The Yeti are fictional robots from the long-running British science fiction television series Doctor Who. They were originally created by Henry Lincoln and Mervyn Haisman, and first appeared in the 1967 serial The Abominable Snowmen, where they encountered the Second Doctor and his companions Jamie and Victoria.

The Yeti resemble the cryptozoological creatures also called the Yeti, with an appearance Radio Times has described as "cuddly but ferocious", disguising a small spherical device that provides its motive power. The Yeti serve the Great Intelligence, a disembodied entity from another dimension, which first appeared trying to form a physical body so as to conquer the Earth. The Yeti are initially used as a deception to frighten away curious people, but eventually they become an army for the Great Intelligence.

Disagreements arose between Lincoln and Haisman with the BBC in 1968 over a serial introducing another new monster, The Dominators, leading to the writers' departure from the series and the retirement of the Yeti as antagonists. The Yeti have since appeared infrequently in flashbacks or cameo appearances. One did have a part in the 20th anniversary special The Five Doctors. They also appear in the 1990s Virgin Missing Adventures novels and the 1995 Reeltime spin-off production Downtime. The Great Intelligence has since returned in Series 7 of the revived series, portrayed by Sir Ian McKellen and Richard E Grant, without the aid of its Yeti servants.

Creation
The Yeti, along with contemporary villains such as the Cybermen and Ice Warriors, were an effort by the production team to create replacement monsters for the Daleks, who creator and part-copyright owner Terry Nation desired to have appear in an American spin-off series. The Evil of the Daleks, the last serial of the fourth season, had been intended as a final confrontation between the Doctor and the Daleks. Producer Innes Lloyd had already overseen the creation of the Cybermen by Gerry Davis and Kit Pedler and saw the monsters as an alternative to Daleks. Lloyd later recollected that the need to replace the Daleks also influenced the decision to pick up the Yeti as recurring monsters.

After Henry Lincoln and Mervyn Haisman had spoken with Patrick Troughton, who expressed disappointment in the lack of Earth-bound stories in his first season as the Doctor, Lincoln chose the stories of the yeti as a suitable concept around which to create a serial for the program. Lincoln and Haisman pitched the idea to the Doctor Who offices, where it was formally commissioned. Lloyd and script editor Peter Bryant were impressed with The Abominable Snowmen and commissioned Haisman and Lincoln for a second Yeti adventure.

Physical characteristics

Martin Baugh designed the Yeti costume; he was also responsible for costumes in their second serial The Web of Fear. This serial used different Yeti costumes from those of their debut, which were not considered threatening enough and had deteriorated. The Yeti robots that appear in The Abominable Snowmen are large with brown fur and a blackened face. These costumes also have clawed hands and feet, and they house control spheres in their chest, used by the Great Intelligence to remotely operate them.

These original costumes were deemed 'a little too cuddly' and so when the robots returned in The Web of Fear they were redesigned. These Yeti robots appeared more compact and had glowing eyes. Brian Hodgson of the BBC Radiophonic Workshop also developed a Yeti roar for this serial, created by slowing down the sound of a flushing toilet. One of the original Yeti from The Abominable Snowmen appeared briefly as a museum display and, upon being reactivated by a control sphere, transformed into the newer model.

In The Abominable Snowmen the control spheres are depicted as capable of seeking out inactive Yeti and crawling into the robots to activate them, emitting a series of whistle-like beeps whilst doing so. If the cavity intended to house the sphere is blocked, as Jamie (Frazer Hines) does with a rock, the sphere ignores that Yeti and falls silent. The Web of Fear expanded upon the spheres as a plot device with Professor Edward Travers and, as the serial progresses, the Doctor experimenting upon them. The experiments of both Travers and the Doctor eventually allow the protagonists to control the sphere, and by extension any Yeti it is stored within, using a short-range remote control.

History
The Yeti appeared twice in the fifth season of the series as adversaries of the Doctor's second incarnation (Patrick Troughton). They are introduced in the 1967 serial The Abominable Snowmen guarding a cave near a Buddhist monastery in the Himalayas, scaring or killing travellers. The Yeti robots are protecting a pyramid of spheres that house the Great Intelligence, who has also possessed the body of the High Lama Padmasamabhava (Wolfe Morris) ever since encountering the man on the astral plane some centuries ago. Using Padmasambhava the Great Intelligence moves small Yeti pieces around a chess-like map of the monastery and mountainside. The Great Intelligence intends to create a physical body for itself, but these plans are foiled by the Doctor and his companions. With the Intelligence banished back to the astral plane the Yeti fall dormant. Several Yeti curiosities are taken back to England by Travers (Jack Watling), who had come in the hopes of encountering the real Yeti.

In The Web of Fear, aired in 1968 and set forty years after The Abominable Snowmen, the Yeti artifacts that Travers brought to England reawaken due to the return of the Great Intelligence. The Yeti then subjugate London and engulf the Underground in web. The only resistance offered is by a band of soldiers, led first by Captain Knight (Ralph Watson) and then by Colonel Lethbridge-Stewart (Nicholas Courtney), with scientific support provided by Travers, his daughter Anne Travers (Tina Packer) and later the Doctor. The invasion of the London Underground is revealed as a trap designed to draw in the Doctor so that the Great Intelligence can drain the Doctor's mind, but it is again defeated and banished.

During the events of the Second Doctor's trial in the climax of season six's ten-part long The War Games, the Doctor refers to the Yeti as one of many threats that he has defeated during his travels. When in the 1983 serial Mawdryn Undead the Fifth Doctor encounters a retired and amnesiac Lethbridge-Stewart the Yeti are one of many references the Doctor makes to trigger the Brigadier's memory. Clips from The Web of Fear are also shown in a flashback montage during this serial. A Yeti is also one of the creatures featured in The Five Doctors and is encountered by the second Doctor and the Brigadier (Nicholas Courtney) as they cross through the Death Zone. The Brigadier later references the Yeti in the 1989 serial Battlefield as one of many alien adversaries that UNIT is prepared for. The Doctor's encounters with the Yeti are also referred to in the 2012 TV story "The Snowmen" when the Doctor uses a map of the 1960s London Underground to prove a point in front of a younger Great Intelligence, referencing its later invasion in 1968's The Web of Fear. The story also serves as a prequel to The Abominable Snowmen.

Other appearances
As a popular monster the Yeti have appeared in Doctor Who spin-off media; however, the canonical status of non-televised stories is uncertain. Yeti and the Great Intelligence are featured in the 1995 spin-off video Downtime, produced by Reeltime and featuring Victoria Waterfield (Deborah Watling), the Brigadier (Nicholas Courtney) and Sarah Jane Smith (Elisabeth Sladen) with a now deceased Professor Travers (Jack Watling) serving as a vessel for the Intelligence. Here the Great Intelligence plans on infecting the Internet so as to use it as a new body, using control spheres to transform humans into Yeti servants. Downtime was novelised by Marc Platt as part of Virgin's Missing Adventures range in 1996.

The Yeti also appear in the 1995 Missing Adventure Millennial Rites by Craig Hinton, where the summoning of a creature from the universe to come goes wrong and instead sees the Great Intelligence merged with that entity. This creates an altered London based on contradictory physical laws and populated by demons and sorcerers, forcing altered versions of the Sixth Doctor and his companion Mel (transformed into the Valeyard and a technomancer named Melaphyre) to restore London before the reality tears itself apart. The novel also features the character Anne Travers from The Web of Fear. Millennial Rites follows the New Adventure All-Consuming Fire by Andy Lane, published in 1994, in identifying the Great Intelligence with H. P. Lovecraft's Yog-Sothoth, a being from the universe before this one. The Great Intelligence also appeared in a back-up comic strip in Doctor Who Weekly #31–#34. Yeti robots were also among the monsters to appear in the 1997 video game Doctor Who: Destiny of the Doctors.

Reception and legacy

After the death of co-creator Mervyn Haisman, the Guardian's obituary called the Yeti his 'lasting legacy' to the series, noting how the monsters quickly found popularity among viewers. Their second appearance in The Web of Fear was considered such a success by the production team that the sixth season Cybermen serial The Invasion was intended as both a follow-up to the second Yeti adventure and a pilot for a new earthbound format for the series.  The Third Doctor Jon Pertwee is known for commenting that nothing frightened an audience more than "a Yeti on your loo in Tooting Bec" in reference to the success of the earthbound format, associating the creatures strongly with the new direction of the series.

Paul Cornell, commenting on Fortean themes within the series, mentions that Doctor Who is a populist series exploring the public perception of the fantastic and that the Yeti stories are an early example of Doctor Who exploring such concepts, which were later explored in several serials produced by Barry Letts in the early 1970s. Media historian James Chapman agrees that  The Abominable Snowmen is the first Doctor Who serial to explore cryptozoology or mythology with an alien grounding, also citing it as having drawn from the gothic horror atmosphere and plot of Hammer's 1957 film The Abominable Snowman. He reflects that their second outing, in The Web of Fear, turned what was merely another monster when in the Himalayas into a nightmare by placing them in the identifiable setting of the London Underground. Chapman concludes that The Web of Fear also, by centring the Yeti threat in the London Underground, is part of a horror tradition where a 'chaos world' is located under the surface the ordinary.

Graham Sleight commented that the voiceless Yeti robots, and similar monsters such as the Autons and the maggots in The Green Death, are controlled by another entity and are merely there to provide a threat, leading to the Yeti and similar monsters being less interesting than monsters that could talk or reason with the characters. In contrast, Fraser McAlpine and Nick Page felt that the Yeti being controlled gave them greater menace. McAlpine says this gives the Yeti menace because, being controlled, they can't hold any feelings or grudges of their own and act only as the fierce physical agents for whoever can control them. Page reflected that 'the Great Intelligence... always turned off their power when it was not required', creating suspense when characters interacted with a seemingly dormant Yeti.

See also
 Great Intelligence
 List of Doctor Who robots
 The Abominable Snowman
 Cthulhu Mythos in popular culture

References

Fictional robots
Doctor Who races
Television characters introduced in 1967
Fictional avatars
Fiction about monsters
Television episodes about robots
Yeti in fiction

Yeti (Doctor Who)


The House of Kinsky (formerly Vchynští, sg. Vchynský in Czech; later (in modern Czech) Kinští, sg. Kinský; ) is a prominent Czech noble family originating from the Kingdom of Bohemia. During the Thirty Years' War, the Kinsky family rose from minor nobles to comital (1628) and later princely status (1747) under the rule of the Habsburgs. The family, recorded in the Almanach de Gotha, is considered to have been one of the most illustrious of Austria-Hungary.

History
According to romantic medieval legend, the Kinsky story began in Bohemia over 1,000 years ago, when a king's beautiful daughter went out hunting in the forest and was attacked by a pack of wolves. Her attendants all fled the terrible scene except for one young man, who saved the princess by killing some wolves and driving the rest away. In gratitude, the girl's father ennobled the young man, granting him a coat of arms featuring three wolves' teeth as an emblem of his bravery.

Rise
The first factual mention of an ancestor of this clan dates back to 1237, during the reign of the Přemyslid king Wenceslaus I of Bohemia. Over the next three centuries they were only minor nobles with estates in northwestern Bohemia, around the village of Vchynice () near Litoměřice. Holding of Vchynice manor was confirmed by the Habsburg emperor Rudolf II in 1596 and in 1611 one of the family's members, Radslav Vchynský of Vchynice the Elder, ennobled as lord (), became a member of the Diet of Bohemia (zemský sněm).

The rise of the family to prominence began in the turbulent era of religious conflicts between Catholics and Protestants which finally led to the cataclysm for Bohemia in the Thirty Years' War: Radslav's nephew, the royal official Vilém Kinský, took part in the Protestant revolt against Emperor Ferdinand II, which culminated in the 1618 Defenestration of Prague. Vilém was among the nobles who, without success, offered the Bohemian crown to the Wettin elector John George I of Saxony. After the loss of Czech independence in 1620 (Battle of White Mountain), when the majority of local Protestant aristocracy was banished and their possessions expropriated in favour of nobility faithful to the Catholic House of Habsburg, he retained his possessions and was even elevated to the rank of a Count (Graf) in 1628. Through his marriage with Alžběta (Elisabeth) Trčka of Lípa, he was a brother-in-law of the Imperial generalissimo Albrecht von Wallenstein, with whom he was assassinated at Cheb in 1634.

A branch of the family was elevated to Princes of the Holy Roman Empire by Empress Maria Theresa in 1747. Many members of the family served in high diplomatic or military positions in the Habsburg monarchy and subsequently in the Austrian Empire.

Confiscation and restoration
After World War II, estates of the princely (Choceň) branch of the family were confiscated under the Decree of the President of Republic, as the late Prince Ulrich (1893–1938) was reproached for his declared German nationality and active collaboration with the Sudeten German Party. Estates of the other branches, Kostelec and Chlumec, which had been confiscated by the Nazis during the German occupation, were returned after 1945 but confiscated again, this time by the ruling Communist Party in 1948. After the Velvet Revolution and the fall of Communism, several possessions – for example, Karlova Koruna Chateau and Kost Castle – were returned to the family.

From 2003, the senior member of the princely branch, Prince Ulrich's son Franz Ulrich, sued the Czech Republic for return of the properties confiscated in 1945 only because, he maintained, the confiscation implicitly labeled his family as historical traitors against Czechoslovakia and as willful collaborators during the Nazi occupation. The Kinsky family has denied such charges, arguing that Prince Franz Ulrich was just two years old at the time of his father's death and that he and his mother, Princess Kinsky (née Baroness Mathilde von dem Bussche-Haddenhausen — whose family reputedly plotted against Hitler), had left the occupied country and went into exile in Argentina shortly afterwards.

According to a 2005 judgement by the Constitutional Court of the Czech Republic, at least the expropriations enacted before the Communist coup d'état (1948) are valid. Prince Franz Ulrich died in 2009 in Buenos Aires after a brief illness and was survived by his widow, née Countess Lena Hutten-Czapska. He left as heir to his title, properties and pending claims against the Czech state, his son Karl ("Charlie") and three grandchildren.

Notable members

Heads of the princely family

 Wenceslaus, Count 1687–1719 (1642–1719)
 Stephan Wilhelm, 1st Prince 1747–1749 (1679–1749), fourth surviving son
  Philip Franz Joseph, 2nd Prince 1749–1752 (1726–1752)
  Count Philipp-Joseph Franz (1700–1749), fifth surviving son
  Franz de Paula Ulrich, 3rd Prince 1752–1792 (1726–1792)
  Joseph, 4th Prince 1792–1798 (1751–1798)
  Ferdinand, 5th Prince 1798–1812 (1781–1812)
  Rudolf, 6th Prince 1812–1836 (1802–1836)
  Ferdinand Bonaventura, 7th Prince 1836–1904 (1834–1904)
 Karl, 8th Prince 1904–1919 (1858–1919)
 Rudolf, 9th Prince 1919–1930 (1859–1930)
  Count Ferdinand Vincent (1866–1916)
 Ulrich, 10th Prince 1930–1938 (1892–1938)
  Franz Ulrich, 11th Prince 1938–2009 (1936–2009)
  Karl, 12th Prince 2009–present (born 1967)
 Count Wenzel Ferdinand (born 2002)
 Count Maximilian Benedikt (born 2006)
  Count Stephan Wilhelm (born 2008)
  two younger sons with male heirs surviving

Distinguished relatives
 Francis, Count of Kinsky of Wchinitz and Tettau (1634–1699), High Chancellor of Bohemia
 Francis Ferdinand, Count of Kinsky (1678–1741), Bohemian chancellor
 Philip Kinsky of Wchinitz and Tettau (1700–1749), Bohemian chancellor
 Joseph, Count Kinsky (1731–1804), Field Marshal in Imperial service
 Franz Joseph, Count Kinsky (1739–1805), Imperial General in the French Revolutionary Wars.
 Countess Franziska Kinsky of Wchinitz and Tettau (1813–1881), princess consort of Liechtenstein
 Bertha von Suttner (1843–1914), née Countess Kinsky of Wchinitz and Tettau, pacifist
 Countess Marie Kinsky of Wchinitz and Tettau (1940–2021), princess consort of Liechtenstein

Residences
Like many of the aristocratic families of the Habsburg monarchy, the Kinskys were great landowners and patrons of the arts. They employed (between 1713 and 1716) the celebrated architect Johann Lukas von Hildebrandt to build their residence Palais Kinsky in Vienna, which remained in the family's ownership until 1987. In addition to this home, from the 18th century the family also owned the vast baroque Kinsky Palace in Old Town Square, Prague. Another family home was Choceň Chateau, a medieval Bohemian fortress rebuilt in the neo-gothic style in the 19th century. All of these homes were filled with priceless treasures and artifacts. The family lost most of its property in 1945 by confiscation in Czechoslovakia, but after 1990, Karlova Koruna Chateau and Kost Castle were restituted to the family. The Kinskys also own Burg Heidenreichstein in Lower Austria, which they inherited.

Support of Beethoven
As a patron of the arts, along with Archduke Rudolf and Prince Joseph Lobkowitz, Ferdinand Kinsky contributed 1800 fl. to a yearly salary of 4000 florin for Ludwig van Beethoven. Ferdinand arranged his share to be paid on as a pension until Beethoven died in March 1827.

Stud farms
In 1723, Emperor Charles VI ordered the Kinsky family to develop their stud farms and breed horses of such quality as to provide superior mounts for the officers of the elite cavalry regiments of the empire. In 1776, the quality of the Kinsky horses was further improved by bloodstock from England.

In 1838, Count Oktavian Kinsky expanded still further the Kinsky studs, famous throughout Europe for their high equine quality, known as the Kinsky horse.

See also
 Kinski (disambiguation)
 List of princes of Austria-Hungary

Sources

References

External links

 The Truth About Family Kinsky  – dynastic history and proprietary quarrels with CR from the family point of view

History of Prague
13th-century establishments in Bohemia
1230s establishments in the Holy Roman Empire
1237 establishments in Europe

Kinsky


Alexandre-Hippolyte Charles né le  à Essoyes et mort le  à Paris est un peintre français.

Biographie
Alexandre-Hippolyte Charles est le fils de de François Charles, huissier et d'Alzine Françoise Césarine Bergerin.

Il épouse Isabelle Marie Françoise Bonnotte.

Il meurt le  à son domicile parisien du boulevard Raspail.
Il est inhumé le .

Au décès de son épouse, en 1922, deux de ses tableaux avec lesquels il a concouru sans succès aux prix de Rome de 1869 et 1870, La Mort de Messaline et Le Soldat de Marathon, sont légués au musée Denon de Chalon-sur-Saône.

Références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Naissance dans l'Aube
Naissance en août 1845
Décès en février 1918
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès à 72 ans

Alexandre-Hippolyte Charles


Doe v. Regional School Unit 26 (também conhecido como Doe v. Clenchy) foi um caso anti descriminação julgado pela Suprema Corte Judicial do Maine em junho de 2013. No caso referido, a adolescente transgênero Nicole Maines ganhou o direito de usar o banheiro feminino em sua escola. Após a citação inicial, Nicole foi referida pelo pseudônimo "Susan Doe" nos documentos da corte para proteger sua identidade. Esse caso ficou marcado como a primeira vez que uma corte estadual julgou que negar a um aluno transgênero acesso ao banheiro consistente a sua identidade de gênero ilegal.

O caso surgiu a partir de um incidente em quando Nicole estava no ensino fundamental e o avô de um dos seus colegas de classe reclamou após descobrir que ela utilizava o banheiro feminino. Após isso Nicole foi obrigada a utilizar o banheiro dos funcionários, que resultou em seus pais processando o distrito escolar por descriminação. Em junho de 2014, a Suprema Corte Judicial do Maine julgou que o distrito escolar havia violado o Ato de Direitos Humanos, e proibiu o distrito de barrar estudantes transgêneros o acesso aos banheiros consistentes com sua identidade de gênero. Nicole e sua família receberam 75 mil dólares de recompensa.

Ligações externas
 Artigo do Boston Globe
 Artigo do Huffington Post
Direitos humanos
Direitos LGBT

Doe v. Unidade Escolar Regional 26


යනු නිකලෙඩියන් වෙනුවෙන් ක්‍රිස් සැවිනෝ විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඇමරිකානු සජීවිකරණ මාලාවකි. මෙම කතා මාලාව නම් පිරිමි ළමයෙකුගේ අවුල් සහගත එදිනෙදා ජීවිතය ලින්කන් ලෝඩ්.
දරුවන් 11 දෙනෙකුගෙන් යුත් විශාල පවුලක මැද දරුවා සහ එකම දරුවා කවුද. එය පිහිටා ඇත්තේ රෝයල් වුඩ්ස් නම් කුඩා නගරයක ය, සැවිනෝගේ උපන් ගම දේවානුභාවයෙන්, රාජකීය ඕක්. වාර්ෂික සජීවිකරණ කෙටි වැඩසටහනේ කොටසක් ලෙස මිනිත්තු දෙකක කෙටි චිත්‍රපටයක් සමඟ මෙම කතා මාලාව 2013 දී අන්තර්ජාලය හරහා දියත් කරන ලදී. එය ඊළඟ වසරේ නිෂ්පාදනයට ගියේය. මෙම කතා මාලාව පදනම් වී ඇත්තේ සැවිනෝගේ ළමා කාලය විශාල පවුලක හැදී වැඩුණු, එහි සජීවිකරණය බොහෝ දුරට පුවත්පත් කොමික් වලට බලපෑම් කරයි.

කථාංග 26 කින් සමන්විත හයවන වාරය සඳහා කැසා ඩි කෑකෝ ගෙදර ඉදිරියට යන බව 2020 සැප්තැම්බර් 9 වන දින නිවේදනය කරන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේදී මෙම කතා මාලාව 2020 අගෝස්තු 6 වන ටීවී දෙරණ රූපවාහිනියේ තිරගත විය

මෙම කතා මාලාව පාදක කරගත් චිත්‍රපටයක් 2021 දී නෙට්ෆ්ලික්ස් හි නිකුත් කිරීමට නියමිතය.

"The Casagrandes" නමින් ද්විතීයික කතා මාලාවක් 2019 ඔක්තෝබර් 14 වන දින තිරගත විය.

සාරාංශය
මිචිගන් හි ප්‍රබන්ධ රාජකීය වුඩ්ස් හි ජීවත් වන ඔහුගේ සහෝදරියන් මැද සිටින එකම පිරිමි ළමයා සහ පුතා ලින්කන් ලෝඩ් ය.
ඔහුට සහෝදරියන් දස දෙනෙකු සිටින අතර වැඩිමහල් සහ ලොක්කාගේ දියණිය වන ලෝරිගෙන් සමන්විත වේ, මෝඩ විලාසිතා ශිල්පී ලෙනී, සංගීත ලූනා, විකට නළු ලුවාන්, මලල ක්‍රීඩා ලින් කනිෂ්,  ගොතික් පොයිටිකා ලුසි, ප්‍රතිවිරුද්ධ නිවුන් දරුවන් වන ලනා සහ ලෝලා, ස්මාර්ට් ලීසා සහ ළදරු ලිලී.

කෑකෝ ගෙදර


The Kissing Booth () er en amerikansk romantisk komediefilm fra 2018. Filmen er instrueret af Vince Marcello og er baseret på romanen af samme navn af Beth Reekles. Filmen blev udgivet på Netflix den 11. maj 2018.

Medvirkende

Eksterne henvisninger
 The Kissing Booth hos Netflix
 The Kissing Booth hos Netflix

Amerikanske film fra 2018
Film fra Netflix
Romantiske komediefilm fra USA
Film baseret på bøger
Engelsksprogede film

The Kissing Booth


مرغاريتا ألاكوك  من مواليد (22 يوليو 1647 ووفيات 17 أكتوبر 1690) هي فتاة فرنسية من قرية لوتكور في منطقة ماكّونيه. تلقّت التعليم المسيحيّ منذ نعومة أظفارها، وفي سنّ الخمس سنوات، شعرت برغبة داخليّة بنذر نفسها للرّب، رغم أنّها لم تكن تدرك بَعدُ معنى هذا النذر. توفّي والدها وهي في سنّ الثامنة، فعاشت مع والدتها. وعندما شبّت حاول أقربائها تزويجها مرارًا عديدة غير أنّها بقيت ترفض. وبعد صعوبات كثيرة، دخلت الدير وأصبحت مبتدئة في دير راهبات الزيارة بعمر 22 سنة. أبرزت نذورها في 6 تشرين الثاني 1672.

حظيت بظهورات عديدة كان أوّلها في 27 كانون الأوّل سنة 1672. وخلال هذه الظهورات، عرّفها يسوع تباعًا على أسرار قلبه الأقدس وحبّه الإلهيّ اللامحدود للبشريّة. وطلب إليها تكريم قلبه بالتناول كلّ أوّل جمعة من الشهر، ثمّ طلب تحديد عيد لقلبه الأقدس ونشر عبادته في العالم كلّه.

لم تكن حياة مارغريت-ماري سهلة، فقد وعدها يسوع بأن تحمل معه الصليب. فتعدّدت عذاباتها وآلامها التي حملتها بفرح وصبر وسلام: فقد قاست آلامًا جسديّة كثيرة وأمراضًا متعدّدة، كان معظمها علامةً لتمجيد الله، كما عانت من اضطهاد أخواتها الراهبات، ومن معاملة رئيستها القاسية لامتحان فضيلتها، والتأكّد من صحّة ما يحصل لها من خوارق.

هذا بالإضافة إلى ما كانت تقاسيه من صعوبة في القيام بالمهمّات التي كانت تُطلب منها في الدير وكانت تنفر منها بشريًّا، أو تعاني التعب منها بسبب صحّتها الضعيفة.

كلّ ذلك لم يثنها عن اعتبار الصليب طريقها للخلاص وعن تقبّله بفرح وقناعة، فكانت تقول: «الصليب مجدي، والحبّ يقودني إليه، فالحبّ يمتلكني، والحبّ يكفيني».

امتازت بالدقّة في عيش نذورها ومتطلّبات حياتها الرهبانيّة. وخاصّةً بالطاعة لرئيساتها ومرشديها، قد كانت تعتبر أنّ في الطاعة ضمانة لها على صحّة الظهورات.

كما امتازت بتسليم أمرها لأمّها العذراء، التي حظيت بحمايتها فصارت تلجأ إليها في كلّ حاجاتها ومشقّتها بثقة بنويّة كاملة. وقد نذرت أن تصوم إكرامًا للعذراء، وأن تتلوا فرض الحبل بلا دنس، وأن تتلو السلام الملائكيّ إكرامًا لآلامها.

توفيت في يوم 17 تشرين الأول سنة 1690 بعمر 43 سنة.

وبعد وفاتها اخترقت رسالتها جدران باراي لومونيال لتصل إلى العالم كلّه، بعد أن كانت بدأت الاحتفال بعيد قلب يسوع وتكريمه في ديرها خلال حياتها. أعلنها البابا بيوس التاسع طوباويّة سنة 1864، والبابا بندكتوس الخامس عشر قدّيسة سنة 1920.

وبدأ الاحتفال بعيد قلب يسوع في الكنيسة الجامعة مع البابا بيوس التاسع سنة 1856.

روابط خارجية

مراجع

راهبات فرنسيات
صوفيون كاثوليك
صوفيون مسيحيون فرنسيون
فرنسيات في القرن 17
فرنسيون في القرن 17
قديسون رومان كاثوليك فرنسيون
قديسون عفيفون
قديسون في القرن 17
متصوفات
متصوفون مسيحيون في القرن 17
مسيحيون في القرن 17
مواليد 1647
مواليد في بورغندي
وفيات 1690
راهبات فرنسيات في القرن 17

مرغاريتا ألاكوك


Gunstad Station (Gunstad holdeplass) var en jernbanestation på Roa-Hønefossbanen, der lå i Jevnaker kommune i Norge. Den lå på skråningerne over og øst for Sløvika, nord for byområdet Jevnaker.

Stationen blev oprettet som trinbræt i 1930. Den blev nedlagt officielt 28. maj 1989, men ikke desto mindre fortsatte togene med at stoppe der, indtil persontrafikken på banen blev indstillet 16. juni 2002.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1930
Ophørt i 1989
Jernbanestationer i Oppland

Gunstad Station


The Saunders Roe A.27 London was a British military biplane flying boat built by the Saunders Roe company. Only 31 were built, entering service with the Royal Air Force (RAF) in 1936. Although due for replacement by the outbreak of World War II, they saw some active service pending the introduction of the ultimately unsuccessful Lerwick.

Development
The A.27 London was designed in response to the Air Ministry Specification R.24/31 issued for a "General Purpose Open Sea Patrol Flying Boat" and was based on the Saro A.7 Severn. The London and its contemporary, the Supermarine Stranraer, were the last multi-engine, biplane flying-boats to see service with the RAF. The design utilized an all-metal corrugated hull and fabric-covered wing and tail surfaces, with two Bristol Pegasus II radial engines, mounted on the upper wing to keep them clear of spray while taking off and landing.

The first prototype first flew in March 1934  and then went on to serve until 1936 with 209 and 210 Squadrons of the RAF at RAF Felixstowe and Gibraltar respectively.

The first deliveries of production aircraft began in March 1936 with Pegasus III engines, and from the eleventh aircraft onwards the Pegasus X engine was fitted instead and the aircraft's designation changed to London Mk.II. Earlier Londons were retrofitted with the Pegasus X and were also given the "Mk.II" designation.

Operational history

The London Mk.II model equipped 201 Squadron RAF at RAF Calshot beginning in 1936, replacing Supermarine Southamptons. Others later were delivered in October 1936 to 204 Squadron RAF at RAF Mount Batten, Plymouth, also replacing Southamptons. More were delivered to the same squadron in 1937 to replace Blackburn Perths, and to 202 Squadron RAF at Kalafrana, Malta, replacing Supermarine Scapas, and 228 Squadron RAF at Pembroke Dock.

In 1937–1938 204 Squadron RAF used five Londons equipped with auxiliary external fuel tanks for a long-distance training flight to Australia to celebrate the 150th anniversary of the founding of the Colony at Sydney, New South Wales. In this configuration, they had a range of 2,600 miles (4,180 km).

At the outbreak of World War II in September 1939, Londons equipped 201 Squadron RAF, which was by now stationed at Sullom Voe in Shetland, and 202 Squadron RAF at Gibraltar, as well as 240 Squadron RAF at Invergordon, which had re-equipped with Londons in July 1939. These aircraft carried out active patrols over the North Sea and the Mediterranean. Some were fitted with a dorsal fuel tank to increase operational radius. Armament in the form of bombs, depth charges, and naval mines up to a total weight of 2,000 lb (907 kg) could be carried beneath the lower wings.

Gradually, the Londons' duties were assumed by newer aircraft such as the Lockheed Hudson, while squadrons flying Atlantic and Mediterranean patrols were re-equipped with Short Sunderlands. All were withdrawn from front-line duties by the middle of 1941.

Variants
 Prototype
 One only
 London Mk.I
 10 built with two 820 hp Pegasus III engines and two-bladed propellers. Later converted to Mk II.
 London Mk.II
 20 built with two 915 hp Pegasus X engines and four-bladed propellers.

Operators

 Royal Air Force
 No. 201 Squadron RAF (Apr 1936 – Apr 1940)
 No. 202 Squadron RAF (Sep 1937 – Jun 1941)
 No. 204 Squadron RAF (Oct 1936 – Jul 1939)
 No. 209 Squadron RAF (Oct 1934 – Feb 1936)
 No. 210 Squadron RAF (Oct 1935 – Nov 1935)
 No. 228 Squadron RAF (Feb 1937 – Sep 1938)
 No. 240 Squadron RAF (Jul 1939 – Jul 1940)

Specifications (London Mk.II)

See also

References

Bibliography

 Burney, Allan. Flying Boats of World War 2 (The Aeroplane; & Flight Magazine Aviation Archive Series). London: Key Publishing Ltd., 2015.
 Green, William. War Planes of the Second World War, Volume Five: Flying Boats. London: Macdonald & Co. (Publishers) Ltd., 1962 (Fifth impression 1972). .
 Jefford, C.G. RAF Squadrons, a Comprehensive record of the Movement and Equipment of all RAF Squadrons and their Antecedents since 1912. Shrewsbury, Shropshire, UK: Airlife Publishing, 1988 (second edition 2001). .
 London, Peter. Saunders and Saro Aircraft Since 1917. London: Putnam (Conway Maritime Press), London, 1988. .
 March, Daniel J. British Warplanes of World War II: Combat Aircraft of the RAF and Fleet AIr Arm, 1939–1945. Hoo, near Rochester, Kent, UK: Aerospace Publishing Ltd., 1998. .
 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to British Aircraft of World War II. Hamlyn (publishers),1982 (republished 1994 by Chancellor Press, reprinted 2002). .

External links

 Saunders Roe & British Hovercraft Corporation Archive
 Saro London – British Aircraft Directory

1930s British military reconnaissance aircraft
Flying boats
London
Biplanes
Aircraft first flown in 1934
Twin piston-engined tractor aircraft

Saro London


An Macropodanthus membraniferus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Cedric Errol Carr, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henrik Aerenlund Pedersen. An Macropodanthus membraniferus in nahilalakip ha genus nga Macropodanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macropodanthus

Macropodanthus membraniferus


මරුතූර් ගෝපාල රාමචන්ද්‍රන් (17 ජනවාරි 1917 - 24 දෙසැම්බර් 1987), එම්ජීආර් ලෙසින් ද ප්‍රචලිත, ඉන්දියානු දේශපාලනඥයෙක්, නළුවෙක්, දානපතියෙක් සහ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙක් වූ අතර ඔහු 1977 සිට 1987 දී ඔහු මිය යන තෙක් තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ ප්‍රධාන අමාත්‍ය ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු නිර්මාතෘවරයා විය. ඒ.අයි.ඒ.ඩී.එම්.කේ. සහ ජේ. ජයලලිතාගේ උපදේශක. 1988 දී එම්.ජී.ආර්. ඉන්දියාවේ ඉහළම සිවිල් සම්මානය වන භාරත රත්න මරණින් පසු පිරිනමන ලදී.
භාරත් රත්න සම්මානය ලැබුවෝ
1987 මරණ
1917 උපත්

එම් ජී රාමචන්ද්‍රන්


මුජීබ් උර් රහ්මාන් සද්‍රාන් (Pashto: مجیب الرحمن ځدراڼ; උපත 2001 මාර්තු 28) යනු ඇෆ්ගනිස්ථාන ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කරන ඇෆ්ගනිස්ථාන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 21 වැනි සියවසේ උපත ලද ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළ පළමු මිනිසා විය. ඔහුගේ ජාත්‍යන්තර තරඟයෙන් මාස දෙකකට පසු, වයස අවුරුදු 16 සහ දින 325 දී, ඔහු ජාත්‍යන්තර එක්දින තරඟයකදී කඩුලු 5ක් දවාගත් ලාබාලතම ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය. ඔහු 2018 ජුනි මාසයේදී ඉන්දියාවට එරෙහිව ඇෆ්ගනිස්ථානයේ පළමු ටෙස්ට් තරගයට ක්‍රීඩා කළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් එකොළොස් දෙනාගෙන් කෙනෙකි. එය ඔහුගේ පළමු පෙළ මංගල ක්‍රිකට් තරගය ද විය. ඔහුගේ මාමා වන නූර් අලි සද්‍රාන් ද ඇෆ්ගන් ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

යොමු කිරීම්

මුජීබ් උර් රහ්මාන්


Patronyme

 Jacques-Martin Hotteterre , dit « le Romain » (1673-1763), compositeur et flûtiste français ;
 Jean I Hotteterre (dit  le père) (ca. 1610-1691),  maître tourneur sur bois et facteur français d'instrument de musique de la famille des bois ;
 Jean II Hotteterre (dit frère aîné) (-), musicien et facteur français d'instrument de musique de la famille des bois ;
 :en:Jean Hotteterre (1677–1720), compositeur et musicien français.

Musique
Famille Hotteterre, famille de tourneurs-facteurs d'instruments de musique originaire de la Couture.

Hotteterre (homonymie)


An Hypolytrum flavinux in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni David Alan Simpson. An Hypolytrum flavinux in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum flavinux


Renzo Calegari (Genova, Kraljevina Italija, 5. rujna 1933. – Genova, 5. studenoga 2017. ) bio je talijanski crtač stripa.

Život i karijera
Calegari je napustio računovođe i ušao u umjetničke ateljee Roya d'Amija. Profesionalno je debitirao godinu dana kasnije, surađujući s Gianom Luigijem Bonellijem u seriji El Kid, I Tre Bill, i 1955. Davyjem Crockettom. Godine 1957. započeo je plodnu suradnju s Fleetway Publications, u kojoj se specijalizirao za crtanje ratnih stripova.

Godine 1967. zajedno s Ginom D'Antoniom stvorio je njegovo najpoznatije djelo, dugotrajnu seriju stripova Storia del West, koja je trajala do 1980. godine, a za koju je ilustrirao brojne priče. Nakon nekoliko godina stanke, u drugoj polovici 1970-ih, ponovno je crtao u časopisima Skorpio, Il Giornalino, Orient Express i Zodiaco.

Izvori

Vanjske poveznice
 Renzo Calegari at Lambiek

Talijanski crtači stripa

Renzo Calegari


Mantarlar, yılın her döneminde doğada bulunmamaktadır. Hatta her tür mantar her yıl meyve de vermez. Bu durumda mantarın meyve verdiği dönemlerde ve/veya yıllarda topladığımız fazla mantarları saklamak, daha sonra mantar mevsimi olmayan dönemlerde veya mantar olmayan yıllarda tüketmek akıllıca bir davranış olur.

Besinlerin bozulmadan uzun süreli saklanabilmesi için onların mayalanmasını, çürümesini vb sağlayan bakterilerin mantarın bünyesinden ve/veya onun içinde bulunduğu ortamdan dışlanması gerektiğini biliyoruz. Yani besinlerin bünyesindeki bu işi yapan bakterileri öldürmek ve/veya mantarın bu tür bakterilerle temasını kesmek gerekecektir.

Bunun için mantarın bünyesindeki suyun alınması (kurutma), mantarı 100 °C kaynatarak bakterileri öldürmek ve/veya bakteriler için steril bir ortamda saklamak (kaynatma + dondurma / konserve yapmak), tuz ile bakteriler için steril bir ortam oluşturmak ya da turşu kurmak aşağı yukarı herkes tarafından bilinen ve uygulanabilecek olan uzun süreli saklama yöntemleridir.

 Derin dondurma
 Konserve yapma
 Tuza yatırma
 Kurutma
 Turşu kurma

Derin dondurma
Bu yöntemde mantar önce suyunu buharlaştırma ön işlemine tabi tutulur, sonra çabucak soğuması sağlanarak cam veya plastik kutu ya da kavanozlara konulup derin dondurucuda saklanır. Genel olarak bu usulde mantarın saklanabilme süresi yaklaşık bir yıldır.

Bu yöntemin bir başka biçimi de mantarın ön işlemden geçirildikten sonra, belirli oranda yağda kızartılıp derin dondurucuya öyle konulmasıdır. Ancak yağın varlığı nedeniyle dayanıklılık süresi 3-4 aya düşer.

Mantarı hiç pişirmeden çiğ olarak dondurmak da olanaklıdır, ancak bu durumda bünyesindeki %70-90 suyu da dondurmak durumu söz konusudur ki bu hem boşa enerji sarfı hem de yer kaybı açısından hiç de ekonomik, dolayısı ile de uygun bir yöntem değildir.

Konserve yapma
Bu yöntemde klasik lastik contalı kavanozlar kullanılır. Mantar suyunu buharlaştırma ön işleminden sonra kavanozlara doldurulur. Üzerine bir miktar kaynatılmış tuzlu su tuz ilave edilmelidir. Kavanoz, mantar ile takriben 2/3 oranında doldurulur ya da kavanozun ağzından başlayarak 2–3 cm kadar boşluk bırakılır.

Contalı kapak kapatıldıktan sonra kavanoz bir büyük kaba konulur ve kap kavanozu kapatacak kadar su ile doldurulur. Kavanoz ile kabın dibi arasına bir yumuşak altlık konulması uygundur. Daha sonra kabın kapağı kapatılarak kavanoz su içinde 75 dakika kadar kaynatılır. Bu süre içinde kavanozun içindeki fazla hava da basınç nedeniyle contanın kenarlarından kavanozu terkeder. Kavanoz kaptan alınarak soğumaya terk edilir. Soğuyan kavanozla birlikte içindeki hava da soğuyacak ve kavanoz içinde bir vakum oluşacaktır. Kapak bu nedenle çok sıkı bir şekilde kavanozu kapatır ve içeri herhangi bir şekilde hava ve dolayısı ile de bakteri girmesi önlenmiş olur. Bu usul ile mantarları pek çok yıl saklamak olanaklıdır.

Not: Mantarları kavanozdan çıkarmak için aynı yolu tersine katetmek gerekecektir. Aksi halde kavanozu zorlama ile açmak olanaksızdır. Bunun için kavanoz yine bir su dolu bir kabın içinde kaynatılır (içi de aynı sıcaklığa gelmelidir) ve kapak kolaylıkla açılarak mantar dışarı alınır. Kavanoz daha sonraki diğer kullanımlar için saklanır, ancak contasını değiştirmek gerekir.

Tuza yatırma
Değişik şekillerde yapılabilir. Aşağıda iki tür tuza yatırmayı anlatacağız:

Ön işlemden geçirdikten sonra:

Tuza yatırılacak mantar suyunu buharlaştırma ön işleminden geçirildikten sonra bir süzgeçte süzülür ve bastırılarak bünyede kalan fazla suyu da alınır.

Bir kavanoz veya bir kaba bir sıra mantar ve üzerine örtecek kadar kaba tuz (tuzlama tuzu) doldurulur. Böylece kap dolana kadar devam edilir. En üste tuz gelmelidir. Tuz ve mantar oranı yaklaşık olarak 175 g tuz/1 kg mantar civarındadır.

Karışımı bastırmak için üzerine bir tabak veya benzeri konulur ve üstüne de bir ağırlık oturtulur. Kap serin bir yerde tutulur. Tuz mantarın bünyesindeki suyu çekecek ve böylece karışımın üzerinde tuz ve sudan bir tabaka oluşacaktır.

1 litre taze mantardan yaklaşık 0.4 litre tuzlanmış mantar elde edilir. Serin yerde tutulduğu sürece bir yıldan uzun süre saklanabilir.

Tuzlanmış mantarı pişirmeden önce bir gün ya da bir gece bol su içine yatırmak yeterlidir. Su, karışımdaki tuzu emer. Tuzu alınmış mantar bu haliyle aynı ön işlemden geçirilmiş taze mantar gibidir ve onun gibi pişirilebilir.

Kuru olarak tuza yatırma:

Bu yöntemde aynen yukarıdaki yol izlenir. Ancak bu durumda mantar ön işlemden geçirilmez.

Daha sonra mantarı yemeye hazırlamak için mantar önce bol suya bırakılarak tuzunun alınması gereklidir. Tuz miktarı yeterli miktara ininceye kadar su birkaç kez değiştirilir. Toplam tuz giderilme süresi yaklaşık 10-15 saattir. Mantar bu işlemden sonra suyunu buharlaştırma işlemine tabi tutularak pişirmeye hazır hale getirilir.

Kurutma
Mantar kurutulduğunda tadını ve diğer özelliklerini hemen hemen aynen korur. Ayrıca kuru mantar hacim olarak çok az yer kaplar. Eğer kurutma işlemi süratli yapılmayacaksa o zaman mantarın larva ve parazitlerden arınmış olması gereklidir, aksi halde kurutma süresi içinde bozulabilir.

Yapılışı
Kurutulacak mantar temizlendikten sonra küçük parçalara ayrılır (2–5 mm kalınlıkta). Ve aşağıda açıkladığımız şekillerde kurutulur. Kurutulan mantarlar ağzı sızdırmaz bir örtülü bir kap içinde konursa tadını korur. Serin bir yerde saklandığı takdirde birkaç yıl hiçbir değişikliğe uğramadan kalabilir.

Kuru mantarı pişirmek için mantara tekrar eski suyunu kazandırmak gerekir. Bunun için mantar yassı bir kaba yerleştirilir ve üstünü örtecek kadar su konarak bekletilir. Mantar suyu emerek yumuşadığında aynen taze mantarlar gibi ön işleme (kaynatma/buharlaştırma) tabi tutularak pişirmeye hazır duruma getirilir.

Kuru mantarın bir iyi özelliği de öğütülerek mantar unu yapılabilmesidir. Mantar unu, sos ya da çorbalarda baharat (tatlandırıcı) olarak kullanılır.

Kurutma işlemi
Kurutmada esas olan mantar içindeki nemin alınabilmesi için üzerinden kuru (içindeki nem oranı düşük) hava geçirilmesidir. Havanın ılık olması nem oranını görece olarak azalttığından uygun olur. Ancak sıcaklığın 50 °C'nin altında kalması gerekir. Çünkü bu sıcaklığın üstünde mantar bünyesi, protein kaybına uğrayacağından lezzetini kaybeder. Bu nedenle direkt güneş altında da mantar kurutulmamalıdır. Özellikle de içinde hava sirkülasyonu olmayan fırınlarda mantar kurutmaktan kaçınılmalıdır, yoksa başarısızlık kaçınılmazdır.

En genelinde kurutma işlemi mantarı temiz bir havlu, bez ya da kâğıt üzerine sererek gerçekleştirilebilir. Mantarın içinden alttan üste doğru hava akımı (olanaklı ise ılık) sağlanırsa kurutma işlemi çok verimli olur. Bunu sağlamak için ince gözlü tel ya da paslanmaz çelik kafesten altlıklar kullanılabilir. Bu altlığın alt tarafına herhangi bir hava üfleyici konulursa (örneğin saç kurutma aparatı) kurutma çok daha süratli gerçekleşecektir.

Turşu kurma
Turşu kurmak için en uygun mantarlar daha çok Lactarius cinsi (kırılgan yapılı mantarların sütlü olanları) mantarlardır. Bunların birkaç türü vardır ki ancak suda kaynatma ön işleminden geçirilerek yenebilirler. Tarifler bu mantarlar için verilmiştir ancak başka herhangi mantara da uygulanabilir

1
Malzeme: ½ litre kaynatma ön işleminden geçirilmiş lactarius ya da başka cins mantar.
Aşağıda verilen karışımı kaynattıktan sonra mantarlar ilave edilip kavanozlara doldurulur.

 Karışım:
 1    dl (1/10 litre =1/2 bardak) su
 1    dl sıvı yağ
 3/4  dl sirke2     çay kaşığı tuz
 6-7  diş sarımsak
 2    yemek kaşığı baharat
 2. Çeşit Turşu

2
Malzeme:

150-200 g kaynatma ön işleminden geçirilmiş lactarius cinsi mantar.

Yanda verilen karışımı 5 dakika kadar kaynattıktan sonra mantar ve diğer malzemeyi ilave ederek tekrar 5 dakika kadar daha kaynatılıp kavanozlara doldurulur.

 Karışım:
 1     dl %12 lik sirke asidi
 1     dl su
 2     dl şeker
 1      küçük doğranmış soğan
 1     ince doğranmış hıyar turşusu
 1/2  ince doğranmış etli kırmızı biber
 1     parça zencefil
 2     defne yaprağı
 3     adet karanfil
 1     parça tarçın
 2     çay kaşığı sarı hardal taneciği

Mantar kurtçukları
Bazen mantarın etleri delik delik olur ya da içlerinde gözle görünür şekilde kurtçuklar vardır. Bunlar aslında sinek ve böceklerin larvalarıdır. Bu hayvanlar mantarın hemen daha ilk evrelerinde yumurtalarını mantarın bünyesine bırakırlar. Mantarın gelişmesi ile birlikte, sıcaklık ve nemin de elverişliliğine bağlı olarak yumurtalar açılır ve içlerinden bu kurtçuklar çıkarlar. Bunlar daha sonra mantar etiyle beslenerek (asalaklık) böcek haline dönüşürken mantarı da, bazen tamamıyla yer bitirirler.

Bunların en çok bilinen türleri sivrisinek larvalarıdır. Renkleri beyaz olduğundan mantarın beyaz eti içinde gözle görülmeleri oldukça zordur, ancak biraz geliştiklerinde siyah başcıkları nedeniyle mantar içinde gözenekler (delikler) gibi görülürler.

Gelişmeleri çok hızla olur, öyle ki ormanda mantar topladıktan sonra hemen eve dönmeyekseniz ya da gecikecekseniz mantarı daha orada kesip temizlemeniz, larvalarını ayıklamanız gerekir, aksi halde eve geldiğinizde mantarların bir kısmı artık yenilir olmaktan çıkmış olabilir.

Bunlardan başka tür larvalar da vardır. Bunlar kabuklu böcek cinslerinin kurtçuklarıdır. Ve bu kurtçuklar daha büyük ve sarıya yakın renktedirler.

Mantar toplanıldığı anda hemen kaba temizliği yapılmalı ve ortasından boylamasına kesilerek larva olup olmadığı kontrol edilmelidir. Eğer var ise larvalı kısımlar kesilip atılır. Böylece bazı mantarları larvaların istilasından kurtarabilir ve böylece gereksiz yere bir ağırlığı da eve kadar taşımamış olursunuz.
Genel olarak mantarda kurtçukların varlığı mantarı yenilmez yapmaz. Ancak mantar kurtçuklar tarafından aşırı derecede yenilmiş ise, bozulmaya başlamış demektir ki ormanda bırakılmalıdır.

Sümüklü böcek: Mantara dadanan hayvanlardan biri de sümüklü böcek tir. Ancak onların mantarla ilişkisi yumurtaları aracılığı ile olmaz, doğrudan mantarı yiyerek beslenirler. Özellikle de sünger altlı mantarları çok severler.

Daha önce de bir başka yerde eğer bu hayvanlar bir mantarı yiyor iseler o mantarın zehirli olmayacağı (bir canlı yediğine göre) yanlış inancından bahsedip nedenini açıklamıştık. Ancak yenilebilir bir mantarın sümüklü böcek tarafından bazı yerlerinin yenmiş olmasının da hiçbir kötü tarafı yoktur. Normal bir mantar olarak toplanıp yenilebilir.

Kaynakça
 Yaşam ve Mantar sitesi

Saklanma
Yemek yapma yöntemleri

Mantarın saklanması


Slavoška este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 133 de locuitori.

Istoric
Localitatea Slavoška este atestată documentar din 1563.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Slavoška


Albert Uderzo eða Alberto Aleandro Uderzo  (25. apríl 1927 – 24. mars 2020) var franskur myndasöguhöfundur og teiknari. Uderzo er þekktastur fyrir að teikna og síðar semja einnig myndasögurnar um Ástrík gallvaska sem hann skapaði ásamt teiknaranum René Goscinny. Uderzo kom einnig að gerð annarra myndasöguflokka ýmist í samstarfi við Goscinny félaga sinn eða aðra.

Ævi og störf
Albert Uderzo fæddist í Marne-héraði, fjórða barn ítalskra innflytjenda. Hann fæddist með sex fingur á hvorri hönd, en auka fingurnir voru fjarlægðir með skurðaðgerð á unga aldri.

Snemma bar á tæknihæfileikum Uderzo, sem var eina námsgreinin í skóla sem hann stóð sig vel í. Í ljós kom að hann var litblindur sem olli því að hann hélt sig fremur við blýantsteikningu en að mála með litum.

Leiðir Uderzo og René Goscinny lá saman árið 1951 og urðu þeir þegar perluvinir. Árið eftir sendu þeir frá sér fyrstu bókina um Jehan Pistolet, gamansöm ævintýri um ungan sjóræningja. Þær urðu fjórar talsins. Síðar bjuggu þeir til fjórar bækur um Luc Junior, ungan blaðamann og æsileg ævintýri hans. Árið 1958 kynntu þeir svo til sögunnar Oumpah-pah, ungan indíána á slóðum franskra landnema í Norður-Ameríku átjándu aldar. Sá sagnaflokkur varð að mörgu leyti fyrirmynd af sögunum um Ástrík gallvaska.

Árið 1959 var nýju myndasögublaði Pilote ýtt af stokkunum í Frakklandi. Goscinny var aðalritstjóri og Uderzo listrænn ritstjóri hins nýja blaðs, sem laðaði til sín marga efnilegustu frönsku og belgísku myndasöguhöfunda þess tíma. Ritstjórnarstefna blaðsins var frábrugðin fyrri myndasögublöðum enda markhópurinn eldri en tíðkast hafði.

Ástríkur gallvaski var kynntur til sögunnar þegar í fyrsta tölublaði Pilote og sló þegar í gegn. Uderzo kom að ritun annars vinsæls myndasöguflokks í blaðinu, Michel Tanguy ásamt Jean-Michel Charlier, þar voru spennusögur um orrustuflugkappa sem teiknaður var í raunsæisstíl.

Gríðarlegar vinsældir Ástríksbókanna urðu til þess að Uderzo tók í vaxandi mæli að helga sig gerð þeirra. Árið 1977 féll Goscinny frá langt fyrir aldur fram og ákvað Uderzo í kjölfarið að taka að sér handritsgerðina líka. Hann samdi og teiknaði átta Ástríksbækur einn síns liðs, þá síðustu árið 2005. Undir lokin hafði þó verulega dregið úr afköstunum og liðu mörg ár á milli bóka, sem almennt voru taldar fyrri bókum sagnaflokksins langt að baki.

Uderzo hafði margoft lýst því yfir að ekki yrðu samdar nýjar Ástríkssögur þegar hann legði pennan á hilluna. Árið 2011 féllst hann þó á að fela nýjum mönnum að taka við keflinu. Hann lést árið 2020 í miðjum COVID-19 faraldrinum og hermdu fyrstu fréttir að það hefði verið dánarorsökin, en fjölskyldan bar þær fregnir til baka.

Einkahagir
Albert Uderzo kvæntist Ödu Milani árið 1953. Þau áttu eina dóttur, Sylvie Uderzo, sem stýrði ásamt eiginmanni sínum útgáfufyrirtæki listamannsins sem fór með höfundarréttinn að Ástríki. Árið 2007 sagði Uderzo þeim upp störfum og seldi sinn hlut í fyrirtækinu. Það leiddi til harðra deilna milli feðginanna sem rataði í dómssali þar sem Uderzo sakaði dóttur sína og tengdason um andlegt ofbeldi, en þau sökuðu hann á móti um ærumeiðingar og létu að því liggja að ónafngreindir aðilar væru að misnota sér ástand og aldur listamannsins. Að lokum náðist þó dómsátt milli fylkinga.

Heimildir

Franskir myndasöguhöfundar
Ástríkur

Albert Uderzo


Cory Arcangel (* 25. Mai 1978 in Buffalo, New York) ist ein amerikanischer Künstler, der unterschiedliche Medien kombiniert. Zeichnungen, Musik, Video, die Modifikation von Videospielen, eigene Performances und Installationen werden zur Untersuchung der Beziehung zwischen Technologie und Kultur eingesetzt.

Leben
Arcangel wuchs in Buffalo NY auf und besuchte dort die Nichols School. Er wurde durch Ausstellungen von Videokunst im Squeaky Wheel Buffalo Media Arts Center beeindruckt, unter anderem einer Ausstellung von Nam June Paik. Zunächst studierte er Klassische Gitarre am Oberlin Conservatory of Music, wechselte dann jedoch in einen Studiengang Musiktechnologie, Graduierung im Jahr 2000. Am Oberlin Conservatory of Music traf er Paul B. Davis, mit dem er im Jahr 2000 das Beige Programming Ensemble gründete.

Werk
Cory Arcangel entwickelt seine Werke aus Elementen der Internetkultur, aus Pop- und Experimenteller Musik und aus Videospielen und Computerprogrammen. Dabei setzt er seine Erfahrung als Musiker und seine Programmierkenntnisse ein. Die Herangehensweise kann oft der Appropriation Art im weiteren Sinne zugerechnet werden. Christiane Paul, als Kuratorin seiner ersten großen Einzelausstellung "Pro Tools" im Whitney Museum, machte darauf aufmerksam, dass im Werk des Künstlers ein für digitale Kunst wichtiger theoretischer Unterschied zum Tragen kommt: Digitale Technologie wird nicht nur, wie es üblich geworden ist, als Werkzeug verwendet, sondern das Digitale wird als eigenes Medium begriffen und erkundet, teils auch zur Reflexion über digitale Medien. Praktiken und Mythen der Internetkultur und Trends in der Unterhaltungsindustrie werden sinnlich erfahrbar. Arcangel präsentiert seine meist multimedialen Arbeiten in verschiedenen Genres: Videoinstallationen, kinetische Skulpturen und Performances.

Anlässlich der Schenkung der Videoinstallation "a couple thousand short films about Glenn Gould" an die Sammlung der Nationalgalerie der Staatlichen Museen zu Berlin zeigte das Hamburger Bahnhof – Museum für Gegenwart die erste Einzelausstellung von Cory Arcangel in Berlin: "Here Comes Everybody".

Super Mario Clouds
Super Mario Clouds ist einer der "Nintendo Game Cartridge Hacks", mit denen Cory Arcangel bekannt wurde. Er modifizierte ein Super Mario Bros. Modul für das Nintendo Entertainment System, indem er den Programmchip aus dem Computerspiel-Klassiker der 1980er Jahre entfernte und durch einen selbstgebauten Chip ersetzte. Von den Grafiken des Videospiels blieb nur ein blauer Hintergrund auf dem weiße Wolken langsam und endlos von rechts nach links ziehen.

A couple thousand short films about Glenn Gould
Die Videoinstallation besteht aus 1106 aus dem Internet gezogenen Einzelbildern von verschiedenen Personen an unterschiedlichen Instrumenten, die jeweils eine Note aus den Goldberg-Variationen von Johann Sebastian Bach spielen. In einer Doppelprojektion laufen die Bilder synchron zur Musik in atemberaubendem Tempo ab. Glenn Goulds Methode, für seine Schallplatten verschiedene Aufnahmen zusammenzusetzen, wird ad absurdum geführt.

Ausstellungen
 2005: Nerdzone Version 1. Migros Museum für Gegenwartskunst, Zürich
 2011: Here Comes Everybody. Hamburger Bahnhof – Museum für Gegenwart, Berlin
 2011: Cory Arcangel: Pro Tools. Whitney Museum of American Art, New York

Externe Übersicht:

Weblinks

 Website Cory Arcangel (englisch)
 Beige Programming Ensemble (englisch)
 Vorlesung von Cory Arcangel, Columbia University (englisch)

Einzelnachweise

Performancekünstler (Vereinigte Staaten)
Medienkünstler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1978
Mann

Cory Arcangel


Satoshi Otomo (født 1. oktober 1981) er en filippinsk fodboldspiller.

Filippinernes fodboldlandshold

|-
|2014||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Filippinerne

Satoshi Otomo


Brett Alexander Blake Lindros (born December 2, 1975) is a Canadian former professional ice hockey player and television personality. He is the younger brother of Eric Lindros.

Personal life
Lindros was born in London, Ontario and raised in Toronto, Ontario. The son of Carl Lindros and Bonnie Roszell-Lindros, Brett has Swedish heritage. The name "Lindros" means "Rose of the Linden tree". His great grandfather Axel immigrated to Canada from Bredaryd, Sweden, and Brett is the third generation of the Lindros family to be born in Canada. His father Carl Lindros received a B.A. from the University of Western Ontario (where he played football, well enough to be drafted 30th overall by the Edmonton Eskimos in the 1970 CFL College Draft), and became a Chartered Accountant. His mother Bonnie is a registered nurse. He has one brother Eric and one sister Robin.

Playing career
Lindros was drafted in the 1994 NHL Entry Draft, 1st round, 9th overall by the New York Islanders.

After suffering a series of concussions, he was forced to retire on May 1, 1996 due to post-concussion syndrome after playing only 51 NHL games.
Lindros now works in Toronto for hedge fund HGC Investment Management.

Life after hockey
Lindros was badly injured in a 2001 snowmobile accident; police reported that alcohol was a factor in the accident. The snowmobile was being driven by Dan Cameron, 25, of Toronto. Lindros, who was the passenger on the snowmobile, was charged with operating a snowmachine without a licence or permit.

Career statistics

See also
Notable families in the NHL

References

External links

1975 births
Living people
Canadian ice hockey right wingers
Canadian people of Swedish descent
Ice hockey people from Toronto
Kingston Frontenacs players
National Hockey League first-round draft picks
New York Islanders draft picks
New York Islanders players
Ice hockey people from London, Ontario

Brett Lindros


Baron Elton, of Headington in the County of Oxford, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 16 January 1934 for the historian Godfrey Elton. As of 2023 the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded in that year. The Elton family is descended in male line from Richard Elton (c. 1630–1695) who resided at Newent, Gloucestershire.

Barons Elton (1934)
 Godfrey Elton, 1st Baron Elton (1892–1973)
 Rodney Elton, 2nd Baron Elton (1930–2023)
 Edward Paget Elton, 3rd Baron Elton (born 1966)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Charles William Paget Elton (b. 2010).

Line of succession

  Godfrey Elton, 1st Baron Elton (1892–1973)
  Rodney Elton, 2nd Baron Elton (1930–2023)
  Edward Paget Elton, 3rd Baron Elton (b. 1966)
 (1) Hon. Charles William Paget Elton (2010–)

Coat of arms

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1934
Barons Elton

Baron Elton


Der Tisenhof ist ein Bergbauernhof in der Gemeinde Schnals im Vinschgau in Südtirol (Italien). Er steht unter Denkmalschutz.

Lage
Der Hof liegt oberhalb des Vernagt-Stausees bzw. der Ortschaft Vernagt im Schnalstal und gehört zur Fraktion Unser Frau der Gemeinde Schnals. Er befindet sich auf 1814 m s.l.m. Höhe an der Grenze zum Naturpark Texelgruppe. Zum Hof führt von Vernagt eine asphaltierte schmale Straße. Der Tisenhof liegt am Ausgang des Tisentals, das sich nordwärts zu den Hochgipfeln des Schnalskamms hinaufzieht und am Niederjoch () und Tisenjoch () Übergänge Richtung Ötztal vermittelt.

Geschichte
Der Tisenhof wird 1306 ersturkundlich genannt. Er war in den Stamser Urbaren als "curia in Snals dicta Tusin" eingetragen. Weitere Nennungen stammen aus den Jahren 1318  und 1336.

Der Tisenhof besteht aus drei Gebäuden aus Holz. Die Wetterseite des Wohngebäudes ist vermauert. Die Stube ist mit Feldergetäfel ausgestattet. Tür und Fensterrahmen sind mit Schnitzwerk versehen. Der gemalte Fries trägt die Jahreszahl 1782.

Der Hof wird von der Familie Tappeiner geführt und dient auch als Jausenstation. Er ist der letzte Gebäudekomplex vor der Similaunhütte für Wanderer, die von Vernagt aus durch das Tisental den Weg zum Fundort Ötzis nehmen. Möglicherweise führte der letzte Weg den sogenannten Mann vom Tisenjoch hier durch das Tisental aufwärts. Bis zur Mitte der 1950er Jahre passierten die Schnalser Jochträger, die die Berghütten versorgten, den Hof.

Der Archäologische Wanderweg A1 zur Grawand führt über den Hof.

Der  Baedeker-Reiseführer mit dem Titel  Südbayern, Tirol und Salzburg. Ober- und Nieder-Österreich, Steiermark, Kärnten und Krain von 1909 nannte den Hof mit der Bemerkung "guter Wein".

In den 1970er Jahren richtete der damalige Besitzer Alois Tappeiner Übernachtungsmöglichkeiten in zwei Kammern ein. Die deutsche Wochenzeitung Die Zeit schrieb 1977: "Auf dem Herd gart ein Maispudding in einer überdimensionalen Pfanne, Grundnahrungsmittel für Frühstück, Mittag- und Abendessen. Jährlich werden vier bis fünf große Tonnen Kohl für den Winter eingemacht, Mohnkerne in stundenlanger Stampferei zermahlen und Speck im Kamin geräuchert. Daß die Bäuerin seit wenigen Jahren nicht mehr selbst den Brotteig walkt, sondern die Laibe vom Dorfbäcker bezieht, gilt als bedeutender Fortschritt."

1981 wurde der Hof unter Denkmalschutz gestellt.

Der Schriftsteller Dieter Lattmann beschrieb den Tisenhof in seinem 2003 veröffentlichten Roman Fernwanderweg  als "ehrwürdig" und aus "drei tabakbraune[n] Holzhäuser[n]" bestehend.

Weblinks

Einzelnachweise

Gehöft in Südtirol
Baudenkmal in Schnals
Bauwerk aus Holz
Baugruppe (Städtebau) in Europa

Tisenhof


Sykes-Picot Anlaşması, I. Dünya Savaşı sırasında, 29 Nisan 1916'da Kût'ül-Amâre Kuşatması sonrasında İngiliz kuvvetlerinin Osmanlı Devleti'nin 6. Ordusu karşısında bozguna uğramasından 17 gün sonra, 16 Mayıs 1916 tarihinde Britanya ve Fransa arasında yapılan ve aynı yılın Ekim ayında Rusya tarafından onaylanan, Osmanlı Devleti'nin Orta Doğu'daki topraklarının paylaşılmasını öngören gizli antlaşmadır.

Antlaşmanın gelişimi
Bu sözleşme, çoğu antlaşmada olduğu gibi tarafların altını imzaladıkları bir metin olmaktan çok 3 büyük devletin bakan, büyükelçi ve bürokratları arasında gidip gelen bir yazışmalar bütünüdür. Sözleşmenin Sykes-Picot adını alması, bu iki kişinin sözleşme ilkelerinin saptanmasında en etkili isimler olmasındandır.

Arabistan Yarımadası'nı ele geçiren İngiltere, Osmanlı'ya karşı ayaklanan Mekkeli Şerif Hüseyin'i destekleyerek Irak ve Filistin toprakları üzerinde kendisine bağımlı bir Arap devleti kurmak istiyordu. Mekke Şerifi Hüseyin ile Mısır'daki Britanya Yüksek Komutanı McMahon arasında gizli bir antlaşma imzalanmıştır. Fransa bu plana karşı çıkıp Britanya'ya baskı yaparak yeni bir antlaşma yapılmasını istedi.

İlk görüşmeler I. Dünya Savaşı öncesinde Beyrut'ta Fransız konsolosluğu yapıp 1915 yılında Fransa'nın Londra büyükelçiliğinde siyasi danışman olarak görev yapan François Georges-Picot ile Britanya İmparatorluğu Dışişleri Müsteşarı Sir Harold Nicolson arasında 1915'in Kasım ayında başladı. Suriye'nin gelecekteki statüsü hakkındaki anlaşmazlıklar nedeniyle kesintiye uğradıktan sonra Aralık ayında Britanya Savaş Bakanı Lord Kitchener'in Ortadoğu işleri danışmanı, milletvekili ve yarbay Sir Mark Sykes atandı. Georges-Picot ve Sykes hızla sonuç alarak 1916 Ocak ayında bir plan ortaya çıkardılar, Şubat ayında bu gizli plan Britanya ve Fransa tarafından onaylandı. Mart ayında Georges-Picot ve Sykes Rusya'ya giderek planı Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Sazonov'a sundular. Sazonov prensip olarak olumlu görmekle birlikte, Rusya'nın Doğu Anadolu'daki toprak isteklerinin ve Karadeniz'deki Rus hakimiyetinin de sözleşmeye dahil edilmesini talep etti. En uzun süreyi Rusya'nın değişiklik taleplerinin düzenlenmesi ve onaylanması süreci aldı ve sözleşmenin tamamlanması Ekim ayını buldu.

Antlaşmanın maddeleri
Rusya'nın onayı ile imzalanan bu antlaşmaya göre;
 Rusya'ya, Trabzon, Erzurum, Van ve Bitlis ile Güneydoğu Anadolu'nun bir kısmı,
 Fransa'ya, Doğu Akdeniz bölgesi, Adana, Antep, Urfa, Mardin, Diyarbakır, Musul ile Suriye kıyıları,
 Britanya'ya Hayfa ve Akka limanları, Bağdat ile Basra ve Güney Mezopotamya verilecektir.
 Fransa ile Britanya'nın elde ettiği topraklarda Arap devletleri konfederasyonu veya Fransız ve İngiliz denetiminde tek bir Arap devleti kurulacak,
 İskenderun serbest liman olacak,
 Filistin'de, kutsal yerleşim yeri olması nedeniyle bir uluslararası yönetim kurulacaktır.
1917'deki Rus devriminden sonra Rusya antlaşmadan ve paylaşımdan vazgeçmiş, Lev Troçki gizli olan bu anlaşmanın bir kopyasını 24 Kasım 1917'de İzvestiya gazetesinde yayınlayarak dünya kamuoyuna Osmanlı İmparatorluğu'nun parçalanmasına ilişkin gizli paylaşımları açıklamıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Balfour Deklerasyonu, 1917
 Hüseyin-McMahon Yazışmaları
 Musul Sorunu
 Mark Sykes
 Böl ve yönet
 Büyük Orta Doğu Projesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 firstworldwar.com  ve us-israel.org  bölme planlarının şekli
 Sykes Picot , BBC Türkçe, 2016

Arap-İsrail savaşları
Filistin tarihi
Üçüncü Fransa Cumhuriyeti antlaşmaları
Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı antlaşmaları
I. Dünya Savaşı antlaşmaları
Filistin sınırları
Adana Vilayeti
1916'da Avrupa
1916'da Asya
20. yüzyılda Osmanlı döneminde Suriye
Gizli antlaşmalar

Sykes-Picot Anlaşması


Bakken Bears este un club profesionist de baschet din Aarhus, Danemarca. Echipa a fost fondată în 1953 și a câștigat Liga Daneză de Baschet de 14 ori. Clubul joacă meciurile de pe teren propriu în sala Vejlby-Risskov Hallen.

Istoria

Clubul Bakken Bears a fost fondat în 1953 sub numele de la Aarhus Baschet Forening (ABF), iar din 1962 a purtat numele Skovbakken Basketball. Clubul a fost în prima ligă aproape în fiecare an de atunci și a câștigat primul său titlu în 1958. De atunci, clubul a câștigat o serie de titluri naționale și este acum echipa care a câștigat cele mai multe titluri din istoria orașului Aarhus.

În anii 2005-2009 Bakken Bears a făcut parte din Aarhus Elite A/S, o organizație de elită de sport din Aarhus, care includea, printre altele echipa de fotbal AGF. În ultimele luni ale anului 2009, un grup de oameni de afacere locali, sponsori și suporteri au cumpărat echipa.

Când Bakken Bears a găzduit pe Næstved în primul meci din semifinalele Ligii în martie 2009, 4.816 spectatori au urmărit meciul pe Aarhus Arena, stabilindu-se un record de spectatori pentru baschet în Danemarca.

Palmares

Național
Campionatul Danemarcei
 Titluri (14): 1958, 1996-1997, 1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2003-2004, 2004-2005, 2006-2007, 2007-2008, 2008-2009, 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014
Cupa Danemarcei
 Titluri (10): 1999, 2000, 2003, 2004, 2006, 2008, 2009, 2010, 2012, 2014, 2016

Jucători importanți
 Jonas Zohore Bergstedt
 Kaido Saks
 Maurice Acker
 Semaj Inge
 Shawn Glover

Legături externe
 Site web oficial

Echipe de baschet
Fondări în 1954

Bakken Bears


Kişilerdeki genetik farklılıklarından dolayı alınan ilacın farmakokinetiği ve farmakodinamiği değişmektedir. Farmakokinetik değiştiğinde ilacın vücuttaki seyri yani yazgısı değişir. Özellikle ilacın eliminasyon ve/veya metabolizmasında rol oynayan enzimlerdeki bu genetik farklılık önemlidir. Yani bu enzimler fazla olduğunda ilaç çok çabuk metabolize olacak ve eğer ilacımız ön-madde (prodrug) değilse etki süresi veya etkisi azalacaktır. Bu şekilde aynı ilacı alan kişiler arasında farklılıklar ortaya çıkacaktır. Veya tersini düşünelim; enzim miktarı az olursa bu sefer de ilaç toksik düzeyde kalacak ve vücutta geç elimine edileceğinden istenilemeyen etkiler çıkaracaktır. Yani ilacı biri aldığında iyileştiği halde başkasında toksik etki yapacaktır. Eğer ön-ilaçsa yani vücutta etkin hale dönüşüyorsa. Bu defa da vücutta yeterince etkin madde oluşmayacaktır. Farmakodinami açısında ise vücutta ilaç düzeyinde bir problem yoktur ancak etkide vardır. Çünkü etkiyi oluşturacağı reseptör veya enzim az ise (genetik olarak) etki istenildiği kadar olmayacaktır. Bu şekilde ilaca dirençten bahsedilecektir.
Farmakogenetik, her bireyin ayrı bir genetik yapısının olması nedeniyle kişiye özel ilaç tedavisini öngören bir bilim dalıdır.

Eczacılık
Genom bilimleri
Farmakoloji

Farmakogenetik


Porter Louis Meriwether (nacido el  en Evansville, Indiana y fallecido el  en Chicago, Illinois) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA y dos más en la EPBL. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Tigers de la Universidad Estatal de Tennessee, en las que promedió 16,5 puntos por partido.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1962 por Syracuse Nationals, donde jugó una temporada como suplente de Larry Costello, promediando 3,8 puntos y 1,4 asistencias por partido.

Jugó dos temporadas más en la EPBL antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Vida posterior
Licenciado en Derecho, ejerció como abogado en la ciudad de Chicago durante 27 años, hasta su fallecimiento en 2007.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Evansville (Indiana)
Fallecidos en Chicago
Baloncestistas de Indiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Tennessee State Tigers
Baloncestistas de los Syracuse Nationals
Baloncestistas de los New Haven Elms
Baloncestistas de los Hamden Bics

Porter Meriwether


فولوتشيسك (Волочиськ) هي مدينة في مقاطعة كميلنيتسكا في أوكرانيا.

مراجع

مواقع هولوكوست في أوكرانيا
مدن أوكرانيا
مدن في مقاطعة خملنيتسكي

فولوتشيسك


اللباس التقليدي الفلسطيني أو الأزياء الفلسطينية جزء من ثقافة الشعب الفلسطيني وتراثه الشعبي على امتداد تواجده في فلسطين التاريخية، بحيث يمثل كل ثوب جزء من هذه الثقافة سواء كانت مدنية أو فلاحية أو بدوية. كذلك تمثل الأزياء النسائية في بعض الأحيان مدن فلسطينية محددة عن سواها من المدن الأخرى. ويرتبط تراث فلسطين بتنوع جغرافيتها، فالتراث في المناطق الجبلية يختلف عنه في المناطق الساحلية وفي الصحراوية فكل منطقة لها تراث خاص بها وعادات وتقاليد تميزها عن غيرها.

نبذة تاريخية

يعتبر الزي الشعبي الفلسطيني جزءاً من الزي الشعبي لبلاد الشام، فالزي هنا مشابه لبقية المناطق الشامية مع اختلافات في طريقة التطريز أو الألوان بالنسبة للزي النسائي. يشكل التراث الفلسطيني نتاج حضاري عبر آلاف السنين، وهو تراكمات السنين وتعب الجدات والأمهات منذ أيام الكنعانيين.
وخلال السنوات الماضية، أدخلت تعديلات كثيرة على عالم التطريز الفلسطيني، وتم صنع عشرات القطع الحديثة المطرزة لتناسب مختلف الأذواق، ولم يعد الأمر يقتصر على الأثواب فقط.

تحظى الأثواب الفلسطينية، باهتمام عالمي متزايد، وتنشط مؤسسات فلسطينية، ونساء فلسطينيات، وأجنبيات، وحتى تجار إسرائيليون، في ترويج الأثواب الفلسطينية، على مستوى عالمي، حيث يزداد الطلب على المطرزات التي تعود إلى زمن الكنعانيين.

كتب الكثير من المسافرين إلى فلسطين خلال القرن التاسع عشر والعشرين عن الأزياء التقليدية الفلسطينية وخاصة الثوب الفلاحي النسائي في الريف الفلسطيني. وتكاد تمتاز كل مدينة فلسطينية عن الأخرى بنوع التطريز مثل بيت لحم والقدس ويافا وغزة.

حتى الأربعينيات من القرن الفائت، كانت زي المرأة يعكس الوضع الاقتصادي، وما إذا كانت المرأة متزوجة أو عزباء. كما كانت كل مدينة أو منطقة تمتاز بالتطريز ونوع القماش والألوان والقطع والدوافع، أو عدمها، وتستخدم للفستان. ورغم هذه الاختلافات المحلية والإقليمية التي اختفت إلى حد كبير بعد عام 1948 ونزوح الفلسطينيين، الا انه لا يزال التطريز والملابس الفلسطينية تنتج في أشكال جديدة إلى جانب الثياب الإسلامية والموضات الغربية.

مميزات الثوب الفلسطيني

إن الثوب الفلسطيني يمتاز أيضاً بأن كل منطقة تعبر في ثوبها عن طبيعة سكانها، فمنطقة الساحل على سبيل المثال يمتاز ثوبها بأنه خليط إغريقي ويوناني وساحلي بشكل عام، في حين يخلو الثوب الجبلي من التطريز بسبب عمل النسوة في الزراعة وعدم وجود الوقت لديهن للتطريز، بينما يمتاز ثوب منطقة بئر السبع ووسط فلسطين بغزارة التطريز بسبب توفر الوقت.

كما يمكن معرفة زي كل منطقة أيضا من خلال الألوان والزخارف، بدرجاته له الغلبة، فالأحمر النبيذي لرام الله, والأحمر البرتقالي لبئر السبع, والزخارف والتطريز الموجود على كل ثوب تعكس البيئة المحيطة من أشجار وجبال ومعتقدات وتراث".

ويمتاز ثوب أريحا، أقدم مدن الأرض، بالتطريز على طول الثوب والذي يمتد إلى أكثر من ثمانية اذرع ويتثنى لعدة طبقات، أما غطاء الرأس فهو عبارة عن الكوفية الحمراء أو منديل مشجر على شكل عصبة.

وتعد الأثواب الفلسطينية متنوعة بشكل كبير مثل ثوب بيت لحم، وهو أنواع منه ثوب الفلاحة البسيطة الذي يتميز بقطبة على الصدر تسمى –التلحمية- أو القصب، وكذلك ثوب العروس، وقماشه من الحرير المخطط بألوان زاهية ويمتاز بكثافة التطريز على القبة، أما جوانبه فتسمى البنايق وهي على شكل مثلث ومزدان برسومات المشربية والساعة، والأكمام واسعة ومطرزة، والتقصيرة (جاكيت قصير الأكمام) مصنوعة من قماش المخمل ومطرز بخيوط الحرير والقصب.
واللافت بشكل خاص في ثوب بيت لحم ذلك غطاء الرأس الطويل المسمى الشطوة والمرصع بالعملة الذهبية والفضة والمرجان، وكانت تتزين به المرأة الفلسطينية بوضعه على الرأس وقت عرسها وهو جزء من المهر المقدم لها. ليست غطاء الرأس الوحيد الذي تضعه المرأة الفلسطينية، فهناك (وقاية الدراهم) التي توضع على الرأس في منطقة الخليل و(العرقية) المزينة بالتطريز وبالعملة الذهبية أو الفضية لمنطقة رام الله إضافة إلى الخرق البيضاء والتي تلبسها كل النساء الفلسطينيات، وهناك الطواقي التي قد تلبس بمفردها.

أما بالنسبة لثوب نابلس، فقد كان مماثلاً للباس المستعمل في دمشق ربما بسبب الطبيعة المدنية التجارية للمدينة وعلاقاتها التجارية بدمشق وحلب وبدرجة أقل القاهرة. فكانت النساء يلبسن عباءة سوداء طويلة ويضعن ملاءة تغطي وجوههن، وربما كان هذا التشابه أحد أسباب تسمية نابلس دمشق الصغرى. بالمقابل، كان الثوب في ريف نابلس غنياً بالألوان والتطريز، فنجد مثلاً ثوب رفيديا يكتسب أهميته لأنه مصنوع من خيوط الكتان والحرير ويعود تاريخه إلى عام 1930, ويمتاز بخطوطه الحمراء والخضراء إلى جانب الربطة الخضراء مع الشال المميز لمنطقة شمال نابلس. أما بالنسبة لمناطق شمال الضفة الغربية وبالأخص منطقة جنين، فتمتاز ببساطة ثوبها الأبيض المقلم طوليا بعدة ألوان، ويعود هذا لعمل المرأة الفلسطينية في مجال الزراعة بالريف الفلسطيني منذ زمن بعيد.

أما بالنسبة لصحراء النقب في جنوب البلاد، فيمكن أن يصلح ثوب بئر السبع فيها لحكاية درامية، فالثوب الذي يغلب عليه اللون الأحمر هو للعروس الفلسطينية واللون الأزرق للأرملة، أما التي تتزوج للمرة الثانية فتطرز إلى جانب اللون الأحمر الأزهار وبعض الصور. أما البرقع- غطاء الوجه، المزين بالقطع النقدية الذهبية والفضية، فيستخدم لعدة أسباب، فهو يحمي الوجه من لفح الشمس في الصحراء ومن عسف الرمل، وللحشمة بعد البلوغ ويدل على ثراء وذوق العروس.

أما ثوب القدس، فيمتاز بإنه أكثر ثوب يمتاز بوجود أثر لكل العصور التي مرت على القدس فعلى الصدر توجد قبة ملكات الكنعانيين وعلي الجوانب تظهر طريقة التصليب منذ أيام الحكم الصليبي، كما ويظهر الهلال والآيات القرآنية كدليل علي عودة القدس للحكم الإسلامي العربي. وبشكل عام فإن آثار النكبة تظهر علي الثوب الفلسطيني، إذ يظهر الحزن والحنين من خلال الألوان، من خلال اختفاء الألوان الزاهية مشيرة إلى أن ظهور تطريز الماكينة دليل على عدم اهتمام النساء بالتطريز وعلى الوضع الاقتصادي السيء.

عناصر اللباس الفلسطيني

المرأة
 البشنيقة : وهي منديل بـ «أويه» أي بإطار يحيط المنديل بزهور أشكالها مختلفة. وفوق المنديل يطرح على الرأس شال أو طرحة أو فيشة، وهي أوشحة من حرير أو صوف.
 الإزار: بدل العباية، وهو من نسيج كتّان أبيض أو قطن نقي. ثم ألغي وقام مقامه الحبرة.
 الحبرة: قماشة من حرير أسود أو غير أسود، لها في وسطها شمار أو دِكّة، تشدها المرأة على ما ترغب فيصبح أسفل الحبرة مثل تنورة، وتغطي كتفيها بأعلى الحبرة.
 الملاية:أشبه بالحبرة في اللون وصنف القماش، ولكنها معطف ذو أكمام يُلبس من فوقه برنس يغطي الرأس ويتدلى إلى الخصر.

الرجل

اما الرجل فكان له لباسه التقليدي أيضا:
 القنباز أو الغنباز: يسمّونه أيضاً الكبر أو الدماية، وهو رداء طويل مشقوق من أمام، ضيّق من أعلاه، يتسع قليلاً من أسفل، ويردّون أحد جانبيه على الآخر. وجانباه مشقوقان حتى الخصر. وعند العمل في الحقل والزراعة أو أثناء الدبكة يتم رفع الجنابين ووضعها تحت الحزام الذي يلبسه الرجل فيظهر الشروال الفضفاض الذي يلبس تحته ويسمى رفع الجوانب «تشتيل» وقنباز الصيف من كتّان وألوانه مختلفة، وأما قنباز الشتاء فمن جوخ. ويُلبس تحته قميص أبيض من قطن يسمى المنتيان
 الدامر: جبة قصيرة تلبس فوق القنباز كمّاها طويلان.
 السلطة:هي دامر ولكن كماها قصيران.
 السروال: طويل يكاد يلامس الحذاء، وهو يُزم عند الخصر بدكة.
 العباية: تغطي الدامر والقنباز، وأنواعها وألوانها كثيرة. ويعرف من جودة قماشها ثراء لابسها أو فقره، ومن أشهر أنواع العباءات: المحلاوية، والبغدادية، والمزاوية العادية، والمزاوية الصوف، والرجباوي، والحمصيّة، والصدّية، وشال الصوف الحراري، والخاشية، والعجمية، والحضرية والباشية.
 البشت:أقصر من العباءة، وهو على أنواع أشهرها: الخنوصي والحلبيّ والحمصيّ والزوفيّ واليوز، والرازي.
 الحزام أو السير: من جلد أو قماش مقلّم قطني أو صوفي. ويسمّون العريض منه اللاوندي.

الكوفية

الكوفية، وتعرف أيضا بالسلك أو الحطة. بلونيها الأبيض والأسود تعكس بساطة الحياة الفلاحية في قرى فلسطين، كما الألوان الترابية لملابس الفلاحين هناك بعيداً عن ألوان حياة المدينة المتباينة والمغتربة عن بعضها.
أصبحت الكوفية البيضاء المقلمة بالأسود اليوم، رمزا وطنيا يرمز لنضال الشعب الفلسطيني في المحافل الدولية.

اعتاد الفلاح أن يضع الكوفية لتجفيف عرقه أثناء حراثة الأرض ولوقايته من حر الصيف وبرد الشتاء، ارتبط اسم الكوفية بالكفاح الوطني منذ ثورة 1936 في فلسطين، حيث تلثم الفلاحون الثوار بالكوفية لإخفاء ملامحهم أثناء مقاومة القوات البريطانية في فلسطين
وذلك لتفادي اعتقالهم أو الوشاية بهم، ثم وضعها أبناء المدن وذلك بأمر من قيادات الثورة آنذاك وكان السبب أن الإنجليز بدؤوا باعتقال كل من يضع الكوفية على رأسه ظنا منهم انه من الثوار فأصبحت مهمة الإنجليز صعبة باعتقال الثوار بعد أن وضعها كل شباب وشيوخ القرية والمدينة.

فقد كانت الكوفية رمز الكفاح ضد الانتداب البريطاني والمهاجرين اليهود وعصاباتهم واستمرت الكوفية رمز الثورة حتى يومنا هذا مرورا بكل محطات النضال الوطني الفلسطيني.مع انطلاقة الثورة الفلسطينية المعاصرة في النصف الثاني من ستينات القرن الماضي كانت الكوفية مقرونة بالفدائي كما سلاحه وكان أيضاً السبب الرئيسي لوضع الكوفية إخفاء ملامح الفدائي.

منذئذ اقترنت الكوفية عند شعوب العالم باسم فلسطين ونضال شعبها، قوي هذا الاقتران أثناء الانتفاضة الأولى عام 1987 وصولا إلى الانتفاضة الثانية عام 2000. فحتى الآن ما يزال المناضلون يضعون الكوفية لذات الأسباب وذات الأهداف التحررية التي وضعها من أجلها الثوار عام 1936.

سرقة الإحتلال الإسرائيلي للتراث الفلسطيني
قامت إسرائيل في العقود المنصرمة بتسجيل أثواب فلسطينية باسمها في الموسوعات العالمية، مثل ثوب عروس بيت لحم المعروف باسم (ثوب الملك) الذي سجلته إسرائيل باسمها في المجلد الرابع من (الموسوعة العالمية). ويعتبر ثوب عروس بيت لحم من أجمل الأثواب الفلسطينية ويتميز بغطاء الرأس المسمى الشطوة، وعليه القطع الفضية والذهبية ومرصع بالمرجان، كذلك لم تسلم الكوفية الفلسطينية من هذه السرقة. قامت مؤخرا شركة الطيران الإسرائيلية (العال) بسرقة الثوب الفلاحي الفلسطيني واقتماصه لموظفات الشركة على متن طائراتها كثوب يعبر عن التراث الإسرائيلي.

انظر أيضا
 ثقافة فلسطين
 مركز التراث الفلسطيني
 متحف الأزياء الشعبية في عمّان
 متحف التراث الشعبي في جنين
 مطبخ فلسطيني
 كوفية فلسطينية

وصلات خارجية

 خارطة للأثواب الفلسطينية
 الثوب الفلسطيني بصمة وهوية تراثية باقية للأبد - أروى عودة
 الثوب الفلسطيني العملاق.. رسالة إلى العالم وسعي لدخول غينيس
 مؤسسة التراث الفلسطيني
 الكوفية الفلسطينية تحتضر بسبب المنافسة الصينية*

معرض صور

مراجع

تراث فلسطيني
تطريز
فنون فلسطينية
ملابس حسب المجموعة العرقية
ملابس شرق أوسطية
ف
ملابس فلسطينية

زي تقليدي فلسطيني


تحت السماء أو كل ما تحت السماء  وتنطق: تيان خا، هي عبارة في اللغة الصينية تمثل مفهومًا ثقافيًا في الصين. في الفكر السياسي الصيني التقليدي، فإن إمبراطور الصين الذي تلقى الانتداب على السماء، سيُرشح ليحكم تيان خا، التي تمثل العالم أجمع. بالرغم من أنه عمليًا سيكون هناك مناطق في العالم المعروف لا تخضع لسلطة الإمبراطور، فإن النظرية السياسية الصينية تقول بأن الحكام السياسيين لهذه المناطق استمدوا قوتهم من الإمبراطور.

استخدامات
استخدمت عبارة تيان خا كثيرًا عبر أزمان التاريخ الصيني. فهي الاسم الأصلي للعديد من الأشياء، بدءًا من بوابات المدن، مثل بوابة شانغهاي، إلى المأكولات السريعة التي تستخدم أسماء مثل: «الأول تحت السماء» أو «الأفضل تحت السماء».

وهناك عبارة أخرى تستخدم نفس المفهوم تقول «تيان خا وي جونج» والتي تعني حرفيًا: «الكل متساو تحت السماء» أو في كلمات أخرى، العالم موجود لا للحاكم فقط، بل للكل.

«تيان خا نن شي» تتعلق بتيان خا، معناها «ليس هناك صعوبة تحت السماء».

مراجع

العالم
أصل تسمية الصين
تاريخ الصين الإمبراطورية
تاريخ الصين الثقافي
ثقافة صينية
جنة
حكومة العالم
كلمات وعبارات صينية

تحت السماء


Shu Aiello est une réalisatrice et directrice de production française d'origine italienne.

Biographie

De double culture, française et italienne, Shu Aiello est d'origine calabraise. Son histoire familiale s'ancre dans la migration italienne en France, et se poursuit par la rencontre avec des territoires d'Outremer et de la colonisation française. Son travail de documentariste est centré sur les problématiques de société et d'identité en lien avec l'histoire coloniale française. Elle développe un travail personnel sur les questions de l'exil et de la migration par des créations dans le domaine du cinéma.

Réalisations

Elle scénariste et réalise des films documentaires. Elle a travaillé pour 13 productions (Marseille). Elle a collaboré avec différents réalisateurs dont Abraham Ségal, Francois Marthouret, Jacques Rozier, Jean-Louis Comolli, Paul Carpita, Sam Garbarski, et le réalisateur ukrainien Iossif Pasternak.

Un paese di Calabria (Un village en Calabre) co réalisé avec Catherine Catella, est un documentaire sur la commune de Riace en Calabre. Ce petit village endormi se transforme avec l'arrivée et l'accueil de deux cents réfugiés kurdes. Les commerces et l'école ré-ouvrent. Ce documentaire est en partie bati à partir de l'origine calabraise de Shu Aiello et Catherine Catella, et présente un double regard: une mise en perspectives des migrations antérieures des familles italiennes et des migrations actuelles, ainsi qu'une volonté de présenter de façon différente les questions de migrations.

La Mutation du crabe de cocotier documente la construction du dialogue et d'une identité propre à la Nouvelle Calédonie. Au travers de cette image du crabe qui mue plusieurs fois dans sa vie, tout en restant lui même, ce film partage l'interrogation des Kanak, sur la capacité de métamorphose et d'adaptation au changement, mais sans renier sa propre culture. Ce documentaire interroge aussi la position des européens, anciens colons et enfants du bagne.

8 Cinéastes et un papillon partage l'expérience de huit cinéastes, d'origines et de pays différents, se rencontrant et partageant trois semaines de vie en Guadeloupe, pour une réponse à un appel à projet. Ils se trouvent percutés par la force de l'île «papillon» et un moment historique de grève générale portée par le collectif Lyannaj Kont Profitasyon.

Leoforio (Le Bus)coréalisé avec Catherine Catella, met la lumière sur une coopérative de transports public, qui assure depuis 1952 la desserte des villages du pays. Au travers des trajets quotidiens et des assemblées générales, le documentaire partage la vie de cette entreprise basée sur un modele coopératif, s'organisant pour survivre.

Filmographie
 2019 : Leoforio, documentaire, coréalisé avec Catherine Catella, coproduction Cinéphage productions (FR), Blonde Production (Grèce), les Productions JMH (Suisse)
 2014 : Un paese di Calabria, long métrage documentaire, 90 min, coréalisé avec Catherine Catella - coproduction Tita Productions (FR), Marmita Films (FR), les Productions JMH (Suisse), Bo Film (Italie)
 2014 : Chimères de Port au Prince, Documentaire - 52 min - Tita Productions France O
 2014, 2012 : Le Thoronet, séries documentaires sur l'architecture - J12 - France 3 - Synaps productionsMarseille joliette sou aiello
 2011 : Mutation du crabe de cocotier, documentaire, 52 min - Tita Productions, coproduction France Télévision
 2009 : 8 cinéastes et un papillon, documentaire, 52 min - Tita Productions, coproduction France Télévision
 2007 : Vers l'autre rive, le monde arabe, collection 13 × 13 min, - coréalisé avec Jean Luis Porte, 13 prods, La Cinquième

Récompenses et nominations
 Un paese di Calabria : Vision du Réel 2016, Bologne 2016, Festival international Munich 2016, Olhares do Mediterraneo 2017, bourse brouillon d'un rêve de la Scam

Notes et références

Liens externes

Réalisatrice française
Monteuse française
Documentariste français

Shu Aiello


Tāufaʻāhau Tupou IV (4. srpnja 1918. – 10. rujna 2006.), bio je kralj Tonge od smrti njegove majke 1965. do vlastite smrti 2006. godine. Sin je kraljice Sālote Tupou III. i njenog supruga princa Viliami Tungī Mailefihija.,

Neposredno prije njegove smrti, bio ke četvrti najdugovječniji živi monarh na svijetu nakon kraljeva Bhumibol Adulyadeja iz Tajlanda, Abdula Halima iz Kedije iz Malezije i kraljice Elizabete II. iz Velike Britanije.

Biografija

Brak i djeca
Bio je u braku s kraljicom Halaevalu Mataʻaho ʻAhomeʻe ( 1926. – 2017. ), a par je imao četvero djece:

 Princ Siaosi Tāufaʻāhau Manumataongo Tukuʻaho Tupou, kao prestolonasljednik poznatiji po nasljednom naslovu: Tupoutoʻa (od trenutka kad mu je otac od nasljednika postao kralj). Naslijedio je oca kao George Tupou V.
 Princeza Salote Mafileʻo Pilolevu Tuita (rođena Tukuʻaho 1951.). Časna dama Tuita po braku.
 Princ Fatafehi ʻAlaivahamamaʻo Tukuʻaho (oduzeta mu je titula nakon što se oženio za pučanku, kasnije mu je dodijeljen nasljedni naslov Māʻatu. Rođen je 1953., umro 2004.). Oženio se prvom suprugom Heimataura Seiloni, 21. srpnja 1980. Umro je od raka u Nuku'alofi, 19. rujna 1985. Supruga mu je bila kći glavnog matagialalua Tavana Salmona Andersona s Tahitija i tonganskog pjevača i tekstopisaca Tu'imala Kaho. Lord Ma'atu se tada oženio Alaile'ula Poutasi Jungblut, 11. srpnja 1989. Alaile'ula je kći Melvina Jungbluta i njegove supruge Lole Tosi Malietoa koja je kći bivšeg šefa države Samoa Malietoa Tanumafili II. Lord Ma'atu i Dowager Lady Ma'atu imaju četvero djece. Njihovog drugog sina, Sione Ikamafana Tuku'ahoa, usvojila je njegova očeva tetka, princeza Pilolevu Tuita.
 Princ ʻAhoʻeitu ʻUnuakiʻotonga Tukuʻaho poznatiji je po tradicionalnim naslovima: Tupoutoʻa Lavaka (do smrti svoga oca poznat kao: `Ulukālala Lavaka Ata). Kako je stariji brat umro bez otvorenih pitanja legitimiteta, postao je 2012. kralj Tupou VI. Rođen je 1959. godine.

Život i vladavina
Kraljevo puno krsno ime bilo je Siaosi Tāufaʻāhau Tupoulahi, ali uskoro je postao poznatiji po tradicionalnom naslovu rezerviranom za prestolonasljednike: Tupoutoʻa (dodijeljen 1937.), kasnije zamijenjen naslovom koji je naslijedio od svog oca: Tungī (ili koristeći oboje: Tupoutoʻa -Tungī, u to vrijeme pisano kao Tuboutoʻa-Tugi). Naslov Tungī je zadržao je do smrti. S tradicionalnog gledišta, on nije bio samo Tungī, koji je izravni potomak Tuʻi Haʻatakalaua, nego je i postao kralj, 22. Tuʻi Kanokupolu. Veza s Tuʻi Tongom bila je neizravnija. On nije bio Tuʻi Tonga (budući da je ta titula prešla u liniju Kalaniuvalua), ali njegova baka Lavinia Veiongo (supruga Georgea Tupoua II.) bila je unuka Laufilitonga, posljednjeg Tuʻi Tonga i njegove žene Halaevalu Mataʻaho (ne miješati s kraljevom suprugom istog imena i iste obitelji), koja je bila kći TupouʻAhomeʻe, koja je bila kći Lātūfuipeka, Tamahā (sestra Tuʻi Tonge). Posljedično, kraljeva kći Pilolevu bila je prva žena u tonganskoj kulturi koja je zaista imala krv tri glavne kraljevske dinastije u žilama i postala osoba najvišeg ranga ikad.

Kralj je u mladosti bio strastveni sportski sportaš i vjerski propovjednik. Školovao se na Newington koledžu i studirao pravo na sveučilištu u Sydneyu, dok je boravio na Wesley Collegeu u Sydneyu u Australiji. Kraljica Sālote 1943. godine imenovala ga je ministrom obrazovanja, a 1944. ministrim zdravlja, te premijerom 1949. godine. Do smrti ostao je laički propovjednik Crkve slobodnog Wesleyana, a u nekim je okolnostima bio ovlašten imenovati vršioca dužnosti predsjednika crkve. U 1970-ima je, s preko 200 kg, bio najteži monarh na svijetu. Za posjeta Njemačkoj, njemačka je vlada naručivala posebne stolice koje bi mogle poduprijeti njegovu težinu. Kralj ih je vodio kući, smatrajući ih državnim poklonima. Devedesetih je sudjelovao u nacionalnoj fitness kampanji, izgubivši trećinu kilograma.

Kralj je također bio vrlo visok, 196 cm. Prema riječima plesača Per-Enok Keroa, "težio je 180 kilograma i imao cipelu veličine 47 u duljini i 52 u širini."

Imao je veliki politički autoritet i utjecaj u Tongovom u osnovi aristokratskom sustavu vlasti, zajedno s plemićima zemlje, koji kontroliraju 70% zakonodavne skupštine Tonge. Međutim, njegova umiješanost u investicijski skandal, u koju je bio uključen njegov imenovani sudski šef Jesse Bogdonoff, posljednjih je godina uplela kralja u polemiku i dovela do poziva na veću transparentnost i demokratizaciju vlade. U 2005. godini, vlada je nekoliko tjedana pregovarala s radnicima u štrajku prije nego što je postignuta nagodba. Kraljev nećak, Tuʻi Pelehake (ʻUluvalu), služio je kao posrednik. Nekoliko tjedana prije njegove smrti, kralj je predstavio niz preporuka za ustavnu reformu.

Smrt i sprovod
Dana 15. kolovoza 2006., tonganski premijer Feleti Sevele prekinuo je radio i televizijske emisije kako bi objavio da je kralj teško bolestan u bolnici Mercy u Aucklandu i zamolio 104 000 ljudi otočkog lanca da se mole za svog kralja. Umro je 26 dana kasnije, u 23:34, 10. rujna 2006. (10. rujna po novozelandskom vremenu, po tonganskom vremenu je bilo 11. rujna, nešto iza ponoći). Imao je 88 godina i umro je nakon 41 godine vladavine.

Tāufaʻāhau Tupou IV pokopan je 19. rujna 2006. godine u Malaʻe Kula (kraljevsko groblje) u glavnom gradu Tonganu, Nukuʻalofa. Tisuće Tonganaca pratilo je sprovod i oplakivanje uključujući mnoge strane dostojanstvenike, uključujući japanskog prestolonasljednika Naruhitoa, novozelandsku premijerku Helen Clark, fidžijsku premijerku Laiseniu Qarase, predsjednika Vanuatua Kalkota Mataskelekelea, američkog guvernera Američke Samoe Togiola Tulafono, premijera Niuea Vivian Younga i vojvodu od Gloucesteraa, rođaka kraljice Elizabete II. Pogreb je bio mješavina kršćanskih i drevnih polinezijskih obreda. Pogreb su nadgledali kraljevski pogrebnik Lauaki i njegovi ljudi iz klana Haʻatufunga, također poznat kao nima tapu (svete ruke).

Prema International Herald Tribuneu, "41-godišnja vladavina Tupoua IV. učinila ga je jednim od najdugotrajnijih svjetskih suverena", nakon tajlandskog kralja Bhumibola Adulyadeja; Kraljice Elizabeta II., Kraljice Australije, Barbadosa, Kanade, Jamajke, Novog Zelanda i Ujedinjenog Kraljevstva; i šef države Samoe, Malietoe Tanumafilija II .

Izvori

Vanjske poveznice

 Obituary of Tāufaʻāhau Tupou IV with historical context
 Official announcement of Tāufaʻāhau Tupou IV's passing away
 Website of the Tongan Monarchy
 New Zealand Herald Feature Article
 Recent Visit of HM King Tāufaʻāhau Tupou IV to Hong Kong
 The 1993 Silver Jubilee of Tāufaʻāhau Tupou IV
 Pacific Magazine: Thousands Turn Out For King's Funeral

|-

Tongoanski kraljevi

Tāufaʻāhau Tupou IV.


තොරතුරු තාක්ෂණ පරිසරය පිලිබඳව මුලික හැදින්විම.

1.තොරතුරු තාක්ෂණ යනු කුමක්ද?
2.තොරතුරු පද්ධතීන් හා ක්‍රියවලියේ ආකාරයන්.
3.පද්ධති සන්වර්ධනය කිරිමේ ජීවන චක්‍රය.
4.සංවර්ධන ක්‍රියවලියේ ප්‍රධාන අංගයන්

.

පද්ධති නිර්මණකරනය හා විශ්ලේණය


علويو مزندران أو علويون طبرستان هم سلالة شيعية حكمت إقليم مزندران (طبرستان) في بعض القرنين التاسع و العاشر الميلاديين من عاصمتهم آمل، ثاني الأئمة من آل البيت، (بالفارسية: سلسله علویان طبرستان)، و يُعرفون كذلك بالزيديين - لكنهم يختلفون عن فرقة الزيديين الشيعية أيضا.

انتهت دولة العلويين على يد السامانيين سنة 928 م، و بعد هزيمتهم انشقت الأسرة و بعض قواد جيشهم و انضموا إلى السامانيين،كان منهم مردفيج بن زيار و قد أسس لاحقا سلالة الزياريين، كما كان من بين من والوا السامانيين عليّ و حسن و أحمد أبناء بويه الذين أسسوا سلالة البويهيين.

سلسلة أمراء العلويين:
 حسن بن زيد (864-883)
 محمد بن زيد (883-900)
غزا السامانيون طبرستان ففر العلويون إلى جيلان ما بين 900 و 913
 حسن بن علي الناصر الكبير (913-916)

بعد انقسام العلويين إلى مناهضين للسامانيين و معارضين لهم، كان حسن بن القاسم الملقب بالداعي الصغير مناهضا لهم و حكم ما بين سنتي 916 و 928، بينما والأهم:
 أحمد بن حسن، الناصر الكبير (916-923)
 جعفر بن حسن، الناصر الكبير (916-924)
 محمد بن أحمد (924-927)
 حسن بن أحمد (927)

بلاد فارس في العصور الوسطى
إمارات سابقة
انحلالات سنة 928
تأسيسات سنة 864
تاريخ طبرستان
دول وأقاليم أسست في عقد 860
سلالات حاكمة عربية
سلالات حاكمة مسلمة شيعية

علويو مزندران


"2. općinska nogometna liga Virovitica" za sezonu 1976./77. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bila "Budućnost" iz tadašnjeg Karađorđeva Gradinskog.

Ljestvica

 Karađorđevo Gradinsko, također kao Karađorđevo – danas dio naselja Detkovac

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. općinska liga Virovitica 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr,  "Virovitički list" - tjednik SSRN općine Virovitica, br. 1017 (26/1977), god. XXV, objavljeno 15. srpnja 1977., str. 8 (završna ljestvica), preuzeto 27. srpnja 2021.

1976-77 2 OL
Virovitica-2

2. općinska nogometna liga Virovitica 1976./77.


Akvedukt ili akvadukt (lat. aquaeductus, vodovod) je vrsta vodovoda, mostna građevina za provođenje vode preko rijeka, reljefnih zapreka i oblika (uzvišenja, različitih vrsta neravnina, dolina, jaruga) prirodnim padom od izvora do naselja. Prepoznatljivi su po mreži nadzemnih vodova, lukova, arkada i stupova, ali i kao arhitektonski simbol starorimske civilizacije, premda su akvedukte gradili i Stari Grci, Asirci i Babilonci.

Izvori

Građevine
Rimska arhitektura

Akvedukt


Le Catcheur masqué (The Main Event) est un film américain réalisé par Jay Karas, sorti en 2020.

Synopsis
Leo, un enfant de 11 ans, découvre un masque de catch magique et s'engage dans une compétition pour devenir la nouvelle star de ce sport.

Fiche technique
 Titre : Le Catcheur masqué
 Titre original : The Main Event
 Réalisation : Jay Karas
 Scénario : Larry Postel, Zach Lewis, Jim Mahoney et Peter Hoare
 Musique : Photek
 Photographie : Karsten Gopinath
 Montage : Dan Schalk
 Production : Richard Lowell
 Société de production : WWE Studios
 Pays :
 Genre : Action, comédie et fantastique
 Durée : 101 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Seth Carr : Leo
 Tichina Arnold : la grand-mère
 Adam Pally : Steve
 Ken Marino : Frankie
 Aryan Simhadri : Riyaz
 Momona Tamada : Erica
 Glen Gordon : Caleb
 Babatunde Aiyegbusi : Samson
 Josh Zaharia : Trevor
 Dallas Young : Mason
 Bodhi Sabongui : Luke
 Matt Polinsky : lui-même
 Renee Young : elle-même
 Kofi Kingston : lui-même
 The Miz : lui-même
 Sheamus : lui-même
 Lucie Guest : Mlle. Cartwright

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 52 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2020
Comédie d'action américaine
Comédie fantastique américaine
Film de WWE Studios
Film distribué par Netflix
Film de catch

Le Catcheur masqué


An Eriocaulon depressum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown ngan James Edward Smith. An Eriocaulon depressum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon depressum


Nathan "Karma" Cox (nacido ) es un director estadounidense de videos musicales

Biografía
Nathan siempre estuvo interesado en las películas. En su adolescencia, mientras cursaba sus estudios escolares, se dedicó a realizar cortometrajes. Luego estudio en la universidad de arte y diseño Otis-Parsons.

Siempre demostró un elevado interés por el grafiti, los monstruos, en viejas películas de terror, la música, y como curiosidad posee varios tatuajes.
Tiene una amistad de años con el cantante de Korn, Jonathan Davis, también tiene vinculación con los miembros de las bandas Orgy y Coal Chamber.

Videografía

2014
 Of Mice & Men – "Would You Still Be There"
 Suicide Silence – "You Can't Stop Me"

2012
 Deuce – "I Came to Party"

2011
 All That Remains – "The Last Time"
 Black Veil Brides – "Fallen Angels"
 Suicide Silence – "You Only Live Once"
 Deuce – "Let's Get It Crackin'"
 AM Taxi - "EMI"

2010
 Monster Magnet – "Gods and Punks"
 Korn – "Let The Guilt Go"
 Media Solution – "My Soul Still Burns"
 AM Taxi – "Fed Up"

2009
 Marilyn Manson – "Running to the Edge of the World"
 Daughtry – "No Surprise"
 Chevelle – "Jars"
 Static-X – "Stingwray"

2008
 Disturbed – "Inside the Fire"
 Airbourne – "Runnin' Wild"

2007
 DevilDriver – "Not All Who Wander Are Lost"
 Aiden – "One Love"
 Hellyeah – "You Wouldn't Know"
 Invitro – "When I Was A Planet"
 Karl Jones – "JJ's Blues"
 Coheed and Cambria – "The Running Free"

2006
 Lacuna Coil – "Our Truth" (codirigido con Zach Merck)
 Bleeding Through – "Kill to Believe" (codirigido con Zach Merck)
 HIM – "Killing Loneliness"
 Godhead – "Trapped In Your Lies"
 Eagles of Death Metal – "I Gotta Feelin' (Just Nineteen)"
 Trivium – "Anthem (We Are the Fire)"
 Live – "The River"
 Shurman – "Drownin'"
 Lacuna Coil – "Enjoy the Silence" (codirigido con Zach Merck)
 Lacuna Coil – "Closer" (codirigido con Zach Merck)

2005
 Chevelle – "Vitamin R (Leading Us Along)"
 Queens of the Stone Age – "Little Sister"
 Chevelle – "The Clincher"
 Gratitude – "Drive Away"
 Craving Theo – "Alone (No More)"
 Staind – "Right Here"
 Disturbed – "Stricken"

2004
 Marilyn Manson – "Personal Jesus"
 Soil – "Redefine"
 Lit – "Looks Like They Were Right"
 The Rasmus – "Guilty"

2003
 Disturbed – "Liberate"
 Finger Eleven – "Good Times"
 Cauterize – "Something Beautiful"

2002
 Box Car Racer – "I Feel So"  (codirigido con Tom DeLonge)
 Chevelle – "The Red"
 Blindside – "Pitiful"
 Oxide & Neutrino – "Dem Girlz"

2001
 Disturbed – "Down with the Sickness"
 Linkin Park – "Papercut" (también codirigido Joe "Mr. Hahn" Hahn)
 Linkin Park – "In the End" (también codirigido junto a Mr. Hahn)
 Linkin Park – "Points of Authority"
 Machine Head – "Crashing Around You"
 Static-X – "Cold" (codirigido junto a Mr. Hahn)
 Megadeth – "Moto Psycho"

2000
 Videodrone con Jonathan Davis –  "Ty Jonathan Down"
 Spineshank – "Synthetic"
 Disturbed – "Stupify"
 Mest – "What's The Dillio?"
 Snot – "Angel's Son" (incluye miembros de KoЯn, Sevendust, Slipknot, System of a Down, Coal Chamber, Limp Bizkit, Sugar Ray, etc.)

1999
 8Stop7 – "Satisfied"
 System of a Down – "Sugar

1998
 Coal Chamber – "Loco"

DVD
 Disturbed, Unloco, Taproot y Chevelle – Music as a Weapon II
 Disturbed – "M.O.L."
 Korn - "Deuce"

Cortometrajes
 "The Resurrection of Officer Rollins"
 "Bountiful Bounty"

Premiaciones y nominaciones
Ha sido nominado para 11 premios y ganó un premio por su trabajo en el video musical por In the End de Linkin Park.

Premiación:
MTV Video Music Awards
Mejor Video Rock: Linkin Park – "In the End" (ganador)

Nominaciones incluidas:
MTV Video Music Awards
Mejor edición: Metallica – "I Disappear" (nominado)
Mejor Video De Un Grupo: Linkin Park – "In the End" (nominado)
Mejor Video Del Año: Linkin Park – "In the End" (nominado)
Mejor edición: Foo Fighters – "Best of You" (nominado)

Music Video Producers Association Awards:
Mejor debut en dirección de videos: Coal Chamber – "Loco" (nominado)
Mejor edición: - Foo Fighters – "Best of You" (nominado)
Mejor edición: - The Fray – "How to Save a Life" (nominado)

Billboard Music Video Awards:
Mejor Video de Hard Rock: System of a Down – "Sugar" (nominado)
Mejor Video de Hard Rock: Disturbed – "Stupify" (nominado)

Much Music Video Awards:
Mejor Video de Rock: Finger Eleven – "Good Times" (nominado)

Referencias

Enlaces externos

Directores de videos musicales de Estados Unidos

Nathan Cox


""Sparks Fly" pjesma je koju je napisala i snimila američka kantautorica Taylor Swift za svoj treći studijski album Speak Now (2010.). Swift je pjesmu napisala sa 16 godina, prije objavljivanja njezinog debi singla "Tim McGraw" 2006. Nakon izvedbe pjesme uživo 2007. "Sparks Fly" je postala popularna među Swiftinom bazom obožavatelja. Dok je Speak Now bio u produkciji, primila je zahtjeve obožavatelja da pjesmu uvrsti u album. U produkciji Swifta i Nathana Chapmana, pjesma je 18. srpnja 2011. godine poslužena na country radiju u Sjedinjenim Državama od strane Big Machine Recordsa, kao peti singl s albuma Speak Now. CD singl objavljen je u Swiftinoj službenoj trgovini na ograničeno vrijeme 10. kolovoza 2011. godine.

"Sparks Fly" dobio je općenito pozitivne kritike glazbenih kritičara koji su ga pohvalili zbog optimističnog tempa. Drugi su pohvalili Swiftin tekst na pjesmi i tvrdili da je pjesma crossover između countryja i popa. Nakon objavljivanja Speak Nowa, pjesma je debitirala na 17. mjestu američkog Billboard Hot 100 i na 28. mjestu na Kanadskom Hot 100, zbog snažne digitalne prodaje. Nakon što je pjesma objavljena kao singl, ponovno je ušla u američki Billboard Hot 100 na broju 84. Zauzela je prvo mjesto na američkoj ljestvici Billboard Hot Country Songs i certificirana je Platinum od strane Američkog udruženja izdavačke kuće (RIAA) za prodaja preko 1.000.000 primjeraka. "Sparks Fly" korišten je kao početna pjesma za Speak Now World Tour (2011. – 12.). Za pjesmu je objavljen glazbeni spot s isječcima različitih izvedbi tijekom svjetske turneje.

Pozadina
Swift je započela rad na svom trećem studijskom albumu Speak Now dvije godine prije objavljivanja 2010. "Sparks Fly" Swift je napisala kad je imala šesnaest godina, prije objavljivanja debi albuma 2006. Pjesmu je izvela uživo tijekom nekoliko barskih koncerata "od četrdeset i pedeset ljudi". Snimljena izvedba pjesme uživo na jednom od njezinih koncerata našla se na internetu 2007. Pjesma je postala omiljena među Swiftinim obožavateljima, zbog čega je Swift preradila pjesmu i uključila je u Speak Now nakon što su mnogi zatražili da se uvrsti na album. O pjesmi Swift je rekla sljedeće: "Ovo je pjesma koju sam napisala prije nekoliko godina i od tada radim na njoj. Bilo je strašno vidjeti kako se mijenja s godinama. Obožavatelji su je već čuli na koncertu, ali došlo je do nekih zaista kul promjena na koje sam jako ponosan i jedva čekam da ih čuju."

Pjesma je poslana na radijske postaje country glazbe 18. srpnja 2011. kao peti singl s albuma Speak Now.

O pjesmi
"Sparks Fly" je country pop pjesma s elementima arenskog rocka. Traje četiri minute i 22 sekunde. Pjesma, koju je napisaola samo Swift, je u tonu D-mola sa Swiftinim vokalom koji se proteže kroz dvije oktave, od F3 do C5. Johnathan Keefe tvrdio je da uzvik "a capella "Odbaci sve sada"jednostavno privlači pozornost, a očaj u Swiftinom pozivu na akciju odgovara na uobičajene kritike da je njezin rad bespolno i čedan." Bobby Peacock izjavio je da "ja ne bi imao ništa protiv da je banjo iz verzije iz 2007. ostavljen, ali njegov propust teško da može napraviti ili prekinuti. Možda je moj najveći problem što se zbor pjesme potkopava u drugoj polovici-počinje naglašeno i himnično kao i obično".

Prema Swift, pjesma govori o "zaljubljivanju u nekoga na koga možda ne biste trebali pasti, ali ne možete se zaustaviti jer postoji takva veza i kemija."

Izvori

Američke skladbe
Skladbe Taylor Swift

Sparks Fly (pjesma Taylor Swift)