සිරිල් එඩ්වර්ඩ් රොබින්සන් (1884 - 1981) ඉංග්‍රීසි ජාතික ඉතිහාසඥයෙක්, ලේඛකයෙක් සහ හැම්ප්ෂයර් හි වින්චෙස්ටර් විද්‍යාලයේ ගුරුවරයෙක් විය. පුරාණ ග්‍රීසිය සහ රෝමය පිලිබඳ කෘතීන් ගණනාවක කතුවරයා වන්නේ ඔහු යි.

Incomplete bibliography
 Cyril Edward Robinson (1917), The days of Alkibiades, E. Arnold.
 Cyril E. Robinson (1929), A History of Greece, Methuen.
 Cyril E. Robinson (1930), England, a History of British Progress from the Early Ages to the Present Day, Thomas Y. Crowell.
 Cyril Edward Robinson, P.G.Hunter (1938), Roma, Cambridge University Press.
 Robinson, CE (1940), Latinum: A reader for the first stage of Latin , Cambridge University Press.
 Cyril E. Robinson (1941), History of Rome from 753 B.C. to 410 A.C., Methuen.
 C.E.Robinson (1946), Zito Hellas: A Popular History of Ancient Greece, Chapman & Hall.
 Cyril E. Robinson (1948), Hellas, a short history of ancient Greece, Pantheon Books.
 Cyril E. Robinson (1952), A History of the Roman republic, Methuen.
 Cyril E. Robinson (1965), History of Rome, Thomas Y Crowell.
 Cyril E. Robinson (1978), Everyday life in ancient Greece, Praeger.
 C.E. (Cyril Edward) Robinson (2012), A History of England, Early and Middle Ages to 1485, HardPress Publishing.

සිරිල් ඊ. රොබින්සන්


Meggyeskovácsi é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 685 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Meggyeskovácsi


USS Virginia (SSN-774) is a nuclear powered cruise missile attack submarine and the lead ship of her class, currently serving in the United States Navy (USN). She is the tenth vessel of the Navy to be named for the Commonwealth of Virginia, as well as the second US Navy attack submarine to be named after a state, a pattern that is common throughout her class.

The contract to build her was awarded to the Electric Boat Division of General Dynamics Corporation in Groton, Connecticut on 30 September 1998 and her keel was laid down on 2 September 1999. She was launched on 16 August 2003 sponsored by Lynda Johnson Robb, the wife of former Virginia governor and senator Charles Robb, and daughter of President of the United States Lyndon B. Johnson and Lady Bird Johnson. She was the first U.S. Navy submarine to be completely designed on a computer. On 10 and 11 March, the prospective submarine shot 12 dummy torpedoes into the Thames River, Connecticut, from each of the boat's four tubes.

Virginia was delivered to the Navy on 12 October 2004, the 104th anniversary of the commissioning of Holland, the Navy's first modern, commissioned submarine. She was commissioned on 23 October 2004 under the command of David J. Kern. The commissioning ceremony was featured in the 2005 television series Submarine: Hidden Hunter on Discovery Channel. This class of submarine is unique in that it features a photonics mast that freed ship designers to place the boat's control room in a lower, less geometrically constrained space than would be required by a standard, optical tube periscope. It is additionally unique in the U.S. Navy for featuring all-digital ship and ballast control systems that are operated by relatively senior watchstanders and a pressure chamber to deploy SEALs, divers or other special forces units while being submerged.

On 23 November 2005, Virginia completed her first deployment in support of the Global War on Terrorism. On 12 January 2006, Virginia entered Electric Boat's shipyard for post-shakedown availability, which was expected to last for most of 2006. In April 2010 the submarine returned from a six-month deployment having covered 37,000 miles.

The submarine completed her first 20-month-long overhaul in May 2012.

Ship's crest

"Emblazoned on a blue background that symbolizes the mighty deep, Virginia is prominently positioned. The forward view of Virginia denotes her leading the submarine force into a new century and onto a new and exciting course for the United States Navy. The gold lettering and border around the seal combined with the blue background represent the Navy's colors of blue and gold. The silhouette of the Commonwealth of Virginia represents the state for which the boat is named. Each of the nine stars represents an American warship named Virginia. The single point of light at the stern of the boat symbolizes both the nuclear propulsion plant that powers the submarine as well as the boat's data processing system fiber optic backbone. In keeping with the Commonwealth of Virginia's motto, the words "Sic Semper Tyrannis" (Latin for "Thus Always To Tyrants") appear at the bottom, which combined with the symbolism of the Commonwealth's Seal, represents the triumph of Virtue over tyranny.

The image of George Washington also looks forward with Virginia. George Washington, a Virginia native, has been characterized as the "indispensable man" vital to the formation of the American republic. In all of history, few men who possessed unassailable power have used that power so selflessly and wisely for the welfare of their countrymen and all mankind. Virginia also stands ready in all her indisputable power to serve the people of America and her allies."

Commemorative works

The Navy League of the United States commissioned Tom Liesegang to commemorate the USS Virginia in 2004. A print, depicting the submarine on her sea trials, is layered with copies of the  (1862) line drawings obtained from the Mariners' Museum. Ten prints were created for contractors and sponsors, including: Senator John Warner, Admiral Edmund Giambastiani and Lynda Bird Johnson Robb, the daughter of President Lyndon Johnson.

References

Ships built in Groton, Connecticut
Virginia-class submarines
Nuclear submarines of the United States Navy
2003 ships
Submarines of the United States

USS Virginia (SSN-774)


An Muhlenbergia peruviana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Muhlenbergia peruviana in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia peruviana


يفيس تشاوفو  (14 أكتوبر 1945 في بورغ-أون-بريس) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز حارس مرمى . انضم ناشئا إلى نادي غرونوبل ثم انتقل إلى نادي ليون في سنة 1966 ثم إلى نادي موناكو سنة 1975 ثم إلى نادي ليون سنة 1978 ثم إلى نادي فيليفرانتش سنة 1982 وأخيرا قرر اعتزال كرة القدم في سنة 1984 . شارك مع منتخب فرنسا في مباراة دولية واحدة في سنة 1969 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بورغ أون بريس
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون من أين
رياضيون من أين (إقليم فرنسي)
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو غرونوبل
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو كرة قدم من أين (إقليم فرنسي)
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
مواليد 1945
مواليد في بورغ أون بريس

يفيس تشاوفو


Cookie Clicker er smellileikur sem hægt er að spila á vefnum. Leikurinn kom út í 2013 þróaður af Ortiel. Tilgangur leiksins er að safna smákökum og stækka bakaríið.

Tilvísanir

Tenglar
 Vefsíða Cookie Clicker

Tölvuleikir
Smellileikir

Cookie Clicker


El grupo funcional alquilo (nombre derivado de alcano con la terminación de radical -ilo) es un sustituyente, formado por la separación de un átomo de hidrógeno de un hidrocarburo saturado o alcano, para que así el alcano pueda enlazarse a otro átomo o grupo de átomos.

Se puede suponer que un grupo alquilo puede formarse a partir de un alcano, pero estos grupos no existen por separado (en ese caso se llaman radicales alquilo), o sea, los grupos alquilo no son compuestos en sí mismos, sino partes de compuestos mayores. Los grupos alquilo siempre se encuentran unidos a otro átomo o grupo de átomos, como en el gráfico de la derecha. A pesar de ello, es interesante considerarlos como partes que se pueden separar pues esto facilita la nomenclatura de los compuestos orgánicos y la comprensión del mecanismo de ciertas reacciones como la transmetilación.

Así, si separamos un hidrógeno de un metano (CH4) nos quedaría el grupo metilo (CH3-), pero este grupo no puede estar aislado pues en ese caso sería el radical metilo (CH3) altamente reactivo. Son muy frecuentes y aparecen como sustituyentes o unidades estructurales en muchos compuestos orgánicos.

Serie homóloga

El grupo metilo forma parte de una "familia" de sustituyentes orgánicos llamados grupos alquilo alquímicos, ya que siguen un mismo patrón: solo contienen átomos de carbono e hidrógeno, unidos por enlace covalente sencillo en la serie homóloga -(CH2)n-H con fórmula molecular CnH2n+1 y al ser un grupo funcional forman parte de una molécula mayor. Cuando un grupo metilo se separa de una molécula, se convierte en un radical metilo.

Si los ordenamos de menor a mayor número de átomos de C, los cuatro primeros tienen nombres específicos (metilo, etilo, propilo y butilo) mientras que los que siguen solo se denominan con la raíz griega según el número de carbonos (pent-, hex-, etc.) y la terminación -il(o).

Estructura
Hay que distinguir entre grupos alquilo de cadena recta y de cadena ramificada según la geometría de la cadena alquílica, es decir, la ausencia de ramificaciones (como en el grupo propil), o la presencia de las mismas (en el grupo isopropil).

Según que el átomo de hidrógeno supuestamente eliminado pertenezca a un carbono terminal (carbono primario) o intermedio (carbono secundario, etc..) podemos distinguir entre grupos alquino primarios, secundarios y terciarios, ya que dicho átomo de H que falta definirá el carbono de unión entre el grupo alquilo y el resto de la molécula.

En la tabla inferior se observan dos grupos derivados del butano, eliminando el H en un carbono primario (n-butil) o secundario (sec-butil); y dos derivados del metilpropano, eliminando el H en un C primario (isopropil) o terciario (ter-butil).

Etilo

En química el grupo etilo (-C2H5) es un grupo alquilo que resulta de la pérdida de un hidrógeno del etano (C2H6).

La etilación es la introducción en un compuesto de un grupo funcional etilo, lo que origina un nuevo compuesto. Dependiente de los estados de oxidación de los compuestos involucrados, la etilación puede conllevar un aumento sensible y contundente en la estabilidad molecular  de los compuestos resultantes.

Metilo

El grupo funcional metilo (CH3-) es el más simple de los grupos alquilo. Es de carácter hidrófobo que consta de un átomo de carbono (C) y tres de hidrógeno (H). Es siempre una parte o fracción, generalmente un sustituyente, dentro de una molécula orgánica mayor. Para esta acepción, ver este mismo artículo.

No confundir con el radical metilo, (CH3), el cual deriva del metano (CH4) por eliminación de un átomo de hidrógeno, posee un electrón desapareado y existe como unidad molecular independiente aunque su vida media sea muy corta.

Nomenclatura

El grupo metilo es una ramificación o resto alquilo de un solo átomo de carbono en una cadena carbonada mayor o a un grupo funcional dentro de un compuesto orgánico. Es muy frecuente y se representa por CH3- (a veces, se abrevia como Me-) pero siempre forma parte de una molécula.

Cuando se nombra un grupo metilo dentro del nombre de un compuesto, se omite la "o" final; por ejemplo, 2-metilpropano.

Por otro lado, si hay más de un grupo metilo en un compuesto se nombra la cadena principal según el número de carbono que contenga, y los radicales o sustituyentes se nombran delante, con el prefijo "di-" si aparecen dos grupos metilo, como en 1,3-dimetilbutano; "tri-" si aparecen tres grupos metilo, como en 2,2,3-trimetilbutano; "tetra-" si aparecen cuatro grupos metilo como en 2,2,3,3-tetrametilbutano,...y así sucesivamente, como en los siguientes ejemplos.

Propiedades
 Es un grupo muy estable que se mantiene intacto en muchas reacciones químicas.
 Los enlaces carbono-hidrógeno poseen gran energía de disociación, superior a 100 kcal/mol, por lo que estos hidrógenos no poseen carácter ácido, no se separan del carbono. Esto contribuye a la escasa reactividad de los alcanos y de los grupos alquilo, como el metilo, dentro de una molécula frente a otros grupos funcionales más activos.
 Los enlaces carbono-hidrógeno no presentan polaridad debido a que el carbono y el hidrógeno poseen una electronegatividad parecida. Esto favorece la solubilidad de las sustancias con grupos alquilo en alcohol, acetona, éter y otros disolventes orgánicos pero no en agua.
 El átomo de C posee una hibridación sp3 (simetría tetraédrica) en el grupo metilo, a diferencia del radical metilo, en el que tiene hibridación sp2 (simetría triangular plana).

Geometría

En tres dimensiones, los enlaces que vienen del átomo de carbono en el grupo metilo (CH3, o H3C) están simétricamente situados apuntando a los vértices de un tetrahedro imaginario el átomo de carbono está en el medio. El grupo metilo está libre para rotar alrededor del enlace carbono-nitrógeno. Tanto CH3 como H3C son solo representaciones bidimensionales como taquigráficas; el último es únicamente usado como una opción estética que el que la representa puede usar si piensa que el hidrógeno parecerá demasiado plegado contra el resto de la molécula.

Propilo

En química orgánica, el grupo propilo es un grupo alquilo con la fórmula química -C3H7. Es la forma sustituyente del alcano propano. Un sustituyente propilo es usualmente representado en química orgánica con el símbolo Pr (no debe confundirse con el elemento praseodimio).

Hay dos formas isoméricas de propilo:
 con el sustituyente unido a uno de los carbonos extremos (llamada prop-1-il en la nomenclatura IUPAC, o n-propilo (Pr-n) en el viejo sistema de nomenclatura); y
 con el sustituyente unido al carbono de al medio (llamada prop-2-il en el sistema IUPAC, o isopropilo en el sistema viejo).

Además hay una tercera forma, cíclica, llamada ciclopropilo, o c-propilo. Esta no es isomérica con las otras dos formas, teniendo la fórmula química -C3H5.

Ejemplos

 Esto es etanoato de propilo, un éster. El grupo propilo se añade a la molécula después del oxígeno de al medio.

 Alcohol isopropílico

Véase también
 Radical alquilo
 Nomenclatura química de los compuestos orgánicos

Referencias

Alquilo


I. Mengli Giray (1445 - 1515, Bahçesaray, Kırım|) 15. yüzyıl sonlarında 1467; 1469-1475 ve 1478-1515) dönemlerinde üç kez Kırım Hanlığı tahtına oturdu.

Saltanatı
Mengli Giray I. Hacı Giray'ın altıncı oğludur. Doğum yeri bilinmemektedir. 1465'te ağabeyi Nur Devlet Giray babası I. Hacı Giray'ın ölümü üzerine Kırım Hanlığı tahta geçmiştir. Küçük kardeş olan Mengli Giray ise Kefe'de Cenevizlilere sığınmıştır.

1467'de birkaç ay Nogay Şirin'inin desteği ile ve Altın Orda Devleti'nin aleyhinde olmasına rağmen Kırkyer'de kendini Kırım Hanı olarak ilan ederek Kırım yarımadasını idaresi altına almıştır. Ama hanlığın genel politikasını değiştirip geleneksel müttefik olan Polonya-Litvanya Birliği'ne karşı olarak Rusya ile ittifak yapması hanlığı birçok ileri gelenini kendi aleyhine çevirmiştir. Bunlar ile; diğer Nogay ileri gelenleri ve Altın Orda Devleti'nden de destek ile Nur Devlet Giray hemen 1467 yılı sonlarında Kırım Hanlığını tekrar eline geçirmiştir.

Mengli Giray 1468'de Cenevizlilerin ve Nogay Şirin Beyi Eminek Mirza'nın yardımı ve diğer kabile beylerinin desteği ile 1469'da Kırım Hanı oldu. Fakat kardeşleri karşı koydular. Aralarında olan çatışmada Mengli Giray yenildi ve Kefe'ye kaçtı. Cenevizliler tarafından hapse atıldı. Yerine Nur Devlet Han oldu.

Kabile beyleri Fatih Sultan Mehmet'e başvurdular ve yardım istediler. Padişah 1475'te Gedik Ahmet Paşa'nın komutası altında kuvvetli bir deniz filosu gönderdi. Kefe ve diğer sahil şehirler zapt edildi. Mengli Giray serbest bırakıldı. Kırım tahtına geçirildi.

Kazan Hanı Seyitahmet Han 1476'da Kırım'ı işgal etti. Mengli Giray Cufut Kale'ye (Kırk Er Kaleye) sığındı. Seyitahmet Han Solhat ve diğer adıyla Salkat/(Eski Kırım) kasabasını yıkıp yerle bir etti. Epeyce insanın ölümüne sebebiyet verdi. Salkat kasabası önemli bir ticaret ve kültür merkezi idi. Havasının ve suyunun latifliği ile meşhurdu. Bir daha kalkınma imkânı bulamadı ve hanlığın merkezi olamadı.

Osmanlı Padişahı Fatih Sultan Mehmet, Seyitahmet Hani Kırım'ı bırakıp gitmeye mecbur etti. Kırım tahtına yeniden Nur Devlet oturtuldu. Mengli Giray tutulup İstanbul'a götürüldü. Bir müddet sonra Şirin Beyi Aminek ve kabile Beyleri Nur Devlet'ten şikâyet ederek Osmanlı padişahları'na heyet gönderdiler ve Mengli Giray'ı Kırım'a Han olarak göndermesini talep ettiler.

Mengli Giray, 1478'de kızı Ayşe Hafsa Sultan ile evli olup damadı olan Yavuz Sultan Selim'in de müdahaleleri ile üçüncü kez Kırım Hanı oldu ve aralıksız 1514 yılına kadar hanlık yaptı.

Mengli Giray, hanlığında iç istikrarı sağladıktan sonra 1484'te Osmanlı Padişahı II. Beyazıt'ın Akkerman seferine 50.000 Kırım süvarisi ile katılarak Kırım Hanlığı'nı ilk defa Osmanlıların fütuhat harekâtına sokmuştur. Kırım süvarileri Akkerman kalesinin zaptında büyük yardım sağladıklarından Osmanlı Padişahı Mengli Giray Hana değerli hediyeler vermiştir. Ayrıca Kırım askerlerinin Tuna nehri boyunda zapt ettikleri Balta, Tombasar, Kavşan kasabaları ile cıvarlarını Kırım Hanlığı'na bırakmıştır.

Mengli Giray, 1502 yılında Saray şehrini zapt ve tahrip etmiştir. Bu hareketiyle Kazan Hanlığı'na zarar vermiştir. Bu hareketi ile Rusya'nın Kazan ve Astrahan üzerindeki rekabetini ve baskısını önlemek istemiştir. Oysa Rusya bu Hanlıklar üzerindeki baskı ve müdahalesini, bundan sonra, daha çok arttırmıştır.

Mengli Giray'ın üvey oğlu ve Kazan Hanı Abdul Latif Han'in kötü idaresinden Kazanlılar Moskova kinezi III. İvan'a şikâyette bulunarak azlini istediler. Abdul Latif Han, hanlıktan alınarak Moskova'ya çağrıldı. Buna canı sıkılan Mengli Giray III. İvan'a sert bir mektup yazıp tutumunu kınadı. Bu olay üzerine Kırım Hanlığı ile Moskova Knezliği'nin arası soğudu. III. İvan'ın yerine geçen oğlu III. Vasili, Abdul Latif Han'ı hapisten çıkardı, fakat Kırım'a yollamadı. Mengli Giray'ın karısı Nursultan Bıke oğlu Abdul Latif Han'ı görmek için küçük oğlu Sahip Giray ve üç elçi ile birlikte 1508'de Moskova'ya gitti. III. Vasili tarafından büyük saygı ile karşılandı. Nursultan Bıke Moskova'da bir ay kaldı. Abdul Latif Han'ın yerine Kazan Hanı olarak gönderilmiş olan oğlu Mehmetemin'i görmek için Kazan'a gitti. Kazan'dan dönerken Moskova'ya uğradı ve 6 ay kalarak Kırım'a döndü.

Mengli Giray 1511'de Polonya kralları Yagellonlar ile ittifak anlaşması yaptı. Akrusya ve Ukrayna üzerindeki hâkimiyet iddiasından Polonya lehine vazgeçti. Polonya Kırım Hanlığı'na yılda 15 bin altın vermeyi kabul ve taahhüt etti.

Mengli Giray 1514 yılında öldü. Bahçesaray'da yaptırdığı Zincirli Medrese'nin yanındaki türbesine gömülmüştür.

Osmanlı Devleti'yle ilişkiler
Bazı tarihçilere göre, Osmanlı Devleti 1475 ve 1478 olayları sırasında Hanlığın kendisine tâbi kılmıştır. Diğer bâzı tarihçilere göre de Kırım Hanlığı ile Osmanlı Devleti yâni Fatih Sultan Mehmet ile Mengli Giray bir anlaşma yapmış olmalıdır. Buna göre:

 Kırım Hanları ancak Cengiz sülalesinden gelen Giray Hanedanı soyundan olabilir.
 Hanları Kırım Kurultayı (Han Divanı) inha eder. Padişah tayin eder.
 Hanlar Padişah tarafından azledilebilir; fakat idam edilemezler.
 Padişah Kırım Hanlarını düşmanlarıyla yapacağı savaşlarda yardıma çağırabilir.
 Kırım Hanları, Osmanlı Devleti'nin onayı olmadan, kendi başlarına düşmanlarıyla barış anlaşması yapabilirler
 Kırım Hanları hutbelerde kendi adlarını zikrettirirler ve kendi adlarına para basarlar.

Bir müddet sonra hutbelerde padişahların adları da okunmuştur.

Yukarıda adları geçen padişah ile han arasında böyle bir anlaşmanın resmen ve yazılı olarak tespit ve imza edildiği hususunda bir belge henüz ortaya çıkarılmış değildir. Varlığı da bilinmemektedir. Mevcut olsaydı bunun Kırım Kurultayı (Han Divanı) tarafından tasdik edilmiş olması gerekirdi. Bununla beraber, zikredilen maddelerin hükümleri Osmanlı Padişahları ile Kırım Hanları arasında fiilen icra edilmiş ve yürütülmüştür.

Osmanlı Padişahı II. Bayezid saltanatının son yıllarında yaşlanmış olduğundan tahta oğullarından birini geçirmek istedi. Vezirler ve bilhassa baş vezir padişaha yumuşak huylu olan oğlu Şehzade Ahmet'i tavsiye ettiler. Ahmet'in kardeşi Yavuz Sultan Selim bu teklife karşı çıktı ve bir miktar askerle İstanbul'un üzerine yürüdü. Fakat vuku bulan çatışmada yenildi. Kaçıp Kırım'a kayınbabası Mengli Giray'ın yanına geldi. Bunu öğrenen Şehzade Ahmet telaşa düşerek Mengli Giray'a bir mektup gönderdi. Kendisine sığınmış olan kardeşi Yavuz Sultan Selim'i hapsettiği takdirde Kefe'yi ve diğer kale şehirleri Kırım Hanlığı'na bırakacağını bildirdi.

Mengli Giray, mektubu getiren elçiye şu cevabı verdi: Memleketimize şerefli bir Hanedanın oğlu geldi. Sebep ve maksadı henüz anlayamadım. Ama Rumeli'ye geçmek isterse biz buna nasıl mâni olabiliriz? Hapsetmek kardeşliğe yakışmaz.

Mengli Giray'ın oğlu Mehmed Giray, Şehzade Selim'in tutuklanmasını istedi. Mengli Giray buna razı olmadı. Küçük oğlu Saadet Giray'ın ve koruması altında kara yoluyla Rumeli'ye geçmesini sağladı.

Feodal sisteme dayanan Kırım Hanlığı'nın merkeziyetçi, istikrarlı ve kuvvetli Osmanlı Devleti'nin himayesine girmesi O'nun üç yüz yıldan fazla bir süre ayakta kalmasına imkân vermiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun 18. yüzyıldan itibaren zayıflayarak gerilemesi ve büyüyüp kuvvetlenen Rusya'nın saldırıları karşı duramaması sonunda Kırım Hanlığı da varlığını koruyamamış ve Rus Çarlığının esaretine düşmüştür. Osmanlı Devleti'nin sınırlarından çok uzak olduğu için bunun askeri kuvvetinden yardım göremeyen Altın Orda Devleti, Kazan Hanlığı ve Astrahan Hanlığı daha az süre hükümran olmuşlar ve Kırım'dan çok daha evvel Rusya'nın istilâsina uğramışlardır.

Çocukları

Isimleri bilinen erkek oğullari şunlardir:
I. Mehmed Giray, Bahadur Giray, I. Sahib Giray, I. Saadet Giray, Mubarek  Giray (I. Devlet Giray'in babasi) ; Fetih (Kazan Hanı Safâ Giray'in babasi); Bektaş Giray; Ahmad Giray; Burnat Giray

Kızları Yavuz Sultan Selim'in eşi olan II. Ayşe Hâtûn ve Çerkes Hükümdarı İdar Mirza Temruko'nun eşi Nazcan Hatun'dur. Nazcan Hatun'un babası olmasindan dolayı Mahidevran Sultan'ın da dedesidir.

Eserleri
Mengli Giray akıllı, kıyasetli, siyasi görüşleri isabetli ve şâir idi. Lehçesinde yazdığı şiirleri vardır.

Bahçesaray'daki Hansarayini, evvel Bahçesaray'daki Zincirli Medreseyi yaptırmıştır. Böylece ilme ve kültüre olan saygı ve bağlılığını göstermiştir. Bu medresede verecek müderridlerin ve okuyacak talebenin yaşamlarını sağlamak dört bin sekiz yüz desetina toprak vakfetmiştir. Medresenin kapısı Arapça yazılan sözlerin Türkçesi şöyledir:
Bu medreseyi Tanrı'nın yardımıyla Hacı Giray oğlu Mengli Giray yaptırmıştır
Hicri yıl 916 (1511)

Notlar

  İngilizce Wikipedia "Meñli_I_Giray" maddesi

Dış bağlantılar
 Ülküsal, Müstecip (1980) Kırım Türk - Tatarları (Dünü - Bugünü - Yarını), İstanbul:Baha Matbaasi
 Howorth, Henry Höyle (1880) History of the Mongols, from the 9th to the 19th Century  Patt 2 Division 1), Londra:Longman Green & co.   {En icon}}
 "Hansaray" websitesinde Giray Hanedanı Kırım Hanları
  Fisher, Alan W., (1987) The Crimean Tatars, Stanford California: Hoover Institution Press, İSBN:0817966625, s.9-11.

1445 doğumlular
1515 yılında ölenler
Kırım hanları
Kırım tarihi

I. Mengli Giray


Kort fra Danmark er en dansk turistfilm fra 1973, der er instrueret af Peter Refn efter manuskript af Poul Raae.

Baggrunden for filmen er en konkurrence om en Danmarksfilm til Danmarks turistråd, der blev udskrevet af olieselskabet BP i 1970. Blandt de 400 indkomne forslag vandt Poul Raae og resultatet blev Kort fra Danmark. Poul Raae og Peter Refn lavede også en kortere version, Danske lystbilleder, samme år. I forhold til den er Kort fra Danmark udvidet med nogle kontroversielle optagelser af blandt andet forurening og landskabsødelæggende grusgravning. BP billigede ikke denne version, men filmskaberne stod inde for begge udgaver.

Handling
Med filmstrimlen som en slags notesblok oplever en rejsende de forskelligste facetter af livet i Danmark og de måder, det sælges til turisterne på.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1973

Turistfilm fra Danmark

Kort fra Danmark


Izvorul lui Suvorov este un monument al naturii de tip hidrologic în raionul Căușeni, Republica Moldova. Este amplasat în vâlceaua de la 1,5 km nord-vest de satul Hagimus. Ocupă o suprafață de 0,5 ha. Obiectul este administrat de Primăria satului Hagimus.

Descriere

Aria protejată se află într-o zonă forestieră. În locul de izvorâre a apei este amenajat un rezervor cu pereți de piatră tencuiți și uși de metal. De aici, printr-o țeavă, apa se scurge spre marginea unei terase cu gard de piatră.

Izvorul are apă rece, este oligomineral după gradul de mineralizare și descedent de vale din punct de vedere geologic. După compoziția chimică, este un izvor cu apă hidrocarbonată-–sodiu-magnezică(HCO3; Na–Mg). Apa este considerată potabilă, nu are miros, este incoloră, neutră (pH 7,3) și nepoluată cu nitrați (29 mg/l, adică 58% din concentrația maxim admisă).

Statut de protecție
Numit în cinstea generalului rus Aleksandr Suvorov, izvorul este un obiect hidrologic de valoare națională. Are un debit foarte mare, de 200 l/min. Este o sursă importantă de apă pentru gospodarii care muncesc pe câmpurile agricole din apropiere. De asemenea, alimentează lacul de acumulare construit în aval.

Izvorul se află sub protecția statului conform Legii nr. 1538 privind fondul ariilor naturale protejate de stat, în anexele căreia se atestă că se afla din 1998 în proprietatea comună a Întreprinderii Agricole "Nistru" și Primăriei comunei Hagimus. Între timp, monumentul natural a trecut în totalitate la balanța Primăriei.

Starea ecologică este moderată: izvorul este separat de agrocenoze prin fâșia forestieră, iar pășunatul este sporadic. Se recomandă înverzirea terenului adiacent și amenajarea canalului de scurgere a apei în luncă.

Note

Bibliografie

Legături externe

Suvorov, Izvorul lui
Suvorov
Raionul Căușeni

Izvorul lui Suvorov


Pietro or Peter Pezzati may refer to:

Pietro Pezzati (artist) (1828–1898), Italian mural painter
Peter S. Pezzati (1902–1993), aka Pietro Pezzati, American portrait painter

Pietro Pezzati


Bailleul se poate referi la:

Personalități
 Casa de Balliol, familie anglo-normandă
 , familie normandă din
 Roussel de Bailleul (sec. al XI-lea), aventurier normand
  (1878-1949), sculptor francez
  (înainte de 1208-1268), baron anglo-normand
  (1586-1652), magistrat francez
  (1762-1843), magistrat, dramaturg, poet, economist, om politic și scriitor francez
  (1795-1868), episcop francez

Localități
Bailleul, localitate în departamentul Nord, Franța
Bailleul, localitate în departamentul Orne, Franța
Bailleul, localitate în departamentul Somme, Franța
Bailleul-aux-Cornailles, localitate în departamentul Pas-de-Calais, Franța
Bailleul-la-Vallée, localitate în departamentul Eure, Franța
Bailleul-le-Soc, localitate în departamentul Oise, Franța
Bailleul-lès-Pernes, localitate în departamentul Pas-de-Calais, Franța
Bailleul-Neuville, localitate în departamentul Seine-Maritime, Franța
Bailleul-Sir-Berthoult, localitate în departamentul Pas-de-Calais, Franța
Bailleul-sur-Thérain, localitate în departamentul Oise, Franța
Saint-Cyr-du-Bailleul, localitate în departamentul Manche, Franța
Angerville-Bailleul, localitate în departamentul Seine-Maritime, Franța
Villedieu-lès-Bailleul, localitate în departamentul Orne, Franța
Le Bailleul, localitate în departamentul Sarthe, Franța

Bailleul


الكِيسَة  ويعرف أيضا بالكيس المائي.

هي كيس صغير له غشاء وحدود ويختلف عن النسيج المجاور، وقد يحوي هواءً أو سوائل أو شبه سائل.

يصيب مناطق عديدة من الجسم نتيجة عدوى بكتيرية ويزال غالبًا بتدخل جراحي خصوصا الكيس المبيضي أو الرئوي.

أما إذا كان هذا التجمّع من القيح، فيطلق عليه خرّاج، وليس كيساً.

قد تتحلل الكيسة في بعض الأحيان من تلقاء نفسها. أما عند فشل الكيسة في التحلل من تلقاء نفسها، فقد تحتاج إلى إزالتها عن طريق الجراحة ولكن هذا يعتمد على نوع الكيسة، ومكانها الذي تشكلت فيه من الجسم.

انظر أيضا
 كيسة متكلسة سنية المنشأ
 كيسة غدية سنية المنشأ
 كيسة فكية علوية كروية

مراجع

تكيسات
علم الأمراض العياني
مصطلحات جلدية

كيسة


O NS Savannah foi o primeiro navio mercante movido a energia nuclear. Foi construída no final da década de 1950 a um custo de US$ 46,9 milhões (incluindo um reator nuclear e um núcleo de combustível de US$ 28,3 milhões) e lançada em 21 de julho de 1959. Ela foi financiada por agências governamentais dos Estados Unidos. Savannah foi um projeto de demonstração para o uso potencial da energia nuclear. O navio recebeu o nome de SS Savannah, o primeiro navio a vapor a cruzar o oceano Atlântico. Ela estava em serviço entre 1962 e 1972 como um dos quatro navios de carga movidos a energia nuclear já construído. (O quebra-gelo soviético Lenin, lançado em 5 de dezembro de 1957, foi o primeiro navio civil movido a energia nuclear.)

Em sua viagem inaugural iniciada em 20 de agosto de 1962, Savannah realizou demonstrações, navegando primeiro para Savannah, seu porto de origem. Durante esta viagem, um instrumento defeituoso iniciou o desligamento do reator, que foi relatado erroneamente como um grande acidente na imprensa.

Savannah foi desativada em 1971 e foi ancorado no Pier 13 do Canton Marine Terminal em Baltimore, Maryland, desde 2008.

Navios de 1959
Navios mercantes dos Estados Unidos
Navios construídos pela New York Shipbuilding Corporation
História nuclear dos Estados Unidos
Registro Nacional de Lugares Históricos em Baltimore
Marco Histórico Nacional em Maryland

NS Savannah


La Estación Ferroviaria de Almendra, también conocido como Estación de Almendra, es una antigua infraestructura de la Línea del Duero, que servía a parroquias con el mismo nombre, en el Distrito de Guarda, en Portugal.

Características y servicios
Esta plataforma no recibe ningún servicio de pasajeros o mercancías, aunqueantes de su cierre, en 1988, recibía servicios directos, semi-directos y Regionales.

Historia
El tramo entre Pocinho y Barca de Alba, en el cual esta estación se inserta, fue inaugurado el 9 de  diciembre de 1887.

En abril de 1903, se encontraba en construcción una ruta municipal entre la estación y la localidad de Almendra; no obstante, en 1932, esta obra todavía no se encontraba concluida.

En 1988, fue cerrado el tramo entre Pocinho y Barca de Alba, quedando todas las estaciones en este tramo, incluyendo Almendra, sin servicios.

Referencias

Enlaces externos

Almendra
Línea del Duero
Vila Nova de Foz Côa

Estación de Almendra


PH lys er en portrætfilm instrueret af Ole Roos efter manuskript af Ole Roos, Poul Henningsen.

Handling
Et portræt af Poul Henningsen med fokus på hans egen beretning om de ideer og principper, der har været bestemmende for hans teoretiske og praktiske arbejde med lys og belysningsproblemer gennem et langt liv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1964

Portrætfilm fra Danmark

PH lys


සතත්‍ව සිරුරක ව්‍යුහය පිලිබඳ විෂය කායවිච්ඡේදවේදය නම්වේ. මෙය ජීව විද්‍යාවේ ශාඛාවක් වන අතර ජීවී දේවල්වල ව්‍යුහය පිළිබඳ සොයා බැ‍ලේ. එය මානව, සත්ව, ශාඛ ආදීන් අඩංගු පොදු වචනයකි. (ඒවා මානව කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව ශාක කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව) කාය විවච්ඡේද විද්‍යාවෙහි සමහර පැතිකඩවල් කළල විද්‍යාවට සංසන්දනාත්මක කාය විවච්ඡේද විද්‍යාවට සංසන්දනාත්මක කළල විද්‍යාවට හා පරිනාමිකව සමී සම්බන්ධයක් දක්වයි. මෙය දළ හා අන්වීක්ෂ කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව ලෙස බෙදේ. දළ පියවි ඇසින් දැකිය හැකි ශරීර අවයව පිළිබඳ අධ්‍යයනය - අන්වීක්ෂ කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව පටක විද්‍යාව හා සෛල විද්‍යාව අඩංගු ඉතා කුඩා පියවි ඇසට නොපෙනෙන ව්‍යුහ අන්වීක්ෂයෙන් බලා අධ්‍යයනය කෙරේ.

මෙම විද්‍යාවේ අතීතය විශේෂිත අතර කාලයක් තිස්සේ ශරීරයේ ව්‍යුහ හා ඉන්ද්‍රියන්වල ක්‍රියාකාරීත්වය නොනවත්වා අධ්‍යයනයක යෙදුණි. ඒ සඳහා වූ ක්‍රම විධි ද ඉතා පුදුම එලවන ලෙස වර්ධනය වී, නරක් නොවන සේ තබා ගන් මාතෘ දේහ යොදා ගැනීමේ සිට සංකීර්ණ තාක්ෂණික ක්‍රම තෙක් (20 සියවසේ දී වර්ධනය වී ඇත)

කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව , කාය විවච්ඡේද ව්‍යාධි විද්‍යාව (පටක ව්‍යාධි වේදය ව්‍යාධි කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව යන අංශය හා පටලවා ගත යුතු නැත. එහිදී රෝගී ඉන්ද්‍රියන්වල දළ හා අන්වීක්ෂයික ව්‍යුහය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කෙරේ

මෙය කාය විවච්ඡේද විද්‍යාවේ වැදගත් වන්නේ ශරීරයේ පිටින් පෙනෙන සලකුණු, මායිම් පිළබඳ අධ්‍යයනය කරන බැවිනි. මෙම දැණුම සමඟ කායික විද්‍යාඥයින් සත්ත්ව ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන් ශරීරභ්‍යන්තර අවයවවල ස්ථානය පිළිබඳ අනුමාන කිරීමක් කරයි.
ජීව විද්‍යාව
කායවිච්ඡේදවේදය

කායවිච්ඡේදවේදය


Abdullah Çatlı (1 Haziran 1956, Nevşehir - 3 Kasım 1996; Susurluk, Balıkesir), Türk organize suç örgütü lideri, mafya lideri, derin devlet ajanı ve kontrgerilla mensubu.

Türkiye'de çeşitli cinayetlerden yargılandı. 12 Eylül Darbesi'nden sonra yurt dışına kaçtı, uyuşturucu kaçakçılığı nedeniyle yargılandı. Kaldığı hapishaneden kaçtı. 1996'da Susurluk Kazası'nda öldü.

Yaşamı

1977'de Ülkü Ocakları Ankara İl Başkanlığına, 25 Mayıs 1978'de de Ülkücü Gençlik Derneği Genel Başkan Yardımcılığına seçildi.

1977'de  Ankara Emniyet Müdürlüğünce 6136 Sayılı Kanuna muhalefet, polise ateş etmek ve suç aleti tabancayı saklamak suçundan hakkında işlem yapıldı.

11 Temmuz 1978'de Ankara'da Hacettepe Üniversitesi öğretim üyelerinden Doç. Dr. Bedrettin Cömert'in öldürülmesi olayının faili olarak Ankara 5. Sulh Ceza Mahkemesince hakkında gıyabi tevkif kararı verildi. 23 Ağustos 1978'de Sakarya ilinde yakalandı ve gözaltına alındı.

Abdullah Çatlı'nın, 9 Ekim 1978'de de Ankara ili Bahçelievler semtindeki 7 TİP'linin öldürülmesi olayının planlayıcısı ve baş sorumlusu olduğu iddialarına ilişkin tutuklama kararı olayın üzerinden 4 yıl, 4 ay geçmesinden sonra gerçekleştirilebildi. Bahçelievler Katliamında suç ortakları ile birlikte Ankara'da 7 kişiyi öldürmek, yasadışı örgüt kurmak, patlayıcı madde atmak ve 6136 sayılı kanuna muhalefet suçlarından Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı tarafından tutuklama ve  uluslararası seviyede aranması için Kırmızı Bülten çıkarma kararları 1982'de alındı.

1980 Ekim ayında Mehmet Ali Ağca'ya ve kendisine Hasan Dağaslan isimli sahte pasaport düzenlemekten Konya İkinci Ordu ve Sıkıyönetim Komutanlığı Askerî Savcılığınca arama kararı alındı. 1995'te de Edirne Emniyet Müdürlüğünce Ağca'nın yurt dışına çıkarılmasına yardımcı olmaktan yakalama kararı alındı.

1982'de Adalet Bakanı'nın diplomatik kanallardan İsviçre makamlarına ilettiği "halkı, hükümet aleyhine silah kullanarak mukateleye teşvik ve 7 kişiyi öldürmek" suçlamalarını içeren iade talebi İsviçre makamları tarafından kendi mevzuatlarına uygun bulunmayarak reddedildi. Adana Emniyet Müdürü Cevat Yurdakul'un öldürülmesi olayında adı geçen 1981'de açılan MHP davasının 2 numaralı sanığı Abdurrahman Kıpçak yakalandığında Abdullah Çatlı bağlantısı tespit edildi. Abdullah Çatlı da Cevat Yurdakul cinayeti ile alakalı olarak arandığı sırada, İsviçre'de tutuklandı. Ancak İsviçre makamlarının ilgili belgelerin ellerine ulaşmaması nedeni ile serbest bırakıldı.  CHP İl Başkanı Zeki Tekiner cinayetinin müebbet hapse mahkûm edilen hükümlülerinden Uğur Coşkun suikast öncesi yapılan keşifte Çatlı'nın arabasını kullandıklarını söyledi.

Çatlı, 12 Eylül Darbesi'ni izleyen aylarda yurt dışına çıktı. Bulgaristan ve Viyana'da bir süre kaldı. 22 Şubat 1982'de, İsviçre'de Mehmet Özbay adına düzenlenmiş pasaport ile yakalandı, ancak serbest bırakıldı. Türkiye'ye iadesi talebimizin suçun siyasi nitelikli adledilmesi sebebiyle kabul edilmedi.

Eylül 1982'de İtalya'daki Gladio örgütünün mensuplarından Stefano Delle Chiaie ile Latin Amerika'da görüştü.

22 Ekim 1983'te Paris'te Millî İstihbarat Teşkilatı ile ilişkiye geçtiği ve ASALA'ya karşı 5 eylemde kullanıldığı MİT resmî belgelerinde yer aldı. İstihbaratçı Korkut Eken de Abdullah Çatlı'nın 1980'li yılların başlarında MİT ile ilişkisi olduğu ifade etmiştir. 2019'da Emekli MİT mensubu Mehmet Eymür bir gazete röportajında şunları söyledi: "[Abdullah] Çatlı ve ekibi Avrupa'da uyuşturucu işi yapıyordu. PKK ile işleri vardı. Ben muhaliftim onların kullanılmasına. (…) Onlar (o dönem MİT İstanbul Bölge Başkanı) Nuri Gündeş'e bağlı olarak çalıştılar. Bir Ermeni anıtına bomba koydular, bir de bir arabanın altına bir şeyler koydular. Doğru düzgün yaptıkları bir operasyon yok yani."

24 Ekim 1984'te uyuşturucu madde kaçakçılığı suçundan Fransa'nın Paris kentinde yakalandığında üzerinde Hasan Kurtoğlu adına düzenlenmiş bir pasaport vardı. Ayrıca üzerinde eroin maddesi, bir başka sahte pasaport ve Türkiye'nin Stuttgart Başkonsolosluğuna ait sahte mühür bulundu. Çatlı, Fransa'da 7 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sante Cezaevinde iken Türkiye'nin Fransa'dan iade talebi 27 Mayıs 1985 tarihinde Türkiye'de idam cezası olması sebebiyle kabul edilmedi.

Çatlı'nın adı daha sonra Mehmet Ali Ağca'nın Papa'ya suikast girişimine adı karıştı. İtalyan askeri polisinin 1981'deki raporunda Ağca'nın Abdullah Çatlı, Oral Çelik, Üzeyir Bayraklı ile arkadaşlıkları olduğu belirtildi. Çatlı, 16 Eylül 1985'te Papa Suikasti davasında tanık olarak konuştu. Oral Çelik'in suikast ile ilgisi olmadığını, Mehmet Ali Ağca'nın Bulgar ajanı olabileceğini iddia etti.

Çatlı, 1985'de 7 yıl ceza aldığı Fransa'da iken İsviçre'ye uyuşturucu madde kaçakçılığı suçundan iade edildi. 21 Mart 1990'da  İsviçre'nin Zug kantonundaki Bostadel Cezaevinde tutuklu bulunmakta iken kaçtı.

26 Şubat 1992 tarihinde İstanbul Emniyet Müdürlüğünce Şahin Ekli isimli sahte pasaport kullanarak yurtdışına çıkmaya teşebbüs suçundan hakkında işlem yapıldı ve serbest bırakıldı. 3 Ağustos 1994'de Mehmet Özbay adına düzenlenmiş sahte kimlik ile Maliye Bakanlığında Maliye Müfettişi olduğu için Hususi damgalı pasaport talebinde bulundu. Susurluk Kazası sonrası yapılan soruşturma sırasında 1994'te kendisine verilen silah ruhsatındaki imzanın dönemin Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar imzasıyla verildiği ortaya çıktı. 31 Ağustos 1996'da Balıkesir Emniyet Müdürlüğünce Mehmet Özbay sahte kimliği ile ruhsatlı tabancayla meskun mahalde ateş ettiği için işlem yapıldı.

Çatlı'nın 26 Nisan 1996'da Ömer Lütfü Topal ile aynı uçakta Kıbrıs'a gittiği ve aynı otelde kaldıktan sonra 1 Mayıs 1996'da geri döndüğü de kayıtlardan ortaya çıktı.

1997'de dönemin Emniyet İstihbarat Daire Başkan Vekili iken Hanefi Avcı, İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesine verdiği ifadesinde 1990'ların başında "bölücü terör örgütü ile hukuk dışı yöntemlerle mücadele etmek için" oluşturulan grubun daha sonra dağılmayıp "şahsi çıkarları doğrultusunda eylemlere" başladığını söyledi. Bu oluşumun içinde yer alan isimler arasında Abdullah Çatlı'yı da saydı. Dönemin MİT Kontrterör Daire Başkanı Mehmet Eymür de aynı mahkemeye daha sonra verdiği ifadesinde Abdullah Çatlı'nın bu oluşum içinde olduğu konusunda Hanefi Avcı'nın iddialarını doğruladı. Eymür, DGM'ye verdiği ifadesinde Çatlı gibi kişilerin yurtdışı bağlantılı uyuşturucu işleri ile uğraştıklarını ve faaliyetleri sırasında polis himayesini sağlayan kimlikler taşıdıklarını, havaalanlarında VİP salonları kullandıkları gibi bilgiler olduğunu söyledi.

1980 Sonrası Bazı Bilinen Faaliyetleri

 1982 yılında Ermeni asıllı TKP/ML üyesi Nubar Yalımyan'ın Hollanda'da öldürülmesi.
 Fransa'da Ermeni aktivist Ara Toranian'ın öldürülme teşebbüsü.
 3 Mayıs 1984 yılında Paris'te Ermeni anıtının bombalanması.
 24 Ocak 1984 Paris'te uyuşturucu ticaretinden dolayı polis tarafından aranma çıkarılması.
 Kürt asıllı yazar Kendal Nezan'e göre Kürt-Ermeni uyuşturucu kaçakçısı Behçet Cantürk'ün Sapanca'da öldürülmesi.
 1994 yılında PKK destekçisi Rum Theofilos Georgiadis'in öldürülmesi Çatlı ekibi ile ilişkilendirilmiştir.
 Kumarhaneler kralı olarak bilinen Ömer Lütfü Topal cinayeti.
 Kürt asıllı İranlı kaçakçılar Lazım Esmaeili ve Askar Simitko'nun öldürülmesi.
 Eski MİT yöneticisi Mehmet Eymür'ün röportajında iddia ettiğine göre uyuşturucu ticareti yapması.

Ölümü
3 Kasım 1996'da Balıkesir'in Susurluk ilçesi yakınlarında tarihe Susurluk kazası olarak geçen trafik kazasında öldü. Kaza sırasında Çatlı'nın yanında, arka sol tarafta oturan Gonca Us ve arabayı kullanan İstanbul eski emniyet müdür yardımcısı Hüseyin Kocadağ da ölmüştür. Aracın içindeki dört kişiden yalnızca dönemin DYP milletvekili Sedat Edip Bucak kurtulabilmiştir. Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanı Kutlu Savaş ve MİT Müsteşar'ı Sönmez Köksal'ın hazırladığı Susurluk Skandalı için hazırlanan farklı raporlarda adı sıkça geçmektedir.

Nevşehir'de yapılan cenaze töreninden sonra Nevşehir'deki Kaldırım Mezarlığı'na defnedildi.

Ölümü hakkında komplo teorileri mevcuttur. Kaza yapan aracın fren sisteminin bozulması ve kazadan sonra boynu kırılarak öldürüldüğü bunların başında gelmektedir.

Hakkında

Kitaplar
 Gökçen Çatlı, Babam Çatlı 2 - Çatlı Reis, Panama Yayıncılık, 2016 ISBN 6059127882
 Gökçen Çatlı, Babam Çatlı, Timaş Yayınları, İstanbul, 2000
 Ahmet Haldun Terzioğlu, Reisim Çatlı (Bozkurtların Kanunu), Kripto Basın Yayın ISBN 9786054125678
 Çınar Özkan, Bir Vatan İki Reis, Güz Yayınları ISBN 9786053921981
 Çınar Özkan, Çatlı Reis, Kum Saati Yayıncılık ISBN 9786053922544
 Çınar Özkan, Reis, Kamer Yayınları ISBN 9789758035557
 Doğan Yurdakul, Soner Yalçın, Reis Gladio'nun Türk Tetikçisi, Su Yayınları ISBN 9789759914929
 Necdet Pekmezci, Derin Abiler, Kripto Basım Yayın ISBN 9786054125692
 Necdet Pekmezci, 5-6-2 Tamam Değil Reis (Ben de Vardım), Kripto Basım Yayın ISBN 9786054125517
 Hakan Türk, Abdullah Çatlı Kimdir?, Akademi TV Programcılık Yayın ISBN 9799758208004
 Cemal Anadol, Teşkilat-ı Mahsusa'dan MİT'e Susurluk Dosyası, Bilge Karınca Yayınları ISBN 9786055642068
 Uğur Mumcu, Saklı Devletin Güncesi Çatlı, Uğur Mumcu Vakfı Yayınları ISBN  9786057882288

Romanlarda
Amerikalı bilim kurgu yazarı Bruce Sterling'in 2000 tarihli Zeitgeist romanında, Çatlı'yı temel alan bir baş karakter ("Mehmet Özbey") yer alır.

Şarkılar
 Ali Kınık - Kuralsız
 Ali Kınık - Alayına İsyan Reis
 Ali Kınık - Kurtlar Sofrası
 Ali Kınık - Yıkılma
 Ahmet Yılmaz - Saçlarına Aklar Düşmüş Be Reis
 Atilla Yılmaz - Yolların Sonu
 Ozan Ünsal - Koca Başkan
 Ozan Gürsel - Ağlamaktan Gözlerimde Yaş Kalmadı Yaş Abdullah
 Haluk Kırcı - Bırak Beni Eşkiya Bilsinler
 Ufuk Uzun - Reis Derler Namına

Belgeseller
 24 TV - Keşke Olmasaydı (Susurluk Abdullah Çatlı Belgeseli)
 TRT Haber - Büyük Takip Susurluk Dosyası
 TVNET - Komplo Teorisi Susurluk Kazası
 TVNET - Komplo Teorisi Çatlı

Raporlar
 Susurluk Raporu, Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanı Kutlu Savaş'ın Susurluk Skandalı için hazırladığı rapor.

Popüler kültürde etkileri
Abdullah Çatlı'nın kızı Gökçen Çatlı bir röportajından Kurtlar Vadisi adlı televizyon dizinin baş kahramanı Polat Alemdar'ın babasına çok benzediğini belirtmiştir. Abdullah Çatlı'nın erkek kardeşi Zeki Çatlı bir köşe yazarına Kurtlar Vadisi dizisi başlamadan önce dizinin konsept danışmanı Soner Yalçın'ın kendisi ile ağabeyi hakkında görüştüğünü ve sohbet ettiklerini belirtti. Zeki Çatlı sohbette abisinin anıları, kullandığı sözlerinin konuşulduğunu daha sonra ağabeyine ait sözlerin Kurtlar Vadisi dizinde gördüğünü söyledi. Zeki Çatlı, ağabeyinin Şeyh Şamil'e ait "Sonunu düşünen kahraman olamaz" sözünü çok kullandığını ve bunu Soner Yalçın'a anlattığını belirterek Kurtlar Vadisinde fenomen olan bu sözün kullanılmasına dikkat çekti. Zeki Çatlı, bir gün ağabeyi Abdullah Çatlı'nın kendisini aradığını ve "Yarın burada bir tren kazası haberi duyar ve ölmüş birinin üzerinde kimliğim çıkarsa inanmayın ama rolünüzü iyi oynayın." dediğini ve bu anıyı da Soner Yalçın'a anlattığını, dizide ise Ali Candan adlı karakterin bir kaza sonucu öldüğü haberinin yayılması ve estetik ameliyat ile yüzünün değiştirilmesi olayının bu anıya hitaben kurgulanmış olabileceğinden bahsetti. Bazı köşe yazarları tarafından, Polat Alemdar adlı karakterin mafya lideri olması ve devlet adına bazı eylemlerde bulunması sebebiyle Abdullah Çatlı'yı temsil ettiğini iddia etmiştir. Dizinin yapımcıları bu iddiayı ne reddetmiş ne de kabul etmiştir.

Ayrıca bakınız

 Türkiye'de sağ-sol çatışması

Kaynakça

1956 doğumlular
Nevşehir doğumlular
1996 yılında ölenler
Balıkesir'de ölenler
Türkiye'de trafik kazasında ölenler
Nevşehir'de defnedilenler
Fransa tarafından tutuklanan kişiler
Türk antikomünistler
Türk mafya liderleri
Türk suikastçılar
Türk Sünniler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Ülkücüler

Abdullah Çatlı


La pétanque est un sport apprécié au Bénin et le seul sport à lui rapporter des titres mondiaux.

Historique
La pétanque est une discipline importée par des Marseillais lors de la colonisation française du Bénin et d'abord réservée aux fonctionnaires béninois avant de se démocratiser.

En 2004, le pays fonde sa fédération de pétanque.

Lors des épreuves de pétanque aux Jeux africains de 2015, le Bénin se place deuxième des triplettes avec une équipe constituée de Ligali Latédjou, Issaka Razac et Marcel Bio.

En 2016, le Bénin se place deuxième aux Championnats du monde de pétanque avec son équipe nationale surnommée les Écureuils Boulistes, en battant la France en demi-finale. L'équipe est composée de Alain Latedjou, Ronald Bottre, Marcel Bio et Régis Simba.

En 2021, le Bénin perd les Championnats du monde de pétanque en huitièmes de finale contre le Sénégal mais remporte la Coupe du monde des nations de pétanque en battant le Luxembourg en finale. Le , les autorités béninoises ouvrent une école privée de sport-études de pétanque, incluant une section pour les arbitres, à Agori-Djadjo. Il s'agit du premier complexe du genre au monde, bien que la Thaïlande ait une offre similaire.

En , le pays accueillera les championnats du monde.

Organisation

La Fédération béninoise de pétanque est fondée en 2004 et dirigée par Idrissou Ibrahima. Elle organise les compétitions nationales et les matchs internationaux de l'équipe béninoise.

L'équipe nationale est surnommée les Écureuils Boulistes.

Pratique
La pratique se fait généralement sur des boulodromes improvisés dans les rues.

La pétanque est le seul sport qui ramène des titres sportifs mondiaux au Bénin.

Notes et références

Articles connexes

Pétanque au Bénin


Desaires es el título del 20°. álbum de estudio grabado por la cantante española Rocío Dúrcal, Fue lanzado al mercado bajo el sello discográfico BMG U.S. Latin el 16 de noviembre de 1993. El álbum Desaires fue producido y realizado por el cantautor mexicano Joan Sebastian. Con este disco la intérprete regresa nuevamente con mariachi después de 6 años sin lanzar un álbum completo del género ranchero.

El cantautor mexicano Juan Gabriel quien tenía problemas con su casa disquera, dio motivo a que la intérprete española no pudiese grabar nuevamente sus canciones, sobre todo los temas rancheros con que el mexicano dio a reconocer a la española en la música mexicana, sin esperar en ese entonces a que se solucionasen los problemas con la casa disquera, Rocío Dúrcal decide grabar un álbum ranchero con el cantautor mexicano Joan Sebastian quién además fue el responsable de escribir todos los temas para este trabajo musical. Joan Sebastian que nuevamente la coloca en los primeros lugares de popularidad y aunque no fue muy premiado el disco, recibió varios Discos de oro y Discos de platino por sus amplias ventas y popularidad que se dio en México, Colombia, Venezuela y Estados Unidos lugares donde su público nuevamente estuviesen contento de ver a la cantante retomar a la música ranchera.

Cuatro de los diez temas del álbum fueron lanzados como sencillos, sin duda el más destacado fue "Desaires" que ocupó los primeros lugares en distintas cadenas radiales y listados musicales, dentro de eso la lista Hot Latin Tracks donde logró su mejor posición en el cuarto lugar en la lista musical de la revista estadounidense Billboard.

Lista de canciones

Listas musicales

Certificaciones

Músicos
 Rocío Dúrcal (Voz).
 Joan Sebastian (Letra y Música).
 Rigoberto Alfaro (Guitarra y Voces de fondo).
 José Guadalupe Alfaro (Vihuela).
 Bernardino De Santiago (Guitarrón).
 César Gómez (Flauta).
 Javier Carrillo (Armónica, Violines).
 Francisco Javier Serrano (Trompeta y Corneta).
 Antonio Morales, José Manuel Figueroa (Voz de fondo).
 Mariachi: Águilas De América De Javier Carrillo (Cuerdas, Coros).

Notas del álbum
 Realización y Producción: Joan Sebastian.
 Letra y música de todos los temas: Joan Sebastian.
 Ingenieros: Rob Russell.
 Asistente ingeniero: Brian Young.
 Maquillaje: Alan Simancas.
 Grabado en los estudios: Grabación Milagro, Los Ángeles, California Y Grabación de Ocean Way Recording Studios, Hollywood, California.
 Discográfica: BMG Music, Ariola Records (CD) y (LP), RCA Records (Casete).
 Distribuidor: Ariola International, RCA International.

Referencias

Álbumes de Rocío Dúrcal
Álbumes de 1993
Álbumes de México de 1993
Álbumes de España de 1993
Álbumes en español
Álbumes producidos por Joan Sebastian

Desaires


An Carex hatuyenensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni K.K.Nguyen. An Carex hatuyenensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex hatuyenensis


An Bulbostylis wilsonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ignatz Urban. An Bulbostylis wilsonii in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Bahamas. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis wilsonii


Corrales est un village qui appartient à la municipalité d'Aljaraque, dans la province de Huelva, communauté autonome d'Andalousie. En 2020, il comptait 4657 habitants.

Géographie
Corrales se trouve au bord de la rivière Odiel jusqu'en face de Huelva au sud-ouest de l'Espagne, à 130 km de Séville. On trouve des plages à seulement 10 minutes.

Histoire

Sa construction remonte à la fin du 19 siècle ; on le construit parce que les ouvriers des mines de Tharsis devaient être logés. Il y avait le quai de Tharsis, qui donnait l'accès à l'estuaire de Huelva et aussi une gare minière.

Au 19 siècle, Corrales avait une grande population, parce qu'il y avait une usine de concassage, un quai, un débarcadère et un criblage de pyrite, pour le minerai de Tharsis.

Démographie

Administration
Antérieurement Corrales avait une propre mairie mais actuellement, la localité est située sur le territoire de la ville d'Aljaraque.

Fêtes locales
Il y a une fête locale le 29 juin, et au début de mai un pèlerinage à la Vierge reine du monde.

Enseignement

En 2022, Corrales a une école maternelle (Tierno Galván) et un lycée (Juan Antonio Pérez Mercader).

Équipements
Corrales possède un théâtre et un centre sportif.

Lieux et monuments

 L'Habacate (vestige des équipements la mine).

Voir aussi

Bibliographie
 Llaudaró, Ferrán (Abril de 1966). «Los ferrocarriles mineros de la provincia de Huelva». Vía Libre (FFE) (28): 21-22. ISSN 1134-1416.

Liens externes
 http://www.ayto-aljaraque.es/es/

Notes et références

Localité de la province de Huelva

Corrales (Aljaraque)


Rudawa es una villa polaca atravesada por el Río Rudawa, que cuenta con una población de aproximadamente 1.720 habitantes.

Esta villa fue fundada en el siglo XII, más concretamente en el año 1185. Para acceder a ella se puede utilizar la carretera regional DK 79.

Localidades del voivodato de Pequeña Polonia

Rudawa


Perşembe, Çarşamba ile Cuma arasında olan, haftanın dördüncü günüdür.

Perşembe, Farsça-Süryanice beşinci gün anlamındaki  penc-şenbe kelimesinden gelir, "Çarşamba" kelimesine kafiyeli olarak "Perşembe" olarak söylenir.

Perşembe gününe Eski Türkçede "beşünç" (beşinci) denir.

Haftanın günleri

Perşembe


A 20.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 28 de maio de 2022 entre Belluno e Marmolada sobre um percurso de 168 km. O vencedor foi o italiano Alessandro Covi da equipa UAE Emirates e o australiano Jai Hindley do Bora-Hansgrohe se converteu no novo líder da prova.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
David de la Cruz não completou a etapa.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 20

20.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


عادل علي (6 يناير 1966- ) ممثل سوري. قام بالعديد من المسلسلات أهمها الخوالي والذي اشتهر فيه بتأدية دور الوالي وباب الحارة والذي اشتهر فيه بتأدية دور الشيخ عبد العليم.

أعماله
من أعماله:
 رجاها
 الخوالي بدور الوالي
 ليالي الصالحية بدور الشيخ عبد الحق
 باب الحارة بدور الشيخ عبد العليم
 الزعيم بدور الشيخ عمر
 هارون بدور أبو محمد
 الولادة من الخاصرة بدور القسيس
 الغربال.
 طوق البنات.
 خاتون
 عودة غوار

المراجع

وصلات خارجية

ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1966
مواليد 1385 هـ

عادل علي


Choćmirowo (deutsch Alt Gutzmerow, slowinz. Stẩṷrė Ꭓʉ̀ɵ̯cmjirɵvɵ) ist ein Dorf im Powiat Słupski der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Choćmirowo liegt in Hinterpommern, etwa 25 Kilometer östlich der Stadt Ustka (Stolpmünde), sieben Kilometer südöstlich des Garder Sees und zwölf Kilometer südwestlich des Lebasees.

Geschichte
Das früher Olden Gutzmerow genannte Rittergut war einst der Stammsitz der Familie Gutzmerow gewesen, seit diese in Hinterpommern aufgetreten war. 1517 brachte es die Familie Reckow in ihren Besitz.
1575 war  Alt Gutzmerow ein Lehen der Familie Wobeser. Nachdem es in den Besitz der Familie Stojentin gelangt war, wurde es 1764 an Wilhelm Gottfried  Graf von Werssowitz verkauft. Um 1784 gab es in Alt Gutzmerow ein Vorwerk, drei Bauern, einen Kossäten, einen Schulmeister und insgesamt acht Haushaltungen. Im 19. Jahrhundert wurde das Gut an bürgerliche Käufer (Hans Jakob Scheunemann 1780–1857)  veräußert, und es wurde ein Bauerndorf daraus. 1925 standen in dem Dorf 13 Wohnhäuser.

Vor 1945 gehörte das Dorf Alt Gutzmerow zum Amtsbezirk Bandsechow im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Im Jahr 1939 betrug die Gemeindefläche 395 Hektar, und es wurden 33 Haushaltungen und 149 Einwohner gezählt.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Alt Gutzmerow am 9. März 1945 von der Roten Armee besetzt und bald drauf unter polnische Verwaltung gestellt. Das Dorf wurde   in Choćmirowo umbenannt, und die Einwohner  wurden vertrieben. Nach Kriegsende wurden in der Bundesrepublik Deutschland 57 und in der DDR 62 aus Alt Gutzmerow vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

Im Jahr 2006 hatte Choćmirowo 41 Einwohner.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 374–375 (Download Ortsbeschreibung Alt Gutzmerow) (PDF; 403 kB)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 971–972, Nr. 62.

Weblinks
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Der Wohnort Alt Gutzmerow im ehemaligen Kreis Stolp (2011).

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Główczyce

Choćmirowo


Uzak Doğu Uluslararası Askerî Mahkemesi veya Tokyo Savaş Suçları Mahkemesi, II. Dünya Savaşı sonrasında İmparator Hirohito ve Prens Asaka dışındaki tüm Japon yetkililerinin yargılandığı, Başbakan Hideki Tojo ve üst düzey komutanların idam cezasına çarptırıldıkları uluslararası mahkemedir. Yargılamalar 3 Mayıs 1946'da başlamış ve 12 Kasım 1948'de sona ermiştir.

Mahkeme Heyeti

Mahkemede, II. Dünya Savaşı'nın kazanan tarafı olan Müttefik Devletler tarafından belirlenen 11 savcı ve 12 yargıç görev almıştır.

Yargıçlar

Savcılar

Sanıklar ve cezalar

Toplam 28 sanık yargılanmıştır. Yōsuke Matsuoka ve Osami Nagano olmak üzere iki sanık dava sırasında ölmüştür. Yedi sanık 23 Aralık 1948'de Tokyo'nun Ikebukuro semtindeki Sugamo Hapishanesi ("Sugamo Prison") de asılarak idam edilmiştir.

İdam cezası
 Seishirō Itagaki: Orgeneral, Kara Kuvvetleri Bakanı, Mançukuo Askerî Yönetimi Yüksek Danışmanı, Kantō Ordusu Genelkurmay Başkanı.
 Heitarō Kimura: Orgeneral, Burma Bölge Ordular Grubu başkumandanı, Kara Kuvvetleri Bakanlığı müsteşarı.
 Kenji Doihara: Orgeneral, Mukden Özel İşleri Teşkilatı başkanı, 12. Ordular Grubu (Çin) başkumandanı.
 Hideki Tōjō: Orgeneral, 40. Başbakan.
 Akira Mutō: Korgeneral, 14. Ordular Grubu (Filipinler) başkumandanı.
 Kōki Hirota: Sivil, 32. Başbakan.

Hapis cezası

Ömür boyu
 Sadao Araki: Orgeneral, Kara Kuvvetleri Bakanı, Eğitim ve Kültür Bakanı.
 Yoshijirō Umezu: Orgeneral, Kantō Ordusu başkumandanı, Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı
 Hiroshi Ōshima: Korgeneral, Berlin Büyükelçisi.
 Takazumi Oka: Koramiral, Deniz Kuvvetleri Bakanlığı müsteşarı.
 Okinori Kaya: Maliye Bakanı.
 Kōichi Kido: İçişleri Bakanı, Naidaijin.
 Kuniaki Koiso: Orgeneral, 41. Başbakan.
 Kenryō Satō: Kara Kuvvetli Başkanlığı Askerî İşler Şubesi başkanı.
 Jōtarō Shimada; Deniz Kuvvetleri Bakanı, Deniz Kuvvetleri Genelkurmay başkanı.
 Toshio Shiratori; Roma Büyükelçisi.
 Teiichi Suzuki: Korgeneral, Kikakuin (Devlet Planlama Teşkilâtı) genel müdürü.
 Kingorō Hashimoto; Albay, Dainihon Seinen Tō (Büyük Japonya Genç Partisi) başkanı.
 Shunroku Hata: Mareşal-Orgeneral, Kara Kuvvetleri Bakanı, 2. Genel Ordu (Hiroshima) başkumandanı.
 Kiichirō Hiranuma: 35. Başbakan.
 Naoki Hoshino: Tōjō hükûmetinin özel kalem müdürü.
 Jirō Minami: Orgeneral, 8. Chōsen (Kore) Genel Valisi.

Süreli
 Mamoru Shigemitsu
 Shigenori Tōgō

Diğer
 Iwane Matsui

Ayrıca bakınız
Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi

Kaynakça

Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi


William McGee ist der Name folgender Personen:

* William C. McGee (* 1936), US-amerikanischer Politiker (Republikaner)
 William John McGee (1853–1912), US-amerikanischer Erfinder, Geologe, Anthropologe und Ethnologe

William McGee


The calliope hummingbird ( ; Selasphorus calliope) is the smallest bird native to the United States and Canada. It has a western breeding range mainly from California to British Columbia, and migrates to the Southwestern United States, Mexico, and Central America for its wintering grounds. It was previously considered the only member of the genus Stellula, but recent evidence suggests placement in the genus Selasphorus. This bird was named after the Greek muse Calliope. The former genus name means "little star".

Description
The calliope is the smallest breeding bird found in Canada and the United States. An adult calliope hummingbird can measure  in length, span  across the wings and weigh .

Calliope hummingbirds have glossy green on the back and crown with white underparts. The adult male has wine-red streaks on the gorget, green flanks, and a dark tail. When an adult male is competing for territory or females, the dark red feathers of its gorget distend outwards to create a more distinct appearance. Females and immatures have a pinkish wash on the flanks, dark streaks on the throat and a dark tail with white tips. The only similar birds are the rufous hummingbird and the Allen's hummingbird, but these birds are larger with more distinct and contrasting rufous markings on the tail and flanks, and longer central tail feathers.

Habitat and distribution
The breeding habitat of calliope hummingbird is varied among open shrub habitats and altitudes. Nesting usually occurs at higher altitudes in the Rocky Mountains. Nests have been observed from as low as  in Oregon and Washington elevation to the tree line at over . In Montana, the minimum elevation observed for breeding is . Open montane forest, mountain meadows, and willow and alder thickets may variously serve as breeding grounds. During migration and winter, they also occur in chaparral, lowland brushy areas, deserts and semi-desert regions. They nest in western North America from southern British Columbia and Alberta south to Colorado and southern California. During spring and summer, they move, mainly through Arizona and New Mexico and northern Mexico, to winter in southwestern Mexico as well as in Guatemala and Belize.

Behavior

Calliope hummingbirds are a migratory bird, generally leaving their breeding grounds earlier than most birds (although not as early as the rufous hummingbird) to take advantage of the late-summer wildflowers in the mountains of western North America. They are believed to be the smallest-bodied long distance migrant in the world.

These birds feed on nectar from flowers using a long extendable tongue, drink sap from holes created by sapsuckers or catch insects on the wing. While collecting nectar, they also assist in plant pollination. Plants preferred for pollinating include paintbrush, penstemon, columbine, trumpet gilia, and elephant head. They will also occasionally catch and eat small insects and spiders.

Adult males usually arrive on the breeding ground before females, from mid-April to early May. The male claims and vigorously defends a nesting territory in which he will breed with many females. The male takes no part in raising the young and often actually vacates the breeding grounds by the time the young hatch. The female usually builds an open cup nest in a conifer tree under an overhanging branch, though apple and alder trees have also been used. The nest is often built on the base of large pine cones and somewhat resembles a pine cone itself. A nest may be used repeatedly over the course of several years. Two eggs are laid from late May to early July and are incubated for 15 to 16 days. The young are capable of flight about 20 days after hatching.

Humming

The prominent humming sound of a calliope hummingbird  as for all hummingbirds during flight and hovering  derives from its rapid wingbeats while feeding or interacting with other hummingbirds. Humming serves as an audible communication to alert other birds of the arrival of a fellow forager or potential mate. The humming sound derives from aerodynamic forces generated by both the downstrokes and upstrokes of the rapid wingbeats, producing acoustic oscillations and harmonics.

Courtship display and sonation
During courtship, a male calliope hummingbird hovers at accelerated wingbeat frequency up to 95 flaps per second (42% higher than normal hovering), creating a loud buzzing sound, with throat feathers protruding and facing a female. The male then ascends temporarily to 20 meters and dives at high speed, with the rapid descent causing sonation of wing and tail feathers combined with vocalization, intending to attract attention of the female. Research in a wind tunnel demonstrated that the male courtship display includes
sounds produced by three independent feather or vocal components, each with different acoustic characteristics, thus potentially containing different messages appealing to the female. The tail feathers flutter at high frequency and hit each other to produce the buzzing sound.

Temperature regulation

The high metabolic rate of calliope hummingbirds – especially during rapid forward flight and hovering – produces increased body heat that requires specialized mechanisms of temperature regulation for dissipating heat, which becomes an even greater challenge in hot, humid climates. As the smallest North American hummingbird species, calliopes appear to adapt their relatively higher surface-to-volume ratio to improve convective cooling from air movement by the wings. When air temperatures rise above , thermal gradients driving heat passively by convective dissipation from around the eyes, shoulders, and feet are reduced or eliminated, requiring heat dissipation mainly by evaporation and exhalation.

All hummingbirds dissipate heat partially by exhaled air, and from body structures with thin or no feather covering, such as around the eyes, shoulders, under the wings (patagia), and feet.  While hovering, calliope hummingbirds do not benefit from the heat loss by air convection during forward flight, except for air movement generated by their rapid wing-beat, possibly aiding convective heat loss from the extended feet.

Status

As of 2019, calliope hummingbirds have a relatively stable breeding population of about 4.5 million. As this species has a restricted wintering range in Mexico and travels an exceptional migratory distance annually of some , it is on a watchlist for factors that could diminish the population.

Threats
The calliope hummingbird does not have many predators. Its biggest threat is likely long cold spells since they reduce the volume of insects and nectar available in its environment. The calliope hummingbird has been frequently observed making enemies with other birds, including Wright Flycatchers, Western Robins, and Red-tailed Hawks. It is not afraid to dive at and attack birds that are many times larger than itself.

References

calliope hummingbird
Native birds of Western Canada
Native birds of the Northwestern United States
Native birds of the Western United States
Birds of the Sierra Nevada (United States)
calliope hummingbird
calliope hummingbird

Calliope hummingbird


Le raïon d'Oujhorod (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Transcarpatie en Ukraine.
Avec le réforme administrative de 2020, le nouveau raïon est créé et absorbe les anciens raïon d'Uzhhorod, de Velyky Berezny, Perechyn et de Moukatchevo.

Lieux culturels
La forteresse d'Oujhorod et son musée.

Références

Oujhorod

Raïon d'Oujhorod


Afonso Melendes de Gusmão (; m. ) foi um nobre de Leão que serviu como mestre da ordem de Santiago entre 1338 e 1342. Era irmão de Leonor de Gusmão, a amante do rei , e tataraneto de .

Vida

Origens familiares

Afonso era filho de Pedro Nunes de Gusmão e . Do seu lado paterno estavam seus avós Álvaro Peres de Gusmão e sua esposa, Maria Girão. Do lado materno, seus avós foram , senhor de Puebla de Asturias e adiantado-mor da fronteira com o Alandalus, e sua esposa, Urraca Guterres de Meneses. Era irmão de Leonor de Gusmão, amante de  e mãe de .

Carreira

A primeira vez que aparece na documentação e fontes foi em 1332 quando, coincidindo com a coroação de Afonso XI, foi investido junto com outros rico-homens, um cavaleiro da Ordem da Banda. Em agosto de 1338, foi nomeado por intervenção pessoal de Afonso XI para manter o cargo de seu filho bastardo, o infante , filho de Leonor de Gusmão e, portanto, sobrinho de Afonso. Aproveitou a morte de , mestre entre 1327 e 1338, anulando a tentativa judicial dos eleitores, os "13 frades" da ordem, de nomear , que até então tinha sido comandante-mor de Castela. O domínio deste último não durou muito. O mestre anterior, Vasco Rodrigues, falecera em meados de julho de 1338 e em 16 de agosto, Melendes já havia assinado a jurisdição de Villanueva de Alcardete (Toledo) como mestre da ordem. Para que assim ocorresse, o rei o fez vestir o hábito.

Durante os quatro anos que durou o seu mandato, dedicou-se ao combate aos mouros. Participou ativamente no sul junto de João Manuel e João Nunes III de Lara, comandando a retaguarda do exército real que conquistou as cidades de Ronda, Antequera e Archidona do Reino Nacérida de Granada antes de voltar em triunfo para Sevilha. No fim de 1339, forças de Guadix atacaram Siles, no bispado de Xaém, então sob posse dos santiaguistas. Melendes estava em Úbeda e reuniu mil cavaleiros e dois mil peões para aliviar o cerco. Seu ataque foi decisivo e salvou a cidade. Em 1340, quando o rei retornou ao norte para obter os recursos, Melendes ficou responsável por cuidar do setor da fronteira próximo de Xaém. No meio do ano, forças do Império Merínida, aliado de Granada, lançaram uma ofensiva sistemática que destruiu a frota castelhana e cercou Tarifa. Na resultante Batalha do Salado, um exército cristão luso-castelhano comandado por Afonso XI e  e os líderes das ordens militares venceu decisivamente o exército mouro merínido-granadino.

Em dezembro, em Llerena, um importante enclave de Santiago não muito longe da fronteira, Afonso XI convocou e presidiu as cortes encarregadas de reunir novos recursos para continuar a ofensiva. No rescaldo, Melendes e seus homens foram decisivos no ano subsequente, ajudando no cerco de Alcalá de Benzaide e Santiago de Benameji. Ao longo de 1341, Afonso XI voltou a Madri para reunir recursos para sitiar Algeciras, e encarregou Melendes com a chefia e organização defensiva da fronteira. Em maio de 1342, concedeu 500 maravedis das rendas do mestre do Campo de Montiel, em favor da vila de Segura. O rei voltou em julho, dando início ao cerco. Melendes se encontrava muito enfermo e faleceria em 14 de setembro, poucos meses após o início do empreendimento. O corpo do mestre foi sepultado no panteão familiar franciscano do Mosteiro de São Clemente em Sevilha. Casou-se com Maria de la Cerda, 2,ª dama de Vila Franca de Valcarcel, de quem não houve descendência.

Bibliografia

Casa de Gusmão

Afonso Melendes de Gusmão


Sibyl é um filme francês de 2019 co-escrito e dirigido porJustine Triet. Foi apresentado na seleção oficial no Festival de Cinema de Cannes 2019. No Brasil, foi lançado pela Imovision nos cinemas em 15 de julho de 2021. Antes do lançamento, foi apresentado na Mostra Internacional de São Paulo.

Sinopse
Após deixar de ser romancista e se tornar psicanalista, Sibyl decide deixar seus pacientes para voltar escrever. Na busca por inspiração, encontra Margot, uma jovem atriz que tem uma vida conturbada.

Elenco
Virginie Efira : Sibyl
Adèle Exarchopoulos : Margot Vasilis
Gaspard Ulliel : Igor Maleski
Sandra Hüller : Mikaela « Mika » Sanders
Laure Calamy : Édith
Niels Schneider : Gabriel
Arthur Harari : doutor Katz
Paul Hamy : Étienne
Adrien Bellemare : Daniel
Jeanne Arra-Bellanger : Selma
Liv Harari : Livia
Aurélien Bellanger
Lorenzo Lefebvre : Galotin
Philip Vormwald
Henriette Desjonquère

Recepção
Na França, o filme tem uma nota média de 3,7/5 no AlloCiné calculada a partir de 23 resenhas da imprensa. No agregador de críticas Rotten Tomatoes, que categoriza as opiniões apenas como positivas ou negativas, o filme tem um índice de aprovação de 57% calculado com base em 53 comentários dos críticos. Por comparação, com as mesmas opiniões sendo calculadas usando uma média aritmética ponderada, a nota é 5.80/10 que é seguida do consenso: "Intrigante, mas desigual, Sibyl é praticamente mantida por seus protagonistas, mas muitas vezes são ótimas performances contra filmes frustrantes." Já no agregador Metacritic, que calcula as notas usando somente uma média aritmética ponderada a partir das avaliações de 16 críticos que escrevem em maioria para a imprensa tradicional, o filme tem uma pontuação de 56 entre 100, com a indicação de "revisões mistas ou neutras."

Filmes da França de 2019
Filmes de drama da França
Filmes em língua francesa
Filmes de drama da década de 2010
Filmes distribuídos pela Imovision

Sibyl


An Genoplesium rufum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni David Lloyd Jones och Mark Alwin Clements. An Genoplesium rufum in nahilalakip ha genus nga Genoplesium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Genoplesium

Genoplesium rufum


The Days and Nights of Molly Dodd is an American comedy-drama television series that aired on NBC from May 21, 1987, to June 29, 1988, and on Lifetime from April 17, 1989, to April 13, 1991. It was created by Jay Tarses and stars Blair Brown in the title role.

Premise
The show depicts the life of Molly Bickford Dodd, a divorced woman in New York City with a lifestyle that could be described as both yuppie and bohemian. Molly seems to drift from job to job and relationship to relationship. Her ex-husband, a ne'er-do-well jazz musician, still cares for her. In fact, nearly every man (and the occasional woman) she meets adores her. Her warmth and emotional accessibility are the root cause of most of Molly's problems in life. The BBC's Radio Times characterised the show as "An American comedy-drama series starring Blair Brown intelligent, attractive and independent, Molly Dodd has the world at her feet—so why must it always trip her up?

Cast
 Blair Brown as Molly Dodd
 James Greene as Davey McQuinn, elevator operator/doorman
 Allyn Ann McLerie as Florence Bickford, Molly's mother
 William Converse-Roberts as Fred Dodd, Molly's ex-husband
 Richard Lawson as Det. Nathaniel Hawthorne, one of Molly's romantic interests
 David Strathairn as Moss Goodman, one of Molly's romantic interests

Additional cast included:
 Maureen Anderman as her best friend Nina.
 Sandy Faison as Mamie Grolnick, Molly's younger sister.
 Victor Garber as Dennis Widmer
 Richard Venture as Edgar Bickford, Molly's father
 George Gaynes, John Pankow, J. Smith-Cameron, and Lewis Black.

Episodes
NOTE: Production Codes were taken from the Library of Congress.

Season 1 (1987)

Season 2 (1988)

Season 3 (1989)

Season 4 (1990)

Season 5 (1991)

Production
The Days and Nights of Molly Dodd had story lines that often did not resolve in a single episode.

The show was filmed using a single camera.

Production took place in Hollywood for the first two seasons before moving to Kaufman Astoria Studios in New York in season 3.

Tarses wrote and directed many of its episodes (and made a number of cameo appearances).

Reception and network change
NBC first broadcast the show as a summer replacement in 1987 running 13 episodes. Molly Dodd was critically acclaimed and a moderate ratings success (it was featured in the network's then-powerhouse Thursday night lineup), but was not featured in the network's fall schedule.  It was a mid-season replacement for NBC again in spring 1988, with 12 episodes (a season-ending 13th episode was produced but not aired). NBC canceled Molly Dodd after this second short  season.

After it was canceled by NBC, Lifetime cable network picked the show up, first re-airing the 26 episodes originally produced, then commissioning three more 13-episode seasons for 1989, 1990, and 1991. When they were rerun on Lifetime, the original 26 episodes were time-sped (usually during both acts), and the opening titles were trimmed. After production ceased, Lifetime would continue to air Molly Dodd in reruns until 1993.

Awards and nominations
The show earned Brown five Emmy Award nominations as Outstanding Lead Actress in a Comedy Series, one for each year the show was on. Brown won a CableACE Award for Best Actress in a Dramatic Series in 1991, while the fifth and final Season was airing. Tarses was also the recipient of multiple nominations.

Music rights
Despite some demand for the show on DVD or streaming services, the original producers did not clear music rights for subsequent broadcast. Although Brown often sang as Molly, the cost to secure the rights to the music itself would be substantial. In an interview, Brown indicated "all the songs that I sang, they never got the rights. So [the show is] in a vault somewhere and will never see the light of day."

References

External links

The Days and Nights of Molly Dodd at epguides.com
Richard Lawson Official Website: The Days and Nights of Molly Dodd – features the video clip of Molly and Nathaniel's first meeting, plus other clips and production stills

1987 American television series debuts
1991 American television series endings
1980s American comedy-drama television series
1990s American comedy-drama television series
American television series revived after cancellation
English-language television shows
Lifetime (TV network) original programming
NBC original programming
Television series by Warner Bros. Television Studios
Television shows filmed in New York (state)
Television shows set in New York City

The Days and Nights of Molly Dodd


Hamptons at Boca Raton fue un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Palm Beach en el estado estadounidense de Florida. En el Censo de 2000 tenía una población de 11.306 habitantes y una densidad poblacional de 1.616,77 personas por km².

Geografía
Hamptons at Boca Raton se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Hamptons at Boca Raton tiene una superficie total de 6.99 km², de la cual 6.47 km² corresponden a tierra firme y (7.41%) 0.52 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2000, había 11.306 personas residiendo en Hamptons at Boca Raton. La densidad de población era de 1.616,77 hab./km². De los 11.306 habitantes, Hamptons at Boca Raton estaba compuesto por el 94.80%% blancos, el 1.66%% eran afroamericanos, el 0.04%% eran amerindios, el 1.47%% eran asiáticos, el 0.1%% eran isleños del Pacífico, el 0.93%% eran de otras razas y el 1.09%% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 4.62%% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Lugares designados por el censo en Florida
Antiguos lugares designados por el censo de Estados Unidos
Localidades del condado de Palm Beach

Hamptons at Boca Raton


Daniel "Dee" Snider (New York, 15. ožujka 1955.) američki je glam i heavy metal glazbenik, tekstopisac, radio-voditelj i glumac, najpoznatiji kao frontmen glam metal sastava Twisted Sister. Snider se pojavio na 83. mjestu popisa "100 najvećih metal pjevača svih vremena" časopisa Hit Parader.

Diskografija

Studijski albumi
 Under the Blade (1982.)
 You Can't Stop Rock 'n' Roll (1983.)
 Stay Hungry (1984.)
 Come Out and Play (1985.)
 Love Is for Suckers (1987.)
 Still Hungry (2004.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
  IMDb  Dee Snider na IMDb-u ((en))
 Meet the Snider Family on VH1 - Official VH1 Site
 Dee Snider radio talk show

Američki pjevači

Dee Snider


"Ballet for a Girl in Buchannon" (sic), also known as "The Ballet" and "Make Me Smile Medley", is a nearly thirteen-minute mini-rock opera/song cycle/suite from Chicago's 1970 album Chicago (also called Chicago II). It was the group's first attempt at a long-format multi-part work.

It was composed by James Pankow, who got the inspiration to write the "Ballet" from his love of long classical music song cycles. According to a May 2018 interview with the Charleston Gazette-Mail, the songs were written in an attempt to win back his ex-fiancee, Terrie Heisler, who was at the time attending West Virginia Wesleyan College in Buckhannon, West Virginia.

"Ballet" takes up most of side two of Chicago and consists of seven tracks, three of which are instrumentals:
 "Make Me Smile" (Lead vocal by Terry Kath)
 "So Much to Say, So Much to Give" (Lead vocal by Robert Lamm)
 "Anxiety's Moment" (Instrumental)
 "West Virginia Fantasies" (Instrumental)
 "Colour My World" (Lead vocal by Terry Kath)
 "To Be Free" (Instrumental)
 "Now More Than Ever" (Lead vocal by Terry Kath)
The final track, "Now More Than Ever," is a single-verse reprise of the suite's opening song, "Make Me Smile." The vocal songs within the suite can be viewed as telling the story of a man searching for a far away lost love and attempting to rekindle the love they had shared. Two of these songs reached the top ten on the U.S. Billboard Hot 100: a single edit of "Make Me Smile (/Now More Than Ever)" (#9, 1970) and "Colour My World" (#7, 1971).

The instrumental movement "West Virginia Fantasies" incorporates instrumental counterpoint extensively between the horns, guitar, and keyboards, exemplifying Chicago's skill at composing and arranging complex pieces.

The suite was recorded as a single track, titled "The Ballet," on their album Chicago XXVI: Live in Concert in 1999. The version on the 2005 DVD Chicago & Earth, Wind & Fire — Live at the Greek Theatre is called "Make Me Smile Medley," named after the suite's opening song.

References

1970 songs
Chicago (band) songs
Songs written by James Pankow
Music medleys
Song recordings produced by James William Guercio
Rock operas

Ballet for a Girl in Buchannon


Adolf Burkhardt ( - ) est un espérantiste allemand.

Biographie
Adolf Burkhardt nait le  à Asperg, en Allemagne. Il est l'ainé des trois enfants de Friedrich Burkhardt et de Luise Burkhardt, née Seitz. Il étudie à l'école d'Asperg, puis au gymnasium de Louisbourg.

Œuvres

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Espérantiste allemand
Naissance en avril 1929
Naissance en Bade-Wurtemberg
Décès en avril 2004
Espérantisation en 1946

Adolf Burkhardt


Situl urban "Vechiul cartier Iosefin" este un monument istoric format dintr-o parte a cartierelor Iosefin și Elisabetin și dezvoltat în zona Non Aedificandi a Cetății Timișoara la sfârșitul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XX-lea. Situl conține multe clădiri în stil Secession și ilustrează concepția urbanistică a epocii.

Descriere

Un sit este un teren delimitat topografic cuprinzând acele creații umane în cadru natural care sunt mărturii cultural-istorice semnificative din punct de vedere arhitectural, urbanistic, arheologic, istoric, artistic, etnografic, religios, , științific, tehnic sau al peisajului cultural. Situl urban "Vechiul cartier Iosefin" este o zonă din Timișoara delimitată la nord de splaiul Tudor Vladimirescu (adiacent Canalului Bega, la vest de bulevardul General Ion Dragalina, la sud de bulevardul 16 Decembrie 1989, strada Alexandru Odobescu și strada Romulus, iar la est de strada Gheorghe Doja și strada Brașov.
|-
| Q
| Podul metalic, cunoscut de public ca Podul de la Fabrica de Lanțuri, sau Podul de Fier. Este fostul pod Hunyadi din 1871, care a fost demontat de la Maria în 1914 și montat pe actualul amplasament în 1917. Pod pietonal.
| Str. Ady Endre/Str. Andrei Mureșanu
| 1871
|
|
|-
| R
| Podul Maria, fost Podul Traian, Hunyadi híd, Große Brücke. Vechi pod de lemn, înlocuit în 1871 cu un pod metalic, înlocuit la rândul său de actualul pod de beton armat. Pod pietonal, rutier și pentru tramvai.
| Bd. 16 Decembrie 1989/Parcul Central șiParcul Catedralei
| 1911/1916 Lád Károly Elemér Wachtel
|
|
|-
| S
| , fost Arboretum. Are o suptafață de 22 000 m², din care aproape 12 000 m² spații verzi. În parc se află restaurantul Flora. Reamenajat în 2003 și în curs de reamenajare în 2017.
| Între:Canalul Bega,Spl. Tudor Vladimirescu,Podul Maria,Podul Mihai Viteazu
| 1934Mihai Demetrovici
|
|
|}

Note

Bibliografie
 Ion Marin Almăjan ș.a., Timișoara: Monumente de artă plastică , Timișoara: Ed. PENTAdVISUAL, 2002
 Mihai Opriș, Timișoara: Mică monografie urbanistică, București: Ed. Tehnică, 1987
 Mihai Opriș, Timișoara: Monografie urbanistică, vol. I: Descoperiri recente care au impus corectarea istoriei urbanistice a Timișoarei, Timișoara: Ed. BrumaR, 2007, ISBN 978-973-602-245-6
 Doina Antoniuc ș.a., Județul Timiș Monumente de For Public , Timișoara: Ed. Graphite, 2010,
 Ciprian Glăvan, Defortificarea cetății Timișoarei, Analele Banatului, s.n., Arheologie – Istorie, XXI, Timișoara: 2013, pp. 421–430
 Mihai Opriș, Mihai Botescu, Arhitectura istorică din Timișoara, Timișoara: Ed. Tempus, 2014, ISBN 978-973-1958-28-6
 Getta Neumann, Pe urmele Timișoarei evreiești, Timișoara: Ed. BrumaR, 2019,
 Mihai-Claudiu Moldovan, Piața Plevnei, în Heritage Of Timișoara nr. 1, 2022, , ISSN-L 2821-753

Legături externe

 Cartierele Iosefin și Elisabetin, imagini din ilustrate de epocă.

Istoria Timișoarei
Monumente istorice din Timișoara
Iosefin (Timișoara)

Situl urban „Vechiul Cartier Iosefin”


Biserica reformată din Rădești este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Rădești, comuna Rădești. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 6556.03. Este înregistrată în lista monumentelor istorice a județului Alba sub .

Localitatea
Rădești (până în anii 1920, Tâmpăhaza, în , în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Alba, Transilvania, România.  Prima atestare documentară este din 1439.

Biserica
Biserica a fost construită în a doua jumătate a secolului al XIII-lea, cu transformări ulterioare, în care se manifestă influențele gotice. Tavanul casetat datează din anul 1744. Caseta centrală din piatră poartă numele lui Bogdány Péter și Donát Ilona. Amvonul a fost ridicat în 1774 de Bogdány Anna.

Note

Vezi și
 Rădești, Alba

Legături externe
 Fișă de monument
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument

Imagini  din exterior

Imagini  din interior

Monumente istorice din județul Alba
Biserici reformate din România
Biserici din județul Alba
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica reformată din Rădești


Zhi Bingyi (支秉彝), né le  et décédé le  était un scientifique chinois dans les domaines des télécommunications, des instruments de mesure et du codage des caractères chinois. C'est principalement dans ce dernier domaine qu'il est connu .

Références

Liens externes

Scientifique chinois

Zhi Bingyi


Yenigün, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 62 km, Kavak ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Yenigün, Kavak


Senzowo () ist ein russischer Ortsname:
 Senzowo (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Tschernjachowsk, Oblast Kaliningrad (Pabbeln, 1928–1946 Amwalde, Kreis Insterburg, Ostpreußen)
 Senzowo, untergegangener Ort im Rajon Slawsk, Oblast Kaliningrad (Wolfsdorf, Kreis Niederung/Elchniederung, Ostpreußen)
 Senzowo (Kostroma), Dorf in der Oblast Kostroma
 Senzowo (Lipezk), Dorf in der Oblast Lipezk
 Senzowo (Nowgorod), Dorf in der Oblast Nowgorod

Senzowo


Maiori er en kommune på Amalfikysten i provinsen Salerno. Den hører sammen med " Comunità Montana Penisola Amalfitana". Allerede under Romerriget var denne egn værdsat til rekreationsophold. Maiori har den længste, uafbrudte strandstrækning på Amalfikysten.

Maioris oprindelige navn var Reghinna Maior, i modsætning til nabokommunen, Reghinna Minor.

Erhverv
Økonomisk set er turismen det mest betydningsfulde erhverv i Maiori. Fra byen fører vej nr. 163 vestpå mod Sorrento, og undervejs kommer man gennem Minori, Ravello, Atrani, Amalfi, Praiano og Positano. I sommerperioden er der direkte færgefart fra Maiori til Capri, men ellers foregår trafikken via Amalfi. Øen Ischia har ligeledes færgeforbindelse til Amalfi.

I midten af det 20. århundrede instuerede Roberto Rossellini nogle af sine mest kendte film i Maiori: I 1946 Paisà, i 1948 første og anden episode af filmen L'Amore (Størst er kærligheden), i 1952 La macchina ammazzacattivi og i 1953 Il viaggio in Italia.

Kommuneinddeling
Kommunen er inddelt i følgende småsamfund:
Erchie, Ponteprimario, San Pietro, Santa Maria delle Grazie og Vecite.

Sagnet vil vide, at den græske helt, Herakles, gik i land ved Erchie.

Historie
Man ved stadig ikke, hvem der egentlig har grundlagt Maiori. Der er meget forskellige meninger om dette, og både grækerne, etruskerne, picenerne og romerne, men også den langobardiske fyrste, Sicardo, er blevet foreslået.

Egentlig blev alle stederne langs kysten formet af de skiftende erobrere – som f.eks. etruskere eller romere, men mellem 830 og 840 sluttede kystens byer sig sammen i en konføderation, den amalfitanske republik, og medlemsbyernes befolkninger blev kaldt "amalfitanere". Forbundet bestod af byerne mellem Lettere og Tramonti og mellem Cetera og Positano. Desuden var Capri medlem af republikken. Hver by beholdt i denne periode sit eget navn og et selvstændigt bystyre, men havde samtidig en særlig rolle inden for forbundet.

Historiske data

Middelalder
 973: Klostret Santa Maria de Olearia bliver grundlagt af benediktinermunke i kvarteret Capo d'Orso.
 1204: Fundet af den sorte statue, der fik navnet Sankte Maria a Mare, på stranden ved Maiori
 1222: Opførelse af de ikke længere eksisterende Abbedier, Sankte Maria de Stellis og Sankt Nicolo de Carbonara, ved foden af Falerzo.
 1286: Pisa, republikkens ærkefjende, plyndrer byerne.
 1343: Undersøisk jordskælv.
 1348: Pesten.
 1405: Opførelse af bygningskomplekset, Sankt Francesco.

Nyere tid
 16. århundrede: de første papirmøller.
 1502: De første kampe mellem spaniere og franskmænd.
 1528: Blodigt slag mellem Anjou og Spanien.
 1589: Amalfi overtager abbediet Sankte Maria Olearia og alle dets ejendomme.
 1656: Maiori rammes af en pestepidemi, og antallet af indbyggere falder til ca. 1000.
 1662: Maiori bliver udnævnt til Città Regia (dvs. "rigsbyer") af den spanske konge, Filip 4..
 1735: Ny oversvømmelse.
 1773: Atter en oversvømmelse.
 1860: Syditalien sluttes sammen med resten af Italien til Kongeriget Italien.

20. århundrede
 1910: Oversvømmelse; Italiens konge, Victor Emanuel 3. af Italien, besøger Maiori efter oversvømmelsen.
 1943, 8. September: Amerikanske tropper går i land på stranden ved Maiori og trænger frem til Chiunzupasset, hvorfra de støtter den allierede venstre flanke i brohovedet ved Salerno under den allierede invasion af Italien

 1946: Paisà, en film af Roberto Rossellini, bliver optaget i Maiori.
 1948: L'Amore, en film af Roberto Rossellini, bliver optaget i Maiori.
 1953: La macchina ammazzacattivi og Il viaggio in Italia, begge film af Roberto Rossellini, bliver optaget i Maiori.
 1954: Natten mellem den 25. og den 26. oktober: oversvømmelse.

Seværdigheder

 Borgen, Sankt Nicola de Thoro-Plano, der dækker et areal på ca. 7500 m².
 Kirken Sankt Rosario.
 Kirken Sancta Maria a Mare.
 Klostret Sancta Maria Olearia, som blev grundlagt i 973 af benediktinere, der drev en oliepresse på stedet. Det er baggrunden for navnet "Sancta Maria Olearia" (olearia = olie, olieagtig). Ved første øjekast ser man ofte slet ikke abbediet, da det falder meget harmonisk i ét med landskabet omkring det.
 Palazzo Mezzacapo
Paladset Mezzacapo var indtil den 23. Mai 2009 hjemsted for kommunekontoret, og det ligger midt på Corso Reginna, hovedgaden i Maiori. Bygningen er et vidnesbyrd om Maioris blomstrende fortid, for den var engang residens for markgreve Mezzacapo.

Man kommer ind i paladset gennem en stor, udskåren trædør: Når man først er nået ind i indergården, ser man to marmortrapper, som fører op til de øverste etager i paladset både til højre og til venstre. Deroppe er der mange værelser, hvoraf det vigtigste er repræsentationssalen med det store, hvælvede loft.

Paladset blev bygget i den første halvdel af det 19. århundrede, og det blev fuldstændigt restaureret af familien Mezzacapo.

Under en nyere restaurering opdagede man, at vægmaleriet muligvis kan være udført af den tyske maler, Ludwig Richter (1803-1884).

Ved siden af paladset har man Mezzacapohaverne, der er anlagt, så der dannes et malteserkors.

 Valfartskirken Sankte Maria delle Grazie
Valfartskirken blev ødelagt under oversvømmelsen i 1910, men er derefter blevet genopbygget. Inde i bygningen finder man maleriet La Visitazione (Marias bebudelse) fra det 14. århundrede og døbefonten fra det 13. århundrede. Desuden er klokketårnet og facaden fra det 18. århundrede værd at se.

Begivenheder og fester
 Gran Carnevale Maiorese (karnevallet i Maiori) i februar/marts.
 Rossellini filmfestivalen (hvert år siden 2000).
 Festen for Madonna dell'Avvocata (med to gange valfart til valfartskirken Pinsedag og 2. pinsedag).
 Auberginefesten, Sagra della Melanzana, i bydelen Vecite.
 Festen for Sankte Maria a Mare den 15. august.

Eksterne links
 Azienda Autonoma di Soggiorno e Turismo (Turisbureauet)
 Informationer om kommunen

Se også
 Amalfikysten

Noter

Byer i Campania
Salerno (provins)

Maiori


Agrilus extrarmatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2003.

Referências

extrarmatus

Agrilus extrarmatus


Saquarema es un municipio brasileño situado en el estado de Río de Janeiro. Tiene una población estimada, en 2021, de 91 938 habitantes.

Está localizado en el área geográfica denominada Región de los Lagos. Se ubica a 98 kilómetros al este de la capital. Se caracteriza por sus playas turísticas: Vila, Prainha, Itaúna, Barrinha, Boqueirão, Barra Nova, Jaconé, Vilatur, Massambaba, entre otras, con condiciones favorables para la práctica del surf. Una de las más famosas es la playa de Itaúna.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río de Janeiro

Saquarema


Idom Kirke ligger i landsbyen Idom i Idom-Råsted Sogn, Holstebro Kommune (Viborg Stift).

Bygningen
Skibet og koret er opført i kvadre i romansk stil. Tårnet og våbenhuset er hvidkalkede.

Historie
Idom Kirke stammer fra omkring 1150, idet dog tårnet og våbenhuset er bygget til senere, omkring 1490.

Altertavlen er fra 1787, hvor den erstattede en tidligere, der var brændt kort forinden.

På kirkegården findes et område kaldet "Flyvergraven", idet der her ligger seks canadiere og en nordirer begravet. Disse styrtede ned med et fly i nærheden under anden verdenskrig, og området er markeret med et jernkors lavet af vragdele fra flyet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kirkens beskrivelse hos Runeberg: Trap 3-5, s. 590, Idum Sogn
 Idom Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Viborg Stift

Idom Kirke


Untererthal ist ein Stadtteil der bayerischen Stadt Hammelburg im unterfränkischen Landkreis Bad Kissingen.

Geographische Lage
Das Kirchdorf Untererthal befindet sich nördlich von Hammelburg.

Durch Untererthal verläuft die B 27, die südwärts nach Hammelburg und nordwärts nach Bad Brückenau führt; nächster Ort auf diesem Wege ist Neuwirtshaus. Am östlichen Ortsausgang von Untererthal führt die St 2291 zunächst nach Obererthal und weiter in Richtung A 7 und Bad Kissingen.

Geschichte
Hügelgräber nahe dem Büchelberg deuten auf eine frühe Besiedelung der Region hin. Die erste bekannte urkundliche Erwähnung des Ortes erfolgte in einer Schenkungsurkunde vom 7. Januar 777 unter dem Namen "Harital".

Untererthal war eines der Güter, die Karl der Große im Jahr 777 dem Kloster Fulda überlassen hat.

Die spätere Geschichte des Ortes steht in engem Zusammenhang mit dem Geschlecht der Erthaler, die im Ort eine heute nicht mehr existente Burg bewohnten. Einen weiteren Wohnsitz hatten die Freiherren von Erthal an der Stelle des heutigen Judenhofs. Bereits in der ersten Hälfte des 12. Jahrhunderts tritt die Familie in Franken auf. Als einer der ersten urkundlich nachweisbaren Angehörigen erscheint im Jahr 1170 Heinrich von und zu Erthal.

Jüdische Gemeinde bis 1938
Eine jüdische Gemeinde existierte in Untererthal seit dem 16./17. Jahrhundert. Der erste bekannte Beleg für jüdische Einwohner datiert von 1524. Die Juden Untererthals standen unter dem Schutz der Freiherren von Erthal. Die erste Nennung einer Synagoge ist für das Jahr 1737 bekannt. 1805 entstand im Obergeschoss eines jüdischen Privathauses (Judengasse 15) ein neuer Betsaal, der 1842 renoviert wurde und bis zum Tag des Novemberpogroms 1938 die Synagoge der jüdischen Gemeinde in Untererthal war.

Am Nachmittag des 10. November 1938 kamen Männer des SA-Sturms Hammelburg und andere auswärtige Schläger nach Untererthal und demolierten jüdische Häuser und Wohnungen. Die Synagoge wurde innen angezündet, demoliert und geschändet. Trotz dieser Vorkommnisse wohnten Anfang 1942 noch zwölf jüdische Männer und Frauen, Angehörige der Familien Stühler, David und Levy, am Ort.

Acht von ihnen wurden am 22. April 1942 nach Izbica bei Lublin deportiert und ermordet. Die letzten beiden jüdischen Einwohner, Adolf und Amalia Stühler, kamen im September 1942 in das Ghetto Theresienstadt und von dort 1944 in das Vernichtungslager Auschwitz. Laut Gedenkbuch des Bundesarchivs Berlin wurden insgesamt 25 jüdische Einwohner Untererthals Opfer des Holocaust. Seit 2014 erinnert eine Gedenktafel in der Ortsmitte (Judengasse) an die in der NS-Zeit ermordeten jüdischen Männer und Frauen.

Alte Heeresstraße – B 27
Seit jeher für die Geschichte des Ortes entscheidend war die in Süd-Nord-Richtung verlaufende alte Heeresstraße, die heutige B 27, über die Fürsten und Kaufleute in den Ort kamen, die aber auch im Dreißigjährigen Krieg, in den Koalitionskriegen sowie im Deutschen Krieg die Ankunft von plündernden Heeren erleichterte.

Eingemeindung nach Hammelburg
Im Rahmen der Gemeindegebietsreform wurde Untererthal am 1. Januar 1972 ein Stadtteil von Hammelburg.

Bauwerke und Anlage

Kirche St. Martin
Vor dem Bau der St.-Martins-Kirche bestand im Ort eine von den Herren von Erthal Ende des 11. Jahrhunderts errichtete Kirche. Als diese sich wegen der wachsenden Zahl der Gläubigen als zu klein erwies, wurde im Jahr 1926 mit dem Bau der heutigen Kirche begonnen; die Einweihung fand am 5. Mai 1929 statt.

Landgasthof zum Goldenen Kreuz
Von alters her beanspruchten die Freiherren von Erthal das Schankrecht in Untererthal. Schon frühzeitig hatten sie eine Schenke erbaut. Erstmals im Jahre 1548 wurde Hans Murk als Wirt erwähnt, dem im Laufe der Jahrhunderte noch viele Wirte auf der herrschaftlichen Schenke nachfolgten.

Im Jahre 1733 ließ Johann Bau das alte Gebäude niederlegen und einen prächtigen Barockbau errichten. Die beiden Bogen am Eingang mit ihren originellen Fratzen in den Schlusssteinen und die Fensterstöcke fallen auf. Die reichlich verzierte Haustüre, eine gute Schnitzarbeit, stammt aus einer späteren Zeit. Im Jahre 1737 wurde erstmals erwähnt, dass das Gasthaus ein "guldenes Kreuz" im Schilde führte.

Ab dem Jahre 1895 hatte Johann Josef Schäfer, der eine Witwe heiratete, die Schenke in Besitz. Schäfer erbaute 1900 den hinteren Trakt der heutigen Gaststätte mit dem geräumigen Tanzsaal. 1910 ließ Schäfer das Anwesen renovieren. Der Landgasthof steht unter Denkmalschutz.

Weblinks
 Webpräsenz von Untererthal
 Webpräsenz von Untererthal auf www.hammelburg.de
 Die Geschichte der jüdischen Gemeinde und der Synagoge von Untererthal auf www.alemannia-judaica.de

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Bad Kissingen
Ortsteil von Hammelburg
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bad Kissingen)
Ersterwähnung 777
Gemeindeauflösung 1972
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Untererthal


برمبال، هي إحدى القرى التابعة لمركز مطوبس في محافظة كفر الشيخ في جمهورية مصر العربية. حسب إحصاءات سنة 2006، بلغ إجمالي السكان في برنبال 14373 نسمة، منهم 7389 رجل و6984 امرأة.

انظر أيضاً

 مطوبس
 قائمة قرى محافظة كفر الشيخ

مصادر

الوحدة المحلية لقرية برمبال (مطوبس)

برمبال


352333 Sylvievauclair este un asteroid din centura principală.

Descoperirea asteroidului
Asteroidul a fost descoperit la 1 noiembrie 2007, la Observatorul La Silla al Observatorului European Austral, din Chile, de către astronomul Peter Kocher, folosind telescopul Marly.

Denumirea asteroidului
La 18 august 2016, asteroidul a primit numele 352333 Sylvievauclair, în onoarea astrofizicienei franceze Sylvie Vauclair, fostă studentă a astrofizicianului canadian Hubert Reeves.

Caracteristici
Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă majoră egală cu 2,73 u.a., o excentricitate de 0,25 și de o înclinație de 10,1° în raport cu ecliptica.

Note

Bibliografie

Legături externe

Vezi și
 Centura de asteroizi

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

352333 Sylvievauclair