Jona Elisabeth Frida Henriksen (født 4. januar 1924 i Tórshavn, død 4. september 2006) var en færøsk kontorist og politiker (JF). Hun var ansat i Føroya Banki 1950–1967, og senere som sekretær i Færøernes KFUK 1967–97. Hun var medlem af Færøernes kirkeråd (Føroya kirkjustjórn), radioråd (Útvarpsnevndin), og skolestyre (Føroya skúlastjórn), samt bestyrelsen for Landssjúkrahúsið. Henriksen var kommunalbestyrelsesmedlem i Tórshavnar kommuna 1969–72, og mødte som suppleant i Lagtinget 1975–78. Ved valget i 1978 blev Henriksen og Karin Kjølbro som de første kvinder valgt ind i Lagtinget. Henriksen blev ikke genvalgt i 1980, men var suppleant frem til 1988. Hun var datter af Johan Pauli Henriksen.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 285 (PDF )

Eksterne henvisninger
 Jona Henriksen i Dansk kvindebiografisk leksikon

Politikere fra Javnaðarflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Jona Henriksen


An Ancistrachne ancylotricha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduardo Quisumbing y Argüelles ngan Merrill, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Ancistrachne ancylotricha in nahilalakip ha genus nga Ancistrachne, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ancistrachne

Ancistrachne ancylotricha


(o Pez mortal) es una película japonesa dirigida por Sion Sono de 2010. La película trata sobre un dueño de una tienda de peces tropicales tranquilo y sin ambiciones, cuya infeliz vida y familia son "arrebatados" por un comerciante de peces que resulta ser un asesino en serie. La película se basa libremente de las hazañas de dos asesinos en serie en Tokio, Sekine Gen y Hiroko Kazama, un dúo de marido y mujer, que eran dueños de una perrería y asesinaron a por lo menos cuatro personas.
Cold Fish se estrenó en el 67.º Festival Internacional de Cine de Venecia el 7 de septiembre de 2010 y recibió el premio al mejor guion en la sección de características fantásticas en el Fantastic Fest 2010.

Reparto

 Mitsuru Fukikoshi como Nobuyuki Syamoto.
 Denden como Yukio Murata.
 Asuka Kurosawa como Aiko Murata.
 Megumi Kagurazaka como Taeko Syamoto.
 Hikari Kajiwara como Mitsuko Syamoto.
 Tetsu Watanabe como Takayasu TsuTsui.

Producción
Después de Alien vs Ninja y Mutant Girls Squad, Cold Fish es la tercera película en ser estrenada por Nikkatsu's Sushi Typhoon, con temática gore.
El director y escritor Sion Sono fue influenciado por los casos de delitos japoneses, mientras que el desarrollo de la película, fue específicamente sobre una serie de asesinatos reales cometidos en la década de los '80, con la participación de una familia de tres personas que se enredaron en una serie de asesinatos perpetrados en curso por un vendedor de peces tropicales en la prefectura de Shizuoka. Sono también quería que "representaran un sentido de desesperanza total que a su vez es carente en las películas japonesas."

Recepción

Film Business Asia dio a la película un 8 de 10 en calificación alabando al actor Denden que sin su "fuerte actuación... Cold Fish nunca pudo haber sido trabajado." El crítico llegó a afirmar que "a pesar de que hay considerable sangre en la pantalla, es en gran medida de dibujos animados. Cold Fish no es tanto un análisis de sangre y tripas de película de terror, sino más bien una danza macabra sobre la descomposición social."

En el Reino Unido, Total Film dio a la película tres de cinco calificaciones, lo que sugiere que los giros de la trama y el humor negro que ofrece es una "gran actuación histérica y ríos de vísceras." The Guardian encontró que la película era "bastante común en comparación con otras obras de Sono" y también sintió que la película "era demasiado larga". Radio Times dio a la película tres estrellas de cinco alabando la actuación de Denden, Fukikoshi y Kurosawa y la fotografía Shinya Kimura y el diseño de Takashi Matsuzuka en producción, compuesto por "algunos momentos excesivos indulgentemente directorales".

Referencias

Enlaces externos
Website oficial

Películas de 2010

Cold Fish (película)


La Galleria Umberto I (en español Galería Humberto I) es una galería comercial construida en Nápoles entre 1887 y 1890.

Historia

La zona donde se encuentra la galería, Santa Brigida, ya estaba densamente urbanizada en el  y se caracterizaba por una maraña de calles paralelas, conectadas por cortos callejones, que desde Via Toledo desembocaban frente a Castel Nuovo. Estos callejones gozaban de mala fama ya que se encontraban tabernas y prostíbulos, y se cometían delitos de todo género. En los años 1880 el deterioro alcanzó niveles extremos: en los estrechos callejones se levantaban edificios de seis pisos en un entorno higiénico pésimo (en la zona, entre 1835 y 1884, habían estallado nueve epidemias de cólera). Bajo la presión de la opinión pública, tras la epidemia de 1884 se empezó a considerar la necesidad de una intervención gubernativa.

En 1885 fue aprobada la ley para el saneamiento de la ciudad (Risanamento), y también la zona de Santa Brigida fue objeto de una nueva disposición territorial. Se presentaron varias propuestas: el proyecto ganador fue el del ingeniero Emmanuele Rocco, luego ampliado por Ernesto di Mauro. Este proyecto preveía una galería con cuatro brazos que se cruzan en un crucero octagonal, cubierto por una cúpula. La demolición de los edificios preexistentes comenzó el 1 de mayo de 1887, y el 5 de noviembre del mismo año se colocó la primera piedra del edificio. La galería fue inaugurada en el espacio de tres años, precisamente el 19 de noviembre de 1890, y dedicada a Humberto I, rey de Italia.

Descripción

Exterior
La entrada principal, que se abre a Via San Carlo, está constituida por una fachada con exedra, que en la parte inferior presenta un pórtico arquitrabado, sostenido por columnas de travertino y dos arcos ciegos, uno que permite el acceso a la galería y otro abierto al deambulatorio. Siguen un orden de ventanas serlianas, separadas por parejas de lesenas de capitel compuesto, y un segundo piso con ventanas con mainel y lesenas parecidas a las anteriores. El ático presenta parejas de ventanas cuadradas y lesenas de capitel toscano (las que están entre las ventanas son acanaladas).

En las columnas del arco de derecha se encuentran seis estatuas: cuatro dedicadas a las temporadas del año (desde izquierda a derecha: Invierno, Primavera, Verano y Otoño) y dos a las actividades humanas (el Trabajo y el Genio de la ciencia). En la fachada están el Comercio y la Industria, semiacostados a los lados de la Riqueza, mitos de la sociedad burguesa.

En las columnas del arco de izquierda se encuentran Europa, Asia, Africa y América. En los nichos son representados, en la izquierda, la Física y, en la derecha, la Química. En el fastigio, en la derecha está la estatua del Telégrafo, acostado, y en la izquierda la del Vapor, cerca de la Abundancia: de esta manera, se presenta una imagen positiva de la ciencia y del progreso, capaces de unificar las diferentes partes del mundo. En el techo del pórtico se notan una serie de tondos con divinidades clásicas. Los dioses representados son Diana, Crono, Venus, Júpiter, Mercurio y Juno.

Las fachadas menores tienen una estructura parecida, pero presentan únicamente decoraciones en estuco. La fachada en Via Toledo posee, a los lados de la entrada, dos parejas de putti con escudos representantes del Seggio de Capuana, con un caballo pasante, y del Seggio de Portanova, con una puerta. La fachada en Via Santa Brigida presenta los escudos de los Seggi de Porto, con un hombre marino, y de Montagna, con unos montes. A los lados del arco se encuentran dos paneles alusivos a la guerra y a la paz. En la fachada en Via Verdi están los escudos del Seggio de Nilo, con un caballo desenfrenado, y del Seggio del Popolo, con la letra P. A los lados se encuentran dos paneles alusivos a la abundancia y a la riqueza, caracterizados por el cultivo de la tierra y el ejercicio de la navegación.

Interior

El interior de la galería está constituido por dos calles que se cruzan ortogonalmente, cubiertas por una estructura en hierro y vidrio y flanqueadas por algunos edificios, cuatro de los cuales con entrada desde el octágono central. Las fachadas de los edificios reflejan la principal: de hecho el orden inferior está dividido por grandes lesenas lisas, pintadas con falso mármol, que encuadran las entradas de las tiendas y de los entresuelos superiores. En el primer piso están las ventanas con mainel, en el segundo las biforas, en el ático las ventanas cuadradas.

La bóveda en vidrio y hierro, proyectada por Paolo Boubée, logra armonizar perfectamente con la estructura en albañilería. En las pechinas de la cúpula ocho figuras femeninas de cobre sostienen lámparas. Las amplias lunetas en las cabeceras de los brazos presentan complejas escenas en estuco, todas relacionadas con la música. En el tambor de la cúpula, decorado con ventanas semicirculares, es visible la Estrella de David presente en todas las cuatro ventanas.

En el pavimento bajo la cúpula se encuentran mosaicos con vientos y signos zodiacales, realizados en 1952 por la empresa Padoan de Venecia en sustitución de los originales, dañados por los pasos y la guerra. Los bombardeos provocaron la destrucción de todas las coberturas de vidrio. Cerca de las entradas, bustos y lápidas conmemoran lugares desaparecidos y los que participaron en la realización de la obra.

En el brazo hacia Via Verdi puede verse una inscripción que recuerda la posada "Moriconi", donde en 1787 se hospedó Goethe. Entrando del lado del Teatro de San Carlos se encuentra una lápida dedicada al ingeniero Paolo Boubée. En la parte de abajo a la galería hay otro crucero, de dimensiones menores, en cuyo centro se encuentra el Salone Margherita, teatro de la Belle Époque, que por más de veinte años fue la sede principal de la diversión nocturna de los napolitanos, acogiendo a varias personalidades nacionales como Matilde Serao, Salvatore di Giacomo, Gabriele d'Annunzio, Roberto Bracco, Ferdinando Russo, Eduardo Scarfoglio y Francesco Crispi.

Notas

Bibliografía
 Ugo Carughi, La galleria Umberto I: Architettura del ferro a Napoli, Di Franco Mauro, 2001.

Véase también
 Galería Príncipe de Nápoles

Enlaces externos

 Tour virtual en campaniatour.it

Arquitectura de Nápoles
Monumentos de Italia
Arquitectura de Italia del siglo XIX
Umberto I
Centros comerciales de Italia
Arquitectura neorrenacentista de Italia
Arquitectura de 1890
Italia en 1890

Galleria Umberto I


Milan Zloković (Trst, 6. travnja 1898. – Beograd, 29. svibnja 1965.), srpski arhitekt

Životopis
Zloković je rođen 1898. godine. Pohađao Visoku tehničku školu u Grazu i Tehnički fakultet u Beogradu. Diplomirao 1921. godine. Specijalizirao je na Visokoj umjetničkoj školi u Parizu.
Stvarateljski vrhunac ostvario u Beogradu. Pripadao prvom naraštaju beogradskih modernista, tzv. beogradskoj modernoj. Projekte malih željezničkih postaja crtao koncem 1925. godine. U crtežima mu se naziru elementi nove estetike. 1925. godine nagrađen na natječaju za Jugoslavenski paviljon u Philadephiji. Zaslužan je za promjenu pravca razvitka beogradskog Arhitektonskog fakulteta prema modernoj arhitekturi. Tih vremena fakultet je još uvijek bio u tradiciji eklektičke klasicističke i srpsko-bizantske arhitekture. Prvonagrađen za projekt Narodne banke u Sarajevu koja je izrađena prema njegovom projektu. Od 1930. do 1933. po njegovim nacrtima sagrađeno je više stambenih zgrada i vila: Hipotekarna banka u Sarajevu (Narodna banka); Hotel Žiča u Mataruškoj banji; Gradska kuća za obitelj Zaborskih; Dom trgovačko-industrijske komore u Skoplju. Za Sarajevo je 1937. dovršio neostvareno natječajno rješenje za konvikt Narodne uzdanice.

Godine 1923. dobio je drugu nagradu za Paviljon Cvijeta Zuzorić. Njegovi su radovi školske, bolničke, hotele i druge zgrade u Mataruškoj Banji, Prizrenu i Beogradu. Jedan od osnivača skupine GAMP, Grupa arhitekata modernog pravca, skuppine arhitekata modernog ekspresionizma. Postojala je do 1934. godine. Predavao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu od 1950. godine.

Umro je 1965. godine u Beogradu.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
 (srp.) Beogradska moderna , Slobodan Maldini (29. svibnja 2009)
 (srp.)  Alfirević, Đorđe. Експресионизам у српској архитектури. Beograd: Orionart, 2016.
 (eng.) Architecture in Serbia

Životopisi, Beograd
Srbijanski arhitekti
Životopisi, Trst

Milan Zloković


Agrilus pseudosericans é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1936.

Referências

pseudosericans

Agrilus pseudosericans


නොයෙල් විමලසේන යනු සබරගමුවේ හිටපු පළමු පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයා වේ. ඔහු මහනුවර හිටපු නගරාධිපතිවරයාද විය.

ආශ්‍රිත

නොයෙල් විමලසේන


حسني إبراهيم حسني بَي  رجل أعمال ليبي من مواليد مدينة سوسة الليبية وهو رئيس «مجموعة حسني بي» HB Group. ويعتبر نشاط مجموعته الأساسي هو المنتجات الاستهلاكية.

بدأ حسني بي عمله في مجال اللوجستيات ثم توسع وقام بتنويع تجارته في مجال الاستيراد والتصدير والتجارة إضافة إلى السياحة.وهو من مدينة سوسة الليبية في شرقي ليبيا وله ثلاث أبناء وبنتان، والابن الأوسط هو الذراع اليمنى لأبيه، واسمه حسام حسني بي، وهو نائب رئيس «مجموعة حسني بي» HB Group. درس بكلية الاقتصاد في جامعة بنسلفانيا الأمريكية (بالإنجليزية The University of Pennsylvania وتختصر Penn)، يجيد اللغة الإنجليزية والإيطالية بالإضافة إلى لغته العربية، كان متزوجا من ابنة حسن طاطاناكي وانفصل عنها سنة 2010 وله منها ابن واحد، ويعتبر حسام الرجل الثاني بعد أبيه؛ وفي أحداث ثورة 17 فبراير الليبية، قام حسام بي - بتوجيهات من والده- بدعم الثورة في المناطق الشرقية من ليبيا وتسيير قوافل الإغاثة لبعض المناطق المحررة من ليبيا بالإضافة لشراء السلاح وتسليمه للثوار ضد نظام القذافي.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بنغازي
أصحاب أعمال ليبيون

حسني بي


1986zig é um cantor e compositor pop alemão. Ficou conhecido com músicas cover no Instagram e TikTok.  Ele assinou contrato com a Universal Music.

Vida
1986zig se tornou popular via YouTube, Instagram e TikTok, onde conseguiu alcançar um grande número de seguidores. Ele primeiro lançou covers do gênero pop urbano antes de criar suas próprias faixas. Seu nome verdadeiro não é conhecido. Em seus vídeos, 1986zig aparece com uma balaclava preta com seu nome artístico escrito embaixo do olho direito.

Em 2021 foi lançado pela Universal Music seu primeiro single, Einer von Euch (Um de Vocês). Depois de um tempo essa mesma música foi lançada em uma versão acústica.  Chimperator Productions cuida de sua reserva ao vivo. Ele já teve participações especiais com Bozza. Ao vivo, ele apareceu como o ato de apoio para Clueso, Alligatoah e Prince Pi.

No outono de 2021, ele colaborou com o rapper Kontra K com Kein Pause, que marcou sua primeira posição nas paradas. O single alcançou o número 34 nas paradas alemãs e entrou no top 100 na Áustria e na Suíça. Em 2022, o single Kopf Aus alcançou o número um na Alemanha.

Estilo de música
As suas músicas são uma mistura de pop, urbana e cantar suas músicas que ele compôs.

Discografia
Álbuns:

 2022: Zweite Chance

Singles:

 2021: Einer von euch
 2021: Einer von euch (Akustik)
 2021: Goldraub (mit Bozza)
 2021: Mitternacht
 2021: Fliegen
 2021: Keine Pause (feat. Kontra K)
 2021: Wir beide
 2022: Kopf aus
 2022: Tränen
 2022: 1000 Sterne
 2022: Zweite Chance
 2022: Zweite Chance/Junge
 2022: Neben Mich
 2022: Varium (feat. Samra)
 2022: Nie Wieder Schlafen (feat. Silbermond)
 2022: Danke
 2022: Keinen Gesehen (feat. Milonair, Kool Savas)
 2022: Elbe - Remix (feat. Bozza)

Referências

Ligações externas
Biografia de 1986zig (em alemão)
!Artigos novos
Cantores de música pop
Alemães
Pseudónimos

1986zig


Kutup ışıkları ya da kutup aurorası, Kuzey ve Güney kutup bölgelerinde gökyüzünde görülen, yeryüzünün manyetik alanı ile Güneş'ten gelen yüklü parçacıkların etkileşimi sonucu ortaya çıkan doğal ışımalardır. Kuzey enlemlerde bu etki aurora borealis veya kuzey ışıkları olarak adlandırılır. Güney enlemlerindeki aurora australis (güney kutup ışıkları) oluşumu da benzer özelliklere sahiptir; ancak Antarktika'da, Güney Amerika'da ve Avustralya'da daha yüksek enlemlerden görülebilir.

Bu ışımalar, genellikle geceleri gözlemlenir, ağırlıklı olarak iyonosferde meydana gelir. Bu olgu yaygın olarak 60 ve 72 derece kuzey ve güney enlemleri arasında görünür, bu da arktik ve antarktik kutup dairelerinin içine düşer.

Aurora borealis'in görünme olasılığı, kuzey manyetik kutbuna yaklaştıkça artar. Manyetik kutbun yakınlarında oluşan auroralar tam 90 derece; ancak uzaktan kuzey ufkunu yeşilimsi bir parlaklıkla, bazen de güneş alışılmamış bir yönden doğuyormuş gibi soluk bir kırmızıyla aydınlatırlar. Aurora borealis sıklıkla gündönümlerinde oluşur.

Auroralar bütün yeryüzünden ve diğer gezegenlerde de gözlemlenebilir. Daha uzun süreli karanlık ve manyetik alan dolayısıyla, kutuplara yakınlaştıkça daha çok görünür olurlar.

Terim
Aurora sözcüğü Roma Şafak Tanrıçası'nın adından gelmektedir. Boreas'da Yunancada kuzey rüzgârına Pierre Gassendi tarafından 1621'de verilen addır. Cree (kri) halkı bu ilginç olaya Ruhların Dansı adını vermişler. Avrupa'da orta çağlarda auroraların Tanrıdan işaretler olduğuna inanılırmış. (Wilfried Schröder, Das Phänomen des Polarlichts, Darmstadt 1984).

Auroraların mekanizması
Auroralar atmosferin üst katmanlarında, (80 km (50 mil) yükseklikten yukarısı), iyonize azot atomlarının elektron kazanması; ve uyarılmış (yüksek enerjili düzey) oksijen ve azot atomlarının temel enerji düzeyine dönmesi sonucu foton salınımı oluşmasıyla ortaya çıkar. Bunlar, solar rüzgâr partiküllerinin çarpışması ve yeryüzünün manyetik alan çizgileri boyunca hızlanmasıyla iyonize olmuşlardır. Bir ışık fotonunun emisyonu ya da başka bir atom ya da molekülle çarpışması sonucu yüksek enerji düzeyi düşer:

oksijen emisyonları Yeşil ya da kahverengimsi kırmızı, yutulan enerjinin niceliğine bağlı olarak.
nitrojen emisyonları Mavi ya da kırmızı. Mavi, eğer atom iyonize olduktan sonra yeniden elektron kazanırsa. Kırmızı, eğer yüksek enerji düzeyinden temel düzeye geri dönüyorsa.

Oksijenin temel düzeye geri dönmesi, pek alışılmış değildir. Yeşil ışık yayması bir saniyenin dörtte üçü, kırmızı ışık yayması iki dakikaya kadar bir süre alır. Başka bir atom ya da molekülle çarpışmalar yüksek enerjisini emecek, ve emisyonu engelleyecektir. Atmosferin en üstünde hem yüksek oranda oksijen bulunur, hem de bu tür çarpışmalar o kadar seyrektir ki, oksijene kırmızı yaymak için süre kalır. Giderek atmosferden aşağıya indikçe, çarpışmalar sıklaşır, böylece kırmızı emisyon oluşmasına süre kalmaz, ve sonunda yeşil ışık emisyonu da engellenir.

İşte, yüksekliğe bağlı olarak renklerin değişmesinin nedeni budur; yükseklerde oksijen kırmızısı ağır basarken, sonra oksijen yeşili ve sonunda çarpışmalar oksijenin herhangi bir şey yaymasını engellediğinde nitrojen mavi/kırmızısı egemen olur. Yeşil tüm auroraların en yaygınıdır, ardından pembe, (açık yeşil ve kırmızı karışımı), saf kırmızı izler, sarı (kırmızı ve yeşil karışımı), ve son olarak saf mavi.

Auroralar güneşten sürekli dışarıya doğru iyon akışı olan solar rüzgârlarla ilişkilendirilmektedir. Yeryüzünün manyetik alanı, çoğu kutuplara yol alan, ve orada yeryüzüne doğru hızlanacak olan doğru bu partikülleri yakalar. Bu iyonlar ve atmosferik atomlar ve moleküller arasındaki çarpışmalar, kutup çevresinde büyük daireler şeklinde görünen aurora formunda enerji salınımına neden olurlar. Auroralar, koronal kütle enjeksiyonlarının, solar rüzgârın yoğunluğunu arttırdığı solar döngünün yoğun fazı sırasında, daha sık ve parlaktır.

Yapısı ve manyetizması

Genellikle aurora ya dağınık parıltı olarak ya da "perde" şeklinde doğu-batı doğrultusunda uzanmış bir halde görünür. Bazen, "durgun ark" (dinamik aurora) meydana gelir; aslında sürekli gelişir ve değişir. Her perde, her biri manyetik alan çizgilerinin doğrultusunda sıralanmış, paralel ışınlardan oluşur. Bu durum, yeryüzünün manyetik alanı tarafından auroranın biçimlendirildiği düşüncesini verir. Aslında, uydular elektronlara manyetik alan çizgileri ile yol çizerler. Yeryüzüne doğru yaklaştıkça elektronlar helezonik hareket eder. Perde yapısı biçimi "şeritli yapı" adı verilen dizilimle artırılır. Manyetik alan çizgileri ile yolu çizilen parlak aurora parçası dosdoğru gözlemcinin üstünde oluştuğunda, perspektif etki ile ve ışınların birbirinden uzaklaşmasıyla aurora bir "taç" olarak gözükebilir.

İlk defa Eski Yunan kaşif/coğrafyacı Piteas bu olayı gündeme getirdi ve Celsius 1741'de, ne zaman tam üstte aurora gözlemlendiğinde büyük bir manyetik akımın oluştuğunu, manyetik kontrolün kanıtı olarak tanımladı. Bu, büyük elektrik akımının aurora ışığının kaynaklandığı yere doğru aktığını, aurora ile birleştiğini gösterdi. Kristian Birkeland 1908'de manyetik akımın aurora arkı boyunca, bu tür partikül hareketlerinin genellikle günışığından karanlığa doğru, doğu-batı doğrultusunda hareket ettiğini savundu. Bu yönlenmenin ismi daha sonra "aurorasal elektron hareketi" ismini aldı (ayrıca Birkeland akımı).

29 Temmuz 1998'de, THEMIS sondaları ilk kez auroraya sebep olan manyetosferik fırtınanın başlangıcını görüntülemeyi başardı. Aya üçte bir uzaklığa yerleştirilen beş sondadan ikisi Aurorasal yoğunlaşma başlamadan 96 saniye önce manyetik temas düşüncesini kullanarak ölçüm yaptı. Angelopoulos "Verilerimiz ilk kez açıkça gösteriyor ki manyetik temas bu olayın tetikleyicisidir." dedi

Elias Loomis (1860)'in ardından Hermann Fritz (1881)'in katkılarıyla da auroranın çoğunlukla "aurorasal bölge"de görüldüğü saptandı. Aurorasal bölge yeryüzünün manyetik kutbunun çevresinde yaklaşık 2500 km çapında halka şeklinde bir bölgedir. Manyetik kutba 2000 km uzaklıkta olan coğrafi kutupta görünmesi neredeyse olanaksızdır. Auroranın anlık dağılımı ("aurorasal oval", Yasha/Jakob Feldstein 1963) biraz değişiktir. (3-5 derece manyetik kutbun karanlık tarafına doğru) Böylece aurorasal ark geceyarısı dolayında ekvatora en fazla yaklaşmış olur. Aurora en iyi bu zamanlarda görülebilir.

Güneş Rüzgârı ve Manyetosfer

Yeryüzü sürekli güneş rüzgârının etkisi altındadır. Güneş rüzgârı güneşin en son katmanındaki milyon dereceye ulaşan korona katmanından her yönde yayılan ve yoğun olmayan sıcak plazmadır. Plazma gaz haline serbest elektronlar ve pozitif iyonlardır. Güneş rüzgârı genellikle yeryüzüne 400 km/saniye hızında ulaşır, özgül kütlesi 5 iyon/cm³ ve manyetik alan yoğunluğu 2–5 nT (nanoteslas, yeryüzünün yüzey alanı kabaca 30.000–50.000 nT arasındadır). Bunlar dolaylı değerlerdir. Özellikle manyetik fırtına sırasında akımlar birkaç kat daha fazla olabilir; gezegenlerarası manyetik alan (literatürde kısaca IMF) ise çok daha kuvvetli olabilir.

IMF güneşlekeleri'nin alanına bağlı olarak Güneş'te meydana gelir ve alan çizgileri (kuvvet çizgileri) güneş rüzgârı tarafından uzatılır. Bu, tek başına alan çizgilerini Güneş-Dünya doğrultusuna getirir; ancak Güneş'in dönmesi alan çizgilerinin yaklaşık 45 derece yeryüzünde yön değiştirmesine neden olur ve yeryüzünden geçen alan çizgileri görünür güneş ışığının yaklaşık batı ucundan ("çıkıntı") başlar.[9]

Manyetosfer, Dünya'nın kendi manyetik etkisi tarafından tutulan uzayda küre biçimindeki bir alandır. Manyetosfer güneş rüzgârının yolu üzerinde bir engel oluşturur ve güneş rüzgârının yeryüzünün yaklaşık 70.000 km dışından dolaşmasına neden olur (genellikle 12.000–15.000 km uzaklığa ulaşmadan önce eğilim baskısı oluşur). Manyetosferik engelin genişliği hemen hemen 190.000 kilometreyi bulur. Dünya'nın karanlık tarafında ise çapı devasa boyutlara ulaşan manyetosfer artık uzun bir "manyetik kuyruk" olur.

Güneş rüzgârı ortamı bozduğunda, enerjiyi ve materyali kolayca manyetosfere taşır. Manyetosferdeki enerji yüklü elektronlar ve iyonlar manyetik alan çizgilerini izleyerek atmosferin kutup bölgelerine doğru hareket eder.

Oluşma zamanları
Aurora çoğunlukla kutuplarda oluşan bir olaydır. Güçlü bir manyetik fırtına geçici olarak aurorasal ovali genişlettiğinde, nadiren ılıman enlemlerde de görülür. Büyük manyetik fırtınalar yaklaşık olarak 11 yılda bir gerçekleşen güneşlekesi döngüsü ile en yoğun fırtına ortaya çıkar ya da patlamada sonraki üç yıllık dönemde. Ancak, aurorasal bölgenin içinde auroranın oluşma olasılığı, genel itibarıyla IMF çizgilerinin eğimine (literatürde Bz), özellikle güney yönlü olmasına, bağlıdır.

Aurora olayını başlatan jeomanyetik fırtınalar aslında ekinoks aylarında daha belirginleşir. Kutupsal aktiviteler ile bir ilgisi olmazken, neden jeomanyetik fırtınaların yeryüzünün mevsimlerine bağlı olduğu net olarak açıklığa kavuşmamıştır. Manyetopozda, yeryüzünün manyetik alanı kuzeyi gösterir. Bz büyük ve negatif olduğunda (IMF güneye doğru), yeryüzünün manyetik alanını temas noktasında kısmen engeller. Güney yönlü Bz, güneş rüzgârının yeryüzünün daha içerideki manyetosferine ulaşabileceği bir kapı açar.

Geometrik açının bir sonucu olarak Bz bu zamanlarda en çok etkisini gösterir. Gezegenlerarası manyetik alan (IMF) Güneş'ten gelir ve güneş rüzgârı ile dışa doğru taşır. Güneş'in hareketinden sebebiyle IMF sarmal biçimdedir. Nisan ve Ekim'de yeryüzünün manyetik kutup ekseni Parker sarmalı ile aynı hizada, en yakın konumuna gelir. Sonuç olarak, Bz 'nin güney yönlü ve kuzey yönlü hareketi en büyük olur.

Fakat, Bz sadece jeomanyetik aktiviteyi etkilemez. Güneş'in dönme ekseni yeryüzünün yörüngesine göre 8 derece eğiktir. Güneş rüzgârı, güneşin ekvatoruna oranla, çok hızlı bir biçimde Güneş'in kutuplarından estiği için, her altı ayda yeryüzünün manyetosferini bastıran parçacıkların ortalama hızı artar ve azalır. Dünya heliographic enleminin en yüksek olduğu 5 Eylül ve 5 Mart günlerinde, güneş rüzgârının hızı en yüksek değerine, ortalama, 50 km/sn hızına ulaşır.

Hâlâ, ne Bz ne de güneş rüzgârı geometrik fırtınanın mevsimsel davranışını tam olarak açıklayamıyor. Bu etkenlerin hepsi ancak bir oranında gözlenen yarıdönemsel değişimlere veri sağlıyor.

Tarihte aurosal olaylar
28 Ağustos ve 2 Eylül 1859 tarihinde "büyük manyetik fırtına" nedeniyle meydana gelen auroralar yakın geçmişte tanık olunan en inanılmaz gösterisini yaptı. Balfour Stewart, Kew Gözlemevi'nden Kraliyet Akademisi'ne 21 Kasım 1861'de gönderdiği metinde manyetograf aygıtı ile iki aurorasal olayı belgelediğini yazdı ve gözlediği 2 Eylül 1859 tarihli olay ile Carrington-Hodgson ışıma olayı arasında bağlantı olduğunu kaydetti. 2 Eylül 1859'daki ikinci aurorasal olayda ise gökyüzü o kadar geniş ve parlaktı ki; bu olay bilimsel yayınlarda, gemilerin seyir defterlerinde, Birleşik Devletler'deki neredeyse tüm gazetelerde, Japonya'da ve Avustralya'da da geniş yer buldu. New York Times 2 Eylül 1859 Cuma günü Boston'da Aurorayı "o kadar parlak ki saat 01'de normal bir yazı bile bu ışık sayesinde okunabilir." diye yazdı. Boston yerel saati ile 2 Eylül 1859 Cuma günü, GMT ye göre 6:00 olmalıydı ve bir saat geriden takip eden Kew Gozlemevi'ndeki manyetograf aygıtı yoğun olan jeomanyetik fırtınayı kaydediyordu. 1859 ve 1862 arasında Elias Loomis 1859'daki Büyük Aurorasal Gösteri üzerine yeryüzündeki aurorasal haberleri topladığı 9 parçalı bir seriyi Amerikan Bilim Dergisi'nde yayınladı. Auroranın geçmişte çok yoğun olan koronal kütle püskürmesi (Güneş'in üretebileceği maksimum yoğunluğa çok yakın) sonucu oluştuğu düşünülürdü. Ayrıca, ilk defa aurorasal aktivitenin gerçeklestiği yer ve elektrik arasındaki ilişki net olarak fark edildi. Anlaşılan bu durum o dönemde bilimsel manyetometre ölçümlerini olası hale getirdi. Ayrıca o tarihlerde kullanılan 201.000 kilometrelik (125.000 mil) telgraf tellerinin kayda değer kısmının fırtına süresince saatlerce bozulduğunun da anlaşılması sağladı. Fakat aurorasal akım bazı telgraf tellerini uygun hale getirerek akımın (yerçekimsel indüklenmiş akım) geçmesine uyum sağladığı (yeryüzünün şiddetli dalgalanan manyetosferinden dolayı) anlaşıldı ve haberleşme için kullanıldı. Aşağıdaki sohbet 2 Eylül 1859 gecesi Amerikan Telgraf Hattı'nın iki operatörü Boston ve Portland, Maine arasında gerçekleşti, daha sonra Boston Traveler'da yayınlandı:

Görüşme hiç pil kullanmadan aurora tarafından oluşturulan akımla iki saat civarı sürdü. Bu şekilde en uzun iletişimin gerçekleştiği olaydı.[15]

Kökeni

Auroranın esas enerji kaynağı yeryüzünden geçen güneş fırtınalarıdır.
Manyetosfer ve güneş rüzgârı elektriği ileten plazmadan (iyonlaşmış gaz) oluşmaktadır. Akım miktarı akımın yönüne göre hareketin doğrultusuna bağlı olarak a)bağıl hareketin derecesine b)manyetik alanın kuvvetine c)bir birine bağlı iletkenin sayısına ve d)manyetik alan ile iletkenin uzaklığına bağlıdır. Güneş rüzgârı ve manyetosfer bir tür bağıl hız ile elektrik ileten iki akışkandır, ve (kural olarak) dinamo etkisi tarafından elektrik akımı üretebilir, ayrıca da güneş rüzgârından enerji ortaya çıkar. Plazmalar kolayca manyetik alan boyunca temas kurabildiğinden bu yöntem işe yaramayabilir. Manyetik temas sonucu güneş rüzgârının alan çizgileri ile manyetosfer arasında geçici manyetik temas gerçekleşmesi çok önemlidir.

Diğer gezegenlerde

Jüpiter ve Satürn her ikisi de Dünya'dakinden çok daha kuvvetli manyetik alanlara sahiptirler (Jüpiter'in ekvatoral alan kuvveti 4,3 gauss, Dünya'da ise 0,3 gauss) ve her ikisinde de büyük radyasyon kemerleri Hubble Uzay Teleskopu ile aurora iki gezegende de açık olarak gözlendi. Uranüs ve Neptün'de de gözlenen auroralar var. Devasa gaz kütlesindeki auroralar, yeryüzündeki gibi, güneş rüzgârı tarafından güçlendirilmiş gibi gözüküyor. Ayrıca, Jüpiter'in ayları, özellikle Io, Jüpiter'deki auroranın çok güçlü kaynaklarıdır. Bunlar Io ile Jüpiter arasındaki bağıl hareket nedeniyle dinamo mekanizması tarafından meydana gelen elektrik alan çizgileri ("sıralanmış alan çizgileri") boyunca ortaya çıkar. Aktif volkanlara ve iyonesfere sahip Io güçlü bir kaynaktır, ayrıca akımları radyo dalgaları oluşturur. Io'da Europa'da ve Ganymede'de de Hubble Uzay Teleskopu ile aurora gözlendi. Bunlar Jüpiter'in manyetik plazma patlaması sonucu uydularının çok ince atmosferinde gerçekleşir.

Mars ve Venüs aurora oluşumunun gerçekleştiği gezegenlerdendir. Venüs'ün tam bir gezegensel manyetik alanı olmadığı için, Venüs aurorası değişken şekil ve yoğunlukta parça parça dağılır, parlak gözükür. Bazen kutuplardaki aurora tüm yüzeyi kaplayabilir. Nedeni, diğer gezegenlerde olduğu gibi güneşten gelen parçacıklardır ve gezegenin karanlık tarafına yönelirler. SPICAM Mars Express tarafından 14 Ağustos 2004'te Mars'ta da auroraya rastlanmıştır. Aurora 177° Doğu, 52° Güney koordinatlarında Terra Cimmeria'da görüldü. Genişliği 30 km, yerden yüksekliği 8 km idi. Mars Küresel Kaşifi'nin derlediği yüzey manyetik anomali değerlerine göre, bilim adamları en fazla ışık yayılımının olduğu yerin en yoğun manyetik alanın bulunduğu bölgede ortaya çıktığını anladılar. Olaylar arasındaki ilişki yayılan ışık kaynağının aslında manyetik çizgiler boyunca hareket eden elektron akı olduğunu doğrular.

Sinema ve edebiyatta aurora
Altın çağ döneminden yazar Robert W. Service'in en ünlü şiiri Sam McGee'nin Cesedini Yakmak şöyle başlar:

"Garip göründü Kuzey ışıkları, ama şimdiye kadar gördükleri en garibiydi, gece Lebarge gölünün kenarındaki, yaktım Sam McGee'nin cesedini." Kuzey Işıkları Şarkısı'nda, parlaklığın kaynağının kutup bölgesindeki muazzam radyum yataklarının olduğuna inanılır.

Aurora, belirgin olarak Philip Pullman'nın Kuzey Işıkları ve Altın Pusula filmlerinde kullanılmıştır. Filmdeki oyuncuları izlerken bir an için sanki başka bir evrenin ışıkları arasından geçiyormuş hissini veriyor.

Kuzey Işıkları dünyadaki değişimin sebebi olarak Kutup Ayısı filminde kullanıldı. Aurora, yaşayan tüm canlıların atalarının ruhları olarak tasvir edildi.

Kuzey Işıkları Universal Pictures'ın Alaska kızak köpeğini anlatan Balto filminde de yer aldı.

Aurora Stephen King'in Gece Yarısını 4 Geçe kitabından alınan, zamanda yırtılma hikâyesi olan The Langoliers'de de geçti.

Aurora 2000'deki film Frekans'ta da yer aldı.

Kuzey Işıkları Local Hero [28] filmi süresince Kuzey İskoçya ile Burt Lancaster'in karakterinin etkili olmasını sağladı.

Bill Bryson'ın kitabında, Ne Orada Ne Burada, yazar aurorayı görmek için birkaç hafta Kuzey Norveç'in Hammerfest kasabasında kaldı.

Deoxys Kaderi'inde, Deoxys diğer Deoxysler ile temas kurmak için auroralar meydana getirdi.

Karayip Korsanları 3'te de korsanların boyut değiştirdiği sahnede görüldü.

Resim galerisi

Kaynakça
 "Secrets of the Polar Aurora"
 "Exploration of the Earth's magnetosphere" - overview of the magnetosphere, including auroras; and including extensive bibliographies of scientific articles
  (323 pages)

  (144 pages)

Arktika coğrafyası terminolojisi
Antarktika coğrafyası

Kutup ışıkları


22442 Blaha este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22442 Blaha este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,19 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

22442 Blaha


openSUSE ( ), eskiden SUSE Linux, ana destekçisi SUSE olan bir GNU/Linux dağıtımıdır. "Leap" sürümü, ticari amaçlı geliştirilen SUSE Linux Enterprise Server ve SUSE Linux Enterprise Desktop için bir taban ve deneme ortamı oluşturur. Leap, ticari SUSE Linux ürünlerine doğrudan yükseltme imkanı sunar. En popüler dağıtımlardan biridir. Geliştirilmesinin odak noktası, kullanıcı dostu bir masaüstü ve zengin özellikli sunucu ortamı sağlarken, yazılım geliştiriciler ve sistem yöneticileri için kullanılabilir açık kaynaklı araçlar sunmaktır.

Topluluk projesinin ilk sürümü, SUSE Linux 10.0'ın beta sürümüydü. Mevcut kararlı sabit sürüm openSUSE Leap 15.2'dir. Topluluk projesi, openSUSE Tumbleweed adlı yuvarlanan bir sürüm sürümü de sunar. Bu sürüm, "Fabrika" adı verilen sürekli geliştirme kodu tabanına dayanır. OpenSUSE projesi ile ilgili diğer araçları ve uygulamaları YaST, Open Build Service, openQA , Snapper , Makine , Portus  ve KIWI olarak listelenebilir.

Novell, SUSE'yi 4 Kasım 2003'te 210 milyon dolara satın aldıktan sonra openSUSE projesini başlattı. Daha sonrasında Attachmate Group, Novell'i satın aldı ve Novell ve SUSE'yi iki özerk şirket olarak faaliyet gösterecek şekilde böldü. Attachmate Group'un Kasım 2014'te Micro Focus ile birleşmesinden sonra, SUSE kendi özerk iş birimi haline geldi. 18 Mart 2019'da EQT Partners, SUSE'yi yaklaşık 2.5 milyar dolara satın aldı.

Genel bakış
SUSE, ARM, B1-Systems , Tuxedo Computers  ve diğerleri tarafından desteklenen openSUSE Project topluluğu, Linux tabanlı çeşitli dağıtımlar geliştirir ve bunların bakımını sağlar.

Dağıtımların ve araçların ötesinde, openSUSE Projesi topluluk katılımı için bir web portalı sağlar. Topluluk, Open Build Service, openQA , dokümantasyon yazma, sanat eserleri tasarlama, açık posta listeleri ve Internet Relay Chat kanallarında tartışmaları teşvik etme ve wiki arayüzü aracılığıyla projeye katkı sağlayarak kurumsal destekçilerle işbirliği içinde openSUSE'yi geliştirir. openSUSE Leap, bir uzun vade destek sürümü çekirdek üzerine geliştirilir, kararlılık odaklıdır ve ticari SLE ürünleri için bir deneme ortamı ve taban oluşturur.  Daha güncel ve ücretsiz yazılımı tercih eden kullanıcılar, yuvarlanan sürüm dağıtımı Tumbleweed'i kullanabilir. Kullanıcılar ayrıca Open Build Service de kullanabilir. Dahası, openSUSE'nin esnekliği, bir web veya posta sunucusu çalıştırmak gibi belirli amaçlar için yeniden yapılandırmayı oldukça kolay hale getirir.

Çoğu Linux dağıtımında olduğu gibi, openSUSE hem varsayılan bir grafik kullanıcı arabirimi (GUI) hem de bir komut satırı arabirimi seçeneği sunar. OpenSUSE kullanıcıları, GNOME, KDE, Cinnamon, MATE, LXQt, Xfce gibi çeşitli masaüstü ortamlarını kullanabilirler. openSUSE, tüm özgür yazılım / açık kaynak geliştirme yelpazesinden binlerce yazılım paketini destekler.

İşletim sistemi, ARM tabanlı tek kartlı bilgisayarlar dahil olmak üzere çok sayıda komut seti ve donanımla uyumludur. Desteklenen mimariler arasında Raspberry Pi 3 ve Pine64 ile ARMv8 olarak da bilinen aarch64, Banana Pi ve BeagleBoard ile ARMv7 komut seti ve Raspberry Pi ile ARMv6 ISA. RISC-V, PowerPC (PPC64 ve PPC64le) ve S390 da bulunur.

OpenSUSE Projesinin Tarihçesi
OpenSuSE, ilk olarak bir elektronik posta ile duyuruldu, proje kısa bir süre sonra kendi sitesine kavuştu.  Bu sayfa birkaç gün sonra kullanıma sunuldu. Bir gün sonra topluluk projesinin lansmanı resmi olarak yapıldı.

Doğru yazım hakkında tartışmalar (OpenSUSE, OPENSUSE, OpenSuSE ...) kısa sürede kendini gösterdi, bununla birlikte openSUSE yaygın olarak doğru yazım olarak kabul edildi.

Kendi anlayışına göre openSUSE, Linux ve özgür yazılım kullanımını mümkün olan her yerde yaymayı amaçlayan bir topluluktur. Linux tabanlı bir dağıtımın yanı sıra Open Build Service, openQA , Kiwi, YaST, OSEM vb. Araçlar geliştirir ve onları dağıtır. İşbirliği herkese açıktır ve katılımı teşvik eder.

Yapılanma
Bir süredir vakıf kurulması düşünülmesine rağmen proje yasal bir yapı olmadan kendi kendine organize edilmeye devam ediyor.

Ana sponsor olarak SUSE bir etkiye sahiptir, ancak proje yasal olarak SUSE'den bağımsızdır. openSUSE, işi yapanların ne olacağına (karar verenler) karar verdiği bir "do-ocracy" sistemiyle yönetilir. Bu, temel paketlerin kaynakları Leap geliştirme modeline geçişten bu yana SLE'den geldiği için öncelikle masaüstü ve uygulama geliştirmeye odaklanmaktadır. Tabanı daha da birleştirmek için, openSUSE Leap 15.3'ün tamamen SLE'nin ikili paketlerine dayalı hale gelmesini sağlayacak 'Closing-the-Leap-Gap' projesi mevcut beta süreci sona erdiğinde hayata geçecek.

Yapılanma birimleri
Üç ana organizasyon birimi vardır:

 openSUSE Kurulu : Yönetim kurulu, her seferinde 2 yıl için seçilen 5 üyeden ve ayrıca SUSE tarafından atanan bir başkandan oluşur. Kurul, merkezi bir irtibat noktası olarak hizmet eder, tartışmaların çözümlerine yardımcı olur, topluluk isteklerini SUSE'ye iletir, vb. Ocak 2021 itibarıyla Yönetim Kurulu aşağıdaki üyelere sahiptir:
 Dr. Axel Braun (GE)
 Neal Gompa (ABD)
 Simon Lees (AU)
 Gertjan Lettink (NL)
 Dr.Gerald Pfeifer (AT), Başkan
 Vinzenz Vietke (GE)
 Seçim Görevlileri : Seçim Komitesi, openSUSE Kurulu seçimlerini yönetir ve denetler. Üç veya daha fazla gönüllüden oluşur.
 Üyelik-Yetkilileri : Üyelik-Yetkilileri  istenirse Kurul tarafından atanır. Üyelik-Yetkilileri, talep üzerine katkıda bulunanların openSUSE üyeleri grubuna kabul edilmesine karar verir. Bir üye, diğer kazanımların yanı sıra, bir @ opensuse.org adresi alır. Yönetim Kurulu seçiminde sadece üyeler oy kullanabilir.

Ürün geçmişi

Geçmişte SUSE Linux şirketi, perakende mağazalarında satışa sunulan kapsamlı basılı belgeleri içeren SUSE Linux Personal ve SUSE Linux Professional kutu setlerini yayınlamaya odaklanmıştı. Şirketin açık kaynaklı bir ürün satma yeteneği, büyük ölçüde kullanılan kapalı kaynak geliştirme sürecinden kaynaklanıyordu. SUSE Linux her zaman GNU Genel Kamu Lisansı (GNU GPL) ile lisanslanmış ücretsiz bir yazılım ürünü olmasına karşın, bir sürümün kaynak kodlarına erişebilmek ancak bir sonraki sürümün çıkışından 2 ay sonra mümkün olabiliyordu. SUSE Linux'un stratejisi, geliştirici olarak çalışan çok sayıda mühendisle, kullanıcıların perakende mağazalardaki dağıtımları için ödeme yapmaya istekli olmasını sağlayacak teknik olarak üstün bir Linux dağıtımı oluşturmaktı.

2003 yılında Novell tarafından satın alınmasından ve openSUSE'nin ortaya çıkmasından bu yana, bu durum tersine döndü: sürüm 9.2'den başlayarak, SUSE Professional'ın desteklenmeyen bir DVD ISO görüntüsü herkes için indirilebilir şekilde yayımlandı. FTP sunucusu, kullanıcıların yalnızca ihtiyaç duyduğunu hissettiği paketleri indirmesine izin veren "kolaylaştırılmış" kurulum avantajını sunar. ISO, kolay kurulum paketi, kullanıcının ağ kartı "kutudan çıkar çıkmaz" çalışmasa bile çalışma yeteneği ve daha az deneyim gerektirmesi gibi avantajlara sahiptir (yani deneyimsiz bir Linux kullanıcısı kurup kurmayacağını bilemezse) belirli bir paket ve ISO önceden seçilmiş birkaç paket kümesi sunar. Bu kolaylaştırmalar, dağıtımın son kullanıcıya hitap edebilmesini amaçlar.

OpenSUSE Projesi'nin ilk kararlı sürümü olan SUSE Linux 10.0, SUSE Linux 10.0'ın ticari sürümünün yayımlanmasının hemen öncesinde sunuldu. Ek olarak, Novell; Personal versiyonunu durduruldu, Professional versiyonunu sadece "SUSE Linux" olarak yeniden adlandırdı ve "SUSE Linux"u eski Personal versiyonla hemen hemen aynı olacak şekilde yeniden fiyatlandırdı. 2006 yılında 10.2 sürümüyle birlikte, SUSE Linux dağıtımı resmi olarak "açık kaynak " ile benzer şekilde telaffuz edildiği için openSUSE olarak yeniden adlandırıldı. 13.2 sürümüne kadar, SLE'den ayrı bakım akışlarına sahip kararlı sabit sürümler projenin iskeletini oluşturuyordu. 2015'in sonlarından itibaren, openSUSE iki ana sürüme ayrıldı: SLE'ye dayalı daha kararlı ve muhafazakar sabit sürüm Leap dağıtımı ve yuvarlanan sürüm dağıtımı Tumbleweed. Tumbleweed ''her şeyi'' en güncel şekilde sunmaya odaklandı.

Yıllar geçtikçe, SuSE Linux kısıtlayıcı, gecikmiş yayınlar içeren bir dağıtım statüsünden ve kapalı bir geliştirme modelinden, herkes için anında ve ücretsiz kullanılabilirlik ve şeffaf ve açık geliştirme ile ücretsiz dağıtım sunan bir iş modeline geçti.

27 Nisan 2011'de Attachmate, Novell'i satın alma işlemini tamamladı. Attachmate, Novell'i iki özerk iş birimine, bunlarNovell ve SUSE olmak üzere ayırdı. Attachmate, SUSE (eski adıyla Novell) ve openSUSE projesi arasındaki ilişkide hiçbir değişiklik yapmadı. 2014 Attachmate Group'un Micro Focus ile birleşmesinden sonra, SUSE openSUSE taahhüdünü yeniden teyit etti.

EQT Partners, 2 Temmuz 2018'de SUSE'yi satın alma niyetlerini açıkladı. Bunun üzerine SUSE ile openSUSE arasındaki ilişkide herhangi bir değişiklik gerçekleşmedi. Bu satın alım, openSUSE Projesi'nin kuruluşundan bu yana SUSE Linux'un üçüncü satın alınışıdır ve 15 Mart 2019'da tamamlanmıştır.

Mevcut Varyasyonlar

openSUSE Tumbleweed

Tumbleweed, openSUSE Projesi'nin amiral gemisidir. Her gün yeni yazılım güncellemeleri alan ve temelde kırılmaz olan, kararlı ve test edilmiş bir yuvarlanan sürüm: Sistem güncellemelerinin bir sonucu olarak bir arıza meydana gelirse, bir anlık görüntü işlevi, kullanıcıların önceki bir sistem durumuna geri dönmesine olanak tanır. Tumbleweed masaüstü sistemi olarak openSUSE kullanıcıları tarafından tercih edilmektedir.

Eski geliştirme modelinde, her yeni openSUSE sürümüyle (13.0, 13.1, ...), sürekli yeni paketleri alan yeni bir yuvarlanan dağıtım oluşturulurdu. Yeni sürüm yayımlanmak üzereyken ve Tumbleweed bu sürümle birlikte yeniden sıfırlandığında, sıfırlama öncesi sürüm birçok paket için daha yeni kalıyordu ve bu sorunlara yol açtı.

Leap'e geçişle birlikte geliştirme modeli tamamen değiştirildi: Factory First politikasına göre, tüm yazılım paketlerinin bir dağıtıma dahil edilmeden önce Factory'ye gönderilmesi gerekiyordu. Fabrika Dışında, openQA'da  günlük anlık görüntü alınır ve test edilir. Testleri başarıyla geçen yansılar, bir sonraki Tumbleweed yansısı olarak yayımlandır. Diğer yuvarlanan salım dağıtımlarından farklı olarak, Tumbleweed, kararlılığı önemli ölçüde artıran test edilmiş bir yuvarlanma sürümü modeliyle yayımlanır.

Teknik olarak Tumbleweed, MicroOS ve Kubic'in temelidir.

openSUSE Leap

Leap, her yıl yeni bir sürüme geçilecek şekilde yayımlanır. Bu yayımlar arasında düzenli olarak hata düzeltmeleri ve güvenlikle ilgili güncelleştirmeler alır. Bu, Leap'i bir sunucu işletim sistemi olarak çok çekici kılar,  aynı zamanda yönetimi için çok az efor sarf edilmesi gerektirir. Bu durumda çevrimiçi sürüm yükseltmeleri çoğunlukla o kadar sıradan ve sorunsuzdur ki, mizahi bir üslupla topluluk tarafından yer yer ''sıkıcı'' olarak yeniden adlandırılması önerilir.

2015 sonbaharında yayınlanan sürüm için geliştirme ekibi, 42.1 sürüm numarasıyla openSUSE Leap adını aldı. S.u.S.E Linux olarak adlandırılan, Mayıs 1996 tarihli openSUSE sürüm 4.2'de olduğu gibi Otostopçunun Galaksi Rehberi kitap serisindeki "yaşam, evren ve her şey" hakkındaki soruyu ifade eden 42 sayısına bir gönderme yapmaktadır. Bundan sonra, temel paketler SUSE Linux Enterprise'dan, uygulamalar ve masaüstleri ise Tumbleweed'den alınacak şekilde yayımlanmaya başlandı.

2016 yılında Nürnberg'de düzenlenen openSUSE konferansında istatistikler, openSUSE Leap 42.1 ile proje modelinin değişmesinden bu yana artan kullanıcı sayılarının kaydedildiği açıklandı. Buna göre, indirme sayısı artan bir eğilimle ayda 400.000 DVD görüntüsüdür.  Yarısı sık sık güncelleme yapan Tumbleweed kullanıcılarının sayısı 60.000'dir. Böylece, Tumbleweed kurulumlarının sayısı geçen yıla göre ikiye katlanmıştı.

İstatistiklerden elde edilen diğer bulgular, çoğu kurulumun DVD görüntüleri aracılığıyla yapıldığıdır. Hakim mimari x64'tür. Kullanıcıların coğrafi dağılımı bu rakamlara göre neredeyse hiç değişmedi. Kullanıcıların üçte biri Almanya'dan, %12'si ABD'de, %5'i Rusya'da ve %3'ü Brezilya'da bulunuyor.

openSUSE MicroOS
 MicroOS  minimalist, kendi kendini idame ettiren ve işlemsel bir sistemdir ve esasen edge computing veya container runtime için kullanılmak üzere tasarlanmıştır, ancak kullanımı yalnızca bununla sınırl değildir. Bazı kullanıcılar tarafından masaüstü sistemi olarak bile kullanılır.

Temel olarak Tumbleweed için mevcut olan tüm yazılımlar MicroOS için de mevcuttur. Podman Container-Runtime ile geldiği için, MicroOS mükemmel bir Container-Host'tur.

openSUSE Kubic

Kubernetes ile birlikte gelir ve büyük konteyner ortamları için tasarlanmıştır. OpenSUSE Topluluğu, kayıt defterinde bir dizi kapsayıcı bulundurur  Kubic, kod tabanını Tumbleweed ve MicroOS ile paylaşır ve bu nedenle işlem güncellemelerine izin verir

Özellikleri
SUSE, sabit disk bölümleme, sistem kurulumu, RPM paket yönetimi, çevrimiçi güncellemeler, ağ ve güvenlik duvarı yapılandırması, kullanıcı yönetimi ve daha fazlasını entegre bir arayüzde işleyen YaST ("Yine başka bir Kurulum Aracı") adlı bir kurulum ve yönetim programı içerir. Yakın zamanda, bunlardan biri  Bluetooth desteği dahil olmak üzere birçok yeni YaST modülü eklenmiştir. Yast, aynı zamanda tüm yazılım uygulamalarını kontrol eder. SaX2 önceden monitör ayarlarını değiştirmek için YaST'a bütünleştirilmişti, ancak openSUSE 11.3 ile SaX2 kaldırıldı.

GTK kullanıcı arayüzü Leap 42.1'den başlayarak kaldırıldı, bununla birlikte ncurses ve Qt arayüzleri hâlâ bulunuyor.

AutoYaST
AutoYaST, YaST2'nin bir parçasıdır ve otomatik kurulum için kullanılır. Yapılandırma bir XML dosyasında saklanır ve kurulum, kullanıcı müdahalesi olmadan gerçekleşir.

WebYaST

WebYaST, YaST'ın web arayüzü sürümüdür. Üzerinde çalıştığı openSUSE makinesinin ayarlarını ve güncellemelerini yapılandırabilir. Ayrıca, ana bilgisayarı kapatabilir ve durumunu kontrol edebilir.

ZYpp paket yönetimi
ZYpp (veya libzypp) bir Linux yazılım yönetim motorudur. ZYpp, openSUSE için varsayılan komut satırı paketi yönetim aracı olan zypper için arka uçtur.

Build Service
Open Build Service, yazılım geliştiricilere yazılımlarını Mandriva, Ubuntu, Fedora ve Debian dahil birçok dağıtım için derlemek ve yayımlamak için bir kolaylaştırılmış bir araç sağlar. Tipik olarak paketleme sürecini kolaylaştırır, böylece geliştiriciler birçok dağıtım için tek bir programı ve birçok openSUSE sürümünü daha kolay bir şekilde paketleyebilir ve hangi dağıtım sürümünü kullanırlarsa kullansınlar kullanıcılara daha fazla paket sunabilir. Bu araç GNU GPLv2 + lisansı ile yayımlanır.

Delta RPM'nin öntanımlı olarak kullanımı
Öntanımlı olarak, OpenSUSE bir kurulumu güncellerken Delta RPM'leri kullanır. Bir Delta RPM, bir paketin eski ve yeni sürümü arasındaki farkları içerisinde barındırır. Bu, yalnızca kurulu paket ile yenisi arasındaki değişikliklerin indirildiği anlamına gelir. Bu, özellikle yavaş İnternet bağlantılarında öne çıkan bant genişliği tüketimini ve güncelleme süresini azaltır.

Masaüstü

KDE
SUSE, uzun yıllar boyunca KDE projesine en çok katkıda bulunan topluluklardan biri oldu. SUSE'nin bu alandaki katkıları çok geniş kapsamlı olmuştur ve kdelibs, KDEBase, Kontact ve kdenetwork gibi KDE'nin birçok bölümünü önemli ölçüde etkilemiştir. Diğer önemli projeler ise şunlardır: KNetworkManager - NetworkManager  için bir ön uç ve Kickoff - KDE Plasma Desktop için yeni bir menü.

OpenSUSE Leap, 42.0'dan 15.0 sürümüne kadar en yeni uygulama menüsü Kickoff yerine gelneksel olanı tercih etti. OpenSUSE Leap KDE deneyimi, openSUSE Leap 42.2'den başlayarak KDE Plasma'nın uzun vadeli destek sürümleri üzerine geliştirilir ve desteklenir. OpenSUSE Leap 15.1 ile, Plasma 5 masaüstü artık varsayılan olarak Kickoff tarzı uygulama menüsüne dönüyor.

GNOME
Ximian grubu Novell'in bir parçası olduğunda F-Spot, Evolution ve Banshee gibi uygulamalarla GNOME'a birçok katkıda bulunmaya başladı. GNOME masaüstü, openSUSE 10.2'den openSUSE 11.4'e kadar klasik çift panelli GNOME menü çubukları yerine döşeme tasarımını kullandı. OpenSUSE 12.1'de slab, en yeni GNOME Shell ve GNOME Fallback tasarımları ile değiştirildi.

OpenSUSE Leap 15.0'dan başlayarak, Wayland üzerinde GNOME varsayılan GNOME oturumu olarak sunulmaktadır. GNOME Classic, Xorg üzerinde GNOME ve "GNOME SLE" görece yeni Wayland tabanlı oturuma alternatif olarak sunulur.

Fabrika ve Tumbleweed
Fabrika projesi, bir Linux dağıtımı  olan openSUSE Tumbleweed için yuvarlanan bir geliştirme kod tabanıdır. Factory, çoğunlukla openSUSE dağıtım geliştiricileri için dahili bir terim ve openSUSE'nin ana kod tabanına yapılan tüm katkılar için hedef proje olarak kullanılır. Fabrikaya sürekli olarak yeni paket akışı vardır. Sürekli değişim sonucu bu depoların kararlılığı garanti edilemez ve kullanılması önerilmez.

Çekirdek sistem paketleri, openQA aracılığıyla otomatikleştirilmiş testlere girer. Otomatik test tamamlanmış ve depo tutarlı bir durumda olduğunda depo, indirilebilir yansılar ile eşitlenir ve openSUSE Tumbleweed için edinilebilir olur.

Sürümler
2009'dan 2014'e kadar openSUSE projesi, her sekiz ayda bir yeni bir sürüm yayınlamayı hedefliyordu. Leap serisinden önce, 11.2-13.2 sürümlerine iki yıl artı iki ay için kritik güncellemeler sağlanıyordu ve bu da 18 aylık bir beklenen destek ömrü ile sonuçlanıyordu.

Leap 42.1 sürümünden başlayarak (sürüm 13.2'den sonra), her büyük sürümün, SUSE Linux Enterprise Sürümleri ile uyumlu bir sonraki ana sürüm (örneğin 42.1, 15.0) mevcut olana kadar en az 36 ay boyunca desteklenmesini kararlaştırdı. Her küçük sürümün (örn. 42.1, 42.2, vb.) SUSE Linux Enterprise Hizmet Paketleriyle uyumlu olarak yıllık olarak piyasaya sürülmesi planlanır ve kullanıcıların, kullanılabilir olduktan sonra 6 ay içinde en son küçük sürüme yükseltmeleri beklenir, bu da beklenen bir destekle 18 aylık yaşam döngüsü sunulması ile sonuçlanır. Tumbleweed sürekli olarak güncellenir ve küçük güncellemelerin ve anlık görüntülerin normal kurulumunun ötesinde herhangi bir yükseltmeye ihtiyaç duymaz.

Evergreen, Leap serisinden önce resmi desteği kesilen sürümler için destek sunmayı amaçlayan bir topluluk projesiydi.

Tepkiler
DistroWatch Weekly'den Jesse Smith, openSUSE Leap 15.0'ı gözden geçirerek, "sistem yükleyicisini" ve yeni kullanıcılar için kolaylaştırılmış olmasını övdü ancak medya desteği eksikliğini, yavaş başlatma ve kapatma gibi performans sorunlarını da eleştirdi.

Ayrıca bakınız
 SUSE Linux
 SUSE Linux Enterprise
 SUSE Linux Enterprise Desktop
 Fedora
 Red Hat Enterprise Linux

Kaynakça

Dış bağlantılar

X86-64 Linux dağıtımları
RPM tabanlı Linux dağıtımları
PowerPC işletim sistemleri
Linux dağıtımları
KDE
ARM Linux dağıtımları

OpenSUSE


තුඹ - ථූප - චේතිය - චෙෙත්‍ය - දාගැබ - වෙහේර යන නම් විලින් ස්තූපය හදුන්වනු ලැබේ. ''ස්තූපය'' සංස්කෘතික වචනයකි. ස්තූප (සොහොන්) සංකල්පය බුදු රජාණන් වහන්සේට පෙරසිට පැවත එන්නකි. මියගියාවූ සක්විති මහරජවරුන් හෝ විවිද ශාස්තෘවරුන් ගේ ශාරීරින ධාතුන් තැන්පත් කොට එම ස්තූප තනන්නට ඇත.

එමෙන්ම බුදුරජාණන් වහන්සේට සමකාලීන ජෙෙන ආගමිකයෝ ද ස්තූප තැනූ අතර ඔවුන් ස්තූප වන්දනාවේ නිරත විය.

බෞද්ද ස්තූපය දඹදිව (ඉන්දියාවේ) ධර්මාශෝක රාජ්‍ය සමයේ සිට පැවත එන්නකි. මහා පරිණිර්වාන සුත්‍රයේ සදහන් පරිදි බුද්ධ - ප්‍රත්‍යක බුද්ධ අරහත්ත - චක්‍රවර්ති - මහාරාජ වැනි උත්තම පුද්ගලයන්ගේ  ධාතුන් තැන්පත් කොට ස්තූප තැනීම වැදගත් බව බුදුන් වහන්සේ පෙන්නා දී ඇත. මේ අනුව බෞද්ද ස්තූපවල ධාතු ගර්භය මධ්‍යයේ බුදුන් වහන්සේ සර්වඥ ධාතුන් තැන්පත් කෙරිණි.

ලක්දිව පළමු ස්තූපය තනවන ලද්දේ දේවානම් පියතිස්ස රජතුමා විසින් මිහිදු හිමියන්ගෙන් කරන ලද සුහද ඉල්ලීමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මෙහිදී මිහිදු හිමියන්ගේ මග පෙන්වීම වැදගත් විය. ඉන්දියාවේ විදිශා හි උපත ලද මිහිදු හිමි එම ප්‍රදේශයේ ගොඩනගා තිබූ බෞද්ධ ස්තූපයන්ගේ අනුකරණයක් ලෙස සලකා අනුරාධපුර ථූපාරාමය ඉදිකරන්නට යෙදුන බව මහාවංශයේ සදහන් වී ඇත.

මේ අනුව ක්‍රි.පූ. 3 වන සියවසේ දී ස්තූප ධාන්‍යාකාර (ධාන්‍ය ගොඩක) හැඩයෙන් යුක්තව ඉද කෙරිණි. තවද මෙහි ධාතු ගර්භය තුළ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දකුණු අකුධාතුව තැන්පත් කළ අයුරුද මහාවංශයේ ඉතා වර්ණනාත්මක කතාවකින් පෙන්නා දී ඇත. මෙසේ මුල්වර්ට තනන ලද ''ස්තුපයට'' නාමයක් නොවුයෙන් එම ස්තුපය අසල පිහිටි ආරාමය ද අනුව යම්න් ස්තූපය ථූපාරාමය නම්න් ජනතාව අතර ව්‍යවහාරයට පත්විය.

ස්තූප වර්ග

 ඝණ්ඨාකාරය             -     සිනුවක හැඩය
 ඝටාකාරය                 -    මුනින් අතට නැමූ කළයක හැඩය
 බුම්බුලාකාරය            -    දිය බුබුලක හැඩය
 ධාන්‍යාකාරය             -    ධාන්‍ය ගොඩක හැඩය
 පද්මාකාරය               -    පද්මයක ස්වභාවය ගත් හැඩය
 ආමලකාකාර               -    නෙල්ලි ගෙඩියක හැඩය

ඉහත සදහන් හැඩ අතරින් ලංකාවේ දක්නට ලැබෙන්නේ බුම්බුලාකාර - ධාන්‍යාකාර - ඝණ්ටාකාර යන ස්තූප වර්ග තුනකි. අන් ස්තුප වර්ග ඉතා කුඩාවට කරන ලද ධාතු කරඩු වැනි ස්තූප වේ. තවද විදේශීය රටවල පහත සදහන් ස්තූප වර්ගද පිහිටා ඇත.

 පාත්‍රාකාරය                -    පාත්‍රයක හැඩය ගත්
 ස්ථම්භාකාරය             -   කණුවක හැඩය ගත්
 පලණ්ඩ්ඩාකාරය         -   ළූණු ගෙඩියක හැඩය ගත්
 මන්දිරාකාරය             -   ගොඩනැගිල්ක හැඩය ගත්

ස්තූප අතර පොළොන්නරු යුගයට අයත් සුවිශේෂිත ස්තූපයකි සත්මහල් ප්‍රාසාදය මෙය දේශීය ස්තූප අතර අසාමාන්‍ය ගොඩ නැගිල්ලකි. මෙය සියම් රටේ (තායිලන්තය) පිහිටි ලම්ෆුන්හිවාත් කුකුත් විහාරයේ නෂ්ටාවශේෂ අතර පිහිටි සන් මහාෆෝන් නම් චෙෙත්‍ය චෙෙත්‍යට බොහෝ සෙයින් සමාන බව සෙනරත් පරණවිතාන මහතා විසින් පෙන්වා දි ඇත.

චෙෙත්‍යක අංග වලින් නිරූපණය වන දෑ

 පදනම                         -       ශ්‍රද්ධාව
 පේසා වළලු                  -       ත්‍රිවිද රත්නය ( බුද්ද - ධම්ම - සංඝ )
 ධාතු ගර්භය                  -       සත්තිස් බෝධි පාස්සික ධර්මය
සතරැස් කොටුව             -       චතුරාර්ය සත්‍ය
දේවතා කොටුව             -       සදෙව් ලොව
කොත් කැරැල්ල             -       නව ලොව්තුරා දහම
කොත                          -       නිර්වානය
වාහල්කඩ, වටදාගෙය     -       ( චෙෙත්‍යට එකතු වූ බාහිර කලා අංග දෙකකි )
මාණික්‍යය,      - ?

♦ ඉන්දියානු ස්තූපයේ සතරැස් කොටුව ''භර්මිකාව'' නමින් ද, පේසා වළලු ''මේධිය නමින් ද, කොත් කැරැල්ල වෙනුවට ගලින් නිර්මිත සේසත ''ඡත්‍රය'' යන නමින් ද හැදින්වේ.

විශේෂිත කරුණු

 අනුරාධපුර ථූපාරාමය ක්‍රි.ව. 1842 දී ඝණ්ඨාකාර හැඩයට අනුව ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.
 ථූපාරාමයේ ගල්කණු ක්‍රි.ව. 126-170 අතර කාලයේ දී වසභ රජතුමා විසින් ස්තූපයේ ආරක්ෂාව සදහා තනන ලද වටදාගෙය (ථූපඝරය) ක් තනන ලදී. පසු කලේක ලජ්ජිතිස්ස රජු විසින්ද වටදාගෙය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ බව මහා වංශයේ සදහන් වේ.
 රුවන්වැලි සෑයේ බටහිර පැත්තේ මුල් යුගයට අයත් වාහල්කඩ සහ ඇත් පවුරේ කොටස් පිහිටා ඇත.
 අනුරාධපුර යුගයට අයත්, ඉපැරණි හා ප්‍රතිසංස්කරණයට භාජනය නොවූ වාහල්කඩ පිහිටියේ මිහින්තලේ කණ්ඨක චෙෙත්‍යයේය. ඒ නැගෙනහිර වාහල්කඩය. එහි කැටයම් තුළ මෞර්ය කලා ලක්ෂන ගැබ් වී ඇති බව පරණවිතාන මහතා පෙන්නා දී ඇත.
පැරණි ස්තූපයන්ගේ ධාතු ගර්භය තුළ සිතුවම් ඇද තිබුණි. මහියංගන සෑයේ ධාතු ගර්භයේ අදින ලද ක්‍රි.ව. 8 දි අදින ලද චිත්‍ර කොටස් කිහිපයක් අනුරාධපුර කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. මිහින්තලේ කුඩා ස්ථූප තුලින්ද චිත්‍ර හමු වී ඇත.
ඉපැරණි ස්තූපයන්ගේ සතරැස් කොටුව මත ඡත්‍ර පිහිටි බවට, අභයගිරි සෑ මළුවේ පිහිටි විශාල ඡත් සාක්ෂිය කී.

ස්ථූප

ස්තූප


පර්සිවල් ලෝරන්ස් ලොවෙල් (; මාර්තු 13, 1855 – නොවැම්බර් 12, 1916) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඇමරිකානු ව්‍යාපාරිකයකු, කතුවරයකු, ගණිතඥයකු, සහ තාරකා විද්‍යාඥයෙකි. අඟහරු ග්‍රහයාගේ ඇල මාර්ග ඇති බවට ඔහු සැකපහළ කළේ ය. ඔහු විසින් ඇරිසෝනාවේ ෆ්ලැග්ස්ටාෆ් හි ලොවෙල් නිරීක්ෂණාගාරය ස්ථාපිත කළ අතර, ඔහුගේ මරණින් වර්ෂ 14කට පසුව ප්ලූටෝ සොයාගැනීමට එය අඩිතාලම දැමී ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Lowell Observatory
 BBC Science: Percival Lowell

1855 උපත්
1916 මරණ
ඇමරිකානු තාරකා විද්‍යාඥයෝ
ඉංග්‍රීසි සම්භවයක් සහිත ඇමරිකානු ජනයා

පර්සිවල් ලොවෙල්


Biard steht für:

 Biard, eine französische Gemeinde im Département Vienne

Biard ist der Familienname folgender Personen:

 François-Auguste Biard (1799–1882), französischer Maler
 Georges Biard (1924–2003), französischer Geistlicher, römisch-katholischer Bischof
 Joël Biard (* 1952), französischer Philosoph

Biard (Begriffsklärung)


Zübeyir Ziyad Ebüzziya (1911, İstanbul - 27 Mayıs 1994, İstanbul), Türk siyasetçi.

İstanbul Hukuk Fakültesi mezunudur. Merkez Bankası Memurluğu, İş Bankası İstanbul Şubesi Memurluğu, Robert Koleji Öğretmenliği, Matbaa-i Ebüzziya sahipliği ve Müdürlüğü, Tasvir-i Efkâr Gazetesi sahipliği, İdare Müdürlüğü ve Başyazarlığı, Son Saat gazetesi Kuruculuğu ve Yöneticiliği, Tasvir Gazetesi sahipliği ve Başyazarlığı, Beyoğlu Kitap Sarayı Müesseseleri Kuruculuğu, Yazarlık, Hürriyet Partisi Kurucu Üyeliği, TBMM IX. ve X. Dönem Konya Milletvekilliği, Avrupa Konseyi, Dünya Parlamentolar Birliği, Avrupa Parlamentolar Birliği Türk Temsilciliği, Avrupa Konseyi Kalkınma Fonu Türk Temsilciliği yapmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır. Alev Ebuzziya'nın babasıdır.

Hayatı
Ziyad Ebüzziya, 12.yüzyılda Horasan'dan göç edip, Anadolu'da Koçhisar'a gelen Şerefli aşiretinden Horasan'lı At Çeken Hacı Hasanoğulları'na mensuptur. Gazeteci, yazar, matbaacı olan dedesi Ebüzziya Tevfik'ten sonra, babası Gazeteci Talha ve amcası Velid Ebüzziya'nın sürdürdüğü gazetecilik mesleğine 1933 yılında amcasının çıkardığı Zaman gazetesinde başlamıştır. Ebüzziya'nın annesi, eserlerini Ruhsan Nevvara takma adıyla yazan Hadiye Hanım, 12. yüzyılda Horasan'dan gelip Burdur'a yerleşmiş Bayraktar Selimoğlu ailesindendir.

Ziyad Ebüzziya'nın ilk yazısı 1 Haziran 1931'de Ziyad Talha adıyla ilk yazısı Yeşilköy Gece'de yayınlanmıştır.

İlk ve ortaokuldan sonra liseyi Galatasaray Lisesi'nde (1924-1933), yüksek okuluysa İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde (1933-1936) başarıyla bitirerek mezun olan Ziyad Ebüzziya iş kariyerinde sırasıyla şu görevlerde bulunmuştur: İstanbul İş Bankası ve Merkez Bankası Memuru (1934 -35), Robert Kolej'de öğretmenlik (1938 -1943), Ortadoğu Teknik Üniversitenin kurucu ve Mütevelli heyeti azası (1955 -1960), Güven Sigorta Şirketi Yönetim Kurulu üyesi (1968 -1972), Denizcilik Bankası ve Deniz Nakliyat Şirketi Yönetim Kurulu üyesi (1972-74), İ.Ü. Basın Yayın Yüksek Okulu öğretim görevlisi (1979-1985), Türk Kültürüne Hizmet Vakfı kurucu ve Yönetim Kurulu üyesi (1985-1989).

Ziyad Ebüzziya 1933 - 47 yılları arasında yarı ortağı olduğu Matbaa-ı Ebüzziya 'nın idareciliğini üstlendi. 1940 yılında yayımlamaya başladığı Tasvîr-i Efkâr' ın adını ertesi yıl Tasvir olarak değiştirdi. Aynı yıl Son Saat gazetesini de çıkarmaya başlayan Ebüzziya, 1943 yılında kurduğu Tasvir Neşriyatı'ndan 60 kadar kitap yayınladı. 1949'da gazetelerini kapatıp politikaya atıldı.

1950 seçimlerinde DP'den Konya Milletvekili seçilen Ziyad Ebüzziya (DP üyeliği 1945-1955), 1955'te 19'lar Hareketi dolayısıyla DP'den ihraç edildi. Daha sonra Hürriyet Partisi kurucusu ve Yönetim Kurulu üyeliğinde (1955 -1958) bulundu. 4. Seçimde İstanbul ve Konya Hürriyet Partisi adayı (1957'de seçilemedi) oldu.

Ziyad Ebüzziya 1940-47 yılları arasındaki gazeteciliği sırasında demokrasi mücadelesi verirken, gazetesi 17 defa kapatıldı; 35 defa mahkemeye verildi. 1950-60 döneminde Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisinde Türkiye temsilciliği görevinde bulunan Ebüzziya, 1946 -70 yılları arasında düzenli olarak yayımladığı bir tür resimli duvar ansiklopedisi denilebilecek Ebüzziya Takvimi'yle ünlendi. Kendine ait yayınevi için 'Kim Kimdir?' dizisi kapsamında kitaplar yazdı. Ebüzziya Tevfik'in Yeni Osmanlılar Tarihi'ni gözden geçirerek, genişletti, ekler koydu ve üç cilt olarak yeniden yayımladı. Ahmed Rıza'nın Batı'nın Doğu Politikasının Ahlaken İflası kitabını 1984'te çevirerek yayımladı.

Ziyad Ebüzziya'nın yayınlanmış telif, tercüme ve derleme 10'u aşkın kitabı vardır.

İstanbul Kızıltoprak (Kadıköy)'taki her tarafı antika eşyalar ve tarihi eserlerle dolu, adeta düzenli bir kitaplık ve müze görünümündeki evinde vefat eden Ziyad Ebüzziya'nın naaşı 26 Mayıs 1994 tarihinde Fatih Camii'nde cenaze namazı kılındıktan sonra Zincirlikuyu mezarlığında defnedilmiştir.

Kaynakça

1911 doğumlular
1994 yılında ölenler
İstanbul doğumlu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
TBMM 9. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 10. dönem Konya milletvekilleri
Resim aranan siyasetçiler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu

Ziyad Ebüzziya


An Festuca thracica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Boris T. Achtarov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Markgr.-dann.. An Festuca thracica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca thracica


În optică, un filtru este un dispozitiv care lasă să treacă o parte din radiația luminoasă, fără să-i fie afectat drumul.

Filtrele sunt utilizate în fotografie, în numeroase instrumente optice, cum sunt cele folosite în astronomie, precum și lumina de scenă din spectacole (teatru, operă, concerte etc).

Se disting trei procedee de filtrare:
 filtrarea prin absorbție transmite sau absoarbe radiația potrivit lungimii de undă în vid. Radiația absorbită sau transmisă poate fi vizibilă, determinată de culoarea filtrului; dar poate fi și infraroșu și ultraviolet;
 filtrarea prin polarizare absoarbe lumina proporțional cu diferența de polarizare față de axa sa;
 un filtru dichroic, sau interferențial, transmite o mică parte din lumină și reflectă restul.

Filtrarea spațială poate utiliza un procedeu optic pentru a selecționa frecvențe spațiale în informație. Ele sunt utilizate în anumite instrumente optice și în contact cu senzorii aparatelor fotografice digitale ca filtru antirepliere.

Criterii de calitate ale filtrelor
Calitățile cerute filtrelor depind de folosirea lor. Când se află în fluxul formatorilor imaginii, omogenitatea optică, starea suprafeței lor, tratamentul lor antireflex multistrat, caracteristicile lor de difuziune minimă, toate caracteristicile susceptibile de a altera imaginea, sunt deosebit de importante. Când servesc doar la controlarea luminii (de exemplu în aplicațiile de iluminare în spectacole), alte calități, precum sunt soliditatea, masa, rezistența la căldură și prețul, intră în joc.

Filtrare prin absorbție

Filtrare de polarizare

Filtre dichroice

Note

Bibliografie

  : Catalogue des filtres Wratten.

Legături externe
  Download Library  - Schott.com, Date digitale.

Vezi și
 Anaglifă
 Bandă spectrală
 Sistem fotometric

Filtru (optică)


Billie Burke (n. 7 august 1884, Washington, D.C. - d. 14 mai 1970, Los Angeles, California) a fost o actriță americană.  În 1938 a fost nominalizată la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță în rol secundar  pentru rolul Emiliei Kilbourne din Merrily We Live.

Filmografie
Filme mute
Peggy (1916)
Gloria's Romance (1916)
The Mysterious Miss Terry (1917)
Arms and the Girl (1917)
The Land of Promise (1917)
Eve's Daughter (1918)
Let's Get a Divorce (1918)
In Pursuit of Polly (1918)
The Make-Believe Wife (1918)
Good Gracious, Annabelle (1919)
The Misleading Widow (1919)
Sadie Love (1919)
Wanted: A Husband (1919)
Away Goes Prudence (1920)
The Frisky Mrs. Johnson (1920)
The Education of Elizabeth (1921)

Filme cu sonor
A Bill of Divorcement (1932)
Christopher Strong (1933)
Dinner at Eight (1933)
Only Yesterday (1933)
Where Sinners Meet (1934)
Finishing School (1934)
We're Rich Again (1934)
Forsaking All Others (1934)
Society Doctor (1935)
After Office Hours (1935)
Becky Sharp (1935)
Doubting Thomas (1935)
She Couldn't Take It (1935)
A Feather in Her Hat (1935)
Splendor (1935)
My American Wife (1936)
Piccadilly Jim (1936)
Craig's Wife (1936)
Parnell (1937)
Topper (1937)
The Bride Wore Red (1937)
Navy Blue and Gold (1937)
Everybody Sing (1938)
Merrily We Live (1938)
The Young in Heart (1938)
Topper Takes a Trip (1939)
Zenobia (1939)
Bridal Suite (1939)
The Wizard of Oz (1939)
Eternally Yours (1939)
Remember? (1939)
The Ghost Comes Home (1940)
Irene (1940)
The Captain Is a Lady (1940)
Dulcy (1940)
Hullabaloo (1940)
And One Was Beautiful (1940)
The Wild Man of Borneo (1941)
Topper Returns (1941)
One Night in Lisbon (1941)
The Man Who Came to Dinner (1942)
What's Cookin'? (1942)
In This Our Life (1942)
They All Kissed the Bride (1942)
Girl Trouble (1942)
Hi Diddle Diddle (1943)
So's Your Uncle (1943)
You're a Lucky Fellow, Mr. Smith (1943)
Gildersleeve on Broadway (1943)
The Laramie Trail (1944)
Swing Out, Sister (1945)
The Cheaters (1945)
Breakfast in Hollywood (1946)
The Bachelor's Daughters (1946)
Billie Gets Her Man (1948)
The Barkleys of Broadway (1949)
Father of the Bride (1950)
Father's Little Dividend (1951)
Three Husbands (1951)
Small Town Girl (1953)
The Young Philadelphians (1959)
Sergeant Rutledge (1960)
Pepe (1960)

Radio

 The Ziegfeld Follies of the Air – 1932
 Doubting Thomas - 1935
 Good News of 1939 – 1938
 The Rudy Vallee Hour – 1939
 The Gulf Screen Guild Theater – 1939
 The Rudy Vallee Sealtest Show – 1940–41
 The Pepsodent Show – 1941
 The Billie Burke Show – 1943–1946
 Duffy's Tavern – 1944
 The Sealtest Village Store – 1944
 Mail Call – 1944
 The Charlie McCarthy Show – 1944–47
 Tribute to Ethel Barrymore – 1945
 The Rudy Vallee Show – 1945
 Show Stoppers – 1946
 The Danny Kaye Show – 1946
 WOR 25th Anniversary – 1947
 Your Movietown Radio Theatre – 1948
 The Eddie Cantor Pabst Blue Ribbon Show – 1948
 Family Theater – 1948–52
 This Is Show Business – CBS-TV, 1949
 The Martin and Lewis Show – 1949
 The Bill Stern Colgate Sports Newsreel – 1949
 Stagestruck – 1954
 Biography in Sound – 1955–56

Broadway
[[File:Billie Burke Vanity Fair.jpg|right|thumb|Burke în revista Vanity Fair' din februarie 1920 ' într-un portret de Adolf de Meyer]]

 My Wife – 1907
 Love Watches – 1908
 Mrs. Dot – 1910
 Suzanne – 1910
 The Philosopher in the Apple Orchard – 1911
 The Runaway – 1911
 The Amazons – 1913
 The Land of Promise – 1913
 Jerry – 1914
 The Rescuing Angel – 1917
 A Marriage of Convenience – 1918
 Caesar's Wife – 1919
 The Intimiate Strangers – 1921
 Rose Briar – 1922
 Annie Dear – 1924
 The Marquise – 1927
 The Happy Husband – 1928
 Family Affairs – 1929
 The Truth Game – 1930
 Ziegfeld Follies of 1934 – 1934
 Ziegfeld Follies of 1936 – 1936
 This Rock – 1943
 Ziegfeld Follies of 1943 – 1943
 Mrs. January and Mr. X'' – 1944

Note

Legături externe

Nașteri în 1884
Decese în 1970
Nașteri pe 7 august
Decese pe 14 mai
Actrițe americane din secolul al XX-lea

Billie Burke


Barren Island is a peninsula and former island on the southeast shore of Brooklyn in New York City. Located on Jamaica Bay, it was geographically part of the Outer Barrier island group on the South Shore of Long Island. The island was occupied by the Lenape Native Americans prior to the arrival of Dutch settlers in the 17th century. Its name is a corruption of , the Dutch-language term for "Bears' Island".

Barren Island remained sparsely inhabited before the 19th century, mainly because of its relative isolation from the rest of the city. Starting in the 1850s, the island was developed as an industrial complex with fish rendering plants and other industries, and also as an ethnically diverse community of up to 1,500 residents. Between the mid-19th century and 1934, the island housed industrial plants that processed the carcasses of the city's dead horses, converting them into a variety of industrial products. This activity led to the still-extant waterbody on the island's western shore becoming nicknamed "Dead Horse Bay". A garbage incinerator, which became the subject of numerous complaints because of its odor, operated on the island from the 1890s to 1921.

The Barren Island community became known as South Flatlands during its final years. By the 1920s, most of the industrial activity had tapered off, and landfill was used to unite the island with the rest of Brooklyn. While most residents were evicted in the late 1920s for the construction of Floyd Bennett Field, some were permitted to stay until 1942, when the airfield was expanded as a wartime base of the United States Navy. No trace remains of the former island's industrial use. Since 1972, Floyd Bennett Field has been part of the Gateway National Recreation Area, managed by the National Park Service.

Geography and ecology
Barren Island was originally part of an estuary at the mouth of Jamaica Bay and acted as a barrier island for the larger Long Island, located to Barren Island's north. The bay, in turn, was created during the end of the Wisconsin glaciation. The edge of the glacier had been in the middle of Long Island, creating a series of hills across the island. The water from the melting glacier ran downhill toward a low-lying delta that adjoined the Atlantic Ocean, which later became Jamaica Bay. A body of water called Rockaway Inlet, located south of the island, connected the bay with the ocean. By the late 17th century, Barren Island had  of salt meadows and  of uplands, as well as cedar forests. Salt, reed grasses, and hay served as food for early settlers' livestock.

Barren Island's geography was significantly altered by shifting tides and storms in the 19th century. Originally, it was part of the Outer Barrier, a series of barrier islands on Long Island's southern shore. Barren Island, the Rockaways, Pelican Beach, and Plumb Beach were separate barrier islands protecting Jamaica Bay. In an 1818 survey of Long Island, Barren Island was described as having dunes and scattered trees. By 1839, Barren Island, Plumb Beach, and Pelican Beach were a single island, separated from Coney Island to the west by Plumb Beach Inlet. By the end of the century, Gerritsen Inlet had formed, separating Barren Island from Plumb and Pelican Beaches.

The neighboring island of Rockaway Beach also had a large impact on Barren Island's geography. Originally, Rockaway was located to Barren's east, and the two islands' southern tips were aligned. From the mid-19th century, Rockaway Beach was extended more than  to the southwest after several jetties were built to protect manmade developments there. This caused changes to Barren Island's ecology, because during the early 20th century, it had contained sand dunes on the coasts and salt marshes inland. As a result of the extension of Rockaway Beach, Barren Island was no longer a barrier island and its beach was washed away.

By the late 1920s, industrial development on Barren Island's eastern side had transformed that area, with a small patch of dunes remaining. The western side of the island, containing dunes, woods, and wetlands, was largely untouched. The southern coast contained a tidal creek stretching into the center of the island, where the tidal wetlands remained mostly intact. The wetlands were abutted by the human-made Mill Basin to the north. Tidal creeks also stretched across the island's marshes, although one of these creeks was bisected by the construction of Flatbush Avenue in 1925. In addition, the water adjoining the northern and western coasts had become heavily polluted. The entirety of the former island, covering , was converted to a peninsula during the 1920s. It is occupied by Floyd Bennett Field, which in turn is part of the Gateway National Recreation Area.

Name

The Barren Island area was originally the homeland of the Canarsee, a group of Lenape Native Americans, who referred to the archipelago of islands near it by a name alternatively transcribed as "Equandito", "Equendito", or "Equindito", which means "Broken Lands". This name also applied to several smaller islands in the area, such as Mill Island. Throughout its existence, Barren Island has also been referred to as "Broken Lands" in English, as well as "Bearn Island", "Barn Island", and "Bear's Island". The name "Barren Island" is a corruption of the Dutch ; it does not relate to the English word describing the geography of the island.

Settlement
A State University of New York study stated that the indigenous Canarsee likely used Barren Island to fish. In 1636, as New Netherland was expanding outward from present-day Manhattan, Dutch settlers founded the town of Achtervelt (later Amersfoort) and purchased  around Jamaica Bay north of Barren Island. Amersfoort was centered around the present-day intersection of Flatbush Avenue and Flatlands Avenue, approximately  northwest of Barren Island. In 1664, New Netherland became the English Province of New York, and Amersfoort was renamed Flatlands. The island, as well as nearby Mill Basin, was sold to John Tilton Jr. and Samuel Spicer that year.

Canarsee leaders had signed 22 land agreements with Dutch settlers by 1684, which handed ownership of much of their historic land, including Barren Island, to the Dutch. Barren Island was one of the first barrier islands to be settled because it was easily accessible. At low tide, people on mainland Brooklyn could walk across a shallow stream, while at high tide, small craft could access the northern coast and larger craft could dock on the southern coast.

Barren Island, as well as nearby Mill Island and Bergen Island, were part of the Town of Flatlands. By the 1670s, all three islands were leased by a settler named Elbert Elbertse. Records from 1679 indicate that Elbertse had complained that other settlers were going to Barren Island to let their horses graze on his land. The settler William Moore started digging sand from the island in the 1740s. Moore characterized the island as "vacant and unoccupied" in 1762, and it remained as such until the end of that century, being used mainly as a grazing field. Even during the first half of the 19th century, the island had few residents. Circa 1800, a man named Nicholas Dooley established an inn and entertainment venue for fishermen and hunters on the east side of Barren Island; the house's ownership later passed to the Johnson family. Two more residences were built on the island before 1860, for the Skidmore and Cherry families. Maps from that time do not show any other human-made structures on Barren Island.

The National Park Service states that the pirate Charles Gibbs buried Mexican silver on the island . According to an 1839 account, some of the treasure was later recovered. A handbook from the Brooklyn Daily Eagle states that a portion of the treasure was retrieved in 1842, while the remainder was never found.

Fish-oil and fertilizer plants

The naturally deep Rockaway Inlet, combined with the remoteness of Barren Island from the rest of the developed city, made the island suitable for industrial uses.  An isolated settlement on the island was developed in the late 19th century. From 1859 to 1934, approximately 26 industries had opened facilities on Barren Island, mostly on the eastern and southern coasts.  Few industrial sectors were enticed to move to Barren Island, precisely because of its isolation: there were no direct land routes to the rest of the city. Waste management was the sole industry for which Barren Island was an ideal location, and became its main industry.

The island's first main industrial use was for fish rendering plants, as well as for fertilizer plants that processed offal products. The fish rendering plants processed schools of menhaden, a type of fish that was caught off the coast of Long Island, and turned them into fish oil or scraps. Meanwhile, the fertilizer plants turned horse bones into glue, as well as fertilizer, buttons, and materials for refining gold and sugar. The plants processed almost 20,000 horse corpses annually at their peak, leading to the nickname "Dead Horse Bay" for the still-extant water body on the island's western shore, since the waste processors on the island would simply dump the processed waste into that bay. By the late 1850s, two plants had been built on the island.  The plant on the eastern shore was operated by Lefferts R. Cornell and processed animal carcases; after the facility was destroyed by fire in 1859, Cornell moved his factory to Flatbush. The other corpse-processing plant, on the western shore, was operated by William B. Reynolds and ceased operations during the 1860s. These fertilizer factories were the first buildings on Barren Island for which the town of Flatlands imposed property taxes.

Ownership of part of the island passed in 1861 to Francis Swift.  No new factories were developed until at least 1868, when Smith & Co. opened a  fish-processing factory. Steinfield and Company operated a factory from 1869 to 1873, but its purpose is unknown.  A person named Simpson opened a factory on Barren Island in 1870, which closed two years later.  Swift and E. P. White also created their own fertilizer factory in 1872, which operated until the 1930s.  A factory belonging to the Products Manufacturing Company, located where Flatbush Avenue is now, was reportedly the world's largest carcass-processing plant.  Through the 1870s, eight more factories opened on the island, of which two operated only briefly. Barren Island's factories, which were vulnerable to landslides, fires, or waves from high-tide, typically lasted for fleeting periods of time.  White's factory burned down in 1878 and was soon rebuilt.  By 1883, the island's oil factories hired a combined 350 men and collectively used 10 steamships.

The waste-processing factories on Barren Island supported a small but thriving community, which was clustered on the island's southeastern coast. In a census conducted by the town of Flatlands in 1870, it was noted than 24 people, all single men who had immigrated from Europe, lived in a single residence and likely worked at an oil factory on Barren Island. A subsequent census in 1880 counted six households that were entirely composed of single men, as well as 17 families, and found that 309 people resided on the island. That same year, it was recorded that the island had three fish oil factories and four fertilizer plants.  The development of Barren Island continued in tandem with the population growth: in 1878, there were six large structures on the island's southern and eastern coasts, in contrast to the single hotel that had been reported in the 1852 map.  By 1884, five hundred people worked on the island. The 1892 New York state census recorded four large "clusters" of laborers, from the same countries as the 1880 census, who resided in the same households on Barren Island.

The Rockaway Park Improvement Company complained in 1891 that the "offensive" smells from Barren Island were ruining the quality of life for vacationers in the Rockaways, located across the Rockaway Inlet from Barren Island.  The New York State Health Board composed a report about the status of the industries on Barren Island. Subsequently, New York Governor David B. Hill declared four companies to be "public nuisances", ordering twice-weekly inspections of their factories to ensure that the companies complied with health regulations.

Garbage processing

There had been a steep decline in the number of menhaden off Long Island by the late 1890s, which, combined with the Panic of 1893, resulted in the closure of the fish-oil plants. The carcass-dumping continued: in one five-day span in August 1896, records show that 1,256 horse carcasses had been processed. That year, the city government awarded the New York Sanitary Utilization Company a  contract to operate on Barren Island, having unsuccessfully attempted to bury waste in Rikers Island. The company, which collected garbage from hotels around the city, operated a garbage incinerator that turned New York City's waste into fertilizer, grease, and soap. Residents of nearby Brooklyn communities opposed the construction of the incinerator, without success. By 1897, the island was home to two garbage plants and four animal-processing plants. The same year, the town of Flatlands was subsumed into the City of Greater New York, becoming part of the city's 32nd Ward.

Barren Island soon became known for its use as a garbage dump, receiving waste and animal carcasses from Brooklyn, Manhattan, and the Bronx. New York City's other two boroughs, Queens and Staten Island, had their own garbage disposal sites. The Sanitary Utilization Company disposed of glass bottles and other non-processable items on the northern coast of Barren Island. Some valuable trash, such as jewelry, ended up on Barren Island. The island's residents did not mind the smell of the processed garbage, but the incinerator's scents were so noxious that residents of the rest of Brooklyn,  away, could not stand the odors. In 1899, state and city lawmakers passed bills to reduce the stench, but these bills did not progress because the governor and mayor opposed these actions. The incinerator was damaged by fire in 1904, and two years later, another major fire caused  in damage and burned down 16 buildings. The unstable land along the coast caused numerous landslides from 1890 to 1907, which damaged factories on the island.

By the 1900s, the island was receiving seven or eight garbage scows per day, which collectively delivered  of trash. A boat of dead horses, cats, cows, and other animals arrived daily at the island. Workers at the horse processing factories were paid more than those at the garbage incinerator. As of the 1900 census, there were 520 Barren Island residents in 103 households, and all of the large "households" of male laborers had been dispersed. Around this time, there were four main landowners: the Sanitary Utilization Company, the Roman Catholic Diocese of Brooklyn, the government of Brooklyn, and the Products Manufacturing Company.

Barren Island served as a residential community for the families of laborers who worked there, and at its peak in the 1910s, it was home to an estimated 1,500 people. Most of these residents were either African-American laborers or immigrants from Italy, Ireland, or Poland, since few Americans were willing to work with the garbage-related industries; however, some farmers also resided on Barren Island. Despite the racial differences, the island's residents coexisted relatively peacefully, as opposed to the high racial strife present elsewhere in the United States. The island had a public school, a church, a post office, a New York City Police Department precinct, hotels and inns, various stores and saloons, and three ferry routes to other Brooklyn neighborhoods. A "Main Street" stretched east–west across Barren Island, lined with buildings that faced south toward Rockaway Inlet. The street grid in the island's central section was built haphazardly, based possibly on sand dune patterns. A caste system divided the different types of workers on the island: "rag pickers" were at the bottom of the hierarchy, followed by metal-and-paper scavengers, then bone sorters. The island's African-American residents were considered to be part of the lowest caste. Students who lived on Barren Island were dismissed from school early so that they could help their parents scavenge.  The island had no running water, sewage treatment, or New York City Fire Department stations. An 1897 article in the Brooklyn Daily Eagle described pools of sewage around the school buildings and on the island's main street, as well as accumulations of trash scattered haphazardly across the island, and noted that "how any person manages to work on the island is a mystery".

Through the 1910s, as the odors became worse, more complaints were filed with the city government, and real estate developers in adjacent communities such as the Rockaways and Flatlands cajoled the city government to take action. Residents in nearby neighborhoods blamed their illnesses on the smells, and one group from Neponsit, Queens—located in the Rockaways—claimed that 750,000 residents in an  radius were subject to the odors emanating from Barren Island. In 1916, New York City Mayor John Purroy Mitchel announced that a new garbage landfill would be built on Staten Island to replace the Barren Island landfill. Because of complaints from Staten Islanders, the location of the landfill was changed several times. The city government eventually decided to build the landfill in Fresh Kills, an isolated plain on Staten Island that was far away from the vast majority of Barren Island's residents. It had overruled several injunctions and formal complaints from Staten Island residents who did not want a landfill anywhere in the borough. Politicians from the Democratic Party accused Mitchel, a member of the rival Republican Party, of corruption. Mayoral candidate John Hylan said that if he were elected in the upcoming year's mayoral election, he would relocate the landfill off Staten Island. Hylan ultimately won the election against Mitchel, and he threatened to revoke the Fresh Kills landfill operator's license. Hylan ultimately restored dumping operations at Barren Island, despite having denied rumors about the resumption of such operations. After political backlash, the city government started paying US$1,000 per day to the Sanitary Utilization Company to dispose of the city's trash.

The city government started dumping its trash into the ocean in 1919, and the Sanitary Utilization Company closed its facility two years later. Additionally, the advent of automobile travel reduced horse-drawn travel in New York City, and resulted in fewer horse cadavers being processed on Barren Island. By 1918, the island processed 600 horse carcasses per year; it had once processed the same number of corpses in 12 days. The Thomas F. White Company closed the E. P. White fertilizer factory by around 1921 and started demolishing the Sanitary Utilization Company facility around the same time. The final horse processing plant closed in 1921. The last garbage processing plant on Barren Island, the Products Manufacturing Company, was transferred to city ownership in 1933, and operations ceased two years later.

Seaport plans and decline of community

In 1910, developers began dredging ports within Jamaica Bay in an effort to develop a seaport district. Although the city approved the construction of several piers in 1918, only one was built. That pier, which was built to receive landfill for the other proposed piers, stretched  northeast and was  wide.

By the 1920s, two factories and several residents remained on the island. A municipal ferry service to the Rockaway Peninsula and an extension of Flatbush Avenue were both opened in 1925. The new modes of transportation were part of a proposal to develop Barren Island as a seaport. The creeks along Barren Island's coast were to be turned into canals, and the city had bought the western part of the island for use as parkland. The new transport options provided some short-term benefits for the remaining residents, who could go to "mainland" Brooklyn to work and shop. Residents of "mainland" Brooklyn could go to the Rockaway beaches by driving to the end of Barren Island and taking the ferry. Many of the buildings had been abandoned by 1928, though the public school and church remained. Three years later, the city took possession of  on the western side of the island, which comprised much of Main Street and the structures on the island's southwestern side. That plot was combined with a  tract owned by Kings County to create a public space called Marine Park.

During the island community's final years, a teacher named Jane F. Shaw (whom the press nicknamed the "Angel of Barren Island" and "Lady Jane") was hired at the island's public school. Shaw later became the principal and lobbied on behalf of the island, persuading Senator Robert F. Wagner to rename the island "South Flatlands" in order to integrate it with the city. After a census in 1930 neglected to count Barren Island, Shaw cajoled the United States Census Bureau into counting the island's remaining 416 residents. When New York City parks commissioner Robert Moses ordered the eviction of all residents in early 1936, Shaw persuaded him to move the eviction date to the end of June, so her students could complete their school year.

Airport and park use

The pilot Paul Rizzo opened the privately-operated Barren Island Airport in 1927. The next year, the city's aeronautic engineer Clarence Chamberlin chose Barren Island as the site for the city's new municipal airport, which would become Floyd Bennett Field. The New York City Department of Docks was in charge of constructing the Barren Island Airport. A contract for the airport's construction, awarded in May 1928, entailed filling in or leveling  of soil across a  parcel. Sand from Jamaica Bay was used to connect Barren Island and adjacent islands, as well as raise the site to  above the high-tide mark. A subsequent contract involved filling in an extra  of land. Floyd Bennett Field was formally completed in 1931, upon which about 400 people still lived on the island.

In 1935, the city acquired , including the entire island west of Flatbush Avenue, for Robert Moses's expansion of Marine Park. Early the following year, Moses attempted to evict the remaining Barren Island residents, but they simply moved to a still-occupied portion of the island. At the time, twenty-five people lived on a  spit at the southern end of the island. When the Marine Parkway Bridge to the Rockaways and Jacob Riis Park was completed in 1937, Flatbush Avenue was extended across Barren Island to connect with the bridge, and Barren Island was no longer isolated from the rest of the city.

Bennett Field was taken over by the United States Navy in 1941 and converted to Naval Air Station New York. The next year, the Navy expanded the airport's facilities to the southern tip of Barren Island, forcing the former island's last residents to move out. During its wartime upgrade of Bennett Field, the Navy burned and cleared all remaining structures on Barren Island, and eliminated its original landscape. No trace of the community remains, as Barren Island had been totally subsumed by Bennett Field. In 1972, Bennett Field was turned over to the National Park Service as part of the Gateway National Recreation Area's Jamaica Bay Unit.

In the 1950s, Moses expanded the former island, by then a peninsula, to the west using garbage covered by topsoil. The layer of soil later eroded, and by the 2010s, garbage could be seen on the coast during low tide. The coast contains many exposed broken glass bottles and other non-biodegradable material, and as such, the site has been used for beachcombing. In August 2020, the National Park Service announced that Dead Horse Bay would be closed indefinitely because of the presence of radiological contamination. The contamination was identified as having come from two deck markers, though the risk of radiological exposure was considered low.

Media
Carol Zoref's novel Barren Island, about an Eastern European immigrant family's experiences on the island, was placed on the 2017 National Book Award for Fiction's "longlist" and won the Association of Writers & Writing Programs' 2015 Award Series as well as a National Jewish Book Award. In addition, in 2019, Miriam Sicherman published Brooklyn's Barren Island: A Forgotten History, which described Barren Island's history.

See also
 List of smaller islands in New York City

References

Sources

External links
 Search results for "Barren Island (New York, N.Y.)" at the New York Public Library

Former islands of New York City
Islands of Brooklyn
Islands of New York City
Gateway National Recreation Area
Neighborhoods in Brooklyn
Barrier islands of New York (state)

Barren Island, Brooklyn


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1919:

فردي رجال

 جيرالد باترسن  نورمن بوركيس . النتيجة: 6-3 7-5 6-2

فردي سيدات

 سوزان لنغلن هزمت  دوروثيا لامبيرت تشامبيرس. النتيجة: 10-8, 4-6, 9-7

مراجع

لندن في 1919
أحداث 1919 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1919 الرياضية
أحداث يونيو 1919 الرياضية
كرة المضرب في 1919

بطولة ويمبلدون 1919


جامفيل غياتسو (1758 م – 1804 م) الدالاي لاما الثامن، ولد في ثوبغيال لهاري غانغ في مقاطعة تسانغ جنوب غرب التبت. كان والده سونام دهارغي ووالدته فونتسوك وانغومو في الأصل من خام وتصل جذورهم لدهلا الا تسيغيال وهو بطل أسطوري في التراث الشعبي.

تروي قصة أنه بينما كانت والدة جامفيل تتناول الطعام مع إحدى قريباتها في الحديقة ظهر فجأة قوس قزح كبير لمست إحدى نهايته كتف الأم، وهذه كانت علامة على قرب ميلاد شخص مقدس. وبعد ميلاد جامفيل كثرت الأقاويل حوله، فكان ينظر إليه وهو طفل رضيع على أنه شخص سماوي حيث كان يُعتقد بأن الطفل يحاول باستمرار الجلوس بوضع التأمل (وضعية اللوتس). وعندما سمع به بالدين ييشي البانشين لاما السادس قال بأن هذا الطفل لا بد أن يكون التجسد الحقيقي للدالاي لاما.

ويروى بأن جامفيل حينما ابتدأ يتكلم قال لذويه "سوف أذهب إلى لاسا عندما أبلغ الثالثة من العمر"، في ذلك الوقت اقتنع الجميع بأن هذا الطفل هو حقاً الدالاي لاما الثامن.

أُخذ جامفيل إلى دير تاشي لهونبو في شيجاتس وهو في عمر الثانية والنصف، واعطي اسم جامفيل غياتسو. عام 1762 حمل موكب الدالاي لاما الجديد إلى لاسا ليتوج في قصر بوتالا. وعندما بلغ جامفيل السابعة تقدم إلى نذور الراهب المبتدئ واكتملت رسامته عام 1777.

إضافة لموهبته الروحانية التي تميز بها اشتهر جامقيل غياتسو ببناءه متنزه نوربولينغكا والقصر الصيفي في ضواحي لاسا. توفي عام 1804 عن 47 سنة.

مواضيع ذات صلة
 البوذية
 الدالاي لاما

مراجع

وصلات خارجية

 The Eighth Dalai Lama, Jamphel Gyatso. Dalai lama.com
 الموسوعة البريطانية

تبتيون
دالاي لاما
مواليد 1758
وفيات 1804
وفيات في لاسا

جامفيل غياتسو


La Ruta de Alaska 2, y abreviada AK 2 (en inglés: Alaska Route 2) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Alaska. La carretera inicia en el Oeste desde en Manley Hot Springs hacia el Este en la  hacia Whitehorse, Yukón. La carretera tiene una longitud de 735,3 km (456.91 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Alaska 2 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte y Servicios Públicos de Alaska por sus siglas en inglés DOT&PF.

Cruces
La Ruta de Alaska 2 es atravesada principalmente por la  en Livengood en Fairbanks en Delta Jct en Tok.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de DOT&PF

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Alaska
Borough de Fairbanks North Star
Carreteras interestatales de Alaska

Ruta de Alaska 2


Amyntas II (), also known as Amyntas "the Little", was king of the ancient Greek kingdom of Macedon for several months around 394/3 BC. He became king in July or August of 394/3 after the death of Aeropus II, but he was soon after assassinated by an Elimieotan nobleman named Derdas and succeeded by Aeropus' son Pausanias.

He was likely the son of Menelaus, second son of Alexander I, but he could have also been the son of Archelaus. The most influential view, advanced by Historian Nicholas Hammond, is that Archelaus married his younger daughter to Amyntas or Amyntas' son in order to stave off a future power struggle with the line of Menelaus. The argument is based in part on a line from Aelian's Varia Historia about an Amyntas being Menelaus' son. The alternative theory holds that the polygamous Archelaus married his son (Amyntas) to his daughter to cement the branch lines: a half-brother and a half-sister.

Ptolemy of Aloros, future regent for Perdiccas III, was possibly the son of Amyntas and Archelaus' unnamed daughter. Diodorus simply refers to Ptolemy as a "son of Amyntas," which Hammond argued must mean Amyntas II because all other sons of Amyntas III are accounted for. However, the relevant text is almost universally regarded as corrupt and might actually say "Ptolemy the Alorite fraudulently murdered the son of Amyntas, Alexander."

When listing the kings of Macedonia, Diodorus omits Amyntas' reign, but all other ancient sources, as well as modern scholars, agree that he ruled before Pausanias.

References

Citations

5th-century BC Macedonian monarchs
Argead kings of Macedonia

Amyntas II of Macedon


Anatole Magrin (n. 1858, comuna Domprel, plasa Versel, districtul Doubs, Franța – d. 12 ianuarie 1928, Constanța) a fost un fotograf francez care a imortalizat în fotografii Dobrogea.

În anul 2010, Muzeul Marinei Române a lansat albumul de fotografii realizate de Anatole Magrin, strânse de jurnalistul tulcean Dan Arhire. A cerut transferarea pe pământul României a ostașilor francezi morți în Războiul Crimeei, aceștia fiind îngropați la cimitirul din Constanța.

La 1898 a fost decorat, pentru activitatea fotografică, de Regele Carol cu Ordinul "Coroana României", iar pentru activitatea diplomatică din a doua parte a vieții a fost decorat în 1926 de Regele Ferdinand. (Sursă: CT100.ro).

A murit pe 12 ianuarie 1928, la Constanța, fiind înmormântat în parcela franceză din Cimitirul Central.

Referințe

Legături externe
 Fascinanta viață a lui Anatole Magrin
 În casa Anatole Magrin

Nașteri în 1858
Decese în 1928
Fotografi francezi
Francezi expatriați în România

Anatole Magrin


Thaicom 6 ist ein thailändischer Fernsehsatellit der Thaicom Plc., eines Tochterunternehmens der INTOUCH Plc. mit Sitz in Thailand. Die Gesamtkosten für den Fernsehsatelliten belaufen sich auf 160 Millionen US-Dollar. Der Start erfolgte am 6. Januar 2014 um 22:06 Uhr (UTC) vom Startplatz 40 der Cape Canaveral Air Force Station. Danach wurde der Satellit neben Thaicom 5 bei 78,5° Ost positioniert, womit er den 2010 abgeschalteten Satelliten Thaicom 2 ersetzte.

Der auf drei Achsen stabilisierte Satellit verfügt über 18 Transponder auf dem C-Band und acht Transponder auf dem Ku-Band. Die Ku-Band-Transponder sind sowohl gerichtet als beam- wie auch zur Breitbandversorgung schaltbar. Damit erreicht der Satellit Asien, Europa, Australien und Afrika. Vornehmlich ist er aber für den DTH-Service für Thailand gedacht. Die sechs C-Band-Transponder, die Afrika versorgen, werden unter der Bezeichnung AfriCom 1 vermarktet.

Weblinks
 Thaicom: Thaicom 6 / Africom 1 (englisch)
 Space News: Thaicom To Order Satellite from Orbital, Launch from SpaceX (englisch)
 Gunter's Space Page: Thaicom 6 (AfriCom 1) (englisch)

Einzelnachweise

Kommunikationssatellit
Orbital Sciences Corporation
Raumfahrtmission 2014
Raumfahrt (Thailand)

Thaicom 6


El XIX Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Breslau (Alemania, actual Wrocław en Polonia) entre el 28 y el 29 de julio de 1913 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Alemana de Halterofilia.

En el evento participaron 40 halterófilos de 4 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Base de datos sport24.ee .

1913
Halterofilia 1913
Deporte en Breslavia
Deporte en 1913
Alemania en 1913
Polonia en 1913

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1913