Karl Carstens (14. desember 1914 – 30. maí 1992) var þýskur stjórnmálamaður. Hann var forseti Vestur-Þýskalands frá 1979 til 1984.

Æviágrip
Karl Carstens fæddist þann 14. desember árið 1914 í Bremen. Hann stundaði lögfræðinám í Dijon, München, Königsberg og Hamborg. Hann lagði jafnframt stund á hagfræði á námsárum sínum og lærði bæði frönsku og ensku. Carstens hlaut mastersgráðu frá Yale-háskóla í Bandaríkjunum.

Carstens gekk í Nasistaflokkinn árið 1933 en sagði sig úr honum tveimur árum síðar. Hann gekk aftur í flokkinn árið 1940, að eigin sögn til þess að geta haldið áfram í laganámi. Carstens var jafnframt stormsveitarmaður í SA-sveitunum (þ. Sturmabteilung) frá árinu 1933 á tíma nasistastjórnarinnar. Carstens gegndi þjónustu í þýska hernum á tíma seinni heimsstyrjaldarinnar og var þá foringi í loftvarnasveitum Berlínar.

Þegar Carstens var 34 ára var hann sendur til Bonn sem nokkurs konar sendifulltrúi heimaborgar sinnar. Hann varð þar pólitískur lærlingur Konrads Adenauer kanslara og Walters Hallstein og fékk áhuga á utanríkismálum. Í ágúst árið 1954 varð Carstens fulltrúi Þjóðverja við Evrópuráðið í Strassborg.

Á kanslaratíð Kurts Georgs Kiesinger varð Carstens yfirmaður forsætisráðuneytisins. Hann hafði þar afskipti af ólöglegri vopnasölu vestur-þýsku leyniþjónustunnar. Carstens var náinn samverkamaður Kiesingers og hélt áfram stöðu sinni hjá kanslaraembættinu þar til Willy Brandt tók við af Kiesinger árið 1969.

Carstens var kjörinn á þýska sambandsþingið fyrir Kristilega demókrataflokkinn árið 1972. Þrátt fyrir að hafa ekki fyrri reynslu af þingstörfum var hann valinn leiðtogi stjórnarandstöðunnar á þinginu sama ár. Carstens var talinn til hægri vængs Kristilegra demókrata og var ötull andstæðingur austurstefnu stjórnvalda, sem fól í sér bætt samskipti við Austur-Þýskaland og önnur kommúnistaríki Austurblokkarinnar. Árið 1976 var Carstens kjörinn forseti þýska sambandsþingsins með stuðningi bæverska íhaldsleiðtogans Franz Josefs Strauss.

Walter Scheel, forseti Vestur-Þýskalands, ákvað árið 1979 að gefa ekki kost á sér til endurkjörs. Skoðanakannanir sýndu að Scheel naut afgerandi stuðnings meðal almennings til að gegna öðru kjörtímabili en hann hafði ekki stuðning vísan á kjörþinginu sem kýs forsetann. Kristilegir demókratar völdu Carstens sem forsetaefni sitt í forsetakosningunum og hann var kjörinn í mars 1979. Carstens var fyrsti forseti sambandslýðveldisins sem var kjörinn úr röðum stjórnarandstöðunnar.

Á forsetatíð sinni reyndi Carstens að vinna sér velvild Þjóðverja með því að fara í mikla gönguferð þvert yfir Þýskaland, frá Eystrasalti til Alpafjalla. Ætlunin var að koma við í sem flestum þorpum og bæjum á gönguleiðinni og brúa þannig bilið milli alþýðu og stjórnmálamanna. Gönguferðin var ekki farin í einu vetfangi heldur var henni skipt í mánaðarlegar tveggja eða þriggja daga gönguferðir og áætlað að ljúka henni á tveimur árum.

Carsens gaf ekki kost á sér til endurkjörs í forsetakosningum árið 1984. Flokksbróðir hans, Richard von Weizsäcker, var kjörinn til að taka við af honum í maí það ár.

Tilvísanir

Forsetar Þýskalands

Karl Carstens


Ivan Pešić (Šibenik, 6. travnja 1992.), hrvatski nogometaš.

Izvori

Vanjske poveznice
RNK Split
FC Dinamo

Soccerway
Statistics Football

Statistike hrvatskog nogometa
Transfermarkt
Worldfootball

Nogometaši Hajduka
Nogometaši RNK Splita
Nogometaši HNK Šibenika
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Ivan Pešić (hrvatski nogometaš)


Mehmed Nureddin Paşa ya da bilinen adıyla Sakallı Nureddin (1873, Bursa - 18 Şubat 1932, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi.

Osmanlı Dönemi
Müşir İbrahim Edhem Paşa'nın oğludur. 1890 yılında Pangaltı'daki Mekteb-i Fünun-u Harbiyye-i Şahane'ye girdi. 1893 yılında piyade sınıfının 31. olarak bitirerek Mülâzım-ı sânî rütbesiyle mezun oldu. Arapça, Fransızca, Almanca ve Rusça biliyordu.

1893 yılının Mart-Nisan ayları arasında 5. Ordu'ya bağlı 40. Piyade Taburunda görev yaptı. Nisan 1893-Ekim 1898 tarihleri arasında Hassa Ordusu (1. Ordu) karargâhı'nda görev yaptı. 31 Ocak 1895 tarihinde Mülazım-ı Evvel, 22 Temmuz 1895 tarihinde de Yüzbaşı rütbesine terfi etti.

1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Başkomutan Ethem Paşa'nın yaverliğini yaptı. Savaştan sonra İstanbul'a döndükten sonra, Birinci Ordu karargâhı'na Harekât Başkanı olarak atandı. Ekim 1898 tarihinde Sultan II. Abdülhamid'in yaverliğine atandı. 1901 yılında, Binbaşı rütbesine terfi yükseltildi. 1901-1902 yılları arasında Bulgaristan Sınır Komutanlığı Kurmay Grubu'nda görev aldı. 1902-1903 yılları arasında da Makedonya'da çetecilerle savaştı. Aralık 1907'de, Selanik'te bulunan 3. Ordu karargâhına atandı. 1907'de Kaymakam (Yarbay) ve 1908'de Miralay (Albay) rütbesine terfi etti. 1908 Jön Türk Devrimi'nden önce, Müşir İbrahim Paşa orduda disiplini kurmaya çalışırken, Binbaşı Cemal Bey ve diğer İttihat ve Terakki üyeleri, Müşir İbrahim Paşa'nın oğlu Sakallı Nureddin'e yaklaştı ise de İbrahim Paşa oğlunu uyardı. Fakat Sakallı Nureddin babasını dinlemeyerek, İttihat ve Terakki Komitesi'ne katıldı. (Üyelik numarası 6436) 19 Ağustos 1909 tarihinde Tasfiye-i Rüteb-i Askeriye Kanunu ile rütbesi Binbaşılığa indirildi ve Birinci Ordu'ya bağlı yedek kuvvetlere atandı. Eylül 1909 tarihinde Küçükçekmece Mutasarrıflığı'na atandı. Nisan 1910 tarihinde 77. Piyade Alayı komutan yardımcılığı görevinde atandı. Sonra aynı yıl içinde 83. Piyade Alayı 1. Tabur Komutanlığı'na atandı. Şubat 1911 tarihinde XIV. Kolordu bünyesindeki kuvvetleriyle Yemen'de isyancılarla mücadele ederken Yarbay rütbesine terfi etti. 1913 yılında Balkan Savaşı'nın son aşamasında komutasındaki 9. Piyade Alayı ile Yemen'den döndü ve savaşa katıldı.

I. Dünya Savaşı

Nisan 1914 tarihinde 4. Fırka'nın komutasını devraldı. 14 Nisan 1915'te Irak ve Havâlisi Genel Komutanı Süleyman Askeri Bey'in intihar etmesinden sonra 20 Nisan'da Irak ve Havâlisi Genel Komutanlığı'na atandı. Haziran ayında komutayı aldı. Aynı zamanda bu komutanlığın yanında Basra ve Bağdat Valiliği'ne de atandı.

Tümgeneral Charles Vere Ferrers Townshend komutasındaki İngiliz 6. Poona Tümeni (Hint Tümeni) Bağdat'a ilerlemeye çalışırken 22-23 Kasım 1915'te Selman-ı Pak Muharebesi'ni (Tizpon) kazanamayarak geri çekildi ve 3 Aralık'ta Kut'a sığındı. İngilizleri takip eden Sakallı Nureddin'in komutasındaki Türk birlikleri İngiliz kuvvetlerini Kut şehrinde kuşatma altına aldı. Günlerce süren kuşatma sonucunda İngiliz kuvvetleri, 13 general, 481 subay ve 13.300 askeriyle birlikte Türk kuvvetlerine teslim oldu. Alman Generalfeldmarschall Colmar von der Goltz, 21 Aralık 1915 tarihinde Bağdat'a geldi. Sakallı Nureddin'in komutanı olduğu Irak ve Havâlisi Genel Komutanlığı'nın ismini Irak Ordusu olarak değiştirdi. Ordunun yönünü İran'a çevirterek İran'a bir harekât düzenlemek için hazırlıklara girişti. 20 Ocak 1916 tarihinde, Harbiye Nazırı Enver Paşa, Sakallı Nureddin'in yerine amcası Miralay Halil Bey'i atadı. Sakallı Nureddin 9. Kolordu komutanı ve 3. Ordu komutan vekili olarak atandı.

Ekim 1916 tarihinde Muğla ve Antalya Havalisi Komutanlığı'na atandı ve Aydın merkezli XXI. Kolordu'nun kurucu komutanlığına atandı. Bu görevlerden sonra 25 Ekim 1918 tarihinde Aydın Vali Yardımcılığı görevine atandı. 1918 yılında Mirlivalığa terfi etti ve Paşa unvanını aldı.

Ateşkes sonrası

Mondros Mütarekesi'nden sonra Kasım 1918'de, aynı zamanda İzmir merkezli XVII. Kolordu komutanı ve Aydın Vilayeti Valisi olarak atandı. 30 Aralık 1918 tarihinde, İstanbul merkezli 25. Kolordu komutanı olarak atandı. Urla'da isyan çıkınca 2 Şubat 1919 tarihinde tekrar Aydın Valiliği'ne ve Aydın Bölge Komutanlığı'na atandı.

Valiliği sırasında, İzmir'in Sevr Antlaşması uyarınca Yunanlara verilmesine karşı çıkan İzmir Müdafaa-i Hukuki Osmaniye Cemiyeti'ni destekleyerek bir direniş komitesi kurulmasını sağladı. Bu faaliyetleri İtilaf Devletleri'ni rahatsız etti. İtilaf Devletleri Osmanlı Hükûmeti'ne baskı yaparak, Sakallı Nureddin Paşa'nın valilik görevinden alınmasını istediler. Nitekim Yunan İşgali'nden kısa bir süre önce 22 Mart 1919 tarihinde valilik görevinden alındı. Yerine önce 11 Mart 1919 tarihinde Kambur İzzet Bey, daha sonra da 22 Mart 1919 tarihinde Ali Nadir Paşa atandı.

Kurtuluş Savaşı
Haziran 1920'de Türk Kurtuluş Savaşı'na katılmak üzere Anadolu'ya geçti. 9 Aralık 1920 tarihinde Pontus Rum çetelerine karşı Amasya'da kurulan 10,000 askerden oluşan Merkez Ordusu Komutanlığı'na atandı. İsyanı bastırmak için çok sert önlemler aldı: Amerikan misyonerleri sınır dışı edildi. İsyana destek veren Hristiyan ahaliden birçok kişi vatana ihanet suçundan idam edildi.

1922'de Ali İhsan Paşa'nın görevden alınması sonrasında Refet Paşa ve Ali Fuat Paşa'nın komutanlık teklifini reddetmesi üzerine 29 Haziran 1922 tarihinde 1. Ordu komutanlığına atandı. Bu görevinde Büyük Taarruz'a katıldı. Zaferden sonra Ferikliğe terfi etti.

Hakkındaki çeşitli iddialar
Koçgiri İsyanı'nı bastırma şekline ve Türk Kurtuluş Savaşı'nın son günlerinde İzmit'te yazılarıyla milliyetçi cephenin tepkisini çeken gazeteci Ali Kemal'i linç ettirmesine ilişkin tartışmalar sürmektedir. Linç olayı İstanbul'daki İstiklal Savaşı'na muhalif çevrelerin bir anda çözülmesi sonucunu vermiştir. Hatta Vahdettin bu olaydan sonra İstanbul'dan ayrılmıştır. Bazı kaynaklar, bu eski ekole mensup (Kurtuluş Savaşı'nı gerçekleştiren kadronun yaş ortalamasının yaklaşık on yaş üzerindedir) komutanı 1922 İzmir Yangını sorumluluğu ile de bağlantılandırmaktadır.

İzmir'in geri alınmasından sonra kurulan askeri mahkemede, Millî Mücadele'yi sabote eden, düşmanla müşterek hareket eden bazı yerli ve Rum asıllıları muhakeme ettirmekten çekinmemiştir. Bunlar arasında Islahat Gazetesi sahibi Süreyya ve Efes Metropoliti Hrisostomos Kalafatis da bulunmaktadır.

İşgal döneminde gazetesinde işgal kuvvetlerini metheden ve Milli Mücadeleyi kötüleyen gazeteci Süreyya mahkemece idama mahkûm edilmiş ve cezası infaz edilmiştir. Osmanlı tebaasından olmakla, Yunan işgali sırasında Türklere karşı bariz bir nefret ve bir din adamına yakışmayacak tavırlar sergilemiş olan Hrisostomos ise, Sakallı Nureddin'in makamına çağrılmasını takiben gevşek bir koruma ile Türk mahallelerinin ortasından geçirilmiş ve halk tarafından linç edilerek öldürülmüştür.

Cumhuriyet dönemi

Vekilliği
Haziran 1923'te 1. Ordu'nun lağvedilmesi üzerine komutanlıktan ayrıldı. Yerine 1. Ordu müfettişi olarak Kâzım Karabekir atandı. Mart 1924'te Yüksek Askerî Şûra üyesi olarak atandı. Aralık 1924'teki, Türkiye Büyük Millet Meclisi için Bursa'da düzenlenen ara seçimde Nureddin Paşa bağımsız olarak, Halk Partisi'nin adayını yenerek milletvekili seçildi. Milletvekili seçildikten sonra Askeri Şura üyeliği görevinden istifa etti. 17 Ocak 1925 tarihine kadar askerlik ve milletvekilliği mesleğini bir arada yürüttüyse de meclisten çıkan kanun gereğince askerlikten emekli oldu. 2 Şubat'ta yeniden düzenlenen seçimlerde oylarını artırdı ve milletvekilliği görevine devam etti.

Şapka Kanunu
Milletvekilliği sırasında Kasım 1925 tarihinde Şapka İktisasına Dair Kanun'un anayasayı ihlal ettiğini savundu. Ancak diğer milletvekilleri onu halk iradesi düşmanı ilan etti. Adalet Bakanı Mahmud Esad Bey, Nurettin Paşa'ya hitaben, "Hürriyetin nasibi, irticanın elinde oyuncak olmak değildir... Ülkenin çıkarlarına olan şeyler hiçbir zaman anayasaya aykırı olamaz, olmaması mukayyettir." sözlerini kullandı.

Nutuk
Mustafa Kemal Atatürk tarafından Nutuk'ta sert bir dille eleştirildi. Mustafa Kemal Atatürk'e göre, 1923 yılında Nureddin Paşa, Âbit Süreyya'ya bir risale (Tercüme-i hâl) yayınlatmış, risalede Nureddin Paşa Kût'ül-Amâre'nin kuşatıcısı, Bağdat'ın savunucusu, Yemen'in, Ktesifon'un, Batı Anadolu'nun, Afyonkarahisar'ın, Dumlupınar'ın ve İzmir'in fatihi olarak tanımlanmıştır.

Ölümü
18 Şubat 1932 tarihinde, Kadıköy Hasanpaşa Mahallesi, Kızlarağası Çeşmesi Sokak (günümüzde Müverrih Ağa Sokak) 23 no'lu evinde öldü. Nazmiye Hanım ile evlendi (soyadı: Türe, ö. 1951) ve Semiha Hanım (1896-1950) ve Memduha Hanım (1904-1970) isimli iki kızı vardı. Semiha Hanım Hüseyin Paşa ile evlendi, Memduha Hanım ise Dördüncü Umumi Müffetiş Vali Korgeneral Hüseyin Abdullah Alpdoğan (1310-P. 12) ile evlendi.

Mezar taşında:

12 Eylül Darbesi'nden sonra oluşturulan, Atatürk Araştırma Merkezi tarafından tespit edilen, Türk Kurtuluş Savaşı'nda Mustafa Kemal Atatürk'ün silah arkadaşı arasında yer alan 50 kişiyle birlikte mezarı Devlet Mezarlığı'na taşınması kararı alındı. Ayrıca Sakallı Nureddin, Ferik değil ama Orgeneral (dört yıldızlı rütbe) olarak, İsmet İnönü ve Fevzi Çakmak'ı izleyen dördüncü kişi olarak gösterildi. Ve bu kararlar Genelkurmay tarafından kabul edildi fakat büyük tepki toplaması üzerine mezarının Devlet Mezarlığı'na taşınmasından vazgeçildi.

Madalya ve Nişanları

 Mecidiye Nişanı, 5. sınıf
 Osmaniye Nişanı, 3. sınıf
 Kılıçlı Mecidiye Nişanı, 2. sınıf
 Altın Liyakat Madalyası
 Légion d'honneur
 Iron Cross
 İstiklal Madalyası

Kaynakça

1873 doğumlular
Bursa doğumlu siyasetçiler
1932 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Ordusu generalleri
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mecidiye Nişanı sahipleri
Demir Haç sahipleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
TBMM 2. dönem Bursa milletvekilleri
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Koçgiri İsyanı'nda kişiler
İttihat ve Terakki üyeleri
İstanbul'da ölenler
Piyade subaylar
Yüksek Askerî Şûra üyeleri

Sakallı Nureddin Paşa


Marlos Romero Bonfim (São José dos Pinhais, 7. lipnja 1988.) ili kraće Marlos brazilski je nogometaš koji trenutačno igra za Šahtar Donjeck. Godine 2017. stekao je ukrajinsko državljanstvo te od tada nastupa i za ukrajinsku nogometnu reprezentaciju.

Igračka karijera

Profesionalnu karijeru započeo je u Coritibi, te je nastupao još za São Paulo i urugvajski Rentitas prije nego što je 2012. potpisao za Metalist Harkiv. Dvije sezone kasnije prelazi u Šahtar Donjeck s kojim potpisuje petogodišnji ugovor. Sa Šahtarom je tri puta osvajao ukrajinsku Premier ligu, četiri puta kup te tri puta superkup. Također je proglašen najboljim igračem lige sezone 2017./18., kada je bio i drugi najbolji strijelac iza klupskog suigrača Facunda Ferreyre.

Nakon stjecanja državljanstva, za ukrajinsku reprezentaciju debitirao je 2017. u susretu kvalifikacija za svjetsko prvenstvo 2018. protiv reprezenatacije Kosova, te time postao drugi Brazilac nakon Edmara koji je nastupio za Ukrajinu.

Uspjesi

Klupski uspjesi
Coritiba
Brazilska Série B: 2007.
Državno prvenstvo Parane: 2008.

Šahtar Donjeck
Ukrajinska Premier liga: 2016./17., 2017./18., 2018./19.
Ukrajinski nogometni kup: 2015./16., 2016./17., 2017./18., 2018./19.
Ukrajinski nogometni superkup: 2014., 2015., 2017.

Vanjske poveznice
 Marlos, Transfermarkt

Brazilski nogometaši
Ukrajinski nogometaši
Nogometaši Metalist Harkiva
Nogometaši Šahtar Donjecka
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Marlos


"You Oughta Know" is a song by Canadian singer-songwriter Alanis Morissette, released as the lead single from her third studio album, Jagged Little Pill (1995), on July 6, 1995. After releasing two studio albums, Morissette left MCA Records Canada and was introduced to manager Scott Welch. Morissette began working on new music after moving from her hometown of Ottawa to Toronto, but made little progress. In Los Angeles, she met producer Glen Ballard, with whom she wrote songs including "You Oughta Know".

"You Oughta Know" signaled Morissette's departure from bubblegum pop to alternative rock, and features guitarist Dave Navarro and bassist Flea of Red Hot Chili Peppers. Drummer Taylor Hawkins played in her touring band before joining Foo Fighters but does not contribute to the track. It outperformed the label's expectations and received positive reviews. After the influential Los Angeles modern rock radio station KROQ-FM began playing it, the single reached the top ten in Canada, Australia and the United States. It was a multiformat hit in several US genre charts, and made the top 40 in Belgium, Iceland, the Netherlands, New Zealand, Sweden and the United Kingdom.

A music video was directed by Nick Egan. The single was added in the set list for Morissette's 1995 world tour; since then, it has been included in her albums MTV Unplugged (1999), Feast on Scraps (2002), and The Collection, as well as 1997 Grammys and the MTV Unplugged compilation albums. It has received numerous accolades; in 1996, the single was nominated for three Grammy Awards, winning the awards for Best Rock Song and Best Female Rock Vocal Performance. In 2021, the song was listed at #103 in the Rolling Stone's 500 Greatest Songs of All Time. Despite much speculation concerning whom the song is about, Morissette has never disclosed the person's identity and has never intended to do so.

Background
In 1991, MCA Records Canada released Morissette's debut studio album Alanis, which went platinum in Canada. This was followed by her second album, Now Is the Time, but it was a commercial failure, selling only a little more than half the copies of her first album. With her two-album deal with MCA Records Canada complete, Morissette was left without a major label contract. In 1993, Morissette's publisher Leeds Levy at MCA Music Publishing introduced her to manager Scott Welch. Welch told HitQuarters he was impressed by her "spectacular voice", her character and her lyrics. At the time she was still living with her parents. Together they decided it would be best for her career to move to Toronto and start writing with other people.

After graduating from high school, Morissette moved from Ottawa to Toronto. Her publisher funded part of her development and when she met producer and songwriter Glen Ballard, he believed in her talent enough to let her use his studio. The two wrote and recorded Morissette's first internationally released album, Jagged Little Pill, and by the spring of 1995, she had signed a deal with Maverick Records. According to Welch, every label they had approached had passed on Morissette apart from Maverick.

Recording and mix
Ballard met Morissette on March 8, 1994, after his publishing company matched them up. According to Ballard, the connection was "instant", and within 30 minutes of meeting each other, they had begun experimenting with different sounds in Ballard's home studio in San Fernando Valley, California. Ballard also declared to Rolling Stone, "I just connected with her as a person, and, almost parenthetically, it was like 'Wow, you're 19?' She was so intelligent and ready to take a chance on doing something that might have no commercial application. Although there was some question about what she wanted to do musically, she knew what she didn't want to do, which was anything that wasn't authentic and from her heart."

"You Oughta Know" was co-written by Morissette and Ballard. Morissette stated that she wrote the song from her "subconscious": "I wasn't aware of what was coming out of me. I'd go into the booth when the ink wasn't even dry and sing. I'd listen the next day and not really remember it." The demo was recorded on November 28, 1994, and additional vocals were recorded on November 30. Initial rhythm recording began with Los Angeles engineer Chris Fogel on December 1, 1994. Matt Laug played drums and Lance Morrison played bass. On December 5, Benmont Tench of Tom Petty and the Heartbreakers recorded Hammond organ. Additional guitars were recorded on December 9.

In early 1995, LA producer Jimmy Boyle recruited guitarist Dave Navarro and bassist Flea of the Red Hot Chili Peppers to play on the track. According to Navarro, "There were no guide tracks, we just had the vocal to work from.... and we basically jammed until we found something we were both happy with. Alanis was happy too." Flea said, "When I first heard the track, it had a different bassist and guitarist on it; I listened to the bassline and thought, 'That's some weak shit!' It was no flash and no smash! But the vocal was strong, so I just tried to play something good."

Two mixes of the song appear on Jagged Little Pill. Track 2 was mixed by Chris Fogel, and is the most widely known version of the song.  Track 13 is the "Jimmy the Saint Blend" and was mixed by Jimmy Boyle and it was only used in the original music video from 1995, replaced in 2020 by the Chris Fogel mix.

Lyrical interpretation
Morissette has never publicly identified anyone as the ex-boyfriend portrayed in the song. In 2008, she said,
Well, I've never talked about who my songs were about and I won't, because when I write them they're written for the sake of personal expression. So with all due respect to whoever may see themselves in my songs, and it happens all the time, I never really comment on it because I write these songs for myself, not other people.

Nonetheless, in comments made on different occasions, actor-comedian Dave Coulier has alternatively admitted to and denied being the subject of the song. In 1997, the Boston Herald reported that Coulier "admitted the lines are very close to home. Especially the one about 'an older version of me' and bugging him [Coulier] 'in the middle of dinner.'" Coulier's former television co-star Bob Saget said in one interview that he was present when Morissette made that call during dinner. In the 2021 documentary Jagged, Morissette denied the song is about Coulier.

Other celebrities have been rumoured to be the lover in the song, including: Mike Peluso, hockey player for the New Jersey Devils; Matt LeBlanc, the actor who appeared in the video for Morissette's single "Walk Away" in 1991; and Leslie Howe, a musician and the producer of Morissette's first two albums in the early 1990s.

Release and reception
Maverick Records released Jagged Little Pill internationally in 1995. The album was expected only to sell enough for Morissette to make a follow-up, but the situation changed quickly when KROQ-FM, an influential Los Angeles modern rock radio station, began playing "You Oughta Know", which was released as the album's first single.
The song instantly garnered attention for its scathing, explicit lyrics.

Upon release "You Oughta Know" was met with positive reviews from critics. Stephen Thomas Erlewine of AllMusic praised the song's "vengeful" lyrics and stated that the song propelled the album's success and encouraged the public to embrace the "women in rock" movement. Steve Baltin from Cash Box wrote that here, the singer "comes out of the box with the same scintillating sensuality that marked Sophie B. Hawkins' coming out song, "Damn, I Wish I Was Your Lover". When the 20-year old Morissette sings, "Are you thinking of me when you fuck her", ears can't help but stand up at attention. The brilliantly emotive song is sung with just the right blend of anger and passion." David Browne of Entertainment Weekly also praised the single's lyrical content, calling them "spiteful and seething" continuing to state that Morissette was able to turn "jealous bile into something worth hearing." Chuck Campbell from Knoxville News Sentinel felt it "promises to be one of the year's most memorable songs", remarking that it "belongs to Morissette, who builds to a rage-filled chorus". He added, "Her stunned reaction to being unceremoniously dumped may belie her age (21), but jilted souls of all ages can connect with the bitterness." A reviewer from Music & Media commented, "Jeez, this woman is really cross. Her man has walked away with 'another', and she can't hide that jealousy, which is stirred by a mean beat and an aggressively rocking wah guitar." British magazine Music Week gave it three out of five, adding, "The Canadian songstress shows startling maturity for her years, and this debut single from her album Jagged Little Pill is made all the stronger by guests Flea and Dave Navarro of the Chili Peppers." David Sinclair from The Times wrote, "The arrangement bustles along, thanks to the rugged bass and guitar-playing (...), gradually building to a knockout punch of a chorus. But the song's tremendous thrust derives primarily from Morissette herself as she nails down a rapid succession of home truths with vengeful enthusiasm."

Commercial performance

The song was only a modest hit in Morissette's native Canada at first, initially reaching number 20 on the RPM Top Singles chart and number 21 on the RPM Rock/Alternative chart.  However, it would eventually reach a number 6 peak in the artist's home country, thanks to a resurgence of popularity in the United States later in the fall of 1996 resulting from the release of a "live" version that Morissette had performed at the Grammy Awards in Los Angeles earlier that year.  This version was issued as part of the commercial single release for her follow-up smash "You Learn".  In the U.S., "You Learn" was credited as the official "A"-side of the double-sided release during its entire chart run, which peaked at number six. Music journalists have attributed the uneven chart performance of "You Oughta Know" to resistance from Canadian radio programmers, because the aggressive, hard rock nature of the song marked a dramatic shift from Morissette's established image as a teen dance-pop star. Even in Morissette's own hometown of Ottawa, most radio stations resisted the song, with contemporary hit radio stations deeming it too rock-oriented for their formats and rock stations deeming it too dance-pop. It was the only single from the album not to hit number one or two on the Canadian pop charts. Despite the song's initially poor chart performance, however, the video reached number one on MuchMusic and number three on MusiquePlus in the summer, and overall album sales of Jagged Little Pill were comparable to those in the United States even while the single's performance was faltering.

"You Oughta Know" received moderate to major success worldwide. In New Zealand, the song was released twice: once as a solo single, then as a double A-side with "Ironic" in 1996. The solo release saw the song peak at number 25 and stay in the top 50 for 25 nonconsecutive weeks, while the re-release with "Ironic" allowed the song to reach number three. It was certified gold by Recorded Music NZ (RMNZ), for shipments of 15,000 copies.
Most notably, the song was a top ten hit in three different genre charts in the United States, peaking at number three on the active rock charts, seven on the contemporary hit radio charts and number one for five weeks on the Billboard Alternative Songs chart, retaining the record for longest run by a woman atop that chart until it was surpassed by Lorde's "Royals" in 2013. In addition, the song was a top ten hit in Australia, and reached the top 40 in Belgium, the Netherlands, and Sweden.

The song saw some success in the United Kingdom, debuting at number seventy six on the week ending of July 25, 1995; over the course of the next few weeks "You Oughta Know" rose to fifty three, forty and finally peaked at twenty two. The song held its peak position for a second week before falling to number thirty, the song continued to drop on the charts and after eight weeks it fell off the charts completely.

Music video
Directed by Nick Egan and produced by Mark Fetterman, the accompanying music video for the track was filmed in the Mojave Desert. In the video, Morissette aggressively runs around the desert landscape and sings into a microphone on a mock-up stage with her then band-members performing – including Taylor Hawkins. Throughout the video, Morissette switches from a short black dress to a white tank-top and coat, to a blue silk shirt in the climax – all signifying her change in image.

Promotion
The single was added in the set list for Morissette's concert tour, Jagged Little Pill World Tour (1995). The song was added to the tour's video album Jagged Little Pill Live (1997). Since then, the song has been included in her albums MTV Unplugged (1999), Feast on Scraps (2002), and The Collection, as well as 1997 Grammys and the MTV Unplugged compilation albums.

Impact and legacy
"You Oughta Know" was ranked at number twelve on VH1's 100 Greatest Songs of the 90's in December 2007.
In 1996, the single was nominated for three Grammy Awards, winning the awards for Best Rock Song and Best Female Rock Vocal Performance but losing the Grammy Award for Song of the Year to Seal's song "Kiss from a Rose".
Additionally, the song entered About.coms "Top 10 Alanis Morissette Lyrics" list at number 3, with Bill Lamb picking the lyrics, "And every time you speak her name, Does she know how you told me, You'd hold me until you died, Till you died, but you're still alive" as the best.

Cover versions

Since the song's initial release, it has been covered by numerous artists. American musician and parodist "Weird Al" Yankovic utilized a portion of this song for The Alternative Polka, which appeared on his album Bad Hair Day, released the year after the song was released. Richard Cheese and Lounge Against the Machine covered the song in a comedic lounge music style on their 2005 album Aperitif for Destruction.

Britney Spears performed the song during her 2009 The Circus Starring Britney Spears tour. Mike Bruno of Entertainment Weekly wrote, "she rocked it. What better way to silence the critics than to step up to the mic, say to hell with it all, and spew some of that bile. Hot, confident Britney, live vocals, a dash of rebellion…" After a number of Jonathan Coulton's fans compared Morissette's cover of "My Humps" to his cover of "Baby Got Back", he covered "You Oughta Know" himself.

The song was sampled by American R&B singer Beyoncé during her 2009 I Am... World Tour, her I Am… Yours residency in Las Vegas, as well as at the 2010 Grammys and the Glastonbury Festival 2011.

In August 2015, Taylor Swift invited Morissette on stage in Los Angeles to sing the song with her. Many of Swift's fans at the concert, who had been born since the song's release, expressed bewilderment as to her identity. In Slate, Amanda Marcotte suggested it was better they didn't, criticizing the song in the process. "I am happy for these teenagers who don't know who Alanis Morissette is. I envy you, teens," she wrote. "[W]eirdly enough, 'You Oughta Know' was held up in 1995 as some kind of feminist anthem of empowerment, an angry yalp of rebellion from ladies who had enough," she recalled. While she found nothing wrong with that idea in principle, she compared Morissette's perspective in the song to men who lash out at women who they believe have put them in the "friend zone." "It's still a song about refusing to take no for an answer. This is a 'yes means yes' world. There's no reason for the teens of this world to know anything about Alanis Morissette."

On November 22, 2015, Demi Lovato and Morissette teamed up to perform "You Oughta Know" at the 2015 American Music Awards. The performance was met with critical acclaim and turned out to be "one of the most talked-about moments" of the 2015 edition of the awards show.

Released March 25, 2022, Season 2 Episode 5 of the Netflix drama Bridgerton included a classical strings rendition of "You Oughta Know", appropriately placed in a break-up scene shortly after male romantic interest Anthony had indeed "bugged her in the middle of dinner". The version in the episode is instrumental, but Netflix also "got a Alanis to sing along with the special cover"

Track listing
 CD single "You Oughta Know"
 "You Oughta Know" (The Jimmy the Saint Blend)
 "Perfect" (acoustic)
 "Wake Up"

Personnel
The following people contributed to "You Oughta Know":Musicians Alanis Morissette – vocals
 Glen Ballard – programming
 Dave Navarro – guitar
 Flea – bass
 Benmont Tench – organ
 Matt Laug – drumsEngineering'''
 Chris Fogel – recording and mix
 Chris Bellman – mastering
 Jimmy Boyle – additional recording and mix

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

See also
 "The Terrorist Attack", an episode of Curb Your Enthusiasm that includes the identity of the song's subject as a joke
 "You're So Vain", a Carly Simon song with another mystery subject
 "P.S. I Love You", a song performed by Cobie Smulders in character as "Robin Daggers" Scherbatsky in the eponymous episode of How I Met Your Mother'', parodying the controversy of "You Oughta Know", including the suspicion that the subject is Dave Coulier.

References

1995 singles
Alanis Morissette songs
Songs with feminist themes
Songs written by Glen Ballard
Songs written by Alanis Morissette
Grammy Award for Best Female Rock Vocal Performance
Grammy Award for Best Rock Song
Songs about jealousy
Juno Award for Single of the Year singles
Maverick Records singles
Reprise Records singles

You Oughta Know


Masaya Matsumoto (født 25. januar 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Júbilo Iwata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaya Matsumoto


Phagnalon est un genre de plantes à fleurs de la famille des Asteraceae, comprenant une trentaine d'espèces de l'Ancien monde.

Répartition
Ce genre est réparti sur tous les pays de la région méditerranéenne et du Moyen-Orient, à l'est jusque dans l'Himalaya. Son aire de répartition se limite à l'ouest au Portugal, au nord à la France métropolitaine, au sud à l'Éthiopie, à l'est au Tibet.

Description

Ce sont des plantes herbacées ou parfois des sous-arbrisseaux, vivaces. Les tiges présentent des fibres dans le phloème, sans cambium péricyclique ni canaux résinifères. Les feuilles sont généralement sessiles, peu poilues, à marge souvent dentée, révolue.

Les inflorescences sont en capitules solitaires ou peu nombreux, hétérogames, disciformes. Les phyllaires sont généralement cartilagineux mais souvent dotés d'une partie apicale papuleuse, en plusieurs rangs, plus nombreux que les fleurs du disque. Les fleurons sont discoïdes bisexués ; la corolle est jaune ; les lobes de la corolle sont dressés, les nervures atteignant l'apex des lobes. Les anthères sont écalcaires, sans queue ; le tissu endothélial est polarisé ; les appendices apicaux sont plats, aussi larges que les thèques. Les branches du style sont obtuses, dorsalement avec des poils de balayage obtus n'atteignant pas la furcation. La surface stigmatique est séparée à la base mais apicalement confluente.

Les fruits sont des akènes avec deux ou trois faisceaux vasculaires, peu poilus avec des poils jumeaux allongés, non myxogènes ; l'épiderme est lisse. Le pappus est constitué de poils capillaires coniques à la base, barbelés, disposés sur une rangée ; les cellules apicales sont aiguës.

Systématique
Ce genre est décrit en 1819 par le botaniste français Alexandre Henri Gabriel de Cassini, qui le place alors dans le famille des Synanthereae, la tribu des Inuleae et la section des Gnaphalieae. L'espèce type est Phagnalon saxatile, décrite avant lui par le naturaliste suédois Carl von Linné, dans le genre Conyza.

Gnaphalon Lowe est synonyme de Phagnalon.

Liste des espèces
Selon  :

Notes et références

Liens externes

Gnaphalieae
Genre d'Asteraceae (nom scientifique)

Phagnalon


Sergiu Dan (născut ca  Isidor Rotman ori Rottman, ) a fost un scriitor, poet, traducător și jurnalist român de origine evreiască.

Activitate
A făcut primii pași în jurnalismul cultural în 1926, când a colaborat cu ziarul Cugetul românesc. Poeziile sale timpurii au fost publicate în revistele culturale Chemarea și Flacăra. Primul său roman, Iudita și Olofern a fost publicat în 1927.

A colaborat la revista avangardistă Contimporanul, în varii calități artistice, fiind astfel un membru "asociat" al Avangărzii artistice româneaști.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost deportat în Transnistria. După ce a revenit acasă, a scris despre această experiență în romanul său Unde începe noaptea.

A colaborat cu Securitatea comunistă sub numele de cod "Ștefan Dragomirescu" (comunicare CNSAS nr. P 2336/01 din 7.11.2016).

Scrieri
 Iudita și Olofern (1927)
 Dragoste și moarte în provincie (1931)
 Arsenic, București, 1934
 Surorile Veniamin, București, 1935 (ed. revăzută, 1973)
 Unde începe noaptea (Editura Naționala Mecu, 1945)
 Viața minunată a lui Anton Pann, cu Romulus Dianu, Marian Barbu (Editura Cultura Națională, 1929)

Traduceri
  Anatole France - Crima lui Sylvestre Bonnard, Biblioteca pentru toți, nr.17, ESPLA, 1960

Note

Bibliografie
 George Călinescu, Istoria literaturii române de la origini pînă în prezent, Editura Minerva, București, 1986
 Paul Cernat, Avangarda românească și complexul periferiei: primul val, Cartea Românească, București, 2007.
 Ovid Crohmălniceanu, Literatura română între cele două războaie mondiale, Vol. I, Editura Minerva, București, 1972.

Nașteri în 1903
Nașteri pe 29 decembrie
Decese în 1976
Decese pe 13 martie
Avangarda artistică românească
Decese în București
Evrei români
Jurnaliști români
Oameni din Piatra Neamț
Poeți români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Scriitori ai revistei Contimporanul
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite
Scriitori futuriști
Scriitori români din secolul al XX-lea
Traducători din franceză în română
Traducători români

Sergiu Dan


Bastian Schweinsteiger (1 Ağustos 1984 Kolbermoor, Almanya), Alman eski millî futbolcudur. Son olarak MLS ekiplerinden Chicago Fire'da forma giymiştir. 2008 UEFA Avrupa Şampiyonasında Michael Ballack'ın millî takımı bırakmasının ardından 2014 FIFA Dünya Kupası'nın ardından Philipp Lahm'ın da millî takımı bırakmasının ardından 1. kaptan olmuştur.

Kariyeri

FC Bayern München
Schweinsteiger, profesyonel futbol kariyerine Bayern Münih'te ile başladı.

2002-03 sezonu
Schweinsteiger, 2002-03 sezonunda 14 maça çıktı ve hiç gol kaydedemedi. Bayern Münih forması ilk kez 7 Aralık 2002 tarihinde, Stuttgart maçında giydi. Maç 3-0 galibiyet ile sonuçlandı. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Schweinsteiger ilk maçına 13 Kasım 2002 tarihinde, Lens karşısında çıktı. Maç 3-3 beraberlik ile sonuçlandı. DFB-Pokal'da Schweinsteiger ilk maçına 31 Ağustos 2002 tarihinde, Köln karşısında çıktı ve ilk golünü de bu maçta 2 gol atarak kaydetti. Maç 8-0 galibiyet ile sonuçlandı.

2003-02 sezonu
Schweinsteiger, 2003-02 sezonunda 26 maça çıktı ve 4 gol kaydetti. Bayern Münih adına ilk lig golünü ise 13 Eylül 2003 tarihinde, Wolfsburg ile yapılan maçta kaydetti. Maç 3-2 yenilgi ile sonuçlandı. DFL-Ligapokal'da Schweinsteiger ilk maçına 22 Temmuz 2003 tarihinde, Hamburg karşısında çıktı. Maç 7-4 yenilgi ile sonuçlandı.

2004-05 sezonu
Schweinsteiger, 2004-05 sezonunda 26 maça çıktı ve 3 gol kaydetti. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde ilk golünü de 6 Nisan 2005 tarihinde, Chelsea ile yapılan maçta kaydetti. Maç 4-2 yenilgi ile sonuçlandı. 2 Ağustos 2004 tarihinde, Bayern Münih DFL-Ligapokal'da Werder Bremen ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 18 kişilik kadroya dahil edilmedi. Maç 3-2 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFL-Ligapokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu.

2005-06 sezonu
28 Mayıs 2005 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Schalke 04 ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 75 dakika görev aldı. Maç 2-1 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu. Schweinsteiger, 2005-06 sezonunda 30 maça çıktı ve 3 gol kaydetti. 29 Nisan 2006 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Frankfurt ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta forma şansı bulamadı. Maç 1-0 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu.

2006-07 sezonu
Schweinsteiger, 2006-07 sezonunda 27 maça çıktı ve 4 gol kaydetti. 5 Ağustos 2006 tarihinde, Bayern Münih DFL-Ligapokal'da Werder Bremen ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 45 dakika görev aldı. Maç 2-0 Werder Bremen galibiyeti ile bitti ve DFL-Ligapokal'ı Werder Bremen kazanmış oldu.

2007-08 sezonu
Schweinsteiger, 2007-08 sezonunda 30 maça çıktı ve 1 gol kaydetti. Bu sezon tek golünü 20 Ekim 2007 tarihinde, Bochum ile yapılan maçta kaydetti. Maç 2-1 galibiyet ile sonuçlandı. UEFA Avrupa Ligi'nde Schweinsteiger ilk maçına 20 Eylül 2007 tarihinde, Belenenses karşısında çıktı. Maç 1-0 galibiyet ile sonuçlandı. 28 Temmuz 2007 tarihinde, Bayern Münih DFL-Ligapokal'da Schalke 04 ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 18 kişilik kadroda yer almadı. Maç 1-0 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFL-Ligapokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu. 19 Nisan 2008 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Dortmund ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 85 dakika görev aldı. Maç 2-1 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu.

2008-09 sezonu
Schweinsteiger, 2008-09 sezonunda 31 maça çıktı ve 5 gol kaydetti. 27 Ocak 2009 tarihinde, Stuttgart ile yapılan DFB-Pokal maçında Schweinsteiger 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü.

2009-10 sezonu
Schweinsteiger, 2009-10 sezonunda 33 maça çıktı ve 2 gol kaydetti. Bu sezon Dortmund ve Köln ile yapılan maçlarda birer gol atarak başarılı performansını sürdürdü. 15 Mayıs 2010 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Werder Bremen ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı ve 1 gol kaydetti. Maç 4-0 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu. 25 Mayıs 2010'da Bayern Münih UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Inter ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 2-0 Inter galibiyeti ile bitti ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni Inter kazanmış oldu.

2010-11 sezonu
Schweinsteiger, 2010-11 sezonunda 32 maça çıktı ve 4 gol kaydetti. Basel ve Werder Bremen ile yapılan maçlarda Schweinsteiger ikişer gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü. 7 Ağustos 2010 tarihinde, Bayern Münih DFL-Supercup'ta Schalke 04 ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 60 dakika görev aldı. Maç 2-0 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFL-SuperCup'ı Bayern Münih kazanmış oldu.

2011-12 sezonu
Schweinsteiger, 2011-12 sezonunda 22 maça çıktı ve 3 gol kaydetti.

12 Mayıs 2012 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Dortmund ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 5-2 Dortmund galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Dortmund kazanmış oldu. 19 Mayıs 2012 tarihinde, Bayern Münih UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Chelsea ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 120 dakika görev aldı. Maç 5-4 Chelsea galibiyeti ile bitti ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni Chelsea kazanmış oldu.

2012-13 sezonu
Schweinsteiger, 2012-13 sezonunda 28 maça çıktı ve 7 gol kaydetti.

12 Ağustos 2012 tarihinde, Bayern Münih DFL-Supercup'ta Dortmund ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta sakatlığından dolayı maçta forma giyemedi. Maç 2-1 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFL-SuperCup'ı Bayern Münih kazanmış oldu. 25 Mayıs 2013 tarihinde, Bayern Münih UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Dortmund ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 2-1 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni Bayern Münih kazanmış oldu. 1 Haziran 2013 tarihinde, Bayern Münih DFB-Pokal'da Stuttgart ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 3-2 Bayern Münih galibiyeti ile bitti ve DFB-Pokal'ı Bayern Münih kazanmış oldu.

Manchester United

2015-16 sezonu
Premier League ekiplerinden Manchester United 13 Temmuz 2015'te Schweinsteiger ile üç yıllık sözleşme imzaladı. Bayern Münih'e 15 milyon sterlin bonservis bedeli ödeyen Manchester United'ın teknik adamı Louis van Gaal, Schweinsteiger için övgü dolu sözler söyledi.

Chicago Fire

2016-17 sezonu

Bastian Schweinsteiger 21.03.2017 MLS ekiplerinden Chicago Fire ile bir yıllık sözleşme imzalandığı bildirildi. 32 yaşındaki futbolcunun yeni takımında da 31 numaralı formayı giyeceği belirtildi, ayrıca çıktığı İlk lig maçında bir gol attı..

Almanya U-21
Almanya U-21  ile ilk maçına 28 Mayıs 2004 tarihinde, İsviçre U-21 maçına çıktı. Maç 2-1 galibiyet ile sonuçlandı. Almanya U-21 adına ilk golünü ise 2 Haziran 2004 tarihinde, Portekiz U-21 ile yapılan maçta kaydetti. Maç 2-1 yenilgi ile sonuçlandı.

Almanya
Almanya ile ilk maçına 15 Haziran 2004 tarihinde, Hollanda maçına çıktı. Maç 1-1 beraberlik ile sonuçlandı. Almanya adına ilk golünü ise 8 Temmuz 2006 tarihinde, Portekiz ile yapılan maçta kaydetti. Maç 3-1 yenilgi ile sonuçlandı ve maçın 2 golünü Schweinsteiger kaydetti. 6 Eylül 2006 tarihinde, San Marino ile yapılan maçta Schweinsteiger 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü.

29 Haziran 2008 tarihinde, Almanya 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında İspanya ile finale kaldı. Schweinsteiger bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 1-0 İspanya galibiyeti ile bitti ve 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasını İspanya kazanmış oldu.
Son turnuvası 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası olmuştur. Schweinsteiger son golünü Ukrayna'yı 2-0 yendikleri maçta kaydetmiştir.

31.08.2016 tarihli Almanya-Finlandiya maçı ile 12 yıllık millî takım kariyerine son verdi.

İstatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Başarıları

Kulüp
 Almanya
 FIFA Dünya Kupası (1):  2014

 Bayern Münih (22 Kupa)
 Bundesliga (8): 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014, 2015
 DFB-Pokal (7): 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014
 DFL-Ligapokal (2): 2004, 2007
 DFL-Supercup (2): 2010, 2012
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2013
 UEFA Süper Kupası (1): 2013
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası (1): 2013

 Manchester United (1 Kupa)
 FA Cup: 2016

Kişisel
 Silbernes Lorbeerblatt (3): 2006, 2010, 2014
 FIFA Dünya Kupası ödülleri Turnuvanın en iyi 11'i (1): 2010
 FIFA Dünya Kupası Asist Kralı (1): 2010 (3 asist) (Thomas Müller, Mesut Özil, Kaká, ve  Dirk Kuyt ile birlikte)
 European Sports Media Yılın en iyi 11'i (1): 2012-13
 Almanya'da Yılın Futbolcusu: 2013
 UEFA Avrupa'da En İyi Oyuncu Ödülü: 2013 (7. Sıra)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1984 doğumlular
FC Bayern München futbolcuları
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Almanya 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Premier League futbolcuları
Alman Roma Katolikleri
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Bundesliga futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Bastian Schweinsteiger


El Festival Internacional de Cine y Video Independiente de New York (the New York International Independent Film and Video festival en inglés) es un festival cinematográfico de varias ciudades de los Estados Unidos.

Fue fundada en 1993, y acoge cine, música y eventos de arte en Las Vegas, Nueva York y Los ángeles.

Desde entonces ha acogido obras de directores como Abel Ferrara, Mahón Marco y Pello Varela, además de la película documental original de la tripulación del Espíritu de la aventura.

Está asociada con la compañía distribuidora de películas ITN y publica la revista Independent Film Quarterly y ha sido reconocida por la industria cinematográfica y de entretenimiento como uno de los principales eventos en el circuito de los festivales independientes.

Referencias

Enlaces externos

Festivales internacionales de cine
Festivales de cine independiente

New York International Independent Film and Video Festival


Marshall Adaları ya da resmî adı ile Marshall Adaları Cumhuriyeti, Mikronezya ada öbeği içerisinde, Okyanusya'da Kuzey Pasifik Okyanusu'nda Hawaii ve Papua Yeni Gine arasında bulunan 31 adet yuvarlak ada grubu, 5 ada ve 1152 adet adacıktan oluşan ada devleti. Marshall Adaları, resmî adıyla Marshall Adaları Cumhuriyeti (Marshallca: Aolepān Aorōkin Ṃajeḷ), bir ada ülkesi ve Uluslararası Tarih Çizgisinin biraz batısında, Pasifik Okyanusu'nda Ekvator'a yakın bir konumdadır. Coğrafî olarak, ülke daha büyük Mikronezya ada grubunun bir parçasıdır. Ülkenin 58.413 kişilik nüfusu (2018 Dünya Bankası Sayımına göre) 29 mercan atolü 1.156 ayrı ada ve adacıktan oluşmaktadır. Başkent ve en büyük şehir Majuro'dur. Ada  %97,87 ile herhangi bir egemen devletin sudan oluşan topraklarının en büyük kısmına sahiptir. Adalar, kuzeyde Wake Adası, güneydoğuda Kiribati, güneyde Nauru ve batıda Mikronezya Federal Devletleri ile deniz sınırlarını paylaşır. Marshall Adalılarının yaklaşık %52,3'ü (2011 Sayımına 27.797) Majuro'da yaşıyor. Birleşmiş Milletler verileri, 2018'de 58.413 olan tahmini bir nüfusu göstermektedir. 2016 yılında nüfusun %73,3'ü "şehirli" olarak tanımlandı. BM ayrıca km² başına 295 (mi² başına 765 kişi) nüfus yoğunluğunu belirtir ve 2020 yılı için öngörülen nüfusu 59.190'dır. Mikronezyalı kolonistler, MÖ 2. binyıl civarında kanolar kullanarak Marshall Adaları'na ulaştılar ve adalar arası navigasyon, geleneksel çubuk haritalar kullanılarak mümkün hâle getirildi. Sonunda buraya yerleştiler. Takımadalardaki adalar ilk olarak 1520'lerde Avrupalılar tarafından, İspanya'nın hizmetinde olan Portekizli bir kâşif olan Ferdinand Magellan, Juan Sebastián Elcano ve Miguel de Saavedra'dan başlayarak keşfedildi. İspanyol kâşif Alonso de Salazar, Ağustos 1526'da bir atol gördüğünü bildirdi. İspanyol ve İngiliz gemilerinin diğer seferleri izledi. Adalar, isimlerini 1788'de ziyaret eden John Marshall'dan almaktadır. Adalar tarihsel olarak bölge sakinleri tarafından "jolet jen Anij" (Tanrı'nın Hediyeleri) olarak biliniyordu. İspanya, adaları 1592'de sahiplendi ve Avrupa güçleri adalar üzerindeki egemenliğini 1874'te tanıdı. 1528'den beri resmen İspanyol Doğu Hint Adaları'nın bir parçasıydılar. Daha sonra İspanya, adaların bir kısmını 1885'te Alman İmparatorluğu'na sattı ve onlar o yıl adalarda ticaret yapan ticaret şirketleri, özellikle Jaluit Şirketi tarafından yönetilen Alman Yeni Gine'nin bir parçası oldu. I.Dünya Savaşı'nda Japonya İmparatorluğu, 1920'de Milletler Cemiyeti'nin Güney Denizleri Mandası'nı oluşturmak için diğer eski Alman topraklarıyla birleştiği Marshall Adaları'nı işgal etti. İkinci Dünya Savaşı sırasında A.B.D., 1944'te Gilbert ve Marshall Adaları kampanyasında adaların kontrolünü ele geçirdi. Bikini Atoll'da nükleer testler 1946'da başladı ve 1958'de sona erdi.

Ülke ismi
Adanın ismi Britanyalı kaptan John Marshall'dan gelmektedir. Marshall 1788 yılında adayı keşfetmiştir.

Tarih
1946 ve 1958 yılları arasında ABD tarafından adalar civarında 67 kez nükleer bomba  denemeleri yapılmıştır. 1954 yılında ise ada yakınlarındaki Bikini Mercan Adaları'nda ABD'nin gerçekleştirdiği en mühim ve en zararlısı olan Castle Bravo yani termonükleer hidrojen bombasının denemesini yapılmıştır. Atılan bombanın gücü Hiroşima ve Nagazakiye atılan atom bombalarının  yaklaşık 1.000 katı gücündedir. 1947 ile 1986 arası ABD egemenliğinde kalmıştır.

Atomic Energy Commission isimli oluşum 1956 yılında Marshall Adalarını "dünyanın açık ara farkla en kirletilmiş yeri olarak" damgalamıştır.

Notlar

Dış bağlantılar

 marshallinseln.net Adalar hakkında bilgiler (Almanca)
 Marshall Adaları hakkında bilgiler (Almanca)
 Foreign Ships in Micronesia: Marshalls, Adanın keşfi ve ziyareti (1526-1885 arası) (İngilizce)
 Political Handbook of the World 2015  (Sayfa 3928)

Marshall Adaları


Bambuí es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais.

De acuerdo con el censo realizado por el IBGE en 2010, su población es de 22.709 habitantes. El municipio tiene un área total de 1453,99 km² y está a 270 km de distancia de Belo Horizonte. El municipio se localiza en el centro-oeste minero, próximo a Sierra de la Canastra, donde nace el Río São Francisco.

Referencias

Enlaces externos

 Prefectura Municipal de Bambuí
 Cámara de los Concejales de Bambuí

Localidades de Minas Gerais

Bambuí


James Stuart henviser til blandt andre:

 James Stuart (arkitekt) (1713-1788) – engelsk arkitekt og arkæolog
 James Stuart (general) (1741-1815) – britisk officer og embedsmand
 James Ewell Brown Stuart (1833-1864) – amerikansk sydstatsgeneral
 James Francis Edward Stuart (1688-1766) – skotsk og engelsk tronprætendent

Se også
 Jakob af Skotland

James Stuart


Sayyid Mostafa Tajzadeh () is an Iranian reformist politician and a senior member of Islamic Iran Participation Front, as well as Mojahedin of the Islamic Revolution of Iran Organization.

He was imprisoned at Evin Prison from 2009 until 2016.

Tajzadeh was briefly Acting Minister of Interior under administration of President Mohammad Khatami after impeachment of Abdollah Nouri, advisor to President Mohammad Khatami in his last two years of administration, a deputy at Ministry of Interior and Ministry of Culture.

He is also a member of Association of Iranian Journalists.

Political career
In 1975, Tajzadeh went to the United States to study and became a member of Muslim Students Association, active against Shah of Iran. With the start of the Iranian Revolution in 1978, he left university and returned to Iran.

Tajzadeh served as the Political deput of the Ministry of Interior of Iran in the government of Mohammad Khatami, and under the Minister Abdollah Noori, since 1997, after being introduced to Noori by Gholamhossein Karbaschi and Mohammad Atrianfar. The first Iranian elections for the City and Village Councils of Iran happened under Tajzadeh. Later, he became an Adviser to the President of Iran, Mohammad Khatami, from November 21, 2004 until the presidency of Mahmoud Ahmadinejad.

He started working in the Islamic Republic government as an employee of the Ministry of Culture and Islamic Guidance in May 1982. He went up to become a vice minister when Mohammad Khatami was the Minister of Culture and Islamic Guidance. He left the ministry after a while, and worked for the newspaper Hamshahri until 1997.

Tajzadeh was one of seven leading reformists who filed a lawsuit against several commanders of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) for their alleged intervention in Iran's presidential elections.

Government work ban
In March 2001, while he was Political deputy at Ministry of Interior faced with charges of election fraud at 2000 Iranian legislative election after a clash with Guardian Council. He was barred from all government employment for three years, but did not appeal the verdict.

Imprisonment
Amnesty International reported that he was arrested in June 2009, amidst the 2009 Iranian election protests. He was convicted of "assembly and collusion against national security" and "propaganda against the regime", sentenced to 6 years in prison and a 10-year ban on political and press activities by Branch 15 of the Tehran Islamic Revolutionary Court. He was imprisoned in Evin Prison from 2009 until 2016. In 2014, while still in prison, he faced new charges and was convicted of another 1 year in prison.

Personal life
Tajzadeh is a Ph.D. student in political science at University of Tehran and has two daughters. His wife is Fakhrossadat Mohtashamipour, the niece of cleric Ali Akbar Mohtashami-Pur. He has also lived in the United States for 31 months.

During an interview with Iranian Documentarist Mr. Hossein Dehbashi, Mr. Tajzadeh acknowledged that he was not a good student during the last years of high school in Iran and received his high school diploma with difficulty but chose to continue his academic studies in the US in mid '70's since, according to Mr. Tajzadeh, "American universities and colleges were easy to enroll in". Mr. Tajzadeh, during the same interview with Mr. Dehbashi, stated: "I enrolled at Siskiyous College between Houston and Dallas [in Texas] just to have my [US issued] Student's Visa renewed but I let it go after a while". In fact, Mr. Tajzadeh acknowledges that he did not study in the US at all."But [there in Texas] we established "Falagh" Group since we believed in armed resistance and fighting against the Shah's Regime. "I went back to Iran then but my other friends like Mr. Khosravi, Mr. Baezi and some others left [USA] directly for Syria and Lebanon to be trained"; continued Mr. Tajzadeh.

References

External links
 Mostafa Tajzadeh's blog (in Persian)
 A short biography, Tajzadeh's short autobiography (in Persian)

1956 births
Living people
Iranian Vice Ministers
Iranian prisoners and detainees
Islamic Iran Participation Front politicians
Mojahedin of the Islamic Revolution of Iran Organization politicians
Presidential advisers of Iran
People convicted of action against national security by the Islamic Republic of Iran
People convicted of spreading propaganda against the system by the Islamic Republic of Iran
Iranian politicians convicted of crimes
Members of the National Council for Peace

Mostafa Tajzadeh


Rune Herregodts (Aalst, 27 de julho de 1998) é um ciclista belga que compete com a equipa Intermarché-Circus-Wanty.

Palmarés
 2020
 Paris-Tours sub-23

 2021
 Tour de Drenthe

 2022
 1 etapa da Volta à Andaluzia
 1 etapa do Sazka Tour

Equipas
  Sport Vlaanderen-Baloise (2021-2022)
  Intermarché-Circus-Wanty (2023-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Bélgica
Naturais de Aalst

Rune Herregodts


Bachwalow oder weiblich Bachwalowa ist der Familienname folgender Personen:

 Jekaterina Alexandrowna Bachwalowa (* 1972), russische Hürdenläuferin
 Nikolai Sergejewitsch Bachwalow (1934–2005), russischer Mathematiker

Bachwalow


فرديناند كريستيان باور (باللاتينية Ferdinand Christian Baur) ثيولوجي ألماني وقائد مدرسة توبنغن الثيولوجية التي سميت نسبة لجامعة توبنغن. اتبع ديالكتيك هيغل ووضع أدلة بأن مسيحية القرن الثاني كانت مركبة من توجهين مختلفين هما المسيحية اليهودية والمسيحية البولصية. في النقد العالي اقترح تاريخا متأخرا لرسائل بولس الشخصية.

مراجع
 Otto Pfleiderer, 1890. Development of Theology

Dictionary of Biblical Interpretation, s.v. "Tübingen School."

J. Fitzer, Möhler and Baur in Controversy, 1832-38: Romantic-Idealist Assessment of the Reformation and Counter-Reformation (Tallahassee (FL), 1974) (AAR Studies in Religion, 7).

F. Kaufmann, Foundations of Modern Church History (New York, 1992) (American University Studies. Series VII. Theology and Religion, 115).

Th. A. Robinson, The Baur Thesis Examined: The Geography of Heresy in the Early Christian Church (Lewiston (NY)-Lampeter, 1988) (Studies in Bible and Early Christianity, 11).

U. Köpf, Historisch-kritische Geschichtsbetrachtung. Ferdinand Christian Baur und seine Schueler (Sigmaringen, 1994) (Contubernium, 40).

مواقع خارجية

 F.C. Baur on the Higher Criticism; a brief quote
 Tubingen School, summary

مراجع

أشخاص من شتوتغارت
خريجو جامعة توبنجن
علماء الكتاب المقدس ألمان
علماء الكتاب المقدس مسيحيون في القرن 19
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
لاهوتيون ألمان
لاهوتيون بروتستانتيون ألمان في القرن 19
لاهوتيون مسيحيون
مواليد 1792
مواليد في فلباخ
نظرية أسطورة يسوع
وفيات 1860
وفيات في توبينغن
أعضاء هيئة تدريس جامعة توبينغن

فرديناند كريستيان باور


Santa Cruz Balanyá es un municipio del departamento de Chimaltenango, Guatemala. Tenía un estimado de población de 10.981 habitantes para el año 2022.

El poblado es de origen kakchikel. Su área geográfica es de 40 km², y tiene una altitud de 2,000  La feria titular de la cabecera municipal es celebrada el día 3 de mayo en honor a la imagen de la Santa Cruz.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas. De esta forma, Santa Cruz Balanyá recibió su nombre en honor de la Santa Cruz de Cristo.

Geografía física

Está rodeada por municipios del departamento de Chimaltenango:

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos, tributos destinados para los mismos; esta legislación se encuentra dispersa en diversos niveles.  Ahora bien, que exista legislación específica para los municipios no significa que a estos no les sean aplicables las normas contenidas en otros cuerpos normativos, pues aunque se trata de entidades autónomas, las mismas se encuentran sujetas, al igual que todas las entidades de tal naturaleza, a la legislación nacional.

Específicamente, las principales leyes que rigen a los municipios en Guatemala desde 1985 son:

El gobierno de los municipios de Guatemala está a cargo de un Concejo Municipal, de conformidad con el artículo 254 de la Constitución Política de la República de Guatemala, que establece que «el gobierno municipal será ejercido por un concejo municipal». A su vez, el código municipal —que tiene carácter de ley ordinaria y contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios de Guatemala— establece en su artículo 9 que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal». Por último, el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra de conformidad con lo que establece la Constitución en su artículo 254, es decir «se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos». Al respecto, el código municipal en el artículo 9 establece «que se integra por el alcalde, los síndicos y los concejales, todos electos directa y popularmente en cada municipio de conformidad con la ley de la materia».

Historia

Tras la Independencia de Centroamérica

La constitución del Estado de Guatemala de 1825 dividió al territorio del Estado en diez distritos para la administración de justicia; la constitución indica que el poblado de «Balanyá» era parte del Circuito de Comalapa en el Distrito N.°8 Sacatepéquez, junto con la propia Comalapa, Santa Polonia, Patzum, el Molino, Tecpam-Guatemala y San Martín.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Chimaltenango

Santa Cruz Balanyá


La Coupe des Pays-Bas de football 1902-1903, nommée la KNVB Beker, est la  de la Coupe des Pays-Bas.

Déroulement de la compétition
Tous les tours se jouent en élimination directe. À chaque tour, un tirage au sort est effectué pour déterminer les adversaires.

Finale
La finale se joue le  à La Haye, le HVV La Haye bat le HBS La Haye 6 à 1 et remporte son premier titre.

Notes et références
KNVB Beker 1902-1903 sur voetbalarchieven.nl

1902-1903
1902 aux Pays-Bas
1903 aux Pays-Bas
Pays-Bas


Sytkivtsi () est une commune urbaine de l'oblast de Vinnytsia, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Vinnytsia

Sytkivtsi


Mohammed bin Awad bin Laden (født 1908, død 3. september 1967) var en erhvervsmand og mangemilliardær, som var født i Yemen og levede og arbejdede i Saudi-Arabien og grundlagde hvad der i dag er Saudi Binladin Group. Han havde 22 koner og var far til 56 børn, deriblandt Osama bin Laden. Han døde i en flyulykke.

Personer fra Saudi-Arabien

Mohammad bin Laden


Anton Pavloviç Çehov (, ; 29 Ocak 1860 - 15 Temmuz 1904), Rus oyun ve kısa öykü yazarıdır. Tarihte kısa öykü alanında en iyi yazarlar arasında sayılmaktadır. Oyun yazarı olarak kariyerinde dört klasik eser üretmiş ve en iyi kısa öyküleri, yazarlar ve eleştirmenler tarafından olumlu eleştiriler almıştır. Çehov, Henrik Ibsen ve August Strindberg ile birlikte çoğu zaman tiyatroda erken modernizmin doğuşundaki üç yaratıcı figürden biri olarak anılmaktadır. Çehov, edebî kariyerinin çoğunda tıp doktoru olarak çalışmış ve "Tıp benim nikâhlı karım, edebiyat ise metresim." sözlerini dile getirmiştir.

Çehov, 1896'daki Martı gösteriminden sonra tiyatroyu bırakmıştır fakat oyun, Konstantin Stanislavski'nin Moskova Sanat Tiyatrosu tarafından 1898'de yeniden canlandırılmıştır. Moskova Sanat Tiyatrosu, daha sonra Çehov'un Vanya Dayı'sını sahnelemiş ve  Çehov'un son iki oyunu Üç Kızkardeş ile Vişne Bahçesi'nin galasını yapmıştır. Çehov geleneksel eylem yerine bir "ruh hali tiyatrosu" ve "metinde batık bir yaşam" sunduğu için bu dört eser, hem seyirciye hem oyuncu topluluğuna meydan okumayı sunmaktadır.

Çehov ilk başta sadece maddi kazanç için yazılar yazmış ancak sanatsal hırsları arttıkça modern kısa öykünün evrimini etkileyen biçimsel yenilikler yapmıştır. Okuyuculara verdiği zorluklardan ötürü özür dilememiş ve bir sanatçının rolünün soru sormak olduğunu ve sorulara cevap vermek olmadığını belirtmiştir.

Hayatı

Çocukluğu

Anton Çehov, Rusya'nın güneyindeki Azak Denizi'ne bağlı bir liman şehri olan Taganrog'ta 29 Ocak 1860 ( 17 Ocak) tarihinde Büyük St. Anthony bayramında altı çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Eski bir serf ile Ukraynalı bir kadının oğlu olan babası Pavel Yegorovich Çehov, Kobeliaky (günümüz Ukrayna'sında Poltava Oblastı) yakınlarındaki Vilkhovatka köyündendi ve bir bakkal işletiyordu. Kilise korosu şefi, dindar bir Ortodoks Hristiyan olan ve çocuklarına fiziksel istismarda bulunan babası Pavel Çehov, bazı tarihçiler tarafından oğlunun iki yüzlülükle ilgili birçok portresi için bir model olarak görülmüştür. Çehov'un annesi Yevgeniya (Morozova), Rusya'nın her yerinde kumaş tüccarı babasıyla yaptığı yolculukların hikâyeleriyle çocukları eğlendiren mükemmel bir hikâye anlatıcısıydı. Çehov, "Biz, yeteneklerimizi babamızdan aldık ama ruhumuz, annemizden." diye belirtmiştir. Yetişkinlik döneminde Çehov, erkek kardeşi Alexander'ın, karısı ve çocuklarına karşı gösterdiği bazı davranışları, kendisine Pavel'ın tiranlığını hatırlatarak eleştirdi: "Annemizin gençliğini mahveden şeyin, zorbalık ve yalan olduğunu hatırlamanızı rica ediyorum. Zorbalık ve yalan, çocukluğumuzu o kadar berbat etti ki, ürküntüye kapılmadan ve tiksinmeden o günleri düşünemiyorum. Çorbanın çok fazla tuzlu olması üzerine sinir krizi geçirdiği ve annemize aptal dediği zaman hissettiğimiz korku ve iğrenmeyi hatırlayın."

Çehov, Taganrog'daki Yunan Okulu ile Taganrog Gymnasium'da (daha sonra Çehov Gymnasium olarak değiştirildi) eğitim aldı ve Taganrog Gymnasium'da Eski Yunanca dersinin bir sınavında geçemeyince on beş yaşındayken sınıfta kaldı. Taganrog'taki Yunan Ortodoks manastırında ve babasının korolarında şarkı söyledi. 1892 tarihli bir mektubunda çocukluğunu tanımlamak için "ıstırap" kelimesini kullandı ve şunları belirtmiştir:
"Kardeşlerim ve ben kilisenin ortasında dururken "May my prayer be exalted" ya da "The Archangel's Voice" triosunu söylerken herkes bize duygulu bir şekilde bakıyor ve ailelerimizi kıskanıyordu ama biz o sırada kendimizi küçük mahkûmlar gibi hissediyorduk."
Çehov daha sonra Ateist oldu.

1876'da, Çehov'un babası yeni bir ev inşa etmek için yaptığı harcamalar ve Mironov adında bir müteahhit tarafından aldatılma sonucu iflasını ilan etti. Borcundan ötürü hapishaneye girmemek için üniversitede okuyan en büyük iki oğlu Alexander ve Nikolay'ın yanına, Moskova'ya, kaçtı. Aile, Moskova'da yoksulluk içinde yaşadı ve Çehov'un annesi bu olayla birlikte fiziksel ve duygusal olarak çöktü. Çehov ailesinin mallarını satmak ve eğitimini bitirmek için geride kaldı.

Çehov, üç yıl daha Taganrog'ta yaşadı ve Vişne Bahçesi'ndeki Lopakhin gibi Selivanov adında bir adamla pansiyoner olarak kaldı ve evlerinin bedelini aileden kurtarmıştı. Çehov, özel öğretmenler tutarak icabına baktığı eğitiminin parasını ödemek için saka kuşu yakalayıp sattı ve diğer işlerin yanı sıra gazetelere kısa skeçler sattı. Moskova'daki ailesine yollayabileceği her rubleyi onları neşelendirebilecek mizahi mektuplar eşliğinde gönderdi. Bu süre boyunca Miguel de Cervantes, İvan Turgenyev, İvan Gonçarov ve Arthur Schopenhauer gibi kişilerin eserlerini iyice ve çözümsel bir şekilde okudu ve Babasızlık adında komedi drama yazdı fakat erkek kardeşi Alexander, "masum [bir] uydurma olsa da affedilmez" olduğu için oyunu reddetti. Çehov ayrıca bir dizi aşk işlerinin de tadını çıkarıyordu ki bunlardan biri, bir öğretmenin karısıyla olan ilişkisiydi.

1879'da Çehov okulunu bitirdi, ailesinin yanına, Moskova'ya, gitti ve burada I. S. Sechenov Moskova Devlet Tıp Üniversitesi'nin tıp fakültesine kabul edildi.

İlk yazıları
Çehov, artık bütün ailenin sorumluluğunu üstlenmişti. Ailesini desteklemek ve harç ücretlerini ödemek için "Antoşa Çehonte" (Антоша Чехонте) ve "Dalaksız Adam" (Человек без селезенки) gibi takma isimler altında çağdaş Rus hayatına dair günlük kısa, komik skeçler ve vinyetler yazdı. Olağanüstü çıkışıyla yavaş yavaş Rus sokak yaşamının hicivli bir tarihçisi olarak ün kazandı ve 1882'de o zamanın önde gelen yayıncılarından Nikolai Leykin'in sahibi olduğu Oskolki (Fagmanlar) için yazıyordu. Çehov'un bu aşamadaki tonu, olgun kurgusuyla bilinenlerden daha ağırdı..

1884'te Çehov, az para kazandığı ve fakirleri ücretsiz muayene ettiği ana mesleği hekimliğe hak kazandı.

1884 ve 1885'te Çehov kendini kan öksürürken buldu ve 1886'da nöbetler kötüleşmeye başladı fakat tüberküloz olduğunu arkadaşlarıyla ailesine itiraf edemedi. Durumunu Leykin'e "Kendi meslektaşlarım tarafından muayene edilmekten korkuyorum." sözleriyle itiraf etti. Haftalık dergiler için yazmaya devam etti ve ailesinin daha iyi bir yere taşınmasını sağlayacak kadar yeterli para kazanıyordu.

1886'nın başlarında milyoner sermayeder Alexey Suvorin'in hem sahibi olduğu hem editörlüğünü yaptığı ve St. Petersburg'daki en popüler gazetelerden biri olan Novoye Vremya (Yeni Zaman) için yazma teklifi aldı; Çehov, satır başına Leykin'in iki katı ücret alacak ve üç kez yazacaktı. Suvorin, Çehov'la ömür boyu sürecek bir arkadaşlık başlatmıştı ve belki de Çehov'un en yakını olmuştu.

Çok geçmeden popüler ilginin yanı sıra Çehov'un edebiyatı da ilgi çekmeye başlamıştı. Dönemin ünlü bir Rus yazarı olan altmış dört yaşındaki Dmitri Grigoroviç, Çehov'un "Avcı" adlı kısa öyküsünü okuduktan sonra Çehov'a şunları yazdı: "Gerçek bir yeteneğiniz var, bir yetenek ki sizi yeni kuşaktaki yazarlar arasında ön sırada tutmakta." Ayrıca Çehov'a yavaşlaması, az yazması ve edebi kaliteye odaklanması konusunda tavsiyelerde bulunmuştur.

Çehov mektuba cevap vererek mektubun kendisine "şimşek gibi" vurduğunu söylemiş ve "Öykülerimi, muhabirlerin yangınlar hakkında notlarını kaleme alması gibi -mekanik olarak, yarı bilinçle, okuyucuyla ya da kendimle ilgili hiçbir şeyi önemsemeyerek- yazıyordum." diye itirafta bulunmuştur. Erken el yazmalarının sık sık aşırı özenle yazıldığını ve sürekli gözden geçirdiğini ortaya koyması nedeniyle bu itiraf, Çehov'a kötülük yapmış olabilir. Grigoroviç'in tavsiyesi yine de yirmi altı yaşındaki yazara daha ciddi, sanatsal bir tutkuya ilham verdi. Çehov, 1888'de Grigoroviç'in küçük bir torpiliyle Alacakaranlıkta (V Sumerkakh) adlı kısa öykü koleksiyonuyla "yüksek artistik değere sahip en iyi edebi ürün" dalında Puşkin Ödülü kazandı.

Dönüm noktası
Aşırı çalışma ve kötü sağlığından ötürü yorgun olan Çehov, 1887'de Ukrayna'ya seyahat etti ve bu seyahat onda bozkırın güzelliğini depreştirdi. Dönüşünde "oldukça garip ve çok özgün bir şey" olarak nitelendirdiği ve Severny Vestnik'te yayımlanan "Step" adlı novella uzunluğundaki kısa öyküsünü yazmaya başladı. Karakterlerin düşünce süreçlerine sürüklenen bir anlatıda, Çehov, evden uzakta yaşamak için gönderilen genç bir çocuk ile arkadaşlarının, bir rahibin ve bir tüccarın gözünden bozkır boyunca hafif gezinti arabasıyla bir yolculuk başlatır. "Step", "Çehov şiirinin sözlüğü" olarak adlandırılmış ve olgun kurgusunun kalitesinin çoğunu sergileyerek ve bir gazeteden ziyade edebi bir dergide yayımlanarak Çehov'a önemli bir yükselişi sağlamıştır.

1887 sonbaharında, Korsh adlı bir tiyatro yöneticisi Çehov'u bir oyun yazması için görevlendirdi ve bunun sonucunda İvanov adlı oyun iki haftada yazılarak kasımda sahnelendi. Her ne kadar Çehov bu deneyimi "berbat" bulsa ve kardeşi Alexander'a yazdığı mektupta kaotik ürünün komik bir portresi olduğundan bahsetse de oyun hit olmuş ve özgünlüğe sahip bir çalışma olarak övülmüştür. Ayrıca Çehov o dönemde tam anlamıyla farkında olmasa da Martı (yazım yılı 1895), Vanya Dayı (yazım yılı 1897), Üç Kızkardeş (yazım yılı 1900) ile Vişne Bahçesi (yazım yılı 1903) gibi oyunları bugün bile oyunculuk aracına sağduyulu olan devrimci bir omurga olarak hizmet etmektedir: insanların gerçekte birbirlerine nasıl davrandıklarını ve (birbirleri ile) nasıl konuştukları üzerine "gerçekçiliği" yeniden yaratma ve ifade etme çabası ve izleyicinin insan olmanın ne anlama geldiğine dair bütün ayrıntılarıyla (olduğu gibi) kendi tanımını yansıtması umuduyla insani durumu mümkün olduğu kadar doğru bir şekilde ifade etmek için sahneye dönüştürmek.

Bu oyunculuk sanatına yaklaşma felsefesi sadece değişmeyen bir özellik değil ayrıca 20. yüzyılın büyük bir bölümünden bu güne kadar oyunculuğun temel taşıdır. Mikhail Çehov, Ivanov'u kardeşinin entelektüel gelişimi ve edebi kariyerinde önemli bir an olarak değerlendirmiştir. Bu dönemden itibaren Çehov'un bir gözlemi ortaya çıkmıştır ve bu, Çehov'un tüfeği olarak bilinmektedir. Bu gözleme göre, bir anlatıdaki her ögenin gerekli ve yeri doldurulamazdır ve her şeyin ortadan kaldırılır.

"Hikâye ile alakalı olmayan her şeyi kaldırın. Eğer ilk bölümde 'duvarda bir tüfek asılı' diyorsanız ikinci veya üçüncü bölümde o silah patlamalıdır. Eğer ateşlenmeyecekse, o silah orada asılı olmamalıdır."S. Shchukin, Memoirs (1911)
—Anton Çehov

Çehov'un kardeşi Nikolay'ın 1889'da tüberkülozdan ölmesi Sıkıcı Bir Öykü'ye ilham kaynağı olmuştur ve hayatının sonunda hayatının amaçsız geçtiğini fark eden bir adam hakkında olan eser, aynı yılın eylülünde bitirilmiştir. Nikolay'ın ölümünden sonra kardeşi Çehov'un depresyonda ve huzursuz olduğunu yazan Mikhail Çehov, hukuk çalışmalarının bir parçası olarak o dönem cezaevlerini araştırıyordu ve Anton Çehov, kendi hayatında bir amaç için, bir süre sonra cezaevi reformu meselesini takıntı haline getirmiştir.

Sahalin
1890'da Çehov, Japonya'nın kuzeyindeki katorga yani ceza kolonisi olan Sahalin Adası ile Uzak Doğu Rusyası'na tren, at arabası ve nehir vapuru ile zorlu bir yolculuğa çıkmış ve burada üç ay boyunca binlerce mahkûm ve yerleşimci ile bir nüfus sayımı için görüşme yapmıştır. Çehov'un Sahalin'e yaptığı iki buçuk aylık yolculuk sırasında yazdığı mektuplar en iyileri arasında sayılmaktadır. Kız kardeşine Tomsk hakkında yazdıklarıyla şehir kötü bir üne sahip olmuştur.

"Tomsk çok sıkıcı bir kasaba. Tanıştığım sarhoşlardan ve bana saygılarını göstermek için otele gelen entelektüel insanlardan yola çıkarak karar verirsem  sakinleri de çok sıkıcı.

Çehov, Sahalin'de kırbaçlama, malzemelerin zimmete geçirilmesi ve kadınların fuhuşa zorlanması dahil birçok şeye şahit olmuştur ve bunlar da onu dehşete düşürmüş ve öfkelendirmiştir. "Öyle anlar vardı ki insanın alçalmasının en uç sınırlarını gördüğümü hissettim." diye yazmıştır. Özellikle, ceza kolonisinde yaşayan çocukların aileleriyle yaşadığı kötü durumdan etkilenmiştir. Örneğin:

"Amur üzerinde vapurda Sahalin'e giderken karısını öldüren ve ayaklarına pranga takılan bir mahkûm vardı. Altı yaşındaki küçük kızı da onunlaydı. Mahkûmun küçük kızı peşinden sürüklediğini fark ettim ve [küçük kız] onun prangalarını tutuyordu. Gece olduğunda çocuk, asker ve mahkûmların birlikte yığın halde uyuduğu yerde uyuyordu.

Çehov daha sonra yardımın bir cevap olmadığı ancak devletin mahkûmlara insanî muameleyi finanse etme görevi olduğu sonucuna varmıştır. Elde ettiği bulgular, 1893 ile 1894'te Ostrov Sakhalin (Sahalin Adası) adıyla edebi değil de 	toplumsal bilim olarak yayımlanmıştır. Çehov, uzunca kısa öyküsü "The Murder"da "Sahalin Cehennemi" için edebi bir ifade bulmuştur. Çehov'un Sahalin üzerine yazdığı yazı, Haruki Murakami'nin 1Q84 adlı romanında kısa bir yorum ve analiz konusudur. Aynı zamanda Nobel Ödülü sahibi Seamus Heaney'in, "Çehov, Sahalin'de" adlı bir şiirin konusu olmuştur.

Melikhovo
1892'de Çehov, 1899 yılına kadar ailesiyle yaşayacağı ve Moskova'nın yaklaşık 40 km güneyinde yer alan Melikhovo'dan küçük bir arazi mülkünü satın almıştır. "Lord olmak güzeldir." diyerek (Shcheglov takma adı altında esprili parçalar yazan) arkadaşı Ivan Leontyev'e takılmış ancak ev sahibi olarak sorumluluklarını ciddiye almış ve kısa sürede yerli köylülere faydası dokunmuştur. 1892'deki kıtlık ve kolera salgınlarının kurbanları için yardım ayarlamanın yanı sıra üç okul, bir yangın istasyonu ve bir klinik inşa etmeye ve tüberkülozu sık sık yeniden ortaya çıkmasına rağmen kendi sağlık aletlerini civardaki köylülere bağışlamaya devam etmiştir. Melikhovo'daki evlerin bir ferdi olan Mihail Çehov, kardeşinin tıbbi bağlantısının kapsamını şöyle anlatmıştır:

"Çehov'un Melikhovo'ya taşındığı ilk günden itibaren yirmi mil ötedeki hasta[lar] ona akın etmeye başladı. Yürüyerek ya da arabalara getirildiler ve çoğu zaman uzaktaki hastalar için alınıp götürüldü. Bazen sabahın erken saatlerinde köylü kadınlar ve çocuklar onun kapısının önünde ayakta bekliyordu."

Çehov'un ilaç harcamaları kayda değerdi ancak en büyük maliyet, hastayı ziyaret etmek için birkaç saat süren yolculuklar yapmaktı ki bu da yazma için zamanını azaltmıştır. Ancak Çehov'un bir doktor olarak çalışması, Rus toplumunun bütün kesimleriyle yakın temasa geçmesini sağlayarak yazılarını zenginleştirmiştir. Örneğin, köylülerin sağlıksız ve sıkışık yaşam koşullarını ilk elden görmüş ve bunları, kısa öyküsü "Köylüler"de ele almıştır. Çehov, üst sınıfı da ziyaret etmiş ve bunu not defterine geçirmiştir: "Aristokratlar? Piyasa kadınlarında olduğu gibi aynı çirkin vücutlar ve fiziksel kirlilik, aynı dişsiz yaşlılık ve iğrenç ölüm."

1894'te Çehov, Martı oyununu Melikhovo'daki meyve bahçesinde inşa ettiği bir kulübede yazmaya başlamıştır. Mülkiyete taşındığı günden itibaren iki yıl içinde evi yenilemiş, tarım ve bahçecilik yapmaya başlamış, meyve bahçesi ile göletle ilgilenmiş ve öyle çok ağaç dikmişti ki Mikhail'e göre Çehov, "onlara çocuklarıymış gibi baktı. Üç Kızkardeş'teki Yarbay Verşinin gibi onlara baktığında üç veya dört yüz yıl sonra nasıl olacağını hayal ediyordu."

17 Ekim 1896'da St. Petersburg'daki Alexandrinsky Tiyatrosu'nda gösterilen Martı'nın ilk gecesi tam bir fiyaskoydu. Oyun, seyirci tarafından yuhalanmış ve Çehov, tiyatrodan vazgeçme eşiğine gelmiştir. Ancak oyun, tiyatro yönetmeni Vladimir Nemirovich-Danchenko'yu etkilemiş ve meslektaşı Konstantin Stanislavski'yi 1898'de yenilikçi Moskova Sanat Tiyatrosu için yeni bir prodüksiyonu yönetmeye ikna etmiştir.. Stanislavski'nin psikolojik gerçekçiliğe ve topluluk oyunlarına gösterdiği dikkat, gizli incelikleri metinden aldırdı ve Çehov'un oyun yazımına olan ilgisini geri getirdi. Sanat Tiyatrosu Çehov'dan daha fazla oyun ısmarladı ve ertesi yıl Çehov'un 1896'da tamamladığı Van Dayıyı sergiledi.

Yalta
1897 yılının mart ayında Çehov, Moskova'yı ziyaret ederken akciğerlerden büyük bir kanama geçirmiştir.  Büyük zorluklarla bir kliniğe girmek için ikna edildi ve burada doktorlar akciğerlerinin üst kısmında tüberküloz teşhisi koymuş ve yaşam tarzlarında bir değişiklik tavsiye etmiştir.

1898'de babasının ölümünden sonra, Çehov Yalta'nın eteklerinde bir arsa almış ve burada bir sonraki yıl annesi ve kızkardeşiyle birlikte taşındığı bir villa yapmıştır. Ağaç ve çiçek dikmiş, köpek ve turna beslemiştir. Ayrıca Lev Tolstoy ve Maksim Gorki gibi kişileri ağırlamıştır. Her zaman Moskova için "sıcak Sibirya" yı terk etmek ya da yurt dışı gezileri yapmak Çehov'a iyi gelmiştir. Yalta'da Sanat Tiyatrosu için iki oyun daha tamamlamıştır ve "daha önce krep yediğim şekilde" yazdığı günlerden daha büyük zorluklarla besleniyordu. Üç Kızkardeş ve Vişne Bahçesi, her biri bir yılını aldı.

25 Mayıs 1901'de Çehov, Olga Knipper'la sessizce evlendi. Knipperr, Çehov'un Martı'nın provalarında taıştığı Nemirovich-Danchenko'nun bir zamanlar sevgilisiydi ve vesayeti altındaydı. Bu ana kadar "Rusya'nın en zorlu edebi bekârı" olarak bilinen Çehov. ilişki kurmayı es geçmiş ve ilişki yerine genelevlere gitmeyi tercih etmiştir. Suvorin'e yazdığı bir mektupta şunları dile getirmiştir:

"Eğer istiyorsan muhakkak evleneceğim. Ama bu şartlarda her şey şimdiye kadar olduğu gibi olmalı. Ben taşrada yaşarken o, Moskova'da yaşamalı ve onu görmeye gideceğim... Mükemmel bir koca olmaya söz veriyorum ama bana, ay gibi her gün gökyüzümde görünmeyecek bir kadın ver.

Mektup, Çehov'un Olga'yla olan evliliğiyle ilgili isabetli bir tahmin oluşturmuştur: Çehov, Yalta'da yaşarken Olga, oyunculuk kariyerine devam etmek için Moskova'da yaşamıştır. 1902'de Olga düşük yaptı ve Donald Rayfield, çiftin mektuplarına dayanarak Çehov ve Olga'nın birbirinden ayrı kaldı dönemde gebeliğin ortaya çıkmış olabileceğine dair kanıt sunmuştur fakat Rus bilim insanları bu iddiayı reddetmişlerdir. Bu uzun mesafeli evliliğin edebi mirası, tiyatro tarihinin mücevherlerini koruyan bir yazışmadır ve buna Stanislavski'nin yönetmenlik yöntemleri hakkında paylaşılan şikayetlerle Çehov'un yazdığı oyunlarında Olga'ya performansı hakkında tavsiyelerde bulunması dahildir.

Çehov, Yalta'da oldu dönemde en ünlü öyküleriden birini yazmıştır: "Küçük Köpekli Kadın" ve bu öyküde ilk bakışta, alaycı evli bir erkekle Yalta'da tatil yaparken bir araya gelen mutsuz bir evli kadın arasında geçici bir ilişki ele alınmaktadır. İkisi de bu tanışmadan kalıcı bir şey beklemez. Beklenmedik şekilde ikili arasında yavaş yavaş derin bir aşk filizlenir. Öykü derinden aşık olmanın bir sonucu olarak hayal kırıklığına uğramış erkek kahramanın yaşadığı iç dönüşüm ile ya ailelerinden ya da birbirlerinden ayrılmak suretiyle meseleyi çözememelerini ustaca işlemiştir.

Ölümü
Mayıs 1904'te Çehov'un tüberkülozu ölümcül derecede ilerlemiştir. Mihail Çehov, "Çehov'u gören herkes sonun çok uzak olmadığını gizlice düşündüğünü ve sona yaklaştığında [Çehov'un] bunu fark ettiğini" dile getirmiştir. 3 Haziran'da Kara Orman'daki Alman kaplıca şehri Badenweiler'e gitmek Olga ile yola çıkmış ve buradan kız kardeşi Masha'ya görünürde neşeli mektuplar yazmıştır ve mektuplarında çevreyle yiyecekler hakkında bilgiler vermiş ayrıca sağlığının daha iyiye gittiğine annesiyle kız kardeşini inandırmıştır. Son mektubunda ise Alman kadınlarının giyiniş şeklinden yakınmıştır.

Çehov'un ölümü "edebi tarihin en önemli sanatsal yapıt"larından biri haline gelmiş ve özellikle de Raymond Carver'ın "Errand" kısa öyküsü olmak üzere birçok kez kurgulanmış, süslenmiş ve tekrar anlatılmıştır. 1908'de, Olga kocasının son anlarını şöyle dile getirmiştir:

"Anton olağandışı bir şekilde oturdu ve yüksek sesle ve açıkça söyledi (neredeyse hiç Almanca bilmese de): Ich sterbe ("Ölüyorum"). Doktor onu sakinleştirdi, bir şırınga aldı, ona bir kâfur iğnesi yaptı ve şampanya sipariş etti. Anton dolu bir bardak aldı, inceledi, bana gülümsedi ve şöyle dedi: "Şampanya içmem üzerinden çok zaman geçti." Şampanyayı bitirdi ve sol tarafına sessizce uzandı ve ona doğru koşarak yatağa eğilip ona seslenecek vaktim oldu ama nefes almayı bırakmıştı ve çocuklar gibi huzur içinde uyuyordu."

Çehov'un naaşı, istiridye için kullanılan bir soğutulmuş demiryolu aracıyla Moskova'ya taşındı ve bu detay Gorki'yi rahatsız etmiştir. Binlerce yas tutanlardan bazıları yanlışlıkla bir askerî grup eşliğinde General Keller'ın cenaze törenini takip etmiştir. Çehov, Novodeviçi Mezarlığı'ndaki babasının yanında gömülmüştür.

Eserleri
Tiyatro oyunları

 Tütünün Zararları (О вреде табака; 1886, 1902)
 Kuğunun Şarkısı (Лебединая песня, 1887)
 İvanov (Иванов, 1887)
 Ayı (Медведь: Шутка в одном действии, 1888)
 Bir Evlenme Teklifi (Предложение, c. 1888-1889)—one act
A Tragedian in Spite of Himself ya da A Reluctant Tragic Hero (Трагик поневоле, 1889)
 Düğün (Свадьба, 1889)—one act
 Tatyana Repina (Татьяна Репина, 1889)
 The Wood Demon (Леший, 1889)
 The Festivities (Юбилей, 1891)
 Martı (Чайка, 1896)
 Vanya Dayı (Дядя Ваня, 1899-1900)
 Üç Kızkardeş (Три сестры, 1901)
 Vişne Bahçesi (Вишнёвый сад, 1904
  Anayol Kıyısında (1884).

Öyküleri
 Altıncı Koğuş (1892)
 Yeni Bulunmuş Hikayeler

Kaynakça
Genel

 Allen, David, Performing Chekhov, Routledge (UK), 2001,
 Bartlett, Rosamund, and Anthony Phillips (translators), Chekhov: A Life in Letters, Penguin Books, 2004,
 Bartlett, Rosamund, Chekhov: Scenes from a Life, Free Press, 2004,
 Benedetti, Jean (editor and translator), Dear Writer, Dear Actress: The Love Letters of Olga Knipper and Anton Chekhov, Methuen Publishing Ltd, 1998 edition,
 Benedetti, Jean, Stanislavski: An Introduction, Methuen Drama, 1989 edition,
 Borny, Geoffrey, Interpreting Chekhov, ANU Press, 2006, , free download
 Chekhov, Anton, About Love and Other Stories, translated by Rosamund Bartlett, Oxford University Press, 2004,
 Chekhov, Anton, The Undiscovered Chekhov: Fifty New Stories, translated by Peter Constantine, Duck Editions, 2001,
 Chekhov, Anton, Easter Week, translated by Michael Henry Heim, engravings by Barry Moser, Shackman Press, 2010
 Chekhov, Anton, Forty Stories, translated and with an introduction by Robert Payne, New York, Vintage, 1991 edition,
 Chekhov, Anton, Letters of Anton Chekhov to His Family and Friends with Biographical Sketch, translated by Constance Garnett, Macmillan, 1920. Full text at Gutenberg. . Erişim tarihi 16 Şubat 2007.
 Chekhov, Anton, Note-Book of Anton Chekhov, translated by S. S. Koteliansky and Leonard Woolf, B.W. Huebsch, 1921. Full text at Gutenberg. . Erişim tarihi 16 Şubat 2007.
 Chekhov, Anton, The Other Chekhov, edited by Okla Elliott and Kyle Minor, with story introductions by Pinckney Benedict, Fred Chappell, Christopher Coake, Paul Crenshaw, Dorothy Gambrell, Steven Gillis, Michelle Herman, Jeff Parker, Benjamin Percy, and David R. Slavitt. New American Press, 2008 edition,
 Chekhov, Anton, Seven Short Novels, translated by Barbara Makanowitzky, W.W.Norton & Company, 2003 edition,
 Clyman, T. W. (Ed.).  A Chekhov companion. Westport, Ct: Greenwood Press, (1985).
 Finke, Michael C., Chekhov's 'Steppe': A Metapoetic Journey, an essay in Anton Chekhov Rediscovered, ed Savely Senderovich and Munir Sendich, Michigan Russian Language Journal, 1988,
 Finke, Michael C., Seeing Chekhov: Life and Art, Cornell UP, 2005,
 Gerhardie, William, Anton Chekhov, Macdonald, (1923) 1974 edition,
 Gorky, Maksim, Alexander Kuprin, and I.A. Bunin, Reminiscences of Anton Chekhov, translated by S. S. Koteliansky and Leonard Woolf, B.W.Huebsch, 1921. Read at eldritchpress. . Erişim tarihi 16 Şubat 2007.
 Gottlieb, Vera, and Paul Allain (eds), The Cambridge Companion to Chekhov, Cambridge University Press, 2000,
 Jackson, Robert Louis, Dostoevsky in Chekhov's Garden of Eden—'Because of Little Apples', in Dialogues with Dostoevsky, Stanford University Press, 1993,
 Klawans, Harold L., Chekhov's Lie, 1997, .  About the challenges of combining writing with the medical life.

 Miles, Patrick (ed), Chekhov on the British Stage, Cambridge University Press, 1993,
 Nabokov, Vladimir, Anton Chekhov, in Lectures on Russian Literature, Harvest/HBJ Books, [1981] 2002 edition, .
 Pitcher, Harvey, Chekhov's Leading Lady: Portrait of the Actress Olga Knipper, J Murray, 1979,
 Prose, Francine, Learning from Chekhov, in Writers on Writing, ed. Robert Pack and Jay Parini, UPNE, 1991,

 Sekirin, Peter. "Memories of Chekhov: Accounts of the Writer from His Family, Friends and Contemporaries," MacFarland Publishers, 2011,

 Speirs, L. Tolstoy and Chekhov. Cambridge, England: University Press, (1971),
 Stanislavski, Constantin, My Life in Art, Methuen Drama, 1980 edition,
 Styan, John Louis, Modern Drama in Theory and Practice, Cambridge University Press, 1981,

 Zeiger, Arthur, The Plays of Anton Chekhov, Claxton House, Inc., New York, NY, 1945.
 Tufarulo, G, M., La Luna è morta e lo specchio infranto. Miti letterari del Novecento, vol.1- G. Laterza, Bari, 2009– .

Özel

Dış bağlantılar

 Eserler

 Constance Garnett çevirisi kronolojik sıralı

  Çehov'un özgün dilinde eserleri
  Çehov'un Rusça dilinde eserleri.

1860 doğumlular
1904 yılında ölenler
20. yüzyıl oyun yazarları
Novodeviçi Mezarlığı'na defnedilenler
Tiyatro dramaturgları
Almanya'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
Modernizm
Moskova Sanat Tiyatrosu
Pozitivistler
Puşkin Ödülü sahipleri
Rusça eser veren yazarlar
Rus ateistler
Rus oyun yazarları
Ateist yazarlar
Veremden ölenler

Anton Çehov


Yuji Ishikawa (født 2. juli 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima og Tokushima Vortis.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Ishikawa


Moraza ist der Familienname folgender Personen:

 Jesús Moraza Ruiz de Azúa (* 1945), spanischer Geistlicher und Prälat von Lábrea
 Mateo Benigno de Moraza (1817–1878), spanischer Politiker

Moraza


جوسيمار موسكيرا انغولو  (ولد في 12 أكتوبر 1982 في مدينة أنتيوكيا) هو لاعب كرة القدم كولومبي وهو مدافع يلعب حاليا لأهلي جدة في المملكة العربية السعودية.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الأرجنتين
لاعبو كرة قدم رجالية كولومبيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كولومبيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تشيلي
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون كولومبيون مغتربون في الأرجنتين
رياضيون كولومبيون مغتربون في تشيلي
لاعبو أتليتيكو ناسيونال
لاعبو أرسنال دي ساراندي
لاعبو الدوري الأرجنتيني برايم بي
لاعبو الدوري التشيلي لكرة القدم الدرجة الممتازة
لاعبو الدوري الكولومبي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو النادي الأهلي (السعودية)
لاعبو انديبندينتي ريفاديفا
لاعبو إستوديانتيس دي لا بلاتا
لاعبو خميناسيا خوخوي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو غودوي كروز
لاعبو كرة قدم كولومبيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الأرجنتين
لاعبو كرة قدم مغتربون في تشيلي
لاعبو كرة قدم مغتربون كولومبيون
لاعبو كوبريسال
لاعبو منتخب كولومبيا لكرة القدم
لاعبو نادي أتليتيكو كولون
لاعبو نادي ألميرانته براون
مواليد 1982
رياضيون من إدارة أنتيوكيا
لاعبو كرة قدم من إدارة أنتيوكيا

جوسيمار موسكيرا


Morand est une distillerie, créée en 1889 par Louis Morand et Auguste Morand et située sur la commune de Martigny, dans le canton du Valais, en Suisse.

Elle produit notamment des spiritueux, comme la Williamine, une eau-de-vie à base de poires Williams, ou l'abricotine, aux abricots de Luizet dans le Valais. La distillerie produit également de nombreux sirops.

Histoire

Création et début
Louis Morand, âgé de 22 ans, ouvre une distillerie en 1889 à Martigny-Combe, en Valais. Associé à son frère Auguste, il reprend, une année plus tard, l'entreprise à son nom.

Situé dans une région viticole, entre Martigny-Croix, Plan-Cerisier et le Sommet-des-Vignes, Louis Morand distille du marc de raisin, des produits à base de plantes locales comme l'absinthe et le génépi, des liqueurs fines, du vermouth et différentes eaux-de-vie.

La Liqueur du Simplon, renommée plus tard en Liqueur du Grand-Saint-Bernard, permet à la distillerie de se faire connaître.

Industrialisation et grande distribution
L'entreprise familiale devient, sous la direction d'André Morand, fils de Louis Morand, une entreprise industrielle. Il agrandit la gamme de liqueurs, de sirops et de limonades et développe la distribution de boissons. Il crée la Williamine, une eau-de-vie fabriquée uniquement à base de poires Williams. La marque, qui devient un succès commercial, est déposée en 1953.

Williamine
Louis Morand reprend la distillerie dont l'évolution est amorcée par son père. Il développe les marchés et le réseau des agents étrangers. La Williamine est et les autres produits de l'entreprise sont diffusés à plus large échelle.

La  génération de Morand
La reprise de la quatrième génération se fait à une période de conjoncture délicate, de baisse de la consommation et d'une modification très importante des taxes sur l'alcool, mettant produits étrangers et produits autochtones au même niveau. Peu de distilleries survivent à la concurrence étrangère. En 2004, l'entreprise doit se restructurer et conquérir de nouveaux marchés. Une direction externe est mise en place en 2008, la famille Morand demeurant toujours très présente dans l'opérationnel et le conseil d'administration.

En 2021, Morand modernise les étiquettes et les recettes de ses sirops. Ces derniers réalisent près de la moitié du chiffre d'affaires de l'entreprise en 2023.

Bibliographie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Entreprise de boissons
Entreprise agroalimentaire ayant son siège en Suisse
Entreprise ayant son siège dans le canton du Valais
Boisson suisse

Distillerie Morand


August von Bönninghausen (* 24. Dezember 1831 in Münster; † 29. Dezember 1904 in Coesfeld) war ein deutscher Verwaltungsjurist und Landrat.

Leben
In die  katholische Familie von Bönninghausen mit zehn Kindern geboren, wurde Bönninghausen in St. Lamberti (Münster) getauft. In der preußischen Provinz Westfalen beheimatet, studierte er nach dem Abitur am 22. August 1853 in Münster Rechtswissenschaft an der  Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn, der  Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin und der  Schlesischen Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau. 1854 wurde er Mitglied der Corps  Saxonia Bonn und  Vandalia Berlin und 1856 Corpsschleifenträger der  Borussia Breslau. Die Prüfung zum Gerichtsreferendar bestand er am 6. April 1858 in Münster.

Wie schon sein Vater Clemens Maria Franz von Bönninghausen wurde er am 27. September 1867 kommissarisch, am 27. Januar 1868 endgültig zum dritten  Landrat des  Kreises Coesfeld ernannt. Über 36 Jahre blieb er bis zu seinem Tod im Amt. 1887 bis 1904 gehörte er für den Wahlkreis Coesfeld dem Provinziallandtag der Provinz Westfalen an.

Am 3. November 1869 heiratete er in Uerdingen Franziska Georgine Katharina von Beers.

Er war Geheimer Regierungsrat und nach Militärzeiten zwischen 1864 und 1868 Major  der Reserve.

Die Erhaltung seines Grabes in Coesfeld ist seit Jahrzehnten umstritten.

Literatur
 Alfred Bruns (Hrsg.), Josef Häming (Zusammenstellung): Die Abgeordneten des Westfalenparlaments 1826–1978 (= Westfälische Quellen- und Archivverzeichnisse, Band 2). Landschaftsverband Westfalen-Lippe, Münster 1978, S. 200.

Einzelnachweise

Weblinks
 August von Bönninghausen im Online-Ortsfamilienbuch Coesfeld

Verwaltungsjurist
Landrat (Kreis Coesfeld)
Geheimer Regierungsrat
Mitglied des Provinziallandtages von Westfalen (Königreich Preußen)
Person (Coesfeld)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
August
Deutscher
Geboren 1831
Gestorben 1904
Mann

August von Bönninghausen


Franz Moritz Ludwig Günter Hagens (* 15. September 1835 in Großglogau, Schlesien; † 6. September 1894 in Berlin) war ein deutscher Jurist und Angehöriger des Preußischen Abgeordnetenhauses.

Leben und Beruf
Franz Hagens, Sohn eines Oberappellationsgerichts- und Justizrates, studierte nach dem Abitur in Paderborn zusammen mit seinem jüngeren Bruder Carl Hagens gemeinsam Rechtswissenschaften in Bonn, Göttingen – wo sie gemeinsam der Burschenschaft Hannovera beitraten – und Berlin. Nach der dem Studium folgenden üblichen Juristenausbildung mit erstem und zweitem Staatsexamen war er fünf Jahre lang als Gerichtsassessor im Bezirk des Kammergerichts Berlin tätig. 1866 wurde er Kreisrichter in Graudenz; 1869 Stadt- und Kreisgerichtsrat in Danzig. Seine Versetzung an das Stadtgericht Berlin erfolgte 1873.

Zwei Jahre danach wurde er mit einer außergewöhnlichen richterlichen Tätigkeit betraut: Er wurde mit Wirkung vom 24. Juni 1875 für die Dauer seiner Verwendung an die neu errichteten Internationalen Gerichtshöfe in Kairo abgeordnet. Von 1876 bis 1882 war er Präsident des Gemischten Gerichtshofs, der sich insbesondere mit Handelssachen befasste, bei denen einer der Vertragspartner kein Ägypter war. 1882 nach Deutschland zurückgekehrt, bekleidete er sechs Jahre das Amt eines Senatspräsidenten am Oberlandesgericht Posen. Von 1886 bis 1888 gehörte er als Mitglied der Nationalliberalen Partei dem Preußischen Abgeordnetenhaus für den Wahlkreis Breslau 7 (Waldenburg, Reichenbach) an. Auf seinen Wunsch hin erfolgte 1888 die Versetzung an das Kammergericht Berlin. Krankheitsbedingt wurde ihm 1893 die Versetzung in den Ruhestand gewährt.

Ehrungen
 1882: Allerhöchste Genehmigung zur Anlegung des ihm von Seiner Hoheit Tawfiq des Khediven von Ägypten verliehenen Osmanie-Ordens 3. Klasse
 1884: Verleihung des Roten Adler-Ordens IV. Klasse
 1888: Verleihung des Roten Adler-Ordens III. Klasse mit der Schleife
 1893: Ernennung zum Geheimen Oberjustizrat mit dem Rang eines Rates 2. Klasse

Schriften
 Von der aegyptischen Justizreform. Sonderdruck aus der Kölnischen Zeitung, Köln: Druck von M. Dumont-Schauberg, 1883.

Literatur
 Bernhard Mann: Biographisches Handbuch für das Preußische Abgeordnetenhaus 1867–1918 (= Handbücher zur Geschichte des Parlamentarismus und der Politischen Parteien. Band 3). Droste, Düsseldorf 1988, ISBN 3-7700-5146-7.
 Helge Dvorak: Biographischen Lexikon der Deutschen Burschenschaft, Band I: Politiker, Teilband 2: F–H, Heidelberg: Universitätsverlag C. Winter, 1999, S. 226.

Einzelnachweise

Richter (deutsche Geschichte)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses
Träger des Osmanié-Ordens
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Richter (Kammergericht)
Richter (Oberlandesgericht Posen)
Geboren 1835
Gestorben 1894
Mann

Franz Hagens


Die Lourdeskapelle ist eine Friedhofskapelle auf dem Friedhof von Merazhofen, einem Ortsteil von Gebrazhofen in  Leutkirch im Allgäu.

Beschreibung
Die Kapelle liegt in unmittelbarer Nähe der Grabstätte des ehemaligen Pfarrers von Merazhofen Augustinus Hieber, am Pfarrer-Hieber-Weg. Sie wurde in der 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts errichtet. Der Friedhof ist rundum von einer Mauer umgeben. Der geostete Rechteckbau hat ein Biberschwanz-gedecktes Satteldach mit den Stirnseiten nach Süden und Norden und keine Glocken. Über dem aufwendig gestalteten, südseitigen Eingangsportal aus Holz steht: "Ich bin die Auferstehung und das Leben." (Joh 11,25.26) Darüber befindet sich ein Fresko, das den auferstandenen Jesus Christus darstellt.

Der Aufbau der Lourdesgrotte im Inneren der Kapelle aus Wurzeln und Holzstücken ist der Bauweise von Krippen ähnlich. Weiterhin befindet sich eine Kniemöglichkeit in der Kapelle.

In der Kapelle liegt ein Anliegenbuch auf; dort können Besucher in schriftlicher Form ihre Danksagungen, Nöte und Sorgen vermerken.

Literatur

Weblinks

Merazhofen
Merazhofen
Merazhofen
Kulturdenkmal in Leutkirch im Allgäu
Erbaut im 19. Jahrhundert
Merazhofen
Merazhofen

Lourdeskapelle (Merazhofen)


Tahtalı (Columba palumbus), güvercingiller (Columbidae) familyasından uzun kanatlı, uzun kuyruklu, iri ve güzel bir güvercin türü. Eskiden kuskuğuk diye adlandırıldı.

Özellikleri
Başı küçük ve yuvarlak, gövdesi iri ve geniştir. Başı mavi-gri, sırtı mat gri, kuyruk sokumu açık renktir; kuyruğunun ucu koyu, orta bandı açık renktir. Göğsü koyu pembedir ve iyi ışıkta parlak görünür. Boynunda geniş ve beyaz bir leke vardır, kanatları kapalı iken kenarı boyunca uzanan beyazlık gözler önüne serilir. Uçuş sırasında beyaz kanat şeridi dikkati çeker. Bacakları açık pembedir. Parlak kırmızı ve sarı renkli yakından çok dikkat çekicidir.

Yaşam şekli

Kışın genellikle büyük sürüler halinde uçar ve beslenir. Yabanil olanlar tarım alanlarında, evciller ise şehir parklarında beslenirler ve sıklıkla büyük bahçelere girerler. Havalanırken kanat sesi gürdür ancak uyarı ötüşü yoktur; sesi bir kumru ötüşünden ibarettir; 'koo-kooo, diye öterler. Erkekleri 500-600 g, dişileri 300-400 g gelir. Avcılar için avlanması zor olan bir hayvandır çünkü uçuşu esnasında yerdeki her şeyi rahatlıkla görür ve tehlike hissettiğinde yönünü değiştirir.Meşe palamutu bitkisini çok sever.

Alt türler

 Columba palumbus azorica
 Columba palumbus casiotis
 Columba palumbus excelsa
 Columba palumbus iranica
 Columba palumbus maderensis
 Columba palumbus palumbus

Kaynakça

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Columba
Avrupa kuşları
Batı Sahra'daki biyota
Pakistan'daki kuşlar
Türkiye'deki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Tahtalı (kuş)