Acest parc nu trebuie să fie confundat cu Parcul Alexandrovski din St. Petersburg și cu Grădina Alexandrovski din Moscova.

Grădina Alexandrovski (în ) este un parc public mărginit de fațadele de sud și de vest ale clădirii Amiralității Ruse din Sankt-Petersburg, ce se întinde, în paralel cu râul Neva și cu Cheiul Amiralității, din Piața Palatului (aflată la est) către Catedrala Sf. Isac (aflată la vest). Parcul englez este numit după țarul Alexandru al II-lea al Rusiei care a comandat plantarea acolo a 52 de specii de copaci. El a fost cunoscut anterior ca Parcul Amiralității și Grădina Muncitorilor.

Grădina a fost proiectată de arhitectul Luigi Rusca în 1805. William Gould, un grădinar născut în Anglia, a fost angajat să demoleze zidurile sudice ale fortăreței Amiralității și să le înlocuiască cu patru alei plantate cu tei. Șanțul cu apă al fortăreței a fost asanat în 1819 pentru a se obține terenuri pentru amenajarea unor alei suplimentare. Grădina era un loc tradițional pentru sărbătorile populare de Paște și Maslenița (Lăsata secului). Cele trei alei care pornesc de la Turnul Amiralității către Nevski Prospekt, Voznesenski Prospekt și Strada Gorohovaia au fost proiectate de Ivan Fomin în 1923. Acest aranjament a făcut ca Turnul Amiralității să devină punctul focal al centrului municipal.

Prin contrast cu Grădină de Vară, Grădina Alexandrovski nu a avut inițial nici o statuie. Abia în anul 1833 ai fost amplasate aici copiile din marmură ale statuilor Hercule Farnese și Farnese Flora realizate de Paolo Triscorni. O fântână a fost instalată în fața Turnului Amiralității în 1879. Monumentul lui Nikolai Prjevalski și patru busturi (bustul lui Mihail Glinka, realizat de Vladimir Pașcenko, și busturile lui Nikolai Gogol, Mihail Lermontov și Vasili Jukovski, realizate de Vasili Kreitan) datează din anii 1890. Bustul cancelarului Gorceakov a fost adăugat în 1998.

Monumente

Note

Sankt Petersburg

Grădina Alexandrovski (Sankt Petersburg)


Mirela Furtună () este un deputat român, ales în 2016.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1980
Absolvenți ai Universității "Ovidius" din Constanța
Deputați români 2016-2020
Deputați români 2020-2024
Membri ai Partidului Social Democrat
Politicieni români în viață

Mirela Furtună


Kavalan ili Kuvalan (endonim "kbaran"; "ljudi koji žive u ravnici") (kineski: 噶 瑪蘭 族) autohtoni su narod Tajvana, dio veće tajvanske domorodačke etničke grupe. Kavalani su izvorno nastanjivali ravnicu Kabalnu suvremene regije Yilan. Većina njih se preselila u obalno područje regija Hualien i Taitung u 19. stoljeću. Njihov je jezik poznat kao kavalan. Trenutno najveće naselje Kavalana je selo Xinshe u regiji Hualien.

Povijest

Legenda kaže da su Kavalani stigli morskim putem s istoka i kada su vidjeli zapanjujuću ljepotu, odlučili su ostati. Novopridošli Kavalani imali su mnoge bitke protiv lokalnih Atayala, a na kraju su Kavalani protjerali Atayale u planine - što ime veze sa značenjem imena "Kavalan" što znači "ljudi ravnice". Kavalane su nazivali kao "36 kavalanskih plemena" (蛤仔 難 三 十六 社), iako je bilo više od 60 plemena. U prošlosti, plemena sjeverno od rijeke Lanyang zvali su se Saisehoan (西 勢 番), a oni južno od rijeke Tangsehoan (東 勢 番).

Najstariji povijesni zapis o Kavalanima bio je 1632. godine, kada je španjolski brod pogodio tajfun na tom području. Kavalani se spominju i 1650. godine u zapisu nizozemske tvrtke "East India Company (VOC)". Navodno je u nekom trenutku na tom području postojala španjolska pokrajina "Cabarán". Han Kinezi pokušali su se nastaniti na tom području još 1768. godine. Međutim, naseljavanje nije uspjelo do 1796. godine, kada je Ngo Soa (吳 沙) osnovao prvo selo (sada Toucheng). Naposljetku, još više Han Kineza ušlo je u ovo područje i život Kavalana bio je prisilno promijenjen. Mnogi od njih preselili su se u Beipu između 1830. i 1840. godine.

Kavalan jezik pripada velikoj austronezijskoj porodici, istočnoformoška skupina unutar koje s jezikom basay (byq) čini sjevernu podskupinu.

Incident Karewan

Godine 1878., Kavalani i njihovi saveznici Sakizaye, borili su se protiv kineskih Qing osvajača. Ovaj događaj je završio kao katastrofa za Kavalane i Sakizaye jer su mnogi ubijenu, a događaj je nazvan i "incident Takobowan" (također poznat i kao "incident Galeewan" ili "bitka Kalyawan"). Mnoge su raselili Han doseljenici. Preostali Sakizaye, u međuvremenu, bili su prisiljeni spojiti se s drugim narodima, kao što su Ami, s ciljem zaštite svoga identiteta.

Vidi i:
 Kavalan jezik
 Atayal
 Amis (etnička grupa)

Izvori

Etničke grupe Tajvana

Kavalan


"What a Wonderful World", Bob Thiele ve George David Weiss tarafından yazılmış, ilk kez Louis Armstrong tarafından seslendirilmiş ve 1968 başlarında single olarak çıkarılmış bir şarkıdır. Dönemin ABD'sinde yükselen ırki ve politik gerginliğe bir panzehir olması amaçlanan şarkıda, günlük yaşamın sıradan güzelliklerinden zevk alınması betimlenir. Yine de şarkı ilk zamanlarda ABD'de tutulmamış, sürpriz bir şekilde Birleşik Krallık'ta başarı yakalamıştır.

1987'de Good Morning, Vietnam filminin (soundtrack) albümünde yer alınca şarkı farklı bir yer ve üne sahip olmuştur.

1968 şarkıları
1960'larda İngilizce şarkılar

What a Wonderful World


Saucken, auch Sauken, ist der Name eines alten preußischen Adelsgeschlechts. Die Familie, deren Zweige zum Teil bis heute bestehen, gehört zum Uradel in Altpreußen.

Nach Kneschke besteht keine Stammesverwandtschaft zu der Familie Saucken, auch Sauken oder Sawken, die noch Mitte des 17. Jahrhunderts im Lauenburgischen begütert war und ein anderes Wappen führt (in Blau drei quer übereinanderströmende, silberne Flüsse, aus denen ein Krebs hervorkriecht). Micraelius zählt diese Familie zu den freien pommerschen Adelsgeschlechtern.

Geschichte

Herkunft
Erstmals erwähnt wird das Geschlecht mit den Brüdern Niklas und Santyrme zur Wickrau (auch Nikolaus und Santtir von der Wickrau) in einer Urkunde aus dem Jahre 1339. Ihnen wurden darin Groß- und Klein Wickerau sowie Luxeten verschrieben. 1384 erscheint Sander von Wickrau urkundlich, dem mehrere Hufen zu Podangen verschrieben wurden. Das Genealogische Handbuch des Adels beginnt die ununterbrochene Stammreihe der Familie mit Bartusch von Saucken auf Wickerau und Woritten. Er erscheint ab 1470 urkundlich und verstarb 1520.

Nach dem Jahrbuch des Deutschen Adels waren die von Saucken ein Zweig des altpreußischen Geschlechts von der Wickerau, das Ende des 15. Jahrhunderts erlosch und demnach auch stammesverwandt mit der Anfang des 17. Jahrhunderts ausgestorbenen Familie von Kindwangen und den von Krockow, die ebenfalls ein schwarzes Hifthorn im Wappen führen. Als Stammvater wird Barcz von Saucken (* 1459) auf Wickerau, Spangen und Woritten genannt. Er war Söldner des Deutschen Ordens und fiel im Krieg zu Mohrungen 1470.

Durch die Ehe mit einer Tochter aus der ursprünglich elsässischen, später dann ostpreußischen Adelsfamilie von Kuenheim, einer Nachkommin von Georg von Kuenhein († 1611) und dessen Frau Margarete von Kunheim († 1570), der jüngsten Tochter von Martin Luther, wurde die Verwandtschaft mit dem großen Reformator an die von Saucken weitergegeben.

1922 wurde in Königsberg ein Familienverband gegründet.

Ausbreitung und Persönlichkeiten
Peter von Saucken auf Groß- und Kleinwickerau, Thungen und Podangen, ein Enkel von Barcz, starb 1581 als Pfandherr auf Luxeten. Er heiratete Katharina von Bartsch aus dem Haus Demuth. Ihr Sohn Heinrich von Saucken auf Wickrau und Woritten erscheint ab 1592 urkundlich, wurde Pächter des Kammeramts Borchersdorf und heiratete Magdalena von Parthein. Deren Urenkel Wilhelm Fabian von Saucken (* um 1688) auf Wickerau, Paulken und Karneyen (die beiden letzteren sind heute Ortsteile von Miłakowo) war Pfandherr auf Gudnick sowie Landrat und Amtsverweser zu Preußisch-Holland. Er starb 1749 als kaiserlich russischer Kapitän. Die Söhne aus seinen beiden Ehen mit Maria Elenora von Frankenberg und Ludwigsdorf aus dem Haus Dalbersdorf (1700–1732), geschlossen 1719, und Theodora Elisabeth von Hohendorff († 1758) aus dem Haus Körnen, geschlossen 1735, wurden die Begründer der beiden Linien der Familie.

Erste Linie
Alexander Christoph von Saucken (1724–1762) auf Wickerau mit Paulken und Karneyen, Groß- und Kleineilgehnen, war der Stifter der ersten Linie. Er trat als Fahnenjunker in holstein-gottorpsche Dienste und heiratete 1753 Sophie Albertine von der Groeben aus dem Haus Ponarien (1732–1785). Ihr einziger Sohn Ernst Wilhelm Christoph von Saucken (1758–1817) auf Wickerau und Paulken im ehemaligen Landkreis Preußisch Holland, Karneyen im Landkreis Mohrungen und Tarputschen im Landkreis Darkehmen diente als preußischer Leutnant zuletzt im Dragonerregiment "Posadowsky". Aus seiner 1786 geschlossenen Ehe mit Christine Amalie Austin (1764–1833) gingen zehn Kinder, drei Töchter und sieben Söhne, hervor.

Von den Söhnen wurde Ernst Friedrich von Saucken (1791–1854) auf Tarputschen und Tataren im Landkreis Darkehmen sowie Georgenfelde und Schönwiese im Landkreis Gerdauen preußischer Rittmeister. Er diente zuletzt im 2. Westpreußischen Dragonerregiment. Aus seiner 1816 geschlossenen Ehe mit Louise von Heyligenstädt (1792–1832) ging Karl Ernst von Saucken-Georgenfelde (1822–1871) hervor, der von 1861 bis 1866 und von 1867 bis 1870 Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses war. Von 1867 bis 1871 war er außerdem Abgeordneter im Reichstag des Norddeutschen Bundes. Sein Bruder Kurt von Saucken-Tarputschen (1825–1890) studierte Jura und war ab 1878 bis 1884 Landesdirektor der Provinz Ostpreußen. Von 1862 bis 1887 war er mit kurzer Unterbrechung Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses und von 1874 bis 1884 Mitglied des Deutschen Reichstages. Kurt heiratete 1849 seine Cousine Lina Johanna Emilie Amalie von Saucken. Ihr Sohn Ernst von Saucken (1856–1920) war ein bedeutender ostpreußischer Maler.

August Heinrich von Saucken (1798–1873) auf Julienfelde im Landkreis Darkehmen, ein jüngerer Bruder von Ernst Friedrich, wurde Generallandschaftsrat. Aus seiner 1825 geschlossenen Ehe mit Karoline von Below (1804–1871) gingen ein Sohn und drei Töchter hervor. August war 1852 am Duell Vincke–Bismarck als Sekundant von Georg von Vincke beteiligt. Konstanz von Saucken (1826–1891) auf Julienfelde, der Sohn des Paares, war bis 1857 im Staatsjustizdienst und bis 1882 Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses. Von 1874 bis 1878 war er Mitglied des Deutschen Reichstages. Seine Tante Friederike Elenore von Saucken (1787–1830), die älteste Schwester von August Heinrich und Ernst Friedrich, heiratete 1809 den späteren preußischen Generalleutnant Karl August von Esebeck (1786–1871) und Amalie Ernestine Emilie von Saucken (1795–1858), eine weitere Tante, ehelichte 1814 den späteren preußischen General der Infanterie Karl Christian von Weyrach (1782–1869).

Zweite Linie
Abraham Wilhelm von Saucken (1741–1818), der Halbbruder von Alexander Christoph, war der Begründer der zweiten Linie der Familie. Er heiratete Anna Maria von der Goltz. Aus der Ehe kam Friedrich Heinrich Wilhelm von Saucken (* 1762) auf Neu Astrawischken, später auch auf Raudischken im Landkreis Gerdauen, der 1828 als preußischer Leutnant a. D. verstarb. Aus seiner 1787 geschlossenen Ehe mit Elenora Elisabeth Sophie von Oldenburg (1767–1841) gingen sieben Kinder, sechs Söhne und eine Tochter, hervor. Von den Söhnen wurde Wilhelm Leopold Gustav Adolf von Saucken (1791–1858) auf Raudischken, nachmals auf Lochen im Landkreis Preußisch Eylau, preußischer Rittmeister, zuletzt im 2. Westpreußischen Dragonerregiment. Er heiratete 1821 in Königsberg Elfriede Friederieke Wilhelmine de la Chevallerie (1803–1870). Ihr gemeinsamer Sohn Ernst Wilhelm Oskar von Saucken (* 1833; † 1910) war preußischer Hauptmann, Landrat, Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses und der Generalsynode sowie Rechtsritter des Johanniterordens.

Karl Wilhelm August Eduard von Saucken (* 1793) auf Raudischken, Kaukern im Landkreis Insterburg und Reussen im Landkreis Angerburg, der Bruder von Wilhelm Leopold Gustav Adolf, starb 1865 als preußischer Leutnant a. D. und diente zuletzt im 8. Infanterie-Regiment. Aus seiner 1819 in Egeln geschlossenen Ehe mit Anna Josepha Paris (1799–1865) kamen drei Söhne. Anna Josepha und Karl Wilhelm August Eduard waren die Urgroßeltern von Dietrich von Saucken (1892–1980), Sohn des preußischen Regierungsrates Wilhelm Eduard Erich von Saucken (* 1858) und dessen Frau Berta Marie Westphal (* 1862), der während des Zweiten Weltkrieges zum General der Panzertruppen befördert wurde. Als Träger der Brillanten zum Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes gehörte er zu den 27 höchstdekorierten Soldaten der Wehrmacht.

Wappen

Familienwappen
Das Wappen zeigt in Gold einen schwarzen Adler auf einem schwarzen Jagdhorn fußend. Auf dem Helm mit schwarz-goldenen Helmdecken ein ruhendes schwarzes Jagdhorn mit aufwärtsgeschlungener schwarzer (auch goldener) Schnur.

Das hier so blasonierte und abgebildete Wappen wird nach einem Familienbeschluss seit 1930 einheitlich geführt.

Wappengeschichte
Das Wappen erscheint auf neueren Siegelabdrücken, ältere sind nicht bekannt. Dort variiert vor allem die Darstellung des Horns. Ältere gemalte Abbildungen zeigen auch allein das schwarze Horn im goldenen Feld.

Nach dem Jahrbuch des Deutschen Adels (1898) Band 2, S. 380–394 zeigt eine ältere Form des Wappens in Gold einen schwarzen Adler über einem im Schildfuß ruhenden schwarzen Jagdhorn. Auf dem Helm mit schwarz-goldenen Decken ein ruhendes schwarzes Jagdhorn (auch mit aufwärts gewundener goldener Schlinge). Eine neuere Form zeigt demnach in Blau einen goldbewehrten schwarzen Adler, der in den Fängen ein goldenes Jagdhorn mit aufwärtsgewundener goldener Schlinge hält. Auf dem Helm mit blau-goldener Decke ein goldenes Jagdhorn wie im Schild.

Bei Ledebur Adelslexikon der preußischen Monarchie. (1856) Band 2, S. 342–343 zeigt das Wappen in Silber ein schwarzes Jägerhorn mit goldenen Beschlägen und goldenem Band, auf demselben steht ein schwarzer Adler. Auf dem Helm wiederholt sich das Jägerhorn. In Kneschkes Neuem allgemeinen deutschen Adels-Lexicon (1868) Band 8, S. 54–55, führen die von Saucken in Silber ein schwarzes Jägerhorn mit goldenen Beschlägen und Bändern, auf demselben ein schwarzer Adler.

Bekannte Familienmitglieder

 Arthur von Saucken (* 1852; † 1938), preußischer Generalleutnant
 August von Saucken-Julienfelde (* 1798; † 1873), Politiker
 Dietrich von Saucken (* 1892; † 1980), deutscher General der Panzertruppe
 Ernst Friedrich Fabian von Saucken-Tarputschen (* 1791; † 1854), Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
 Ernst von Saucken (* 1856; † 1920), ostpreußischer Maler und Komponist
 Karl von Saucken (* 1822; † 1871), ostpreußischer Rittergutsbesitzer und Politiker
 Konstanz von Saucken-Julienfelde (* 1826; † 1891), Gutsbesitzer und Reichstagsabgeordneter
 Kurt von Saucken-Tarputschen (* 1825; † 1890), Jurist
 Oskar von Saucken (* 1833; † 1910), Gutsbesitzer und Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses
 Reinhold von Saucken (* 1889; † 1966), deutscher Diplomat und Generalkonsul
 Hans von Saucken (* 1893; † 1966), deutscher Diplomat und Generalkonsul

Literatur
 Leopold von Ledebur: Adelslexikon der preußischen Monarchie. Band 2, Ludwig Rauh, Berlin 1856, S. 342–343, (Digitalisat)
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 8, Friedrich Voigt's Buchhandlung, Leipzig 1868, S. 54–55. (Digitalisat)
 Deutsche Adelsgenossenschaft (Hrsg.): Jahrbuch des Deutschen Adels. Band 3, 1899, Verlag von W. T. Bruer, S. 380, Digitalisat

 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band XII, Band 125 der Gesamtreihe, S. 265, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 2001,

Weblinks

Einzelnachweise

Deutsches Adelsgeschlecht
Preußisches Adelsgeschlecht
Ersterwähnung 1339

Saucken (Adelsgeschlecht)


Die Norm ISO 13849 ist eine sicherheitsspezifische Norm, welche sich mit Gestaltungsleitsätzen zu sicherheitsbezogenen Teilen von Steuerungen beschäftigt. Der Teil 1 definiert allgemeine Gestaltungsleitsätze, Teil 2 beschreibt die Validierung.

Einordnung
Die ISO 13849 ist eine Sicherheitsfachgrundnorm Typ B1 nach ISO 12100, d. h. eine Sicherheitsnorm für definierte Sicherheitsaspekte. Die Norm ersetzt die im Februar 2007 zurückgezogene EN 954. In Deutschland ist sie als DIN-Norm DIN EN ISO 13849 gültig. Sie ist im Amtsblatt der EU unterhalb der Maschinenrichtlinie gelistet. Daher geht von ihr die Vermutungswirkung bei der Konformitätsbewertung aus. Viele C-Normen verweisen auf die EN ISO 13849.

Darüber hinaus ist sie als ISO-Norm veröffentlicht und findet daher Berücksichtigung in vielen Märkten außerhalb Europas.

Anwendungsbereich
Die Norm stellt Sicherheitsanforderungen und einen Leitfaden für die Gestaltung und Integration sicherheitsbezogener Teile von Steuerungen von Maschinen bereit, einschließlich der Entwicklung von Software. Es werden Eigenschaften dieser Teile festgelegt, die zur Ausführung der entsprechenden Sicherheitsfunktionen erforderlich sind.

Zu diesem Zweck sind bei der Auslegung die sicherheitsbezogenen Teile von nicht-sicherheitsbezogenen Teilen der Maschinensteuerung zu unterscheiden. Steuerungsteile sind hierbei nicht nur SPS'en, sondern auch Sensoren, Aktoren oder Geräte zur sicherheitsbezogenen Kopplung von Signalen.

Im Anhang des ersten Teils wird ein mögliches Verfahren zur Bestimmung der erforderlichen Risikoreduzierung beschrieben. Das Maß der Risikoreduzierung wird dabei als Performance Level (PL) beschrieben und in 5 Stufen (a – e) unterteilt.

Teil 2 legt Validierungsverfahren, einschließlich Analyse und Prüfung, für die Sicherheitsfunktionen der betreffenden Teile der Steuerungen fest.

Die Norm gilt für alle Arten von Maschinen, unabhängig von der verwendeten Technologie (z. B. elektrisch, hydraulisch, mechanisch). Sie kann angewendet werden für nicht trennende Schutzeinrichtungen (z. B. Verriegelung), berührungslos wirkende Schutzeinrichtungen (z. B. Lichtschranken), Steuerungsbaugruppen und Leistungsschaltelemente (z. B. Relais). Sie gilt sowohl für einfache Maschinen (z. B. Küchenmaschinen), als auch für komplexe Fertigungsanlagen.

Risikobeurteilung

Die Risikobeurteilung nach EN ISO 13849 kann anhand des dazugehörigen Risikographen vollzogen werden. Dazu werden schrittweise verschiedene Kriterien betrachtet:

 Es wird vom Startpunkt ausgegangen
 S (severity) beschreibt die Schwere der Verletzung
 S1: leichte, üblicherweise reversible Schäden können auftreten
 S2: schwere, üblicherweise irreversible Schäden können auftreten
 F (frequency) beschreibt die Häufigkeit und/oder Dauer der Gefährdungsexposition
 F1: seltene bis öftere und/oder kurzzeitige Dauer der Exposition
 F2: häufige bis dauernde und/oder lange Dauer der Exposition
 P (probability) beschreibt die Möglichkeit, die Gefahr zu vermeiden
 P1: unter bestimmten Umständen möglich
 P2: kaum möglich

Damit ergibt sich der PL-Wert (Performance Level), dessen Einstufung von a (niedriger Beitrag zur Risikoreduzierung) bis zu e (hoher Beitrag zur Risikoreduzierung) geht. Dabei sind mehrere Wege zugelassen, um einen geforderten PL-Wert zu erreichen, daher kann der Anwender geeignete Maßnahmen kombinieren, die seinen Vorstellungen am nächsten kommen. Hier können technische Randbedingungen oder Kostengesichtspunkte eine Rolle spielen. Dennoch sind festgelegte Sicherheitsstrukturen zu verwenden.

Literatur

Weblinks
 Inhaltsverzeichnis der DIN EN ISO 13849-1:2008-12 beim Beuth-Verlag
 Inhaltsverzeichnis der DIN EN ISO 13849-2:2013-02 beim Beuth-Verlag
 Inhaltsverzeichnis der DIN EN ISO 13849-1/A1:2013-09 beim Beuth-Verlag

13849
Qualitätssicherung

ISO 13849


Tropik sarmaşıklar, (Liana) yer seviyesinden başlayarak ağaçların en üst noktalarına kadar büyüyebilen, mümkün olduğunca güneş ışığından yararlanabilmek için her yöne ilerleyen ve sarkan özel olarak sınıflandırılmamış bir bitki türüdür. Herhangi bir bitki familyasında bu türün bireylerine rastlanabilir. Bir liana genelde en iyi nemli hava ve yaprak döken ağaçların olduğu ormanlarda büyür.

Lianalar tropik sarmaşıklar ağaç tepelerinde yaşayan hayvanlar için oldukça önemlidir. Ağaç dal ve gövdelerinin yanı sıra birbirleri ile de dolaşan sarmaşıklar bir ağ gibi bütünleşir ve lemur, maymun gibi hayvanların hareket kabiliyetini kolaylaştırır.

Notlar

Bitki morfolojisi

Liana


Psycho (pronúnciese «psáico») es una abreviación, en inglés, de la palabra psychosis (pronunciada «psaicóusis»), que en español significa literalmente  «psicosis», un trastorno de orden psiquiátrico.

El término Psycho también puede referirse a:

Música
Psycho (canción de Puddle of Mudd), canción del álbum Famous (2007) del grupo Puddle of Mudd;
Psycho (canción de Gabriela Villaba), una canción de la cantautora ecuatoriana Gabriela Villalba, grabada en Los Ángeles y producida de la mano de Steve Daly y Jon Keep (Tracklacers) 2013;
Psycho (canción de Muse), canción del álbum Drones (2015) del grupo Muse;
Psycho, canción del grupo femenino Red Velvet de 2019.

Cine y televisión
 Psicosis (película), Psycho según su título original en inglés, una película dirigida por el cineasta Alfred Hitchcock y estrenada por primera vez en 1960;
Psicosis II, Psycho II en inglés, secuela de 1983, dirigida por Richard Franklin;
 Psicosis III, Psycho III, tercera parte, dirigida por Anthony Perkins y estrenada en 1986;
 Psycho (Psicosis), un remake de la película de Hitchcock, dirigido por Gus Van Sant y estrenado en 1998.

Literatura
 Psycho, el título original en inglés de la novela Psicosis, escrita por Robert Bloch en 1959.

Psycho


Den sociale virkelighed er en dansk dokumentarserie i tre afsnit fra 1975 med instruktion og manuskript af Bodil Cold-Ravnkilde.

Afsnit
Obs! Afsnittene er oplistet i alfabetisk rækkefølge. Tilføj gerne afsnitsnumre og første sendedage.

Eksterne henvisninger

Noter

Danske tv-serier fra 1970'erne

Dokumentarserier fra Danmark

Den sociale virkelighed


Litoria mira, surnommée la « Grenouille chocolat », est une espèce de grenouilles arboricoles de la famille des Pelodryadidae. Contrairement à de nombreuses autres espèces arboricoles, sa peau n'est pas verte mais brune, ce qui est à l'origine de son nom vernaculaire.

Systématique
L'espèce Litoria mira a été décrite pour la première fois en 2021 par Paul M. Oliver, , , ,  et Stephen J. Richards à la suite d'une expédition menée en Nouvelle-Guinée par l'Université Griffith. Cette espèce serait restée longtemps méconnue, protégée par un habitat naturel difficile d'accès.

Cet amphibien fait partie du complexe d'espèces Litoria caerulea.

Description
Litoria mira ressemble à la Rainette de White, une espèce présente en Australie et en Nouvelle-Guinée. Cependant, elle est plus petite mesurant entre 7 et  à pleine maturité, et sa tête est plus étroite. Ses membres sont relativement courts et robustes et elle se distingue par sa robe entièrement chocolat. Les informations sont moindres, cela est principalement dû à sa récente découverte. Cette fameuse grenouille chocolat semble irréelle, elle est étrangement similaire aux « chocogrenouilles » inventées par J. K. Rowling pour la saga Harry Potter.

Étymologie
Son épithète spécifique, du latin , « surpris, étrange », lui a été donné en référence à la surprise des scientifiques de découvrir un membre non décrit du groupe Litoria caerulea dans les forêts marécageuses de Nouvelle-Guinée.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Pelodryadinae
Anoure (nom scientifique)
Amphibien de compagnie

Litoria mira


Casper Harding Rasmussen (bedre kendt som Spørg Casper) (født 20. januar 1992) er en fynsk Youtuber, tonemester og skuespiller som har studeret på og dimitteret fra 18 Frames' treårige filmuddannelse.

Harding er nok mest kendt for sin satireprægede Youtube-kanal, ved navn Spørg Casper som startede i 2012, og for sin medvirken i de nyere KiMs reklamer, hvor han spiller Jørgens ukendte søn, som nu har overtaget firmaet.

Casper også medvirket i to tv-serier; Hedensted High og Verden Ifølge Snake. Casper Harding har ikke kun sin ene youtube-kanal, Spørg Casper, men han har også en sekundær kanal kaldet Casper Harding. På denne kanal uploadede han dagligt videoer fra sin hverdag i 365 dage. Casper Harding stoppede med at lave daglige videoer den 11. marts 2017, men begyndte igen i juli 2017.

Han laver oftest udfordringer på sin kanal, hvor han for eksempel spiser en række atypiske eller ulækre ting, eller hvor han spiller computerspil.

Som tonemester har Casper Harding blandt andet arbejdet på programmerne Kongerne af Marielyst, Kongerne af Rømø, Kongerne - Helt til hest og Big Brother 2014.

Han har også en kanal sammen med sin kæreste, der hedder Cap & Lejbe. Den har 43.100 abonnenter. Deres mest populære video hedder "DANMARKS BEDSTE IMPOSTER | Among Us"

Han har også lavet musik, mest kendt er sangen "Homo (feat. Rasmus Paludan)" om Paludans seksualitet, og "Remoulade (feat. Dennis Okkerstrøm og Futte Fynbo)", der er en parodi på Albert Dyrlunds sang "Vafler".

Casper har også haft en birolle i DRs BaseBoys sæson 2, som Fritz Powder.

I 2022 udkom dokumentaren ingen kender Casper. Dokumentaren er et portræt af Casper gennem ni år. Dokumentaren er filmet og instrueret af René Odgaard.

Diskografi
 "Homo" (feat. Rasmus Paludan)
 "Finger I Nums" (feat. BJ Kongen) (2018)
 "Dansevisen" (feat. BJ Kongen) (2019)
 "Vores Sang Om Mobning" Spørg Casper & BJ Kongen, (feat. StupidAagaards) (2015)
 "På McDonalds Igen" (feat. Futte)
 "Remoulade" (feat. Dennis Okkerstrøm og Futte Fynbo) (2019)
 "Min Sang Til Louise" (feat. Lyn Allan) (2013)
 "Min Sang Til Louise" (Akustisk/Unplugged) version (feat. Lyn Allan & Spørg Casper) (2013)
 "Den Anden Side" (feat. Lyn Allan & Spørg Casper)
 "Sving Den" (feat. PornoPer) (2021)
 "Outro", Spørg Casper (feat. Dj Bænkebider (2019)
 "Utro", Spørg Casper (feat. Dj Bænkebider (2019)
 "Ligesom Alle De Andre" Rosenkjær & Harding - Ligesom Alle De Andre (Prod. Rosenkjær), (feat. Rosenkjær)
 "Bagerst i Bussen" Rosenkjær & Harding - Bagerst i Bussen (Prod. Rosenkjær), (feat. Rosenkjær)
 "Julemanden" (feat. Guld Dennis)
 "Sodadisco" Mika & Tobias (feat. Spørg Casper)
 "Min sang om LAN" (feat. Jens Peter & Spørg Casper)
 "Ned Træsko"
 "Politi Tilhold"
 "Min Sang Om Monster" (2014)
 "Jeg er på Vej"
 "Hold Dig Væk" (feat. Spørg Casper)
 "Sangen til BlaabaeriKarry"
 "Burger Sang" (feat. Spørg Casper)
 "Burger Sangen" (feat. Spørg Casper)
 "Peter Nord er Bøs" - Casper Freestyle, (feat. Spørg Casper)
 "Pokémon Go I Virkeligheden" (feat. Spørg Casper)
 "Jeg er ikke grim!" 2014 RMX, Spørg Casper, (feat. Spørg Casper) (2014)
 "Sonnys Verden" (feat. Spørg Casper)
 "Hæmoride"
 "Fanget igen [Noia Sang]"

Filmografi
Casper Harding har medvirket til produktionen af følgende film, der primært er kortfilm. Hans bidrag er primært på lydsiden som lyddesigner, tonemester etc.

 Hedensted High (2015, skuespiller)
 Øjeblikket (2015, instruktør, manuskript og klipper)
 Corporate Communication (2013)
 Blodbrødre (2013)
 We Are Human After All (2012)
 Serio (2012)
 På tredjedagen (2012)
 Bølger af tid (2012)
 Forårsminder (2012)
 Drengetur (2012)
 Skavengers (2012)
 Kenned (2012)
 The Last Demon Slayer (2011)
 Ronnie ser på stjernerne (2010)
BaseBoys sæson 2, (2018) - Fritz, Fritz Powder
GG Horsens (2019-2021) - T-Dog

Tv-serier

Web, video, film & kortfilm

Kilder

Eksterne henvisninger

YouTubere fra Danmark
Personer fra Odense
Danskere i 1900-tallet
Filmskuespillere fra Danmark

Casper Harding


Las fragatas de la clase De Zeven Provinciën son fragatas de defensa aérea y de mando altamente avanzadas en servicio con la Marina Koninklijke (Real Armada de Holanda). Esta clase de naves es también conocida como LCF (Luchtverdedigings-en commandofregat, fragata de defensa aérea y mando). Los barcos son similares en papel y misión a las fragatas de la clase alemana Sachsen.

Guerra antiaérea

Estos barcos fueron optimizados para el papel de guerra antiaérea. Para ello los buques han sido equipados con un sensor avanzado y una suite de armas. Los sensores primarios para esta función son el radar de vigilancia de largo alcance SMART-L y el radar multifunción APAR. El SMART-L y APAR son altamente complementarios, en el sentido de que el SMART-L es un radar en banda D proporcionando vigilancia de muy largo alcance mientras el APAR es un radar en banda I proporciona seguimiento de objetivos de forma precisa, una capacidad de búsqueda de horizonte altamente capaz y orientación de misiles mediante la técnica de Iluminación de Onda Continua Interrumpida (ICWI), permitiendo la orientación de 32 misiles con radar semi-activo en vuelo simultáneamente, incluyendo 16 en la fase terminal de orientación. Las armas antiaéreas primarias son la defensa de punto con los misiles Evolved Sea Sparrow y la defensa de zona con los SM-2 bloque IIIA. El sistema de lanzamiento vertical Mk 41 sirve para alojar y lanzar esos misiles. En total 32 misiles Evolved Sea Sparrow y 32 SM-2 Block IIIA.

Defensa contra misiles balísticos

La Marina Koninklijke está investigando el uso de estas naves para la función de Defensa de Misiles Balísticos (BMD). Durante las pruebas realizadas por el HNLMS Tromp en el Océano Pacífico cerca de Hawái, se probaron modificaciones experimentales en el SMART-L para conseguir incluso un mayor alcance. Se ha realizado un estudio por la Marina Koninklijke, la Organización de Material de Defensa de Holanda, Thales Nederland, Sistemas de Misiles Raytheon, El Laboratorio de Física Aplicada de la Johns Hopkins University y Lockheed Martin para establecer la viabilidad de modificar la clase De Zeven Provinciën para proporcionarle la capacidad de interceptar misiles balísticos. En concreto, el estudio examina la posibilidad de integrar el misil SM-3 bloque IB con los radares SMART-L y APAR. El estudio concluyó que - con ciertas modificaciones al SMART-L y APAR, así como al sistema de gestión de combate del buque y al propio misil – la Defensa de Misiles Balísticos (BMD) podría lograrse con la clase De Zeven Provinciën.

Guerra de superficie y submarina

Como se señaló anteriormente, estos barcos fueron optimizados para la guerra antiaérea, pero también tienen armas a bordo capaces de atacar objetivos de superficie y submarinos, por ejemplo: los misiles RGM-84F Harpoon y torpedos Mk 46.

Ha existido planes para equipar a algunas de las fragatas de la clase De Zeven Provinciën con un total de 32 misiles de crucero BGM-109 Tomahawk, pero estos fueron aplazados en mayo de 2005.

Clasificación

Las naves están clasificadas como fragatas por la Armada de Holanda pero internacionalmente se las clasifica como destructores porque se adaptan mejor a su armamento y función.

Disparos reales de misiles

En noviembre de 2003, a unas 200 millas náuticas (370 km.) de las Azores, se probó la capacidad de guiado de misiles haciendo lanzamientos contra objetivos reales por primera vez. Los lanzamientos involucraron el disparo de un ESSM y un SM-2 bloque IIIA. Estos disparos fueron los primeros hechos nunca por un buque utilizando la transmisión por Matriz Activa de Guiado Electrónico (es decir, APAR) guiando misiles utilizando la técnica ICWI en un entorno operacional. Como los relacionados por Jane's Navy International:

Durante las pruebas de seguimiento y de disparos de misiles, los perfiles de objetivos fueron proporcionados por los drones subsónicos de medio alcance construidos en Grecia por EADS/3Sigma Iris PVK. [...] Según el RNLN... "El APAR detectó inmediatamente al misil y mantuvo el trayecto hasta su destrucción". [...] Estas pruebas innovadoras representan la primera verificación real en el mundo del funcionamiento de la técnica ICWI.

Se realizaron más lanzamientos reales en marzo de 2005, otra vez en el Océano Atlántico, a unas 180 millas náuticas (330 km.) al oeste de las Azores. Las pruebas involucraron tres tandas de lanzamiento incluyendo el lanzamiento de un solo SM-2 bloque IIIA contra un drone Iris a larga distancia, un solo ESSM contra otro Iris y el lanzamiento de dos salvas (una salva compuesta por dos SM-2 bloque IIIAs y otra compuesta por dos ESSMs) contra dos aviones teledirigidos Iris entrantes. El largo alcance del SM-2 contratado al parecer resultó en una intercepción a más de 100 km de la nave, con una longitud del misil objetivo de 8 pies (los fusibles de proximidad de la ojiva se deshabilitaron para la finalidad de la prueba).

Operaciones contra la piratería

Los buques de la clase De Zeven Provinciën han participado en operaciones contra la piratería en el Cuerno de África. Los objetivos no tradicionales (es decir, pequeños y lentos o incluso objetivos superficiales estáticos) pueden ser un reto para los radares doppler diseñados para detectar amenazas de "alta gama". Sin embargo, según la revista de defensa Jane's International:

[El RNLN ha reportado gran éxito usando software hecho a medida para búsqueda de superficie establecido en los APAR equipados en las fragatas de la clase De Zeven Provinciën desplegadas en funciones de lucha contra la piratería. Sacrificando algunas de las capacidades de "alta gama" en la guerra antiaérea del APAR, que eran consideradas innecesarias para la función antipiratería, su rendimiento y resolución mejoraron en la función de búsqueda de superficie.

La fragata de la clase De Zeven Provinciën HNLMS Tromp rescató en abril de 2010 al buque contenedor MV Taipan.

Lista de buques

Todos los barcos fueron construidos en el astillero de la Royal Schelde en Vlissingen, Holanda.

Véase también
 Clase Sachsen

Referencias

Enlaces externos

 De Zeven Provinciën-class Air-defence and Command Frigate (LCF) - Royal Netherlands Navy website of the Netherlands Ministry of Defence
 De Zeven Provincien Class Air Defence and Command Frigate @ naval-technology.com
 Netherlands - De Zeven Provincien Class Destroyer @ AMI International
 De Zeven Provinciën class (Private page)

Clases de fragata de los Países Bajos

Clase De Zeven Provinciën


ඌරුවල වලගම්බා රජ මහා විහාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌරුවල පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ පුදබිමක් වේ. එය මිරිස්වත්ත හන්දියේ සිට වතුරුගම මාර්ගයේ කිලෝමීටර 4.71 පමණ දුරින් පිහිටා තිබේ. වර්තමානයේ මෙම විහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක ස්ථානයක් ලෙස රජය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත. විහාරාධිපති වශයෙන් බුත්පිටියේ බී සුමංගල හාමුදුරුවෝ දැනට වැඩ වාසය කරයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ඌරුවල වළගම්බා රජ මහා විහාරය


Klapa Certissa (također i Ženska klapa Certissa), ženska je klapa iz Đakova, osnovana 10. listopada 2011.

Nazvana je po istoimenom rimskom naselju na području današnjega Đakova.

Osnivač je i domaćin Smotre klapa u Slavoniji "U srcu te nosim", koja se održava početkom rujna u Đakovu, kao dio gradskoga događaja "Zvonila su zvona katedrale naše".

Redoviti je sudionik Đakovačkih vezova, Adventa u Đakovu i Smotre starogradskih pjesama i plesova. Sudjelovala je u emisiji Lijepom našom HRT-a.

God. 2015. sudjelovala je na Festivalu dalmatinskih klapa u Omišu.

Sudjelovala je i na Susretu mješovitih klapa u Zagrebu (2017.), Otočnom susretu klapa u Tkonu (2017., 2018.), klapskim smotrama duž jadranske obale te u Hercegovini.

Izvori

Vanjske poveznice
 Facebookova stranica

Đakovo
Hrvatske klape

Klapa Certissa


«غيف مي جست آ ليتل مور تايم»  أو «أعطني فقط المزيد من الوقت» هي المنفردة الأولى لفريق تشيرمن أوف ذا بورد، صدرت في عام 1970 من شركة كابيتول ريكوردز وهي من تأليف فريق هولاند دوزير هولاند في على شركتهم إنفيكتوس ريكوردز.

الأغنية تأليف وإنتاج براين هولاند، لامونت دوزير، إدوارد هولاند الابن، رون دنبار. كان فريق هولاند دوزيرهولاند واقعا تحت دعوى معلقة ضد أرباب عملهم السابقين، شركة موتاون، إذ عمل الثلاثي تحت اسم مستعار هو إديث واين على هذه الأغنية وغيرها الكثير في بداياتهم على إنفيكتوس وهوت واكس. المغني الرئيسي في الأغنية هو جنرال جونسون بدور الراوي الذي يتوسل لحبيبته التي رفضته أن تعيد النظر وتمنحه «المزيد من الوقت فقط».

كانت الأغنية مشابهة جدا لتسجيلات موتاون بأكثر من وجه. فبالإضافة إلى كونها من تأليف فريق هولاند دوزير هولاند، كانت الخلفية الموسيقية من أداء فانك برذرز، الفرقة الرئيسية لموتاون.

هذه الأغنية، مع الوجه الثاني لها «سينس ذا ديز أوف بيغتيلز»، وصلت المركز الثالث على قائمة بيلبورد هوت 100 في الولايات المتحدة، ما جعلها أفضل أداء للفرقة على هذه القائمة، وأولى أغانيهم التي وصلت للأربعين الأوائل على القائمة. كما وصلت للمركز الثاني على قائمة أغاني الآر أند بي. وصلت إلى المركز الثالث في المملكة المتحدة في سبتمبر 1970، حيث باعت وقتها أكثر من مليون نسخة في الولايات المتحدة. ووضعت في الألبوم الأول لهم، والذي كان عنوانه باسم الفرقة، وتم تغيير اسمه في إصدارات لاحقة ليكون باسم الأغنية.

في عام 1982، أدت مغنية الآر أند بي الأمريكية أنجيلا كليمونس الأغنية ووصلت للمركز الرابع على قائمة بيلبورد لأغاني موسيقى الرقص والأندية. كما أدت المغنية الأسترالية كايلي مينوغ الأغنية عام 1992 ووصلت للمركز الثاني في المملكة المتحدة.

مراجع

أغان منفردة أولى
أغان منفردة في 1970
أغان منفردة في 1992
أغاني 1970
أغاني كايلي مينوغ

تسجيلات أغاني من إنتاج لامونت دوزير

تسجيلات أغاني من إنتاج برايان هولاند

غيف مي جست آ ليتل مور تايم


Aleksandr Ostrovski, Aleksandr Nikolayeviç Ostrovski - Rus dramaturg ve oyun yazarı (1823-1886)
 Nikolay Ostrovski, Nikolay Alekseyeviç Ostrovski - Sovyet yazar (1904-1936)

Ostrovski


Chelsea Heights ist ein Stadtteil der australischen Stadt Melbourne. Er befindet sich ca. 30 km vom Stadtzentrum entfernt. 2016 hatte der Stadtteil eine Einwohnerzahl von 5.335.

Ursprünglich war die Gegend von Sumpf geprägt, aus dem lediglich einige Sanddünen herausragten, die als Islands of Wannark Laddin bezeichnet wurden. Ab 1850 wurden Teile des Sumpfs trockengelegt, um Ackerland zu gewinnen. Der Name Chelsea wurde 1882 von einem Einwohner für den dortigen Bahnhof, Chelsea Station, vorgeschlagen. 1912 wurde die gesamte Gegend in Chelsea Heights umbenannt.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Kingston City

Chelsea Heights


Hiromitsu Horiike (født 24. maj 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiromitsu Horiike


Tilbageblik på Festen er en dokumentarfilm instrueret af Erik Lennart Petersen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Dogmefilm
Dokumentarfilm fra Danmark

Tilbageblik på Festen


Tamenglong es un distrito de la India en el estado de Manipur. Código ISO: IN.MA.TA.

Comprende una superficie de 4 391 km².

El centro administrativo es la ciudad de Tamenglong.

Demografía
Según el censo del 2011 contaba con una población total de 140 143 habitantes, de los cuales 68 381 eran mujeres y 71 762 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Tamenglong

Distrito de Tamenglong


Kiten is a Japanese Kanji learning tool and reference for the KDE Software Compilation, specifically, in the kdeedu package. It also works as a Japanese-to-English and English-to-Japanese dictionary. The user can input words into a search box, and all related Kanji are returned with their meaning and part of speech. Kanji can be filtered by rarity and part of speech. A list of Kanji is also available which sorts characters by grade level and stroke number. Selecting one shows its Onyomi, Kunyomi, and meanings. Users can also add Kanji to their "learn list" and get simple flashcard quizzes where the Kanji is displayed along with possible meanings to choose from.

The program was available only for Linux operating systems, but with the beta release of KDE for Windows, it is now available on Microsoft Windows.

See also
Gjiten, a similar Gnome application

External links

References

Dictionary software that uses Qt
Free educational software
Japanese dictionaries
Japanese language learning resources
KDE Education Project
KDE software
KDE Software Compilation
Software that uses Qt

Kiten (program)


An Liparis clareae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johan Hermans. An Liparis clareae in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 L. c. angustifolia
 L. c. clareae

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis clareae


قتادة، قد يكون:
 قتادة بن النعمان (42 ق.هـ - 23 هـ)، صحابي، عاصر رسول الإسلام محمد بن عبد الله.
 قتادة بن دعامة (61 هـ - 118 هـ)، عالم دين مسلم، ومن رواة الحديث النبوي.
 قتادة بن إدريس حاكم مكة في القرن السادس الهجري .

صفحات توضيح أشخاص

قتادة (توضيح)


O Instituto de Ação Cultural (IDAC) foi fundado na Suíça em 1971 por Paulo Freire e outros. O Instituto serve como base para a implementação de políticas educacionais nos países de Terceiro Mundo, em especial os países africanos, que estavam em processo de emancipação. As experiências de Freire nessa época estão relatadas no livro Vivendo e aprendendo: experiências do IDAC em educação popular.

A equipe do IDAC voltou ao Brasil em 1979, com a anistia e a redemocratização, onde passam a trabalhar com as comunidades eclesiais de base. Freire deixa a presidência do IDAC em 1982 para se dedicar a outras atividades.

Paulo Freire

Instituto de Ação Cultural


An Ancistrachne numaeensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benedict Balansa, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Ancistrachne numaeensis in nahilalakip ha genus nga Ancistrachne, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ancistrachne

Ancistrachne numaeensis


SSM may refer to:

Arts and entertainment
 Sakıp Sabancı Museum, an art museum in Istanbul, Turkey
 SSM (band), a post punk/garage/psych rock band from Detroit, Michigan, formed in 2005

Organizations
 Companies Commission of Malaysia (Suruhanjaya Syarikat Malaysia)
 Federation of Trade Unions of Macedonia (Сојуз на синдикатите на Македонија)
 Georgian Public Broadcasting (Sakartvelos Sazogadoebrivi Mauts'q'ebeli)
 Sarawak Sovereignty Movement, Kuching, Sarawak, Malaysia
 Scuola Svizzera di Milano, a Swiss international school in Milan, Italy
 Shattuck-Saint Mary's, a coeducational Episcopal-affiliated boarding school in Faribault, Minnesota, US
 Socialist Union of Youth (Socialistický svaz mládeže), an organization in the former Czechoslovakia
 SSM Health, St. Louis, Missouri, US
 Society for Social Medicine, UK
 Society of the Sacred Mission, an Anglican religious order
 Society of Saint Margaret, an Anglican religious order
 Swedish Radiation Safety Authority (Strålsäkerhetsmyndigheten)
 Swiss School of Management, a business school located at Bellinzona, Switzerland
 Swiss Society for Microbiology, the professional association of Swiss microbiologists

Computing
 Silicon secured memory, SPARC encryption technology
 Source-specific multicast, in computer networking
 Standard shadow map, in computer graphics

Medicine
 Ssm6a, Scolopendra subspinipes mutilans 6, or μ-SLPTX-Ssm6a, is a toxin from the venom of the Chinese red-headed centipede.
 SSMEM1, Serine-rich single-pass membrane protein 1 is a protein that in humans is encoded by the SSMEM1 gene.
 Sleep state misperception, a term used to classify sleep disorders
 Slipped strand mispairing, a mutation process during DNA replication
 Social Science & Medicine, a peer-reviewed journal
 Special study module, now student selected component, an option in medical schools in the UK
 Superficial spreading melanoma, a type of cancer
 System status management, of emergency medical services

Other science and technology
 Scanning SQUID microscope, a magnetic current imaging system
 Semi-solid metal casting, in the production of aluminium or magnesium parts
 Special sensor microwave/imager, is a seven-channel, four-frequency, linearly polarized passive microwave radiometer system
 Spectral submanifold, a type of invariant manifold in nonlinear dynamical systems
 Standard solar model, a mathematical treatment of the Sun as a spherical ball of gas in cosmology
 Startup, shutdowns, and malfunctions, in potentially polluting industrial plants

Military appointments and decorations
 Grand Commander of the Order of Loyalty to the Crown of Malaysia
 Special Service Medal (Canada), awarded to members of the Canadian Forces
 Squadron sergeant major, in some Commonwealth armies
 Staff sergeant major, in some Commonwealth armies

Weaponry
 Ship-to-ship missile
 Surface-to-ship missile
 Surface-to-surface missile
 SSM-1, the Japanese Type 88 Surface-to-Ship Missile
 SSM-1B, the Japanese Type 90 Ship-to-Ship Missile
 SSM-700K Haeseong, a South Korean ship-launched sea-skimming surface-to-surface anti-ship cruise missile
 SSM-A-5 Boojum, a United States Air Force cruise missile
 SSM-A-23 Dart, an anti-tank guided missile developed for the United States Army
 SSM-N-8 Regulus, a United States Navy cruise missile, 1955–1964
 SSM-N-9 Regulus II, a United States Navy cruise missile

Other uses
 Honda SSM, a concept car introduced at the 1995 Tokyo Motor Show
 Sam Schmidt Motorsports, an auto racing team
 Self-supporting minister, an unpaid priest in the Church of England and Church of Ireland
 Single Supervisory Mechanism, whereby the European Central Bank supervises banks' stability
 Special Safeguard Mechanism, a World Trade Organization tool that allows developing countries to raise tariffs temporarily to deal with import surges or price falls
 Strategic service management, optimization of a company's post-sale service
 Soft systems methodology, a problem-solving method
 Same-sex marriage, a marriage between two people of the same legal sex

SSM


The  is a Japanese maglev line under construction between Tokyo and Nagoya, with plans for extension to Osaka. Its initial section is between Shinagawa Station in Tokyo and Nagoya Station in Nagoya, with stations in Sagamihara, Kōfu, Iida and Nakatsugawa. Following the completion of the Tokyo-Nagoya line, the line will extend to connect stations in Mie, Nara and Osaka. The line is expected to connect Tokyo and Nagoya in 40 minutes, and eventually Tokyo and Osaka in 67 minutes, running at a maximum speed of . About 90% of the  line to Nagoya will be tunnels.

The Chuo Shinkansen is the culmination of Japanese maglev development since the 1970s, a government-funded project initiated by Japan Airlines and the former Japanese National Railways (JNR). Central Japan Railway Company (JR Central) now operates the facilities and research. The line is intended to be built by extending and incorporating the existing Yamanashi test track (see below). The trainsets themselves are popularly known in Japan as , though there have been many technical variations.

Government permission to proceed with construction was granted on 27 May 2011. Construction of the line, which is expected to cost over ¥9 trillion, commenced in 2014.
The start date of commercial service is currently unknown, after Shizuoka Prefecture denied permission for construction work on a portion of the route in June 2020. JR Central originally aimed to begin commercial service between Tokyo and Nagoya in 2027, with the Nagoya–Osaka section planned to be completed as early as 2037.
Originally, the Nagoya-Osaka section was planned to be completed as late as 2045, but the date was moved up following a loan from the Japanese government.

Development overview

Miyazaki and Yamanashi Test Tracks

Following the opening of the Tokaido Shinkansen between Tokyo and Osaka in 1964, Japanese National Railways (JNR) focused on the development of faster Maglev technology. In the 1970s, a  test track for Maglev research and development was built in Miyazaki Prefecture. As desired results had been obtained at the (now former) Miyazaki test track, an 18.4 kilometer test track with tunnels, bridges and slopes was built at a site in Yamanashi Prefecture, between Ōtsuki and Tsuru (). Residents of Yamanashi Prefecture and government officials were eligible for free rides on the Yamanashi test track, and over 200,000 people took part. Trains on this test track routinely achieved operating speeds of over ), allowing for a thorough test of the capabilities of the future Chuo Shinkansen.

The track was extended a further  along the future route of the Chuo Shinkansen, to bring the combined track length up to . Extension and upgrading work was completed by June 2013, allowing researchers to run tests at top speed over longer periods.
The first tests on this longer track took place in August 2013.
JR Central began offering public train rides at  on the Yamanashi test track, via a lottery selection, in 2014. The train holds the world record for the fastest manned train on this track.

Routing
The line's route passes through many sparsely populated areas in the Japanese Alps (Akaishi Mountains), but is more direct than the current Tōkaidō Shinkansen route, and time saved through a more direct route was a more important criterion to JR Central than having stations at intermediate population centers. Also, the more heavily populated Tōkaidō route is congested, and providing an alternative route if the Tōkaidō Shinkansen were to become blocked by earthquake damage was also a consideration. The route will have a minimum curve radius of , and a maximum gradient of 4%. This is more than the traditional Shinkansen lines, which top out at 3%.

The planned route between Nagoya and Osaka includes a stop in Nara. In 2012, politicians and business leaders in Kyoto petitioned the central government and JR Central to change the route to pass through their city. The governor of Nara Prefecture announced in November 2013 that he had re-confirmed the Transport Ministry's intention to route the segment through Nara.

JR Central announced in July 2008 that the Chūō Shinkansen would start at Tokyo's Shinagawa Station, citing difficulties in securing land at nearby Tokyo and Shinjuku stations for a maglev terminal.

A JR Central report on the Chuo Shinkansen was approved by a Liberal Democratic Party panel in October 2008, which certified three proposed routes for the Maglev. According to a Japan Times news article, JR Central supported the more direct route, which would cost less money to build than the other two proposals, backed by Nagano Prefecture. The latter two plans had the line swinging up north between Kōfu and Nakatsugawa stations to serve areas within Nagano. In June 2009, JR Central also announced research results comparing the three routes, estimating revenue and travel time, which showed the most favorable being the shortest Plan C, with long tunnels under the Japanese Alps. The Council for Transport Policy for the Ministry of Land, Infrastructure, Transport and Tourism concluded on 20 October 2010 that Plan C would be most cost-efficient. JR Central announced that one station would be constructed in each of Yamanashi, Gifu, Nagano, and Kanagawa Prefectures.
On 31 October 2014, Japan's Ministry of Land, Infrastructure, Transport and Tourism approved Plan C for construction. Construction began on 17 December 2014.

Preparatory work at Nagoya station began in 2016.
A skyscraper measuring  in height was built by JR Central. The structure is named 名古屋駅新ビル ("Nagoya-eki Shin-biru", Nagoya Station new building) and accommodates a station for the maglev trains in its basement area.

Construction schedule and costs

JR Central announced in December 2007 that it planned to raise funds for the construction of the Chuo Shinkansen on its own, without government financing. Total cost, originally estimated at 5.1 trillion yen in 2007, escalated to over 9 trillion yen by 2011. Nevertheless, the company has said it can make a pre-tax profit of around 70 billion yen in 2026, when the operating costs stabilize. The primary reason for the project's huge expense is that most of the line is planned to run in tunnels (about 86% of the initial section from Tokyo to Nagoya will be underground) with some sections at a depth of  (deep underground) for a total of  in the Tokyo, Nagoya and Osaka areas.

The original construction schedule from 2013, which called for the Tokyo–Nagoya segment to open in 2027 and the Nagoya–Osaka segment to open in 2045, was designed to keep JR Central's total debt burden below its approximate level at the time of privatization (around 5 trillion yen). The schedule was later altered to bring forward the completion date of the Nagoya-Osaka segment to 2037, after JR Central received a loan from the Japanese government.

The first major contract announced was for a  tunnel in Yamanashi and Shizuoka prefectures expected to be completed in 2025. Construction of a  tunnel under the southern Japanese Alps commenced on 20 December 2015, approximately  below the surface at its deepest point. The tunnel is expected to be completed in 2025, and upon completion will succeed the  deep Daishimizu Tunnel on the Joetsu Shinkansen line as the deepest tunnel in Japan. Construction has also started on the maglev station at Shinagawa. Being built below the existing Shinkansen station, and to consist of two platforms and four tracks, construction is planned to take 10 years, largely to avoid disruption to the existing Tokaido Shinkansen services located above the new station.

JR Central estimates that Chuo Shinkansen fares will be only slightly more expensive than Tokaido Shinkansen fares, with a difference of around 700 yen between Tokyo and Nagoya, and around 1,000 yen between Tokyo and Osaka. The positive economic impact of the Chuo Shinkansen in reducing travel times between the cities has been estimated at anywhere between 5 and 17 trillion yen during the line's first fifty years of operation.

The Ōi River issue

Construction is yet to commence on the part of the line going through Shizuoka Prefecture, as the municipality has expressed concern about water from the Ōi River leaking into the tunnel, lowering the water level. JR Central expressed concern early on that the delay in construction of the only 9 kilometer long section going through Shizuoka might throw the entire project off schedule.

As a compensation measure, the Shizuoka Prefecture, the only prefecture where no new station will be built, has long lobbied JR Central for the construction of a station at Shizuoka Airport, directly under which the Tokaido Shinkansen line passes. The railway has so far refused, citing the close distance to the neighboring Kakegawa Station and Shizuoka stations. If constructed, travel time from the center of Tokyo to the airport would be comparable to that for Tokyo Narita Airport, enabling it to act as a third hub airport for the capital. As the station would be built underneath an active airport, it is expected to open after the new maglev line.

Officials of Shizuoka Prefecture, in a meeting with JR Central in June 2020, denied permission to begin construction work on the tunnel. JR Central announced the following week that it would be "difficult" to open the Tokyo-Nagoya line in 2027 as previously announced.

The incumbent governor of Shizuoka Prefecture Heita Kawakatsu was re-elected in June 2021, partly on a platform of continued opposition to construction of the new line, barring further accommodations by JR Central.

Following a series of meetings between JR Central and Shizuoka Prefecture facilitated by the Ministry of Transportation, an interim report was released on the results of the meetings so far in late December 2021. Among other things, the report confirmed that while JR was committed to returning any water leaking into the tunnel once construction was completed, there is no known feasible way to return all of the water during the construction phase. However, it did also conclude that the amount of water leaked was likely to be insignificant.

On 7 January 2022, commenting on the report, the Shizuoka Prefecture governor expressed continued opposition to construction when it could result in water levels going down, even if only during construction. He urged JR Central to re-investigate the possibility of returning leaking water during construction. On 20 January that same year, the prefecture officially called the report "insufficient", and announced that it still would not allow construction to commence.

Osaka Extension
The government of Osaka Prefecture, as well as local corporations such as Suntory and Nippon Life, have raised concerns about the impact of the delayed construction of the Nagoya–Osaka segment on the Osaka economy. Politicians from the Kansai region called for, and received, state-backed loans for JR Central in order to expedite the line's construction, resulting in the opening of the extension being moved forward by up to 8 years.

Construction accidents
The construction of the Chuo Shinkansen involves a large amount of tunneling through seismically active terrain. As such, unexpected collapses and water leaks are relatively common. This section only lists accidents which seriously injured or killed people.

On 27 October 2021, two construction workers died when part of the retaining wall of a temporary work tunnel collapsed. JR Central concluded that the safety checks carried out were insufficient, and vowed to make it clearer to workers which areas had and had not completed the safety checks necessary to allow for the presence of human workers going forward.

Route

The line will run between Tokyo and Nagoya, with plans for extension to Osaka. Its initial section is between Shinagawa Station in Tokyo and Nagoya Station in Nagoya, with stations in Sagamihara, Kōfu, Iida, and Nakatsugawa.
The line has one station for each prefecture it passes through, except for Shizuoka. The line is expected to connect Tokyo and Nagoya in 40 minutes, and eventually Tokyo and Osaka in 67 minutes, running at a maximum speed of .

About 90% of the  line to Nagoya will be in tunnels, with a minimum curve radius of  and a maximum grade of 4% (1 in 25).

Technology

The Chūō Shinkansen will employ the SCMaglev technology, a maglev (magnetic levitation train) system developed by JR Central. The levitating force is generated between superconducting magnets on the trains and coils on the track.
The absence of wheel friction allows higher speed and higher acceleration and deceleration than conventional high-speed rail.

The superconducting coils use Niobium–titanium alloy cooled to a temperature of  with liquid helium. Magnetic coils are used both for levitation and propulsion. The trains are accelerated by alternating currents on the ground producing attraction and repulsion forces with the coils on the train. The levitation and guidance system, working with the same principle, ensures that the train is elevated and centered in the track.

Energy consumption
In 2018, a scientific comparison of the energy consumption of SCMaglev, Transrapid and conventional high-speed trains was conducted. The energy consumption per square meter of usable area was examined in relation to speed. The results show that there are only minor differences at speeds of 200 km/h and above. However, maglevs can reach much higher speeds than conventional trains. Conventional trains, on the other hand, require less energy at slow speeds, with this advantage shrinking or even slightly reversing during high-speed operation. As the Chūō Shinkansen mostly runs in tunnels, air resistance will be much higher than for most high-speed railways, significantly increasing energy consumption.

During normal operating conditions, the energy consumption of the L0 series between Tokyo and Osaka is estimated at 90-100 Wh/seat-km. For comparison, the conventional N700-series train operating on the fastest service-pattern on the existing line between Tokyo and Osaka has an estimated energy consumption of 70 Wh/seat-km.

Despite this increase, the L0 series still consumes much less energy than even the most efficient short/medium-haul modern passenger aircraft. For instance, the Airbus A319neo uses ~209 Wh/seat-km over a distance of 1,900 km. This figure would presumably be even higher for very short flights such as Tokyo-Nagoya, with much less time spent cruising.
Moreover, the operation of the L0 series maglev train is completely electric, making it easier to transition to renewable energy sources.

Rolling stock

On 2 December 2003, MLX01, a three-car train set a world record speed of  in a manned run. On 16 November 2004, it also set a world record for two trains passing each other at a combined speed of .

On 26 October 2010, JR Central announced a new train type, the L0 Series, for commercial operation at . It set a world record speed for a manned train of  on 21 April 2015.

On 26 March 2020, the Improved L0 Series started operations on the test track. It represents the completion of 80–90% of the design goals for the final train, and is the first to draw power from the track. Previous models used on-board gas generators.

See also

 Transrapid
 Aérotrain
 High-speed rail
 Shinkansen
 List of railway test tracks

References

External links
JR Central information about the Chuo Shinkansen
JR Central's website for the Linear-Express service
Linear Chuo Express
SCMAGLEV Website
SCMaglev at International Maglev Board

High-speed railway lines in Japan
Shinkansen
Proposed railway lines in Japan
Railway test tracks
2027 in rail transport
High-speed railway lines under construction

Chūō Shinkansen


An Epidendrum amblyantherum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan E.Santiago. An Epidendrum amblyantherum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum amblyantherum


Die Chemische Fabrik Eisenbüttel war ein Unternehmen zur Herstellung chemischer, petrochemischer und pharmazeutischer Produkte in Braunschweig. Es wurde im Jahr 1871 gegründet und stellte um 1952 seinen Betrieb ein.

Unternehmensgeschichte
Ihren Namen erhielt die 1871 gegründete Chemische Fabrik Eisenbüttel nach der Ortschaft Eisenbüttel, die im 19. Jahrhundert in der Kernstadt Braunschweigs aufging. In den folgenden Jahrzehnten firmierte das Unternehmen zeitweise mit dem Namenszusatz des jeweiligen Besitzers, z. B. von 1893 bis 1898 als Chem. Fabr. Eisenbüttel, Dr. Reuß & Comp. und als Chem. Fabr. Eisenbüttel, A. G. Lübeck & Comp. (von 1898 bis 1928).

Die Chemische Fabrik Eisenbüttel konzentrierte sich zunächst auf die Produktion von Glycerin, Benzin, Teerprodukten, Essigsäure und essigsauren Salzen. Im Jahr 1873 gehörte die Firma bereits zu den Ausstellern der Wiener Weltausstellung. Zu jenem Zeitpunkt produzierte sie jährlich mit 63 Mitarbeitern etwa 60.000 Zentner (3.000 t) ihrer Erzeugnisse, von denen sie 50 % auf dem Gebiet des damaligen Deutschen Reichs absetzte.

In den 1880er Jahren weitete das Unternehmen seine Produktpalette auf die Herstellung chemischer und pharmazeutischer Produkte aus.

Während des Zweiten Weltkriegs wurde in dem Braunschweiger Betrieb ein "Zivilarbeiterlager" eingerichtet, in dem Zwangsarbeiter aus den von deutschen Truppen besetzten Ländern eingesetzt wurden. Durch Bombenangriffe wurden die Betriebsanlagen nahezu vollständig zerstört, da größere Vorratstanks mit Benzin- und Paraffinbeständen in Brand gerieten.

Um 1952 stellte die Firma ihren Betrieb ein. Im Dezember 1957 wurden auf ihrem ehemaligen Betriebsgelände Schornstein und weitere Gebäudeteile abgerissen, um Platz für die Ansiedlung der Konservenfabrik Reichert und Heinemeyer zu schaffen. Heute befindet sich auf dem Gelände an der heutigen Alten Frankfurter Straße in Braunschweig der Betrieb der AURO Pflanzenchemie AG.

Produkte
1873 lieferte eine neue Destillationsanlage 30.000 Zentner (1500 Jato) Reinglycerin. Ebenfalls für die Lebensmittelindustrie produzierte man zu dieser Zeit die bekannten "Eisenbütteler Essig-Essenzen".

Conservesalz Eisenbüttel
Am 28. Mai 1880 wurde ein konservierendes Salz auf Basis von Borsäure, Natriumphosphat, Nitratsalzen und Natriumchlorid zum Patent angemeldet und unter dem Handelsnamen "Conservesalz Eisenbüttel" an die Lebensmittelindustrie vertrieben.

Sapocarbol
Eine entscheidende Entwicklung gelang J. Schenkel 1884 auf dem Gebiet der Desinfektionsmittel.  Durch Lösen von Teerölbestandteilen in Alkaliseifen konnten die ersten wasserlöslichen Desinfektionsmittel hergestellt und unter dem Handelsnamen "Sapocarbol" vermarktet werden. Dies blieb jedoch bis zur Offenlegung eines inhaltlich sehr ähnlichen Patents 1890 von W. Dammann weitgehend unbekannt und so konnte die Firma Schülke & Mayr in Hamburg das Dammann-Patent für das weltweit bekannte Desinfektionsmittel "Lysol" nutzen. Wegen seiner insektiziden Wirkung wurde Sapocarbol I daneben auch als Pflanzenschutzmittel gegen Blutläuse eingesetzt.

Petroleumbenzin und Paraffinprodukte

Das Unternehmen stellte zunächst Petroleumbenzin und andere Erdölfraktionen als Reinigungs- und Lösungsmittel her. 1890 schloss sich das Unternehmen mit weiteren Raffinerien zum Benzinsyndikat der "Vereinigten Benzinfabriken GmbH" (Bremen) zusammen, dem damals die meisten deutschen "Benzinfabriken" angehörten. 1904 beteiligte sich hieran die amerikanische Standard Oil Company und es wurde die Deutsch-Amerikanische Petroleum Gesellschaft mit Sitz in Hamburg gegründet.

Mit der einsetzenden Motorisierung im Verkehrswesen wurde Benzin hauptsächlich als Kraftstoff produziert. Das Benzinsyndikat produzierte im Jahr 1910 etwa 35 % des deutschen Benzinbedarfs von 150.000 t. Zur Herstellung der Kraftstoffe betrieb die Chemische Fabrik Eisenbüttel bereits vor 1914 kontinuierlich arbeitende Raffinationsanlagen.

Nach der weitgehenden Zerstörung der Produktionsanlagen durch Bombenangriffe während des Zweiten Weltkriegs beschränkte sich das Unternehmen auf den Vertrieb von Paraffinprodukten für die Kerzenindustrie.

Literatur
 Gudrun Fiedler, Hans-Ulrich Ludewig (Hrsg.): Zwangsarbeit und Kriegswirtschaft im Lande Braunschweig 1939–1945. Appelhans Verlag, Braunschweig 2003, ISBN 3-930292-78-5.
 Bernhard Kiekenap: Karl und Wilhelm, Die Söhne des Schwarzen Herzogs. Band III, E. Appelhans, Braunschweig 2004, S. 94, ISBN 978-3-937664-07-1

Einzelnachweise

Ehemaliges Unternehmen (Braunschweig)
Ehemaliges Chemieunternehmen
Erdölraffinerie
Abgegangenes Bauwerk in Braunschweig
Gegründet 1871
Aufgelöst in den 1950er Jahren
Produzierendes Unternehmen (Braunschweig)

Chemische Fabrik Eisenbüttel


An Hexalectris fallax in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.I.Rodr. ngan Roberto González Tamayo. An Hexalectris fallax in nahilalakip ha genus nga Hexalectris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hexalectris

Hexalectris fallax


උතුරු කොරියාව, හෙවත් නිල වශයෙන් හඳුන්වන පරිදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොරියානු මහජන සමූහාණ්ඩුව (DPRK) නැගෙනහිර ආසියාවේ පිහිටි කොරියානු අර්ධද්වීපයේ උතුරු කොටසේ පිහිටි රටකි. මෙය ට  උතුරින් චීනයත් රුසියාවත් අම්නොක් ගඟින් (චීන බසින් 'යාලු' ගඟ) හා ටුමෙන් ගඟින් වෙන් වන අතර දකුණින් දකුණු කොරියාව අධි ආරක්‍ෂිත කොරියානු යුධ මුක්ත කලාපයෙන් වෙන් වේ. උතුරු කොරියාව, දකුණු කොරියාව ආකාරයෙන්ම මුළු අර්ධද්වීපයේත් ආසන්න දූපත්වලත් පාලනය හිමි රජය බවට හඳුන්වාගනී. මෙහි අගනුවර හා විශාලතම නගරය වන්නේ පියොංයෑන් නගරය යි.

1910 දී ජපාන අධිරාජ්‍ය විසින් කොරියාව යටත් කරගන්නා ලදී. දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසානයේ ජපානය යටත් වීමත් සමඟ කොරියාව කොටස් දෙකකට බෙදා උතුරු කොටස සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව යටතේත්, දකුණු කොටස ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදය යටතේත් පාලනය කෙරිණ. නැවත එක් කිරීමට තිබූ සාකච්ඡා අසාර්ථක වූ අතර 1948දී රජයන් දෙකක් පිහිටුවනු ලැබිණ, එනම්: උතුරේ "ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොරියානු මහජන සමූහාණ්ඩුව" හා දකුණින් ධනවාදී "කොරියානු ජනරජය" පිහිටවනු ලැබීය. උතුරු කොරියාව විසින් ඇරඹි ආක්‍රමණයකින් කොරියානු යුද්ධය (1950-1953) ඇරඹිණ. සටන් විරාම ගිවිසුමකින් යුද්ධය නතර වූවද සාම ගිවිසුමක් අත්සන් නොකෙරුණි.

උතුරු කොරියානු ව්‍යවස්ථාවේ 1වන වගන්තියට අනුව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොරියානු මහජන සමූහාණ්ඩුව "ස්වෛරී සමාජවාදී" රාජ්‍යයකි. උතුරු කොරියාවේ මැතිවරණ පවත්වන අතර ඒවා ස්වාධීන නිරීක්ෂකයින් පවසන ආකාරයට හුදු ප්‍රදර්ශනාත්මක මැතිවරණයන් ය. උතුරු කොරියාව කිම් පවුල වටා විස්තීර්ණ ඇදහීම් ක්‍රමයක් සහිත ස්ටාලින්වාදී ඒකාධිපති ආඥාදායකයකි. පාලක පවුලේ සාමාජිකයෙකු විසින් මෙහෙයවනු ලබන කොරියානු කම්කරු පක්ෂය (WPK) උතුරු කොරියාවේ නිරපේක්ෂ පාලන බලය හොබවන අතර "පීතෘභුමිය ඒකීයකරණය සඳහා වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණේ" නායකත්වය ද හොබවයි. සියලුම දේශපාලන නිලධාරීන් අනිවාර්යයෙන් ම මෙම පෙරමුණේ සාමාජිකයන් විය යුතු ය. උතුරු කොරියානු ව්‍යවස්ථාවේ 3වන වගන්තියට අනුව "ජුචේ" හෙවත් ස්වයංපෝෂිතභාවය උතුර කොරියාවේ දැක්ම වේ. නිෂ්පාදන මාර්ගයන් සියල්ල රජය විසින් මෙහෙයවන ආයතනයන් හා සමූහ වගාබිම් මඟින් රජයට අයත් වේ. සෞඛ්‍ය, අධ්‍යාපනය, නිවාස ඉදිකිරීම, ආහාර නිෂ්පාදනය ආදී බොහෝ සේවාවන් සහනාධාර හෝ රාජ්‍ය අරමුදල්වලින් පවත්වාගෙන යනු ලබයි. 1994 සිට 1998 දක්වා උතුරු කොරියාව සාගතයෙන් පෙළුණු අතර ඉන් 240,000ත් 420,000ත් අතර සංඛ්‍යාවක් මියගොස් ඇත. දැනටත් සමස්ත ජනගහනය මන්දපෝෂණයෙන් පෙළෙති. උතුරු කොරියාව "සොන්ගුන්" හෙවත් හමුදාවට පළමු තැන දෙන ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරයි. එය ලොව වැඩිම හමුදා සහ පැරාමිලිටරි භටයන් පිරිසක් සිටින රට යි. සම්පූර්ණ ක්‍රියාකාරී භටයන් ගණන 9,495,000ක් වන අතර එය ජනගහනයෙන් 37% කි. එහි මිලියන 1.21ක ක්‍රියාකාරී හමුදාව චීනය, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය හා ඉන්දියාවට පසු ලොව සිව්වැනි විශාලතම හමුදාව යි. එය ජනගහනයෙන් 4.7%කි. උතුරු කොරියාව න්‍යෂ්ටික අවිවලින් සන්නද්ධ ය. උතුරු කොරියාව 1991 සිට එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජිකයෙක් වන අතර G77ත් ASEAN කලාපීය සංසදයේත් සාමාජිකයෙකි.

2014දී එක්සත් ජාතීන්ගේ උතුරු කොරියාවේ මානව හිමිකම් කඩ කිරීම පිලිබඳ පරීක්ෂණයකට අනුව "මෙම කඩකිරීම්වල බර, පරිමාණය වෙනත් කිසිඳු සමකාලීන රාජ්‍යයකට සමාන නොවූ තත්වයක්" පෙන්වන බව නිගමනය කර ඇති අතර ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය හා මානව හිමිකම් සෝදිසිය මීට සමාන මත දරති. උතුරු කොරියානු රජය මෙම චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

නම්
කොරියා යන නම ගොර්යියෝ (කොර්යෝ ලෙස ද හැඳින්වේ) යන්නෙන් කදී එන්නකි. ගොර්යියෝ යන නම කොරියානු අර්ධද්වීපය, මැන්චූරියාව, රුසියානු ඈත පෙරදිග, හා ඇතුල් මොන්ගෝලියාවේ යම් ප්‍රදේශ පාලනය කළ මහා ග්වන්ගයිටෝ අධිරාජ්‍යයා යටතේ පාලනය වූ ගොගුර්යියෝ (කොගුර්යෝ) නම් අධිරාජ්‍යය හැඳින්වීමට භාවිත කර ඇත. එයට පසුව 10වන ශතවර්ෂයේ දී ගොර්යියෝ අධිරාජ්‍යය බවට පත් වූ අතර එනමින් හැඳින්වුනු අතර පර්සියානු වෙළෙන්දන් විසින් එය කොරියා ලෙස හඳුන්වනු ලැබී ය. වර්තමානයේ කොරියාව ලෙස ලිවීම ඇරඹුණේ 17වන සියවසේ ලන්දේසි පෙරදිග ඉන්දියානු වෙළඳ සමාගමේ හෙන්ද්‍රික් හැමෙල්ගේ ගමන් වාර්තාවලින් පසුව ය.

කොරියාව වෙන්වීමෙන් පසුව උතුර හා දකුණ වෙනස් නම්වලින් හැඳින්විණ, එනම්: උතුරේ දී "චෝසුන්" හෝ "ජෝසුන්" ලෙසත්, දකුණේ දී "හන්ගුක්" ලෙසත් ය. 1948 දී උතුරු කොරියාව "ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොරියානු මහජන සමූහාණ්ඩුව" (කොරියානු බසින්: 'චොසෝන් මින්ජුජුයුයි ඉන්මින් කොන්ඝ්වගුක්') යන නාමය තම රාජ්‍ය නාමය ලෙස භාවිතය ආරම්භ කළහ. නමුත් කොරියානු අර්ධද්වීපයේ උතුරු ප්‍රදේශය පාලනය කරන නිසා පොදුවේ එය දකුණු කොරියාවෙන් (රාජ්‍ය නාමය: කොරියානු ජනරජය) වෙන්කර හඳුනාගැනීමට උතුරු කොරියාව ලෙස හඳුන්වයි. නමුත් රජයන් දෙකම තමන් මුළු කොරියානු අර්ධද්වීපයේ ම නියම පාලකයන් ලෙස හඳුන්වාගනී. මෙම නිසා උතරු කොරියානුවන් තමන්ව "කොරියානුවන්" ලෙස පමණක් හඳුන්වාගනිති.

ඉතිහාසය

පිහිටුවීම
පළමු චීන ජපන් යුද්ධයට හා රුසියානු ජපන් යද්ධයට පසු ව කොරියාව 1910 සිට 1945 දක්වා ජපානය යටතේ පාලනය විය. එම කාලයේ දී ඩොංනිප්ගුන් (නිදහස් හමුදාව) නම් වූ කැරලි කණ්ඩායම් චීන කොරියානු දේශසීමාවේ ඇති විය. මොවුන් ජපන් හමුදාවන්ට විරුද්ධව ගරිල්ලා සටන් මෙහෙයවූහ. මොවුන්ගෙන් කොටසක් චීනයේ හා අග්නිදිග ආසියාවේ සටන්වලට ද සහභාගී වූහ. පසුව උතුරු කොරියාවේ නායකයා වූ කිම් ඉල් සුං එවැනි ගරිල්ලා නායකයෙකි.

1945 දෙවන ලෝක යුද්ධ අවසානයේ දී ජපානය යටත් වීමත් සමඟ කොරියාව 38වන අක්ෂාංශය හරහා දෙකකට බෙදුණු අතර උතුරු කොටස සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව යටතේත් දකුණ ඇමරිකාව යටතේත් පාලනය විය. නැවත එක්කිරීමට තිබුණු සාකච්ඡා අසමත් විය. සෝවියට් ජෙනරාල්වරයකු වූ ටෙරෙන්ටි ෂ්ටිකොෆ් විසින් 1945 ඔක්තොබර්හි දී සෝවියට් සිවිල් පාලනයට නතු කිරීමට යෝජනා කෙරුණු අතර 1946 පෙබරවාරිහි දී තාවකාලික උතුරු කොරියානු මහජන කමිටුව පිහිටවූ අතර එහි සභාපති ලෙස කිම් ඉල් සුං පත් කෙරිණ. 1946 සප්තම්බර්හී දී දකුණු කොරියානු පුරවැසියන් ඒකාබද්ධ හමුදා රජයට එරෙහි ව නැගී සිටියහ. 1948 අප්‍රියෙල් මස ජේජු දිවයිනේ කැරැල්ලක් ඉතා දරුණු ලෙස මැඩපැවැත්විණ. 1948 මැයි මස දකුණ විසින් ජනරජයක් ප්‍රකාශයට පත් කල අතර දෙමසකට පසු ව කොමියුනිස්ට් විරෝධී සිංමන් රී එහි පාලකයා බවට පත් විය. උතුරේ 1948 සැප්තැම්බර් 9 වනදා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොරියානු මහජන සමූහාණ්ඩුව පිහිටුවිණ. ෂ්ටිකොෆ් එහි පළමු සෝවියට් නියෝජිතයා වූ අතර කිම් ඉල් සුං එහි නායකයා විය.

1948 දී සියලු සෝවියට් හමුදා උතුර හැරගිය අතර 1949 වන විට සියලු ඇමරිකානු හමුදාවක්ම පාහේ හැර ගියහ. නියෝජිත ශ්ටිකොෆ් රී විසින් උතුර ආක්‍රමණය කරනු ඇතැයි සැක කළ අතර මෙය කිම්ගේ කොරියාව සමාජවාදය යටතේ ඒකීයකරණයට බාධාවක් ලෙස දුටුවේය. ඔවුන් දෙදෙනා ජෝශප් ස්ටාලින්ගේ ද සහාය ඇති ව දකුණ හා ඉක්මන් යුද්ධයකට මුලපිරූ අතර එම නිසා කොරියානු යුද්ධය ඇති විය.

කොරියානු යුද්ධය
උතුරු කොරියානු හමුදාව විසින් 1950 නොවැම්බර් 25වනදා දකුණු කොරියාව ආක්‍රමණය කළ අතර කෙමෙන් කෙමෙන් රටින් විශාල ප්‍රමාණයක් යටත් කරගත්තේය. පසුව ඇමරිකාව විසින් මෙහෙයවන ලද එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදා ඉතා ඉක්මනින් උතුරු කොරියාව දෙසට සටන් දියත් කළහ. ඔවුන් චීන දේශසීමා දක්වා ම යටත් කරගෙන යන විට චීන හමුදා සහාය ඇතිව උතුරු කොරියානු හමුදාව නැවතත් තමන්ට යුද්ධයට පෙර අයත්ව පැවති ප්‍රදේශ යටත් කරගත්තේය. 1953 ජූලි 27වනදා සටන් නැවතුනු අතර ආසන්න වශයෙන් පෙර පවතී දේශසීමා නැවත පනවමින් සටන් විරාම ගිවිසුමක් අත්සන් කෙරුණු නමුදු සාම ගිවිසුමක් අත්සන් නොකෙරිණ. මෙම යුද්ධයෙන් ආසන්න වශයෙන් මිලියන 3ක ජනතාවක් මියගිය අතර මෙය දෙවන ලෝක යුද්ධයටත්, වියට්නාම යුද්ධයටත් වඩා වැඩි සාපේක්ෂ වශයෙන් වැඩි සිවිල් මරණ සංඛ්‍යාවකින් යුක්ත විය. එම නිසා එයා සීතල යුද්ධයේ දරුණුතම ගැටුම බවට වේ. ඒක පුද්ගල වශයෙන් ගත්කලත්, නිරපේක්ෂ වශයෙන් ගත්කලත් වැඩි හානියක් සිදු වූයේ උතරු කොරියාවට වන අතර ඉන් ආසන්න වශයෙන් උතරු කොරියානු ජනගහනයෙන් (මිලියන 10ක්) 12%-15% අතර ප්‍රමාණයක් මියගියහ. චාල්ස් කේ. ආම්ස්ට්‍රෝංට අනුව එය දෙවන ලෝක යුද්ධයේ දී මියගිය සෝවියට් පුරවැසියන් ප්‍රමාණයට අධික වේ. මෙම යුද්ධයේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස උතුරු කොරියාවේ සාම ගොඩනැගිල්ලක්ම විනාශ විය.සමහරුන් විසින් මෙය බාහිර සාධක සහිත සිවිල් යුද්ධයක් ලෙස හඳුන්වයි.

දැනටත් අධිආරක්ෂිත යුධ මුක්ත කලාපයකින් අර්ධද්වීපය වෙන් ව පවතින අතර චොමියුනිස්ට් විරෝධී හා උතරු කොරියා විරෝධී හන්ගීමක් දකුණු කොරියානුවන් අතර පවතී.යුද්ධයෙන් පසු ඇමරිකාව විසින් දකුණේ අධික ලෙස රඳවා තිබෙන අතර උතරු කොරියාව මෙය අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමණය කිරීමක් ලෙස හඳුන්වයි. උතුර කොරියාව මෙම කොරියානු යුද්ධය දකුණු කොරියාව හා ඇමරිකාව විසින් පටන්ගත්තක් බවට මත දරයි.

යුද්ධයට පසු
උතුර හා දකුණ අතර සටන් විරාමයෙන් පසු සාපේක්ෂ සාමය නිතර නිතර දේශසීමා ගැටුම්, ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් පැහැරගැනීම්, හා ඝාතන කුමන්ත්‍රණ ආදිය නිසා කැළඹීමට ලක්වෙයි. උතුරු කොරියාව විසින් මෙහෙයවූ දකුණු කොරියානු නායක  ඝාතන කුමන්ත්‍රණ කිහිපයක්ම ව්‍යර්ථ විය. එනම් 1968, 1974, සහ 1983 රැන්ගූන් පිපුරුම ආදිය යි. යුධ මුක්ත කලාපය හරහා උමං සොයාගැනීමත් හා 1976 පන්මුන්ජොම් හීදී පොරෝ ඝාතන සිද්ධියත් සමඟ නැවතත් කැළඹීම් ඇති විය. දැනට යුද්ධයෙන් පසු ව දශක දෙකක් ගෙවී ඇතත් රාජ්‍යයන් දෙකින් එකක්වත් සාකච්ඡා ආරම්භ කර නැත. 1971දී රහස් ඉහල මට්ටමේ සබඳතා ඇරඹි අතර 1972 "ජූලි 4 උතුරු දකුණු සාමූහික ප්‍රකාශයෙන්" සාමසහගත ඒකීයකරණ ප්‍රතිපත්ති ගැන සාකච්ඡා ඇරඹුණි. නමුත් 1973 දී දකුණු කොරියාව අන්තර්ජාතික සංවිධානයන්ගේ සාමාජිකත්වය වෙන වෙනම ලබාගැනීමට කැමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීමත් සමඟ මෙම සාකච්ඡා බිඳවැටුණි.

මූලාශ්‍ර

නැගෙනහිර ආසියානු රටවල්

උතුරු කොරියාව


Ndiaga Isseu Dièye Diop né vers 1775 à Koki dans la région de Louga, Sénégal et mort en exil à Ndioum, dans le Fouta (département de Podor, région de Saint-Louis, est un chef religieux musulman, détenteur de charges politiques et chef de guerre, petit fils de Serigne Koki Matar Ndoumbé Diop. Accompagné de son disciple diolof Diilé Fatim Thiam Coumba Diomboss, il mena de nombreuses guerres dans les royaumes du Cayor, Baol, Ndiambour, Walo, notamment contre le Damel Birima Fatma Thioub Fall, le Brack Fara Peinda Adam Sall Mbodj et le Diawdine Madyaw Khor Aram Bakar diaw.

Enfance et formation
Ndiaga Isse est né vers 1775 à Koki, village fondé par son grand père Matar Ndoumbé Diop dans le Ndiambour. Il a fait ses études à Nguick Fall dans le Ndiambour. Il fut connu sous l'appellation de Serigne Koki. Il est le fils de Serigne Koki Ahmadou Fakhoudia Diop, fils aîné de Serigne Koki Matar Ndoumbé Diop et de Isse Dièye Lô de Ndame. En 1795, son père, Ahmadou Fa-Khoudia, soutenu par le Fouta, avait dirigé la coalition des marabouts qui se soulevèrent contre le Damel Amary Ngoné Ndella Fall dans le but d'instaurer un état théocratique dans le Ndiambour à l'instar de la révolution Torodo de l'Almamy Abdel Kader Kane en 1776. Plusieurs marabouts furent capturés.

La refondation de Koki
Ndiaga Isseu, de retour de Nguick Fall où il passa une partie de son enfance ainsi que son adolescence, revient à Koki. Il remit sur pied le daara de son grand père et décida de redonner son rayonnement d'antan à Koki qui avait sombré dans des décennies de léthargie (32 ans après le décès de son grand-père, vers 1786). Il fit bâtir 114 maisons et les offrit à des hommes ayant mémorisé le Coran et étudié les sciences islamiques. Il était convaincu que son installation à Koki lui permettrait de bénéficier des soutiens de son grand-père Matar Ndoumbé. Sa renommée auprès des populations ainsi ne cessa de s'accroître.

Unions matrimoniales et charges politiques
Parallèlement à son rôle de guide religieux «Serigne Koki», il occupait également la fonction de  «Serigne Lamb», titre attribué par le Damel Teigne Birima Fatma Thioub Fall. Le "Serigne Lamb" dirigeait une juridiction territoriale en qualité de chef religieux, participait aux guerres, collectait les taxes et autres redevances pour le roi.

Ndiaga Isse s'allia aux grandes familles en contractant des unions avec des femmes issues de la noblesse ou des grandes familles religieuses. Il eut de nombreuses épouses parmi lesquelles.

 la princesse Guedj Aminta Yala, fille du Barguèdj Sakhéwar Fatma Thioub Diop. Ils eurent six enfants (Madou Aminata Yalla, Matar Aminata Yala, Samba Aminata Yala, Khary Mame, Penda Bouya, Ndack et Mariema Diop)
 la princesse Dorobé Sokhna Fall de Pire qui lui donna quatre fils (Balla Sokhna Fall, Madou Mame Sokhna Fall, Massamba Sokhna Fall et Momar Khary Sokhna Fall).
 Sokhna Absa Penda Laobé Mbacké, petite fille de Serigne Maharam Mbacké.

Les différentes guerres
Ses unions matrimoniales lui permirent d'asseoir de solides soutiens politiques. Ses ambitions politiques ainsi que sa renommée grandissante au sein des populations suscitèrent la méfiance du Damel qui décida de l'écarter.

En 1827, Ndiaga Isseu entama ainsi une rébellion contre le Damel et déclara la guerre sainte. Entouré d'une armée principalement composée de paysans inexpérimentés dans l'art de la guerre, il fut vaincu et trouva refuge dans le Walo, alors en proie à une guerre civile. Avec son fidèle disciple Diilé Fatim Thiam Coumba Diomboss, guerrier aguerri, ils rassemblèrent une armée de marabouts et profitèrent de l'instabilité politique du Walo pour le soumettre, comme en témoigne le procès-verbal du Gouverneur Pierre-Edouard Brou  datant du 08 mars 1830. Refusant de se soumettre, le Brack et la reine se réfugièrent dans le Cayor auprès du Damel Birima Fatma Thioub Fall.

Ndiaga Isse et Dilé incendièrent plusieurs villages ainsi que des établissements agricoles de la colonie de Richard Toll, poussant ainsi le gouvernorat français à agir. Le 11 mars 1830, Dilé fut capturé et pendu. Ndiaga Isseu, quant à lui, traqué par le gouverneur Brou, put s'échapper et trouva refuge à Dakar, chez les Lébous.

Après Dakar, il se rendit à Ndioum, dans le Fouta, où il trouva la mort.

Postérité
 Serigne Mountakha Mbacké Bachir, actuel khalife général des Mourides, descend de Ndiaga Isse de par son père Serigne Bassirou Mbacké, fils de Sokhna Faty Madou Mame, fils de Madou Mame Sokhna Fall, fils de Ndiaga Isse.
 Serigne Mame Thierno Birahim Mbacké, frère de Cheikh Ahmadou Bamba, est le petit-fils de Ndiaga Isse Dièye Diop, de par sa mère Sokhna Faty Isse Diop.
 Serigne Mouhamadou Moustapha Mbacké, fils aîné de Cheikh Ahmadou Bamba Mbacké et son frère Serigne Mouhamadou Lamine Bara sont issus de Ndiaga Isse, de par leur mère Sokhna Aminta Lô, fille de Sokhna Khary Mame Diop, fille de Ndiaga Isse Dièye Diop
 Serigne Ammar Fall Mbacké et son frère Serigne Omar Mbacke Guélongal, cousins de Cheikh Ahmadou Bamba Mbacké, sont des descendants de Ndiaga Isse Dièye Diop, de par leur mère Penda Bouya Diop, fille de Samba Aminta Yalla Diop, fils de Ndiaga Isse Dièye Diop.
Cheikh Ahmadou Bamba a même écrit un célèbre poème sur leur mère, Penda Bouya Diop ( Jawabu Penda Bouya Diop) qui fut  l'épouse de son oncle paternel Serigne Mbacke Kadior, lui aussi descendant de la famille, de par sa mère Faty Balla Diop, fille de Balla Fa Khudia, fils Makhatar Ndoumbé Diop
 La fonction de Serigne Koki (chef du village de Koki) revient de droit à l'aîné des descendants de Ndiaga Isse Dièye Diop.

Notes

Bibliographie
 Babou Cheikh Anta (2011). Le Jihad de l'âme. Ahmadou Bamba et la fondation de la Mouridiyya au Sénégal (1853-1913), KARTHALA Editions, 348p
 Boulègue Jean (1968). La Sénégambie du milieu du XVe siècle au début du XVIIe siècle, Université de Paris, 319 p. (thèse de 3e cycle d'Histoire)
 Boulègue Jean (2013). Les royaumes wolof dans l'espace sénégambien: XIIIe-XVIIIe siècle, KARTHALA Edition, 503p
 Diouf El Hadji Demba Lamine (année?). Khaly Amar Fall fondateur de l'Universite de Pire, Centre d'Etude des Civilisations, s.a. - 63p.
 Guèye Cheikh (2002), Touba: la capitale des mourides, KARTHALA Editions, 532p.
 Ndiaye Modou Mamoune (2020). Serigne Modou Moustapha Mbacké: Le Khalife Phare De La Mouridiya
 Niang Mamadou (2012). Mémoires synchrones du fleuve de mon destin, L'Harmattan-sénégal
 Ndoye Omar (2010). Le N'Döep: Transe thérapeutique chez les Lébous du Sénégal (Psychanalyse et Traditions), L'Harmattan, 232p.
 Revue française d'études politiques africaines, Numéros 145 à 149 (1978). Société africaine d'édition
 Sy Malick, Mbaye Rawane (2003). Pensée et action d'El Hadj Malick Sy: tome 1: Vie et œuvre, Albouraq, 2094p
 Sylla Assane (1992). Le peuple Lebou de la presqu'île du Cap-Vert, Les Nouvelles editions africaines du Sénégal, 135p.

Articles
 Diaw Amadou Bakhaw (20 nov. 2016). La guerre sainte de Serigne KOKI NDIAGA ISSEU DIOP au Ndiambour, au Cayor et au Walo, Ndar Info.
 Diaw Amadou Bakhaw (10 mars 2018). Le 11 mars 1830 était exécuté à Richard-Toll, un grand révolutionnaire sénégalais : Dille Fatim Thiam Coumba Diombass, Ndar Info.

Thèses et mémoires
 Seck Ibrahima, (2010-2011), Serigne Koki Ndiaga Isseu, entre espace religieux et espace politique", Université Cheikh Anta Diop, (mémoire de maîtrise en Histoire sous la direction de Mme Rokhaya Fall Sokhna)

Sources audiovisuelles
 Syll Mbaye, Xam sam reew (histoire) sur Youtube
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 1
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 2
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 3
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 4
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 5
 Serigne Koki Ndiaga Issa, épisode 6

Articles connexes
 Matar Ndoumbé Diop
 Coki

Liens externes
 Famille Askanou Koki

Naissance en 1775
Naissance dans la région de Louga
Chef religieux du XVIIIe siècle
Chef religieux du XIXe siècle
Religieux sénégalais
Décès en 1830
Décès au Sénégal

Ndiaga Isseu Dièye Diop


David McMackon, né le 19 mars 1858 à Markham et mort le 10 décembre 1922 à Angus, est un tireur sportif canadien.

Carrière
David McMackon participe aux Jeux olympiques de 1908 à Londres où il est médaillé d'argent en fosse olympique par équipes et douzième de l'épreuve individuelle.

Notes et références

Liens externes

Tireur sportif canadien
Tireur aux Jeux olympiques de 1908
Médaillé d'argent olympique canadien
Naissance en mars 1858
Naissance à Markham
Décès en décembre 1922
Décès en Ontario
Décès à 64 ans

David McMackon


Richard Edward Hunolt (Berkeley, Kalifornija, 1. srpnja 1963.) američki je thrash metal-gitarist. Najpoznatiji je kao gitarist sastava Exodus.

Toj se skupini pridružio 1983., kad ju je napustio Evan McKaskey. Bio je njezin član sve do raspada 1993., a vratio joj se i tijekom naknadnih ponovnih okupljanja 1997. i 2001.

Godine 2005. Hunolt je izbačen iz sastava, ali se pojavio kao gost na albumu Persona Non Grata.

Diskografija

 Exodus – Bonded by Blood (1985.)
 Exodus – Pleasures of the Flesh (1987.)
 Exodus – Fabulous Disaster (1989.)
 Exodus – Impact Is Imminent (1990.)
 Exodus – Good Friendly Violent Fun (1991.)
 Exodus – Force of Habit (1992.)
 Exodus – Tempo of the Damned (2004.)
 Exodus – Persona Non Grata (2021.) – kao gost

Izvori

Američki gitaristi heavy metala
Thrash metal

Rick Hunolt


Dómkirkja Maríu meyjar er kirkja í Mexíkóborg (spænska: Catedral Metropolitana de la Asunción de la Santísima Virgen María a los cielos) og höfuðstöðvar erkibiskupsdæmisins Primada de México og er staðsett norðan megin við Plaza de la Constitución torgið í sögulegum miðbæ Mexíkóborgar.

Hún er á lista yfir UNESCO-heimsminjar síðan 1987.

Áætlaðar mælingar kirkjunnar eru 59 metrar á breidd og 128 að lengd og 67 metrar á hæð topps turnanna.

Hún var byggð af teikningum spænska arkitektsins Claudio de Arciniega, sem var innblásinn af spænskum dómkirkjum, þ.e. kirkju sem reist var á staðnum skömmu eftir landvinninga Spánverja á Tenochtitlán. Bygging hófst árið 1573, árið 1667 og stóð til 1813.

Mexíkóborg

Catedral Metropolitana de la Ciudad de México


El Castillo Craigdarroch es un palacio localizado en la provincia Colombia Británica, Canadá.

El edificio
La edificación se compone de 39 habitaciones y más de 20 mil pies cuadrados. Fue construido en la década de 1890 como una residencia familiar para los ricos Robert Dunsmuir y su esposa Joan. Robert murió en abril de 1889. Sus hijos, Alexander y James asumieron el papel de terminar el castillo después de su muerte. El arquitecto inicial del castillo, Warren Heywood Williams, también murió antes de la finalización del castillo. Su obra fue adquirida por su socio, Arthur L. Smith, en 1890.

Se cree que el castillo tuvo un costo aproximado de $ 500 mil cuando fue construido. Cuando se construyó originalmente estaba en un terreno que comprendía 27 hectáreas de jardines en el barrio Victoria de Rockland. El castillo es actualmente propiedad de la sociedad histórica del castillo Craigdarroch, que es una organización privada sin fines de lucro. El castillo es una atracción turística, y recibe 150 mil visitantes al año.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Reksten, Terry, The Dunsmuir Saga, Vancouver; Douglas & McIntyre, 1991, p. 200.
 Segger, Martin and Franklin, Douglas, Victoria; A Primer for Regional History in Architecture, Victoria; Heritage Architectural Guides, p. 285.

Enlaces externos
 Sitio web oficial con información sobre el castillo

Craigdarroch

Castillo Craigdarroch


ඇල්බට් එමානුවෙල් ද සිල්වා ජ්‍යෙෂ්ඨ 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ පෙළේ ව්‍යාපාරිකයෙක් විය.

ව්‍යාපාර
ඔහු 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී AE ද සිල්වා සහ සමාගම  පිහිටුවූ අතර එහි තනි හිමිකරු විය, එය ලංකා නිෂ්පාදන පිළිබඳ සෑම විස්තරයක්ම සිදු කළේය: ප්‍රධාන වශයෙන් ප්ලම්බගෝ (ග්‍රැෆයිට්), වියලි පොල්, කෙඳි, කොකෝවා, කුරුඳු සහ තේ. ප්‍රධාන අපනයන ව්‍යාපාරය ලන්ඩන්, හැම්බර්ග් සහ අනෙකුත් යුරෝපීය වරායන්හි සමාගමේ නියෝජිතයන් හරහා එක්සත් රාජධානිය සහ මහාද්වීපය සමඟ සිදු කරන ලදී.

ධනය
ද සිල්වා මහතා විශාල වතු සහ නගරයේ දේපළ හිමිකරු විය. ඔහුට අක්කර 6000 ක (24.3 km2) වගා කරන ලද ඉඩම්ද, අක්කර 1,700 ක (6.9 km2) පොල්ද, අක්කර 400 ක (1.6 km2) කුරුඳුද, අක්කර 2,000 කට වඩා (8.1 km2) රබර්ද සහ අක්කර 200 ක (0.81 km2) කොකෝවා ඉඩම් තිබුනි. ඔහුට කොළඹ ප්‍රදේශයේ බොහෝ දේපළ හිමි වූ අතර ඔහු පදිංචිව සිටියේ මල් පාරේ පිහිටි 'ස්ටෙෆනොටිස්' මන්දිරයේ වන අතර එය පසුව ඔහුගේ පුත් ශ්‍රීමත් අර්නස්ට් ද සිල්වා නමින් නම් කරන ලදී. ඔහු 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේ සිටි ධනවත්ම ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් කෙනෙකු වූ අතර 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ධනවත්ම පුද්ගලයා විය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු විවාහ වූයේ අපනයන කටයුතුවල නිරත සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයකු වූ එමනිස් ගුණසේකර මහතාගේ දියණිය සමඟය. ඔහු දානපති ශ්‍රීමත් අර්නස්ට් ද සිල්වාගේ පියා වූ අතර එම නිසාම ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රාධිපති උංගුණසේකර මහතාගේ සීයා වූ අතර, පරම්පරාව රටේ පැරණිතම සම්ප්‍රදායික ධනවත් පවුලක් බවට පත් කළේය.

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
Year of birth missing
Year of death missing

ඒ. ඊ. ද සිල්වා


Argyrochosma, rod papratnjača iz potporodice Cheilanthoideae, dio porodice bujadovki (Pteridaceae), raširen po jugu Sjedinjenih Država, Meksiku i Južnoj Americi; jedna vrsta u Kini. Postoji 19 priznatih vrsta

Vrste

 Argyrochosma chilensis (Fée ex J. Rémy) Windham
 Argyrochosma connectens (C. Chr.) G. M. Zhang
 Argyrochosma dealbata (Pursh) Windham
 Argyrochosma delicatula (Maxon & Weath.) Windham
 Argyrochosma fendleri (Kunze) Windham
 Argyrochosma flava (Hook.) M. Kessler & A. R. Sm.
 Argyrochosma formosa (Liebm.) Windham
 Argyrochosma incana (C. Presl) Windham
 Argyrochosma jonesii (Maxon) Windham
 Argyrochosma limitanea (Maxon) Windham
 Argyrochosma lumholtzii (Maxon & Weath.) Windham
 Argyrochosma microphylla (Mett. ex Kuhn) Windham
 Argyrochosma nivea (Poir.) Windham
 Argyrochosma pallens (Weath.) Windham
 Argyrochosma palmeri (Baker) Windham
 Argyrochosma peninsularis (Maxon & Weath.) Windham
 Argyrochosma pilifera (R. M. Tryon) Windham
 Argyrochosma stuebeliana (Hieron.) Windham
 Argyrochosma tenera (Gillies ex Hook.) M. Kessler & A. R. Sm.

Sinonimi
 Notholaena sect.Argyrochosma J.Sm.

Izvori

Vanjske poveznice

Cheilanthoideae

Argyrochosma


විදුලි හා විද්‍යුත් පද්ධතිවල දී ධාරිත්‍රක විවිධ ආකාරයෙන් වේ.

ශක්තිය ගබඩා කිරීම

ධාරිත්‍රකයක් එය ආරෝපණය කිරීමට යොදාගත් පරිපථයෙන් විසන්ධි කළ විට එයට විද්‍යුත් ශක්තිය ගබඩා කරගත හැක. එබැවින් ධාරිත්‍රකය තාවකාලික කෝෂයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක. ඉලෙක්ට්‍රෝනික උපකරණවල බැටරි මාරු කිරීමේ දී ජව සැපයුම පවත්වා ගැනීම සඳහා ධාරිත්‍රක පොදුවේ භාවිතා වේ. (මෙමඟින් නම්‍ය මතකයන් හි ඇතුළත් තොරතුරු හානි වීම වැළැක්මයි)

ජව තත්වාරෝපණය

ජව සැපයුම්වල අර්ධ හෝ පූර්ණ සෘජු කාරක ප්‍රතිදානය, සුමටනය සඳහා ආශ  ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. තව ද ආරෝපණ පොම්ප පරිපථවල ප්‍රදාන වෝල්ටීයතාවයට වඩා ඉහල වෝල්ටීයතාවයක් උත්පානය කිරීමේ දී ශක්තිය ගබඩා කරන උපාංගය ලෙස ධාරිත්‍රක භාවිතා කළ හැක.

බොහෝ විද්‍යුත් උපකරණවල හා විශාල පද්ධතිවල ප්‍රාථමික සැපයුම් උච්චාවචන උප පථ ආකාරයෙන් ඉවත් කර සංඥා හෝ පාලක පරිපථවල "පිරිසිදු" (ඒකකාරී) ජව සැපයුමක් ලබා දීම සඳහා ජව පරිපථ සමඟ සමාන්තරගත ආකාරයට ධාරිත්‍රක යොදනු ලැබේ. නිදසුන් ලෙස ශ්‍රව්‍ය උපකරණවල සංඥා පරිපථයට ළඟා වීටම පෙර ජව මං මුමුව උප පථ කර ඉවත් කිරීම සඳහා ආකාරයට ධාරිත්‍රක කිහිපයක් භාවිතා වේ. සරල ධාරා ජව ප්‍රභව වලදී ධාරිත්‍රක ස්ථානීය සංවායක ලෙස ක්‍රියා කරන අතර ජව සැපයුමෙන් ප්‍රත්‍යාවර්තක ධාරා විපථනය කරයි. මෝටර් ශ්‍රව්‍ය යෙදුම් වලදී ස්තම්බතා ධාරිත්‍රක ඇසුරින් නායකවල ප්‍රේරතාව සහ ප්‍රතිරෝධය හානිපූරණයේ දී මෙය භාවිතා වේ.

ජව සාධකය නිවැරදි කිරීම

ජව සාධකය නිවැරදි කිරීම සඳහා ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. එවැනි යෙදීම්වල දී ධාරිත්‍රක තුනක් තෙකලා භාරයක් ලෙස සම්බන්ධ කළ ධාරිත්‍රක භාවිතා වේ. සාමාන්‍යයෙන් , මෙවැනි ධාරිත්‍රකවල අගයන් පැරඩ්වලින් නොදෙන අතර ප්‍රතික්‍රියක වෝල්ට් - ඇම්පියර්වලින් (VAr) ප්‍රතික්‍රියක ජවයක් ලෙස දෙනු ලැබේ. මෙහි අරමුණ වන්නේ විද්‍යුත් මෝටර හා ප්‍රතිදීප්ත පහන්වල ප්‍රේරණ භාරයට ප්‍රතිවිරුද්ධව ක්‍රියා කරමින් ඒවායේ භාරයෙන් වැඩි කොටසක් ප්‍රතිරෝධී භාරයක් ලෙස හැඟවීමයි.
පෙරීම

සංඥා ඇඳුම

ධාරිත්‍රක ප්‍රත්‍යාවර්තක ධාරා (AC) ගලා යාමට ඉඩ සැලසීමෙන් සරල ධාරාව (DC)  ගැලීම අවහිර කිරීමත් (යොදන ලද සරල ධාරා වෝල්ටීයාතවයෙන් ආරෝපණය වී අවසන් වු විට)  නිසා බොහෝ විට සංඥාවක ප්‍රත්‍යාවර්තක හා සරල ධාරා සංරචක වෙන් කිරීමට ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. මෙම ක්‍රමය "AC ඈඳුම" හෝ "ධාරිතාමය ඈඳුම" ලෙස හැඳින්වේ. මෙහි දී විශාල ධාරණා අගයක් ඇති (මෙම අගය සියුම් ලෙස පාලනය කළ යුතු නොවේ.) භාවිතා කරන සංඥා සංඛ්‍යානය ය‍ටතේ ප්‍රති බාධකය කුඩා අගයයක් වන ධාරිත්‍රක භාවිතා වේ.

වියැඳීම

වියැඳීම ධාරිත්‍රකයක් යනු පරිපථයක එක් කොටසක් තවත් කොටසකින් වියැඳීම සඳහා භාවිතා කරන ධාරිත්‍රකයකි. වෙනත් පරිපථ උපාංග නිසා ඇති වන ඝෝෂාව (Noise) ධාරිත්‍රක හරහා
උප පථ වීමෙන් ඉවත් කෙරෙන බැවින් ඝෝෂාව නිසා අනෙකුත් පරිපථ උපාංග මත ඇති වන බලපෑම අඩු වේ. මෙය බොහෝ විට ජව සැපයුම් හා භූගතය අතර භාවිතා වේ. පරිපථයක ජව සැපයුම හෝ වෙනත් උච්ච සම්බාධන සංරචකයක් විපථ කිරීමට භාවිතා කරන බැවින් මෙම ධාරිත්‍රක විපථ ධාරිත්‍රක ලෙස ද නම් කෙරේ.

හඬ පෙරහන් , මෝටර් අරඹනය හා snubbers

ප්‍රේරක පරිපථයක් විවෘත කළ විට ප්‍රේරකය තුළින් ගලන ධාරාව ඉක්මනින් බිඳ වැටෙන අතර ස්විච්චිය හෝ පිළියවනය හරහා විශාල වෝල්ටීයතාවයක් නිර්මාණය වේ. ප්‍රේරතාවය ප්‍රමාණවත් පරිදි විශාල නම් ශක්තිය මඟින් පුළිඟුවක් උත්පාදනය කරන අතර එනිසා සම්බන්ධක ලක්ෂ්‍යය ඔක්සිකරණය වීමක් හෝ වියැකී යාමක් හෝ සමහර විට එකට පෑස්සීමක් හෝ ඝන අවස්ථාවේ ඇති ස්විච්ය  snubbers ධාරිත්‍රකයක් ඇති විට ටමම ආවේගය විපථ කිරීමක් සිදුවන අතර සම්බන්ධක ලක්ෂ්‍ය ආරක්ෂා වේ. මේවා ස්පර්ශ බිඳන ජ්වලන පද්ධතිවල දැකගත හැක. එලෙසම කුඩා පරිමාණ පරිපථවල ඇති වන පුලිඟුව ස්විචයට හානි කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවිය හැකි වන අතර පෙරහන් ධාරිත්‍රකයක් මඟින් අවශෝෂණය කළ හැකි ආකාරයේ නුසුදුසු රේඩියෝ සංඛ්‍යාන නිරෝධන (RFI) විකිරණය හැක. ශක්තිය උත්සර්ජනය කර RFI  අවම කිරීමට සාමාන්‍යයෙන් අඩු අගයක් සහිත ප්‍රතිරෝධයක් සමඟ ශ්‍රේණිගව යෙදූ Snubber ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. මෙවැනි ධාරිත්‍රක - ප්‍රතිරෝධ සංයුක්තයන් තනි ඇසුරුම් ආකාරයෙන් ලබා ගත හැක.

ප්‍රතිලෝම ආකාරයක දී ප්‍රේරක පරිපථයක් හරහා ඉක්මනින් ධාරාවක් ඇති කරවීම සඳහා එය පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය වෝල්ටීයතාවයට වඩා වැඩි වෝල්ටීයතාවයක් අවශ්‍ය වේ. මේ හේතුවෙන් විශාල මෝටර් ආදී යෙදුම්වල දී නුසුදුසු ආරම්භ ලාක්ෂණිකයක් ඇති විය හැකි හෙයින් මෝටරය ආරම්භ වීමට උපකාර වන දඟරයේ ධාරාව වැඩි කිරීමට මෝටර් අරඹන ධාරිත්‍රකයක් භාවිතා කරයි. ඉහල වෝල්ටීයතා පරිපථ බිඳිනයක බිඳ වැටුම් ඒකක අතර සමාන වෝල්ටීයතා ව්‍යාප්තියක් ලබා ගැනීමට ඒකක අතුරු බිඳුම සඳහා සමාන්තරගත ලෙස ධාරිත්‍රක යොදයි. මෙවැනි අවස්ථාවලදී යෙදෙන ධාරිත්‍රක ශ්‍රේණිගත කෙරුම් (grading) සංක්ෂිප්ත සටහන්වලදී ප්‍රධාන වශයෙන් සරල ධාරා සංචායනය සඳහා භාවිතා කෙරෙන ධාරිත්‍රක සිරස්ව වඩා සෘණ තහඩුව කවාකාර හැඩයට වඩාත් පහතින් සිටින සේ අඳිනු ලැබේ. උපකරණය ධ්‍රැවිත නම් සෘජු තහඩුව මඟින් උපාංගයේ ධන අග්‍රය දැක්වේ.

සංඥා පැසිරීම

(DRAM) ගතික සසම්භාවී ප්‍රවේශ මතකයන් ලෙස ද්වීමය ආකාරයෙන් හෝ ප්‍රතිසම නියැදි පෙරණ හා CCDs ලෙස ප්‍රතිසම ආකාරයෙන් හෝ තොරතුරු නිරූපණය කිරීමට ධාරිත්‍රකයක ගබඩා කළ ශක්තිය භාවිතා කළ හැක. ප්‍රතසම පරිපථවලදී සංයෝජක සහ වඩා සංකීර්ණ පෙරහන් වල ද සෘණ ප්‍රතිපෝෂණ පුඩු ස්ථායීකරණයේ දී ද සංරචක ලෙස ධාරිත්‍රක භාවිතා කළ හැක. සංඥා පැසිරීමේ පරිපථවල ද ධාරා සංඥා ඒකාබද්ධ කිරීමට ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි.

සුසර කළ පරිපථ

විශේෂිත, සංඛ්‍යාන කලාපවල තොරතුරු තේ‍රීම සඳහා සුසර කළ පරිපථවලදී ධාරිත්‍රක හා ප්‍රේරක එක්වර භාවිතා වේ. නිදසුනක් ලෙස පොළ  සංඛ්‍යාතයට සුසර කිරීමට ගුවන් විදුලි ආදායකවල විචල්‍ය ධාරිත්‍රක යොදා ගනී. වෙනස් හැඩ කලාප තේරීම සඳහා ස්පීකරවල අකර්මණ්‍ය ප්‍රතිසම හරස්මාරු භාවිතා කරන අතර ප්‍රතිසම සමකාරකවල ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි.

රේඩියෝ ආදායකය වැනි සුසර කළ පරිපථයක තෝරාගත් සංඛ්‍යාතය ශ්‍රේණිගත ප්‍රේරතාව (L) හා ධාරණාවෙහි (C) හි ශ්‍රිතයක් වේ. එය පහත පරිදි වේ.

මෙහි LC පරිපථයක අනුනාදය ඇතිවන සංඛ්‍යාතයයි.

වෙනත් යෙදීම්

සංවේදනය

බොහෝමයක් ධාරිත්‍රක අචල භෞතික ව්‍යුහයක් පවත්වාගන්නා ආකාරයට නිර්මාණය කරනු ලැබේ. කෙසේ නමුත් විවිධ සාධක නිසා ධාරිත්‍රකවල ව්‍යුහය වෙනස් විය හැක. එවිට ඒ හේතුවෙන් ධාරිත්‍රකවල සිදුවන ධාරිතා වේ වෙනස් වීම් එම සාධක සංවේදනය සඳහා යොදා ගත හැක.

පාර විද්‍යුත් ද්‍රව්‍ය වෙනස් කිරීම පාර විද්‍යුත් ද්‍රව්‍යයේ භෞතික හෝ විද්‍යුත් ගුණ වෙනස් කිරීමේ ආචරණ ඇතැම් විට ප්‍රයෝජනවත් වේ. මානයේ ආර්ද්‍රතාව මැනීම සඳහා අනාවරිත සවිවර පාර විද්‍යුත් ද්‍රව්‍යය සහිත ධාරිත්‍රක භාවිතා කළ හැක.

තහඩු අතර දුර වෙනස් කිරීම

ගුවන් යානාවල ඉන්ධන මට්ටම නිරවද්‍ය ලෙස මැන ගැනීමට ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. සුනම්‍ය තහඩුවක් සහිත ධාරිත්‍රක ආතතිය හෝ පීඩනය මැනීමට භාවිතා කළ හැක. ධාරිත්‍රක මයික්‍රොෆෝනවල සංවේදකය ලෙස ධාරිත්‍රක භාවිතා කරයි. මෙහි දී ධාරිත්‍රකයේ එක් තහඩුවක් අනෙක් අචල තහඩුවට සාපේක්ෂව වාත පීඩනය මඟින් චලනය වේ.

ත්වරණ දෛශිකයේ විශාලත්වය හා දිශාව මැනීම සඳහා විපයක් තුළට මුද්‍රණය කළ MEMS ධාරිත්‍රක සමහර ත්වරණ මානවලදී භාවිතා වේ. තව ද මෙවැනි ධාරිත්‍රක ත්වරණයේ සිදුවන වෙනස් වීම් (ඇල වීම හෝ නිදහසේ වැටීම් සංවේදනයට වැනි) සංවේදනයට යොදා ගත හැකි අතර රථ වාහාන අනතුරක දී ආරක්ෂක වා මළු ක්‍රියාත්මක කරවීමට යොදාගත හැක.

සමහර ඇඟිලි සලකුණු සංවේදන උපකරණවල ධාරිත්‍රක භාවිතා කෙරේ. භාවිතා කරන්නොගේ ඇඟිල්ල හා ස්පර්ශකය අතර සඵල ධාරණාව වෙනස් කිරීම මඟින් න'මින් සංගීත උපකරණයක් භාවිතා කරන්නටකුට තම ඇඟිල්ල භාවිතායෙන් එහි තාරතාවය වෙනස් කළ හැක. ධාරිත්‍රක තහඩුවල සඵල වර්ගඵලය වෙනස් කිරීම : ධාරිතාමය ස්පර්ශ ස්විච්ච.

ස්පන්දිත ජවය හා අවි ආයුධ

බොහෝ ස්පන්දිත ජව භාවිත සඳහා අති විශාල ධාරා ස්පන්ද සැපයීමට විශේෂයෙන් නිර්මාණය කළ අඩු ප්‍රේරිතාවක් ඇති ඉහල වෝල්ටීයතා ධාරිත්‍රක (ධාරිත්‍රක බැංකු / සමූහ) භාවිතා කෙරේ. මේවා විද්‍යුත් චුම්භක හැඩ කර මාක්ස් (Marx) ජනක , ස්පන්දිත ලේසර් (විශේෂයෙන් TEA ලේසර) ස්පන්දක නිර්මාපක ජාල, රේඩාර් උපකරණ, විලයන පර්යේෂණ සහ අංශු ත්වරික ආදියෙන් අන්තර්ගත වේ.

න්‍යෂ්ටික ආයුධ හා වෙනත් විශේෂ ආයුධ සඳහා භාවිතා වන සේතු රැහැන් හෝ slapper සඳහා ශක්ති ප්‍රභවයක් ලෙස විශාල ධාරිත්‍රක බැංකු (සමූහන) භාවිතා කෙරේ. විද්‍යුත් චුම්භක කැවැසුම් විද්‍යුත් චුම්භක රේල් තුවක්කු  (railguns) සහ දඟර තුවක්කු (coilguns) සඳහා ජව ප්‍රභව ලෙස ධාරිත්‍රක බැංකු/ සමූහ භාවිතා කිරීම සඳහා පරීක්ෂණ ආරම්භ කර ඇත.

http://en.wikipedia.org/wiki/Capacitor

ධාරිත්‍රකවල යෙදීම්