Lars Lungi Sørensen (født 4. maj 1969) er en dansk tidligere fodboldspiller og nuværende træner, der er træner for Esbjerg fB.

Spillerkarriere
Han fik sin debut i Superligaen den 26. juli 1999 i en 2-0-sejr hjemme over Odense Boldklub.

Trænerkarriere
Den 5. december 2016 overtog Lars Lungi Sørensen cheftrænerrollen for Esbjerg fB efter fyringen af Colin Todd. Lungi fik en kontrakt gældende til ultimo december 2017. I hans debutkamp den 11. december 2016 vandt Esbjerg fB 2-0 på udebane over Randers.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldtrænere fra Esbjerg fB

Lars Lungi Sørensen


Drew Pearson (* 12. Januar 1951 in South River, New Jersey, USA), Spitzname: Mr. Clutch, ist ein ehemaliger US-amerikanischer American-Football-Spieler. Er spielte als Wide Receiver in der National Football League (NFL) bei den Dallas Cowboys.

Jugend
Drew Pearson wurde als Sohn von Mary Pearson Schenck und Samuel Pearson Sr. geboren. Sein Vater arbeitete als Wäger bei einer Firma für landwirtschaftliche Produkte, seine Mutter war als Reinemachefrau tätig. Drew Pearson wuchs mit seinem sieben Geschwistern in seiner Geburtsstadt auf und besuchte dort die High School. Er spielte bei der dortigen Footballmannschaft als Quarterback und war auch als Basketball- und Baseballspieler aktiv. Pearson stammte aus einer sportbegeisterten Familie. Sein älterer Bruder Sam war gleichfalls in seiner Jugend ein erfolgreicher Footballspieler und wurde von den Cincinnati Bengals gedraftet. Aufgrund einer Verletzung, die er bei einem häuslichen Unfall erlitt, musste er seine Footballlaufbahn noch vor seinem ersten Spiel als Profi beenden.

Spielerlaufbahn

Collegekarriere
Nach seinem Schulabschluss erhielt Drew Pearson ein Stipendium an der University of Tulsa. Er spielte dort von 1970 bis 1972 für die Tulsa Golden Hurricane Football zunächst auf der Position eines Quarterbacks und wechselte nach einem Jahr auf die Position eines Wide Receivers. Pearson fing während seiner Studienzeit 55 Pässe für einen Raumgewinn von 1119 Yards und sechs Touchdowns. Die Tulsa Golden Hurricane waren eine lauforientierte Footballmannschaft. Das Passspiel des Colleges war dabei wenig bedeutend. Die Scouts der NFL hielten Pearson als Profispieler für wenig geeignet, er galt als nicht athletisch genug und seine Laufzeit auf einer Strecke über 40 Yards lag mit 4,6 Sekunden über dem Limit von 4,5 Sekunden. Ihm wurde eine späte Verpflichtung in der NFL Draft prophezeit.

Profikarriere
Drew Pearson wurde nie in einer NFL Draft gezogen. Nachdem die NFL Draft 1973 beendet worden war, traten die Dallas Cowboys an ihn heran und boten ihm einen Profivertrag mit einer Laufzeit von drei Jahren und einem Jahresgehalt von 14.500 US-Dollar an. Pearson schloss sich 1973 dem von Tom Landry betreuten Team aus Dallas an. Bereits in seinem Rookiespieljahr machte er landesweit auf sich aufmerksam. Die Cowboys hatten sich mit einer Saisonbilanz von zehn Siegen bei vier Niederlagen für die Play-offs qualifiziert und trafen im Divisional-Play-off-Spiel auf die Los Angeles Rams. Pearson fing in dem Spiel einen 83 Yard Touchdown-Pass von Quarterback Roger Staubach. Mit einem zweiten Touchdown war er einer der entscheidenden Spieler beim 27:16-Sieg seiner Mannschaft. Die 27:10-Niederlage der Cowboys im NFC Championship Game gegen die Minnesota Vikings konnte Pearson allerdings daran anschließend nicht verhindern.

Im Jahr 1975 konnte Pearson seinen ersten NFC Titel gewinnen. Nach einer Saison mit zehn Siegen aus 14 Spielen konnten sich die Cowboys erneut für die Play-offs qualifizieren, wo sie zunächst auf die Minnesota Vikings trafen. Die Cowboys lagen kurz vor Spielende mit 14:10 zurück, als ihm auf Pass von Quarterback Roger Staubach ein Lauf über eine Strecke von 50 Yards in die gegnerische Endzone gelang. Das Team aus Texas verließ mit einem 17:14-Sieg das Spielfeld. Im anschließenden NFC Championship Game schlugen die Cowboys die Los Angeles Rams mit 37:7. Pearson gelangen dabei fünf Passfänge für einen Raumgewinn von 46 Yards. Der anschließende Super Bowl X gegen die Pittsburgh Steelers ging allerdings mit 21:17 verloren. Pearson erzielte bei der Niederlage einen Touchdown und fing insgesamt zwei Pässe zu einem Raumgewinn von 59 Yards.

Pearson zog nach der regular Season 1977 erneut in das NFC Championship Game ein. Nach einem 37:7-Sieg über die Chicago Bears im Divisional-Play-off-Spiel waren die Minnesota Vikings der Gegner im NFC Endspiel. Das Team aus Minnesota trat ohne seinen etatmäßigen Quarterback Fran Tarkenton an und verlor mit 23:6. Auch die Denver Broncos mussten sich im Super Bowl dem Team von Pearson geschlagen geben, die Cowboys gewannen den Super Bowl XII mit 27:10.

Im Jahr 1978 gewann Pearson seinen dritten und letzten NFC Titel. Nach einer Hauptrunde mit zwölf Siegen bei vier Niederlagen traf sein Team im Divisional-Play-off-Spiel auf die Atlanta Falcons. Nach vier Passfängen zu einem Raumgewinn von 75 Yards durch Pearson verließen die Cowboys mit einem 27:20-Sieg das Spielfeld und besiegten danach im NFC Endspiel die Los Angeles Rams mit 28:0.  Obwohl Pearson im anschließenden Super Bowl XIII mit 73 Yards durch vier Passfänge den längsten Raumgewinn aller Wide Receiver der Cowboys erzielen konnte, gelang es ihm nicht die 35:31-Niederlage seiner Mannschaft zu verhindern.

Drew Pearson zog sich im Jahr 1984 bei einem Verkehrsunfall schwere Verletzungen zu und beendete danach seine Spielerlaufbahn. Pearson fuhr alkoholisiert mit seinem Sportwagen auf das Heck eines Sattelschleppers. Sein Bruder Carey Mark Pearson wurde bei dem Aufprall getötet.

Nach der Laufbahn
Pearson arbeitete nach seiner Laufbahn als Sportmoderator für zwei amerikanische Fernsehsender. Er gründete im Jahr 1986 eine Firma die Kopfbedeckungen herstellt. Unter anderem produziert die Firma auch lizenzierte Produkte der NFL. Pearson ist heute Gastgeber der Drew Pearson Show. Er verfasste 2006 seine Memoiren und lebt heute in Plano, Texas.

Ehrungen
Drew Pearson spielte dreimal im Pro Bowl, dem Abschlussspiel der besten Spieler einer NFL-Saison. Er wurde fünfmal zum All Pro gewählt. Er ist Mitglied in der  Texas Sports Hall of Fame und im NFL 1970s All-Decade Team. Die Dallas Cowboys ehren ihn auf dem Dallas Cowboys Ring of Honor. Am 6. Februar 2021 gab die Pro Football Hall of Fame bekannt, Pearson als Teil der Hall-of-Fame-Klasse von 2021 aufzunehmen.

Weblinks
 Drew Pearson in der Texas Sports Hall of Fame
 Website von Drew Pearson
 Drew Pearson am College

 Drew Pearson bei den Dallas Cowboys

Einzelnachweise

Quelle
 Drew Pearson, Hail Mary - The Drew Pearson Story, Rogers Publishing & Consulting, Inc, 2006, ISBN 9780977755820

American-Football-Spieler (Tulsa Golden Hurricane)
American-Football-Spieler (Dallas Cowboys)
Unternehmer (Vereinigte Staaten)
Sportjournalist
Fernsehmoderator (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1951
Mann

Drew Pearson


جبل أولدوينيو لنغاي هو جبل بركاني موجود بتنزانيا. تعني تسميته (جبل الإله)، وهو مكان يحج إليه أبناء الماساي التنزانية. حيث يقطعون مسافات طويلة بغرض التضرع لدى آلهة الجبل. ومن معتقدات الماساي أخذ النساء اللواتي لا ينجبن لطلب نعمة الإنجاب هناك.

يبلغ ارتفاع هذا البركان 3.560 متر يحدث صوتا يشبه صوت تكسر الزجاج عند وصول الحمم إلى الأرض . ويعتبر البركان من أكبر الأماكن السياحية الخطيرة في تنزانيا التي تستهوي المتسلّقين والعلماء لتفقد هذا البركان المرهب والملهم، فلهذا البركان ميّزة تستهوي كل المتطرفين لدراسة البركان. وفي اعتقاد أهل الماساي فإن الجبل يثور لغضب الآلهة عليهم، لذا يقدّمون له أضاحي من الماشية.
هدا الجبل البركاني له ميّزة خاصة وهي جذب كل من زاره فهدا الجبل يلقي تعويذة قوية بحيث يرغب بشدة في تكرار تلك الزيارة، وكأنه يشد المرء إليه، وعن هذا الشعور، تقول عالمة الجغرافيا سيليا نيامويرو الأمريكية التي تسلّقت الجبل عدة مرات :<<إنه أمر لا يصدق أبدا، فهو أشبه بالوقوف على سطح القمر>>.أما كاستن بيتر الذي أمضى حياته المهنية في ملاحقة البراكين حول العالم فقال:«إنني أصبحت مدمنا لهذا البركان. فالتشكيلات الجيولوجية الغريبة والمناظر الرائعة التي ترسمها الحمم تجعل المرء يقف مدهوشا وهو يتأمل هذه الإبداعات الطبيعية التي تفوق في بعض تجلياتها إبداعات إنسانية تقام لها المعارض وتسلّط عليها الأضواء ويتقاطر الناس لمشاهدتها من كل حدب وصوب».

مراجع

براكين الوادي المتصدع الكبير
براكين طبقية في تنزانيا
براكين نشطة
جبال تنزانيا
جغرافيا إقليم أروشا

جبل أولدوينيو لنغاي


Galerija paške čipke, galerija u gradu Pagu. Nalazi se u središtu grada, u istočnom krilu Kneževog dvora na Trgu Petra Krešimira IV.

Povijest
Osnivanju prethodi osnivanje Društva paških čipkarica "Frane Budak". Već na prvom sastanku Društva iznijelo se želju predstaviti čipku u nekom javnom prostoru. Obratili su se gradskim vlastima i dobili su prostor na trgu i tako je otvorena Galerija koja je osnovana 1998. godine. Zamišljena je da se u njoj prezentira stvarateljstvo čipkarica, te da se skupljaju eksponati za Muzej čipkarstva. Skupilo se do 2011. preko stotinu vrijednih izložaka paške čipke. Izložene su stare čipke, novije čipke većih dimenzija, čipka na narodnoj nošnji te fotografije i dokumentacija o čipkarstvu u Pagu. Grad Pag financira ljetna dežurstva u Galeriji te nešto novaca pribave od ministarstva, županije, od ulaznica u galeriju i od rabata na prodanu čipku. Sav se novac ulaže u galeriju. Planira se da galerija preraste u Muzej paške čipke, čija će osnova biti postav Galerije paške čipke koja je u nadležnosti Društva paških čipkarica "Frane Budak".

Izvori

Pag (grad)
Umjetnički muzeji i galerije u Hrvatskoj

Galerija paške čipke


Tobias Bloéb Moretti (Gries am Brenner, Austrija, 11. srpnja 1959.) austrijski filmski i kazališni glumac, glazbenik i poljodjelac.

Rana mladost i početak karijere
Za rad u kazalištu i filmski glumac uzeo je prezime svoje majke talijansko prezime Moretti. Od djetinjstva, Tobias je postalo očigledno glazbenog talenta, tako da je sada aktivno uključen u glazbi. Studirao je na Sveučilištu u Beču u odjelu za skladatelja. On je također dobio diplomu u "skladatelja" u Beču Conservatory of Music. Tobias je uspješno završio srednju školu glume Otta Falkenberga, koji je bila u Münchenu. Nakon treninga Moretti je angažiran kao glumac u kazalištu u Bavarskoj. Godine 1986., postao je umjetnik "Kammerspiel" popularnog teatra u Münchenu. Moretti je radio i u Italiji. Vrlo je zapažen njegov rad sa svjetskim poznatim redateljem Giorgioom Strellerom. Tobias Moretti, čija je biografija bogata je raznim događajima i dalje je dao prednost na glumačkoj karijeri. Filmski debi Tobias Moretti održan u TV filmu 1986. godine, "Wilhelm Busch". Dvije godine kasnije, on je glumio u filmu "Kletva", nakon čega je dobio ponudu da radi u mini-seriji «Die Piefke-Saga» (1990). Iste godine je sudjelovao u filmu «Der Rausschmeißer»

Uloga u krimi seriji "Inspektor Rex"
Prvi serija koju radi Tobias je pozitivno prihvaćen od strane publike i kritičara, pa je ponudio vodeću ulogu u krimi seriji "Inspektor Rex" (1994-2004 g), s kojom je ovaj austrijski glumac poznat u cijelom svijetu. "Inspektor Rex je serija koja je Tobiasa Morettija vinula u TV zvijezdu svjetskih razmjera.

Uloga policijskog inspektora Richarda Mosera omogućila mu je da otkrije sve aspekte njegovog glumačkog talenta.

Nakon ovog posla, Tobias je raspao masu prijedloga za pucnjave na televiziji i filmovima. Nakon četiri godine konstantnog rada na ovoj seriji, Tobias je odlučio da se okuša na nečemu drugom i rekao producentu o njihovoj odluci(da hoće izaći iz serije). Publika je bila jako uznemirena i razočarana kada je neočekivano uloga Morettija "ubijena". Svi sljedeći nasljednici su probali zamijenjeni njegov glavni lik, ali nisu mogli osvojiti toliku popularnost.

Daljnji razvoj karijere Tobiasa Morettija
Glumac Tobias Moretti, pored što je snimao seriju Inspektor Rexa, koji se prvi put pojavio na televiziji 1994. godine, glumio je u televizijskom filmu "Naš djed je najbolji" (1995) i filmu Workaholic (1996). Od 1997. do 2005. glumac je svoj život posvetio snimanju u TV emisijama i televizijskim filmovima. Dakle, glumio je u telenovelama "Mia, Liebe meine Lebens" (1998) i "Speer i Hitler" (2005).

Također, Tobiasova djela nisu prošla nezapaženo: Die Bernauerin, Noć noći, Vječna pjesma (1997); "Smrtonosni neprijatelji", "Clarissa", "Krambambuli", "Vječna pjesma", "Moj djed i 13 stolica" (1998); "Nećakinja i smrt", "Rhinestone", "Sjene", "Osoba iz alfa grupe", "Srce ostaje mlado", "Vaše najbolje godine" (1999); i, Kad muškarci vjeruju ženama, Joseph iz Nazareta (2000); "Ples s vragom" (2001). Televizijski filmovi poput Juliusa Cezara, Šetnja gradom, Andreas Hofe Tetovaža: Oznake smrti, 1809. (2002) vrlo su uspješni na malom ekranu; "Djeca Švaba" (2003); "Käthchens Traum", "Namereck", "Povratak majstora plesa" (2004). U razdoblju od 2006. do 2008. glumac je glumio u 12 uloga. Većina ih je bila vodeća, iako je u epizodama bio vrlo uočljiv.

Dakle, 2006. god Tobias Moretti bio je zapažen u filmovima poput Heretica, Ubijanje recepta, Slava i zalazak kralja Ottokara, Der Liebeswunsch.

Sjetio se 2007. godine fanovi glumca s ulogama u filmovima: "Glavni svjedok", "Pripadate meni", "Blagajne kapetana Kremena", "Ljetno ludilo", "Plus 42". Iste godine glumio je u uspješnoj seriji "Kolekcija Fred Vargas". Godine 2008. glumio je u "Dolini sjene smrti" i "Vitez i pol i pol". Tobias 2009. djeluje: filmovi "Ja, Don Juan", "Crno cvijeće" i televizijski film "Anna i princ" Danas je ovaj glumac jednako potražen kao i prije desetljeća

Filmovi
Tobias Moretti, čija filmografija obuhvaća gotovo 70 televizijskih i filmskih djela, još uvijek aktivno snima. 2010. godine sudjelovao je u snimanju dviju slika: "Židovska Suess" i "Amigo - Bei Ankunft Tod". Tobias Moretti je 2011. godine glumio u tako popularnim televizijskim filmovima kao što su Violet i Bauernopfer. U 2012. godini odmah su objavljena dva filma "Ljeto u velikom gradu", "Vikend" i tri televizijska filma: "Žena nestaje", "Mobbing", "Die Geisterfahrer". Tobias je 2013. je oduševio svoje obožavatelje svojim radom na TV seriji Die Entführung aus dem Serail. U 2014. odjednom je objavljeno pet filmova s njegovim sudjelovanjem: "Mračna dolina", "Med u glavi", "Yoko", "Hirngespinster", "Alles Fleisch je Gras", "Im Schaten des Spiegels". U 2015. godini planiran je rad na filmu "Das ewige Lebne".

Privatni život
Tobias Moretti je vrlo svestran čovjek. Dakle, on je maestralno svira orgulje, gitaru, klavir, klarinet i udaraljke. U slobodno vrijeme sklada glazbu. Među njegovim hobijima postoje i ekstremni kao penjanje, sanjkanje i skijaško trčanje, automobilske trke i kanu. Tobias ima reputaciju strastveni motociklist.

Usprkos glumačkom i glazbenom talentu Moretti je uvijek teži za samopoboljšanje. Dakle, 1997. dobio je diplomu poljoprivrednika.

Kao direktor Moretti debitirao u proizvodnji fazi Mozartove opere "Don Juan" u Zürichu i Bregenzu. Tobias je nesumnjivo ima kulinarske vještine.

U svojoj domovini je vrlo popularna svojim jedinstvenim recepti za razna jela. vlastite farme Live glumca u Innsbrucku. Tobias Moretti ima reputaciju vrlo vjernog čovjeka. Dakle, sa svojim partnerom, Julia, on je bio u braku 17 godina. Bračni par ima dvije kćeri: Antonia (1998) i Rose (2011) i njegov sin Lenz (2000).

Izvori

Austrijski glumci
Austrijski glazbenici

Tobias Moretti


Bharathan (14 November 1946 – 30 July 1998) was an Indian film maker, artist, and art director. Bharathan is noted for being the founder of a new school of film making in Malayalam cinema, along with Padmarajan and K. G. George, in the 1980s, which created films that were widely received while also being critically acclaimed. A train of directors, and screenwriters followed this school onto the 1990s including Sibi Malayil, Kamal, Lohithadas and Jayaraj.

Early life
He was born at Enkakkad near Wadakkancherry, in present-day Thrissur district of Kerala, India.

Career

Art direction
After completing his diploma from the College of Fine Arts, Thrissur, Bharathan entered films as an art director through the Malayalam film Gandharavakshetram (1972), directed by A. Vincent, which also happened to be one of the first films where actor Thilakan played a noticeable role. He was inspired by his uncle P. N. Menon, an established director. After working as an art director and assistant director in a few films, he made his directorial debut in 1975 with Prayanam, which was based on Padmarajan's script. It also marked the rise of two early proponents of middle-stream Malayalam cinema.

Film direction
Bharathan directed over 40 films in Malayalam and Tamil. Starting his career in 1975 with Prayanam, Bharathan rode to fame with his off-beat Thakara, a film about a dumb-witted central character who falls in love with the village beauty. Some of his other memorable films include Rathinirvedam, Chamaram, Paalangal, Amaram, and Vaishali.

His association with Padmarajan led to films including Rathi Nirvedam and Thakara. Rathi Nirvedam was a treatment of teenage sexual angst. In Thakara, he deals with life and longings of an intellectually disabled youth and his association with the society.

In the early 1980s he made several notable movies like Chamaram , Marmaram ,  Paalangal , Ormakkayi , Kattathe Kilikkoodu,    Kathodu Kathoram  and many more. They did well in theaters and set the trend for meaningful mainstream cinema. Other noted directors followed suit. It was the romantic era of Malayalam cinema.

Not all of Bharathan's films skirted with bold themes and controversy. In Oru Minnaaminunginte Nurunguvettam (1987), he tells the poignant story of a childless couple in their post retirement life. It deals with the isolation and loneliness that comes with old age. The film was a departure from Bharathan's usual style and proved to be a major commercial hit while garnering critical acclaim, too.

His Vaisali (1988) is widely regarded as a modern-day masterpiece in Malayalam cinema. Scripted by the iconic Malayalam novelist M. T. Vasudevan Nair, it was an adaptation of a sub-story told in the epic Mahabharatha. Another movie born from their association was Thazhvaram. The subject was revenge, a theme quite uncharacteristic of Bharathan movies. The style was inspired by classic Westerns with a brooding, reticent central character and expansive shots of barren landscape.another movie was Amaram which was written by A. K. Lohithadas starring Mammootty which was milestone movie of malayalam movie of 1990 s.

Even though he was not known to cater to the star-centric system, Bharathan was instrumental in bringing together the two screen icons of Tamil cinema Sivaji Ganesan and Kamal Hassan in the Tamil film Thevar Magan which won critical acclaim and box office success. Sivaji gave an uncharacteristically restrained yet brilliant performance. The movie won several national awards and was remade into many regional languages (most notably Virasat in Hindi).

His more experimental films include Aaravam, more an arthouse than commercial venture, and Nidra, about the plight of a woman who is in love with a mentally deranged man. His film "Nidra" was remade by his son, film director Sidharth Bharathan. "Rathinirvedam" originally directed by Bharathan, which was a noted film was also remade by another famous director T K Rajeev Kumar with Swetha Menon in the lead.

Apart from film direction, he also wrote lyrics and tuned songs for his films. (e.g., lyrics for "Thaaram Valkannadi Nokki" in Keli and "Tharum Thalirum Mizhipootti" in Chilambu or title song for Kathodu Kathoram). He collaborated with writer P. R. Nathan in Keli.

Filmmaking style

Bharathan's films were known for their realistic portrayal of rural life in Kerala. Melodrama and escapism, often an integral part of mainstream cinema in India, were usually absent in his films. He also managed to steer clear of the "star-centric" culture, prevalent in Indian cinema, throughout his career. His later films did involve major movie stars but usually without compromising on plot or narrative. Bharathan, along with Padmarajan and K. G. George were largely responsible for introducing a counter culture of meaningful mainstream cinema which often tread the middle path between art-house and commercial cinema. This movement was often called the "middle of the road cinema". Bharathan's films were known for their visually appealing shot compositions. His background as a painter enabled him to create frames that were often credited for their visual beauty. Natural props and nature itself often became important characters in his films (like the railway track in Palangal, or the sea in Amaram). Bharathan is one of the few Indian directors known to use an elaborate story-board system for filming. He also often designed the posters for his films.

Several of his early films were known for their bold portrayal of sexual themes. His films often defied social conventions and norms about man-woman relationships. Rathinirvedam was the sexual-coming-of-age story of the relationship between a teenager and an older woman while Chamaram dealt with the tumultuous affair between a student and his college lecturer. In Kattathe Kilikkoodu an elderly, married Professor falls for his student. Kaathodu Kaathoram was about the social ostracism of a woman who has an adulterous relationship.

The latter half of Bharathan's career saw a distinct change in film making style characterized by a wider canvas, more attention to detail with more distinct focus on narrative style (e.g., Vaishali, Amaram, Thaazhvaaram, and Thevar Magan). Some critics argue that this quest for technical excellence was at the expense of the quality of thematic content. Films like Vaishali and Amaram (where he collaborated with acclaimed cinematographer Madhu Ambat) set a new benchmark for cinematographic excellence in Malayalam and Indian Cinema. Thaazhvaaram was stylistically inspired by classic Hollywood Westerns though the theme and backdrop were distinctly original.

His last few films (Manjeeradhwani, Devaraagam and Churam) were received moderately by critics.

Death
Bharatan died at a private hospital in Chennai on 30 July 1998 at the age of 52 following prolonged illness. His last film was Churam, which released a year before his death. His mortal remains were brought back to his ancestral home at Wadakkancherry and cremated with full state honours.

Personal life

Bharathan was married to theatre and film actress K. P. A. C. Lalitha with whom he associated in a lot of films before and after marriage. They had two children - Sreekutty, a former child actress, and Sidharth Bharathan, a film actor and director.

Filmography

Awards

National Film Awards
 1992: National Film Award for Best Feature Film in Tamil  Thevar Magan

Filmfare Awards South
 1979: Filmfare Award for Best Director – Malayalam Thakara
 1980: Filmfare Award for Best Director – Malayalam Chamaram
 1984: Filmfare Award for Best Director – Malayalam Ithiri Poove Chuvannapoove

Kerala State Film Awards

References

External links

:ml:ഭരതന് (ചലച്ചിത്ര സംവിധായകന്)
 Festschrift by Mathrubhumi

 cinemaofmalayalam.net: Profile
 prd.kerala.gov.in: Malayalam Cinema Introduction

Tamil film directors
1946 births
1998 deaths
Film directors from Thrissur
Malayalam film directors
Kerala State Film Award winners
People from Thrissur district
Filmfare Awards South winners
20th-century Indian film directors
Film people from Kerala
Indian art directors
20th-century Indian designers
Screenwriters from Kerala
Film musicians from Kerala
20th-century Indian screenwriters
Male actors from Thrissur

Bharathan


Corey Williams (Twiggs, Georgia, 24 de abril de 1970) es un exjugador y actual entrenador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA, además de jugar en la CBA y en Taiwán. Con 1,88 metros de estatura, lo hacía en la posición de escolta. Fue asistente en el equipo de la División I de la NCAA de los Florida State Seminoles (2007-2013).

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante dos temporadas con los Oklahoma State Cowboys de la Universidad Estatal de Oklahoma, en las que promedió 10,3 puntos, 3,2 rebotes y 2,7 asistencias por partido.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1992 por Chicago Bulls, y también en el puesto 325 del Draft de la NFL de ese mismo año por los Kansas City Chiefs, a pesar de que no había vuelto a jugar al fútbol americano desde su etapa del instituto. Fichó por los Bulls, donde jugó una temporada, siendo cortado antes de los playoffs, lo que le impidió ganar el anillo de Campeón de la NBA. Promedió 2,3 puntos en 35 partidos.

Al año siguiente fichó por los Oklahoma City Cavalry de la CBA, firmando a mitad de temporada un contrato por diez días con los Minnesota Timberwolves, donde únicamente jugó 4 partidos en los que promedió 2,8 puntos y 1,5 rebotes.

Al año siguiente fichó por los Grand Rapids Mackers, acabando su carrera disputando 3 temporadas en la liga de Taiwán.

Entrenador
Tras terminas su carrera como jugador, regresó a su alma máter para ejercer como entrenador asistente de los Cowboys. Posteriormente ocupó ese mismo puesto en los Oral Roberts Golden Eagles, entre 1999 y 2007, para fichar ese año por los Florida State Seminoles, donde entrena en la actualidad.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Williams en NBA.com
 Ficha de Corey Williams en ultimatenba.com

Baloncestistas de Georgia (Estados Unidos)
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Oklahoma State Cowboys
Baloncestistas de los Chicago Bulls
Baloncestistas de los Minnesota Timberwolves
Baloncestistas de los Oklahoma City Cavalry
Baloncestistas de los Grand Rapids Mackers
Deportistas de Georgia (Estados Unidos)

Corey Williams


Mehmed Šaćir Kurtćehajić, (Bijelo Polje, 1844. – Beč, 1872.), prvi bošnjački novinar, začetnika tiskane riječi i novinarstva na bošnjačkom jeziku.

Životopis
Mehmed Šakir Kurtćehajić je rođen u Bijelom Polju, 1844. godine, u porodici Mehmeda Kurtćehajića, koji je, kao kadija, službovao u nekoliko bosanskih gradova. Službovao je najprije kao pisar u sjedištu Pljevaljskog kadiluka, zatim pri sudu Novopazarskog sandžaka, da bi zatim bio premješten u Sarajevo, u vilajetsku službu. Godine 1866. godine počinje pisati u listu "Bosanski vjesnik", a zatim pokreće list Sarajevski cvjetnik koji je izlazio tjedno, na četiri strane, dvojezično, s usporednim tekstom arebicom na turskom i ćirilicom na bošnjačkom jeziku. Godine 1869. godine, biva postavljen za direktora Vilajetske štamparije u Sarajevu. Obolivši od tuberkuloze, po savjetu liječnika, u srpnju 1872. godine, odlazi na liječenje u Beč gdje iste godine umire u 27-oj godini života.

Izvori

Vanjske poveznice
 Mehmed Šakir Kurtćehajić - prvi bošnjački novinar

Životopisi, Sarajevo
Bošnjački novinari
Bošnjaci u Crnoj Gori

Mehmed Šakir Kurtćehajić


("Initiative des personnes noires en Allemagne", en abrégé ISD ou ISD-Bund e. V.) est un groupe d'intérêt des populations noires en Allemagne. Son siège est situé à Berlin. L'association, qui compte plus de 200 membres actifs, a pour but de représenter les intérêts des Noirs en Allemagne, de montrer et combattre le racisme, la discrimination et l'exploitation et de défendre la justice dans la société migratoire. L'ISD se considère comme faisant partie d'une «communauté noire » parmi d'autres ONG, initiatives, associations et projets.

Cette organisation a pour but de défendre les droits des personnes noires et plus généralement les droits humains.

Les actions de l'ISD
L'ISD mène différents types d'actions pour lutter contre les discriminations de toute forme :

 Tear This Down est un projet commun de l'ISD et du collectif Peng !. Il a pour but de tracer une carte qui répertorie les traces coloniales dans l'espace public de toute l'Allemagne.
 Empower Activism est un projet qui soutient l'activisme noir et les projets communautaires en Allemagne.
 Engagement de l'association dans le cadre de la Décennie des Nations unies pour les personnes d'ascendance africaine.
 La campagne berlinoise Ban Racial Profiling : abolir les lieux dangereux qui exige que le gouvernement interdisse le profilage racial par la loi. Dans ce cadre, ISD a participé à une manifestation en  à Stuttgart pour exiger l'arrêt des contrôles au facies des jeunes d'origine étrangère par la police.

Historique

L'ISD a été créée au même moment que le mouvement berlinois ADEFRA e. V. – Schwarze Frauen in Deutschland. L'émergence de ces mouvements est liée aux recherches approfondies effectuées pour la rédaction du livre  de Katharina Oguntoye, May Ayim et Dagmar Schultz, dans lequel «des femmes noires de différentes générations documentaient leur passé et leur présent dans la société allemande».

L'association fédère des groupes locaux actifs dans plusieurs villes allemandes. Elle a publié l'anthologie  chez Orlanda Verlag à l'occasion de son trentième anniversaire en 2015. Elle a également initié l'exposition Homestory Deutschland avec le soutien de la  (Agence fédérale pour l'éducation civique).

Le livre de Sandra Folie qui s'intitule Afro-deutsche Frauen in Bewegung : Von May Ayim bis Black Lives Matter a aussi indirectement donné de la visibilité à l'association. Dans ce livre, Sandra Folie essaye de reconstruire de manière quasi chronologique l'histoire du mouvement noir en Allemagne et y mentionne en particulier le militantisme de May Ayim ainsi que la naissance de ISD.

Membres connus
 May Ayim, poète (membre fondateur)
 Austen Peter Brandt, pasteur protestant (membre du personnel)
 Tahir Della, Conseiller pour la lutte contre le racisme et la décolonisation (anciennement Membre du bureau exécutif fédéral)
 Hadija Haruna-Oelker, auteure et journaliste (ancienne membre du conseil fédéral)
 John A. Kantara, directeur et professeur (cofondateur)
 Theodor Wonja Michael, acteur, journaliste, fonctionnaire du Service fédéral de renseignement et témoin contemporain du national-socialisme
 Sharon Dodua Otoo, auteur (ancien membre du bureau exécutif fédéral)
 Katharina Oguntoye, auteur (membre fondateur)
 Victoria B. Robinson, journaliste
 Simone Dede Ayivi, auteur et metteur en scène
 Tupoka Ogette, auteur et formatrice antiraciste
 Awet Tesfaiesus, avocate et membre du Bundestag pour Alliance 90 / Les Verts

Publications
 Spiegelblicke - Mouvement noir Perspektiven en Allemagne
 Homestory Germany - catalogue d'exposition
 Homestory Germany - jeune lecteur pour l'exposition

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes
  Site officiel
  Initiative Schwarze Menschen in Deutschland  sur le site de la  (Agence fédérale pour l'éducation civique)
 Racisme en Allemagne - film portrait sur les Noirs en Allemagne et l'initiative Black Germans and Blacks in Germany (ISD), YouTube,
 Renforcez l'activisme ! Vidéo de la campagne de financement de l'Initiative Schwarze Menschen en Allemagne , YouTube,

Fondation en 1986
Association ou organisme ayant son siège en Allemagne
Antiracisme
Diaspora africaine
Groupe ethnique en Allemagne


Americanah é um romance de 2013 da autora nigeriana Chimamanda Ngozi Adichie, pelo qual Adichie ganhou o US National Book Critics Circle Award de 2013 por ficção. Americanah conta a história de uma jovem nigeriana, Ifemelu, que imigra para os Estados Unidos para cursar a universidade. O romance traça a vida de Ifemelu nos dois países, traçada por sua história de amor com o colega de escola Obinze. Foi o terceiro romance de Adichie, publicado nos EUA em 14 de maio de 2013 por Alfred A. Knopf . Uma minissérie de televisão, estrelada e produzida por Lupita Nyong'o, estava em desenvolvimento para a HBO Max, mas depois foi abandonada.

Resumo
Americanah é sobre Ifemelu e Obinze que, como adolescentes em uma escola secundária de Lagos, se apaixonam. A Nigéria na época está sob ditadura militar, e as pessoas estão tentando deixar o país. Ifemelu se muda para os Estados Unidos para estudar, onde enfrenta pela primeira vez racismo e as muitas variedades de distinções raciais: pela primeira vez, Ifemelu descobre o que significa ser uma "Pessoa Negra". Obinze esperava se juntar a ela nos Estados Unidos, mas seu visto foi negado após o 11 de setembro, quando a imigração se tornou mais complexa. Ele vai para Londres, tornando-se um imigrante sem documentos depois que seu visto expira.

Anos depois, Obinze retorna à Nigéria e se torna um homem rico como incorporador imobiliário no país recém-democrático. Ifemelu faz sucesso nos Estados Unidos, onde se torna conhecida por seu blog sobre raça e racismo nos Estados Unidos, intitulado "Raceteenth ou várias observações sobre pretos estadunidenses (aqueles anteriormente conhecidos como negros) por uma preta não estadunidense". Quando Ifemelu retorna à Nigéria, os dois consideram retomar um relacionamento à luz de suas experiências e identidades divergentes durante os muitos anos separados.

Temas

Americanização
A americanização é um dos temas de maior destaque em Americanah . No contexto do romance, os próprios Estados Unidos é um símbolo de esperança, riqueza, mobilidade social e econômica e, em última análise, decepção, pois Ifemelu descobre que o sonho americano é uma mentira e que as vantagens que ela desfruta lá muitas vezes vêm em grande escala. preço. Sua americanização é lenta, mas contínua, e ela gradualmente aprende a gíria, adapta-se ao ambiente (para o bem ou para o mal) e adota a política americana. Suas opiniões sobre gênero e raça mudam por causa disso, e seu blog é dedicado a explorar a questão da raça como uma preta não estadunidense nos EUA. Ela é chamada de Americanah quando volta para a Nigéria, tendo aprendido um jeito americano direto de falar e abordar os problemas. Ela resiste a esse rótulo, mas fica evidente para o leitor que os anos de Ifemelu na América a mudaram.

Segundo Idowu Faith, "nenhuma afirmação válida pode ser feita sobre Americanah sem desconstruir o termo "Americanah" que, mais ou menos, revela a tese da narrativa, bem como a preocupação de Adichie no texto". Na linguagem nigeriana, o termo "Americanah" é um termo de identidade baseado na experiência anterior de uma pessoa vivendo nos EUA. Em uma entrevista, Adichie definiu Americanah como um termo que descreve aqueles que estiveram nos Estados Unidos e voltam com afetações americanas, fingem não entender mais suas línguas maternas e se recusam a comer comida nigeriana, fazendo referência constante a vida que tinham nos EUA.

A partir desse entendimento, fica claro que a decisão de Ifemelu de voltar para casa sem se preocupar em ser identificada como uma "Americanah" estabelece que Adichie está propondo e traçando um caminho para um novo tipo de história de migração, cuja quintessência é a migração de retorno, e a reconcilicação entre as identidades.

Gênero
As explorações de Adichie sobre a educação sexual e a percepção do sexo entre os jovens na Nigéria desempenham um papel fundamental na jornada de Ifemelu, que explora sua sexualidade como adolescente em uma sociedade puritana pós-colonial.

Migração
Embora muitas das experiências migratórias no romance funcionem dentro da teoria da migração, Adichie simultaneamente transcende as fronteiras das teorias da migração internacional ao introduzir um novo fator que influencia a migração e projeta uma nova perspectiva sobre a migração de retorno. De acordo com Dustmann e Weiss (2007:237), a falta de oportunidades econômicas e a fuga de desastres naturais e perseguições são as duas principais razões pelas quais os indivíduos migram ao longo da história. Ao identificar a necessidade de fugir da "falta de escolha" como a principal razão para grande parte da migração no cenário nigeriano do romance no século XXI, Adichie usa dimensões literárias para abalar os fundamentos da teoria. Consequentemente, a direção desse tipo de migração, como ela afeta os laços amorosos mesmo entre pessoas de um mesmo país, como ela muda as personalidades e visões culturais e como ela reinterpreta a identidade, tornam-se os principais pontos teóricos do romancista. Além disso, Adichie está preocupado com a forma como a migração rebaixa e eleva, como ela troca e preenche e, mais significativamente, como ela se reinventa.

Recepção

Avaliações
Os críticos elogiaram o romance, notando especialmente sua abrangência em diferentes sociedades e o reflexo de tensões do mundo globalizado. Escrevendo para o The New York Times, Mike Peed disse: "'Americanah' examina a experiência de negritude na América, Nigéria e Grã-Bretanha, mas também é uma dissecação firme da experiência humana universal - um lugar-comum renovado pela precisão das observações de Adichie." Peed concluiu: "'Americanah' é extremamente incisivo e extremamente empático, tanto global quanto geograficamente preciso, um romance que mantém as realidades desconcertantes de nossos tempos sem medo diante de nós. Ele nunca soa falso." Revendo o romance para o The Washington Post, Emily Raboteau chamou Adichie de "uma observadora perspicaz de boas maneiras e distinções em classe" e disse que Adichie traz uma "honestidade implacável sobre os lados feios e belos de ambos" os Estados Unidos e a Nigéria. No Chicago Tribune, Laura Pearson escreveu: "Extenso, ambicioso e maravilhosamente escrito, 'Americanah' cobre raça, identidade, relacionamentos, comunidade, política, privilégio, linguagem, cabelo, etnocentrismo, migração, intimidade, estranhamento, blogging, livros e Barack Obama . Abrange três continentes, abrange décadas, salta graciosamente, de capítulo em capítulo, para diferentes cidades e outras vidas. . . [Adichie] os entrelaça com segurança em um épico cuidadosamente estruturado. O resultado é uma história de amor atemporal impregnada de nossos tempos." Tshilidzi Marwala liga o Americanah à ascensão do nacionalismo. Nesse sentido, ele pensa que a história de Americanah evoca a imagem de que o século 21 será definido pela tensão dialética entre a globalização, trazida pela tecnologia, e o "outro" que é trazido pelo caráter alienante da globalização. Conseqüentemente, Marwala, ao revisar Americanah, afirma que "parece que no século 21, a estranheza da alteridade, de aumentar a diferença em vez de abraçar nossos pontos em comum e a formação de fissuras profundas na sociedade continua inabalável."

Adaptações
Em 2014, foi anunciado que David Oyelowo e Lupita Nyong'o estrelariam uma adaptação cinematográfica do romance, que seria produzida por Brad Pitt e sua produtora Plan B. Em 2018, Nyong'o disse ao The Hollywood Reporter que tinha resolvido ao invés adaptar o livro como uma minissérie televisão baseada no livro, que ela produziria e estrelaria. Foi anunciado em 13 de setembro de 2019, que a HBO Max iria ao ar a minissérie em dez episódios, tendo o ator e dramaturgo Danai Gurira como roteirista e diretor . Em 15 de outubro de 2020, foi noticiado que a minissérie não iria avançar devido a conflitos de agenda da atriz.

Referências

Livros ambientados em Londres
Livros ambientados nos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Americanah


La Chapelle () is a station on Paris Métro Line 2, on the border of the 10th and 18th arrondissements above the Boulevard de la Chapelle. The station is connected to the Gare du Nord and the Gare du Nord Métro station on lines 4 and 5.

Location
The station is located above Boulevard de la Chapelle at the intersection with Rue du Faubourg-Saint-Denis and Rue Marx-Dormoy.

History

The elevated line 2 station was opened on 31 January 1903 as part of the extension of line 2 from Anvers to Bagnolet (now called Alexandre Dumas). It is named after the Place de la Chapelle, which was named after the Barrière de la Chapelle, a gate built for the collection of taxation as part of the Wall of the Farmers-General; the gate was built between 1784 and 1788 and demolished after 1859. The gate was named after a village that was annexed by Paris in 1860 and was named after a chapel to Saint Genevieve built in the 6th century.

Since 1993, a long connecting corridor has connected it to the underground part of the Gare du Nord.

During the summer of 2012, the station closed for two and a half months in order to replace the original canopies with identical ones, which protect passengers from the weather.

At the end of 2017, access to the station was known to be congested, the RATP agreed to launch preliminary studies to create a third access.

In 2019, 6,534,340 travelers entered this station which places it at the 48th position of the metro stations for its usage.

Project
In a study carried out by the l'Atelier Parisien d'Urbanisme (Parisian Urban Planning Workshop) during May 2012, it hypothesized the possibility of an extension of the tram tracks of the T8 line, southwest of Gare Rosa-Parks, towards the Gare de Paris-Est, using the tracks next to the RER E. It would be carried out as part of the redevelopment of an enlarged area of Paris northeast. It would run alongside the ZAC Pajol, serve the La Chapelle metro station on line 2 and therefore end at the Gare de l'Est.

Passenger services

Access
The station has two entrances to the west end of the station, located on the central reservation of Boulevard de la Chapelle, on either side of the metro viaduct.

There is a connection to Gare du Nord through a tunnel between the metro station and the RER station.

Station layout

Platforms
The station platforms, overhead, located on a viaduct, are a standard configuration with two platforms separated by metro tracks. They are fitted with awnings, like all the elevated stations on the line. The lighting is carried out thanks to two unique light canopies of neon lights. The upper walls are made of transparent stained glass (unlike the other elevated stations of the line, which are frosted) surmounting the lower walls that covered with white and flat ceramic tiles. The platforms, devoid of advertising, are fitted with blue Motte style seats and the name of the station is inscribed in Parisine font on enameled plates.

Bus connections
The station is served by lines 35, 38, 45, 48, 302 and La Traverse Ney-Flandre (519) of the RATP Bus Network and, at night, by line N43 of the Noctilien.

Nearby
The Théâtre des Bouffes du Nord, located on Boulevard de la Chapelle, is opposite the station.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 10th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 18th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1903

La Chapelle station


Na Áustria, equivalente à escola primária na Alemanha, Volksschule refere-se às escolas frequentadas por crianças do 1º ao 4º ano, na Suíça a educação escolar obrigatória de onze anos oferecida pelos municípios no jardim de infância, ensino fundamental e ensino médio.

O termo ensino fundamental está historicamente associado à ideia de uma instituição educacional para o povo e à introdução da escolaridade obrigatória. O povo (Volks) significava a população simples em comparação com as classes ou classes superiores da população. Com o passar do tempo, porém, o significado mudou para uma educação mínima que todos de um povo devem ter.

Educação

Volksschule


Der Segosero (;  und ) ist ein ursprünglich natürlicher See in der Republik Karelien im Nordwesten Russlands, der durch Aufstau in ein Reservoir umgewandelt wurde.

Das Einzugsgebiet des Segosero umfasst 7460 km².
Wichtigste Zuflüsse des Segosero sind Woloma und Luschma.
Die Segescha entwässert den See zum nordöstlich gelegenen Wygosero.
Im Anschluss an die Fertigstellung eines Wasserkraftwerks an der Segescha wurde die Wasserfläche des Segosero von 815 km² auf 906 km² vergrößert.
Die jährlichen Schwankungen des Wasserspiegels betragen 2,4 m.
Zwischen Dezember und Mai ist der See zugefroren.

Literatur
 A. Gorkin u. a.: Geografija Rossii: Enziklopeditscheski slowar. Bolschaja Rossijskaja enziklopedija, Moskau 1997, ISBN 5-85270-276-5, S. 531. (russisch)

Weblinks

 vedlozero.ru: Segosero (russisch)

Einzelnachweise

See in der Republik Karelien
Stausee in Russland
Stausee in Europa
SSegosero

Segosero


The Department of Peace is a proposed cabinet-level department of the executive branch of the federal government of the United States.

History
The peace movement in the United States has a proposed legislative history that dates to the first years of the republic:

 1793: Benjamin Rush, Founding Father (signer of the Declaration of Independence), wrote an essay titled "A plan of a Peace-Office for the United States". Rush called for equal footing with the Department of War and pointed out the effect of doing so for the welfare of the United States in promoting and preserving perpetual peace in the United States. First published in a 1793 almanac that Benjamin Banneker authored, the plan stated:
1. Let a Secretary of Peace be appointed to preside in this office; . . . let him be a genuine republican and a sincere Christian. . . .

2. Let a power be given to the Secretary to establish and maintain free schools in every city, village and township in the United States; . . . Let the youth of our country be instructed in reading, writing, and arithmetic, and in the doctrines of a religion of some kind; the Christian religion should be preferred to all others; for it belongs to this religion exclusively to teach us not only to cultivate peace with all men, but to forgive—nay more, to love our very enemies. . . .

3. Let every family be furnished at public expense, by the Secretary of this office, with an American edition of the Bible. . . .

4. Let the following sentence be inscribed in letters of gold over the door of every home in the United States: The Son of Man Came into the World, Not To Destroy Men's Lives, But To Save Them.

5. To inspire a veneration for human life, and a horror at the shedding of human blood, let all those laws be repealed which authorize juries, judges, sheriffs, or hangmen to assume the resentments of individuals, and to commit murder in cold blood in any case whatever. . . .

6. To subdue that passion for war . . . militia laws should everywhere be repealed, and military dresses and military titles should be laid aside. . . .

 1925: Carrie Chapman Catt, founder of the League of Women Voters, at the Cause and Cure for War Conference, publicly suggested a cabinet-level Department of Peace and secretary of peace be established.
 1926/1927: Kirby Page, author of A National Peace Department, wrote, published and distributed a proposal for a cabinet-level Department of Peace and secretary of peace.
 1935: Senator Matthew M. Neely (D-West Virginia) wrote and introduced the first bill calling for the creation of a United States Department of Peace. Reintroduced in 1937 and 1939.
 1943: Senator Alexander Wiley (R-Wisconsin) spoke on the Senate floor calling for the United States of America to become the first government in the world to have a secretary of peace.
 1945: Representative Louis Ludlow (D-Indiana) re-introduced a bill, S. 1237, to create a United States Department of Peace.
 1946: Senator Jennings Randolph (D-West Virginia) re-introduced a bill to create a United States Department of Peace.
 1947: Representative Everett Dirksen (R-Illinois) introduced a bill for "A Peace Division in the State Department".
 1955 to 1968: Eighty-five Senate and House of Representative bills were introduced calling for a United States Department of Peace.
 1969: Senator Vance Hartke (D-Indiana) and Representative Seymour Halpern (R-New York) re-introduced bills to create a U.S. Department of Peace in the House of Representatives and the Senate. The 14 Senate cosponsors of S. 953, the "Peace Act", included Birch Bayh (D-IN), Robert Byrd (D-WV), Alan Cranston (D-CA), Daniel Inouye (D-HI) and Edmund Muskie (D-ME). The 67 House cosponsors included Ed Koch of New York, Donald Fraser of Minnesota, and Abner Mikva of Illinois, as well as Republican Pete McCloskey of California.
 1979: Senator Spark Matsunaga (D-Hawaii) re-introduced a bill, S. 2103, "Department of Peace Organization Act of 1979" to create a U.S. Department of Peace.
 2001: Representative Dennis Kucinich (D-Ohio) introduced a bill to create a U.S. Department of Peace. A version of this bill was introduced in each session of Congress from 2001 to 2011. The bill was cosponsored by 76 members of Congress in 2007. In July 2008, the first Republican cosponsor, Rep. Wayne Gilchrest (R-MD) signed on.
 2005: Senator Mark Dayton (D-Minnesota) introduced legislation in the Senate to create a cabinet-level Department of Peace a week after Dennis Kucinich introduced a similar bill in the House.
 2013:  Representative Barbara Lee (D-California) introduced a substantially similar bill to the Kucinich bill.  She has introduced updated versions in each session of Congress since then.

Support

The Peace Alliance and the Student Peace Alliance organizations support the creation of a U.S. Department of Peace. Both are national nonprofit organizations and independent grassroots political movements that operate autonomously. The ongoing movement is supported by several members of Congress, the late former CBS Evening News anchor Walter Cronkite and author Marianne Williamson. Also joining the increasing list of national endorsements are Yoko Ono, Joaquin Phoenix, Frances Fisher and Willie Nelson. This movement actively lobbies for the endorsements of congressional leaders and is active in soliciting and receiving a growing list of bipartisan endorsements from city councils in California, Florida, Georgia, Illinois, Michigan, New Mexico and Ohio. Local grassroots chapters have been formed in all 50 states.

Previous proposals
In 1969, Senator Vance Hartke (D-Indiana) introduced the Peace Act (S. 953), to establish a cabinet-level called for the new department to develop "plans, policies and programs designed to foster peace," coordinate all U.S. government activities affecting "the preservation or promotion of peace," to cooperate with other governments in planning for peaceful conflict resolution, and promote the exchange of ideas between private parties in the U.S. and other countries. The bill further provided for establishment of an International Peace Institute that would train citizens for service, a Peace by Investment Corporation, and the transfer of agencies such as the Peace Corps, Agency for International Development, and the International Agricultural Development Service, to the new department. The bill received popular support from anti-war groups, Catholic and Baptist publications, author Norman Cousins, and others.

Fiction
The novel 1988 (a fictional work about the upcoming 1988 presidential election published in 1985) by then-Governor of Colorado Richard Lamm, includes a very similar proposal where the third-party presidential candidate in the novel proposes a cabinet-level Agency for U.S. Peace and Conflict Resolution with a secretary of peace who could challenge the secretary of defense when necessary.

See also
List of peace activists

References

External links
 Text of Federal bill HR-1111: To establish a Department of Peacebuilding
 Peace Alliance page with current links and information relating to the U.S. legislation and campaign
 Canadian campaign for a Canadian Department of Peace
 Global Alliance for Ministries and Infrastructures for Peace

Peace organizations
Proposals in the United States
Federal government of the United States

Department of Peace


O Ducado de Grande Fenwick é um pequeno país fictício criado por Leonard Wibberley em uma série de romances cômicos começando com The Mouse That Roared (1955), que foi transformado em filme de 1959.

Nos romances, Wibberley vai além do meramente cômico, colocando a pequena nação (39 quilômetros quadrados) em situações absurdas para comentar satiricamente a política e os eventos contemporâneos.

História e topografia
O Ducado de Grande Fenwick é descrito como não mais de cinco milhas (8 km) de comprimento e três milhas (5 km) de largura e fica em uma dobra nos Alpes do Norte. O país imaginário possui três vales, um rio e uma montanha com uma altitude de 2.000 pés (610 m). Nas encostas do norte são 400 acres (160 ha) de vinhas. As encostas onde o solo é menos fértil sustentam rebanhos de ovelhas que fornecem carne, laticínios e lã. A maioria dos habitantes vive na cidade de Fenwick, que está agrupada em torno do Castelo de Fenwick, a sede do governo. A cidade de Fenwick também abriga o único bar/pousada/restaurante do país, o Grey Goose Pub. A cerca de 3 km da cidade de Fenwick fica uma Reserva Florestal de 200 hectares que possui uma cachoeira de 6,1 m e atrai muitos pássaros que o país afirma ser seus próprios pássaros nativos. Há um pequeno mosteiro na orla da floresta que também abriga a escola.

O Ducado leva o nome de seu fundador, o cavaleiro inglês Sir Roger Fenwick que, enquanto empregado pela França, se estabeleceu lá com seus seguidores em 1370. Graças a Sir Roger, a língua nacional é o inglês.

O Ducado, governado pela Duquesa Gloriana XII, é descrito como fazendo fronteira com a Suíça e a França nos Alpes. Evidências internas apontam para o ducado estar na região de Franche-Comté, no leste da França, perto (ou no topo de) Les Gras. Mantém uma economia pré-industrial, baseada quase inteiramente na produção de lã e vinho Pinot Grand Fenwick. No entanto, no quarto livro da série Mouse, há dois carros em Grande Fenwick, um Daimler de 1947 pertencente à Duquesa Gloriana, e o outro, um Rolls-Royce Silver Ghost de 1927, pertencente ao Conde de Mountjoy. Há apenas um posto de gasolina, que também é a loja de bicicletas. Além desses exemplos, não há tecnologia moderna no Ducado. O Ducado tem um serviço postal, embora o correio para fora do Ducado tenha que ser enviado para Mônaco.

Governo
O Ducado de Grande Fenwick é uma monarquia liderada pela Duquesa Gloriana XII. No romance The Mouse that Roared, ela é uma jovem de vinte e dois anos e se casa com Tully Bascomb. Em O Rato na Lua e O Rato em Wall Street, ela tem trinta e poucos anos. Em O Rato que Salvou o Oeste, ela tem quarenta e dois anos, e Tully está morto há algum tempo. Na versão cinematográfica de 1959, ela é uma paródia da Rainha Vitória, que ainda está de luto por seu marido, o príncipe Luis da Bósnia-Herzegovina, que está "desaparecido" de uma caça ao tigre há 27 anos. No filme, ela acha que o presidente dos Estados Unidos é Calvin Coolidge, e ela é dona do único automóvel do Ducado – um modelo de manivela dos anos 1920. Isso não é assim nos livros originais. Não se sabe se ela tem filhos.

A nação tem dois partidos políticos, os Dilucionistas (ou Oposição Leal de Sua Graça), liderados por David Bentner, e os Anti-Dilucionistas, liderados pelo Conde Mountjoy, o primeiro-ministro. Os nomes das partes refletem suas posições sobre a diluição das exportações de vinho do Ducado. As posições de liderança são hereditárias.

Bandeira nacional
Uma águia de duas cabeças  dizendo "Sim" de um bico e "Não" de outro. Sir Roger registrou que aprendeu apenas três coisas em seus dois anos na Universidade de Oxford:

 Esse "sim" poderia ser transformado em "não" e vice-versa se uma quantidade suficiente de palavras fosse aplicada ao assunto.
 Em qualquer discussão o vencedor está sempre certo.
 Embora a caneta seja mais poderosa que a espada, a espada fala mais alto e mais forte a qualquer momento.

Forças de defesa
A Força Expedicionária do Grande Fenwick consiste em 20 arqueiros selecionados entre 700 no Ducado e três homens de armas selecionados entre 20 que têm o direito de carregar lança e maça. Eles estão vestidos com cota de malha e armados com arcos longos. Eles são liderados por Forester Tully Bascomb, nomeado Alto Constable, e Serjeant-at-Arms Will Buckley (que tinha experiência na Segunda Guerra Mundial com o Exército Britânico).

Em Beware of the Mouse afirma-se que a constituição de Grande Fenwick é alterada para afirmar que nenhuma arma mais moderna do que o arco longo será usada pelo exército da nação. O arco longo é uma parte vital da história do país, suas fronteiras originalmente determinadas pela distância que um pelotão de arqueiros podia atirar em cada direção. (Na vida real da época, a extensão das águas territoriais de um país era definida pelo limite de três milhas, que tradicionalmente se acredita ser baseado no alcance efetivo de um canhão disparado de terra costeira em direção ao mar.)

No filme The Mouse on the Moon, Grande Fenwick é mostrado como tendo uma pequena força militar vestida semelhante à Brigada de Guardas e armada com rifles.

Os Romances
Em The Mouse That Roared (1955), o Ducado procura impedir a falsificação americana de Pinot Grande Fenwick. Os protestos formais de Grande Fenwick são ignorados pelos funcionários do Departamento de Estado dos EUA, que acham que os documentos são brincadeiras. Grande Fenwick então planeja um ataque aos Estados Unidos, certo de que isso levará à derrota imediata, seguida de generosa ajuda americana. A Força Expedicionária de Grande Fenwick aterrissa quando as ruas de Nova Iorque ficam desertas durante um exercício de ataque nuclear. Em última análise, eles fazem prisioneiros e voltam para Grande Fenwick. Um dos prisioneiros é o inventor da Q-bomb, e o Ducado se encontra possuidor do único modelo funcional dessa arma devastadora. Grande Fenwick forma uma aliança de pequenas nações, os Tiny Twenty,e usa seu controle da bomba para obter a paz mundial.

Beware of the Mouse (1958) se passa na Idade Média e explica a origem histórica de Grande Fenwick.

Em The Mouse on the Moon (1962), Grande Fenwick vence os EUA e a União Soviética em uma corrida espacial usando um novo combustível de foguete, o ingrediente secreto para o qual é encontrado em uma safra "premier grand cru" de Pinot Grande Fenwick.

Em The Mouse on Wall Street (1969), o Ducado perturba as finanças do mundo. Em uma tentativa de se livrar de um pagamento de royalties considerável de uma empresa americana de chicletes, investindo-o em empresas falidas, a Duquesa Gloriana descobre que tem o toque de Midas para o mercado de ações e, em uma enxurrada de rumores e suposições, o Ducado se torna uma superpotência financeira.

Em The Mouse that Saved the West (1981), descobre-se que o Ducado está sobre o maior depósito de petróleo do mundo.

Outras aparições
Um piloto de televisão de 1966 com Sid Caesar nos mesmos papéis que Peter Sellers desempenhou no filme foi filmado, mas nunca escolhido como uma série.

Grande Fenwick é mencionado em The New Traveller's Almanac, parte da série The League of Extraordinary Gentlemen.

Nos quadrinhos Aetheric Mechanics, Grande Fenwick é afirmado ter sido anexado pela Ruritânia.

Grande Fenwick é usado no Projeto Euler para criar o contexto do problema 314.

Na história alternativa compartilhada de Ill Bethisad (1997 e depois), Grande Fenwick é um país real localizado entre a França e Helvetia (a versão deste mundo da Suíça).

O Arquiduque Real de Grande Fenwick é um esquema usado por Barney Stinson para seduzir um especialista em arte no episódio de How I Met Your Mother "The Ashtray".

No projeto de construção de mundo compartilhado do Otherworld Project (2011 e depois), Grande Fenwick é um país sem litoral no continente de Messenia no planeta Terra de Arden. Embora a versão de Arden compartilhe semelhanças com outras versões do ducado (como ter uma monarquia, sua fundação por Roger Fenwick e usar a bandeira da águia de duas cabeças), ela também tem muitas diferenças.

Adaptações cinematográficas

 O Rato Que Ruge
 O Rato na Lua

Referências
Países fictícios

Grande Fenwick


النِطاق ويعرف كذلك بـ الإمبراطورية وهو أعلى مرتبة تصنيفية في علم تصنيف الأحياء ضمن النظام ثلاثي الأبعاد الذي وضعه في سنة 1990 العالم كارل وويس وتنضوي تحته الممالك الست.
تنقسم الحياة إلى ثلاثة نطاقات وهي: العتائق - البكتيريا - حقيقيات النوى.

المراجع

أنواع
تصنيف علمي
نطاقات (تصنيف)

نطاق (تصنيف)


Don Jakov I. (katalonski Jaume, šp. Jaime) (1320. – Barcelona, 19. studenog 1347.) bio je infant Aragonije, grof Urgella, vikont Àgera te barun Antillóna i Alcoleje de Cince.

Rođen je kao Jaume d'Aragó i d'Entença 1320. godine; roditelji su mu bili kralj Alfons IV. Aragonski (Alfons el Benigne) i kraljica Terezija od Entençe (Teresa d'Entença).

U vrijeme rođenja Jakova, Alfons je još bio infant; postao je kralj Aragonije 1327. god.

Jakovljev je stariji brat bio kralj Petar IV. Aragonski (Pere el Cerimoniós).

Don Jakov je bio u iznimno lošim odnosima sa svojom maćehom, kraljicom Leonorom Kastiljskom i Portugalskom.

1336. Jakov je oženio gospu Ceciliju, koja je poznata i kao Cecilija I. od Urgella (Cecília I d'Urgell). Imali su sina Petra, koji je oca naslijedio, te kćer Izabelu.

Navodno je Jakova dao otrovati njegov brat kralj. Jakovljeva je žena potom zavladala posjedima svoga muža jer je Petar bio maloljetan.

Jakovljev je unuk bio Don Jakov II., posljednji grof Urgella.

Izvori

Grofovi Urgella
Aragonski infanti
Životopisi, Barcelona

Jakov I. od Urgella


Karahamzalı, Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, ismini Cumhuriyet döneminde yeni yapılanma aşamasında katkıları çok fazla olan ve milli mücadelede aktif görev almış kara lakaplı Hamza Bey'den almıştır.

Coğrafya
Adana il merkezine  96 km, Kozan ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Karahamzalı, Kozan


Orsberg ist ein Ortsteil der Ortsgemeinde Erpel im rheinland-pfälzischen Landkreis Neuwied.

Geographie

Orsberg befindet sich oberhalb von Erpel auf der sogenannten Linzer Terrasse, einem fast modellhaft erhaltenen Teil der rheinischen Hauptterrasse der Mittelrheinischen Bucht, auf einem von Südwest nach Nordost ansteigenden Gelände. Das Zentrum des Dorfs liegt am Ostrand des Leitzbergs auf etwa . Nach Norden und Osten erstreckt sich ein umfangreiches, bis nach Bruchhausen reichendes Plateau, während Orsberg im Westen und Süden (bis hin zur Erpeler Ley) durch Waldflächen begrenzt wird. Die einzige Verbindung nach Erpel ist die Kreisstraße 22, die auch nach Bruchhausen führt.

Geschichte
Orsberg gehörte als Teil des Kirchspiels und der Herrschaft Erpel spätestens seit 1493 zum Kölner Domkapitel. Ab 1816 gehörte Orsberg nach Einführung der preußischen Verwaltung als Gemeinde zur Bürgermeisterei Unkel (1927 umbenannt in "Amt Unkel") im Kreis Linz (ab 1822 Kreis Neuwied). Bei der Volkszählung im Jahre 1843 umfasste Orsberg 28 Wohn- und 66 Wirtschaftsgebäude. Im Rahmen der rheinland-pfälzischen Verwaltungs- und Gebietsreform wurde am 7. Juni 1969 die bis dahin eigenständige Gemeinde Orsberg mit einer Fläche von ca. 139 ha und damals 192 Einwohnern in die Gemeinde Erpel eingegliedert. Das einstmals landwirtschaftlich und durch den Weinbau geprägte Dorf hat sich in den letzten Jahrzehnten strukturell in Richtung eines reinen Wohnortes entwickelt und dabei einen Bevölkerungsanstieg verzeichnet.

Einwohnerentwicklung

Kultur und Sehenswürdigkeiten
Zentrale Sehenswürdigkeit von Orsberg ist die katholische Kapelle St. Josef, ein barocker Saalbau aus dem Jahre 1708. Der Altar stammt aus der Zeit eines auf 1649 datierten Vorgängerbaus. Außerdem weist der Ortsteil denkmalgeschützte Fachwerkhäuser aus dem 17. und 18. Jahrhundert auf. Orsberg verfügt über eine Freiwillige Feuerwehr sowie einen Bürgerverein. Der seit dem Jahre 1714 bestehende Junggesellenverein setzt sich für die Traditionspflege im Ort ein und veranstaltet in Zusammenarbeit mit den Ortsvereinen jährlich (August) die Kirmes im Ort.

Weblinks
 Orsberg

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Neuwied
Erpel
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Neuwied)
Gemeindeauflösung 1969

Orsberg


එඩ්ගා  කේසිි (Edgar Cayce) (; මාර්තු 18, 1877 – ජනවාරි 3, 1945) ඇමරිකානු ජාතික  ආධ්‍යාත්මවේදියෙකි.ඔහු ක්‍රිස්තියානි ජාතිකයෙකු වූ අතර ස්වංමෝහනයට පත්ව අන් අයගේ පෙර භවය පිළිබද විස්තර කිරීමට රෝගීන් සදහා ප්‍රතිකාර කිරීමය කර්මය හා පුනර්භවය විස්තර කිරීමට අතීක සිදුවීම් හා අනාගත සිදුවීම් දැකීමට හැකියාව තිබිණ.එම නිසා කේසි නිදිගත් දාර්ශනිකයා යන අන්වර්ත නාමයෙන් හැදින්වීය.ඔහුගේ බොහෝ කියමන් පසුව පර්යේෂණයන්ට භාජනය වූ අතර ඔහුගේ කියමන් රැසක් සනාථ කරන සාධක ලැබී ඇත.එසේම ඉතා සුළු වශයෙන් ඔහුගේ ආනගත වෘත්තාන්තයන් නිෂේදනය වී ඇත.කෙසේ වෙතත් සමස්තයක් ලෙස ඔහුගේ කියවීම් බොහෝමයක්ම සත්‍ය හා නිවැරදි බව පර්යේෂණාත්මකව ඔප්පුවී හමාරය., .

කේසි විසිවන සියවස තුල බිහිවූ අසාමාන්‍ය හැකියාවන් ගෙන් සපිරුනු අපූරු චරිතයකි.උපතින් ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයෙකු වුවද ඔහුගේ කියවීම් රැසක අන්තරගත වන්නේ බෞද්ධ හා හින්දු ආදී පෙරදිග ආගම්වල කියැවෙන කර්මය පුනර්භවය වැනි කරුණුය.කර්මය පුනර්භවය පිළිබද කිසිවක් අසා නොතිබුන බටහිර ජාතීන්ට මෙය පුදුමයක් වීම නොඅනුමානය.ඔහු විසින් ඇතැම් රෝගීන් සදහා ප්‍රතිකාර නියම කිරීම හා එම රෝගයන්ට පදනම්වූ අතීත කර්මය ගැනද ස්වං මෝහනයට පත්ව විස්තර කළේය.වර්තමානයේ පවා අධිමනෝ විද්‍යාවේදී බොහෝ අධ්‍යනයන්ට කේසිගේ කියැවීම් දායකවී ඇත.

චරිතාපදානය

ළමා කාලය
එඩ්ගා කේසි 1877 මාර්තු 18 දින ඇමරිකාවේ කෙන්ටුකි ප්‍රාන්තයේ හොප්කින්සි්වෙල් ග්‍රාමයේ උපත ලැබීය. සහෝදර සහෝදරියන් හයකගෙන් යුත් ගොවි පවුලක දරුවකු විය.කේසි ඉගෙනුමට දක්ෂ නොවු අඩු බුද්ධිකින් යුතුවිය.කුඩා කාලය නිතර රෝගී තත්වයන්ගෙව් පෙළෙමින් ගතකළේය.

කේසිට වයස අවුරුදු 10 වන විටම පල්ලියට යාමට හුරුවිය.ඉතා භක්තිමත්ව ආගම ඇදහූ කේසී නිතර බයිබලය කියවීමේ නිරතවිය.වර්ෂ 1889 මැයි 12 වන දින සුපුරුදු පරිදි ගොවිපලේ ගසක් යටටවී බයිබලය කියමින් සිටියේය.මේ අතර ඔහුට අසාමාන්‍ය අද්දැකීමකට ලක්වීමට සිදුවි.හදිසියේම ඔහු ඉදිරියේ පෙනී සිටියේ කරුණාවන්ත පෙනුමකින් යුත් ඉතාමස් සුන්දර ගැහැණියකි.ඇයට පියාපත් යුගලක්ද විය.ඇගේ හාත්පසින් සියුම් ආලෝක ධාරා විහිදුවමින් පෙනී සිටි මෙම කාන්තාව කේසි වෙතට හැරී කාරුණික හා මිහිරි ස්වරයෙන් මෙසේ කීවාය. "බයවෙන්න එපා ඔබේ යාඥාවන් ඇසුනා ඔබට වඩාත්ම අවශ්‍යෙද් කියන්න.මා එය ඔබට කරදෙන්නෙමි"එවිට කේසි පිළිවදන් දෙමින් මෙසේ කීහ"මට අවශ්‍ය අන්අයට උදවු කරන්න.වැඩියෙන්ම රෝගීවුන අයට දරුවන්ට උදවු කරන්න" එවිට මෙම අද්භුත කාන්තාව මෙසේ පැවසුවාය."එවැනි උදවුවක් අවශ්‍ය වූවිට ඔබ මදක් නිදාගන්න එවිට ඔබට අවශදේ කෙරෙනු ඇත" මෙසේ කීමෙන් පසු එම කාන්තාව අතුරුදහන් විය..

කේසී ඉගෙනීමට ඉතා දුර්වල බවක් දැක්වූ දරුවකු විය.එනිසාම පාසැලේ ගුරුවරුන් නිතර කේසිගේ දුර්වලතාවයන් පිළිබද ඔහුගේ දෙමාපියන්ට පැමිණිලි කළහ.එනිසාම කේසිට ගුරුවරයන් ගෙන් මෙන්ම තම දෙමාපියන්ගේද දෝෂාරෝපනයන්ට ලක්වීමට සිදුවිය.දිනක් කේසිගේ පියා ඔහුට පාඩම් කියාදෙමින් සිටියේය.කේසිගේ පියා ඔහුට කියදෙමින් සිටියේ ඉංග්‍රීසි අක්ෂර වින්‍යාසය පිළිබදවයි.මෙහිදී ඔහුට කිසිදු වචනයක් නිවාරදිව ලිවීමට නොහැකිවිය.මේ අතර පෙරදින සිදුවූ සිදුවීම කේසිගේ මතකයට නැගුනේය.වහා තම පාඩම් පොත මත හිසතබාගත් කේසි සුළු නිද්දකට වැටිණ.ඔහුගේ පියා පැමිනෙන විට ඔහු නින්දෙන් අවධිව සිටියේය.පුදුමයක් මෙන් මෙතෙක් එක වචනයක් නිවැරදිව ලිවීමට නොහැකිවූ කේසි සියලු වචනවල අක්ෂර වින්‍යාශය විවැරදිව ලිවීමට සමත්විය.එවිට කේසිගේ පියා තම පුතු මෙතෙක් කම්මැලිකම නිසා පාඩම් නොකල බව පවසමින් බැණ වැදුනාය.මීට පෙරද උනන්දුවෙන් පාඩම් කලයුතුව තිබූ බව පැවසීය.මේ අයුරින් පාසලේද සියළු විෂයන් ඉතා දක්ෂ ලෙස මතකයට නගා ගැනීමට මෙම ස්වං මෝහන ක්‍රමය යොදා ගත්තේය..

1892 වනවිට කේසිගේ පංතිභාර ගුරුවරයා ඔහු තමාගේ දක්ෂතම සිසුවා බව පැවසීය.මෙයින් කේසිගේ පියා දැඩි උද්දාමයකට පත්වූ අතර තම පුතුගේ දක්ෂතා පිළිබද ආඩම්බරවිය.

දිනක් ඔහු පාසැලේ ක්‍රීඩා කරමින් සිටියදී වෙගයෙන් පැමිනි පන්දුවක් ඔහුගේ කොන්ද පෙදෙසට පතිතවීම නිසා දරුණු ලෙස රෝගාතුවූ අතර එම නිසාම ස්නායු ආබාධයක්ද ඇතිවිය.අවසානයේ ඔහුට තම නිදියහන මතම කාලය ගෙන්නට සිදුවූ අතර අතපය වාරු නැතිවිය.මෙසේ යහනමත තනිවී සිටියදී ඔහු නැවතත් ස්වං මෝහනයට පත්විය.මොහන නිද්‍රාවේදීම තමාගේ රෝගයට ප්‍රතිකාර පැවසීය.මේ අනුව කටයුතුකළ කේසිගේ පියාට තම පුතු මෝහනයෙදී පැවසූ අයුරින් ප්‍රතිකාර කිරීම නිසා ඔහු ඉක්මනින් සුවය ලැබීය.එහිදී කේසිගේ පියා තම පුතු යනු නිදාගත්විට ලොව ශේෂ්ධතම පුරුෂයායි යනුවෙන් උදම්ඇනීය."  එහෙත් මෙම හැකියාව ඔහු දිගින් දිගටම ප්‍රදර්ශනය නොකළේය.

විවාහය හා පවුල
එඩ්ගා කේසී ගර්ට්‍රවඩ් එවන් (Gertrude Evans) නම් තරුණිය සමග 1897 දී මාර්තු 14 දින විවාහ ගිවිස ගැනීම සිදුවිූ අතර විවාහ මංගල්‍ය 1903 ජුනි 17 දින සිදුවිය.ඔහුට හ්‍යුග් ලෙන් කේසි(Hugh Lynn Cayce),මිල්ටන් පෝටර් කේසි (Milton Porter Cayce), සහ එඩ්ගා ඉවන් කේසි (Edgar Evans Cayce) නමින් දරුවන් තිදෙනෙක්විය.

1877 සිට 1912 දක්වා කෙන්ටුකි සමය
1893 දෙසැම්බර් මාසයේදී කේසි පවුල කෙන්ටුකි ප්‍රාන්තයේ හොප්ස්කින්විල්හි නිරිත දිගට සංක්‍රමණයවිය.මෙම අවිධියේ දී කේසි අටවන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනගනිසින් සිටි අතර ඔහුට අසාමන්‍ය ගුප්ත බලය මෙම අවදියේදී ලැබින, .

නමවන ශේණියේ ඉගෙනගන්න අතර ඔහුගේ අධ්‍යාපනය අතහැර පාසැල් දිවියට සමුදීමට සිදුවූයේ තම පවුල පෙළුන උග්‍ර ආර්ථික අර්බුද නිසාය. එයින් පසු තම පවුලේ බර කරටගත් ඔහු රැකියාවල නිරතවෙමින් තම පවුලේ යුතුකම් ඉටුකළේය.

මේ අතර ඔහු ඉරිදා දහම් පාසලේ දරුවන්ට බයිබල් පාඩම හා ක්‍රිස්තු දර්මය ඉගැනිවීය,ඔහුගේ අසීමිත හැකියාව නිසා මුළු බයිබලයම කියවා මතකතබා ගැනීමට හා අන් අයට ඇසෙන සේ කියවීමටද හැකියාව තිබින,

1900 කේසි තම පියාගේ ව්‍යාපාරයන් දියුණුකර ගැනීමට උදවු කිරීමට යොමුවිය.කෙසේ වෙතත් අවාසනාවන්ත ලෙස කේසිට කතා කිරීමේ අපහසුතාවයක් අතිවිය. එබැවින් ඔහුට තවදුරටත් තම පියා සමග ව්‍යාපාර කටයුතු කරගෙනයාමට නොහැකිවිය.ඔහුට යලිත් නිවසටවී සිටීමට සිදුවිය.මෙම අවදියේදී ඔහු ගේ සිත ඡායාරූප ශිල්පය කෙරේ ඇදී ගියේය.ඡායාරෑප ශිල්පය උගත් ඔහු හොප්ස්විල්හි ඡායාරෑපශාලාවක සේවයට බැඳින.

1901 දී හාට් නමින් හඳුන්වනු ලැබූ මෝහන සංදර්ශන ශිල්පියෙකු කේසිට මුණගැසෙයි.හාට් වෙතයන සේසි ඔහුගෙන් මෝහන ප්‍රතිකාර ලබාගනී.හාටි විසින් කේසිව මෝහනයට පත්කළ අවස්තාවේදී කේසිට පෙර පරිදි සාමාන්‍ය අයුරින් කතා කිරීමට හැකිවිය.කෙසේ නමුත් මෝහන නිද්‍රාවෙන් පසුව නැවත පියවි සිහිය ලැබූ කේසිට කථනාබාධය පෙරපරිදිම පැවතින.හාට් නැවත නැවත උස්සාහ කරද කේසිගේ ආබාධය සුවකර ගැනීමට නොහැවිය.මේ අතර හාට් ද නගරයෙන් පිටවූ බැවින් තවදුරටත් ප්‍රතිකාරකරගැනීමට කේසිට නොහැකිවිය..

හාට් හා ඔහුගේ සංදර්ශන කණ්ඩායම නගරයෙන් පිටත්මවීම නිසා කේසිට තවදුරටත් මෝහන ප්‍රතිකාර ලබාගැනීමට නොහැකිවිය, පසුව කේසි නිව්යෝක් නගරයේ සිටි තවත් මෝහන ශිල්පියෙකු වෙත ප්‍රතිකාර සදහා ගියේය. මේ අතර ඔහුට අලි ලේන් නම් මිතුරකු මුණ ගැසෙයි.ලේන් කේසිට උපකාර කිරීමට ඉදිරිපත්වෙයි.. ලේන් කේසිට පැවසූයේ කේසි සතු ස්වං මෝහන හැකියාව මගින් ස්වං මෝහනයට පත්ව ප්‍රතිකාර කරගන්නා ලෙසයි. කේසි සතු හැකියාවට නව පනක්දීමට ලේන් කේසිව උනන්දුකරවීය" අලි ලේන් යනු මෝහන ප්‍රතිකාරය පිළිබද විස්තර කියවා දැනසිටි පුද්ගලයෙකි.ලේන් මෝහන විද්‍යාවේ පියාවන ප්‍රාන්ස් ඇන්ටන් මෙස්මර් පිළිබද හොදින් දැනසිටියහ.ලේන් ගේ මගපෙන්වීමෙන් නැවත ස්වං මෝහනයට පත්වීමට කේසිට හැකිවිය.මෝහනයේදී ලේන්ට නිගමනය කලහැකිවූයේ කේසිගේ ආබාධය ශාරීරික නොව මානසික දුර්වලතාවයක් මත ඇතිවූ බවයි.තවද කේසිගේ රුධිරවාහිනී පද්ධතියේ ඇතිවූ අකර්මන්‍යතාවයන්ද ලේන්ට නිරීක්ෂණය කිරීමට හැකිවිය..මෙසේ විනාඩි 20 කට අධික කාලයක් මෝහන නිද්‍රාවේ පසුවූ කේසි මොහන නිද්‍රාව අවස්ථාවේදීම තම අවශ්‍ය රෝගයට ප්‍රතිකාර මොනවාදැයි විස්තර කළේය. මෙයින් පසු කේසිගේ ආබාධ තත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම සුවවිය.එයින් නොනැවතුන කේසි පසුව ලේන්ට වැළදී තිබූ රෝගාබාධ වලටද ප්‍රතිකාර ස්වං මෝහනයට පත්ව විස්තර කළේය.

ලේන් සතු මෝහන ප්‍රතිකාර පිළිබද දැනුම කේසීට මෝහන ප්‍රතිකාර ලබාදීමේදී වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් විය විය. ලේන් තමා දැනසිටි ක්‍රමයට කේසිට ප්‍රතිකාර කරන ලදී,එසේම කේසි සතු ස්වං මෝහන හැකියාව මගින් ලොව සිටින අනෙකුත් මිනිසුන්ගේ යහපත උදෙසා මොහෝ දේවල් කේසිට සිදුකල හැකිබව ලේන් කේසිට පෙන්නා දුන්නේය.එහෙත් කේසි එය අනුමත නොකරමින් සියා සිටියේ තමා මෙම ප්‍රතිකාර නියම කරන්නේ ස්වං මෝහනයට පත්ව වන අතර ඔහුගේ කිසිදු අවධානයකින් තොරව නින්දේදී පවසන ප්‍රතිකාර පිළිබද වගකීමක් තමාට භාරගත නොහැකි බැවින් අහිංසක රෝගීන් එයින් අමාරුවේ වැටෙතැයි තමාට බියක් පවතිව බවයි.එහෙත් අවසානයේ කේසි ලේන්ගේ අදහසට එකග වන්නේ තමා මෝහන නිද්‍රාවේදී පැවසූ දෙයින් කිසිවකුට අයහපත් දෙයක් සිදු නොවූ බවත් යහපතක් පමණක් සිදුවූ බවත් තේරුම් ගැනීමෙන් පසුවය. මෙයින් පසු කේසිගේ විශ්මිත දිවැස් හැකියාව පිළිබද තොරතුරු ජනමාධ්‍ය හරහා ඉතා වේගයෙන් ප්‍රචාරණය විය. කේසි වෙත ප්‍රතිකාර සදහා යන රෝගීන් වරකට එක් අයකු පමණක් තම ප්‍රතිකාර කාමරයට පැමිණියයුතුවිය.රෝගියා විසින් කේසිට පැසියයුතුව තිබුනේ ඔහුගේ නම හා ඔහු දැනට ජීවත්වන ප්‍රදේශය පමණි.කේසි විසින් ස්වං මෝහනයට පත්ව රෝගියාගේ සියළු රෝග විස්තර පවසයි.. ඔහු ගේ කීර්ති රාවය අැමරිකාවතුල පමණක් නොව මුළු ලෝකය තුලම ප්‍රචලිතවිය.

1902 දී කේසිට පොත් සාප්පුවක රැකියාවක් ලැබිණ. එහෙත් ඔහුට හදිසියේ ඇතිවූ කථනාබාධයක් නිසා රැකියාව අහිමිවූ අතර ලේන් ගේ සහයෙන් එම ආබාධය සුවකර ගැනීමට කේසිට හැකිවිය,කේසි සතු ස්වං මෝහන හැකියාව නිසා ඇතමුන් ප්‍රතිකාර ලබාගැනීමට කේසි වෙත පැමිණි අතර ඔවුන් කේසිට මුදල් ආදාර ලබාදුන්හ.එහෙත් කේසි තම හැකියාව මුදලට විකිණීමට සිදුවීම ගැන කනස්සල්ලෙන් පසුවිය.අවසානයේ ඔහුට එක්තරා වෙළද ආයතනයක රැකියාව ලැබිණ.එතැන් පටන් ඔහු තම ප්‍රතිකාර සදහා මුදල් අයකිරීම නවතා දැමීය..

කේසි 1903 ජුනි 17 දින විවාහ දිවියට පත්විය.කේසිගේ භාර්‍යාව කේසිගේ ස්වං මෝහන ප්‍රතිකාර තවදුරටත් සිදුකරනවාට අකමැතිවිය.ඇගේ තීරණය නිසා කේසි බලවත් සේ කණගාටුවට පත්විය.මේ අතර කේසි සතු අපූර්ව ස්වං මෝහන හැකියාව පිළිබද අලි ලේන් විනිසුරුවරයෙකු හා මාධ්‍යෙව්දියකුට පැවසීය.ඔවුන් හා ලේන් විසින් කේසිට රජයේ වෛද්‍ය ආයතන දැනුවත් කරනලෙස බලකැරිණි.පසුව කේසි වෛද්‍ය හමුවකට සහභාගීවිය.

කේසිගේ ඥාතින් විසින් නගරයේ ඡායාරූපශාලාවක් විවෘත කල අතර ඔහු එහි සේවයට ගියේය.මේ අතර ඔහු තම ප්‍රතිකාරද සිදුකරගෙන ගියේය.වෛද්‍යවරුද ඔහුගේ අපූරු හැකියාව පිළිබද පර්යේෂණ සිදුකරගෙන ගියහ.එහෙත් වෛද්‍ය පරීක්ෂණ අතරතුර සිදුවූ භයානක අද්දැකීම් නිසා ඔහු තවදුරටත් වෛද්‍ය පරීක්ෂණ සදහා සහාය දැක්වීම නවතා දැමීය

1906 හා 1907 අතර කාලයේදී ඔහු සේවයකල ඡායාරූප ශාලාව ගින්නකින් විනාශවී ගියේය.1907 දී ඔහුට පුතකුද ලැබිණ.තම ව්‍යාපාර බංකොලොත් වුවද 1909 වනවිට තම ණයතුරුස් වලින් නිදහස්වීමට කේසිට හැකිවිය.මේ සදහා ඔහුගෙන් ප්‍රතිකාර ලබාගෙන සුවවූ පුද්ගලයන් හා ඥාතීන් උපකාර කලෝය.පසුව ඔහු වෙනත් ඡායාරූප ආයතනයක සේවයට බැඳින

මේ අතර ඔහුගේ හැකියාවන් පිළිබද යළිත් ජනතාව අතර කතාබහ ඇතිවිය.1910 දී ඔහුගේ හැකියාවන් පිළිබද වාර්ථාවක් පුවත්පත්වල පළවිය.වාර්තාකරු කේසි මුණගැසී ඔහු හා සාකඡ්චා කිරීමේදී කේසි කියා සිටියේ තමා තමා ගැඹුරු නින්දකට වැටෙන බවත් එම අවස්ථාවේදී මෙසේ කියවීම් සිදුකරන බවත් එය සාමාන්‍ය රාත්‍රී නින්දකට වඩා වෙනස් බවත්ය.මේ පිළිබද පරීක්ෂාකල වෛද්‍යවරුන් මේ මෝහන නිද්‍රාවක් බවත් එහිදී උඩුසිත නින්දට ගියද යටිසිත අවධිව පවතින බවත් ඔහු ප්‍රතිකාර ලබාදීම සිදු කරන්නේ යටිසිත මගින් බවත්ය. [179]

කෙචුම් නම් පුද්ගලයෙකු නව ව්‍යාපාරයනට එක්වන ලෙස කේසිට ආරාධනා කළේය.මෙම අයතනය තුල කේසිගේ ප්‍රතිකාර කරගෙනයාමට පහසුකම් සලසා තිබිණ.මෙම ආයතනයට පැමිණෙන රෝගීන්ගෙන් අයතන ප්‍රධානීන් මුදල් අයකළහ.එහෙත් කේසි රෝගීන්ගෙන් මුදල් අයකිරීමට අකමැතිවිය.එබැවින් ඔහු නැවත ඡායාරූප ශාලාවේ සේවයට ගිය අතර එහි වෙනම කාමරයක් වෙන්කරගෙන ප්‍රතිකාර කටයුතු කරගෙන ගියේය.මෙම ප්‍රතිකාර විද්‍යාත්මකව සිදුකිරීමට කේසි හා ඔහුගේ පියා කටයුතු කළහ.කේසිගෙන් ප්‍රතිකාර ලබාගැනීමට විදේශයන්හි සිටද රෝගීන් පැමිනුනහ.

කේසි හා ඔහුගේ බිරිඳට ඔවුන්ගේ දෙවන පුතුට නිසි ප්‍රතිකාර ලබාදීමට නොහැකිවීමෙන් එම දරුවා මියගියේය.මෙයින් පසු කේසිගේ බිරිඳට ක්ෂ්‍යෙරා්ගය වැළදින.මෙම කාලයතුල කේසිය මෝහන ප්‍රතිකාර සිදුකිරීම පවා සිදුකල නොහැකිවිය.ඒ ඔහු දැඩිලෙස මානසිකව ඇදවැටීසිටි නිසාය.ඔහු සේවයකල ආයතනයේ ප්‍රධානියාද තමාට වංචා කරමින් රෝගීන්ගෙන් මුදල් ඉපයූබව දැනගත් කේසි වහාම එම ආයතනයෙන් ඉවත්වී සෙල්මා ඇලබාමා නම් වෙනත් ඡායාරූපශාලාවක සේවයට එක්විය

1912 සිට 1925 දක්වා සෙල්මා ඇලබාමා සමය

කේසිගේ ව්‍යාපාර කටයුතු ඉතා හොදින් කරගෙන යාමට මෙම අවදියේ ඔහුට හැකිවිය.ඔහුගේ ව්‍යාපාර කටයුතු සදහා පවුලේ අයගේ සහයද නොඅඩුව ලැබුනි. ව්‍යාපාර කටයුතු වලට අමතරව කේසිගේ ස්වංමෝහන ප්‍රථිකාර සදහාද ඔහු කාලය යොදවා ගත්තේය.ඔහුගේ මෝහන ප්‍රතිකාර සදහා ඔහුගේ භාර්‍යාව වැඩිමහල් පුතු ද උපකාර කළෝය.මෙතෙක් කියවීම් සටහන් තැබූ ලේන් වෙනුවට ඔවුන් කේසිගේ කියවීම් සටහන් තැබීය.මීට අමතරව ග්ලැඩී ඩේවිඩ් නම් ලේඛම් වරිය විසින්ද කේසිගේ කියවීම් සටහන් තැබීය.

කේසිගේ විශ්මිත හැකියාවන් පිළිබද පුවත්පත් වල පලවීමත් සමග ඔහුගේ කීර්ති රාවය දසත පැතිර ගියේය.කේසිගේ දිවැස් හැකියාවන් පිළිබද බොහෝ දෙනා විමතියට පත්විය.මේ අතර ඔහුගේ විශ්මිත හැකියාවන් පිළිබද සොයාබැලීමට ඇතැම් දෙනා පැමිනියහ.කෙසේ වෙතත් කේසි තමාගේ හැකියාවන් පිළිබද ගවේශනයට පැමිණි ඇතමුන්ට තොරතුරු හෙළි කිරීමට මුලදී අකමැතිවිය.වරක් එක් කපු වෙළෙන්දෙක් කේසිට යොජනා කළේ ඔහුගේ කියවීම් සදහා දිනපතා ඇමරිකානු ඩොලර් සියයක් ලබාදීමට කැමති බවයි.එහෙත් කේසි එම ඉල්ලීම ඉවත දමයි. ඇතමුන්ට දඩයම් සදහා සුදුසු පෙදෙස් දැනගැනීමට හා අශ්ව ධාවන තරගවල දිනන අශ්වයින් දැනගැනීමට අවශ්‍යවිය. මෙසේ අනවශ්‍ය නොවැදගත් අනාවැකි පැවසීමට කේසී අකමැතිවිය.එය තම හැකියාවන් අවභාවිතයක් ලෙස ඔහු සිතීය.අවසානයේ කේසි රෝගීන්ට පමණක් තම මෝහන ප්‍රතිකාර ලබාදීමට තීරණය කළේය. කෙසේ වෙතත් ඔහු අශ්ව ධාවන තරඟවල දිනන අශ්වයින් ගැන හා දඩයම් කිරීමට සුදුසු පෙදෙස් ආදිය තම සේවාදායකයන්ට පවසා ඇත.

1923 දී ධනවතෙකු හා උගතෙකුවූ ආතර් ලැමර් නම් විද්වතෙක් කේසි හමුවීමට පැමිණේ.ලැමර් කෙසිට ඔහුගේ කියවීමවල දාර්ශනික වටිනාකම් සොයාබැලීමට යොජනා කළේය. කේසි ස්වං මෝහනයට පත්ව කේසිගේ අතීත ජන්මයන් පිළිබද විස්තර කළේය.ලැමර් මෙහිදී ස්වං මොහනයට පත් කේසිගෙන් ජොතිෂ්‍ය කර්මය හා පුනර්භවය වැනි අධි මනෝවිද්‍යාත්මක කරුනු අසා දැනගත්තේය.ලැමර් ඒ සියල්ල සටහන් කරගත්හ.

ලැමර් විසින් කේසිගෙන් කර්මය හා පුනර්භවය පිළිබද තොරතුරු විමසූ අතර තමා දැනසිටි තොරතුරු හා කේසි සදහන් කරන තොරතුරු සංසන්දනය කරමින් අධ්‍යනය කළේය. ලැමර් තමන් විසින් අධ්‍යනය කර දැනසිටි අධිභෞතික විශ්වාසයන් පිළිබද කේසිට ප්‍රකාශ කලේය. ලේන් හමුවීමට වසර 12 පමණ පෙර සිටම කේසී අතීත ජන්මයන් පිළිබද විස්තර ඇතැම්විට පවසා තිබිණ.1911 අප්‍රියෙල් 22 දින කේසි අතීත ජන්මයන් ගැන පවසා තිබිණ.කෙසේ වෙතත් කේසිගේ කියවීම් නිසි පරිදි සටහන් කිරීම අරභා ඇත්තේ 1923 න් පසුවය..

තවදුරටත් අධි මානසික සංකල්ප පිළිබද කියවීම් සිදුකරන ලෙස ආතර් ලැමර් විසින් කේසිට අැවටිලි කරයි.කේසි අවසානයේ ආතර් ලැමර්ගේ ඉල්ලීම් අනුමත කරමින් ඔහුගේ පර්යේෂන සදහා කේසිගේ උපරිම සහාය ලබා දෙයි.පසුව ඔවුන් දෙදෙනා කේසිගේ කියවීම් හා බටහිර හා පෙරදිග දර්ශනවාද සසඳමින් අපූරු පර්යේෂණයක නිරතවෙයි.කේසිගේ කියවීම් මගින් බෛලයේ සදහන් ඉගැන්වීම් ඛණ්ඩනය වනබව කේසි තවදුරටත් පැවසීය.මිනිසා අතුළු සත්වයන් දීර්ඝ කාලයන් තිස්සේ භවයෙන් භවයට යමින් ගමන් කරන ජීවන ගමන හා පින් පවු මත භවය තීරණයවන අයුරුත් කේසි තම කියවීම් මගින් පහදාදෙයි.යම් පුද්ගලයෙකු පෙර භවයේ දී හැසිරුන ආකාරය ඊලග ජන්මය තීරණය කරයි.

ලැමර්ට කේසිගේ දිවැස් හැකියාව පිළිබද තොරතුරු තවදුරටත් දැනගැනීමට අවශ්‍යවිය,ඒ අතර කේසිගේ සුවකිරීමේ සංවිදානයට මුල්‍යමය පරිත්‍යාගයන් කිරීමටද ලැමරි පසුබට නොවීය.එහෙත් පසුව ලැමර්ටද ආර්ථික අපහසුතා ඇතිවිය.කේසි තම කියවීම් සමගින් පුනරුප්පත්තිය පිළිබද කරුනු සනාථ කළේය.

කේසි තම කියවීම් සුවකිරීමේ පරමාර්තයෙන්ම වැඩිදුරටත් කරගෙන ගියේය. මීට අමතරව ඔහු සුවකිරීම් සදහා පාලජම්බුල කිරණ ආහාර සම්භාහන ප්‍රතිකාර ක්‍රසද අත්හදා බැලීය.පසුව කේසිට ඇමරිකානු වෛද්‍ය සභාවේද අනුමැතිය ලැබිණ.ඒ 1925 දීය.දිනක් කේසි මෝහන නිද්‍රාවේ සිටියදී තමාට වඩාත් සුදුසු පෙදෙසක් ලෙස වර්ජිනියා වෙරළ තීරය පිළිබද කරුණු හෙළිකළේය.

1925 සිට 1945 දක්වා වර්ජිනියා වෙරළ සමය

කේසිගේ ස්වං මෝහන ප්‍රතිකාර වල ස්වර්ණමය යුගය වර්ජීනියා වෙරළ සමයයි.මෙම අවධිය ආරම්භ වන්නේ 1952 වසරේ සිටය.මෙම අවධියේදී ඔහු වෘත්තීය අධ්‍යාත්මවේදියෙකු ලෙස පෙනී සිටී.ඔහුගේ සහයට සහායකයින්ද කිහිප දෙනෙක්විය.

මෙම අවධියේදී බොහෝ දෙනා කේසිවෙත පැමිණ ප්‍රතිකාර ලබාගත්හ.කෙසේ වෙතත් ඇතැම් කියවීම් දෝෂ සහගතවිය.වෛද්‍යවරු ඔහුගේ ප්‍රතිකාර ක්‍රම ගැන වාද කළහ.මේ අතර ඔහුට මෝටල් බ්ලූමෙන්තල් නම් තරුණ ව්‍යාපාරිකයෙකු හමුවේ.මෙම තරුණයා කේසිගේ කියවීම් පිළිබඳ දැඩි උනන්දුවක් දැක්වීය.

On May 6, 1927 the Association of National Investigations was incorporated in the state of Virginia. This would manage building the hospital and a scientific study of the readings. Morton was president and his bother and several others were vice presidents.  Edgar was secretary and treasurer, and Gladys was assistant secretary. In order to protect against legal prosecution, the rules required any person requesting a reading to become a member of the Association and agree they were participating in an experiment in psychic research.  Early in 1928, Dr Moseley Brown, head of the psychology dept at Washington and Lee University, became convinced of the readings and joined the Association.

On October 11, 1928, the dedication ceremonies for the hospital complex were held.  It contained a lecture hall, library, vault for storage of the readings, and offices for research workers. There was also a large living room, a 12-car garage, servants quarters, and a tennis court. It contained "the largest lawn, in fact the only lawn, between the Cavalier and Cape Henry." The first patient was admitted the next day.

This facility would enable consistent checking and rechecking of the remedies, which was Cayce's goal.  There were consistent remedies for many of the illnesses regardless of the patient, and Cayce hoped to produce a compendium that could be used by the medical profession.  A distinguished chemist, Dr Sunker A, Bisley, PhD (Oxf) who also used psychic knowledge to produce medicines, collaborated with Cayce to produce "Atomidine", an absorbable form of iodine, which was perfected and sold.

The basic raison d'etre for all the cures was the "assimilation of needed properties through the digestive system, from food taken into the body… [All treatments, including all schools and types of treatment, were given in order to establish] the proper equilibrium of the assimilating system." Therapies as divergent as salt packs, poultices, hot compresses, colour healing, magnetism, vibrator treatment, massage, osteopathic manipulation, dental therapy, colonics, enemas, antiseptics, inhalants, homeopathics, essential oils, mud baths were prescribed.  Substances used included oils, salts, herbs, iodine, witch hazel, magnesia, bismuth, alcohol, castoria, lactated pepsin, turpentine, charcoal, animated ash, soda, cream of tartar, aconite, laudanum, camphor, and gold solution.  These were prescribed to overcome conditions that prevented proper digestion and assimilation of needed nutrients from the prescribed diet. The aim of the readings was to produce a healthy body, removing the cause of the specific ailment.  Readings would indicate if the patient's recovery was problematic.

There was a waiting list of months ahead.
Blumenthal and Dr. Brown went ahead with ambitious plans for a university as a supplement to the hospital and a "parallel service for the mind and spirit".  In fact, it was to dwarf the hospital and rival other universities in respectability before psychic studies would begin. It was to open on September 22, 1930.   On September 16 Blumenthal  called a meeting of the Association resulting in his ownership of the hospital to curb expenses.  After the first semester he ceased his support of the university, and on February 26, 1931 closed down the Association.  Cayce removed the files of the readings from the hospital and took them home.

The Depression years saw Cayce turn his attention to spiritual teachings. In 1931, Edgar Cayce's friends and family asked him how they could become psychic like him. Out of this seemingly simple question came an eleven-year discourse that led to the creation of  "Study Groups". From his altered state, Cayce relayed to this group that the purpose of life is not to become psychic, but to become a more spiritually aware and loving person. Study Group #1 was told that they could "bring light to a waiting world" and that these lessons would still be studied a hundred years into the future. The readings were now about dreams, coincidence (synchronicity), developing intuition, karma, the akashic records, astrology, past-life relationships, soul mates and other esoteric subjects. Hundreds of books have been published about these readings.

June 6, 1931, 61 people attended a meeting to carry on the work and form a new organization which was called the Association for Research and Enlightenment. In July the new association was incorporated, and Cayce legally returned the house to Blumenthal and bought another place.

Hugh Lynn proposed that they develop a stock in trade rather than something  grandiose; and that they build up a library of research into the phenomena, and hold study groups, and that Cayce was to do two readings per day. This was accepted by the association; and Hugh Lynn also started a monthly bulletin  for the members of the Assoc which contained readings on general interest subjects, interesting cases, book reviews on psychic subjects, health hints from readings, and news of psychic phenomena in other fields.

Hugh Lynn narrowed the mailing list to some 300 members who were genuinely enthusiastic, and as a result the first annual congress of the assoc was held in June 1932.  He procured speakers on various metaphysical and psychic subjects and included public readings by Cayce.  Members left the conference eager to start study groups in their own localities.   Records were kept of everything that went on in the readings including the attitudes and routines of Cayce. Everything was then checked with the subjects of the readings, most of whom were not present during the reading, and the data was published in a study entitled "100 cases of clairvoyance."   However, the response from scientists in general was that none of the experiments were performed under test conditions.  Hugh Lynn continued to build files of case histories, parallel studies in psychic phenomena, and research readings for the study groups.

The activities of the association remained unostentatious and unpublicized.  Members raised a building fund for an office, library and vault which were erected in 1940-1 as a single unit that was added to the Cayce residence.  There was no sign guiding visitors to the centre.  The membership of the association was on average 5-600. The turnover from year to year was approximately half this total.  The other half remained a solid basis for the research work: an audience for case studies, pamphlets, bulletins, and the Congress bulletin which was a combined yearbook and record of the congress events.  There was also a mailing list of several thousand people who remained interested in Cayce's activities.

Members were drawn from all of the Protestant churches; from the Roman, Greek, Syrian and Armenian Catholic churches; from Theosophy, Christian Science and Spiritualism; and from many Oriental religions.  Cayce's philosophy was, if it makes you a better member of your church then it's good; if it takes you away from your church, it's bad.  The philosophy of the readings was that truth is one, each organization is part of this one, therefore the A.R.E. was not to function as a schism or in opposition to any religious organization.  The goal of the work was not something new but something ancient and universal.

Both sons entered the forces during the war.  They both married, Hugh Lynn in 1941 and Edgar  Evans in 1942.

In March 1943 the first edition of the only biography written during Cayce's lifetime, by Thomas Sugrue, was published.  As a consequence the public demand increased, the office force had to be increased and the mailman could no longer carry all the mail so Gertrude got it from the post office by car.  Hugh Lynn was away in the forces, and Edgar coped with the letters and increased his readings to 4-6 per day.

Cayce gained national prominence in 1943 after the publication of a high-profile article in the magazine Coronet titled "Miracle Man of Virginia Beach". World War II was taking its toll on American soldiers and he felt he could not refuse the families who requested help for their loved ones who were missing in action. He increased the frequency of his readings to eight per day to try to make an impression on the ever-growing pile of requests. He said this took a toll on his health as it was emotionally draining and often fatigued him. The readings themselves scolded him for attempting too much and that he should limit his workload to just two life readings a day or else these good efforts would eventually kill him.

From June 1943 to June 1944, 1,385 readings were taken.  By August 1944 Cayce collapsed from strain.  When he gave a reading on this situation, the instructions were to rest until he was well or dead. He and Gertrude went away to the mountains of Virginia, but in September Edgar Cayce suffered a stroke at the age of 67, in September 1944, and died on January 3, 1945. He is buried in Riverside Cemetery in Hopkinsville, Kentucky.  Gertrude died 3 months later.

After the death of Cayce the Association discontinued the work of classifying and cross referring the over 14,000 files of readings that had been taken throughout Cayce's lifetime from March 31, 1901 to September 17, 1944. The results of these have been disseminated through the Associations publications with the members as the recipients of this material.

මනෝ විද්‍යත්මක හැකියාවන් පිළිබද අයිතීන්
Until September 1923, his readings were not systematically recorded or preserved. However, an article published in the Birmingham Post-Herald on October 10, 1922, quotes Cayce as saying that he had given 8,056 readings as of that date and it is known that he gave approximately 13,000–14,000 readings after that date. Today, a total of 14,306 are available at A.R.E. Cayce headquarters in Va. Beach and an online member-only section along with background information, correspondence, and follow-up documentation.

Other abilities that have been attributed to Cayce include astral projection, prophesying, mediumship, viewing the Akashic Records or "Book of Life", and seeing auras. Cayce said he became interested in learning more about these subjects after he was informed about the content of his readings, which he reported that he never actually heard himself.

සහය දක්වන්නන්
කේසිගේ සේවාදායකයන් ලෙස ලොව ප්‍රකට චරිත කිහිපයක් පෙන්වාදෙිය හැක.ඒ අතර වුඩෘෘ විල්සන්,තෝමස් අල්වා එඩිසන්,ඊවින් බර්ලින්,ජොර්ජ් ගර්ස්වින් ආදිය දැක්විය හැත.

ජිනා සර්මිනා නම් ලේඛිකාව විසින් එඩ්ගා කේසිගේ පෙරභවයන් පිළිබද කියැවුන කතා රැසක් සංක්ෂිප්ත කර  Many Lives, Many Masters.නමින් පොතක් පළකළහ.මෙම ග්‍රන්තය කන්නිමහර සුමංගල හිමියන් විසින් සංසාර මන්දිරය නමින් සිංහලයට පරිවර්තනයකර ඇත.

මතභේද හා විවේචන

මතභේද
Cayce advocated some controversial and eccentric ideas from his trance readings. In many trance sessions, he reinterpreted the history of life on Earth. One of Cayce's controversial claims was that of polygenism. According to Cayce, five human races (white, black, red, brown, and yellow) had been created separately but simultaneously on different parts of the Earth. Cayce also accepted the existence of aliens and Atlantis, and claimed that "the red race developed in Atlantis and its development was rapid." Another claim by Cayce was that "soul-entities" on Earth intermingled with animals to produce "things": giants that were as much as twelve feet tall.

Historian Olav Hammer wrote that many of Cayce's readings discussed race and skin color and that the explanation for this is that Cayce was not a racist but was influenced by the occult ideas of Madame Blavatsky. Cayce declared the Piltdown man to be genuine, claiming he was an Atlantean colonizer who had travelled to Britain. However, the Piltdown man was exposed as a hoax in 1953.

Philosopher and skeptic Robert Todd Carroll, in his book The Skeptic's Dictionary, wrote, "Cayce is one of the main people responsible for some of the sillier notions about Atlantis." Carroll mentioned some of Cayce's notions, including his belief in a giant solar crystal, activated by the sun, and used to harness energy and provide power on Atlantis, and his prediction that in 1958, the United States would rediscover a death ray that had been used on Atlantis.

In 1930s, Cayce also incorrectly predicted that  North America would experience chaos: "Los Angeles, San Francisco... will be among those that will be destroyed before New York". These events were to have happened "in the period of '58 to '98".

විවේචන
Many say that the evidence for Cayce's powers comes from contemporaneous newspaper articles, affidavits, anecdotes, testimonials, and books. Martin Gardner, for example, wrote that while Cayce's trances did happen, most of the information from his trances was derived from books that Cayce had been reading by authors such as Carl Jung, P. D. Ouspensky, and Helena Blavatsky. Gardner's hypothesis was that the trance readings of Cayce contain, "little bits of information gleaned from here and there in the occult literature, spiced with occasional novelties from Cayce's unconscious."

Many are also critical of Cayce's support for various forms of alternative medicine, which they regard as quackery. Michael Shermer writes in Why People Believe Weird Things, "Uneducated beyond the ninth grade, Cayce acquired his broad knowledge through voracious reading and from this he wove elaborate tales." Shermer wrote that, "Cayce was fantasy-prone from his youth, often talking with angels and receiving visions of his dead grandfather." James Randi has said that "Cayce was fond of expressions like 'I feel that' and 'perhaps'—qualifying words used to avoid positive declarations."  Examination of the readings do not show qualifying terms.

Investigator Joe Nickell has noted:Although Cayce was never subjected to proper testing, ESP pioneer Dr. Joseph B. Rhine of Duke University — who should have been sympathetic to Cayce's claims — was unimpressed. A reading that Cayce gave for Rhine's daughter was notably inaccurate. Frequently, Cayce was even wider off the mark, as when he provided diagnoses of subjects who had died since the letters requesting the readings were sent.Science writer Karen Stollznow has written: The reality is that his cures were hearsay and his treatments were folk remedies that were useless at best and dangerous at worse...Cayce wasn't able to cure his own cousin, or his own son who died as a baby.Cayce's cousin improved under Cayce's prescriptions, but died after the therapist (Layne) was ordered to cease practice, whereupon the magnetic treatments and massage became unavailable.  In that early period, Cayce gave readings for others only on request, and did not do a reading for his own baby until it was too late.

Many of Cayce's readings took place after the patient had already died.

Biblical Christians are critical of Cayce's views on issues such as reincarnation, oneness, and the Akashic records.

මේවාත් බලන්න
 Atlantic University
 New Age Spirituality

යොමුව

වැඩිදුර කියවීම්
 Beyerstein, Dale. (1996). Edgar Cayce. In Encyclopedia of the Paranormal edited by Gordon Stein. Prometheus Books. pp. 146–153. ISBN 1-57392-021-5
 Cayce, Edgar Evans. Edgar Cayce on Atlantis, New York: Hawthorn, 1968, ISBN 0-312-96153-7
 Cerminara, Gina. Many Mansions: The Edgar Cayce Story on Reincarnation. orig. 1950, Signet Book, reissue edition 1990, ISBN 0-451-16817-8
 Kirkpatrick, Sidney D. An American Prophet, Riverhead Books, 2000, ISBN 1-57322-139-2
 Kittler, Glenn D. Edgar Cayce on the Dead Sea Scrolls, Warner Books, 1970, ISBN 0-446-90035-4
 Puryear, Herbert B. The Edgar Cayce Primer: Discovering The Path to Self-Transformation, Bantam Books, New York, Toronto, Copyright © September 1982 by Association for Research and Enlightenment, Inc. ISBN 0-553-25278-X
 Stearn, Jess. The Sleeping Prophet, Bantam Books, 1967, ISBN 0-553-26085-5
 Sugrue, Thomas. There Is a River, A.R.E. Press, 1997, ISBN 0-87604-375-9
 Todeschi, Kevin, Edgar Cayce on the Akashic Records, 1998, ISBN 978-0-87604-401-8

බාහිර යොමු
 Edgar Cayce's Association for Research and Enlightenment (A.R.E.)
 Edgar Cayce Canada (E.C.C.)
 An American Prophet from ABC News
 Edgar Cayce - The Skeptic's Dictionary
 What's the scoop on Edgar Cayce, the "Sleeping Prophet" - The Straight Dope
1945 මරණ
පරිවර්තනය වෙමින් පවතින ලිපි

එඩ්ගා කේසි


جون ثيو ، من مواليد 2 سبتمبر 1944، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

توفي في 4 أغسطس 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من روسلاريه
رياضيون من فلاندرز الغربية
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1972
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم من فلاندرز الغربية
لاعبو كلوب بروج
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مواليد 1944
وفيات 2008

جوني ثيو