Andrés Gaos Berea (født 31. marts 1874 i La Coruna, Spanien, død 13. marts 1959 i Mar del Plata, Argentina), var en spansk komponist, violinist og professor.

Gaos studerede violin og komposition på Musikkonservatoriet i Madrid. Han tog senere til Paris og Bruxelles og studerede videre dér. Han emigrerede til Buenos Aires (1895) og blev professor i violin på Alberto Williamss Conservatorio de Musica de Buenos Aires.

Gaos, der var en af datidens betydelige spanske komponister, har skrevet to symfonier, orkesterværker, violinkoncert, opera, klaverstykker, vokalværker, kammermusik og instrumentalværker for mange instrumenter etc.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1916) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "I bjergene i Galicien" (1959) - for orkester
 Violinkoncert (1933) - for violin og orkester
 "Forbudt kærlighed" (1915) - opera

Kilde
 Om Andrés Gaos på musicweb-international.com

Komponister fra Spanien

Andrés Gaos


Enigma je bio hrvatska zagonetačka revija iz Zagreba. Prvi broj izašao je  godine. Izlazio je dvotjedno do 1996. godine. Izdavač je bio Opravdano. ISSN je 1330-8734. Nastavlja se kao Zagonetka. Glavni urednik bio je Mirko Buconjić.

Izvori

Zagrebački tisak
Hrvatski enigmatski tjednici

Enigma (list)


Boris Pilato (* 6. Mai 1914 in Görz oder Marburg an der Drau; † 7. Juni 1997 in Essen) war ein Tänzer, Choreograf, Ballettdirektor und Opernregisseur aus dem Friaul oder Slowenien.

Leben und Werk
Pilato war nach einer klassischen Ausbildung am Konservatorium in Laibach sowie in Belgrad zunächst als Solotänzer aktiv und wirkte als solcher u. a. in Belgrad, Graz, Paris, München, Danzig, Berlin, Baden bei Wien, Salzburg, Innsbruck. Nach Abschluss seiner aktiven Tänzerkarriere (in Biel) wirkte er langjährig – überwiegend in Zusammenarbeit mit Anton Vujanic – als Choreograph, Opern- und Operettenregisseur sowie Ballettdirektor in Bonn, Lübeck, Gelsenkirchen, Essen (unter den Intendanten Erich Schumacher, Jürgen Dieter Waidelich und Ulrich Brecht) sowie Dortmund.

Pilato galt in den 1950er Jahren wie Tatjana Gsovsky, Wacław Orlikowski, Erich Walter und andere als Pionier der Moderne im klassischen Ballett. Er erarbeitete weit über 200 Choreographien (darunter mehr als vierzig in Essen), dies sowohl auf zeitgenössische Musik (darunter auch eine ganze Reihe von Musik-Uraufführungen) als auch neue Choreographien für die großen klassischen Handlungsballette.

Zu den wichtigsten Protagonistinnen seiner Truppe gehörten im Laufe der Jahre u. a. Vanja Bourgoudjieva, Yvette Chauvire, Renate Deppisch, Jeane Ingels, Ute Lichtenthäler, Vjera Markovic, Annemarie Nickisch, Christa Piroch, Michèle Poupon, Adele Zurhausen. Zu den wichtigsten männlichen Tänzern, mit denen er langjährig zusammenarbeitete, gehörten die Solotänzer Uwe Evers
, Eugeniusz Jakubiak, Rainer Köchermann, der nachmalige Berliner Ballettchef Gert Reinholm, Ulrich Röhm, Janez Samec und Henk van der Veen.

Zu der mit Ruhr-Bischof Franz Hengsbach erörterten Veröffentlichung seiner Memoiren unter dem Titel "Wir tanzten als der Himmel brannte" ist es dann nicht mehr gekommen.

Choreographische Arbeiten (Auswahl)
Uraufführungen nach Konzertmusik
 Boléro (Essen 1967), Musik von Maurice Ravel
 Symphonie en ut majeur (Essen 1968), Musik von Georges Bizet
 Symphonie classique (Essen 1972), Musik von Sergei Prokofjew
 Erste Sinfonie (Essen 1972), Musik von Dmitri Schostakowitsch
 Eine kleine Nachtmusik (Essen 1967), Musik von Wolfgang Amadeus Mozart
Neuchoreographierte Klassische Handlungsballette und sonstige Handlungsballette (Uraufführungen)
 Giselle (Bonn 1953), Musik von Adolphe Adam, später wie die meisten frühen Choreografien noch mehrfach neu erarbeitet
 Les demoiselles de la nuit (Essen 1967), Musik von Jean Françaix
 Joan und Zarissa (Essen 1967), Musik von Werner Egk
 Apollon und Daphne (Essen 1967), Musik von Hermann Naß
 Romeo und Julia (Essen 1968), Musik von Sergei Prokofjew
 Der Mohr von Venedig (Essen 1969), Musik von Boris Blacher
 Der Teufel im Dorf (Essen 1970), Musik von Fran Lhotka
 Abbandonate (Essen 1970), Musik von Milko Kelemen
 Hamlet (Essen 1972), Musik von Boris Blacher
 Der verdorrte Zweig (Essen 1972), Musik von Milko Kelemen
 Cinderella (Essen 1974), Musik von Sergei Prokofjew
 Johanaan (Essen 1975), Musik von Josep Fribec
 Der Feuervogel (Essen 1975), Musik von Igor Strawinsky
 Coppélia (Essen 1976), Musik von Léo Delibes
 Schwanensee (Essen 1976), Musik von Pjotr Iljitsch Tschaikowski
 Orpheus (Essen 1976), Musik von Igor Strawinsky
 Le sacre du printemps, Musik von Igor Strawinsky
 Abraxas (Essen 1977), Musik von Werner Egk
 Dornröschen (Essen 1978), Musik von Pjotr Iljitsch Tschaikowski
 Medea (Essen 1978), Musik von Kresimir Fribec
 Petruschka (Essen 1979), Musik von Igor Strawinsky
 Il combattimento di Tancredi e Clorinda (Essen 1979), Musik von Claudio Monteverdi
 El amor brujo (Der Liebeszauber) (Essen 1979), Musik von Manuel de Falla
 Auferstehung (Essen 1980), Musik von Peter Baberkoff
 Carmina burana (Essen 1980), Musik von Carl Orff

Auslands-Gastspiele der Pilato-Truppe
 1968 Luxemburg
 1970 Barcelona
 1976 Teheran Talar-e Rudaki
 1970 Barcelona mit der Tannhäuser-Produktion (Venusberg) der Essener Oper
 1979 Finnland

Fernsehaufzeichnungen
 11. März 1960: Orpheus, Ballett in drei Szenen mit Musik von Strawinsky (Klavierauszug von Leopold Spinner), Choreographie: Boris Pilato.
 10. Oktober 1960: Paolo und Francesca nach Dante, Ballett mit Musik von Tschaikowski, Choreographie: Boris Pilato.
 1981: Pilato-Matinée, in Hier und heute im WDR.

Privates
Verheiratet war Pilato mit der slowenischen Primaballerina Erna Mohar (* 13. Mai 1905 in Laibach; † 1972), die wiederum in erster Ehe mit Alois Vodischek verheiratet war.

Literatur
 Franz Feldens: 75 Jahre Städtische Bühnen Essen Geschichte des Essener Theaters 1892–1967. Rheinisch-Westfälische Verlagsgesellschaft, 1967.
 Helga Mohaupt, Rudolf Majer-Finkes: Das Grillo-Theater: Geschichte eines Essener Theaterbaus. 1892–1990; mit Dokumentation von Rudolf Majer-Finkes; Bonn: Bouvier, 1990, ISBN 3-416-80661-1
 Jürgen Dieter Waidelich: Essen spielt Theater: 1000 und einhundert Jahre; zum 100. Geburtstag des Grillo-Theaters. Bd. 1 (1992) und Bd. 2 (1994), ECON-Verlag, ISBN 3-430-19454-7
 Hans-Theodor Wohlfahrt: Ein Künstler aus Leidenschaft : Boris Pilato zum 80. Geburtstag. In: Ballett-Journal/Das Tanzarchiv. Jg. 42 (Juni 1994), Nr. 3, S. 60–63. Illustr., Porträt.
 Felix Grützner: Tanzen wider die Resignation: zum Tod von Boris Pilato (1914 bis 1997). In: Ballett-Journal/Das Tanzarchiv. Jg. (Okt. 1997) 45, Nr. 4, S. 58–59. Porträt.
 Boris Pilato und das Ballett in Essen '67-'81 (mit einem Vorwort von Käthe Flamm), Essen 1981.

Weblinks
 Seite zu Boris Pilato beim Deutschen Tanzarchiv Köln.
 Abbildung als Tänzer
 Adele Zurhausen über Boris Pilato

Einzelnachweise

Choreograf (Moderner Tanz)
Tänzer (Deutschland)
Opernregisseur
Jugoslawe
Geboren 1914
Gestorben 1997
Mann

Boris Pilato


نادي إسطنبول سبور  نادي كرة قدم تركي يلعب في دوري الدرجة الثانية. تم تأسيس النادي في سنة 1926 على يد طلاب مدرسة إسطنبول الثانوية.

مراجع

أندية الدوري التركي الممتاز
أندية كرة قدم أسست في 1926
أندية كرة قدم في تركيا
تأسيسات سنة 1926 في تركيا

إسطنبول سبور


Hysterocrates es un género de arañas que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas).

Distribución
Las especies de este género se encuentran en África ecuatorial y occidental.

Especies
 Hysterocrates affinis Strand, 1907
 Hysterocrates apostolicus Pocock, 1900
 Hysterocrates crassipes Pocock, 1897
 Hysterocrates didymus Pocock, 1900
 Hysterocrates ederi Charpentier, 1995
 Hysterocrates gigas Pocock, 1897
 Hysterocrates greeffi (Karsch, 1884)
 Hysterocrates greshoffi (Simon, 1891)
 Hysterocrates haasi Strand, 1906
 Hysterocrates hercules Pocock, 1899
 Hysterocrates laticeps Pocock, 1897
 Hysterocrates maximus Strand, 1906
 Hysterocrates ochraceus Strand, 1907
 Hysterocrates robustus Pocock, 1899
 Hysterocrates scepticus Pocock, 1900
 Hysterocrates sjostedti Thorell, 1899
 Hysterocrates spellenbergi Strand, 1906
 Hysterocrates vosseleri Strand, 1906
 Hysterocrates weileri Strand, 1906

Publicación natural
Simon, 1892: Histoire naturelle des araignées. París, vol.1, pp.1-256.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias

Enlaces externos

  2008. The World Spider Catalog, version 9.0. American Museum of Natural History.

Theraphosidae
Arácnidos descritos en 1892
Géneros de arácnidos
Taxones descritos por Eugène Simon

Hysterocrates


George Maciunas (lituano: Jurgis Mačiūnas; , Kaunas, Kaunas, Lituania - , Boston, Massachusetts, Estados Unidos) fue un artista, empresario y galerista estadounidense de origen lituano. Fue miembro fundador de Fluxus, una comunidad internacional de artistas, arquitectos, compositores y diseñadores. Otros destacados miembros reunidos por este movimiento fueron Yoko Ono, Joseph Beuys, George Brecht, Nam June Paik, Charlotte Moorman, Wolf Vostell y Dick Higgins.

Literatura
 Mr. Fluxus: A Collective Portrait of George Maciunas 1931-1978. Emmett Williams, Ann Noel, Ay-O, Thames & Hudson, 1998, ISBN 0-500-97461-6.
 Der Traum von Fluxus. George Maciunas: Eine Künstlerbiographie. Thomas Kellein, Walther König, 2007. ISBN 978-3-8656-0228-2.
 Petra Stegmann. The lunatics are on the loose… European Fluxus Festivals 1962–1977. Down with art! Potsdam, 2012, ISBN 978-3-9815579-0-9.

Películas sobre George Maciunas
George, Jeffrey Perkins, USA, 2018

Galería

Referencias

Nacidos en Kaunas
Artistas de Estados Unidos
Artistas de Lituania
Neo-dadá

George Maciunas


(49698) Váchal, denumire internațională (49698) Vachal, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
49698 Váchal este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 49001-50000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

49698 Váchal


El Aeroclub Trelew (OACI: SAOY/SA34 - FAA: TRW) es un aeroclub ubicado al norte Trelew, provincia del Chubut, Argentina, sobre la Ruta Provincial 8. Aquí funciona una escuela de vuelo y se realizan bautismos de vuelos, vuelos panorámicos, traslados y vuelos de observación.

Historia

El primer vuelo llegó el 31 de octubre de 1929 y al día siguiente comenzaron los vuelos regulares a la ciudad. Se inauguró el 15 de agosto de 1938 y hasta 1979 funcionó en el sitio el aeropuerto de Trelew, cuando se trasladó a su ubicación actual en el predio de la Base Aeronaval Almirante Zar. Recibió vuelos de la Aeroposta Argentina S.A., Aerolíneas Argentinas, Austral Líneas Aéreas, Líneas Aéreas del Estado, entre otros, con destinos a San Antonio Oeste, Comodoro Rivadavia, Buenos Aires, Bahía Blanca, etc.

Vuelo 811 y masacre de Trelew

El 15 de agosto de 1972, 110 prisioneros políticos se fugaron del penal de Rawson y tomaron un BAC 1-11 de Austral que se dirigía a Buenos Aires, para dirigirse primero a Chile y después a Cuba. Los planes fallaron y 19 de ellos, que no lograron escaparse, decidieron tomar el edificio, en el que había unos pocos pasajeros y personal de las aerolíneas. Al ver frustradas sus posibilidades, luego de ofrecer una conferencia de prensa a cargo de Rubén Pedro Bonnet este contingente depuso sus armas sin oponer resistencia ante los efectivos militares de la Armada que mantenían rodeada la zona, solicitando y recibiendo públicas garantías para sus vidas en presencia de periodistas y autoridades judiciales.

Una patrulla militar bajo las órdenes del capitán de corbeta Luis Emilio Sosa, segundo jefe de la Base Aeronaval Almirante Zar, condujo a los prisioneros recapturados dentro de una unidad de transporte colectivo hacia dicha dependencia militar. Ante la oposición de éstos y el pedido de ser trasladados de regreso nuevamente a la cárcel de Rawson, el capitán Sosa adujo que el nuevo sitio de reclusión era transitorio, pues dentro del penal continuaba el motín y no estaban dadas las condiciones de seguridad. Allí fueron fusilados el 22 de agosto.

Luego de estar varios años con sus instalaciones abandonadas, desde 2007, en la antigua terminal aérea funciona el Centro Cultural por la Memoria donde se realizan actualmente muestras vinculadas a la memoria de la historia social del pueblo de la provincia del Chubut y donde se exhiben pintadas que recuerdan la masacre como símbolo de la resistencia popular, como así también fotografías relacionadas con el Trelewazo.

Años recientes
En los primeros meses de 2017, el aeroclub recibió vuelos comerciales debido al cierre temporal del aeropuerto Almirante Zar por reformas.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 Aeropuerto Viejo en Wikimapia
 Datos sobre el Centro Cultural por la Memoria
 Aeropuerto Viejo en el sitio FilmTrelew

Aeródromos de la provincia de Chubut
Trelew
Transporte en Trelew
Antiguos aeropuertos

Aeroclub Trelew


Anna Elisabet Weirauch (n. 7 august 1887, Galați – d. 21 decembrie 1970, Berlinul de Vest) a fost o scriitoare germană.

Biografie
Anna Elisabet Weirauch a trăit în România cu mama sa germană, care a fost  scriitoare, și cu tatăl ei, fondator și director al Băncii Naționale a României până la moartea sa. S-a mutat în Turingia cu mama ei, iar în anul 1893 s-au mutat din nou la Berlin. În capitală, Weirauch a mers la o școală privată pentru a învăța actoria. Pentru un deceniu, începând din 1904, ea a lucrat la Berlin, la Teatrul German de Stat, unde a jucat în spectacole regizate de Max Reinhardt.

A început să scrie piese de teatru, iar mai târziu romane. Der Skorpion, publicat in 1932, este cel mai cunoscut roman al său și a fost considerat o operă literară lesbiană semnificativă la data publicării. În 1933 s-a mutat la Gastag, Bavaria Superioară, unde a trăit cu partenera sa de viață. După al Doilea Război Mondial, s-a mutat la München, și mai târziu a revenit la Berlin, cu un an înainte de a muri.

Bibliografie
 Die kleine Dagmar (1918)
 Der Tag der Artemis (1919)
 Ruth Meyer. Eine fast alltägliche Geschichte (1922)
 Lotte (1932)
 Der Skorpion (1932)
 Rätsel Manuela (1938)
 Schicksale in der Coco-Bar (1949)

Note

Legături externe
 Extras din Der Skorpion
 Extras din The Outcast

Nașteri în 1887
Decese în 1970
Scriitoare din secolul al XX-lea
Romanciere germane
Gălățeni
Germani din România

Anna Elisabet Weirauch


Villamane (llamada oficialmente Santa María de Vilamane) es una parroquia y una aldea española del municipio de Becerreá, en la provincia de Lugo, Galicia.

Historia

Su privilegiada posición ya se tuvo en cuenta en épocas prerromanas, donde se ubicó un castro que fue el primigenio origen de la villa. Alineado con el castro de Cantiz suponía una línea defensiva ante las tribus que se encontraban al otro lado del río Navia.

Organización territorial

La parroquia está formada por seis entidades de población, constando cinco de ellas en el nomenclátor del Instituto Nacional de Estadística español:
 Airexe
 Bidueiras (As Bidueiras)
 Donín
 Murias
 Riomuíños
 Vilamane

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Becerreá
Localidades de Becerreá
Localidades de la provincia de Lugo

Villamane


Buenos Aires (İspanyolca telaffuzu: [ˈbwenos ˈajɾes]), resmî olarak Buenos Aires Özerk Şehri, Arjantin'in başkenti ve en büyük şehridir. Güney yarımkürenin Paris'i olarak da bilinen şehir, Güney Amerika kıtasının güneydoğu kıyısında, Río de la Plata'nın halicinin batı kıyısında yer almaktadır. "Buenos Aires", Türkçeye "güzel rüzgarlar" veya "güzel hava" olarak çevrilebilirse de, şehrin adı 16. yüzyıldaki kurucularının verdiği orijinal ad olan "Real de Nuestra Señora Santa Maria del Buen Ayre"ye dayanmaktadır. Bu adı Sardunya'daki Bonaria Madonna'dan almıştır. Aynı zamanda birkaç Buenos Aires eyaleti semtini de içeren Büyük Buenos Aires yerleşim bölgesi, yaklaşık 15,6 milyonluk nüfusuyla Amerika'nın en kalabalık beşinci metropol bölgesini oluşturmaktadır.

Buenos Aires şehri, ne Buenos Aires eyaletinin bir parçası ne de Buenos Aires eyaletinin başkentidir: Özerk bir bölgedir. 1880'de, onlarca yıllık siyasi çatışmadan sonra Buenos Aires federalize edildi ve Buenos Aires eyaletinden çıkarıldı. Aynı zamanda şehrin sınırları, Belgrano ve Flores kasabalarını da içerecek şekilde genişletildi. 1994 anayasa değişikliğiyle şehre özerklik tanıdı ve şehrin resmî adı "Buenos Aires Özerk Şehri" () oldu. Buenos Airesliler ilk olarak 1996'da bir belediye başkanı seçmeye başladı; daha önce belediye başkanı doğrudan Cumhurbaşkanı tarafından atanıyordu.

2018 yılında Buenos Aires'in yaşam kalitesi, Latin Amerika'da 1. ve  dünyada 91. sırada yer aldı. 2012'de Güney Amerika'da en çok ziyaret edilen şehir ve Meksiko'dan sonra Latin Amerika'nın en çok ziyaret edilen ikinci şehri oldu.

Korunmuş eklektik Avrupa mimarisi ve zengin kültürel yaşamı ile tanınır. Buenos Aires, 1951'de 1. Pan Amerikan Oyunlarını düzenledi ve 1978 FIFA Dünya Kupası'nda iki sahaya ev sahipliği yaptı. Son olarak, Buenos Aires 2018 Yaz Gençlik Olimpiyatları'na ve 2018 G20 zirvesine de ev sahipliği yaptı.

Tarih

Kolonileşme dönemi

Juan Díaz de Solís, Río de la Plata'yı 1516 yılında keşfetti, fakat seferi bugünkü Tigre yakınlarında Kızılderilileri tarafından uğradığı bir saldırı sonucunda kanlı bir şekilde bitti, öyle ki bu saldırı sırasında Solís de hayatını kaybetmiştir.

Buenos Aires 2 Şubat 1536 tarihinde Pedro de Mendoza tarafından Puerto de Nuestra Señora Santa María del Buen Ayre (Sevgili Anamız Güzel Hava Bakiresi Meryem'in Limanı) adıyla kurulmuştur. İsmi, Cagliari'nin Virgen de Bonaria'sına (Güzel Hava Bakiresi) tapan Papaz Mendoza seçmiştir. Başka bir rivayete göre ise isim, Río de la Plata'daki havanın güzel oluşundan dolayı seçildiği yönündedir. Mendoza'nın şehri kurduğu yer bugünkü San Telmo bölgesinin bulunduğu yerdir.

Mendoza'nın emrinde 16 gemiyle birlikte gelen 1600 adam vardı. Yaz sonunda geldikleri için tahıl ekmek için çok geç bir dönemdi. Yerli Querandí Kızılderilileri avcılık ve toplayıcılık yapıyorlardı ve İspanyollar tarafından Mendoza'nın birliklerine yiyecek sağlamaya zorlandılar. Bunun üzerine onlar da sürekli olarak İspanyollara saldırdılar. Mendoza'nın sömürgecileri 1541 yılında bölgeyi terk etmek zorunda kaldılar.

Şehir 1580 yılında Juan de Garay tarafından Ciudad de la Santísima Trinidad y Puerto Santa María de los Buenos Aires (Kutsal Teslis'in Şehri ve Kutsal Güzel Hava Bakiresi Meryem'in Limanı) adıyla tekrar kuruldu. Bu sırada bugünkü Arjantin sınırları içinde, hepsi kuzeybatıda bulunan birçok şehir daha kuruldu. Bunlardan en eskisi bugünkü Arjantin'in kuzeydoğusunda bulunan Santiago del Estero'dur.

Buenos Aires kurulduğu ilk zamanlardan beri şehrin etrafındaki Pampa bölgesinde beslenen hayvanlar ve İspanya ile yapılan ticaretle geçimini sağlamıştır. Ama 17. ve 18. yüzyılda İspanyol yönetimi Avrupa'ya gelecek bütün malların vergilendirilebilmesi için öncelikle Peru'daki Lima şehrine gönderilmesini zorunlu kıldı. Malların yollanmasını zorlaştıran bu olay Buenos Airesli tüccarların İspanya'ya karşı hoşnutsuzluklarını gitgide arttırdı ve kaçakçılık günden güne arttı. İspanya Kralı III. Karl otoritesinin gitgide azaldığını fark etti ve tahtta olduğu dönemde (1759-1788) önce ticari yaptırımları hafifletti ve en sonunda da Buenos Aires'i serbest bir liman şehri olarak tanıdı.

Río de la Plata Eyaleti'nin Başkenti (1776-1810)
Buenos Aires, nihayet 1776 yılında Peru Eyaleti'nden ayrılıp Río de la Plata Eyaleti'nin başkenti oldu. Şehrin nüfusu Afrika'dan getirilen kölelerle birlikte büyük ölçüde arttı, 1778-1815 yılları arasında nüfusun hemen hemen üçte birini siyahlar oluşturuyordu.

İspanyolların Birleşik Krallık'a karşı Fransızların müttefiki olarak girdiği Río de la Plata'nın İngiliz işgali sırasında General William Beresford yönetimindeki İngiliz birlikleri iki gün süren bir savaş sonunda şehri işgal ettiler. Şehir halkı İngilizlere karşı direndi ve Santiago de Liniers emrindeki yerel güçler 4 Ağustos'ta şehri tekrar ele geçirdiler. Liniers, bir İngiliz kuşatmasını daha başarıyla savuşturdu, bu da 7 Haziran 1807 tarihinde General John Whitelock'un kapitülasyonu ile sonuçlandı.

Kuşatmaların İspanyol birliklerinin değil de, kızgın halkın direnmesi sonucu başarısızlığa uğraması milliyetçileri cesaretlendirdi. Kral Naili'ne Cabildos Abiertos adı verilen yerel birliklere gitgide artan tavizler verdirerek ülkenin bağımsızlığa giden yolunu da açmış oldular.

19. ve 20. Yüzyıl

25 Mayıs 1810 tarihinde Buenos Airesli silahlı güçler, Kral Naili Baltasar Hidalgo de Cisteros y la Torre'yi şehirden attılar. 9 Haziran 1816'da Tucumán Kongresi resmî olarak 'Birleşik Río de la Plata Eyaletleri'nin bağımsızlığını ilan etti. Bağımsızlığın ilanından sonra Buenos Aires merkezli bir yönetimi savunan merkeziyetçiler ve eyaletlerin bağımsızlığından yana olan federalistler arasında tartışmalar yaşandı.

1829 yılında federalist Juan Manuel de Rosas vali olarak Buenos Aires'te yönetimin başına geçti. Mart 1835'te tekrar Vali ve Başkumandan seçildi. Rosas'ın gücü zamanla inanılmaz derecede arttı ve bu onu bir diktatöre çevirdi. Brezilya, Uruguay ve Don Justo José de Urquiza'nın birliklerine karşı savaşırken öldüğü 1852 yılına kadar ülkeye hükmetti. Rosas'ın ölümüyle şehir kapılarını Avrupalı göçmenlere açtı.

Buenos Aires eyaleti 1853 yılında eyalet kongresine katılmayı reddetti ve Arjantin'den ayrıldı. 1859 yılında ise 1853'te kurulan Arjantin Birliği'ne (Federación Argentina) katıldı.

Buenos Aires 1880 yılında Julio Argentino Roca yönetiminde aynı ismi taşıyan eyaletten ayrılıp başkent ilan edildi. Buenos Aires, 1890 yılında Latin Amerika'daki en büyük ve en önemli şehir konumundaydı. Yüzyıl başında nüfusu hemen hemen bir milyona yakındı.

1913 yılında Mayo Bulvarı yönetiminde ilk metro hattı açıldı. Buenos Aires Metrosu, 1969 yılında Meksiko'da açılan metroya kadar Latin Amerika'daki ilk ve tek metro olarak hizmet verdi.

1919 yılında Hipólito Yrigoyen yönetimi sırasında askeri güç kullanılarak bastırılan bir işçi ayaklanması yaşandı. Olaylar Trajik Hafta ismiyle tarihe geçti. 1930'lu yıllarda şehrin bugün can damarlarını oluşturan Santa Fe, Córdoba ve Corrientes bulvarları yapıldı. II. Dünya Savaşı'ndan itibaren şehir büyüyerek eski birçok varoşu da sınırlarına dahil etti. Bu tarihlerde Arjantin nüfusunun hemen hemen üçte biri Buenos Aires'te yaşıyordu.

1976 yılında Isabel Martínez de Perón'un baştan indirilmesiyle Arjantin'de askeri rejim başladı. Bu rejim sırasında askeri rejime karşı çıkan ya da askeri hükûmete karşı şüpheli yaklaşan on binlerce insan ortadan kayboldu.

1976 yılından 1983 yılına kadar süren askeri diktatörlüğün tutuklamaları ilk başladığında askeri diktatörlük rejimi sırasında kaybolan insanların anneleri Plaza de Mayo'daki (Mayıs Meydanı)  Başkanlık Sarayı Casa Rosada'nın önünde toplanarak protesto gösterileri yapmaya başladılar.

Kaybedilen Falkland Savaşı'ndan sonra askeri rejimi sürdürmek imkânsızdı, böylece tekrar demokratik seçimler yapıldı. Bu yeni dönemin ilk başkanı olarak Raúl Alfonsín seçildi. Arjantin'de yeniden demokrasiye geçişle birlikte 1 Arjantin Pesosu, 1 Amerikan Dolarına eşdeğer olurken Carlos Menem'in Başkanlığı döneminde yapılan neoliberal reformlar sonucunda Arjantin ekonomisi büyük bir atılım gerçekleştirdi ve bu atılım sonucunda Buenos Aires şehrinde yapılanma büyük ölçüde arttı. Özellikle Retiro bölgesinde birçok yeni yüksek binalar inşa edildi.

17 Mart 1992 tarihinde Retiro bölgesinde İsrail Konsolosluğu'na bırakılan bir saatli bomba, 29 kişinin ölümüne ve 242 kişinin yaralanmasına yol açtı. Bu olayı 18 Temmuz 1994'te 86 (1'i saldırgan) kişinin ölümüne ve 300'den fazla kişinin de yaralanmasına yol açan bir Yahudi Kültür Merkezi'ne yönelik bir saldırı yaşandı. AMIA (Asociación Mutual Israelita Argentina İsrail-Arjantin Birliği)'ne karşı düzenlenen bu saldırı hakkında yıllarca herhangi bir bilgi verilmedi. Bu durum her yıl saldırının yapıldığı gün, devlet kurumlarını konuya olan ilgisizliklerinden dolayı suçlayan protestolara yol açtı. 25 Ekim 2006 tarihinde savcılık tarafından yayınlanan raporda olayın Hizbullah tarafından gerçekleştirdiği iddia edildi; eski İran Hükûmeti'ndeki sekiz kişi için uluslararası tutuklama kararı istendi. İki olay da şehirde büyük yaralar açtı ve yönetim binalarından sonra şehirde en iyi korunan binalar Yahudi kurumları haline geldi. Buenos Aires, 180.000 kişilik Yahudi ile Latin Amerika'daki en büyük Yahudi nüfusuna sahip şehirdir.

21. Yüzyıl
Buenos Aires, 1998 ve 2003 yılları arasında ekonomik bir kriz yaşayan Arjantin'de çatışmalara varan büyük gösterilerin merkezi oldu, 19 ve 20 Aralık 2001 tarihlerinde yapılan (ve Cacerolazo adı verilen) protesto gösterileri sonucunda Devlet Başkanı Fernando de la Rúa istifa etmiştir. Bunun dışında 1999 yılından itibaren, şehrin önemli yollarını bloke eden "Piqueteros" isimli direnişçiler ortaya çıkmıştır. Bu direnişçiler 2003 yılı ve sonrasında millî anlamda da büyük bir güç faktörü haline geldiler.

1996'da Arjantin Anayasası'ndaki 1994 reformunu takiben, şehrin ilk belediye başkanlığı seçimleri yeni tüzük uyarınca yapıldı. Seçimi kazanan, daha sonra 1999'dan 2001'e kadar Arjantin Cumhurbaşkanı olacak olan Fernando de la Rúa idi.

De la Rúa'nın varisi Aníbal Ibarra, de la Rúa'dan sonra iki popüler seçim kazandı, ancak República Cromagnon adlı gece kulübündeki yangın sonucu, 6 Mart 2006'da görevden alındı. Başkan vekili olan Jorge Telerman, Belediye Başkanlığı görevine geldi.

2007'den 2015'e kadar PRO partisinden Mauricio Macri, Buenos Aires Belediye Başkanlığı ve María Eugenia Vidal, Buenos Aires Belediye Başkan Yardımcılığı yaptı.

5 Temmuz 2015 tarihinde Macri Belediye Başkanı olarak istifa ettikten sonra yerine aynı partiden Horacio Rodríguez Larreta geldi.

Coğrafi Konum

Buenos Aires şehri, Atlantik Okyanusu kıyısında, Río Paraná ve Río Uruguay nehirlerinin oluşturduğu huni biçimindeki Río de la Plata adı verilen ağızda, Güney Amerika kıtasının doğusunda bulunur.

Río de la Plata'nın Buenos Aires'te bulunan kısmı yoğun balçıkla kaplıdır. Su çok derin değildir ve derinlik genellikle 20 metreyi aşmaz.

Şehir 34° 36′ güney enlemleri ile 58° 23′ batı boylamları arasında bulunur. Buenos Aires'in batısında Arjantin'in en verimli topraklarının bulunduğu Pampa bölgesi uzanmaktadır.

İklim
Buenos Aires'in iklimi, Atlantik Okyanusu'nun bitişiğindeki deniz etkilerinin bir sonucu olarak ılımandır. Köppen iklim sınıflandırmasına göre Buenos Aires ılıman dönencealtı iklimine (Cfa) sahiptir.

Buenos Aires'in yazları sıcak ve nemli; kışları serin, bulutlu ve bazen yağışlıdır. Nem yüzünden, hava sıcak olduğundan daha sıcak; soğuk olduğundan daha soğuk hissedilebilir. Kış aylarındaki ortalama sıcaklık 10 °C ile 15 °C civarındadır. Şehirde kar çok nadir görülür: son kar yağışı 9 Temmuz 2007'de görülmüştür. Yaz aylarındaki ortalama sıcaklık 24.9 °C civarındadır ve genelde yağmur görülür.  En sıcak ay Ocak ayıdır ve ortalama sıcaklık 24,9 °C dir, en soğuk aylar da Haziran ve Temmuz aylarıdır ve ortalama sıcaklık 15 °C'dir.  Buenos Aires'de yılın ortalama sıcaklığı 16,3 derecedir.

Toplam yıllık yağış 1.236,3 mm'dir ve tüm yıl boyunca görülür.

Şu ana kadar en yüksek hava sıcaklığı; 29 Ocak 1957'de 43.3 °C olarak kaydedilmiştir. En düşük hava sıcaklığı ise; 9 Temmuz 1918'de -5.4 °C olarak kaydedilmiştir.

Nüfus

1833 yılında Buenos Aires'in nüfusu 60.000 kadardı, 1869'da ise 180.000'e yükseldi. 1890 yılına gelindiğinde Buenos Aires 661.000 kişilik nüfusuyla Latin Amerika'nın en büyük ve en önemli şehri konumuna gelmişti. Avrupa'dan sürekli göçmen alması sonucu 1914 yılında 1,6 milyona yükselen nüfus, 2001 yılına gelindiğinde neredeyse 2,8 milyona yükseldi.

Şehir merkezi ve varoşlarının toplam nüfusu 11,5 milyondur. Gran Buenos Aires bu nüfusuyla Arjantin'in en büyük metropolü ve São Paulo'nun ardından Güney Amerika'nın ikinci en büyük şehridir. Nüfusun çoğunluğunu İspanyol ve İtalyan kökenliler oluşturur, bunun yanında Avrupa'nın birçok ülkesinden ve Orta Doğu ülkelerinden gelip Turcos (Türkler) diye adlandırılan birçok göçmen de yaşamaktadır. Buenos Aires'te İspanyol kökenli olmayan göçmenlerin sayısı Arjantin'in diğer bölgelerine oranla çok daha fazladır.

Buenos Airesli nüfus (Buenos Aires doğumlulara Porteños/Porteñas adı verilir) neredeyse istisnasız bir şekilde İspanyolca konuşur ve nüfusun çok büyük bir kısmı Katolik'tir.

Aşağıdaki grafik Buenos Aires'in yıllara göre nüfusunu gösteriyor. 1943 yılına kadar nüfus tahmini olarak ifade edilirken, 1947 - 2001 yılları arasında nüfus sayımı sonuçları ve 2005'te de yine tahmini nüfus verilmiştir. Kilometrekare başına düşen insan sayısı Berlin'den üç - dört kat daha fazladır ve Tokyo'nun 23 bölgesinden bile daha yüksektir.

Kültür
Buenos Aires'in ana opera salonu Teatro Colón'dur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Başkent bölgeleri
Güney Amerika'daki başkentler
1580'de kurulan yerleşim birimleri
Arjantin'deki liman kentleri
Arjantin'in eyaletleri

Buenos Aires


ප්‍රෝටීන () යනු ඇමයිනෝ අම්ල දාම එකකින් හෝ වැඩි ගණනකින් සැදුම්ලත් විශාල කාබනික සංයෝගයන්ය . සජීවී ජීවින් තුල පරිවෘත්තිය ප්‍රතික්‍රියා උත්ප්‍රේරණය කිරීම, ඩීඑන්ඒ ප්‍රතිවලනය කිරීම, උත්තේජකයන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වීම, සහ එක් තැනක සිට තවත් තැනකට අණු රැගෙන යාම ආදි කෘත්‍යයන් අතිවිශාල සංඛ්‍යාවක් ඉටු කිරීම ප්‍රෝටීන මගින් සිදු කෙරෙයි. මෙම ඇමයිනෝ අම්ල කාබොක්සිල් හා ඇමැයිනෝ කාණ්ඩ අතර පෙප්ටයිඩ බන්ධන මගින් බන්ධනය වීමෙන් ප්‍රෝටීන් සෑදි ඇත. ප්‍රෝටීනයක ඇමයිනෝ අම්ල පිහිටා ඇති ආකරය නිර්ණය වනුයේ ජානයක් මගින් වන අතර එය කේත ආකරයට පිහිටා ඇත. මෙම ජාන කේත මගින් ඇමයිනෝ අම්ල 20 ක් සහ සෙලෙනෝ සිස්ටීන් සහ පයිරෝලයිසින් නිෂ්පාදනය කෙරේ. ප්‍රෝටීන්වල ඇති මෙම අංග ඇතැම් අවස්ථාවන්හිදී රසායනික වශයෙන් නවීකරණය වීමක් සිදුකෙරේ. එය එම ප්‍රෝටීනය සෛලය තුළ ක්‍රියාකාරී වීමට පෙර හෝ එහි පාලන ක්‍රියාවලියෙහි කොටසක් ලෙසට සිදුවේ. ප්‍රෝටීන සඳහා විශේෂ ක්‍රියාවලීන් සිදුකිරීම පිණිස සාමුහිකව ක්‍රියාකාරීවීමට හැකියාව ඇති අතර ඒවා බොහෝ අවස්ථ‍ාවන්හිදී ස්ථායි සංකිර්ණයන් සාදයි.

පොලිසැකරයිඩ සහ න්‍යෂ්ටික අම්ල යන අනෙකුත් ජෛව විද්‍යාත්මක මහා අණු මෙන් ප්‍රො‍ටීනද ජීවින් සතු අත්‍යාවශ්‍ය අංගයක්වන අතර එය සෛල තුළ සිදුවන සියළුම ක්‍රියාවලීන් සඳහා දායකවේ. බොහොමයක් ප්‍රෝටීන එන්සයිම වන අතර පරිවෘත්තිය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන ජීවක්‍රියාවලීන් උත්ප්‍රේරණය කරයි. ප්‍රෝටීන මගින් ජීවීන් තුළ ව්‍යුහමය ද්‍රව්‍යයන් සාදන අතර එමගින් කාර්මික ක්‍රියාවලීන් ද සිදුකරනු ලබයි. සෛලවල හැඩය පවත්වා ගැනීම සඳහා උපකාරීවන ඇක්ටීන් හා මයොසීන් ද ප්‍රෝටීන වේ. අනෙකුත් ප්‍රෝටීන වර්ග සෛල සඳහා සංඥා ලබාදීම, ප්‍රතිශක්තිකරණ ප්‍රතිචාර, සෛල එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීම සහ සෛල චක්‍රය පවත්වා ගැනීම සදහා උපකාරී වේ. ප්‍රෝටීන පුද්ගලයෙකුගේ ආහාර වේලෙහි අත්‍යවශ්‍ය අංගයකි. මිනිසුන් හට අත්‍යවශ්‍ය ඇමයිනෝ අම්ල සිරුර තුළ නිෂ්පාදනය කර ගැනීමට නොහැකි වීම නිසා ඒවා ආහාර මගින් සිරුර තුළට ලබාගත යුතු වේ. ආහාර ජීරණ ක්‍රියාවලිය ඔස්සේ මෙම ප්‍රෝටීන ද්‍රව්‍ය නිදහස් ඇමයිනෝ අම්ල බවට බිඳ හෙලනු ලබන අතර ඉන් පසුව ඒවා පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලිය සඳහා යොදා ගැනේ.

ප්‍රෝටීන යන වචනය සෑදි ඇත්තේ ග්‍රීක භාෂාවෙන් ප්‍රෝටා හෙවත් ප්‍රාථමික වශයෙන් වැදගත් යන තේරුම ඇතිවය . ප්‍රෝටීන මුල්වශයෙන් හඳුනාගෙන නම් කරන ලද්දේ ස්වීඩන් ජාතික රසායනික විද්‍යාඥයකු වූ ජෝන් ජේකොබ් බර්සීලියස් විසින් 1838 දීය. කෙසේ වුවද ජීවීන් තුළ ප්‍රෝටීනවල මූලික කර්තව්‍ය 1926 වන තෙක් හදුනාගෙන නොතිබුණි. ජේම්ස් බී සම්නර් විසින් යූරි‍ෙය්ස් එන්සයිමය ප්‍රෝටීනයක් බවට 1926 දී සොයා ගන්නා ලදී. 1958 දී ෆෙඩ්රික් සැන්ගර් විසින් සොයා ගන්නා ලද ඉන්සියුලින් නම් ප්‍රෝටීනය සදහා නොබෙල් ත්‍යාගය හිමිවුණි. ව්‍යුහාත්මක වශයෙන් ප්‍රෝටීනවල ඇති වැදගත්කම මුල්ම වශයෙන් පෙන්වන ලද්දේ හිමොග්ලොබින් සහ මයොග්ලොබින් සොයා ගන්නා ලද මැක්ස් පෙරුප්ස් සහ සර්ජෝන් කවුඩෙරි කෙන්ඩෲ විසින් 1958 දීය. එක්ස් කිරණ විවර්තන අධ්‍යයනයන් මගින් ඉහත කී ප්‍රෝටීන වර්ග දෙකෙහි ත්‍රිමාණ ව්‍යුහයන් පිළිබඳව කරන ලද අධ්‍යයනයන් හේතුවෙන් ඔවුන් දෙදෙනාට 1962 දී රසායන විද්‍යාව සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය හිමිවිය.

දත්ත ගබඩා සහ ව්‍යාපෘති
ද ප්‍රෝටීන් නේමිං යුටිලිටි
හියුමන් ප්‍රෝටීන් ඇට්ලස්
රසායන විද්‍යාව

ප්‍රෝටීන්


Ralf Mackenbach (Best, 4 de octubre de 1995) es un cantante, actor y bailarín neerlandés, más conocido por haber ganado el Festival de Eurovisión Junior 2009, con la canción Click Clack.

Biografía

Antes de representar a Países Bajos en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior, Ralf estudió canto y baile en una academia de Ámsterdam e hizo varios papeles en teatro musical. Su hermano mayor Rick es también artista y ha presentado el programa de televisión Checkpoint.

En 2009 venció el concurso infantil Junior Songfestival con Click Clack, una canción que él mismo compuso y en la que expresa su pasión por el baile. El tema representó a Países Bajos en el Festival de Eurovisión Junior 2009 y obtuvo la victoria con 121 puntos, siendo el primer título de su país en el certamen.

Gracias a su triunfo en Eurovision Junior, Ralf llegó a publicar tres discos. El primero de ellos —RALF, 2010— logró el disco de oro, mientras que los dos siguientes tuvieron una repercusión menor. No obstante, en 2013 se apartó de los escenarios y centró su carrera en la televisión, siendo presentador, actor de doblaje y compositor en programas infantiles

Después de completar el bachillerato, se ha licenciado en Física por la Universidad Técnica de Eindhoven.

Discografía
Álbumes
 Ralf (2010)
 Moving On (2011)
 Seventeen (2012)

Referencias

Cantantes masculinos de los Países Bajos
Cantantes de pop de los Países Bajos
Cantantes infantiles de los Países Bajos
Actores de televisión de los Países Bajos
Bailarines de los Países Bajos
Ganadores de Eurovisión Junior

Ralf Mackenbach


සචිනි අයේන්ද්‍රා ස්ටැන්ලි (1965.06.08) යනු ශ්‍රී ලාංකික නිළියක සහ නිරූපිකාවක වෙයි. 2003 වසරේ ශ්‍රී ලංකා රූ රැජින කිරුළ හිමිකරගත්තේද ඇයයි.

මුල් අවධිය
1982 වසරේ අප්‍රියෙල් 8 දින ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවරදී උපන් අයේන්ද්‍රා, සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හිල්වුඩ් විද්‍යාලයෙන් හදාරණ ලදී.

වෘත්තීය දිවිය
2002 වසරේ මහනුවර පැවැති නිරූපණ තරඟයකින් ජය ගත් අයේන්ද්‍රා, එම වසරේම එළිෆන්ට් හවුස් හා ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුව විසින් නිර්මාණය කරන ලද රූපවාහිනී ප්‍රචාරණ දැන්වීම් ද්විත්වයක පෙනී සිටියාය. 2003 වසරේදී ඇය ශ්‍රී ලංකා රූ රැජින ලෙස කිරුළු පළඳිමින් එම වසරේ ලෝක රූ රැජින තරඟය සඳහා ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කලාය.

පසුව 2004 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා රිදී තිරයට පිය නැගූ අයේන්ද්‍රා, සිය කුළුඳුල් රංගනයෙන් දායක වූ ආදරණීය වස්සානය චිත්‍රපටය එකල වාණිජ වශයෙන් සාර්ථක චිත්‍රපටියක් බවට පත් විය. එම චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් ඇයට සිග්නීස් චිත්‍රපටි සම්මාන උළෙලේදී හොඳම සහය නිළිය සම්මානය හිමිවූ අතර, සරසවිය හා ජනාධිපති සම්මාන උළෙලවල්හීද, හොඳම සහය නිළිය සිනමා සම්මානය වෙනුවෙන් ඇයව නිර්දේශ වූ බව සඳහන් වෙයි.

රිදී තිරය

රංගන ශිල්පිනියක ලෙස
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 90%;"
|- bgcolor="#B0C4DE" align="center"
! වසර
! චිත්‍රපටය
! චරිතය
! වෙනත් කරුණු
|-
|2003
|ආදරණීය වස්සානය
|
|සිග්නීස් චිත්‍රපටි සම්මාන උළෙල හොඳම සහය නිළිය සම්මානය - සචිනි අයේන්ද්‍රා සරසවිය සම්මාන හොඳම සහය නිළිය සම්මානය - නිර්දේශිත  ජනාධිපති සිනමා සම්මාන හොඳම සහය නිළිය සම්මානය - නිර්දේශිත
|-
|2007
|සංඛාරා|ගැමි තරුණිය
|
|-
|2008
|හාර්ට් එෆ්එම්|ශාක්‍යා
|
|-
|2010
|ලිවින්ග් විත් හෝප්|
|
|-
|2010
|අඟර දඟර|නදී
|
|-
|}

නිෂ්පාදකවරියක ලෙස
2010 - අඟර දඟර''

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

සචිනි අයේන්ද්‍රා at the ශ්‍රී ලංකා සිනමා ඩේටාබේස්
සචිනි අයේන්ද්‍රා ෆෝටො ගැලරි

1982 උපත්

සචිනි අයේන්ද්‍රා


Atlas Cheetah, Güney Afrika Hava Kuvvetleri (SAAF) envanterinde bulunan bir muharebe uçağıdır. Yine bir Güney Afrika firması olan ve 1965'te kurulan Atlas Aircraft Corporation tarafından Dassault Mirage III uçağının geliştirilmiş bir sürümü olarak üretilmiştir. Tek koltuklu Cheetah E ve Cheetah C ve çift koltuklu Cheetah D olmak üzere üç türevi imal edilmiştir. Cheetah E'lerin kal'e ayrıldığı SAAF'ta, şu an görev yapan 28 Cheetah C ve Cheetah D, Atlas Aircraft Corporation'ın yerini alan Denel firmasınca yine 28 adet Saab JAS-39 Gripen ile değiştirilecektir.

Gelişim Süreci

Atlas Cheetah programı, Angola ve Küba'da konuşlanan Sovyet Uçaklarına karşı Güney Afrika Cumhuriyeti'nin 1980'lerde modern muharebe ve taarruz uçağı ihtiyacının baş göstermesi ve Güney Afrika'nın sınır savaşlarında kullandığı çok yıllık uçakların bakım ve onarım maliyetlerinin yükselmesi ile başlatılmıştır. O esnada Amerika'nın uyguladığı silah ambargosundan bunalan ve silah alımı yapamayan Güney Afrika Cumhuriyeti, tek seçenek olan kendi savunma sanayisini geliştirmeyi tercih etmiştir ve ülke havacılık endüstrisi, eldeki mevcut uçakları teknik anlamda geliştirme kapasitesine ulaşmıştır.

O sırada SAAF envanterinde Dassault Mirage III (EZ/CZ/BZ/DZ/D2Z/RZ/R2Z) uçakları ile 1977'de envantere dahil edilen modern Mirage F1 uçakları bulunmakta idi. Bu uçaklar, Güney Afrika'nın hava savunmasının bel kemiğini oluşturuyordu. Zira, Mirage III'ler için mevcut birkaç geliştirme programı yürütülüyordu. Bu yüzden Mirage III'ler geliştirme çalışmaları için temel uçak grubu olarak seçildi.

Geliştirme programının ana yürütücülüğünü Atlas Aircraft Corporation üstlenmiştir (Daha sonra Denel Aerospace Systems olmuştur). Geliştirme, sonucunda yeni bir uçak çıkaracak kadar ayrıntılı olmuştur. Uçak iskeletinin %50'si değişikliğe uğramış, hava alıklarının hemen arkasına hareketsiz bir kanart ilave edilmiş, kanat kökleri desteklenmiş, havadan yakıt ikmali yapabilmesi için teçhizat eklenmiş, fırlatma koltuğu yenilenmiş, motor yine Güney Afrika'da geliştirilen ve eskisinden daha güçlü olan Atar 9K50C-11 motoru ile değiştirilmiş, drooping hücum kenarı ve köpek dişi yarığı ile birlikte bir ana spar desteği kanatlara ilave edilmiş, ikiz bilgisayarlı uçuş kontrol sistemine bağlı eleronlar monte edilmiş ve buruna yüksek hücum açısında yüksek performans sağlayacak kaplama eklenmiştir. Sadece aerodinamik iyileştirmeler bile dönüş oranını %15 oranında arttırmış, daha geniş hücum açısında seyretme kabiliyeti getirmiş, asgari seyir hızını 100 knot'a kadar düşürmüş ve azami kalkış ağırlığını 700 kg kadar arttırmıştır. Tüm bu iyileştirmelere mukabil, azami seviye uçuş hızı ve ivmesi %5 oranında düşmüştür.

Buna ek olarak, ileti teknolojili aviyonik sistemler olan radar, EW ve özsavunma sistemleri yüklenmiştir. Füze ve radar uyarı sensörlerini içeren ve otonom olarak uçağın elektronik frekans bozucu ve alevli yanıltıcı ünitelerini içeren özsavunma sistemlerini devreye sokan EW sistemi ve Güney Afrika'da geliştirilen kaska monteli görüş sistemi ile baş üstü gösterge sistemleri, ilave edilmiş geliştirilmiş Doppler radarı ve kokpit teçhizatı ile bambaşka bir uçağı ortaya çıkarmıştır. Havacılık konusunda yayın yapan önemli organlar, bazı gelişmiş bileşenlerin geliştirme programının sonlarına dahil olan Israel Aircraft Industries firması aracılığıyla İsrail kaynaklı olduğuna inanmaktadır.

16 Adet Cheetah D, o sırada SAAF envanterinde bulunan 27 adet Mirage IIIDZ/D2Z'lerden, 16 Adet Cheetah E ise Mirage IIIEZ'den elde edilmiştir. 38 adet üretilen Cheetah C için uçak iskeletleri ise İsrail'den getirtilmiştir.

Operasyonel Tarih
Atlas; 845 nolu Mirage IIID2Z üzerindeki çalışmalara 1983 Nisan'ında başlamıştır. Ne zaman bitirdiği tam olarak bilinmemektedir ama ilk resmi Cheetah D uçuşu 16 Temmuz 1986'da gerçekleştirilmiştir. 1993 yılında tüm bu uçaklar hizmete başlamış bulunmuştur. 1989'da sona eren Güney Afrika sınır savaşlarında bu uçaklardan hiçbiri kullanılmamış, yalnız Cheetah E'ler alarm durumları için iki adet olmak üzere devriye görevinde kullanılmıştır.

Bugün bütün Cheetah'lar SAAF 2. Filosunda görev yapmaktadır.

Türevler

Cheetah C

Bu türev, cheetah serisinin en gelişmiş türevidir ve SAAF'ta sadece muharebe uçağı olarak görev yapmaktadır. Uçak hakkındaki bazı ayrıntılar Güney Afrika Cumhuriyeti tarafından hala açıklanmamaktadır. Üstte sayılan geliştirmelerin yanı sıra Cheetah C, daha gelişmiş aviyonik sistemlere sahiptir. Bunlar şöyle sıralanabilir: Yeni bir Doppler radarı, çok modlu radar (F-16 Blok 50'lerde benzer sistemler kullanılmaktadır), daha gelişmiş EW sistemi, nitelikleri tam bilinmeyen bir veribağlantısı sistemi(datalink), kaska monteli görüş ve başüstü gösterge sistemi ve HOTAS kontrolü.

Bunların yanı sıra tek parçalı ve radyasyon korumalı kokpit camı, yeni ve daha kısa harici boru içeren havadan ikmal teçhizatı, yeni süspansiyon sistemleri, geliştirilmiş Atar 9K50 motoru ve kanat fazlalıklarının alınması gibi gelişmiş özellikler de eklenmiştir.

Silah sistemleri Cheetah D'de de olduğu gibi, kesin güdümlü mühimmat, lazer güdümlü bomba, GPS güdümlü bomba ve TV güdümlü bomba gibi gelişmiş sistemlerden oluşmaktadır. Ayrıca MUPSOW ve TORGOS gibi başıboş havadan-karaya füze sistemleri de ihtiva etmektedir. Bunun yanı sıra V4 R-Darter, BVR, radar güdümlü füze, U/Darter, kısa menzilli kızılötesi güdümlü füzeler gibi gelişmiş havadan havaya füze sistemlerine de sahiptir.

SAAF 2. Filosunda yer alan Cheetah C'lerin Hava Muharebe Manevra kabiliyeti ABD Hava Kuvvetleri 494. filosuna ait F-15E'lerle karşılaştırılmış ve hemen hemen eşit skorları elde etmişlerdir. 2012'ye kadar SAAF envanterinde görev yapacak olan Cheetah C'ler, JAS-39 Gripen'lerle değiştirilecektir.

Cheetah D
Cheetah D, Cheetah C pilotlarının eğitim uçağı olarak kullanılan iki kişilik Cheetah türevidir. İkincil taarruz kabiliyeti ve kesin güdümlü mühimmat sistemi içermektedir. Project Recipient adı altında mevcut 13 Cheetah D'lerin 10 adedinin mevcut Atar 09C motoru, Atar 09k50C-11 ile değiştirilmiş, üç adedi kal'e ayrılmıştır. Cheetah D'nin aviyonik sistemlerinde de bazı iyileştirmelere gidilmiştir. Kokpit camı da iyileştirilen bileşenler arasındadır.

845 No'lu Cheetah D şu an SAAF'a ait deneme uçuşu ve geliştirme merkezi tarafından kullanmaktadır. Denel Dynamics MUPSOW başıboş silah sistemi geliştirilmesi esnasında yenice kullanılmıştır. Denel firması, 844 ve 847 nolu uçakları da deneme uçuşlarında kullanmaktadır. Bu uçaklar 2007 yılında JAS-39D Gripen'lerle değiştirilecektir.

Cheetah E

Yine tek koltuklu bir türev olan Cheetah E, Cheetah C hizmete girmeden önceki periyotta kullanılmış ve kısa ömürlü olmuştur. 1987'de hizmete giren uçak, 1992'e tamamen emekli olmuştur. Basit aviyonik sistemlerle ve Atar 9C-3 motoruyla donatılmış uçağın temel misyonu devriye uçuşları olmuştur. Bu görev sırasında V3B (Daha sonra V3C) füzeleriyle donatılmış ve kuzeyden gelecen alarm durumlarına karşı devriye görevinde bulunmuştur.

842 nolu Cheetah E, standart olmayan kamuflaj deseniyle bugün SAAF müzesini süslemektedir. 819, 820, 827, 832, 833 nolu uçaklar ise 2003 yılında elindeki Mirage'ları ENAER Pantera'lara dönüştürecek olan Şili talep etmiştir. Şili'nin yedi adet Cheetah E daha istemesi beklenmektedir.

Cheetah R

Bu türev, sadece keşif görevi için kullanılmak üzere tek bir uçak üzerinde uygulanmış bir fizibilite ve geliştirme çalışmasının ürünüdür. Atar 9K50 motoru, Cheetah E'de bulunan radar sistemini içermektedir. Fakat SAAF, Cheetah R programını sürdürmekte ısrarcı olmamıştır. Bugün, İleri Muharebe Kanadı teknolojisini de içeren bu uçak SAAF müzesinde yer almaktadır.

Keşif uçağı görevini, Vinten Vicon 18 Series 601 keşif podu içerek Cheetah C'ler görmektedir.

Kullanıcılar
 Güney Afrika Cumhuriyeti.

Özellikleri (Cheetah C)

Genel Karakteristikler
 Mürettebat: Bir
 Uzunluk: 15.55 m (51.0 ft)
 Kanat Açıklığı: 8.22 m (26.97 ft)
 Yükseklik: 4.50 m (14.76 ft)
 Kanat Alanı: 35 m² (376.7 ft²)
 Boş Ağırlık: 6,600 kg (14,550 lb)
 Azami Kalkış Ağırlığı:13,700 kg (30,200 lb)
 İtki Sistemleri: 1x Snecma Atar 9K50C-11, 7,200 kgf (71 kN, 15,900 lbf) thrust turbojet

Başarım
 Azami Hız: Mach 2.2
 Tırmanma Oranı: 1,494 m/min (4,900 ft/min)
 Kanat Yüklemesi: 250 kg/m² (52 lb/ft²)
 İtki/Ağırlık: 15,873 lb (70.6 kN) with Afterburner

Donatılar
 Silahlar: 2x 30 mm DEFA cannons
 Bombalar: 250 kg Lazer Güdümlü Bombas (LGB), GPS-güdümlü bomba, 250 kg 'booster' bombası, çeşitli güdümsüz demir bombaları
 Füzeler: V4 R-Darter (BVR füzesi), U/Darter, V3C Darter, Python 3
 Diğer: İki eksenel yakıt tankı (İki adet 125 kg)

Kaynaklar ve Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20070128201029/http://www.ipmssa.za.org/

İlgili Bağlantılar
 Dassault Mirage III
 Dassault Mirage 5
 Dassault Mirage 2000
 F-16

Askerî uçaklar

Atlas Cheetah


Arnold Whittaker Wolfendale, né le 25 juin 1927 et mort le 21 décembre 2020, est un astronome britannique qui fut le quatorzième astronome royal de 1991 à 1995. Il a été professeur de physique à l'Université de Durham de 1965 à 1992 et président de la Société européenne de physique (1999-2001). Il a été président de la Royal Astronomical Society de 1981 à 1983.

Éducation et expérience
Sa famille a déménagé à Flixton, dans le Lancashire, alors qu'il avait 18 mois. Il a fréquenté la Stretford Grammar School près de Manchester. Wolfendale a obtenu un baccalauréat universitaire ès sciences en physique de l'Université de Manchester en 1948, puis un doctorat en 1953 et un doctorat en sciences en 1970.

Carrière
Au cours de sa carrière, il a occupé des postes universitaires à l'Université de Manchester (1951-1956), à l'Université de Durham (1956-1992), à l'Université de Ceylan et de l'Université de Hong Kong. Il a été professeur de physique à Durham de 1965 à 1992, y compris une période en tant que chef de département, et est resté professeur émérite jusqu'à sa mort.

Publications
 Publications d'Arnold Wolfendale sur arxiv.org

 Publications d'Arnold Wolfendale au SAO/NASA Astrophysics Data System

 Publications d'Arnold Wolfendale dans Google Scholar
 Publications d'Arnold Wolfendale chez Scopus (abonnement requis pour plus de 10)
 Société royale

Autres activités
En 1992, Wolfendale est devenu le mécène de la Society for Popular Astronomy et a été un fervent partisan de ses activités. Il a ouvert l'observatoire de Kielder, dans le Northumberland, en 2008 et était son mécène. En 2009, il fut le 156e président du Birmingham and Midland Institute. À partir d'avril 2013, il est l'un des deux vice-présidents d'honneur de la Société d'histoire de l'astronomie.

Vie privée
Il épouse Audrey Darby en 1951. Ils ont eu des fils jumeaux. Sa femme Audrey est morte en 2007. Il a épousé l'anthropologue Dorothy Middleton à la cathédrale de Durham le 5 septembre 2015. Wolfendale est mort en décembre 2020 à l'âge de 93 ans.

Références

Liens externes

 Portrait de Sir Arnold Wolfendale sur pictures.royalsociety.org

 Prof Sir Arnold Wolfendale, Profil du personnel à l'Université de Durham

Knight Bachelor
Membre de la Royal Society
Astronome royal
Astronome britannique du XXe siècle
Étudiant de l'université de Manchester
Professeur à l'université de Durham
Naissance en juin 1927
Décès en décembre 2020
Pages avec des traductions non relues
Décès à 93 ans

Arnold Wolfendale


Ækvatorialguinea deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1984 i Los Angeles og har siden deltaget i samtlige sommerlege. De har aldrig deltaget i olympiske vinterlege. Ækvatorialguinea har aldrig vundet nogen medalje.

En af Ækvatorialguineas mest kendte udøvere er Eric Moussambani, som under Sommer-OL 2000 i Sydney svømmede 100 meter fri på 1.52,72 i sit kvalificeringsheat og brugte dermed over dobbelt så lang tid som vinderen.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Ækvatorialguinea OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Ækvatorialguinea ved OL


Laura Emonts (* 4. April 1991 in Tuttlingen als Laura Weihenmaier) ist eine deutsche Volleyballspielerin.

Karriere
Weihenmaier kam nach dem Vorbild ihrer älteren Schwester Alena zum Volleyball. Im Jahr 2000 begann sie ihre Karriere bei der TG Tuttlingen. 2005 wechselte sie zum badischen Oberligisten TV Villingen. Nachdem sie 2007 mit dem Verein den Aufstieg in die Regionalliga geschafft hatte, ging sie zum Nachwuchsteam VC Olympia Berlin. Im Beachvolleyball wurde sie 2008 mit Teresa Mersmann Fünfte bei der U19-Weltmeisterschaft in Den Haag und mit Victoria Bieneck U18-Vizeeuropameisterin im griechischen Loutraki. 2009 gewann sie mit der deutschen Juniorinnen-Auswahl die U20-Weltmeisterschaft in Mexiko. Nach dem Ende beim VC Olympia wechselte die Diagonalangreiferin 2009 zum Bundesliga-Aufsteiger SC Potsdam. 2012 wechselte sie zu Alemannia Aachen. In der Saison 2013/14 erreichte sie mit den Ladies in Black das Halbfinale um die deutsche Meisterschaft; es war der größte Erfolg der Vereinsgeschichte. 2014/15 spielte Weihenmaier beim Schweriner SC und kehrte anschließend für eine halbe Saison wieder zurück nach Aachen. In der Hinserie der Saison 2015/16 war sie Mannschaftskapitänin bei den Ladies, aus "persönlichen Gründen" bat sie den Verein Anfang Januar 2016 um Auflösung ihres laufenden Vertrages. Im Anschluss nahm sie ein Engagement beim Aufsteiger NawaRo Straubing auf. Im Sommer 2016 wechselte sie nach Tschechien zum VK Prostějov. Im Mai 2017 wurde Laura Emonts mit VK Prostějov tschechische Meisterin und war zeitgleich punktbeste Spielerin der tschechischen Liga. 2018/19 spielte sie bei Olympiakos Piräus und gewann hier die griechische Meisterschaft und den Pokal. Danach kehrte sie zurück zum Bundesligisten SC Potsdam, mit dem sie 2022 deutsche Vizemeisterin wurde.

2014 wurde sie erstmals in die deutsche Nationalmannschaft berufen und kam beim 1:3 gegen die USA in Montreux zu ihrem ersten Einsatz. Sie spielte anschließend auch in der Europaliga.

Weblinks

DVV-Profil

Einzelnachweise

Volleyballnationalspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VC Olympia Berlin)
Volleyballspieler (SC Potsdam)
Volleyballspieler (Alemannia Aachen)
Volleyballspieler (Ladies in Black Aachen)
Volleyballspieler (Schweriner SC)
Volleyballspieler (NawaRo Straubing)
Volleyballspieler (Olympiakos Piräus)
Volleyballspieler (Tschechien)
Beachvolleyballspieler (Deutschland)
Teilnehmer an den Europaspielen (Deutschland)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Tschechischer Meister (Volleyball)
Deutscher
Geboren 1991
Frau

Laura Emonts


Martika Sullivan es una actriz australiana, conocida por haber interpretado a Kelly O'Mara en la serie Home and Away.

Biografía
Su hermana mayor es la actriz Saskia Burmeister y sus hermanos Yani y Rad Burmeister, son dueños de un gimnasio.

Carrera
En 2006 apareció en varios episodios de la exitosa serie australiana Home and Away donde interpretó a Kelly O'Mara, un nuevo interés romántico para Xavier Austin. Previamente había aparecido por primera vez en la serie en 2009 donde interpretó a Rosie O'Connor en cuatro episodios.

En 2012 apareció en el cortometraje Min Min donde interpretó a Elise, junto a su hermana Saskia Burmeister.

Filmografía
Series de televisión

Películas

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Australia
Actores de cine de Australia

Martika Sullivan


Birkiklukkublóm (fræðiheiti: Pyrola rotundifolia ssp. norvegica) er tegund blómplantna af lyngætt. Birkiklukkublóm er ættað frá Skandinavíu og norðvestur Rússlandi.

Tilvísanir

Lyngætt

Birkiklukkublóm


De syv bud har flere betydninger:
 De syv bud (religion)
 De Syv Bud (Kammerat Napoleon) - forekommer i romanen Kammerat Napoleon (originaltitel Animal Farm).

Se også
 De syv vise

De syv bud


7. periyot elementi, periyodik tablonun 7. periyodunda yer alan her bir element için kullanılan kavramdır. 7. periyotta bulunan tüm elementler radyoaktiftir. Yerkabuğunda bulunan en ağır element olan uranyum bu periyottadır.

7. periyot elementi


Le prix du joueur le plus remarquable de la NFL (MVP) est remis chaque année depuis la saison 1966 par la  à un joueur de la National Football League (NFL) ayant été "le plus utile" au cours de la saison régulière.

La PFWA est composée de 300 écrivains, rédacteurs et chroniqueurs sportifs couvrant le football américain professionnel aux États-Unis. Comme pour tous les trophées remis par la PWFA, chaque membre de cette association est éligible pour voter.

Après une interruption de , le prix est régulièrement décerné depuis la saison 1975.

Le premier récipiendaire est Bart Starr et le dernier en date est Aaron Rodgers.

Palmarès

Voir aussi

Sites connexes

 Trophées du meilleur joueur de la NFL (MVP)
 Meilleur joueur de la NFL par l'Associated Press (MVP)
 Meilleur joueur offensif de l'année
 Meilleur joueur défensif de l'année
 NFL Honors
 Rookie NFL de l'année
 Meilleur revenant de l'année de l'Associated Press.
 Walter Payton Man of the Year Award.
 FedEx Air & Ground NFL Players

Liens externes

 Le site de la NFL

Références

Trophée de football américain

Meilleur joueur de la NFL par PFWA (MVP)


Mejetærsker - Funktion og klargøring er en dansk dokumentarfilm fra 1961.

Handling
Mejetærskerens opbygning, funktioner, justering og vedligeholdelse vises.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1961

Mejetærsker - Funktion og klargøring


Transpoziția Lossen este o reacție organică prin care are loc transformarea acizilor hidroxamici (1) la izocianați (3) prin intermediul unor unor O-derivați de tip O-acil, O-sulfonil sau O-fosforil ai acizilor hidroxamici (2). De exemplu, clorura de 4-toluensulfonil este utilizată pentru a forma un derivat de tip O-sulfonil al acidului hidroxamic.

Izocianatul care a fost obținut în urma reacției de transpoziție poate fi utilizat pentru obținerea derivaților de uree, prin reacția cu aminele (4), sau pentru obținerea aminelor, prin reacția de hidroliză (5).

Acizii hidroxamici doriți se pot sintetiza plecând de la esterii corespunzători. Au fost publicate câteva recenzii ale reacției.

Mecanism de reacție
Mecanismul transpoziției Lossen debutează cu formarea derivatului O-acilat al acidului hidroxamic care va fi tratat cu o bază pentru a forma izocianatul. Derivatul acidului hidroxamic este prima dată convertit la baza sa conjugată printr-o etapă de deprotonare, care se realizează în mediul bazic. Etapa propriu-zisă de transpoziție are loc spontan, concomitent cu eliminarea unui anion carboxilat, obținându-se izocianatul. În mediu apos, datorită reacției de hidroliză cu H2O, izocianatul generează o amină și dioxid de carbon gazos, CO2 (decarboxilare).

Note

Vezi și
 Transpoziție Curtius
 Transpoziție Hofmann

Reacții de transpoziție
Lossen

Transpoziție Lossen


Cruz Vermelha Brasileira é a representação do Movimento Internacional da Cruz Vermelha e do Crescente Vermelho no Brasil. Fundada em 1908, tem sede no Rio de Janeiro e atua no Distrito Federal e outros vinte estados brasileiros.

História

Em 1907, o médico Joaquim de Oliveira Botelho propôs a organização da Cruz Vermelha Brasileira no Rio de Janeiro e obteve apoio de membros do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro. Os estatutos foram redigidos e aprovados em 5 de dezembro de 1908, e a organização ganhou reconhecimento como uma filial nacional do Comitê Internacional da Cruz Vermelha no período de 1910 a 1912. Em 1912, a médica Marie Rennotte fundou a filial para o estado de São Paulo. Em 1919, a organização se juntou à Federação Internacional das Sociedades da Cruz Vermelha e do Crescente Vermelho.

Atuação
A Cruz Vermelha Brasileira está presente e/ou promove ações no Distrito Federal e outros vinte estados brasileiros, além de manter locais de atendimento, como hospitais, a CVB promove ajuda humanitária durante crises, principalmente as causadas por desastres. Alguns exemplos de atuação da Cruz Vermelha Brasileira são:

 O Hospital da Cruz Vermelha no Paraná;
 O Hospital-escola da Cruz Vermelha em São Paulo;
 Doação à população afetada nas enchentes na Bahia e em Minas Gerais em 2021–2022;
 Doação à população afetada pelas enchentes e deslizamentos de terra em Petrópolis em 2022;
 Treinamento de socorristas do Exército Brasileiro durante a Segunda Guerra Mundial;
 Cursos de primeiros socorros.

Aedes Aegypti
A Cruz Vermelha Brasileira atua, em parceria com a SBP, através da campanha "Juntos Contra o Mosquito". Por meio dessa campanha, a Cruz Vermelha já se fez presente em dez estados: Ceará, Rio Grande do Norte, Paraíba, Sergipe, Rio de Janeiro, São Paulo, Minas Gerais, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul e Paraná.

Pandemia de COVID-19
Durante a Pandemia de COVID-19, a Cruz Vermelha Brasileira atuou promovendo a vacinação e por meio de doações a hospitais e a pessoas em situação de vulnerabilidade econômica. Entre as ações, estão:

 A doação de diversos Equipamentos de Proteção individual a diversos hospitais do Brasil, inclusive hospitais de campanha;
 Com financiamento do Ministério Federal de Cooperação Econômica e Desenvolvimento da Alemanha e em parceria com a Mercedes-Benz, que disponibilizou dois ônibus para a ação, a Cruz Vermelha Brasileira promoveu a vacinação em regiões de vulnerabilidade do Brasil. A ação começou na capital de Alagoas, Maceió, no dia 9 de Junho de 2021, data em que se comemora o Dia Internacional da Imunização;
 Em parceria com a Escola de Saúde Pública do Ceará, a Cruz Vermelha Brasileira doou Capacetes Elmo a diversos hospitais do Brasil, os capacetes, inventados por instituições cearenses, como a Universidade Federal do Ceará e auxilia no tratamento de pessoas com COVID-19;
 Em parceria com o Tribunal de Justiça do Estado do Acre, a Cruz Vermelha Brasileira doou para cartões alimentação para famílias em situação de vulnerabilidade no Acre;
 Em parceria com a Salesforce,  a Cruz Vermelha Brasileira doou cartões alimentação para famílias em situação de vulnerabilidade e equipamentos de proteção individual para hospitais de Goiânia, capital de Goiás;
 Por meio de uma doação realizada pelo Crescente Vermelho do Kuwait, foram doados cartões alimentação para famílias em situação de vulnerabilidade e equipamentos de proteção individual para hospitais do Pará;
 Em parceria com a prefeitura de Maceió, foram entregues cartões alimentação para famílias em situação de vulnerabilidade.

Ver também

 Cruz Vermelha de Macau
 Cruz Vermelha Portuguesa
 Cruz Vermelha da Sérvia
 Cruz Vermelha Libanesa

 Movimento Internacional da Cruz Vermelha e do Crescente Vermelho

Cruz Vermelha
Ajuda humanitária
Organizações fundadas em 1908
Fundações no Brasil em 1908
Organizações do estado do Rio de Janeiro

Cruz Vermelha Brasileira


Vystavkovyi tsentr () est une station de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Holossiïv de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2010, elle est desservie par les rames de la ligne M2. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Vystavkovyi tsentr, est une station, de passage, de la Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située, entre la station Vassylkivska, en direction du terminus nord Heroïv Dnipra, et la station Ipodrom, en direction du terminus sud, Teremky.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Vystavkovyi tsentr est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation du prolongement de la ligne, de , de Vassylkivska à Vystavkovyi tsentr qui est le nouveau terminus sud de la ligne. Elle est réalisée par les architectes A. T. Gneverev, T. Tselikovskaïa, A. Nachivotchnikov, A. Joukhovski et E. Plachtchenko.

Elle devient une station de passage le , lors de l'ouverture du prolongement suivant jusqu'au nouveau terminus Ipodrom.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Vystavkovyi tsentr, est desservie par les rames de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2).

Intermodalité

À proximité
 Expocenter

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M2 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2011

Vystavkovyi tsentr (métro de Kiev)


Amateur television (ATV) is the transmission of broadcast quality video and audio over the wide range of frequencies of radio waves allocated for radio amateur (Ham) use. ATV is used for non-commercial experimentation, pleasure, and public service events. Ham TV stations were on the air in many cities before commercial television stations came on the air. Various transmission standards are used, these include the broadcast transmission standards of NTSC in North America and Japan, and PAL or SECAM elsewhere, utilizing the full refresh rates of those standards. ATV includes the study of building of such transmitters and receivers, and the study of radio propagation of signals travelling between transmitting and receiving stations.

ATV is an extension of amateur radio. It is also called HAM TV or fast-scan TV (FSTV), as opposed to slow-scan television (SSTV).

North America
In North America, amateur radio bands that are suitable for a television signal (wide enough to fit such a signal) are higher in frequency than VHF broadcast TV. The lowest frequency ham band suitable for television transmission is 70 centimeters, which is between broadcast channels 13 and 14. While outside of broadcast television channels, this frequency falls into CATV frequencies, on channels 57 to 61 (IRC) (420–450 MHz). As such, ATV transmissions can be viewed by setting a television or analog cable-box to cable input and attaching an outdoor antenna. For more sensitive reception, some users may use a purposely-built ATV down-converter, which is a kind of set-top-box. Other bands are also used for ATV, most of them in the UHF region on frequencies higher than UHF broadcast TV. 33 centimeters and 23 centimeters are two other commonly used bands for ATV, but reception of these higher bands requires the use of a down-converter.

Most ATV signals are transmitted in either amplitude modulation (AM) or vestigial sideband (VSB) NTSC (North American analog TV broadcast modulation standard). DSB AM and VSB AM signals are inherently compatible with each other, and most televisions can receive either. DSB-AM signals consists of the carrier and both upper and lower sidebands. VSB-AM is where DSB-AM is filtered and the lower sideband is highly attenuated at frequencies more than 1.25 MHz from the carrier signal. A VSB filter can be added to a DSB-AM transmitter to make it a VSB signal. The filters, depending on power usage, will cost anywhere from US$100–1,000. For practical reasons, most individual ATV users transmit in DSB-AM, and VSB is transmitted by repeater stations. On the 33 cm and higher bands, frequency modulation (FM) ATV may be used, and on the SHF and EHF ham bands, FM is more commonly used than VSB or AM. FM ATV is incompatible with AM/VSB ATV, and a separate demodulator, such as an analog satellite receiver, is necessary to receive signals.

2 m band
The 2-meter band (144-148 MHz) lies within cable channel 18, but at 4 MHz wide, it is too narrow to fit the full 6 MHz bandwidth of an NTSC analog channel; its audio carrier lies outside the band. To be used as a television frequency, some narrow-bandwidth format incompatible with most televisions must be used and converted.

The 2-meter band is often used by ATV operators for coordination with each other via FM voice transmissions. Operators seeking an ATV contact might first attempt calling on a regionally recognized ATV liaison-frequency, commonly 144.34 MHz, then agree to an ATV frequency to use for the video transmissions. The 2 meter frequency may be used throughout the contact to talk back to the current station transmitting video. The receiving station(s) may suggest adjustments the sending station can make, such as antenna direction, to improve the quality of the video received.

70 cm band
The 70-centimeter band (420-450 MHz) is the most commonly used ham band for ATV. Signals transmitted on this band usually propagate longer distances than on higher frequency bands, for a given transmitter power and antenna gain. The band falls between broadcast TV channels 13 and 14, which are 210–216 MHz and 470–476 MHz respectively. Propagation is similar to the lowest UHF TV broadcast channels.

Additionally, this band can be easily received by simply tuning any cable-ready analog television or cable-box to the cable TV channels below and connecting an outdoor TV antenna. Amateur TV signals are much weaker than broadcast TV, so a preamplifier is often used to improve reception.

Usage notes:
 In Canada and areas of the US north of a designated "Line A" boundary, amateurs are not allowed to transmit on these channels.
 Usually used as an ATV repeater output. VSB filters must be used on this channel to keep the signal inside the ham band.
 Channels 58 and 59 are often offset in frequency to limit interference to the weak-signal and amateur radio satellite sub-bands (431–433 & 435–438 MHz respectively). Many modern CATV receivers can still lock-on to frequencies offset as much as 1 MHz.
 Rarely used today due to heavy FM repeater use in this range.
 To remain within the amateur radio bandwidth allocation, a maximum of two channels may be simultaneously used within a given geographic area, and the video carrier frequencies must be at least 12 MHz apart for the signals not to interfere with each other.
 May not be used within 160 kilometers of Joint Base Cape Cod to protect PAVE PAWS.

33 cm band
The 33-centimeter band (902-928 MHz) is next highest frequency ham band available for ATV in North America. This ham band is unique to ITU Region 2, and it is rarely available for amateur use in ITU Regions 1 or 3. This band is also shared with many users, including ISM devices and unlicensed Part 15 users, so interference issues are more likely than on other bands.

These channels can be received by many newer analog cable-boxes and televisions, which can tune to channels above 125.

Usage notes:
 Available, but no known usage.
 In portions of Colorado and Wyoming, amateurs are not allowed to transmit ATV on this channel.
 May interfere with growing FM use on the 927–928 MHz sub-band.
 For technical reasons, a maximum of two channels may be simultaneously used within a given geographic area, and the video carrier frequencies must be at least 12 MHz apart for the signals not to interfere with each other.

Additionally 33 cm is the lowest frequency band on which higher-quality frequency modulated amateur TV occurs. This format gives better picture quality than standard AM television. The FM television format used is identical to big dish analog satellite television and can be received by some tuners which can tune this low in frequency. Otherwise a specialized FM amateur TV receiver is needed.

23 cm band
The 23-centimeter band (1240-1300 MHz) is the third highest frequency band available for ATV. Analog big-dish satellite television (TVRO) receivers may be re-purposed for inexpensively receiving ATV in this band. Such receivers can decode FM television when an outdoor antenna is connected to the LNB input. Due to the low cost and ease of repurposing old analog satellite receivers, this is the most popular band for FM amateur TV.

Commonly used 23 cm FM channels:
1,255 MHz
1,265 MHz

This band is also used for AM/VSB television, although this requires a specialized receiver.

Usage notes:
 VSB filters must be used on this channel to keep the signal inside the ham band.
 All of the video carrier frequencies are 12 MHz apart to allow for each channel to be used simultaneously in a given geographic area without causing interference to each other.
 Not available in certain New England states due to interference with the FAA's surveillance radar at Cummington, Massachusetts.

Other amateur radio bands
In addition to the above, there are other ham bands which are less commonly used for ATV:

On the 13-centimeter band:
2,417.5 MHz is used for ATV links.
2,441.5 MHz is the band's most used FM ATV frequency. A 6.0 MHz audio sub-carrier and 4 MHz deviation are used.
The 9 centimeter (3 GHz) and 5 centimeter (5 GHz) bands have ATV links in some areas.
On the 3-centimeter band, 10.4 GHz is a wideband FM channel, and it may be used as an ATV repeater input.

Other information
The distance record for ATV is between Hawaii and California (2,518 miles) on 434 MHz.

Experiments with digital modes have lagged somewhat behind those in Europe, but have taken on some new urgency given the transition of broadcast television. WR8ATV currently has an output using DVB-S, which is believed to be the first DATV repeater in the US.

There is now a DATV downlink on the ISS operating in the amateur 2.4 GHz band. The QO-100 geostationary satellite wideband transponder has DATV uplinks in the 2.4 GHz and downlinks in 10 GHz amateur bands.

Europe
In Europe, which generally has a narrower 70 cm allocation than the USA, the majority of amateur television operation is currently frequency modulated on  and above. The frequencies in use depend on national permissions. In most of mainland Europe, the most common frequency is 1255 MHz. Other bands commonly used for ATV are the 13cm () and 3-cm () bands, although ATV is used on most of the microwave bands.

In several countries cross-band repeaters are used, with AM inputs on 430 MHz and FM outputs on , others have FM-ATV inputs on  and outputs on .

In the United Kingdom, much activity occurs using in-band repeaters. These generally have an input of 1248, 1249 or 1255 MHz and typically output at 1308, 1312 or 1316 MHz, although other frequencies are also used. Simplex operation occurs on these or other frequencies chosen to avoid interference with other users of the band, e.g. . Recent experiments have been done with digital modes following widely adopted DVB-S and DVB-T standards. These new DATV transmissions need less spectrum bandwidth than FM-ATV and offer superior picture quality. However, the unavoidable processing delays caused by the temporal compression mean that DATV signals have a second or more of time lag, which can make real-time video conversations feel much less natural than the 'instantaneous' analogue system.

Transmission characteristics

Typically frequency modulated TV is used on frequencies above 1,240 MHz (1.24 GHz), where there is enough bandwidth for such wideband transmissions. This is often used as a repeater's input frequency, with output being standard VSB on the four channels listed above.

In a nutshell
 below 1.24 GHz: Vestigial Sideband
 above 1.24 GHz: FM, PSK etc...

The quality of transmission is expressed as a "p level"; "p" standing for "picture". P levels range from zero to five, increasing as the picture becomes more viewable. P-0 signifies a state in which sync bars are visible, but the picture is too snowy to be seen; this occurs at a minimum signal strength of 3 dB. Each level represents an increase of 6 dB over the previous; P-5 is 30 dB above P-0 and represents a perfectly clear picture.

Range
As transmission frequency increases, atmospheric path losses become greater, particularly at frequencies above 10 GHz. Additionally, long-distance propagation by F-layer ionospheric skip over the horizon does not typically occur at higher frequencies, and terrain and man-made structures can affect propagation of signals, blocking or redirecting signals. Factors such as E-layer skip propagation, tropospheric enhancement, and knife-edge diffraction can extend the useful range of signals.

Content

Content produced by ATV has included:

From 1968 to about 2004 amateur TV provided behind-the-scenes co-ordination for the annual New Year's Day Tournament of Roses Parade in Pasadena, California.
Ham TV (as it is also called) provides video co-ordination of many public service events and, along with traditional amateur radio, provides "eyes" in natural disasters.
U.S. stations often retransmitted NASA TV while they were not in use, especially when there were Space Shuttle missions. NASA TV, as a work of the United States government, has no copyright and can be legally and freely retransmitted without permission, and has the advantage of not having to be manually programmed by the amateur station itself. In a similar vein, other public domain filler content can include television episodes and films with expired copyrights—especially silent films in scenarios where content without audio is needed—with the caveat that this content must be programmed.
In recent history, amateur TV has found renewed interest in the radio-controlled hobby world as a method for transmitting FPV video, for use when flying remote control aircraft or piloting other RC vehicles.

See also
 ATSC Standards
 DVB-T
 NTSC
 SECAM
 SSTV
 Narrow-bandwidth television

References

External links
List of european stations
British Amateur Television Club

Amateur radio
Television terminology

Amateur television


Rimokatolička crkva Gospe od Karmena nalazi se u Brelima, na lokalitetu Soline.

Sagradio je 1715. makarski biskup Nikola Bijanković kao zavjetnu crkvu Gospe od Pobjede nakon turske opsade Sinja. Crkva ima svođenu lađu s potkovastom apsidom te svođene kapele postavljene poput transepta. Nad istočnom kapelom podignut je zvonik s ložom. Na južnom, glavnom pročelju crkve je portal s profiliranim nadvratnikom, u osi vrata je prošupljeni okulus, a na zabatu se diže noviji kameni križ umjesto srušene preslice koja leži ispred crkve. U crkvi su dva drvena oltara sa slikama Bogorodice na drvu (16.st. ) i platnu (18.st.).

Zaštita
Pod oznakom Z-4939 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Gospa Karmelska

Crkva Gospe od Karmena u Brelima


Tertenia (sardinski: Tertenìa) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 129 metara i ima 3 936 stanovnika. Prostire se na 117,65 km². Gustoća naseljenosti je 33 st/km².Susjedne općine su: Cardedu, Gairo, Jerzu, Lanusei, Loceri, Osini i Ulassai.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Tertenia


An Paphiopedilum villosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stein. An Paphiopedilum villosum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. v. annamense
 P. v. boxallii
 P. v. densissimum
 P. v. villosum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum villosum


Broyhanhaus est un restaurant situé à Hanovre, en Basse-Saxe (Allemagne). Il a été fondé en 1576 par le maître brasseur Cord Broyhan, qui avait créé en 1526 une bière houblonnée.

Histoire
La maison se trouve dans le centre historique de Hanovre (Altstadt). Elle est la deuxième plus ancienne maison à colombages à Hanovre.

En 1526 Cord Broyhan crée à Hanovre une bière blonde, la Broyan Bier, qui devient un article d'exportation à succès de la ville. C'est une bière de blé non houblonnée ou peu houblonnée ; contrairement à la plupart des autres bières de son époque, elle était brassée exclusivement avec du Luftmalt, un malt dit aérien ou léger, qui était séché sur l'aire de battage et non pas dans un four ; il n'avait donc pas de saveur fumée Cette bière est considérée comme un précurseur de l'Altbier ; au , elle est toujours produite par une brasserie de Hanovre.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

  Broyhanhaus sur Tripadvisor.fr.

Restaurant en Allemagne
Hanovre
Entreprise ayant son siège en Basse-Saxe
Monument historique en Basse-Saxe

Broyhanhaus


نادر جمال محمود عباسي (8 سبتمبر 1963 -) فنان أوبرالي مصري ولد في القاهرة. قاد «أوركسترا أوبرا القاهرة» و«أوركسترا السلام في فرنسا». وكان قائد الأوركسترا في حفل نقل المومياوات الملكية.

قاد نادر عباسي العديد من الأوركسترا العالمية أهمها: أوركسترا مارسيليا الفيلهارموني، أوركسترا بوردو الفيلهارموني، وأوركسترا السلام فرنسا، وأيضاً قاد أوركسترا أوبرا عايدة في فرنسا والصين وروسيا وأمريكا وألمانيا، وله العديد من الأعمال العالمية وحصل على عدة جوائز في الموسيقى.

حياته
وُلد نادر في العاصمة المصرية القاهرة. برزت موهبته الموسيقية منذ صغره، وقرر أن يدخل عالم الموسيقى من الباب الأكاديمي متلقيًا كل الدعم من والده، ومخالفًا رغبة والدته في دراسة الطب.

تتلمذ على يدي أساتذة المعهد العالي للموسيقى في معهد الكونسرفتوار وتخرج منه حاملاً درجة بكالوريوس لآلة الفاجوط عام 1985، ثم حصل على بكالوريوس في التأليف الموسيقي من نفس المعهد عام 1986.

تابع دراسة الموسيقى فحصل على بكالوريوس في الغناء الأوبرالي من معهد الكونسرفتوار في جنيف عام 1992، وفي عام 1999 تخرج من الأكاديمية العالمية للتعبير الموسيقي للأوركسترا السيمفونية في مدينة ليون في باريس بدرجة دبلوم في قيادة الأوركسترا.

شارك عام 1986 في أوركسترا القاهرة السيمفونية كعازف أول على آلة الفاجوط، ثم في أوركسترا جنيف في الفترة الممتدة من عام 1987 وحتى عام 1992. وفي عام 1989 انضم كعازف لنفس الآلة إلى المجموعة الأوركسترالية لوزان ميشيل كوربو وبقي فيها حتى عام 1995.

انضم أيضًا إلى أوبرا جنيف كمغني أوبرالي من عام 1992 وحتى عام 2001. بعد تخرجه بشهادة الدبلوم في قيادة الأوركسترا عام 1999، أصبح نادر عباسي عام 2001 مديرًا فنيا وقائدًا لأوركسترا القاهرة وبقي كذلك حتى عام 2011.

وفي نفس الفترة وتحديدًا عام 2004 اختير نادر لقيادة أوركسترا السلام في باريس ولا يزال حتى الآن. وفي عام 2008 انضم إلى لجنة التحكيم الخاصة بمسابقة الغناء الأوبرالي في السويد واستمر فيها حتى عام 2013. كما ألف العديد من قطع الموسيقى العالمية والعزف على آلة الفاجوط إضافة للغناء بصوت منقطع النظير.

قاد نادر عباسي العديد من الأوركسترا العالمية أهمها: أوركسترا مارسيليا الفيلهارموني، أوركسترا بوردو الفيلهارموني، وأوركسترا السلام فرنسا، وأيضاً قاد أوركسترا أوبرا عايدة في فرنسا والصين وروسيا وأمريكا وألمانيا، وله العديد من الأعمال العالمية التي جعلت منه شخصية عالمية في مجال الموسيقى.

آخر ظهور مميز له فكان قيادته لأوركسترا الاتحاد الفيلهارموني التي شاركت في الحفل المرافق لنقل المومياويات الملكية.

في التلفزيون
ظهر مع إسعاد يونس في برنامجها التلفزيوني «صاحبة السعادة».

الجوائز

 جائزة الامتياز في الأداء والريادة من المعسكر الدولي للموسيقى بالولايات المتحدة الأمريكية.
 الجائزة الأولى لموسيقى الحجرة مقدمة من المجلس الأعلى للثقافة عام 1986.
 عام 1992 جائزة مسابقة المؤلف الموسيقي موتسارت من مؤسسة أصدقاء الكونسرفتوار في جنيف.
 عام 1996 جائزة التأليف الأولى للأوركسترا، تبعتها جائزة الفيرتيوزيه عن عامي 1990 و 1996.

مصادر

أوركسترا
موسيقيون مصريون

نادر عباسي


كنيسة العذراء  يمكن أن تشير إلى:

 كنيسة العذراء في إدلب، سوريا.
 كنيسة العذراء في مادبا، الأردن.
 كنيسة العذراء المغيثة في القاهرة، مصر
 كنيسة العذراء مريم في دمشير، مصر

كنيسة العذراء (توضيح)


Hasan Al-Fardan (10. prosinca 1988.) je bahreinski rukometaš. Nastupa za klub Al-Najma i reprezentaciju Bahreina.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj 2017., gdje je reprezentacija Bahreina završila na 23. mjestu, te u Danskoj i Njemačkoj 2019. (20.).

Izvori

Bahreinski rukometaši

Hasan Al-Fardan


Die Kathedrale von Cambrai (Cathédrale Notre-Dame de Grâce de Cambrai) ist die
Bischofskirche des römisch-katholischen Erzbistums Cambrai in Cambrai (Nordfrankreich). Die ehemalige Benediktiner-Abteikirche, erbaut 1695–1703 im Stil des klassizistischen Barock, wurde nach der Zerstörung der alten Kathedrale von Cambrai im Jahr 1804 Sitz der Diözese. 1896 erhielt sie den Rang einer Basilica minor.

Geschichte und Architektur

Benediktinerabtei zum Heiligen Grab

Gründung
An der Stelle der heutigen Bischofskirche, damals noch außerhalb der befestigten Stadt, gründete Bischof Leutbert 1064 das Benediktinerkloster Zum Heiligen Grab (Saint-Sépulcre). Die Abteikirche gestaltete er durch größtmögliche topografische und architektonische Ähnlichkeit als Vergegenwärtigung der Grabeskirche in Jerusalem, die er auf seiner gescheiterten Wallfahrt 1054 nicht erreicht hatte. Er stattete seine Stiftung mit zahlreichen Reliquien und reichem Grundbesitz aus, den seine Nachfolger noch vermehrten.

Die frühromanische Kirche wurde in den folgenden Jahrhunderten mehrfach erweitert und stilistisch modernisiert.

Barocker Neubau der Abteikirche
Im Frieden von Nimwegen 1678/79 fiel das Hochstift Cambrai an das Königreich Frankreich. Als François Fénelon 1695 Erzbischof von Cambrai wurde, war eine seiner ersten Maßnahmen die vollständige Erneuerung der Abteikirche im Stil des Louis-quatorze. Sie war 1703 vollendet und ist im Wesentlichen der heutige Bau: eine dreischiffige Basilika auf Kreuzgrundriss mit langgestrecktem Chor und repräsentativer Westfassade.

Revolution
In den Wirren der Französischen Revolution wurden in Cambrai 22 Klosterkirchen, 10 Pfarrkirchen sowie die gotische Kathedrale, das "Wunder der Niederlande" (la merveille des Pays-Bas), zerstört und abgetragen. Lediglich die beiden Abteikirchen Saint-Sépulcre und Saint-Aubert (heute Pfarrkirche Saint-Géry) entgingen diesem Schicksal. 1792 wurde der baufällige Glockenturm von Saint-Sépulcre abgerissen. Auf der Kanzel der Kirche proklamierte Joseph Le Bon 1794 den Kult der Vernunft.

Kathedrale Notre-Dame de Grâce
Mit dem Konkordat von 1801 begann die Neuordnung der katholischen Kirche in Frankreich. Die Klöster und Stifte mit ihren Ländereien wurden säkularisiert. In Cambrai erhob der neue Bischof Louis Belmas die Kirche der aufgehobenen Heilig-Grab-Abtei zur neuen Kathedrale. Aus der untergegangenen alten Kathedrale wurden unter anderem die altverehrte Ikone Notre-Dame de Grâce – seitdem Namensgeberin der Kirche – sowie die sterblichen Überreste der dort bestatteten Bischöfe und Erzbischöfe hierher übertragen. Unter den dafür neu geschaffenen Grabmälern ist das von 1823 bis 1826 für den Schriftsteller, Bischof und Erbauer der Kirche Fénelon das bedeutendste.

1859 wurde die Kathedrale von einem schweren Brand betroffen. Es war vor allem der renommierte Eugène Viollet-le-Duc, der erreichte, dass sie nicht durch einen historistischen Neubau ersetzt, sondern in der Barockgestalt wiederhergestellt wurde, die als beispielhaft für ihre Epoche galt. Die Fassade wurde dabei um verschiedene Heiligenstatuen und Ornamente bereichert; am Chor wurde der Kapellenkranz hinzugefügt; für die Ausstattung entstanden aufwendige neobarocke Neuschöpfungen; vor allem aber wurde jetzt der neue hohe Glockenturm mit seiner charakteristischen Krone und der goldenen Marienstatue auf der Spitze errichtet. Am 12. Mai 1894 fand die feierliche Weihe der restaurierten Kirche statt.

Gegen Ende des Ersten Weltkriegs wurde die Kathedrale durch Granateneinschläge schwer beschädigt. Erst 1931 konnte sie wieder eröffnet werden.

Orgel
Die Orgel wurde 1897 von der Orgelbauwerkstatt Pierre Schyven (Ixelles) erbaut. Das Instrument hatte 38 Register auf drei Manualen und Pedal und wurde später auf 49 Register (3.670 Pfeifen) erweitert. Der Orgelprospekt stammt aus der Mitte des 18. Jahrhunderts und wurde von dem Künstler Aimé-Joseph Carlier geschaffen. Die Trakturen sind elektrisch.

Weblinks

 Geschichte und Beschreibung (französisch)

Einzelnachweise

Kathedrale
Kathedrale
Römisch-katholische Kathedrale in Frankreich
Ehemaliges Benediktinerkloster in Frankreich
Kloster in Hauts-de-France
Basilica minor
Basilika (Bautyp)
Barockbauwerk in Hauts-de-France
Erbaut in den 1700er Jahren
Liebfrauenkirche
Heilig-Grab-Kirche
Barocke Kirche
Disposition einer Orgel
Kirchengebäude im Erzbistum Cambrai
Cambrai
Monument historique seit 1906
Monument historique (Kathedrale)

Cambrai

Kathedrale von Cambrai


Aloe wildii es una especie de planta suculenta  del género Aloe. Es originaria de Mozambique y Zimbabue.

Descripción
Es una planta perenne, solitaria, o con pocos vástagos para producir un pequeño grupo de  tallos. Los tallos alcanzan un tamaño de 3 cm de largo. Las hojas son dísticas, herbáceas, de 15-30 (35) cm x 12,5 (15) mm, lineales, carnosas, de color marrón verdoso, con manchas blancas en la mitad inferior, y con manchas dispersas en la superficie superior, los márgenes con diminutos dientes cartilaginosos de color blanco de 5,2 mm; ápice apiculado. La inflorescencia es simple, erecta de 50 cm de alto o en ocasiones más; pedúnculo con algunas pequeñas brácteas estériles ovales de color marrón debajo de la inflorescencia. Las flors en racimos cónico-cilíndricos. Perianto de color naranja-rojo, verde en la punta, de 30 a 35 mm de largo.

Distribución y hábitat
Se conoce sólo en los montes Chimanimani a una altitud de 1350-2135 , en los pastizales de montaña que arden periódicamente, en las laderas rocosas y entre las rocas.

Taxonomía
Aloe wildii fue descrita por (Reynolds) Gilbert Westacott Reynolds y publicado en Kirkia 4: 13, en el año 1964.
Etimología
Ver: Aloe

wildii: epíteto otorgado en honor del botánico británico Hiram Wild.
Sinonimia
Aloe torrei var. wildii Reynolds

Referencias

wildii

Flora de África tropical austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1964
Plantas descritas por Reynolds

Aloe wildii


A. Lange & Söhne er en tysk producent af luksusure af høj kvalitet og høj prestige.

Navnet er et varemærke for det tysk urmagerfirma Lange Uhren GmbH ("Lange"), der er et datterselskab af Richemont SA.

Historie

Lange blev grundlagt i 1845 af Ferdinand Adolph Lange i byen Glashütte, nær Dresden, i den tyske delstat i Sachsen. Under Ferdinand og, efter hans død, hans sønner Emil og Richard, producerede Lange lommeure af høj kvalitet, og virksomhedens allerbedste produkter fik mærket "1A". I de efterfølgende generationer i Lange-familien, fortsatte virksomheden med at producerede lommeure og, som mange andre tyske urmagere, overdimensioneret armbåndsure, der blev brugt af Luftwaffe under anden verdenskrig.

I 1948 blev virksomheden nationaliseret under Sovjetunionen, og Lange-varemærket ophørte med at eksistere. I december 1990, efter Tysklands genforening, genoprettede grundlæggerens oldebarn Walter Lange, virksomheden sammen med Günter Blümlein med assistance fra scheiziske producenter, inklusive IWC og Jaeger-LeCoultre. Det genetablerede Lange, der igen opererer fra Glashütte, præsenterede sin første serie af armbåndsure i 1994. I dag sælges A. Lange & Söhnes ure over hele verden, og Lange er medlem af Richemont-gruppen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Company website
History of A. Lange & Söhne
History of the Lange 1 watch
A. Lange & Söhne news and reviews

Elektronikvirksomheder fra Tyskland
Urmærker
Armbåndsursproducenter
Etableret i 1845

A. Lange & Söhne


USS Blue Ridge may refer to the following ships of the United States Navy:

 , was originally constructed as the Great Lakes passenger steamer Virginia and was in service for less than a year during 1918
 , was an amphibious force flagship, and served from 1943 to 1947
 , is a command and control ship, serving as the Seventh Fleet command ship

United States Navy ship names

USS Blue Ridge


أندري هونبال(André hunebelle) مخرج فرنسي ولد في 1 سبتمبر 1896 ب مودان، وتوفي في 27 نوفمبر 1985 بنيس.

بدأ مشواره الأفلام الكوميدية، ثم انتقل إلى الأفلام البوليسي. حيث يعتبر النقاد أنه هو من أظهر لويس دي فينس وأخرجه للجمهور في فيلم، تاكسي عربة سباق، ومن أفلامه المشهورة نذكر ثلاثيته فانتوماس منها فانتوماس الغاضب و فانتوماس ضد سكوتلاند يارد.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ميدون (فرنسا)
مخرجو أفلام فرنسيون
مواليد 1896
وفيات 1985

أندري هونبال


"Viva, Viva a FRELIMO" (hrv. "Živio FRELIMO") je bila nacionalna himna Mozambika od osamostaljenja od Portugala od 25. lipnja 1975. do 30. travnja 2002. godine.

Povijest
Napisao ju je Justino Sigaulane Chemane 1970-ih, u čast komunističkog Frelima, mozambičke glavne političke stranke u novoj Narodnoj Republici Mozambiku od 1975. do 1992. godine. Godine 1994. održani su višestranački izbori i stihovi himne su promijenjeni, jer ih se doživljavalo neprimjerenim višestranačkoj državi.

Travnja 1997. mozambička vlada inicirala je natječaj za vidjeti tko će napisati najbolje nove stihove za himnu. "Pátria Amada" postala je nova mozambička himna 30. travnja 2002.

Stihovi na portugalskom
Viva, viva a FRELIMO,
Guia do Povo Moçambicano!
Povo heróico qu'arma em punho
O colonialismo derubou.
Todo o Povo unido
Desde o Rovuma até o Maputo,
Luta contra imperialismo
Continua e sempre vencerá.

Pripjev:
Viva Moçambique!
Viva a Bandeira, simbolo Nacional!
Viva Moçambique!
Que por ti o Povo lutará.

Unido ao mundo inteiro,
Lutando contra a burguesia,
Nossa Pátria será túmulo
Do capitalismo e exploração.
O Povo Moçambicano
De operários e de camponeses,
Engajado no trabalho
A riqueza sempre brotará.

Pripjev

Izvori

Vanjske poveznice

(eng.) People's Republic of Mozambique: Viva, Viva a FRELIMO - Audio of the national anthem of the People's Republic of Mozambique, with information and lyrics
Instrumental version of Viva, Viva a FRELIMO na YouTube

Himne
Povijest Mozambika

Viva, Viva a FRELIMO


Les Eunotiales sont un ordre d'algues brunes de la classe des Bacillariophyceae.

Liste des familles
Selon  et :
 famille des Eunotiaceae Kützing
 famille des Peroniaceae (Karsten) Topachevs'kyj & Oksiyuk

Selon  :
 famille des Eunotiaceae

Selon  :
 famille des Eunotiaceae Kützing, 1844
 famille des Peroniaceae

Notes et références

Liens externes

Bacillariophyta
Ordre d'algues (nom scientifique)

Eunotiales


Ana Paula Lopes Padrão (* 4. Juli 1967 in Lissabon) ist eine portugiesische Schauspielerin.

Leben
Ihr Vater nahm die Familie als Militär mit zu seinem Kolonialkriegs-Einsatz in Angola, als sie wenige Monate alt war. Mit 6 Jahren kehrte sie nach Portugal zurück. Nach der Schule begann sie sowohl eine Schauspielausbildung am Nationalkonservatorium, als auch ein Anthropologie-Studium an der Universidade Nova in Lissabon, welches sie abbrach. 1988 schloss sie die Schauspielausbildung ab, in der sie das einzige Mal Theater spielte: Brechts Mutter Courage und ihre Kinder, 1987 am Teatro Nacional D. Maria II, inszeniert von João Lourenço und vom Fernsehen gesendet. Nach eigener Aussage bedauerte sie es, im Anschluss sofort eine Reihe von Filmangeboten bekommen zu haben, ohne vorher mehr Erfahrungen am Theater gemacht zu haben. Ihr attraktives Äußeres und ihre Vielsprachigkeit machten sie für den Film besonders interessant, so dass Fernsehserien und eine Reihe Kinofilme portugiesischer und europäischer Produktion folgten. Sie gehört inzwischen, nach zahlreichen Hauptrollen, zu den bekanntesten Schauspielerinnen des Portugiesischen Films.

Rezeption
Sie fiel der Kritik durch überzeugendes Schauspiel und Facettenreichtum auf. Insbesondere im Rollenmuster der Femme fatale oder der gegen Schicksalsschläge ankämpfenden Frau wurde sie bekannt, zunehmend jedoch in Telenovelas. Ihre weniger publikumswirksamen Rollen, auch in internationalen Produktionen, blieben naturgemaß in der öffentlichen Wahrnehmung dahinter zurück. Daher ist sie heute dem breiten Publikum in Portugal vor allem für ihre Mitwirkungen in Publikumsfilmen und Fernsehserien bekannt, auch wenn sie weniger häufig in der Boulevardpresse präsent ist, als ähnlich bekannte Schauspielkolleginnen.

Filmografie

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989–2003. Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7.

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1967
Frau

Ana Padrão


سارا الفاضل محمود عبد الكريم (15 نوفمبر 1933 - 6 فبراير 2008م)، سياسية سودانية وقيادية مرموقة بحزب الأمة القومي السوداني، وزوجة الصادق المهدي رئيس حزب الأمة السوداني ورئيس الوزراء في أخر حكومة ديمقراطية.

الميلاد: أمدرمان نوفمبر عام 1933م.

المراحل الأكاديمية
 قبل المدرسي: روضة الراهبات- أمدرمان.
 الابتدائي: مدرسة الإمام عبد الرحمن بودنوباوي.
 المتوسط: مدرسة أم درمان الحكومية الوسطى.
 الثانوي العالي: مدرسة أم درمان الثانوية.
 الدراسات الجامعية: بكالريوس علم اجتماع جامعة western college for women بأكسفورد أوهايو، الولايات المتحدة الأمريكية-1961 م.

الدراسات فوق الجامعية
 ماجستير في علم الأجناس من جامعة نيويورك، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية، 1962م
 الدكتوراة الفخرية من جامعة الأحفاد للبنات في أبريل 2004م.

العمل
 عضو مجلس إدارة الخطوط الجوية السودانية 1986- 1989م.
 عملت بالتدريس في مدرسة المهدي الثانوية لمدة خمسة شهور. 1962- 1963م.
 أثناء العطلات في فترة وجودها بأمريكا عملت في الأمم المتحدة- قسم الدراسات والبحوث الاجتماعية، كما عملت في الإجازات الصغيرة في مستشفيات معالجة الإدمان ومعاهد العناية بالكبار والمعاقين. (1958م- 1962م)

العمل الاجتماعي
 بدأت نشاطها الاجتماعي والسياسي منذ الخمسينات ثم تواصل بعد عودتها للبلاد.
 عملت بجمعية نهضة المرأة في قسم محو الأمية الأبجدية والأمية الحرفية قبل سفرها لأمريكا. (1950- 1958)
 عملت سكرتيرة لجمعية الحفيد الثقافية التي كونها شباب أسرة المهدي برئاسة السيد الصادق لتكون ملتقى هادف للشباب من أسرة الإمام عبد الرحمن المهدي.
 عضو مؤسس لجمعية الخريجات السودانيات في 1963 م.
 أسست مع أخرى ات جمعية الصحوة النسوية الخيرية في فترة الديمقراطية الثالثة.
 عملت مع الأب فيلوثاوس وآخرين في جمعية مكافحة المخدرات.
 عضو مؤسس في مجلس الطفولة والتنمية العربية وعضو مجلس أمناء لفترتين في ثمانينات القرن العشرين.
 عضو ندوة العميد.
 عضو الجمعية العالمية الخيرية للنساء.
 عضو مجلس جامعة الأحفاد للبنات.
 عضو مجلس مؤسسي الجامعة الأهلية.
 عضو مجلس جامعة المليك.

العمل السياسي
 عضو متعاون مع مجموعة العمل السري بحزب الأمة ضد نظام 17 نوفمبر 1958م بقيادة الفريق إبراهيم عبود.
 شاركت في جميع المظاهرات أيام ثورة أكتوبر 1964م.
 مثلت حزب الأمة مع آخرين في الجبهة القومية المتحدة عام 1964م.
 قامت وأخرى ات في ديسمبر 1964م بتكوين أول أمانة للمرأة في حزب سوداني تقيم مؤتمرها العام وتكتب دستورها وتصبح ذات طابع مؤسسي لا عمل موسمي كما جرت العادة قبل ذلك.
 قامت عام 1975م وأخرى ات بتكوين أول أمانة نسوية لهيئة شئون الأنصار وكانت والسيدة رقية عبد الله المهدي أعضاء في المجلس الاستشاري لهيئة شئون الأنصار.
 في فترة مايو أثناء غياب القيادات في السجون أو الهجرة كانت تقوم بالعمل التنسيقي والتواصلي بين القوة السياسية وأثناء عمل الجبهة الوطنية التي كانت تقود معارضة النظام المايوي، كانت تقوم بذات الدور بالنسبة للأحزاب المكونة للجبهة.
 أثناء فترة مايو تعرضت للسجن في فترتين مجموعهما سنتان قضتهما بسجن أمدرمان العمومي.
 حوكمت أمام محكمة عسكرية بعد إخفاق انتفاضة يوليو 1976 م وتعرضت لكثير من التعذيب الجسماني والنفسي. وكانت أول امرأة سودانية تقدم لمحاكمة عسكرية وثاني امرأة عربية تحاكم عسكريا بعد جميلة بوحيرد الجزائرية.
 بعد المصالحة رأى الحزب خروجها لإنجلترا لتقود العمل الخارجي للحزب. عادت بعد فترة لتشترك في العمل الحزبي.
 سافرت لإنجلترا مستصحبة السيدة رحمة عبد الله، في رحلة علاجية لإنجلترا في 1981م، وفي أثنائها أعلن النميري قوانين سبتمبر 1983م وسجن قيادات الأنصار وحزب الأمة وأفتى بتكفيرهم على أساس خطبة السيد الصادق المهدي المعارضة للقوانين في عيد الأضحى المبارك لعام 1403 هـ (18 سبتمبر 1983م).
 أنشأت مكتب المعارضة بلندن والذي قام بإصدار المنشورات واستفتاء علماء المسلمين حول الموقف الديني الصحيح من معارضة قوانين سبتمبر، واتصل بجميع منظمات حقوق الإنسان الإقليمية والعالمية، ولاحقت هي والفريق العامل بالمكتب من كوادر حزب الأمة النظام في كل المحافل الإسلامية وغيرها فاضحة أمر النظام ومفندة حججه، وأصبح مكتب لندن قبلة للمعارضة السودانية عامة في دول المهجر، كما كان يرسل المنشورات والكتيبات المعارضة لتوزع بالداخل في ظروف أمنية قاهرة مستغلا شبكة محكمة السرية من القنوات للتوزيع. قام المكتب بالإشراف على طباعة العديد من الكتب والمنشورات السياسية المعارضة والفكرية، وسميت هذه المطبوعات مكتبة شباب الأمة وسربت كلها إلى داخل البلاد.
 عادت بعد الانتفاضة وكرمها حزبها بانتخابها في مؤتمره العام سنة 1985 م عضوا في الأمانة الخماسية العامة أعلى المراكز القيادية في الحزب.
 تولت مهمة التنظيم في الحزب أثناء الديمقراطية الثالثة وفي الانتخابات كانت المسؤولة عن دوائر حزب الأمة في العاصمة.
 في انقلاب الإنقاذ كانت أول من دخل السجن في اليوم الأول للانقلاب، وسجنت ثلاثة مرات في عهد الإنقاذ، أما التحقيق والاستجواب بلا عدد ولا حدود.
 شاركت في المؤتمر الاستثنائي بالقاهرة في أغسطس 2000م وشرفت بتعيينها مساعد للرئيس بالشئون الخارجية في التنظيم الانتقالي (2000-2003م) وأوليت قيادة قطاع العلاقات الخارجية والذي عملت به حتى قيام المؤتمر العام السادس للحزب أبريل 2003م.
 ترأست لجنة الهيكل والدستور وهي إحدى لجان المؤتمر العام السادس في 2003م.
 شغلت بعد المؤتمر السادس منصب مساعد الرئيس لشؤون منظمات المجتمع المدني، وعضو مجلس الحكماء في حزب الأمة، وعضو مجلس التنسيق الأعلى، كما أنتخبت عضوا بالمكتب السياسي للحزب.

المؤتمرات التي شاركت فيها
 ترأست الوفد المشارك في فعاليات مؤتمر أحزاب عدم الانحياز المنعقد في القاهرة عام 1986م.
 ترأست وفد الحزب المشارك في مؤتمر الأحزاب الحاكمة في طرابلس بليبيا عام 1987م.
 شاركت في مؤتمر المناطق التي تعاني من الحروب في أفريقيا المنعقد في زيمبابوي عام 1987م.
 شاركت في مؤتمر البيئة المنعقد في لندن عام 1988م.
 شاركت في مؤتمر المرأة العالمي في موسكو عام 1988م.
 شاركت في مؤتمر المرأة والسلام المنعقد في روما عام 1989م.
 قادت وفد السودان في مؤتمر السكان الذي أقامته الأمم المتحدة في تونس عام 1989م.
 شاركت في مؤتمر المرأة والسلام المنعقد في هولندا عام 1999م.
 ترأست وفد الحزب للتفاوض مع الحركة الشعبية في أبريل 2003م حيث أصدر الوفدان بيان كمبالا الذي حدد الأطر والأسس للتعاون بين الطرفين.
 في مايو 2003م سافرت لإريتريا لحضور ورشة عمل نظمها التجمع وأمريكا للسلام وما بعده، وفي أثناء وجودها والسيد صلاح إبراهيم في إريتريا استغلا السانحة لإنعاش العلاقات مع إريتريا في المجالات المختلفة.
 سافرت للقاهرة لتتويج مجهودات كمبالا وأسمرا بإعلان القاهرة التاريخي 24 يونيو 2003م
 اختيرت كعضو في وفد التفاوض مع الحركة الشعبية لتحرير السودان للوصول للإجماع الوطني في ديسمبر 2007م. ولعبت دورا أساسيا في تقريب وجهات النظر والدفع نحو اللقاء المثمر بين الحزبين.

الهوايات والمناشط
 تلقت كورسات في الديكور وفي تنسيق الزهور في جامعة نبراسكا، أوماها، الولايات المتحدة 1959م.
 مهتمة بالبستنة.
 خبيرة في تصميم وصنع الأزياء والزينة التقليدية السودانية.
 خبيرة في التصميم الداخلي ومهتمة بالمعمار ومن أشهر تصاميمها القطية في منزلها والتي جمعت فيها بين الخبرة التقليدية والعصرية.

الأسرة
تزوجت من السيد الصادق المهدي في 28 فبراير 1963م. ولها ثلاث بنات وولدين، وعدد من الأحفاد والحفيدات.

الوفاة
توفيت في الساعة السابعة من مساء يوم الأربعاء الموافق 6 فبراير 2008م، وقد أحست بالألم أثناء اجتماع كانت تشارك فيه بين حزبها وبين الحركة الشعبية لتحرير السودان يهدف للوصول لإجماع حول القضايا الوطنية، حيث فاضت روحها الطاهرة إلى رحمة مولاها بعد خروجها من الاجتماع وحال وصولها للمستشفى.

مراجع
 رثاء السيدة سارا الفاضل/صحيفة الايام السودانية.
 رثاء السيدة سارا الفاضل/صحيفة الصحافة السودانية
 نقوش على قبر سارا/صحيفة اجراس الحرية

مراجع

خريجو جامعة نيويورك
خريجو جامعة أوهايو الحكومية
سياسيات سودانيات
مواليد 1933
وفيات 2008

سارا الفاضل محمود


L'attaque de Namissiguima est un assaut menée par le Groupe de soutien à l'islam et aux musulmans contre une position de l'armée Burkinabè dans le Centre-Nord du Burkina Faso. L'assaut se solde par le contrôle total de la base militaire par les insurgés.

Déroulement

C'est au petit matin du vendredi , vers , que l'assaut contre le camp du détachement militaire a débuté.

Selon des sources sécuritaires, les assaillants ont attaqué en premier lieu le camp à l'aide de mortier, puis les djihadistes ont tirer sur le camp à l'aide d'arme automatique. L'attaque a duré plusieurs heures, et se soldera par la prise de contrôle du camp militaire par les insurgés.

« C'est une attaque complexe » qui a visé le détachement, note l'état-major des armées dans un communiqué. Selon un bilan obtenu par l'armée Burkinabè,  et  ont été tués,  auraient été blessés également.

Selon un ancien élu local, l'attaque est une représailles à une opération militaire ayant permis de tuer plusieurs terroristes. Plusieurs combattants avaient également été capturés par l'armée lors de ces opérations. Ce qui justifie l'offensive sur le détachement afin de les libérer.

Notes et références

Bataille de 2022
2022 au Burkina Faso
Bataille impliquant le Burkina Faso
Avril 2022

Attaque de Namissiguima