Lucian Ciprian Lipovan (n. 18 septembrie 1979, Timișoara) este un  jurnalist român, acum prezentator Sport.ro și redactor-șef Pro Sport.

În ianuarie 2006 a fost numit redactor-șef adjunct la publicația ProSport, fiind redactor-șef între anii 2012 și 2014. Din 2010 este realizator al emisiunilor Ora exactă în sport, Special și Informația difuzate de Sport.ro, fiind și reporter Pro TV la EURO 2016.

Note

Legături externe
Lucian Lipovan la Sport.Ro
Lucian Lipovan la Pro Sport
Blogul lui Lucian Lipovan

Vezi și
Sport.ro
Pro Sport

Nașteri în 1979
Jurnaliști români

Lucian Lipovan


Aaron Solow é um lutador profissional americano. Ele está atualmente trabalhando para a promoção americana All Elite Wrestling (AEW), onde ele faz parte da stable The Factory, usando o nome no ringue Aaron Solo.

Carreira na luta livre profissional
Solo fez sua estréia no circuito independente na Califórnia, notadamente Big Time Wrestling. Em 16 de julho de 2015, ele lutou contra Tyler Breeze no WWE NXT. Em 2018, ele lutou contra Punishment Martinez pelo Campeonato Mundial de Televisão da ROH.

Ele estreou na AEW em 15 de julho de 2020, perdendo para o Scorpio Sky no AEW Dark. Ele foi inicialmente alinhado com The Nightmare Family, mas depois se juntou a QT Marshall e The Factory, tornando-se um vilão no processo. Ele fez sua estréia no AEW Dynamite, em parceria com Nick Comoroto e QT Marshall derrotando The Nightmare Family (Billy Gunn, Dustin Rhodes e Lee Johnson).

No AEW Double Or Nothing (2021), ele participou do Casino Battle Royal. Em 10 de agosto de 2022, ele foi derrotado por seu ex-parceiro Ricky Starks no Quake by the Lake.

Vida pessoal
Solo foi anteriormente noiva da lutadora profissional Bayley, que ele conheceu em 2010. O noivado foi cancelado em 21 de fevereiro de 2021.

Referências

Ligações externas

 Aaron Solo em IMDb

AEW

Aaron Solo


Mu Ying (1345–1392) foi um general militar e político chinês durante a dinastia Ming e filho adotivo de seu fundador, o imperador Zhu Yuanzhang.

Nascidos em 1345
Mortos em 1392
Mu Ying

Mu Ying


Silverstone er en by i Northamptonshire, England med godt 2.000 indbyggere.

Umiddelbart syd for byen ligger racerbanen Silverstone Circuit, hvor der blev kørt Formel 1-løb første gang i .

Eksterne henvisninger

Byer i England
Northamptonshire

Silverstone


Femme Schmidt bzw. häufig nur Schmidt (* 14. Februar 1990 in Koblenz; bürgerlich Elisa Schmidt) ist eine deutsche Sängerin, deren Stil zwischen Popmusik und Jazz angesiedelt ist.

Leben
Elisa Schmidt wuchs als Tochter eines Unternehmers mit ihrem älteren Bruder in Koblenz auf. Sie entwickelte als Kind den festen Wunsch, Musikerin zu werden, und nutzte fortan jede Möglichkeit, auf der Bühne zu stehen, zum Beispiel im Jugendtheater oder im Schulchor. Im Alter von 16 Jahren ging sie an das Musikinternat Hurtwood House im Süden Londons, wo sie begann, englischsprachige Songs zu schreiben. Mit 17 Jahren ging sie für ein Jahr in die USA. Anschließend machte sie in München das Abitur.

Schmidt lebt in Berlin und London.

Werk
Im Juni 2010 unterschrieb Schmidt einen Vertrag beim Major-Label Warner Music. Im Herbst 2010 lernte sie durch deren Kontakt den Londoner Musik-Produzenten und Songwriter Guy Chambers kennen. Ursprünglich war lediglich eine Zusammenarbeit für einen Song geplant. In den folgenden Monaten schrieb sie mit Chambers gemeinsam jedoch auch alle weiteren Songs für ihr Debütalbum Femme Schmidt. Für Schmidt revidierte Chambers auch seine nach Robbie Williams' Album Escapology getroffene Entscheidung, nicht mehr als Produzent vollständiger Albumproduktionen zur Verfügung zu stehen.

Während der Albumproduktion in London spielte Schmidt unter anderem live in Ronnie Scott's Jazz Club, in Guy Chambers' Veranstaltungsreihe Orgasmatron – 21st Century Cabaret und tourte mit der Hausband von Ronnie Scott. Der musikalische Leiter des Clubs, James Pearson, ist auch als Pianist auf ihrem Debütalbum zu hören.

Im Herbst 2011 veröffentlichte Schmidt ihre EP Above Sin City, die neben ihren eigenen Songs auch eine Coverversion von The Velvet Undergrounds Venus in Furs enthält. Zum Titelsong der EP, Sin City, initiierte sie einen gleichnamigen Filmpreis, an dem 85 Filmemacher aus 27 Ländern teilnahmen; zu den Juroren gehörten unter anderen Paul Verhoeven und Volker Schlöndorff. Im gleichen Zeitraum tourte Schmidt im Vorprogramm von Melanie C. Ihr Debüt-Album erschien schließlich am 18. Mai 2012.

Schmidt erzielte über Deutschland und Großbritannien hinaus internationale Aufmerksamkeit. So spielte sie im Rahmen der Musexpo 2012 im April und Mai 2012 vier Konzerte in Los Angeles, unter anderem auf einem Empfang des Managers von Lady Gaga, Troy Carter. Auf Einladung der Bavaria Film absolvierte sie einen Auftritt beim Cannes Film Festival. Schließlich war sie im November 2012 als Vorgruppe der Elton John Arena Tour in Australien. In deren Rahmen trat sie zudem in der australischen Fernsehshow The Morning Show auf Channel 7 sowie bei diversen Radiostationen Australiens auf. Ebenfalls noch im November 2012 trat Schmidt im Vorprogramm von Lionel Richie im ausverkauften Le Zenith in Paris auf.

Zu größerer Bekanntheit kam Schmidt durch den am Neujahrstag 2013 ausgestrahlten Kölner Tatort Scheinwelten, bei dem ihr Lied mit Robin Grubert, Heart Shaped Gun, als Titelmusik verwendet wurde. Es kam anschließend auch in die deutschen Singlecharts.

Am 18. Januar 2013 trat Schmidt auf der Michalsky Stylenite des Berliner Modedesigners Michael Michalsky auf. Der Auftritt wurde per Livestream ins Internet übertragen und war unter anderem auf den Seiten von FAZ.net, Bild.de und Vogue.de zu sehen.

2014 widmete sich Schmidt hauptsächlich dem Songwriting und der Pre-Produktion des Nachfolge-Albums. Mehrere Monate war sie ununterbrochen in den USA und Skandinavien unterwegs und arbeitete mit anderen Musikern, bis sie schließlich die Londoner Kensaltown Studios fand. Dort entstand in Zusammenarbeit mit den Produzenten Glen Scott, James Bryan und Martin Terefe ihr zweites, deutlich raueres und energiegeladeneres Album RAW, ohne die Wurzeln in Jazz, Blues und Gospel zu verleugnen.

Während der Produktionsarbeiten sollte Schmidt im November 2014 als Special Guest an Bryan Ferrys Deutschland-Tournee teilnehmen, die jedoch am ersten Showtag aufgrund einer Erkrankung Ferrys abgesagt und dann im September 2015 nachgeholt wurde. Das neue Album wurde schließlich im Februar 2016 veröffentlicht.

Im September 2016 lieferte Femme Schmidt den Titelsong "Shape Of Love" für Karoline Herfurths Regie-Debüt SMS für Dich, der Platz 1 der deutschen Kinocharts erreichte. Mit "Temple Of Tears" war ein weiterer Femme-Schmidt-Song in dem Kinofilm vertreten. Auf Einladung von Coldplay tourte Femme Schmidt im Juni 2017 als Special Guest mit der Band auf deren Deutschland-Arena-Tour.

Schmidt schreibt auch Songs für andere Künstler, so war sie zum Beispiel 2012 Co-Autorin des Titels Richest Girl auf Ivy Quainoos Debütalbum Ivy.

Musikstil
Guy Chambers nennt den von Schmidt und ihm kreierten Stil "Pop Noir"' Sie selbst beschreibt ihre Musik als eine Verbindung aus Cabaret-Jazz und modernen Popelementen. Als persönliche Einflüsse nennt sie u. a. Marlene Dietrich, Kurt Weill, Billie Holiday und Norah Jones.

Trivia
Der Künstlername Schmidt entstand während der Produktion ihres Debütalbums in London. Guy Chambers und sie hätten sich sehr vom Deutschland der Goldenen Zwanziger inspirieren lassen, daher habe Chambers sie irgendwann nur noch bei ihrem typisch deutschen Nachnamen gerufen.

Die Zahl 14 bezeichnet Schmidt als ihre Glückszahl, weshalb sie eine Tätowierung mit der römischen Ziffer auf ihrem rechten Handgelenk trägt.

In deutschen und britischen Boulevard-Medien wurde über eine Affäre zwischen Schmidt und dem britischen Schauspieler Hugh Grant spekuliert. Sie selbst wies dies jedoch zurück und erklärte, sie sei mit Grant lediglich befreundet.

Diskografie

Alben
 Femme Schmidt, Warner Music, Mai 2012
 Femme Schmidt Deluxe, Warner Music, Dezember 2012
 RAW, Warner Music, März 2016
 The Luv Project, The Luv Records, Oktober 2019

Singles/EPs
 EP Above Sin City, Warner Music, Oktober 2011
 Single In the Photo Booth, Warner Music, April 2012
 Single Heart Shaped Gun (in der Tatort Version mit Robin Grubert), Warner Music, Dezember 2012

Arbeiten für andere Künstler
 Ivy Quainoo, Song Richest Girl auf dem Album Ivy, TVoG/Universal, März 2012

Weblinks

 Offizielle Homepage
 Schmidt bei Warner Music
 Kurzbiografie bei kuestercom.de

Einzelnachweise

Singer-Songwriter
Deutscher
Geboren 1990
Frau

Femme Schmidt


أبو الفتح المعتضد بالله الثاني أبو بكر بن سليمان المستكفي بالله، كان خليفة عباسي في القاهرة سنة (1352 – 1362).

مراجع

خلفاء عباسيون في القرن 14
سنة الولادة غير معروفة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1362

المعتضد بالله الثاني


Als Public-Real-Estate-Management (PREM) bezeichnet man das Immobilienmanagement der öffentlichen Hand.

Immobilienmanagement in der Privatwirtschaft

In den letzten Jahrzehnten des 20. Jahrhunderts begann ein Professionalisierungsprozess beim Management von Immobilien im Eigentum von Unternehmen, deren Kerngeschäft nicht die Immobilie ist ("Non-Property-Companies"). Vielfach bestand eine Zersplitterung der Zuständigkeiten, z. B. bei Konzernen, die durch Übernahmen anderer Unternehmen gewachsen waren. Die einzelnen Konzernunternehmen betrieben oft eine eigene Immobilienpolitik und verfügten nicht über kompatible Datengrundlagen. Allmählich begann man unter dem Druck des Wettbewerbs, die Immobilie nicht nur als Produktionsmittel zu nutzen (z. B. als Bürogebäude, Fabrik oder Lagerhalle), sondern den Immobilienbestand strategisch zu betrachten (Corporate-Real-Estate-Management CREM). Damit einher ging häufig eine Übertragung der Immobilien auf Tochtergesellschaften, die die Objekte an die nutzenden Gesellschaften bzw. Organisationseinheiten vermieteten (Vermieter-Mieter-Modell), um diese direkt an den Immobilienkosten zu beteiligen. Dadurch sollte ein stärkeres Kostenbewusstsein erzeugt werden. Die vermietenden Einheiten konnten sich im Rahmen einer Spezialisierung auf die Immobilien professionalisieren und bisher nicht erkannte Potenziale z. B. durch bauliche Erweiterung für das Unternehmen nutzbar machen.

Übertragung auf die öffentliche Hand
Die Defizite, die in der Privatwirtschaft zur Einführung des CREM führten, bestanden auch im öffentlichen Sektor, dort allerdings in gesteigerter Form (u. a. fehlende Kosten- und Leistungsrechnung). Immobilienwirtschaftliche Autoren übten Kritik an dem Umgang der öffentlichen Hand mit ihrem Immobilienbestand. Diese Kritik enthielt teils allgemeine verwaltungskritische Argumente, wie fehlende Leistungsanreize für die öffentlich Bediensteten oder das Haushaltsrecht (Kameralistik). Aber auch spezifische Defizite, wie das Nebeneinander von Liegenschaftsverwaltung, Bauverwaltung und nutzender Verwaltung, mangelnde Datengrundlagen sowie fehlende immobilienwirtschaftliche Kenntnisse der zuständigen Mitarbeiter wurden moniert.

Die Erfolge des Corporate-Real-Estate-Managements in der Privatwirtschaft veranlassten Entscheidungsträger, insbesondere die für öffentliche Immobilien zuständigen Finanzministerien, unterstützt durch den Bundesrechnungshof, durch Vertreter der Immobilienökonomie und Unternehmensberatungen, ähnliche Modelle für die öffentliche Hand zu entwickeln und umzusetzen. Vielfach wurden neue Immobilienorganisationen gegründet, die – mit oder ohne Eigentumsübergang – die Vermieterfunktion gegenüber den nutzenden Behörden ausüben (Vermieter-Mieter-Modell). Die Rechtsformen dieser Einrichtungen sind unterschiedlich, z. B. Landesbetriebe nach § 26 Landeshaushaltsordnung (LHO), Anstalten des öffentlichen Rechts und Sondervermögen (nicht abschließend). Beispiele sind die Bundesanstalt für Immobilienaufgaben und der Bau- und Liegenschaftsbetrieb NRW. In Österreich wurde bereits 1992 die Bundesimmobiliengesellschaft (BIG) gegründet, die mit der Verwaltung, dem Neubau und der Verwertung öffentlicher Immobilien betraut wurde.

Der Erfolg dieser Umstrukturierungen, die auf kommunaler, Landes- und Bundesebene teils Übereinstimmungen, teils Unterschiede aufweisen, lässt sich noch nicht abschließend beurteilen.

Seit 2011 existiert das Netzwerk Public Real Estate Network (PuRE-net), dem öffentliche Immobilienorganisationen aus verschiedenen europäischen Staaten angehören.

Einzelnachweise

Literatur
 Bundesrechnungshof: Bemerkungen 1998, S. 89 f.
 Karl-Werner Schulte, Wolfgang Schäfers (Hrsg.): Handbuch Corporate Real Estate Management. Rudolf Müller, Köln 1998, ISBN 3-481-01100-8.
 Karl-Werner Schulte, Wolfgang Schäfers, Eleonore Pöll, Markus Amon (Hrsg.): Handbuch Immobilienmanagement der öffentlichen Hand. Rudolf Müller, Köln 2006, ISBN 3-89984-141-7.

Immobilienwirtschaft
Spezielle Betriebswirtschaftslehre
Öffentliches Unternehmen

Public-Real-Estate-Management


Deliktaş, Kastamonu ilinin İnebolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Bozkurt ilçesine bağlıyken, 18 Nisan 1956'da İnebolu ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 112 km, İnebolu ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İnebolu belde ve köyleri

Deliktaş, İnebolu


بنو سليم
 سليم (مغني)
 سليم (سليم)
 سليم (سوهاج)
 سليم (عين الدفالي)
 سليم (قرية)
 سليم (ولاية المسيلة)
 سليم (فيلم) : من بطولة إليانا دي كروز
 سليم (اسم)

قرى
 سليم (السويداء)
 سليم (الجزيرة)
 السليم (النوبة)  تقابل دنقلة عبر نهر النيل
 السليم محافظة الجموم بمنطقة مكة المكرمة
 ساحل سليم

سليم (توضيح)


LynxOS Unix tabanlı LynuxWorks tarafından çıkarılan gerçek zamanlı bir işletim sistemidir. LynxOS bütünüyle POSIX'e uygundur ve yakın bir zamanda da Linux'e uyum entegrasyonunu tamamlamıştır. LynxOS özellikle havacılık, uzay, akeri sanayii, endüstriyel süreç denetimi ve telekomünikasyon gibi uygulama alanları için tasarlanmış gerçek zamanlı gömülü sistemlerde kullanılır. ARM ve PowerPC mimarilerini desteklemektedir.

Dış bağlantılar
 LynuxWorks Resmi Sitesi
 LynxOS ve diğer LynuxWorks işletim sistemlerinin kullanıldığı uygulamalar

Gömülü işletim sistemleri
ARM işletim sistemleri

LynxOS


An Bulbine capensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Baijnath ngan Graham Williamson. An Bulbine capensis in nahilalakip ha genus nga Bulbine, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbine

Bulbine capensis


إياس أبو غزالة واسمه الكامل إياس بسام لطفي أبو غزالة (14 أغسطس 1978 -)، ممثل سوري من مواليد دمشق، أصوله من مدينة طولكرم الفلسطينية. والده هو الفنان بسام لطفي.

بداياته مع الفن
بدأ التمثيل عام 2001، وشارك في دبلجة بعض الأعمال، منها الرسوم المتحركة والمسلسلات التركية.

حياته الشخصية
والده هو الفنان بسام لطفي «أبو غزالة»، اختلاف اسم الشهرة بين الأب والابن جعل الناس لا تربط بينهما، وحتى لا يكون نجاحه بسبب شهرة أبيه بل بفضل موهبته وحدها؛ فقد قرر إياس منذ بداية حياته الفنية استعمال اسم عائلته الكامل «أبو غزالة» والتي تعد إحدى عائلات مدينة طولكرم الفلسطينية.

أعماله

من المسلسلات
  على قيد الحب
 حمام القيشاني
 أسياد المال
 أسرار المدينة
 أساطير شعبية
 حكايا الناس
 أنت عمري
 جرن الشاويش
 سحابة صيف
قتل الربيع

من المسرحيات
 أبو خليل القباني
 المفتاح
 عيد الميلاد
 في بيت كوبيلو
 أغنية القمر
 حكاية الشتاء
 بحر الزمن الضائع

من الأفلام
 فوق الرمل تحت الشمس

الأعمال الإذاعية
 ورد وياسمين وغار
 مملكو النحل
 قرأت مجدك
 هلا سألت
 الخيل
 شخصيات روائية

في دبلجة مسلسلات الرسوم المتحركة
 ناروتو - ناروتو
 مغامرات جاكي شان - جاكي شان
 ينبوع الأحلام - عصام
 أبطال الكرة - زين وجهاد
 كريبتو - كريبتو
 كارد كابتور ساكورا - يوكيتو تسوكيشيرو
 أساطير في قادم الزمان - وليد
 أنا وأخي - عم رامي
وولفرين والإكس مان - أنجيل
دراغون بول سوبر - كابا
المقاتل النبيل - جاكي
مونستر هانتر ستوريس رايد أون - دان (الجزء الأول)
كرة سلة كوروكو - كاغامي تايغا
بي بليد - كمال
مونسونو - تشايس

في دبلجة المسلسلات

 الدراج المقنع - يوجي
 السيف والرقعة الحاسمة - قائد حرس قلعة السيف
 نساء حائرات
 أين إبنتي
 سنوات الضياع (مدبلج)
 صدفة
 جودا أكبر (مدبلج)
 الحب لا يفهم الكلام (مدبلج)
 وتمضي الأيام

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طولكرم
فلسطينيو سوريا
ممثلو أداء صوتي حسب الجنسية
ممثلو مركز الزهرة
ممثلون وممثلات سوريون
ممثلون وممثلات فلسطينيون
مواليد 1398 هـ
مواليد 1399 هـ
مواليد 1978
مواليد في دمشق

إياس أبو غزالة


Der Bahnhof Licherode ist der einzige dreigleisige Überholbahnhof der Schnellfahrstrecke Hannover–Würzburg. Er liegt westlich des Ortsteils Licherode der hessischen Gemeinde Alheim und trägt daher seinen Namen.

Lage und Verlauf

Das Bauwerk liegt zwischen den Streckenkilometern 178 und 180, zwischen der Heidelbach-Talbrücke im Norden und dem Schalkenbergtunnel im Süden in einem 2100 m langen Erdbauabschnitt.

Das Überholgleis liegt westlich der beiden durchgehenden Hauptgleise. Daran schließen sich (mit Schutzweichen) Stumpfgleise mit einem Weichenmontageplatz an. Auf dem Gelände des Bahnhofs steht darüber hinaus ein elektronisches Stellwerk der Bauart El S SIMIS C, welches regulär vom Stellwerk Kirchheim ferngesteuert wird.

Der Bahnhof liegt in bis zu 30 m tiefen Einschnitten und bis zu 20 m hohen Erddämmen.
Die Sohlbreite beträgt rund 25 m. Die Kronenbreite erreicht teilweise über 100 m.

Die Gradiente steigt im Bahnhofsbereich mit durchgehend 12,5 Promille in südlicher Richtung an.

Geschichte
Aufgrund des bewegten Geländes kam der Bahnhof nach Angaben der Deutschen Bundesbahn als einziger Standort in der Gegend in Frage, obwohl das Überholgleis damit mit 12,5 Promille geneigt werden musste.

Die Bauarbeiten begannen im Juli 1984.

Für die Errichtung des Bahnhofs wurden rund 1,5 Millionen Kubikmeter Boden ausgehoben. Rund 250.000 m³ wurden als Dämme aufgeschüttet, die übrigen Massen östlich und westlich der Trasse im südlichen Teil der Anlage deponiert. Zur Sicherung der angrenzenden Böschungen wurden rund 3.500 Felsdübeln mit einer Gesamtlänge von 42 km in den Boden eingebracht.

Mit der Bauausführung waren die Unternehmen Hermann Kirchner GmbH (Bad Hersfeld), Bickhardt Bau GmbH & Co. KG (Kirchheim), Leonhard Moll GmbH & Co. KG (Frankfurt am Main) und Josef Möbius GmbH & Co. (Hamburg) beauftragt. Der Auftragswert betrug 25 Millionen D-Mark.

Weblinks

Einzelnachweise

Schnellfahrstrecke Hannover–Würzburg
Licherode
Alheim
Verkehrsbauwerk im Landkreis Hersfeld-Rotenburg
Licherode

Bahnhof Licherode


A ética climática é uma área de pesquisa que se concentra nas dimensões éticas das mudanças climáticas (ou aquecimento global) e conceitos como justiça climática.

A mudança climática induzida pelo homem levanta muitas questões éticas a respeito de sua autoria. Essas questões não são abordadas nos debates sobre políticas de mudanças climáticas ou na literatura científica e econômica sobre mudanças climáticas; e, consequentemente, essas questões éticas são negligenciadas ou obscurecidas nas negociações políticas e discussões sobre o clima. Tem sido apontado que os maiores responsáveis pelas mudanças climáticas não são as mesmas pessoas que são mais vulneráveis aos seus efeitos.

Termos como justiça climática e a justiça ecológica - "eco justice" - são usados em todo o mundo e foram adotados por várias organizações.

Visão geral
A ideia de ética climática decorre da própria ética, sendo principalmente uma visão filosófica de como lidar com o aquecimento global. A ética das mudanças climáticas tem sido discutida por muitos países e líderes influentes. Como essa é uma questão de grande escala, os especialistas em ética climática teorizaram sobre abordagens que trariam benefícios globais. A mudança climática está tendo um impacto significativo nos ecossistemas que dependem de temperaturas frias, à medida que as geleiras continuam a derreter, as temperaturas da superfície do mar aumentam e o nível do mar continua subindo. A ética climática aborda as responsabilidades que os indivíduos devem aos nossos sistemas terrestres, ao mesmo tempo em que considera as mitigações já em vigor. Os efeitos se tornam mais drásticos à medida que o tempo passa, provocando sérias preocupações à medida que o mundo se aproxima de danos irreversíveis. Os especialistas em ética estão procurando maneiras de os países do terceiro mundo reduzirem suas emissões de carbono que estão causando poluição. Os eticistas também enfrentaram problemas com a justiça distributiva, pois encontram uma maneira de compartilhar de forma justa os benefícios e os encargos das políticas de mudança climática.

Teorias Éticas sobre Mudanças Climáticas
Os princípios da ética ambiental do utilitarismo, da deontologia e do cuidado têm aplicações diretas para entender as responsabilidades das pessoas atuais para as gerações futuras que serão afetadas por nossas ações na ruptura climática hoje. De particular relevância são os conceitos de "desconto" da economia ambiental, direitos e expectativas individuais, conforme enquadrados pela deontologia de Immanuel Kant, e a ética do cuidado, conforme descrito por DesJardins. O utilitarismo de Jeremy Bentham baseia-se em maximizar o bem para a maioria das pessoas ao longo do tempo, e ele afirmou ainda que todos nós tendemos a valorizar mais os benefícios futuros de curto prazo do que os de um futuro mais distante. Este é um conceito especialmente pertinente, uma vez que incorrer em custos econômicos e tomar medidas hoje para mitigar as mudanças climáticas só beneficiará as gerações futuras ao longo de décadas a séculos. Kant enfatizou a importância de respeitar os direitos individuais como mais importante do que considerar as consequências de nossas ações, calcular o custo-benefício de nossas escolhas e tentar maximizar o "bem". O utilitarismo e a deontologia, portanto, aparentemente criam contradições entre os direitos das pessoas vivas e as necessidades e direitos das gerações futuras. Em seu ensaio intitulado "O Dilema de Zuckerman", Mark Sagoff vai além desse conflito, concentrando-se em uma ética do cuidado que invoca valor intrínseco, amor e cuidado com outras pessoas e com a vida não humana. Em uma encíclica, o Papa Francisco, como chefe da Igreja Católica Romana, invoca o cuidado da criação de Deus e de outras pessoas como uma responsabilidade dos seres humanos existentes para o bem das gerações futuras e, ao fazê-lo, "tem a ver com o último significado da nossa estada terrena". Da mesma forma, o conhecimento ecológico tradicional e o respeito à vida e à natureza, especialmente a partir de perspectivas espirituais e crenças ancestrais, tem sido usado para desenvolver planos de adaptação e resiliência diante das mudanças climáticas.

Programa Colaborativo sobre as Dimensões Éticas das Mudanças Climáticas
Em dezembro de 2004, em Buenos Aires, Argentina, o Programa Colaborativo sobre as Dimensões Éticas das Mudanças Climáticas foi lançado na 10ª Conferência das Partes da Convenção-Quadro das Nações Unidas sobre Mudanças Climáticas. O principal resultado desta reunião foi a Declaração de Buenos Aires sobre as Dimensões Éticas da Mudança Climática.

Objetivos
O programa sobre as Dimensões Éticas das Mudanças Climáticas visa:

 Facilitar o exame expresso das dimensões éticas das mudanças climáticas, particularmente para as questões decorrentes de posições específicas tomadas por governos, empresas, ONGs, organizações ou indivíduos em questões de política de mudanças climáticas;
 Criar um melhor entendimento sobre as dimensões éticas das mudanças climáticas entre os formuladores de políticas e o público em geral;
 Assegurar que as pessoas em todo o mundo, incluindo as mais vulneráveis às mudanças climáticas, participem de qualquer investigação ética sobre as respostas às mudanças climáticas;
 Desenvolver uma abordagem interdisciplinar para investigar as dimensões éticas das mudanças climáticas e apoiar publicações que examinem as dimensões éticas das mudanças climáticas;
 Tornar os resultados dos estudos sobre as dimensões éticas das mudanças climáticas disponíveis e acessíveis a formuladores de políticas, cientistas e grupos de cidadãos;
 Integrar a análise ética no trabalho de outras instituições envolvidas na política de mudança climática, incluindo o Programa Intergovernamental sobre Mudança Climática e a Conferência das Partes da Conferência das Nações Unidas sobre Mudança Climática.

Dada a gravidade do impacto esperado e dada a probabilidade de que algum nível de rupturas importantes nas condições de vida ocorram para um grande número de pessoas devido a eventos de mudanças climáticas, este grupo afirma que há convergência suficiente entre os princípios éticos para fazer uma série de recomendações concretas sobre como os governos devem agir, ou identificar problemas éticos com posições tomadas por determinados governos, organizações ou indivíduos.

Fatos sobre mudanças climáticas e direitos humanos fundamentais fornecem o ponto de partida para a ética climática.

Veja também

 Ação para Empoderamento Climático
 Justiça climática
 Ação de Justiça Climática
 Democracia deliberativa
 Cúpula da Terra de 1992
 Ecojustice Canadá
 Equidade
 Direitos de Desenvolvimento de Estufa
 Banca ética
 Laudato si' (Encíclica papal católica sobre o meio ambiente)
 Conferência das Nações Unidas sobre o Meio Ambiente Humano de 1972

Referências

Leitura adicional

 Vandana Shiva - 2005, Earth Democracy;  Justice, Sustainability, and Peace,  South End Press,  ; See the online "preview" version of this book at this link

Ligações externas

 Ação de Justiça Climática .
 Clima, Ética e Equidade
 ClimateEthics.org
 Aula de Ética Climática na Universidade do Colorado
 Programa Colaborativo sobre as Dimensões Éticas das Mudanças Climáticas
 GenderCC - Mulheres pela Justiça Climática
 Fórum Internacional Bahá'í do Meio Ambiente
 Pesquisa sobre Justiça e Mudanças Climáticas, projeto do Harvard Belfer Center for Science and International Affairs sobre Acordos Internacionais de Clima
 Artigo da Iniciativa da Carta da Terra
 Dinheiro do eco do aquecimento global
 James Garvey entrevistado sobre a ética das mudanças climáticas
 Links da Universidade de Yale para organizações
 Seminário de Ética Ambiental de Princeton

 papel de Gardiner
 artigo de MacCracken

 Programa de Ética Climática na Universidade Estadual da Pensilvânia
 Naomi Klein sobre a dívida climática: por que os países ricos devem pagar indenizações aos países pobres - reportagem em vídeo do Democracy Now!
 Raiva Climática de Naomi Klein
 Democratizando a governança climática

Ética aplicada
Política energética
Alterações climáticas e sociedade
Aquecimento global
Mudanças climáticas

Ética climática


Das Hirschberghaus ist eine private Schutzhütte in den Tegernseer Bergen, einer Untergruppe des Mangfallgebirges. Die Hütte ist von Kreuth, Ortsteil Scharling in ca. 2 Stunden und 30 Minuten zu erreichen. Nahegelegenes Gipfelziel ist der Hirschberg, der in ca. 30 Minuten von der Hütte aus zu erreichen ist.

Weblinks

 Webpräsenz der Hütte

Alpenhütte in Deutschland
Bauwerk in Kreuth

Hirschberghaus


Pilus (Latince saç anlamına gelir; çoğul hali pili de kullanılır), bakteri hücrelerinin (özellikle Gram-negatif olanlarının) yüzeyinde olan, bakteriyel birleşme (konjugasyon) için gerekli olan saç gibi bir yapıdır. Piluslar bakteriyi kendi türünden bir diğerine bağlayıp iki hücrenin sitoplazmaları arasında bir köprü oluştururlar. Bu sayede plazmidler bir hücreden öbürüne aktarılabilir. Edinilen bir plazmid bakteriye antibiyotik dayanıklılığı gibi yeni özellikler kazandırabilir.

Pilus, seks pilusu olarak da adlandırılır ancak yukarıda belirtilen sürecin cinsel üreme veya çiftleşmeyle hiçbir ilişkisi yoktur, pilus da penisin bakterilerdeki dengi değildir. Buna rağmen bazı metinlerde piluslu bakteriler için "erkek", pilussuzlar için "dişi" benzetmeleri kullanılır.

Bir bakteri hücresindeki pilusların sayısı 10 taneye kadar çıkabilir. Tipik bir pilus 9-10 nm çapındadır. Pilus, piluslu bakteriden alıcı bakteriye DNA transferini sağlar. Bu yolla avantaj sağlayan genetik özellikler bir bakteri popülasyonu içindeki bireylere dağıtılabilir. Her bakteri seks pilusu oluşturamaz ama farklı bakteri türleri arasında pilus bağlantıları oluşabilir.

Pilustaki proteinler bazı bakteriyofajlar (örneğin M13) tarafından reseptör olarak kullanılır, bakteriofaj DNA'sı bakterinin içine pilustan geçerek girer.

Fimbrium (Latince saçak anlamına gelir; çoğul hali fimbria da kullanılır) bakterinin (bakteri olmayan) bir yüzeye bağlanmasını sağlayan kısa bir pilustur. Bazı metinlerde pilus sözcüğü fimbrium yerine de kullanılır, DNA aktarımında kullanılan pilus içinse seks pilusu denir. Fimbriumlar ya hücrenin kutuplarında veya bütün hücre yüzeyine eşit olarak dağılmış olarak bulunurlar. Sayıları 200 kadar olabilir. Fimbriumlar hastalık yapan bakterilerin hedef dokulardaki hücrelere bağlanmalarını sağladığı için, fimbriumları oluşturan proteinler kolonizasyon faktörü olarak da adlandırılır. Mutasyon sonucu fimriumsuz kalan bakteriler bu yüzden hastalık yapmazlar. Bazı fimbriumlar alyuvarlara bağlanıp onların öbekleşmesine (hemaglutinasyona) yol açar. Başka fimbriumlar ise bakterinin maya veya mantar hücrelerine bağlanmalarına neden olur.

Pilus ve fimbriumlar başlıca pilin proteinlerinden oluşur. Fimbriumlarda bulunan lektinler, hedef hücrelerin yüzeyinde bulunan oligosakkaritleri tanıyıp onlara bağlanmalayı sağlar. Bazı bakteriler (örneğin gonokoklar) konak organizmanın bağışıklık sistemine karşı korunmak için aralıklı olarak fimbria antijenlerini değiştirirler. Bazi bakteriler de (örneğin ürogenital enfeksiyon yapan E. coli tipleri) enfeksiyonlarının yalnızca belli dönemlerinde pilus üretirler.

Piluslar bakteri hücre iskeletindeki MreB proteini (ökaryotlardaki aktin proteinin homoloğudur) etkileşerek hareket oluştururlar. Bu süreç kaslardaki miyozin hareketine benzer. Pilusun ucu katı yüzeye bağlandıktan sonra pilusun kasılması bakteriyi ileri doğru çeker.

Kaynakça
 Medical Microbiology S. Baron 4th ed. Pilus ile ilgili bölümler

Dış bağlantılar
 E. coli'nin flajel, pilus ve fimbriumlarının elektron mikroskobunda görünümü

Hücre biyolojisi
Bakteriyoloji

Pilus


El Megabús de Avanza Zaragoza es una línea de autobús que realiza el recorrido comprendido entre los diferentes puntos de interés nocturno en la ciudad de Zaragoza (España) con una animación especial para los niños. Está promovido por el Patronato de Turismo del Ayuntamiento de Zaragoza.

Recorrido
El Megabús solo tiene una salida al día (16:30 excepto del 1 de julio al 4 de septiembre que es a las 20:15). La duración total de su recorrido es de 1 hora, y parte de la Calle Don Jaime I de la capital aragonesa. Tiene 14 paradas.

Desvíos actuales (no incluidos en la tabla)

Desvíos por la 2ª fase de las obras del tranvía: Desde Don Jaime por Coso, Plaza San Miguel, Paseo la Mina, Constitución, Paseo Pamplona, César Augusto a su recorrido por Conde Aranda; y desde Echegaray y Caballero por Echegaray y Caballero a su recorrido por el Puente de Hierro.

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre el Megabús en la web de TUZSA
 Plano del Megabús, tuzsa.es

Líneas turísticas diurnas de los Transportes Urbanos de Zaragoza

Megabús (Avanza Zaragoza)


Nazo no Kanojo X  (jap. ) ist ein romantischer Seinen-Manga von Riichi Ueshiba aus den Jahren 2006 bis 2014, der auch als Anime-Fernsehserie umgesetzt wurde.

Der Titel bedeutet auf Deutsch "rätselhafte Freundin X", wobei das X auch für eine Schere als markantestes Merkmal der titelgebenden weiblichen Hauptfigur steht.

Handlung
Akira Tsubaki (, Tsubaki Akira) besucht die 11. Klasse, in die eine neue Schülerin namens Mikoto Urabe (, Urabe Mikoto) versetzt wird. Diese ist ziemlich ungesellig und hat die Angewohnheit, in den Pausen zu schlafen. Zugleich fängt sie einmal im Unterricht unvermittelt und lauthals zu lachen an. Dadurch wird sie in der Klasse sehr schnell als abnormal abgestempelt und gemieden. Eines Nachmittags weckt Tsubaki Urabe nach der Schule auf, wobei er zum ersten Mal ihr ganzes Gesicht sieht, das normalerweise zum großen Teil von ihren Haaren bedeckt ist. Ihm fällt auf, dass sie im Schlaf gesabbert und eine kleine Pfütze aus Speichel auf dem Tisch hinterlassen hat. Aus einem Impuls heraus kostet er kurz davon, wobei ihm, obwohl von dieser Tat schockiert, der süße Geschmack auffällt. Am nächsten Tag bekommt er Fieber und kann die Schule nicht mehr besuchen. Nachdem er fünf Tage lang abwesend war, besucht ihn Urabe. Diese führt ihren mit ihrem Speichel angefeuchteten Finger in Tsubakis Mund, dem es daraufhin schlagartig besser geht. Urabe erklärt ihm, dass er nicht erkrankt war, sondern an Entzugssymptomen litt. Entgegen Tsubakis Vermutung, dies hätte seine Ursache in der Zusammensetzung von Urabes Speichel, erklärt diese ihm, dass er liebeskrank war. Von da an wird es zu ihrer täglichen Angewohnheit, dass Tsubaki von Urabes angefeuchtetem Finger kostet. Tsubaki bittet sie wenig später, seine Freundin zu werden, worauf sie eine ungewöhnliche Liebeserklärung verlangt. Dazu zeigt er ihr ein Foto einer Schülerin, in die er in der Mittelschule verliebt war, und zerreißt es vor ihren Augen, da von nun an sie seine Liebe sei. Im Anschluss erklärt sie ihm, dass sie an jenem Tag im Unterricht lachte, weil sie eine Stimme in ihrem Kopf hörte, die ihr sagte, dass ihr "erstes Mal" mit Tsubaki sein wird, und sie seitdem auf diesen Moment warte. Bei der Begegnung bleibt ihm auch nicht ein kurzer Blick auf ihre Unterwäsche verwehrt, wobei ihm eine an ihrem Schlüpfer befestigte Schere auffällt, die sie beständig am Körper trägt. Wie sich später herausstellt, kann sie mit dieser in einem Tempo, dem Augen kaum folgen können, binnen Sekunden komplizierteste Formen schneiden. Beide gehen daraufhin miteinander aus, und die eigentliche Handlung zeigt die kontinuierliche Entwicklung der Beziehung und der Überwindung daraus resultierender Schwierigkeiten, indem sie mit Hilfe des Austauschs von Speichel auch ihre Gefühle oder gar Träume real übermitteln können.

Entwicklung und Veröffentlichung
Nachdem Riichi Ueshiba den Manga Yume Tsukai beendete, begann er mit der Entwicklung eines Nachfolgewerks, das diesem zunächst noch sehr ähnelte. So hatte er in den ursprünglichen Entwürfen noch ein okkultes Thema und handelte von einem Mädchen aus einer alten Familie mit besonderem Blut und einem Jungen, der sich in sie verliebt. Nachdem die Verlagsredaktion einwandte, dass dieser Überbau nicht notwendig sei, da Mädchen an sich für Jungen mysteriös erscheinen, entwickelte Ueshiba die Handlung von Nazo no Kanojo X. Ein grundlegendes Thema war für ihn dabei das Erwachsenwerden, als auch die Darstellung einer nichtsexuellen Beziehung unter Teenagern, was sich auch darin zeigt das Tsubaki und Urabe sich nicht küssen bzw. gar darüber hinausgehen und der "Speichelaustausch" als Ersatz dient. Neben der ungewöhnlichen Handlung hob Jason Thompson, der Autor von Manga: The Complete Guide, zudem die teilweise surrealen Zeichnungen des Manga hervor.

Das Werk erschien zunächst als One Shot in Ausgabe 10/2004 (August 2004) von Kōdanshas Manga-Magazin Afternoon. Diesen entwickelte er dann zu einer Serie, die in Ausgabe 5/2006 (25. März 2006) desselben Magazins anlief und in Ausgabe 11/2014 (25. September 2014) abgeschlossen wurde.

Diese Serie und der One Shot – dann als Kapitel 0 bezeichnet – wurden zu 12 Sammelbänden (Tankōbon) zusammengefasst:
 Band 1: 23. August 2006, ISBN 978-4-06-314424-6
 Band 2: 22. Juni 2007, ISBN 978-4-06-314457-4
 Band 3: 22. Februar 2008, ISBN 978-4-06-314490-1
 Band 4: 21. November 2008, ISBN 978-4-06-314539-7
 Band 5: 21. August 2009, ISBN 978-4-06-314583-0
 Band 6: 23. Juni 2010, ISBN 978-4-06-310673-2
 Band 7: 23. Februar 2011, ISBN 978-4-06-310729-6
 Band 8: 23. Februar 2012, ISBN 978-4-06-387806-6 (reguläre Ausgabe), ISBN 978-4-06-358385-4 (limitierte Ausgabe)
 Band 9: 23. August 2012, ISBN 978-4-06-387835-6 (reguläre Ausgabe), ISBN 978-4-06-358391-5 (limitierte Ausgabe)
 Band 10: 23. Mai 2013, ISBN 978-4-06-387885-1
 Band 11: 21. Februar 2014, ISBN 978-4-06-387957-5
 Band 12: 21. November 2014, ISBN 978-4-06-388010-6
Die einzelnen Bände werden regelmäßig neu aufgelegt: so erschien am 24. Februar 2012 bereits die 13. Auflage des ersten Bandes.

Band 8 erschien zusätzlich in einer limitierten Ausgabe, die als Bonus eine Hörspiel-CD enthielt, die zudem als Werbung für den anschließend veröffentlichten Anime diente, da identische Sprecher verwendet wurden. Die limitierte Fassung von Band 9 wiederum kam als Bonus mit einer OAD, d. h. einer neuen Anime-Folge, einher.

Der Manga erscheint auch in der Republik China (Taiwan) auf Chinesisch bei Tongli unter dem Titel Miyang Nüyou X (). Eine englische Fassung erschien online 2015 von Crunchyroll unter dem Titel Mysterious Girlfriend X und wird von Vertical Comics seit dem 15. März 2016 in Buchform verlegt.

Anime
In Ausgabe 2/2012 der Afternoon vom 24. Dezember 2011 wurde die Adaption des Manga als Anime bekanntgegeben. Diese stammt von Hoods Entertainment unter der Regie von Ayumu Watanabe, der auch gleichzeitig an Uchū Kyōdai arbeitet. Das Character Design stammt von Ken'ichi Konishi basierend auf Ueshibas Vorlage.

Die erste Folge wurde vom 8. April bis 1. Juli 2012 nach Mitternacht (und damit am vorigen Fernsehtag) auf Tokyo MX ausgestrahlt. Währenddessen folgten binnen einer Woche TV Kanagawa, Sun TV, Chiba TV, TV Saitama, KBS Kyōto, TV Aichi, AT-X, TV Hokkaidō, per Satellit auf BS11 und per Stream auf Nico Nico Channel. Die 13 Folgen umfassen ausgewählte Kapitel aus den ersten fünf Bänden.

Eine englisch untertitelte Fassung lief als Simulcast ab 8. April auf Crunchyroll unter dem Titel Mysterious Girlfriend X für die Länder USA, Kanada, Vereinigtes Königreich, Irland, Südafrika, Australien, Neuseeland, Dänemark, Finnland, Niederlande, Norwegen und Schweden. Die Lizenzen für die nordamerikanische Videoauswertung erwarb Sentai Filmworks, die den Anime zudem 31 Tage nach Crunchyroll auf The Anime Network und Hulu streamen.

Der am 23. August 2012 erschienenen limitierten Fassung von Band 9 war eine DVD mit einer OVA-Folge beigelegt.

Synchronisation

Für Ayako Yoshitani war diese Rolle ihre erste als Synchronsprecherin, nachdem sie seit etwa 15 Jahren als Fernseh- und Filmschauspielerin arbeitete.

Light Novel
Am 1. Juni 2012 erschien eine Adaption als Light Novel namens Nazo no Kanojo X: Nazo no Shōsetsuban (; ISBN 978-4-06-375234-2). Dieser Roman wurde von Chihaya Satō geschrieben, enthält Illustrationen von Riichi Ueshiba und erschien beim Verlag Kōdansha.

Weblinks
 Website des Manga bei Kōdansha (japanisch)
 Website des Anime bei StarChild (japanisch)
 Eintrag zum Manga und Anime im Anime News Network (englisch)

Einzelnachweise

Manga (Werk)
Anime-Fernsehserie
Fernsehserie der 2010er Jahre
Light Novel

Nazo no Kanojo X


Populationsdynamik er studiet af sammensætningen og udviklingen af populationer, og hvad der påvirker dem. Det kan fx være biologiske interaktioner. Modeller for populationsdynamik inkluderer Malthus' lov og Lotka-Volterra-ligningerne.

Kildehenvisninger

Populationsdynamik


Hat şu anlamlarda olabilir:
 Hat sanatı, Arap harfleri çevresinde oluşmuş güzel yazı sanatı.
 Bowling oyununda topun üzerinde ilerlediği ve sonunda kuka adı verilen nesnelerin bulunduğu tahta yol.

Hat


Le  district congressionnel de l'Arkansas est un district du Congrès situé dans la partie centrale de l'État américain de l'Arkansas et comprend la capitale de l'État de Little Rock, sa banlieue et ses environs. Le quartier penche Républicain, avec une note Cook PVI de R + 7. Cependant, en raison de l'influence de Little Rock fortement démocrate, il est toujours considéré comme le district congressionnel le moins républicain de l'État, qui a une délégation du Congrès entièrement républicaine.

Il est représenté à la Chambre des représentants des États-Unis par le Républicain French Hill.

Historique de vote

Liste des Représentants du district

Résultats des récentes élections
Voici les résultats des dix précédents cycles électoraux dans le  district.

2002

2004

2006

2008

2010

2012

2014

2016

2018

2020

2022
L'Arkansas a tenu sa Primaire le 24 mai 2022, Quintessa Hathaway (D) n'ayant pas d'opposants, elle sera donc la candidate Démocrate lors de l'Élection Générale du 8 novembre 2022. French Hill (R), le candidat sortant, remporte la Primaire Républicaine.

L'Arkansas tiendra son Élection Générale le 8 novembre 2022. Si aucun candidat ne reçoit 50% de votes ou plus, alors un Second Tour aura lieu le 8 décembre 2022.

Références

2

Deuxième district congressionnel d'Arkansas


Júlio César Godinho Catole (født 5. august 1986) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Júlio César Godinho Catole


Viorel Știrbu (n. 2 octombrie 1940, Buciumi, județul Sălaj – d. 21 septembrie 2015, București) a fost un scriitor, prozator, editor și jurnalist român. Membru al Uniunii Scriitorilor din 1967, Viorel Știrbu a fost director al Teatrului de Stat din Turda între 1967 și 1971 și director al editurii "Viitorul Românesc" din 1992.

Romanele sale de debut (Un septembrie frumos, Colecția "Luceafărul", 1967; Oameni singuri, Editura pentru Literatură, București, 1968) au fost considerate de critica vremii nu numai mature, ci și de o frapantă modernitate. Ulterior, comentând și alte cărți ale prozatorului, critica literară a făcut dese referiri la Franz Kafka, Friedrich Dürrenmatt, Edgar Allan Poe sau Henry James.

Printre romanele cele mai emblematice se numără Marele Sigiliu (Ed. Cartea Românească, 1976), trei volume monumentale dedicate Revoluției Române din 1848, care îl au în centrul atenției pe Nicolae Bălcescu; Moara de Nisip, publicat pentru prima dată în 1995, la Editura Viitorul Românesc din București sub titlul Vămile Damascului sau Moara de Nisip, un roman a cărui acțiune se întinde pe mai multe decenii ale istoriei noastre recente și care se continuă cu Isus Tămăduitorul (Editura Viitorul Românesc, București, 2000) - reeditată sub titlul de Moara de Vorbe sau Isus Tămăduitorul (Editura România Press, București, 2003), Scriitori de viață lungă, 2015.

Date biografice
Viorel Știrbu s-a născut pe 2 octombrie 1940, în Buciumi, județul Sălaj. Este fiul Anei (născută Aciu) și al lui Ioan Știrb, țărani.

Studii
Școala elementară din Buciumi (1947-1953)
Școala medie de 10 ani, astăzi Liceul "Simion Bărnuțiu" din Zalău (1953-1957)
Facultatea de Filologie - Limba și literatura română - Universitatea Babeș-Bolyai din Cluj Napoca (1960-1964)

Funcții deținute de-a lungul carierei
1964, redactor la ziarul "Turda Nouă"
1965-1967, șef al secției Cultură al orașului Turda, la Comitetul de Cultură
Din 1967, membru al Uniunii Scriitorilor din România
1967-1971, director al Teatrului de Stat din Turda, ulterior denumit Teatrul Aureliu Manea Turda
1971, referent literar la Teatrul Tineretului din Piatra Neamț
1972, redactor la "Tribuna școlii", București
1973-1985, secretar literar la Casa Centrală a Creației, ulterior devenit Institutul de Cercetări Etnologice și Dialectologice
1985-1987, redactor principal la revista "Urzica"
1987-1990, director al serviciului personal la Uniunea Scriitorilor
1990, redactor principal la revista "Luceafărul"
1991, redactor-șef la ziarul "Viitorul Românesc"
1992, fondator și director Editura "Viitorul românesc

Turda și debutul literar

Din 1964, lucrează la Turda, ca redactor la ziarul "Turda nouă", devine apoi șeful secției Cultură al orașului Turda la Comitetul de Cultură între 1965 și 1967.
Din 1967 este director al Teatrului de Stat Turda până în 1971.

Debutează la "Tribuna", în 1965, cu proză originală, "Aceeași țintă", avându-i ca mentori, după propriile afirmații pe Mircea Zaciu, Vasile Rebreanu, Dumitru Radu Popescu, Ion Lungu, Ion Oarcășu, Domițian Ceșereanu.
Debutul editorial este volumul de schițe și povestiri "Un septembrie frumos", apărut și publicat în Colecția "Luceafărul", Editura Tineretului, în 1967. Volumul de debut este o culegere de povestiri cu o ironie bine stăpânită, un sentiment al inutilului existențial foarte puternic și care se ocupă de "individul contemporan din mediul provincial" (criticul literar Marian Popa).
În 1968, publică romanul "Oameni Singuri", Editura pentru Literatură, București. Schițele și povestirile începutului de drum constituie satire polițiste, parabole politice sau fragmente de atmosferă fantastică, vizând situații absurde. În "Oameni singuri", Viorel Știrbu abordează proza cu latură polițistă, trei personaje fiind acuzate pe nedrept pentru o crimă.

Continuă să publice proză apropiată de factura celei polițiste în romanul "Însemnările agentului Adam", apărut tot în 1968, la Editura Tineretului. Romanele următoare diversifică temele abordate preocupându-se de depersonalizarea și alienarea omului: "Cortegiul" (roman, Editura Pentru Literatură, Buc., 1969). Lipsa de personalitate a lui Iacob Stan, mic funcționar într-un orășel de provincie, îl determină să ceară medicului psihiatru eliberarea unui certificat medical de alienat mintal. După obținerea actului mult dorit, personajul va cunoaște drama omului care trăiește într-un univers alienat, creație a propriei sale imaginații. Dobândind "libertatea absolută", își dă seama că nu are ce face cu ea: "Sentimentul de libertate totală, de anarhie mai bine zis, după care năzuise, se spulberase: avea dreptul aproape la orice și nimeni nu-i cerea socoteală. Asta îl întristă". Mecanismul birocratic de la serviciul de pompe funebre, relevarea unor existențe terne, prezența personajelor care trăiesc gustul amar al inutilității - toate creează o atmosferă kafkiană.

În 1971, este referent literar la Teatrul Tineretului din Piatra Neamț.
Va avea colaborări permanente cu o serie de reviste literare ale vremii de la "Tribuna", "Steaua", "Luceafărul", "Familia", "Cronica", "Tomis", "Viața românească", "Convorbiri literare", "România literară" etc.

București, maturitatea literară și "Marele Sigiliu"

Stabilit la București, va fi redactor la "Tribuna școlii" (1972) și apoi secretar literar la Casa Centrală a Creației, ulterior devenit Institutul de Cercetări Etnologice și Dialectologice (1973-1985).

Publică proză scurtă "Urma" (Editura Cartea Românească, 1974) și un nou roman care dezbate consecințele morale și psihologice ale fanatismului religios: "Canionul", roman, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1975.

În 1976 apare "Marele Sigiliu", trei volume, Ed. Cartea Românească, 1976–1979, un roman monumental dedicat revoluției române din 1848, care îl are în centrul atenției pe Nicolae Bălcescu și tovarășii săi de idei și fapte. "E o datorie a timpului nostru să ne rescriem și istoria adevărată", scria Mihai Gafița în prefața primului volum. În 1987, Marele Sigiliu este reeditat în două volume (1987, Editura Cartea Românească).

Romanul "Marele Sigiliu" analizează pe larg aspectele ideologice ale revoluției, mișcările tactico-militare, momentele ocupării Bucureștiului de către armatele otomane și țariste, începutul dramaticului exil al revoluționarilor munteni, ofensivele și contraofensivele trupelor maghiare, austriece și române, printre altele, și propune noi perspective și interpretări atât asupra evenimentelor cât și asupra personalităților vremii. "Cartea lui Viorel Știrbu dă o mare amploare universului care se leagă de locul și rolul națiunii române în contextul european pe de o parte, de puterea populară instaurată prin revoluție și preocupată să constituie conștiința națională și națiunea și, în sfârșit, de ideea unității naționale a românilor. Toate acestea în principal prin Bălcescu, dar nu numai el", continuă Mihai Gafița.

Urmează "Pe urmele lui Alexandru Ioan Cuza" (co-autor Dan Bogdan, Editura Sport-Turism, București, 1985).
Între 1985 și 1987 este redactor principal la "Urzica" 1985-1987, și, ulterior, director al serviciului personal la Uniunea Scriitorilor (1987-1990).

În 1989, va publica "Ce departe e dimineața aceea", un volum de nuvele care surprinde absurdul existenței supusă regulilor și stereotipurilor. Contextul și firul narațiunii presimt schimbările politice și sociale, cartea apărând chiar în decembrie 1989 la Editura Cartea Românească.

În 1990 preia funcția de redactor principal la revista Luceafărul, iar în 1991 devine redactor-șef la ziarul Viitorul Românesc.

În acest timp, activitatea editorială și jurnalistică continuă prin colaborările cu revistele "Tribuna", "Steaua", "Luceafărul", "Viața românească", "Contemporanul", "Cronica", "Armonia", "Vatra", "Convorbiri literare", "Europa liberă", "Curierul Românesc", "România literară", "Adevărul literar și artistic", "Cronica română" etc.

În 1991 a publicat Ancheta de iarnă (roman, două volume, Editura Militară, București) iar în 1992 Paznici la drumul mare (Editura Eminescu, București), un roman satiric, despre istoria unei ciudate întreprinderi, o alegorie a societății românești de ieri, de azi și, poate, de mâine. Volumul amintește  – conform cronicilor – de Cooperativa pentru coarne și copite a lui Ilf și Petrov.

În 1992 înființează Editura "Viitorul românesc", unde este director.

Moara de Nisip

Între 1995 și 2003 publică următorul roman emblematic Moara de nisip, apărut pentru prima dată în 1995, la Editura Viitorul Românesc din București, reluat sub titlul Vămile Damascului sau Moara de nisip (ediție revăzută și adăugită, Editura Viitorul Românesc, București, 2003). Un roman a cărui acțiune se întinde pe mai multe decenii ale istoriei noastre recente, explorând prin personaje exponențiale, transformarea societății contemporane. Moara de nisip se continuă cu Isus Tămăduitorul (Editura Viitorul Românesc, București, 2000), reeditată sub titlul de Moara de Vorbe sau Isus Tămăduitorul (Editura România Press, București, 2003).

Ciclul Morilor cuprinde și este reunit într-o ediție nouă – a II-a și cea definitivă – sub titlul Moara de Nisip, vol. 1 și 2, editura Verus, în 2009.

Distincții
A fost distins cu Ordinul Meritul Cultural clasa a III-a (1971) "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul aniversării a 50 de ani de la constituirea Partidului Comunist Român".

Opera
 Un septembrie frumos, proză scurtă, Ed. Tineretului, București, 1967;
 Oameni singuri, roman, E.P.L., București, 1968;
 Aventurile agentului Adam, Ed. Tineretului, București,1968;
 Cortegiul, roman, E.P.L., București, 1969;
 Urma, proză scurtă, Ed. Cartea Românească, București, 1974;
 Canionul, roman, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1975;
 Marele sigiliu, roman, trei volume, Ed. Cartea Românească, București, 1976-1979; reeditare în două volume, Ed. Cartea Românească, București, 1987;
 Pe urmele lui Alexandru Ioan Cuza (în colaborare cu Dan Bogdan), Ed. Sport-Turism, București, 1985;
 Ce departe e dimineața aceea..., proză scurtă, Ed. Cartea Românească, București, 1989;
 Anchetă de iarnă, roman, două volume, Ed. Militară, București, 1991;
 Paznici la drumul mare, roman satiric, Ed. Eminescu, București, 1992
 Moara de nisip, Ed. Viitorul Românesc, București, 1995; ediția (Vămile Damascului sau Moara de nisip), Ed. Viitorul Românesc, București, 2003;
 Iisus Tămăduitorul, Ed. Viitorul Românesc, București, 2000; ediția (Moara de vorbe sau Iisus Tămăduitorul), Ed. România Press, București, 2003;
 Moara de nisip, București, 2009; ediția revizuită  vol. 1 și 2, Ed. Verus, București;
 Scriitori de viață lungă, Ed. Bibliostar, Râmnicu Vâlcea, 2015.

Note

Bibliografie
 Dicționarul General al Literaturii Române, Academia Română, București, 2007
 Mihai Gafița, prefață pentru Marele Sigiliu, volumul I, Ed. Cartea Românească, București, 1976

Nașteri în 1940
Nașteri pe 2 octombrie
Decese în 2015
Decese pe 21 septembrie
Autori români
Romancieri români
Directori de edituri români
Directori de teatre români
Nuveliști români
Prozatori români
Români din secolul al XX-lea
Scriitori români din secolul al XX-lea

Viorel Știrbu


Rallarvegen er en norsk vandre- og cykelsti. Den blev oprindeligt etableret omkring 1900 som en anlægsvej i forbindelse med bygningen af Bergensbanen. Vejen er 80 km lang og går fra Haugastøl over Finse til Myrdal og derfra stejlt nedad gennem 21 hårnålesving langs med Flåmsbanen til Flåm ved Sognefjorden, det sidste stykke som kommunal vej. Der er også en vej fra Voss til Upsete på vestsiden af Gravhalstunnelen.

Vejen ejes og vedligeholdes af Bane Nor efter en aftale fra 1912: "således at vejen bliver let trafikabel for fodgængere". I flere perioder har frivillige, turistforeningen og kommunerne også bidraget til vedligeholdelsen. Nu bruges der kun metoder og materialer, der fandtes dengang vejen blev bygget. Dræningsrør af plastik fra 1980'erne planlægges fjernet og erstattet med en muret løsning. Ved vedligeholdelsen lægges der vægt på at bevare vejen som et kulturminde.

Vejen er i dag en af Norges mest populære cykelruter, med over 20.000 cyklister hvert år. Vejen går gennem et varieret og storslået terræn og giver et enestående og imponerende indtryk af vejbygning med enkle midler og ren håndkraft. Mange steder er standarden god grusvej, men på stejle steder skyller forårets oversvømmelser gruset væk mange steder og efterlader sten eller i værste fald ral. Der er kun lidt sikring mod udskridning, og der er påbud om at trække cyklen på de farligste steder.

Noter

Eksterne henvisninger
 Rallarvegen på OpenStreetMap

Veje i Norge
Cykelruter
Vandreruter i Europa

Rallarvegen


Teldenia este un gen de insecte lepidoptere din familia Drepanidae.

Specii

 Teldenia alba
 Teldenia angustifascia
 Teldenia apata
 Teldenia argeta
 Teldenia aurilinea
 Teldenia cathara
 Teldenia celidographia
 Teldenia desma
 Teldenia fulvilunata
 Teldenia geminata
 Teldenia helena
 Teldenia illunata
 Teldenia inanis
 Teldenia latilinea
 Teldenia melanosticta
 Teldenia moniliata
 Teldenia nigrinotata
 Teldenia nivea
 Teldenia niveata
 Teldenia obsoleta
 Teldenia psara
 Teldenia pura
 Teldenia ruficosta
 Teldenia seriata
 Teldenia sparsata
 Teldenia specca
 Teldenia strigosa
 Teldenia subpura
 Teldenia unistriga
 Teldenia unistrigata
 Teldenia vestigiata

Referințe

Teldenia

Teldenia


Emilie Christensen (født 13. April 1993 i Oslo, Norge) er en norsk håndboldspiller, der spiller for Ferencváros TC og Norges kvindehåndboldlandshold.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Ferencváros TC (håndbold)
Håndboldspillere fra Larvik HK

Emilie Christensen


ලංකාවේ ප්රවධාන ජාතීන් දෙක වන සිංහල හා දෙමළ ජනවර්ග දෙක අතර මූලික වශයෙන් නොසන්සුන් තාවයක් හටගත්තේ ඵම ජාතීන් දෙකම නියෝජනයවන පරිද්දෙන් දෙමළ ජාතිකයකු වූ පොන්නම්බලම් අරුනාචලම් ජාතික ව්ය වස්ථාදායක කවුන්සිලයට පත් කිරිමෙනි. බ්රිනතාන්යම ආණ්ඩුකාරයා වූ විලියම් මැනිං "ජනවාර්ගික නියෝජනයක්" සඳහා ක්රිමයාකාරීව ධෛර්ය දුන්නේය. ඵ් අනුව සිංහල හා දෙමළ ජනයා අතර බලය දෝලනය වූ කොළඹ ආසනය නිර්මාණය විය. ඉන් අනතුරුව ඩොනමෝර් කොමිසම දැඩි ලෙස ජනවාර්ගික නියෝජනය ප්රමතික්ෂේප කළේය. ඵ් වෙනුවට පොදු ඡන්දය දීමේ ක්රනමයක් යෝජනා කළේය. මෙම ක්ර මයට දෙමළ ජනයා ඵකහෙලා විරුද්ධ වූහ. දෙමළ ජන සංයුතිය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ ඔවුන්ගේ බලය අඩු වන බව ඔවුනට අවබෝධ විය.

කොළඹ පදිංචිව සිටිමින් යාපනයේ සහ නැගෙනහිර පාලනය කළ උසස් පැලැන්තියේ ඉඩම් හිමි දෙමළ ප්රසජාවද මෙම ක්රගමයෙන් ඔවුන්ගේ බලය ඵම ප්ර දේශවල අඩු වන බව වැටහින. හිට්ලර්,මුසෝලිනී සහ ෆ්රුන්කෝ ආදීන්ගේ නැගී සිටීමත් සමග ජාතිවාදී දේශපාලන කැරැල්ලක් 1930 ගණන් වලදී යුරෝපයේ ආරම්භ වෙමින් තිබුණු බව බ්රි තාන්යෙ ඉතිහාසඥයෙකු වූ ජේන් රසල් තහවුරු කළේය. 1935 දි ජී.ජී. පොන්නම්බලම් "ලාංකික" යන සංකල්පය ප්ර0තික්ෂේප කළේය. ඵ් වෙනුවට තමන් අභිමානවත් "ද්රබවිඩයෙකු" බව ප්රෙකාශ කළා පමණක් නොව මහාවංශයට පහර දෙමින් ප්රෂසිද්ධ රැස්වීම්වලදී ඵ් බව දිගටම කි‍වේය. නාවලපිටියේදී ඔහු විසින් පවත්වන ලද දේශනය ප්ර්ථම සිංහල දෙමළ කෝලහලයකට හේතුවුනු අතර යාපනය මැතිවරණ කොට්ඨාශයේ ඔහුට වැඩි දේශපාලන වාසියක්ද අත් විය.

දේශපාලනික වශයෙන් අති දක්ෂිණාංශිකයෙකු මෙන්ම දීප්තිමත් කතෝලික නිතිඥයකු වූ පොන්නම්බලම්ගේ අදහස වූයේ සිංහල හෝ දෙමළ වේවා ඡන්දය දිය යුත්තේ ඵක්තරා පන්තියකට  පමණක් බවයි. ඵවකට දෙමළ ප්රේජාවගේ නායකයකු වූ පොන්නම්බලම් සෝල්බරි කොමිෂමට යෝජනා කළේ සිංහල දෙමළ දෙපාර්ශවයටම නිදහස් ලංකාව තුළ සමාන ආසන සංඛ්යාජවක් හිමි විය යුතු බවයි. රටේ ඵක් පුරවැසියෙකුට ඵක ඡන්දයක් පමණක් හිමි වන මැතිවරණ ක්ර මයක් ඇති කිරීමට බලාපොරොත්තුව සිටි කොමිෂමට ඔහුගේ මෙම අදහස ඉතා පුදුමයට කරුණක් විය. බ්රිබතාන්යටයන් විසින් සම්ප්රාදායික දෙමළ ප්රගදේශවල සිංහල ජනයා පදිංචි කරවන්නැයි කියූ පොන්නම්බලම්ගේ ප්රවකාශය ද කොමිසම ප්රගතික්ෂේප කළා පමණක් නොව දෙමළ ජනයා විශාල වශයෙන් දකුණට සංක්ර මණය වන බව ද පෙන්වා දුන්නේය.

කෙසේ වෙතත් 1948 නිදහස ලැබීමෙන් පසු ජී.ජී.පොන්නම්බලම් සහ ඔහුගේ දෙමළ කොංග්රෙසයේ මධ්යකස්ථ මතධාරීන් බටහිරට නැඹුරු අදහස් ඇති ඵක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග ඵක් විය. තමිල් අරසු කච්චි නොහොත් ද්රිවිඩ ඵක්සත් පෙරමුණ (ඉංග්රී සියෙන් ෆෙඩරල්) පිහිටුවා ගනිමින් S.J.V.චෙල්වනායගම් දෙමළ දේශපාලන කොටස් දිනා ගැනීම සඳහා කටයුතු කළේය.

http://en.wikipedia.org/wiki/Origins_of_the_Sri_Lankan_civil_war#Independence_and_the_new_constitution

නිදහස සහ නව ව්යeවස්ථාව


Julestormen 25.-26. december 1902 var en orkanagtig vestenstorm som ramte Danmark og Sydsverige.

Der er ikke mange meteorologiske data fra stormen, men en enkelt måling fra en ballonstation på Stanghede ved Viborg målte en time-middelvindsværdi på 35 m/s, hvilket er usædvanligt højt for en indlandsstation. Der er stor sandsynlighed for at de kraftigste vindstød i forbindelse med julestormen har nået 50 m/s eller derover. I Københavnsområdet blev der målt vindstød mellem 35 og 40 m/s. Ved fyret på Kullen i Sverige måltes en 10-minutters middelvind på 40 m/s i forbindelse med orkanen, men her fra findes der ikke vindstødsdata. Stormen var relativ kortvarig, men meget heftig fra vest og nordvest og der forårsagedes store ødelæggelser ikke mindst i skovene under lavtrykkets passage fra Sydnorge til Rigabugten. De største ødelæggelser har formentlig strakt sig fra Nordvestjylland og Himmerland over øerne til Bornholm. Der var også betydelige oversvømmelser. Mange telefonledninger blev afbrudt, og de blev aldrig sat op igen. KTAS besluttede, som et af de første telefonselskaber i verden, at gå over til nedgravning af telefonkabler,
hvorfor vi i København ikke ser kabler hænge langs vejene, som det stadig er tilfældet i mange andre storbyer verden over.

Se også
 Vejrekstremer i Danmark

Referencer

 Margareta Söderberg, red. (1988). Krönika över 20:e århundradet (svensk). Stockholm: Bonniers Fakta Bokförlag AB. .
 Dahlberg, Koller & Ravegård (2004). Havsbad (svensk). Värnamo: Wahlström & Widstrand. .

Orkaner
Storme
Begivenheder i 1902
Danmarks vejr
Oversvømmelser

Julestormen 1902


The voiced bilabial plosive or stop is a type of consonantal sound used in many spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is b. The voiced bilabial stop occurs in English, and it is the sound denoted by the letter  in obey  (obeI).

Features

Features of the voiced bilabial stop:

Varieties

Occurrence

See also
 Betacism
 List of phonetics topics

Notes

References

External links

Voiced oral consonants
Bilabial stops
Pulmonic consonants
Labial–coronal consonants

Voiced bilabial plosive


විවාහක විශ්ව රූ රැජිණ යනු විවාහක කාන්තාවන් වෙනුවෙන් 2007 සිට වාර්ෂිකව පවත්වනු ලබන, එක් එක් වසර වලදී ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් රූප සුන්දරියක් තෝරා ගන්නා තරඟයකි.

ජයග්‍රාහිකාවන්

මේවාද බලන්න

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

රූප සෞන්දර්යය හෝ කඩවසම් බව හෝ තේරීමේ ජාත්‍යන්තර තරඟ

විවාහක විශ්ව රූ රැජිණ


An Crepidium xanthochilum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium xanthochilum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Crepidium

Crepidium xanthochilum


Das Kalibo-Feuchtgebiet () liegt an der Nordküste der Insel Panay auf den Philippinen. Es dehnt sich auf einer Fläche von ca. 250 km² unweit der Gemeinde Kalibo, New Washington und Altavas aus.

Das Kalibo-Feuchtgebiet wird durch den Aklan-River gebildet, der an seiner Mündung ein ausgedehntes Delta, von der Batan-Bucht bis zur Banga-Bucht, ausbildet. Im Inneren des Deltas bildet sich ein ausgedehntes Flussmarschland aus, das eine große Anzahl von kleineren Bächen, Tümpeln und flachen küstennahen Lagunen aufweist. Im Küstenbereich erstrecken sich ausgedehnte Mangrovenwälder, denen große Wattflächen vorgelagert sind. Im Mündungsbereich des Aklan-Rivers sind auch Sandstrände und Felsküsten zu finden. Die Salinität der Buchten und Lagunen reicht von 16 bis 31 p.p.t. Landwirtschaftlich genutzte Flächen im Wassereinzugsgebiet des Aklan-Rivers umfassen 102,60 km², die auch Teile des Flussdeltas umfassen. Der Artenreichtum in den Kalibo-Feuchtgebieten ist sehr groß, so wurden 39 Arten von Krebsen gefunden, die 22 Gattungen zugeordnet wurden.

Das Klima in der Region des Kalibo-Feuchtgebietes ist tropisch feuchtwarm mit einer ausgeprägten monsunalen Regen- und Trockenzeit. Die Trockenzeit dauert von Januar bis April, den Rest des Jahres fallen zum Teil starke Niederschläge. Die jährliche durchschnittliche Niederschlagsmenge beträgt ca. 3.800 mm/m² und die durchschnittliche Jahrestemperatur beträgt ca. 27 °C.

Siehe auch
Andere Sumpf-, Feucht- und Marschlandschaften auf den Philippinen:
 Ligawasan
 Agusan Marsh Wildlife Sanctuary
 Candaba-Flussmarschen

Weblinks
 Das Kalibo-Feuchtgebiet auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity (englisch)

Geographie (Philippinen)
Sumpfgebiet
Flussdelta
Aklan

Kalibo-Feuchtgebiet


Die Route nationale 775, kurz RN 775 oder N 775, war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in zwei Teilen zwischen Segré und der Route nationale 166 westlich von Vannes verlief. 1973 übernahm die Route nationale 171 den Abschnitt zwischen Pouancé und Châteaubriant. Dieser wurde 2006 abgestuft. Ihre Gesamtlänge betrug 135,5 Kilometer. Zwischen Segré und Pouancé wird die D775 zu einer Schnellstraße als Teil einer Schnellstraßenachse zwischen Angers und Rennes ausgebaut.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

775
Straße in Pays de la Loire
Straße in der Bretagne

Route nationale 775


Şemkir  - (Azerice: Şəmkir rayonu), Azerbaycan'da rayon. Merkezi Şemkir şehridir.

Komşuları
Göygöl Rayonu, Gedebey Rayonu, Daşkesen Rayonu, Tovuz Rayonu, Samuh Rayonu ile komşudur.Yukarıdan Azerbaycanın en büyük nehri olan Kür nehri nehri ile, aşağıdan ise Murovdağları ile çevrilidir.

Not

Azerbaycan'ın rayonları

Şemkir (rayon)


Lothar "Lutz" Philipp (* 22. Mai 1949) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Laufbahn
Lutz Philipp war Manndecker und spielte von 1972 bis 1974 – es waren die letzten zwei Runden vor Einführung der 2. Bundesliga – in der alten zweitklassigen Fußball-Regionalliga West für Eintracht Gelsenkirchen. Er absolvierte für die Mannschaft vom Fürstenbergstadion 63 Ligaspiele. Von 1974 bis 1976 war der Defensivspieler für die SpVgg Erkenschwick in der 2. Fußball-Bundesliga am Ball. Er gehört zu den Akteuren, die am ersten Spieltag, den 4. August 1974, den neuen Unterbau der Fußball-Bundesliga zum Laufen brachten. Mit der Elf von Trainer Heinz Murach – dieser wurde im November von Fritz Langner abgelöst – glückte dabei ein 2:1-Auswärtserfolg bei Olympia Wilhelmshaven. Bis 1976 bestritt "Lutz" Philipp 61 Zweitligaspiele für die Elf vom Stimbergstadion, ehe er sich dem 1. FC Bocholt anschloss. Unter Trainer Friedel Elting folgten in den Spielzeiten 1977/78 und 1980/81 für die Schwarz-Weißen vom Stadion am Hünting weitere 78 Spiele in der 2. Bundesliga. Den zwischenzeitlichen Abstieg in die Amateur-Oberliga Nordrhein korrigierte man in der Saison 1979/80 mit dem Meistertitel. Zudem nahm Lothar Philipp mit dem Verein 1980 an der Endrunde der Deutschen Amateurmeisterschaft teil, wo man im Halbfinale am FC Augsburg scheiterte.

Literatur
 Achim Nöllenheidt (Hrsg.): Fohlensturm am Katzenbusch. Die Geschichte der Regionalliga West 1963–1974. Band 2, Klartext, Essen 1995, ISBN 3-88474-206-X.
 Matthias Weinrich: Zweitliga-Almanach. Alle Spieler. Alle Vereine. Alle Ergebnisse. AGON Sportverlag, Kassel 2001, ISBN 3-89784-190-8.

Weblinks

 Ehemalige Spieler der SG Eintracht Gelsenkirchen

Fußballspieler (Eintracht Gelsenkirchen)
Fußballspieler (SpVgg Erkenschwick)
Fußballspieler (1. FC Bocholt)
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Lothar Philipp


ක්ෂණික විද්‍යුත් ක්ෂමතාව

යම් උපකරණයක් සඳහා ක්ෂණික විද්‍යුත් ක්ෂමතාව P  යන සමීකරණයෙන් දෙනු ලබයි.

P(t)  යනු වොට් (තත්පරයට ජූල්) වලින් මනිනු ලබන ක්ෂණික විද්‍යුත් ක්ෂමතාව වේ.
V(t)  යනු වෝල්ට් වලින් මනිනු ලබන උපකරණය දෙපස විභව අන්තරයයි. (වෝල්ටීයතා බැස්ම)
I(t)  යනු ඇම්පියර් වලින් මනිනු ලබන ඒ හරහා ධාරාව වේ.

එම උපකරණය ප්‍රතිරෝධකයක් නම්,

R  යනු ඕම්වලින් මනිනු ලබන ප්‍රතිරෝධකතාව නම්,

එමනිසා,

අක්‍රීය උපකරණයක් ( ධාරිත්‍රක හා ප්‍රේරක වැනි) සඳහා ක්ෂණික ක්ෂමතාව , එම උපකරණයේ ආරෝපිත ශක්තිය නැවත පරිසරයට ලබා දෙන විට ඍණ අගයක් ගනී. එනම්, ධාරාව හා වෝල්ටීයතාවෙහි දිශාව වෙනස් වූ විටය.

සයිනාකාර වෝල්ටීයතාවක මධ්‍යන්‍ය ක්ෂමතාව

සයිනාකාරව දිවෙන , ද්විඅග්‍ර රේඛීය විද්‍යුත් උපකරණයක සාමාන්‍ය ක්ෂමතාව උපකරණය හරහා වූ ධාරාවේත් අග්‍ර හරහා වූ වෝල්ටීයතාවේ වර්ග මධන්‍යය මූල අගයෙන් (rms)  වෝල්ටීයතාව හා ධාරාවේ කලා වෙනසක් අතර වූ ශ්‍රිතයකි.

P  යනු වොට්  වලින් මනිනු ලබන සාමාන්‍ය ක්ෂමතාව වේ.
I  යනු ඇම්පියර් වලින් මනිනු ලබන සයිනාකාර ප්‍රත්‍යාවර්ත ධාරාව (AC)  වර්ග  මධ්‍යන්‍ය මූල අගය වේ.
V  යනු වෝල්ට් වලින් මනිනු ලබන සයිනාකාර ප්‍රත්‍යාවර්ත වෝල්ටීයතාව වේ. වර්ග මධ්‍යන්‍යය මූල අගය ද වේ.

යනු වොල්ටීයතා හා ධාරා සයින් ශ්‍රිතවල කලා වෙනස වේ.

ඕනෑම විදුලි සැපයුමක දී සයිනාකාර වෝල්ටීයතාවක හා ධාරාවක විස්ථාරය දෙනු ලබන්නේ එහි වර්ග මධ්‍යන්ය මූල අගයකිනි. ඒ නිසා මෙම ගණනය කිරීම දෙආකාරයකට ප්‍රකාශිත අගයන් දෙකක් එකිනෙක ගුණ කිරීම මගින් සරළ වී ඇත.

මෙම ක්ෂමතාව වෝල්ට් ඇම්පියර් (VA)  වලින් ප්‍රකාශිත දෘශ්‍ය ක්ෂමතාව සාපේක්ෂව සඵල ක්ෂමතාව ලෙස ද හඳුන්වයි. මෙහි දී ධාරාව හා වෝල්ටීයතාව කලා වලින් බැහැරවීම නිසා  cos     යන්න භාවිතා නොවේ. සරල ගෘහස්ථ උවාරණයක හෝ ප්‍රතිරෝධ ජාලයක  cos   යන පදය (ජව සාධකය ) එකක් ලෙස සලකනු ලබයි. එනිසා එය සමීකරණයෙන් ඉවත් කෙරේ. මෙම අවස්ථාවේ දී සඵල හා දෘශ්‍ය ක්ෂමතාවන් දෙකම සමාන වේ.

ප්‍රත්‍යාවර්ථ ධාරා (AC)  සදහා මධ්‍යන්‍ය ක්ෂමතාව

v(t)  හා i(t)  යනු කාලයේ ශ්‍රිතයක් වූ ක්ෂණික වෝල්ටීයතාව හා ධාරාවයි.

හුදෙක් ප්‍රතිරෝධ ජාලයක මධ්‍යන්‍ය ක්ෂමතාව , වර්ග මධ්‍යන්ය මූල වෝල්ටීයතාවක් වර්ග මධ්‍යන්‍යය මූල ධාරාවෙත් සයිනාකාර නොවූවත් ඒවායේ ගුණිතයට සමාන වේ. වර්ග මධ්‍යන්‍යක් ඇති ආවර්ථීය හෝ වෙනත් සියළුම තරංග කෙරෙන මෙම සමීකරණය වලංගු වේ. වර්ග මධ්‍යන්‍යය මූල සූත්‍රකරණය ඉතා වැදගත් වන්නේ මේ නිසාය.

ප්‍රතිරෝධයකට වඩා සංකීර්ණ උපාංග සඳහා මධ්‍යන්‍ය සඵල ක්ෂමතාව ධාරාවේ හා වෝල්ටීයතාවේ ගුණිතයේත් හා ජව සාධකයේත් ගුණිතයක් වශයෙන් සාධාරණය පෙන්විය හැක. නමුත් උපාංග රේඛීය නොවන්නේ නම් හෝ තරංගය සයිනාකාර නොවන්නේ නම් ජව සාධකය තවදුරටත් කලා වෙනසේ කොසයිනය ලෙස සරළ නොවේ.

උච්ච ජවය හා සේවා චක්‍රය

T  ආවර්ථ කාලයක s(t)  නම් ස්පන්ධ තරංගයක් වැනි ආවර්ථ සංඥාවක ක්ෂණික ක්ෂමතාව
P(t)  = |s(t)|2  ද ආවර්ථ කාලයේ ආවර්ථ ශ්‍රිතයකි.

යන්නෙන් උච්ච ක්ෂමතාව ලබාදෙනු ලබයි.

උච්ච ක්ෂමතාව සෑම විටම මැනිය හැකි අකාරයෙන් නොපවතී. කෙසේ වෙතත් බොහෝවිට මධ්‍යන්‍ය ක්ෂමතාව Pavg  මැනීම සිදු කරන්නේ උපකරණයක් ආධාරයෙනි. එක් ස්පන්ධයක ශක්තිය,

එනිසා මධ්‍යන්ය ක්ෂමතාව

ස්පන්දයේ දිග            නම්                  වේ.

ඒ නිසා අනුපාතයන් සමාන වේ.

මෙම අනුපාතය සේවා වක්‍රය ලෙස නම් කරනු ලබයි.

http://en.wikipedia.org/wiki/Power_%28physics%29#Electrical_power

විද්‍යුතය

විද්‍යුත් ක්ෂමතාව


Frederik Jäkel, né le  à Dommitzsch en Allemagne, est un footballeur allemand qui évolue au poste de défenseur central au SV Elversberg, prêté par le RB Leipzig.

Biographie

En club
Né à Dommitzsch en Allemagne, Frederik Jäkel est formé par le RB Leipzig. Le , il signe son premier contrat professionnel avec Leipzig.

Le , Frederik Jäkel est prêté pour deux saisons en Belgique, au KV Ostende. C'est avec ce club qu'il commence sa carrière professionnelle. Il joue son premier match en professionnel lors d'une rencontre de championnat le , face au RSC Anderlecht. Il est titularisé et son équipe s'incline par deux buts à un.

Il inscrit son premier but en professionnel avec Ostende, le , lors d'une rencontre de championnat face au KRC Genk. Il est titularisé lors de ce match prolifique en buts, où son équipe parvient à s'imposer par quatre buts à trois.

Lors de l'été 2022, Frederik Jäkel rejoint l'Arminia Bielefeld. Le transfert est annoncé le 20 juin 2022 et il est prêté pour une saison par le RB Leipzig.

En sélection
Frederik Jäkel représente l'équipe d'Allemagne des moins de 18 ans entre 2018 et 2019, pour un total de quatre matchs joués, dont trois titularisations.

Avec les moins de 19 ans il joue sept matchs pour autant de titularisations.

En , il est convoqué pour la première fois avec l'équipe d'Allemagne espoirs afin de remplacer Lars Lukas Mai, forfait pour cause de blessure.

Notes et références

Liens externes

Footballeur allemand
Joueur du KV Ostende
Joueur de l'Arminia Bielefeld
Joueur du SV Elversberg
Naissance en mars 2001
Naissance en Saxe

Frederik Jäkel


Trial by Jury is a comic opera in one act, with music by Arthur Sullivan and libretto by W. S. Gilbert.

Trial by Jury may also refer to:

Law
Trial by jury or jury trial, a type of legal proceeding

Television
Trial by Jury (TV series), a 1989-90 scripted television court show
Trial by Jury (film), a 1994 American thriller film by Heywood Gould
Law & Order: Trial by Jury, an American television drama

Postmodern art
 Trial by Jury (painting)  or Laying Down the Law, an 1840 oil-on-canvas painting by Sir Edwin Landseer

Trial by Jury (disambiguation)


نجم الدجاجة اكس-1 (Cygnus X-1) هو مصدر للأشعة السينية متواجد في كوكبة الدجاجة. اكتُشف سنة 1965 بالأقمار الصناعية التي سجلت الأشعة السينية القادمة من الفضاء الخارجي، وعلى الأخص من هذا النجم الذي لا يُرى بالتلسكوبات الضوئية برغم أنه يقع في مجرتنا.

طبيعته

وكما يتضح من اسم هذا النجم فهو من أوائل مصادر الأشعة السينية التي تم اكتشافها. واستطاع علماء الفلك في عام 1969 معرفة المزيد عن هذا النجم الغامض (الدجاجة اكس- 1) فقد تغيرت قوة نبضات الأشعة السينية التي تصدر منه.

وفي عامي 1971 1972 حدث تطور هام في رصد هذا النجم. فخلال شهري مارس وأبريل 1971 اكتشف القمر الصناعي (أوهورو) نقصا ملحوظا في قوة إصدار الأشعة السينية من نجم الدجاجة اكس- 1 وظهر فجأة مصدر للأشعة الراديوية في نفس مكان هذا النجم الغامض.
واستخدمت أقوى التلسكوبات الراديوية في البحث عن هذا المصدر الراديوي ولكن دون جدوى ، ثم اتضح فيما بعد أمر غريب أن كلا من الأشعة السينية والموجات الراديوية تنبعثان من نفس المصدر. وأهمية هذا الاكتشاف تكمن في أن الموجات الراديوية يمكن قياسها بدرجة أدق من الأشعة السينية.

بهذا تم التأكد بأن نجما هائلا آخرا يدور حول المصدر (الدجاجة اكس-1) وأن الإثنين يشكلان مزدوجا يدوران حول بعضهما في دورة تستغرق نحو 6 أيام. وقد قـُدرت المسافة بينهما بنحو 30 مليون كيلومتر (أي نحو 20 % من المسافة بين الأرض والشمس). واستطاع العلماء بواسطة التحليل الطيفي معرفة الكثير عن هذا النجم التابع الذي أطلق عليه اسم (HDE 226868) وهو الرقم الذي وضعه له العالم هنري درابر في فهرس التصنيف الطيفي. وهذا النجم الهائل من المرتبة الطيفية الساخنة ولونه أزرق ويقع في مجموعة الدجاجة Cygnus ، ويبعد عنا بحوالي 6500 سنة ضوئية.

وفي عا 1971 اكتشف علماء الفلك في اليابان أن الأشعة السينية من المصدر الخفي (الدجاجة اكس-1) تتضاءل بسرعة كبيرة جدا وهذا يعني أن هذا المصدر الذي يرسل الأشعة السينية كثافته عالية جدا ، ومن ثم فقد زاد احتمال أن يكون النجم الدجاجة اكس-1 ثقب أسود تصل كتلته إلى نحو 7 أضعاف كتلة الشمس. كما توصل العلماء إلى تقدير كتلة التابع (HDE 226868) وقدروها بنحو 22 مرة كتلة الشمس. ويعزى إصدار أشعة أكس إلى أن الثقب الأسود يسحب الغلاف الغازي الخارجي ل (HDE 226868) فتنهار عليه بسرعة كبيرة جدا وترتفع درجة حرارتها فتنتج اشعة إكس. ويبين الشكل البياني توزيع طيف الأشعة السينية القادمة من الدجاجة اكس-1 وهو يمتد بين الطاقتين  3 و 9 كيلوإلكترون فولت keV ، ويتميز التوزيع بذروة عند نحو 6 keV. ويبين الرسم التخيلي لأحد الفنانين كيف يسحب الثقب الأسود الغاز من النجم المجاور له (HDE 226868). واستمر علماء التحليل الطيفي عملهم وبحثوا عن آثار ل انزياح دوبلر في طيف النجم الهائل (HDE 226868) واتضح لهم أنه يدور مدفوعا بقوة ثقالة (جاذبية) جبارة لرفيق خفي هو الدجاجة اكس-1.

اقرأ أيضا
 علم الفلك للأشعة السينية
 في 404 الدجاجة
 نجم-أو
 ثنائي أشعة إكس
 سكوربيوس إكس-1
 ثقب أسود
 نجم نيوتروني
 قزم أبيض
 تخليق العناصر
 مستعر أعظم
 انفجار أشعة غاما 080913
 انفجار أشعة غاما 080319ب
 انفجار أشعة غاما 971214
 انفجار أشعة غاما 080916C
 انفجار أشعة غاما 060218
 مستعر أعظم II
 مستعر أعظم نوع Ia
 مستعر أعظم

المصادر

 الكون والثقوب السوداء - رؤوف وصفي.

أجرام فهرس هنري درابر
أجرام مسماة بتسميات النجوم المتغيرة
أجرام هيباركوس
ثقوب سوداء نجمية
ثنائي أشعة إكس
عمالقة عظمى نوع-O
كوكبة الدجاجة
مسح بون الفلكي

الدجاجة X-1