Indian Wells Tennis Garden er et tennis-anlæg i Indian Wells, nær Palm Springs, Californien i Coachella dalen. Det største af stadionerne; Stadium 1 har plads til 16.100 tilskuere, og er den næststørste udendørs tennisarena i Verden, kun overgået af Arthur Ashe Stadium ved US Open. Underlaget er Hardcourt (Plexipave). Anlægget er hvert år, i starten af marts, hjemsted for tennisturneringen med sponsor-navnet BNP Paribas Open (tidligere Pacific Life Open). Turneringen har deltagelse af både mændenes ATP World Tour og kvindernes WTA Tour. Turneringen rangeres på niveauet lige under de fire Grand Slams.

Indian Wells Masters
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Californien
Sport i Californien
Tennisbaner

Indian Wells Tennis Garden


O Turn- und Sportverein Herrsching e. V., mais conhecido apenas como TSV Herrsching e também conhecido como WWK Volleys Herrsching por questões de patrocínio, é um time alemão de voleibol masculino da cidade de Herrsching, situado no estado da Baviera. Atualmente o clube disputa a 1. Bundesliga, a primeira divisão do campeonato alemão.

Histórico
O clube poliesportivo TSV Herrsching foi fundado em 1947 na cidade de Herrsching. Atuou nas categorias menores do campeonato alemão, conquistando o título da 3. Liga Ost na temporada 2012–13, obtendo acesso à 2. Bundesliga Süd na temporada posterior.

Na temporada 2013–14 o time conquistou o acesso à primeira divisão do campeonato nacional. Após ficar na 3ª colocação na 2. Bundesliga Süd, o time conseguiu o acesso após os times de Leipzig e Rüsselsheim não solicitarem uma licença para a primeira divisão.

Em 2018, o clube assinou parceria com o grupo de seguros WWK (Versicherung), alterando o nome fantasia da equipe para WWK Volleys Herrsching.

Títulos
 2. Bundesliga Süd
 Terceiro lugar: 2013–14

 3. Liga Ost
 Campeão: 2012–13

Elenco atual
Atletas selecionados para disputar a temporada 2022–23.

Ligações externas

TSV Herrsching

TSV Herrsching


Moschoneura pinthous methymna é uma subespécie de Moschoneura pinthous, uma borboleta neotropical da família dos pierídeos (Pieridae), subfamília dos dismorfiíneos (Dismorphiinae). É endêmica do Brasil e foi registrada nos estados da Bahia, Espírito Santo (Santa Teresa), Minas Gerais (Raul Soares) e Rio de Janeiro (Petrópolis, Teresópolis, Duque de Caxias e Magé). Seu habitat engloba lugares úmidos dentro do bioma da Mata Atlântica, entre o nível do mar e  metros de altitude, sempre ao longo de pequenos córregos nas encostas das serras. Está presente em três áreas protegidas, ou seja, o Parque Nacional da Serra dos Órgãos (RJ), a Estação Biológica de Santa Luzia (ES) e a Reserva Biológica Augusto Ruschi (ES). Pela falta de defesas naturais, comumente mimetiza espécies de Ithomiini (da família dos ninfalídeos). Não há dimorfismo sexual. Sua situação é vulnerável devido à perda de habitat e desmatamento. Foi listada, em 2005, como vulnerável na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo; em 2014, como criticamente em perigo na Portaria MMA N.º 444 de 17 de dezembro de 2014; e em 2018, como criticamente em perigo no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio).

Moschoneura
Fauna da Mata Atlântica
Lepidópteros do Espírito Santo (estado)
Lepidópteros do Rio de Janeiro (estado)
Lepidópteros de Minas Gerais
Lepidópteros da Bahia
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção
Espécies citadas na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo
Espécies citadas na Portaria MMA N.º 444
Espécies citadas no Plano de Ação Nacional para a Conservação dos Lepidópteros Ameaçados de Extinção

Moschoneura pinthous methymna


El Estado de Hannover  fue un estado en el Noroeste de Alemania. Existió entre la disolución del anterior Estado de Prusia y la fundación de Baja Sajonia en 1946, en base al histórico Reino de Hannover, anexado a Prusia en 1866, como se desprende de los emblemas del estado. Después de la fundación de Baja Sajonia, con la fusión de Hannover con otros pequeños estados, Bajo Sajonia continuaría utilizando los emblemas de Hannover.

Geografía
El Estado de Hannover cubría el territorio del anterior reino de Hannover excepto las parte dentro de la zona de ocupación soviética. Por lo tanto incluía la mayor parte del presente estado federado de Baja Sajonia.

Historia
Después de la Segunda Guerra Mundial, el Estado de Hannover fue fundado bajo la regulación Nº 46 del gobierno militar británico con fecha de 23 de agosto de 1946 "concerniente a la disolución de las provincias del anterior Estado de Prusia en la zona de ocupación británica y su recreación como estados independientes". Su primer Ministerpräsident fue Hinrich Wilhelm Kopf.

Pero para el 23 de noviembre de 1946 la Administración Militar Británica aprobó la formación del nuevo estado de Baja Sajonia mediante la unificación de los estados de Brunswick, Oldemburgo y Schaumburg-Lippe con el estado de Hannover a instancias de sus líderes alemanes. Hinrich Wilhelm Kopf también discutió otras opciones territoriales que incluían a Bremen y Ostwestfalen-Lippe.

Fueron excluidas las áreas orientales pertenecientes a Brunswick que incluían el distrito de Blankenburg y el exclave de Calvörde así como el distrito de Helmstedt, que caían dentro de la zona de ocupación soviética y fueron integradas en el estado de Sajonia-Anhalt, y el Amt de Hannover de Neuhaus, que también pertenecía al territorio de ocupación soviético y no fue unido a Baja Sajonia hasta 1993.

Véase también
 Hannover (ciudad)
 Región de Hannover

Enlaces externos
Wochenschau Film zur Wiederherstellung des Landes Hannover 1946

Historia de Hannover
Antiguos estados y territorios del estado de Baja Sajonia
Estados y territorios fundados en 1946
Alemania en 1946
Zona de ocupación británica

Estado de Hannover


قائمة حكام ليبيا تضم جميع الرؤساء الذين كانت مهمتهم حكم ليبيا. ويجب الانتباه إلى أن لقب الحاكم قد يتغير حسب طبيعة النظام السياسي، فمثلاً اللقب أثناء فترة المملكة الليبية هو الملك، وفي فترة الجمهورية العربية الليبية هو رئيس مجلس قيادة الثورة الليبية، وفي فترة الجماهيرية العربية الليبية هو رئيس مؤتمر الشعب العام، وفي الفترة الانتقالية التي تلت الحرب الأهلية الليبية الأولى، اختلف اللقب على حسب الهيئة التشريعية، فقد كان الحاكم من 2011-2012 هو رئيس المجلس الوطني الانتقالي، ومن 2012-2014 هو رئيس المؤتمر الوطني العام، ومن 2014-2016 هو رئيس مجلس النواب، ومن 2016-الآن هو رئيس المجلس الرئاسي.

حكام ليبيا (1951 - الآن)

انظر أيضًا
 قائمة الحكام العامون لليبيا الإيطالية
 قائمة رؤساء وزراء ليبيا
 الأخ القائد ومرشد الثورة

الهوامش
: بالرغم من تركه لمنصب رأس الدولة رسمياً، استمر القذافي في سيطرته على الدولة فعلياً تحت مسمى "قائد الثورة ومعلمها"

: حكم انتقالي بدأ إثر ثورة 17 فبراير، واستمر حتى سقوط الجماهيرية وبدأ فترة انتقالية لإجراء انتخابات.

المراجع

روابط خارجية
 World StatesmenLibya

تأسيسات سنة 1951 في ليبيا
رؤساء ليبيا
علاقات ليبيا الخارجية
قوائم أصحاب مناصب سياسية في ليبيا
ليبيا

قائمة حكام ليبيا


Kongen og dronningen er en film instrueret af Anahi Testa Pedersen.

Handling
Kongen og Dronningen handler om en dreng og en pige og det slæng, de er en del af. Børnene leger og hænger ud på en asfaltbane med et højt gitter omkring i en baggård på Nørrebro i København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007
Kortfilm fra Danmark

Kongen og dronningen


اتحاد قوى التقدم  هو حزب سياسي موريتاني تأسس عام 2000 ويرأسه محمد ولد مولود. وهو حزب جمهوري يتبع تيار يسار الوسط.

روابط ذات صلة
 موقع الحزب على الإنترنت.

مراجع

أحزاب اشتراكية في موريتانيا
أحزاب ديمقراطية اجتماعية

اتحاد قوى التقدم


إِسْتِجَة أو إسيجة (من : Colonia Augusta Firma Astigi، وكانت تلقّب بـمدينة القطن في فترة الحكم العربي للأندلس) مدينة بمقاطعة إشبيلية بجنوب إسبانيا. بلغ عدد سكانها 40.143 نسمة عام 2008.

توأمة
لإستجة اتفاقيات توأمة مع كل من:
 آرنخويث

 السمارة

 إيبارا

أعلام
 أنطونيو غارسيا مونتيرو
 إيدي سلفستر باسكوال
 غيرونيمو دي أغيلار
 كريستوبال موسكيرا دي فيغيروا
 روبين بيريز ديل مارمول

المراجع

إستجة
بلديات إشبيلية

إستجة


Giuseppe Caspar Mezzofanti (17 Eylül 1774 – 15 Mart 1849) İtalyan Katolik kardinali, ünlü dilbilimci ve hiperpoliglottur. Bolonya'da doğmuştur ve eğitim görmüştür, ilahiyat eğitimini papaz olarak kutsanma yaşına ulaşmadan tamamlamıştır ve 1797 yılında kutsanmıştır. Aynı yıl, Bolonya Üniversitesi'nde Arapça profesörü olmuştur. O tarihlerde Bolonya tarafından yönetilen Cisalpine Cumhuriyeti tarafından istenen sadık ve doğru kalacağına dair törensel yemini yapmadığı için profesörlük görevini kaybetmiştir.

1803'de Bolonya enstitüsüne yardımcı kütüphaneci olarak atanmıştır ve kısa süre sonra Doğu dilleri ve Yunanca profesörü olarak görevine geri dönmüştür. Makam genel valilik tarafından 1808'de bastırılmıştır fakat 1814'te Papa VII. Pius'un restoresi zamanında eski haline getirilmiştir. Mezzofanti görevde Roma'ya 1831 yılında gitmek için Bolonya'yı terk edene kadar kalmıştır. Roma'ya gitmesinin sebebi Katolik Kilisesi'nin yönetim organı için misyonerlik faaliyetlerinin, İman Yayma Cemaati (Congregatio de Propaganda Fide), bir üyesi olmasıdır. 1833'de Angelo Mai'nin ardından Vatikan Kütüphanesi'nde Koruyucu-Şef olarak görev almıştır ve 1838'de St. Onofrio al Gianicolo piskoposluğu unvanı altında kardinal ve İman Yayma Cemaati'nde çalışma yöneticisi olmuştur.

Mezzofanti hiperpoliglot olması ile bilinir, 38 dil ve 50 lehçeyi akıcı bir şekilde konuştuğu düşünülmektedir ayrıca diğer birçok dilde az seviyelerde bilgisi vardır.

Kaynakça
 Charles William Russell, Life of the Cardinal Mezzofanti (Londra, 1857)
 Alphons Bellesheim, Giuseppe Cardinal Mezzofanti (Würzburg, 1880)

Dış bağlantılar
 Biography of Mezzofanti as a polyglot

Mezzofanti, Giuseppe Caspar
Mezzofanti, Giuseppe Caspar
Mezzofanti, Giuseppe Caspar
Mezzofanti, Giuseppe Caspar

Giuseppe Caspar Mezzofanti


نادي آينتراخت براونشفايغ الرياضي  نادي كرة قدم ألماني يلعب في دوري الدرجة الثانية. تم تأسيس النادي في سنة 1895.

مراجع

أندية ألعاب قوى في ألمانيا
أندية كرة سلة أسست سنة 1956
أندية كرة سلة للسيدات في ألمانيا
أندية كرة قدم أسست في 1895
أندية كرة قدم سابقة في سكسونيا السفلى
أندية كرة قدم في ألمانيا
أندية كرة قدم في سكسونيا السفلى
أندية كرة ماء ألمانية
أندية كرة يد في ألمانيا
أندية متعددة الرياضات في ألمانيا
أندية هوكي حقل أسست في 1895
أندية هوكي حقل في ألمانيا
الرياضة في براونشفايغ
تأسيسات القرن 19 في دوقية براونشفايغ
تأسيسات سنة 1895 في ألمانيا
فرق هوكي على الجليد في ألمانيا
منظمات مقرها في براونشفايغ
أندية بوندسليغا 2
أندية الدوري الألماني لكرة القدم

آينتراخت براونشفايغ


An Ruppia maritima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Ruppia maritima in nahilalakip ha genus nga Ruppia, ngan familia nga Ruppiaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ruppia

Ruppia maritima


Fríðrikskirkjan er en moderne kirkebygning i Nes på Eysturoy i Færøerne, der huser den lokale meninghed fra Fólkakirkjan. Kirken er tegnet af den færøske arkitekt Høgni Würdig Larsen. Grundstenen blev lagt 7. oktober 1993, og den færdige bygning indviedes 27. november 1994. Kirken er opkaldt efter Fríðrikur Petersen, der var provst i Nes fra 1900 til 1917, og hvis far Jóhannes Petersen var lærer og degn ved kirken i Nes.

Fríðrikskirkjann erstatter den gamle kirke i Nes fra 1843. Der var i årene efter århundredeskiftet en øget tilvækst i befolkningstallet specielt efter 2. verdenskrig på Færøerne.

Kirken består af tre bygninger. Den bærende konstruktion er lavet i hvidmalet beton, mens bærende tagkonstruktion består af hvidt farvet limtræ. De indre vægge af skibet er lavet af hvidmalet beton, mens altervæggen består af hvidt malet, pudset armeret beton. Gulvet foran og bagsiden af kirken er af portugisisk skifer. Kirkens inventar blev også tegnet af Høgni W. Larsen. Altertavlen, alteret og prædikestolen er lavet af sort svensk granit og messing, mens døbefonten er lavet af færøsk søjleformet basalt og messing. Altertavlen vejer omkring seks ton og alteret omkring tre ton. Høgni W. Larsen har også designet den specielle lysekroner, lamper og messing lysestager. Klokken er støbt i Tønsberg i Norge af Olsen-Nauen og bærer teksten "jeg ringer i glæde, jeg ringer i sorg – vor Gud er så fast en borg". Kirkeskibet er en slup " Sjóborgin" som står i forkirken.

Ekstern henvisning og kilde
 Fríðrikskirkjan

Kirker på Færøerne
Eysturoy

Fríðrikskirkjan


El Corpo forestale dello Stato (Cuerpo de Guardabosques o Guardia Forestal), a menudo abreviado como Forestale, era un cuerpo de seguridad civil del Estado italiano con funciones de policía medioambiental, policía judicial y de seguridad pública. Se suprimió el 31 de diciembre de 2016 y el personal y equipo transferido a los Carabinieri en el nuevo "Comando unidades de protección forestal, medioambiental y agroalimentaria".

A veces los miembros del cuerpo (agentes forestales) se asocian erróneamente con los obreros forestales, con los que no tienen nada en común excepto el nombre abreviado, o bien o con cuerpos similares que dependen de las autoridades regionales y locales, como los que existen en Sicilia y en Cerdeña.

Galería

Referencias

Enlaces externos

Policía de Italia
Agencias forestales
Agencias gubernamentales desaparecidas
Organizaciones fundadas en 1822
Organizaciones desaparecidas en 2016

Corpo forestale dello Stato


A Université Paris-Descartes foi uma universidade pública de pesquisa em Paris, operando de 1971 a 2019.
Em 2020, fundiu-se com a Universidade Paris VII na nova Universidade Paris Cité.

Professor famoso
 Henry de Holanda Campos, médico, professor, e ex-reitor da Universidade Federal do Ceará
 Michel Maffesoli, um sociólogo francês conhecido sobretudo pela popularização do conceito de tribo urbana

Graduados famosos
 Andrei Netto, um jornalista e escritor brasileiro
 Danielle Perin Rocha Pitta, uma antropóloga franco-brasileira conhecida sobretudo por ter introduzido no Brasil a Teoria do Imaginário de Gilbert Durand, em 1974

Ligações externas

Universidades da França

Université Paris-Descartes


Ana belleğin işlemler arasında paylaştırılmasına ana bellek yönetimi ya da bellek yönetimi (Memory Management) adı verilir. İşletim sisteminin bu amaçla oluşturulan kesimine de bellek yöneticisi (memory Manager) adı verilir.

Bellek yöneticisinin görevi, belleğin hangi parçalarının kullanımda olduğunu, hangi parçalarının kullanılmadığını izlemek, süreçlere bellek tahsis etme (allocate), tahsis edilen belleği geri almak ve bellek ile disk arasındaki takas işlemlerini gerçekleştirmektir. Bellek yönetimi dendiğinde genellikle belleğin yığın (heap) alanında tahsis edilmiş olan bellek alanlarının yönetimi kastedilir.

İşletim sisteminde yürütülen programlar ya da gömülü sistem yazılımları kendi içlerinde bellek yönetimi sergileyebilirler. IBM OS/360 ve ardıllarında bellek işletim sistemi tarafından yönetilirken, Unix ve benzeri işletim sistemlerinde bellek uygulama tarafından yönetilir.

Yazılım geliştirmede, bellek yönetimi ilk anlardan beri önemli bir konu olmuştur. Programlama dili teorisi alanında yaşanan gelişme ve iyileştirmeler, yazılım geliştiricilerin farklı yaklaşımları ve ihtiyaçları nedeniyle bellek yönetimi konusunda pek çok yöntem ortaya çıkmıştır. Bu yöntemler genellikle otomatik bellek yönetimi ve manuel bellek yönetimi olacak şekilde ikiye ayrılmaktadır.

Tahsis edilmiş bellekler serbest bırakılana kadar tekrar tahsis edilemezler. Bu nedenle artık kullanılmayan bir bellek tahsisinin serbest bırakılması önemlidir. Tahsis edilen bellekler artık ihtiyaç duyulmadığı takdirde serbest bırakılmazlarsa, bellek sızıntısına (memory leak) neden olurlar.

Amaçlar
Bir işletim sisteminin bellek yönetiminin sonuçları şunlardır:

 Bellekteki herhangi bir işlemi başka bir yere aktarabilmelidir.
 Birden fazla işlem veya kullanıcı olduğunda bir kullanıcını diğer kullanıcını alanlarına girmeleri önlenmelidir.
 Kullanıcılar arası kaynak paylaşımını sağlamalıdır.
 Belleğin mantıksal alanlara bölünmesini sağlayarak bilgiye erişimi kolaylaştırmalıdır.
 Belleğin yetmediği durumlarda fiziksel başka bellek alanlarını yani hard diskleri kullanabilmelidir.

Manuel Bellek Yönetimi
Bir yazılım çalışma zamanında (runtime) bellek tahsisi (allocation) gerçekleştirmek istediğinde çekirdek (kernel) ile iletişim halindedir. Tahsis yöntemi farklılık göstermekle birlikte işletim sisteminin bellek yöneticisi tarafından ayrılan tahsisin konumu önceden bilinmediğinden bir referans (işaretçi / pointer) ile erişilir. Program tarafından tahsis edilen bu alanlar programın kendi içerisinde sergilediği bellek yönetimine kalmaktadır. Program tahsis ettiği alanları artık ihtiyacı kalmadığı durumlarda serbest bırakarak (deallocation) belleği geri kazandırır ve belleğin ilgili bölümleri artık tahsis edilebilir hale gelir. Bu tahsisler geliştirici tarafından manuel bir şekilde gerçekleştirilir ve serbest bırakılır.

Geliştirici ne zaman bellek tahsis etmesi ve serbest bırakması gerektiğine kendisi karar vermelidir. Geliştiricilerin bellek yönetimini verimli ve doğru bir şekilde gerçekleştirmemeleri çeşitli bellek sorunlarına yol açabilir. Örneğin C programlama dilinde artık kullanılmadığından serbest bırakılması gereken tahsisler serbest bırakılmadığında bellek sızıntısına (memory leak) neden olabilir. Bu nedenle geliştirici tahsisleri sürekli olarak gözetmeli ve doğru konumlarda artık serbest bırakmaya özen göstermelidir.#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>

int main() {
    int n = 20;

    // n tane int tutabilecek bir bellek alanı tahsisi
    int *list = (int*)(malloc(n*sizeof(int)));

    /*
        programın işevi
    */

    // Tahsis edilen belleğin serbest bırakılması
    free(list);
    list = NULL;

    return EXIT_SUCCESS;
}

Olumlu Yönleri
Manuel bellek yönetiminde programın bellek yönetimi üstünde yazılım geliştirici tam yetkilidir. Ne zaman tahsis edileceğine ve serbest bırakılacağına tamamen kendisi karar verebilir. Bu nedenle bellek tahsisleri konusunda istediği şekilde yönetim sergileyebilir.

Manuel bellek yönetiminde yazılım geliştirici tarafından tahsis yönetimi yapıldığından, genellikle bellek tahsis etmek, serbest bırakmak ve yeniden boyutlandırmak gibi temel işlevler kullanılır, bu işlevler çoğu uygulamada (implementation) ara algoritmalar yoktur ve yalnızca işlevler görevini yaparlar. Bu nedenle manuel bellek yönetimi performansı en düşük oranda etkileyen bellek yönetimi yöntemlerinden biridir.

Olumsuz Yönleri
Bellek tahsislerinin yazılım geliştiriciler tarafından yönetilmesi gerektiğinden çeşitli güvenlik sorunlarına yol açabilecek hatalar yapılabilir. Örneğin tahsis edilen belleğin gözden kaçarak serbest bırakılmaması sonucu bellek sızıntısı meydana gelebilir ya da tahsis edilen belleğin doğru kullanılmamasından kaynaklı olarak çeşitli bellek hataları yapılabilir.

Bu yöntem yazılım geliştirme sürecinde önemli bir efor gerektirebilir, geliştirme ve test sürecini uzatabilir.

Otomatik Bellek Yönetimi
Otomatik bellek yönetimi, bellek yönetimini otomatik hale getiren yöntemlere verilen genel isimdir. Pek çok modern programlama dilinde otomatik bellek yönetimi yaklaşımına rastlanmaktadır. Çalışma zamanında programın bellek yönetiminin kendi içerisinde otomatik bir şekilde gerçekleştirilmesine dayanır. Bu yaklaşımın yaygın örneklerinde geliştiricinin bellek yönetimini düşünmesi gerekmemektedir. Otomatik bellek yönetimi içerisindeki tekniklerin mantığına dayanan ancak birebir aynı olmayan uygulamaları (implementation) bulunmaktadır.

Olumlu Yönleri
Yazılım geliştiriciyi bellek yönetimini düşünmekten büyük oranda ya da tamamen kurtarır. Yazılım geliştirme sürecindeki belek yönetimi kaynaklı hataları azaltır, maliyeti ve geliştirme zamanını düşürür. Bellek yönetimi kolay hale geldiğinden ilgili programlama dilini kullanarak geliştirme yapmak daha kolay hale gelir, bu nedenle teorik olarak daha fazla geliştirici tarafından kullanılabilir.

Olumsuz Yönleri
Yazılım geliştiricinin yazılımın bellek yönetimi konusundaki yetki alanlarını sınırlandırır ve kontrolünü azaltır. Çoğu durumda, belleğin incelikle yazılım geliştirici tarafından yönetilmesi gereken senaryolarda iyi bir seçenek değildir.

Performans açısından kritik yazılımlar için olumsuz etki doğurabilir. Çöp toplama tekniğine göre programın çalışma zamanında (runtime) büyük oranda çöp toplama yükü bulunabilir, ayrıca yönteme göre daha fazla bellek kullanımı gibi sorunlara yol açabilir.

Çöp toplama genellikle otomatik olarak derleyici (compiler) tarafından uygulanan bir derleyici özelliği olduğundan, derleyici kaynaklı bir bellek yönetimi hatası meydana gelmesi durumunda yazılım geliştirici bu sorunun çözümü için daha eski derleyici sürümleri kullanmak zorunda ya da daha yeni sürümleri beklemek zorundadır.

Çöp Toplama (Garbage Collection)
Çöp toplama (Garbage Collection), program tarafından tahsis edilen ve artık kullanılamayan/erişilemeyen tahsislerin serbest bırakılmasına dayanan bir otomatik bellek yönetimi biçimidir, artık ihtiyaç duyulmayan bellek tahsislerine çöp (garbage) denir. Çöp toplama bir programın toplam çalışma süresinin önemli bir bölümünü oluşturabilir ve performansa olumsuz etki edebilir. Çöp toplamanın yürütülmesi öngörülemez olabilir, bu da yapılan performans testlerinde çöp toplama kaynaklı değişken sonuçlar elde edilmesine yol açabilir. Bununla birlikte programda dağılmış olarak önemli duraklamalar meydana gelebilir, bu duraklamalar çöp toplayıcı yürütüldüğü esnasında programın yürütülmesinin kilitlenmesinden kaynaklanmaktadır.

Çöp toplama kullanan dillere çöp toplanmış diller (Garbage Collected Languages) denir. Bir dilin ana tasarımı birden fazla bellek yönetim biçimini barındırabilmektedir. Örneğin bazı derleyiciler çöp toplama ve manuel bellek yönetimi arasında geliştiriciye bir seçim yapma imkânı sunmaktadır. Bir dilin çöp toplama sergiliyor olması için çöp toplamanın dilin ana tasarımına dahil olması ya da bir derleyici özelliği olması gerekmemektedir. Örneğin manuel bellek yönetimi sunan C ve C++ programlama dilleri için çeşitli çöp toplama uygulamaları (implementation) (Bkz. Boehm Garbage Collector) geliştirilmiştir.

Çöp toplama için referans sayımı ya da sahiplik gibi farklı yöntemler geliştirilmiştir.

İzleme (Tracing Garbage Collection)
Çöp toplama tekniği yaygın olarak çöp toplama takibi (Tracing Garbage Collection) ile gerçekleştirilir. Bu o kadar yaygın bir uygulamadır ki genellikle çöp toplama dendiğinde çöp toplama takibi kastedilmektedir. Çöp toplama izleme program içerisinde gerçekleştirilen tahsislerin kullanımlarını analiz eden ve kullanımda olmayan tahsisleri, bu tahsislere çöp (garbage) denir, tespit edip serbest bırakan bir çöp toplama tekniğidir.

Çöp izlemenin gerçekleştirilmesi için bazı izleme verilerinin çalışma zamanında depolanması gerekmektedir, bu da bir ek yük olarak yansımakta ve yazılımın bellek ayak izini artırmaktadır. Bu izlemenin gerçekleştirilmesi için kullanılan pek çok algoritma bulunmaktadır. Çöp toplama takibi bir derleyici özelliği olabilir ve derleyici tarafından çalışma zamanının bir parçası olarak sunulabilir. Örneğin C# ve Java programlama dillerinde çöp toplama takibi kullanılmaktadır ve bu yaklaşım çalışma zamanında tamamen otomatik bir şekilde yürütülür. Oluşturulan ilgili nesneler otomatik olarak çöp toplama takibine dahil edilir. Bir diğer yöntemde ise çöp toplama takibine dahil edilecek tahsislerin geliştirici tarafından bildirilmesi gerekir.

Nesne sonuçlandırma (object finalization) zamanlamasında çöp toplama takibi deterministik değildir. Çöp toplamaya tabii olabilecek duruma gelen her nesne eninde sonunda serbest bırakılacaktır lakin bunun gerçekleşme durumu öngörülemez. Çöp toplamanın ne zaman gerçekleşeceğine ya da gerçekleşmeyeceğine dair hiçbir garanti yoktur. Çöp toplama işlemi programın asıl algoritmasından kaynaklanmayan gecikmelere ve duraklamalara neden olup yürütme zamanının oldukça değişken bir hale gelmesine yol açabilir. Deterministik olmayan yapısı nedeniyle yeni bir nesne tahsis etmek bazen yalnızca nesnenin tahsis edilmesi şeklinde gerçekleşirken bazen uzun bir çöp toplama döngüsünün yürütülmesini tetikleyebilir.package main

import "fmt"

type Car struct {
    Brand string
    Model string
}

func main() {
    // ptr heap tahsisli bir Car barındırmaktadır
    // tahsisin izlenmesi ve serbest bırakılmasını çöp toplayıcı üstlenmektedir
    ptr := &Car{"Ferrari", "330 P3"}

    fmt.Println(ptr.Brand, "-", ptr.Model)
}

Referans Sayımı (Reference Counting)
Referans sayma ilgili tahsise yapılan her bir referansın sayılması ve referansların hepsinin sıfıra ulaşması durumunda tahsisin serbest bırakılmasına dayanır. Bu teknikte her referans kendisine referans eden bir sayma verisi bulundurur. Bu sayma verisi referans her kopyalandığında artırılır ve kopya her yok edildiğinde azaltılır. Referans sayma verisi sıfıra ulaştığında tahsisi kullanan bir program noktası olmadığından serbest bırakılır.

Referans sayma çöp toplama takibinde olduğu gibi doğrudan derleyici tarafından otomatik bir şekilde gerçekleştirilebilir ya da yazılım geliştirici tarafından ilgili bölümlerde referans sayma gerçekleştirilebilir.

Referans sayma deterministik bir çöp toplama performansı sergiler. Bunun nedeni program yürütülürken bir referansın oluşturulma, kopyalama ve serbest bırakılma noktaları her zaman sabit olduğundan referansın serbest bırakılma işlemi her zaman aynı algoritma adımında gerçekleşir.

Referans sayma için kullanılan sayma verisi çalışma zamanında ek bellek ayak izi anlamına gelir. Bununla birlikte referans sayma işlemi algoritmaya göre önemli miktarda çalışma zamanı yükü oluşturabilir. Bununla birlikte bazı problemlere sahiptir, bu problemlerin yok edilmesi amacıyla çeşitli yöntemler uygulanmaktadır ve bu yöntemler performansa olumsuz etki edebilmektedir.

Referans saymanın atomiklik (atomicity) sergilemesi gerekmektedir. Çok iş parçacıklı bir ortamda bir referansın aynı anda kopyalanması durumunda referans sayma doğru bir şekilde gerçekleşmeyebilir, bunu önlemek için referans sayma atomik bir şekilde gerçekleştirilmelidir. Bu atomiklik çok iş parçacıklı bir senaryo olmadığı durumlarda dahi küçük de olsa bir çalışma zamanı ek yükü oluşturur.

Referansın sayma verisi üstünde işlem gerektirecek herhangi bir durumun iş parçacıkları tarafından çok fazla tekrarlanması bu atomikliğin programın toplam çalışma süresinin önemli bir bölümünü oluşturmasına neden olabilir.

Referans saymanın diğer bir sorunu döngüselliktir. Örneğin iki referansın birbirlerine referans vermesi durumunda referans sayısının asla sıfırlanmadığı bir döngü oluşturulabilir, bu önlemek için çeşitli döngü algılama algoritmaları vardır.

Referans sayma çeşitli şekillerde uygulanabilir ve bu uygulamaların kendilerine has dezavantajları olabilir. Bazı referans sayma uygulamalarında referans sayma verisi sıfırlandığında tahsisin direkt serbest bırakılması yerine serbest bırakılmayı bekleyen tahsislerin bulunduğu bir bölümde listelenebilir ve periyodik olarak bu listedeki tahsisler serbest bırakılabilir.

Bir referans sayma verisinin sıfıra ulaşılması durumunda yok edilen tahsis de bir referans ise, bu sıralı bir referans sayma başlatabilir ve belirli durumlarda pek çok referansın sayma verisi sıfıra ulaştığından sıralı ve uzun bir serbest bırakmanın tetiklenmesine yol açabilir.#include <iostream>
#include <string>
#include <memory>

struct Car {
    std::string brand;
    std::string model;
};

int main() {
    {
        // ptr heap tahsisli bir Car sınıfı üstünde referans sayımı gerçekleştiriyor
        // tahsis ptr ile birlikte 1 referansa sahip
        std::shared_ptr<Car> ptr(new Car{"Ford", "GT40"});

        {
            // ptr2 artık ptr'nin tahsisine işaret ediyor
            // tahsisin referans sayısı 2'ye ulaştı
            std::shared_ptr<Car> ptr2{ ptr };

            std::cout << ptr2->brand << " - " << ptr2->model << std::endl;

        } // ptr2 kapsam dışı kaldığından referans bir eksildi lakin serbest bırakılmadı
          // halen bir referans daha var, ptr tahsise işaret ediyor

    } // ptr kapsam dışı kaldı, referans sayısı 0 olduğundan tahsis serbest bırakıldı

    return EXIT_SUCCESS;
}

Sahiplik (Ownership)
Sahiplik Rust programlama dilinin tasarımında benimsenen bir bellek yönetimi tekniğidir. Bu teknik çalışma zamanında çöp toplama amacıyla ek bellek ayak izi oluşturmaz, deterministik çalışır ve manuel bellek yönetimine ek olarak bir performans yükü yoktur. Manuel bellek yönetimi ile tamamen aynı çalışma zamanı maliyetine sahiptir.

Sahiplik kuralları derleyici tarafından kontrol edilir ve yönetilir. Bu da bellek yönetimi kurallarının ihlal edilmesi sonucunda derleyici tarafından hata belgelenmesine yol açacaktır. Bu sayede manuel bellek yönetiminde yazılım geliştirici tarafından yapılabilecek bellek yönetimi hatalarının engellenmesi ve tekniğin olumlu yönlerini korurken olumsuz yönlerinin ortaya çıkmasının engellenmesi amaçlanmaktadır.

Sahipliğin kuralları;

 Bir tahsisin her zaman bir sahibi olmalıdır.
 Bir tahsisin yalnızca tek bir sahibi olabilir.
 Sahibi olmayan bir tahsis kapsam (scope) dışına çıktığında serbest bırakılır.

Bu kuralları irdelemek gerekirse en önemli temel kural bir tahsisin her zaman bir sahibinin olması gerektiğidir. Bu kural sahiplik yaklaşımın kök kuralıdır. Sahibi olan bir tahsis farklı bir sahibe atandığında önceki sahip sahipliğini kaybeder zira aynı anda yalnızca tek bir sahip olma kuralı vardır.

Derleyicinin hata belgeleyeceği yerlerden birisi sahipliğin yanlış kullanımıdır. Sahipliğini kaybetmiş bir değişkeni kullanmak açıkça derleme hatasına neden olacaktır. Bu derleme zamanında gerçekleştirilen bir bellek güvenliği yaklaşımıdır.

Sahiplik tekniği bu noktaya kadar C programlama dilinde yapılan manuel bellek yönetiminden çok farklı değildir. Bir tahsis gerçekleştirildi ve yazılım geliştirici bir işaretçi ile bu tahsisin konumuna sahiptir, bu işaretçiyi farklı bir işaretçiye atayabilir ve bu bir sorun teşkil etmez. C ile geliştirilmiş bir programın tahsisin ne zaman boşaltılacağını anlamak gibi bir amacı yoktur. Bu nedenle yazılım geliştirici serbest bırakana kadar istediği gibi kullanmakta özgürdür lakin sonrasında yapılan bellek yönetimi hataları sonucunda çeşitli bellek sorunları ile karşılaşılabilir.

Rust, C programlama dilinin aksine derleme zamanında tahsisin nerede gerçekleşeceğini bilmek ister. Bunun için yalnızca tek bir sahip olmalıdır. O sahip izlenebilir ve yok edildiği durumda tahsisin serbest bırakılması gerektiği anlaşılmış olur. Tam olarak bu nedenden bir tahsisin tek sahibi vardır.

Sahipliği elinde tutan bir örnek yok edildiğinde, eğer halen elinde bulunduruyorsa doğal olarak başka bir noktada farklı bir sahip olamayacağından tahsisin serbest bırakılması gerçekleşir. Bu yaklaşım manuel bellek yönetiminin güvenli bir şekilde gerçekleştirilmiş olması için derleme zamanında (compile time) teşvik edilen bir türevi olarak düşünülebilir.fn main() {
    let a = String::from("Merhaba sahiplik!");
    let b = a; // a artık kullanılamaz zira a'nın tahsisinin sahibi b'dir.
    let c = b; // b artık kullanılamaz zira b'nın tahsisinin sahibi c'dir.
    let d = c; // c artık kullanılamaz zira c'nın tahsisinin sahibi d'dir.
    println!("{}", d); // "Merhaba sahiplik!" yazar.
} // kapsam sonunda d yok edileceğinden, sahip olduğu tahsis serbest bırakılır.

Özellikler
Çok görevli işletim sistemlerinde bellek yönetim sistemleri genellikle aşağıdaki konuları içerir.

Yer değiştirme (relocation)
Sanal bellekli sistemlerde bellekteki programların farklı zamanlarda, belleğin farklı yerlerinde bulunabilmesi gerekir. Bunun temel nedeni, programın bir süreliğine bellekten dışarı götürülmesinin ardından tekrar geri getirildiğinde her zaman aynı bellek bölgesine yerleştirilmesinin mümkün olmamasıdır. Bu yüzden işletim sisteminin bellek yönetimi bellekte programların yerini değiştirebilmeli ve bu yer değiştirme sonrasında program kodu içindeki referansları doğru şekilde ayarlayarak her zaman bellekte doğru yeri işaret etmesini sağlayabilmelidir.

Koruma (protection)
Süreçler (process), başka süreçler için ilgili sürecin izni olmadan bellek başvurusu yapmamalıdır. Bellek koruması adı verilen bu mekanizma ile programdaki kötü niyetli ya da hatalı işleyen bir kodun diğer programların çalışmasını etkilemesi engellenir.

Paylaşma (sharing)
Farklı süreçler arasındaki bellek her ne kadar koruma altında olmuş olsa da uygun durumda farklı sürecin farklı bellek alanına erişip bilgiyi paylaşması mümkün olmalıdır.

Mantıksal yapılanma (logical organization)
Programlar genelde modüller şeklinde yapılandırılmıştır. Bu modüllerin bir kısmı gerek sadece okuma, gerekse veri değiştirme şeklinde başka programlar tarafından da kullanılabilir. Bellek yönetimi doğrusal fiziksel alanından farklı olan bu mantıksal yapılanmanın düzenlenmesinden sorumludur. Bunu sağlamanın yöntemlerinden birisi kesimlemedir (segmentation).

Fiziksel yapılanma (physical organization)
Bellek genellikle hızlı birincil depo ve yavaş ikincil depo şeklinde bölümlenmiştir (örneğin rastgele erişimli bellek RAM ve sabit disk gibi). İşletim sistemlerindeki bellek yönetimi bilginin bu bellek katmanları arasında taşınmasından sorumludur [4].

Ayrıca bakınız
 Sanal bellek (virtual memory)
 Sayfalama (paging)
 Bellek yönetim birimi (Memory Management Unit)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 [1] http://yunus.hacettepe.edu.tr/~yurdugul/3/indir/isletim.pdf
 [2] https://web.archive.org/web/20090419033658/http://www3.itu.edu.tr/~bkurt/Courses/os/lecture7.pdf
 [3] http://www.bote.gazi.edu.tr/boteabd/bto303/Notlar/Hafta6.pdf

Bellek yönetimi


Tuğlu, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 12 Ocak 1993 tarihinde belediye statüsü alarak Uğurludağ ilçesine bağlı bir beldeye çevrilen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 80 km, Sungurlu ilçe merkezine 48 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Tuğlu, Sungurlu


Adieu Paris est un film français réalisé par Édouard Baer et sorti en 2021.

Il est dédié à Jean-François Stévenin , mort avant la sortie du film.

Synopsis
Une bande d'amis d'un certain âge, grandes figures du microcosme artistique parisien, gravite dans les restaurants chics de la capitale française et se réunit tous les ans dans l'un des plus célèbres d'entre eux , histoire de ne pas se perdre de vue : un écrivain, un sculpteur, un chanteur, un philosophe, un directeur de théâtre, un acteur...

Dans ce rituel qui remonte à des décennies, ces anciens « rois de Paris » au sens de l'humour et de l'autodérision intacts, qui s'aiment et se détestent, à la fois pathétiques et irrésistibles, verront se succéder le temps d'une réplique, d'un plan ou d'une chanson, la jalousie à l'admiration, la cruauté à l'affection, la mesquinerie à la grandeur d'âme.

Le temps d'un repas, avec son ironie mordante, le film aborde le thème de l'amitié, qui vieillit comme les corps, et fait de ces retrouvailles, aussi, des adieux.

Fiche technique

 Titre : Adieu Paris
 Réalisation : Édouard Baer
 Scénario : Édouard Baer et Marcia Romano
 Photographie : Alexis Kavyrchine
 Décors : Emmanuel de Chauvigny
 Costumes : Caroline Spieth
 Montage : Fabrice Rouaud
 Musique : Gérard Daguerre
 Son : Olivier Mauvezin, Jules Laurin, Mathieu Gasnier, Stéphane Thiébaut
 Sociétés de production : Artémis Productions - Cinéfrance Studios - Les Productions en cabine
 Société de distribution : Le Pacte
 Budget : ~ 1,5 million (prévisionnel)
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 1,85:1 — son 5.1
 Genre : comédie
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Festival Lumière, Lyon) ;  (sortie nationale)
 Belgique :

Distribution

Production
Le tournage a eu lieu dans le bar-restaurant La Closerie des Lilas la semaine du  et la semaine du .

Accueil

Critique

Le site Allociné donne une moyenne de 3,1/5, après avoir recensé 23 critiques.

Box-office
Pour sa première semaine au box-office, le film réunit  spectateurs et spectatrices. Peu distribué (74 cinémas dès la première semaine), le film termine à  entrées au bout de huit semaines d'exploitation. Le film est un échec financier ne réussisant à engranger que  pour un budget prévisionnel de plus du double.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Charlotte Garson, Cahiers du cinéma, , janvier 2022,

Liens externes

 Fiche sur le site de la société de distribution

Film français sorti en 2021
Comédie française
Film dont l'action se déroule en une journée
Film en français
Film tourné dans le 6e arrondissement de Paris
Film se déroulant à Paris

Adieu Paris (film, 2021)


UMM may refer to:

 UN/CEFACT's Modeling Methodology (UMM), a business process modeling methodology of the United Nations
 UMM (União Metalo-Mecânica), a metal works factory and former Portuguese automobile manufacturer
 University of Minnesota Morris
 Underground Music Movement an Italian disco label, later turned clothing line
 Urban Male Magazine, a Canadian men's magazine
 Umm Kulthum, Egyptian singer
 "Um" or "umm", an instance of speech disfluency
 UMM blocks, Urea-molasses multinutrient blocks
 Arabic word for mother
University of Maine at Machias, a college in Machias, Maine
University of Muhammadiyah Malang, a college in Malang, Indonesia
University of Medicine, Mandalay, a medical institute in Mandalay.
 Unified Markov model

UMM


Noah Andrew Ringer (Dallas, Texas, 18 de noviembre de 1996) es un actor y artista marcial estadounidense de ascendencia india. Hizo el papel de Aang en The Last Airbender y el de Emmett en Cowboys & Aliens.

Vida y carrera
Ringer nació en Dallas, Texas. Pese a que se identifica como nativo americano, tiene ascendencia inglesa, alemana, escocesa e irlandesa. Cuando tenía diez años, su madre lo matriculó en la escuela de artes marciales de Carrollton, parte de la American Taekwondo Association (ATA). Aunque inicialmente era reacio a ir, demostró ser un joven promesa y pronto empezó a competir en torneos. En diciembre de 2008, a los doce años, obtuvo su primer dan de cinturón negro.

Como acostumbraba tener la cabeza rapada, sus compañeros lo apodaron Avatar, en referencia al personaje Aang de la serie animada de televisión Avatar: la leyenda de Aang. El maestro Eric Pechacek, su instructor de taekwondo, también notó el parecido, tanto en su aspecto como en su personalidad y, tras comentárselo a Ringer, este se convirtió en fan de la serie.

En julio de 2008, Pechacek recibió un correo electrónico de la ATA que invitaba a los estudiantes interesados a una audición para el papel de Aang en la película que se estaba planeando. Instó a Ringer a presentarse para el papel, a lo que él y sus padres estuvieron de acuerdo. Para el video de la audición, Ringer se vistió con el traje de Aang que había sido su disfraz de Halloween del año anterior, realizó varios ejercicios marciales con el bastón bō y recitó unas cuantas líneas de la serie. Un mes después del envío del video, le pidieron que fuera a Filadelfia para reunirse con el director M. Night Shyamalan y un mes después de esta reunión se le ofreció el papel. Se preparó varias semanas en el Dallas

Young Actors Studio y comenzó a entrenar en distintos tipos de artes marciales, continuando durante el proceso de filmación.

Artes marciales
El primer gran torneo de Ringer fue el Campeonato del Mundo de Arkansas, en el que ganó el primer puesto en todas las categorías en las que compitió. Después del torneo, decidió comenzar a entrenar en artes marciales extremas y se convirtió en experto con una gran variedad de armas orientales, incluido el palo bō, que usa el personaje que interpretó, Aang. Durante sus primeros dos años con la ATA, Ringer compitió en veinticinco torneos en los que ganó más de cien medallas, ochenta de ellas de oro. También ganó el título de Jugador del Año de la región de Texas en febrero de 2008 y el de campeón del estado de 2008-2009 en cinco categorías: Traditional Forms, Traditional Weapons, Sparring, X-Treme Forms y X-Treme Weapons.

Para The Last Airbender, Ringer aprendió Pa Kua Chang, taichí chuan y Choy Li Fat, estilos blandos en comparación con el taekwondo. En octubre de 2010, obtuvo su segundo dan de cinturón negro. Participa en programas de liderazgo enseñando a otros estudiantes en la ATA. Actualmente mantiene una relación estable con Romina, se conocieron gracias a su película, su relación es muy reservada.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Actores infantiles de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Practicantes de taekwondo de Estados Unidos
Nacidos en Dallas

Noah Ringer


Ahmet Yıldırım ya da bilinen adıyla Mısırlı Ahmet, 1963'te Ankara'da doğmuş Türk müzisyen.

Türk darbukası çalarak başlamış, kendini geliştirmek üzere "bu müziğin en iyi icra edildiği yere", Mısır'a gitmiş, Omar Khayrat, Mohammad Fuad, Fethi Seleme, Amr Diab gibi Mısır'ın en ünlü ve usta müzisyenleriyle çalışmış ve kendine özgü bir teknik yaratmıştır. Bu teknik özellikle imkân verdiği hızla çok ilgi çekmiştir.

Mısırlı Ahmet 1963 yılında Ankara'da doğdu. 17 yaşında iken darbukaya başladı, daha önce ailesinde müzisyen olmadığından, darbukayı çalmayı kendi kendine öğrendi.

1987 yılına kadar Ankara'da müzik yaşantısını devam ettirdi.

Bir süre sonra Fransa'ya giderek bireysel çalışmalar yaptı.

Bu çalışmalarda, şimdi kullandığı tekniği keşfetti ve geliştirdi. Daha sonra gittiği Mısır'da dönemin en önemli sanatçıları ile çalıştı ve ilk albümünü (Oriental and Percussion) Mısır'da kaydetti.

Daha sonra geldiği İstanbul'da bulduğu yeni teknik, ritim anlayışı, soloları ve felsefesi ile kısa zamanda ünlendi ve birçok sanatçıya albümlerinde eşlik etti.

Yıllar sonra Mısır'a dönerek, Sina Çölü'nde "Deholla" (darbukanın büyük boyutlusu) üzerine çalışmalar yaptı ve ilk
defa Dehollo çalma tekniğini yarattı. Sina'dan sonra gittiği İspanya'da flemenko üzerine çalıştı ve ardından bir sene arayla iki albüm çıkardı. "Mel de Cabra" ve "The Search" adını taşıyan bu albümlerinde İspanyol, İsrailli ve Türk müzisyenlerle çalıştı.

Mısırlı Ahmet dünyanın birçok ülkesinde ve hemen hemen tüm Avrupa ülkelerinde konserler verdi. 2003 yılında sponsorluğunu Avrupa Birliği'nin yaptığı Euro Med Medimusses projesi kapsamında, Tunus'ta yapılan ve Akdeniz ülkeleri perkisyonistlerinin katıldığı festivalde Türkiye'yi temsil ederek büyük bir ilgi gördü. Ardından, Akdenizli Büyük Müzik Üstadları onuruna yapılan albüm serisinde, percussion dalında sadece Mısırlı Ahmet'e onursal albüm yapıldı ve bu albümden (Natural Moments) sonra kendisine "üstad" makamı verildi. Ayrıca nadiren de olsa çıktığı programlarda diğer sanatçılardan farklı olarak mısıra özgü ve hayranlık uyandıran işlemeli giysiler giymesi Ahmet Yıldırım'ın Mısırlı Ahmet olarak akıllarda kalmasını sağlamaktadır.

Eduplus tarafından her yıl geleneksel olarak verilen Liderlik Zirvesi Ödülü, 2006 yılında müzik dalında Mısırlı Ahmet'e verildi.

Şu an İstanbul'da dünyanın ilk darbuka okulu olan MISIRLI AHMET RİTİMHANESİ 'nde kendi tekniğini ve darbukayı bu enstrümanı öğrenmek isteyenlere özel kurs olarak vermektedir.

Mısır'dan dönüşünde "Mısırlı" lakabını almıştır ve dünyada da böyle tanınmaktadır. Mısır'da ise "Ahmed-i Türki" adıyla anılmaktadır. Mısır'dan sonra gittiği İspanya'da flamenko müziğini de tarzına dahil etmiştir. Mısırlı Ahmet'in teknik ve ritimleri caz, flamenko, Latin Amerika, Hint ve Arap müziğine pek çok müzik türünden izler taşımaktadır.

Mısırlı Ahmet, müziğe bakışını ve Mısır tecrübesini 14 Aralık 2005 tarihli Milliyet Pazar'a şöyle özetlemiş;
 Mısırlı sanatçıların CD'lerini dinleye dinleye bozdum. Adamlar uçmuş. Ben onlara yeni ne diyeceğim! "Vardır Ahmet, senin de diyeceklerin, vardır" diyerek başladım. Böylece yeni bir teknik yarattım. Bu darbukada bir milattır. Sonra onu geliştirdim.
Çölde o sessizlikte çok ilginç tonlar duydum. Orada kalbinizin sesini duyabiliyorsunuz çünkü. 90'lardan sonra darbukada bana feyz verebilecek bir şey kalmamıştı. Doholle çalmaya başladım. Dohollede çıkan sound'ları ben de şaşkınlıkla seyrediyorum. "Allahım vakit yetecek mi? Ben ölmeden bu mevzuyu toparlayabilecek miyim?" diyorum. O kadar kısa bir ömrümüz var ki. Hiç zamanım yok. En büyük idealim ölmeden önce muhteşem bir solo yapmak. Yani "Daha iki saat önce acayip çaldı, rahmetli oldu. Buyrun atleti de burada, hâlâ kurumamış" demeleri.

Solo albümleri
 Great Masters of Mediterranean / Natural Moments (2005)
 The Search (2001)
 Mel de Cabra (2000)
 Oriental Dance and Percussion (1993)

Diskografi
Mısırlı Ahmet aşağıdaki albümlerde perküsyon icracısı olarak yer almıştır.

1963 doğumlular
Ankara doğumlu müzisyenler
Türk perküsyonistler
Yaşayan insanlar
Türk darbukacılar

Mısırlı Ahmet


Alternativni turizam kombinira turističke proizvode ili pojedinačne turističke usluge, različite od masovnog turizma po ponudi, organizaciji i uključenim ljudskim resursima.  Drugi primjeri različitih pojmova uključuju "inteligentni" ili "motivirani turizam". Osim toga, "anti-turizam" ili "participativni turizam" su neki drugi. To je bilo samo nekoliko od njih. Prirodne, društvene i kulturne vrijednosti stvaraju okružje koje omogućuje i domaćinima i gostima da dijele pozitivna iskustva, razumijevanje i međusobno vrijednovanje.

Obrasci
Pojam "alternativni turizam" pokušava uključiti koncepte aktivnog turizma, kao i putovanja istraživača i susreta, čak i uz koncept angažiranog turizma. U nastavku su navedeni neki od stilova turizma koji se smatraju alternativnim.

Aktivni turizam

 planinarenje
 biciklizam
 pustolovni turizam
 krpljanje
 skijaško planinarenje
 rafting
 ronjenje
 speleologija
 penjanje
 jahanje konja

Istražite i upoznajte putovanja

 povijesna mjesta
 arheološka nalazišta
 strane zajednice
 strane kulture
 seoski turizam
 ekološki turizam
 kulturno-povijesnu baštinu
 vino
 tradicionalna kuhinja
 etnografija
 tradicionalna glazba
 rukotvorine

Predani turizam

 dobrovoljno služenje u inozemstvu
 pomoć
 arheološka iskopavanja
 međunarodni radni kampovi
 pravda
 solidarni turizam
 vjerski turizam

Izvori koji navode više različitih stilova su: Vagionis i Cazes.

Terminološke kritike
Budući da je pojam alternativa višeznačan, postoje brojne kritičke primjedbe da je koncept samo "(...) pomodna ideja među onima koji su nezadovoljni prirodom masovnog turizma (. . . )".  Prema kritičarima, nedostaje jasna definicija za stil turizma koji se smatra alternativnim. Koncept alternativnog turizma može se povezati s dvije različite koncepcije:

 Odbacivanje suvremenog masovnog konzumerizma
 Zabrinutost zbog društvenog utjecaja u zemljama trećeg svijeta

Drugi iznose svoje kritičke stavove o terminu kao fetišizirajućem pridjevu, čudesnoj riječi i mitskom pojmu.

Izvori

Vanjske poveznice

 Bugarska udruga za alternativni turizam
 Green Olive Tours - Putnička agencija za alternativni turizam u Palestini/Izraelu
 Arttours - Umjetnici istražuju alternativni turizam u Stuttgartu

Turizam

Alternativni turizam


Hermann Waldenburg (* 22. Februar 1940 in Waldenburg, Schlesien als Hermann Vogt) ist ein deutscher Künstler und Designer.

Leben
Nach der Realschule machte Hermann Waldenburg eine Ausbildung zum Schriftsetzer in Bochum. Zusätzlich besuchte er Abendsemester an der Folkwang Werkkunstschule in Essen. Von 1960 bis 1961 studierte er bei Manfred Henninger an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste in Stuttgart und von 1961 bis 1967  bei Wolf Hoffmann an der Staatlichen Hochschule für Bildende Künste in Berlin, wurde 1966 Meisterschüler von Hann Trier. Von 1963 bis 1964 machte er Reisen durch Mittelamerika und Mexiko. Ab 1965 wurde er Mitglied in der Selbsthilfegalerie Potsdamer in Berlin. 1968 legte er sich den Künstlernamen Waldenburg zu. Von 1969 bis 1970 erhielt er ein Stipendium des DAAD in Madrid und von 1973 bis 1974 ein Stipendium der Villa Massimo in Rom. 1973 erhielt Waldenburg den Kunstpreis der Böttcherstraße in Bremen und 1974 den Preis der Bundesrepublik Deutschland auf der 4. Internationalen Grafik Biennale in Florenz. 1978 wurde er Mitglied des Deutschen Künstlerbundes, an dessen Jahresausstellungen er zwischen 1972 und 1988 neunmal teilnahm. Von 1985 bis 2005 erhielt er eine Professur für freies und angewandtes Zeichnen und Malen an der Fachhochschule für Gestaltung in Augsburg. 1985 beendete Hermann Waldenburg seine künstlerische Tätigkeit und wendete sich der Gestaltung von Möbeln und Gebrauchsgegenständen zu, zählte ab Mitte der 1980er-Jahre zu den Protagonisten eines neuen deutschen Designs. 1988 wurde er Mitglied in der Designwerkstatt Berlin. 1989 entwickelte er Prototypen für ein Büro-Utensilien-Programm für Knoll International, New York. 1990 veröffentlichte Waldenburg den Fotoband Berliner Mauerbilder mit Aufnahmen aus den Jahren von 1984 bis 1990 im Nicolai Verlag. Das Buch erschien in drei Auflagen auch in englischer und französischer Übersetzung. 1991 erhielt er den Wettbewerbspreis für ein Denkmal Mahnen und Gedenken im Bayerischen Viertel in Berlin-Schöneberg. 2013 erschien Waldenburgs zweiter Fotoband, Mauerkunst. Graffiti und Objektkunst in Berlin 1989 bis 1994, ebenfalls im Nicolai Verlag. Hermann Waldenburg ist seit 1967 verheiratet, hat zwei Kinder, und lebt in Berlin.

Werk

In seinem Frühwerk bringt Waldenburg die Qual der Kreatur unmittelbar zum Ausdruck durch die Darstellung von Tierrümpfen und Enthäutetem wie in den Gemälden Tierversuch, Tempera und Öl auf Leinen, 115 × 110 cm von 1967 oder Hühneraufzucht II, Tempera und Öl auf Leinen, 100 × 80 cm von 1968. In diesen Arbeiten setzt der Maler seine Motive häufig einzeln oder paarweise vor monochrome Flächen. Ab Ende der 1960er Jahre wendet sich Waldenburg hin zur Darstellung von seriell angeordneten Pflanzen und Schilderungen von plantageartigen Feldern. Die dargestellten Gegenstände werden stilisiert und zur beinahe völligen Gleichförmigkeit reduziert, erinnern an Musterhaftes wie im Gemälde Plantage mit Wasserleitungen, Öl auf Leinen, 75 × 100 cm von 1973. Im Gegensatz zu den flächigen Schilderungen der Landschaften, die häufig durch einen Horizont begrenzt werden, entwickeln die Gegenstände eine hohe Plastizität. Wenig später kommen Aneinanderreihungen von Styroporbrocken, Lochblechen oder architektonischen Elementen hinzu, gelegentlich in Kombination mit stilisierten Kameras und Mikrophonen. Die durch Maschinen hergestellten Nahrungsobjekte oder Konsumartikel wie Pappschalen mit Ketchupresten verwendet der Künstler zur Bewusstmachung der Verformung und industriellen Ausbeutung der Natur durch den Menschen. Gleichzeitig reflektieren die Werke auch den zunehmenden Konformismus der Gesellschaft.

Eine bekannte Arbeit Waldenburgs als Designer ist der Schleudersitz von 1984/85, ein Stuhl aus grauem Kunstleder auf Sprungfedern, der auf ein Aluminiumblech montiert ist.

Einzelausstellungen als Bildender Künstler (Auswahl)
Eine Auflistung der Ausstellungen als Bildender Künstler und als Designer ist im Ausstellungskatalog Vertrauen ins Bild. 20 Jahre Studio Jaeschke, hrsg. von Museum Bochum, Kulturabteilung Bayer AG, Stadtgalerie Kiel, Bochum 1990, , auf S. 110 enthalten.

 1967: Hermann Waldenburg. Sonderschau Große Berliner Kunstausstellung
 1969: Hermann Waldenburg, Galerie Rutzmoser, München
 1970: Hermann Waldenburg, Galerie Egam, Madrid
 1971: Hermann Waldenburg, Goethe-Institut Verona, Rom, Bologna
 1971: Hermann Waldenburg, Neuer Berliner Kunstverein, Berlin
 1971: Hermann Waldenburg, Studio Jaeschke, Bochum
 1971: Neue Nationalgalerie, Berlin (mit Klaus Fußmann und Arnulf Hoffmann)
 1972: Hermann Waldenburg, Goethe-Institut New York, Neapel
 1973: Hermann Waldenburg, Busch-Reisinger Museum, Harvard University Cambridge
 1973: Waldenburg, Galerie Gabriele von Loeper, Hamburg
 1974: Hermann Waldenburg, Studio Jaeschke, Bochum
 1974: Hermann Waldenburg, Galerie APEX, Stuttgart
 1975: Waldenburg, Galerie Gabriele von Loeper, Hamburg
 1977: Hermann WaldenburgKneiding Kunsthandel, München
 1979: Hermann Waldenburg. Gemälde 1968–1978, Märkisches Museum, Witten
 1980: Hermann Waldenburg, Instituto Aleman, Madrid
 1981: Hermann Waldenburg. Bilder 1961–1981, Haus am Waldsee, Berlin
 1982: Waldenburg, Studio Jaeschke, Bochum
 1983: Hermann Waldenburg, Galerie Hella Nebelung, Düsseldorf
 1984: Waldenburg, Gustav-Lübcke-Museum, Hamm
 2003: Hermann Waldenburg, Galerie MZ, Augsburg
 2014: Hermann Waldenburg. Fotos der Berliner Mauer, Galerie MZ, Augsburg
 2015: Arte en el Muro. Graffitis y objetos de arte en Berlín. Fotografías de Hermann Waldenburg, Centro Joaquín Roncal, Saragossa

Gruppenausstellungen als Bildender Künstler (Auswahl)
 1968: Große Münchener Kunstausstellung
 1969: Kunstpreis junger westen 1969, Kunsthalle, Recklinghausen
 1971: Dokumentation, Galerie Potsdamer, Berlin
 1971: Landschaft, Landschaft, Kunstverein Celle
 1972: Goethe-Institut, Teheran
 1972: Museum San José, Costa Rica
 1972: Kunstverein, Hannover
 1973: Museum, Bochum
 1974: Goethe Museum, Rom
 1974: Landschaft. Gegenpol oder Fluchtraum, Städtisches Museum Leverkusen, Schloss Morsbroich und Haus am Waldsee, Berlin
 1975: Grafik der Gegenwart 1960–75, Kupferstichkabinett, Berlin
 1975: Zeitgenössische Deutsche Grafik, Museum Tel-Aviv
 1976: Freunde danken Werner Haftmann, Nationalgalerie, Berlin
 1977: Künstler drucken, Internationale Buchausstellung, Leipzig
 1978: Italienbilder, Villa Massimo, Rom
 1978: Standpunkte zur Realität. 7 Berliner Künstler, Neue Residenz, Bamberg
 1979: Neue Sezession, Darmstadt
 1980: 30 Jahre BBK, Staatliche Kunsthalle, Berlin
 1980: Standpunkte zur Realität, Saarlandmuseum, Saarbrücken
 1981: Standpunkte zur Realität, Gustav Lübcke Museum, Hamm
 1981: Kunstverein, Augsburg
 1981: Museum der Stadt Krakau
 1981: Bilder für den Bund, Kunsthalle, Bonn
 1992: Mahnen und Gedenken im Bayerischen Viertel (2), Haus am Kleistpark, Berlin
 2011: Bildvertrauen. Studio Jaeschke Ausblick-Rückblick, Kunstmuseum, Bochum
 2012: Aufbruch Realismus. Die neue Wirklichkeit im Bild nach '68, Kunsthalle Vogelmann, Heilbronn
 2017: Let's buy it, Ludwig Galerie Schloss Oberhausen

Ausstellungen als Designer (Auswahl)

 1985: strand, Design-Galerie, München
 1985: Möbel Perdu, Design-Galerie, Hamburg
 1986: Gefühlscollagen. Wohnen von Sinnen, Kunstmuseum Düsseldorf
 1986: prototypen, Kunststichting, Rotterdam
 1986: prototypen, Groninger Museum
 1986: Erkundungen. Nutz-Kunst-Lust, Design Kongress, Stuttgart
 1986: Design-Galerie Weinand, Berlin
 1987: Arte e Design, 19. Biennale São Paulo
 1987: Extra (Schmuck), Design-Galerie, Augsburg
 1987: Avantgarde aus Berlin (Schmuck), Goethe-Institut, Rotterdam
 1987: Möbel als Kunstobjekt, Künstlerwerkstatt Lothringer Straße, München
 1987: Berlin, Berlin. 750 Jahre Berlin, Martin-Gropius-Bau, Berlin
 1988: Berliner Fenster, Kunstgewerbemuseum Berlin
 1988: Sonderausstellung Deutscher Künstlerbund, Neue Staatsgalerie, Stuttgart
 1988: Berliner Zimmer, Design-Galerie, Berlin
 1988: Berliner Wege. Prototypen der Designwerkstatt, Kaufhaus Wertheim, Berlin
 1989: Prototypen der Designwerkstatt, Rotterdam und Appeldoorn
 1989: Sonderschau Berliner Zimmer, Möbelmesse, Köln
 1989: Hermann Waldenburg, Villa Clementine, Wiesbaden
 1990: Auswahl Prototypen der Designwerkstatt, Bern
 1991: Hermann Waldenburg, Kontraforma Artspace, Berlin
 1991: designord, Designermesse Ganderkesee, Bremen
 2010: Hermann Waldenburg. Neues deutsches Design 1980 bis 1990, Depot 29, Augsburg

Arbeiten in öffentlichen Sammlungen
 Sammlung der Bundesrepublik Deutschland
 Nationalgalerie, Berlin
 Kunsthalle Bremen
 Städtisches Museum Göttingen
 Neuer Berliner Kunstverein, Berlin
 Märkisches Museum, Witten
 Museum Pfalzgalerie Kaiserslautern
 Staatliche Museen zu Berlin-Kupferstichkabinett
 Stadt Hannover
 Grafische Sammlung, Museum der bildenden Künste, Leipzig
 Museum Bochum

Herausgeberschaft
 Hermann Waldenburg, Berliner Mauerbilder. Nicolaische Verlagsbuchhandlung, Berlin 1990, ISBN 3-87584-309-6.
 Hermann Waldenburg, Mauerkunst. Graffiti und Objektkunst in Berlin 1989 bis 1994, Nicolai Verlag, Berlin 2013, ISBN 978-3-89479-785-0.

Monografien
 Hermann Waldenburg. Gemälde der Jahre 1968–1971. Berliner Künstler der Gegenwart, Heft 2. Neuer Berliner Kunstverein, Berlin 1971.
 H. Waldenburg. Ausstellungskatalog. Edition Herzog, Berlin 1971.
 Waldenburg. Ausstellungskatalog, mit einem Text von Helmut Jaeschke. Galerie von Loeper, Hamburg 1974.
 Waldenburg. Studio Jaeschke, Bochum 1974. Teil der Dokumentation 1973/1974 Deutsche Akademie Villa Massimo, Rom 1974.
 Hermann Waldenburg. Werkverzeichnis der Gemälde 1968–1978. Hrsg. von Wolfgang Zemter, Märkisches Museum, Witten 1979, ISBN 3-920611-06-3.
 Waldenburg. April-Mai 1980. Ausstellungskatalog. Galerie Hella Nebelung im Ratinger Tor, Düsseldorf 1980.
 Hermann Waldenburg. Bilder 1961–1981. Hrsg. von Thomas Kempas. Mit einem Text von Jürgen Hoffmann, Haus am Waldsee, Berlin 1981.
  Hermann Waldenburg. Ausstellungskatalog. Galerie Hella Nebelung im Ratinger Tor, Düsseldorf 1983.
 Waldenburg. Leporello zur Ausstellung im Gustav-Lübcke-Museum, Hamm 1985.

Sammelpublikationen (Auswahl)
 Heinz Ohff: Kunst in Berlin 1945 bis heute. Belser-Verlag, Stuttgart, Berlin, Zürich 1969.
 Hermann Waldenburg. In: Galerie Potsdamer Berlin. Ausstellungskatalog. Berlin 1970, ohne Seitenangabe.
 Klaus Fußmann, Malerei: Arnulf Hoffmann, Objekte. Hermann Waldenburg, Grafik: Ausstellung 16. Nov. 71–10. Jan. 72.  Verlag der Nationalgalerie, Staatliche Museen Preussischer Kulturbesitz, Berlin 1971.
 Helmut Jaeschke: Landschaft-Räume-Umwelt. In: Neue Kunst im Alten Bauernhaus. Verlag Laupenmühlen und Dierichs, Bochum 1972.
 Helmut Jaeschke: Uniformität des Wachstums bei Hermann Waldenburg. In: Die Misere des Einzelnen. Deutsches Ärzteblatt, Nr. 46, 1972.
 130. Frühjahrsausstellung. Natur in Abbild und Vorstellung, Kunstverein Hannover, Hannover 1972, Abb. 86 und 87.
 Peter Spielmann: Landschaft-Räume-Umwelt. Ausstellungskatalog. Museum Bochum, 1973.
 Juliane Roh: Druckgrafik. In: Deutsche Kunst seit 1960. Verlag Bruckmann, München 1974.
 A. R. Schreiber: Interview mit Hermann Waldenburg. In: APEX Interview. Nr. 9. Galerie APEX, Göttingen 1974.
 Helmut Jaeschke: Verlust des Menschenbildes. Deutsches Ärzteblatt, Nr. 42, 1974.
 Landschaft-Gegenpol oder Fluchtraum?. Städtisches Museum Leverkusen, Haus am Waldsee, Berlin 1974, S. 62,63, 104.
 Neue Landschaften bis 1975, Galerie von Loeper, Hamburg 1975.
 Heinz Ohff: Standpunkte zur Realität. Sieben Berliner Künstler, Ausstellungskatalog. Kunstamt Schöneberg, Berlin, Stadt Bamberg 1978, ohne Seitenangabe.
 Kunst für den Bund. Erwerbungen seit 1970, hrsg. vom Bundesministerium des Innern. Bonn 1982, S. 144.
 Mensch und Landschaft in der zeitgenössischen Malerei und Grafik, hrsg. vom Ministerium für Kultur der UdSSR, Deutsche Bank AG und Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen, Düsseldorf 1983, S. 32, 33.
 Transit. Berliner Künstler in Düsseldorfer Galerien, hrsg. vom Senat für Kulturelle Angelegenheiten, Berlin, und der Stadt Düsseldorf, 1983, S. 49–56.
 Ich sehe aus dem Fenster und male das. Bilder von unbekannten Laienkünstlern. Aus den Kunstsammlungen von Klaus Fußmann, Felicitas und Konstantin Pallat, Hermann Waldenburg. Ausstellungskatalog. Kunstamt Kreuzberg, Berlin 1984.
 Kunst heute. Künstler sehen Augsburg. Kunstverein Augsburg, Augsburg 1985, ohne Seitenangabe.
 Christian Borngräber: Trennende Gemeinsamkeiten. In: Kunstforum international, Band 82, Dez. 85 – Febr. 86, S. 68, 69.
 Wahnzimmer. Neue Möbel. In: Stern Magazin, Nr. 27, 26. Juni 1986, S. 40, 41.
 Hermann Waldenburg. In: Gefühlscollagen. Wohnen von Sinnen. DuMont Buchverlag, Köln 1986, S. 276, 310, ISBN 3-7701-1928-2.
 Prototypen. Avantgarde Design aus Berlin. Uitgeverij 010 Verlag, Rotterdam 1986, ohne Seitenangabe.
 The New Furniture. Trends + Traditions. Thames & Hudson, London 1987.
 Annual of Furniture Designers / 1. European Masters. Band 2. Ediciones Atrium, Barcelona 1987, S. 518, 519.
 Christian Borngräber (Hrsg.): Prototypen der Designwerkstatt. Wilhelm Ernst & Sohn Verlag für Architektur, Berlin 1988, S. 134–142, ISBN 3-433-02283-6.
 Christian Borngräber: Rezeptionsästhetik der beweglichen Güter. In: Kunstforum international, Band 99, März/April 1989, S. 160–162.
 Annual of Furniture Designers 2. European Masters. Ediciones Atrium, Barcelona 1989, S. 518, 519.
 W.IN.D. World of Interior Design, No. 7, Spring 1989, Tokyo 1989, S. 75.
 FP. Ambiente International Inc., No. 31, Gakken Co. Ltd., Tokyo 1990, S. 34, 35.
 Vertrauen ins Bild 20 Jahre Studio Jaeschke. Museum Bochum, Bochum 1990, S. 110–113.
 Industrial Design 10. European Masters / 3. Ediciones Atrium, Barcelona 1991, S. 243.
 Sabine Sabor: Ökologische Perspektiven in der westdeutschen Kunst nach 1945. projekt verlag, Bochum 1998, S. 56–61, 301–303.
 Bildvertrauen. Studio Jaeschke. Ausblick-Rückblick. Hrsg. von Hans Günter Golinski, Studio Jaeschke. Museum Bochum, Bochum 2011, S. 116–122, ISBN 978-3-8093-0274-2.
 Markus Lörz: Synthetische Realismen. Konstruktion und Erfindung in der Neuen Gegenständlichkeit. In: Aufbruch Realismus. Die neue Wirklichkeit im Bild nach ´68. Städtische Museen Heilbronn. Kerber Verlag, Bielefeld 2012, ISBN 978-3-86678-686-8, S. 116–117.
 Der Junge und der Unbekannte. Hann Trier zum 100. Geburtstag. Hrsg. vom LVR-LandesMuseum Bonn und Museum Ratingen. Verlag Kettler, Dortmund 2015, S. 115, 116, ISBN 978-3-926538-29-1.
 Let's buy it! Kunst und Einkauf. Von Albrecht Dürer über Andy Warhol bis Gerhard Richter. Katalog zur gleichnamigen Ausstellung in der Ludwig Galerie Schloss Oberhausen. Hrsg. von Christine Vogt. Mit Beiträgen von Christin Lahr und Christine Vogt. Kerber Verlag, Bielefeld 2017, ISBN 978-3-7356-0320-3.

Weblinks

 Kurzbiografie. Seite der Galerie MZ; abgerufen am 13. Februar 2019
 Biografie von Hermann Waldenburg bei De Gruyter, abgerufen am 13. Februar 2019

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Zeichner (Deutschland)
Grafiker (Berlin)
Designer
Mitglied im Deutschen Künstlerbund
Deutscher
Geboren 1940
Mann

Hermann Waldenburg


Bunge Limited er en amerikansk jordbrugs- og fødevarevirksomhed, der er registreret på Bermuda, og har hovedkvarter i St. Louis, Missouri.
Det er en betydelig eksportør soyabønner. Desuden beskæftiger de sig med bearbejdning af fødevarer, vegetabilske olier, kornhandel og gødning. De har ca. 32.000 i 40 lande.

Referencer

Fødevarevirksomheder fra USA

Bunge Limited


Tatyana Akbarovna Karimova (em russo: Татьяна Акбаровна Каримова) é uma economista uzbeque que ocupou o cargo de primeira-dama do Uzbequistão de 1991 até a morte de seu marido Islam Karimov em setembro de 2016.

Viúva do ex-presidente Islam Karimov, ela era uma figura altamente influente durante o governo de seu marido. Esperava-se que Karimova, juntamente com Rustam Inoyatov, chefe do Serviço de Segurança Nacional, desempenhasse um papel fundamental na escolha do sucessor de Karimov.

Início da vida e família
Nascida nos últimos anos após a Segunda Guerra Mundial em uma família militar, Karimova, que é de origem russa e tajique, mudou-se com seus pais para a região de Fergana em 1952. Sua família era descrita como influente. Ela tem uma irmã mais nova, Tamara Sobirova. Tatyana trabalhou como pesquisadora no Instituto de Economia da Academia de Ciências do Uzbequistão.

Biografia
Islam Karimov foi anteriormente casado com sua primeira esposa, Natalya Petrovna Kuchmi, de 1964 até seu divórcio durante meados da década de 1960. Em 1967, casou-se com Tatyana Akbarovna. Tatyana Karimova estava trabalhando como pesquisadora no Instituto de Economia da Academia de Ciências do Uzbequistão na época de seu casamento com Karimov. Tiveram duas filhas, Gulnara Karimova (nascida em 1972) e Lola Karimova-Tillyaeva (nascida em 1978). Além disso, eles compartilharam cinco netos: (Islam Karimova Jr., Iman Karimova, Mariam Tillyaeva, Umar Tillyaev, Safiya Tillyaeva).

Em 2013, uma rixa entre Tatyana Karimova e sua filha mais velha, Gulnara Karimova, aconteceu na rede social Twitter. Gulnara Karimova acusou sua mãe de tentar "destruir" por tentar impedir a prisão de seu primo, Akbarali Abdullayev. Ela também acusou sua irmã mais nova, Lola Karimova-Tillyaeva, de feitiçaria.  A conta de Gulnara Karimova no Twitter foi suspensa logo após as acusações e acredita-se que ela tenha sido colocada em prisão domiciliar em 2014.

Karimova serviu como primeira-dama do Uzbequistão desde a independência do país até a morte de Islam Karimov em 2016. Ela era conhecida por se envolver em trabalhos de caridade e funções oficiais do Estado. No entanto, ela foi uma conselheira altamente influente em muitas das políticas de seu marido.

Esperava-se que Tatyana Karimova fosse uma figura-chave na escolha do sucessor de seu marido em 2016, sem esperar que ela mesma procurasse a presidência. Ela era vista como uma aliada de Rustam Inoyatov, o chefe do Serviço de Segurança Nacional, que também era visto como provável ajuda para escolher o próximo presidente do Uzbequistão. O primeiro-ministro Shavkat Mirziyoyev foi posteriormente eleito presidente nas eleições realizadas em dezembro de 2016.

Referências

Primeiras-damas do Uzbequistão
Economistas do Uzbequistão

Tatyana Karimova


Concierto oratorio de Navidad según San Lucas es el octavo álbum en directo del cantautor chileno Ángel Parra como solista, lanzado originalmente en 2000 y grabado el 23 de diciembre de 1999 en un concierto en la Iglesia de San Francisco en Santiago de Chile.

Este oratorio, interpretado dos días antes de Navidad, se suma a Oratorio para el pueblo (1965) y Passion selon Saint Jean (1976), así como sus respectivas segundas versiones de 1979 y 1980. Al igual que Passion selon Saint Jean y que su otro disco Chacabuco, fue compuesto por Ángel mientras estuvo detenido en el Campo de Prisioneros Chacabuco a comienzos de la dictadura militar y antes de su exilio en Francia.

Luego del concierto apareció en el periódico El Mercurio la siguiente nota explicando cómo fue la realización del disco, texto que sería transcrito en la carátula del álbum:

El álbum está dedicado al Cardenal Raúl Silva Henríquez, quien «estuvo siempre con los humillados, perseguidos, desaparecidos, con los pobres de esta tierra y fue la voz de los que no podían hablar». Ángel Parra cedió los derechos del disco a la Fundación Cardenar Raúl Silva Henríquez.

Lista de canciones

Créditos

 Músicos
 Ángel Parra: guitarra, solista y orador
 Matías Pizarro: arreglos, piano y dirección orquestal
 Ángela Acuña: chelo
 Pedro Greene: percusión
 Fernando Julio: contrabajo
 Cristina San Martín: oboe y corno inglés
 Paula Barrientos: flauta traversa
 Patricio Quilodrán: quena y charango
 Coro Museo de Bellas Artes, director Víctor Alarcón

 Realización concierto en vivo
 Francisca Poblete: producción general
 Eduardo Vergara C.: ingeniero de grabación
 Félix Pérez: asistente de grabación
 Nelson González: iluminación
 Jennifer Walton: asistente de proyecto

 Grabación
 Eduardo Vergara C., Arrayán Estudio: mezcla y masterización

Referencias

Álbumes en vivo de 2000
Álbumes de Chile de 2000
Álbumes en vivo de Ángel Parra
Álbumes de Warner Music Group


Sarıkaya, Yozgat ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 79 km uzaklıktadır.

Tarihi

Hitit devri
Sarıkaya, Anadolu'da ilk siyasi birliği kurmuş olan Hitit İmparatorluğu'nun kuruluş alanı içerisinde bulunmaktadır. Bu devrin vesikası olan höyüklere Sarıkaya'nın köylerinde çokça rastlanmaktadır. Hititlerden sonra bu bölge Asurilerin ve ardından da İskender'in işgaline uğramış ve tahminen MÖ 1. yüzyılda Romalılarca alınmıştır.

Roma devri
Sarıkaya'da Roma devrine ait tarihi kalıntılar ve eserlerin yanında çok sayıda yazılı vesikalara da rastlanmaktadır. Sarıkaya Roma devrinde 7000 haneli Opel adında bir şehirdi. Kaplıcalarıyla ünlü ilçede bulunan Roma devrine ait kaplıca kalıntısının Roma Krallarından birinin kızı için yapıldığı söylenmektedir. Sarıkaya'da Romalılardan kalma büyük taşlarla örülü duvar kalıntılarına, şehri çevreleyen surların temellerine, sütunlara ve sütün başlıklarına yapılan kazılarda sık sık rastlanmaktadır.

Selçuklular ve Osmanlılar devri
1071 Malazgirt Zaferi'nden sonraki yıllarda, bölgenin Selçuklu hakimiyeti altına girdiği ve Yıldırım Bayezid zamanında Osmanlıların hakimiyetine geçtiği sanılmaktadır. Günümüzde, ilçe sınırları içerisinde Selçuklu ve Osmanlı devirlerinden kalma az sayıda yerleşik Türkmen köylerine rastlanmakla birlikte, 1878 Osmanlı-Rus savaşı (93 Harbi) nedeniyle Doğu Anadolu Bölgesi'nden göç eden ve 'Kars Muhaciri' diye adlandırılan halkın yerleştiği köyler de bulunmaktadır.

Cumhuriyet devri
Cumhuriyet döneminden itibaren, Sarıkaya'ya 1924-1936 yıllarında Yunanistan, Romanya ve Yugoslavya SFC'den gelen, 1951 yılından itibaren de Bulgaristan'dan zaman zaman göç eden Türk vatandaşları yerleştirilmiştir.

Sarıkaya ilçesi, 1935 yılına kadar Akdağmadeni ilçesinin bir köyü iken, dönemin Valisi Bekir Sami Baran tarafından bucak merkezi haline getirilmiş ve o zamana kadar bucak merkezi olan Aşağısarıkaya köyünden bucak teşkilatı tamamen alınarak, Terzili Hamamı veya Hamam köyü diye anılan şimdiki ilçe merkezine getirildiği için, ilçenin adı Sarıkaya olarak anılmaya devam etmiştir. Daha sonra 1957 yılında aynı adla ilçe merkezi olmuştur. Sarıkaya ve Saraykent, haritada görüldüğü gibi, Yozgat'ın il sınırlarına bağlı olmayan tek ilçesidir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sarıkaya Belediyesi
 Sarıkaya Kaymakamlığı

Sarıkaya, Yozgat


Carlos Slim Helú (d. 28 Ocak 1940, Meksiko), telekomünikasyon sektöründe Telmex ve América Móvil firmalarıyla bulunan Meksikalı iş insanı.

2007 senesinde, dünyanın en zengin insanı olmuştur. Amerikan Forbes dergisinin en zenginler listesinde, 74 milyar dolarlık servetiyle 2010 ve 2011 yıllarında da birinciliği elde etmiştir.

Hayatı
Carlos Slim, 1902'de Osmanlı İmparatorluğu hakimiyeti altında bulunan bugünkü Lübnan'dan Meksika'ya göç eden Yusuf Selim Hattat Ağlamaz adlı katolik bir göçmenin oğludur. Carlos Slim'in babası askerlik yapmamak için 14 yaşında Meksika'ya kaçmış ve adını Julian Slim Haddad Aglamaz olarak değiştirmiştir. Yusuf Selim Haddad Ağlamaz Lübnan´da yaygın olan Hristiyan Süryani Maronit fırkasındandır. 1902 yılında 2 ağabeyi ile Tampico´ya gemiyle gelip kısa süre sonra Meksika´nın başkenti Meksiko'ya yerleşmiştir.

1911´de La Estrella del Oriente (Doğunun Yıldızı) isimli bir dükkân açıp ufak bir sermayeye kavuşmuştur. Kısa süre sonra bu sermaye ile başkentte emlakçılıkla uğraşmıştır. Sonra Meksika Devrim yıllarında Pancho Villa´da ucuza elde ettiği emlaklarla çok büyük servet sahibi olmuştur. Daha sonra Julián Slim Haddad ismini alarak Linda Helú ile evlenmiştir. Linda Helú´nun ailesi de kendisi gibi ticaretle uğraşan Lübnan asıllı zengin bir göçmen ailesidir.

Carlos Slim Helú babasının kendisine ticaret konusunda çok önemli ve başarılı bir öğretmen olduğunu birçok kez dile getirmiştir. 1952´de babası ölmüştür. Ailesine bırakmış olduğu miras sayesinde Carlos Slim Helú bu serveti farklı yatırımlarda kullanmış ve aile sermayesini daha da büyütmüştür.

Carlos Slim Helú´nun eşi Soumaya Domit 1999´da ölmüştür. Bu evlilikten 3 oğlu olmuştur. 3 oğlu da halen babalarının ticaret kuruluşlarında önemli konumlarda yer almaktadır.

The Forbes 2011 verilerine göre "Dünyanın En Zengin Adamı" unvanını Bill Gates'in elinden almıştır.

Mesleki eğitim
Carlos Slim Helú Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM)´da İnşaat mühendisliği okuyup, 1961´de Mühendis olarak bitirmiştir.

Ticaret Konglomeratı
1980´lerden sonra sürekli Grupo Carso Konglomeratını büyütmeye çalışmıştır. Satın aldığı şirketlerden birkaçı: Tütün şirketleri, Restoran- Eczane zinciri Sanborns, Sears ve Condumex´in bütün amerikan şirket hisselerini, vs.
Bunun yanı sıra Meksika siyasetine büyük temas kurmuştur.

1990´da Meksika Başbakanı  ulusal Telefon şirketi Telmex´i özelleştirdiğinde, Slim tarafından yönetilen bir finans Konsorsyum´u (SBC Communications ve France Télécom) Telmex´i 1,8 Milyar ABD $ satın almıştır.
Gerçek değeri hakkında çok ulusal ve uluslararası spekülasyonlar yaşanmıştır.

Tüketiciler halen telefon tarifelerinin çok yüksek ve kalitesiz olduğunu savunurlar.

Slim son senelerde ABD´ye yüksek derecede yatırım yapmıştır veya hisse sahibidir; bunlardan birkaçı, Philip Morris (bugün Altria Group), OfficeMax, Saks, Televisa, Apple ve diğer Amerikan şirketleridir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 José Martínez: Carlos Slim: Relato inédito, Oceáno de México 2002, ISBN 978-970-651-571-1
 The World's Richest People: Slim's Chance Forbes article (2007-03-26)
 Forbes Billionaires List (2006)
 Telmex Corporate Site
 Top Business Entrepreneurs Carlos Slim Helu Profile
 Latin Business Chronicle Latin American Billionaires
 Third-richest man to give away part of fortune Sydney Morning Herald article

1940 doğumlular
Meksiko doğumlular
Yaşayan insanlar
Meksikalı iş insanları
Meksikalı Doğu Katolikler
Meksikalı hayırseverler
Arap Hristiyanlar
Dolar milyarderleri
Meksika Ulusal Özerk Üniversitesinde öğrenim görenler
Samsung kişileri
Lübnan asıllı Meksikalılar
The New Yorker kişileri

Carlos Slim


بني العَرُوس أو ابن عروس أو (نقحرة: بيناروس)  (بالفالنسية:Vinaròs)، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 26.251 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

أعلام

 خوسيه لويس باليستر
 كارلز سانتوس
 جوردي بابلو ريبوليس

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

بني العروس


Aderus sinuatefasciatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1936.

Distribuição geográfica
Habita nas Maurícias.

Referências

sinuatefasciatus
Insetos descritos em 1936
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus sinuatefasciatus


Wilhelm Lambrecht (* 25. Juli 1833 in Wolbrechtshausen; † 17. Juni 1904 in Göttingen) war ein deutscher Mechaniker und Unternehmer im Bereich der meteorologischen Messtechnik.

Leben und Wirken

Nach seinem Schulabschluss absolvierte Lambrecht eine fünfjährige Lehre als Mechaniker in der Mechanischen Werkstatt von Ferdinand Dannert in Einbeck. Bereits in dieser Zeit interessierte er sich für den Bau von Messinstrumenten. Auf die Ausbildung folgte eine mehrjährige Gesellenwanderung, die ihn zuerst nach Paris und anschließend nach Berlin zu Siemens & Halske führte. 1859 gründete er in Einbeck eine Werkstatt, die er 1864 nach Göttingen verlagerte. Dort trat er in Kontakt mit mehreren bekannten Göttinger Naturwissenschaftlern wie Friedrich Wöhler, Wilhelm Eduard Weber und Wilhelm Klinkerfues.

In Zusammenarbeit mit Klinkerfues erfand er einen Zünder für Gaslaternen. Als die Vermarktung desselben aufgrund der schweren Börsenkrise von 1873 fehlschlug, wandte Lambrecht sich wieder den Messinstrumenten, insbesondere im meteorologischen Bereich zu. Hierbei entwickelte er ein zuerst von Klinkerfues entworfenes Haarhygrometer weiter. Nach einem Streit trennten sich die beiden und Lambrecht produzierte von nun an eigene Messgeräte, die der Wetterbeobachtung und -prognose dienten, so beispielsweise Regenmesser, Anemometer (Windmessgeräte), Hygrometer (Luftfeuchtigkeitsmessgeräte), selbstregistrierende Thermometer, Höhenmesser und Apparate zur täglichen Registrierung des Sonnenscheins her. Dabei gelangen ihm ab 1873 die Entwicklung eines Taupunktspiegelhygrometers, eines Polymeters, eines Aspirations-Psychrometers und mehrerer Wettertelegrafen. Seine meteorologischen Produkte waren auch im Hausgebrauch (Tischhygrometer) weit verbreitet und fanden in den von ihm ebenfalls vertriebenen, schmucken Wettersäulen als Stadtmöbel in vielen großen Städten und Kurorten Verwendung und sind vereinzelt bis heute erhalten.

Neben der Entwicklung meteorologischer Messinstrumente entwickelte Lambrecht auch eine Bauart des Minimumthermometers zur medizinischen Verwendung.

Wilhelm Lambrecht starb nach längerer Krankheit 1904 im 71. Lebensjahr; sein Grabmal befindet sich auf dem alten Göttinger Stadtfriedhof an der Kasseler Landstraße.

Das von Wilhelm Lambrecht gegründete und nach ihm benannte Unternehmen existiert bis heute in Göttingen. Seit 1964 ist eine Straße im Industriegebiet der Göttinger Weststadt nach ihm benannt.

Schriften
 (mit Wilhelm Klinkerfues): Kurze Beschreibung und Anleitung zum Gebrauch des Klinkerfues'schen Patent-Hygrometers für praktische Meteorologie und Freunde der Naturwissenschaft, construirt und fabricirt von Wilh. Lambrecht. Hofer, Göttingen 1877.
 Ein Nimbus und sein Werth oder Klinkerfues und sein Wettercompass. Antwort auf fortgesetzte Herausforderungen. Spielmeyer, Göttingen 1881.
 Wo und wie soll man Wettersäulen bauen. Eine Mahnung an Kur- und Städteverwaltungen, Verschönerungsvereine, Vereine zur Hebung des Fremdenverkehrs sowie ein Wink für Gönner der Wissenschaft. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1895.
 Lambrecht's Polymeter. Eine Wetterwarte im Kleinen, die keine Vorkenntnisse erfordert. 35. verb. Auflage, 1903

Literatur
(chronologisch)
 Wilhelm Klinkerfues: Für meine Freunde! Vertheidigung gegen einen mir von meinem bisherigen Fabrikanten W. Lambrecht gemachten Vorwurf eines in Wettersachen an seinem geistigen Eigenthum begangenen Diebstahls. Göttingen 1880. (Nachdruck in: Wilhelm Lambrecht: Ein Nimbus und sein Werth oder Klinkerfues und sein Wettercompass. Antwort auf fortgesetzte Herausforderungen. Spielmeyer, Göttingen 1881, S. 2–4.)
 Otto Behrendsen: Die mechanischen Werkstätten der Stadt Göttingen. Geschichte und ihre gegenwärtige Einrichtung. Denkschrift hrsg. bei Gelegenheit der im Jahre 1900 zu Paris stattfindenden Weltausstellung von den vereinigten Mechanikern Göttingens. Haag, Melle in Hannover 1901, S. 26–28, S. 68–87. (online als PDF)
 E. M.: Wilhelm Lambrecht. In: Illustrierte Zeitung, 25. Juli 1903 (Digitalisat des Zeitungsartikels zum 70. Geburtstag auf picclick.de, abgerufen am 27. Juli 2023). –  Mit Foto von Wilhelm Lambrecht vor einer seiner Wettersäulen.
 Rudolf Engelhardt: Wilhelm Lambrecht – ein Pionier der Göttinger Mechanik. In: Göttinger Monatsblätter (Beilage zum Göttinger Tageblatt), Ausgabe September 1976, S. 12–13.

Weblinks

 Wilhelm Lambrecht, auf freunde-alter-wetterinstrumente.de (im Webarchiv)

Einzelnachweise

Unternehmer (19. Jahrhundert)
Person (Göttingen)
Deutscher
Geboren 1834
Gestorben 1904
Mann

Wilhelm Lambrecht


Menzelet Barajı, Kahramanmaraş'ta, Ceyhan Nehri üzerinde, enerji üretimi amacıyla 1980-1989 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

1989 yılında su tutmaya başlayan baraj, Kahramanmaraş' ın 26 km kuzeybatısında Ceyhan Nehri üzerinde yer almaktadır. Barajı besleyen diğer akarsular ise; Tekir, Güredin, Bertin ve Zeytin çaylarıdır. Baraj göl alanında yaşayan balık türleri; Yayın, Pullu ve Aynalı Sazan, Bıyıklı balık, Siraz balığı, Tatlı Su Kefali, Kangal balığı, İnci balığı ve Çöpçü balığı gibi türlerdir.

Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 8.700.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 136,50 m, normal su kotunda göl hacmi 1.950,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 42,00 km²'dir. 124 MW güç ile de yıllık 466 GWh'lik elektrik enerjisi üretmektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi
Menzelet Gölü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Devlet Su İşleri 20. Bölge Müdürlüğü

Türkiye'deki hidroelektrik santralleri
Kahramanmaraş ilindeki barajlar
Ceyhan Nehri

Menzelet Barajı ve Hidroelektrik Santrali


Matilda de Heinsberg (1133 - 1189), también es conocida como Matilda de Wassemberg. Fue la hija de Goswin II de Heinsberg y Adelaida de Sommersburgo.

Se casó con Dédon V, conde de Wettin y Rochlitz, hijo de Conrado, conde de Wettin y de Liutgard de Ravenstein en 1150. Tuvo una hija:

 Inés de Rochlitz, casada con Bertoldo IV de Merania.

Fuentes

Nobles alemanas del siglo XII
Nobles de Bélgica del siglo XII
Condesas consortes

Matilda de Heinsberg


An Ligeophila jamesonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Ligeophila jamesonii in nahilalakip ha genus nga Ligeophila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ligeophila

Ligeophila jamesonii


Différents instituts de sondage conduisent des enquêtes portant sur les intentions de vote en Bulgarie. Cet article liste les résultats de telles enquêtes. Les précédentes élections législatives avaient été remportées par Nous continuons le changement  avec 25,32 % des voix. Les élections législatives se sont déroulées le .

Sondages

Liste des sondages
Les résultats listés ne tiennent pas compte de l'abstention, les pourcentages pour chaque parti sont donc recalculés pour atteindre 100 %.

Notes et références

Élections législatives en Bulgarie
Bulgarie

Sondages sur les élections législatives bulgares de 2022


Smetana, Orta ve Doğu Avrupa'dan gelen çeşitli ekşi krema türlerinden biridir. Ağır kremanın ekşimesi ile üretilen mandıra ürünü'dür. Kefir veya Krem fraîche'ye benzer (%28 yağ), ancak günümüzde ülkeye bağlı olarak çoğunlukla %9 ila %36 süt yağı içeriği ile satılmaktadır. Pişirme özellikleri crème fraîche'den farklıdır. ABD'de satılan %12 ila %16 süt yağı içeren daha hafif ekşi kremler mevcuttur. Yemek pişirme ve ekmek yapımında yaygın olarak kullanılır.

Kullanım

Smetana ayrıca diğer Orta ve Doğu Avrupa mutfaklarında mezelerde, ana yemeklerde, çorbalarda ve tatlılarda kullanılır. Örneğin, çorbalar, sebze salataları, lahana salatası ve et yemekleri ile karıştırılabilir. Köfte ile (mantı, piruhi, pelmeni, varenyky) veya krep (blini, pankek, oladyi, sırniki) ile servis edilir. Ayrıca tuzlu kreplerde dolgu olarak kullanılır. Smetana, süzme peynir, kesmik veya yayılabilen peynir, soğan, kırmızı biber ve diğer baharatlarla yayılmış ve ekmekle birlikte yenen Liptauer benzeri bir peynirle karıştırılabilir. Smetana, yemek pişirmede sıklıkla kullanılır, çünkü yağın yüksek sıcaklıklarda donmaması için yeterince yüksektir. Beef Stroganoff, sebze yahnisi, Casserole veya fırında uzun süre pişirilmesi gereken diğer yemekler gibi et güveçlerinin hazırlanmasında kullanılır. Smetana fırında erimez. Macar aşçıları, paprika gibi soslarda ve jambon veya kıyılmış etle (hortobágyi palacsinta) doldurulmuş palacsinta (krep) gibi tariflerde kullanır.

Ayrıca bakınız
 Kaymak
 Süzme yoğurt

Kaynakça

Fermante süt ürünleri
Bosna-Hersek mutfağı
Hırvat mutfağı
Çekya mutfağı
Macaristan mutfağı
Karadağ mutfağı
Rus mutfağı
Sırp mutfağı
Litvanya mutfağı
Slav mutfağı
Romanya mutfağı
Sloven mutfağı
Yahudi mutfağı

Smetana


Venezia e Napoli ("Venedig und Neapel") – Searle 162 – sind drei von Franz Liszt 1859 komponierte Charakterstücke für Klavier solo. Veröffentlicht wurden sie als 1861 als Ergänzung zum zweiten Jahr der Années de pèlerinage, zum Teil als eine Revision von um 1840 komponierten Werken mit dem gleichen Namen.

Gondoliera
Die Gondoliera greift das venezianische Volkslied La bionda in gondoletta von Giovanni Battista Peruchini (1784–1870) auf: Ein Kavalier lädt eine junge Frau zu einer romantischen Gondelfahrt ein – mit durchaus eindeutigen Hintergedanken. Der Anblick der Geliebten, die vom Wogen der Wellen eingelullt eingeschlafen ist, führt ihn aber auf den Pfad der Tugend zurück – er bringt es nicht übers Herz, sie aufzuwecken.

Canzone
Die Canzone zitiert Gioachino Rossinis Oper Othello. Unmittelbar bevor Othello auftritt, um Desdemona zu töten, erklingt im Hintergrund das Lied eines Gondoliers, das sich auf einen Vers aus Dantes Divina comedia bezieht: "Nessun maggior dolore / che ricordarsi del tempo felice / ne la miseria" ("Kein größerer Schmerz als sich erinnern glücklich heiterer Zeit im Unglück").

Tarantella
Als Abschluss folgt eine virtuose Tarantella, die auf zwei Themen des Komponisten und Musikwissenschaftlers Guillaume-Louis Cottrau (1797–1847) basiert. Als Mittelteil wird noch eine mit zahlreichen virtuosen Ornamenten und Umspielungen garnierte Canzone napoletana – ein neapolitanische Volkslied eingeführt.

Weblinks

 Text der Gondoliera in https://vec.wikisource.org/wiki/La_biondina_in_gondoleta

Werk von Franz Liszt
Klaviermusik

Venezia e Napoli


Die Copa del Rey 1927 war die 25. Austragung des spanischen Fußballpokals.

Der Wettbewerb startete am 27. Februar und endete mit dem Finale am 15. Mai 1927 im Estadio de Torrero in Saragossa. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war der FC Barcelona. Den Titel gewann Real Unión durch einen 1:0-Erfolg nach Verlängerung im Finale gegen Arenas Club.

Teilnehmer

Achtelfinale
Das Achtelfinale fand in acht Gruppen mit Hin- und Rückspielen statt. Die jeweiligen Gruppensieger qualifizierten sich für das Viertelfinale. Die Gruppenspiele wurden zwischen dem 27. Februar und 3. April ausgetragen. Bei gleicher Punktanzahl entschied nicht das Torverhältnis, sondern ein Entscheidungsspiel über den Einzug ins Viertelfinale.

Gruppe 1

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Entscheidungsspiele
Das Spiel wurde am 10. April in Badajoz ausgetragen.

|}

Gruppe 2

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 7., 10. und 12. April in Madrid ausgetragen.

|}

Gruppe 3

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Gruppe 4

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Entscheidungsspiele
Das Spiel wurde am 10. April in Saragossa ausgetragen.

|}

Gruppe 5

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Gruppe 6

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Gruppe 7

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Entscheidungsspiele
Das Spiel wurde am 10. April in Madrid ausgetragen.

|}

Gruppe 8

| valign="top" style="width:40%" |

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 17. April, die Rückspiele am 24. April 1927 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 1. Mai in Santander, Saragossa und Madrid ausgetragen.

|}

Halbfinale
Im Halbfinale wurde jeweils nur eine Begegnung auf neutralem Boden ausgetragen. Die Spiele fanden am 8. Mai 1927 in Saragossa statt.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1927
Fußballsaison 1927

Copa del Rey 1927


Robert Randolph and the Family Band es una banda estadounidense de góspel dirigida por el guitarrista de pedal steel Robert Randolph (Robert Jermaine Randolph, nacido el 8 de agosto de 1977 en Irvington, Nueva Jersey ). NPR ha descrito a la banda como una con una "arrogancia de rock 'n' roll irresistible". Rolling Stone incluyó a Randolph en su lista de los 100 mejores guitarristas de todos los tiempos. La banda ha lanzado seis álbumes de estudio y ha sido nominada al Grammy cuatro veces.

Historia de la banda
El líder Robert Randolph se formó como guitarrista de pedal steel en la iglesia House of God y hace un uso destacado del instrumento en la música de la banda. El instrumento se conoce en muchas iglesias pentecostales afroamericanas como "sacred steel". Randolph fue descubierto mientras tocaba en una convención de "sacred steel" en Florida.

El sonido del grupo está inspirado en bandas legendarias de funk como Earth, Wind & Fire y Sly & the Family Stone. El propio Randolph ha explicado que en sus años de adolescencia antes de ser descubierto por la comunidad secular, desconocía casi por completo la música no religiosa. Continuó exclamando en una entrevista que "crecí y vi a muchos tipos mayores tocando guitarras lap steel y pedal-steel en mi iglesia. Nunca había oído hablar de los Allman Brothers, ni siquiera de Buddy Guy o Muddy Waters".

Antes de lanzar álbumes con The Family Band, Randolph fue seleccionado por el organista de jazz de vanguardia John Medeski para unirse a él y North Mississippi Allstars en su proyecto improvisado de 2001, The Word. Justo antes del lanzamiento del álbum debut de The Word, Randolph llamó la atención de los fanáticos de la música a través de una reseña de Neil Strauss en The New York Times en abril de 2001. En su primera gira fuera de la iglesia de la costa este, la nueva Family Band de Randolph abrió para North Mississippi Allstars y luego se reunió con los músicos después de su presentación, con Medeski, como The Word.

El primer álbum de Robert Randolph and the Family Band, Live at the Wetlands, fue lanzado en 2002 en Family Band Records, grabado en vivo el 23 de agosto de 2001, justo antes del cierre del club. La banda lanzó su debut en el estudio, Unclassified el 5 de agosto de 2003. Atrajeron la atención de Eric Clapton y posteriormente realizaron una gira como acto secundario con el guitarrista de blues inglés. Más tarde, Clapton participó como invitado en su álbum Colorblind de 2006, tocando en una versión de " Jesus Is Just Alright ".

En 2002, ABC los contrató para hacer el nuevo tema musical de la NBA de la cadena. La canción, "We Got Hoops", solo apareció en tres transmisiones, aunque se usó durante las temporadas de la NBA y la WNBA durante las promociones de ambas ligas. En septiembre de 2003, Randolph figuraba en el puesto 97 en la lista de los 100 mejores guitarristas de todos los tiempos de la revista Rolling Stone. Robert entró en la lista siguiendo a Leigh Stephens y precediendo directamente a Angus Young. En febrero de 2004, Robert Randolph and the Family Band junto con la banda OAR lanzaron una versión de " Fool in the Rain " de Led Zeppelin, que estuvo disponible para su compra en línea a través de iTunes. Esta versión se tocó en vivo con OAR en su show del 18 de junio de 2009 en Charter One Pavilion en Chicago.

Su tercer álbum, Colorblind, fue lanzado el 10 de octubre de 2006. La canción "Ain't Nothing Wrong With That" se usó en varios comerciales de NBC y en la broma de Katherine Jenkins y Mark Ballas en Dancing with the Stars. En junio de 2008 , Discovery Channel usó esta misma canción en una popular promoción titulada "It's All Good" para su programación de verano. La canción "Thrill of It" fue utilizada durante la temporada de fútbol americano universitario de 2007 por ABC durante sus juegos College Primetime.

Trabajaron con el productor T-Bone Burnett en su cuarto álbum de estudio We Walk This Road, lanzado en 2010. Lanzaron el supuesto primer sencillo de ese álbum titulado "Get There" pero esta canción no apareció en el álbum. El primer sencillo oficial del álbum es "If I Had My Way". Randolph usó su guitarra de acero con un pedal wah-wah.

Su grabación de 2019, Brighter Days, fue elegida como "Álbum de blues favorito" por AllMusic.

Apariciones en vivo
Los conciertos de Randolph son conocidos por sus animadas representaciones teatrales, y Randolph se contenta con dejar que el resto de la banda toque mientras él baila. La danza es una parte integral de los conciertos. Durante "Shake Your Hips", se anima a las mujeres a bailar en el escenario.

Otros conciertos regulares notables involucran a toda la banda intercambiando instrumentos, lo que permite a cada miembro mostrar su competencia musical. Cuando queda completamente cautivado por su música, Randolph patea la silla lejos de su guitarra de pedal de acero y baila mientras toca. De vez en cuando se pasa un micrófono por la primera fila de la audiencia, para que puedan cantar durante la canción "I Need More Love". Los miembros de la audiencia también son llamados al escenario para cantar (" Purple Haze") o ser guitarristas invitados en una canción.

La banda hizo su primera aparición en televisión en Late Show with David Letterman el 5 de agosto de 2003, interpretando "I Need More Love".

En 2004, Robert Randolph and the Family Band fue el acto de apertura de la gira de Eric Clapton. Aparecen de manera destacada en el DVD del Festival de guitarra Crossroads de Clapton (2004). La banda también aparece en los DVD del Bonnaroo Music Festival. La duración de los conciertos puede variar mucho según las canciones que se toquen (la banda no usa una lista de canciones) y cuánto duran las improvisaciones. Los conciertos superan el tiempo asignado si la banda y el público se divierten. La mayoría de los conciertos no tienen intermedio; en cambio, los miembros de la banda saldrán del escenario dejando a uno o dos miembros la oportunidad de brillar con solos. La única vez que la banda se detiene es para relajarse, hidratarse y planificar el bis. El 9 de octubre de 2004, Robert Randolph and the Family Band apareció en el programa de televisión de PBS Austin City Limits.

El 24 de enero de 2007, jugaron en Dallas en Victory Plaza fuera del American Airlines Center como parte de las celebraciones del partido NHL All Star de 2007. The Family Band ha abierto para Dave Matthews Band para algunos espectáculos en sus giras 2002-09. En 2005, Robert Randolph apareció en el lanzamiento de Dave Matthews Band Weekend on the Rocks. Robert Randolph ha actuado como invitado durante el set de Dave Matthews Band en canciones como " All Along the Watchtower ", "Louisiana Bayou", "Stand Up", "Smooth Rider", "You Might Die Trying" y "Two Step ", entre otros.

En 2007, Robert Randolph y la Family Band tocaron en la inauguración del Festival Internacional de Música de South Padre. En 2008, abrieron para Eric Clapton y también fueron uno de los cuatro artistas destacados en el Music Builds Tour. Robert Randolph and the Family Band tocaron en Oxford, Misisipi el 25 de abril de 2009, como parte del 14.º Festival anual de las artes de dos pisos. En 2009, Randolph también participó en dos presentaciones en vivo de "Fool In The Rain" de Led Zeppelin con la banda OAR.

Además, el 22 de junio de 2014, Robert Randolph y la Family Band tocaron en el TD Toronto Jazz Fest, dando la bienvenida al escenario a un nuevo "primo" Andrew Prince para dos canciones.

Robert Randolph y la Family Band tocaron en el décimo festival anual de música y artes Rooster Walk en mayo de 2018.

El 30 de julio de 2022, Robert Randolph y Family Band abrieron para Zac Brown Band fuera del Soaring Eagle Casino en Mt. Pleasant, Michigan.

Premios

Premios Grammy

Discografía

Álbumes de estudio

Álbumes en vivo
 Live at the Wetlands (2002)
 Live in Concert (2011)

Apariciones especiales en álbumes
 2001: "Garden of Love" y "Opportunity" - Demolition String Band sobre Pulling Up Atlantis
 2002: " Cissy Strut ", " Ruler of My Heart " y " Tell It Like It Is " - Dirty Dozen Brass Band en Medicated Magic
 2004: "Mas Y Mas" - Los Lobos en Live at the Fillmore (versión DVD)
 2004: "The Good Life" - Rachael Lampa sobre Rachael Lampa
 2005: " Crosstown Traffic " - Soulive en Break Out
 2005: "Exodus" y "Louisiana Bayou" - Dave Matthews Band en Complete Weekend on the Rocks
 2005: "I Am an Illusion" - Rob Thomas en . . . Something to Be
 2005: " I Want to Take You Higher" - Sly & The Family Stone sobre Different Strokes by Different Folks
 2005: " Lay Lady Lay " - Buddy Guy en Bring 'Em In
 2005: "Mission Temple Fireworks Stand" - Sawyer Brown en el Mission Temple Fireworks Stand
 2005: "Oh, mi señor" - Ringo Starr en Elige el amor
 2005: "Trinity" - Santana y Kirk Hammett de Metallica en All That I Am
 2005: "21st Century Schizoid Man" - Ozzy Osbourne en Under Cover
 2008: "Otherside" - Tercer día en Apocalipsis
 2008: "Out in the Woods" y "Ese es mi hogar" - Buddy Guy en Skin Deep
 2008: "Train's A Comin '" - JD & The Straight Shot en Right On Time
 2010: "There's No Tomorrow" - Elton John y Leon Russell en The Union
 2011: "Straight Down the Line" - Robbie Robertson sobre cómo convertirse en clarividente
 2015: "Oh My Lord" - Randy Bachman en Heavy Blues

Apariciones especiales en bandas sonoras
 2002: NBA en ABC - "Tenemos aros"
 2004: ATV Offroad Fury 3 - "Apretar"
 2006: NBA Live 07 - "Emoción de eso"
 2007: Grey's Anatomy - "Eso no tiene nada de malo"
 2007: Stomp the Yard - "No hay nada de malo en eso"

Referencias

Artistas de Warner Bros. Records
Grupos de funk rock
Grupos de música funk de Estados Unidos

Robert Randolph and the Family Band


Esta é a lista que reúne as primeiras-damas do estado de Tocantins.

O termo é usado pela esposa do governador de Tocantins quando este está exercendo os plenos direitos do cargo. Em uma ocasião especial, o título pode ser aplicado a mulheres que não são esposas, quando o governador é solteiro ou viúvo. A atual primeira-dama é Karynne Sotero Campos, esposa do 12.º governador tocantinense Wanderlei Barbosa.

Ver também
 Lista de governadores do Tocantins
 Lista de cônjuges dos governadores das unidades federativas do Brasil

Primeiras-damas do estado de Tocantins
Listas de primeiras-damas

Lista de primeiras-damas do estado de Tocantins


Nogometni klub "Prigorje" (NK "Prigorje"; "Prigorje" Sveti Petar Orehovec; "Prigorje") je nogometni klub iz Svetog Petra Orehovca, općina Sveti Petar Orehovec, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2021./22. "Prigorje" se natječe u "3. ŽNL Koprivničko-križevačkoj", ligi sedmog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Klupske boje je žuta.

O klubu
NK "Prigorje" je osnovano 1996. godine. Od osnivanja seniorska momčad se natječe u županijskim ligama Nogometnog saveza Koprivničko-križevačke županije, i to pretežno u 3. županijskoj ligi.

Uspjesi
 3. ŽNL Koprivničko-križevačka
 prvak: 2010./11. (Križevci), 2011./12. (Križevci)
 drugoplasirani: 1996./97., 2009./10. (Križevci), 2021./22.

 4. ŽNL Koprivničko-križevačka
 drugoplasirani: 2018./19.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Poznati treneri

Povezani članci
 Općina Sveti Petar Orehovec
 Sveti Petar Orehovec (naselje)

Vanjske poveznice
 NK Prigorje Sveti Petar Orehovec, facebook stranica
  sofascore.com, NK Prigorje Sveti Petar Orehovec
  tipsscore.com, NK Prigorje Sveti Petar Orehovec
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB PRIGORJE SVETI PETAR OREHOVEC
 krizevciturnir.com, NK PRIGORJE (SPO)

Izvori

 Ivan Majdak: "Križevačka nogometna priča : 1909. – 2009.", Križevci, 2009.,
 nogomet.lzmk.hr, "Nogometni leksikon", Koprivničko-križevačka županija, nogometni savez
 ns-kckz.hr, Klubovi, pristupljeno 26. prosinca 2021.
 poslovna.hr, NOGOMETNI KLUB PRIGORJE SVETI PETAR OREHOVEC
 bisnode.hr, NOGOMETNI KLUB " PRIGORJE " SVETI PETAR OREHOVEC
 fininfo.hr, NK PRIGORJE

Nogometni klubovi u Koprivničko-križevačkoj županiji

NK Prigorje Sveti Petar Orehovec