The Montreux Jazz Festival (formerly Festival de Jazz Montreux and Festival International de Jazz Montreux) is a music festival in Switzerland, held annually in early July in Montreux on the Lake Geneva shoreline. It is the second-largest annual jazz festival in the world after Canada's Montreal International Jazz Festival.

History
The Montreux Jazz Festival opened on 18 June 1967 and was founded by Claude Nobs, Géo Voumard and René Langel with considerable help from Ahmet and Nesuhi Ertegun of Atlantic Records. The festival was first held at Montreux Casino. The driving force is the tourism office under the direction of Raymond Jaussi. It lasted for three days and featured almost exclusively jazz artists. The highlights of this era were Charles Lloyd, Miles Davis, Keith Jarrett, Jack DeJohnette, Bill Evans, Soft Machine, Weather Report, The Fourth Way, Nina Simone, Jan Garbarek, and Ella Fitzgerald.

Originally a pure jazz festival, it opened up in the 1970s and today presents artists working in various styles of music. Jazz remains an important part of the festival. Part of the festival's expansion was due to coproduction by Quincy Jones, who brought many international artists in the early 1990s. Today's festival lasts about two weeks and attracts an audience of more than 200,000 people.

In the 1970s, the festival began broadening its scope, including blues, soul, and rock artists; for instance, Led Zeppelin, Pink Floyd, Frank Zappa, Deep Purple, Canned Heat and many others. Towards the end of the decade, the festival expanded even more, including music from all continents (with an emphasis on Brazilian music) and lasting a full three weeks. Santana came to Montreux for the first time in 1970; Van Morrison played in 1974 and 1980. Other artists included B.B. King, Stevie Ray Vaughan, Gary Moore, Weather Report, Don Ellis, Crossfire, Buddy Guy, Camarón de la Isla and Tomatito, Soft Machine, Chuck Berry, Peter Tosh, George Clinton and Parliament-Funkadelic, Eric Clapton, Luther Allison, Bo Diddley, Stan Getz, Airto Moreira, Joe Henderson, Dizzy Gillespie, Oscar Peterson, Ney Matogrosso, Charles Mingus, Etta James, Sonny Rollins, Son House, Count Basie, Chick Corea, Herbie Hancock, Gilberto Gil, Ray Charles, James Booker, Hermeto Pascoal, Mahavishnu Orchestra, Rory Gallagher, Marianne Faithfull, Elis Regina, Les McCann, Eddie Harris, Pasadena Roof Orchestra, New Order, Jaco Pastorius, Ringo Starr & His All-Starr Band, Toto, Zucchero Fornaciari, André Geraissati, Korni Grupa, Jan Akkerman, Joe Satriani, Status Quo, Prince, and many more.

Initiator and head organizer Claude Nobs brought an array of artists to Montreux. Mathieu Jaton has organised the festival since Nobs' death in 2013.

Venue
The festival was originally held at the original Montreux Casino, which burned down in December 1971 during Frank Zappa's performance (as referenced in "Smoke on the Water" by Deep Purple). The festival was held then in other auditoriums in Montreux, until it could return to the rebuilt new Casino in 1975. The festival continued to grow, and in 1993, it moved to the larger Montreux Convention Centre. From 1995 through 2008, it occupied both the convention centre and the casino. Beginning with the 41st MJF in 2007, nightly performances of headliners were again moved mainly to the Montreux Musique & Convention Centre (though the Casino still hosts the odd one-off shows), owing mainly to logistics: the Casino is approximately  from the Convention Centre, making it difficult for crew, artists and technical personnel (as well as fans) to travel easily through crowded streets from one venue to the other. (This is exacerbated by the presence of a large number of streetside vendors and artisans – as well as strolling crowds of tourists – on the lakefront walk that connects the venues.) As of 2007, the Convention Centre hosts two main stages, Auditorium Stravinski (capacity 3,500) and Miles Davis Hall (capacity 1,800), as well as the smaller Montreux Jazz Cafe, and several smaller open-air stages around the Centre. Additional themed shows (Bahia, Blues, etc.) are held on boats cruising the lake and train cars traveling the region, and various workshops and competitions are held at the nearby Montreux Palais and Le Petit Palais.

Venue history

Expansion

The festival changed in the 1980s: it grew dramatically and included an even wider variety of music styles. Jazz remained important, as did Brazilian music, but more rock and pop artists were also invited.

Miles Davis came to Montreux several times, British hard rock band Deep Purple were invited as headliners eight times, and Status Quo have headlined the festival twice. Other notable artists at Montreux were Sandra, Max Roach, James Brown, George Clinton and Parliament-Funkadelic, Wynton Marsalis, Art Blakey, John McLaughlin, Stevie Ray Vaughan, Wayne Shorter, Al Di Meola, Elvis Costello, Jimmy Cliff, Steel Pulse, Mike Oldfield, Brian May, Marvin Gaye, Rory Gallagher, Leonard Cohen, Nina Hagen, Eric Clapton, Queen, Phil Collins, Joe Cocker, Los Lobos, The Manhattan Transfer, Tracy Chapman, and Van Morrison again.

The expansion that began in the 1980s has continued since then – Montreux transformed from a jazz festival into a world music festival. Quincy Jones co-produced the festival from 1991 to 1993. By 1993, the festival had outgrown the Casino and moved to the larger Convention Centre. The number of visitors rose from 75,000 in 1980 to 120,000 in 1994, and an "Off-festival" developed on the lakeshore promenades and in the cafés of Montreux.

Many "regulars" returned, but many new artists also appeared on stage: Sting, Bob Dylan, Fats Domino, Deep Purple, Al Jarreau, Chaka Khan, Johnny Cash, Cheap Trick, Cheb Mami, Youssou N'Dour, Marianne Faithfull, Ice-T, Jazzmatazz, ZZ Top, Simply Red, Marisa Monte, George Benson, Jazzkantine, Alanis Morissette, David Bowie, Paul Simon. In 1999, the festival saw more than 220,000 visitors.

The festival has also played host to some well-known and talented student groups, including big bands and vocal ensembles. Young, talented musicians are encouraged to take part in several competitions.

Competitions
Three international competitions are organised by the Montreux Jazz Artists Foundation every year: Solo Piano, Guitar, and Voice. Each competition has its own jury composed of professionals and chaired by a world-renowned musician (in 2008: Fazıl Say for the Piano Solo, Lee Ritenour for the Guitar, Patti Austin for the Voice competition). In addition, until 2016, a local competition, the Tremplin Lémanique, was aimed at jazz bands that are based in one of the regions of the Léman lake: the French departments of Ain and Haute Savoie and the Swiss cantons of Geneva, Vaud and Valais.

Performances

Over 1300 artists have performed at the Festival from 1967 to 2016, with the most appearances by Herbie Hancock (27 times) and B.B. King (21 times).

Discography
Albums recorded at the festival
 Alanis Morissette: Live at Montreux 2012 (Eagle Rock Entertainment, 2013)[CD/DVD/Blu-ray] – recorded in 2012
 Alice Cooper: Live at Montreux (Eagle Vision, 2006) [CD/DVD] – recorded in 2005
 Arista All Stars: Blue Montreux (Arista, 1979) – recorded in 1978
 Atlantic Family: The Atlantic Family Live at Montreux (Atlantic, 1978) – recorded in 1977
 Baby Consuelo: Baby Consuelo ao Vivo – 14th Montreux Jazz Festival (Elektra, 1980)
 Benny Carter: Benny Carter 4: Montreux '77 (Pablo Live, 1977)
 Bill Evans: Bill Evans at the Montreux Jazz Festival (Verve, 1968)
 Bill Evans: Montreux II (CTI, 1970)
 Bill Evans: Montreux III (Fantasy, 1975)
 Bob James: Live at Montreux (Koch, 2005)[DVD]
 Bobbi Humphrey: Bobbi Humphrey Live: Cookin' with Blue Note at Montreux (Blue Note, 1974) – recorded in 1973
 Bobby Hutcherson: Bobby Hutcherson Live at Montreux (Blue Note, 1974) – recorded in 1973
 Burning Spear: Live at Montreaux Jazz Festival 2001 (Reggae, 2002) – recorded in 2001
 Canned Heat: Live at Montreux 1973 (Eagle, 2012) – recorded in 1973
 Carlos Santana and Wayne Shorter: Live at the Montreux Jazz Festival 1988 (Image Entertainment, 2005)[2CD+DVD]
 Carmen McRae: Everything Happens To Me (Jazz Hour, 1994) – reissued as Live at Montreux 1982 (Solid, 2018)
 Cecil Taylor: Silent Tongues (Freedom, 1975) – recorded in 1974
 Charles Earland: Kharma (Prestige, 1974)
 Charles Lloyd Quartet: Montreux 82 (Elektra/Musician, 1983) – recorded in 1982
 Chick Corea: Live in Montreux (GRP, 1994) – recorded in 1981
 Count Basie: Fun Time (Pablo, 1975)
 Count Basie: Count Basie Jam Session at the Montreux Jazz Festival 1975 (Pablo, 1975)
 Count Basie: Montreux '77 (Pablo, 1977)
 Deep Purple: Live at Montreux 1996 (Eagle, 2006)
 Deep Purple: Live at Montreux 2006 (Eagle, 2007) – recorded in 2006
 Deep Purple: Live at Montreux 2011 (Eagle, 2011)
 Dennis Brown: Live at Montreux (Atlantic, 1979)
 Dexter Gordon and Junior Mance: Dexter Gordon with Junior Mance at Montreux (Prestige, 1970)
 Dexter Gordon: Blues à la Suisse (Prestige, 1973)
 Don Ellis: Don Ellis Live at Montreux (Atlantic, 1978) – recorded in 1977
 Don Pullen & the African-Brazilian Connection: Live...Again: Live at Montreux (Blue Note, 1993)
 Earl Hines: West Side Story (Black Lion, 1974)
 Ella Fitzgerald: Montreux '77 (Pablo, 1977)
 Ella Fitzgerald: Digital III at Montreux (Pablo, 1979)
 Elis Regina with Hermeto Pascoal: Montreux Jazz Festival 1979 (WEA, 1982)
 Etta James: Live at Montreux 1975-1993 (Ear Music, 2020)
 Gary Moore & The Midnight Blues Band: Gary Moore & The Midnight Blues Band – Live at Montreux 1990 (Eagle Rock Entertainment, 2004)[DVD]
 Gary Moore: Gary Moore – The Definitive Montreux Collection (Eagle Rock Entertainment, 2007)
 Gene Ammons: Gene Ammons and Friends at Montreux (Prestige, 1973)
 Gil Evans: Montreux Jazz Festival '74 (Philips [Japan], 1975)
 Hermeto Pascoal: Ao Vivo Montreux Jazz (Atlantic, 1979)[2LP]
 Rory Gallagher: Live in Montreux (Eagle, 2006)
 Dizzy Gillespie: The Dizzy Gillespie Big 7 (Pablo, 1975)
 Dizzy Gillespie: Dizzy Gillespie Jam (Pablo, 1977)
 Dizzy Gillespie: Musician, Composer, Raconteur (Pablo, 1981)
 Hampton Hawes: Playin' in the Yard (Prestige, 1973)
 James Booker: Live at Montreux (Montreux Sounds, 1997)
 Jamiroquai: Jamiroquai – Live at Montreux 2003 (Eagle Vision, 2007)[DVD/Blu-ray]
 Jethro Tull: Live at Montreux 2003 (2003)[2CD, DVD]
 João Gilberto: Live in Montreux (Elektra/Musician, 1987) – recorded in 1985
 Joe Pass: Montreux '77 – Live (Pablo, 1977)
 Junko Onishi: Junko Onishi Trio at the Montreux Jazz Festival (Toshiba EMI, 1997)[LD/VHS]
 John Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band: Live At Montreux 1983 & 1990 (Eagle Pop Entertainment, 2020)
 King Sunny Adé: Live at Montreux (1982)
 Korn: Live at Montreux 2004 (2004)
 Les McCann: Live at Montreux (Atlantic, 1973) – recorded in 1972
 Les McCann and Eddie Harris: Swiss Movement (Atlantic, 1969)
 Little Milton: What It Is: Live at Montreux (Atlantic, 1973)
 Louisiana Red: Live in Montreux (Earwig, 2000) – recorded in 1975
 Luther Allison: Live in Montreux 1976–1994 (Ruf, 1996) – compilation
 Marlena Shaw: Marlena Shaw Live at Montreux (Blue Note, 1974) – recorded in 1973
 McCoy Tyner: Enlightenment (Milestone, 1973)
 Michel Petrucciani: Power of Three (Blue Note, 1986)[LP/CD]
 Mike Oldfield: Live at Montreux 1981 (Eagle Vision, 2006)[DVD]
 Mike Mainieri & Warren Bernhardt: Free Smiles: Live At Montreux 1978 (Arista Novus, 1978)
 Miles Davis & Quincy Jones: Miles & Quincy Live at Montreux (Warner Bros., 1991)
 Modern Jazz Quartet: Together Again: Live at the Montreux Jazz Festival '82 (Pablo, 1982)
 Monty Alexander Trio: Monty Alexander Live! at the Montreux Jazz Festival (MPS, 1977) – recorded in 1976
 Mötorhead: LIVE AT THE MONTREUX JAZZ FESTIVAL 2007 - [LP/CD]
 Ney Matogrosso & Caetano Veloso & Joao Bosco: "BRAZIL NIGHT - AO VIVO EM MONTREUX - CAETANO VELOSO, JOÃO BOSCO E NEY MATOGROSSO 1983"
 Naoya Matsuoka & Wesing; LIVE at MONTREUX FESTIVAL (Warner Bros., 1980)
 Nile Rodgers & Chic: Live at Montreux 2004 (Eagle Vision, 2005)[DVD]
 Ofra Haza: At Montreux Jazz Festival (Locust Music, 1998)[CD/DVD]
 Oliver Nelson: Swiss Suite (Flying Dutchman, 1970)
 Oscar Peterson: Oscar Peterson Jam – Montreux '77 (Pablo, 1977)
 Otis Rush: Live at Montreux 1986 (1986) – joint performance with Eric Clapton and Luther Allison
 Peter Tosh: Remedies For Babylon (Discurios, 1992) – recorded in 1979
 Pino Daniele: Sció live (EMI Italiana, 1984)[2LP] – 1 track recorded in 1983
 Rachelle Ferrell: Live in Montreux 91-97 (Blue Note, 2002) – compilation
 Randy Weston: Carnival (Freedom, 1974)
 Ray Bryant: Alone at Montreux (Atlantic, 1972)
 Ray Charles: Live at Montreux 1997 (Eagle, 2008)[Blu-ray]
 Run–D.M.C.: Live at Montreux 2001 (Eagle, 2007) – recorded in 2001
 Sadao Watanabe: At Montreux Jazz Festival (CBS/Sony, 1971) – recorded in 1970
 Sam Rivers: Streams (Impulse, 1973)
 Simply Red: Live at Montreux Jazz Festival – part of Stars Collectors Edition (1992)
 The Smile: The Smile (Live at Montreux Jazz Festival, July 2022) (XL Recordings, 2022)
 Steve Earle: Live at Montreux 2005 (Eagle, 2006)
 Stevie Ray Vaughan: Live at Montreux 1982 & 1985 (Epic, 2001)
 Stuff: Live at Montreux 1976 (Eagle, 2008) – recorded in 1976
 Sun Ra: Live at Montreux (Saturn Research, 1977)[2LP] – recorded in 1976
 Talk Talk: Live at Montreux 1986 (Eagle Vision, 2008) – recorded in 1986
 The Dubliners: Live at Montreux (Intercord, 1977) – recorded in 1976
 Titãs: Go Back (WEA, 1988)
 Tommy Flanagan: Montreux '77 (Pablo, 1977)
 Tori Amos: Live at Montreux 1991/1992 (Eagle, 2008) – recorded in 1991, 92
 Toto: Live at Montreux 1991 (Eagle, 2016)
 Van Morrison: Live at Montreux 1980/1974 (Eagle, 2006) – recorded in 1974, 80
 Yes: Live at Montreux 2003 (Eagle, 2007)
 Yōsuke Yamashita: Montreux Afterglow (Frasco, 1976)
 ZZ Top: Live at Montreux 2013 (Eagle Vision, 2014) – recorded in 2013
 Various Artists: Montreux Summit Volumes 1 & 2 (Columbia, 1977)[2LP] – consisting of an all-star concert with various Columbia label artists including Bob James, Stan Getz, Dexter Gordon, Billy Cobham, George Duke, Benny Golson, Eric Gale, Hubert Laws, Maynard Ferguson and many others
 Various Artists: Casino Lights (1981) – Featuring duets with Al Jarreau and Randy Crawford, Randy Crawford solo, Yellowjackets, and other artists
 Various Artists: Casino Lights (Warner Bros., 2000)[2CD] – recorded in 1999. consisting of an all-star concert with various Warner Bros. label artists

References

External links

 Montreux Jazz Concerts Database
 Claude Nobs Foundation
 Live at Montreux on YouTube
 Claude Nobs Revealed on CNN.com International

Jazz festivals in Switzerland
Montreux
Music festivals established in 1967
Recurring events established in 1967
Tourist attractions in the canton of Vaud
Summer events in Switzerland

Montreux Jazz Festival


Platylobium, biljni rod iz porodice mahunarki smješten u tribus Bossiaeeae. Postoji devet vrsta, grmovi; australski endemi..

Ove vrste značajne su kao pokrivač tla za kontrolu erozije.

Vrste
 Platylobium alternifolium F.Muell.
 Platylobium formosum Sm.
 Platylobium infecundum I.Thomps.
 Platylobium montanum I.Thomps.
 Platylobium obtusangulum Hook.
 Platylobium parviflorum Sm.
 Platylobium reflexum I.Thomps.
 Platylobium rotundum I.Thomps.
 Platylobium triangulare R.Br.

Izvori

Bossiaeeae

Platylobium


Volta a Portugal er et portugisisk etapeløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i august. Løbet er blevet arrangert siden 1927. Løbet er af UCI klassificeret med 2.1 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

Eksterne henvisninger

Cykelløb i Portugal
Etableret i 1927

Volta a Portugal


Crkva sv. Jere nalazi se u Milni na Braču.

Povijest
U uvali Pantera je nekada bilo istezalište brodova i brodogradilište u vlasništvu Mate Bonačića–Protija. Matin sin Jere je, uz dozvolu nadbiskupa, je oko 1860. dao sagraditi ovu malu crkvu u čast svojeg zaštitnika sv. Jeronima, uz određeni legat.

Opis
Crkvica se nalazi u Milnarskoj uvali zvanoj Pantera.

Crkvica je jednostavnog pravokutnog oblika, a iznad vrata je mala rozeta. Prekrivena je krovom od kamenih ploča.

Izvori

Jere

Crkva sv. Jere u Milni


Houlletia brocklehurstiana é uma espécie de planta do gênero Houlletia e da família Orchidaceae. Houlletia brocklehurstiana ocorre em praticamente todo litoral leste
brasileiro, sendo encontrada em regiões de altitude da mata atlântica.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1841 por John Lindley.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Houlletia stapeliiflora  Brongn.
 Houlletia stapelioides  Brongn. ex Rchb.f.
 Maxillaria brocklehurstiana  Lindl.

Forma de vida
É uma espécie epífita, terrícola e herbácea.

Descrição
Terrícola com raízes cilíndricas, tem caule secundário espessado em pseudobulbo, ovóide, sulcado, 1-foliado, 6,5-8 centímetros de comprimento. Sua folha é longamente peciolada; lâmina elíptica, plicada, com várias nervuras longitudinais proeminentes, 42,5-55 centímetros de comprimento.. Ela tem flores ressupinadas, creme com pontuações e manchas castanho-vinosas; pedicelo com ovário com cerca de 2,8 centímetros  de comprimento; sépalas livres entre si, subpatentes a ligeiramente reflexas, a dorsal obovado-lanceolada; pétalas subpatentes a ligeiramente reflexas, rômbico-lanceoladas; labelo 3-partido, unguiculado, hipoquílio estreito, carnoso, epiquílio em lâmina oblongo-retangular, políniasrs cartilaginosas, unidas a um estipe e viscídio.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Paraná, Rio de Janeiro e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar e floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Santos, T.F.; Smidt, E.C. Houlletia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Houlletia brocklehurstiana no projeto Flora e Funga do Brasil
 Houlletia brocklehurstiana no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Houlletia
Plantas descritas em 1841
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Houlletia brocklehurstiana


Çektirme; tekstilcilikte, bol miktarda işlem çözeltisi (flotte) içinde bulunan kimyasal maddelerin çözeltiden çekilerek kumaşa, tekstil ürünü üzerine alınması. Bu çalışma yönteminin sembol makinesi Haspeldir.

Çektirme yönteminin karakteristik özellikleri şunlardır:
 Uzun flotte oranı ile çalışılması (¼ veya 1/50 veya daha fazla)
 Aplikasyonun uzun sürmesi (10-25 dakika)
 Kullanılan kimyasal maddelerin substantifliğe yani afiniteye sahip olmaları
 Genelde kesikli (diskontinü) ve halat halinde çalışmaların yapılmasıdır.

Çektirme yöntemine göre aplikasyonda işlem süresi uzundur. Çünkü bolca flotte içindeki kimyasal maddelerin büyük kısmının lifler tarafından düzgün bir şekilde çekilip alınması zaman ister. Bu nedenle çektirme yöntemine göre çalışmada kullanılan kimyasal maddelerin afinitelerinin, yani o kumaşı oluşturan liflere karşı bir ilgilerinin, bağlanma isteklerinin olması gerekmektedir. Kimyasal maddelerin bu özellikleri onların substantif, afiniteli olmaları anlamına gelmektedir. Böyle olmasına karşın yine de işlem sonunda, hiçbir zaman çözeltideki (flotte) kimyasal maddelerin tümünün o kumaş veya lifler tarafından çekilip alınması mümkün değildir.

Çalışma sırasında flotte sıcaklığı, pH değeri ve tuz içeriği (elektrolit) değişmediği sürece işlem sırasında oluşan bu dinamik denge pek fazla değişmez. Bu yöntemde aplikasyon süresi uzundur. Doğal olarak uzun süreli aplikasyon sırasında bir taraftan flottedeki kimyasal maddeler kumaş üzerine geçerken, kumaş üzerine daha önceden geçmiş olan bir kısım maddelerin de liflere bağlanması (fiksajı) gerçekleşmektedir.

Bu yönteme göre çalışan makineler
 Haspel
 jet
 overflow
 üniversal boyama aparatları

Tekstil üretim teknikleri

Çektirme (tekstil)


කීර්තිමත් මනෝවිද්‍යාඥයෙකුවූ ජීන් පියාජේ 1896 අගොස්තු මස 09 වන දින ස්විස්ටර්ලන්තයේදී උපත ලැබීය පියාජේ ප්‍රකට දාර්ශනිකයෙතු අද්‍යාපනඥයෙකු හා තර්ත ශාස්ත්‍රඥයෙකු ලෙසද ප්‍රකටය නියුචාටෙල් විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්‍යවරයෙකුවූ ආතර් පියාජේ ඔහුගේ පියාය ප්‍රංශ ජාතික රෙබේකා ජැක්ෂන් ඔහුගේ මව විය කුඩා අවධියේ සිටම ඉගෙනුමට දක්ෂතා දැක්වූ පියාජේ පාසැලේ දීප්තිමත්ම සිසුවා විය ඹහු වයස අවුරුදු 10 දී සත්ව විද්‍යාව පිළිබද වාර්ථා ලිවීම ආරම්භ කළේය ජීව විද්‍යාව හා සත්ව විද්‍යාව ඔහුගේ ප්‍රියතම විෂයන් විය නියුචාටෙල් පාසලෙන් මූලික අධ්‍යාපනය හැදෑරූ අතර උසස් අධ්‍යාපනය නියුචාටෙල් විශ්ව විද්‍යාලය හා සුරීචි විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ලැබුවේය.

පෞද්ගලික හා ජීවිතය රැකියාව
ස්විස්ටර්ලන්තයේ න්‍යුචාටෙල් ජනපදයේ ඔහුගේ ජන්ම භූමියයි.පියා ආතර් පියාජේ වූ අතර මව රෙබේකා ජැක්ෂන් නම්විය.ඔහු කුඩාකල සිට ජීව විද්‍යාව හා ස්වභාවික ලෝකය පිළිබද දැඩි ඇල්මක් දැක්වීය.පියාජේට වයස අවුරුදු 15 දී පමණ තම ප්‍රථම ශ්‍රාස්ත්‍රීය ලිපිය ප්‍රකාශයට පත්කළහ.පියාජේ න්‍යුචාටෙල් හා සුරිචි විශ්ව විද්‍යාල වලින් උසස් අධ්‍යාපනය හැදෑරීය.ඔහු තම විෂයයන් ලෙස සත්ව විද්‍යාව හා දර්ශනය හැදෑරීය.න්‍යුචාටෙල් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ඔහු සත්ව විද්‍යාව පිළිබද ආචාර්‍ය උපාධියද ලැබීය.ඔහු විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යෙයකුව සිටියදී දර්ශනය පිළිබද ශ්‍රාස්ත්‍රීය ලිපි ලිවීය සිදු කළේය.ඔහු මනෝ විද්‍යාඥයෙකු වන්නේ අහඹු සිදුවීමක ප්‍රතිපලයක් ලෙසිනි.ඔහු තම ආචාර්‍ය උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ප්‍රංශයට සංක්‍රමණයවේ.ප්‍රංශයේ බිනේ ආයතනයේ රැකියාවක් ලබා ගන්නා පියාජේ මෙහි පර්යේෂකයෙකු ලෙස සේවය කළේය.මෙම ආයතනයේ ප්‍රධානියා වූ ඇල්ෆට් බිනේට එවක ප්‍රංශ රජව විසින් නියෝගකර තිබුනේ ප්‍රංශයේ පාසැල් සිසුන් අතුරෙන් අමතර අධ්‍යපනික උදවු අවශ්‍ය වන්නේ කුමන දරුවන්ටද යන්න සොයාබැලීමටයි.මේ අනුව බිනේගේ මෙම පර්යේෂණ සහකරුවකු ලෙස සේවය කළ පියාජේට මනෝ විද්‍යාප පිළිබද ඇල්මක් ඇතිවිය.

පියාජේ හා ප්‍රජානන මනෝ විද්‍යාව
ප්‍රජානන මනෝ විද්‍යා ගුරුතුලය තුල සුවිශේෂී චරිතයක් ලෙස ජින් පියාජේ හදුන්වනු ලබයි.

1896 උපත්
මනෝ විද්‍යාඥයන්

ජීන් පියාජේ


جبل شمر أو جبال شمّر منطقة جبلية حصينة في شمال غرب السعودية. يميز المنطقة جبلان هما جبل أجا وسلمى، وتقع جبال رمان الأحمر ورمان الأسمر بها لتشكل سلسلة جبال شمّر، يعود اسم هذه السلسلة إلى قبائل شمّر.

الموقع
يحدها الحجاز من الغرب والمنطقة الشرقية من الشرق. وإلى الشمال تقع صحراء النفود، أهم مدنها حائل وكانت تعتبر عاصمة المنطقة، كانت قراها عديدة، منها قفار وقبة وبقعاء وسميراء، كما يليها من الشرق وادي المليح المعروف بأسم شعيب «المليحيه»  كذلك يليها في الشمال الغربي بعد النفود الكبرى جوف آل عمرو أو وادي السرحان.

تمتد جبال شمّر على مسافة مئة كيلومتر، وعرضها ما بين خمسة وعشرين إلى خمسة وثلاثين كيلومتراً، ويبلغ ارتفاع بعض قمم هذه الجبال حوالي ألف وثلاثمائة وخمسين متراً.

تتكون جبال شمر من الصخور النارية القاسية وتكتسي غالبها باللون البني الارجواني من مادة الجرانيت.

التاريخ
حكم المنطقة خلال مرحلة نهاية الدولة السعودية الثانية أسرة آل الرشيد والتي تنتمي إلى آل جعفر أحد بطون عبده من قبيلة شمر.

معرض صور

المراجع

سلاسل جبلية في السعودية
قبيلة شمر

جبل شمر


Henry Francis Downing (1846 - 19 de fevereiro de 1928) foi um marinheiro, político, dramaturgo e romancista afro-americano. Seu primo era Hilary RW Johnson, o primeiro presidente africano da Libéria (1884 a 1892).

Biografia
Henry Francis Downing nasceu na cidade de Nova York e recebeu o nome de seu pai, Henry. Seu avô paterno foi o famoso fornecedor e vendedor de ostras Thomas Downing. Entre os tios de Downing estava o notável fornecedor e abolicionista George T. Downing, que dirigia negócios de sucesso em Nova York, Newport, Rhode Island e Washington, DC.

Em 1864, Downing ingressou na Marinha dos Estados Unidos no Brooklyn Navy Yard. De acordo com BlackPast.org, "os registros da Marinha o listaram como desertor em 1865, embora mais tarde tenha sido revelado que ele deixou o navio para comparecer ao funeral de seu padrasto, e sua mãe obteve alta para que ele pudesse ajudá-la". Após a Guerra Civil dos EUA, Downing iniciou uma viagem ao redor do mundo, e chegou à colônia americana da Libéria, onde viveu por três anos. Em seu retorno aos Estados Unidos em 1872, ele se alistou novamente na marinha, servindo até 1875.

Em 1887, Grover Cleveland nomeou Downing como cônsul em Luanda, Angola, mas renunciou em 1888. No final de 1890, ele levou os afro-americanos da cidade de Nova York a licitar o Conde de Paris. No início de 1891, o juiz William H. Amoux, presidente do Comitê do 200º Congresso Pan-Republicano, nomeou Downing, junto com outros homens proeminentes, para o Comitê de Plano e Escopo.

No mês seguinte, Downing se tornou um dos primeiros afro-americanos a jantar com os democratas reformistas. Em junho de 1892, Downing, um democrata vitalício, juntou-se a outros afro-americanos na sede democrata. Eles acreditavam que deveriam procurar alianças alternativas ao Partido Republicano. Enquanto isso, ele processou Sils and Son, proprietários de um restaurante no Brooklyn, por US$ 10.000 devido à propagação do cólera . A essa altura, Downing havia se tornado o editor do Brooklyn Messenger.  Em 4 de novembro de 1892, o editor do jornal juntou-se a C. Holliday de Topeka e George PH McVay do Harlem, editor da Uptown Press, na College Street Chapel para uma discussão.

Em 1895, Downing viajou com sua esposa para Londres. Eles escolheram ficar e viveram lá por 22 anos. Ele participou da Primeira Conferência Pan-Africana lá em 1900.

Enquanto estava em Londres, Downing concentrou-se na escrita criativa, publicando várias peças e um romance, The American Cavalryman: A Liberian Romance (1917). Downing foi inspirado na vida do ator americano Ira Frederick Aldridge, que desenvolveu uma carreira interpretando Shakespeare em Londres e na Europa.  Downing foi "provavelmente a primeira pessoa de ascendência africana a ter uma peça escrita e publicada na Grã-Bretanha".

Retornando aos Estados Unidos em 1917, Downing morou na cidade de Nova York durante seus últimos anos. Ele morreu em 19 de fevereiro de 1928, no Harlem Hospital.

Legado
O cineasta negro Oscar Micheaux baseou dois filmes na obra literária de Downing. Thirty Years Later (1928), de Micheaux, é baseado em uma história/novela de Downing, e o filme A Daughter of the Congo (1930) é baseado em The American Cavalryman, de Downing.

Peças

 The Shuttlecock; or Israel in Russia: An Original Drama in Four Acts (1913)
 Human Nature, or The Traduced Wife: An Original English Domestic Drama, in Four Acts (1913)
 The Arabian Lovers: Or the Sacred Jar; an Eastern Tale in Four Acts (1913)
 Placing Paul's Play; A Miniature Comedy (1913)
 Lord Eldred's Other Daughter: An Original Comedy in Four Acts (1913)
 Incentives: A Drama in Four Acts (1914)
 A New Coon in Town: A Farcical Comedy Made in England (1914)
 Voodoo: A Drama in Four Acts (1914)

Referências

Ligações externas
BlackPast.org

Afro-americanos do século XX
Dramaturgos dos Estados Unidos
Mortos em 1928
Nascidos em 1846
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Henry Francis Downing


La iglesia de Alpajés (denominada también iglesia de la Virgen de las Angustias) es un templo ubicado en la ciudad de Aranjuez a orillas del río Tajo.

Historia
Iniciada su construcción conforme a las trazas proporcionadas por el arquitecto Cristóbal Rodríguez de Jarama en 1681, fue en 1690 cuando se colocó la inscripción de su fachada que indicaba que se había completado su planta, restando por construir la capilla mayor. Posee una planta de cruz latina. Se encontraba ubicada en el antiguo barrio medieval de Alpajés que fue absorbido durante el ensanche de Aranjuez en el siglo .:)

Características
La iglesia posee una fachada de sobrio estilo barroco con elementos de arquitectura clásica. Con fachada de ladrillo y piedra blanca de colmenar. La cúpula octogonal es obra del arquitecto y escenógrafo italiano Santiago Bonavía en colaboración con Alejandro González Velázquez. En su exterior aparece el escudo heráldico de Carlos II con la fecha 1690. En su interior se encuentra el Sagrado Corazón de Jesús. La iglesia que se puede ver es una reforma de finales del  debido a los destrozos que sufrió en la Guerra Civil.

Referencias

Enlaces externos

Iglesias de la Comunidad de Madrid del siglo XVII
Aljapies
Arquitectura de Aranjuez
Arquitectura de 1690
España en 1690
Iglesias católicas de la Comunidad de Madrid
Alpajes

Iglesia de Alpajés


سلاح الإشارة هو سلاح يهتم بتدريب ضباط وأفراد الجيش على دورات تخصصية وأنظمة ومعدات الأتصالات الثابتة والميدانية واستقبال وتدريب الطلبة العسكرين لتأهيلهم على تشغيل وصيانة أنظمة ومعدات الأتصالات. وهو سلاح من أهم الأسلحة في القوات المسلحة قديما وحديثا. وزادت اهميته في العصر الحديث نظرا للتطور الحاصل على جميع المستويات سواء معدات الأتصال أو التقنية المستخدمة في الحروب الحديثة أو التدريب الحديث الذي يستلزمه هذا التطور السريع الهائل.وقد قام سلاح الأشارة تباعاً منذ تأسيسه بمواكبة كل ذلك وسعى جاهدا من بين كل الأسلحة إلى تطوير معداته الثابتة والمستخدمة ميدانياً.وقام بتكثيف التدريب لأفراده وضباطه على هذه الأجهزة.أضافة إلى تنمية أحساسهم بدور الأتصالات في ميدان المعركة وفي جميع الميادين والأحوال وأهمية ضمان أيصال المعلومات.كما قام هذا السلاح بالتركيز على دور الحرب الألكترونية وكيف أنها قد تكون الضد والعدو الأكبر لأتصالاتك في الميدان وقد أولى السلاح هذا الجانب اهمية كبرى كانت بارزة في الآونة الأخيرة.

مراجع

اتصالات عسكرية
وظائف الدعم الحربي

سلاح الإشارة


ألياتس الثاني هو ملك ليديا والمؤسس الحقيقي لها. حكم بين عامي 603 – 560 قبل الميلاد، وهو ابن سادياتس من أسرة مرمانداي.
خاض لسنوات حرباً ضد مليتوس كان قد بدأها أبوه، لكنه اضطر إلى أن يحول نظره باتجاه الميديين والبابليين. وفي 28 مايو 585 خلال معركة وقعا على ضفاف نهر هاليس بينه وبين كياكساريس ملك ميديا حدث كسوف للشمس فتوقفت المعركة وتم عقد سلام على أن يكون نهر هاليس (قيزيل إرماك حالياً) الحد الفاصل بينهما. دحر القيمريين وأخضع كاريا واحتل عدة مدن أيونية ومنها سميرنا (إزمير حالياً) وكولوفون.

بعد موته خلفه ابنه كرويسوس وقبره لا يزال موجودا في هضبة بين بحيرة غيغايا ونهر هيرموس شمال ساردس وهو كومة تراب كبيرة مع بناء من الاحجار الضخمة ونقب عنه شبيغلثال عام 1854 حيث وجد انه غطى سردابا كبيرا مصنوع من أحجار رخامية منحوتة بعناية بها ممر به سقف مسطح، أما الناؤوس ومحتوياته فقد تمت سرقتها من قبل لصوص القبور الأوائل وما بقي هو بعض الآنية المرمرية وبعض الفخار والفحم النباتي

معرض صور

مراجع

حكام القرن 6 ق م
حكام في آسيا في القرن 7 ق م
ملوك ليديا
مواليد 640 ق م
وفيات 560 ق م
وفيات 585 ق م

ألياتس الثاني


Yahoo! Inc., Stanford Üniversitesi öğrencileri Jerry Yang ve David Filo tarafından kurulmuş bir portaldir.

İlk başlarda arama motoru olarak hizmet vermesine rağmen zamanla e-posta, anında iletileşme, e-posta grubu ve benzeri hizmetler de sunarak pazarda hâkim olmaya çalışmıştır. Yahoo! hizmetlerinin ulaşılabildiği Yahoo.com, günde 7 milyar sayfa gösterimiyle dünyanın en çok ziyaret edilen 11. sitesidir. Sunduğu hizmetlerden Yahoo Messenger özellikle ABD'de çok yaygın olarak kullanılmaktadır. Sunduğu ücretsiz e-posta hizmetinin sığası "unlimited storage" savsözüyle bir ilk olarak sınırsızdır.

Bunların dışında Yahoo! Hotjobs bölümünden iş arama olanağı da sunmakta. Yahoo! Finans bölümünden pek çok borsa endeksi ve hisse senedi hakkında ayrıntılı bilgiler alınabilmektedir. Yahoo! News bölümünden dünyadaki gelişmeler  takip edilebilmekte ve  Yahoo! Games bölümünde ise oyunlar oynanabilmektedir. Yahoo! Music dahilinde sunulan Yahoo! LAUNCHcast Radio ise ilk içerikli çevrimiçi radyo olma özelliğine sahiptir. Kullanıcılar parçalara oy vererek kendi zevklerine göre kanal oluşturabilmekte ve bunu kaliteli bir sesle çevrimiçi olarak dinleyebilmektedirler. 2008 son aylarında Türkçe olarak hizmete sunulmuştur.

4 Şubat 2008 tarihinde Microsoft, Yahoo! Inc. için 44.6 milyar dolarlık bir teklif yapmış, Yahoo! ise bu teklifi reddetmiştir.

25 Temmuz 2016 tarihinde, Amerikan telekomünikasyon şirketi Verizon, Yahoo!'nun çekirdek faaliyetlerini 4.83 milyar dolara satın alacağını açıkladı.

Logolar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yahoo! ana sayfası
 Yahoo Türkçe arama sayfası
 Türkçe e-posta hizmeti
 http://au.alpha.yahoo.com ajax yahoo uygulaması

Arama motorları
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri
Silikon Vadisi merkezli şirketler
Sunnyvale, Kaliforniya
Web portalleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
1994'te Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1994'te kurulan internet içerikleri
NASDAQ'da daha önce listelenen şirketler
Kaliforniya merkezli yazılım şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli teknoloji şirketleri
1994'te kurulan teknoloji şirketleri

Yahoo!


Exodul palestinian din 1967 se referă la fuga a aproximativ 280.000 – 325.000 de palestinieni din teritoriile capturate de Israel în timpul și la sfârșitul Războiului de Șase Zile, inclusiv după demolarea satelor palestiniene Imwas, Yalo, Bayt Nuba, Surit, Beit Awwa, Beit Mirsem, Shuyuh, Al-Jiftlik, Agarith și Huseirat și "golirea" taberelor de refugiați Aqabat Jaber și Ein as-Sultan. Aproximativ 145.000 din refugiații din 1967 erau deja refugiați în urma războiului din 1948. Până în decembrie 1967, 245.000 de palestinieni fugiseră deja din Cisiordania și Fâșia Gaza în Iordania, 11.000 fugiseră din Fâșia Gaza în Egipt și 116.000 de palestinieni și sirieni fugiseră din Înălțimile Golan în Siria.

O Comisie Specială a Națiunilor Unite a înregistrat acuzațiile privind distrugerea a peste 400 de sate arabe, dar nici o dovadă în coroborare nu a fost furnizată Comisiei Speciale pentru a investiga practicile israeliene care afectează drepturile populației din teritoriile ocupate.

Până în 1967, circa jumătate din numărul total al palestinienilor încă mai trăia între granițele fostei Palestinei Mandatare, dar acest lucru s-a schimbat după 1967, când majoritatea palestinienilor, în urma exodurilor succesive, a ajuns să locuiască în afara acestui teritoriu.

Un raport din 1971 al Națiunilor Unite sublinia că: "pe baza mărturiilor prezentate sau obținute în cursul investigațiilor sale, Comisia Specială a fost condusă la concluzia că guvernul israelian desfășoară în mod deliberat politici menite să împiedice revenirea populației din teritoriile ocupate la casele ei și îi obligă pe cei aflați în casele lor în teritoriile ocupate să le părăsească, fie prin mijloace directe, cum ar fi deportarea, fie indirect, prin încercări de a le submina moralul sau prin oferirea de stimulente speciale, toate având ca obiect final anexarea și colonizarea teritoriilor ocupate. Comisia Specială consideră că actele guvernului Israelului în favoarea acestor politici reprezintă cea mai gravă încălcare a drepturilor omului care i-a fost adusă în atenție. Dovezile arată că această situație s-a deteriorat de la ultima misiune a Comisiei Speciale, în 1970."

După ce unitatea pentru război psihologic a armatei israeliene a vizitat Qalqilya, iar mulți locuitori palestinieni au fugit, reprezentantul ONU, Nils-Göran Gussing, a notat că 850 din cele 2.000 de case ale orașului au fost demolate.

Vezi și
 Exodul palestinian din 1948

Note

Referințe
Bowker, Robert P. G. (2003). Palestinian Refugees: Mythology, Identity, and the Search for Peace. Lynne Rienner Publishers.
Gerson, Allan (1978). Israel, the West Bank and International Law. Routledge.
McDowall, David (1989). Palestine and Israel: The Uprising and Beyond. I.B.Tauris. .
Segev, Tom (2007) 1967 Israel, The War and the Year that Transformed the Middle East. Little Brown

Istoria refugiaților palestinieni
1967 în Israel
1967 în Palestina

Exodul palestinian din 1967


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2002 foi a 7ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu em 19 de outubro.

O Piemonte Volley conquistou seu terceiro título da competição ao derrotar o Modena Volley por 3 sets a 0.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2002 no voleibol
Desporto na Itália em 2002


Portomarín, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzeybatı köşesinde bulunan Galiçya otonom bölgesine bağlı dört eyaletten biri olan Lugo'ya bağlı 67 belediyeden biridir. Portomarín belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1.918 kişidir.

Lugo'daki belediyeler

Portomarín


Avigdor Shahan (nume la naștere: Avigdor Șadhan, născut la 16 octombrie 1933 la Hotin) este un istoric, scriitor și pedagog israelian, evreu originar din Basarabia. S-a făcut cunoscut prin cercetări de istorie militară și ale Holocaustului, precum și prin scrieri cu caracter literar și de popularizare a unor subiecte istorice.

Biografie

Copilăria și tinerețea
Shahan s-a născut în 1933 la Hotin, Basarabia, atunci parte a Regatului României, într-o familie de evrei, Părinții săi erau Iacob Șadhan și Tania născută Furman. După trei ani i s-a născut o soră, Myriam (ulterior Myriam Shadhan Tzahar). Un timp familia sa a locuit în cartierul evreiesc din comuna Komarov din zona Chelmenți, unde locuia familia mamei și unde Avigdor a învățat la o școală evreiască. În 1940 localitatea a fost ocupată de Uniunea Sovietică în 1940, fiind inclusă în regiunea Cernăuți. Apoi în iulie 1941 a fost recucerită de către România. Shahan, părinții, sora sa mai mică și familia mamei au fost deportați atunci împreună cu alte zeci de mii de evrei din Basarabia  în lagărele și ghetourile create de  regimul Antonescu, aliat al lui Hitler, în Transnistria în scopul "curățirii" Basarabiei de evrei. Shahan și ai săi au fost mai întâi trimiși în ghetoul Secureni. În septembrie 1941 familia a fost deportată pe calea unui" marș al morții" în Transnistria. Din cei circa 5000 de evrei luați atunci din ghetoul Secureni, doar 3000 au supraviețuit drumului spre Transnistria. În marșul morții și în ghetoul Kopaigorod a pierit și o mare parte a familiei lui Shahan.
Ulterior Shahan a scris o carte despre Holocaustul evreilor în Transnistria, îndeplinind promisiunea făcută mamei sale,de a povesti despre cele îndurate de familia lor și de alți evrei în anii 1941-1944. Supraviețuind, familia a revenit în  România, unde Avigdor a fost activ in mișcarea Tineretul Sionist (Hanoar Hatzioni). Apoi la sfârșitul lui decembrie 1947 au plecat cu vaporul de emigranți "ilegali" "Kibutz Galuyot" (Pan York) în Palestina. Vaporul a fost oprit pe mare de către armata britanică iar pasagerii trimiși în tabere de arest în Cipru.
În martie 1948 în plină perioadă a conflictului dintre arabi și evrei Shahan și familia au putut debarca în Palestina, unde pe o parte din teritoriu s-a proclamat în mai statul independent Israel. Shahan a locuit și a învățat împreună cu sora lui în Satul de copii și tineret Hadassim, apoi s-a înrolat în armata israeliană și a participat la Campania din Sinai din anul 1956. Dupa aceea a studiat la Universitatea Ebraică din Ierusalim, unde a terminat licența în științe umane și pedagogie, apoi în 1970 - titlul de master în studiul iudaismului contemporan și ulterior doctoratul în filozofie. Atras de domeniul învățământului, încă în tinerețe, Shahan a înființat o școală în tabăra de imigranți evrei - (maabará) din Or Yehuda

Activitatea academică și literară
În anul 1974 Shahan a fost numit director al seminarului pedagogic evreiesc din Ciudad de Mexico. El a înființat în capitala mexicană un Institut de studii iudaice și, de asemenea, a predat Kabala la Universitatea Națională locală. În cei patru ani de ședere în Mexic, în perioadele de concediu a străbătut țări și mări și jungle în căutarea celor "Zece triburi pierdute" ale Israelului antic și a legendarului fluviu Sambation.
În anul 2003 și-a publicat impresiile din aceste călătorii în cartea "Meever laSambation" (Dincolo de Sambation), a cărei teză principală controversată este că o parte din israeliții exilați de asirieni în secolul al VIII -lea î.Hr. s-ar fi stabilit în nord-vestul Afghanistanului de astăzi, unde s-ar fi asimilat între străbunii triburilor paștu. Ca argumente Shahan s-a folosit de inscripții și denumiri geografice locale care se aseamănă cu toponime biblice.
Cartea conține și descrieri imaginare ale peregrinărilor triburilor israelite "pierdute". Shahan fusese fascinat de acest subiect din copilărie, când, la Komarov, învățase despre triburile pierdute și despre noua lor țară liberă de dincolo de fluviul Sambation.

Cartea Lui Shanan, "Kanfey Hanitzhon" (Aripile victoriei) din anul 1966 era consacrată întemeierii aviației militare israeliene, iar Mivtza Kadur Haraam(Operația Glonțul trăsnetului)  din 1993 este una din cărțile cele mai ample și mai documentate despre acțiunea militară de salvare cunoscută ca Operația Entebbe și despre pregătirea acesteia. În opinia lui Shahan eroul principal al acesteia a fost Dan Shomron, nu numai din cauza poziției de comandant al operației, ci din pricina personalității, capacității de conducător și a siguranței pe care a insuflat-o celor care au luat parte la ea.

În 1988 Shahan a publicat cartea Bakfor halohét:Ghetaot Transnistria (În gerul cel aprig:Ghetourile din Transnistria), cercetare cuprinzătoare a Holocaustului din Transnistria, care a dus prima dată la recunoașterea amplorii genocidului perpetrat în acea regiune. Numărul evreilor români și ucraineni omorâți în Transnistria  era, după aprecierea lui Shahan, de circa 400,000, și nu de 35,000-70,000 cum se apreciase înainte pe baza unor cifre susținute de surse oficioase comuniste din România.

Shahan a mai publicat o serie de romane pentru copii, intitulată Alilot gvurá umistorin (Peripeții de vitejie și mister), în care a povestit aventurile unui grup de copii evrei din România, supraviețuitori ai Holocaustului, care au pornit la drum spre Palestina.În cadrul acestei serii au apărut patru volume: Havurat refaim (O grupă de stafii), Sfiná lelo tóren (Corabie fără catarg), Hatzílu et hamefaked! (Salvați-l pe comandant!) și Hamesimá butzá.
Într-o altă carte din 2011 descrie Shahan drumul fiilor lui Israel prin deșert în vremea Exodului, dar urmând nu traiectoria acceptată în mod tradițional, prin peninsula Sinai, ci alta, prin Africa.
Avigdor Shahan a îndeplinit vreme de douăzeci de ani funcția de inspector al colegiilor în cadrul Ministerului învățământului și cea de secretar al comisiilor pentru acordarea Premiului premiului ministru Levi Eshkol pentru scriitori și compozitori.De asemenea s-a numărat printre întemeietorii și directorii secției  de învățământ și cultură  al primăriei orașului Dimona și a fost un timp directorul Școlii profesionale integrale Ort din orașul Lod. De asemenea, a fost conferențiar de istorie militară la Universitatea din Ariel.

Shahan este căsătorit, are trei copii și șapte nepoți și locuiește la Beit Yehoshua,lângă Netanya

Premii și distincții
1966 - Premiul Jabotinski pentru cartea sa "Aripile victoriei"

Legături externe

Cele zece triburi pierdute pe situl cultural ebraic al lui Eli Eshed (Hamultiyekum shel Eli Eshed)
portretul autorului pe situl editurii Editurii digitale în ebraică a Bibliotecii istoriei și patrimoniului aviației militare israeliene
o altă fotografie a autorului și o scurtă biografie pe situl Editurii digitale a Bibliotecii istoriei și patrimoniului aviației militare israeliene
reportaj pe situl canalului de radio 7

Note

Istorici militari
Istorici israelieni
 Istorici evrei
Evrei din Basarabia
Oameni din Hotin
Nașteri în 1933

Avigdor Shahan


Maleae (o incorrectamente Pyreae) es una tribu de plantas en la subfamilia Amygdaloideae perteneciente a la familia de las rosáceas. El género tipo es: Malus Mill.

Géneros
Tribus según GRIN
 Lindleyinae
 Malinae
Géneros según NBCI
 Amelanchier
 Aria
 Aronia
 Chaenomeles
 Chamaemeles
 Chamaemespilus
 Cormus
 Cotoneaster
 Crataegus
 Cydonia
 Dichotomanthes
 Docynia
 Docyniopsis
 Eriobotrya
 Eriolobus
 Hesperomeles
 Heteromeles
 Kageneckia
 Lindleya
 Malacomeles
 Malus
 Mespilus
 Osteomeles
 Peraphyllum
 Photinia
 Pseudocydonia
 Pyracantha
 Pyrus
 Rhaphiolepis
 Sorbus
 Stranvaesia
 Torminalis
 Vauquelinia
 x Crataemespilus

Géneros según otras fuentes
 Amelanchier
 × Amelasorbus
 Aronia
 Chaenomeles
 Chamaemeles
 Cotoneaster
 x Crataegomespilus
 Crataegus
 × Crataemespilus
 Cydonia
 Dichotomanthes
 Docynia
 Eriobotrya
 Hesperomeles
 Heteromeles
 Kageneckia
 Lindleya
 Malacomeles
 Malus
 Mespilus
 Osteomeles
 Peraphyllum
 Photinia
 Pseudocydonia
 Pyracantha
 × Pyracomeles
 x Pyrocydonia
 × Pyronia
 Pyrus
 Rhaphiolepis
 × Sorbaronia
 × Sorbocotoneaster
 × Sorbocrataegus
 × Sorbomespilus
 × Sorbopyrus
 Sorbus
 Stranvaesia
 Torminalis
 Vauquelinia

Referencias

Maleae


Crkva sv. Ante je župna rimokatolička crkva u Drijenči.

Ranije je na mjestu ove crkve bila područna crkva izgrađena 1970. godine. Odjeljenjem od župe Breške župa Drijenča je osnovana Dekretom o osnivanju župe 12. lipnja 1986. godine. Područna crkva postala je župna. Za nadbiskupovanja Marka Jozinovića izgrađena je župna crkva 1986. godine. Sljedeće godine za župu je otkupljena obiteljska kuća u kojoj od tad stanuje župnik i koja je temeljito obnovljena od 1994. do 2000. godine.

Današnja župna crkva građena je od 1997. do 1999. godine. Dimenzija je 24x12x8 m. Ima zvonik visine 27 m. Građevinski inženjer iz Tuzle Juro Pranjić osmislio je unutarnje uređenje crkve. Od 2002. godine crkvu krase dva vitraja akademskog slikara Đure Sedera Sveti Franjo i Sveti Anto, Raspeće (drvo) akademskog kipara Mile Blaževića i dva mozaika Blaženke Salavarde: Uskrsnuće i Krštenje na rijeci Jordanu. Crkvu rese i križni putevi u mozaiku Blaženke Salavarde. 2004. crkva je dobila postaje Križnog puta koje je izradila Blaženka Salavarda. Skupina Drijenčana financirala je izgradnju kalvarije. Postaje-kapelice je projektirao arhitekt Juro Pranjić. Postaje su duž asfaltirane prometnice koja gradi sponu između crkve i groblja. Zahvaljujući postajama križnog puta, Drijenča postaje i hodočasničko mjesto za katolike tuzlanskoga kraja. Za opremljenost drijenačke župne crkve vrhunskim umjetničkim djelima zaslužan je profesor filozofije na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu dr fra Mirko Jozić.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook - MZ Drijenča Objavljena naslovna fotografija 7. prosinca 2016.

Drijenča
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva sv. Ante u Drijenči


أبو الفضل العباس المستعين بالله هو المستعين بالله الثاني بن المتوكل على الله الأول العباسي (1390م - 1430م) / (775 ه - 815 ه) ، خليفة عباسي من خلفاء القاهرة الصوريين، والوحيد من خلفاء القاهرة العباسيين الذي تسنى له أن يحكم حكماً فعلياً لا اسمياً كبقية الخلفاء، وإن كانت فترة حكمه لم تتجاوز بضعة أشهر. أمه أم ولد اسمها: باي خاتون. بويع بالخلافة بعهد
من أبيه في رجب، وتوفي سنة 815 هـ.

تولى خلافة المسلمين في عصر المماليك البرجية، بويع له بالخلافة عام 1406م وخلع عام 1413م. حكم فعليا بين عامي 1412 - 1413 م. بعد مقتل السلطان الناصر فرج بن برقوق لم يستقر الأمراء فيما بينهم على من يخلفه على عرش السلطنة ولكنهم اتفقوا مبدئيا وكاجراء شكلى على اختيار الخليفة العباسي المستعين باللّه أبو الفضل سلطانا على مصر بالإضافة إلى منصب الخلافة إلى أن تستقر الأمور وعزل بعد فترة قصيرة. توفي عام 1430م.

يعتبر عاشر الحكام العباسيين في القاهرة والخليفة العباسي السابع والأربعون و خليفة المسلمين السادس والستون وحامل لقب أمير المؤمنين ورابع سلاطين المماليك البرجية حكم فعليا ما يقارب ستة أشهر وقيل أربعة بعد عزله خلع في نفس السنة تولى الخلافة بعده المعتضد بالله الثالث توفي بعد عزله بسنوات كان عهده عهد محاربة الفتن رغم قصر عهده إلا أنه كان عهد إستقرار وانفتاح الدولة.

سيرته وحياته

نسبه

هو أبو الفضل العباس المستعين بالله بن المتوكل على الله الأول بن المعتضد بالله الثاني بن المستكفي بالله الثاني بن الحاكم بأمر الله الأول بن الحسين بن أبي بكر بن علي بن الحسن بن الراشد بن المسترشد بالله بن المستظهر بالله بن المقتدي بن الإمام ذخيرة بن القائم بأمر الله بن القادر بن المتوكل على الله بن المعتصم بالله بن هارون الرشيد بن المهدي بن أبي جعفر المنصور بن محمد بن علي بن عبد الله بن عباس بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

ولادته ونشأته
ولد المستعين بالله الثاني في مصر في عهد خلافة أبيه المتوكل على الله الأول للمرة الثالثة سنة 1390 بمدينة القاهرة ونشأ بها عند أخواله وأعمامه من آل عباس وعاصر أيام السلطان الظاهر سيف الدين برقوق و ابنيه الناصر فرج بن برقوق والمنصور عبد العزيز بن برقوقو كان أصغر أبناء المتوكل على الله سنا فلما بلغ الحلم عهد إليه بولاية العهد وجعله ولي عهده في رجب سنة 1404م و عمره أربعة عشر سنة حتى توفي أبوه سنة 1406 ، فبويع المستعين بالخلافة وعمره سبعة عشر سنة.

عائلته
 أبوه: المتوكل على الله الأول.
 أمه: باي خاتون.
 أشقاؤه: المعتضد بالله الثالث ، المستكفي بالله الثالث ، القائم بأمر الله الثاني ، المستنجد بالله الثاني.

في عهد الظاهر سيف الدين برقوق

عاصر المستعين بالله الثاني عهد الظاهر سيف الدين برقوق وكان صغير السن فبالتالي لم يشارك في الأحداث التي دارت في عهده ولم يشارك في بيعته الثانية عندما فر من السجن ولم يشارك في تأسيس الدولة المملوكية البرجية ولا في معركته مع تيمورلنك.

في عهد الناصر فرج بن برقوق
عاصر المستعين العباسي عهد الناصر فرج فعاصر وشارك في الأحداث التي كانت في عهده وعاصر عهد نهاية حكم الناصر فرج وبداية حكم المنصور عبد العزيز.

في عهد المنصور عبد العزيز بن برقوق

شارك في عهد المنصور عبد العزيز وكان له دور كبير هو وأبوه في الأحداث التي دارت في عهده إلى أن قتل رغم قصر عهده.

عودة الناصر فرج بن برقوق للحكم مرة ثانية
عاد الناصر فرج للحكم مرة ثانية تعاقبها مقتل المنصور عبد العزيز وانعدام الإستقرار وبداية ظهور الفتن في جسم الدولة والصراع بين الأمراء.

حكمه

أصل الخلافة العباسية في مصر
كانت الخلافة العباسية في مصر مجرد تعويض للخلافة العباسية في بغداد التي سقطت على يد هولاكو كان الخليفة العباسي مجرد رمز للدولة كان السلطان المملوكي العربي هو الخليفة الفعلي للدولة

حكمه الصوري
تولى الخلافة بعد موت أبيه سنة 1406 حتى عام 1412 كبقية الخلفاء العباسيين الصوريون إذ كانوا فقط رمزا للدولة أما حكامها الأصليون فهم سلاطين المماليك.

مقتل السلطان الناصر فرج بن برقوق
كان عهد حكم السلطان الناصر فرج للمرة الثانية عهد أزمات واضطربات وفي أواخر عهده تمردت مصر والشام وكذلك الأمراء فقرروا عزله وقتله وتعيين أبو الفضل العباس مكانه لتستقر أمور الدولة.

حكمه الفعلي
كان حكم أبو الفضل العباس حياة جديدة لدولة المماليك بعيدا عن الفتن والأزمات لذلك يسمون عصر أبو الفضل المستعين بالله عصر انتعاش الدولة المملوكي وعصر حياة جديدة لها.

خلعه
بعد عودة الإستقرار والهدوء للدولة وعودتها لسابق عهدها ونهاية النزاع بين الأمراء قرر الأمراء عزله عن أمور الدولة وعزله عن الخلافة كذلك فخلعوه عن الخلافة والحكم وكان ذلك عام 1413م.

أهم الأحداث في عهده
 1406: وفاة العالم المسلم ابن خلدون.
 1412: ميلاد السلطان المملوكي قايتباي.
 1413: وفاة ملك إنكلترا هنري الرابع واعتلاء ولي عهده هنري الخامس عرش إنكلترا.
 1413: اعتلاء محمد الأول عرش الدولة العثمانية.

الخلفاء الفعليون للدولة العباسية
يعتبر أن هناك عشرة خلفاء عباسيين حكموا فعليا لا إسميا وهم كالتالي:

وفاته
بعد خلع وعزل المستعين خلفه السلطان المملوكي المؤيد فأرسله إلى الإسكندرية وسجنه بالسجن ثمان سنوات وجعل أخاه المعتضد بالله الثالث الخليفة بعده، حتى توفي المؤيد فتحرر فقضى المستعين بالله بقية حياته بالإسكندرية حتى توفي بها سنة 1430 بمرض الطاعون بعمر أربعين سنة وقد حكم سبع سنين.

بعد وفاته

بعد موت أبو الفضل بدأت الدولة المملوكية بالانهيار تماما حاول بعض سلاطين المماليك النهوض بالدولة لكنهم فشلوا تماما مما أدى إلى سقوطها عام 1517، فبعد مقتل السلطان الناصر فرج بن برقوق اتفق الأمراء على توليته مما كان عهده عهد اصلاحات بعد خلعه تم عزله مما أدى إلى بداية انحلال الدولة وفقدان هيباتها.

الآراء حول المستعين بالله

نظرة أهل السنة والجماعة

يرى أهل السنة والجماعة أن المستعين بالله خليفة عباسي وسلطان مملوكي في آن واحد خلفا الناصر فرج وخلفه المؤيد شيخ وحاكم بلاد مصر والشام والحجاز لفترة معينة لذلك فنظرتهم لأبو الفضل إيجابية ويقولون عنه:

نظرة الشيعة

يرى الشيعة أن المستعين خليفة عباسي والخلفاء العباسيون مثل الخلفاء الأمويون لذلك هم لايحبونهم ويتبرؤون من حكمهم ويسبونهم ويرون أنهم الفئة الباغية إلى الحكم والسلطة والمال.

ألقابه
لقب أبو الفضل العباس المستعين بالله بثلاثة ألقاب وهي:

المستعين بالله الثاني وهذا لقب حصل عليه خلفا للمستعين بالله الأول خليفة بغداد.

سلطان مماليك الشركس لقب بسلطان مماليك الشركس نظرا لحكمه الفعلي كسلطان مماليك البرجية.

سلطان المماليك البرجية لقب بسلطان المماليك البرجية وهو رابع السلاطين البرجية خلفا للظاهر سيف الدين برقوق والمنصور عبد العزيز بن برقوق والناصر فرج بن برقوق.

ما قيل في خلافته
تولى المستعين بالله الحكم ست سنوات حكما صوريا والسابعة حكما فعليا ولد سنة 1390م وتوفي سنة 1430م بدأت خلافته وعمره ستة عشر سنة واستمرت خلافته إلى أن عين سلطانا مملوكيا بعد مقتل السلطان الناصر فرج وعمره اثنان وعشرون سنة بدأت الدولة في عهده تزدهر وتقوى وتعم فيها الإصلاحات حتى عادت لمجدها ثم خلع المستعين بالله بعد سنة من توليته الحكم فخلفه السلطان المملوكي المؤيد فأرسله إلى الإسكندرية فسجنه في السجن تسع سنوات حتى توفي المؤيد فتحرر فقضى بقية حياته بها حتى ظهر مرض الطاعون بمدينة الإسكندرية فتوفي بها بعمر أربعين سنة.

السلاطين المماليك الذين عاصرهم
عاصر من السلاطين المماليك:
 الظاهر سيف الدين برقوق
 الناصر فرج بن برقوق
 المنصور عبد العزيز بن برقوق
 المؤيد أبو النصر شيخ المحمودي
 المظفر أحمد بن الشيخ
 الظاهر سيف الدين ططر
 الصالح ناصر الدين محمد بن ططر
 الأشرف سيف الدين برسباي

مراجع

طالع كذلك

 المتوكل على الله الأول
 الناصر فرج بن برقوق
 باي خاتون
 المعتضد بالله الثالث
 القائم بأمر الله الثاني
 المؤيد أبو النصر شيخ المحمودي
 الخلافة العباسية
 السلطنة المملوكية
 المماليك البرجية

الدولة المملوكية في القرن 15
المماليك البرجية
أشخاص من شبه الجزيرة العربية
أعلام الشراكسة
حجازيون
خلفاء عباسيون في القرن 15
دول إسلامية سابقة
سلاطين مصر
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
عرب في القرن 15
قادة عسكريون مسلمون
مصر الوسيطة
مصريون من أصل تركي
ملوك مسلمون
مماليك
مواليد عقد 1390
مواليد في القاهرة
هاشميون
وفيات 1430
وفيات 815 هـ
وفيات بأمراض معدية في مصر
وفيات بسبب طاعون
وفيات في الإسكندرية

العباس المستعين بالله


Jasová este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.149 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jasová este atestată documentar din 1434.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jasová


HMS Vanguard was one of three  dreadnought battleships built for the Royal Navy in the first decade of the 20th century. She spent her career assigned to the Home and Grand Fleets. Aside from participating in the Battle of Jutland in May 1916 and the inconclusive action of 19 August several months later, her service during World War I mostly consisted of routine patrols and training in the North Sea.

Shortly before midnight on 9 July 1917 at Scapa Flow, Vanguard suffered a series of magazine explosions. She sank almost instantly, killing 843 of the 845 men aboard. The wreck was heavily salvaged after the war, but was eventually protected as a war grave in 1984. It was designated as a controlled site under the Protection of Military Remains Act 1986, and diving on the wreck is generally forbidden.

Design and description
The design of the St Vincent class was derived from that of the previous , with a slight increase in size, armour and more powerful guns, among other minor changes. Vanguard had an overall length of , a beam of , and a normal draught of . She displaced  at normal load and  at deep load. In 1910 her crew numbered 753 officers and ratings.

Vanguard was powered by two sets of Parsons direct-drive steam turbines, each driving two shafts, using steam from eighteen Babcock & Wilcox boilers. The turbines were rated at  and intended to give the ship a maximum speed of . During her sea trials on 17 December 1909, she unofficially reached a top speed of  from , although she must have been lightly loaded to reach this speed. Vanguard carried enough coal and fuel oil to give her a range of  at a cruising speed of .

The St Vincent class was equipped with ten breech-loading (BL)  Mk XI guns in five twin-gun turrets, three along the centreline and the remaining two as wing turrets. The centreline turrets were designated 'A', 'X' and 'Y', from front to rear, and the port and starboard wing turrets were 'P' and 'Q' respectively. The secondary, or anti-torpedo boat armament, comprised twenty BL  Mk VII guns. Two of these guns were each installed on the roofs of the fore and aft centreline turrets and the wing turrets in unshielded mounts, and the other ten were positioned in the superstructure. All guns were in single mounts. The ships were also fitted with three 18-inch (450 mm) torpedo tubes, one on each broadside and the third in the stern.

The St Vincent-class ships were protected by a waterline armoured belt  thick that extended between the end barbettes. Their decks ranged in thickness between  with the thickest portions protecting the steering gear in the stern. The main battery turret faces were  thick, and the turrets were supported by barbettes  thick.

Modifications

The guns on the forward turret roof were removed in 1910–1911. About three years later, gun shields were fitted to most of the 4-inch guns in the superstructure and the bridge structure was enlarged around the base of the forward tripod mast. During the first year of World War I, the base of the forward superstructure was rebuilt to house eight 4-inch guns and the turret-top guns were removed, which reduced her secondary armament to a total of fourteen guns. In addition a pair of 3-inch (76 mm) anti-aircraft (AA) guns were added. A fire-control director was installed high on the forward tripod mast before the Battle of Jutland in May 1916. Approximately  of additional deck armour were added afterwards. By April 1917, Vanguard mounted thirteen 4-inch anti-torpedo boat guns as well as one 4-inch and one 3-inch AA gun.

Construction and career

Vanguard, the eighth ship of that name to serve in the Royal Navy, was ordered on 6 February 1908. She was laid down by Vickers Armstrong at their Barrow-in-Furness shipyard on 2 April 1908, launched on 22 February 1909, and completed on 1 March 1910. Including armament, the ship cost about £1.6 million. Vanguard was commissioned on 1 March 1910, under the command of Captain John Eustace, and assigned to the 1st Division of the Home Fleet. She was present in Torbay when King George V visited the fleet in late July. Vanguard also participated in the Coronation Fleet Review at Spithead on 24 June 1911 and she trained with the Atlantic Fleet the following month before beginning a refit. Captain Arthur Ricardo relieved Eustace on 23 September.

The ship was recommissioned on 28 March 1912 and rejoined the 1st Division shortly before it was renamed the 1st Battle Squadron on 1 May. She participated in exercises with the 1st Fleet in October. Vanguard was refitted in December, with new bilge keels being installed. On 5 June 1913, Captain Cecil Hickley replaced Ricardo upon the latter's promotion to commodore, second class.

World War I
Between 17 and 20 July 1914, Vanguard took part in a test mobilisation and fleet review as part of the British response to the July Crisis. Arriving in Portland on 27 July, she was ordered to proceed with the rest of the Home Fleet to Scapa Flow two days later to forestall a possible surprise attack by the Imperial German Navy. In August 1914, following the outbreak of World War I, the Home Fleet was reorganised as the Grand Fleet, and placed under the command of Admiral John Jellicoe. On 1 September, the Grand Fleet was anchored at Scapa Flow when the light cruiser  spotted a suspected German submarine, provoking a panic across the fleet. Vanguard also spotted what was believed to be a periscope and opened fire, but the whole incident proved to be a false alarm. Submarine scares such as this caused the fleet to be briefly (22 October to 3 November) based at Lough Swilly, Ireland, while the defences at Scapa were strengthened. On the evening of 22 November, the Grand Fleet conducted a fruitless sweep in the southern half of the North Sea; Vanguard stood with the main body in support of Vice-Admiral David Beatty's 1st Battlecruiser Squadron. The fleet was back in port in Scapa Flow by 27 November. The 1st Battle Squadron cruised north-west of the Shetland Islands and exercised their guns on 8–12 December. Four days later, the Grand Fleet sortied during the German raid on Scarborough, Hartlepool and Whitby, but failed to make contact with the High Seas Fleet. Vanguard and the rest of the Grand Fleet made another sweep of the North Sea on 25–27 December.

Jellicoe's ships, including Vanguard, conducted gunnery drills west of Orkney and Shetland on 10–13 January 1915. On the evening of 23 January, the bulk of the Grand Fleet sailed in support of Beatty's battlecruisers, but they were too far away to participate in the ensuing Battle of Dogger Bank the following day. On 7–10 March, the Grand Fleet made a sweep in the northern North Sea, during which it conducted training manoeuvres. Another such cruise took place on 16–19 March. On 11 April, the fleet patrolled the central North Sea and returned to port on 14 April; another patrol in the area took place on 17–19 April, followed by gunnery drills off Shetland on 20–21 April.

The Grand Fleet swept the central North Sea on 17–19 May and 29–31 May without encountering any German vessels. During 11–14 June the fleet practised gunnery and battle exercises west of Shetland, and on 11 July there was more training off Shetland. On 2–5 September, the fleet went on another cruise in the northern end of the North Sea and conducted gunnery drills. Throughout the rest of the month, the Grand Fleet was performing numerous training exercises before making another sweep into the North Sea on 13–15 October. Almost three weeks later, Vanguard participated in another fleet training operation west of Orkney during 2–5 November.

Captain James Dick relieved Hickley on 22 January 1916. The fleet departed for a cruise in the North Sea on 26 February; Jellicoe had intended to use the Harwich Force to sweep the Heligoland Bight, but bad weather prevented operations in the southern North Sea. As a result, the operation was confined to the northern end of the sea. Another sweep began on 6 March, but had to be abandoned the following day as the weather grew too severe for the escorting destroyers. On the night of 25 March, Vanguard and the rest of the fleet sailed from Scapa Flow to support Beatty's battlecruisers and other light forces raiding the German Zeppelin base at Tondern. By the time the Grand Fleet approached the area on 26 March, the British and German forces had already disengaged and a strong gale threatened the light craft, so the fleet was ordered to return to base. In April the ship was transferred to the 4th Battle Squadron. On 21 April, the Grand Fleet conducted a demonstration off Horns Reef to distract the Germans while the Russian Navy re-laid its defensive minefields in the Baltic Sea. The fleet returned to Scapa Flow on 24 April and refuelled before proceeding south in response to intelligence reports that the Germans were about to launch a raid on Lowestoft. The Grand Fleet arrived in the area after the Germans had withdrawn. On 2–4 May, the fleet conducted another demonstration off Horns Reef to keep German attention focused on the North Sea.

Battle of Jutland

In an attempt to lure out and destroy a portion of the Grand Fleet, the High Seas Fleet, composed of 16 dreadnoughts, 6 pre-dreadnoughts, and supporting ships, departed the Jade Bight early on the morning of 31 May. The fleet sailed in concert with Rear Admiral Franz von Hipper's five battlecruisers. The Royal Navy's Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans of the operation. In response the Admiralty ordered the Grand Fleet, totalling some 28 dreadnoughts and 9 battlecruisers, to sortie the night before to cut off and destroy the High Seas Fleet.

During the Battle of Jutland on 31 May, Beatty's battlecruisers managed to bait Scheer and Hipper into a pursuit as they fell back upon the main body of the Grand Fleet. After Jellicoe deployed his ships into line of battle, Vanguard was the eighteenth ship from the head of the battle line after deployment. Shortly after deploying from column into line ahead, her crew recorded that shells from the High Seas Fleet were falling nearby. During the first stage of the general engagement, the ship fired 42 rounds from her main guns at the crippled light cruiser  beginning at 18:32, claiming several hits. Between 19:20 and 19:30, Vanguard engaged several German destroyer flotillas with her main armament without result. This was the last time that the ship fired her guns during the battle, as the poor visibility hindered Jellicoe's ability to close with the Germans before Scheer was able to disengage under the cover of darkness. Vanguard fired a total of 65 high-explosive and 15 common-pointed, capped, twelve-inch shells and 10 shells from her four-inch guns during the battle.

Subsequent activity
The Grand Fleet sortied on 18 August to ambush the High Seas Fleet, while it advanced into the southern North Sea, but a series of miscommunications and mistakes prevented Jellicoe from intercepting the German fleet before it returned to port. Two light cruisers were sunk by German U-boats during the operation, prompting Jellicoe to decide to not risk the major units of the fleet south of 55° 30' North due to the prevalence of German submarines and mines. The Admiralty concurred and stipulated that the Grand Fleet would not sortie unless the German fleet was attempting an invasion of Britain or there was a strong possibility it could be forced into an engagement under suitable conditions. Vanguard was refitted in Rosyth in December.

Explosion

The ship anchored in Scapa Flow at about 18:30 on 9 July 1917 after having spent the morning exercising general evolutions concluding practising the routine for abandoning ship. The Captain made a speech to the ship's company in which he stated that under present conditions a ship would either blow up in a matter of seconds, or would take several hours to sink.  Practically this meant that all would go down with the ship or that everybody would be saved.  It is a remarkable coincidence that his words were to be so tragically proved in less than 12 hours. There is no record of anyone detecting anything amiss until the first detonation at 23:20. Vanguard sank almost instantly, with only three of the crew surviving, one of whom died soon afterwards. A total of 843 men were lost, including two Australian stokers from the light cruiser  who were serving time in the battleship's brig. Another casualty was Captain Kyōsuke Eto, a military observer from the Imperial Japanese Navy, which was allied with the Royal Navy at the time through the Anglo-Japanese Alliance. The bodies of 17 of the 22 men recovered after the explosion, plus that of Lieutenant Commander Alan Duke, who died after being rescued, were buried at the Royal Naval Cemetery at Lyness, not far from the site of the explosion. The others are commemorated on the Chatham, Plymouth and Portsmouth Naval Memorials.

A Court of Inquiry heard accounts from many witnesses on nearby ships. They accepted the consensus that there had been a small explosion with a white glare between the foremast and 'A' turret, followed after a brief interval by two much larger explosions. The court decided, on the balance of the available evidence, that the main detonations were in either 'P' magazine, 'Q' magazine, or both. A great deal of debris thrown out by the explosions landed on nearby ships; a section of plating measuring approximately  landed on board the battleship . It was found to be from the No. 2 Hydraulic Room abaft 'A' barbette. It showed no signs of a blast from 'A' magazine, which reinforced the visual evidence suggesting that the explosion took place in the central part of the ship.

Although the explosion was obviously a detonation of the cordite charges in a main magazine, the reason for it was less clear. There were several theories. The inquiry found that some of the cordite on board, which had been temporarily offloaded in December 1916 and catalogued at that time, was past its stated safe life. The possibility of spontaneous detonation was raised, but could not be proved. It was also noted that a number of ship's boilers were still in use, and some watertight doors, which should have been closed in wartime, were open as the ship was in port. It was suggested that this might have contributed to a dangerously high temperature in the magazines. The final conclusion of the court was that a fire started in a four-inch magazine, perhaps when a raised temperature caused spontaneous ignition of cordite, spreading to one or the other main magazines, which then exploded.

Wreck

Vanguards wreck was heavily salvaged in search of non-ferrous metals before it was declared a war grave in 1984. Some of the main armament and armour plate was also removed.

The wreck and its associated debris cover a large area and lies at a depth of approximately  at . The amidships portion of the ship is almost completely gone and 'P' and 'Q' turrets were blown some  away. The bow and stern areas are almost intact as has been revealed by an extensive survey, carried out by a team of volunteer specialist divers and authorised by the Ministry of Defence in 2016. A report of the survey was published in April 2018.

The wreck was designated as a controlled site in 2002 and cannot be dived upon except with permission from the Ministry of Defence. The centenary of Vanguards loss was commemorated on 9 July 2017: descendants of the crew laid 40 wreaths above her wreckage, Royal Navy divers placed a new Union Jack on the wreck, and Lyness Royal Naval Cemetery—where some of the crew were buried—held a wreath-laying ceremony.

See also

 List of United Kingdom disasters by death toll

Notes

Footnotes

Bibliography

External links

 A casualty roster by name
 Transcript of the Court of Inquiry into her loss
 Maritimequest HMS Vanguard Photo Gallery
 Battle of Jutland Crew Lists Project – HMS Vanguard Crew List

St. Vincent-class battleships
Vickers
Ships built in Barrow-in-Furness
1909 ships
World War I battleships of the United Kingdom
Maritime incidents in 1917
1917 disasters in the United Kingdom
Ship fires
World War I shipwrecks in Scapa Flow
Protected Wrecks of Scotland
Ships sunk by non-combat internal explosions
1909 in England
1917 in Scotland

HMS Vanguard (1909)


دار الصباح هي شركة صحفية تونسية نواتها جريدة الصباح اليومية التي أسسها الحبيب شيخ روحه ثم آلت إلى أبنائه من بعده قبل أن يفرطوا فيها في مارس 2009.

تاريخ
في 1 أكتوبر 1969 بعثت دار الصباح كشركة خفية الاسم رأسمالها 100 ألف دينار. وفي عام 1974 تضاعف رأسمالها إلى 200 ألف دينار، وهو ما مكن الدار من بعث جريدة جديدة هي لوطون. وبعد أن كانت شركة عائلية على ملك آل شيخ روحه، وقع في مارس-أفريل 2009 بيع أغلبية 70% من رأس مالها إلى رجل الأعمال محمد صخر الماطري صاحب إذاعة الزيتونة وهو الذي تولى منذئذ رئاسة مجلس إدارتها. ولم يبق إلا نسبة 30% من رأس مالها بيد رؤوف شيخ روحه ابن المؤسس الحبيب شيخ روحه.

الإدارة
 الحبيب شيخ روحه: مؤسس دار الصباح.
 رؤوف شيخ روحه: المدير العام ومدير النشر في دار الصباح.
 المنصف شيخ روحه: مدير النشر في دار الصباح.

عدة عناوين
وإلى جانب جريدة الصباح بملاحقها المختلفة، تتولى دار الصباح إصدار العناوين التالية:
 لوطون مند عام 1975
 الأسبوعي
 صباح الخير
 لكسبريسيون (L'Expression)

الطباعة والإشهار والتوزيع
 كانت جريدة الصباح حتى 1971 تسحب في مطبعة لا براس ثم أصبحت تطبع في مطابعها الخاصة التي وقع تجديدها عام 2003.
 تعتمد دار الصباح على الإشهار بصفة كبيرة.
 بالنسبة للتوزيع تعتمد دار الصباح على إمكانياتها الخاصة حيث تتولى بنفسها إيصال صحفها يوميا إلى مختلف أرجاء البلاد، بواسطة عشر خطوط تصل إلى أبعد المدن.

مراجع

شركات صحافة
شركات صحافة حسب البلد
صحف تونسية

دار الصباح


Yahyalı, İç Anadolu Bölgesi'nde Kayseri iline bağlı ilçedir.

Tarihçe
İlçe, Anadoluya gelen Türk güçlerince kurulmuştur. Bu güçlerin önderliğini Seyyid Ali ve Yahya Ali (Yahya Gazi) yapmışlardır. Seyyid Ali'ye ait türbe Yahyalı Devlet Hastanesi bahçesinde, Yahya Gazi'ye ait türbe ise Yahyalı Ulu Camii avlusundadır. 1926'ya kadar Kozan'a bağlı olan Yahyalı, Kozan İlinin 1926'da İlçeye dönüştürülmesinden sonra Kayseri'ye bağlanmıştır

Coğrafi yapı

Konum
İlçe merkezi ve kuzeyindeki ovalık kesim İç Anadolu Bölgesi'nde olup, ilçenin güneyindeki Aladağlar'ın bulunduğu ormanlık kesim Akdeniz Bölgesi sınırları içerisindedir. Denizden yüksekliği 1210 metredir. İlçe sınırları içerisinden geçen Zamantı Irmağı, Kapuzbaşı Şelaleleri çayı, Derebağ Şelalesi çayı ve İlçe'nin içerisinden akmakta olan Kocaçay başlıca akarsulardır. İlçe, Erciyes Dağı'nın güney yönünde kalan Sultan Sazlığı'nı kuşatan düzlüklerin ve Sakız Dağının doğuya bakan yamaçlarında bir vadi içinde kurulmuştur. İlçe, Kayseri İlinin güneyinde kurulmuş olup, kuzeyi Develi, Güneydoğusu Adana'nın Feke İlçesi, Batısı Niğde'nin Dündarlı kasabası, Güneybatısı ve Güneyi Niğde'nin Çamardı ve Kuzeybatısı Kayseri'nin Yeşilhisar ilçeleri ile komşudur. Bir çöküntü ovası olan Develi Ovasının devamı olan Yahyalı, üçüncü derece deprem kuşağındadır. Ovalık alanda bol miktarda elma bahçesi bulunmakta, İlçenin güney kısımları dağlık olmakla birlikte Adana sınırlarına yakın olan güneydoğusunda 11.674 hektar verimli, 33.034 hektar bozuk olmak üzere 44.709 hektar ormanlık alan mevcuttur. Mera vasıflı arazi miktarı ise 558,4 hektardır.

İklim
Tipik İç Anadolu Bölgesi karasal ikliminin hakim olduğu ilçenin güneyindeki rakımı düşük ormanlık bölgede tam olmasa da Akdeniz ikliminin etkileri görülür. İlçe yazları 20 °C, kışları ise -18 °C sıcaklık ortalamasına sahiptir. Yıllık maksimum yağış ortalaması 500 mm'dir.

Turizm
Aladağlar Millî Parkı Kayseri, Adana ve Niğde illerinin sınırlarının kesiştiği noktalarda ilan edilmiş bir millî parktır. Millî park alanının %60'ı Kayseri ili, %30'u Adana ili, %10'u da Niğde ili hudutları dahilindedir. Türk turizminin geleceği açısından çok mühim olan Aladağlar Millî Parkı'nın, Yahyalı sınırlarında doğa harikalarından Kapuzbaşı Şelaleleri, Hacer Ormanı ve Yedigöller bulunmaktadır.

Hacer Ormanı Türkiye'nin en iyi post ormanı olması özelliğini taşımaktadır.Etrafı çok dik yamaçlardan oluşmuş, Yedigöllere giriş ve çıkışın gerçekleştirildiği, yaban hayatının varolması ve helikopter iniş pistinin bulunması Hacer Ormanı'nı önemli kılan faktörlerdendir.Türkiye'nin en güzel peyzaj alanı Aladağlar-Yedigöller'den sonra, Toros Aladağlar Millî Parkı'nın en önemli ve isim yapmış coğrafyası; kendine has vadi, boğaz ve buzul kayalıklarının güzellikleriyle Yedigöller, Kapuzbaşı kaynak şelaleleri arasında yer alan ve her iki bölgeyi birbirine bağlayan 'Hacer Ormanı'dır. Kayseri'nin Yahyalı ilçesi Ulupınar köyünün sınırları içerisinde yer alan ve deniz seviyesinden 2200 m yükseklikte bulunan Hacer Ormanı'nı kuzey ve güneyden son derece dik ve yüksekliği 3000 m'nin üzerinde genç buzul kayalıkları çevirir. Çok dik ve genç buzul kayalıklarının arasında oluşan basamak katlarda yaban keçileri yaşarlar. Hacer Ormanı'nda bulunan dört su kaynağından en önemlisi, orman merkezinde bulunan ve çevresi kamp alanı olarak değerlendirilen 'Soğuk Pınar'dır. 2750 hektar bir alana sahip Hacer Ormanı'nın florasını; göknar, meşe, sedir, ardıç, gürgen, titrek kavak ve karaçam oluşturmaktadır. Hacer Vadisi ve Ormanı'nda keşfedilmeyi bekleyen mağaraların yanında, bilinenlerin en önemlisi Ulupınar köylüsü tarafından 'doğal soğuk hava deposu' olarak kullanılan 'Toprak Taş' mağarasıdır. Hacer Ormanı turizm, mağaracılık, dağcılık, manzara güzelliği ile Aladağlara takılmış bir inci gerdanlık gibidir.

Sultan Sazlığı Millî Parkı(Kuş Cenneti) Son günlerde avcılık, turizm, çevrecilik açısından Türkiye'nin sayılı kuş cennetleri arasında yer alan ve gün geçtikçe önemi artan Sultansazlığı hemen yanı başında tuzlu eko sisteme sahip Yay Gölü ile birlikte 17.200 hektara sahip bir kaynak değerdir.Erciyes Dağı, Aladağ tabiat parkı, Kapadokya millî parkı arasında yer alması ve onların kendine has özellikleriyle bütünleşmesi, Sultasazlığı ve Yay Gölü'nü bölgede daha dikkate değer bir konuma getirmektedir.İdari bakımdan Yahyalı Orman İşletme Müdürlüğü Av Koruma ve Üretme Şefliğine bağlı olması nedeniyle bu kuş cennetinin Yahyalı ile ilgisi doğrudan ortaya çıkmaktadır.Deniz seviyesinden yüksekliği 1072 m olan Sultansazlığının göl derinliği en fazla 1,5 m'dir. Yahyalı'ya 23 km mesafededir.Tatlı su eko sistemi bünyesinde tutan Yay Gölü bitki ve hayvanlar için adeta bir cennet oluşturmaktadır. Bölgede 600.000 kırmızı kanatlı flamingo ile birlikte 1.250.000 civarında çeşitli türlerden kuşların yaşadığı gerçeği bölgenin gerçekten bir kuş cenneti olduğunu en güzel şekilde ifade eder. Saha 1968 yılında İsmet Sezer tarafından ortaya çıkarılmıştır.1971 yılında ise Kara Avcılığı Koruma dayanılarak Tarım Orman ve Köy İşleri Bakanlığınca 'Su Kuşları Koruma ve Üretme Sahası' olarak tefrik ve tesis edilmiştir. 1971 yılından bu yana da koruma ve üretim çalışmaları Orman Genel Müdürlüğünce sürdürülmektedir.Sahayı tehdit eden en büyük tehlike Saysallı, Dündarlı ve Yahyalı Kocaçay sularının önüne yapılan barajların varlığıdır. Artık bu sular Sultansazlığı'na ulaşamıyor. Yağışlı giden havalarda kuşlar beslenebilecekleri suya kavuşmaktadır.Aksi takdirde durak giden havalarda Sultansazlığı ve Yay Gölü kuruma tehlikesi ile karşı karşıya kalmakta ve kuşlar için güvenilir bir alan olmaktan çıkmaktadır. İstikbaldeki en iyi çözüm ise Zamantı Irmağı'ndan Ağcaşar Barajı'na su basacak olan 'Zamantı Projesi'nin biran önce tamamlanması gerekmektedir. Sultan Sazlığı aslında Yeşilhisar ilçesine bağlıdır. Yeşilhisar'a yaklaşık 30 dakika mesafededir.

Zamantı Vadisi Zamantı Irmağı'nın taşındığı vadi olup, ilçe hudutları içerisindeki uzunluğu 50 km'dir. Vadi içerisinde bulunan Yeşilköy köyü ile Büyükçakır arası 'Rafting' için bulunmaz bir alandır.Bu alan Autdoor Spor, serüven ve hobi dergisinin 1997 yılı Ocak sayısında; Bakir suda beş çılgın, kah durgun, kah çılgın sularıyla 'Rafting' için yepyeni bir imkân olan Zamantı Irmağında; sanki rafting yapmıyoruz da, 20. Yüzyıl sonunda 'SADABAD'da geziyoruz...' diyerek Zamantı Vadisi'nin bu spor dalı için ne kadar elverişli olduğu vurgulanmış olmaktadır.Ayrıca Zamantı Irmağı üzerinde 4-5 ve 6. derece zorluğunda çok sayıda parkurun bulunduğu ifade edilmektedir. Yine Zamantı Vadisi içerisinde 10 km'lik çok dik yamaçlarla çevrili bir alanda mevcut olup, bu alan 'Doğa Yürüyüşü' yapmak için çok uygundur.Zamantı Vadisinde Nisan-Mayıs aylarında 150–250 m. mesafelerden düşen en az 10 adet şelale oluşur ve Zamantı Nehri'ne dökülür. Ancak zamanla bu şelalelerin suyu çekilir.

Zamantı Kanyonu Yaklaşık olarak 10 km uzunluğunda, Zebil Şelalesini de içine alan bir bölgedir. Bir Alman televizyonu tarafından hazırlanan belgeselde bu kanyon için 'Grand Kanyonu'nu görmek için Amerikalara gitmeye ne hacet' deniliyor. Uzun yayladan çıkan Zamantı Irmağı, Alma dağının batı eteklerinden korkunç girdapları hatırlatan bir vadiden geçer. İşte bu korkunç girdapları hatırlatan vadi 'Zamantı Kanyonu'dur.

Şelaleler
Kapuzbaşı şelaleleri 500 m²'lik bir alan içerisinde 7 adet şelaleden ibaret doğa çatlağından, kayalar arasından fışkıran, 30–76 m. yüksekliklerden çok büyük su debisi ile dökülen, ayrıca yaz ve kış aylarında devamlı surette akan kaynak şelaleleridir.

Kapuzbaşı Şelaleleri Yahyalı'ya 76 km mesafede Kapuzbaşı köyü sınırları içerisinde yer almaktadır. Ensenin tepe adlı blok kayadan çıkan şelalelerin beşi tepenin doğusunda, ikisi güneyinde yer almaktadır. 30–76 m arasında değişen şelalelerin suları, Aladağ-Aksu sular, ile birleşerek Zamantı Irmağına, oradan da Seyhan Nehri'ne karışırlar. Çepeçevre bir orman içinden (V) şeklinde dar bir vadiye akan, debisi son derece büyük olan sular gürültü ve ses ile birlikte dehşetli bir manzara arzederler. Aladağ zirvelerinde bulunan kar ve buzulların erimesiyle beslenen, yaz-kış suları hiç kesilmeyen şelalelerden doğudaki 3 şelale Takım şelale adını alırlar ve yükseklikleriyle tanınırlar. Elif şelalesi ile yayvan ve dağınık olup çevresi mesire yeridir.

Elif Şelalesi Çıkış ve bir arada bulunma özellikleri itibarıyla toplam debisi yaz aylarında saniyede 27500 litreye ulaşan ve deniz seviyesinden 700 m. Yükseklikte olan Kapuzbaşı takım şelaleleri, çağlayan sularının sesi ve sütbeyaz rengi ile vahşi doğanın en görkemli görüntüsünü ve karşı koyulmaz gücünü ortaya koymaktadır. Şelale sularının boşaldığı vadi tabanında, ancak çok temiz sularda yaşayan kırmızı fosfor benekli şelalelere özgü alabalıkları yaşamaktadır.

Yeşilköy Şelaleleri Yeşilköy köyüne 3 km. mesafedeki ziyaret mevkilerinde bulunan şelaleler, Zamantı ırmağının iki yakasından akmakta olup Antalya-Düden şelalesinin benzeri niteliğindedir. Zamantı ırmağının üstünü kapatan tabi bir köprünün baş kısmında yer alan şelalelerin büyüğü 20 m., küçüğü 10 m Yüksekliğindedir. Günün belirli saatlerinde dönüşümlü olarak çekilen ve geri gelen sularıyla halk arasında bir takım efsanelerin doğmasına yol açan Yeşilköy şelaleleri, turistlerin olduğu kadar son günlerde bilim adamlarının da uğrak yeri haline gelmiştir. Yeşilköy Şelalesinin döküldüğü yer ile bu yerin biraz yukarısında doğal olarak meydana gelmiş iki adet doğal yer köprüsü mevcut olup bu yerlerde Zamantı ırmağı kaybolup tekrar ortaya çıkmaktadır. Oldukça ilginç tabi varlıklardır.

Derebağ Şelalesi Yahyalı'ya 10 km mesafede olup Derebağ Kasabası, Çağlayan Mahallesi sınırları içerisindedir. Yayvan akışlı kaynak çağlayanlardan olan Derebağ Şelalesi 15 m yüksekliğindedir. İki mağara içinden çıkan temiz ve berrak kaynak suları daha sonra dar bir vadiden akarak Yahyalı'ya ulaşır. Çevresi piknik alanı olarak düzenlenmiştir.

Nüfus

Ekonomik yapı
Yahyalı; halısıyla, elması ve şelalesiyle ünlüdür. İlçe doğal kaynaklar bakımından Türkiye'nin ender olan ilçelerinden biridir. Demir cevheri, altın karışımı kurşun, gümüş karışımı çinko ve krom bakımından zengin ocaklara sahiptir. Mevcut yıllık üretim miktarı 2-2,5 milyon ton civarındadır. İlçenin görünür rezerv miktarı 20 milyon ton demir, 2 milyon ton çinko ve çinko karışımı kurşun rezervinin yanı sıra henüz rezerv miktarı tespit edilememiş zengin krom yataklarının bulunduğu bilinmektedir. İlçede halıcılık en eski faaliyet olarak devam etmektedir. Ayrıca elmacılık, hayvancılık ve madenciliğe bağlı nakliyecilik başlıca ekonomik faaliyetleri teşkil etmektedir. Maden nakliyesi lokomotif sektör olarak gelişmiştir. Mobilyacılık ve  tekstil de ekonomik faaliyetlerden gelişmiştir

Sosyal yapı
İlçe merkezindeki binalar betonarme yapılardır. Taş ve kerpiç yapılar yok denecek kadar azdır. İnşaatların büyük çoğunluğu iki üç katlı binalardan oluşmaktadır. 8-10 katlı binalar da bulunmaktadır. Köylerdeki yapılaşma ilçe merkezinin tersine taş ve kerpiç binalardan oluşmaktadır. İlçenin güneyindeki ormanlık bölgelerde yaşayan köylülerin evleri ahşap yapı tarzındadır.

Genel bilgiler
 Belediye sayısı: 1
 Mahalle Sayısı: 41
 İl Merkezine Uzaklığı: 95km.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Kayseri'nin mahalleleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yahyalı Kaymakamlığı
 Yahyalıca
 Yahyalı Belediyesi

Yahyalı


Würzburg is a Landkreis (district) in the northwestern part of Bavaria, Germany.
Neighboring districts are (from the north, clockwise) Main-Spessart, Schweinfurt, Kitzingen, Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim, and the district Main-Tauber in Baden-Württemberg. The city Würzburg is not part of the district, although it is completely enclosed by it.

History
In 1852, districts were created in the region, including the two precursor districts of Würzburg and Ochsenfurt. In 1972 the previous district Würzburg was merged with the former district Ochsenfurt, and several municipalities from the districts Marktheidenfeld, Karlstadt, Kitzingen and Gerolzhofen were added to form the district with today's borders.

Economy
In 2017 (latest data available) the GDP per inhabitant was €28,681. This places the district 86th out of 96 districts (rural and urban) in Bavaria (overall average: €46,698).

Partnerships
The district has sister city-like partnerships with these regions:
  - Mateh Yehuda Regional Council, Israel
  - Olomouc Region, Czech Republic

Coat of arms
The district coat of arms might be described thus: Per fess in chief gules dancetty of three argent, in base per pale argent two lions passant guardant sable armed and langued of the first and azure a fleur-de-lis Or.

In chief (the upper part of the coat of arms) is the "Franconian Rake", the symbol of the former Bishopric of Wurzburg. In base, on the dexter (armsbearer's right, viewer's left) side, the fleur-de-lis is the symbol of the St. Burkhard Abbey in Würzburg, while the lions on the sinister (armsbearer's left, viewer's right) side derive from the coat of arms of the former Ochsenfurt district.

Towns and municipalities

References

External links

 Official website

Districts of Bavaria

Würzburg (district)


Justyna Maria Kowalczyk-Tekieli (født 19. januar 1983 i Limanowa) er en polsk tidligere langrendløber, som løb for Team Santander og AZS AWF Katowice. Hun har vundet to guldmedaljer ved VM og to guldmedaljer ved vinter-OL, og hun har vundet World Cup i langrend fire gange og Tour de Ski sammenlagt fire gange.

Karriere
Justyna Kowalczyk stillede første gang op i World Cup 9. december 2001 i Cogne.

Ved VM i 2005 i Oberstdorf fik hun en fjerdeplads på 30 km klassisk, men blev siden diskvalificeret efter at have afgivet en positiv dopingprøve i en tidligere konkurrence. I prøverne blev det fundet deksametason, som er et syntetisk glukokortikoid. Hun blev udelukket i to år, men udelukkelsen blev senere ophævet af Sportens voldgiftsret, således at hun kunne stille op ved vinter-OL i Torino i 2006.

Ved OL i 2006 tog hun bronzemedaljen i 30 km fristil efter tjekkiske Kateřina Neumannová, der fik guld, og ukrainske Julija Tjepalova. Hendes medalje var Polens første OL-medalje i langrend på kvindesiden nogensinde. Kowalczyk vandt sin første World Cup sejr i 10 km klassisk i Otepää den 27. januar 2007. I sæsonen 2007-2008 gjorde hun store fremskridt og tog sin anden World Cup-sejr, på 15 km dobbelt jagtstart i Canmore den 22. januar 2008. Hun opnåede flere andre podieplaceringer og blev nummer tre i den samlede World Cup.

Kowalczyk tog sin tredje World Cup-sejr i 15 km dobbelt jagtstart i Vancouver den 17. januar 2009, før hun tog sin fjerde i 10 km klassisk i Otepää den 24. januar. Hun vandt det sidste løb før VM, 10 km klassisk i Val di Dentro, og ved VM tog hun guld i 30 km fristil, fællesstart og 15 km dobbelt jagtstart, samt bronze på 10 km klassisk.

Hun fortsatte med at dominere World Cup'en efter VM og vandt 10 km fristil i Lahti med næsten et halvt minut ned til nordmændene Charlotte Kalla og Marthe Kristoffersen. Kowalczyk vandt den samlede World Cup 2008-2009 foran slovenske Petra Majdič.

I sæsonen 2009-2010 fik Kowalczyk seks World Cup-sejre, blandt andet vandt hun Tour de Ski, og hun vandt igen den samlede World Cup. Ved vinter-OL 2010 i Vancouver fik hun sølv i klassisk sprint efter Marit Bjørgen, mens Petra Majdič fik bronze. På den afsluttende 30 km klassisk var der efter 20 km fortsat en større gruppe samlet i spidsen, men efter skift af ski trak Kowalczyk og den tredobbelte guldvinder Marit Bjørgen fra, og efter at Bjørgen havde forsøgt at trække fra, lykkedes det polakken at komme tilbage og sikre sig guldet i en spurt, hvor Bjørgen var blot 0,3 sekund efter; et minut efter fik finske Aino-Kaisa Saarinen bronze. I 15 km skiathlon kunne ingen følge med Bjørgen, der vandt med over et minut foran de næste. Sølvet gik til svenske Anna Haag, og Kowalczyk sikrede sig bronzen blot en fodlængde foran Kristin Størmer Steira fra Norge.

Kowalczyk vandt den samlede World Cup for tredje gang i træk i sæsonen 2010-2011 efter ni andenpladser. I Tour de Ski vandt Kowalczyk klart sammenlagt efter at have vundet fire af de otte etaper.  Ved VM 2011 blev det til to sølv- og to bronzemedaljer.

Hun vandt igen Tour de Ski 2011-2012 sammenlagt efter at have vundet de tre første og den ottende etape. I den afgørende etape op ad slalombakken i Val din Fiemme besejrede hun sin evige konkurrent Marit Bjørgen med 28 sekunder. Hun blev nummer to sammenlagt i World Cup i langrend 2011-2012.

I sæsonen 2012-2013 vandt hun Tour de Ski for fjerde gang i træk og World Cup for fjerde gang på fem sæsoner.

Sæsonen 2013-2014 startede med sejre for Kowalczyk i de to første etaper i «mini-touren» i Kuusamo. Kowalczyk vandt det efterfølgende løb i Lillehammer og det sidste løb før jul, sprint klassisk i Asiago. Kowalczyk deltog ikke i Tour de Ski 2013-2014. På grund af snemangel i Oberhof blev det klassiske skiløb som skulle været arrangeret 29. december erstattet med en sprintetape i fristil. Kowalczyk trak sig fra løbet i protest, da hun mente der var for få klassiske skiløb i touren.

Ved vinter-OL 2014]] i Sotji vandt Kowalczyk guld i 10 km klassisk stil, hvor Charlotte Kalla fik sølv og norske Therese Johaug bronze. Ud over dette opnåede hun tre topti-placeringer ved dette OL.

I VM 2015 i Falun blev hun nummer fire på i klassisk sprint, og hun vandt bronze i holdsprinten, hvor hun sammen med Sylwia Jaśkowiec udgjorde det polske hold. Hun blev nummer 17 i 30 km klassisk. Kowalczyk vandt Vasaløbet 2015.

I Tour de Ski 2016 endte hun på en 23.-plads sammenlagt, med en 14.-plads i Oberstdorf som bedste enkeltresultat.

Hun var med ved vinter-OL 2018, men opnåede sekundære placeringer; bedste resultat var en syvendeplads i holdsprinten sammen med Sylwia Jaśkowiec. Efter at have vundet det polske mesterskab i 15 km klassisk senere i 2017-2018-sæsonen annoncerede Kowalczyk, at hun indstillede sin aktive karriere.

Referencer

Eksterne links

 Justyna Kowalczyk officielle hjemmeside
 Justyna Kowalczyk uofficiel netside på engelsk og svensk

Langrendsløbere fra Polen
Langrendsløbere ved vinter-OL 2006
Langrendsløbere ved vinter-OL 2010
Langrendsløbere ved vinter-OL 2014
Langrendsløbere ved vinter-OL 2018
Medaljevindere ved vinter-OL 2006
Medaljevindere ved vinter-OL 2010
Medaljevindere ved vinter-OL 2014
Olympiske medaljevindere i langrend
Deltagere for Polen ved vinter-OL 2006
Deltagere for Polen ved vinter-OL 2010
Deltagere for Polen ved vinter-OL 2014
Deltagere for Polen ved vinter-OL 2018
Olympiske mestre fra Polen
Olympiske sølvmedaljevindere fra Polen
Olympiske bronzemedaljevindere fra Polen

Justyna Kowalczyk


Bettelhecken ist ein Stadtteil von Sonneberg im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Bettelhecken liegt nordwestlich der Kernstadt von Sonneberg an der Bundesstraße 89 an der Südabdachung vom Thüringer Wald und nahe der Grenze zu Bayern. Der Stadtteil mit Vorstadtcharakter befindet sich noch im ländlichen Raum.

Geschichte
1301 wurde das Dorf erstmals urkundlich genannt. Der Ort geht vom Jahr 1317 aus, als er im Urbarium, einer Auflistung von Besitzungen der Henneberger beim Erwerb der Neuen Herrschaft, als "Betylmannsdorf" urkundlich erwähnt wurde.

Die ländliche Geschichte wurde dann schnell von Sonneberg beeinflusst. 1784 wurde eine Gesundheitsbehörde eingeführt, 1830 erfolgte der Ankauf des Baulandes für ein Krankenhaus in Bettelhecken. Es entstand eine Krankenanstalt für Stadt und Amt Sonneberg. Das Haus mit 36 Betten wurde mit der Eröffnung eines Krankenhausneubaus an der Neustadter Straße in Sonneberg im Dezember 1901 geschlossen.

1910 wurde der Eisenbahnhaltepunkt Bettelhecken an der Bahnstrecke Eisfeld–Sonneberg eröffnet. 1919 folgte die Eingemeindung von Bettelhecken nach Sonneberg und die Eisenbahnstation wurde in "Sonneberg-West" umbenannt.

Im Rahmen der Förderung der Rüstungsindustrie in Thüringen entstanden 1937 südlich von Bettelhecken an der Hallstraße 39 in den Sandbergen Werksanlagen der Thüringer Zahnradwerke mbH Sonneberg, einer Tochtergesellschaft des Leipziger Maschinenbauunternehmens G. E. Reinhardt. Im Werk fertigten anfangs 500 bis 600 Mitarbeiter mit modernsten Maschinen Zahnräder für die Ford-Werke in Köln und nach 1939 unter strengster Geheimhaltung für die Flugzeug- und Panzerproduktion sowie ab 1944 für die sogenannten Vergeltungswaffen. 1940 folgte eine umfangreiche Werkserweiterung und der Einsatz von ausländischen Zwangsarbeitern und Kriegsgefangenen. Von den zirka 1600 Arbeitskräften waren ab Herbst 1944 etwa 450, meist jüdisch-polnisch/ungarische Häftlinge des Konzentrationslagers Buchenwald, die im KZ Außenkommando Sonneberg, einem Außenlager neben dem Werk untergebracht wurden. Viele von ihnen kamen bei einem Todesmarsch im April 1945 ums Leben. Das Werk wurde 1946/47 demontiert, die Gebäude wurden gesprengt.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Sonneberg)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1301

Bettelhecken


Asplenium campos-portoi é uma espécie de planta do gênero Asplenium e da família Aspleniaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1940 por Alexander Curt Brade.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro e São Paulo. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Asplenium campos-portoi no projeto Flora e Funga do Brasil

Asplenium
Plantas descritas em 1940
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Asplenium campos-portoi


II. Ioannes Paulus, Türkçe II. Yuhanna Pavlus, kaynaklardaki yaygın adıyla II. Jean Paul, ya da doğum adıyla Karol Józef Wojtyła (18 Mayıs 1920 - 2 Nisan 2005), Katolik Kilisesi'nin Polonya kökenli ilk papası.

2 Nisan 2005 tarihinde ölen II. Ioannes Paulus, tarihte en çok konuşan, en kalabalık insan gruplarına seslenen Papa olarak da anılır. Yurt dışı seyahatlerinde kendisini dinleme imkânı bulan kitleler bir yana Papa, sadece 2000 yılında Roma'da yapılan 'Jübile' (Papa'nın Genel Af Yılı) etkinliklerinde 8 milyon kişiye seslenme imkânı buldu. 27 Nisan 2014'te dönemin papası olan I. Franciscus tarafından Roma'da Aziz Petrus Bazilikası'nda yapılan büyük bir ayin ve merasimle Katolik Kilisesi Azizi olarak ilan edilmiştir.

Gençliği
Polonya Wadowice'de 18 Mayıs 1920'de dünyaya geldi. 1938'de Leh Dili ve Edebiyatı okumak üzere Jagiełło Üniversitesi'ne kaydoldu. Ancak Polonya'nın Alman orduları tarafından işgali üniversitenin kapanmasıyla sonuçlandı. Güçlü, kuvvetli, erkek çalışana gereksinim duyulduğu için 1940-1944 yılları arası bir restoranda haberci olarak çalıştı. Almanya'ya sınır dışı olmamak için Kireç ocağında ve Solvay kimyasal fabrikasında işçi olarak çalıştı. Babası, Polonya ordusunda eski bir Avusturya-Macaristan astsubayı idi ve 1941 yılında bir kalp krizi sonucu öldü. Wojtyla, 1941'de babasını kaybettikten sonra dine ilgi duymaya başladı. Savaş devam ederken Ekim 1942'de, Kraków'da bulunan Piskopos Sarayı'nın kapısını çaldı ve rahiplik için çalışmak istediğini söyledi. Kısa bir süre sonra, Krakov Başpiskoposu Kardinal Adam Stefan Sapieha tarafından yürütülen bir gizli yeraltı seminer dersleri almaya başladı. 29 Şubat 1944 tarihinde, Wojtyła'ya bir Alman kamyonu çarptı. Alman Wehrmacht subayları onu bir hastaneye gönderdi. Orada ciddi bir sarsıntı ve omuz yaralanması sonrasında iyileşmesi iki hafta sürdü. 6 Ağustos 1944 Kara Pazar olarak bilinen bir günde, Gestapo'da son Varşova ayaklanmasına benzer bir ayaklanmada, Alman birlikleri üzerinde arama yaparken Wojtyła, 10 Tyniecka sokaktaki amcasının evinin bodrum katında gizlendi. Sonra Başpiskopos Sarayına kaçtı. Almanlar bölgeyi terk edene kadar burada kaldı. 17 Ocak 1945 gecesi, Almanlar şehirden kaçtılar. Bu sırada Wojtyła, Częstochowa'da bir Nazi çalışma kampından kaçan Edith Zierer adlı 14 yaşındaki bir Yahudi mülteci kız çocuğuna yardımcı oldu. B'nai B'rith ve diğer yetkililer, Wojtyła'nın Nazilerden birçok Polonyalı Yahudiyi koruyarak yardımcı olduğunu söylediler. 1945'te Nazi işgalinin sona ermesiyle tekrar İlahiyat Fakültesi'ne yazıldı ve Kasım 1946'da rahip unvanı aldı.

4 Temmuz 1958'de dönemin Papa'sı XII. Pius tarafından Ombi Piskoposluğu ve Kraków Yardımcı Piskoposluğu görevine atandı. 30 Aralık 1963'te Kraków Başpiskoposu oldu, 26 Haziran 1967'de Papa VI. Paulus tarafından kardinallik unvanıyla taltif edildi.

Papalık görevi süresinde 129 ülkeyi ziyaret ederek tarihte en çok seyahat eden liderlerden birisiydi. Pek çok dili akıcı olarak biliyordu. Ana dili olan Lehçede olduğu kadar İtalyanca, Fransızca, Almanca, İngilizce, İspanyolca, Portekizce, Rusça, Hırvatça, Antik Yunanca ve Latincede de akıcı bir konuşmaya sahipti.

Papalık
VI. Paulus'un ölümünün ardından Vatikan'daki papalık seçimi, 26 Ağustos 1978'de papalığa I. Ioannes Paulus'un geçmesiyle sonuçlandı. Ancak yeni papa, bu görevde sadece 33 gün kalabildi. Papa I. Ioannes Paulus, 28 Eylül 1978'de Vatikan'a göre eceliyle öldü. Başka bir iddiaya göre ise bir iç hesaplaşma neticesinde zehirlenerek öldürülmüştü.

16 Ekim 1978'de Papa seçilen Wojtyła, bu yeni görevde kendisi için seçtiği ismi, selefinden esinlenerek belirledi. II. Ioannes Paulus adını alarak Papalık tahtına geçti ve 455 yıl sonra Vatikan dışından gelen ilk Papa oldu.

II. Ioannes Paulus'un, Berlin Duvarı'nın yıkılışı, iki Almanya'nın birleşmesi, Doğu Bloku ile Varşova Paktı'nın çöküş süreci ve SSCB'nin dağılması sürecinde büyük rol oynadığı biliniyor.

Papa II. Ioannes Paulus 2 Nisan 2005 tarihinde 84 Yaşında öldü.

Suikast

II. Ioannes Paulus'ün hayatında, Mehmet Ali Ağca'nın 13 Mayıs 1981'deki suikast girişimi de önemli bir dönüm noktası oldu. Suikast girişimiyle elinden ve karnından yaralanan II. Ioannes Paulus olaydan sağ çıkmasına rağmen eski sağlığına kavuşamadı. Olaydan sonra kendisini ölümden kurtaranın Meryem olduğuna inanıp Meryem kültünün hararetli savunuculuğunu yaptı.

Eserleri
Resmi genelge, öğreti risalesi ve belge yayınlama konusunda da tarihi bir rekora imza atan Papa, resmi nitelik taşımayan beş de eser yayımladı:

 'Varcare la Soglia della Speranza' (Umudun Eşiğini Aşmak, 1994)
 'Dono e Mistero: Nel Cinquantesimo Anniversario del Mio Sacerdozio' (Lütuf ve Gizem: Rahipliğimin Ellinci Yıldönümünde, 1996)
 'Trittico Romano' (Roma Üçlüğü, 2003, şiir denemeleri)
 'Alzatevi, Andiamo!' (Kalkın Gidiyoruz!, 2004)
 'Memoria e Identita' (Bellek ve Kimlik, 2005)

Ayrıca bakınız
 Bojinka Planı

Kaynakça

1920 doğumlular
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl piskoposları
21. yüzyıl piskoposları
20. yüzyıl papaları
21. yüzyıl papaları
Polonyalı papalar
Charlemagne Ödülü sahipleri
Açlık karşıtı aktivistleri
Irak Savaşı karşıtı aktivistler
Soğuk Savaş'ta liderler
Esperantistler
Aziz Petrus Bazilikası'nda defnedilenler
Lublin Katolik Üniversitesi öğretim üyeleri
Kraków başpiskoposları
Polonyalı kardinaller
Teistik evrim
Kalp yetmezliğinden ölenler
Sepsisten ölenler
Vatikan'da ölenler
Papalar
Hristiyan aziz ve azizeleri
Katolik aziz ve azizeleri
Polonyalı aziz ve azizeler
21. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
20. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Time Yılın Kişisi

II. Ioannes Paulus