Træspidsmus (Scandentia) er en orden i klassen pattedyr. Længe var systematikken for disse dyr uklar. Nogle zoologer regnede dem til ordenen insektsædere og andre til ordenen primater. Man har tidligere kun anerkendt en familie, Tupaiidae, men nyere litteratur inddeler træspidsmusene i to familier, Tupaiidae og Ptilocercidae. Der er cirka 20 arter i fem slægter.

Udbredelse
De forekommer i tropiske regnskove i Syd- og Sydøstasien, nærmere bestemt i Indien, i det sydøstlige Kina, på den malajiske halvø og i den sydøstasiatiske øverden.

Udseende
En træspidsmus ligner et egern med lang snude. Den har en slank krop som bærer en tæt pels. Lemmerne har fem fingre som bærer skarpe kløer. Disse kløer anvendes hovedsageligt til klatring. Pelsen er rødbrun eller mørkebrun og på undersiden lidt lysere. Alle arter har en forholdsvis stor hjerne og 38 tænder.

Træspidsmusen er mellem 10 og 23 centimeter lang og vejer mellem 40 og 350 gram. Hertil kommer en hale som oftest er lige så lang som kroppen.

Levevis
Med undtagelse af arten Ptilocercus lowii er alle arter dagaktive. De er gode til at løbe og klatre. De fleste arter lever i skove, men her bevæger de sig især på jorden. Træspidsmus er altædende og lever både af animalisk føde som insekter eller mindre hvirveldyr og af vegetabilsk føde som frugter.

Forplantning
I drægtighedsperioden bygger hunnen et bo til sine unger. Ungerne fødes nøgne og blinde. Hunnen lader ungerne die efter fødslen. Herefter kommer hun kun hver anden dag til boet for at give die. På grund af mælkens høje fedtindhold øger ungerne hurtigt deres vægt. Efter cirka fem uger holder hunnen op med at give die og nogle måneder senere er ungerne kønsmodne.

Slægter
Træspidsmus inddeles i fem slægter:

 Familien Ptilocercidae, tidligere betragtet en underfamilie (Ptilocercinae):
 Ptilocercus, med en art.

 Familien Tupaiidae, tidligere betragtet som en underfamilie (Tupaiinae):
 Tupaia, med 14 arter.
 Anathana, med en art.
 Urogale, med en art.
 Dendrogale, med to arter.

Noter

Pattedyr

Træspidsmus


An Euclasta condylotricha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Euclasta condylotricha in nahilalakip ha genus nga Euclasta, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Euclasta (Poaceae)

Euclasta condylotricha


Die Liste der Bodendenkmäler in Attendorn führt die Bodendenkmäler der sauerländischen Stadt Attendorn auf.

Siehe auch
 Liste der Baudenkmäler in Attendorn

Weblinks
 Denkmalliste der Stadt Attendorn (PDF; 78 kB)

Attendorn
Kultur (Attendorn)
!Attendorn

Liste der Bodendenkmäler in Attendorn


São João da Corveira Portekiz'de Valpaços belediyesine bağlı olan, 14,30 km2 yüzölçümüne sahip, 721 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valpaços

São João da Corveira


An Cyperus turrialbanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gómez-laur.. An Cyperus turrialbanus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus turrialbanus


Lukashov  es un posiólok del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar, en Rusia. Se sitúa en la confluencia de los ríos Ganzha 1 y 2, tributarios del Bélaya, afluente del río Kubán, 9 km al noroeste de Beloréchensk y 65 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía menos de 100 habitantes en 2008.

Pertenece al municipio Druzhnenskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Лукашёв (хутор).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar

Lukashov (Rusia)


Il s'agit d'une liste des sessions du Parlement de Grande-Bretagne, compilée avec les élections à la Chambre des communes de Grande-Bretagne  pour chaque session, et la liste des membres de la Chambre.

Les sessions sont numérotées depuis la formation du Royaume de Grande-Bretagne .  Pour les parlements de Westminster, voir Liste des Parlements du Royaume-Uni, et pour les plus anciens, voir Liste des Parlements d'Angleterre et Liste des parlements d'Écosse.

Références

Voir aussi

Articles connexes
Durée des parlements anglais avant 1660
Durée des parlements anglais, britannique et du Royaume-Uni à partir de 1660
Liste des Parlements d'Angleterre
Liste des Parlements d'Écosse
Liste des Parlements du Royaume-Uni
Liste des gouvernements britanniques

Liens externes
 Robert Beatson, A Chronological Register of Both Houses of the British Parliament, from the Union in 1708, to the Third Parliament of the United Kingdom of Great Britain and Ireland, in 1807: From the Union in 1708, to the Third Parliament Of the United Kingdom Of Great Britain and Ireland in 1807, Volume 1, printed for Longman, Hurst, Rees, and Orme by J. Chalmers & Co., 1807;   (PDF)

Parlements de Grande-Bretagne

Liste des Parlements de Grande-Bretagne


Parfüm, güzel kokuların karıştırılmasıyla ortaya çıkan ürün. Kokulu uçucu yağlar, aroma bileşikleri, sabitleyici ve çözücü karışımıdır. Parfüm hazırlayan kişilere parfümcü denir.

Tarihi

Eski çağlarda Çinliler, Hindular, Mısırlılar, İsrailoğulları, Araplar, Yunanlar ve Romalılar tarafından kullanılmaktaydı. Latince tümüyle uçucu anlamına gelen per fumum sözcüğünden türemiştir.

Çeşitler
 Pomander
 Perfume extract: % 20-40 aroma
 Eau de parfum (EdP): % 10-30 aroma
 Eau de toilette (EdT): % 5-20 aroma
 Eau de cologne (EdC): % 2-5 aroma; Tescilli marka (™ ya da ®): Original Eau de Cologne
 Splash perfume (EdS): ~1% aroma; Tescilli marka (™ ya da ®): EdS

Aromalar
Aşağıdakiler gibi iki grupta incelenir.

Bitkisel kaynaklar
 Ağaç kabuğu
 Çiçek ve ağaç çiçeği
 Meyveler
 Yaprak ve Dallar
 Reçine
 Bitki kökleri
 Tohumlar
 Ağaç gövdesi
 Kehribar
 Castoreum (Bir tür kunduz)
 Misk kedisi
 Petek
 Çikolatalar
 Vanilya
 Hindistan cevizi
 Pudramsı
 Peridermis
 Köksap
 Tohumlar
 Soğan
 Terpen

Hayvansal kaynaklar
 Amber
 Kastoryum
 Hyraceum
 misk yağı
 Petek
 Misk

Diğer doğal kaynaklar
 Aroma bileşiği
 Likenler
 Kahverengi algler

Şirketler
 Avon Products
 Bernocchi S.p.A.
 Parfums Caron
 Firmenich
 Frutarom
 Givaudan
 International Flavors & Fragrances
 Mane SA
 Robertet
 Sensient Technologies
 Symrise
 T. Hasegawa
 Takasago International Corporation
 Horus Nefertem

Ayrıca bakınız
 Feromon

Dış bağlantılar

Tuvalet malzemeleri
Parfüm
Kozmetik

Parfüm


Ecological genetics is the study of genetics in natural populations. Traits in a population can be observed and quantified to represent a species adapting to a changing environment.

This contrasts with classical genetics, which works mostly on crosses between laboratory strains, and DNA sequence analysis, which studies genes at the molecular level.

Research in this field is on traits of ecological significance—that is, traits related to fitness, which affect an organism's survival and reproduction. Examples might be: flowering time, drought tolerance, polymorphism, mimicry, and avoidance of attacks by predators.

Ecological genetics is an especially useful tool when studying endangered species. Meta-barcoding and eDNA are used to examine the biodiversity of species in an ecosystem.

Research usually involves a mixture of field and laboratory studies. Samples of natural populations may be taken back to the laboratory for their genetic variation to be analyzed. Changes in the populations at different times and places will be noted, and the pattern of mortality in these populations will be studied. Research is often done on insects and other organisms such as microbial communities, that have short generation times.

History
Although work on natural populations had been done previously, it is acknowledged that the field was founded by the English biologist E.B. Ford (1901–1988) in the early 20th century. Ford was taught genetics at Oxford University by Julian Huxley, and started research on the genetics of natural populations in 1924. Ford also had a long working relationship with R.A. Fisher. By the time Ford had developed his formal definition of genetic polymorphism, Fisher had got accustomed to high natural selection values in nature. This was one of the main outcomes of research on natural populations. Ford's magnum opus was Ecological genetics, which ran to four editions and was widely influential.

Other notable ecological geneticists would include Theodosius Dobzhansky who worked on chromosome polymorphism in fruit flies. As a young researcher in Russia, Dobzhansky had been influenced by Sergei Chetverikov, who also deserves to be remembered as a founder of genetics in the field, though his significance was not appreciated until much later. Dobzhansky and colleagues carried out studies on natural populations of Drosophila species in western USA and Mexico over many years.

Philip Sheppard, Cyril Clarke, Bernard Kettlewell and A.J. Cain were all strongly influenced by Ford; their careers date from the post World War II era. Collectively, their work on lepidoptera, and on human blood groups, established the field, and threw light on selection in natural populations where its role had been once doubted.

Work of this kind needs long-term funding, as well as grounding in both ecology and genetics. These are both difficult requirements. Research projects can last longer than a researcher's career; for instance, research into mimicry started 150 years ago, and is still going strongly. Funding of this type of research is still rather erratic, but at least the value of working with natural populations in the field cannot now be doubted.

See also
 Antibiotic resistance
 Genetic ecology
 Genetic monitoring
 Peppered moth, Biston betularia
 Pesticide resistance
 Polymorphism (biology)

References

Further reading
 Cain A.J. and W.B. Provine 1992. Genes and ecology in history. In: R.J. Berry, T.J. Crawford and G.M. Hewitt (eds). Genes in ecology. Blackwell Scientific: Oxford. Provides a good historical background.
 Conner J.K. and Hartl D.L. 2004. A primer of ecological genetics. Sinauer Associates, Sunderland, Mass. Provides basic and intermediate level processes and methods.

Ecological genetics


Mary Teresa Norton (* 7. März 1875 in Jersey City, New Jersey; † 2. August 1959 in Greenwich, Connecticut) war eine US-amerikanische Politikerin. Zwischen 1925 und 1951 vertrat sie als erste Frau den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Mary Teresa Hopkins, so ihr Geburtsname, besuchte die öffentlichen Schulen ihrer Heimat einschließlich der Jersey City High School. Danach war sie bis 1896 am Packard Business College in New York City. Von 1916 bis 1927 fungierte sie als Präsidentin der Queen's Daughters' Day Nursery Association of Jersey City, einer Vereinigung der Mitarbeiterinnen in den städtischen Kindergärten. Gleichzeitig begann sie als Mitglied der Demokraten eine politische Laufbahn. Im Jahr 1920 vertrat sie das Hudson County im Staatsvorstand ihrer Partei. Von 1921 bis 1931 war sie stellvertretende Parteivorsitzende in New Jersey. Danach führte sie zwischen 1932 und 1935 sowie nochmals von 1940 bis 1944 den Vorsitz. 1922 wurde Norton in den Kreisrat des Hudson County gewählt. Zwischen 1924 und 1948 nahm sie an allen Democratic National Conventions teil. Im Jahr 1945 war sie Delegierte auf einer internationalen Arbeiterkonferenz in Paris.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1924 wurde Mary Norton als erste Frau aus New Jersey im elften Wahlbezirk des Staates in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo sie am 4. März 1925 die Nachfolge von Charles F. X. O'Brien antrat. Nach zwölf Wiederwahlen konnte sie bis zum 3. Januar 1951 insgesamt 13 Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1933 vertrat sie dort den damals neugeschaffenen 13. Distrikt ihres Staates. Von 1931 bis 1939 war sie Vorsitzende des Ausschusses zur Verwaltung des Bundesbezirks District of Columbia. Von 1937 bis 1947 leitete sie das Committee on Labor; von 1941 bis 1943 war sie Vorsitzende des Committee on Memorials. Während ihrer letzten Legislaturperiode zwischen 1949 und 1951 saß Norton dem Committee on House Administration vor. Während ihrer Zeit im Kongress wurden dort in den 1930er Jahren die New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen geprägt. 1933 wurden der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert.

1950 verzichtete Mary Norton auf eine weitere Kandidatur. In den Jahren 1951 und 1952 war sie Beraterin des Arbeitsministeriums für Frauenfragen. Mary Norton starb am 2. August 1959 in Greenwich und wurde auf dem Holy Name Cemetery in Jersey City beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1875
Gestorben 1959
Frau

Mary Teresa Norton


Funda Arar (d. 8 Nisan 1975, Ankara), Türk pop müzik şarkıcısı. Bugüne kadar bir Altın Kelebek Ödülü ve bir Türkiye Video Müzik Ödülü dâhil olmak üzere çok sayıda ödül kazanılmıştır.

Hayatı
İlköğrenimini Ankara Ahmet Vefik Paşa İlköğretim Okulunda, orta ve lise öğrenimini Muğla ve Adapazarı'nda tamamlayan Funda Arar, 1996 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı'ndan mezun olmuştur. Eğitiminin ardından iki yıl boyunca müzik öğretmenliği ve sahne çalışması yaptı.

Müzikal kariyeri

2000: İlk yılları
Yaklaşık bir buçuk yıl ilk albümü için çalışmalarını sürdüren Funda Arar'ın Sevgilerde albümü TMC etiketiyle 11 Şubat 2000'de yayınlandı. Albümde ağırlıklı olarak müzisyen Yücel Arzen ile çalışan sanatçı çıkış şarkısı olarak Necip Fazıl Kısakürek'in şiiri "Kaldırımlar" seçilmiş, aynı şarkıya Hakan Yonat yönetmenliğinde müzik klibi çekilmiştir. Aynı albümde bestelenen şiirlerden olan Behçet Necatigil'den "Sevgilerde", Gülsüm Cengiz'den "Yağmur" ve Şeyda Kılınç'tan ise "Ay Doğmadan Gel" şiirleri de yer almaktadır. Daha sonra sırasıyla "Aysel" ve sözü ile bestesi Yücel Arzen'e ait olan "Sonu Yok Bu Aşkın" adlı şarkılar kliplendirilmiştir. Yine aynı yıl Funda Arar dönemin popüler dizilerinden olan Ruhsar'da konuk oyuncu olarak rol almıştır. Dizide Sevgilerde albümünden "Ah Oğlan" adlı şarkı ön plana çıkarılmıştır.

İlk albümünün ardından Funda Arar, çalıştığı müzik şirketi TMC'nin diğer bir sanatçısı olan Kıraç ile 14 Şubat 2001 yılında Sevgiliye adında bir düet albümü çıkarmışlardır. Albüme adını veren şarkıda düet yapan iki sanatçı, bu şarkıyı da kliplendirmişlerdir. Albümde Funda Arar tarafından solo olarak yorumlanan söz ile müziği kendisine ait "Seni Düşünürüm" şarkısı da daha sonra kliplenmiştir. Sanatçı 2002 yılında ise Magazin Gazetecileri Derneğinden Kıraç ile birlikte yaptığı Sevgiliye albümü ile "En İyi Çıkış Yapan Sanatçı" ödülünü almıştır.

2002-07: Kariyerinin yükselişi

Funda Arar 2002 yılında ikinci solo albümü Alagülü çıkarmıştır. Albüme adını veren "Alagül" şarkısı çıkış şarkısı olarak düşünülmüş ve klibi yine Hakan Yonat tarafından çekilmiştir. Albümde bulunan, Erkin Koray yorumu ile bilinen "Arapsaçı" şarkısının Febyo Taşel tarafından yapılan yeni düzenlemesiyle Türk pop müziğinde bilinirliğini arttırmıştır. "Arapsaçı" da dâhil olmak üzere toplamda beş şarkının kliplendirildiği albüm aynı zamanda sanatçının kendi bestelerine yer verdiği albümü olmuş, 2003 yılının Ekim ayında çıkartmış olduğu üçüncü solo albümü Sevda Yanığı ile aynı ismi taşıyan "Sevda Yanığı" adlı şarkı ilgi çekmiş aynı albümde Fikret Kızılok yorumuyla bilinen, Ahmed Arif'e ait "Haberin Var mı" adlı parçayı tekrar yorumlayan Funda Arar, Sevda Yanığı albümü ile Altın Kelebek Ödülleri'nde "En İyi Çıkış Yapan Sanatçı" ödülünü kazanmış, 2005 yılında Kanaltürk'te yayınlanan Funda Ararla Performans programını yapmıştır.

2006 yılında Son Dans adlı albümü yayınlanan sanatçısının bu albümü için çıkış şarkısı olarak "Karartma Günleri" çekilmiş, Funda Arar aynı albümde geçmişte Bergen'in seslendirdiği "Benim İçin Üzülme" adlı şarkıyı yeniden yorumlayarak albümde yer vermiştir. Toplamda altı şarkının kliplendirildiği albüm yıl içinde en çok satan ilk 10 albüm arasına girmiştir ve Mü-yap tarafından "Platin Ödülü" ile ödülendirilmiştir. Yine aynı yıl aynı müzik şirketinde çalıştığı için beraber bir düet albüm çıkardığı, çeşitli konserler verdiği sanatçı Kıraç ile yeniden bir ortak proje gerçekleştirmiştir. Gölgeler adlı televizyon programında iki sanatçı müzik tarihinde kalıcı eserler bırakmış olan sanatçıların şarkılarını yeniden seslendirmişlerdir. TRT 1 kanalında başlamış program daha sonraları Show TV'de devam etmiş, 2007 yılında 12. Kasdav Liselerarası Müzik Yarışması'nda jüri koltuğunda yer almıştır.

2008-09: Yenilikler
Funda Arar, popüler müziğin yanı sıra eğitimini de gördüğü Türk Sanat Müziği eserlerinden oluşan bir albüm de yapmak istediğini belirtmiştir ve 2008 yılında Rüyayı çıkarmıştır. Sanatçı, 2008 yılında Aile İçi ve Kadına Şiddet 'e tepki göstermek ve önlenmesine dikkat çekmek amacıyla 13 kadın sanatçıdan oluşan Güldünya Şarkıları albümünde yer almıştır. Bu albümde Arar, Zuhal Olcay'ın seslendirdiği "Dünden Sonra Yarından Önce" adlı şarkıyı yorumlamış, Olcay ise Funda Arar'ın Sevda Yanığı albümünde bulunan "Neyse" adlı şarkıyı seslendirmiştir. Aynı yıl Kral TV'de başlayan Söz Müzik Funda Arar programıyla televizyon seyircisi ile buluşmuş, ancak program 2009 yılında sona ermiştir.

2009 yılında Zamanın Eli adlı albümü yayınlanan Funda Arar, bu albümünden dört şarkısını kliplendirmiş ve her albümünde olduğu gibi bir cover şarkıya da yer vermiş, daha önce Zerrin Özer'in seslendirdiği "Ateş Düştüğü Yeri Yakar" adlı şarkıyı Febyo Taşel düzenlemesiyle yorumlamıştır. Sanatçının en çok satan albümlerinden biri olan Zamanın Eli ile Funda Arar birçok ödüle layık görülmüştür. Albümde bulunan "Yak Gel" adlı şarkı dijital ortamda en çok indirilen şarkı olmuştur. Albüm konserlerini ise Türkiye genelinde Söz-Müzik Funda Arar adını verdiği turneyle gerçekleştirmiştir.

2010-günümüz
Nâzım Hikmet'in şiiri olan ve daha sonra Cem Karaca tarafından bestelenen "Herkes Gibisin" adlı eseri yorumladığı Aşkın Masum Çocukları adlı albümü 2011 yılında yayınlanan Funda Arar, aynı albümde yer alan, söz ve müziği kendisine ait "Sevdiklerim" adlı şarkıya da yer vermiştir. Aşkın Masum Çocukları yılın en çok satan ilk beş albümü içine girmiştir. Albüm konserlerinin yanı sıra konsept konserlerle de sevenleriyle buluşmuş, Kuruçeşme Arena ve Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda verdiği proje konserlerinde Türk müziğinde klasikleşmiş şarkılarla repertuvar oluşturmuştur. Aşkın Masum Çocukları albümünden sonra Sessiz Sinema 2012 yılında Emre Grafson Müzik etiketiyle yayınlamıştır. Bu albümde sanatçı, müzisyen eşi Febyo Taşel başta olmak üzere Yıldız Tilbe, Niran Ünsal ve Onur Baştürk gibi isimlerle çalışmıştır.

2013 yılında Enbe Orkestrası eşliğinde "Hafıza" isimli bir single yayınlayan sanatçı 2015 yılının Şubat ayında Hoşgeldin isimli albümünü DMC yapımcılığında çıkarmış ve çıkış şarkısı olarak "Hayatın Hesabı" seçilmiş, şarkı Nihat Odabaşı yönetmenliğinde kliplendirilmiştir. Geçmişte Müslüm Gürses tarafından seslendirilen "Kaç Kadeh Kırıldı", Ümit Sayın tarafından seslendirilen "Ben Tabii ki" ve Levent Yüksel tarafından seslendirilen "Onursuz Olmasın Aşk" adlı şarkılara aynı albümde yeniden yer vermiştir. Albümün müzik direktörlüğünü ve çoğu şarkının besteciliğini kendi gibi müzisyen olan eşi Febyo Taşel yapmıştır. Arabesk projesiyle 2018'in en çok satan albümlerinden birine imza atan Funda Arar, yeni teklisi "Çık Aradan"ı 2019 yılının Temmuz ayında müzikseverlere sunmuştur.

Özel hayatı
2004 yılından bu yana Febyo Taşel ile evlidir. Evlilik günü için 28 Haziran ve 29 Haziran tarihleri arasında İstanbul'da yapılan 2004 İstanbul Zirvesi'ni seçtiğini belirten Arar, "Farklı bir tarihte evlenmeyi düşünüyorduk ama fazla duyulmasın diye bugünü seçtik" demiştir. Arar, bir röportajında eşi Taşel için, "O benim ne istediğimi çok iyi biliyor, ben de onun ne beklediğini biliyorum. Ama biz çalışırken aramızda sevgili ya da karı-koca ilişkisi olmuyor" demiştir.<ref>Çalışırken karı koca olduğumuzu unutuyoruz  Sabah. 28 Temmuz 2010 tarihinde erişilmiştir.</ref> 9 Temmuz 2013 tarihinde Aras adını verdiği bir oğlu olmuştur.

 Diskografisi

Stüdyo albümleri
 2000: Sevgilerde 2002: Alagül 2003: Sevda Yanığı 2006: Son Dans 2008: Rüya 2009: Zamanın Eli 2011: Aşkın Masum Çocukları 2012: Sessiz Sinema 2015: Hoşgeldin 2017: Aşk Hikayesi 2018: ArabeskEP'ler
 2001: Sevgiliye (Kıraç ile)
 2007: Beyaz Gelincik (Kıraç ile)
 2020: Doldur Yüreğimi 2022: BoşverSingle'lar
 2007: Rüya Gibi (Cem Yıldız ile)
 2013: Hafıza 2015: Bağışla 2017: Aşk Olsun 2019: Çık Aradan 2020: O Şarkıyı Çal 2021: Gerisi Bende 2022: Al Sevgilim (Semicenk ile)
 2022: Virane Gönlüm 2023: Aklımdasın (İbrahim Erkal Hürmet)
 2023: Son Bir Şarkı Filmografisi

 Televizyon programları
 Funda Arar'la Performans (2005)
 Gölgeler (2006)
 Söz Müzik Funda Arar (2008-2009)

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Spotify'da Funda Arar

Yaşayan insanlar
Funda Arar
1975 doğumlular
Ankara doğumlu kadın şarkıcılar
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk kadın pop şarkıcıları
TMC sanatçıları
Emre Plak sanatçıları
DMC sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri

Funda Arar


أُشُونَة  مدينة بمقاطعة إشبيلية من منطقة الأندلس ذاتية الحكم بجنوب إسبانيا. بلغ عدد سكانها 17.813 نسمة عام 2008.

توأمة
لأشونة اتفاقيات توأمة مع:
 بوتنسا

أعلام

 أنطونيو مانويل رينا
 فرانسيسكو لوبيز
 خوان دي أيالا
 فرانسيسكو رودريجو مارين
 ألونسو لوبو

المراجع

بلديات إشبيلية

أشونة


Le titre original de L'Héritier de Zorro, un film italien de Mario Soldati sorti en 1952 ;
 Il sogno di Zorro, un film italien de Mariano Laurenti sorti en 1975.

Voir aussi
 Il segno di Zorro

Il sogno di Zorro


Hans Rudolph von Scholten (født 7. juni 1816 i Aarhus, død 18. december 1895 i Hillerød) var jurist, politimester, byfoged og borgmester samt birkedommer.

Rudolph von Scholtens forældre var oberst, udskrivningschef Benedictus (Bendix) Dionysius Augustus von Scholten (1763-1832) og hustru Anna Magdalene Heide (1791-1855). Han blev gift med Theodora Godskesen 6. maj 1851.

Han blev student fra Sorø Akademi i 1836. Derefter læste han jura på Københavns Universitet og blev cand.jur. i 1844. Han blev derefter ansat som fuldmægtig ved Kronborg Birk. I 1849 blev han politiassistent ved Frederiksborg Birk. Samme år blev han ansat som kopist ved Københavns Politiret. Her blev han fuldmægtig i 1850. I 1852 blev han auditør ved hæren.

Rudolph von Scholten blev ansat som byfoged og politimester i Aarhus i 1853. Samtidig med arbejdet som politimester var han også politiker og rådmand. Han blev kammerjunker i 1854 og ridder af Dannebrog i 1862. Dannebrogsmand. Han besad embedet som politimester indtil 1866.  I 1869 blev han udnævnt til byfoged og borgmester i Hillerød og birkedommer i Frederiksborg Birk. Ved sin død som 79-årig i 1895 boede han på Olinehøj i Helsingørsgade og efterlevedes af hustruen Theodora.

Kilder
 Kirkebøger
 AarhusWiki

Referencer

Borgmestre i Hillerød
Ikke-folkevalgte borgmestre fra Danmark (før 1919)
Politifolk fra Danmark
Jurister fra Danmark
Byfogeder fra Danmark
Riddere af Dannebrog
Auditører fra Danmark
Personer fra Aarhus
Hans Rudolph

Hans Rudolph von Scholten


Das Hochwasserrückhaltebecken Heidelbach des Wasserverbandes Schwalm ist ein Hochwasserrückhaltebecken (HRB) an der Schwalm nahe Alsfeld im mittelhessischen Vogelsbergkreis und gehört zum Einzugsgebiet der Fulda.

Als "grünes Becken", in dem sich normalerweise kein Wasser befindet, dient es dem Hochwasserschutz der unterhalb davon gelegenen Ortschaften und es schützt das Flussgebiet der Fulda vor Hochwasser.

Geographische Lage
Das Hochwasserrückhaltebecken liegt am Südwestrand des Knüllgebirges im Schwalmgrund und im Rahmen seines Staudamms etwas unterhalb der Mündung des kleinen Erlenbachs in den Eder-Zufluss Schwalm. Es befindet sich rund 5,5 km nördlich der Kernstadt von Alsfeld und etwa 1 km oberhalb von dessen dörflichem Stadtteil Heidelbach. Westlich des Beckens liegt der dörfliche Stadtteil Münch-Leusel.

Geschichte
Weil die Schwalm öfters starkes Hochwasser führte, wie beim bisher höchsten gemessenen Schwalmhochwasser vom 5. Dezember 1960 (Abfluss von 157 m³/s in Uttershausen), und dabei Großteile der flussabwärts gelegenen Ortschaften überflutete, wurde am 6. Dezember 1962 der Wasserverband Schwalm gegründet und am Fluss mehrere Hochwasserrückhaltebecken errichtet. So entstand das HRB Heidelbach, das überschüssiges Schwalmwasser aufnimmt: Der Bau des Staudamms begann im Jahr 1965 und endete 1968.

Zum stärksten Hochwasser seit der Dammerrichtung – ausgelöst durch Dauerregen und Schneeschmelze – kam es (wie am viel weiter flussabwärts befindlichen HRB Treysa-Ziegenhain) ab 24./25. Januar 1995, wobei die Pegel ab 2. Februar 1995 sanken und sich der Damm des Beckens bewährte.

Staudamm mit Auslassbauwerk
Der Staudamm, der aus Erdschüttungen besteht, ist etwa 364 m lang und 13 m hoch. In den Damm wurde ein Auslassbauwerk aus Stahlbeton integriert. Der Einstau erfolgt normalerweise, wenn der Abfluss mehr als 5,8 m³/s Wasser überschreitet. Die Hochwasserentlastung ist für ein Hochwasserereignis ausgelegt, das im Durchschnitt einmal in 1000 Jahren eintritt. Sie erfolgt über eine zentrale Fischbauchklappe und zwei seitliche Überlaufschwellen. Am Nordostende des Staudamms wurde ein Betriebsgebäude mit Kontroll- und Steuergeräten errichtet.

Hochwasserrückhaltebecken
Das Staubecken hat 5,6 Mio. m³ Stau- bzw. Hochwasserschutzraum. Der Stauraum ist für ein rund 162 km² großes Niederschlags- bzw. Einzugsgebiet ausgelegt, was knapp 12,5 % des Gesamteinzugsgebietes der Schwalm ausmacht.

Arbeiten an Fließgewässer und Infrastruktur
Beim Bau des Staudamms wurde der im Dammbereich befindliche Gewässerabschnitt der Schwalm als offen durch den Damm führender Kanal ausgebildet. Zudem wurden Zufahrtsstraßen zum Damm und ein über den Damm führender Spazier-, Wander- und Kontrollweg angelegt. Östlich am Becken vorbei führt die Bundesstraße 254.

Siehe auch
 Liste von Talsperren in Deutschland

Einzelnachweise

Heidelbach
Heidelbach
Heidelbach
SHochwasserrückhaltebecken Heidelbach
Erbaut in den 1960er Jahren
Geographie (Alsfeld)
Bauwerk in Alsfeld
Heidelbach
Gewässer im Vogelsbergkreis

Hochwasserrückhaltebecken Heidelbach


صالح بن محمد اللحيدان (1932 – 5 يناير 2022) (1350 هـ – 2 جمادى الآخرة 1443 هـ) عالم وقاضٍ وعضو سابق في هيئة كبار العلماء، إمام وخطيب ومدّرس للعلوم الشرعية وداعية سعودي من مواليد البكيرية في منطقة القصيم. تخرج في كلية الشريعة بالرياض عام 1959م، وعمل بعد تخرجه سكرتيرًا وملازمًا قضائيًا لمفتي الديار السعودية السابق الشيخ محمد بن إبراهيم آل الشيخ، واستمر في ذلك إلى أن عُيِّن عام 1963م مساعًدا لرئيس المحكمة الكبرى في الرياض، ثم صار رئيسًا للمحكمة عام 1964م، حصل على رسالة الماجستير من المعهد العالي للقضاء عام 1969م واستمر رئيسًا للمحكمة الكبرى إلى أن تم تعيينه عام 1970م قاضي تمييز وعضواً في الهيئة القضائية العليا.

عُيّن في العام 1982م رئيساً للهيئة الدائمة في المجلس الأعلى للقضاء، واستمر في ذلك نائبًا لرئيس المجلس في غيابه إلى أن تم تعيينه عام 1992م رئيسًا للمجلس في الهيئة العامة والدائمة واستمر كذلك حتى العام 2009، كان عضوًا في هيئة كبار العلماء منذ إنشائها عام 1971م وعضو في رابطة العالم الإسلامي، وكان له نشاط في مجلة راية الإسلام ومديرها ورئيس تحريرها، وله دروس في المسجد الحرام تذاع، وفتاوى في برنامج نور على الدرب وله محاضرات وندوات ومشاركة في مناقشة رسائل الماجستير والدكتوراه، نُحي من رئاسة القضاء العدلي عام 1430هـ.

مولده ونسبه
ولد بمدينة البكيرية، بمنطقة القصيم عام 1350 هـ، ينتسب الشيخ صالح لأسرة اللحيدان التي ينتهي نسبها إلى إسماعيل بن رميح العريني (ت 970 هـ).

نشأته وتعلمه
تلقى اللحيدان العلم عن طريق التعليم النظامي، فدرس المرحلة الابتدائية والمتوسطة والثانوية، وبعد الثانوية التحق بكلية الشريعة بالرياض؛ فدرس بكلية الشريعة بالرياض وتخرّج منها عام 1379 هـ، ولم يتوقف عن طلب العلم ومواصلته، فالتحق بالمعهد العالي للقضاء وتخرّج منها عام 1389 هـ.

وقد تلقى العلم على عدة مشايخ أبرزهم:

 الشيخ محمد بن إبراهيم آل الشيخ.

 الشيخ عبد العزيز بن باز.

 الشيخ عبد الرزاق عفيفي.

 الشيخ محمد الأمين الشنقيطي، وغيرهم.

المناصب التي شغلها
 تخرج في كلية الشريعة بالرياض عام 1379 هـ وعمل سكرتيرًا للشيخ محمد بن إبراهيم آل الشيخ مفتي الديار السعودية السابق في الإفتاء بعد تخرجه، إلى أن تم تعيينه عام 1383 هـ مساعدًا لرئيس المحكمة الكبرى بالرياض، ثم صار رئيسًا للمحكمة عام 1384 هـ.
 حصل على رسالة الماجستير من المعهد العالي للقضاء عام 1389 هـ واستمر رئيًسا للمحكمة الكبرى إلى أن تم تعيينه عام 1390 هـ قاضي تمييز وعضوًا بالهيئة القضائية العليا.
 في عام 1403هـ عُيِّن رئيسًا للهيئة الدائمة بمجلس القضاء الأعلى، واستمر في ذلك نائبًا لرئيس المجلس في غيابه.
 تم تعيينه عام 1413هـ رئيسًا للمجلس بالهيئة العامة والدائمة.
 عضوًا في هيئة كبار العلماء منذ إنشائها عام 1391 هـ وعضوًا في رابطة العالم الإسلامي.
 تأسيس مجلة راية الإسلام، ومديرها ورئيس تحريرها.

المؤلفات
 شرح القواعد الأربع.
 فضل دعوة محمد بن عبد الوهاب.
 إيضاح الدلالة في وجوب الحذر من أصحاب الضلالة.
 شرح حديث معاذ «حق الله على عبيده».

وفاته
توفي يوم الأربعاء 2 جمادى الآخرة 1443 هجريًّا، الموافق 5 يناير 2022 ميلاديًّا، عن عمر ناهز 90 عامًا بعد معاناة مع المرض، وكان قد تعرض قبل أسابيع من وفاته لوعكة صحية دخل على أثرها المستشفى. وقد نشرت أسرة اللحيدان تغريدة على موقع تويتر جاء فيها .

انظر أيضًا
 هيئة كبار العلماء
 صالح الفوزان
 عبد العزيز آل الشيخ
 عبد الكريم الخضير
 عبد المحسن العباد
 صالح العصيمي
 الرئاسة العامة لشؤون المسجد الحرام والمسجد النبوي

مراجع

أشخاص من البكيرية
أشخاص من منطقة القصيم
أعضاء هيئة كبار العلماء
حنابلة
خريجو جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية
علماء دين سنة سعوديون
قادة دينيون إسلاميون سعوديون
قضاة سعوديون
قضاة سعوديون في القرن 20
قضاة سعوديون في القرن 21
مواليد 1350 هـ
وفيات 1443 هـ
وفيات 2022
وفيات بعمر 89
محامون سعوديون في القرن 20

صالح اللحيدان


Der Münsterhof ist ein Burgmannshof in Horstmar im Kreis Steinfurt, Nordrhein-Westfalen. Er steht seit dem 7. November 1989 unter Denkmalschutz.

Beschreibung
Wie alle Burgmannshöfe der Stadt Horstmar liegt der Münsterhof am Rand des Stadtgrabens, der leider durch die nachbarschaftliche Bebauung seinen ursprünglichen Charakter fast verloren hat. Der Burgmannshof ist gekennzeichnet von einem zweistöckigen Haupthaus und einem einstöckigen Nebenhaus. Das Anwesen wird jeweils im Hof als auch im Park von einer alten Steinmauer von der Straße abgetrennt. Die genaue Entstehungszeit dieses Gebäudes, das seinen Reiz vor allem durch die beiden Reihen von Steinkreuzfenstern in dem Backsteinmauerwerk erhält, ist nicht überliefert. Durch Baustilvergleiche lässt sich jedoch sicher sagen, dass das Gebäude zu Beginn der zweiten Hälfte des 16. Jh. errichtet worden sein muss. Das Charakteristische des Gebäudes sind nämlich die durch besondere Steilheit sich auszeichnenden Giebel mit den über Eck gestellten Postamenten und darauf befindlichen sog. Fialen aus Sandsteinen an den Ansätzen der Giebeldreiecke. Solche Giebel sind typisch für spätgotische Wohnbauten. Ähnliche Giebel mit Eckfialen und einem Firstschornstein findet man am Falkenhof in Rheine, dessen Obergeschoss auf ältere Bauelementen 1545 errichtet wurde.
Das Nebengebäude wurde im Jahre 1990 bis 1995 komplett in Wohnungen und in eine Bankfiliale umgebaut, während das Haupthaus ab 2006 bis 2012 ebenfalls komplett entkernt und umgebaut wurde. Derzeit wird es als Wohnhaus und als Seminarraum für die lokale Volksbank genutzt.

Geschichte
Der Name leitet sich von den ersten Besitzern, den Herren von Münster ab, die bereits 1347 dort nachgewiesen sind. 1550 heiratete ein Herr von Canstein in den Münsterhof ein. 1576 wurde es zum Haus Neuhoff. Aufgrund testamentarischer Bestimmung erwarb 1699 Bernhard Engelbert Christian von Beverförde-Werries, der Vater von Friedrich Christian von Beverförde zu Werries das Gut. Dieser adoptierte seinen Neffen Friedrich Clemens von Elverfeldt zu Dahlhausen und Steinhausen und machte ihn zum Erben. So gelangte der Besitz zur Familie Elverfeldt genannt von Beverfoerde zu Werries. Der Münsterhof wurde vor einigen Jahren gründlich renoviert und dient im unteren Bereich der Volksbank als Schulungszentrum und Sitzungssaal. Die weiteren Etagen wurden zu Wohnungen umgebaut, die privat vermietet sind.

Literatur
 Hans P. Boe: Schlösser und Burgen im Münsterland, Münster 2009, ISBN 3-402-12766-0

Weblinks
 Der Münsterhof in Horstmar
 Münsterische Zeitung
 Rettungsmaßnahmen für den Münsterhof
 Daten zum Rittergut

Rittergut in Nordrhein-Westfalen
Herrenhaus im Kreis Steinfurt
Baudenkmal in Horstmar
Bauwerk in Horstmar
Renaissancebauwerk in Nordrhein-Westfalen

Münsterhof (Horstmar)


5N87 a fost un complex radar (după clasificarea NATO "Back Net") realizat în fosta URSS la mijlocul anilor 1970. Complexul a fost în înzestrarea țărilor fostului Tratat de la Varșovia, inclusiv în Armata României din anul 1978. În prezent nu se exploatează în Armata României.

Scurt istoric
 În anii 1960 –1970 în Trupele Radiotehnice și în Trupele de Rachete Antiaeriene ale Apărării Antiaeriene s-a exploatat pe scară largă complexul de radiolocație P-80 ("Altai") care a avut o construcție avansată pentru acele vremuri pe principiul "radiotelemetru-radioaltimetru". În complex intrau două radiotelemetre dispuse pe câte o cabină, fiecare având câte două antene emisie-recepție așezate spate în spate care se roteau sincron. Fiecare radiotelemetru putea să lucreze în zona sa pe diferite unghiuri de înălțare. De asemenea, în complex mai intrau două până la patru radioaltimetre PRV-11. La mijlocul anilor 1970, în schimbul complexului de radiolocație P-80, în trupe a început să intre mult modernizatul complex 5N87.
 Producția de serie a complexului 5N87 și a celui modificat (complexul 64J6) a fost realizată la uzina de aparatură radioreleu din Pravdinsk, din anul 1971 până în anul 1985. În fiecare an se produceau până la 45 de complexe de radiolocație. În total s-au produs în jur de 600 de complexe. Livrările la export au fost făcute în mai mult de 20 de țări. Din poziția contemporaneității acești indici înfrâng amploarea celor realizate, în acei ani, de colectivul Uzinei de Aparatură Radioreleu din Pravdinsk. În anul 1975 pentru elaborarea și valorificarea producției de serie a complexului 5N87 o serie de specialiști remarcabili ai uzinei și compartimentul lor de construcții au devenit laureați ai Premiului de Stat ai URSS.
 După ideologia de construcție și realizarea tehnică, acesta a fost de o complexitate ridicată,  avansată pentru timpul său, "a supraviețuit" mult timp în trupe și până în prezent (anul 2006) se folosește pentru rezolvarea problemelor controlului spațiului aerian și asigurarea de radiolocație a mijloacelor de foc ale Apărării Antiaeriene.

Destinație
Complexul radar 5N87 este destinat pentru controlul spațiului aerian într-o gamă largă de distanță și unghiuri de înălțare, descoperirea și măsurarea coordonatelor unei largi clase de mijloace aeriene de zbor în condițiile unei contraacțiuni radioelectronice intense.

Scurtă prezentare
 Deosebirile distinctive față de complexul P-80 au fost: posibilitățile de formare a unei zone compacte de observare în plan vertical (mai mare de 40 de grade) și furnizarea către operatorii complexului a informațiilor despre 10 – 12 ținte cu trei coordonate, cu o discontinuitate ridicată (până la 10 secunde). Complexul P-80 avea limitări la protecția împotriva bruiajului, siguranța în funcționare și la alte caracteristici tehnico-tactice. După aspectul exterior, complexul 5N87 nu se deosebea semnificativ față de predecesorul său. Radiotelemetrele complexului au avut caracteristici mult mai bune. Zona superioară de observare s-a mărit la 35 – 40 grade, distanța de descoperire s-a mărit cu 20 – 25 %.
 Pentru măsurarea înălțimii de zbor a țintei, în locul radioaltimetrului PRV-11, complexul a fost completat, în perspectivă, cu radioaltimetrul PRV-13. În compunerea sa, complexul avea de la 17 la 21 de remorci în funcție de numărul de PRV-uri (2 sau 4), ceea ce a predeterminat folosirea în luptă de pe poziții staționare amenajate, din timp, ale Trupelor Apărării Antiaeriene. Și, deși după normative timpul de desfășurare a complexului a fost stabilit la 38 de ore, într-o variantă serioasă cu schimbarea poziției, niciodată nu s-a încadrat în acest timp. Lungimea completului de cabluri al complexului a fost apreciată la mai mulți kilometri.
 Instalația de emisie a radiotelemetrului complexului este realizată pe principiul "generator de oscilații de mică putere – circuit de amplificare". Radiotelemetrele asigură înalte caracteristici energetice (puterea medie a unui emiător depășește 30 de kw – chiar pentru actualitate acest lucru pare ponderat), ceea ce împreună cu structura multifrecvență a semnalului de sondaj a permis să se asigure o protecție efectivă la bruiajul activ. Pe lângă canalele principale de recepție au fost realizate canale suplimentare de recepție de la antenele de compensare, pentru realizarea suprimării semnalelor și bruiajelor, primite pe lobii laterali ai diagramei de directivitate ale antenelor principale ale complexului.
 Folosirea în circuitul de amplificare a emițătorului radiotelemetrului a unor aparate noi, vidate de mare stabilitate (tuburi cu undă progresivă și amplitroane), folosirea metodelor și aparaturii de autocompensare după o perioadă au permis să se realizeze în mod suficient indici superiori de protecție la bruiajul pasiv și la reflexiile de la obiectele fixe din teren. În calitate de element de reținere a semnalelor pe o perioadă de sondaj, în aparatura de autocompensare după o perioadă au fost folosite elemente din corpuri tari – linii de reținere ultrasonore care au reprezentat un pas înainte în practica creării sistemelor de selecție a țintelor mobile. Anterior aceste linii erau realizate pe baza aparatelelor vidate, insuficient de stabile – potențialoscoapele.
 Totodată trebuie amintit faptul că dezvoltarea în continuare a sistemului de autocompensare după o perioadă, pe baza liniei de reținere ultrasonoră, nu s-a folosit pe scară largă din cauza necesității păstrării ei într-un termostat special, de construcție masivă, pentru asigurarea stabilității caracteristicilor. Timpul de intrare în regim a termostatului reprezenta câteva ore, ceea ce pentru îndeplinirea problemelor serviciului de luptă ducea la necesitatea păstrării termostatului cuplat permanent.
 Pentru ușurarea observării de către operatorii complexului a semnului de la ținte, pe fondul zgomotelor proprii ale instalației de recepție, a fost realizată aparatura de compensare necoerentă a semnalelor de radiolocație.
 În compunerea complexului 5N87 au fost realizate canale de goniometrare care au asigurat determinarea și transmiterea la mijloacele  automatizate de conducere ale subunităților radiotehnice direcția către purtătorul bruiajului activ de zgomot. Mai departe, mijloacele automatizate ale complexului asigurau rezolvarea problemei triangulației după informațiile de la diferite surse și determinarea coordonatelor acelui purtător. În comparație cu predecesorul său (complexul P-80), în complexul 5N87 a fost folosit un sistem mult mai perfecționat de comandă a emisiei pentru mărirea protecției la rachetele antiradiolocație.
 Transmiterea informației de radiolocație la locurile de muncă ale operatorilor din cabina "I" și la indicatorii portativi (cabina VP-87) se realiza prin linii de cabluri. Aceste locuri de muncă au fost universale și permiteau să se reprezinte informația de radiolocație de la cinci stații de radiolocație cu diferite destinații. Această realizare tehnică a permis, în mare, să se simplifice problema asigurării locurilor de muncă ale navigatorilor cu dirijarea de la aparatura portativă de dirijare din punctul de comandă și punctul de dirijare a aviației aparținând Apărării Antiaeriene. Pentru asigurarea transmiterii informației de radiolocație analogice, în compunerea complexului 5N87 a fost folosită radiolinia RL-30.
 Câteva cuvinte despre radioaltimetrul PRV-13, ca parte componentă a complexului 5N87. Spre deosebire de predecesorul său (PRV-11), radioaltimetrul PRV-13 a avut zona de descoperire în limite mai mari în comparație cu zonele radiotelemetrelor complexului, indici superiori de protecție la bruiaj, inclusiv la bruiajul activ. Acest lucru s-a realizat prin folosirea în aparatura de emisie a două magnetroane,  diferite, de asemanea, realizarea unei antene suplimentare și aparatura de compensare pentru suprimarea bruiajului pe lobii laterali ai diagramei de directivitate.
 Complexul 5N87, în repetate rânduri, a fost supus modernizării. A fost proiectat și introdus în producția de serie prototipul modificat al acestuia – complexul 64J6. Pentru mărirea eficacității în luptă în condiții de bruiaj, complexul 64J6 a avut sistem digital de selecție a țintelor mobile și protecție prin polarizare în fasciculul principal al diagramei de directivitate. În locul radioaltimetrelor PRV-13, complexul 64J6 a fost completat cu radioaltimetrele PRV-17, ultimul din clasa radioaltimetrelor.
 Tehnica s-a dovedit pentru acele vremuri foarte complexă. Ca elemente de bază s-au folosit tuburi electronice cu vid. Aceasta a însemnat o nesiguranță în funcționarea radiotelemetrelor complexului. Cu toate acestea, nu au fost însă indicii răi cei mai importanți . Datorită suprapunerii fasciculelor existente – prezența a  patru canale de emisie – problema unei diagrame de directivitate compacte a putut fi rezolvată. Pentru timpul său complexul 5N87 a fost o foarte serioasă "mașină". Asemenea complex, din punct de vedere al indicilor de putere, a posibilităților energetice (ducerea unei lupte puternice cu purtătorul de bruiaj), după un calcul în mare, din păcate, în ziua de azi nu există. Negreșit, 5N87 a fost una din paginile cele mai luminoase din istoria înzestrării de radiolocație a țării (URSS). Din clasa de radare similare pot fi numite, din păcate, doar două – 5N87 și ST-67.
 Tehnologiile actuale (anul 2006) au permis să se producă o adâncă modernizare a complexului și să se realizeze complexul 5N87M. După introducerea modernizărilor complexul reprezintă în sine o stație de radiolocație de determinare a trei coordonate (3D) cu un traseu de prelucrare a informației de radiolocație care pot fi folosite în unitățile automatizate din Trupele Radiotehnice ale Apărării Antiaeriene.
 În compunerea complexului radar intră:
 cabinele rotative D1 și D2 cu câte 2 instalații de antene dispuse spate în spate, în cabine se află aparatura de emisie-recepție;
 remorcile cu aparatura modulatoare MP-1 și MP-2 (ML-1 și ML-2);
 remorca cu postul tehnic, remorca T;
 remorca cu aparatura de indicare, (remorca I);
 remorca cu aparatura de indicare portativă VP-87M
 automacaraua 8T210 pe șasiul automobilului "Ural-375D";
 remorca cu centrul de distribuție a energiei electrice 5I55, remorca ȚRP-P;
 remorca cu convertizoarele de frecvență  - două 5P28 (unul PPS-P);
 remorca cu stația diesel-electrică tip 5E97;
 două remorci cu câte două stații diesel-electrice tip 5Ă42 (230 V/400 Hz, putere 200 kw);
 remorca Z cu piese de rezervă și aparatura de măsură și control;
 două interogatoare terestre prin radiolocație;
 două sau patru radioaltimetre PRV-13M (PRV-17-2).

Date tehnico-tactice
 frecvența de lucru a emițătoarelor: decimetrică;
 frecvența de repetiție a impulsurilor: 60 – 1460 Hz;
 durata impulsului de sondaj: 96/36 microsecunde;
 puterea în impuls a unui canal de emisie: 1,5 Mw;
 puterea medie a unui canal: până la 32 Kw;
 lățimea diagramei de directivitate în plan orizontal: 1,1 până la 1,7 grade;
 viteza de rotire sincronă a antenelor: 5 ture pe minut;
 distanța maximă de descoperire a unui avion de vânătoare: 380 km;
 înălțimea maximă de descoperire: 54 km;
 precizia de măsurare a coordonatelor:
 în azimut: 0,8 grade;
 în distanță: 1.000 m
 în înălțime: 300 m;
 coeficientul de suprimare a reflexiilor de la țintele fixe din teren: 20 dB.

Bibliografie
   Complexul radar 5N87
 Radartutorial  Cabina "K-66 "
Echipament militar
Radar

5N87 (radar)


Haydar Zorlu (4 Mayıs 1967, Mikail Köyü, Karlıova, Bingöl), Türk asıllı Alman oyuncudur.

İlkokulu Bayburt, Karlıova, Elazığ ve Mersin'de okudu. 1979'dan beri Köln'de yaşayan Zorlu 1987'de Köln Üniversitesi Hukuk Fakültesinde 1 yıl okudu. 1988'de profesyonel oyunculuğa başlamakla birlikte Hukuk Fakültesini bırakıp 1988-1994 yılları arasında Köln Üniversitesi Felsefe Fakültesinde Germanistik, İspanyolca, Siyasal Bilimler ve Pedagoji okudu. 1991'de Alman yapımı olan, WDR kanalının Türkiye'yi tanıtma amacıyla çektiği, Almanya, Avusturya ve İsviçre'de yayınlanan "Ver elini Türkiye / Türkiye - Ülke, İnsanlar ve Türk Dili" adlı dizide başrol oynadı. Zorlu'nun görev aldığı tiyatrolar arasında Oberhausen Şehir Tiyatrosu, Köln Arkadaş Tiyatrosu, Wupper Tiyatrosu, Kölner Künstler Tiyatrosu, Christallerie Wadgassen ve Freies Werkstat Theater Kön bulunmaktadır. 2009'dan beri başrolünü oynadığı Türk-Alman operası "Masalın İçindeki Masalın Masalı" Dortmund Operası'nda 2011'de sahne almaya devam edecek. New York'ta sinema oyunculuğu eğitimi aldıktan sonra Tatort-in der Falle (Olay yeri), Reise in die Nacht (Geceye Yolculuk), Ein starkes Team (Güçlü Bir Ekip) gibi filmlerin yanı sıra, Verschollen (Kayıp), Ein Fall für Zwei (Avukat ve Dedektif), Wilde Engel (Çılgın Melekler), Soko 5113 gibi dizilerde oynadı.

2006'dan beri Avusturya'nın en başarılı dizisi olan ve ORF kanalında yayınlanan, Reinhard Schwabenitzky'nin yazdığı ve yönettiği "Oben Ohne" adındaki dizide başrol oynamaktadır. Bu güçlü populeritesi olan dizinin 90 dakikalık bir hikâyesi "Türk Gelin" adında bir film olarak Mayıs ve Haziran 2010'da Marmaris ve Salzburg'da çekildi.

Zorlu, Köln'de aralıksız 10 yıl boyunca oynadığı "Anrheiner" adlı WDR dizisini 2008'de bırakıp, 1991'de Türkiye'de Amfitiyatro'ları dolaşırken hayalini kurduğu Faust projesini gerçekleştirdi.

Dış bağlantılar

1967 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Almanya'daki Türk göçmenler
Karlıova doğumlular
Yaşayan insanlar
Alman erkek sinema oyuncuları

Haydar Zorlu


Debra Paget (născută Debralee Griffin; n. 19 august 1933, Denver, Colorado) este o actriță americancă.

Filmografie

Note

Legături externe

Nașteri în 1933
Nașteri pe 19 august
Actrițe americane
Oameni în viață

Debra Paget


Agrilus plicaticollis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1888.

Referências

plicaticollis

Agrilus plicaticollis


Superpanorama 70 (auch als MCS 70 bezeichnet) war ein 1962 eingeführtes Filmaufnahmeverfahren für 70-mm Breitwandfilme.

Hintergrund
Superpanorama war die europäische Antwort auf Todd-AO und Super Panavision. In Westeuropa setzte die Verwendung von 70-mm-Filmen erst gegen Ende der 1950er Jahre ein, als die ersten tiefgewölbten Leinwände für Todd-AO, Cinemiracle und Cinerama installiert wurden. Europäische Produktionen in diesem Format gab es jedoch nicht, da kein eigenes preiswertes Verfahren zur Verfügung stand. Die Firma Modern Cinema Systems (MCS) mit Sitz in München, welche ursprünglich für die Auswertung der Cinemiracle-Filme in Deutschland gegründet wurde, wollte dies mit einem eigenen System ändern.

Der norwegische Filmtechniker Jan Jacobsen, welcher bereits Optiken für Cinemascope und das von Arnold & Richter vertriebene Ultrascope entwickelt hat, schuf in kurzer Zeit für MCS ein eigenes 70mm-Aufnahmeverfahren. Finanziert wurde die Entwicklung durch Rudolf Travnicek, dem Ehemann der Schauspielerin Hannelore Bollmann.

Das Bild wurde mit einer sphärischen Linse auf einem 65mm Filmnegativ aufgenommen. Die Bildfrequenz betrug 24 Bilder pro Sekunde. Aus dem Negativ konnte der 70-mm-Film mit sechs Magnettonstreifen und einem 2,21:1-Seitenverhältnis und der 35-mm-Film mit einem 2,35:1-Seitenverhältnis hergestellt werden. Jacobsen entwickelte außerdem ein eigenes Kamerasystem mit Spiegelreflex-Suchern, welches den wuchtigen Mitchell BNC-Kameras aus den USA in Handlichkeit und Beweglichkeit überlegen war. So wog beispielsweise die für Außenaufnahmen gedachte "M.C.S. Field Camera" nur etwa 12 Kilogramm. Die Kameras wurden in den USA sogar für Actionszenen und Luftaufnahmen verwendet, da sie sich neben der Handlichkeit durch hohe Präzision beim Filmtransport auszeichneten.

Ähnlich wie Cinerama und Cinemiracle wurde 1962 das neue System mit einem Reisefilm vorgestellt. Der Erfolg führte ab 1963 zu einer Reihe europäischer Koproduktionen. Die teuren Großproduktionen waren jedoch nicht wirtschaftlich genug, da sich der Zeitgeschmack des Publikums änderte. Bereits 1966 kam der letzte Film in Superpanorama in die Kinos.

Filme in Superpanorama
 1962: Flying Clipper – Traumreise unter weissen Segeln
 1963: Sheherazade – Der goldene Löwe von Bagdad
 1964: Die schwarze Tulpe
 1964: Old Shatterhand
 1965: Onkel Toms Hütte
 1966: Der Kongreß amüsiert sich
 1966: Die Verfluchten der Pampas
 1966: El fantástico mundo del doctor Coppelius

Produktionen mit Superpanorama-Aufnahmen
Bei einigen in anderen 70mm-Formaten gedrehten Filmen kam aufgrund der Handlichkeit für einige Szenen das MCS 70-Format zum Einsatz. Dies sind u. a.:

 1965: Meine Lieder – meine Träume (The Sound of Music)
 1965: Die tollkühnen Männer in ihren fliegenden Kisten
 1966: Gran Prix
 1968: 2001: Odyssey im Weltraum

Weblinks
 Superpanorma 70 auf in70mm.com

Einzelnachweise

Filmtechnik

Superpanorama 70


SAO Birač (srp. САО Бирач, Српска аутономна област Бирач) je bila srpska autonomna oblast u SR BiH.

Povijest
Prije rujna 1991. bosanski Srbi počeli su organizirati određene krajeve BiH u formalne regionalne strukture kao "zajednice općina", mogućnost koju je davao Ustav iz 1974. godine. Zajednice nominalno nisu bile na nacionalnoj osnovi, ali su bile u stvarnosti prvi korak ka odvojenim vladinim tijelima bosanskih Srba.

Te zajednice općina rujna 1991. prerasle su u samoproglašene "srpske autonomne oblasti".
SDS BiH 19. rujna 1991. proglasila je nekoliko SAO-a  skupa s drugim SAO-ima (SAO Hercegovina, SAO Bosanska krajina, Romanija, SAO Semberija).

SAO Birač proglašen je 9. studenoga 1991. Obuhvaćao je prostor Birača. i 21. studenoga Skupština bosanskih Srba uspostavila je Birač kao SAO i spojila ga s oblašću SAO Romanijom čime je nastala SAO Romanija-Birač (srp. Српска аутономна област Романија-Бирач).

9. siječnja 1992. Skupština bosanskih Srba prihvatila je deklaraciju o proglašenju Srpske Republike Bosne i Hercegovine. 28. veljače 1992. Ustav Srpske Republike BiH definirao je da teritorij čine "teritorij srpskih autonomnih oblasti i okruga i drugih srpskih etničkih entiteta u Bosni i Hercegovini" i da je dio SFR Jugoslavije. 12. kolovoza 1992. Srpska Republika BiH promijenila je ime u Republika Srpska i SAO Romanija-Birač postala je njen sastavni dio.

Bilješke

Izvori

Galerija

Vanjske poveznice
 MKSJ Dodatak, točke 10 i 17
 Zemljovid

Izvori

Srpske autonomne oblasti u SR Bosni i Hercegovini

SAO Birač


La línea Naranja (en inglés: Orange line) del Metro de Chicago comúnmente conocido como Chicago "L", consiste en 19 estaciones. La línea inicia en la estación Midway en el Aeropuerto Internacional Midway a la estación The Loop en el Centro de Chicago. La línea fue inaugurada el 31 de octubre de 1993.

Historia

La Línea Naranja fue inaugurada el 31 de octubre de 1993, y fue el primer servicio totalmente nuevo en ser construido en Chicago desde que la línea Dan Ryan abrió sus puertas en septiembre de 1969, y la primera extensión del sistema al Metro de Chicago, desde la ampliación de la línea Azul al Aeropuerto Internacional O'Hare en septiembre de 1984. Sin embargo, su planificación se remonta a la década de 1930 cuando la ciudad de Chicago propuso una extensión de una línea de alta velocidad al metro a lo largo de las calles Wells-Archer-Cicero entre el Loop y la calle 63 y la avenida Cicero cerca del Aeropuerto Internacional Midway (entonces llamado Aeropuerto Municipal de Chicago). Tendrían que pasar otras cuatro décadas antes de que los planificadores de tránsito de Chicago planificaran un plan concreto para un nuevo servicio de transporte rápido a esta zona de la ciudad.

En 1979, la ciudad comenzó el Proyecto de Transporte del Suroeste, que propuso la ampliación del sistema 'L' de la CTA en el Suroeste de Chicago, por medio de un ferrocarril existente en los derechos de vía, con nuevas conexiones en estructuras elevadas a lo largo del muy concurrido corredor Archer-49a-Cicero, iniciando desde el Loop a su terminal prevista en el Ford City Shopping Center. La financiación del proyecto se hizo posible a partir de unos fondos para construir una interestatal, en el cual la ciudad decidió cancelar este polémico y caro proyecto carretero, llamado Crosstown Expressway y el proyecto de la línea de la Calle Franklin, ahorrando así dinero. Los fondos federales para el proyecto estaban avalado por Representante William Lipinski que estaba a favor del entonces presidente Ronald Reagan, que quería dar las gracias a Lipinski por su voto para proporcionar ayuda a los nicaragüenses contras.

En 1985, la construcción de la línea de tránsito de $510 millones de dólares se inició y continuó hasta el otoño de 1993. Cuando se abrió la línea de Midway, la CTA decidió adoptar una nomenclatura de colores para la red de tránsito rápido (al igual que las de Boston, Washington D. C. y Cleveland) llamándose Línea Naranja.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la línea Naranja

Metro de Chicago

Línea Naranja (Metro de Chicago)


Milan Sunko može označavati:

 Milan Sunko (slikar), hrvatski slikar;
 Milan Sunko (planinar), hrvatski planinar.

Milan Sunko


Les 24 Heures de Spa 2021 (2021 TotalEnergies ), disputées les  et  sur le , sont la soixante-treizième édition de cette épreuve. La course faisait partie du GT World Challenge Europe Endurance Cup 2021 et du .

Contexte avant la course

Essais libres

Qualifications

Course

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Les voitures ne parcourant pas 70 % de la distance du gagnant sont non classées (NC).

 indique que la voiture a été classée, mais qu'elle n'a pas fini la course.

Pole position et record du tour
 Pole position :
 Meilleur tour en course :  Nicki Thiim (#95 Garage 59) en 2 min 18 s 654

Tours en tête

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs : 3 894,224 km

Voir aussi
 24 Heures de Spa
 Circuit de Spa-Francorchamps
 Intercontinental GT Challenge
 GT World Challenge Europe Endurance Cup

Notes et références

Liens externes

Sport automobile en 2021
Sport en Belgique en 2021
Sport en août 2021
24 Heures de Spa

24 Heures de Spa 2021


Gympie es un pueblo del sudeste de Queensland, Australia, aproximadamente a 160 km al norte de la capital del estado, Brisbane. Gympie es el centro administrativo de la Región de Gympie. Según el censo australiano de 2006, tenía 10 933 habitantes.

Historia
Originalmente establecida por motivos de pasto, el área se desarrolló cuando se tuvieron noticias del descubrimiento de oro el 16 de octubre de 1867. En esa época, Queensland estaba sufriendo una grave depresión económica y el hallazgo probablemente salvó a la colonia de la bancarrota. Este evento es celebrado aún en la actualidad, durante el Gympie Gold Rush Festival en octubre, con 10 días de eventos culturales. La minería de oro todavía juega un rol importante en la economía local, junto con la agricultura, la madera y el turismo.

Etimología
El nombre de Gympie deriva de la palabra kabi (el lenguaje de una tribu de indígenas australianos que históricamente vivieron en el sudeste de Queensland) "gimpi-gimpi" (que significa "árbol picante"), referido al Dendrocnide moroides, planta autóctona que produce picor al tacto. El nombre se cambió posteriormente en 1868.

Referencias

Enlaces externos

 Gympie Region (en inglés)

Localidades de Queensland

Gympie


Accelerator Driven System
Active Denial System
Aitken Double Star Catalogue
American Daffodil Society
American Depositary Share
American Dialect Society
Anti Discoloration System
Astrophysics Data System
Automatic Dependent Surveillance

ADS


Rallerud Station (Rallerud stoppested) var en jernbanestation på Bergensbanen, der lå ved bygden Rallerud i Ringerike kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads kun med ekspedition af passagerer og gods 23. april 1914. Den blev opgraderet til station med ekspedition af tog, passagerer og gods 1. januar 1943. Den blev nedgraderet til ubemandet trinbræt 27. maj 1962. Betjeningen med persontog ophørte 23. maj 1982, og 3. juni 1984 blev den nu tidligere station nedgraderet til læssespor.

Stationsbygningen blev opført i 1914 efter tegninger af arkitekten Harald Kaas, der også har tegnet flere andre stationsbygninger på Bergensbanen. Bygningen blev revet ned i 1981.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1914
Ophørt i 1984
Jernbanestationer i Viken

Rallerud Station


Are.na est une communauté de réseautage social en ligne et une plateforme de recherche créative fondée par Charles Broskoski, Daniel Pianetti, Chris Barley et Chris Sherron. Are.na a été conçu pour succéder à des projets hypertextes comme Xanadu et comme alternative sans publicité aux réseaux sociaux comme Facebook, renonçant aux « j'aime », aux « favoris » ou aux « partages » dans sa conception. Are.na permet aux utilisateurs de compiler des « blocs » téléchargés et coupés sur le Web dans différents « canaux » et a été décrit comme un « véhicule pour une navigation Internet consciente », « des listes de lecture, mais pour des idées » et une « boîte à outils pour assembler de nouveaux mondes ».

Fonctionnalités et communauté
Are.na est populaire parmi les designers, les artistes et les architectes. Le blog d'Are.na, écrit et organisé par Meg Miller, comprend des essais sur les outils de recherche et de publication d'Are.na ainsi que des canaux d'utilisateurs remarquables ou « en vedette ». Les termes spécifiques à Are.na incluent :

 Blocs : liens, images, texte, PDF, vidéo ou autres formats de fichier téléchargés ou extraits du Web.
 Canaux : dossiers de fichiers pour organiser les blocs

Modèle de revenus
Are.na est libre d'accès mais se finance en vendant des abonnements premium qui offrent la possibilité de télécharger et de connecter un nombre illimité de blocs; un compte étant limité à 200 blocs sans abonnement. La plateforme vend également des vêtements, des livres et des accessoires dans sa boutique.

Histoire
Le cofondateur Charles Broskoski a commencé à travailler pour John Michael Boling de Rhizome et Stuart Moore de Sapient Corporation au début des années 2010, codant des prototypes d'une plate-forme qui conteneuriserait les connaissances en « blocs de construction informationnels ». Peu de temps après, Broskoski a amené l'artiste Damon Zucconi et Dena Yago de K-HOLE sur le projet. Broskoski, Yago et Zucconi se sont finalement séparés pour fonder Are.na, bientôt rejoints par le cofondateur Chris Sherron (également de K-HOLE) et Dan Brewster. Broskoski a entrepris de créer un outil communautaire ouvert, avec  de Ted Nelson et le projet hypertexte Xanadu comme influences majeures sur la fondation et la conception d'Are.na.

Collaborations
En 2015, Are.na a travaillé avec le musée Guggenheim sur Åzone Futures Market. La première exposition en ligne du musée, organisée par Troy Conrad Therrien, Åzone Futures Market a permis aux visiteurs du site d'investir le cåin, une monnaie numérique, dans différentes visions du futur axées sur la technologie.

Deux ans plus tard, Are.na s'est associé à la Biennale d'architecture de Chicago, créant son blog aux côtés d'ArchDaily, Archinect et Architizer. Are.na s'est également associé au Manhattan Museum of Arts and Design, à l'incubateur New Inc., aux archives Vilém Flusser et aux artistes Carson Salter et David Hilmer Rex.

Notes et références

Liens externes

Partage de photographies
Pages avec des traductions non relues

Are.na


SSL şu anlamlara gelebilir:

 Elektronikte bir diyot tipi: Sloid State Lamps (Katkı hal lambası)
 Secure Sockets Layer, internet şifreleme protokolü
 Sodyum Sterol Laktilat: Jelleştirici katkı maddesi

SSL


{{Ficha de taxón
| name = Cangrejo azul terrestre
| image = Guaiamu.JPG
| status = VU
| status_system = iucn3.1
| regnum = Animalia
| phylum = Arthropoda
| subphylum = Crustacea
| classis = Malacostraca
| ordo    = Decapoda
| infraordo = Brachyura
| familia = Gecarcinidae
| genus   = Cardisoma| species = C. guanhumi
| binomial = Cardisoma guanhumi
| binomial_authority = Latreille, 1825
| synonyms =
 Cancer guanhumi Berthold, 1827
 Cardisoma diurnum Gill, 1862
 Cardisoma quadrata Saussure, 1858
 Ocypode gigantea Fréminville, 1835
}}

El cangrejo azul terrestre o cangrejo azul gigante (Cardisoma guanhumi) es una especie de crustáceo decápodo terrestre de la familia Gecarcinidae. Es uno de los cangrejos más grandes en su área de distribución.

Descripción
El caparazón de C. guanhumi puede alcanzar tamaños de hasta alrededor de 11 cm y tamaños globales que alcanzan de hasta 35 cm. Al igual que muchos cangrejos poseen quelas dimórficas: la quela más grande puede crecer hasta unos 15 cm de longitud, (llegando a ser más grande que propio caparazón). Los ojos son achatados y sus pedúnculos de colores de un azul profundo a un gris pálido. Los adultos tienen un color azul grisáceo, mientras que los jóvenes suelen ser anaranjados o marrones, su caparazón alcanza 16 cm de diámetro. Esta especie puede llegar a pesar más de 500 g.

 Biología
 Ciclo de vida
El ciclo reproductivo está estrechamente vinculada a los patrones climáticos estacionales y la fase lunar. Con la llegada de las fuertes lluvias de la temporada lluviosa del trópico inician migraciones. Cuando esto ocurre, C. guanhumi comienza a aumentar de peso, ya que consume más comida. Los machos se aparean con hembras maduras durante este tiempo. La fecundación es interna, y durante los meses de julio y agosto la mayoría de las hembras llevan los huevos externamente. Después de aproximadamente 2 semanas los huevos eclosionan y deben ser liberados en agua salada para que las larvas logren sobrevivir. Varios desoves al año pueden ocurrir durante la temporada de desove. En Florida, la temporada de desove se extiende de junio a diciembre y alcanza su punto máximo en octubre y noviembre. En las Bahamas, la temporada se extiende de julio a septiembre, mientras que en Venezuela el desove dura de julio a noviembre. Los huevos eclosionan en larvas que nadan libremente con 5 estadios zoea 1 y postlarvas o etapa megalopa. El tiempo de desarrollo típico desde el nacimiento hasta la primera etapa cangrejos adultos es de 42 días en condiciones de laboratorio, sin embargo, este tiempo puede ser mucho más corta que la de los especímenes silvestres C. guanhumi es una especie de crecimiento lento en comparación con la mayoría de los cangrejos. Se requiere de más de 60 mudas - casi tres veces más que otras especies de cangrejos - para alcanzar su tamaño completo. El cangrejo generalmente suele sellar la salida de su madriguera con barro, 6-10 días antes de que se produzca la muda para protegerse de los depredadores. (Después de la muda se vuelven más vulnerables a los ataques ya que su carapacho no se haya endurecido.)

 Sentidos Cardisoma guanhumi encuentra su alimento usando detectores de luz y sonido. Los experimentos muestran que los cangrejos se pueden salir de sus madrigueras para investigar el sonido de fruta que cae, una vez fuera inician la búsqueda de alimentos. Estos cangrejos poseen comportamiento especializado para la detección de pequeños objetos móviles. Cangrejos del género Cardisoma'' son capaces de detectar pequeñas vibraciones en el suelo dentro de la gama de 10-1500 Hz y 70 dB. La agudeza visual aumenta con el tamaño del cuerpo debido a un aumento tanto en el número y el diámetro de omatidios.

Alimentación
Es herbívoro, como la mayor parte de las especies criptozoicas se alimenta durante la noche de hojas, frutas, cocos y hojas de mangle. en cautiverio a este cangrejo se le puede alimentar con maíz, batata, frutas, brotes de palma real, conchas de plátano y cambures.

Distribución
Habita en el océano Atlántico y el Mar Caribe. Se poseen registros para Bahamas, Brasil, Colombia, Curaçao, Estados Unidos (costas de Florida y Texas), Honduras, Jamaica, Belice, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Puerto Rico, República Dominicana, Venezuela y México
.

Hábitat
Suele habitar en playas fangosas, en zonas de manglar, cocotales y suelos en baja salinidad pudiendo llegar habitar cientos de metros de tierra adentro. Suelen excavar cuevas donde permanece durante el día, sus cuevas alcanzan la capa freática y contienen agua, dulce o salada. Al llegar el atardecer salen de sus madrigueras y suelen ser muy activos durante la noche.

Estado de conservación
Es una especie vulnerable, ya que es perseguido por sus pinzas, que se venden como muelas de cangrejo, principalmente en Colombia. En Venezuela el libro rojo de la fauna venezolana la señala en estado de insuficientemente conocido.

Consumo humano
En Guadalupe y Martinica, se come tradicionalmente durante las fiestas de Pascua.
Es tan popular su consumo que en Martinica se regula la caza: la captura, la venta y la compra del cangrejo sólo está permitido a partir del 15 de febrero hasta 15 julio y solo para individuos cuyo caparazón sea de más de 7 cm de ancho. Este tipo de mediada se ha implementado en diferentes países de área del Caribe.

Galería

Referencias

Enlaces externos

 World Register of Marine Species (WoRMS): Cardisoma guanhumi Latreille, 1828 AphiaID: 422183
 Integrated Taxonomic Information System (ITIS): Cardisoma guanhumi  Latreille, 1828 Taxonomic Serial No.: 99128
 Biodiversity Heritage Library (BHL): Cardisoma guanhumi

guanhumi
Animales descritos en 1825
Crustáceos comestibles
Animales descritos en los años 1820
Taxones descritos por Pierre André Latreille

Cardisoma guanhumi


علي رضا باشا الركابي (1868 - 25 أيار 1942)، سياسي سوري من دمشق، كان ضابطاً في الجيش العثماني وشكل أول حكومة في سورية بعد استقلالها عن الدولة العثمانية، ثم أصبح رئيساً للوزراء في إمارة شرق الأردن. رشح نفسه لانتخابات رئاسة الاتحاد السوري الفيدرالي عام 1923 ولأول انتخابات رئاسية في الجمهورية السورية عام 1932. ولكن الحظ لم يحالفه فاعتزل العمل السّياسي وعاش في دمشق حتى وفاته عام 1942.

البداية
ولِد علي رضا الركابي في دمشق لأُسرة دمشقية كبيرة وعريقة، عَمل أبنائها بالتجارة. دَرس في المدرسة الرشيدية بدمشق ثم في الكلية العسكرية في إسطنبول. وفور تخرجه منها التحق بالجيش العثماني وعُين قائداً عسكرياً ومحافظاً على مدينة القدس ثم على المدينة المنورة، ونُقل بعدها إلى بغداد ومن ثمّ إلى البصرة، قبل اندلاع الحرب العالمية الأولى عام 1914.

كان معارضاً لقرار دخول الحرب، وقالها صراحة أمام كبار الضباط العثمانيين من جمعية الاتحاد والترقي، مطالباً بحياد الجيش العثماني في معارك أوروبا. اعتبروه من الانهزاميين والجبناء، فأصدروا أمراً بتسريحه وإحالته إلى التقاعد المُبكر، عِلماً أنه لم يكن قد تجاوز السادسة والأربعين من العمر. عندما عاد الركابي إلى دمشق أراد جمال باشا الاستفادة من عِلمه وخبرته، فقام بتعيينه رئيساً لبلدية دمشق عام 1915.

حاكماً عسكرياً على مدينة دمشق
عشية سقوط دمشق بيد الحلفاء في 26 أيلول 1918، أمر قائد الثورة العربية الكبرى الشريف حسين بن علي بتسليم المدينة لرضا الركابي، الذي كُلف برفع علم الثورة العربية فوق دار الحكومة وسط ساحة المرجة. ولكن أحد الأعيان سبقه إلى ذلك، وهو الأمير محمّد سعيد الجزائري، الذي استغل الفوضى العارمة التي عصفت بدمشق ونصّب نفسه حاكماً على المدينة، دون أي تفويض لا من الشريف حسين أو من حلفائه الإنكليز الداعمين للثورة العربية. فور دخول الضابط البريطاني توماس لورنس إلى دمشق، قام بعزل الأمير الجزائري وبتعين رضا الركابي بدلاً عنه. أولى قرارات الركابي كانت اعتقال الأمير محمّد سعيد ونَصب المشانق وسط ساحة المرجة، لإرهاب اللصوص والمرتزقة اللذين قاموا باستباحة الأحياء والمتاجر عشية انسحاب الجيش العثماني.

حاكماً عسكرياً على سورية
بايع رضا الركابي الأمير فيصل بن الحسين حاكماً عربياً على دمشق في 3 تشرين الأول 1918، وقام الأخير بتعينه رئيساً لمجلس حكم جديد مؤلف من ثلاثة نواب سابقين في مجلس المبعوثان، هم الأمير عادل أرسلان وبديع مؤيد العظم وفارس الخوري، ومتصرف اللاذقية الأسبق عطا الأيوبي، والضابط العراقي ياسين باشا الهاشمي. حكم هذا المجلس سورية من تشرين الأول 1918 وحتى آب 1919، وخلال هذه الفترة تم تحرير مدينة حلب بشكل كامل من الحكم العثماني، ولكن الساحل السوري وقع تحت احتلال الجيش الفرنسي الذي نزل فيه بعد أيام قليلة من تولي الركابي مهامه في دمشق. بعيداً عن أعين الناس وبسريّة مطلقة، قدم الركابي دعماً عسكرياً ولوجستياً لكل زعماء الثورات المسلحة التي انطلقت ضد الفرنسيين في عهده، في الشمال والساحل وأنطاكيا.

كانت ثقة الأمير فيصل كبيرة جداً بالفريق رضا الركابي، منذ أن قابله لأول مرة خلال زيارته الأولى لدمشق عام 1915. يومها رُتب اجتماع بينهما في منزل الوجيه عطا الله البكري، وانتسب كل من فيصل والركابي إلى الجمعية العربية الفتاة، التي كانت تعمل في السر على اسقاط الحكم العثماني في الولايات العربية. وبعد الحرب، أعاد فيصل ترتيب اللجنة المركزية للجمعية، بعد ضمّ الركابي إلى صفوفها الأمامية، مع كلّ من الدكتور أحمد قدري، وهو من مؤسسي الفتاة، ونسيب البكري، نجل عطا الله البكري الذي كان صلة الوصل بين فيصل والركابي خلال سنوات الحرب.

منجزات الركابي
أبرز انجازات رضا الركابي كانت في تعريب كافة مؤسسات الدولة السورية، وإعادة فتح معهد الطب في منطقة البرامكة يوم 23 كانون الثاني 1919، بعد تكليف الطبيب رضا سعيد برئاسته. وفي 25 أيلول 1919، أشرف رضا الركابي على إعادة فتح معهد الحقوق، وعيّن القانوني الفلسطيني عبد اللطيف صلاح عميداً له. كما أسس الركابي صحيفة يومية ناطقة باسم الحكومة سميت جريدة العاصمة، وعَين المفكر الإسلامي محبّ الدين الخطيب رئيساً لتحريرها. وأخيراً أمر بإلغاء كافة الألقاب العثمانية داخل مؤسسات الدولة السورية، واسقاط لقب «الباشا» الذي كان يتمتع به منذ ان كان ضابطاً في الجيش العثماني.

ترتيب البيت الداخلي
اختار رضا الركابي أحد أستاذة الحقوق المرموقين، شاكر الحنبلي، ليكون مدير الرسائل في مكتبه (وهو المنصب الذي بات يُعرف لاحقاً بالأمين العام لرئاسة مجلس الوزراء) وعين الوجيه الحمصي علاء الدين الدروبي مديراً على ولاية دمشق (والذي خلفه في رئاسة الحكومة عام 1920). كما عَيّن الضابط الدمشقي شكري باشا الأيوبي حاكماً عسكرياً على مدينة بيروت وعند اعتراض الفرنسيين على ذلك، نقله حاكماً على حلب، واختار الوجيه الشاب رؤوف الأيوبي، خريج المعهد الملكي في اسطنبول، ليكون حاكماً على لواء الكرك، الذي ضمّ معظم مناطق شرق الأردن.

وصل وفد من أعضاء مجلس الشورى، الذي شُكل على عجل في فترة الأمير سعيد الجزائري الانتقالية، لمقابلة الركابي في السراي الكبير بساحة المرجة. عندما طلب منه أحد الأعضاء قرار تعينه حاكماً عسكرياً، للتأكد من شرعيته، صاح الركابي في وجهه قائلاً: «ألم تر عينك أني قرّة عيون المجاهدين والجيوش الحليفة الظافرة؟ قل لي أولاً، ما هي صفتك التي تخولك هذا الطلب؟» أجاب الرجل أنه عضو في مجلس الشورى، فقاطعه الركابي بالقول: «أنا الحاكم العسكري بأمر من القائد العام، وسأنظر في مهام مجلس الشورى.» في اليوم التالي، أمر بحلّ المجلس وبتشكيل مجلس جديد برئاسة عبد القادر مؤيد العظم وعضوية كل من أمين فتوى دمشق عبد المحسن الاسطواني، وفارس الخوري ممثلاً عن دمشق، وصفوة قسطاكي ممثلاً عن حمص،  وأسعد حيدر ممثلاً عن بعلبك، ونسيب الأطرش ممثلاً عن جبل الدروز، وجورج رزق الله ممثلاً عن بيروت، وأمين حشيمة، ممثلاً عن البقاع.

علاقة الركابي بالأقليات
جال الركابي على كافة المدن السورية للاستماع إلى مطالب الأهالي وأبدى تعاطفاً ملحوظاً مع أبناء الطائفة الأرمنية المقيمين في دمشق وحلب والهاربين من مجازر الأتراك في زمن الحرب. فقد أصدر قراراً بإعفائهم من الضرائب وبإعادة جدولة ديونهم للدولة، نظراً لظروفهم الاقتصادية الخاصة.

كما نزل إلى حارة اليهود في دمشق القديمة، للاستماع إلى مطالب الخاخام يعقوب الدانون، وسمى أحد أبناء الطائفة اليهودية عضواً في مجلس بلدية دمشق، الذي ضمّ اثني عشر شخصاً، عشرة من المسلمين واثنان من المسيحيين (واحد من الطائفة الأورثوذوكسية وثاني من الكاثوليكية).

رئيساً لحكومة المديرين 1919-1920
في 4 أب 1919، كُلف رضا الركابي بتأسيس حكومة مديرين مؤلفة من ستة مدراء، ثلاثة منهم كانوا مسيحيين وهم مدير العدلية القاضي إسكندر عمون (من دير القمر) ومدير المالية سعيد شقير (من الشويفات) ومدير الأمن العام جبرائيل حداد (من طرابلس الشام). أما بقية الحقائب، فقد ذهبت مديرية للمعارف للمؤرخ والفيلسوف ساطع الحصري والداخلية للزعيم الدرزي رشيد طليع، وقام بتعين ياسين باشا الهاشمي مديراً لمجلس الشورى العسكري. اختلف الركابي مع الأمير فيصل، بسبب موقفه المهادن للضباط البريطانيين المحيطين به، وقبوله بقاء قواتهم العسكرية بعدة مواقع، منها رياق وبعلبك وشتورا وحوران والكرك. ووجه لهم نقداً لاذعاً من داخل مبنى النادي العربي، حيث كان يُعقد المؤتمر السوري العام، وتحدث خلاله الركابي عن إتفاقية سايكس بيكو الموقعة بين الحكومتين الفرنسية والبريطانية خلال الحرب، واصفاً إياها بأنها «مجحفة بحقوق البلاد ومخالفة لوعود الحلفاء.» وفي نفس الخطاب، أعلن الركابي عن استقالته من رئاسة الحكومة يوم 22 تشرين الثاني 1919، أي بعد ثلاثة أشهر فقط من تأليفها.

رئيساً للحكومة السورية من أذار وحتى أيار 1920
في 8 أذار 1920، أعلن المؤتمر السوري العام عن استقلال سورية التام بحدودها الطبيعية وقام بتتويج فيصل ملكاً على البلاد، في تحد واضح لكافة المشاريع البريطانية والفرنسية في الشرق الأوسط. أثلج هذا الكلام صدر رضا الركابي، الذي كان حاضراً حفل التتويج في دار البلدية، فقبل دعوة الملك فيصل العدول عن الاستقالة، وقام بتشكيل حكومة جديدة يوم 9 أذار 1920. اختار النائب الأسبق في مجلس المبعوثان رضا الصلح (والد رئيس وزراء لبنان رياض الصلح) وزيراً للداخلية، والوجيه المقدسي سعيد الحسيني وزيراً للخارجية، وحاكم حلب العسكري عبد الحميد باشا القلطقجي وزيراً للحربية. كما طلب من صديقه القديم فارس الخوري تولي حقيبة المالية، وأبقى على ساطع الحصري في وزارة المعارف، وكلّف القاضي يوسف الحكيم، بوزارة التجارة والأشغال والنافعة.

ولكن هذه الوزارة لم تدم طويلاً، بسبب تهديدات الفرنسيين وزحفهم تجاه مدينة دمشق لاحتلالها بالكامل، تنفيذاً لإتفاقية سايكس بيكو. كان موقف الركابي صارماً في رفضه لأي مواجهة عسكرية مع فرنسا، خوفاً على الجيش السوري من الهلاك. وقال مراراً لفيصل أن هذا الجيش غير قادر على مواجهة الفرنسيين، وأنه سيُسحق لو فعل، بسبب تفوقهم عليه عسكرياً وتنظيمياً. كما رفض مقترح تسليح الأهالي وتشكيل مقاومة شعبية ضد فرنسا، قائلاً: «إن اتباع هذه الخطة سيؤدي إلى الفشل. ليس لدينا سلاح يزيد عن حاجة الجيش فلا نستطيع التفريط به لتسليح العصابات.»

وبناء على هذا الموقف قدم استقالته مجدداً للملك يوم 3 أيار 1920، وتم تعين رئيس المؤتمر السوري هاشم الأتاسي خلفاً له ليقود حكومة حرب ومواجهة عسكرية.

في مذكراته، وصف القاضي يوسف الحكيم مرحله رضا الركابي قائلاً: «كان الحاكم العسكري الفريق رضا الركابي قائماً بكل ما يتطلبه مركزه الخطير وقد أجمعت الكلمة على حزمه وعلمه ونزاهته وحسن إدارته وأشادت إلى ذلك الصحف الوطنية والأجنبية على حد سواء.»

رئيساً لوزراء الأردن
ثبتت صحة مخاوف رضا الركابي، فقد هُزم الجيش السوري في مواجهة الفرنسيين، وتم خلع الملك فيصل عن عرش الشام بعد معركة ميسلون في 24 تموز 1920. رحل الركابي عن دمشق بعد صدور قرار فرنسي باعتقاله، وذهب أولاً إلى مصر ومن ثم إلى الحجاز ليضع نفسه تحت تصرف الشريف حسين بن علي مجدداً، الذي كلّفه بالذهاب إلى عمّان لمساعدة ابنه الشريف عبد الله بن الحسين في تأسيس إمارة شرق الأردن.

كانت علاقة الركابي بالأمير عبد الله جيدة، تعود إلى أيام الثورة العربية الكبرى. استفاد الأمير من خبرة الركابي وفي 10 أذار 1922، عينه رئيساً للوزراء، بعد استقالة مظهر رسلان، أحد أعيان مدينة حمص المقيمين في الأردن. عَمل رضا الركابي على وضع قوانين الدولة الأردنية الحديثة، ولاسيما في نطاق الأنظمة المالية والجهاز الإداري. وفي 3 تشرين الأول 1922 دعاه الأمير عبد الله إلى مرافقته في رحلة إلى لندن، لعقد معاهدة بين الأردن وبريطانيا. في عمّان اصطدم الركابي مع ضابط الاستخبارات البريطاني جون فيلبي، المقرب جداً من الأمير عبد الله، فقدم استقالته وعاد إلى دمشق في نيسان 1923، بعد صدور عفو عام في سورية.

رئيساً لحزب الأمة الملكي
من دمشق أسس الركابي حزباً سياسياً يدعى حزب الأمة الملكي، هدفه استعادة العرش الهاشمي وإعادة تتويج فيصل بن الحسين ملكاً على سورية. ضم الحزب عدد من رجالات فيصل القدامى، مثل عارف باشا الإدلبي، أحد أركان الثورة العربية الكبرى.

انتخابات الاتحاد السوري الفيدرالي
وفي عام 1923، رشح رضا الركابي نفسه لرئاسة الاتحاد السوري الفيدرالي، الذي ضمّ دويلات دمشق وحلب واللاذقية، وخاض معركة انتخابية ضد صبحي بركات وحقي العظم، حاكم دولة دمشق. نظراً لمواقفه القومية المعروفة وقربه من الملك فيصل، حرضت حكومة الانتداب ضده، كما حرض ضده خصمه حقي العظم المحسوب على التيار الموالي لفرنسا، خوفاً من شعبيته في الأوساط السياسية والتجارية الدمشقية. خسر الركابي المعركة وعلق بغضب: «سيدفعون ثمناً بالدم لتعاملهم معي بهذه الطريقة! أنا لن أنسى ولن أغفر أبداً.»

انتخابات رئاسة الجمهورية عام 1932
في 11 كانون الثاني 1930، وصل إلى دمشق الملك علي بن الحسين، نجل الشريف حسين والشقيق الأكبر للملك فيصل. تباحث مع رضا الركابي في كيفية استنهاض المشروع الهاشمي في سورية، وما يحتاج له هذا المشروع من دعم مالي وسياسي. بعدها بعامين، قدم الركابي ترشيحه لأول انتخابات رئاسية في سورية في حزيران 1932، مرشحاً عن حزب الأمة الملكي ومدعوماً من قبل الأسرة الهاشمية الحاكمة في كل من بغداد وعمّان. خاض معركة انتخابية داخل المجلس النيابي السوري، ضد هاشم الأتاسي، المرشح من قبل الكتلة الوطنية، والشيخ تاج الدين الحسني، ممثلاً عن التيار المحسوب على فرنسا، وخصومه في الانتخابات الماضية حقي العظم وصبحي بركات، إضافة للمرشح المستقل محمّد علي العابد، سفير الدولة العثمانية الأسبق في واشنطن. خسر الركابي الانتخابات مجدداً واعتزل بعدها العمل السياسي بشكل كامل، بعد مباركة فوز خصمه محمّد علي العابد برئاسة الجمهورية السورية.

الوفاة
أصيب رضا الركابي بجلطة أدت إلى شلل مُزمن في نهاية حياته وتوفي في دمشق عن عمر ناهز 74 عاماً يوم 25 أيار 1942. وقد أشتهر من بعده نجله أكرم الركابي، الذي تولى الأمانة العامة لوزارة الزراعة السورية في مطلع عهد الاستقلال.

كتب عنه
صدر كتاب علي الركابي ودوره السياسي في إمارة شرق الأردن

المصادر

المراجع: كتاب عبقريات من بلادي للأستاذ عبد الغني العطري.

وصلات خارجية
 علي رضا الركابي من الموقع الرسمي لرئاسة الوزراء (الأردن)

أشخاص من دمشق
أعلام الحرب العالمية الأولى
رؤساء سوريا
رؤساء وزراء الأردن
رؤساء وزراء سوريا
سياسيون أردنيون
سياسيون سوريون
مواليد 1864
مواليد 1868
مواليد في دمشق
وزراء أردنيون
وزراء داخلية أردنيون
وفيات 1361 هـ
وفيات 1942
وفيات 1943
وفيات بعمر 77

علي رضا الركابي


La Reine de la station service (, Koroleva benzokolonki) est un film russe réalisé par Olexii Michourine et Mykola Litous, sorti en 1962.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Королева бензоколонки
 Titre français : La Reine de la station service
 Réalisation : Olexii Michourine, Mykola Litous
 Scénario : Petro Loubenskyy
 Photographie : Mykhaïlo Ivanov, Olexandr Pichtchikov
 Musique : Yevhen Zoubtsov
 Pays d'origine : URSS
 Format : Couleur
 Genre : comédie
 Durée : 78 minutes
 Date de sortie : 1962

Distribution
 Nadejda Roumiantseva : Lioudmila Dobryvetcher
 Andriy Sova : Panas Petrovitch
 Alexeï Kojevnikov : Taras Chpitchka
 Nonna Koperjynska : Rogneda Karpovna
 Youri Belov : Slavka Kochevoï
 Vladimir Belokourov : Alexandre Medved
 Sergueï Blinnikov : Babi
 Viktor Miahkyy : Borchtch
 Mykola Iakovtchenko : Lopata

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1962
Comédie soviétique
Film de Studio Dovjenko

La Reine de la station service


A seguir está a ordem de batalha das forças militares envolvidas na Batalha das Pirâmides, ocorrida em 3 de Termidor, Ano VI (21 de julho de 1798).

Forças francesas

Comando geral

 General-em-chefe: Napoleão Bonaparte comandando 21.000 homens
 Chefe do estado-maior: General Berthier
 Subchefe do estado-maior: Pierre Joseph Bérardier Grézieu
 Comandando a cavalaria: Tomás Alexandre Dumas
 Comandando a artilharia: Elzéar-Auguste Primo de Dommartin
 Comandando a engenharia: Louis Marie Maximilien de Caffarelli du Falga
 Diretor das tripulações e pontes: Antoine François Andreossy

1ª Divisão
A 1ª Divisão foi comandada pelo General Charles François Joseph Dugua substituindo o General Jean-Baptiste Kléber)A 1ª Divisão forma um quadrado no centro do dispositivo francês:

 Chefe do estado-maior: General Laugier
 1ª Brigada – General Jean Antoine Verdier
 2ª Meia-Brigada Leve (3 batalhões) - Chefe de brigada Paul Desnoyers
 2ª Brigada – General Jean Lannes
 25ª Meia-Brigada (3 batalhões) – General Simon Lefebvre
 75ª Meia-Brigada (3 batalhões) - Chefe de brigada Antoine Maugras
 Brigada de Cavalaria Joachim Murat
 14º Regimento de Dragões (3 esquadrões) - Chefe de brigada Léopold Duvivier
 15º Regimento de Dragões (2 esquadrões) – General Barthélemi

2ª Divisão
A 2ª Divisão, conhecida como reserva, é comandada pelo General Louis André Bon.A 2ª Divisão forma-se à esquerda do dispositivo francês e apoia-se sobre o Nilo, perto da aldeia de Embabeh:

 Chefe do estado-maior: General François Valentin
 1ª Brigada – General Auguste Frédéric Louis Viesse Marmont
 4ª Meia-Brigada Leve (2 batalhões) – General Jacques Zacharie Destaing
 2ª Brigada – General Antoine-Guillaume Rampon
 18ª Meia-Brigada (3 batalhões) – General Jean Urbain Fugière
 32ª Meia-Brigada (3 batalhões) – General Dupuis

3ª Divisão
A 3ª Divisão é comandada pelo General Jean Louis Ebénézer Reynier.A 3ª Divisão forma um quadrado no centro do aparelho francês e está apoiada no Nilo:

 Chefe do estado-maior: General Julien Joseph François Bénigne Julhien
 Brigada – (ex-General Louis André Bon)
 9ª Meia-Brigada (3 batalhões) – General Édouard François Simon ou Henri Simon
 85ª Meia-Brigada (3 batalhões) – General Jean-Louis Davroux
 Brigada de Cavalaria
 18º Regimento de Dragões (4 esquadrões) - General Joseph Thomas Ledée

4ª Divisão
A 4ª Divisão, a vanguarda, é comandada pelo General Louis Charles Antoine Desaix.

A 4ª Divisão forma a ala direita do dispositivo francês para a aldeia de Gizé:

 Chefe do estado-maior: General François-Xavier Donzelot
 1 Brigada – General Augustin Daniel Belliard
 21ª Meia-Brigada Leve (3 batalhões) - Chefe de brigada Antoine Joseph Robin
 2 Brigada – General Louis Friant
 61ª Meia-Brigada (3 batalhões) - Chefe de brigada Conroux
 88ª Meia-Brigada (3 batalhões) - Chefe de brigada Pierre Louis François Silly
 Brigada de Cavalaria – General Louis Nicolas Davout (substituiu o General François Mireur, desaparecido)
 22º Regimento de Caçadores Montados (3 esquadrões)
 20º Regimento Dragão (3 esquadrões)

5ª Divisão
A 5ª Divisão é comandada pelo General Honoré Vial substituindo o General Jacques de Menou de Boussay.A 5ª Divisão forma um quadrado no centro do dispositivo francês:

 Chefe do estado-maior: General François Rambeaud
 1 Brigada - General Antoine Joseph Veaux
 22ª Meia-Brigada Leve – General François Chavardès
 2 Brigada –
 13ª Meia-Brigada - Chefe de brigada François-Joseph Augustin Delegorgue

Artilharia
A artilharia é composta por:

 42 bocas de fogo, a pé e a cavalo
 6 forjas
 6 couros de reposição
 50 caixões engatados por 500 cavalos ou mulas

Outras tropas
A estas tropas são adicionados:

 Os guias a cavalo
 Os guias a pé
 1 batalhão de artilharia a pé
 1 batalhão de sapadores
 1 batalhão de mineiros-trabalhadores
 Elementos da Legião Náutica
 Elementos da Legião Grega
 1 reserva de 2.600 homens sob o comando do General Joachim Murat
 2 brigadas de cavalaria a pé de 1.500 homens cada sob o comando dos generais de brigada Joseph de Zajaczek e Antoine François Andréossy
 15 barcos tripulados por 600 marinheiros sob o comando do Contra-Almirante Jean-Baptiste Perrée.

Forças egípcias

Comando Geral
General-em-chefe: Mourad Bey comandando cerca de 50.000 homens.

Direita
À direita do dispositivo egípcio, em frente à aldeia de Embabeh, na margem esquerda do Nilo, em frente a Boulaq:

 20.000 janízaros, árabes e milícias do Cairo
 40 canhões

Centro
No centro do sistema egípcio:

 6.000 mamelucos
 15.000 infantes da infantaria irregular

Esquerda
À esquerda do dispositivo egípcio, apoiando-se nas Pirâmides de Gizé:

 10.000 soldados de infantaria

Outras tropas
A estas tropas são adicionados:

 60 barcos

Notas e referências

Artigos relacionados

 Campanha do Egito
 Batalha das Pirâmides

Ordens de batalha das Guerras Revolucionárias Francesas

Ordem de batalha durante a Batalha das Pirâmides


Anoreksiya nervoza veya kısaca anoreksiya, özellikle genç kadınlarda görülebilen, yemek yememek, çok az uyumak, buna rağmen çok aktif olmakla beliren psikolojik bozukluk.

Bu hastalık genellikle ergenlik döneminde, nadiren de erişkin çağında başlar. Çok genel olarak denebilir ki, aşırı zayıflama tutkunu her bireyde oluşabilir.

Bu durum genellikle kişinin çok şişmanladığı kanısı ile mübalağalı bir şekilde rejim uygulaması ile başlar, önceleri kontrol edilebilen iştah bir süre sonra yok olur ve zayıflama normal ölçüleri aşar. Çağın hastalığı olarak adlandırılan yeme bozukluğu sendromu olan anoreksiya nervoza, sadece genç kızlarda değil, genç erkeklerde de görülüyor. Tedavisi zor olan vakalarda hayatî tehlike söz konusudur.

Ayrıca anoreksiya yoğun psikolojik sorun yaşayanlarda da görülebilir. Diyet yapma, kilo verme takıntısı olmayan insanlarda dahi çok problemli bir hayat yaşama evrelerinde yeme bozukluğu söz konusudur. Ailevî, okul, iş, veya duygusal konularda çöküntü yaşayanlar yemek yemeyi reddeder, zorla yediği takdirde çıkarır. Sonuç olarak kısa vadede çok kilo kaybetme söz konusudur ve bu hastalığın bütün etkilerini yaşarlar. Sorunların çözülmesiyle birlikte yeme sorunları da ortadan kalkar; ancak bu evre içerisinde ciddi ve kalıcı fizyolojik sorunlar yaşayabilirler.

Tanı ölçütleri:

 Kişinin normal kilosunu kabul etmemesi
 Kilo almaktan ve şişmanlamaktan aşırı korku duyma
 Beden algısında bozukluk gözlenmesi

Ayrıca bakınız
 Anoreksi
 Bulimiya nervoza

Yeme bozuklukları
Psikiyatri
Anoreksiya nervoza

Anoreksiya nervoza


Tiyazin, formülü C4H4S+Cl- olan altılı halka yapısına sahip üç heterosiklik bileşiğin ortak adı. Bu üç izomer bileşikten en önemli olanı 1,4 tiyazindir. 1,4 tiyazinin bir türevi olan fenotiyazin çiftlik hayvanlarında solucan düşürücü ve böcek ilacı olarak kullanılmıştır. Müsekkin olarak kullanılan klorpromazin; uzun etkili bir antihistaminik olan prometozin hidroklorür ve Parkinson tedavisinde kullanılan dietazin hidroklorür fenotiyazin türü ilaçlar arasındadır. Ayrıca metilen mavisi gibi birçok boya maddesi fenotiyazin yapısındadır.

Kükürt heterosikleri
Azot heterosiklikleri
Heterosiklik bileşikler (1 halkalı)

Tiyazin


Die Jugendherbergen und Wanderquartiere in der DDR waren staatliche Einrichtungen. Sie unterstanden der Abteilung Volksbildung des jeweiligen Rat des Bezirkes. Übergeordnet gab es bei der Regierung der DDR das Amt für Jugendfragen, das in der Clara-Zetkin-Straße 93 in Berlin seinen Sitz hatte.

Nachfolgende Liste enthält alle Jugendherbergen und ständigen Wanderquartiere, geordnet nach Bezirken der DDR. Grundlage für die Eintragungen bilden die Jugendherbergsverzeichnisse, die in unregelmäßigen Abständen erschienen. Das Kürzel der jeweiligen Jugendherberge bestand aus einem Buchstaben für den Bezirk (der mit den Kfz-Kennzeichen korrespondierte) und einer zweistelligen Ziffer, beispielsweise T02 für die JH "Glückauf" in Elterlein. Die Ziffern in dieser Liste stimmen nicht mit den ursprünglichen Jugendherbergsnummern überein.

 JH: Jugendherberge
 JTH: Jugend-Touristhotel
 JEZ: Jugend-Erholungszentrum

Berlin (I)
 DJH und Touristenhaus, Berlin-Grünau, Dahmestraße 6. Sie bestand aus mehreren Objekten direkt am Langen See, heute: Touristenhaus Berlin-Grünau
 DJH Berlin-Grünau, Regattastr. 147 – heute: Bürohaus
 Schwimmende DJH "Spreeathen"

Bezirk Cottbus (Z)
 DJH "Friedrich Ludwig Jahn", Burg (Spreewald), Jugendherbergsweg 8 – besteht noch
 DJH "Haus am See", Byhleguhre, Am See 2 – heute: Haus am See
 DJH "Franz Striemann", Cottbus, Klosterplatz 2–3 – besteht noch
 Wanderquartier Zentralturnhalle Cottbus, Friedrich-Ludwig-Jahn-Str. 8 (nur im Sommer) – heute: Städtische Turnhalle
 DJH "Heinz Sunkel", Gröden, Alter Schachtweg 2 – heute: Landhaus Gröden
 Wanderquartier Jugendklubhaus Herzberg/Elster, Breitenweg 1
 DJH "Fryco Rocha", Jessern
 DJH Lübben, Dorfaue 16
 Wanderquartier Station "Junger Techniker" Lübbenau
 Wanderquartier Kanu-Heim Lübbenau (BSG "Einheit")
 Wanderquartier Muskau
 Wanderquartier Naundorf bei Vetschau
 DJH "Nicolai Ostrowski", Peitz, Alte Bahnhofstr. 81 – heute Rechtsanwaltskanzlei
 Wanderquartier Spremberg "Haus der Jugend"
 DJH "Neues Leben" Uebigau
 DJH Vetschau
 Wanderquartier Wallbergen

Bezirk Dresden (R)

 DJH "Otto Buchwitz", Altenberg, Rehefelder Str.
 DJH "Rudi Hempel", Bad Schandau, OT Ostrau, Dorfstr. 14 – besteht noch
 Wanderquartier "Kirnitzschtalhütte", Bad Schandau, OT Ostrau
 Wanderquartier "Kurt-Schlosser-Hütte", Bad Schandau, OT Ostrau
 Wanderquartier "Zschiehädelhütte", Bad Schandau, OT Ostrau
 Zeltjugendherberge "Kleine Liebe", Bad Schandau, OT Ostrau
 DJH "Am Zwinger", Bautzen
 Wanderquartier Burkhardswalde
 Wanderquartier Cunewalde
 DJH "Rudi Arndt", Dresden, Hübnerstr. 11
 Wanderquartier Dresden-Oberloschwitz, Siekstr. 33
 Wanderquartier Ebersbach/Sa.
 Wanderquartier Garsebach
 DJH "Hanno Günther", Geising, Teplitzer Str. 240
 DJH "Gretel Walter", Geising, Löwenhainer Str.
 DJH "Schönhof", Görlitz, Untermarkt
 Wanderquartier Großröhrsdorf
 DJH "Heinz Kapelle", Halbendorf/Spree
 Wanderquartier Hermsdorf (Erzgebirge)
 DJH "Ernst Thälmann", Hohnstein (Sächsische Schweiz)
 DJH "Hilde Coppi", Jonsdorf. Bis 2017 DJH "Dreiländereck", Hainstraße 14, 02796 Luftkurort Jonsdorf; dann geschlossen.
 DJH "Walter Husemann", Jonsdorf
 Wanderquartier "Bruno Tesch", Jonsdorf
 DJH "Hans Beimler", Klingenberg
 DJH "Julius Fucik", Königstein
 Wanderquartier "Latzhütte", Königstein
 Wanderquartier "Lottersteighütte", Königstein
 Wanderquartier "Edelweißhütte", Krippen
 JH "Richard Schuster", Neschwitz
 JH "Valtenberghaus", Neukirch
 JH "Martin Andersen Nexö", Ohorn
 JH "Paul Neck", Panschwitz-Kuckau
 JH "Weltfrieden", Pirna-Copitz, jetzt DJH Pirna-Copitz, Zum Wesenitzbogen 9, 01796 Pirna
 JH "Wilhelm Dieckmann", Radebeul
 JH "Georg Schumann", Schellerhau
 JH "Nikolai Ostrowski", Zinnwald-Georgenfeld
 JH "Hugo Klügel", Zinnwald-Georgenfeld
 JH "Etkar André", Ostritz
 JH "Zur Windmühle", Steina
 JH "John Schehr", Meißen
 JH "Albert Funk", Neugersdorf
 JH "Thomas Mann", Oberoderwitz
 JH "Karl Stein", Kurort Rathen
 JH "Hans Dankner", Schöna
 JH "Hermann Voß", Strehla
 JH "Hugo Spinn", Porschendorf
 JH "Geschwister Scholl", Tharandt

Bezirk Erfurt (L)
 JH "Werner Gottfeld", Arnstadt
 JH "Olga Benario", Gräfenroda
 JH "August Bebel", Bad Sulza
 JH "Artur Becker", Eisenach
 JH "Erich Honstein", Eisenach
 JH "Karl Reimann", Erfurt
 JH "Rudolf Breitscheid", Friedrichroda
 JH "Freundschaft", Gotha
 JH "Theodor Neubauer", Brotterode
 JH "Hugo Gräf", Tambach—Dietharz
 JTH "Völkerfreundschaft", Erfurt
 JH "Rudi Schwarz", Martinfeld
 JH "Heinrich Pfeiffer", Mühlhausen
 JH "Fritz Gießner", Nordhausen
 JH "Freundschaft", Rastenberg
 JH "15. August", Weimar
 JH "Ernst Thälmann", Weimar
 JTH "Maxim Gorki", Weimar
 JH "Albert Kuntz", Weimar–Buchenwald

Bezirk Frankfurt (E)
 JH "Teufelssee", Bad Freienwalde
 JH "Adolf Reichwein", Tiefensee
 JH "Erich Köhler", Biesenthal
 JH "Liepnitzsee", Lanke
 JH "Lilo Hermann", Wandlitz
 JH "Bernhard Kellermann", Chorin
 JTH "Hermann Matern", Joachimsthal
 JH "Grete Walter", Bremsdorfer Mühle
 JH "Helmut Just", Bad Saarow-Pieskow
 JH "Rudi Schwarz", Berkenbrück
 JH "Am Oder-Spree-Kanal", Braunsdorf
 JH "Theodor Fontane", Grünheide (Mark)
 JH "Erich Wundersee", Kagel
 JH "Karl Liebknecht", Rüdersdorf
 JH "Ku Ba", Buckow
 JH "Käthe Kollwitz", Eggersdorf
 JH "Erich Weinert", Münchehofe
 JTH "Freundschaft", Frankfurt
 JH "X. Weltfestspiele", Ruhlsdorf
 JEZ am Scharmützelsee, Wendisch-Rietz

Bezirk Potsdam (D)
 JH "Burg Eisenhardt", Belzig
 JH "Burg Rabenstein", Raben
 JH "Walter Husemann", Brandenburg (Havel)
 JH "Köriser See", Klein Köris, jetzt DJH Köriser See, Am Kleinköriser See 5, 15746 Groß Köris
 JH "Köthener See", Köthen
 JH Bork
 JH "Max Reimann", Brieselang
 JH Prebelow
 JH "Erich Weinert", Friedrichsthal
 JH "X. Weltfestspiele", Lehnitz
 JH "Pau Richter", Schildow
 JH "30. Jahrestag der DDR", Potsdam
 JH "Karl Liebknecht", Potsdam
 JTH "Theodor Fontane", Werder (Havel)
 JH "Havelland", Werder (Havel)
 JH "Freundschaft", Milow
 JH Klausdorf

Bezirk Rostock (A)
 JH "Horst Vieth", Bad Doberan
 JTH "Karl Friedrich Wilhelm Wander", Ostseebad Kühlungsborn
 JH Gallentin
 JH "Hertha Lindner", Greifswald
 JH Großenhof
 JH "Karl Krull", Barth
 JH "Heinz Peters", Bom/Darß
 JH "Carl Schönhaar", Ribnitz-Damgarten
 JH "Bemhard Sikorski", Ostseebad Zingst
 JH "Erwin Fischer", Rostock-Warnemünde
 JH "Fritz Thiel", Ostseebad Graal-Müritz
 JTH "Heinz Kapelle", Ostseebad Binz
 JH "Ernst Moritz Arndt", Glowe
 JTH "Traditionsschiff", Rostock-Schmarl
 JH "Wilhelm Thews", Saßnitz
 JH "Grete Waller", Stralsund
 JH "Conrad Blenkle", Stralsund-Devin
 JH "Erich und Charlotte Garske", Beckerwitz
 JH "Eberhard Decken", Lubmin
 JH "Herbert Tschäpe", Seebad Heringsdorf
 JH "Waldemar Estel", Trassenheide
 JH "Hertha Lindner", Zinnowitz

Bezirk Halle (K)
 JTH "Käthe Kollwitz", Bad Frankenhausen
 JH Meisdorf
 JH Kretzschau
 JH "Jupp Angenfort", Dessau
 JH "Mansfelder Land", Seeburg
 JH Gorenzen
 JH "Gerhart Eisler", Kurort Wippra
 JTH "Werner Lamberz", Naumburg (Saale)
 JH "Erich Weinert", Bad Kösen
 JEZ "Hanno Günther", Eckartsberga
 JH "Friedrich Ludwig Jahn", Freyburg (Unstrut)
 JH "Rudi Schwarz", Ballenstedt-Opperode
 JH "Bremer Teich", Gernrode
 JH "Ernst Thälmann", Güntersberge
 JH "Junger Pionier", Harzgerode
 JH "Hertha Lindner", Thale (Harz)
 JH "Hermann Hagendorf", Coswig (Anhalt)
 JH Sangerhausen
 JH "Thomas Müntzer", Kurort Stolberg
 JH "Deutsch-Sowjetische Freundschaft", Mansfeld
 JH "Arthur Weisbrodt", Goseck
 JH "X. Weltfestspiele", Bernburg (Saale)
 JH "Otto Plättner", Lutherstadt Wittenberg
 JH Osterfeld
 JH "Wasserburg", Heldrungen

Bezirk Karl-Marx-Stadt (T)

 JH "Glückauf", Elterlein
 JH "Carl Grunert", Grumbach
 JH "Bruno Kühn", Jöhstadt
 JH "Wemer Illmer", Jöhstadt
 JTH "Karl Liebknecht", Kurort Oberwiesenthal
 JH "Rudolf Marek", Neudorf
 JH "Hans Beimler", Sosa
 JH "Karl Marx", Sosa
 JH "Max Roscher", Frauenstein
 JH "Hilde Coppi", Holzhau
 JH "Ilja Ehrenburg", Sayda-Mortelgrund
 JH "Etkar André", Bieberstein
 JH "X. Weltfestspiele", Falkenhain
 JH "August Bebel", Lichtenstein (Sachsen)
 JH "Erich Steinfurth", Karl-Marx-Stadt
 JH "Wilhelm Pieck", Geyer
 JH "Klement Gottwald", Klingenthal
 JH "Hertha Lindner", Schöneck (Vogtland)
 JH Zwota
 JH "Talsperre Pöhl", Helmsgrün
 JH "Hanno Günther", Pockau
 JH "Conrad Blenkle", Zöblitz
 JH "Hermann Matern", Taltitz
 JH "Rosa Luxemburg", Fröbersgrün
 JH "Eugen Schönhaar", Plauen
 JH "Charlotte Rotholz", Mylau
 JH "Walderholung", Mylau
 JH "Heinrich Heine", Rochsburg
 JH "Fritz Hecker"', Rochlitz
 JH "Ernst Schneller", Johanngeorgenstadt
 JH "Ernst Scheffler", Rittersgrün
 JH "Adolf Hennecke", Hormersdorf
 JH "Rudolf Breitscheid", Thalheim (Erzgebirge)
 JH "Alexej Stachanow", Gehringswalde
 JH "Kurt Richter", Ehrenfriedersdorf
 JH "Robert Reinhold", Thum
 JH "Ernst Hänel", Wilkau-Haßlau

Bezirk Leipzig (S)
 JH Windischleuba
 JH "Katja Niederkirchner", Waldheim
 JH "Horst Heilmann", Bad Düben
 JH "Karl Marx", Sprotta
 JH "V. N. Schandakow", Ossa
 JH "Käthe Kollwitz", Colditz
 JH "Erich Weinert", Grethen
 JH "Jonny Schehr", Mutzschen
 JTH "Georg Schumann", Leipzig
 JH "Alfred Frank", Leipzig
 JTH Großdeuben
 JH "Georgi Dimitroff", Dahlen. Seit 2018 geschlossen.

Bezirk Magdeburg (H)
 JTH Magdeburg
 JH Zichtau
 JH "Anton Saefkow", Blankenburg (Harz)
 JH "Herbert Zschäpe", Haldensleben
 JH "Hugo Launicke", Magdeburg
 JH "Jonny Schehr", Luftkurort Arendsee
 JH Arneburg
 JH "Karl Liebknecht", Blankenburg (Harz)
 JH "Im Rehtal", Derenburg
 JH "Brigadas Internacionales", Elbingerode (Harz)
 JH "Martin Schwantes", Stiege
 JH "Ernst Lehmann", Wernigerode
 JH "Ernst Grube", Wernigerode
 JH "Karlshaus", Wernigerode
 JH "Felsenburg", Dahlenwarsleben

Bezirk Neubrandenburg (C)
 JH "Hans Nahlik", Murchin
 JH "Gustav Possekel", Demmin
 JH "Hanno Günther", Burg Stargard
 JH "Katja Niederkirchner", Feldberg
 JH "Franz Hollnagel", Mirow
 JH "Philipp Müller", Röbel (Müritz)
 JH "Franz Mensing", Zielow
 JH "Emmerich Schaper", Teterow
 JH "Otto Nimmergut", Waren (Müritz)
 JH "Ernst Schneller", Dahmen
 JH Neubrandenburg

Bezirk Gera (N)
 JH "Froschmühle", Eisenberg
 JH "Thomas Mann", Gera-Zeulsdorf
 JH "A. S. Makarenko", Weida
 JH "Phillip Müller",  Weida
 JH "Juri Gagarin", Greiz
 JH "Walter Fischer", Freienorla
 JH "Geschwister Scholl", Seitenroda
 JH "Jost Schmit", Ranis
 JH "Wendolin Schaller", Bad Blankenburg
 JH "Georgi Dimitroff", Schwarzburg
 JH "Magnus Poser", Neidenberga
 JH "Patrice Lumumba", Neuenbeuthen
 JH "Anton Saefkow", Saalfeld (Saale)
 JH "Dr. Richard Sorge", Burgk
 JH "Philipp Müller", Plothen
 JH "Dr. Theodor Neuhauer", Ziegenrück
 JH "Clara Zetkin", Langenwetzendorf
 JH "Philipp Müller", Zeulenroda
 JH "Nikos Belojannis", Schönbrunn
 JH "Station Junger Touristen", Gera-Liebschwitz

Bezirk Schwerin (B)
 JH "Peter Göring", Krakow am See
 JH "Helmut Just", Grabow
 JH "Alte Burg", Neustadt-Glewe
 JH "Walter Husemann", Plau
 JH "Kurt Bürger", Schwerin
 JH "Carl Moltmann", Flessenow

Bezirk Suhl (O)
 JH "Fritz Wagner", Bamshausen
 JH "Emst Heilmann", Schnett
 JH "Nikolai Ostrowski", Ilmenau
 JH "Am Rennsteig", Schmiedefeld
 JH "Helmut Just", Katzhütte
 JH "Jupp Angenfort", Lauscha
 JH "Karl Marx", Neuhaus a. Rennweg
 JH "Ernst Knaack", Brotterode
 JH "Werner Seelenbinder", Schnellbach
 JH "Jochen Weigert", Zella–Mehlis

Literatur
 Jugendherbergsverzeichnis der Deutschen Demokratischen Republik. Verlag Junge Welt, Berlin 1960.
 Jugendherbergsverzeichnis der Deutschen Demokratischen Republik. Verlag Junge Welt, Berlin 1962.

!DDR
!Jugendherbergen
!Jugendherbergen

Liste der Jugendherbergen in der DDR


Jad, cuarț, agată este un film românesc din 1959 regizat de Ion Bostan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1959 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1959

Jad, cuarț, agată


Die Liste der Registered Historic Places im Allamakee County in Iowa führt alle 21 Bauwerke und historische Stätten im Allamakee County auf, die in das National Register of Historic Places aufgenommen wurden.

Legende

Aktuelle Einträge

Frühere Einträge

Siehe auch
 Liste der National Historic Landmarks in Iowa
 National Register of Historic Places in Iowa

Weblinks

Einzelnachweise

Denkmal im National Register of Historic Places (Iowa)
Allamakee
Allamakee County

Liste der Einträge im National Register of Historic Places im Allamakee County