Gercüş (Kürtçe: Kercews veya Kercoz,  Kfar Gawze veya ܟܦܪ ܓܘܣܢ Kfar Gawson), Batman ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Gercüş'ün tarihi incelenirken bölgenin tarihi içerisinde ele almak ve değerlendirmek gerekir. Dolayısıyla yörede var olan uygarlıkların tarihsel gelişim süreci içerisine Gercüş ilçesini de koyup değerlendirmek mümkündür. Gercüş ovası, iklim, coğrafi konum, tarım ve su açısından insanlara bahşettiği nimetler sayesinde medeniyetin ilk temellerinin atıldığı yerlerden biridir. Gercüş'ün ne zaman inşa edildiği bilinmiyorsa da çevresindeki yerleşim yerlerinin tarihi MÖ 7000 yıllarına kadar geriye gider. Yakup Manastırı Tarihi'ne göre Kefergevson'ım MS 400 yıllarında Gercüş'e yerleştiği söylense de Gercüş'ün bu tarihten önce yerleşim yeri olarak kullanıldığı çevresindeki mağara ve alt geçitlerle sabittir. Bazı rivayetlere göre Gercüş'ün ilk kurulduğu yer MÖ 3000 yıllarında kurulan Gıre Tılhabste'dir. Gıre Tıhabate'nin yanında Gercüş Ovasında kurulan diğer yerleşim yerlerine bakıldığında Hisar Kasabasının güneyinde yer alan höyük MÖ 7000 yıllarında, Şarişe (Şerşe) MÖ 3000 yıl1arında kurulmuştur. Ayrıca Kantar'daki kaya resimleri Antalya Beldibindeki mağara resimleri benzerlik göstermektedir. Antalya Beldibi'nin Kabataş Devrinden (MÖ 10000-8000) kaldığı göz önünde tutulursa, bu kaya resimlerinin de Kabataş Devrinden kaldığını söylemek mümkündür. Gercüş'ünde içinde bulunduğu bölgeye ilişkin tarih öncesi döneme ait bilinen tek şey Hurriler'in, MÖ 3000 Yıllarından başlayarak yerleşmiş olduğudur. Hurri anayurdu, en geniş sınırlarıyla Fırat'ın kolu olan Habur Çayı ile Asi Irmağı arasıydı. Hurriler'in MÖ 3000 yıllarının sonlarında Subara boylarını da egemenlikleri altına alarak Kuzey Mezopotamya, Halep ve Suriye'ye yayıldıkları ve buralarda üstünlük sağladıkları anlaşılmaktadır. Hurriler'in yaşadıkları bu toprakları MÖ 13. yüzyıla ait Asur kaynaklarında Nairi ülkelerinin batı bölümünde gösterilmiştir. MÖ 7. yüzyıldan kalma Asur kaynaklarından da "Şupriya" adıyla söz edilir. MÖ 1240 Yıllarında itibaren bölgeye egemen olan Asur Devleti, Gercüş'ünde içinde bulunduğu yöreye MÖ 744 yılında üstünlük kurdu. Gercüş Ovasında yer alan "Zoravaya" adlı yörede bulunan Asurlulara ait mühür ve tablet Mardin Müzesinde sergilenmektedir. 19. yüzyılın başlarında Diyarbakır Vilayeti Mardin Sancağına bağlı Midyat kazasının bir nahiyesi olan Gercüş, 30 Mayıs 1926 yılında ilçe statüsünü kazanarak Mardin iline bağlandı. 16 Mayıs 1990 tarihine kadar Mardin iline bağlı bir ilçe olan Gercüş, bu tarihte Bakanlar Kurulunun aldığı kararla yeni bir il statüsü kazanan Batman'a bağlandı. Gercüş, halen Batman iline bağlı bir ilçe olarak teşkilatlanmadaki yerini almaktadır.

Coğrafya
İlçe merkezi Batman'a 59 km, Diyarbakır'a 160 km, Mardin'e 80 km  uzaklıktadır. Gercüş, Mardin-Midyat eşiği denilen 1100–1200 m yükseklikteki dağların kuzey eteğinde, etrafı dağlarla çevrili 850 rakımlı bir platoda kuruludur. Güneyinde Midyat, kuzeyinde Hasankeyf, doğusunda Dargeçit, batısında Savur ve Bismil ilçeleri ile çevrilidir. İlçe merkezi Batman iline 59 km mesafededir. Yüzölçümü 1070 km²'dir. Nüfus yoğunluğu km² ye 26 kişidir. Ortalama sıcaklığı 20°C' dir. Yaz aylarında sıcaklık 37-40°C'ye kadar çıkar. Kış sıcaklıkları ise 2-6°C arasında değişmektedir. Yıllık ortalama yağışlı gün sayısı 90 olup metrekareye ortalama kg yağış düşmektedir. İlçede karasal iklim hüküm sürmektedir.

Ekonomi
Genel olarak ekonomi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Ancak sulanabilir alanların darlığı ve su kaynaklarının yetersizliği nedeni ile bu sektörlerdeki üretim günlük hane ihtiyaçlarını karşılamaktan uzaktır. Üzüm, buğday, arpa, mercimek, nohut, sebze yetiştirilmektedir. Çeşitli iş kollarında 262 adet küçük esnaf mevcuttur. İşletme büyüklüklerine ulaşmış işyeri mevcut değildir. Sanayi kuruluşu bulunmamaktadır. Ortalama gelir seviyesi Türkiye ortalamasının çok altındadır. Nüfusun ciddi bir bölümü mevsimlik işçi olarak dışarı gitmektedir. Hanelerin çok nüfuslu oluşu ise geçimi zorlaştıran başlıca etmenlerdendir. Gercüş ilçesi 1.062.400 dekar arazi varlığına sahiptir. Bunun 117.100 dekarı tarıma elverişli arazi 762.725 dekarı tarıma elverişsiz arazi 120.320 dekarı orman arazisi 62.240 dekarı mezradır. Tarımsal faaliyetlerde kullanılan alan toplam arazinin %16.88'idir. İlçede sağlık ocağı, devlet hastanesi, öğretmen evi, lise ve yatılı bölge ilköğretim okulu, Anadolu öğretmen lisesi mevcuttur.

Nüfus

Yerel yönetim

31 Mart 2019 yerel seçimlerinde Belediye Başkanlığı seçimlerini AK Parti adayı Gündüz Günaydın kazanmıştır.

Dış bağlantılar
 Gercüş Kaymakamlığı
 Gercüş Belediyesi

Kaynakça

İlçe taslakları

Gercüş


Bowling, oyun hattının sonundaki kukaları, bu oyun için özel olarak hazırlanmış bowling topları ile devirme amacı taşıyan salon sporu. Bovling'de amaç, bovling pisti olarak bilinen uzun bir oyun yüzeyinde lobutları devirmektir. Şeritler, topun hareketini etkileyen farklı belirlenmiş yağ desenlerinde koruyucu yağlama yağının uygulandığı ahşap veya sentetik bir yüzeye sahiptir. İlk atışta tüm lobutlar devrildiğinde "strike" elde edilir ve ikinci atışta tüm lobutlar devrildiğinde "spare" elde edilir. Bowlingin yaygın türleri arasında on lobutlu bovling, mumlu lobutlu bovling, ördek lobutlu bovling, dokuz lobutlu bovling ve beş lobutlu bovling bulunur.

Hedef bowlingde amaç genellikle topu hedef noktaya mümkün olduğunca yaklaştırmaktır. Hedef bowlingde yüzey çim, çakıl veya sentetik olabilir. Çim topu, bocce, petank ve boules'in hem iç hem de dış mekan çeşitleri olabilir.

Tarihçe
1930 yılında, Mısır'da yapılan kazılarda Flinders Petrie tarafından bir çocuk mezarından çıkarılan oyunun malzemeleri, bowling sporunun köklerinin MÖ 5000'li yıllara dek uzandığını göstermektedir. Kökenleri, MÖ'ye dek uzanan bu spora, spor olmanın dışında anlamlar da yüklendiği görülür. Söz gelişi, 3 ve 4. yüzyıllarda, bu sporda iyi olmak kilise tarafından "günahlarından daha çok arınmış olmak" anlamına geliyordu. Düzenlenen oyunlarda kukalar işlenmiş günahları temsil ediyor ve devrilen her kuka ile günahlardan arınılma inancı taşınıyordu.

Bowling oyunu 14. yy Avrupasında ilgi gören sporlardan biri olmuştur. 100 Yıl Savaşları sırasında askerlerin atış talimi yapmak yerine bowling oynamaları Kral 3. Edward ve Kral 2. Richard tarafından bu oyun yasaklanmıştır. Kral 8. Henry bu yasağı kaldırmış, kendisi de bowling oynayarak insanları bu oyuna yeniden teşvik etmiştir.

Günümüzde
Bowling sporunun Dünya Bowling Federasyonu'nun (WTBA), Uluslararası Bowling Federasyonu(FIQ), Avrupa Bowling Federasyonu(ETBF) tarafından belirlenmiş oyun tipleri bulunmaktadır. 9 pin ve 10 pin şeklinde 2'ye ayrılmaktadır. Amacı, uzunluğu 18,288 m (faul çizgisinden, 1.nolu pin'e kadar olan mesafe) olan "lane" adı verilen hatların ilerisine konulmuş pinleri devirmektir.

Türkiye'de oynanan bowling sporunda 10 pin bulunmaktadır. "Türkiye Bocce Bowling ve Dart Federasyonu" altında Bowling branşı olarak faaliyet göstermektedir. Süper, 1, 2 ve 3. lig kategorilerini içeren bir ulusal ligi bulunmaktadır. Sporcuların oynadıkları lig ve bu ligde elde ettikleri sıralamaya göre katılım hakkı kazandığı 4 ayrı turnuva düzenlenmekte, ayrıca sezon sonlarında, sezon içinde lig ve turnuvalarda elde edilen puanların toplanması ile oluşturulan sıralamaya göre hak kazanılan 1 turnuva düzenlenmektedir. 2010 yılı itibarıyla Türkiye'de her yıl düzenlenen ve Avrupa Bowling Turuna dahil olan bir adet uluslararası turnuva bulunmaktadır.

Puanlama

Bowling oyununda, her oyun için 10 frame bulunur. Oyuncu ilk 9 frame de strike yapmadığı durumlar için ikişer atış kullanır. Sonuncu frame de strike ya da spare yapması durumunda fazladan bir atış hakkı daha kazanır. Oyuncunun bir oyunda yapabileceği en yüksek puan 300'dür.

Strike
Sembolü "X"tir.Hattın sonundaki tüm pinlerin frame'in ilk atışında devrilmesine denir. Tüm pinler devrildiği için frame'in ikinci atışı yapılmaz. Alınan puan, sonraki iki atışta devrilen pin sayısı ve strike ta devrilmiş pin sayısı toplanarak hesaplanır ve frame'e yazılır. Üst üste 3 defa strike yapmak "turkey", 2 defa üst üste yapmak "double" adını almakta 4. ve sonraki üst üste strikeler için "four in bagger" "five in bagger" şeklinde gitmektedir.

Spare
Sembolü "/"dir. Hat sonundaki tüm pinlerin ikinci atışta devrilmesine denilir. Alınacak puan, bu 10 pin ve takip eden atışta devrilen pin sayısı toplanarak hesaplanır ve yazılır.

Split
Birinci kukanın devrilmiş olması durumunda, birbiriyle bağlantısı kalmamış (aralarındaki kuka devrilmiş) iki veya daha fazla kukanın ayakta kalması olayıdır. Split, puan tablosunda devrilen pin sayısının dikdörtgen veya daire içine alınmasıyla gösterilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Türkiye'deki bovling kulüpleri listesi
Türkiye'de bovling
Uluslararası Bovling Federasyonu

Fırlatma sporları
Bireysel sporlar
Dakiklik sporları
Takım sporları
Fırlatma oyunları
Mısırlı icatları
Top oyunları

Bovling


L'expression Le Vert Galant sert à désigner :

 le Vert Galant, le surnom attribué au roi de France  ;
 Le Vert Galant, un film biographique de René Leprince sorti en 1924 sur ce même roi de France .
Le Vert Galant, un roman de Joseph Delteil (1931).

Voir aussi
 , page d'homonymie.

Le Vert Galant (homonymie)


Le bodyguard danois er en kortfilm instrueret af Peder Pedersen efter manuskript af Rune Lünell.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Le bodyguard danois


Vasilisa Kozhina (,  —  ) foi uma guerrilheira russa na Campanha Russa de 1812 que lutou contra o invasor francês Grande Armée de Napoleão.

Biografia
Vasilisa veio de uma família de camponeses russos. Ela era esposa de Gorshkov, um starosta (ancião) de uma aldeia de Sychyovsky Uyezd da província de Smolensk.

Durante a invasão francesa da Rússia, Vasilisa Kozhina organizou em Sychyovsky Uyezd um destacamento guerrilheiro de adolescentes e mulheres. Todos eles estavam armados com foices, forcados, machados e assim por diante. Durante a retirada das tropas de Napoleão de Moscou, seus guerrilheiros atacaram as tropas francesas, capturaram prisioneiros e os entregaram às unidades russas.

Por essa façanha, Vasilisa Kozhina recebeu uma medalha e uma recompensa em dinheiro. Em 1813, o artista Alexander Smirnov pintou seu único retrato.

Lembrança

 Uma rua Vasilisa Kozhina em Sychyovka.
 Uma rua Vasilisa Kozhina em Moscou, localizada perto das estações de metrô Filiovskii Park e Bagrationovskaia.
 Uma estação Vasilisino do distrito de Gagarinsky de Smolensk Oblast é nomeada em homenagem a Vasilisa Kozhina.
 Há uma aldeia, nomeada em homenagem a Vasilisa Kozhina em Tver Oblast.
 Em 1962, foi emitido um selo postal em homenagem a "uma partidária Vasilisa Kozhina".
 Tolstoi credita sua bravura em Guerra e Paz.

Em 2012, para o 200º aniversário da Guerra Patriótica de 1812, o Russian World Studios contratou o diretor russo Dmitry Meskhiev para fazer uma série de quatro partes sobre Kozhina, no entanto, o filme foi concluído por Anton Sivers como Vasalisa em 2014.

Referências

Guerrilheiros
Mortos em 1840
Nascidos em 1780
Mulheres na história

Vasilisa Kozhina


Wings of the Navy  é um filme estadunidense de 1939, do gênero drama, dirigido por Lloyd Bacon, e estrelado por George Brent, Olivia de Havilland e John Payne. Como muitas das produções da Warner Bros. que antecederam a Segunda Guerra Mundial, o filme pretendia servir de propaganda para os militares e combatentes, e recebeu forte apoio da Marinha dos Estados Unidos, que também considerou o filme uma ferramenta de recrutamento de novos soldados.

Sinopse
O oficial Jerry Harrington (John Payne) vai até Pensacola para se tornar um cadete voador, assim como seu lendário pai e ilustre irmão, o aviador de longa data Cass Harrington (George Brent). Jerry acaba se apaixonando pela namorada de seu irmão, Irene Dale (Olivia de Havilland), o que só aumenta ainda mais a competição entre os dois. Jerry quer provar a Cass que é melhor piloto do que ele, mesmo que isso signifique colocar-se em risco testando um avião experimental que já levou um outro piloto à morte.

Elenco
 George Brent como Cass Harrington
 Olivia de Havilland como Irene Dale
 John Payne como Jerry Harrington
 Frank McHugh como Scat Allen
 John Litel como Comandante Clark
 Victor Jory como Ten. Parsons
 Henry O'Neill como Narrador do Prólogo
 John Ridgely como Dan Morrison
 John Gallaudet como Ten. Harry White
 Donald Briggs como Instrutor
 Edgar Edwards como Ted Parsons
 Regis Toomey como Primeiro Instrutor de Voo
 Albert Morin como Armando Costa
 Jonathan Hale como Comandante
 Pierre Watkin como Capitão March

Produção
O filme foi gravado em locações na Base Aeronaval de North Island em San Diego, na Califórnia; e na Estação Aeronaval de Pensacola, na Flórida; e foi dedicado ao Serviço de Aviação Naval dos Estados Unidos. Os atores e a equipe de produção chegaram a Pensacola na primeira semana de julho de 1938 e foram para San Diego após o término das filmagens na Flórida.

A Marinha dos Estados Unidos estava fortemente empenhada em fornecer acesso a suas aeronaves e instalações, com o tenente-comandante Hugh Sease servindo como consultor técnico da produção. Vários dos mais recentes aviões estavam à disposição, incluindo o caça biplano Grumman F3F, que desempenhou o papel de um caça experimental conhecido como XFAA-1 no filme, e uma variante inicial do Consolidated PBY Catalina. A Warner Bros. construiu uma maquete detalhada da cabine do Catalina para gravações internas.

Recepção
Como outros dramas de época da Warner Bros., a produção foi uma propaganda quando foi lançado no início de 1939, antes do início da Segunda Guerra Mundial.

O aspecto mais impressionante do filme foram as sequências de voo, que um crítico do The New York Times apropriadamente relatou ser "como um estudo documental da estação de treinamento aeronaval de Pensacola e seus métodos de transformar recrutas inexperientes em pilotos experientes de aviões de combate e bombardeio, Wings of the Navy sai do chão com muita agilidade e possui muito valor, interesse e até animação, do tipo puramente mecânico, para oferecer aos curiosos".

Adaptação para a rádio
"Wings of the Navy" foi apresentado em uma dramatização adaptativa de uma hora no Lux Radio Theatre, em 7 de outubro de 1940. Brent, de Havilland e Payne reprisaram seus papéis do filme.

Bibliografia
 Hardwick, Jack and Ed Schnepf. "A Viewer's Guide to Aviation Movies." The Making of the Great Aviation Films. General Aviation Series, Volume 2, 1989.
 Orriss, Bruce. When Hollywood Ruled the Skies: The Aviation Film Classics of World War II. Hawthorn, California: Aero Associates Inc., 1984. .

Filmes dos Estados Unidos de 1939
Filmes dirigidos por Lloyd Bacon
Filmes com trilha sonora de Heinz Roemheld
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1930
Filmes de propaganda
Filmes ambientados na Califórnia
Filmes sobre aviação
Marinha dos Estados Unidos em filmes
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa
Filmes da Warner Bros.

Wings of the Navy


Susannah (en español, Susana) es una ópera en dos actos con música y libreto en inglés de Carlisle Floyd, que compuso cuando era miembro de la facultad de piano de la Universidad Estatal de Florida. Este drama musical en dos actos se estrenó el 24 de febrero de 1955 en Tallahassee, Universidad de Florida.

Floyd adaptó la historia a partir del relato apócrifo de Susana y los Viejos, aunque con un final más positivo. La historia trata acerca de Susannah Polk de 18 años, una muchacha inocente que vive en la pequeña ciudad montañosa de New Hope Valley, en el estado meridional de Tennessee. Influido por los ancianos y las esposas de los ancianos, el predicador itinerante Olin Blitch la acusa de pecadora y es expulsada de la ciudad. En un encuentro con Blitch, Susannah rechaza arrepentirse y él acaba presionándola para que tenga sexo. Tras esto, Blitch tiene remordimientos e intenta convencer a los ciudadanos para que la perdonen. Ellos lo rechazan, y Susannah también se niega a perdonarlos. El hermano de Susannah, Sam, vuelve a casa, mata a Blitch y se escapa corriendo. La gente del pueblo intenta expulsar a Susannah, pero ella los apunta con su revólver y todos se marchan, excepto su antiguo amigo Little Bat. Éste intenta seducirla pero ella le rechaza.

Susannah es una de las óperas estadounidenses más interpretada, la segunda tras Porgy y Bess. Recientemente celebró su 50.ª aniversario con una representación en el escenario donde se estrenó el 24 de febrero de 1955, en Ruby Diamond Auditorium en la Universidad Estatal de Florida.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 13 representaciones en el período 2005-2010, siendo la primera de Carlisle Floyd.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas en inglés
Óperas de Carlisle Floyd
Óperas de 1955
Óperas estrenadas en Estados Unidos

Susannah


An Dichaea vaginata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Dichaea vaginata in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea vaginata


المُتشي أو الموجي أو (نقحرة: موتشي)  هو حلوى رز في اليابان تصنع من  بشكل عجيني يشكل في قوالب. تحضر في اليابان عادة ضمن طقس يسمى مُتشِتسوكي (餅つき)، وعلى الرغم من أنه يستهلك على مدار السنة، إلا أن المُتشي هو طعام تقليدي في عيد رأس السنة الياباني وعادة ما يباع ويستهلك في تلك الفترة.

لمحة عامة
ينتشر المُتشي في الصين وكوريا وجنوب شرق آسيا حيث له عدة أنواع، حيث كان يصنع قديماً من القمح والشعير والدخن والذرة الصفراء. عادة ما يؤكل المُتشي بإضافة النكهة له، كالملح وهو يستخدم في بعض الأطباق الصينية.

يصنع المُتشي في اليابان من الرز وهو أحد العناصر الأساسية في الثقافة اليابانية التقليدية المتعلقة باحتفالات رأس السنة.

تحتوي قطعة من المُتشي بحجم علبة أعواد ثقاب على حريرات تعادل الحريرات الموجودة في صحن من الرز، وهو سهل الحفظ لذلك يستخدم بشكل كبير كطعام في الحالات الطارئة أو عند حدوث الكوارث الطبيعية.

الأنواع والاستخدامات
يمكن تحضير المُتشي في المنزل أو الحصول عليه جاهزا.يقلى (بالزيت للأصحاء أو بالماء للمرضى)في مقلاة بعد تقطيعه إلى أشكال وأحجام متنوعة أو يطهى بالبخار أو يسلق أو يخبز.يوضع برش المُتشي أيضا على سطح الأطعمة المطهوة مع جبنة التوفو في الأواني العميقة لتعطي تأثير الجبن السائح.وينتفخ المُتشي عند طهوه ليصبح فطائر رائعة تؤكل مع مشروب الفجل.

فوائده
يمد الجسم بالدفء والطاقة وينشط الحوامل والمرضعات ويساعد على زيادة الوزن ويعمل على تغذية البنكرياس والطحال والمعدة.

السعرات الحرارية في 100 غ من المُتشي
235 سعرة حرارية.

مراجع

أطباق أرز
حلويات يابانية
مطبخ آسيوي
مطبخ تايواني
مطبخ صيني
مطبخ فيتنامي
مطبخ كوري
مطبخ هاواي
مطبخ هونغ كونغي
مطبخ ياباني
واغاشي

موتشي


Emilio Santarelli (né à Florence le  et mort à Florence le ) est un sculpteur italien, célèbre notamment pour avoir fait don d'une importante collection de dessins à la Galerie des Offices.

Biographie
Son père, Giovanni Antonio, était graveur sur cire et modeleur.

Emilio étudie à l'Académie des beaux-arts de Florence, remportant le prix triennal de sculpture en 1824. Très jeune, il travaille en 1828 à la basilique Santa Croce de Florence, où François-Xavier Fabre lui confie la construction du monument à la comtesse d'Albany, Louise de Stolberg-Gedern. Toujours dans la basilique florentine, il peint le monument à Giovan Vincenzo Alberti, tandis que pour la basilique Santo Spirito, il crée le bas-relief du Christ et  Véronique (1832), le bas-relief à la base du monument à Pietro Leopoldo sur la Piazza Santa Caterina (aujourd'hui piazza Martiri della Libertà) à Pise, inauguré en 1833. En 1842, il sculpte la statue de Michel-Ange pour le portique du Piazzale degli Uffizi.

Vers 1855, à Livourne, sur l'actuelle Piazza della Repubblica, il réalise le monument à  pour remplacer la sculpture originale de Paolo Emilio Demi, démolie à la suite des soulèvements révolutionnaires de 1849.

Le Monument à la mémoire d'Alessandro Gherardesca dans le Camposanto monumentale de Pise (1853) et les décorations en stuc de la chapelle de la Madone à San Romano (Province de Pise) sont aussi de lui.

Emilio Santarelli achète un potager derrière l'église Santa Maria del Carmine en Oltrarno, où il construit son propre palais. Dans le jardin attenant, aujourd'hui connu sous le nom de jardin Nidiaci, il crée une vaste collection de fleurs, notamment des camélias, dont il crée deux nouvelles espèces : le Jardin Santarelli et la Bella d'Ardiglione.

Il sculpte la figure allégorique de la Forteresse de la volonté forte à la base du grand monument à Christophe Colomb à Gênes, réalisé par Lorenzo Bartolini. Il réalise de nombreux portraits dont certains sont conservés au musée Fabre de Montpellier.

Il crée le Monument à Louise de Stolberg-Gedern dans la chapelle Castellani de la basilique Santa Croce de Florence, avec Luigi Giovannozzi, d'après un dessin de Charles Percier ; le Buste de Raphaël d'Urbino au Cenacolo di Fuligno ; Prière d'Innocence, conservée au Musée d'Art Moderne de Gênes ; la statue de la niche derrière l'autel de l'église San Giuseppino de Florence, copie de celle de Montpellier ; le mausolée de Giuseppe Bezzuoli et son buste à la Galerie  d'Art moderne du palais Pitti ; le Buste de Don Pirro Palazzeschi (1855) dans l'église San Frediano, un Saint Sébastien et une Madone dans l'église de la Vénérable archi-fraternité de la Miséricorde de Florence ; les bustes de savants du Musée d'histoire naturelle de l'université de Florence ; une statue du Bon Pasteur, également exposée à la Mostra italiana de 1861 ; un Narcisse conservé au Musée de l'Ermitage (1855).

En 1866, il fait don de toute sa collection à la Galerie des Offices, composée de  originaux de divers artistes anciens et modernes avec un catalogue manuscrit comportant la description de chaque dessin. Les dessins ont été exposés dans le Corridor de Vasari, qui a été ouvert ces années-là. La Collection Santarelli représente la plus importante donation au Cabinet des dessins et des estampes et environ un quart de l'ensemble de la collection de dessins.

En 1871, il vend sa grande collection de livres, d'estampes et de portraits gravés à Leipzig. Un an après sa mort, sa veuve met en vente 26 statues en marbre et 25 moulages en plâtre originaux de son mari.

L'hypothèse a été formulée qu'il était le fils de François-Xavier Fabre car il lui a continué ses  donations tout au long de sa vie et Fabre a nommé Emilio Santarelli son légataire universel, héritier de tous ses biens non-artistiques-littéraires. Il est probable que Fabre a laissé à Santarelli certains de ses dessins, dont certains appartenaient déjà à Vittorio Alfieri dont il a hérité à son tour par la comtesse d'Albany.

Références

Bibliographie
 AA. VV., Disegni italiani della collezione Santarelli, Leo S. Olscheki, Florence 1967
 Roberto Alonso Moral, « El escultor Emilio Santarelli, coleccionista de dibujos » dans I segni nel tempo. Dibujos españoles de los Uffizi, Fundación MAPFRE, Area de Cultura, Madrid 2016, .
 Fausta Garavini, Carteggi ritrovati, il Mulino, Bologne, 2007.

Article connexe
 Cabinet des dessins et des estampes

Liens externes

Sculpteur italien du XIXe siècle
Artiste de l'école florentine
Naissance en août 1801
Naissance à Florence
Décès en octobre 1886
Décès à Florence
Décès à 85 ans

Emilio Santarelli


#PartiuFama é um filme de comédia brasileiro de 2022, dirigido por Miguel Rodrigues a partir de um roteiro de Evandro Berlesi e protagonizado pelo ator Guilherme Seta.

Sinopse

Gabriel (Guilherme Seta) sempre sonhou em ser famoso, mas sua timidez não permitia nem que ele falasse com Bianca (Lívia Inhudes), sua paixão de infância. Depois de reprogramar seu passado, ele se torna popular na escola. Mesmo assim, seus vídeos não viralizam. Quando decide prestar atenção nas histórias de um cliente do boteco de seu pai, que relata suas desventuras na juventude, Gabriel passa a gravar vídeos contando estas histórias como se fossem suas e se torna um youtuber de sucesso, mas as coisas fogem de controle.

Elenco

Produção

#PartiuFama é produzido pela Rubi Produtora, mesma produtora do filme Juntos e Enrolados, e em coprodução com Take a Take Films. A direção do filme é assinada por Miguel Rodrigues, que dirigiu diversas novelas na TV Globo; séries, web séries, curtas e longas metragens, sendo indicado ao Emmy Internacional pelo seu trabalho no seriado Na forma da lei, enquanto que o roteiro do longa é escrito por Evandro Berlesi.

As filmagens foram realizadas em setembro de 2021 em Búzios, no Rio de Janeiro. Algumas cenas foram gravadas posteriormente em São Paulo. No dia 5 de abril de 2022 foi lançado oficialmente o primeiro trailer pela Imagem Filmes, ainda com o nome anterior, O Último YouTuber Virgem.

Lançamento
#PartiuFama foi lançado mundialmente com exclusividade pela HBO Max em 16 de setembro de 2022.

Ligações externas

Filmes do Brasil de 2022
Filmes de comédia do Brasil
Filmes em língua portuguesa
Filmes distribuídos pela Imagem Filmes
Filmes de comédia da década de 2020
Filmes ambientados na cidade do Rio de Janeiro
Filmes gravados na cidade do Rio de Janeiro
Filmes sobre ensino médio

PartiuFama


Saygeçit, Adana ilinin İmamoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Fırka-i Islahiye ile kurulan köylerdendir. Eski adı Çarkıpare'dir. Sırkıntı Türkmenlerinin ileri gelenlerinden Sırkıntıoğlu Yusuf Bey tarafından kurulmuştur. Saygeçit içinde bulunan İncedere bölgede sulama amaçlı kullanılan çok önemli bir kaynaktır. Mahallenin ileri gelen ailelerinden birisi olan İncedere ailesi ismini buradan almaktadır.

Coğrafya
Adana iline 40 km, İmamoğlu ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

İmamoğlu'nun mahalleleri

Saygeçit, İmamoğlu


Niels la Cour (født 14. november 1944) er en dansk komponist.

Liv
La Cour blev student fra Aurehøj Gymnasiums musiklinie 1963 og modtog orgelundervisning som privatelev hos Finn Viderø fra 1962-64. Han studerede på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium i København fra 1964 til 1969 og tog diplom- og musiklærer-eksamen i fagene musikteori, musikhistorie og hørelære. Efterfølgende studerede han instrumentering og komposition med Leif Kayser i 1973-74 og på Conservatorio di Santa Cecilia i Rom i 1975. Niels la Cour underviste i musikteori på Det Fynske Musikkonservatorium i Odense mellem 1968 og 1977 og på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium i København fra 1978 og fremefter. Han har modtaget et treårigt stipendium fra statens kunstfond i 1973 og i 1988 blev han udnævnt som "Årets Korkomponist".

Værker
La Cours værker omfatter bl.a. Tre latinske Motetter (Hodie Christus natus est, Ave Maria, og Laudate Dominum), som han komponerede i 1982.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Profil hos Dansk Komponist Forening
 EWH profil

Komponister fra Danmark
Klassiske komponister fra det 20. århundrede
Klassiske komponister fra det 21. århundrede
Studenter fra Aurehøj Gymnasium

Niels la Cour (komponist)


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1903:

فردي رجال

 لورنس دوهيرتي هزم  فرانك رايسيلي. النتيجة: 7-5 6-3 6-0

فردي سيدات

 دوروثيا دوجلاس هزمت  إيثيل تومسن. النتيجة: 4-6, 6-4, 6-2

مراجع

بطولة ويمبلدون 1903
أحداث 1903 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1903 الرياضية
أحداث يونيو 1903 الرياضية
كرة المضرب في 1903

بطولة ويمبلدون 1903


O Anjo Caído – em francês, L'Ange déchu – é uma pintura do artista francês Alexandre Cabanel. Foi pintada em 1847, quando o artista tinha 24 anos, e representa Lúcifer após sua queda do paraíso.

A pintura faz parte do acervo do Museu Fabre em Montpellier, França e não está à venda.

Pinturas de 1847

O Anjo Caído


{{Infobox country
| native_name            =
| conventional_long_name = Qi
| common_name            = Southern Qi|
| era                    =
| status                 = Empire
| status_text            =
| empire                 =
| government_type        = Monarchy||||
| year_start             = 479
| year_end               = 502|
| year_exile_start       =
| year_exile_end         = |
| event_start            =
| date_start             = 3 June<ref>Book of Southern Qi, vol. 1.</ref>
| event_end              =
| date_end               = 24 April|
| event1                 =
| date_event1            =
| event2                 =
| date_event2            =
| event3                 =
| date_event3            =
| event4                 =
| date_event4            = |
| event_pre              =
| date_pre               =
| event_post             =
| date_post              = ||
| p1                     = Liu Song
| flag_p1                =
| image_p1               =
| p2                     =
| flag_p2                =
| p3                     =
| flag_p3                =
| p4                     =
| flag_p4                =
| p5                     =
| flag_p5                =
| s1                     = Liang dynasty
| flag_s1                =
| image_s1               =
| s2                     =
| flag_s2                =
| s3                     =
| flag_s3                =
| s4                     =
| flag_s4                =
| s5                     =
| flag_s5                = |
| image_flag             =
| flag                   =
| flag_type              = |
| image_coat             =
| symbol                 =
| symbol_type            = |
| image_map              = Southern Qi map.jpg
| image_map_caption      = Southern Qi and its neighbors. They were bordered by the Northern Wei to the north.
| image_map2             =
| image_map2_caption     = |
| capital                = Jiankang
| capital_exile          =
| latd                   =
| latm                   =
| latNS                  =
| longd                  =
| longm                  =
| longEW                 = |
| national_motto         =
| national_anthem        =
| common_languages       =
| religion               =
| currency               = Chinese coin,Chinese cash||
| leader1                = Emperor Gao
| leader2                = Emperor Wu
| leader3                = Emperor He
| year_leader1           = 479–482
| year_leader2           = 482–493
| year_leader3           = 501–502
| title_leader           = Emperor
| representative1        =
| representative2        =
| representative3        =
| representative4        =
| year_representative1   =
| year_representative2   =
| year_representative3   =
| year_representative4   =
| title_representative   =
| deputy1                =
| deputy2                =
| deputy3                =
| deputy4                =
| year_deputy1           =
| year_deputy2           =
| year_deputy3           =
| year_deputy4           =
| title_deputy           = ||
| legislature            =
| house1                 =
| type_house1            =
| house2                 =
| type_house2            = ||
| stat_year1             =
| stat_area1             =
| stat_pop1              =
| stat_year2             =
| stat_area2             =
| stat_pop2              =
| stat_year3             =
| stat_area3             =
| stat_pop3              =
| stat_year4             =
| stat_area4             =
| stat_pop4              =
| stat_year5             =
| stat_area5             =
| stat_pop5              =
| footnotes              =
| today                  = ChinaVietnam
}}

Qi, known in historiography as the Southern Qi ( or ) or Xiao Qi (), was a Chinese imperial dynasty and the second of the four Southern dynasties during the Northern and Southern dynasties era. It followed the Liu Song dynasty and was succeeded by the Liang dynasty. The main polity to its north were the Northern Wei.

 History
The dynasty began in 479, when Xiao Daocheng forced the Emperor Shun of Liu Song (宋顺帝) into yielding the throne to him, ending Liu Song and starting Southern Qi, as its Emperor Gao. The dynasty's name was taken from Xiao's fief, which roughly occupied the same territory as the Warring States era Kingdom of Qi. The Book of the Qi does not mention whether or not Xiao had any blood relationship to either the House of Jiang or House of Tian, the two dynasties which had previously ruled that kingdom.

During its 23-year history, the dynasty was largely filled with instability, as after the death of the capable Emperor Gao and Emperor Wu, Emperor Wu's grandson Xiao Zhaoye (萧昭业) was assassinated by Emperor Wu's intelligent but cruel and suspicious cousin Xiao Luan (萧鸾), who took over as Emperor Ming, and proceeded to carry out massive executions of Emperor Gao's and Emperor Wu's sons, as well as officials whom he suspected of plotting against him.川本『中国の歴史、中華の崩壊と拡大、魏晋南北朝』、P152

The arbitrariness of these executions was exacerbated after Emperor Ming was succeeded by his son Xiao Baojuan, whose actions drew multiple rebellions, the last of which, by the general Xiao Yan (萧衍) led to Southern Qi's fall and succession by Xiao Yan's Liang Dynasty.

More than fifty percent of Tuoba Xianbei princesses of the Northern Wei were married to southern Han Chinese men from the imperial families and aristocrats from southern China of the Southern dynasties who defected and moved north to join the Northern Wei. Tuoba Xianbei Princess Nanyang (南阳长公主) was married to Xiao Baoyin (萧宝夤), a Han Chinese member of Southern Qi royalty. Xianbei Tuoba Emperor Xiaozhuang of Northern Wei's sister the Shouyang Princess was wedded to the Han Chinese Liang dynasty ruler Emperor Wu of Liang's son Xiao Zong 蕭綜.

 War with Northern Wei
In 479, after Xiao Daocheng usurped the throne of Liu Song, the Northern Wei emperor prepared to invade under the pretext of installing Liu Chang, son of Emperor Wen of Liu Song who had been in exile in Wei since 465 AD.
Wei troops began to attack Shouyang but could not take the city. The Southern Qi began to fortify their capital, Jiankang, in order to prevent further Wei raids.
Multiple sieges and skirmishes were fought until 481 but the war did not witness any major campaign. A peace treaty was signed in 490 with the Emperor Wu.

 Sovereigns of Southern Qi Dynasty (479–502)

Sovereigns' family tree

 Notes

 References
 Citations

 Sources

 Book of Southern Qi History of Southern Dynasties Zizhi Tongjian''

See also

 Southern and Northern Dynasty
 Chinese sovereign
 Yongming poetry
List of Bronze Age States
List of Classical Age States
List of Iron Age States
List of pre-modern great powers

Northern and Southern dynasties
Dynasties of China
Former countries in Chinese history
479 establishments
5th-century establishments in China
502 disestablishments
6th-century disestablishments in China

Southern Qi


A singing school is a school in which students are taught to sightread vocal music. Singing schools are a long-standing cultural institution in the Southern United States. While some singing schools are offered for credit, most are informal programs.

Historically, singing schools have been strongly affiliated with Protestant Christianity. Some are held under the auspices of particular Protestant denominations that maintain a tradition of a cappella singing, such as the Church of Christ and the Primitive Baptists. Others are associated with Sacred Harp, Southern Gospel, and similar singing traditions, whose music is religious in character but sung outside the context of church services.

Often the music taught in singing schools uses shape note or "buckwheat" notation, in which the notes are assigned particular shapes to indicate their pitch. There are two main varieties: the four-note, or fasola, system used in Sacred Harp music, and the seven-note system developed by Jesse B. Aikin used in southern gospel music. Some churches, including some Baptist churches (though fewer and fewer), use hymnals printed in shape notes.

History

Origins

The first American singing schools began in New England in the early 1700s as an effort to spread the use of written music in congregational singing. In some denominations, controversies existed on whether congregations should sing audibly, and whether singing should be limited to the Psalms of David. This New England controversy centered around "regular singing" versus the "usual way". The "usual way" consisted of the entire congregation singing in unison tunes passed on by oral tradition, often by lining out. "Regular singing" consisted of singing by note or rule. Though intended for the entire congregation, "regular singing" sometimes divided the congregation into singers and non-singers. Massachusetts ministers John Tufts and Thomas Walter were among the leaders in this "reform movement". Tufts' An Introduction to the Singing of Psalm Tunes is generally considered the first singing school manual. By the middle of the 18th century, the arguments for "regular singing" had generally won the day.

By the end of the 18th century, the singing school manuals had become standardized in an oblong-shaped tunebook, usually containing tunes with only one stanza of text. William Billings was one of the most important of the New England singing school teachers of this period. One of his singing schools was held in 1774 in Stoughton, Massachusetts. According to Hall, "The school taught by William Billings is the first and only one with all the pupils given." A few members of this singing school later helped organize the Stoughton Musical Society in 1786, now the oldest surviving choral society in the United States.

New systems of music notation, including shape notes, were developed by singing school teachers as an aid in learning to sing by sight. Early shape note systems were an extension of "Old English" or "Lancashire" sol-fa, developed in Britain in the 17th century, with the intention of teaching school children to sing, and remained in use there until the 20th. This system was used in America from the late 17th century. The use of "shape-notes" themselves was an American innovation, first put into use in 1798 in Philadelphia and soon popular in the many hymn collections published in the early 19th century. The four-shape "fasola" system was prominent before the Civil War and survives largely in the Sacred Harp tradition, while various seven-shape systems gained popularity beginning in the 1860s and are still seen in some denominational hymnals and in Southern Gospel music.

By the 1820s, the "Yankee singing school" had become a nationwide phenomenon. However, advocates of European classical music like Lowell Mason sought to suppress the tradition in favor of a more cosmopolitan idiom, which came to be taught at public schools. Eventually, singing schools in the north faded to obscurity, while in the south and west they became a prominent social event for small-town Americans looking for something to do.

Continued use in the South
Singing schools were often taught by traveling singing masters who would stay in a location for a few weeks and teach a singing school. A singing school would be a large social event for a town; sometimes nearly everyone in the town would attend and people would come from many miles away. Many young men and women saw singing schools as important to their courtship traditions. Sometimes the entire life of a town would be put on hold as everyone came out to singing school. In this way, singing schools resembled tent revivals.

Laura Ingalls Wilder related attending a singing school as a young lady in These Happy Golden Years, one of the Little House books. Her husband, Almanzo Wilder, courted her there.

One common tradition was the "singing school picture" taken of the teacher and students on the last day of school. Many old black and white photographs exist as records of these events from the nineteenth and early twentieth centuries; genealogical researchers often find these records useful. The pictures were often taken in front of a blackboard with the name of the teacher and date of the school. Some of these pictures show small classes, while others record very large schools.

Singing schools underwent many changes as cities grew and the population moved away from an agrarian lifestyle. One of the most notable changes was the length of schools; at one time it was common for schools to last four weeks. This was shortened over time, and today most of the larger singing schools last for two weeks, though the Gospel Singers of America School of Gospel Music still lasts for three weeks.

Singing schools began to hold less interest for the general public as time went on and could rarely get attendance from an entire town. Instead, schools were attended by interested students from a much larger region. In the case of Sacred Harp singing schools, students usually attended because of their interest in the Sacred Harp singing tradition; in other schools, students attended because of an interest in vocal church music, especially for those churches that maintain an all-a capella music tradition.

The tradition of having singing school masters who traveled between various towns where they held singing schools faded away in favor of holding annual schools in the same location. Primitive Baptists have established three permanently located singing schools in the state of Texas (Harmony Hill at Azle, Harmony Plains at Cone, and Melody Grove at Warren). There are several non-denominational seven-shape singing schools throughout the southern United States, including the North Georgia School of Gospel Music in Georgia, Ben Speer's Stamps-Baxter School of Music in Tennessee, Cumberland Valley School of Gospel Music in Tennessee and the Alabama School of Gospel Music in Alabama. Camp Fasola, which was founded in 2003, is an attempt by Sacred Harp enthusiasts to establish a permanent annual singing school.

Singing schools are also common in Missionary Baptist churches, as well as rural churches across the South, including Methodist, Church of God, Southern Baptist, and other denominations. Many of these churches still prefer to use shape note hymnals, as opposed to round note versions that many denominational publishing houses provide. In southern gospel singing schools, convention songbooks are used to teach sight-singing, music theory, and conducting. Some music publishing companies have also published music theory books for use in the schools.

Curriculum

The basic subjects taught at singing schools are music theory and sight reading (the ability to sing a piece of music on first reading). Most southern gospel schools also focus extensively on song leading, the ability to direct a group in vocal music. Song leading requires both music theory skills and public speaking skills. In addition, many schools teach composition and ear training. Most song leading classes are open to both genders, but some schools are associated with Christian religious traditions that allow only male leadership and therefore only offer such classes to males.

Sacred Harp singing schools use one or more of the 20th century editions of The Sacred Harp as curriculum. Some of these schools are one-day workshops held in conjunction with a singing convention. The emphasis is on teaching newcomers and advanced musicians the note system and traditions of Sacred Harp.

Many singing schools have published their own small textbooks on music theory, harmony, and song and lyric composition. These are often offered to students as part of the tuition charge of the school.Some schools, such as Cumberland Valley School of Gospel Music, include in the tuition charge a convention songbook rather than a textbook.  At some schools students purchase a pitch pipe or tuning fork. Primitive Baptists commonly practice pitching by ear rather than with a pitch pipe. Southern gospel schools primarily use the piano as accompaniment. Pitch pipes are sometimes used in individual classes for brief practice.

It is common for students to continue to return to their singing school year after year, even after completing the entire curriculum the school offers, for additional practice as well as for the social opportunity the school represents. Many singing school students eventually become teachers. Though singing schools are not as prominent today as they were, for many people they are still an important yearly event.

List of singing masters

Ordered chronologically by date of birth.

William Billings (1746–1800)
Justin Morgan (1747–1798)
Benjamin Dearborn (1754–1838)
Jacob French (1754–1817)
Joseph Funk (1778–1862)
Benjamin Franklin White (1800–1879)
Jesse B. Aikin (1808–1900)
William Walker (1809–1875)
Aldine Silliman Kieffer (1840–1904)
Wilson Marion Cooper (1850–1916)
Seaborn Denson (1854–1936)
Charles H. Gabriel (1856–1932)
Anthony Johnson Showalter (1858–1924)
Thomas Denson (1863–1935)
James David Vaughan (1864–1941)
Judge Jackson (1883–1958)
Tillit Sidney Teddlie (1885–1987)
William Burton Walbert (1886–1959)
Virgil Oliver Stamps (1892–1940)
C.C. Stafford (1893-1977)
Robert Sterling Arnold (1905–2003)
Dorsey Yarborough (1913-2002)
Joe Roper (1915–1990)
Videt Richard Polk (1918–2002)
Dewey Caldwell (1926-1997)
Byron E. Reid (born 1929)
Hugh McGraw (1931–2017)
Bobby Jean Burnett Sr. (1932–2008)
Pauline Thompson (born 1944)
Joel D. McKissack (born 1955)
Richard DeLong (born 1963)
Eugene McCammon (currently active)
Tim Eriksen (born 1966)
Date needed:

Autrey Hayes
Key Dillard
Gene Jeffress
Jimmy L. Jeffress
James E. Reid

List of singing schools in Port Elizabeth
 Alabama School of Gospel Music, Snead State Junior College, Boaz, Alabama
 Ben Speer's Stamps-Baxter School of Gospel Music, Murfreesboro, Tennessee
 Brockwell Gospel Music School, Brockwell, Arkansas
 Camp Fasola (Sacred Harp-affiliated), Anniston, Alabama and Double Springs, Alabama
 Cumberland Valley School of Gospel Music, Pulaski, Tennessee
 Do Re Mi Gospel Music Academy, Lebanon, Tennessee
 Four States Praise Camp, Lewisville, Arkansas
 Gospel Singers of America, Pass Christian, Mississippi
 Haralson County Singing School, Bremen, Georgia
 Haskell Singing School, Church of Christ, Haskell, Texas
 Foundation School of Church Music, Church of Christ, Buda, Texas
 Jeffress School of Gospel Music, Crossett, Arkansas
 Harmony Highlands Singing School, Jasper, Alabama
 Harmony Hill Singing School, Azle, Texas
 Harmony Plains Singing School, Cone, Texas
 Leoma School of Gospel Music, Lawrenceburg, Tennessee
 Mountain State School of Gospel Music, Dunbar, West Virginia
 National School of Gospel Music, Tennessee, Kansas, and California
 North Georgia School of Gospel Music, Dahlonega, Georgia
 R. J. Stevens Music Singing School, Wilburton, Oklahoma
 Southern Gospel Music School of America, Chattanooga, Tennessee
 Texas Normal Singing School (ACU Singing School), Abilene, Texas
 Texas Southern Gospel School of Music, Navarro College, Corsicana, Texas
 Tri-County Singers Association School, Charleston, West Virginia
 West Virginia School of Gospel Music, Kenna, West Virginia
 Worship Leader Institute, Tulsa, Oklahoma

Notes

External links

Articles
Shape-Note Singing Schools - by David Warren Steel
Singing With So-Fa Syllables - article about singing schools and shape notes
Singing Stoughton - by Roger Lee Hall, on the history of the Stoughton Musical Society, which emerged from early singing schools

Web sites of singing schools
The Alabama School of Gospel Music, Boaz, Alabama
Ben Speer's Stamps-Baxter School of Music, Murfreesboro, Tennessee
Brockwell Gospel Music School, Brockwell, Arkansas
Camp Doremi, Little Switzerland, North Carolina
Camp Fasola, Alabama
Cumberland Valley School of Gospel Music, Pulaski, Tennessee
Do Re Mi Gospel Music Academy, Lebanon, Tennessee
Foundation School of Church Music, Buda, Texas
Four States Praise Camp, Canfield, Arkansas
Gospel Singers of America School of Gospel Music, Pass Christian, Mississippi
Harmony Highlands, Jasper, Alabama
Harmony Hill Singing School, Azle, Texas
Harmony Plains Singing School, Cone, Texas
Jeffress School of Gospel Music, Crossett, Arkansas
Leoma School of Gospel Music, Lawrence County Youth Camp, Lawrenceburg, Tennessee
National School of Music
North Georgia School of Gospel Music, Dahlonega, Georgia
The Singing School at Abilene Christian University, Abilene, Texas
Southern Gospel Music School of America, Chattanooga, Tennessee
Texas Southern Gospel School of Music, Corsicana, Texas
Mountain State School of Gospel Music, Dunbar, WV

Further reading
Bandel, Betty (n.d.) Sing the Lord's Song in a Strange Land: the Life of Justin Morgan

Cheek, Curtis Leo (1968) The Singing School and Shaped-Note Tradition, by Curtis Leo Cheek (thesis in partial fulfillment of a Doctor of Musical Arts, University of Southern California)
Foote, Henry Wilder (n.d.) Three Centuries of American Hymnody

Hall, Roger L. (2012) Old Stoughton: Singing Meetings and Concerts
Jones, Burt (n.d.) A Practical Handbook for Singing and Songleading
Marini, Stephen A. (2003) Sacred Song in America: Religion, Music, and Public Culture. Urbana: University of Illinois Press.

Video documentaries
Shearon, Stephen, and Mary Nichols, prod. (2010) "I'll Keep On Singing": The Southern Gospel Convention Tradition.
Hall, Roger, prod. (2010) "Dedication": Singing in Stoughton (William Billings Singing School).

Music education

Singing school


El término Novopávlovka  o Novopávlivka () puede referirse a:

Novopávlovka (Bashkortostán), localidad de la república de Bashkortostán, en Rusia.
 Novopávlovka (Chitá), localidad del óblast de Chitá, en Rusia.
 Novopávlovka (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
 Novopávlovka (Nizhni Nóvgorod), localidad del óblast de Nizhni Nóvgorod, en Rusia.
 Novopávlovka (Oremburgo), localidad del óblast de Oremburgo, en Rusia.
 Novopávlovka (Kashary, Rostov), localidad del raión de Kashary del óblast de Rostov, en Rusia.
 Novopávlovka (Oktiabria, Rostov), localidad del raión de Oktiabria del óblast de Rostov, en Rusia.
 Novopávlovka (Tatsínskaya, Rostov), localidad del raión de Tatsínskaya del óblast de Rostov, en Rusia.
 Novopávlovka (Bolshaya Glushitsa, Samara), localidad del raión de Bolshaya Glushitsa del óblast de Samara, en Rusia.
 Novopávlovka (Krasnoarméiskoye, Samara), localidad del Krasnoarméiskoye del óblast de Samara, en Rusia.
 Novopávlovka (Sarátov), localidad del óblast de Sarátov, en Rusia.

Novopávlivka (Bajchisarái, Crimea), localidad del raión del raión de Bajchisarái de la república autónoma de Crimea, en Ucrania.
 Novopávlivka (Dzhankoy, Crimea), localidad del raión del raión de Dzhankoy de la república autónoma de Crimea, en Ucrania.
 Novopávlivka (Krasnoperekopsk, Crimea), localidad del raión del raión de Krasnoperekopsk de la república autónoma de Crimea, en Ucrania.
 Novopávlivka (Mezhova, Dnipropetrovsk), localidad del raión del raión de Mezhova del óblast de Dnipropetrovsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Tomakivka, Dnipropetrovsk), localidad del raión del raión de Tomakivka del óblast de Dnipropetrovsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Oleksandrivka, Donetsk), localidad del raión del raión de Oleksandrivka del óblast de Donetsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Volnovaja, Donetsk), localidad del raión del raión de Volnovaja del óblast de Donetsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Kostiantynivka, Donetsk), localidad del raión del raión de Kostiantynivka del óblast de Donetsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Krasnoarmisk, Donetsk), localidad del raión del raión de Krasnoarmisk del óblast de Donetsk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Barvinkove, Járkov), localidad del raión de Blizniukyi del óblast de Járkov, en Ucrania.
 Novopávlivka (Blizniukyi, Járkov), localidad del raión de Blizniukyi del óblast de Járkov, en Ucrania.
 Novopávlivka (Izium, Járkov), localidad del raión de Izium del óblast de Járkov, en Ucrania.
 Novopávlivka (Krasnograd, Járkov), localidad del raión de Krasnograd del óblast de Járkov, en Ucrania.
 Novopávlivka (Kalanchak, Jerson), localidad del raión de Kalanchak del óblast de Jerson, en Ucrania.
 Novopávlivka (Velyka Oleksandrivka, Jerson), localidad del raión de Velyka Oleksandrivka del óblast de Jerson, en Ucrania.
 Novopávlivka (Mala Vyska, Kirovogrado), localidad del raión del raión de Mala Vyska del óblast de Kirovogrado, en Ucrania.
 Novopávlivka (Novoukrainka, Kirovogrado), localidad del raión del raión de Novoukrainka del óblast de Kirovogrado, en Ucrania.
 Novopávlivka (Novoukrainka, Kirovogrado), localidad del raión del raión de Mala Vyska del óblast de Kirovogrado, en Ucrania.
 Novopávlivka (Lugansk), localidad del óblast de Lugansk, en Ucrania.
 Novopávlivka (Bashtanka, Mykolaiv), localidad del raión de Bashtanka del óblast de Mykolaiv, en Ucrania.
 Novopávlivka (Nova Odesa, Mykolaiv), localidad del raión de Nova Odesa del óblast de Mykolaiv, en Ucrania.
 Novopávlivka (Pervomaisk, Mykolaiv), localidad del raión de Pervomaisk del óblast de Mykolaiv, en Ucrania.
 Novopávlivka (Veselynove, Mykolaiv), localidad del raión de Veselynove del óblast de Mykolaiv, en Ucrania.
 Novopávlivka (Vradiivka, Mykolaiv), localidad del raión de Vradiivka del óblast de Mykolaiv, en Ucrania.
 Novopávlivka (Velyka Myjailivka, Odesa), localidad del raión de Velyka Myjailivka del óblast de Odesa, en Ucrania.
 Novopávlivka (Frunzivka, Odesa), localidad del raión de Frunzivka del óblast de Odesa, en Ucrania.
 Novopávlivka (Shyriaieve, Odesa), localidad del raión de Shyriaieve del óblast de Odesa, en Ucrania.
 Novopávlivka (Zaporizhia), localidad del óblast de Zaporizhia, en Ucrania.

Novopávlovka


DentalMonitoring est une entreprise française qui permet aux dentistes et orthodontistes de suivre et de contrôler la santé bucco-dentaire de patients à distance. Le fonctionnement de cette plateforme repose sur une intelligence artificielle capable de détecter des problèmes dentaires à partir de clichés pris avec un smartphone. La start-up propose également des consultations virtuelles ainsi que le suivi des traitements à distance.

DentalMonitoring est la première entreprise basée sur l'intelligence artificielle répondant aux besoins des professionnels du secteur dentaire. La start-up est active en Europe, aux États-Unis, en Australie et en Asie et compte plus de 400 employés dans 18 pays.

Histoire
DentalMonitoring est cofondé par Philippe Salah en 2014. L'entreprise commercialise son offre de soin connectée en 2017, après 3 ans consacrés au développement d'algorithmes.

En mars 2018, DentalMonitoring lève 9,5 millions de dollars auprès de plus de 50 personnes physiques dont des orthodontistes.

En 2019, l'entreprise lève 45 millions d'euros auprès des investisseurs Vitruvian Partners, Naxicap Partners et Straumann. La start-up a pour objectif d'accélérer son développement aux États-Unis et en Asie. Dental Monitoring est alors la seule start-up au monde à appliquer les bénéfices de l'intelligence artificielle au traitement dentaire.

En 2020, DentalMonitoring acquiert la start-up française Loumcare (leur produit est nommé Loum) spécialisée dans l'observance thérapeutique.

Licorne française
En 2021, DentalMonitoring lève 150 millions de dollars auprès des fonds Mérieux Equity Partners et Vitruvian Partners, ce qui la fait entrer dans la liste des licornes françaises avec une valorisation à 1,2 milliard de dollars.

Mission
DentalMonitoring permet d'analyser, de détecter et de signaler plus de 130 observations orales à partir d'images prises avec un smartphone. Avec cette solution, le médecin peut suivre à distance et presque en temps réel ce qui se passe dans la bouche du patient, et donc estimer rapidement si un nouveau rendez-vous est à prévoir. L'entreprise propose également des solutions de consultation virtuelle ainsi que le suivi des traitements à distance.

Notes et références

Liens externes
Site de DentalMonitoring

Site web français
Entreprise ayant son siège à Paris
Start-up
Entreprise de télémédecine
Service en ligne
Intelligence artificielle

DentalMonitoring


Marcos Pedro Makón (n. Coronel Suárez, provincia de Buenos Aires, 1942) es un contador público argentino que ejerció el cargo de Ministro de Desarrollo Social y Medio Ambiente durante la presidencia de Fernando de la Rúa.

Biografía

Se recibió de Contador Público Nacional en 1965, y se ha especializado en la administración financiera estatal y planificación del sector público. Ha publicado numerosos trabajos sobre administración financiera pública y presupuesto.

En 1971 ingresó por primera vez al sector público argentino, como parte del Equipo Técnico Presupuestario del Consejo Federal de Inversiones. Posteriormente trabajó para la Organización de las Naciones Unidas en distintos países de América Latina.

Asesoró a la Secretaría de la Función Pública de su país y al Consejo Federal de Inversiones en proyectos de desarrollo municipal, durante la presidencia de Raúl Alfonsín; al final de la presidencia de éste, brevemente volvió a trabajar para las Naciones Unidas.

Fue Subsecretario de Presupuesto del Ministerio de Economía argentino entre 1991 y 1996, acompañando la gestión de Domingo Cavallo. En julio de 1996 fue nombrado coordinador del Programa de Consolidación de la Reforma Administrativa y Financiera del Sector Público Nacional, cargo que ejerció durante un año.

Alejado Cavallo del gobierno de Carlos Menem, se sumó a la campaña presidencial de Chacho Álvarez, que en 1999 fue elegido vicepresidente de la Nación. A poco de asumir la presidencia Fernando de la Rúa, en mayo de 2000, fue secretario de Modernización del Estado, cargo que ejerció hasta el mes de octubre del mismo año, en que fue nombrado secretario general de la Jefatura de Gabinete de Ministros.

En marzo del año siguiente fue nombrado Ministro de Desarrollo Social y Medio Ambiente de la Nación, cargo al que renunció una semana después por decisión política del partido al que pertenecía (FREPASO). Posteriormente reingresó como Vicejefe de Gabinete de Ministros hasta el 20 de noviembre de ese año, en que presentó su renuncia al cargo.

Desde su paso por la administración pública argentina ha trabajado para el Banco Mundial y el Banco Interamericano de Desarrollo, y ha asesorado a los estados nacionales y locales de diversos países, como la República Dominicana, Chile, Colombia, Honduras, Paraguay y Guatemala. Desde febrero de 2018, es director general de la Oficina de Presupuesto del Congreso nacional.

Referencias

Enlaces externos

Porteños
Contadores de Argentina
Ministros de Bienestar Social de Argentina
Gabinete de Fernando de la Rúa

Marcos Makón


Elche er borg og sveitarfélag í Alícantehéraði í Valensía á Spáni. Sjálf borgin er 11 km frá ströndinni. Íbúar eru um 230.000 (2018).

Borgin á sér langa sögu. Elche-konan (Dama de Elche) er stytta sem fannst á svæðinu og má rekja til 4. aldar fyrir Krist.
Pálmalundurinn, Palmeral de Elche eða Palmerar d'Elx á valensísku, er á minjaskrá UNESCO. Þar eru 200.000 pálmatré.

Borgir í Valensía
Borgir í Alícantehéraði

Elche


Marzena Sowa (1979, Stalowa Wola) - autora polaca de tebeos. Desde 2001 vive en Francia.

Estudió filología románica en la Universidad Jagellonica de Cracovia y luego en la Universidad Michel de Montaigne en Burdeos.

Es el autor de la autobiográfica comics "Marzi". Describe Polonia en la época del comunismo en los años 80 observada desde punto de vista de una niña pequeña (ella misma).
Hasta ahora, seis volúmenes de libros de historietas fueron publicadas (Dupuis/Francia).
Existen también traducciones en polaco y en español.
El autor de los dibujos es Sylvain Savoia - pareja de Marzena Sowa.

Libros
Marzi:
Petite Carpe, vol. 1, Dupuis, 2005
Sur la terre comme au ciel, vol. 2, Dupuis, 2006
Rezystor, vol. 3, Dupuis, 2007
Le Bruit des villes, vol. 4, Dupuis, 2008 (tirage de tête, Éditions de la Gouttière, 2008)
Pas de liberté sans solidarité, vol. 5, Dupuis, 2009
Tout va mieux..., vol. 6, Dupuis, 2011
La Pologne vue par les yeux d'une enfant (complete volume 1), Dupuis, 2008
Une enfant en Pologne (complete volume 2), Dupuis, 2009

Enlaces externos
 Entrevista con Marzena Sowa y Sylvain Savoia

Historietistas de Polonia
Mujeres historietistas

Marzena Sowa


Juan M. Obarrio fue un médico argentino, destacado neurólogo y psiquiatra.

Biografía
Juan M. Obarrio nació el 18 de mayo de 1878 en la ciudad de Buenos Aires, hijo del doctor Manuel Obarrio.

Se doctoró en 1902 en la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires con una tesis titulada "Localizaciones medulares", que desarrolló  en el Hospicio de las Mercedes bajo la guía del doctor Christofredo Jakob y obtuvo el Premio Facultad.

Especializado en neurología y psiquiatría, en 1918 ocupó temporalmente la dirección del Instituto Frenopático, integró la Comisión de Asilos y Hospitales Regionales presidida por el doctor Domingo Cabred, impulsó la creación  de consultorios externos en el Hospital Nacional de Alienadas, trabajó desde su especialidad en el Hospital de Niños y fundó el servicio de Neurología y Psiquiatría del Hospital Rivadavia, siendo jefe del mismo en 1927.

El 2 de agosto de 1929 se lo eligió para ocupar el sitial N°1 en la Academia Nacional de Medicina.

Ese mismo año impulsó la creación de una "Liga Argentina de Higiene Mental" y a esos efectos convocó a una reunión de los principales especialistas en la materia de la ciudad de Buenos Aires, quienes el 6 de diciembre de 1929 decidieron unánimemente fundarla eligiendo al doctor Gonzalo Bosch para presidirla.

Entre 1932 y 1938 estuvo al frente de la Asistencia Pública en la ciudad de Buenos Aires.

Fue también el primer director del Hospital de San Isidro, en el partido de ese nombre. Vecino el mismo durante muchos años fundó y dirigió los periódicos locales La Libertad y La Estampa, y junto a su amigo el doctor José María Pirán donó el primer local de la Biblioteca Popular de San Isidro. Con Pirán y Benjamín Nazar Anchorena fundó el 5 de febrero de 1910 el Club Náutico de San Isidro, siendo su primer vicepresidente.

Juan M. Obarrio falleció en Buenos Aires el 25 de mayo de 1958.

Durante su carrera se interesó en la medicina forense y llegó a presentar diversos proyectos legislativos sobre alienados y toxicómanos.

Escribió 112 ensayos sobre neurología entre los que destacan El tratamiento del hemibalismo, La enteroptosis como causa de la neuritis de los plexos lumbosacros y en general sus trabajos acerca de la enfermedad de Parkinson y de los tumores de la línea media cerebelosa. Los reflejos en el síndrome coreico llevan el nombre de reflejo de Morquio-Obarrio.

Escribió también alrededor de 50 trabajos en el área de la psiquiatría, destacándose los relacionados con el alcoholismo infantil.

El Hospital de Salud Mental "Juan M. Obarrio" en la Provincia de Tucumán lleva su nombre en calidad de homenaje.

Notas y referencias

Bibliografía
Diego Abad de Santillán, Gran enciclopedia argentina, Volumen 6, Ediar, 1956

Enlaces externos
Higiene Mental en la Argentina (1928)
El movimiento de la higiene mental y los orígenes de la Liga Argentina de Higiene Mental
Venderán al mejor postor el viejo Hospital de San Isidro
Hospital Colonia Juan Manuel Obarrio
Médicos argentinos
Juan M.Obarrio
Kraepelin psiquiatra

Neurólogos de Argentina
Psiquiatras de Argentina
Médicos de Argentina del siglo XX
Presidentes de la Asociación Médica Argentina
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires

Alumnado del Colegio Nacional de Buenos Aires

Juan M. Obarrio


Big Bear Lake é uma lago artificial no oeste dos Estados Unidos, localizado nas montanhas de San Bernardino, no condado de San Bernardino, Califórnia. É um lago alimentado pela neve e pela chuva, não tendo outros meios de afluentes ou reabastecimento mecânico.
A uma altitude de superfície de  acima do nível do mar, tem um comprimento leste-oeste de aproximadamente  e é de aproximadamente  em sua medida mais larga, embora a largura do lago seja em média um pouco mais de . Essas aproximações são baseadas no lago com um nível de água retentor ótimo. No final da barragem, Big Bear mede sua água mais profunda a .

História

A região é a casa ancestral do povo indígena serrano há aproximadamente 2.500 anos. Eles se referiram ao território como "Yuhaviat", que se traduz em "Pine Place". Eles habitavam pequenas aldeias de 10 a 30 edifícios redondos localizados ao longo de fontes de água doce e subsistiam de bagas, nozes, tubérculos, bolotas e caça abundante colhida ao longo do vale exuberante. Os serranos viam os ursos pardos nativos como ancestrais e não comiam a carne nem usavam a pele desses animais enormes. Várias comunidades na área apresentam nomes de lugares que refletem a rica história indígena da região de Big Bear. Estes incluem Yucaipa, Cucamonga e Muscupiabe.

Os exploradores europeus viram a área pela primeira vez quando um grupo de caçadores nativos americanos foi formado por Benjamin Wilson. Wilson mudou-se para a Califórnia durante os dias da Alta California territorial mexicana. Ele se casou com um membro da família espanhola de proprietários de terras, os Yorbas, e comprou uma parte do Rancho Jurupa (Riverside) de Juan Bandini. Ele se tornou um estadista fazendeiro local.

Wilson havia assinado como Juiz de Paz do Território Interior e foi comissionado pelas autoridades territoriais para localizar e perseguir nativos americanos suspeitos de invadir fazendas nas proximidades de Riverside. Este grupo, liderado pelo feroz chefe Walkara, levou o rebanho para o vale de Lucerna, no lado norte de San Bernardinos. Wilson reuniu um pelotão de 44 homens, 22 dos quais ele enviou através do Cajon Pass enquanto projetava um movimento de pinça com os outros 22 homens nas cabeceiras do rio Santa Ana, efetivamente cortando os Utes na outra extremidade de Lucerna.

Na viagem, Wilson se deparou com uma ampla bacia hidrográfica repleta de vida selvagem, principalmente ursos. Seu pelotão imediatamente se tornou um grupo de caça onde os homens foram divididos em 11 pares, cada par trazendo de volta uma pele de urso. Wilson apelidou a extensão gramada de "Bear Valley" e um dos pântanos sazonais rasos próximos de "Big Bear Lake". Essa mesma característica efêmera é hoje chamada de Lago Baldwin em homenagem a Elias J. "Lucky" Baldwin, do Rancho Santa Anita, que comprou a Mina Gold Mountain próxima, que foi renomeada para ele em 1876. Na viagem de volta de Wilson, o grupo levou mais 11 peles de urso.

Em 1859, o vale tornou-se um local de garimpeiros. William F. Holcomb, um garimpeiro de Indiana, mudou-se para Los Angeles das minas do norte da Califórnia, onde ouviu falar sobre a prospecção em Big Bear. Ele se mudou para Starvation Flats, onde teve pouca sorte no primeiro inverno. Por causa de sua pontaria, ele foi contratado por vários dos outros mineiros para caçar ursos para carne. Com seu companheiro índio, Holcomb rastreou, atirou e feriu um urso pardo em uma cordilheira ao norte de Bear Valley. Lá ele notou um veio de quartzo salpicado de ouro. Quando essa descoberta foi revelada, a corrida do ouro no sul da Califórnia estava acontecendo e Holcomb Valley rapidamente se tornou a maior área povoada do condado de San Bernardino.

Em 1884, o pantanoso e quase plano Bear Valley foi represado com uma represa de granito de arco único, que retinha cerca de    de água para fins de irrigação na área de Redlands. Os produtores de frutas cítricas de Redlands descobriram que a represa de 1884 produzia água insuficiente. A Bear Valley Mutual Water Company (sucessora da Bear Valley Irrigation Company) contratou John S. Eastwood para projetar uma nova barragem. Em 1912 a  barragem de múltiplos arcos foi construída cerca de  a jusante da antiga barragem e aumentou a capacidade do lago para   . A barragem de granito original ainda permanece, geralmente sob cerca de 20 pés de água. Uma ponte rodoviária (SR 18) foi construída sobre os arcos da nova barragem em 1923. Uma nova ponte de desvio foi construída ao lado da ponte velha em 2009, e a ponte velha no topo da nova barragem foi removida (12). A elevação na superfície é , mas esse nível flutua de acordo com o degelo anual e o escoamento superficial. O Big Bear Municipal Water District adquiriu a represa e outros ativos da Mutual Water Company em 1977.

A caça não regulamentada do urso pardo em San Bernardinos teve um grande impacto sobre a população outrora significativa e, em 1906, todos os Ursus californicus locais foram mortos.

O turismo começou com o surgimento do automóvel e o eventual estabelecimento de rodovias de acesso à área remota. Hollywood logo descobriu Big Bear, e vários filmes, principalmente de faroeste, foram filmados na região.

Geografia

Big Bear Lake é geofisicamente definido por sua costa norte e sul. O Big Bear Boulevard segue a costa sul e leva ao Big Bear Valley como uma continuação da Highway 18 (a chamada Rodovia Rim of the World, que se aproxima do oeste). Big Bear Boulevard serpenteia para o leste através de Papoose Bay, Boulder Bay e Metcalf Bay, depois leva diretamente para o leste até a cidade de Big Bear Lake. Em um ponto chamado The Village, a estrada vira em direção ao lago e depois faz uma curva para o leste até Moonridge, os resorts de esqui em Snow Summit e Bear Mountain, e Stanfield Cutoff, uma ponte localizada perto da extremidade leste do lago. Big Bear Boulevard então continua para o leste em Big Bear City, que é uma comunidade não incorporada apesar de seu nome. Bear Creek e Siberia Creek fluem para o lago e Bear Creek flui para fora do lago, viajando cerca de  a sudoeste até o rio Santa Ana.

North Shore ( Rodovia 38 ) começa no entroncamento da barragem da Rodovia 18. Ele viaja para o leste, passando pela localização histórica de Gray's Landing, um famoso campo de pesca da década de 1920. Ele vira para o norte ao redor de Grout Bay e viaja pela pequena cidade não incorporada de Fawnskin. A estrada serpenteia por North Shore através de terras florestais, passando pelo Big Bear Solar Observatory, passando pelo Big Bear Discovery Center, passando pelo Serrano Campground (USFS), acessando o lançamento do barco público e Stanfield Cutoff. North Shore Drive continua para o leste em Big Bear City e Baldwin Lake.

A abordagem principal para Big Bear é pela Rodovia 330 saindo de San Bernardino através de Running Springs, onde cruza a Rodovia 18. A Highway 18 passa por Arrowbear e Snow Valley, mais de 7.200 pés (2.190 m) Lake Vista Summit e ao longo dos  "Círculo Ártico" para uma distância total de . Big Bear Lake também pode ser acessado pela Hwy 38 (conhecida como 'The Backside') na San Bernardino (10) Freeway perto de Redlands, e leva um  rota de milha que passa por Big Bear City no leste. Do norte de Lucerne Valley, pode ser acessado pela Highway 18 sobre a passagem para Baldwin Lake e pelo lado norte, para Big Bear City.

Clima

De acordo com o Serviço Nacional de Meteorologia, o mês mais quente em Big Bear é julho, com uma temperatura média diária de . O mês mais frio é janeiro, com temperatura média diária de . Há uma média de 1,7 dias por ano, com máximas de  ou superior. Temperaturas congelantes ocorreram em todos os meses e ocorrem em média 186 dias por ano, em média, de 24 de setembro a 4 de junho. Com um período de registro que remonta apenas a 1960, a temperatura mais alta registrada foi de , registrado pela última vez em 15 de julho de 1998, enquanto o mais baixo foi  em 29 de janeiro de 1979.

Devido aos  elevação da estação meteorológica, a precipitação é maior do que nas terras baixas do condado de San Bernardino, com média de  por ano. A precipitação máxima em 24 horas foi de  em 6 de dezembro de 1966. A precipitação mensurável ocorre normalmente 44,9 dias por ano. Tempestades nas montanhas ocasionalmente produzem chuvas fortes, mesmo no meio do verão (quando a maioria dos locais de planície do sul da Califórnia são bastante secos). O clima de Big Bear Lake é Csb (Mediterrâneo de verão quente) segundo a classificação climática de Köppen.

Em contraste com a maior parte do sul da Califórnia, a região de Big Bear Lake normalmente recebe neve significativa no inverno por causa de sua alta altitude. A queda de neve, medida ao nível do lago, tem uma média de  por temporada; acima de  podem se acumular nas cristas florestais que margeiam o lago, em altitudes acima de . Em fevereiro de 1990,  de neve foram registrados. A maior quantidade de neve em 24 horas foi de  em 27 de março de 1991. A maior profundidade de neve foi de  em 3 de fevereiro de 1979. A neve caiu todos os meses, exceto julho e agosto. Há normalmente 18 dias por ano com neve mensurável de  ou mais.

Transporte
Localizado  a leste de Los Angeles e cercado pela San Bernardino National Forest, o Big Bear Lake é acessível por três rodovias panorâmicas: Highway 330 de San Bernardino, Highway 38 de Redlands e Highway 18 de Victorville a oeste, San Bernardino a leste.

O transporte público de e para San Bernardino e entre as comunidades ao redor do lago é fornecido pela Mountain Transit.

Atividades
Big Bear Lake oferece um cenário atraente para muitas atividades ao ar livre, incluindo pesca (truta, bluegill, tipo de peixe, bagre e achigã), passeios de barco e esqui aquático. Por causa da água muito fria e da presença de obstáculos subaquáticos perto das margens, o banho é desencorajado. O lago é patrulhado pela Patrulha do Lago BBMWD.

Muitos residentes à beira do lago têm cais privados e os velejadores visitantes obtêm ancoragem em várias das marinas encontradas em ambas as margens. O Big Bear Municipal Water District (um distrito especial do estado da Califórnia) oferece lançamentos públicos nas extremidades leste e oeste de North Shore. As marinas locais alugam vários barcos esportivos e de lazer, e o parapente está disponível.

O Escritório de Avaliação de Perigos de Saúde Ambiental da Califórnia (OEHHA) desenvolveu um alerta para Big Bear Lake por causa do mercúrio e PCBs encontrados em peixes capturados aqui. O comunicado fornece conselhos sobre alimentação segura para espécies de black bass, carpa comum, tipo de peixe e truta arco-íris.

Pontos de interesse
Litoral Norte (oeste a leste)

 Fawnskin (San Bernardino County uninc. )
 Observatório Solar Big Bear (Instituto de Tecnologia de Nova Jersey)
 Centro de descoberta de Big Bear

Costa Sul (oeste a leste)

 Snow Summit (esqui; snowboard; mountain bike no verão; teleférico aberto no verão para passeios turísticos)
 Bear Mountain (esqui e snowboard no inverno; campo de golfe no verão)

Marco Histórico da Califórnia
O marco histórico da Califórnia na represa de Big Bear diz:

 NO. 725 OLD BEAR VALLEY DAM - Em 1884, Frank Brown construiu uma barragem incomum aqui para fornecer água de irrigação para a área de Redlands. A represa de granito de arco único formou Big Bear Lake, então o maior lago artificial do mundo. Os engenheiros alegaram que a barragem não aguentaria e a declararam "A Oitava Maravilha do Mundo" quando o fez. A antiga barragem geralmente fica submersa por causa da barragem de 20 pés mais alta construída a 200 pés a oeste em 1912.

As represas de Bear Valley também foram designadas como um marco histórico local de engenharia civil pela Sociedade Americana de Engenheiros Civis em 1972.

Ver também

 Big Bear City, Califórnia, uma cidade não incorporada a leste de Big Bear Lake
 The Trail of the Lonesome Pine, um filme de 1936, muito do qual foi filmado em Big Bear Lake

Referências

Montanhas de San Bernardino
Albufeiras dos Estados Unidos
Atrações turísticas da Califórnia

Big Bear Lake


Belgrave Heights ist ein Stadtteil im Südosten der australischen Metropole Melbourne, etwa 38 km von der Innenstadt entfernt. 2016 besaß er eine Einwohnerzahl von 1.360.

In Belgrave Heights gibt es die Birdland Reserve, einen Park mit artenreicher Flora und Fauna.

Geschichte
In den 1930er Jahren begann die Besiedelung des Gebiets. 1938 wurde ein Postamt eröffnet.

Am Aschermittwoch 1983 wurde bei einem verheerenden Buschfeuer viele Häuser in Belgrave Heights zerstört.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Yarra Ranges Shire

Belgrave Heights


علاء الزعبي، ممثل سوري، درس في المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق، قدّم أول أدواره التلفزيونية المعروفة عام 2004 في مسلسل «التغريبة الفلسطينية» من إخراج حاتم علي. من أهم أعماله مسلسل باب الحارة ومسلسل عروس بيروت وحلاوة روح.

شارك كذلك في أعمال مسرحية عديدة. متزوج من الممثلة رغداء شعراني

أعماله

المسلسلات
 باب الحارة (2006-2010) خمسة أجزاء بدور خاطر.
 ليس سرابا (2008) بدور وضاح
 صراع على الرمال (2008) بدور حوّاس
 شركاء يتقاسمون الخراب (2008)
 زمن الخوف (2007)
 أهل الغرام الجزء الأول (2006)
 على طول الأيام (2006)
 التغريبة الفلسطينية (2004) بدور سامي
 كاني وماني (2007) في حلقة واحدة (حلقة الأنف العجيب)
 زمن البرغوت الجزء الأول بدور تحسين
 ياسمين عتيق
 حلاوة الروح (2014) بدور محمد
 القرم الحزين
 عروس بيروت 2019
عروس بيروت2 2020

روابط إضافية
 صفحة الممثل في قاعدة بيانات الأفلام العربية

مراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
ممثلون وممثلات سوريون

علاء الزعبي


Die Liste der Gerechten unter den Völkern aus Österreich enthält Österreicher, die für die Rettung von Juden während der Zeit des Nationalsozialismus von der israelischen Gedenkstätte Yad Vashem als Gerechte unter den Völkern geehrt wurden.

Hintergrund
Seit 1953 werden durch den Staat Israel Menschen als Gerechte unter den Völkern ausgezeichnet, die zwischen 1933 und 1945 große persönliche Risiken in Kauf nahmen und dabei ihr Leben in Gefahr brachten, um von der Deportation in Arbeits- oder Vernichtungslager bedrohte Juden zu schützen. In Yad Vashem wird im Garten der Gerechten unter den Völkern für jede Person eine Plakette angebracht, für die frühen Geehrten wurde zudem in der Allee der Gerechten unter den Völkern jeweils ein Baum gepflanzt, dies ist inzwischen jedoch aufgrund Platzmangels selten geworden.

Zum 1. Jänner 2020 betrug die Zahl der Gerechten insgesamt 27.712, darunter befinden sich 112 Österreicher.

Aufgrund der großen Anzahl an Personen ist die Liste nach Nationalitäten aufgeteilt. Für andere Nationen siehe Liste der Gerechten unter den Völkern.

Liste
Neben dem Namen sowie den Geburts- und Sterbedaten der jeweiligen Person enthält die Liste Spalten zum Ort, in dem die Rettungsaktionen schwerpunktmäßig stattfanden, eine kurze Beschreibung der Taten, für die die Person geehrt wurde sowie das Jahr der Auszeichnung.

Aktion "Allee der Gerechten"
Eine Aktion auf der Wiener Ringstraße, bestehend aus Transparenten in den Alleen des Rings und 3-D-Buchstaben an den Zäunen von Volksgarten, Heldenplatz und Burggarten erinnerte 2011 an "Gerechte unter den Völkern" aus der Stadt Wien:

Eine gleich geartete Aktion fand unter demselben Titel im Juli 2012 im Salzburger Kurgarten hinter dem Schloss Mirabell statt.

Literatur
 Daniel Fraenkel, Jakob Borut (Hrsg.): Lexikon der Gerechten unter den Völkern: Deutsche und Österreicher. Wallstein Verlag, Göttingen 2005; ISBN 3-89244-900-7.

Siehe auch
 Geschichte der Juden in Österreich#Nationalsozialismus

Weblinks

 Homepage von Yad Vashem – Internationale Holocaust Gedenkstätte
 Startseite von Yad Vashem – Die Gerechten unter den Völkern
 Übersicht Gerechte unter den Völkern aus Österreich
 Startseite der Righteous Among the Nations Database
 Website des Projekts A Letter To The Stars.

Einzelnachweise

!
Osterreich


Molecular Biology and Evolution es una revista científica de biología molecular y biología evolutiva que es publicada mensualmente por Oxford University Press en nombre de The Society for Molecular Biology and Evolution. Los editores fundadores fueron Walter Fitch y Masatoshi Nei; su editor actual es Sudhir Kumar.

En 2008, su factor de impacto fue 7,3 con lo cual se encontraba en el puesto cuarto de 39 revistas en la categoría Biología evolutiva. Para 2014, su factor de impacto es de 9,105.

Referencias

Biología molecular
Biología evolutiva
Publicaciones fundadas en 1984
Revistas publicadas por Oxford University Press
Revistas científicas mensuales
Revistas científicas en inglés
Revistas de bioquímica
Revistas científicas del Reino Unido
Revistas científicas de Estados Unidos

Molecular Biology and Evolution


Mér líkar það er smáskífa eftir íslenska tónlistarmanninn Bubba Morthens sem kom út árið 1999. Með Bubba voru hljómsveitirnar Botnleðja á lögum 2, 4 og 5 eins vegar, og Ensími á lögum 1 og 3 annars vegar.

Lagalisti
Það þarf að mynd'ana (með Ensími)

Ríkmannsþula (með Botnleðju)

Horfinn (með Ensími)

Húsið (með Botnleðju)

Góðar stelpur fara til himna (með Botnleðju)

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 1999

Mér líkar það


خالدة سعيد: كاتبة وناقدة وأكاديمية لبنانية من أصل سوري. تعدّ من المساهمين الفاعلين في حركة الحداثة الأدبية العربية منذ بداياتها عبر دورها النشط في «خميس مجلة شعر» البيروتية، وكتاباتها المقالات النقدية في هذه المجلة، بدءًا من العدد الثاني من صدورها في العام 1957. وقد أطلقت عليها صحيفة النهار اللبنانية لقب «أيقونة النقد العربي الحديث في بلادنا». ووصفتها جريدة الحياة اللندنية بـ««شاعرة» النقد العربي».

لخالدة العديد من الكتب والترجمات والمقالات والدراسات والأبحاث في مجال النقد الأدبي، فضلاً عن ممارستها التعليم العالي في كلية الآداب في الجامعة اللبنانية لحين تقاعدها.

بدايات
ولدت خالدة صالح (سعيد) في سوريا، درست الأدب العربي في دمشق، ومن ثمّ في الجامعة اللبنانية في بيروت، وحازت شهادة الدكتوراه في الأدب من جامعة السوربون في فرنسا. درّست في عدة مدارس ثانوية في لبنان، قبل أن تنتقل للتفرغ في التعليم في الجامعة اللبنانية، وذلك بين عامي (1958 و1996). وبعد تقاعدها من التعليم، تتنقل بين قرية قصابين السورية، وبيروت، وفرنسا.

هي زوجة الشاعر والمفكر السوري أدونيس، وابنتها الرسامة التشكيلية والكاتبة نينار، وهي شقيقة الممثلة مها الصالح والشاعرة سنية صالح زوجة الشاعر والكاتب السوري محمد الماغوط.

كتبت في بداياتها بعض المقالات باسم: خزامى صبري، ويبدو أنها اختارت هذا الاسم المستعار هربًا من الشهرة والأضواء، وقناعةً منها أن مواكبة ثورة «شعر» تفترض الكثير من المراس والدربة. ومنذ العام 1959 دأبت على توقيع مقالاتها باسمها الحقيقي، وكان من أبرز ما كتبته حينذاك مقالتها الفريدة عن ديوان «لن» للشاعر أنسي الحاج الذي كان في مقتبل حياته الشعرية. «حمل هذا المقال قضية الديوان بحماسة، وألقى ضوءًا ساطعًا على شعريته الفريدة، وجماليته المتشنجة، وهو ما برح يُقرأ بشغفٍ مثله مثل الكثير من مقالات خزامى أو خالدة».

مجلة شعر ومشوار الكتابة النقدية
ظهرت كتابات خالدة سعيد النقدية، في مقالات نشرتها في مجلة شعر في عددها الثاني في العام 1957، تحت اسم «خزامى صبري»، وكانت من المساهمين الفاعلين في «خميس مجلة شعر» أيضًا، إذ كانت تعقد لقاءاتها الأدبية في بيروت. وفي هذه اللقاءات كانت تتوطد علاقاتها الفكرية والثقافية بالشعراء أمثال: يوسف الخال وأدونيس اللذان فتحا لها أبواب المجلة، كناقدة تواكب الحركة الشعرية الحديثة، كما تعرفت إلى محمد الماغوط وأنسي الحاج وشوقي أبي شقرا وفؤاد رفقة وعصام محفوظ ونذير العظمة وغيرهم.

اتسمت كتاباتها الأولى بالجدّة والاختلاف، «قراءة عمادها الوعي والحدس في آن واحد». وعندما صدر العدد الثالث من مجلة شعر (صيف 57) فوجئ القرّاء بها تكتب عن ديوان نازك الملائكة «قرارة الموجة» مركّزة على مفهوم الإيقاع لديها الذي لم ينجُ من الرتابة، وعلى الموضوعات الوجدانية التي شغلتها. كانت «خزامى صبري» (خالدة سعيد)، كما عرّفت بها المجلّة، ناقدة سورية شابة تقيم في دمشق وتدرس الأدب العربي. هذا كل ما عرف عنها القراء الذين تابعوا أيضاً مقالتها الجديدة في العدد الرابع (خريف 57) وكانت عن ديوان «وجدتها» للشاعرة الفلسطينية فدوى طوقان. ولم تمضِ بضعة أشهر حتى نشرت مقالة عن ديوان خليل حاوي «البعث والرماد» (شتاء 58) ثم مقالة عن ديوان محمد الماغوط «حزن في ضوء القمر» (صيف 59). «كان هذا آخر مقال يحمل هذا التوقيع في مجلة «شعر»، ولعله لا يزال حتى الآن من أعمق المقالات التي تناولت ديوان الشاعر الذي جاء الحداثة فطرياً أو غريزياً».

نشاطها الثقافي والأدبي
عرفت خالدة سعيد عن كثب معظم الشعراء العرب المعاصرين، وبخاصة الطليعيين منهم، ممن واظبوا اللقاء في منزلها، خلال خميس مجلة شعر في بيروت، فهي المرأة المثقفة التي برزت موهبتها النقدية باكرًا، منذ صدور كتابها النقدي «البحث عن الجذور»، عن دار مجلة شعر (1960)، و«حركية الإبداع» (1982)، مرورًا بعشرات المقدمات التي كتبتها للكثير من الدراسات والموسوعات الفكرية، فضلاً عن ترجمتها لكتاب والس فاولي «عصر السريالية»، ثم ترجمتها لمختارات من قصص إدغار آلن بو، وإعدادها، كتاب: الأعمال الكاملة لسنية صالح، الذي قدمت فيه قصائد ومقالات وقصصًا منسية لسنية، تُنشر للمرة الأولى، ثم «في البدء كان المثنى» (2009)، و«فيض المعنى».

ولا تزال خالدة منذ أكثر من نصف قرن، تمارس فعل الكتابة والنقد، وقد واكبت نقديًّا أيضًا، أعمال الشعراء: محمود درويش وعباس بيضون، وعبد المنعم رمضان، ووديع سعادة، وأمجد ناصر وكثر غيرهم.

قيل فيها

القارئة الاستثنائية للقصيدة
كتب الصحافي عابد إسماعيل في جريدة الحياة عن خالدة سعيد: «خالدة سعيد، الحصيفة، المثقفة، الأقدر على تحليل سيكولوجيا العلاقة الملتبسة بين المبدع ونصّه، وبين المبدع وعصره، والمؤرّخة الأدبية الشغوفة بالمسرح، والقارئة الاستثنائية للقصيدة، التي لم تستطع شهرة زوجها، الشاعر الكبير أدونيس، أن تحجب حضورها، هي المثقفة الطليعية التي شهدت أهم تحولات الثقافة العربية خلال النصف الثاني من القرن العشرين، وشاركت بفاعلية كبيرة في كل نقاشات مجلة «شعر»، إلى جانب يوسف الخال وأنسي الحاج وخليل حاوي وشوقي أبي شقرا وعصام محفوظ وخليل حاوي وسواهم».

«مشروع نقدي متكامل»
وكتب الصحافي خليل صويلح عن كتابيها الجديدين: «جرح المعنى»، و«أفق المعنى» (دار الساقي 2017): تستكمل خالدة سعيد قراءاتها في المدوّنة العربية شعرًا ونثرًا، فتتوقف في الأول عند تجربة رفيق دربها أدونيس في كتابه «مفرد بصيغة الجمع». وفقاً لما تقوله في المقدمة: «في هذا النصّ، ينزل المقدَّسُ إلى التجربة، يحضر التاريخُ في اليوميّ، ينهضُ اليوميّ إلى المتعالي...كأنّ هذا النصّ رحلةٌ في الجرح فانبثاق من اللجّ... كمن اخترق عاصفةً سحريَّة وخرج منها بتجربة لا تُترجَم ولا توصف؛ تجربة بلا عبرة غير خسران اليقين بالسكون والثبات...».

بينما ترصد في كتابها الثاني عددًا من «التحولات الفكرية والنصية الفنية التي حفّزها وعيُ التغيّر، والمفارقات التي واجهت الرؤية الحديثة والموقف الحديث في الأدب العربي المعاصر، سواء منه الشعريّ أم النثريّ، من جبران خليل جبران وبدر شاكر السياب، ويوسف الخال، إلى نازك الملائكة ومحمد الماغوط، وأبو القاسم الشابي ومحمود درويش...».ينبغي إذًا، أن ننظر إلى اشتغالات خالدة سعيد بوصفها مشروعًا نقديًّا متكاملاً، بخرائط وعتبات تدور في فلك المعنى المضمر للنص الإبداعي، في سكة موازية، نظريًّا وتطبيقيًّا.

مؤلفاتها
لخالدة سعيد مؤلفات عدة في النقد الأدبي والمسرح والترجمة وقضايا المرأة، منها:

البحث عن الجذور، دار مجلة شعر، بيروت، 1960.
 حركيّة الإبداع، دار الفكر، ودار العودة بيروت، 1982.
 الحركة المسرحية في لبنان 1960-1975، لجنة المسرح العربي، 1998. (وقد أمضت نحو خمسة أعوام في إعداده وتأليفه، ويعدّ من المراجع النقدية المهمة التي تؤرّخ لحقبة مفصلية في تاريخ المسرح اللبناني الحديث).
المرأة التحرر الإبداع، جامعة الأمم المتحدة، 1991
 الاستعارة الكبرى في شعرية المسرح، دار الآداب، 2007.
 في البدء كان المثنى، دار الساقي، 2009. تناولت فيه تجارب مبدعات عربيات في ميادين متعددة، كالشعر والرواية والنقد والرسم والنحت.
منير أبو دبس والحركة المسرحية في لبنان، دار نلسن، 2011
يوتوبيا المدينة المثقفة، دار الساقي 2012
جرح المعنى: قراءة في كتاب «مفرد بصيغة الجمع» لأدونيس، وأفق المعنى، عن دار الساقي 2017

كتب مشتركة
لها بالاشتراك مع الشاعر أدونيس، ستّة كتب حول عصر النهضة:

 ديوان النهضة.
عبد الرحمن الكواكبي، دار العلم للملايين، 1982.
 الشيخ الإمام محمد بن عبد الوهاب، دار العلم للملايين، 1983.
الإمام محمد عبده، دار العلم للملايين، 1983.
 الشيخ محمد رشيد رضا، دار العلم للملايين، 1983.
 الشاعر جميل صدقي الزهاوي، دار العلم للملايين،1983.
 الشاعر أحمد شوقي، دار العلم للملايين، 1983.

كتب مترجمة

 مغامرات وأسرار إدغار ألن بو، مكتبة التحرير، 1980.

ينظر أيضًا

 خالدة سعيد: تغور في «جرح المعنى»
 خالدة سعيد الشاهدة على تحولات الثقافة العربية المعاصرة
 خالدة سعيد... من «جرح المعنى» إلى مطلق الدلالة
 محمد الماغوط: البدويّ المشعّث
 جناية الشاعر النرجسي على المرأة الشاعرة

مراجع

كتاب سوريون
مؤسسات أكاديمية
أكاديميون لبنانيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
كاتبات لبنانيات في القرن 20
لبنانيون من أصل سوري
مواليد القرن 20
نقاد سوريون
نقاد لبنانيون
كاتبات لبنانيات في القرن 21
أساتذة الجامعة اللبنانية
أعضاء هيئة تدريس الجامعة اللبنانية
أعضاء اتحاد الكتاب اللبنانيين

خالدة سعيد


Konrad Beikircher, Alman müzisyen ve kabare sanatçısı. 22 Aralık 1945'te Bruneck'te dünyaya gelen Beikircher, 1965'te yükseköğrenim görmek için geldiği Bonn'da müziğin yanı sıra psikoloji ve felsefe dersleri almıştır. Genelde Almancanın Ren bölgesi lehçesi, özelde Bönnsch ağzıyla sahnelediği eserlerinden ötürü 2002 yılında Friedestrompreis ödülüne layık görülmüştür.

Konrad Beikircher


A Ponte Pedonal de Odemira, igualmente conhecida como Ponte Pedonal sobre o Mira, é uma infra-estrutura sobre o Rio Mira, situada na localidade de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal. Foi construída em 2013.

Descrição e história
A ponte está situada na zona do Cais, em Odemira. Foi construida para facilitar as ligações entre as áreas do Bairro das Barreiras Vermelhas e o Loteamento Roça Matos, na margem esquerda do Rio Mira, e o centro histórico e comercial da vila, na margem direita. Ao mesmo tempo, também contribuiu para a renovação da imagem da vila, devido às suas formas dinâmicas e arrojadas. No âmbito da instalação da ponte, a área na margem esquerda também foi alvo de um processo de requalificação, com a instalação de zonas ajardinadas e de equipamentos lúdicos e culturais. Na estrutura destaca-se a sua iluminação, instalada pela empresa Aura Light, tendo sido aplicada uma solução discreta, coroada por uma luz branca no topo, iluminando igualmente a parte baixa do tabuleiro, de forma a salientar a estrutura sobre o rio, e melhor revelar as suas linhas inovadoras. As cores das luzes podem ser mudadas com recurso a um controlador RGB, de forma a adequarem-se a várias situações, por exemplo eventos festivos. A iluminação da ponte também é um exemplo de como o design foi combinado com a eficiência do ponto de vista energético, uma vez que os equipamentos têm um consumo máximo de apenas 650 W.

A construção da ponte inseriu-se num vasto programa de renovação urbana de Odemira. Em 3 de Outubro de 2011, foi assinado o auto de consignação para a instalação da Ponte Pedonal de Odemira, entre a autarquia e a empresa Tecnovia. Em Maio de 2013, as obras estavam em fase de conclusão. A sua construção envolveu um investimento de 1.280.000 Euros, tendo 85% deste valor sido financiado através de fundos comunitários, através do programa RUCI - Rede Urbana para a Competitividade e Inovação.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Atelier Alexandre Bastos
Marcos da Barca de Odemira
Ponte de Odemira
Ponte D. Maria
Ponte do Sol Posto
Ponte de Vila Nova de Milfontes

Ligações externas

Odemira
Pontes no distrito de Beja
Infraestrutura de transporte terminada em 2013
Fundações em Portugal em 2013

Ponte Pedonal de Odemira


An Stipa okmirii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A.V.Dengubenko. An Stipa okmirii in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa okmirii


Agrilus chloris é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Goergen, 2011.

Referências

chloris

Agrilus chloris


Kilim, iki iplik sistemine dayanılarak yapılan, tersi ve düzü bulunmayan havsız bir dokuma.

Bilinen en eski dokuma türlerinden biridir.Süsleme için de kullanılabilir. Yün veya kıl ipliğinden, dikey veya yatay yer tezgahlarında dokunur. Halıdan farkı havsız ve düğümsüz olması, diğer düz dokuma yaygılardan ayrılan yönü ise, iki iplik sistemiyle yapılması ve desenlerinin kabarık olmamasıdır.

Düz dokuma yaygıların geçmişi düğümlü halılardan daha eski olmasına rağmen daha dayanıksız malzemeden üretildikleri için günümüze kalan eski örnekleri azdır. Günümüze ulaşan kilim tekniği ile dokunmuş en eski parça Eski Mısır'ın 18. hanedan dönemine aittir ve IV. Tuthmosis'in mezarından çıkmıştır. Anadolu'da dokunmuş en eski kilim örneği, M.Ö. 2300 yıllarına tarihlenen, Truva kazılarında bulunmuş  olan, "kraliçenin örtüsü" diye bilinen ancak bugün nerede olduğu bilinmeyen kilimdir. Ayrıca  Gordion kazılarında Frigler'e (M.Ö 7. yüzyıla) ait kilime benzer parçalar ele geçirilmiştir. Güney Sibirya'daki Pazırık'ta milattan önce 5.-4. yüzyıllara tarihlenen ünlü Hun halısıyla birlikte bulunan keçe ve düz dokuma yaygılar, Peru'da milattan önce 8-.2. yüzyıllara tarihlenen parçalar tüm kıtalarda bu tür dokumaların çok eski tarihlerden beri bilindiğini gösterir.

Etimoloji
Kilim kelimesinin kökeni tartışmalıdır. Genelde aslının Farsça olduğu ve bu dilden Urduca ile Türkçeye, Türkçeden de Moğolca, Rusça ve Arapça ile Kafkas ve Balkan dillerine geçtiği kabul edilmektedir.

Düğümlü halı dışında kalan tüm dokumalar, Türkiye'de ve Türkiye dışında dokum tekniğine bakılmaksızın halk arasında "kilim" olarak adlandırılmıştır.

Anadolu kilimleri
Orta Asya'da göçebe Türkler'in, çadırlarının toprak zeminindeki rutubetten kendilerini korumak için düz dokuma tekniğinin aynısını kullanarak keçi yününden "kilim" adını verdikleri zemin kaplamalarını ürettikleri düşünülür. Türkler Anadolu'ya geldiklerinde Orta Asya'daki dokuma geleneğine dayanan dokuma kültürlerini de beraber getirdiler. Konya, Kayseri, Sivas, Aksaray gibi birçok merkez halılarıyla ün kazandı.

Ayrı ayrı gruplar halinde farklı zamanlarda Anadolu'ya gelen, değişik yerlerde değişik zamanlarda konaklayan Türkmen boy ve oymaklarının bazıları kilimlerinde değişmeyen arkaik Türkmen desenlerini dokurken, bazıları ek motif ve kompozisyonlarla sürekli zenginleşen desenler oluşturdular. Her yörenin kendine has yünü ve elde edilebilen değişik boya maddeleri, dokuyucuların kişisel ustalık ve yaratıcılıkları büyük bir çeşitlilik doğmasını sağladı.  14. yüzyıl sonlarına doğru Anadolu kilimleri Avrupa evlerine, kiliselerine ve şatolarına girmeye başladı. Bugün Washington Dokuma Müzesi'nde bulunan ve 15.-16. yüzyıla tarihlendirilen atkılı sumak tekniğinde dokunmuş bir yaygı, Türk düz dokuma yaygıları içinde tarihlendirilebilen en eski örnektir.

Anadolu kilimleri Türkmen, Yörük, Kürt kilimi gibi genel; Eşme (Uşak), Kayabaşı (Silifke), Emirdağ, Dazkırı (Afyon), Pınarbaşı, Bünyan, Avşar (Kayseri), Şarkışla (Sivas) kilimi gibi dokundukları yerlere ve Dirişan (Malatya), Kirkitli (Gaziantep), Şavak (Çemişkezek), Beritan (Van) kilimi gibi dokuyan aşiretlere göre değişik adlar almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kilimlerin gizemli dili
 Basic Tribal and Village Weaves
 Kilim motifleri
 Şarkışla'da Kilimcilik - Emin Kuzucular, Sivas Folkloru, 1977 (Kilimcilik tekniği üzerine ayrıntılı bir yazı)

Görseller

Ayrıca bakınız
 Ala kiyiz
 Cicim

Kilim


Isabell Roch (født 26. juli 1990 i Erlenbach am Main, Tyskland) er en tysk håndboldspiller, der spiller i Borussia Dortmund Handball og Tysklands kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Tyskland

Isabell Roch


Sekstant, yerküre üzerinde bulunulan yerin enlemini ve boylamını belirlemek amacıyla, bir gök cismiyle ufuk düzlemi arasındaki açısal mesafeyi ölçmekte kullanılan optik seyir cihazı. 60 derecelik yaya sahip olduğu için Latince'deki sextus (altıda bir, altıncı) kelimesinden hareketle sextant adı verilmiştir.

Faydası
Denizde gemi her yönde sürekli hareket halinde olduğu için sekstant bir gök cismi ile ufuk çizgisinin birbirine olan açısını geminin ve sekstantı tutan elin hareketinden etkilenmeden, hassas bir şekilde ölçüm yapılabilecek şekilde yapılmıştır.

Enlem
Sekstantla en hassas mevki tayini, güneşin en yüksek noktasına ulaştığı öğlen vakti yapılır. Bu en yüksek noktaya güneşin üst yücelim noktası denir. Açının okunduğu anda yerel saatin ne olduğu kronometre ile hassas olarak tespit edilir. Ekvator üzerinde açı kuzey-güney yönünde ufka dik olacağından, dik açıdan farkı enlemi belirler.

Boylam
Aynı anda dünya üzerinde yeri kesin bilinen bir noktada saatin ne olduğu da kronometre sayesinde hassas olarak bilinir. Bu, doğu-batı yönündeki açının gözlem noktasında ne okunduğu ile (öğlen vaktinde açı doğu-batı yönünde ufka diktir) saate göre o yeri bilinen noktada ne olması gerektiğinin farkı, gözlem noktasının o noktadan boylam olarak ne kadar uzakta bulunduğunu hesaplama olanağı verir.

Tarihi
Yay biçimindeki parçası çemberin altıda biri büyüklüğünde bir açıya sahip olduğu için, bu gereç sekstant ismini almıştır. 1731 senesinde John Hadley (1682–1744) tarafından yapılan ilk 45 derecelik oktantla modern sekstant arasında hemen hiç fark yoktur. Sekstant aynı zamanda gemiden veya uçaktan herhangi bir gök cisminin yüksekliğini ölçmeye de yarar. Bunlardan en basiti kuzey yarım kürede kutup yıldızının açısal yüksekliğini bulmaktır.

Ölçme işlemi
Sekstantla açı ölçmek için, gemici sekstant dürbününden, ufuk hattına bakar. Gemici, gemi güvertesinde dik olarak durduğu ve gemiyle beraber sallandığı için ölçülecek açı hiç değişmez. Güneşin aynalardan yansıyan görüntüsü tam ufuk hattıyla çakıştığı an sekstant açısı okunur.

Modern sekstantlarda ufuk aynasının yarısı gümüşlenmiştir. Bu durumda sekstant teleskobundan bakıldığında teleskopta hem güneş, hem de ufuk düzlemi yan yana görülür. Ölçüm kolaylığı için güneşin parlaklığını azaltan filtreleme, açıyı hassas bir şekilde okumak ve açı değiştirmede süratli olabilmek için ince ayar (verniyer) sistemi de bulunur.

Sekstantın hava trafiğinde de önemi vardır. Uçak sekstantında çoğu kere ufuk düzlemi yerine su tesviye aleti ölçümde yatay hattı verir.

Kısımları

1-Büyük ayna (index mirror): Yayın merkez üzerinde
yerleştirilmiş ayarlanabilen bir çerçeve içindedir.

2-Küçük ayna (horizon mirror): Sextant düzlemine dik, bir
çerçeve içine yerleştirilmiş yarısı sırlı, yarısı sırsız bir aynadır.

3-Teleskop (telescope): Küçük aynaya doğru uzatılmış ve gök
cisminin yansımasının düz bir hat içinde ve kuvvetli olarak alınmasına yarar.

4-Madensel çerçeve: Tüm kısımlar bunun üzerinde
yerleştirilmiştir.

5-Yay (arc): Derecelere bölünmüş bir kısım olup açılar
buradan okunur.

6-Uzade kolu (index arm): Yayın yaklaşık merkezinde hareket
eden ve gök cisminin yansımasını ufka indiren bir koldur

Üstteki kısımlardan başka,
parlak gök cismi için yüksekliğin alınmasında kullanılan renkli camlar (shades)
bulunur. Bunlar az saydamdan çok saydama doğru sıralanmışlardır.

Galeri

Kaynakça

Seyir ekipmanları
Göksel navigasyon
1730'lar tanıtımları
Astronomik aletler

Sekstant


Local multipoint distribution service (LMDS) is a broadband wireless access technology originally designed for digital television transmission (DTV). It was conceived as a fixed wireless, point-to-multipoint technology for utilization in the last mile.
LMDS commonly operates on microwave frequencies across the 26 GHz and 29 GHz bands. In the United States, frequencies from 31.0 through 31.3 GHz are also considered LMDS frequencies.

Throughput capacity and reliable distance of the link depends on common radio link constraints and the modulation method used either phase-shift keying or amplitude modulation. Distance is typically limited to about  due to rain fade attenuation constraints. Deployment links of up to  from the base station are possible in some circumstances such as in point-to-point systems that can reach slightly farther distances due to increased antenna gain.

History and outlook

United States
There was interest in LMDS in the late 1990s and it became known in some circles as "wireless cable" for its potential to compete with cable companies for provision of broadband television to the home.  The Federal Communications Commission auctioned spectrum for LMDS in 1998 and 1999.

Despite its early potential and the hype that surrounded the technology, LMDS was slow to find commercial traction.  Many equipment and technology vendors simply abandoned their LMDS product portfolios.

Industry observers believe that the window for LMDS has closed with newer technologies replacing it.  Major telecommunications companies have been aggressive about deploying alternative technologies such as IPTV and fiber to the premises, also called "fiber optics".  Moreover, LMDS has been surpassed in both technological and commercial potential by the LTE, WiMax and 5G NR standards.

Europe and worldwide
Although some operators use LMDS to provide access services, LMDS is more commonly used for high-capacity backhaul for interconnection of networks such as GSM, UMTS, LTE and Wi-Fi.

See also
Multichannel multipoint distribution service

References

Radio technology
Telecommunication services
IEEE 802
Wireless networking
Metropolitan area networks
Networking standards
IEEE standards

Local multipoint distribution service


ඔක්තෝබර් 3 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 276 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 89ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 3