Star Wars: The Last Jedi (også kendt som Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi) er en amerikansk science fiction-film fra 2017, der er skrevet og instrueret af Rian Johnson. Filmen er den ottende spillefilm i Star Wars-sagaen og den anden i den tredje Star Wars-trilogi efter Star Wars: The Force Awakens fra 2015. Filmen er produceret af Lucasfilm og distribueres af Walt Disney Studios Motion Pictures. Rollelisten tæller blandt andet Mark Hamill, Carrie Fisher, Adam Driver, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, Lupita Nyong'o, Domhnall Gleeson, Anthony Daniels, Gwendoline Christie, Andy Serkis, Benicio del Toro, Laura Dern og Kelly Marie Tran.

Filmen foregår umiddelbart efter Star Wars: The Force Awakens, hvor Rey sporede Luke Skywalker til en fjern planet. Samtidig følger den Modstandsbevægelsens flugt fra Den første orden. Filmens producenter er Ram Bergman og Lucasfilms bestyrelsesformand Kathleen Kennedy, mens musikken er komponeret af John Williams, der også har gjort det for de foregående syv film i sagaen. De første optagelser til den nye film fandt sted i september 2015 på Skellig Michael i Irland. De primære optagelser begyndte hos Pinewood Studios i Storbritannien 15 februar 2016 og varede frem til 22. juli 2016. Efterproduktionen blev afsluttet i september 2017.

Filmen havde premiere i Los Angeles 9. december 2017. Filmen fik overvejende positive anmeldelser med ros af skuespillerne, actionscenerne, de visuelle effekter og musikken. Filmen har indbragt mere end 1,3 mia. USD på verdensplan, hvilket gør den til den mest indbringende film fra 2017 og den tiende mest indbringende film til alle tider.

Efterfølgeren, Star Wars: The Rise of Skywalker, havde premiere 16. december 2019.

Handling

Modstandsbevægelsen ledet af General Leia Organa evakuerer deres base, da Den første orden angriber den med en flåde. Det lykkes for Poe Dameron og andre oprørere at ødelægge en af Den første ordens krigsskibe men med betydelige tab selv, før de slipper væk i hyperrummet. Dameron bliver kritiseret af Leia for det kostbare angreb. Imens kritiserer Den første ordens Øverste leder Snoke General Hux, fordi det ikke lykkedes ham at stoppe evakueringen. Den første orden er imidlertid i stand til at spore Modstandsbevægelsen gennem hyperrummet. Den svækkede Modstandsflåde kan ikke slippe væk, fordi de mangler brændstof. En langsom jagt begynder, hvor Modstandsbevægelsen gør brug af deres rumskibes højere mobilitet og skjolde for at overleve og vinde tid. Kylo Ren leder et angreb på Modstandsbevægelsens flåde men kan ikke få sig selv til at skyde på det skib, hvor hans mor Leia er om bord. Det gør de medfølgende TIE Fighters imidlertid, og Admiral Ackbar og flere andre ledere bliver dræbt i angrebet. Leia bruger kraften til at overleve men bliver bevidstløs og må lægges i en sygeseng. Viceadmiral Amilyn Holdo overtager kommandoen over Modstandsbevægelsen til Damerons utilfredshed. I mellemtiden er Finn vågnet op af koma. Han vil finde Rey men bliver stoppet af mekanikeren Rose Tico. Sammen bliver de klar over, at Den første orden kan spore dem fra et af deres skibe. For at stoppe det må de om bord på skibet. Sammen med Dameron og droiden BB-8 kontakter de Maz Kanata, der fortæller dem, hvor de kan få fat på en hacker, der kan hjælpe dem.

Imens møder Rey Luke Skywalker på en ø på planeten Ahch-To, hvor hun er taget til sammen med Chewbacca og droiden R2-D2 på Tusindårsfalken. Luke afviser imidlertid at oplære hende i at blive en jedi. Heller ikke Chewbacca eller meddelelsen om Han Solos død kan for alvor få ham på andre tanker. R2-D2 får dog presset ham, så han indvilliger omsider i at give Rey grundlæggende viden og fortæller hende om kraften. Rey og Kylo Ren har hemmeligt visioner af hinanden og begynder en dialog. Luke og Kylo Ren giver forskellige forklaringer på den hændelse, der førte Kylo Ren til den mørke side. Luke indrømmer at han på et tidspunkt overvejede at dræbe Kylo Ren, da han sansede, at Øverste leder Snoke havde forledt ham. Situationen endte imidlertid galt, så Kylo Ren ødelagde Lukes nye jediorden. Rey er overbevist om, at Kylo Ren kan komme på bedre tanker og forlader Ach-To for at konfrontere ham uden den modvillige Luke. Luke vil brænde hulen med de ældgamle jediskrifter på øen men kan ikke få sig selv til det. Han ser Yodas spøgelse, der kritiserer ham for ikke at lære af sine fejl, der er den største læremester. Yodas spøgelse nedkalder så lynet til at gøre det af med hulen.

Holdo afslører hendes plan om at evakuere de 400 resterende oprørere til en gammel oprørsbase ved hjælp af mindre skibe. Dameron mener at hendes handlinger er risikable og kujonagtige, så han igangsætter et mytteri. Finn, Rose og droiden BB-8 tager til et kasino på Canto Bight for at finde hackeren. De ender imidlertid i et fængsel, hvor de møder computer-piraten DJ, der hjælper dem med at flygte. Finn og Rose flygter ned i en stald med mishandlede ridedyr. Sammen med stalddrengene sætter de dem fri og foretager en vild jagt gennem kasinoet og omegnen. Finn og Rose bliver samlet op af BB-8 og DJ, der har stjålet et skib. DJ vil gerne hjælpe men mod en pris. De infiltrerer Den første ordens skib, men de bliver fanget af Kaptajn Phasma og hendes tropper. BB-8 slipper imidlertid ubemærket væk. Imens lander Rey på det samme skib og bliver taget til fange af Kylo Ren. Foran Snoke forsøger hun at omvende Kylo Ren, men Snoke forklarer hvordan han har manipuleret hende og Kylo Ren, så han kunne trække både hende og Luke Skywalker til deres død. Snoke beordrer Kylo Ren til at dræbe Rey, men han vælger i stedet at dræbe Snoke. Snokes vagter angriber, men de bliver besejret af Rey og Kylo Ren i fællesskab. Kylo Ren beder Rey om at slutte sig til ham for at ødelægge fortiden og skabe en ny orden. Rey afslår og beder ham om slutte sig til Modstandsbevægelsen. De kæmper gennem kraften, før Rey slipper væk. Da Hux efterfølgende kommer til, beskylder Kylo Ren Rey for mordet på Snoke og erklærer sig selv for ny Øverste leder.

Leia vågner op, neutraliserer Dameron og sætter gang i evakueringen. DJ afslører Modstandsbevægelsens planer, og Den første orden skyder en række af deres transportskibe ned. Om bord på Den første ordens skib tager BB-8 kontrol med en AT-ST-walker og befrier Rose og Finn, så de kan slippe væk og komme ned til den befæstede base sammen med de resterende oprørere. Imens er Holdo blevet tilbage på Modstandsbevægelsens skib, som hun støder ind i Den første ordens skib. Nede på planeten gør Den første orden klar til at angribe basen med en kæmpe kanon. Dameron, Finn og Rose leder et modangreb med gamle speedere, men de kommer under heftig beskydning fra walkere og TIE fighters. Tusindårsfalken kommer til hjælp og trækker TIE fighterne væk. Finn vil ødelægge Den første ordens kanon i et selvmordsangreb, men Rose redder ham i sidste øjeblik. Inde hos Modstandsbevægelsen dukker Luke Skywalker op og giver Modstandsbevægelsen håb. Han konfronterer Kylo Ren, så de andre får tid til at flygte. Da Kylo Ren slår Luke med sit lyssværd, viser det sig, at han kæmper mod en projektering, og at Luke stadig er på Ahch-To. Han fortæller Kylo Ren, at han ikke vil være den sidste jedi, hvorefter både projekteringen og hans krop på Ahch-To forsvinder. De få tilbageværende medlemmer af Modstandsbevægelsen undslipper gennem minegange til bagsiden af basen og flygter om bord på Tusindårsfalken. Rey ser modløst på, hvor få de er, og vender sig mod Leia. Leia fortæller imidlertid, at oprøret nu har alt, hvad det behøver for at rejse sig igen.

På Canto Bight bruger en af stalddrengene kraften til at få fat på en kost. Han kigger op mod stjernehimlen og svinger kosten som et lyssværd.

Medvirkende

 Mark Hamill - Luke Skywalker, jedimester der er gået i selvvalgt eksil på planeten Ahch-To.
 Hamill lagde også stemme til Dobbu Scay, en spiller i kasinoet på Canto Bight der tror at BB-8 er en enarmet tyveknægt. Figuren er opkaldt efter filmens klipper Bob Ducsay.
 Carrie Fisher - Leia Organa, tidligere prinsesse og nu general i Modstandsbevægelsen, tvillingsøster til Luke Skywalker og mor til Kylo Ren. Filmen er den sidste, Fischer var med til at lave, idet hun døde 27. december 2016 efter et hjerteanfald. Hun havde dog nået at færdiggøre sit arbejde på filmen inden sin død. Filmen er dedikeret til hende.
 Adam Driver - Kylo Ren, en kriger der er stærk på den mørke side og en mester i Knights of Ren. Han er søn af Han Solo og Leia Organa og dermed barnebarn til Darth Vader.
 Daisy Ridley - Rey, en forældreløs klunser fra ørkenplaneten Jakku der har talent for kraften. Hun er kommet med i Modstandsbevægelsen og er taget ud for at finde Luke Skywalker.
 John Boyega - Finn, en tidligere stormtrooper der er gået over til Modstandsbevægelsen.
 Oscar Isaac - Poe Dameron, en dygtig X-wing-pilot i Modstandsbevægelsen.
 Lupita Nyong'o - Maz Kanata, en kantineejer og gammel ven af Han Solo og Chewbacca.
 Domhnall Gleeson - General Armitage Hux, tidligere leder af Den første ordens Starkiller Base.
 Anthony Daniels - C-3PO, en protokoldroide der arbejder for Leia Organa.
 Gwendoline Christie - Kaptajn Phasma, lederen af Den første ordens stormtroopers.
 Andy Serkis - Øverste leder Snoke, den politiske leder af Den første orden. Han er Kylo Rens herre og meget stærk indenfor den mørke side.
 Benicio del Toro - DJ, en hacker. Del Toro sammenlignede sin figur med en kniv: "hvis du tager ham ved bladet, skærer han dig. Hvis du tager ham ved skæftet, kan han være meget, meget nyttig."
 Laura Dern - Viceadmiral Amilyn Holdo, en officer i modstandsbevægelsen.
 Kelly Marie Tran - Rose Tico, et medlem af modstandsbevægelsen der arbejder med vedligeholdelse.
 Joonas Suotamo - Chewbacca, en rolle han overtog fra Peter Mayhew, efter at de havde delt den i Star Wars: The Force Awakens. Mayhew er krediteret som Chewbacca-konsulent.
 Mike Quinn - Nien Numb
 Timothy M. Rose - Admiral Ackbar
 Tom Kane - Admiral Ackbars stemme, der tidligere blev indtalt af den i mellemtiden afdøde Erik Bauersfeld.
 Jimmy Vee - R2-D2, en droide, en rolle han overtog fra Kenny Baker, der døde 13. august 2016.
 Billie Lourd - Løjtnant Connix
 Veronica Ngô - Paige Tico, Roses søster og en skytte i modstandsbevægelsen der ofrer sit liv for at ødelægge en af Den første ordens dreadnoughts.
 Justin Theroux - en mesterhacker.
 Lily Cole - Mesterhackerens ledsager.
 Frank Oz - stemme til Yoda, den afdøde jedimester der optræder som spøgelse.
 Amanda Lawrence - Commander D'Acy
 Mark Lewis Jones - Kaptajn Canady
 Adrian Edmondson - Kaptajn Peavey
 Warwick Davis - Wodibin.
 Gary Barlow - Soldat i Modstandsbevægelsen.
 Hermione Corfield - Tallissan "Tallie" Lintra, A-wing-pilot i Modstandsbevægelsen.
 Noah Segan - Starck, pilot i Modstandsbevægelsen.
 Jamie Christopher - Tubbs, pilot i Modstandsbevægelsen.

BB-8 kontrolleres af dukkeførerne Dave Chapman og Brian Herring, mens Ben Schwartz lagde stemme til først, før Bill Hader stod for de endelige lydeffekter.

Prins William, Prins Harry og Gary Barlow medvirker i cameos som stormtroopere. Joseph Gordon-Levitt har en cameo med sin stemme som Slowen Lo. Gareth Edwards, der instruerede Rogue One: A Star Wars Story, har en cameo som soldat i Modstandsbevægelsen, og det samme har Hamills børn, Griffin, Nathan og Chelsea. Hugh Skinner har en cameo som officer i Modstandsbevægelsen. Instruktørerne Edgar Wright og Joe Cornish har også cameos i filmen.

Der blev også optaget en cameo med Tom Hardy som stormtrooper, men den blev klippet fra i den endelige film.

Produktion

I oktober 2012 solgte skaberen af Star Wars, George Lucas, sit produktionsfirma Lucasfilm og med det Star Wars-franchisen til The Walt Disney Company. Efterfølgende annoncerede Disney, at der ville blive produceret en ny Star Wars-trilogi. I januar 2013 blev J.J. Abrams udnævnt som instruktør på den første film i trilogien, Star Wars: The Force Awakens. I juni 2014 blev det rapporteret, at der var samtaler i gang med instruktøren Rian Johnson om at skrive og instruere den anden film, der på det tidspunkt var kendt som Star Wars: Episode VIII. Desuden skulle Johnson skrive et oplæg til Episode IX, mens Ram Bergman skulle være producent på begge film. I august bekræftede Johnson selv, at han ville instruere Episode VIII. I september spurgte filmskaberen Terry Gilliam Johnson om, hvordan det føltes at skulle overtage noget, der var så berømt, fra en anden filmskaber, til hvilket Johnsson svarede:

"Jeg er lige begyndt på det, men indtil nu er det ærlig talt det sjoveste, jeg overhoved har skrevet. Det er bare en fornøjelse. Men også for mig personligt, jeg voksede op med ikke bare at se de her film men også at lege med det her legetøj, så som et lille barn foregik de film jeg lavede i mit hoved i den her verden. En stor del af det er den direkte fortsættelse, næsten som et automatisk tilbagehop i barndommen på en mærkelig måde. Men jeg ved ikke, spørg mig igen om nogle år og vi kan tale om det."

Johnson fik gruppen, der arbejdede med historien, til at se film så som Twelve O'Clock High (1949), Broen over floden Kwai (1957), Gunga Din (1939), Three Outlaw Samurai (1964), Sahara (1943) og Letter Never Sent (1960) som inspiration, mens de udviklede ideer til filmen. Han følte at det var svært at arbejde med filmen, mens Star Wars: The Force Awakens var ved at blive gjort færdig. Johnson bemærkede også, at filmen ville tage over umiddelbart efter den sidste scene i Star Wars: The Force Awakens. I december 2015 indrømmede Lucasfilms bestyrelsesformand Kathleen Kennedy, at de ikke havde fastlagt hver eneste detalje i den nye trilogi endnu. Hun sagde desuden, at J.J. Abrams, der instruerede The Force Awakens, arbejdede sammen med Johnson, og at Johnson tilsvarende ville arbejde sammen med Colin Trevorrow, der skulle instruere Episode IX, for at skabe en glidende overgang. Abrams fungerede desuden som executive producer sammen med Jason McGatlin og Tom Karnowski.

Johnson skrev scenen med de spejlede udgaver af Rey for at symbolisere hendes søgen efter identitet. Da hun beder om et syn af hendes forældre, ser hun kun sig selv. Rey lærer at hendes forældre er betydningsløse, da det ville være det hårdeste, hun og publikum kunne høre. Johnson sammenlignede scenen med, hvordan Luke Skywalker bliver klar over, at Darth Vader er hans far i Star Wars Episode V: Imperiet slår igen (1980). Han sagde at "Den nemmeste ting for Rey og publikum er at høre er, åh ja du er den og dens datter. Det ville have været ønskeopfyldelse og givet hende en plads i den her historie på et sølvfad med det samme. Det hårdeste for hende at høre er, at hun ikke får det nemme svar. (…) Du er nød til at have styrken til at stå på dine egne to ben og definere dig selv i den her historie."

I november 2014 rapporterede Variety, at Disney havde hyret Rick Heinrichs som produktionsdesigner til Episode VIII. I januar 2015 oplyste Walt Disney Company' administrerende direktør Bob Iger, at Episode VIII og Episode IX var sat til at få premiere i henholdsvis 2017 og 2019.

Casting

I september 2015 bekræftede Benicio del Toro, at han ville spille med i filmen men benægtede, at han ville spille en skurk. I forvejen havde Joaquin Phoenix været på tale som rollen som DJ men havde endt med at afslå tilbuddet. I september blev det desuden bekræftet, at Mark Hamill, der spillede Luke Skywalker, ville være med i filmen. I december blev det bekræftet, at Gwendoline Christie ville gentage sin rolle som kaptajn Phasma. Ved premieren på Star Wars: The Force Awakens i London i samme måned annoncerede Kathleen Kennedy så, at hele holdet af skuespillere ville vende tilbage sammen med "en håndfuld nye medvirkende".

Da optagelserne begyndte i februar 2016 blev det annonceret, at Laura Dern og Kelly Marie Tran ville medvirke i uspecificerede roller. Ved Star Wars Celebration i april 2017 annoncerede Lucasfilm, at Tran ville spille Rose Tico, et medlem af modstandsbevægelsen der arbejder med vedligeholdelse, som Johnson beskrev som filmens største nye rolle. Derudover vendte Frank Oz tilbage som Yoda, men for at holde det hemmeligt undlod producenterne Oz's navn i markedsføringen før premieren og sikrede sig, at han blev på sættet under optagelserne. Til gengæld kom Simon Pegg ikke til at gentage sin rolle som Unkar Plutt, sådan som det ellers havde forlydt.

Mark Hamill var indledningsvis kritisk overfor sin egen rolle i filmen, idet han fandt at han og instruktøren Rian Johnson havde fundamentalt forskellige opfattelser af karakteriseringen af Luke Skywalker. I et interview med den spansksprogede filmside SensaCine sagde han: "Jeg sagde til Rian, at 'Jedier giver ikke op.' Jeg mener, at selv hvis han havde et problem, så ville han måske bruge et år på at få styr på tingene, men hvis han havde begået en fejltagelse, så ville han prøve at gøre det godt igen. Så lige der havde vi fundamentalt forskellige opfattelser, men det er ikke min historie længere. det er en andens historie, og Rian havde brug for, at jeg var på en bestemt måde for at gøre slutningen effektiv." Hamill var også uenig i beslutningen om at fraklippe en scene, hvor Luke bliver berørt over Han Solos død.

Hamill fortrød senere, at han havde givet udtryk for sin indledningsvise kritik, og sammenlignede sin uenighed med de sammenstød, han havde haft med George Lucas under optagelserne af Star Wars Episode VI: Jediridderen vender tilbage (1983). Desuden roste han The Last Jedi som "overvældende" og "den mest komplekse Star Wars-film siden Imperiet slår igen".

Optagelser

De sekundære optagelser begyndte i forbindelse med førproduktionen ved Skellig Michael i Irland 14. september 2015 på grund af problemer med at optage på det sted på andre årstider. De skulle have varet fem dage, men optagelserne måtte aflyses den første dag på grund af dårligt vejr. I november 2014 bekræftede Pinewood Studios' leder Ivan Dunleavy, at filmen ville blive optaget hos dem, men at der også ville ske optagelser i Mexico. Optagelserne hos Pinewood Studio fandt sted på 007 Stage, der stod klar 15. november 2015 efter at være blevet benyttet til at optage Assassin's Creed.

I september 2015 afslørede del Toro, at de primære optagelser ville begynde i marts 2016, men Kennedy fastslog senere, at de ville begynde i januar 2016. I januar 2016 blev produktionen af Episode VIII imidlertid udskudt til februar, da manuskriptet skulle ændres. Der var desuden fare for yderligere forsinkelser i optagelserne på grund af en forestående arbejdskonflikt. 10. februar 2016 kunne Iger dog bekræfte, at de primære optagelser var begyndt med arbejdstitlen Space Bear. Starten blev markeret af en 34 sekunders video på den officielle Star Wars-hjemmeside og YouTube-kanal. Fra 9. til 16. marts 2016 fandt der optagelser sted i Dubrovnik i Kroatien. I maj fandt der optagelser sted ved Malin Head i County Donegal og Ceann Sibeal i County Kerry i Irland. I forbindelse med optagelserne af Kylo Ren og Reys visioner af hinanden her var både Adam Driver og Daisy Ridley til stede for at fremme det intime i dem. I juli fandt der optagelser sted på saltsletten Salar de Uyuni i Bolivia til brug for kampscenerne på planeten Crait. Yderligere optagelser fandt sted i Mexico.

De primære optagelser blev afsluttet 22. juli 2016. I begyndelsen af september 2016 manglede Nyong'o dog stadig at indspille hendes scener, men hun bekræftede dog, at hendes figur, Maz Kanata, ville være med i filmen. I februar 2017 blev det annonceret, at der blev optaget scener til filmen i IMAX. Ifølge produktionsdesigneren Rick Heinrichs krævede det oprindelige manuskript 160 sæt, dobbelt så meget som forventet, men Johnson foretog noget trimning og klipning. I sidste ende blev der lavet 125 sæt på 14 scener hos Pinewood Studios.

Ifølge designeren Neal Scanlan var der flere praktiske effekter i denne film end i nogen anden Star Wars-film. Der blev således laves 180-200 væsener med fysiske effekter til filmem, hvoraf nogle dog blev klippet fra i den endelige film. Til Yodas optræden som spøgelse i filmen gjorde man brug af en dukke ligesom i de første Star Wars-film i modsætning til et par af de senere, hvor han var computeranimeret. Rian Johnson forklarede det med, at han følte, at en digital Yoda ikke ville have svaret til, hvordan Luke kendte ham i Star Wars Episode V: Imperiet slår igen.

Musik
Ved Star Wars Celebration Europe i juli 2013 annoncerede Kathleen Kennedy, at John Williams ville vende tilbage som komponist på alle tre film i den nye Star Wars-trilogi. Ved en Tanglewood-koncert i august 2016 bekræftede Williams, at det var planen, at han skulle begynde at komponere til filmen. Williams ville optage musikken over flere omgange fra december 2016 og indtil marts eller april 2017. 21. februar 2017 blev det bekræftet, at optagelserne var i gang med Williams og William Ross som dirigenter. Det forlød desuden, at Williams ikke ville komponere til den færdige film, som det ellers sker for det meste, men at Rian Johnson i stedet ville lade ham gøre musikken færdig og derefter redigere filmen på baggrund af musikken. Det blev dog senere afkræfter af Johnson: "JW startede indspilningerne relativt tidligt i processen, men vi klippede og udsatte for musik i den sædvanlige rækkefølge."

Som inspiration til komponeringen af musikken blev Williams forsynet med eksempler på musik fra Johnsons tidligere film. I "Canto Bight"-sporet indgår lidt af Aquarela do Brasil af Ary Barroso som en hentydning til filmen Brazil. Under Finn og Roses flugt høres lidt af Johnny Mercer og Williams' eget tema fra The Long Goodbye, men det er ikke med i det officielle soundtrack.

Det officielle soundtrack blev udgivet af Walt Disney Records 15. december 2017 som cd, digitale formater og streaming.

Premiere

Filmens titel, Star Wars: The Last Jedi, blev offentliggjort af Lucasfilm 23. januar 2017. I lighed med forgængeren, Star Wars: The Force Awakens, indgår der ikke et episodenummer med romertal i den officielle titel, men der står dog "Episode VIII" i filmens indledende rulletekst.

Tilbage i marts 2015 blev det offentliggjort, at filmen ville få premiere 26. maj 2017, men i januar 2016 blev det udskudt til 15. december 2017 for at undgå konkurrence med Pirates of the Caribbean: Salazar's Hævn. Slutresultatet blev dog, at filmen fik verdenspremiere i Shrine Auditorium i Los Angeles 9. december 2017, mens resten af USA måtte vente til 15. december 2017. Forsalget af billetter begyndte i USA 9. oktober 2017, og ligesom ved Star Wars: The Force Awakens og Rogue One: A Star Wars Story fik efterspørgslen billetsalgssider som Fandango til at gå ned.

Den europæiske premiere fandt sted 12. december 2017 i form af en gallapremiere i Royal Albert Hall i London. I Danmark havde filmen premiere 13. december 2017.

Før premieren kom det frem, at Disney havde stillet særlige krav til de amerikanske biografer, der ville vise Star Wars: The Last Jedi, der af nogle af dem blev beskrevet som "besværlige". Disney krævede, at filmen skulle vises i en given biografs største sal i en fire ugers periode, hvor der ved andre film fra Disney kun krævedes to uger. Desuden krævedes en andel af billetindtægterne på 65 %. Aftalen, der skulle holdes fortrolig, regulerede også reklamer og restriktioner mod aflysning af planlagte forevisninger. Brud ville blive straffet med en inddragelse af yderligere 5 % af billetindtægterne. Nogle biografer afviste at vise filmen som følge af disse krav, især mindre biografer og biografer med kun en sal, der ellers ville være afskåret fra at vise andre film i fire ugers perioden. Repræsentanter fra branchen fandt imidlertid politikken rimelig med henvisning til, hvordan Disney-film og Star Wars typisk klarede sig, og at det ekstra salg af popcorn, sodavand mv. til filmens forventede store publikum ville kompensere for den større andel af billetindtægterne.

Marketing
Forud for premieren udgav det britiske postvæsen Royal Mail et sæt med otte frimærker med Star Wars-motiver tegnet af Malcolm Tween 12. oktober 2017. Australia Post udgav et sæt med 20 frimærker i Australien 19. september 2017.

Den første trailer for filmen blev offentliggjort ved Star Wars Celebration Orlando 14. april 2017. Den første trailer i fuld længde blev offentliggjort i halvlegen ved en kamp i amerikansk fodbold mellem Minnesota Vikings og Chicago Bears 9. oktober 2017. Efterfølgende blev der sendt flere tv-reklamer for filmen. Desuden blev der lavet flere reklamekampagner i samarbejde med blandt andet Nissan Motors og Bell Media. I oktober blev figurer af mange af de medvirkende sat til salg.

På dagen for den nordamerikanske premiere blev der udgivet flere bøger med relation til filmen, herunder The Last Jedi: Visual Dictionary og forskellige børnebøger. Dertil kom blandt andet romanen Cobalt Squadron, der foregår før filmen, og antologien Canto Bight med noveller om Canto Bight Casino Den officielle roman baseret på filmen blev skrevet af Jason Fry og indtalt som lydbog af Marc Thompson. En junior-version blev skrevet af Michael Kogge og indtalt som lydbog af Jessica Almasy.

Der blev ikke udgivet noget officielt videospil for for The Last Jedi, ligesom der heller ikke var for The Force Awakens. I stedet blev elementer fra filmen integreret i andre Star Wars-videospil, herunder Star Wars Battlefront II der introducerede forskellige elementer fra filmen i den anden uge af spillets første del. En opdatering til mobilspillet Star Wars: Force Arena tilføjede elementer fra den nye æra, herunder nogle figurer som de fremstår i The Last Jedi. Figurer fra filmen medvirker også i mobilspillet Star Wars: Galaxy of Heroes.

Hjemmevideo
Star Wars: The Last Jedi blev udgivet af Walt Disney Studios Home Entertainment digitalt i HD og 4K via download og Disney Movies Anywhere 13. marts 2018 og på Ultra HD Blu-Ray, blu-ray og dvd 27. marts. En 4K Ultra HD Blu-ray-boks med alle ni film i Star Wars-sagaen blev udgivet 31. marts 2020.

Modtagelse

Indtjening
Star Wars: The Last Jedi indbragte 620,2 mio. USD i USA og Canada og 712,5 mio. USD i resten af verdenen, resulterende i en samlet indtjening på 1,333 mia. USD. Før premieren blev det anslået, at filmen skulle indbringe ca. 800 mio. USD på verdensplan for at tjene sig selv hjem. Deadline Hollywood anslog filmens nettoprofit til at være 417,5 mio. USD, når der var taget højde for alt, hvilke gjorde filmen til den mest profitable fra 2017.

Forud for premieren forventede analytikere, at filmen alene i USA og Canada vil indbringe ca. 200 mio. USD fra 4.232 biografer i åbningsweekenden. På premiereaftenen 14. december 2017 indbragte den 45 mio. USD, det næsthøjeste for en premiere og kun overgået af Star Wars: The Force Awakens med 57 mio. USD. I alt indbragte den 220 mio. USD i åbningsweekenden, hvilket var det næsthøjeste til alle tider. Af det beløb stod IMAX for 25 mio. USD, den største premiere for IMAX det år og det næsthøjeste i det hele taget, kun overgået af Star Wars: The Force Awakens.

I resten af verden forventedes en indtjening på 224-240 mio. USD i åbningsweekenden, så den samlede indtjening i starten ville blive på 424-440 mio. USD. De to første dage indbragte filmen 60,8 mio. USD fra 48 markeder. De største indtægter kom fra Storbritannien (10,2 mio. USD), Tyskland (6,1 mio. USD), Frankrig (6 mio. USD), Australien (5,6 mio. USD) og Brasilien (2,5 mio. USD). Da weekenden var gået havde filmen tjent 230,8 mio. USD udenfor Nordamerika, det niendehøjeste til alle tider. Det omfattede 36,7 mio. USD i Storbritannien (trediebedste åbning), 23,6 mio. USD i Tyskland (næstbedste), 18,1 mio. USD i Frankrig, 15,9 mio. USD i Australien (næstbedste), 14,4 mio. USD i Japan, 8,5 mio. USD i Rusland, 8,3 mio. USD i Spanien, 7,2 mio. USD i Brasilien, 7 mio. USD i Italien og Mexico, 6,0 mio. USD i Sverige og 5,1 mio. USD i Sydkorea.

I Kina havde filmen premiere i begyndelsen af januar 2018, hvor den tjente 28,7 mio. USD i åbningsweekenden. Det var markant lavere end Star Wars: The Force Awakens, der lagde ud med 52 mio. USD, og også lavere end Rogue One: A Star Wars Story, der startede med 30 mio. USD.

På 17. dagen for premieren, 31. december 2017, rundede filmen 1 mia. USD i indtjening, som den fjerde film fra 2017, den femtende Disney-film, den fjerde Star Wars-film og den 32. til alle tider. Den efterfølgende indtjening gjorde filmen til den mest indbringende film fra 2017, den næstmest indbringende i franchiset efter Star Wars: The Force Awakens, den fjerde mest indbringende film fra Walt Disney Studios, den sjette mest indbringende film i USA og Canada og den da niende mest indbringende film til alle tider.

Anmeldelser
Filmen fik overvejende positive anmeldelser. Hjemmesiden Rotten Tomatoes samlede 476 anmeldelser og vurderede 90 % af dem til at være positive med en gennemsnitlig bedømmelse på 8,1/10. Hjemmesidens kritiske konsensus lød: "Star Wars: The Last Jedi ærer sagaens rige arv, samtidig med at den tilføjer nogle overraskelser og sørger for al den følelsesmæssige handling fans kan ønske sig." På Metacritic fik filmen en bedømmelse på 84 ud af 100 baseret på 56 anmeldelser, hvilket indikerede generelt bifald.

Matt Zoller Seitz fra RogerEbert.com  gav filmen fire ud af fire stjerner og roste overraskelserne og de risici, den tog med historien: "Filmen fungerer lige godt som et alvorligt eventyr fyldt med passionerede helte og skurke og som en betragtning over efterfølgere og franchise... [Filmen] er optaget af spørgsmål om omdømme, legitimitet og efterfølgelse og indeholder flere diskussioner om, hvor vidt man skal genskabe eller afvise fortidens historier og symboler." Peter Travers fra Rolling Stone gav filmen 3,5 ud af 4 stjerner og roste skuespillerne og instruktionen: "Du er i superkompetente hænder hos Johnson, som er sikker på, at du går derfra med en euforisk følelse. Midterdelen af den nuværende trilogi, The Last Jedi, rangerer blandt de allerbedste Star Wars-epos (selv toppen i form af Imperiet slår igen) ved at vise vejen mod en ny generation af himmelgængere - og endda til et nyt håb."

Richard Roeper fra Chicago Sun-Times gav også filmen 3,5 ud af 4 stjerner med ordene: "Star Wars: The Last Jedi slår ikke så hårdt følelsesmæssigt, og den mangler lidt i den anden halvdel, men det er stadig et værdigt kapitel i Star Wars-franchiset, fyldt med spændende action-scener, drysset med god humor og ikke så få hentydninger til tidligere figurer og ikoniske øjeblikke." Todd McCarthy The Hollywood Reporter sagde at: "forfatter-instruktør Rian Johnsons spring ind i George Lucas' univers, der er fyldt med action og tilfredsstillende sådan som det loyale publikum vil have det, er generelt tiltalende, om end det nogle gange har svært at finde brugbare og/eller interessante ting at lave for nogle af figurerne."

Will Gompertz fra BBC News gav filmen fire ud af fem stjerner og skrev at "Rian Johnsen ... har ikke ødelagt din jul med en fiasko. Hans gave til dig er et fyrværkeri, en blockbuster-film fyldt med opfindsomhed, vid og masser af action." Mark Kermode fra The Observer gav også filmen fire ud af fem stjerner og sagde, at Johnson "viser at han er mester i den balancekunst det er at holde de stridende parter i dette intergalaktiske franchise i næsten perfekt harmoni." Alex Leadbeater fra Screen Rant roste det uforudsigelige plot og nævnte specielt, at Snokes død var "det bedste film-twist i årevis."

Richard Brody fra The New Yorker skrev modsat, at "til trods for nogle få fantastiske dekorative elementer (der for de flestes vedkommende involverer farven rød) og den korte centrale scene med flere Rey, så forekommer filmen som noget, der er blevet strøget, jævnet ud og renset appellerende. Mest af alt leverer den en frygtelig kalkuleret konsensussøgende fortælling, en kunstig alsidighed, der til dels opnås ved tydelige religiøse hentydninger." Kate Taylor fra The Globe and Mail gav filmen 2 ud af 4 stjerner ud fra den betragtning, at filmen led under for mange nye tilføjelser og manuskriptet: "flotte nye dyr, en modnende skurk, en flagrende heltinde, indpakket humor - alt imens den forsøger at opretholde en gigantisk kulturel arv, så kæmper den igangværende trilogi med at opretholde en balance, der ofte virker til at være lige uden for rækkevidde." Owen Gleiberman fra Variety kritiserede filmen for at minde for meget om de tidligere film: "Nu gentager den ting, der allerede er blevet gentaget. Plottet med oprørerne mod fjenden, hvor vores helte kun har en smule kampånd tilbage, føles som et opkog af hvad vi var gennem for et år siden i "Rogue One", og forsøgene på at efterligne udseendet, stemningen og det mørke design fra "Imperiet slår igen", gør det nu klart, at den nye trilogi er en officiel hyldest til nostalgien.".

Præmieringer
Ved uddelingen af Empire Awards 18. marts 2018 var Star Wars: The Last Jedi nomineret til ni priser og vandt de fem. Filmen fik prisen som bedste film og for bedste visuelle effekter, Rian Johnson fik prisen for bedste instruktør, Daisy Ridley for bedste kvindelige skuespiller og Michael Kaplan for bedste kostumedesign. Ved uddelingen af Saturn Awards 27. juni 2018 var filmen nomineret til tolv priser og vandt de tre. Mark Hamill fik prisen for bedste mandlige skuespiller, Rian Johnson for bedste manuskript og Bob Ducsay for bedste klipning. Ved Teen Choice Awards 13. august 2018 fik Carrie Fisher prisen for bedste kvindelige fantasyskuespiller.

Noter

Eksterne henvisninger

The Last Jedi
Amerikanske film fra 2017
Film instrueret af Rian Johnson
Engelsksprogede film

Star Wars: The Last Jedi


Vladímir Yegórovich Makovski (; 26 de enero (greg.: 7 de febrero) 1846, Moscú - 21 de febrero de 1920, Petrogrado) fue un pintor de género realista, retratista y coleccionista de arte ruso.

Biografía

Vladímir Makovski fue hijo de Yegor Ivánovich Makovski, coleccionista de arte y uno de los fundadores de la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú, y de madre con ascendencia germano-báltica. Asistió a la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú. Tuvo dos hermanos, Nikolái y Konstantín Makovski, y una hermana, Aleksandra Makóvskaya, todos ellos pintores. Terminó sus estudios en 1869.

Con el nacimiento en 1869 de su primer hijo Aleksandr, Makovski comenzó a interesarse en temas de la infancia como se refleja en "Los niños campesinos", "Pastora" o "Regreso de la noche". El pintor llegó a conseguir la admiración de Fiódor Dostoievski. Posteriormente, Makovski pasó a la docencia y comenzó a enseñar en la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura, en la que se graduó, desde 1882 hasta 1894 y desde 1894 hasta 1918 en la Academia Imperial de Bellas Artes de San Petersburgo, donde se convirtió en rector en 1895. Uno de sus trabajos más importantes de aquella época fue un retrato oficial de la emperatriz María Fiódorovna, en 1885.

Después de la primera Revolución Rusa, su pintura adquirió objetivos de denuncia social, como en "9 de enero de 1905 en la isla Vasílievski" en el que se muestra a la policía armada disparando contra personas indefensas. En "Los sacrificios del campo de Jodynka" refleja el sufrimiento del pueblo tras la matanza ocurrida durante la ceremonia de coronación en 1896 de Nicolás II. Después de la Revolución de octubre de 1917, Makovski ayudará a llevar más de las tradiciones realistas de las primeras etapas del realismo socialista.

Vladímir Makovski murió el 21 de febrero de 1920 y fue enterrado en San Petersburgo, en el cementerio de Smolensk.

Galería

Enlaces externos

Biografía (en ruso)

Pintores de Rusia del siglo XIX
Pintores retratistas de Rusia
Pintores de Rusia del siglo XX
Nacidos en Moscú
Alumnos de la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú
Profesores de la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú
Fallecidos en San Petersburgo

Vladímir Makovski


عبد الوهاب بنمنصور مُؤرخ سابق للمملكة المغربية، ولد يوم 17 نوفمبر 1920 بمدينة فاس، حيث تلقى تعليمه الابتدائي والثانوي والعالي.وافته المنية يوم 12 نوفمبر 2008.

التحق بنمنصور، الحائز على الإجازة في الآداب والشريعة الإسلامية، منذ صغره بالحركة الوطنية، قبل أن يغادر المغرب ليناضل إلى جانب الحركات الوطنية لشمال أفريقيا من أجل تحرير المغرب العربي وتشييد وحدته.

بعد عودته إلى المغرب غذاة الاستقلال 1956، عمل أستاذا للتعليم الثانوي بالرباط وسلا، نائبا لمدير الإذاعة الوطنية سنة 1957 ورئيسا للقسم السياسي بالديوان الملكي في سبتمبر 1957. في سنة 1963 عينه الملك الحسن الثاني مؤرخا للمملكة ورئيسا للديوان الملكي، ثم مديرا للشؤون السياسية بوزارة الداخلية، ومديرا عاما للإذاعة والتلفزة سنة 1965.
وفي يناير 1967، تم تعيين بنمنصور محافظا لضريح محمد الخامس لتضاف إليه سنة 1975 مسؤولية مدير الوثائق الملكية.
حاز المؤرخ عبد الوهاب بنمنصور، الذي يعتبر عضوا مؤسسا لأكاديمية المملكة المغربية، على جائزة المغرب مرتين عن كتابيه «قبائل المغرب» و«الحسن الثاني»، كما حصل سنة 1989 على جائزة الاستحقاق الكبرى.

مؤلفات
من مؤلفات بنمنصور: «البدائع» و«تعقيبات حول السياسة الاستعمارية بشمال إفريقيا» و«الحسن الثاني.. حياته، جهاده ومنجزاته» و«كشاف الأسر المغربية» و«حفريات صحراوية» و«أعلام المغرب العربي»، كما قام بتحقيق العديد من الكتب والمصنفات والمتون التراثية من بينها «أخبار المهدي بن تومرت» و«المقتبس من كتاب الأنساب في معرفة الأصحاب» لأبي بكر الصنهاجي و«الإعلام بمن حل بمراكش وأغمات من الأعلام» وهو في عشرة أجزاء من تأليف العباس بن إبراهيم السملاي، كما أشرف بنمنصور منذ سنة 1956 على إصدار حوليات «انبعاث أمة» التي بلغ عدد ما صدر منها لحد الآن 53 سفرا كبيرا.

أوسمة
يحمل عبد الوهاب بنمنصور، الذي شارك في العديد من المؤتمرات واللقاءات الدولية، عدة أوسمة وطنية مغربية وأجنبية من بينها وسام العرش من درجة قائد ووسام أكاديمية المملكة المغربية ووسام الملكة فيكتوريا البريطاني ووسام الاستقلال الأردني ووسام الاستحقاق السينغالي ووسام الاستحقاق المصري، إضافة إلى أوسمة من مجامع علمية ومنظمات ثقافية عربية وأجنبية.

مراجع

أدارسة
أشخاص من فاس
تربويون مغاربة
دارسون مغاربة
سياسيون مغاربة
مواليد 1920
مواليد في فاس
موظفو خدمة مدنية مغاربة
مؤرخو القرن 20
مؤرخون مغاربة
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008
وفيات في الرباط
مؤرخون مغاربة في القرن 20

عبد الوهاب بنمنصور


Le  est une église située à Asuncion au Paraguay, à laquelle l'Église catholique donne le statut de sanctuaire national. Il est rattaché à l'archidiocèse d'Asuncion, et administré par les Salésiens.

Le sanctuaire a été église paroissiale jusqu'au .

Références

Lieu de pèlerinage catholique
Catholicisme au Paraguay
Monument au Paraguay
Asuncion

Sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus d'Asuncion


Linköpings FC, LFC, Linköpings Fotboll Club, er en fodboldklub i Linköping, som er for elitesport for kvinder. Klubben blev etableret den 4. november 2003 som en elitefodboldsatsning mellem BK Kenty DFF og ishockeyklubben Linköpings HC.Holdet spillede for første gang i Sveriges bedste kvinderække i fodbold, Damallsvenskan i 2004, og målsætningen var at blive blandt de bedste så hurtigt som muligt. Holdet endte først på en 6. plads, derefter en fjerdeplads og den tredje sæson på en tredieplads. Ambitionen var også at få holdet ud i Europa, og det lykkedes i 2009, da holdet blev svenske mestre og kvalificerede sig til UEFA Women's Champions League. I 2016 vandt holdet igen det svenske mesterskab.

Aktuel trup

Statistik i UEFA Women's Champions League

Alle resulter (ude, hjemme og sammenlagt) viser Linköpings mål først.

a Første kamp.

Referencer

Kvindefodboldklubber i Sverige

Linköpings FC


Glancy ist der Familienname folgender Personen:

 Christopher Glancy (* 1960), US-amerikanischer Ordensgeistlicher, Weihbischof in Belize City-Belmopan
 Harry Glancy (1904–2002), US-amerikanischer Schwimmsportler
 James Glancy, britischer Politiker, Fernsehmoderator sowie Naturschützer

Glancy


Soleminis (sardisk: Solèminis) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 200 meters højde og har 1.874 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 12,79 km² og grænser til kommunerne Dolianova, Serdiana, Settimo San Pietro og Sinnai.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Soleminis


Alonso Guerra, O.P. (* Cáceres, ? - † Michoacán, 1596), fraile dominico español que ocupó altos cargos eclesiásticos y académicos en el Nuevo Mundo. Rector de la Universidad de Lima y obispo de Asunción (Paraguay) y Michoacán.

Biografía
No se conocen muchos datos sobre su origen familiar. Pasó a las Indias como mercader, estableciéndose en Piura donde fue dueño de un barco en sociedad con otro comerciante, para la carrera entre Panamá y Lima (1537). Años después abandonó el oficio mercantil, entró en el noviciado dominicano y luego de hacer profesión religiosa (1547), fue enviado al convento de Huamanga. Trasladado a Arequipa como prior, pasó a Lima con el mismo cargo, ejerciendo el rectorado de la Universidad (1569), pero ante la intervención del virrey Francisco Álvarez de Toledo renunció a su alto cargo en la orden y se retiró a Huamanga.

Nombrado obispo de Asunción de Paraguay (1579), no pudo consagrarse debido a su pobreza, por lo que se trasladó a Lima donde reunidas las autoridades eclesiásticas para el III Concilio Provincial Limense, fue finalmente consagrado por el arzobispo Toribio de Mogrovejo. Terminado el Concilio (1583), decidió tomar posesión de su diócesis, ingresando a Asunción en septiembre de 1585. Sin embargo, pronto entró en conflicto con las autoridades civiles, entre ellos el gobernador Juan Torres de Vera y Aragón, por la carencia de rentas y el cobro de los diezmos, a tal extremo que terminó siendo expulsado de la provincia, luego de un motín promovido por los alcaldes y encomenderos (1590).

A pesar de ello, fue promovido al obispado de Michoacán en la Nueva España (1592), donde falleció en posesión de su sede.

Referencias

 Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.

Enlaces externos
 Fray Alonso Guerra: segundo obispo del Paraguay

Nacidos en Cáceres
Dominicos de Perú
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Obispos de Asunción del Paraguay
Arzobispos y obispos de Morelia
Obispos de México del siglo XVI
Obispos españoles en el virreinato de Nueva España
Religiosos de Extremadura
Sanmarquinos (siglo XVI)
Obispos católicos del siglo XVI

Alonso Guerra


José Cavalcante de Souza (Cariús, 1925 – São Paulo, 24 de maio de 2020) foi um filósofo, linguista, pesquisador e professor universitário brasileiro.

Pioneiro nos Estudos Clássicos no Brasil, José era professor emérito aposentado da Universidade de São Paulo (USP) e da Universidade de Campinas (Unicamp). Profundo conhecedor da língua e da literatura gregas, José dividiu suas atividades com o Departamento de Letras Clássicas e a disciplina de História da Filosofia Antiga na USP.

Biografia
José nasceu na cidade de Cariús, no Ceará, em 1925. Completou o ensino básico onde iniciou os estudos de francês, inglês e latim no Ginásio do Crato. Em Fortaleza, cursou Letras Clássicas na Faculdade Católica de Fortaleza. Lecionou francês na Aliança Francesa e 1951 recebeu uma bolsa de estudos da instituição, embarcando para a França em seguida para se aprofundar em estudos clássicos.

Ao retornar ao Brasil, mudou-se para São Paulo em 1953, onde lecionou latim em colégios da cidade até 1956, ano em que ingressou na Universidade de São Paulo. Foi o primeiro a receber o título de Doutor em Estudos Clássicos por uma universidade brasileira. Sua tese foi uma tradução do Simpósio, de Platão, sob orientação do professor francês Robert Henri Aubreton. Essa tradução foi posteriormente publicada em livro em 1966 pela editora Difel.

Em sentido contrário à tendência atual dos estudiosos de Estudos Clássicos no Brasil que vertem os textos que escrevem para o inglês, e gostam de traduzir para o português o que se produz na Europa ou nos Estados Unidos, José vertia os textos clássicos brasileiros para o grego do século IV a.C.

Morte
José morreu em 24 de maio de 2020, na capital paulista, em decorrência de sequelas após um AVC ocorrido anos antes, que o deixara paralisado.

Naturais de Cariús
Professores da Universidade de São Paulo
Professores da Universidade Estadual de Campinas
Linguistas do Brasil
Tradutores do Brasil

José Cavalcante de Souza


La maison d'arrêt d'Agen est un établissement pénitentiaire français situé à Agen, dans le département de Lot-et-Garonne, en région Nouvelle-Aquitaine. Ouverte en 1860, elle se trouve en centre-ville, à proximité du palais de justice d'Agen et de la préfecture de Lot-et-Garonne.

Histoire
Construite à partir de 1854 par l'architecte Gustave Bourrières, la prison départementale d'Agen a été mise en service en 1860. Comme la plupart des maisons d'arrêt construites à cette époque, elle se situe en centre-ville, à proximité immédiate du palais de justice d'Agen.

Comme de nombreuses maisons d'arrêt françaises, l'établissement est régulièrement confronté à une surpopulation carcérale qui augmente les tensions et les risques de violences.

En , face à la vétusté des lieux, la garde des Sceaux Michèle Alliot-Marie annonce la fermeture de la maison d'arrêt à l'horizon 2016, compensée par l'ouverture d'un nouvel établissement à Pau (Pyrénées-Atlantiques). La décision suscite de vives oppositions tant de la part des syndicats pénitentiaires que des élus locaux, et la communauté d'agglomération d'Agen dépose une candidature pour la construction d'une nouvelle prison au sein même de la ville en insistant sur la présence de l'École nationale d'administration pénitentiaire et d'une faculté de droit. Le projet de fermeture est finalement abandonné au profit d'une rénovation de l'établissement, désormais conforme aux Règles pénitentiaires européennes.

En 2021, l'émission Zone interdite de M6 consacre un reportage aux deux prisons lot-et-garonnaises, à savoir la maison d'arrêt d'Agen et le centre de détention d'Eysses, à Villeneuve-sur-Lot.

Description

En France, une maison d'arrêt est un établissement pénitentiaire qui reçoit les personnes prévenues en détention provisoire (détenues en attente de jugement ou dont la condamnation n'est pas définitive) ainsi que les personnes condamnées dont la peine ou le reliquat de peine n'excède pas deux ans.

La maison d'arrêt d'Agen comprend un bâtiment central en forme de croix de Lorraine à deux niveaux, qui accueille les différents quartiers d'hébergement, et des cours de promenade de part et d'autre. Les cellules sont des dortoirs de six places d'environ .

D'une capacité théorique de 146 places, elle dispose de trois quartiers :
 Un quartier maison d'arrêt pour hommes de 118 places ;
 Un quartier maison d'arrêt pour femmes de 17 places ;
 Un quartier de semi-liberté de 6 places, qui ne dispose pas de cour de promenade.

Outre les espaces de détention, l'établissement abrite un atelier de  réservé au travail volontaire des personnes détenues.

La maison d'arrêt est rattachée à la direction interrégionale des services pénitentiaires de Bordeaux. Elle est située dans le ressort de la cour d'appel d'Agen et du tribunal judiciaire d'Agen.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Prison en France
 Administration pénitentiaire en France
 Liste des établissements pénitentiaires en France
 Direction interrégionale des services pénitentiaires de Bordeaux

Liens externes

 Page officielle de l'établissement sur l'annuaire du ministère de la Justice

Agen
Bâtiment à Agen
Agen
Prison pour femmes en France

Maison d'arrêt d'Agen


DomusVi est un groupe privé actif dans le domaine de la santé et de l'hébergement des personnes âgées. Il gère une chaîne d'Ehpad privés et de maisons de retraite. Il est le troisième groupe français d'Ehpad et le premier groupe non coté en bourse dans le secteur des maisons de retraite et Ehpad.

En France, DomusVi compte  et plus de , et est implanté dans neuf pays.

Fusions et acquisitions : Advita (Allemagne), Medeos (2021, France).

Chronologie
 Fondation en 1983 par Yves Journel via sa société Sagesse Retraite Santé (SRS).
  : Signature d'un important LBO avec le fonds britannique  (ICG), son partenaire financier historique. DomusVI est ainsi valorisé à  d'euros, soit  l'EBITDA (bénéfice avant intérêts, impôts et amortissements) ajusté 2020.

Gouvernance
 Fondateur : Yves Journel (en 1983).
 PDG : Sylvain Rabuel (depuis octobre 2019)
 Valorisation:  d'euros.

Critiques et controverses
En mars 2022, Cash investigation dans l'épisode 4 de la saison 10, affirme que le groupe DomusVi (ainsi qu'Orpéa et Korian, d'autres groupes d'EHPAD) place le rendement du capital au dessus du bien-être des résidents et du bon fonctionnement de leurs établissements. Il affirme également que le groupe fait toujours primer son intérêt financier avant celui des propriétaires particuliers, ayant achetés auprès du groupe des chambres au sein de ses EHPAD.

Fondateur
Yves Journel a créé DomusVI (DV) en 1983 et DV par le biais de sa société SSV. En  : DV France, Gimv, UI Gestion et les praticiens de la Clinique Arago à Paris regroupent leurs activités au sein de l'entité Almaviva Santé, cinquième groupe d'hospitalisation privée en 2021.

Actionnariat
 SRS (Sagesse Retraite Santé) d'Yves Journel ;
 Macif ;
 Bpifrance ;
 Arkea Capital Partenaire, fonds d'investissement de Crédit mutuel Arkéa ;
 Mérieux Equity Partners de la holding familial de la famille Mérieux ;
  (ICG), fonds d'investissement basé à Londres ;
 PAI Partners (anciennement Paribas Affaires Industrielles).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gériatrie
 Gérontologie
 Établissement d'hébergement pour personnes âgées dépendantes
 Maison de retraite
 Services de soins pour personnes âgées
 Technologies et vieillissement
 Liste des ministres français des Personnes âgées
 Loi relative à l'adaptation de la société au vieillissement

Liens externes
 Site officiel
 Sylvain Rabuel, le PDG de DomusVi, plaide pour plus de contrôles dans les Ehpad, Le JDD,

Entreprise de la santé ayant son siège en France
Hospitalisation privée en France
EHPAD

DomusVi


Anastasia Ivanovna Proshkina(ou Proschkina)-Lavrenko  est une botaniste soviétique née à Vovtchansk (dans l'ex-Empire russe) le 16 octobre 1891 et décédée le 16 juillet 1977. Elle a étudié les algues microscopiques, en particulier les diatomées, et a contribué à de très nombreux articles scientifiques.

Hommage
Le genre d'algues Proschkinia, qui donne son nom à la famille des Proschkiniaceae, fut donné en son honneur.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Phycologue soviétique
Naturaliste russe (femme)
Biologiste marin

Anastasia Ivanovna Proshkina-Lavrenko


Combattants de la Libération (CDL), também conhecido como Le Maquis Rouge, foi um grupo guerrilheiro estabelecido pelo Partido Comunista da Argélia (PCA) após a eclosão da Guerra de Independência Argelina.

A Frente de Libertação Nacional (FLN) não acolheu com satisfação um rival e sua desconfiança foi intensificada pelas lembranças da participação do Partido Comunista da Argélia na repressão após o motim de Setif em 1945. A FLN admitia membros do partido comunista em suas fileiras como integrantes individuais, mas não toleraria a existência de uma força de guerrilha separada.

O CDL nunca foi um grupo grande, mas tinha membros tanto muçulmanos quanto europeus. Abdelkader Guerroudj, um muçulmano, era um oficial político que tentou estabelecer uma ligação entre a organização e a FLN. Três membros europeus foram Maurice Laban, Fernand Iveton e Henri Maillot.

Em abril de 1956, Maillot, membro do PCA, abandonou o exército francês, levando consigo para o CDL um importante estoque de armas e munições. Menos de dois meses depois, um informante revelou sua localização e o grupo foi emboscado por uma unidade do exército francês, Maillot e Laban foram mortos; há suspeitas de que o exército foi auxiliado por informações vazadas pela FLN. Menos de um mês depois, a 1 de julho de 1956, foi assinado um acordo, integrando o PCA e o CDL na FLN.

Grupos guerrilheiros
Grupos rebeldes da Argélia
Guerra de Independência Argelina

Combattants de la Libération


تولا هو موقع أثري في أمريكا الوسطى، وكان مركزًا إقليميًا مهمًا ووصل إلى ذروته كعاصمة لإمبراطورية تولتيك في الفترة بين سقوط تيوتيهواكان وصعود تينوتشتيتلان. لم تتم دراسة المدينة جيدًا مقارنة بالموقعين الآخرين، ولا يزال الخلاف قائما فيما يتعلق بنظامها السياسي ومناطق نفوذها وعلاقاتها بمدن أمريكا الوسطى المعاصرة، خاصة مع مدينة تشيتشن إيتزا.

يقع الموقع قرب مدينة تولا دي الليندي في وادي تولا، في جنوب غرب ولاية هيدالغو المكسيكية، شمال غرب مكسيكو سيتي. يتكون الموقع الأثري من متحف وبقايا مستوطنة سابقة تسمى تولا تشيكو وكذلك الموقع الشعائري الرئيسي المسمى تولا غراندي. أهم آثار المدينة هو هرم كيتزالكواتل، والذي تعلوه أربعة أعمدة من البازلت بارتفاع 4 أمتار (13 قدم) منحوتة على شكل محاربي التولتك. سقطت تولا حوالي عام 1150، ولكن كان لها تأثير كبير في إمبراطورية الآزتيك التي أتت لاحقا، وأغلب تاريخها مروي فقط في الأساطير. يرتبط إله الثعبان الريش كيتزالكواتل بهذه المدينة، وكانت عبادته منتشرة في أغلب منطقة وسط أمريكا في زمن قدوم الإسبان.

الموقع الأثري

يعد موقع تولا مهمًا في تاريخ وسط أمريكا، خاصة المرتفعات الوسطى في المكسيك، ولكن غطى على شهرته موقعا تيوتيهواكان وتينوتشيتلان.  اسم تولا مشتق من عبارة Tollan Xicocotitlan في لغة ناواتل، والتي تعني «قرب البوط». إلا أن الأزتيك أطلقوا مصطلح Tollan على المراكز الحضرية، وكان يستخدم أيضًا للإشارة إلى مواقع أخرى مثل تيوتيهواكان وتشولولا وتينوتشيتلان. كان يطلق على سكان تولا اسم تولتيك، ولكن تم توسيع هذا المصطلح لاحقا ليعني سكان الحضر أو الحرفيين. وكان هذا بسبب التبجيل الذي أكنته شعوب وادي المكسيك للحضارات القديمة قبل الفتح الإسباني.

تقع بقايا المدينة القديمة في الجنوب الغربي من ولاية هيدالغو، على بعد 75 كم شمال مكسيكو سيتي.   وهي تقع في وادي نهر تولا، في الطرف الجنوبي من وادي مسكيتي في منطقة يسميها الهنود تيوتلابان (أرض الآلهة). يتراوح ارتفاع هذه المنطقة بين 2000 و 2200 متر فوق مستوى سطح البحر، ومناخها شبه جاف. لديها ثلاثة أنهار ومجاري مياه متدفقة، وأكبرها نهر تولا. هناك أيضًا عدد من الينابيع التي تتدفق خلال موسم الأمطار.

يتكون الموقع الأثري الحديث من مركز تولا غراندي الشعائري، وهي منطقة تسمى تولا تشيكو ومتحف خورخي أكوستا (الذي سمي على أحد علماء الآثار في الموقع) وموقع غوادالوبي ماستاشي لمراقبة الشمس. تم تقسيم الدواخل إلى أقسام مختلفة ويحتوي على أحجار منحوتة وكذلك بقايا بشرية. يحتوي مركز الشمس أيضًا على عدد من القطع الأثرية وكذلك الملصقات وغيرها التي تشرح أهمية الموقع وعلاقته بباقي مدن وسط أمريكا.

تقع المدينة بمحاذاة 17 درجة شرق الشمال الحقيقي، بشكل يشبه المباني في تيوتيهواكان.  يقع المركز الشعائري على قاعدة من الحجر الجيري، مع وجود حواف شديدة الانحدار من ثلاث جهات، ما يسهل الدفاع عنها.  تعد صور الحرب والتضحية من المواضيع البارزة في الموقع بصور تمثل المحاربين مثل اليغور والذئاب وكذلك النسور التي تأكل القلوب البشرية. هناك أيضًا صور لأفاعي تلتهم هياكل وجماجم في مناطق مختلفة.   يوجد في المنطقة الشعائرية الرئيسية عدد من الابتكارات المعمارية التي قد تشير إلى وجود تغيرات في المجتمع. تستوعب مساحة الساحة المركزية الكبيرة نحو 100,000 شخص. تشير البنية إلى تغيير من الشعائر من الطقوس التي أداها عدد قليل من الناس في أماكن مغلقة إلى احتفالات كبيرة يراها الكثيرون.

أهم الآثار في هذا الموقع هو الهرم ب ويسمى هرم كيتزالكواتل أو نجم الصباح. وهو بناء من خمس طبقات مشابه لمعبد المحاربين في تشيتشن إيتزا. توجد في أعلاه أربعة أعمدة ضخمة منحوتة على شكل محاربي التولتك والتي كانت تدعم سقف المعبد أعلى الهرم. صنعت تماثيل المحاربين من البازلت وترتفع أربعة أمتار، مع رمح وبخور وصفيحة على شكل فراشة ولوحة خلفية على شكل قرص شمسي.  هناك دهليز كبير يقابل الهرم ويربطه بالمباني القريبة. يُعرف المبنى ج باسم القصر المحروق، وذلك لوجود دليل على أنه تم حرقه. يحيط بهذا الهرم أيضًا جدار كواتيبانتلي أو جدار الثعبان، والذي كان مصدر إلهام لهيكل مماثل في تينوتشيتلان.

التاريخ

ظهرت أقدم مستوطنة واضحة الملامح في منطقة تولا حوالي العام 400 قبل الميلاد، ويحتمل أنها كانت مسكونة من قبل العديد من القبائل الهندية. ويحتمل أنها كانت المنطقة تحت سيطرة مدينة تيوتيهواكان في الفترة بعد الكلاسيكية، وذلك بناء على تصميمات تيوتيهواكان الموجودة على فخار تولا. ربما كانت رواسب الجير في المنطقة مصدرا هاما للجص المستخدم في البناء.  في هذا الوقت، كانت تولا مستوطنة حضرية صغيرة ذات بنية عامة متواضعة تتركز في تولا تشيكو (تولا الصغرى). تعتبر الأبنية في نولا تشيكو أصغر من تلك الموجودة في المواقع الأخرى من الفترة بعد الكلاسيكية، وربما كان لها دور بسيط في سياسة واقتصاد المنطقة في ذلك الوقت.  يحتمل أن تولا تشيكو كانت مسكونة بين عامي 650 إلى 900 ميلادي، حيث تطورت بعد عام 650، وامتدت مساحتها من خمسة إلى ستة كيلومتر مربع، وربما تكون أجزاء منها مدفونة تحت تولا غراندي.  كان عدد السكان في أوجها يتراوح ما بين 19,000 و 27,000 نسمة.  تم التخلي عن تولا تشيكو بين 850 و 900 قبل الميلاد، وبدأت تولا غراندي (تولا الكبرى) في التطور.  حدث فراغ في السلطة بعد تراجع تيوتيهواكان حيث سيطرت المدن على المناطق الصغيرة.  تغيرت منحوتات الخزف في تولا خلال هذه الفترة وشهدت تأثيرات جديدة، كما تغيرت أنماط الاستيطان في المنطقة، حيث كانت أغلب المستوطنات على قمم التلال. تظهر أن الهندسة المعمارية والفخار شهدت تأثيرًا من الغرب والشمال، مع وجود بعض التأثير من الشرق، ما يشير إلى وجود تعدد عرقي.

زاد نفوذ المدينة بعد سقوط تيوتيهواكان ووصلت إلى أوجها بين عامي 900 و 1150.  أصبحت تولا غراندي أكبر من جميع المدن المعاصرة، إلا أنها لم تصل أبداً إلى حجم تيوتيهواكان.  غطت المدينة في ذروتها 14 كم مربع وبلغ عدد سكانها حوالي 60,000 نسمة مع نحو 20 ألف و 25 ألف في الألف كيلومتر مربع المحيطة بها، والتي يسيطر عليها مركز تولا غراندي الشعائري.  امتلكت تولا حصونا دفاعية في مناطق لاس راناس وتولوكيلا ضد قبائل تشيشيميكا.  يُعتقد أن نفوذها السياسي شمل معظم ولاية هيدالغو الحالية إلى وادي المكسيك، وربما إلى وادي تولوكا وباخيو. أغلب هذه المعلومات أتى من مقارنة الخزف ولكن هذا يمكن أن يشير إلى التأثير السياسي أو الاقتصادي.

كانت تولا في ذلك الوقت منطقة خصبة وتقع بالقرب من مناجم حجر السبج وعلى طريق تجاري مهم. قاعدتها الاقتصادية كانت الزراعة والتعدين وصناعة السبج. يبدو أن حوالي نصف السكان عملوا في صناعة السبج، إلى جانب أعمال الحجر الجيري والخزف.
يُعتقد أن الاقتصاد الاجتماعي لمجتمع تولا تكون من نخبة حاكمة وطبقة الحرفيين وطبقة التجار وعدد كبير من عمال المزارع. وجدت دلائل على زراعة الفلفل الحار والقطيفة والقرع والماغي مع الذرة والبقوليات. كما كانوا يحصدون عددا من النباتات البرية بما في ذلك حبوب المسكيت وفاكهة الصبار. كما يظهر أنهم استأنسوا الديك الرومية والكلاب.  كانت الذرة المروية أهم المحاصيل التي تمت زراعتها على مدى 3,000 إلى 10,000 هكتار. وقد لمحت الأبحاث إلى أن المنطقة ربما تلقت كمية من الأمطار خلال الفترة الكلاسيكية أكثر من الحاضر والتي قد سمحت بمزيد من الإنتاج الزراعي على نطاق واسع دون الحاجة للري.

من المحتمل أنهم امتلكوا نظام كتابة هيروغليفي، لكن لا يوجد أدلة على ذلك سوى حروف رسومية متناثرة على بعض الأبنية.

لم يطل بقاء تولا مثل سلالات أمريكا الوسطى الأخرى، وشهدت المدينة مشاكل حوالي العام 1000، كانت هناك مشاكل ناجمة عن تعرية التربة والجفاف. انتقل شعب تشيتشيميكا جنوبا من أوطانهم الجافة، وهو ما خلق الصراع العرقي الذي أدى في النهاية إلى انهيار المدينة. يبدو أن العديد من الأحياء تم هجرها بحلول العام 1150. ومن غير المعروف متى سقط المركز الشعائري، ولكن تم حرقه وتدمير الأهرامات.  هناك دليل على احتراق المركز الشعائري في القرن الثاني عشر.  تذكر الحكايات الشعبية حكايات عن تاريخ وحكامها، وتم وضع تاريخ دمار تولا حوالي العام 1179 في حكم الملك سي أكاتل توبيليتزين، لكن هذه القصة موضع خلاف بين المؤرخين.

تم نهب الموقع، ولكنه ظل مسكونا حتى فترة الاستعمار الإسباني.  ذكر المؤرخ برناندينو دي ساهايغون، فقد ظل الحرفيون يسكنون تولا في زمن الفتح، بما في ذلك الكتبة وقاطعي الحجارة والبنائين وعمال الريش والخزافين وغيرهم.

تم تحديد موقع تولا وشعب تولتك بعد الدراسات التي أجريت على الجغرافيا العرقية والآثاؤر من الخمسينيات إلى السبعينيات.  ومع ذلك، فلم يتم فهمها بشكل جيد، خاصة فيما يتعلق بسابقتها تيوتيهواكان، ولم يتم نشر الكثير الأبحاث عنها.  لا توجد خريطة أثرية مفصلة للمدينة.  معظم الدراسات تشير إلى أنها بقيت بعد انهيار تيوتيهواكان لتصبح القوة الرئيسية في المرحلة ما بعد الكلاسيكية، ولكن بعض علماء الآثار يعارضون ذلك، ويرون أنها وصلت ذروتها في وقت مبكر مع المدن الأخرى.  هناك عدة مفاهيم خاطئة حول المدينة، مثل عدم احتوائها على نظام طرق، وكونها فقيرة نسبيًا، ولم تكن لأبنيتها أسوار واحتوت فقط على مجموعات صغيرة من التلال. اكتشفت تجمعات سكنية كبيرة خارج مركز الاحتفالات. كما امتلكت النخبة أيضًا العديد من الأدوات النفيسة والتي كانت متوفرة في أمريكا الوسطى. لكن النظام السياسي في المدينة لا يزال مجهولا.

تأثير تولا
هناك أدلة على انتشار تأثير تولا في أجزاء أخرى من أمريكا الوسطى، ويظهر معظمها في صناعة الفخار في تولا وفي مناطق أخرى.  وأحد أهم الأسئلة هو ماهية العلاقة بين تولا وتشيتشين إيتزا البعيدة والواقعة إلى الجنوب في شبه جزيرة يوكاتان. تأتي هذه الفكرة من وجود أوجه تشابه في مختلف أساليب الفن والمعمار. من المؤكد أنه لم تتمكن أي منهما من التغلب على الأخرى، لكن هناك ربما توجد أدلة على وجود صلات تجارية.

مع قدوم الإسبان، كان الإله كيتزالكواتل معبودا على أغلب مناطق وسط المكسيك وصولاً إلى أمريكا الوسطى. يرتبط الإله بحاكم تولا الأسطوري، سي أكاتل كيتزالكواتل، وتروى الأساطير عن سقوط تولا كيف أن هذا الحاكم استسلم لإغراء إله الظلام تيزكاتليبوكا، مما تسبب في تدمير المدينة. رحل الحاكم بعد ذلك إلى ساحل الخليج وضحى بنفسه ليصبح نجم الصباح (الزهرة).

ظل تاريخ المدينة مهمًا من خلال عهد إمبراطورية الأزتك وورد في المخطوطات المكتوبة بعد الفتح الإسباني، لكن معظم هذه القصص مثقل بالأساطير.  وأغلبها يبدأ مع شعب تولتك ومدينة تولا، وتليها هجرة شعب ميشيكا إلى وادي المكسيك.  تصور القصص تولا كجنة يتقن فيها السكان العلوم والفنون أو مدينة مليئة بالصراعات تتجه نحو السقوط.

ضاع أغلب تاريخ التولتك عندما أحرق إزكواتل كتب التاريخ بعد تأسيسه إمبراطورية الأزتك. اعتمد بعض حكام الأزتك تخطيط تولا لبناء مراكزهم الحضرية.

مراجع

أماكن مأهولة سابقا في المكسيك
حدائق وطنية في المكسيك
مدن المكسيك
مدن وبلدات قديمة مفقودة
مواقع أثرية في ولاية هيدالغو
مواقع أمريكا الوسطى
مناطق محمية في ولاية هيدالغو

تولا (المكسيك)


මහා බ්‍රිතාන්‍යය සහ අයර්ලන්තය එක්සත් රාජධානිය යනු  1 ජනවාරි 1801 සිට 12 අප්‍රේල් 1927 දත්වා කාලය තුල එක්සත් රාජධානියට  භාවිතා වූ පූර්ව නම වෙයි. එය තැනුනේ  මහා බ්‍රිතාන්‍යය රාජධානිය (එය එංගලන්ත සහ ස්කොට්ලන්ත රාජධානියන්හී ඒකාබද්ධයක් විය) සහ  අයර්ලන්ත රාජධානිය එකාබද්ධ කිරීමෙන් වන අතර,  ඩබ්ලින් මාලිගා පරිපාලනය හරහා සෘජු ලෙසින් වෙස්ට්මිනිස්ටරය මගින් අයර්ලන්තය පාලනය කෙරිණි.

1921 එංගලන්ත-අයර්ලන්ත ගිවිසුම බලාත්මක වීම නිසාවෙන්, 6 දෙසැම්බර් 1922 දී සිදුවූ  අර්ධ අයර්ලන්ත නිදහසින් අනතුරුව වුවද, 1927 හි රාජකීය සහ පාර්ලිමේන්තු අභිධාන පනත මගින් එය මහා බ්‍රිතාන්‍යය සහ උතුරු අයර්ලන්තය එක්සත්  රාජධානිය ලෙසින් වෙනස් කරන තුරු මෙම නම නිල භාවිතයෙහි  පැවතිනි.

එක්සත් රාජධානිය

මහා බ්‍රිතාන්‍යය හා අයර්ලන්තය එක්සත් රාජධානිය


The out-group homogeneity effect is the perception of out-group members as more similar to one another than are in-group members, e.g. "they are alike; we are diverse". Perceivers tend to have impressions about the diversity or variability of group members around those central tendencies or typical attributes of those group members. Thus, outgroup stereotypicality judgments are overestimated, supporting the view that out-group stereotypes are overgeneralizations. The term "outgroup homogeneity effect", "outgroup homogeneity bias" or "relative outgroup homogeneity" have been explicitly contrasted with "outgroup homogeneity" in general, the latter referring to perceived outgroup variability unrelated to perceptions of the ingroup.

The outgroup homogeneity effect is sometimes referred to as "outgroup homogeneity bias". Such nomenclature hints at a broader meta-theoretical debate that is present in the field of social psychology. This debate centres on the validity of heightened perceptions of ingroup and outgroup homogeneity, where some researchers view the homogeneity effect as an example of cognitive bias and error, while other researchers view the effect as an example of normal and often adaptive social perception. The out-group homogeneity effect has been found using a wide variety of different social groups, from political and racial groups to age and gender groups.

The out-group homogeneity effect is part of a broader field of research that examines perceived group variability. This area includes in-group homogeneity effects as well as out-group homogeneity effects, and it also deals with perceived group variability effects that are not linked to in-group/out-group membership, such as effects that are related to the power, status, and size of groups. The out-group homogeneity effect has been found using a wide variety of different social groups, from political and racial groups to age and gender groups. The implications of this effect on stereotyping have been noted.

Empirical support
An example of this phenomenon comes from a study where researchers asked 90 sorority members to judge the degree of within-group similarity for their own and 2 other groups. It was found that every participant judged their own sorority members to be more dissimilar than the members of the other groups.

Racial investigation

In an experiment, researchers revealed that people of other races do seem to look more alike than members of one's own race. When white students were shown faces of a few white and a few black individuals, they later more accurately recognized white faces they had seen and often falsely recognized black faces not seen before. The opposite results were found when subjects consisted of black individuals.

Explanations
This bias was found to be unrelated to the number of group and non-group members individuals knew. One might think that people thought members of their own groups were more varied and different simply because they knew them better and thus have more information about ingroups, but this is actually not the case. The out-group homogeneity bias was found between groups such as "men" and "women" who obviously interact frequently.

Elsewhere, this difference is attributed to differences in how people store or process in-group versus out-group information.  However, this concept has been challenged due to some cases in which in-groups view themselves as homogeneous.  Researchers have postulated that such an effect is present when viewing a group as homogeneous helps to promote in-group solidarity.  Experiments on the topic found that in-group homogeneity is displayed when people who highly identify with a group are presented with stereotypical information about that group.

Self-categorization theory

Self-categorization theory attributes the outgroup homogeneity effect to the differing contexts that are present when perceiving outgroups and ingroups. For outgroups, a perceiver will experience an intergroup context and therefore attend to differences between the two groups. Consequently, less attention is paid to differences between outgroup members and this leads to perceptions of outgroup homogeneity. When perceiving ingroup members a perceiver may experience either an intergroup context or an intragroup context. In an intergroup context the ingroup would also be predicted to be seen as comparatively homogeneous as the perceiver attends to the differences between "us" and "them" (in other words, depersonalization occurs). However, in an intragroup context the perceiver may be motivated to attend to differences with the group (between "me" and "others in the group") leading to perceptions of comparative ingroup heterogeneity. As perceivers are less often motivated to perform intra-group outgroup comparison, this leads to an overall outgroup homogeneity effect.

The self-categorization theory account is supported by evidence showing that in an intergroup context both the ingroup and outgroup will be perceived as more homogenous, while when judged in isolation the ingroup will be perceived as comparatively heterogeneous. The self-categorization theory account eliminates the need to posit differing processing mechanisms for ingroups and outgroups, as well as accounting for findings of outgroup homogeneity in the minimal group paradigm.

Social identity theory

Another body of research looked at ingroup and outgroup homogeneity from the perspective of social identity theory. While complementary to the self-categorization theory account, this body of research was concerned more with specific homogeneity effects associated with the motivations of perceivers. They derived from social identity theory the prediction that comparative ingroup homogeneity will at times arise due to demands to establish a positive and distinct social identity. For example, members of minority groups would be particularly likely to accentuate intragroup solidity through the emphasis of ingroup homogeneity. This is because minority group members, due to their minority status, are likely to experience threat to their self-esteem. This was empirically supported.

Within the same tradition it was also hypothesised that an ingroup homogeneity effect would emerge on ingroup defining dimensions for both minority and majority group members. This too was empirically supported. Recent research also has reaffirmed that this effect of in-group homogeneity on in-group defining dimensions and out-group homogeneity on out-group defining dimensions may occur because people use their ratings of perceived group variability to express the extent to which social groups possess specific characteristics. Like the self-categorization theory account, this recent research also suggests that the effect may occur independent of the motivational concerns described in social identity theory.

See also

Common ingroup identity
 Cross-race effect
 Discrimination
 Group attribution error
 Group-serving bias
 In-group favoritism
 List of biases in judgment and decision making
 Trait ascription bias

References

Further reading

External links
 Mendeley collection of over 70 research papers dealing with perceived group variability, in-group homogeneity, and out-group homogeneity

Cognitive biases
Group processes
Inductive fallacies
Prejudice and discrimination

Out-group homogeneity


කිරුළ හිමි හ්යෝම්යොං කුමරු (උපන් නාමය - යී යොං) (1809 සැප්තැම්බර් 18 - 1830 ජූනි 25) මරණින් පසු "මුන්ජෝ රජු" (문조) ලෙස ගෞරවයට පාත්‍ර විය. (මරණාපර නාමය: "ඉක්ජොං" (익종))

මොහු ජොසොන්හි සුන්ජෝ රජුගේ හා සුන්වොන් අගබිසවගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා යි.

1817 දී හ්යෝම්යොං කුමාරයා සංක්‍යුන්ක්වාන් (Sungkyunkwan) වෙත ඇතුළත් වන අතර 1819 දී ඔහු ජොසොන්හි කිරුළ හිමි කුමරු ලෙස නම් කරන ලදී. සාහිත්‍ය සහ කලාව පිළිබඳව මනා ප්‍රතිභාවකින් යුතු වූ ඔහු රාජාංග නැටුම් (Court dances) (정재) කිහිපයක් නිර්මාණය කළ අතර රජතුමාගේ පාලනය තහවුරු කිරීමට සහ විදහා දැක්වීමට මාලිගාව තුළ මෙම නැටුම් නිර්මාණයන් හා කලාවන් භාවිතා කළේය. මොහු දක්ෂ ලේඛකයෙකු, රචනාකරුවෙකු සහ නර්තන ශිල්පියෙකුද විය.

හ්යෝම්යොං කුමරු මුලින්ම ක්‍රියාකාරී දේශපාලනයට පිවිසියේ ඔහුට වයස අවුරුදු 18 දී, ඔහුගේ පියා සුන්ජෝ රජු අසනීප වීම හේතුවෙනි. විවිධ දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ අනුගමනය කළ කුමාරයා 1827 සිට වසර 3කට පසුව, වයස අවුරුදු 20 දී මිය යන තුරුම රෙජීමය (Regent) තනතුරෙහි පිහිටුවා රාජ්‍ය පාලනය කළේය.

ඔහුට ඔහුගේ මාතෘ පාර්ශ්වයේ ඥාතීන් අතර සමහර සතුරන් සිටි බව කියැවේ.

පවුල
පියා: ජොසොන්හි සුන්ජෝ රජු (29 ජූලි 1790 - 13 දෙසැම්බර් 1834) (조선 순조)

මව: ඇන්ඩොං කිම් වංශයේ සුන්වොන් රැජින (8 ජූනි 1789 - 21 සැප්තැම්බර් 1857) (순원왕후 김씨)

භාර්යාවන් සහ දරුවන්:

භාර්යාව: පුන්ග්යැං ජෝ වංශයේ සින්ජොං රැජින (1809 ජනවාරි 21 - 4 ජූනි 1890) (신정왕후 조씨)

දරුවන්: ජොසොන්හි හියොන්ජොං රජු (Heonjong) {විකිපීඩියා හි සිංහල අනුවාදයේ මුල් අන්තර්ගතයන් තුළ හොන්ජොං රජු ලෙස හදුන්වා දී ඇත} (8 සැප්තැම්බර් 1827 - 25 ජූලි 1849) (조선 헌종)

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
• 2016 වවර්ෂයේදී KBS2 නාලිකාවෙ හි විකාශනය කල Love in the Moonlight රූපවාහිනි කතා මාලාව තුළ Park Bo-gum විසින් කිරුළ හිමි හ්යෝම්යොං කුමරුගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

• 2018 වර්ෂයේදී නිකුත්කල Feng Shui චිත්‍රපටයේ Kim Min-jae විසින් කිරුළ හිමි හ්යෝම්යොං කුමරුගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

කිරුළහිමි හ්යෝම්යොං කුමරු


Siquinalá es un municipio del departamento de Escuintla de la región sur-central de la República de Guatemala. Celebra su fiesta titular el 25 de noviembre de cada año en honor a su santa patrona Catalina de Alejandría. Siquinalá es conocido como "La tierra del mango de hilacha" y "La tierra del peñón".

Durante la época colonial el poblado que actualmente es la cabecera municipal fue una doctrina de los frailes franciscanos, hasta que estos le entregaron todas sus reducciones al clero secular en 1754;  a partir de allí fue parte de un curato.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, fue parte del circuito de Escuintla en el distrito N.º 2 del mismo nombre para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados.

Geografía física

Ubicación geográfica

Siquinalá se encuentra a una distancia de 26 km de la cabecera departamental Escuintla y a una distancia de 82 km de la capital Ciudad de Guatemala. Sus colindancias son:

 Norte: Escuintla, municipio y cabecera del departamento de Escuintla y Chimaltenango, municipio y cabecera del departamento de Chimaltenango.
 Sur: La Democracia, municipio del departamento de Escuintla
 Este: Escuintla, municipio de Escuintla
 Oeste: Santa Lucía Cotzumalguapa, municipio de Escuintla

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Carlos Dardón

Historia

Época colonial: doctrina de los franciscanos

En 1516 arribaron gentes de raza achí que procedían de México, respaldando al comisario franciscano Alozo Ponce. Llegaron a las tierras de Siquinalá y luego las convirtieron en sus tierras debido a la gran naturaleza y los cultivos que crecían en el lugar. El poblado fue incrementando más su territorio cuando los desaparecidos pueblos de San Cristóbal, Santa Lucía y Sebastián Lambur se incorporaron al mismo.

La corona española se enfocó en la catequización de los indígenas; las congregaciones fundadas por los misioneros reales en el Nuevo Mundo fueron llamadas «doctrinas de indios» o simplemente «doctrinas». Originalmente, los frailes tenían únicamente una misión temporal: enseñarle la fe católica a los indígenas, para luego dar paso a parroquias seculares como las establecidas en España; con este fin, los frailes debían haber enseñado los evangelios y el idioma español a los nativos. Ya cuando los indígenas estuvieran catequizados y hablaran español, podrían empezar a vivir en parroquias y a contribuir con el diezmo, como hacían los peninsulares.

Pero este plan nunca se llevó a cabo, principalmente porque la corona perdió el control de las órdenes regulares tan pronto como los miembros de éstas se embarcaron para América. Por otra parte, protegidos por sus privilegios apostólicos para ayudar a la conversión de los indígenas, los misionares solamente atendieron a la autoridad de sus priores y provinciales, y no a la de las autoridades españolas ni a las de los obispos. Los provinciales de las órdenes, a su vez, únicamente rendían cuentas a los líderes de su orden y no a la corona; una vez habían establecido una doctrina, protegían sus intereses en ella, incluso en contra de los intereses del rey y de esta forma las doctrinas pasaron a ser pueblos de indios que se quedaron establecidos para todo el resto de la colonia.

Los franciscanos, quienes tuvieron conventos y doctrinas en la diócesis de Guatemala, se hallaban diseminados en donde se encuentran los modernos departamentos de Sacatepéquez, Chimaltenango, Sololá, Quetzaltenango, Totonicapán, Suchitepéquez y Escuintla.  La «Provincia del Santísimo Nombre de Jesús», como se llamaba la región a cargo de los franciscanos, llegó a tener veinticuatro conventos.  Para 1700, en el convento de Panajachel habitaban tres sacerdotes, que se encargaban de evangelizar a aproximadamente mil ochocientas personas, principalmente indígenas, y tenían a su cargo cuatro doctrinas y doce cofradías.

En las cabezas de curato, diariamente se cantaba o rezaba la misa conventual con la asistencia de los oficiales de las cofradías y de sus esposas, quienes tenían velas encendidas en sus manos durante casi toda la misa.  Además, tanto en la sede del curato  como en los pueblos de visita de las doctrinas, se impartía doctrina a las niñas a partir de los seis años de edad a las dos de la tarde y, al ocaso, a los niños de la misma edad para que durante dos horas recibieran la instrucción cristiana.  La enseñanza consistía en recitar toda la doctrina y oraciones y hacer ejercicios con las preguntas del catecismo y estaba a cargo del doctrinero y de dos indios ancianos, llamados fiscales, en caso el doctrinero no pudiera asistir.  A los adultos se les atendía los domingos y días festivos, luego de la misa; se cerraban las puertas de la iglesia, y se rezaban todas las oraciones de la doctrina cristiana en idioma de la localidad, con todo el pueblo, hombres y mujeres.

En 1754, en virtud de una Real Cédula parte de las Reformas Borbónicas, todos los curatos de las órdenes regulares fueron traspasados al clero secular. En 1765 se publicaron las reformas borbónicas de la Corona española, que pretendían recuperar el poder real sobre las colonias y aumentar la recaudación fiscal. Con estas reformas se crearon los estancos para controlar la producción de las bebidas embriagantes, el tabaco, la pólvora, los naipes y el patio de gallos. La real hacienda subastaba el estanco anualmente y un particular lo compraba, convirtiéndose así en el dueño del monopolio de cierto producto. Ese mismo año se crearon cuatro subdelegaciones de la Real Hacienda en San Salvador, Ciudad Real, Comayagua y León y la estructura político administrativa del Reino de Guatemala cambió a quince provincias:

Tras la Independencia de Centroamérica

La constitución del Estado de Guatemala promulgada el 11 de octubre de 1825 estableció los circuitos para la administración de justicia en el territorio del Estado y menciona que el poblado de Siquinalá era parte del circuito de Escuintla en el Distrito N.º 2 del mismo nombre, junto con Escuintla, San Pedro Mártir, Chahuite, Palín, Masagua, los dos Mixtanes (Santa Ana y San Juan Mixtán), Don García, Tecuaco, La Gomera, Chipilapa, Guanagazapa y Cotzumalguapa.

Fundación del municipio

El municipio fue fundado como tal el 6 de marzo de 1867.

Economía
La economía del municipio de Siquinalá se basa en la agricultura y en la actividad agropecuaria. Son actividades que realizan los pobladores del municipio y es así como mantienen su economía.

Agricultura
Los principales cultivos de la región son: maíz, frijol, arroz, maicillo y caña de azúcar.

Actividad agropecuaria

Siquinalá contiene una gran cantidad de fincas y granjas dedicadas a la actividad ganadera con gran cantidad de semovientes.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los franciscanos en Guatemala
Municipios de Escuintla
Patronazgo de Santa Catalina de Alejandría

Siquinalá


Attounissia, , ist eine tunesische Tageszeitung, die in arabischer Sprache erscheint. Sie wurde im Dezember 2011 gegründet und hat ihren Sitz in der tunesischen Hauptstadt Tunis. Es gibt eine Papier- und eine Online-Ausgabe.

Im Februar 2012 löste die Zeitung mit dem Abdruck eines freizügigen Fotos des deutsch-tunesischen Fußballprofis Sami Khedira und dessen Freundin Lena Gercke in Tunesien einen Skandal aus. Der Herausgeber Nasreddine Ben Saida wurde zusammen mit dem Chefredakteur Habib Guizani und einem Journalisten der Zeitung vorübergehend festgenommen. Im März 2012 verurteilte ein Gericht Ben Saida wegen der Veröffentlichung zu einer Geldstrafe von 1000 Tunesischen Dinar (umgerechnet etwa 500 Euro) und entschied, dass alle noch existierenden Exemplare der betreffenden Zeitungsausgabe vernichtet werden müssen. Der Vorgang, der einen der ersten "staatlichen Eingriffe" in die Presseberichterstattung in der Ära nach dem Umbruch und der Flucht des früheren Präsidenten Ben Ali darstellt, fand weltweit Beachtung in den Medien.

Siehe auch
 Tunesien#Medien
 Zensur in Tunesien

Weblinks
 Internetpräsenz (Online-Ausgabe) von Attounissia (arabisch)

Einzelnachweise

Attounissia
Arabischsprachige Tageszeitung
Ersterscheinung 2011

Attounissia


Vücut geliştirme, ağırlık kaldırma, kalori alımı ve diğer uygulamaların bir araya getirilmesiyle kas telciklerinin (fibers) geliştirilmesi işlemidir. Bu aktivite ile uğraşan kişiye vücut geliştirici (Bodybuilder) denir.

Rekabete dayalı bir spor olarak vücut geliştirmede, vücut geliştiriciler, jüri önünde fiziksel görünüşlerini çeşitli hareket serileriyle sergilerler. Ünlü vücut geliştiricilerden bazıları şunlardır: Larry Scott, Arnold Schwarzenegger, Frank Zane, Lou Ferrigno, Flex Wheeler Steve Reeves, Serge Nubret ve yenilerden, Ronnie Coleman ile Jay Cutler, Phil Heath.

Tarihi
Vücut geliştirmenin tarihi, taş ve ağaçtan yapılan ve farhanlar (Nallar) denilen el ağırlıklarını (dumbbell veya dambıl olarak da kullanılır) kullanan atletlerin bulunduğu 11. yüzyıl Hindistan'ına kadar gitmektedir. Bu dönemde Hintlerin ilk jimnastik salonlarının bir biçimini de inşa ettiklerine dair kanıtlar bulunmaktadır. Ancak bu dönemdeki vücut geliştirme daha çok, kasların görünümünü iyileştirmek yerine güç arttırımını sağlamak ve iş yapmayı kolaylaştırmak için uygulanmaktaydı.

Yakınçağ, günümüz ve Eugen Sandow
Günümüzdeki hâliyle yani modern anlamda vücut geliştirmenin ortaya çıktığı dönem ise 1880 ile 1930 yılları arasıdır. 19. yüzyıldan önce kadar kasların bu şekilde sergilenmesi gibi bir sanat bulunmazken bu yıllarda "Modern Vücut Geliştirmenin Babası" olarak anılan Eugen Sandow, kas gösterisi performanslarıyla genel izleyici kitlesine vücut geliştirmeyi tanıtmıştır. Menajeri kanalıyla sahnede gerçekleştirdiği gösteriler Sandow'un ününü arttırmış ve kendi adıyla tanınan ürünler bu daha sonra hızla gelişecek olan vücut geliştirme sanayinin de ilk ürünleri olmuştur.

Sandow, Antik Yunan heykellerindeki ideal beden ölçülerini savunmaktaydı, görünüşü bir rastlantı eseri değildi. Çünkü kendisi eski Yunan heykellerindeki vücutları ölçmüş ve vücudunu bu ölçülere denk gelecek şekilde geliştirmiştir. Bunu yaparak da daha önceden belirlenmiş bir ölçüye göre kas geliştiren ilk kişi olmuştur. Aslında sadece bu dâhi onun vücut geliştirme sporunun babası sayılması için yeterli kabul edilmektedir. Ayrıca kendisi bu konu hakkında çeşitli kitaplar yazmıştır.

Türkiye'de vücut geliştirme
1950'li yıllarda Halter Federasyonu çatısı altında vücut bulan Vücut Geliştirme sporu ancak 15 yıl sonra gerçek kimliğini buldu. Şampiyonlar şampiyonu Ahmet Enünlü'nün uluslararası alanda elde ettiği başarılar bu spor dalına yeni isimlerin gelmesini sağladı.

1970 yılında Belgrad'da yapılan Dünya şampiyonasında ilk altın madalyasını kazanan Enünlü, 1974'te Verona'da, 1977'de Paris'te, 1978'de Madrid'te, 1979'da Londra'da, 1982'de Brugge'de, 1992'de Ankara'da, 1994'te İzmir'de tam 8 kez Dünyanın zirvesine çıkarken, 1978 yılında Madrid'te Dünya Şampiyonlar şampiyonu unvanına layık görüldü.

Vücut geliştirme sporu Türkiye'de son yıllarda kadınlar arasında da ilgi görmeye başladı.

Ayrıca bakınız

 Kadın vücut geliştirme
 Ağırlık antrenmanı
 Fitness
 Pilates

Kaynakça

Ağırlık antrenmanı

Vücut geliştirme


භූතේස්වර යක්ෂීන් නැතහොත් භූතේසර් යක්ෂීන් ලෙස හඳුන්වන්නේ ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ කුෂාණ අධිරාජ්‍ය යුගයට අයත් යැයි සැලකෙන ගල් වැටක වූ යක්ෂි කැටයම් මාලාවකි. මෙම කැටයම් හමුවූයේ මථුරා අසල භූතේසර් ගොඩැල්ලෙහි පැරණි ස්තූපයක නටබුන් අතරිනි. වර්තමානයේ මෙම කැටයම් කොල්කතාවේ ඉන්දියානු කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත. මෙම කැටයම් මථුරා කලාවේ වැදගත් නිදසුනක් ලෙස සැලකේ. මෙම සමූහයටම අයත් තවත් කළුණු තුනක් සහ කොටසක් (කුළුණක අර්ධයක්) මථුරා කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

කුළුණුවල ඉදිරිපස
යක්ෂියන් සිටගෙන සිටින්නේ ගුලිවී සිටින වාමන රූ මත ය. සෑම යක්ෂියකගේම හිසට ඉහළින් පෙම් යුවලවල් දැකගත හැක. ඉන් එකක සිය වජ්‍ර යෂ්ටිය අතින් දරා සිටින හෙරක්ලිස්/ වජ්‍රපාණීගේ රුව දැකගත හැක.

මෙම යක්ෂීන් සමූහය ඒවායේ ඇති සියුම් ස්වභාවය, දෘඪභාවයෙන් තොර වීම, ස්ථූල ස්වභාවය, සහ ඔවුන්ගේ සිනහමුසු දඟකාරී ස්වභාවය නිසා පැසසුමට පත්ව ඇත.

මෙම යක්ෂියෝ විවිධ ඉරියව්වලින් යුතු වෙති. ඉන් එක් අයකු කුරුලු කූඩුවක් අතින් දරා සිටියි. තවත් යක්ෂියක කැඩපතකින් තමන් දෙස බලමින් සිය කර්ණාභරණය සකසයි. තවත් තැනැත්තියක් ඉහළින් වූ පෙම් යුවලට මධුපැන් සපයමින් මිදි පොකුරක් දරා සිටියි.

කුළුණුවල පසුපස

මේවාත් බලන්න
 මථුරා හෙරක්ලිස්

ආශ්‍රේයයන්

මථුරා
කුෂාණ අධිරාජ්‍යය

භූතේස්වර යක්ෂියෝ


La Polla de Potrillos es una competición de Turf que se lleva a cabo en varios países de América Latina, y a menudo es el primero eslabón de la Triple Corona o Cuádruple Corona para caballos purasangre de cada País.

Algunas de ellas son la Polla de Potrillos de Perú, la Polla de Potrillos de Argentina, la Polla de Potrillos de Chile, la Polla de Potrillos de Uruguay, la Polla de Potrillos de Colombia.

Pueden competir solamente potrillos de tres años de edad.

Polla de Potrillos de Argentina

Polla de Potrillos de Palermo

El Gran Premio Polla de Potrillos es el primer eslabón de la Triple Corona argentina.

Polla de Potrillos de La Plata
Premio Clásico Polla de Potrillos disputado en 1600 metros, en pista de arena de Hipódromo de La Plata. Importancia: Grupo II.

Últimos ganadores del Clásico Polla de Potrillos, en La Plata

Polla de Potrillos de Colombia
Disputado en 1609 metros, en pista de césped, es parte de la Triple Corona colombiana. Importáncia: Grupo I.

Polla de Potrillos de Chile
Es una etapa de la Cuádruple Corona del Club Hípico de Santiago. Disputado en 1700 metros, en pista de césped, en el Club Hípico de Santiago. Importancia: Grupo I.

Polla de Potrillos de Perú

La Polla de Potrillos (2000 Guineas Peruano) se corrió por primera vez en el año 1910 en el entonces Hipódromo de Santa Beatriz; hoy en día, la carrera se realiza en el Hipódromo de Monterrico en el año 1960. La primera carrera la ganó el potrillo Pisco. A pesar de haber tenido mucha acogida en sus inicios, la carrera no se volvió a disputar hasta (5) cinco años después en 1915. Desde sus comienzos, la carrera ha sido disputada sobre la pista arena y tuvo una distancia de 1,600 metros. Importancia: Grupo I.

Polla de Potrillos de Uruguay
Gran Premio Polla de Potrillos (2000 Guineas Uruguayo) es el primer eslabón de la Triple Corona uruguaya. Disputada en 1609 metros, pista de arena de Hipódromo de Maroñas. Importancia: Grupo I.

Referencias

Grandes Premios (Hípica)

Polla de Potrillos


Carmelo Silveira Carneiro Leão Neto (Fortaleza, 15 de setembro de 2001), mais conhecido como Carmelo Neto, é um político brasileiro filiado ao Partido Liberal (PL). É deputado estadual do Ceará e ex-vereador de Fortaleza.

Política

Na eleição municipal de Fortaleza em 2020 concorreu ao cargo de vereador pelo Republicanos, eleito com 8.527 votos (0,66%). Com 19 anos, o político foi o vereador mais jovem eleito pelo município na legislatura.

Já nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual do Ceará pelo Partido Liberal (PL), com 118.063 votos (2,33%), sendo o candidato mais votado no pleito.

Cassação
No dia 15 de maio de 2023, o Tribunal Regional Eleitoral do Ceará (TRE-CE) formou maioria para cassar o mandato da bancada de deputados estaduais eleitos pelo PL nas eleições de 2022. A justificativa é que o partido fraudou a legislação eleitoral e se valeu de "laranjas" para alcançar a cota de 30% de candidaturas femininas. Como a cassação envolve também os suplentes, o partido pode passar os próximos quatro anos sem bancada no estado.

Junto com Carmelo Neto, Alcides Fernandes, Dra. Silvana e Marta Gonçalves foram cassados. Os políticos ainda aguardam finalização do julgamento após pedido de vista.

Desempenho eleitoral

 O Antagonista - Ciro perde na Justiça para youtuber de 16 anos
 G1 - Com 19 anos, Carmelo Neto é o vereador eleito mais jovem de Fortaleza
 Diário do Nordeste - Carmelo Neto é o deputado estadual mais votado do Ceará em 2022

Deputados estaduais do Ceará
Membros do Partido Liberal (2006)
Naturais de Fortaleza
Membros do Republicanos (partido político)

Carmelo Neto


The Red Book of Westmarch (sometimes the Thain's Book after its principal version) is a fictional manuscript written by hobbits, related to the author J. R. R. Tolkien's frame stories. It is an instance of the found manuscript conceit, a literary device to explain the source of his legendarium. In the fiction, it is a collection of writings in which the events of The Hobbit and The Lord of the Rings were recounted by their characters, and from which Tolkien supposedly derived these and other works. The name of the book comes from its red leather binding and casing, and from its having been housed in the Westmarch, a region of Middle-earth next to the Shire.

In reality, Tolkien modelled its name on the Red Book of Hergest. By using the conceit of a found manuscript, he was following a tradition in English literature established by Samuel Richardson in the 18th century. He was also attempting, according to the scholar Gergely Nagy, to fit The Lord of the Rings into his presentation of his legendarium as a genuine-seeming collection of tales and myths, by ascribing the documents to the hobbit Bilbo Baggins.

Fictional development

The Red Book of Westmarch is part of Tolkien's framing of The Hobbit as part of a long tradition of manuscripts, which he happened to have found.

There and Back Again

In The Hobbit, Tolkien writes of the protagonist and title character Bilbo Baggins composing his memoirs. Bilbo thinks of calling his work There and Back Again, A Hobbit's Holiday. Tolkien's full name for the novel is indeed The Hobbit or There and Back Again.

In The Lord of the Rings, this record is said to be written in his red leather-bound diary. Bilbo says to Gandalf that his intended ending would be him living "happily ever after to the end of his days". This is in fact a rephrased line from the final chapter of The Hobbit, originally conveyed through third-person narrative voice.

The Downfall of the Lord of the Rings

Bilbo expands his memoirs into a record of the events of The Lord of the Rings, including the exploits of his kinsman Frodo Baggins and others. He leaves the material for Frodo to complete and organize. Frodo writes down the bulk of the final work, using Bilbo's diary and "many pages of loose notes". At the close of Tolkien's main narrative, the work is almost complete, and Frodo leaves the task to his gardener Samwise Gamgee.

In the last chapter of The Return of the King, Tolkien provides a "title page" for the Red Book of Westmarch inscribed with a succession of rejected titles. The final title is Frodo's:

Translations from the Elvish

Bilbo had translated material from Elvish lore from the Elder Days. This work, Translations from the Elvish, by B.B., comprised three volumes, also bound in red leather. After the defeat of Sauron (the Lord of the Rings) Bilbo gives these volumes to Frodo. These four volumes were "probably" (according to Tolkien) kept in a single red case.

Red Book

The volumes then pass into the keeping of Samwise Gamgee, Frodo's servant and later mayor of the Shire.  In time, the volumes are left in the care of Sam's eldest daughter, Elanor Fairbairn, and her descendants (the Fairbairns of the Towers or Wardens of Westmarch). A fifth volume containing Hobbit genealogical tables and commentaries is composed and added at unknown dates, presumably over a long period of time, by unknown hands in Westmarch. This collection of writings is collectively called the Red Book of Westmarch.

Thain's Book

Tolkien states that the original Red Book of Westmarch was not preserved, but that several copies, with various notes and later additions, were made. The first copy was made on the request of King Elessar of Arnor and Gondor, and was brought to Gondor by Thain Peregrin I, who had been one of Frodo's companions. This copy was known as The Thain's Book and "contained much that was later omitted or lost". In Gondor it underwent much annotation and correction, particularly regarding Elvish languages. Also added was an short version of The Tale of Aragorn and Arwen by  Faramir's grandson Barahir.

The story then runs that a copy of a revised and expanded Thain's Book was made probably by request of Peregrin's great-grandson and delivered to the Shire. It was written by the scribe Findegil and stored at the Took residence in Great Smials. Tolkien says this copy was important because it alone contained the whole of Bilbo's Translations from the Elvish.

This version somehow then survives until Tolkien's time, and he translates the Red Book from the original languages into English and other representative languages or varieties, such as Old English for Rohirric.

Related works

A similar work in some respects was the fictional Yearbook of Tuckborough, the annals of the Took family of hobbits of Tuckborough. It was described as the oldest known book in the Shire, and was most likely kept at the Great Smials of Tuckborough. The story runs that it was begun around the year  and chronicled events dating from the foundation of the Shire in T.A. 1601 onwards. For comparison, the narrative in The Lord of the Rings commences in the year T.A. 3001.

The Yearbook recorded births, deaths, marriages, land-sales, and other events in Took history. Much of this information was later included in the Red Book of Westmarch. Tolkien wrote that it was also known as the Great Writ of Tuckborough and the Yellowskin, suggesting that it was bound in yellow leather or some other yellow material. Tolkien mentions several other supposedly historical documents related to the Red Book, but it is unclear whether these were integrated into editions. These works include the Tale of Years (part of which was used as the timeline for The Lord of the Rings) and Herblore of the Shire, supposedly written by Frodo's contemporary Meriadoc Brandybuck, used for information about pipe-weed.

Relationship to Tolkien's Middle-earth books

As a memoir and history, the contents of the Red Book correspond to Tolkien's work as follows:

However, according to the Tolkien scholar Vladimir Brljak, readers are probably not intended to imagine Tolkien's published works as direct translations from the fictitious Red Book, but rather as Tolkien's own scholarly and literary adaptations of this supposed source material.

Some events and details concerning Gollum and the magic ring in the first edition of The Hobbit were rewritten for The Lord of the Rings. The Hobbit was later revised for consistency. Tolkien explains the discrepancies as Bilbo's lies (influenced by the ring, now the sinister One Ring).

Analysis

The Tolkien scholar Mark T. Hooker writes that the Red Book of Westmarch owes its name to a collection of Welsh history and poetry including the Mabinogion, the 15th century Red Book of Hergest.

The title There and Back Again represents an archetypal Hobbit outlook on adventures. Frodo looks upon the going "there and back again" as an ideal throughout The Lord of the Rings similar to the Greek concept of νόστος (nostos, a heroic return). In the Tolkien scholar Richard C. West's view, Tolkien's Red Book is a pastiche of scholarship, but it functions as what scholars would call a spurious source, but the authority it imparts is by an appeal not to the old and familiar, but to the modern mystique of scholarly research. The "found manuscript conceit", employed by Tolkien to situate The Hobbit as a part of The Red Book of Westmarch, has been used in English literature since Samuel Richardson's novels Pamela; or, Virtue Rewarded (1740) and Clarissa (1747–1748); Tolkien used it also in his incomplete time travel novel, The Notion Club Papers.

Gergely Nagy notes that Tolkien wanted to present the complex set of writings of his legendarium as a seemingly-genuine collection of tales and myths within the frame of his fictional Middle-earth; he modified The Lord of the Rings to ascribe the documents to Bilbo, supposedly written in the years he spent in Rivendell, and preserved in the fictitious Red Book of Westmarch.

Adaptations

In Peter Jackson's The Fellowship of the Ring, There and Back Again provided the basis for the voiceover for the scene "Concerning Hobbits", greatly extended in the Special Extended Edition. Bilbo's writing of it provides his motive for wanting privacy in the film, substituting for a more complicated situation in the novel. Bilbo only says his line about his intended "happy ending" after he gives up the One Ring. The exchange is tweaked to symbolize Bilbo's unburdening from the great weight of the ring; this frees him to choose his own story's ending. In Jackson's film version, the book that Bilbo hands over to Frodo is subtitled A Hobbit's Tale rather than A Hobbit's Holiday. The Red Book in full (rather than just its title page) appears at the end of The Lord of the Rings: The Return of the King.  In 1974, Houghton Mifflin Harcourt published a one-volume edition of The Lord of the Rings, bound in red imitation leather.

See also

 Frame story
 Story within a story

References

Primary

Secondary

Sources

External links

 Reproduction of the Red Book of Westmarch movie prop
 The Chroniclers of Middle-earth describing the fictional origins and history of the Red Book
 BBC Radio 4 dramatisation: Bilbo retrieves his Red Book
 Stages and Logic of the fictitious tradition of Tolkien's Legendarium (Red Book of Westmarch)

Middle-earth objects
Fictional books
The Lord of the Rings
The Hobbit
The Silmarillion

Red Book of Westmarch