, William James kabul edilir. William James'in Edinburgh Üniversitesinde verdiği on konferanstan derlenen Dinsel Deneyimin Çeşitleri isimli eseri alandaki en önemli kaynak eserler arasındadır. James pek çok kişi tarafından Wundt'tan sonra Amerika Birleşik Devletlerinin en büyük psikologu olarak kabul edilir.

James, felsefedeki pragmatist yaklaşımını din psikolojisinde de göstermiştir. Dinî davranışları faydacı bir açıdan ele almış, varoluşsal gerçekliklerden ziyade bireylerin yaşamlarında sağladıkları faydalar üzerinde durmuştur. Bu özelliği onun alanda fark edilmesini ve ilgi görmesini sağlamıştır. James dini bireysel ve kurumsal olmak üzere ikiye ayırır. Dua, zikir, tefekkür, kendini adama vb. kişisel ibadetler dinin bireysel yönüne girerken; seremoni, ibadethanelere ait organizasyonlar ise dinin kurumsal yönüne girer. James din psikolojisi için daha önemli olan bireysel din üzerinde durur. Dinî tecrübenin; dinî yaşantıların kelimelerle ifade edilememesi, akılla ilgisinin az oluşu, mistik durumun uzun sürmemesi ve edilgenlikten haiz dört temel özelliği olduğunu ifade etmiştir.

Din psikolojisi tarihindeki bir başka önemli şahsiyet Granville Stanley Hall'dur. 1892'de Amerikan Psikoloji Derneğinin organizatörü ve ilk başkanı oldu. 1917'de Jesus, the Christ, in the Light of Psychology isimli eserini yayımladı. Hall 19. yüzyılın ikinci yarısında deneysel din psikolojisinin doğup gelişmesini sağlayanlar arasındadır. Din psikolojisinde anket yönteminin kullanılarak başarılı çalışmalar yapılmasına Hall öncülük etmiştir.

Gordon Allport, James ile aynı çizgiyi benimseyen bir diğer önemli isimdir. 1915 yılında Harvard Üniversitesine giren Allport, lisans eğitimini tamamladıktan sonra Sigmund Freud'la Viyana'da hayal kırıklığı ile sonuçlanan bir görüşme yapmıştır.  Bu görüşme sonunda Freud'un bilinçaltı üzerinde ısrarlı duruşu ile kendisinin bilinci önemseyen ve kendisinin bilinci öne çıkaran yaklaşımı arasındaki farklılığın daha iyi farkına varmıştır. "An Experimental Study of the Traits of Personality" isimli teziyle Harvard'da doktora çalışmasını tamamlamıştır. Kişilik konusu kadar Allport'un üzerinde durduğu bir başka konu da dinî duygu olmuştur. Dinin insan hayatındaki pozitif etkisine dikkat çekmeye çalışmıştır. Allport, olgunlaşmış bir dinî duygu modeli önermektedir. Ona göre dinî duygu bireyi anlamlı bir şekilde bütün varlığıyla ilişkilendiren bütüncül bir tavırdır. Allport, dindarlık tipolojisi ve dinsel önyargı konularında önemli çalışmalar yapmıştır. Dindarlık tipolojilerini bireyin kendi dinî çıkarları için bir fayda aracı olarak kullanıp kullanmamasına göre dışsal ve içsel olarak iki yönelime ayırmıştır.

Psikologların din konusuna olan ilgileri 1920'lerden 1960'lara doğru azalan bir eğilim göstermiştir. Bu dönem psikologlar daha bilimsel olduğu düşünülen diğer konuları çalışmak üzere dinle ilgili olanlardan uzaklaşmışlardır. Davranışçılığın indirgemeci yöntemleri inancın veya direkt olarak ölçülemeyen diğer kurumsal yapıların araştırılmasına çok az yer verdiği için; dinî ve manevi konular bu dönemde ihmal edilmiştir.

Bu dönemde en çok dikkat çeken isimlerden biri Sigmund Freud'tur. Freud bir nevroz olarak gördüğü dinin kaynağını çocukluk devresindeki tecrübelerinde aradı. Dinin bir nevroz olduğuna, ilk yazılarından olan "Obsessive Actions and Religious Practices" başlıklı makalesinde ve çocukluk tecrübeleri üzerine yazdığı psikanaliz yazılarında yer verdi. Din ile nevroz arasında bağ kurduğu bu ilişkiyi din üzerine yazdığı ilk hacimli eser olan Totem ve Tabu ile birlikte Bir Yanılsamanın Geleceği, Kültürdeki Huzursuzluk ve Musa ve Tektanrıcılık isimli eserlerinde devam ettirdi. Bu eserlerden her biri dini farklı açılardan ele alsalar bile din ile nevroz arasındaki ilişki bağlamında ortak bir noktaları bulunmaktadır. Freud'a göre çocuklar kendilerini korumaları için ihtiyaç duydukları anne babaları sayesinde yaşarlar. Büyüdükleri zaman anne babaya olan bağlarını çocukken anne babanın doyurduğu aynı çocuksu ihtiyaçları tatmin etmek için tanrılara transfer ederler.

Freud'un çağdaşı olan Carl Gustav Jung ise kendi çağdaşları arasında dine en çok dikkatini veren psikolog idi. Hem Doğu hem de Batı dinî geleneklerini kendi teori ve kavramlarını destekleyecek deliller olarak kullanmıştır. Dinî hayata yönelik alışık olunmayan sempatik bir tutum sergilemiştir. 1933'te İnsan Ruhuna Yöneliş, 1938'de Psikoloji ve Din, 1954'te Answer to Job eserleri ve din bireyleşme süreci üzerine çalışmalarıyla din psikolojisi alanına katkı sağlayan Jung, Freud'dan oldukça farklı fikirleriyle ortaya çıkmıştır. Kolektif bilinçdışının arketiplerini inceleyen Jung'a göre elde ettiği sonuçlardan en önemlilerinden biri insandaki "doğal dinsel işlev"dir. Ona göre, insanın ruh sağlığı ve kararlılığı içgüdülerin olduğu kadar bu doğal dinsel işlevin de uygun bir biçimde ifade edilmesine bağlıdır. Jung, özellikle anima, animus, persona, gölge ve benlik arketiplerini sıkça tartışmıştır. Ona göre teslis inancı yanlış ve çarpıtılmış şeylere dayanır. Teslis erkeksi bir karakterdedir, anima'sı bastırılmıştır. Oysa hakikat üçlü değil; su, hava, ateş ve topraktan haiz dörtlüdür. Teslis'te dişi ve kadını temsil eden toprak eksiktir. Hindistan ve Orta Afrika'ya seyahatler yapan Jung, özellikle Hint zihniyetinin temsilcileriyle konuşmuş ve bu zihniyeti Avrupa'yla kıyaslamıştır.

Abraham Maslow ise dinî tecrübenin bireysel boyutu üzerinde duran alana katkı sağlayan isimlerden biridir. Dinler, Değerler, Doruk Deneyimler isimli kitabında din kişisel gelişmenin yüksek düzeylerinde akılcılıkla, bilimle ve toplumsal amaçlarla bağdaşmaktadır. Maslow, Freud'un nörotik ve psikopat bireyler üzerinde yoğunlaşarak tüm yüksek değerler, duygu ve davranışların insan türünün doğal değil kazanılmış davranışlar olduğu tezini şiddetle eleştiriyordu. Maslow, akıl sağlığı anlaşılmadan akıl hastalıklarının anlaşılamayacağına inanıyordu. Psikologların fizikçi, kimyager ve matematikçilerin çok fazla etkisi altında kaldığını, insanın matematiksel ve fiziksel bir formüle indirgenemeyeceğini söylüyordu. Maslow'a göre her bir insanın kendini gerçekleştirmeye yönelik bir eğilimi vardır. En yüksek dereceli insan ihtiyacı olan bu hal, tüm yetenek ve nitelikleri aktif olarak kullanmayı ve potansiyeli geliştirip gerçekleştirmeyi içerir. Maslow'un araştırmalarının büyük bölümü kendini gerçekleştirme ihtiyacını tatmin etmiş ve bu nedenle psikolojik açıdan sağlıklı olarak nitelendirilen insanlar üzerine yoğunlaştırmıştır.

Erich Fromm ise dinî olguları sosyal psikolojik bir yaklaşımla ele alır. Fromm nevroz ve din ilişkisi konusunda Freud'dan oldukça farklı düşünür. Fromm'a göre dinsel tapınma ile nevroz arasında önemli bir ayrım, tapınma aracılığı ile insanın özgürlük ve tatmin sağlaması ve bunun nevrozda olmamasını gösterir. Fromm, dinleri incelemiş otoriter din ve hümanist din kavramlarını ortaya atmıştır. Ona göre otoriter dinlerin ve böylesi dinsel yaşantıların temel özelliği insanların kendi dışlarındaki görülemez, tutulamaz ve duyulamaz olan bir güce teslim olmalarıdır. Bu türlü bir dinin en büyük erdemi itaat, baş günahı ise itaatsizliktir. Buna karşılık hümaniter dinler ilk önce insan ve onun güçleri ile ilgilenirler. İnsan, kendini ve diğer insanlarla olan ilişkilerini anlayabilmek, evrendeki yerini kavramak için önce aklını geliştirmelidir. Erdem itaatte değil kendini gerçekleştirmektedir.

Kullanılan yöntemler
Herhangi bir bilim dalının bağımsız bir hale gelebilmesinin şartlarından biri o bilim dalının kendine ait bir metodunun olmasıdır. Metot terimini bilimsel araştırmaların, mantık çerçevesi içinde düzenlenmesini ve sonuca bağlanmasını yansıtan strateji veya yol olarak tanımlanır. Metot kavramının yapısı teori ve araştırma teknikleri olmak üzere iki genel kısma ayrılmaktadır.

Teori
Olgular arasındaki ilişkileri açıklayan kavramsal bir sistemdir. Gözlenen olgu ve olaylardan hareketle elde edilmiş bilgilerden yararlanarak bilinmeyen ya da henüz ulaşılmamış bilinmeyenleri anlama ve açıklamaya yardımcı olan zihinsel, kavramsal bir genellemedir. Bir araştırmada "veri toplama araçlarına verilen cevapların doğru ve samimi olduğu" genellemesi bir hipotezdir. Araştırmada ilk olarak belirlenmesi gerekenler sayıltı ve hipotezdir.

Sayıltı: Araştırma sürecinde doğruluğu ispatlanması gerekmeyen önermedir. Genelde sayıltı ve hipotez birbirine karıştırılmaktadır. Araştırma sürecinde hipotezin doğruluğu test edilerek kabul ya da reddedilir. Sayıltı ise doğru kabul edilerek araştırma gerçekleştirilir.
Hipotez/Varsayım: Hipotez, araştırmacının araştırma problemindeki değişkenler arasında ne tür bir ilişkinin olduğuna dair beklentilerini ve yargılarını ifade eder. Birçok durumda hipotezler, araştırmacının değişkenler arasında var olduğunu düşündüğü ilişkilere dair önsezilerdir. Hipotez, araştırma sorusuna bulanacak yanıtı tahmin etmek demektir. Belirli bir araştırma sorusu, neyin bulunmaya çalışıldığını belirtir.

Araştırma teknikleri
Gözlem: Araştırmacının insan davranışlarını sistematik olarak gözleyip bunları kaydedip analiz ettikten sonra yorumlamasıdır.
Deney: Bir varsayımın sınanması amacıyla başvurulabilecek özel bir gözlem türüdür.
Anket: Genel olarak cevaplandırıcının daha önceden belirlenmiş bir sıralamada ve yapıda oluşturulan sorulara karşılık vermesiyle veri elde etme yöntemi olarak tanımlanabilir. Telefonla yöneltilen sorular ve posta ile dağıtılan formlar da anket sınıflaması içerisinde yer alır.
Mülakat: İki veya daha çok sayıda insan arasında belli bir amaç etrafında yapılan tartışmalardır.
Odak grup görüşmesi: Bireysel görüşmelerin yanında odak grup görüşmeleri de nitel veri toplama da önemli bir işleve sahiptir. Odak grup görüşmeleri araştırmacı açısından bireysel görüşmelere göre bazı farklılıklar gösterir. Öncelikle grup görüşmelerinde sorulara verilen yanıtlar gruptaki bireylerin birbiriyle olan etkileşimleri sonucu oluşur. Odak grup görüşmelerinin bu özelliği aynı zamanda bu tür görüşmelerin zengin bir veri seti oluşturmaya yardımcı olması açısından da önemlidir.
Doküman incelemesi: Araştırılması hedeflenen olgu ve olgular hakkında bilgi içeren yazılı materyallerin tahlilini kapsar. Geleneksel olarak doküman incelemesi tarihçilerin, antropologların ve dilbilimcilerin kullandığı bir yöntem olarak bilinir.

Dindarlık

Dünya dinleri arasında, ayrıntıya gidildiğinde birçok farklılığın olmasına rağmen dindarlığın kendini ortaya koyduğu genel alanlar açısından önemli açıdan benzerlikler bulunduğu tespit edilmiştir. Charles Young Glock ve Rodney Stark, dindarlığın temel boyutları olarak kabul edilebilecek genel alanları duygu, inanç, ibadet, bilgi ve etki olmak üzere beş ayrı kategoride ele almıştır. Dindarlık ile ilgili çalışmalar genel olarak dindarlığın boyutları, modelleri, fiziksel ve psikolojik sağlık ile ilişkisi, madde bağımlığı, kişilik üzerine etkisi, dindarlık ve cinsiyet, dinî baş etme ve yaşlara göre dinî hayat gibi konularda yoğunlaşmıştır.

Dindarlığın boyutları
İdeolojik boyut: Yeryüzündeki bütün dinlerin merkezinde bir akide vardır. Kendisine inananları bir araya getirir.
Törensel boyut: Hemen her dinî gelenek kendi bünyesinde birtakım uygulama, eylem ve etkinliğe yer verir. Dua, ibadet, hac, kurban, kutsal kitabı okuma şeklinde farklı uygulamalar vardır.
Tecrübe boyutu: Her din mensubu, inandığı yaratıcıyı doğrudan içinde hisseder ve onunla iletişime geçer.
Zihinsel boyut: Her dinin mensupları kendi dinlerinin temel inanç ve değerleri ile ilgili bir bilgiye sahiptir.
Etki boyutu: Dindarlık yaşantısı toplumda yaşattığı bir ahlaki tutum vardır. Dinî yaşam bu ortak ilkeleri sürdürmeyi hedefler.

Gelişimsel Yaklaşımlar
Bazı kuramcılar, Piaget'in Bilişsel Gelişim Teorisindeki aşamalı yaklaşıma benzer doğrultuda bir insanın çocukluktan itibaren Tanrı ve din hakkında nasıl fikir edindiğini açıklamaya çalışmıştır.

James W. Fowler'in modeli

Dini gelişimsel modeller içerisinde en iyi bilinen modeldir. Fowler; 1981'de yayımladığı "İnanç Aşamaları" (Stages of Faith) adlı kitabında bir insanın din hakkında edindiği gelişimi altı aşamaya ayırmıştır:

Kaynakça

Adem Aygün, Ali Ulvi Mehmedoğlu. "James W. Fowler ve İnanç Gelişim Teorisi". Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD) 6 / 1 (Mart 2006): 118-140.

Din psikolojisi


An Scaphyglottis stellata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Conrad Loddiges ngan John Lindley. An Scaphyglottis stellata in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Scaphyglottis

Scaphyglottis stellata


Eratosthenes este un crater de impact situat pe fața vizibilă a Lunii. Se situează între Mare Imbrium (Marea Ploilor) și Sinus Aestuum (Golful Torid), și marchează limita occidentală a lanțului Montes Apenninus. Craterul Marco Polo este situat la est, craterul Stadius este la sud-vest, iar craterul Copernicus la vest.

Descriere
Craterul are o margine circulară bine definită, un perete interior terasat, vârfuri centrale de munte, o podea neregulată și o extremitate exterioară a ejectei.

Un alt crater, care se află la mai mult de un diametru distanță, la sud-sud-vest, este Stadius.

Eratosthenian este o perioadă a scării timpului "geologic" lunar denumită după acest crater.  Se presupune că acest crater s-a format în urmă cu circa 3,2 miliarde de ani, definind începutul acestei perioade.

În 1851, astronomul Henry Blunt a construit un model al suprafeței Lunii în care apare și craterul Eratosthenes. Modelul se baza pe observațiile făcute de Blunt cu un telescop, de la casa sa din Shrewsbury, și a fost prezentat, în același an, la Marea Expoziție din Londra.

În anii 1910-1920, William H. Pickering a remarcat niște pete întunecate în crater care variau regulat în fiecare zi lunară. El a prezentat ideea speculativă că aceste pete păreau să migreze de-a lungul suprafeței, sugerând "turme" de mici forme de viață.Ideea a primit o atenție deosebită, în primul rând datorită reputației lui Pickering.

Denumirea craterului
În 1935, Uniunea Astronomică Internațională a dat numele astronomului, geografului și matematicianului grec Eratostene din Cirene, acestui crater lunar.

Cratere satelite

Craterele zise satelite sunt mici cratere situate în proximitatea craterului principal; ele sunt denumite cu același nume, însă însoțit de o literă majusculă complementară (chiar dacă formarea acestor cratere este independentă de formarea craterului principal). Prin convenție, aceste caracteristici sunt indicate pe hărțile lunare așezând litera pe punctul cel mai apropiat de craterul principal.

Lista craterelor satelite ale craterului Eratosthenes :

Note

Lecturi suplimentare

Legături externe
Date de la Uniunea Astronomică Internațională
Date de la wikispaces

Vezi și
 Listă a craterelor de pe Lună
 Selenografie

Cratere pe Lună

Eratosthenes (crater)


Alvin F. "Doggie" Julian (nacido el 5 de abril de 1901 en Reading, Pensilvania y fallecido el 28 de julio de 1967 en Worcester, Massachusetts) fue un entrenador de baloncesto estadounidense que dirigió durante 29 años equipos de la NCAA y también durante dos temporadas a los Boston Celtics de la NBA. Es miembro del Basketball Hall of Fame desde 1968.

Trayectoria deportiva

Jugador
En su etapa de universitario en la Universidad Bucknell fue uno de los jugadores más destacados de los equipos de béisbol y de baloncesto, llegando a ser profesional en el equipo de Reading en la International League de béisbol, y también como jugador de fútbol americano con los Pottsville Maroons de la NFL.

Entrenador
Comenzó su carrera como entrenador en el fútbol americano, llevando durante dos años el equipo del Albright College, para posteriormente entrenar al equipo de baloncesto del Muhlenberg College, donde permaneció 9 temporadas.

En 1945 se hizo cargo del College of the Holy Cross, y solo un año después, con Bob Cousy en sus filas, se haría con el Torneo de la NCAA tras derrotar a Oklahoma en la final disputada en el Madison Square Garden de Nueva York.

En 1948 se haría cargo por primera vez de un equipo profesional, los Boston Celtics, entonces en la BAA, donde permanecería durante dos temporadas, en las que consiguió 47 victorias y 81 derrotas.

Regresó al baloncesto universitario en 1950 para dirigir al Dartmouth College hasta la fecha de su fallecimiento, en 1967, con los que ganó el torneo de la Ivy League en tres ocasiones, en 1956, 1958 y 1959.

Referencias

Enlaces externos
Página de Julian en la web del Basketball Hall of Fame
Estadísticas en la NBA
Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Massachusetts
Baloncestistas de los Bucknell Bison
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de baloncesto de la NCAA
Entrenadores de la NBA
Entrenadores de los Boston Celtics
Miembros del Basketball Hall of Fame
Nacidos en Reading (Pensilvania)

Alvin Julian


Ebu Nuvas (Arapça: أبو نواس, d.756-ö. 810) veya tam ismiyle Ebu Nuvas el-Hasen b. Hani el-Hakami, Abbâsî Döneminin en meşhur şairidir. Özellikle hamriyyâtı ile tanınmaktadır.

Hayatı
İran'ın güney batısındaki Ahvaz kentinde doğmuştur. Klasik Arap Edebiyatı'nın en önemli şairlerinden sayılmaktadır. Arap edebiyatının pek çok şiir türünde uzmanlaşmıştır; ancak ününü şarap şiirlerine (hamriyyât) borçludur.

Ebu Nuvas, dönemin folkloruna girmeyi başarmıştır. Adı Binbir Gece Masalları'nda da anılmaktadır. Ebu Nuvas'ın hayatına dair bilgiler çok azdır. Buna karşın hayatına dair bilgiler bir o kadar da çelişkili ve karmaşıktır.

Asıl adı, Hasan'dır. Ebu Nuvas 762 yılında İran'daki Huzistan bölgesindeki Ahvaz köyünde doğdu. Babasının adı Hâni'dir. Annesi İran asıllı bir hanım olan Gülüban'dır. 7-8 yaşlarındayken ailesiyle birlikte Basra'ya taşındılar. Çocukluğu çok sıkıntı içinde geçti. Basra ulemasından, özellikle Ebu Ubeyde'den ilim tahsil etti. Çok geniş bir kültür edindi. Bunun yanı sıra eğlenceye, işret alemlerine düşkündü. Bermekiler ve Rabii Ailesi'nin yanında yer aldı ve bu çevrelerden büyük bir servet edindi. Harun Reşid'in meclislerinde (786-809) bulundu. Ne var ki, Harun Reşid sonraları onu hapse attı. Hapisten sonra Mısır'daki Hasib'in yanına gitti. Önceleri onu övüyordu, daha sonra ise onu da yermeye başladı. Harun Reşid'in oğlu Emin, halife olunca (809) Ebu Nüvas'ı özel şairi tayin etti.

Ebu Nüvas, duygulu, hafif meşrep ve yaratılış gereği eğlenceye düşkün idi. Küçüklüğünden beri konfor içinde yaşamayı hedeflemişti. Bu arayışı hayatında bariz bir şekilde görülür.

Kendisine ait bir Divan'ı vardır. Şiirlerinde şarap, mizah, gazel, övgü (methiye), ağıt (mersiye), yergi (hiciv), reddiye, tardiyyât, zühd, edep ve sitem vardır. Kendisine ait olmadığı halde ününden dolayı pek çok şiir kendisine isnat edilmiştir.

Şair Ebu Nüvas 54 yaşında öldü. Eğlence, işret, zevk ve sefa dolu bir hayattan sonra ölmeden önce tövbe etmiş ve zühd ile ilgili çok güzel şiirler yazmıştır.

Konuyla ilgili yayınlar
Esat Ayyıldız. "Ebû Nuvâs'ın Şarap (Hamriyyât) Şiirleri" . Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 18 / 18 (Aralık 2020): 147-173 .

Kaynakça

756 doğumlular
810 yılında ölenler
İranlı şairler
Abbâsîler'de kişiler
Arap şairler
Binbir Gece Masalları karakterleri

Ebu Nuvas


Marcel Sembat () is a station of the Paris Métro. It is named after the nearby place Marcel Sembat which was named after the journalist Marcel Sembat (1862–1922) who was a director of the socialist review La Petite République from 1892 to 1897 and husband of the painter Georgette Agutte from 1897 until their deaths in 1922. He was also the Minister of Public Works from 1914 to 1916 as well as socialist deputy for the 18th arrondissement of Paris's Grandes-Carrières district from 1893 till his death in 1922.

History
The station opened on 3 February 1934 with the extension from Porte de Saint-Cloud to Pont de Sèvres, which was the first extension of the métro network beyond the limits of Paris. Hence, it is one of the first three stations to provide service to the inner suburbs of Paris (along with Billancourt and Pont de Sèvres).

As part of the "Renouveau du métro" programme by the RATP, the station's corridors was renovated and modernised on 23 April 2004.

In 2019, the station was used by 5,521,946 passengers, making it the 73rd busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,845,520 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 59th busiest of the Métro network out of 305 stations.

In 2021, the station was used by 3,874,792 passengers, making it the 62nd busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 7 accesses divided into 8 access points:

 Access 1: avenue Victor Hugo (with an ascending escalator)
 Access 2: place Marcel-Sembat
 Access 3: avenue Édouard Vaillant
 Access 4: rue des Quatre Cheminées Patinoire Municipale
 Access 5: avenue André Morizet
 Access 6: rue Rieux
 Access 7: rue Danjou

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms.

Other connections
The station is also served by lines 42, 123, 126, 175, and 571 (SUBB) (Boucle Nord) of the RATP bus network, and at night, by lines N12, N61, and N45 of the Noctilien network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in Boulogne-Billancourt
Railway stations in France opened in 1934

Marcel Sembat station


O Campeonato Sul-Americano de Voleibol Masculino Sub-19 de 2022 foi a 22ª edição desta competição infanto-juvenil organizada a cada dois anos pela Confederação Sul-Americana de Voleibol (CSV). A competição ocorreu entre os dias 24 e 28 de agosto, em Araguari, Brasil.

Repetindo a final das últimas quatro edições, Brasil e Argentina protagonizaram a dipusta pelo título da competição, tendo a Argentina se sagrado campeã pela quinta vez. Na dipusta pelo terceiro lugar, a seleção colombiana venceu a seleção chilena por 3 sets a 0 e também conquistou uma vaga no Campeonato Mundial Sub-19 de 2023.

Regulamento
O torneio foi divido na fase classificatória e na fase final. A fase classificatória foi disputada em turno único, com todas as equipes se enfrentando dentro de seu grupo. Os dois primeiros classificados de cada grupo avançaram para a fase final, estruturada em semifinais, disputa pelo terceiro lugar e final.

Critérios de desempate
 Número de vitórias
 Número de pontos
 Razão dos sets
 Razão dos pontos
 Resultado da última partida entre os times empatados

Partidas terminadas em 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor, 0 pontos para o perdedor;
Partidas terminadas em 3–2: 2 pontos para o vencedor, 1 ponto para o perdedor.

Equipes participantes
As seguintes seleções foram qualificadas a participar do Campeonato Sul-Americano Sub-19 de 2022.

Local das partidas

Fase classificatória
 As partidas seguem o fuso horário de Brasília (UTC−3).

 Grupo A

|}

|}

 Grupo B

|}

|}

Fase final

 As partidas seguem o fuso horário de Brasília (UTC−3).
 Quinto lugar

|}

 Semifinais

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Bryan Silva
Melhor Oposto
  Ian Gei
Melhor Levantador
  Lucas Astegiano
Melhor Líbero
  João Gameiro

Melhores Ponteiros
  João Pedro
  Fausto Diaz
Melhores Centrais
  Samuel Santos
  Emiliano Molini

Ver também
 Campeonato Sul-Americano de Voleibol Masculino Sub-21 de 2022

Ligações externas

Campeonato Sul-Americano de Voleibol Masculino Sub-19
Esporte no Brasil em 2022
2022 no voleibol


Lvívfylki (Á úkraínsku: Льві́вська о́бласть - með latnesku stafrófi: Lvivska oblast) er hérað í vestur-Úkraínu. Höfuðborgin er Lvív.

Tilvísanir

Fylki í Úkraínu

Lvívfylki


Vampires er en amerikansk film fra 1998 instrueret af John Carpenter.

Medvirkende
James Woods som Jack Crow
Daniel Baldwin som Anthony Montoya
Sheryl Lee som Katrina
Thomas Ian Griffith som Jan Valek
Maximilian Schell som Cardinal Alba
Tim Guinee som Fader Adam Guiteau
Mark Boone Junior som Catlin
Gregory Sierra som Fader Giovanni
Cary-Hiroyuki Tagawa som David Deyo
Thomas Rosales Jr. som Ortega

Eksterne henvisninger

Gyserfilm fra USA
Amerikanske film fra 1998
Vampyrfilm

Vampires (film)