The Alternative Music Foundation located at 924 Gilman Street, often referred to by its fans simply as "Gilman", is a non-profit, all-ages, collectively organized music club. It is located in the West Berkeley area of Berkeley, California, about a mile and a half west of the North Berkeley BART station and a quarter-mile west of San Pablo Avenue, at the corner of 8th and Gilman Streets.

Gilman is mostly associated with being the springboard for the '90s punk revival led by bands like Green Day, Operation Ivy, Rancid, AFI, and The Offspring.

Gilman showcases mostly punk rock, specifically pop punk and hardcore punk acts, as well as heavy metal, industrial metal, grindcore, ska punk and, most recently, hip hop.

History

Establishment

As early as 1984, punk rock fan and Maximumrocknroll founder Tim Yohannan began thinking about establishment of an all ages music space in the San Francisco bay area where bands could play and interact with audience members free of the structure of conventional music promotion. Actual organizational work began in 1985, with Yohannan joined in the effort by Victor Hayden, who had previously started a parallel project to start a punk club in Berkeley and who had already located a promising space in an industrial section of Berkeley. Although Yohannan initially had misgivings about the 924 Gilman Street location spotted by Hayden, he was ultimately persuaded that the building was a suitable space for the project which was envisioned. Negotiations began with the landlord and in April 1986 a lease was signed.

The organizing circle was expanded with a view to raising the $40,000 needed for rent and remodeling and for generating the volunteers necessary to make the construction project happen. Yohannan made use of his political connections and experience gained as a campaign volunteer for Berkeley Citizen's Action Group, an organization which had won majority control of the Berkeley City Council, and was able to call upon friends sitting on various city boards, urging their cooperation with the new venture. Berkeley mayor Gus Newport was supportive and project organizers crossed their t's and dotted their i's in winning the tacit approval for the project from businesses and residents of the area. The landlord also proved himself reliable and supportive of the goals of his new tenants.

Tim Yohannan later recalled:

"We didn't know shit about construction, and people were coming out of the woodwork, just showing up and helping—people who had the skills we needed, carpenters, plumbers, electricians. We had to build new bathrooms, etc., and pass the inspections. We got our final approval from the city the afternoon of our first show, which was New Year's Eve, December 1986."

Rent on the 2,000 square foot building was $2,000 per month at the time of the club's launch—regarded as a reasonable and manageable rate.

On December 31, 1986, the first musical performance was held at 924 Gilman. Since then, it has been one of the longest-running independent music venues in the United States. The club slowly progressed as a mecca for punk youth to get away from everyday issues at home, work, government, etc.

In its initial phase hardcore punk shows were held three days a week—on Friday and Saturday nights as well as Sunday matinees. This quickly proved to be overwhelming for club volunteers, however, and as an alternative non-hardcore shows began to be run on Fridays by a separate crew of organizers. These Friday shows were more poorly attended than the Saturday night and Sunday afternoon hardcore extravaganzas but nevertheless served their purpose of providing an alternative venue to bands seeking to escape the grim reality of 21-and-over bar shows while allowing core volunteers to avoid the burnout associated with excessive event scheduling. This necessary scheduling adjustment had the serendipitous effect of diversifying and broadening the base of support for the 924 Gilman space.

Founding principles
As one early participant recalled, "in order to not be closed down by local police we had to have rules, such as no drinking in or around the club, no fighting, things like that." This necessitated a regularized approach to security and resulted in events that were less violent than the 1980s hardcore norm, providing a more or less "safe environment" and sense of collective responsibility.

Josh Levine, a long time punk rock fan, band member, and 1986 Gilman volunteer later recalled:

"There was something in the air, you could say, back then. A good feeling, or a sense of pulling together, and unity among people who just wanted to see bands that was free of sexism, homophobia, racism, and especially violence. Shows were not as safe then—there were shows I went to before Gilman where I got beat up... Shows where I went to jail, just for being a punk rock kid out after curfew. And worse, shows where I saw people getting beat up by skinheads, or jocks, and there was not a damn thing I could do about it if I wanted to stay healthy. Those were the kind of things that motivated us to get involved."

Despite a few early incidents of vandalism, a fertile creative environment rapidly developed. The venue saw the first public appearance of Operation Ivy, a thrashing ska-punk outfit that gained nearly instantaneous local popularity, and was a proving grounds for the young Green Day—the albums of whom helped to launch the Lookout Records empire of Larry Livermore and David Hayes. The eclectic sounds of this and other pioneer "Gilman bands" stood in contrast to the speed metal and ultra-aggressive hardcore which dominated the punk world during the middle 1980s.

Staying true to the "independent spirit" was also a major component of the venue's philosophy, and many of the bands that started out at Gilman found themselves on the outs with the club after achieving mainstream success. Green Day's song "86" from their album Insomniac is about being banned from the club after their major label debut Dookie was released.

September 1988 closure

Although the Gilman "warehouse" provided a vital all-ages venue and spawned a vibrant local musical scene, its success was neither inevitable nor linear. On September 11, 1988, citing the "physical and emotional exhaustion" of volunteers, ongoing problems with vandalism, and financial difficulties resulting from a $16,000 legal award to a slam dancer who had fallen and broken his arm in the pit, and expiration of the building lease, Gilman shut its doors. In a published eulogy by Tim Yohannan, Gilman was remembered as a fun place where "the old macho bullshit got attacked" and a stand had been made against "creeping racist and fascist crap." The club's core volunteers were not despondent, Yohannan noted, and hoped to "arrange special shows at other existing venues" in the future.

A note was scrawled on a scrap of paper and taped to the window by Yohannan, noting that the Gilman Street Project was "now closed permanently due to lack of the creative juices necessary to make it worthwhile." Yohannan added that "apathy and taking Gilman for granted" had "led to a consumerist attitude" and that the decision had been made by core volunteers to "work together in other ways."

Although the September closure spelled an end to Tim Yohannan's personal connection with the club, core volunteers almost immediately reorganized to launch a "new club" at the 924 Gilman location, based upon the core principles established by the previous venture.

2016 boycott
In May 2016, members of the club's community anonymously called for a boycott of 924 Gilman in online posts over Facebook and Tumblr citing several failures of the club in upholding its stated rules and ethics, notably a show featuring controversial hardcore punk bands Fang and Slapshot only narrowly being moved to an alternative venue, as well as allegations of sexism, transphobia and ableism made against some core volunteers at the time. Maximumrocknroll expressed support for the boycott, with then-editor Grace Ambrose stating that "Gilman's actions run counter to the spirit that propels MRR."

Music
Gilman showcases mostly punk rock, running the gamut from hardcore punk and grindcore to pop punk and ska punk, including as well industrial metal and, most recently, hip hop.

Bands with major label contracts, including AFI, The Offspring, and Green Day, are only allowed to play the club when membership approves that individual show, a policy that enabled Green Day to play at Gilman again at least twice since they signed with a major label. Many of the other bands which have played the club in the past are now defunct. The venue still serves the East Bay and Northern California hardcore scene by bringing local, national, and international acts to the East Bay.

A 2004 history of the club, 924 Gilman: The Story So Far, was written and edited by Brian Edge, who collected memories and anecdotes from many of the seminal contributors to the club's day-to-day operations from 1986 through publication in 2004. The book is available through AK Press and also contains a full list of Gilman's shows from 1986 through early 2004.

Jello Biafra incident

On May 7, 1994, an incident occurred in which former Dead Kennedys singer Jello Biafra was assaulted and injured. A group of rough slam dancers in the pit had been crashing into audience members. In the process one of these individuals, said to be a man using the punk rock name "Cretin," knocked Biafra into a chair, with another rolling over his legs, causing serious damage to one knee and leg. Biafra is said to have yelled an epithet at the individual who crashed into him and demanded that he produce identification so that he could be billed for whatever hospital costs would ensue. A fight ensued, during which Biafra is said to have been knocked to the floor and held down, where he was kicked in the head by "Cretin." During the incident others are said to have taunted Biafra, yelling "rich rock star" and "sellout."

Police were called but "Cretin" and his friends escaped the premises in a van bearing Arizona plates. Biafra was hospitalized, where it was determined that he suffered detached ligaments and a broken leg. Biafra was also forced to cancel a scheduled spoken word tour as a result of the injuries he suffered. Biafra held Maximumrocknroll indirectly responsible for the incident, claiming that his assailants were repeating allegations that he was a "rich rock star" made in a column which had recently appeared in the magazine.

Footnotes

External links

Buildings and structures in Berkeley, California
Social centres in the United States
Hardcore punk
Music of the San Francisco Bay Area
Music venues in the San Francisco Bay Area
Nightclubs in the San Francisco Bay Area
Punk rock venues
Music venues completed in 1986
1986 establishments in California
All-ages DIY venues in the United States

924 Gilman Street


Grafički papir može biti papir za pisanje, za crtanje i za tisak. Između prvih dviju vrsta nema veće razlike u načinu proizvodnje i svojstvima. Od papira za pisanje posebno se traži da su prikladni za pisanje tintom, to jest da se tinta ne razlijeva. To svojstvo, koje je danas sve manje važno, postiže se dodavanjem keljiva, u prvom redu prirodnih smola, u papirnu masu prilikom proizvodnje.

Najveći dio proizvedenog papira služi kao tiskovni papir (papir za tisak). Pri tom se razlikuje tisak teksta (knjige, novine, časopisi) od tiska ilustracija (plakati, prospekti, reprodukcije), pa se prema tome u tiskarstvu upotrebljava mnogo različitih vrsta papira. Tako se za knjige luksuznih izdanja primjenjuje vrlo kvalitatan bezdrvni papir, koji za ilustracije mora biti još posebno gladak i zatvorenih pora. S druge strane, novinski papir (roto papir) i papir za jeftine časopise sadrži i do 90% drvenjače, a često i mnogo tvari dobivenih preradom starog papira.

Podjela
Najvažniji su grafički papiri: ofsetni papir, novinski papir, crtaći papir i papir za računala.

Ofsetni papir

Ofsetni papir je dimenzijski stabilan, keljen, a radi stabilnosti nanesenih boja u ofsetnom tisku njegova pH-vrijednost treba biti oko 4,5. Ofsetni papir je strojnogladak papir namijenjen za ofsetni tisak. Kako taj tisak ovisi o kvaliteti papira više od bilo kojeg drugog tiskarskog postupka, to se od ofsetnog papira vrlo mnogo traži s obzirom na dimenzijsku stabilnost, površinsku čvrstoću, prašenje, čerupanje, jednoličnu debljinu i vlažnost.

Plakatni papir ili afišni papir

Plakatni papir ili afišni papir većinom se proizvodi u jarkim bojama, jednostrano gladak, nekeljen ili slabo keljen, podesan za tisak plakata i letaka.

Biblijski papir

Biblijski papir ubraja se u grupu tankih tiskovnih papira. To je vrlo kvalitetan bezdrvni papir izrađen od lanenog vlakna ili od drvne celuloze s primjesom celuloze od prerađenog otpadnog tekstilnog materijala biljnog porijekla. Dorađen je satiniranjem, vrlo je čvrst, gramature od 25 do 50 g/m2, djelomično proziran, bijel do slabo žute boje. Upotrebljava se za tiskanje priručnih knjižica malog formata i tankih listova kao što su džepni kalendari ili, na primjer, Biblije, po kojoj je tako nazvan, zatim za tiskanje prospekata, uputa za upotrebu lijekova i tako dalje.

Pelirni papir
Pelirni papir ili florpost papir je vrlo fini bezdrvni papir, tanak, lako proziran, visoko satiniran, bez punila, bijel ili obojen, gramature od 25 do 40 g/m2. Upotrebljava se kao pisaći papir, zatim za tiskanje ljekarničkih uputa, a proizveden u jednoj ili više boja služi kao fini omotni papir.

Visokosjajni papir
Visokosjajni papir je osobito oštro satinirani papir ili karton velike glatkoće i visokog sjaja. Na takvim se papirima postižu vrlo kvalitetne reprodukcije s najbogatijom paletom tonova.

Novinski papir

Novinski papir ili roto papir je izrađen od jeftinih vlakana, najčešće drvenjače, obično je slabo bijeljen i strojno gladak. Novinski papir je srednjefini papir s mnogo drvenjače i s malim udjelom punila (kaolina). Neobojen je ili slabo obojen, strojnogladak, gramature od 50 do 55 g/m2, sadrži do 10% vlage kako ne bi bio previše krhak. Ne smije sadržavati grubih nečistoća, pješćanih zrnaca i djelića drvenjače. Izrađuje se u velikim koturima (valjcima) i služi za tisak dnevnih i periodičnih listova na rotacijskom stroju.

Ilustracijski papir
Ilustracijski papir je većinom srednjefini, ponekad i bezdrvni papir, djelomično keljen, visoke glatkoće, do 30% pepela, gramature od 55 do 80 g/m2. Upotrebljava se za tiskanje periodičnih izdanja u kojima osim teksta ima i mnogo slika.

Papir za umjetnički tisak
Papir za umjetnički tisak (još i kunstdruck papir) je bezdrvni ili srednjefini papir, obostrano jednolično prekriven slojem pigmenata, velike glatkoće i visokog sjaja, gramature od 80 do 350 g/m2. Namijenjen je za tisak s finim rasterom za ilustrirane knjige, časopise, kataloge, prospekte i višebojne umjetničke reprodukcije. Osim sjajnog, može biti premazan i mat premazom.

Voluminozni tiskovni papir
Voluminozni tiskovni papir je mekan, elastičan, strojnogladak, bezdrvni papir male gustoće i bez punila. Od papira te grupe najpoznatiji je perolaki papir.

Crtaći papir

Crtaći papir je bezdrvan, bijeljen, dobro keljen, gladak, visoka opaciteta (slabe prozirnosti). Crtaći papir i karton izrađeni su od drvne celuloze i otpadnog tekstilnog materijala. Samo školski crtaći papiri imaju primjese drvenjače. Dobro su keljeni, vrlo otporni na brisanje, neznatne su glatkoće, a neki tehnički papiri i papiri za umjetničke slike mogu imati vrlo zrnatu površinu. Razlikuje se papir za crtanje ugljenom, kredom, akvarelom, temperom i uljem, crtaći papir za školsku upotrebu i za crtanje perom. U tehničke svrhe upotrebljava se crtaći papir za radioničke nacrte, prozirni ili transparentni crtaći papir, naravni paus papir, uljni paus pair i paus platno.

Akvarelni papir

Akvarelni papir izrađuje se kao bezdrvni crtaći papir (gramatura od 80 do 350 g/m2), kao srednjefini crtaći papir za školske crtanke ili od otpadnog tekstilnog materijala kao strojnoglatki papir.

Dijagramski papir
Dijagramski papir je bezdrvni, dobro satinirani pisaći papir gramature od 80 do 120 g/m2, velike dimenzijske stabilnosti i otpornosti na brisanje. Izrađuje se ponekad kao prozirni papir na kojemu se tiska koordinatni raster (milimetarski, logaritamski i slično). U obliku kotura (kružnog oblika) ili dijagramskih okruglih listova služi za bilježenje podataka na mjernim instrumentima.

Listovni papir
Listovni papir je bezdrvni bijeli ili blago obojeni, punokeljeni, satinirani papir, gramature od 60 do 100 g/m2. Upotrebljava se za pisanje rukom.

Paus papir

Paus papir je proziran, tanak bezdrvni crtaći i pisaći papir, vrlo tvrd i čvrst, bez punila, dobro keljen površinski ili u masi, proniknut nekim sušivim uljem, lakom ili balzamom.

Pisaći papir
Pisaći papir je bezdrvni papir, srednjefini papir ili papir s malom primjesom drvenjače, gramature od 60 do 90 g/m2. Bijel je ili obojen pastelnim tonovima, satiniran ili strojnogladak, a bolje vrste imaju vodeni znak. Upotrebljava se za pisanje, punokeljen je i neproziran, pa se tintom može pisati na obje strane.

Papir za računala
Papir za računala je strojno gladak, rjeđe i satiniran, prodaje se u rolama i u formatima prilagođenima računalima.

Uredski papir
Uredski papir je bijeli, bezdrvni, punokeljeni pisaći papir s dobrim mehaničkim svojstvima, gramature od 70 do 80 g/m2. Služi kao papir za spise trajne vrijednosti koji se često upotrebljavaju.

Izvori

Papir
 Tiskarstvo

Grafički papir


Sir Oswald Ernald Mosley, al șaselea baronet de Mosley () a fost un politician britanic membru în Parlamentul Regatului Unit în perioada interbelică, devenit ulterior lider al partidului fascist Uniunea Fasciștilor Britanici (British Union of Fascists).

Note

Nașteri în 1896
Decese în 1980
Politicieni britanici din secolul al XX-lea

Oswald Mosley


Os bloqueadores da puberdade, também chamados de inibidores da puberdade ou bloqueadores hormonais, são medicamentos usados para adiar a puberdade em crianças. Os bloqueadores da puberdade mais comumente usados são os agonistas do hormônio liberador de gonadotrofina (GnRH), que suprimem a produção de hormônios sexuais, incluindo testosterona e estrogênio. Além de seus vários outros usos médicos, os bloqueadores da puberdade são usados por crianças transgênero para retardar o desenvolvimento de características sexuais indesejadas, modo a permitir que os jovens transgêneros tenham mais tempo para explorar sua identidade.

Usos médicos
Atrasar ou suspender temporariamente a puberdade é um tratamento médico para crianças cuja puberdade começou anormalmente precoce (puberdade precoce). Os bloqueadores da puberdade também são comumente usados para crianças com baixa estatura idiopática, para quem esses medicamentos podem ser usados para promover o desenvolvimento de ossos longos e aumentar a altura do adulto. Em adultos, os mesmos medicamentos são usados para tratar endometriose e câncer de próstata. Os bloqueadores da puberdade previnem o desenvolvimento de características sexuais secundárias biológicas. Eles retardam o crescimento dos órgãos sexuais e a produção de hormônios. Outros efeitos incluem a supressão das características masculinas de pêlos faciais, vozes profundas e pomo de Adão, e a interrupção das características femininas do desenvolvimento mamário e da menstruação.

Os bloqueadores da puberdade são às vezes prescritos para jovens transgêneros, para interromper temporariamente o desenvolvimento de características sexuais secundárias. Os bloqueadores da puberdade permitem que os pacientes tenham mais tempo para solidificar sua identidade de gênero, sem desenvolver características sexuais secundárias. Se uma criança mais tarde decidir não fazer a transição para outro gênero, a medicação pode ser interrompida, permitindo que a puberdade prossiga. Pouco se sabe sobre os efeitos colaterais a longo prazo dos bloqueadores hormonais ou da puberdade em crianças com disforia de gênero. Embora os bloqueadores da puberdade sejam conhecidos por serem um tratamento seguro e fisicamente reversível se interrompidos a curto prazo, também não se sabe se os bloqueadores hormonais afetam o desenvolvimento de fatores como densidade mineral óssea, desenvolvimento cerebral e fertilidade em pacientes transgêneros. Os bloqueadores da puberdade dão aos jovens transgêneros uma transição mais suave para sua identidade de gênero desejada como um adulto.

Embora poucos estudos tenham examinado os efeitos dos bloqueadores da puberdade para adolescentes transgêneros ou não conformes ao gênero, os estudos que foram conduzidos indicam que esses tratamentos são razoavelmente seguros e podem melhorar o bem-estar psicológico desses indivíduos, e foi encontrada uma associação entre bloqueadores da puberdade e diminuição da tendência suicida ao longo da vida.

Uma revisão publicada na Child and Adolescent Mental Health descobriu que os bloqueadores da puberdade são totalmente reversíveis e que estão associados a resultados positivos como diminuição da tendência suicida na idade adulta, melhora do afeto e do funcionamento psicológico e melhora da vida social.

Efeitos adversos na mineralização óssea e fertilidade comprometida são riscos potenciais de supressão puberal em jovens disfóricos de gênero tratados com agonistas de GnRH. Além disso, o tecido genital em mulheres transgênero pode não ser ideal para uma potencial vaginoplastia mais tarde na vida devido ao subdesenvolvimento do pênis.

Formas disponíveis
Vários bloqueadores da puberdade são usados. Estes incluem os agonistas de GnRH buserelina, histrelina, leuprorrelina, nafarelina e triptorelina. Os agonistas de GnRH estão disponíveis e são usados como injeções subcutâneas diárias, injeções subcutâneas ou intramusculares de depósito com duração de 1 a 6 meses, implantes com duração de 12 meses e sprays nasais usados várias vezes ao dia. Espera-se também que os antagonistas de GnRH sejam eficazes como bloqueadores da puberdade, mas ainda não foram amplamente estudados ou usados para esse fim. Progestágenos usados em altas doses, como acetato de medroxiprogesterona e acetato de ciproterona, foram usados como bloqueadores da puberdade no passado ou quando os agonistas de GnRH não são possíveis. Eles não são tão eficazes quanto os agonistas de GnRH e têm mais efeitos colaterais. O antiandrogênico bicalutamida tem sido usado como um bloqueador de puberdade alternativo em meninas transgênero para as quais os agonistas de GnRH foram negados pelo seguro.

Bloqueadores da puberdade de ação central, como os agonistas de GnRH, são ineficazes na puberdade precoce periférica, que é independente de gonadotropina. Nessa situação, inibidores diretos da ação e/ou síntese dos hormônios sexuais devem ser empregados. As opções de tratamento para a puberdade precoce periférica em meninas, como na síndrome de McCune-Albright, incluem cetoconazol, os inibidores da aromatase testolactona, fadrozol, anastrozol e letrozol, e os antiestrogênios tamoxifeno e fulvestrant. As possibilidades de tratamento para a puberdade precoce periférica em meninos, como na puberdade precoce familiar masculina limitada, incluem os antiandrogênios bicalutamida, espironolactona e acetato de ciproterona, cetoconazol e os inibidores da aromatase testolactona, anastrozol e letrozol.

Ver também
 Terapia de reposição hormonal

Bloqueadores de puberdade
Puberdade
Medicina e transição de gênero

Bloqueadores da puberdade


An Cynorkis symoensii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Daniel Geerinck ngan Roland Louis Jules Alfred Tournay. An Cynorkis symoensii in nahilalakip ha genus nga Cynorkis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cynorkis

Cynorkis symoensii


Matteuccia is a genus of ferns with one species: Matteuccia struthiopteris (common names ostrich fern, fiddlehead fern, or shuttlecock fern). The species epithet struthiopteris comes from Ancient Greek words  () "ostrich" and  () "fern".

Description
The fronds are dimorphic, with the deciduous green sterile fronds being almost vertical,  tall and  broad, long-tapering to the base but short-tapering to the tip, so that they resemble ostrich plumes, hence the name. The fertile fronds are shorter,  long, brown when ripe, with highly modified and constricted leaf tissue curled over the sporangia; they develop in autumn, persist erect over the winter and release the spores in early spring. Along with Dryopteris goldieana, it is one of the largest species of fern in eastern North America.

Classification
Matteuccia struthiopteris is the only species in the genus Matteuccia. Some sources include two Asian species, M. orientalis and M. intermedia, but molecular data shows that M. struthiopteris is more closely related to Onocleopsis and Onoclea (sensitive fern) than it is to M. orientalis and M. intermedia, and so the latter should be moved to a genus Pentarhizidium which contains those two species. Formerly classified as a member of the Dryopteridaceae, Matteuccia has been reassigned to the new much smaller family Onocleaceae.

Distribution

It is a crown-forming, colony-forming plant, occurring in temperate regions of the Northern Hemisphere in central and northern Europe, northern Asia, and northern North America. It grows from a completely vertical crown, favoring riverbanks and sandbars, but sends out lateral stolons to form new crowns. It can thus form dense colonies resistant to destruction by floodwaters.

Cultivation and uses

The ostrich fern is a popular ornamental plant in gardens. It has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit. While choosing a place of planting it should be taken into account that this fern is very expansive and its leaves often lose their beauty throughout the summer, especially if not protected from wind and hail.

The tightly wound immature fronds, called fiddleheads, are also used as a cooked vegetable, and are considered a delicacy mainly in rural areas of northeastern North America. It is considered inadvisable to eat uncooked fiddleheads. Brown "scales" are inedible and should be scraped or rinsed off.

The sprouts are also picked all over Japan, ("kogomi" in Japanese) as well as in other Asian regions, where they are considered a delicacy.

Matteuccia species are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species including Sthenopis pretiosus.

References

Sources

Hyde, H. A., Wade, A. E., & Harrison, S. G. (1978). Welsh Ferns. National Museum of Wales.

Polypodiales
Ferns of Asia
Ferns of the Americas
Ferns of Europe
Ferns of the United States
Flora of Asia
Flora of Europe
Flora of Northern America
Leaf vegetables
Perennial vegetables
Japanese vegetables
Garden plants of Asia
Garden plants of Europe
Garden plants of North America
Monotypic fern genera

Matteuccia


العراد منطقة صغيرة في إمارة أبوظبي في دولة الإمارات العربية المتحدة تقع على بعد 44 كم إلى الجنوب الغربي من مدينة العين وبمحاذاة الشريط الحدودي مع سلطنة عمان. وتبلغ مساحتها ما يقارب 65 كم مربع. تعتبر من المناطق الزراعية الخصبة وفيها العديد من المزارع.

السكان

يبلغ عدد سكان العراد 3000 نسمة حسب الإحصاء السكاني سنة 2005، ويبلغ عدد منازل المواطنين 30 منزل، يتكونون من عدد من القبائل العربية كالعوامر والشوامس وغيرها من القبائل العربية، والبقية من الأجانب المقيمين الذين يعملون في المزارع.

المرافق

كون المنطقة صغيرة وأعداد سكانها قليل بالإضافة لقربها من مدينة العين ومنطقتي الوقن والظاهرة ، فأن مرافقها قليلة تتكون من عدد من المحلات .

العادات

تتسم عادات أهل العراد بالطابع البدوي الأصيل للقبائل العربية التي تسكنها.

مراجع

مدن وقرى إمارة أبو ظبي

العراد


الإيمان الكبير ويسمى أيضا عين الأعيان في الفرق بين الإسلام والإيمان لشيخ الإسلام ابن تيمية، اشتهر الكتاب بعدما جمع عبد الرحمن بن محمد بن قاسم العاصمي مع ابنه محمد مجموع الفتاوى ثم تمّ إعادة طباعته ككتاب وحده بعد تحقيقه على ثلاث نسخ خطيّة.

محتويات الكتاب

وصلات خارجية
 تحميل كتاب الإيمان الكبير من موقع طريق الإسلام

مراجع

مؤلفات ابن تيمية
كتب عربية في القرن 13

الإيمان الكبير (كتاب)


Andersen & Martini er en dansk børsnoteret bilforhandler grundlagt i 1939 som primært forhandler bilmærkerne Opel, Kia og Peugeot. Virksomheden er også importør af Cadillac og Chevrolet Corvette. Virksomheden har bilforhandlere og værksteder på syv lokationer i Storkøbenhavn med hovedsæde i Greve. Andersen & Martini er hovedsageligt familieejet med størstedelen af aktierne ejet af administrerende direktør Peter Hansen.

Produkter
Andersen & Martini forhandler bilmærkerne Opel, Kia og Peugeot. Tidligere har virksomheden også solgt bl.a. Fiat og Saab og har derfor stadig autoriserede værksteder for disse mærker. Andersen & Martini åbnede i 2017 et officielt Tesla-skadescenter og en brugtvognsforhandler med premiumbiler i Greve.

Referencer

Eksterne henvisninger

Bilforhandlere og autoværksteder i Danmark
Etableret i 1939
Bilforhandlerkæder i Danmark

Andersen & Martini


Apiro ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Macerata in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 28 Kilometer nordwestlich von Macerata. Apiro ist Teil der Comunità montana del San Vicino und grenzt unmittelbar an die Provinz Ancona, im Südosten der Gemeinde liegt ein Teil des Lago di Cingoli.

Geschichte
Das Gemeindegebiet war von Etruskern besiedelt oder die hiesigen Stämme standen im Kontakt mit den Etruskern. Die hier gefundene etruskische Kriegerstatuette von Apiro, die heute im Nelson-Atkins Museum of Art steht, stammt aus der Zeit um 460 vor Christus.

Persönlichkeiten
 Filippo Mariotti (1833–1911), Literaturkritiker, Ministerialbeamter und Politiker

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken

Apiro


O Castelo de Beynac é uma antiga fortaleza, construída no século XI. Está localizado na comuna francesa de Beynac-et-Cazenac, no departamento de Dordonha da região de Nova-Aquitânia.

História

No ano de 1050, Hélie de Beynac constrói um castrum no topo do penhasco. E em 1115, a fortaleza foi ampliada pelo Maynard de Beynac.

Em 1194, o proprietário do castelo Adhémar de Beynac morre sem herdeiros. Ricardo, o Coração de Leão, reivindica o castelo e põe seu tenente de confiança Mercadier para comandá-lo. Ricardo morre em batalha no ano de 1199 e Mercadier é assassinado em 1200. E o castelo voltou a ser propriedade dos senhores de Beynac. As tropas de Simon de Montfort atacam o castelo, no ano de 1214 e destroem o calabouço.

No ano de 1259, devido ao Tratado de Paris, Beynac passou a pertencer aos ingleses. Entre os anos de 1328 e 1368, o castelo passou para os franceses e ingleses por diversas vezes, até que em 1368, a França decide ficar com Beynac de vez. No ano de 1370, o castelo passa a pertencer a Pons de Commarque, através do casamento com sua sobrinha de três anos, única herdeira do castelo.

Em 1753, o único herdeiro masculino do castelo morre, e passa a pertencer a Christophe de Beaumont, através de seu casamento com Marie-Claude de Beynac. Os Beaumont não residem no castelo, que foi abandonado até o ano de 1860, quando retornam para moradia. As reformas feitas por Beaumont foram dispendiosas e o levou a falência.

No dia 11 de fevereiro de 1944, o castelo foi classificado como Monumento Histórico Nacional.

Em 1961, o castelo vai a leilão e é comprado por Lucien Grosso, que restaura a edificação e o abre para visitações. No ano de 2008, Grosso falece e a propriedade passa para sua esposa Denise Grosso, que mantém os projetos do marido. No ano de 2016, Denise Grosso vem a falecer, e Alberic de Montgolfier passa a ser o proprietário do castelo, conforme desejo da família Grosso. Audrey de Montgolfier, esposa de Alberic, passa a administrar o castelo.

Estrutura
O acesso ao castelo se dá através de uma esplanada, onde se encontra o primeiro portão, que leva a Sala da Guarda. Na parte de trás da Sala de Guarda, há uma estreita escada em espiral, que leva ao segundo pavimento. No segundo pavimento está uma cozinha, construída no século XIV, com duas lareiras. No terceiro pavimento, acima da cozinha, está o Salão de Estado com uma lareira em estilo italiano decorada com esculturas, em anexo há uma oratória decorada com afrescos. Ainda neste pavimento, acima da cozinha, há algumas salas com janelas gradeadas. Ainda no terceiro pavimento, mas acessada por uma escada construída no XVII, está a Sala de Visitas decorada com móveis estilo Louis XIII e pinturas no teto. No castelo ainda há uma outra cozinha, construída no século XIII; uma ponte levadiça que leva até ao barbacã; e do lado externo, há uma capela românica.

No cinema
O castelo já serviu de cenário para filmes comoː

 1973 - Colinot Trousse-Chemise;
 1993 - La fille de d'Artagnan, de Bertrand Tavernier;
 1993 - Les Visiteurs 1, de JM Poiré;
 1996 - Les Visiteurs 2, de JM Poiré;
 1998 - Jeanne d'Arc, de Luc Besson;
 2003 - Fanfan la Tulipe, de Gérard Krawczyk;
 2021 - O último Duelo, de Ridley Scott.

Turismo
O castelo está aberto ao público todos os dias, com entrada paga. As visitas podem ser feitas sozinhas ou guiadas. Dispõe de áudio-guia gratuito.

Ligações externas

 Site oficial de Château de Beynac

Castelos de França
Dordonha

Castelo de Beynac


Cascadas de Wonotobo (en neerlandés: Wonotobovallen; en inglés: Wonotobo Falls) consiste en una serie de cascadas y rápidos en el río Courantyne, el río que forma una frontera natural entre los países suramericanos de Guyana y  Surinam.

Wonotobo es una barrera infranqueable, a unos 350 km aguas arriba de la boca del Courantyne en Nueva Nickerie. Los rápidos son sólo accesibles por barco. Surgen a partir de cuatro estuarios que fluyen de forma permanente, llamados el inglés, el francés, la grúa azul y el holandés, y una serie de corrientes más pequeñas y menos permanentes.

Petroglifos
A una distancia de unos 200 metros de las cataratas, hay un asentamiento amerindio abandonado. En julio de 1959, Dirk Geijskes descubrió petroglifos y cerámica cerca del asentamiento. Se ha hallado un total de 33 petroglifos. Una datación por radiocarbono estableció una edad de unos 1900 antes del presente, siendo el complejo de petroglifos más antiguo en las Guayanas en ese momento. La mayoría de los petroglifos se encuentran en la cuenca del Courantyne y brindan una visión importante del mundo ceremonial, mítico y religioso de estos pueblos indígenas anteriores al contacto.. Los petroglifos en Werehpai, descubiertos posteriormente, terminaron siendo significativamente más antiguos.

Fauna
Las cataratas son celebres por ser el hábitat de Pseudoplatystoma, un género de varios pejegatos sudamericanos.

Véase también
Cascadas del Valle Misterioso
Cascadas de ʻŌpaekaʻa
Cascadas Derna
Cascadas de Suyangsan

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Cascadas de Guyana
Cascadas de Surinam
Región de Berbice Oriental-Corentyne
Distrito de Sipaliwini

Cascadas de Wonotobo


O Paraguai competiu nos Jogos Pan-Americanos de 2019 em Lima, Peru, de 26 de julho a 11 de agosto de 2019.

A equipe paraguaia consistiu em 71 atletas (48 homens e 23 mulheres) competindo em 18 esportes, compondo a maior delegação já enviada pelo país aos Jogos Pan-Americanos.

Durante a cerimônia de abertura dos jogos, o mesatenista Alejandro Toranzos foi o porta-bandeira do país.

O Paraguai ganhou um total de cinco medalhas nos jogos, sendo o recorde do país em uma única edição. O país também ganhou a primeira medalha de ouro em Jogos Pan-Americanos, com a vitória do golfista Fabrizio Zanotti no evento individual.

Atletas
Abaixo está a lista do número de atletas (por gênero) participando dos jogos por esporte/disciplina.

Medalhistas

Basquetebol

5x5
Sumário

Feminino

Grupo A

Disputa pelo sétimo lugar

Canoagem

Slalom
O Paraguai classificou uma canoísta feminina.

Feminino

Caratê

O Paraguai classificou uma carateca para o kumite.

Kumite

Esqui aquático

O Paraguai classificou uma atleta para o wakeboard.

Wakeboard

Fisiculturismo

O Paraguai classificou uma fisiculturista.

Não houve resultados na fase de pré-julgamento, com apenas os seis melhores avançando.

Futebol

Sumário

Feminino

Grupo A

Semifinal

Disputa pelo bronze

Golfe

O Paraguai classificou uma equipe completa de 4 golfistas (dois homens e duas mulheres).

Hipismo

O Paraguai classificou um ginete.

Saltos

Lutas

Masculino

Patinação sobre rodas

Artística

Remo

Masculino

Feminino

Tênis

Tênis de mesa

O Paraguai classificou uma equipe masculina de três atletas após conquistar o bronze no Campeonato Pan-Americano de 2018, em Santiago, Chile. O Paraguai classificou posteriormente uma mesatenista feminina durante o torneio classificatório final.

Individual e duplas

Equipe

Tiro esportivo

O Paraguai classificou três atiradores esportivos.

Masculino

Vela

O Paraguai recebeu uma vaga de universalidade para o evento masculino da laser.

Chave
RET= Abandonou
STP= Penalidade padrão

Masculino

Voleibol

Praia

O Paraguai classificou uma dupla feminina. Essa foi a estreia do país na disciplina em Jogos Pan-Americanos.

Ver também
Paraguai nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Países nos Jogos Pan-Americanos de 2019
2019
Desporto no Paraguai em 2019

Paraguai nos Jogos Pan-Americanos de 2019


أوبيتسو الثاني ديستي (1247 - 13 فبراير 1293) ماركيز فيرارا وماركية أنكونا .

أعلن حاكماً مدى الحياة في فيرارا سنة 1264 ، و حاكم مودينا سنة 1288 وريدجو في سنة 1289 . و بإعلانه انتهت الفترة البلدية في فيرارا وبدأ رسمياً الحكم الوراثي .

مراجع

إيطاليون في القرن 13
أشخاص من رافينا
إستي
إيطاليون مغتالون
مواليد 1247
نبلاء إيطاليون في القرن 13
وفيات 1293

أوبيتسو الثاني ديستي


Dorothea Livio (în ebraică:דורותיאה ליביו, cunoscută și ca Dorothy Livio, n. 1926) este o cântăreață de operetă și muzică ușoară și actriță israeliană, originară din România.

Biografie
Dorothea Livio s-a născut în România în 1926 într-o familie de evrei.
Ea și-a început cariera artistică la vârsta de 15 ani, făcându-și debutul pe scena Teatrului evreiesc Barașeum din București, în anii celui de-al doilea război mondial. Primul ei soț a fost Liviu Rubio, regizor și critic de teatru, cu care a născut un băiat, viitorul astrofizician israelo-american Mario Livio.

În anul 1945 Liviu Robio a părăsit România pentru Paris, deoarece se temea de represiuni politice. Soția i s-a alăturat după un an, lăsându-și temporar copilul în grija bunicii. În 1950 ea a divorțat și a emigrat în Israel. Ea s-a reunit acolo cu fiul ei și s-a căsătorit ulterior cu dirijorul, compozitorul și aranjorul Paul Kosla (1922-2004), cu care a avut un al doilea fiu, Eilon.
Livio s-a distins în anii 1950 ca solistă de spectacole de revistă, musicaluri și operetă, între altele, la Teatrele de revistă "Li La Lo" și apoi "Do Re Mi" din Tel Aviv, al lui George Val, făcând parte din ceea ce ziaristul Amnon Dankner a numit "centura românească" a vieții de divertisment din Tel Aviv. A cântat ca solistă principală în operete ca de pildă "Silvia - Prințesa Ceardașului", "Contesa Marița" de Kálmán, și "Bal la Savoy" și "Victoria și al ei husar" de Paul Abraham alături de artiști ca Geta Luca, Sara Rubin, Alexander Yahalomi și alții.
Ea a întreprins numeroase turnee în lume în cadrul unor spectacole  de revistă și operetă.

Premii și onoruri
 2006 - La împlinirea vârstei de 80 ani, artista a fost celebrată printr-un spectacol intitulat "O viață de artist" și pe unul din canalele de  israeliene de televiziune

Cărți
 My life - On and Off Stage, autobiografie, 2010

Note

Legături externe
 G.Mosari - Tablete din Țara Sfântă 28.3.2006 - pe saitul 9am.ro
 pot pourri de operete cu Dorothea Livio în anii 1970 pe saitul YouTube
saitul de cântece în ebraică Bait Lazemer numerele 3,6,7,12,13,14,15,19

Nașteri în 1926
Cântăreți de operetă
Cântăreți israelieni
Evrei români

Dorothea Livio


طائرة الدورية أو طائرة الدورية البحرية هي طائرة ثابتة الأجنحة صممت من أجل العمل لأوقات طويلة فوق المياه في الدورية البحرية ومهام البحث والإنقاذ وكسلاح مضاد للغواصات، ولذلك فهي تستخدم أنواع مختلفة من الرادرات فمنها ما يعمل على رصد سفن السطح ومنها ما يعمل على رصد الغواصات وأخرى لمراقبة الاتصالات المدنية والعسكرية وغيرها. ولقد استخدمت هذه الطائرات في الحرب العالمية الثانية وبعدها بكثرة لمواجهة خطر الغواصات، أما الآن وبعد أن أصبح خطر حدوث هجوم واسع النطاق بالغواصات بعيد، عمدت الكثير من الدول إلى تقليص أساطيلها من هذه الطائرات، وأصبح المتبقي منها بالخدمة يستخدم بشكل أساسي في مواجهة عمليات التهريب.

انظر أيضاً
 طائرة
 طائرة عسكرية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الأمن العالمي .
 موقع naval-technology.com

طائرات دورية
طائرات عسكرية
قاذفات قنابل

طائرة دورية


An Zenkeria stapfii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Zenkeria stapfii in nahilalakip ha genus nga Zenkeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zenkeria

Zenkeria stapfii


Le chemin de la Carnadière est une artère d'orientation nord-sud située à Québec.

Situation et accès
L'artère traverse les quartiers du Vieux-Limoilou et de Maizerets dans l'arrondissement de La Cité-Limoilou.

D'une distance de 2,7 km, son tracé diagonale le fait rencontrer à la fois des rues d'axe est-ouest ou nord-sud. Le chemin débute à l'intersection de la 3e avenue et se termine à l'intersection avec l'avenue D'Estimauville, à son entrée dans l'arrondissement de Beauport, où il devient le chemin Royal.

Origine du nom
Le terme canardière fait référence a un lieu aménagé pour la chasse aux canards.

Historique
Le chemin de la Canardière est l'une des plus anciennes routes de Québec. Il est tracé autour de 1660 qui circulait initialement le long de la grève de la baie de Beauport où le lieu-dit de La Canardière était connu pour son abondance de canards sauvages. Il s'agissait à l'origine d'un segment du chemin du Roy, construit sous le Régime français, permettant de relier Québec à Beauport en passant par la seigneurie de Notre-Dame-des-Anges. Les propriétés des colons du chemin sont particulièrement touchés lors de la bataille de Québec de 1690. Après la Conquête, des résidences de villégiature y sont construites en raison des perspectives sur le fleuve. Le chemin perd sa proximité avec le fleuve vers la fin du  en raison du remblaiement.

Lors du développement de Limoilou selon un plan hippodamien, le chemin devient plus rectiligne mais son orientation initiale est conservée, en diagonale avec les rues qu'il rencontre. Un carrefour atypique à six branches au croisement de la 4 avenue et de la 8 rue témoigne de cette caractéristique ().

En plus de son nom actuel, la route est autrefois désignée « chemin de Beauport ». Dans un document de 1912, on lui donne ces deux noms.

Le nom est officialisé par la Commission de toponymie du Québec le 25 juin 1987.

En juillet 2021, la Ville annonce que la quasi-totalité du chemin (à l'exception du segment entre la 3 et la 4 avenue) sera réaménagé afin d'y faire circuler le tramway de Québec.

Références

Canardière

Chemin de la Canardière


Stepska eja (latinski: Circus macrourus ) je ptica selica iz obitelji eja.

Eimologija
Znanstveno ime potječe od starogrčke riječi Cirkus je iz kirkosa, a odnosi se na grabljivu pticu nazvanu zbog svog kružnog leta ( kirkos, "krug"), i riječi makrour "dugačak".

Opis
Ovo je tipičan eja, s dugim krilima u niskom letu. Također podseća na druge vrste eja koje imaju izraženu razliku između mužjaka i ženka. Odrasle jedinke su fukačke između 40 i 48 cm, s rasponom krila između 95 i 120 cm. Mužjaci teže 315 g dok su ženke teške 445 g. Mužjci su bjelkasto-sive boje iznad i bijele boje trbuha, s uskim crnim vrhovima krila. Od eje strnjarice razlikuje se po manjoj veličini, užim krilima, blijeđoj boji i različitim obrascima vrha krila. Ženka je smeđe boje, s bijelim trbuhom. Njezini su podočnjaci smeđe obojene smeđom bojom. Najbolje se razlikuje od strukture ženke eje strnjarica po strukturi. Vrlo je sličan ženke eje livadarke, ali ima tamnije i ujednačenije boje trbuha.

Razmnožavanje
Razmnožava se u južnim dijelovima istočne Europe, središnjoj Aziji i Iranu, a zimi uglavnom u Indiji i jugoistočnoj Aziji. Gnijezdi se na tlu, a ženke polažu četiri do šest jaja.

Staništa
Ova grabljivica živi se na otvorenim ravnicama, močvarama i zaselcima.

Hrana
Stepska eja lovi male sisavce, guštere i ptice, iznenadivši ih dok lebdi nisko iznad livada i močvara.

Izvori

Eje

Stepska eja


Object permanence is the understanding that whether an object can be sensed has no effect on whether it continues to exist. This is a fundamental concept studied in the field of developmental psychology, the subfield of psychology that addresses the development of young children's social and mental capacities. There is not yet scientific consensus on when the understanding of object permanence emerges in human development.

Jean Piaget, the Swiss psychologist who first studied object permanence in infants, argued that it is one of an infant's most important accomplishments, as, without this concept, objects would have no separate, permanent existence. In Piaget's theory of cognitive development, infants develop this understanding by the end of the "sensorimotor stage", which lasts from birth to about two years of age. Piaget thought that an infant's perception and understanding of the world depended on their motor development, which was required for the infant to link visual, tactile and motor representations of objects. According to this view, it is through touching and handling objects that infants develop object permanence.

Early research
Developmental psychologist Jean Piaget conducted experiments that collected behavioral tests on infants. Piaget studied object permanence by observing infants' reactions when a favorite object or toy was presented and then was covered with a blanket or removed from sight. Object permanence is considered to be one of the earliest methods for evaluating working memory. An infant that has started to develop object permanence might reach for the toy or try to grab the blanket off the toy. Infants that have not yet developed this might appear confused. Piaget interpreted these behavioral signs as evidence of a belief that the object had ceased to exist. Reactions of most infants that had already started developing object permanence were of frustration because they knew it existed, but did not know where it was. However, the reaction of infants that had not yet started developing object permanence was more oblivious. If an infant searched for the object, it was assumed that they believed it continued to exist.

Piaget concluded that some infants are too young to understand object permanence. A lack of object permanence can lead to A-not-B errors, where children reach for a thing at a place where it should not be. Older infants are less likely to make the A-not-B error because they are able to understand the concept of object permanence more than younger infants. However, researchers have found that A-not-B errors do not always show up consistently. They concluded that this type of error might be due to a failure in memory or the fact that infants usually tend to repeat a previous motor behavior.

Stages

In Piaget's formulation, there are six stages of object permanence. These are:

 0–1 months: Reflex schema stage – Babies learn how the body can move and work. Vision is blurred and attention spans remain short through infancy. They are not particularly aware of objects to know they have disappeared from sight. However, babies as young as seven minutes old prefer to look at faces. The three primary achievements of this stage are sucking, visual tracking, and hand closure.
 1–4 months: Primary circular reactions – Babies notice objects and start following their movements. They continue to look where an object was, but for only a few moments. They 'discover' their eyes, arms, hands and feet in the course of acting on objects. This stage is marked by responses to familiar images and sounds (including parent's face) and anticipatory responses to familiar events (such as opening the mouth for a spoon). The infant's actions become less reflexive and intentionality emerges.
 4–8 months: Secondary circular reactions – Babies will reach for an object that is partially hidden, indicating knowledge that the whole object is still there. If an object is completely hidden, however, the baby makes no attempt to retrieve it. The infant learns to coordinate vision and comprehension. Actions are intentional, but the child tends to repeat similar actions on the same object. Novel behaviors are not yet imitated.
 8–12 months: Coordination of secondary circular reactions – This is deemed the most important for the cognitive development of the child. At this stage the child understands causality and is goal-directed. The very earliest understanding of object permanence emerges, as the child is now able to retrieve an object when its concealment is observed. This stage is associated with the classic A-not-B error. After successfully retrieving a hidden object at one location (A), the child fails to retrieve it at a second location (B).
 12–18 months: Tertiary circular reaction – The child gains means-end knowledge and is able to solve new problems. The child is now able to retrieve an object when it is hidden several times within their view, but cannot locate it when it is outside their perceptual field.
 18–24 months: Invention of new means through mental combination – The child fully understands object permanence. They will not fall for A-not-B errors. Also, a baby is able to understand the concept of items that are hidden in containers. If a toy is hidden in a matchbox then the matchbox put under a pillow and then, without the child seeing, the toy is slipped out of the matchbox and the matchbox then given to the child, the child will look under the pillow upon discovery that it is not in the matchbox. The child is able to develop a mental image, hold it in mind, and manipulate it to solve problems, including object permanence problems that are not based solely on perception. The child can now reason about where the object may be when invisible displacement occurs.

Contradicting evidence
In more recent years, the original Piagetian object permanence account has been challenged by a series of infant studies suggesting that much younger infants do have a clear sense that objects exist even when out of sight. Bower showed object permanence in 3-month-olds. This goes against Piaget's coordination of secondary circular reactions stage because infants are not supposed to understand that a completely hidden object still exists until they are eight to twelve months old. The two studies below demonstrate this idea.

The first study showed infants a toy car that moved down an inclined track, disappeared behind a screen, and then reemerged at the other end, still on the track. The researchers created a "possible event" where a toy mouse was placed behind the tracks but was hidden by the screen as the car rolled by. Then, researchers created an "impossible event". In this situation, the toy mouse was placed on the tracks but was secretly removed after the screen was lowered so that the car seemed to go through the mouse. The infants were surprised by the impossible event, which suggests they remembered not only that the toy mouse still existed (object permanence) but also its location. Also in the 1991 study the researchers used an experiment involving two differently sized carrots (one tall and one short) in order to test the infants' response when the carrots would be moved behind a short wall.   The wall was specifically designed to make the short carrot disappear, as well as tested the infants for habituation patterns on the disappearance of the tall carrot behind the wall (impossible event). Infants as young as  months displayed greater stimulation toward the impossible event and much more habituation at the possible event. The same was true of the tall carrot in the second experiment.  This research suggests that infants understand more about objects earlier than Piaget proposed.

There are primarily four challenges to Piaget's framework:

 Whether or not infants without disabilities actually demonstrate object permanence earlier than Piaget claimed.
 There is disagreement about the relative levels of difficulty posed by the use of various types of covers and by different object positions.
 Controversy concerns whether or not perception of object permanence can be achieved or measured without the motor acts that Piaget regarded as essential.
 The nature of inferences that can be made from the A-not-B error has been challenged. Studies that have contributed to this discussion have examined the contribution of memory limitations, difficulty with spatial localization, and difficulty in inhibiting the motor act of reaching to location A on the A-not-B error.

One criticism of Piaget's theory is that culture and education exert stronger influences on a child's development than Piaget maintained. These factors depend on how much practice their culture provides in developmental processes, such as conversational skills.

In animals
Experiments in non-human primates suggest that monkeys can track the displacement of invisible targets, that invisible displacement is represented in the prefrontal cortex, and that development of the frontal cortex is linked to the acquisition of object permanence. Various evidence from human infants is consistent with this. For example, formation of synapses in the frontal cortex peaks during human infancy, and recent experiments using near infrared spectroscopy to gather neuroimaging data from infants suggests that activity in the frontal cortex is associated with successful completion of object permanence tasks.

However, many other types of animals have been shown to have the ability for object permanence. These include dogs, cats, and a few species of birds such as the carrion crow, Eurasian jays and food-storing magpies.  Dogs are able to reach a level of object permanence that allows them to find food after it has been hidden beneath one of two cups and rotated 90°. Similarly, cats are able to understand object permanence but not to the same extent that dogs can. Cats fail to understand that if they see something go into an apparatus in one direction that it will still be there if the cat tries to enter from another direction. However, while cats did not seem to be quite as good at this "invisible displacement test" as dogs are, it is hard to say whether their poorer performance is a true reflection of their abilities or just due to the way in which they have been tested. A longitudinal study found that carrion crows' ability developed gradually, albeit with slight changes in the order of mastery compared to human infants. There was only one task, task 15, that the crows were not able to master. The crows showed perseverative searches at a previously rewarded location (the so-called "A-not-B error"). They mastered visible rotational displacements consistently, but failed at more complex invisible rotational displacements. Another study tested the comparison of how long it took food-storing magpies to develop the object permanence necessary for them to be able to live independently. The research suggests that these magpies followed a very similar pattern as human infants while they were developing.

In artificial agents
It has been recently shown that artificial intelligent agents can also be trained to exhibit object permanence. Building such agents revealed an interesting structure. The object permanence task involves several visual and reasoning components, where the most important ones are (1) detect a visible object and learn how it moves and (2) reason about its movement even when it is not visible. Shamsian et al   found that object permanence was achieved when the agent had two separate time-sensitive modules, one that tracks visible objects, and a second that decides "what to track" when one object occludes or contains the target. Object permanence has further been shown to apply to videos "in the wild".

Recent studies
One of the areas of focus on object permanence has been how physical disabilities (blindness, cerebral palsy and deafness) and intellectual disabilities (Down syndrome, etc.) affect the development of object permanence. In a study that was performed in 1975–76, the result shows that the only area where children with intellectual disabilities performed more weakly than children without disabilities was along the lines of social interaction. Other tasks, such as imitation and causality tasks, were performed more weakly by the children without disabilities. However, object permanence was still acquired similarly because it was not related to social interaction.

Some psychologists believe that "while object permanence alone may not predict communicative achievement, object permanence along with several other sensorimotor milestones, plays a critical role in, and interacts with, the communicative development of children with severe disabilities". This was observed in 2006, in a study recognizing where the full mastery of object permanence is one of the milestones that ties into a child's ability to engage in mental representation. Along with the relationship with language acquisition, object permanence is also related to the achievement of self-recognition. This same study also focused specifically on the effects that Down syndrome has on object permanence. They found that the reason why the children that participated were so successful in acquiring object permanence, was due to their social strength in imitation. Along with imitation being a potential factor in the success, another factor that could impact children with Down syndrome could also be the willingness of the child to cooperate.

Other, more recent studies suggest that the idea of object permanence may not be an innate function of young children. While, in reference to Piaget's theory, it has been established that young children develop object permanence as they age, the question arises: does this occur because of a particular perception that already existed within the minds of these young children? Is object permanence really an inbred response to the neural pathways developing in young minds? Studies suggest that a multitude of variables may be responsible for the development of object permanence rather than a natural talent of infants. Evidence suggests that infants use a variety of cues while studying an object and their perception of the object's permanence can be tested without physically hiding the object. Rather, the object is occluded, slightly obstructed, from the infants view and they are left only other visual cues, such as examining the object from different trajectories. It was also found that the longer an infant focuses on an object may be due to detected discontinuities in their visual field, or the flow of events, with which the infant has become familiar.

See also

Elizabeth Spelke
Renee Baillargeon
Solipsism
Philosophical realism
Idealism
Peekaboo
Wax argument
Ship of Theseus
Subjective constancy
Theory of mind

References

Child development
Cognition
Developmental psychology

Object permanence


Chlorellales, red zelenih algi iz razreda Trebouxiophyceae. Sastoji se od 4 imenovane porodice, plus incertae sedis, i ukupno 548 priznatih vrsta.

Rod Ctenocladus Borzì, 1883, po nekima čini posebnu porodicu Ctenocladaceae.

Porodice
 Chlorellaceae Brunnthaler 223
 Chlorellales incertae sedis 4
 Eremosphaeraceae 7
 Nephrocytiaceae T.S.Garcia, Bagatini & Štenclová 10
 Oocystaceae Bohlin304

Izvori

Trebouxiophyceae

Chlorellales


زمن العار مسلسل اجتماعي سوري عُرض في رمضان 1430 هـ الموافق 2009، من بطولة بسام كوسا، تيم الحسن، سلافة معمار، منى واصف، خالد تاجا، ثناء دبسي، سمر سامي ونخبة كبيرة من نجوم الدراما السورية، المسلسل من إخراج رشا شربتجي وإنتاج شركة «عاج للإنتاج الفني والتوزيع». يناقش المسلسل مفهوم العار والشرف في المجتمعات العربية وبالتحديد لدى الطبقة المتوسطة والكادحة فيه وارتباط هذا المفهوم بالمراة والعذرية.

القصة
تدور أحداث المسلسل حول شخصية بثينة (سلافة معمار)، فتاة تجاوزت الثلاثين من عمرها، أفنت شبابها في خدمة أمها المصابة بمرض مزمن (ثناء دبسي) أقعدها الفراش 11 سنة، مما سبب لها عزلة عن العالم الخارجي وحرمها من أنوثتها ومن تحقيق أحلامها كامراة في الحصول على زوج وبيت وعائلة، لتجد نفسها فجاة أمام «جميل» (تيم الحسن)، زوج صديقتها الوحيدة «صباح» (قمر خلف)، ومنفذها إلى المجتمع والذي يوقظ شعور الأنوثة المنسية فيها ليوقعها في شباكه ويقنعها بالزواج منه عرفيا في السر بدون علم عائلتها. تجد بثينة نفسها والتي لم تتعرف ولم تواعد رجل في حياتها أمام جميل الذي يطالبها بحقه الجسدي فيها فيقع بذلك المحظور، وتفقد بثينة عذريتها وتصبح حاملا لتجد نفسها في مواجهة مجموعة من القيم والمفاهيم التي تجرم فعلتها.

وصلة خارجية

مراجع

مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات تلفزيونية درامية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات تلفزيونية اجتماعية سورية

زمن العار (مسلسل)


23258 Tsuihark este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23258 Tsuihark este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Desert Beaver Observatory de William Kwong Yu Yeung. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 6,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

23258 Tsuihark


The North Aegean Region (, ) is one of the thirteen administrative regions of Greece, and the smallest of the thirteen by population. It comprises the islands of the north-eastern Aegean Sea, called the North Aegean islands, except for Thasos and Samothrace, which belong to the Greek region of Eastern Macedonia and Thrace, and Imbros and Tenedos, which belong to Turkey.

Administration
The North Aegean region was established in the 1987 administrative reform. With the 2010 Kallikratis plan, its powers and authority were redefined and extended. Along with the Southern Aegean region, it is supervised by the Decentralized Administration of the Aegean based at Piraeus. The capital of the region is situated in Mytilene on the island of Lesbos.

Until the Kallikratis reform, the region consisted of the three prefectures of Samos, Chios and Lesbos. Since 1 January 2011 it is divided into five regional units: Chios, Ikaria, Lemnos, Lesbos and Samos. The total number of islands in the North Aegean region are nine: Lesbos, Chios, Psara, Oinousses, Ikaria, Fournoi Korseon, Lemnos,  Agios Efstratios and Samos.

Major communities
Chíos (Χίος)
Kalloní (Καλλονή)
Karlóvasi (Καρλόβασι)
Mýrina (Μύρινα)
Mytilíni (Μυτιλήνη)
Omiroúpoli (Ομηρούπολη)
Pythagóreio (Πυθαγόρειο)
Vathý (Βαθύ)

Demographics
The region has shrunk by 5,095 people between 2011 and 2021, experiencing a population loss of 2.6%.

Economy
The Gross domestic product (GDP) of the region was 2.5 billion € in 2018, accounting for 1.4% of Greek economic output. GDP per capita adjusted for purchasing power was €14,200  or 47% of the EU27 average in the same year. The GDP per employee was 67% of the EU average. North Aegean is the region in Greece with the lowest GDP per capita and one of the poorest regions in the EU.

References

External links

NUTS 2 statistical regions of the European Union
States and territories established in 1987
Administrative regions of Greece
1987 establishments in Greece

North Aegean


Kali Linux je Linux distribucija zasnovana na Debianu. Namijenjen je digitalnoj forenzici, testiranju probojnosti i hakiranju. Održava ga i financira Offensive Security Ltd.

Razvoj
Kali Linux sadrži preko 600 instaliranih programa za testiranje ranjivosti. Može se pokrenuti s računalnog hard diska, s live CD ili live USB distribucija, ili uz pomoć programa za virtualizaciju operativnih sustava. Većina programskih paketa preuzeta je iz Debianovih repozitorija.

Zahtjevi
 Kali Linux zahtjeva minimalno 20GB prostora tvrdog diska za instalaciju.
 Minimalno 1GB RAM-a za i386 i AMD64 arhitekture.
 Bootabilan CD-DVD pogon ili USB memoriju.

Kultura
Logo Kali Linuxa pojavljuje se u brojnim epizodama televizijske serije Mr. Robot (2015.)

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Kali Linux na DistroWatchu

Linux distribucije

Kali Linux


Tajná este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 278 de locuitori.

Istoric
Localitatea Tajná este atestată documentar din 1075.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tajná


Škrljevita (Sanski Most, BiH), naseljeno mjesto u općini Sanski Most, BiH
 Škrljevita (Oštra Luka, BiH), naseljeno mjesto u općini Oštra Luka, BiH

Škrljevita


As Rebeliões de Dalarna foram três rebeliões que ocorreram na Província de Dalarna, na Suécia: a Primeira, entre 1524 e 1525; a Segunda, entre 1527 e 1528; e a Terceira, entre 1531 e 1533. As rebeliões foram protagonizadas pelos habitantes de Dalarna contra Rei Gustavo I da Suécia. Dentre as causas da rebelião, podem-se apontar: insatisfações decorrentes da crise econômica e da reforma religiosa decorrente da ruptura do Rei Gustavo I com a Igreja Católica Romana.

Foram rebeliões de pequena escala, suprimidas apenas com a mobilização dos exércitos do Rei Gustavo I, sem que ocorressem combates.

Primeira Rebelião

Após a Guerra de Libertação da Suécia, o Rei Gustavo I decretou um monopólio comercial que favorecia a Cidade Livre de Lübeck, na época, a mais importante cidade da Liga Hanseática, como retribuição pelo apoio recebido durante a guerra. Esse monopólio trouxe lucros para os beneficiários e perdas para maior parte da população, o que causou insatisfação popular.

Nesse contexto, dois padres católicos, o ex-bispo de Västerås, Peder Jakobsson, um apoiador de Sten Sture, o Jovem, que fora regente da Suécia, entre 1512 e 1520, durante a União de Kalmar; e Knut Mickelsson, que se opunha às inclinações favoráveis ao luteranismo que o Rei Gustavo I havia demonstrado já em 1524; seriam os líderes da Primeira Rebelião.

Na primavera de 1525, os rebeldes escreveram uma carta na qual reclamavam dos oficiais de justiça e da prisão da viúva de Sten Sture, Christina Gyllenstierna. Eles pretendiam que Christina se casasse com o dinamarquês Søren Norby.

Em maio de 1525, o Rei Gustavo I conseguiu subjugar os descontentes e os líderes fugiram para a Noruega. Entretanto, entre julho e setembro de 1526, eles foram extraditados e, em fevereiro de 1527, executados na roda, um método de execução considerado cruel.

Segunda Rebelião

Em 1527, continuava a haver um descontentamento decorrente da crise econômica e teve início uma reforma religiosa que iria colocar a Igreja da Suécia (luterana) como igreja oficial do Reino da Suécia, em detrimento da Igreja Católica Romana e um imposto para pagar dívidas de guerra.

Essa rebelião foi liderada por liderada por Daljunkern (O Jovem de Dalarna), um jovem de 15 anos, que alegava ser Nils Stensson Sture (filho de Sten Sture) e que, portanto, teria direito ao trono da Suécia.

Quando percebeu que seu apoio era reduzido, Daljunkern partiu para a Noruega, mas continuou a apoiar os rebeldes de lá.

Em fevereiro de 1528, o rei liderou uma expedição à paróquia de Tuna, onde convocou os camponeses na igreja e exigiu que denunciassem todos os participantes da rebelião, com a ameaça de execução de todos os camponeses da região caso sua exigência não fosse cumprida. Com isso, muitos foram denunciados e executados. Após diversas execuções, o Rei Gustavo I avaliou que a demonstração de força já era suficiente e passou a aceitar os pedidos de misericórdia.

Terceira Rebelião

Em 1531, foi estabelecido um confisco dos sinos das paróquias, situação que uma ação de resistência na região de Dalarna. Nesse contexto, os rebeldes ofereceram pagar uma quantia em dinheiro para evitar o confisco dos sinos e o Rei Gustavo I aceitou a oferta e perdoou os rebeldes.

No entanto, Gustavo I somente aceitou o acordo em um contexto no qual se sentia ameaçado por Cristiano II que na época reunira um exército para recuperar o controle de seu antigo império. Nesse contexto, havia o interesse em não enfrentar uma rebelião interna para concentrar todos os esforços na luta contra as tropas de Cristiano II.

Depois de derrotar Cristiano II, o Rei Gustavo I decidiu punir os rebeldes de Dalarna. Desse modo, em janeiro de 1533, o Rei Gustavo I apareceu em Dalarna com muitos soldados e fez um um discurso de punição muito severo e os líderes da rebelião foram presos, alguns dos captutados foram imediatamente executados, além disso, os sinos foram confiscados e quantia oferecida em troca dos sinos também foi apropriada pelo Rei.

História da Suécia
Guerras de religião na Europa

Rebeliões de Dalarna


Kaneldue () er en dueart, der lever i Afrika (fra Guinea til Uganda).

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Duefugle
Fugle fra Centralafrika
Fugle fra Vestafrika

Kaneldue


Glomus hoi eru jarðvegssveppur sem er háður samlífi við plöntur og myndar innræna svepprót hjá þeim.
Sveppirnir fjölga sér að mestu kynlaust með svonefndum brotagróum. Hann hefur fundist á Íslandi.

Tilvísanir

Glómsbálkur

Glomus hoi


Friedl Thorward, eigentlich Siegfried Peter, (* 5. Januar 1915 in Furth im Wald; † 9. Juli 2008 ebenda) war ein deutscher Bergsteiger und Buchautor.

Leben
Thorward war seit seiner Kindheit im bayerisch-böhmischen Grenzland zu Hause. Er war Naturliebhaber, extremer Bergsteiger und Waldgeher. Durch seine Vortragsabende in ganz Deutschland sowie durch seine Bücher Mein wildes Waldgebirge und Auf einsamen Bergpfaden hatte er sich als Kenner des Bayerischen Waldes einen Namen gemacht. Thorward hat weiterhin zwei Romane verfasst Der böhmisch`Girgl erschien als Fortsetzungsroman in 14 ostbayerischen Tageszeitungen.

Auszeichnungen
 1985: Waldschmidt-Preis, Waldschmidt-Verein, Eschlkam

Bücher (Auswahl)
 Mein wildes Waldgebirge – Erlebter Bayerischer Wald. Regensburg: Pustet, 1980
 Auf einsamen Bergpfaden – Der Bayerwald-Hauptkamm für Kenner und Könner. Regensburg: Pustet, 1982
 Der böhmisch`Girgl. Ein Roman aus dem Bayerischen Wald. Regensburg: Pustet, 1985
 Im Tal der Zeit. Grafenau: Morsak, 1993

Weblinks

Einzelnachweise

Sachbuchautor
Träger des Waldschmidt-Preises
Deutscher
Geboren 1915
Gestorben 2008
Mann

Friedl Thorward


On parmak, Daktilo ya da bilgisayar klavyesine bakmadan 10 parmak ile yazma tekniği.

On Parmak Nedir
10 parmak klavyeye bakmadan yazma becerisidir. Hızlı yazmayı gerektirmese de on parmak yazanlar genelde en hızlı ve hatasız yazan kişilerdir. 10 Parmak yazan kişi gözleri kapalı dahi olsa yazarken hata yaptığını anlar ve hiç düşünmeden geri silme tuşuna basarak hatasını düzeltebilmektedir.

Aynı zamanda on parmak kullanmak psikomotor (bedensel ya da devinişsel) bir davranış olduğu için yolda yürürken bir konuyu düşünmek ve on parmak yazarken bir konuyu düşünmek arasında bir psikomotor eylemin ve bir bilişsel işlemin paralel yürütülmesi gibi bir benzerlik vardır.

Ancak klavyedeki harflere bakarken bir konuyu düşünmeye çalışmak bu durumdan farklıdır ve zordur çünkü; klavyedeki harflerin yerini hafızadan hatırlayıp o bölgedeki harfe basmak  zaten zihni meşgul edici bir bilişsel eylemdir. Dolayısı ile bakarak yazan kişinin ikinci bir bilişsel işlemi paralel yürütmesi verimli olmadığı gibi bir matematik problemi ve bir de kimya problemini aynı anda çözme girişimine benzetilebilir.

On Parmak Yerleşim Düzeni
Q klavyede başlangıç için f ve j harfleri işaretparmağının hissedeceği şekilde kabartılmıştır. F klavyede ise bu görev a ve k harflerindedir.
Q klavye bilinenin aksine İngilizce dâhil hiçbir dilde on parmak yazmak için uygun değildir.

Türkçe F Klavye mi Türkçe Q Klavye mi Tercih Edilmeli?
Türkçe F klavye Türk dili için en uygun olanıdır. Türkçe çok kullanılan A harfi en yetenekli parmaklardan sol işaret parmağına karşılık gelmektedir. Az kullanılan harfler ise giderek merkezden uzak yani daha az yetenekli parmaklara karşılık gelecek şekilde dizilmiştir.

Ayrıca Türkçenin bir özelliği olan bir sesli bir sessiz harf düzeni sisteme uygulanmıştır. Şöyle ki; sol ele karşılık gelen tüm harfler seslidir.

Türkçede Q klavyenin çok yaygın olma sebebi iyi oluşundan değil tarihî gelişimi ve ticarî nedenlerdendir.
Milletlerarası yapılan on parmak hız testlerinde Türk yarışmacılar, F klavye sayesinde onlarca birincilik ve rekor sahibi olmuştur. Ayrıca çokdilli yarışma bölümünde F klavye ile diğer dillerde de Q klavyeden hızlı yazılabileceğini göstermişlerdir.
Q klavyesi Olan Bir Kişi F Klavye Düzeni'ni Seçerse Aynı Hızda Yazar İşletim sistemlerinde klavye düzeni değiştirilebilmektedir.

Microsoft Windows XP ve Sonrası
Windows işletim sistemlerinde dil çubuğunu kullanarak klavye düzenini değiştirilebilmektedir. Ön tanımlı dilin Türkçe Q olduğu ve Türkçe Q Klavye'nin On parmak olarak Türkçe F kullanılması istenirse şu şekilde gerçekleştirilebilir.
 Başlat -> Denetim Masası -> Bölge ve Dil Seçenekleri -> Diller -> Ayrıntılar -> Ekle -> Türkçe F Klavye.

Seçeneği seçilir. Böylece F klavye dili eklenmiş olunur ancak seçili dil Türkçe Q'dur. Aynı Ekranda;
 Yüklü Diller Listesinde görüntülenince Türkçe F klavye seçili dil olarak işaretlenebilir.

Linux İşletim Sisteminde Klavye Düzeni'nin Değiştirilmesi
Linux işletim sistemlerinde klavye düzeninin değiştirilmesi farklılık göstermektedir. Örneğin Gnome masa üstü yüklü bir Linux dağıtımında;

Programlar Menüsü -> Sistem Ayarları -> Klavye Seçenekleri kısmından değiştirilebilir.

Linux XFCE 4 ile F klavye Seçilmesi

Programlar->Ayarlar->Ayarlar Yöneticisi-> Klavye->Yerleşim (Sekmesi)-> Klavye Düzeni-> Türkçe Q ->Türkçe F Klavye eklenir ve seçilir.

On Parmak Öğrenmenin Adımları
 On parmak kurallarını öğrenin
 Bir on parmak kitabı, yazılımı ya da eğitimi sitesi bulup dersleri çalışın.

Ne kadar zamanda on parmak öğrenilebilir?
On parmak öğrenmek kişiden kişiye değişmektedir. Öğrenirken hatasız ve yavaş çalışmak esastır (değişmez kuraldır). Tüm on parmak kurallarına tam olarak uyulursa yaklaşık tahmini süre şu şekilde olacaktır.

Bir örnek tahmin
 Keypad: yaklaşık 60 ders, her ders 1 saat'ten, günde 1 ders 60 gün.
 Numpad toplam 16 ders, her ders 1 saat'ten günde 1 ders  16 gün.
 Toplamda 76 gün'de öğrenilmesi beklenebilir.

Bunun yanında eski hıza yaklaşılmış olur ve bir yıl geçtikten sonra dikkat çekici süratte yazılması mümkündür. Ancak en önemli klavye kazanımı hız değil klavyeye bakmamak olacaktır.

26 Saat'te On Parmak İsimli Kitap'a göre
26 Saat'te on parmak adında bir adet basılı kitap bulunmaktadır. Bu kitabın adı ve içeriği  baz alınırsa 26 günde öğrenmek mümkün görünmektedir.

On Parmak Kuralları
 Klavyeye bakılmaması.
 On parmak pozisyonuna geçilmesi.
Çıkıntılı harfler işaret parmaklarını yerleştirmede kullanılır.
On parmak pozisyonuna geçişi klavyeye bakmadan yapma antrenmanları yapılması yararlı olacaktır. Harfleri görmek on parmak öğrenme konusunda konsantrasyon'u ve motivasyon'u azaltabilir.
 Çalışırken harflere, hata yapmadan, çok yavaş, basılan harfi seslendirerek, o harfi düşünerek, parmağı hissederek basılması. Hatta o tuşun üzerine parmağın ucuyla harfin hayali bir şekilde çizilmesi. Yaratıcılığın da kullanarak o harfin, kas hafızasına yerleştirilmesi.

On Parmağın Yararları
 Doğru yazmak
 Yanlış harfe basıldığında kendiliğinden silip doğru harfi tuşlamak.
 Klavyeye bakmamak ve harf aramamak.
 Ekran'da kendi yazdıklarınıza bakarak yazabilmek.
 Hikâye yazan kişiler için hikâyenin geçtiği manzaraya bakarak yazabilmek.
 Bir metni bilgisayara aktaran kişi için o metne bakarak, ekrana hiç bakmadan, yazıyı yazabilmek.
 Bilgisayarda işlerin daha kısa sürede halledilip zamandan tasarruf edilmesi.
 Doğru duruş pozisyonu sayesinde vücutta daha az deformasyon.

On Parmak Öğrenmekle İlgili Yanlış Bilinenler
 On parmak yetenekli insanların öğrenebileceği bir beceridir.
Kurallara uyan, vasat veya vasatın altında yeteneklere sahip bir öğrenci sabır gösterirse hedeflediği veya tahmin edilen sürede gerekli becerileri kazanabilir.

 Klavyeye bakarak yazan kişinin ara verdiği zaman harflerin yerini onuttuğu gibi, on parmak da onutulur.
On parmak devinişsel bir kabiliyettir ve bu tür beceriler unutulmamaktadır.

 Klavyedeki sadece harfleri öğrenilirse, sembolleri pas geçilirse daha az öğrenilir ve kalıcı olur.
Klavyedeki büyük küçük harfler gibi sembollerin tamamının öğrenilmesi birbirini destekleyicidir.
 Sahibi olunan klavye Türkçe Q ise On parmak Türkçe Q klavye Öğrenilmelidir.

Klavye Türkçe Q ise Türkçe F on parmak öğrenmek daha kolay olacaktır. Çünkü harflere bakma gibi bir şans olmayacaktır. Bilakis Türkçe F klavyesi olan bir kişinin harflerin yerini mahsus değiştirmesi veya harflerin üzerinin boyaması/ kazıması yararlı olacaktır. (Kendi riskinize yapınız. Sorumluluk kabul edilmemektedir.)

On Parmak Öğrencisinin Önündeki Engeller
 Klavyeye bakmak.
 Kullandığı yazılımda alt kademedeki dersleri, bunları zaten bildiğini düşünerek atlamak. (Bilişsel klavye kullanımından Devinişsel klavye kullanımına hiçbir eski bilgi aktarımı olmamaktadır.)
 On parmak kurallarını acelecilik gibi nedenlerden hiçe saymak.
 Yeni çıkan teknolojilerin on parmağı gereksiz kılması. (Yeni bir takım arabirimler ve dokunmatik ekranların varlığı)

On Parmak Yazılımlarında Olması Gereken Özellikler
Bu kısım tamamlanacaktır.

On Parmak Bağlantıları ve Yazılımları
Bu kısım tamamlanacaktır.

Bilgisayar
Giriş/çıkış

On parmak


George Andrew Romero (4 Şubat 1940 - 16 Temmuz 2017), Amerikalı bir yönetmen, yazar, editör ve aktör. Daha çok 'Of the Dead' zombi filmleri ile bilinir, filmlerinde modern toplumlar üstünde zombi felaketlerini anlatır.

1968 yılında çektiği 'Night of the Living Dead' türünün kült filmlerinden biri olarak klasikleşmiştir. 'Dawn of the Dead' (1978), 'Day of the Dead' (1985) ve 'Land of the Dead' (2005) yönetmenin en önemli filmleridir .

Filmleri
 Night of the Living Dead (1968)
 There's Always Vanilla (1971)
 The Crazies (1973)
 Jack's Wife / Season of the Witch (1973)
 The Winners (1973, TV dizisi)
 O. J. Simpson: Juice on the Loose (1974)
 Martin (1977)
 Dawn of the Dead (1978)
 Knightriders (1981)
 Creepshow (1982)
 Tales from the Darkside (1984, TV dizisi)
 Day of the Dead (1985)
 Monkey Shines (1988)
 Two Evil Eyes (1990)
 The Dark Half (1993)
 Bruiser (2000)
 Land of the Dead (2005)
 Diary of the Dead (2008)
 Survival of the Dead (2009)

Dış bağlantılar
 George A. Romero ve Sevdiği Filmler, Hakan Bilge, SanatLog, 13 Aralık 2009

1940 doğumlular
2017 yılında ölenler
Toronto'da ölenler
Amerikalı film yönetmenleri

Kanada'daki Amerikalı göçmenler
New York doğumlu film yönetmenleri
Toronto'da defnedilenler

George A. Romero


Wyre puede referirse a:

 Wyre (Orkney), Escocia
 Municipio de Wyre, Lancashire, Inglaterra
 Río Wyre, Lancashire, Inglaterra
 Wyre Piddle, Worcestershire, Inglaterra

Wyre


Esben Wolf Andreasen (født 11. april 1999) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den danske superligaklub Lyngby BK.

Ungdom
Esben Andreasen begyndte sin karriere i Lyngby BK.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub

Esben Wolf Andreasen


The following is a list of Australian divisions in World War I, including all infantry and mounted divisions of the Australian Army during that conflict. During the war, Australia raised an all volunteer force for overseas service, known as the Australian Imperial Force, which subsequently served in several theatres, including the Gallipoli Campaign, the Sinai and Palestine Campaign and on the Western Front in France and Belgium. Between the start of the war in August 1914 and its end in November 1918, Australia raised a total of seven infantry divisions, one of which – the New Zealand and Australian Division – was also manned by New Zealanders. Of these, six took part in combat, while one – the 6th – was broken up in the United Kingdom and disbanded in September 1917 before being deployed due to manpower shortages. In addition, there were two mounted divisions raised: the ANZAC Mounted Division and the Australian Mounted Division.

Divisions

See also
List of military divisions

References
Citations

Bibliography

Australian Divisions
World War I

World War I

List of Australian divisions in World War I


Elizabeth Connell (Port Elizabeth, 22 de octubre de 1946-Londres, 18 de febrero de 2012) fue una soprano dramática sudafricana.

Estudió en Londres. Se inició como mezzosoprano y debutó en el Festival de Ópera de Wexford en 1972. Cantó en la inauguración de la Ópera de Sídney en 1973 y como mezzo en la Opera Australiana como Venus, Kostelnicka y Amneris además de Eboli, Azucena, Marina, Donna Elvira y Lady Macbeth.

Luego en varias temporadas en el Covent Garden de Londres, el Festival de Bayreuth (1980/82 como Ortrud y Brangane), la Wiener Staatsoper, Ópera del Estado de Hamburgo, Deutsche Oper Berlin, Ginebra, Florencia, La Scala, Madrid, París, Metropolitan Opera, Orange, Salzburgo y San Francisco Opera entre otras.

En 1983 hizo la transición a soprano. Sus roles principales fueron Crysotemis, Elettra, Sieglinde, Judith, Brangania, Turandot, Elektra, Elisabeth, Isolde, Senta, Ariadne, Abigaille, Norma, Elsa, Ortrud y la Tintorera de La mujer sin sombra de Richard Strauss.

Su última función fue en noviembre de 2011, falleciendo tres meses después gravemente enferma.

Referencias

Enlaces externos
 Cantantes de Sudáfrica
 Entrevista en inglés
 Obituario
 Obituario en The Guardian.

Fallecidos por cáncer en Inglaterra
Cantantes femeninas de Sudáfrica
Sopranos de Sudáfrica
Sopranos en el Teatro Real
Mujeres músicas de Sudáfrica
Músicos de Sudáfrica del siglo XX
Nacidos en Port Elizabeth
Fallecidos en Londres

Elizabeth Connell


Eva Yakoub Jabro (1981.), iračka je mikrobiologinja, ministrica migracija i prognanika u vladi predsjednika Mustafe al-Kadimija.

Poznata je po društvenoj zauzetosti i djelovanju za mlade kroz udrugu Al-Firdaws.

Po vjeroispovijesti je kaldejka.

Izvori

Irački političari
Mikrobiolozi
Ministri

Eva Yakoub Jabro


Crkva sv. Nikole u mjestu Kaštel Starome, Grad Kaštela, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Nikole u Kaštel Starom, na adresi Zagorski put, jednobrodna je građevina pravokutnog tlocrta s apsidom pravokutne osnove. Orijentirana je u smjeru istok-zapad, a građena je pravilno klesanim blokovima. Smještena je na sjevernom rubu Kaštelanskog polja. Gradnja je započeta krajem 19. st. nakon rušenja predromaničke crkve koja je otkrivena recentnim arheološkim istraživanjima. Zapadno pročelje rastvoreno je jednostavnim portalom uz kojeg su sa strana postavljeni uski pravokutni prozori polukružnog završetka. Poviše portala je rozeta, a iznad nje plitka niša s pilastrima koji nose luk. Na vrhu pročelja je zvonik na preslicu. Na južnom pročelju iznad vrata nalazi se kopija natpisa tepčije Ljubimira iz 11.st.

Zaštita
Pod oznakom Z-3395 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Nikola
Kaštel Stari

Crkva sv. Nikole u Kaštel Starome


Suillus grevillei (Johann Friedrich Klotzsch, 1832 ex Rolf Singer, 1945), din încrengătura Basidiomycota în familia Suillaceae și de genul Suillus, este o ciupercă comestibilă care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Buretele este numit în popor untoasa cu inel, hribul zadei, burete elegant, ciupercă de dulceață sau hrib de zădiș. Se dezvoltă des în România, Basarabia și Bucovina de Nord prin păduri de conifere sau mixte, aproape mereu numai sub larici europeni, foarte rar de asemenea sub alte specii de larici (zade), în grupuri lineare sau cercuri în apropierea pomului simbiont, din (mai) iunie până în octombrie (noiembrie).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 4-14 cm, este cărnoasă și compactă, fiind inițial semisferică cu marginea răsfrântă în jos, apoi convexă și la bătrânețe întinsă și adâncită în mijloc, marginea fiind ușor ondulată. Cuticula este netedă, lipicioasă, unsuroasă până cleioasă și lucioasă pe vreme uscată. Ea se separă ușor de pălărie la umezeală. Culoarea tinde de la galben ca lămâia, galben-auriu, peste portocaliu-auriu, ruginiu-gălbui, până la portocaliu-maroniu.
 Tuburile și porii: prezintă sporifere gălbuie, scurte (6-11 mm) și unghiulare, aderate la picior sau ușor decurente și nu-și schimbă culoarea când pălăria este tăiată. Ele sunt acoperite în tinerețe de un văl parțial albicios-gălbui care la maturitate se rupe. Porii mici sunt la început palid gălbui și înguști, dar se lărgesc după câtva timp, devenind la maturitate galben murdari și se colorează în brun-cenușiu prin strivire.
 Piciorul: are o înălțime de 6-10 cm și o lățime de 1,2-2,5 cm, este cilindric, compact și solid, plin, adesea îngroșat la bază, cu un inel membranos, fragil, și alb-gălbui (tot datorită vălului parțial), destul de apropiat pălăriei. În zona superioară al lui este colorat ca porii, arătând o rețea fină, iar pe cea de jos este mai închis portocaliu, presărat de numeroase punctișoare maronii. Deseori acest inel se pierde, apoi această zonă este marcată mai palidă.
 Carnea: este la început tare și compactă, dar devine moale și spongioasă cu maturitatea avansată, fiind  de culoare albicios-gălbuie sau gălbuie. Ea se decolorează după tăiere adesea rozaliu, foarte rar chiar maroniu sau violet. Mirosul este ușor aromatic, ceva ca de mușcate, gustul dulceag și plăcut.
 Caracteristici microscopice: are spori netezi și fusiformi, pulberea lor fiind de un brun-măsliniu deschis. Ei au o mărime de 7-10 x 2-5,4 microni.
 Reacții chimice: Buretele se colorează cuacid sulfuric în pălărie cu pete ruginii, tuburile devenind brun- portocalii, carnea sub aburi de amoniac brun-gălbue până roșu-portocalie, cu Hidroxid de potasiu verde închisă până neagră, cu sulfat de fier brun-cenușie, și cu tinctură de Guaiacum albastru-verzue.

Confuzii
Buretele poate fi confundat cu alte specii din genul Suillus precum soiuri foarte apropiate, cu toate comestibile, cum sunt: Chalciporus piperatus, sin. Boletus piperatus, Gomphidius  glutinosus, Gyrodon lividus, Suillus bovinus, Suillus bresadolae, Suillus collinitus, Suillus flavidus, Suillus granulatus, Suillus luteus sin. Boletus suillus, Suillus plorans, Suillus tridentinus, Suillus variegatus, Suillus viscidus, Xerocomus spadiceus sau Xerocomus subtomentosus.

Specii asemănătoare

Valorificare
Acest burete este foarte gustos. Deși ceva mai mic, el poate fi pregătit în bucătărie ca hribul murg. La exemplare umede se îndepărtează cuticula lipicioasă (cel mai bine deja în pădure), la cele mai bătrâne și porii. El nu se potrivește pentru uscat.

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-7, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1976-1993 (pentru cercetarea în total)
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XIX, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1931, p. 902+tabl.
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
  J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Hribul zadei, film

Suillus
Micoriză
Ciuperci comestibile
1792 în știință

Suillus grevillei


Theaetetus ist:

 die lateinische und englische Schreibung des Namens des griechischen Mathematikers Theaitetos (5./4. Jahrhundert v. Chr.)
 Theaetetus (Mondkrater), benannt nach dem Mathematiker Theaitetos

Theaetetus


كانت كلارا زيتكن (بالألمانية:Clara Josephine Zetkin) - اسمها قبل الزواج أيسنير (بالألمانية:Eissner) (مواليد 5 يوليو 1857 - 20 يونيو 1933) سياسية ألمانية يسارية ومدافعة عن حقوق المرأة، اشتغلت مدرسة في الثانويات، شاركت منذ 1875 في أوائل المجموعات النسويّة التي كانت تناضل من أجل الحرّيات العامة في عهد بسمارك. وساهمت في رفع الوعي السياسي والطبقي لدى مئات العاملات الألمانيات. لاحقتها الشرطة مما اضطرّها إلى الهروب إلى زوريخ في 1878. نشطت في الحزب الديمقراطي الاشتراكي الألماني حتى عام 1917، ثم انضمت إلى الحزب الديمقراطي الاشتراكي الألماني المستقل في جناحه اليساري.
أسّست سنة 1891 صحيفة" "die Gleichheit" «المساواة» التي جعلت منها رأس حربة في النضال السياسي والاجتماعي في ألمانيا إلى حدود 1917.
أسست إلى جانب كارل ليبكنخت وروزا ليكسمبورغ رابطة سبارتاكوس (نسبة إلى سبارتاكوس محرر العبيد) الذي تحول إلى الحزب الشيوعي الألماني الذي مثلته كلارا في الرايخستاغ في عصر جمهورية فايمار من 1920 حتى 1933.
و في 1910 اقترحت على «السكرتارية الدولية للنساء الاشتراكيات» الاحتفال بالمرأة المناضلة من أجل حقوقها السياسية والاجتماعية كل 8 مارس.
في 30 أغسطس 1932 كانت آنذاك نائبة في البرلمان الألماني، وبالرغم من أن الرايخستاغ كان في قبضة الحزب النّازي ألقت خطابا أصبح وثيقة تاريخية تحث فيه الشعب الألماني على مقاومة الفاشية.
وقد كرمتها ألمانيا الشرقية بوضع صورتها على عملتها.

توفيت كلارا زتكن في 1933 ودفنت في مقبرة سور الكرملين.

السيرة الشخصية

الحياة والتعليم
وُلدت كلارا زيتكن باسم كلارا جوزفين إيسنر في قرية فيدراو، وهي قرية زراعية في ولاية سكسونيا، وهي الآن جزء من بلدية كونيغشاين-فيدراو. كان والدها غوتفريد إيسنر ناظر مدرسة وعضو في الكنيسة حيث كان بروتستانتيًا متدينًا، وكانت والدتها جوزفين فيتالي من أصول فرنسية، وكانت تنتمي إلى عائلة من الطبقة المتوسطة من لايبزيغ وحاصلة على تعليم عالٍ. أنجب الزوجان ثلاثة أطفال وكانت كلارا هي الكبرى بينهم. انتقلت عائلتها إلى لايبزيغ في عام 1872، وتلقت تعليمها في كلية لايبزيغ للمعلمات للبنات.

غادرت زيتكن إلى زيورخ في عام 1882 بسبب الحظر الذي فرضه بسمارك على النشاط الاشتراكي في ألمانيا في عام 1878. ذهبت بعدها إلى المنفى في باريس حيث درست لتكون صحفية ومترجمة. لعبت هناك دورًا مهمًا في تأسيس المجموعة الاشتراكية الدولية. استخدمت زيتكن اسم زوجها الروسي اليهودي والماركسي المخلص أوسيب زيتكن، وأنجبت منه ولدان وهما مكسيم وقسطنطين.

أُصيب أوسيب بمرض شديد في أوائل عام 1889 ثم توفي بعد بضعة أشهر فقط في حزيران/يونيو. انتقلت إلى شتوتغارت مع أطفالها بعد وفاة زوجها. تزوجت بعد ذلك من الفنان جورج فريدريش زوندل الذي كان يبلغ من العمر ثمانية عشر عامًا، وبقي زواجهما من عام 1899 حتى عام 1928.

الانخراط المبكر في الحزب الديمقراطي الاجتماعي
بدأت حياة كلارا زيتكن السياسية بعد تعرّفها على زوجها أوسيب زيتكن. كرّست وقتها للحضور والمشاركة في الاجتماعات الاشتراكية حتى أصبحت ملتزمة تمامًا بالحزب، وقدمت منهجًا ماركسيًا وعملت على مطلب تحرير المرأة. تأزّم المناخ السياسي في ألمانيا قبل عام 1880 مما أدى إلى ذهاب زيتكن إلى المنفى في سويسرا وفرنسا في وقت لاحق. عادت بعد عقد من الزمن إلى ألمانيا وأصبحت رئيسة تحرير صحيفة الحزب الديمقراطي الاجتماعي للنساء والتي كانت تُدعى صحيفة المساواة "Die Gleichheit"، وبقيت رئيسة الصحيفة لمدة 25 عامًا.

أنهت زيتكن دراستها لتصبح معلمة وطورت علاقات مع الحركة النسوية والحركة العمالية في ألمانيا من عام 1874، وانضمت إلى حزب العمال الاجتماعي في عام 1878. تأسس هذا الحزب في عام 1875 من خلال دمج طرفين سابقين وهما الجمعية العامة للعمال الألمان التي شكلها فرديناند لاسال، وحزب العمال الديمقراطي الاجتماعي الألماني التابع لأغسطس بيبل ويلهيلم ليبكنشت، والذي تغير اسمه إلى نسخته الحديثة ليصبح الحزب الديمقراطي الاجتماعي في ألمانيا في عام 1890.

كانت زيتكن إلى جانب صديقتها المقربة روزا لوكسمبورغ في الحزب الديمقراطي الاجتماعي، وهي واحدة من الشخصيات الرئيسية في الجناح اليساري للحزب. هاجم كل منهما الأطروحات الإصلاحية لإدوارد برنشتاين في النقاش حول التحريفية في مطلع القرن العشرين، ورفضا أيديولوجية التغيير الثوري نحو ما يُسمى «الاشتراكية الثورية».

الكفاح من أجل حقوق المرأة
اهتمت زيتكن جدًا بسياسات المرأة بما في ذلك الكفاح من أجل تكافؤ الفرص وحقوق المرأة في الاقتراع. ساعدت في تطوير الحركة النسوية الديمقراطية الاجتماعية في ألمانيا. أصبحت زعيمة «مكتب النساء» في عام 1907 والذي تأسس حديثًا في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني. كما ساهمت في اليوم العالمي للمرأة. نُظِّم مؤتمر دولي للمرأة قبل الاجتماع العام للأممية الاشتراكية الثانية في كوبنهاغن في الدنمارك في آب/أغسطس في عام 1910. اقترحت لويس زيتز بتأييد من زيتكن على إقامة يوم عالمي سنوي للمرأة، واستوحت ذلك من الاشتراكيين الأمريكيين وذلك على الرغم من عدم تحديد أي موعد لهذا اليوم في ذلك المؤتمر.

وافق المندوبون -وهم 100 امرأة من 17 دولة- على الفكرة كاستراتيجية لتعزيز الحقوق المتساوية بما في ذلك حق الاقتراع للمرأة. حُدد اليوم العالمي للمرأة لأول مرة في 19 آذار/مارس في عام 1911، وذلك بتصويت أكثر من مليون شخص في النمسا والدنمارك وألمانيا وسويسرا.

عارضت زيتكن بشدة مفهوم «النسوية البرجوازية» التي ادعت أنها أداة لتقسيم وحدة الطبقات العاملة. وقالت في خطاب ألقته أمام الأممية الثانية في عام 1899:«لا تتوقع المرأة العاملة الطامحة إلى المساواة الاجتماعية شيئًا لتحريرها من الحركة النسوية البرجوازية التي تدعي أنها تناضل من أجل حقوق المرأة. لا يوجد أساس حقيقي لهذا، فلطالما كانت المرأة العاملة على قناعة تامة بأن مسألة تحريرها ليست مسألة منعزلة موجودة في حد ذاتها، ولكنها جزء من المسألة الاجتماعية الكبرى. إنهم يدركون تمامًا أنه لا يمكن أبدًا حل هذه المسألة في المجتمع المعاصر، ولكن فقط بعد تحول اجتماعي كامل».نظرت زيتكن إلى الحركة النسوية على أنها مكونة في المقام الأول من نساء الطبقة العليا والنساء من الطبقة الوسطى اللواتي وضعن في الاعتبار اهتماماتهن الطبقية، والتي تتعارض مع مصالح نساء الطبقة العاملة. اعتقدت زيتكن أن الاشتراكية هي الطريقة الوحيدة لوضع حد حقيقي لقمع النساء. كان أحد أهدافها الرئيسية هو إخراج النساء من المنزل والعمل حتى يتمكنوا من المشاركة في النقابات وغيرها من منظمات حقوق العمال من أجل تحسين الظروف لأنفسهن، وقالت إن الحركة الاشتراكية يجب أن تكافح من أجل تحقيق إصلاحات من شأنها أن تقلل من اضطهاد الإناث، إلا أنها كانت مقتنعة بأن مثل هذه الإصلاحات لا يمكن أن تسود إلا إذا دُمجت في خطوة عامة نحو الاشتراكية، لأنه، وعلى خلاف ذلك، يمكن القضاء عليها بسهولة بواسطة التشريعات المستقبلية.

معارضة الحرب العالمية الأولى
اجتمع النشطاء والثوار والمؤيدين لمواجهة التركيز على الوحدة بين العمال عبر خطوط المعركة خلال فترة الحرب العالمية الأولى في مؤتمر السلام النسائي الدولي في سويسرا. وقالت زيتكن تعليقًا على ذلك:«من المستفيد من هذه الحرب؟ أقلية صغيرة فقط في كل دولة مثل الشركات المصنعة للبنادق والمدافع والمصفّحات والسفن النسافة، وأصحاب أحواض بناء السفن وموردي احتياجات القوات المسلحة. حرّض هؤلاء الكراهية بين الناس من أجل تحقيق أرباحهم مما ساهم في اندلاع الحرب. ليس لدى العمال أي شيء يكسبونه من هذه الحرب، ولكنهم سيخسرون كل ما هو عزيز عليهم».رفض كل من زيتكن وكارل ليبكنخت وروزا لوكسمبورغ ولويس كاهلر وغيرهم من السياسيين ذوي النفوذ في الحزب الديمقراطي الاجتماعي في ذلك الوقت تقريبًا سياسة بورغفريدن التابعة للحزب (هدنة مع الحكومة ووعد بالامتناع عن أي هجمات خلال الحرب). نظمت زيتكن مؤتمرًا دوليًا للمرأة الاشتراكية المناهضة للحرب في برلين في عام 1915، وكان هذا من من بين الأنشطة الأخرى المناهضة للحرب. اعتُقلت عدة مرات خلال الحرب بسبب آرائها المناهضة للحرب، واحتُجزت في حجز في عام 1916 وقائي ثم أُطلق سراحها لاحقًا بسبب المرض.

التأهل كعضو في الحزب الشيوعي
كانت زيتكن أحد مؤسسي رابطة سبارتاسيست والحزب الديمقراطي الاجتماعي المستقل في ألمانيا الذي انفصل في عام 1917 عن حزبه الأم (الحزب الديمقراطي الاجتماعي) احتجاجًا على موقفه المؤيد للحرب. بالإضافة إلى ذلك، انتقدت زيتكن الحزب الديمقراطي الاجتماعي لمعالجة قضايا المرأة في المقام الأول بطريقة غير رسمية ومفاجئة. اقترحت على الحزب العديد من القضايا مثل حق الاقتراع للمرأة والأجر المتساوي لكلا الجنسين وحقوق الطلاق.

تأسس الحزب الشيوعي الألماني في كانون الثاني/يناير في عام 1919 بعد الثورة الألمانية في تشرين الثاني/نوفمبر من العام السابق. انضمت زيتكن أيضًا إلى هذا الحزب ومثلته من عام 1920 حتى عام 1933 في البرلمان في الرايخ الألماني. نظّمت مقابلة مع لينين دار موضوعها حول مسألة المرأة في عام 1920.

كانت زيتكن عضوًا في المكتب المركزي للحزب الشيوعي الألماني حتى عام 1924، وعضوًا في اللجنة المركزية للحزب من عام 1927 حتى عام 1929. كانت أيضًا عضوًا في اللجنة التنفيذية للأممية الشيوعية من عام 1921 حتى عام 1933. كما ترأست أمانة دولية للنساء أنشأتها الأممية الشيوعية في تشرين الأول/أكتوبر في عام 1920. ترأست المؤتمر الدولي الثاني باسم «المرأة الشيوعية» في حزيران/يونيو في عام 1921 في موسكو.

غيّر هذا المؤتمر تاريخ يوم المرأة العالمي ليصبح في 8 آذار/مارس، وبقي هذا اليوم هو اليوم العالمي للمرأة في ألمانيا وحتى يومنا هذا. انتُخبت رئيسة لمنظمة التضامن اليسارية الألمانية روت هيلفي في عام 1925. ألقت زيتكن خطابًا في آب/أغسطس 1932 بصفتها رئيسة البرلمان حسب الأقدمية، واستخدمته في دعوة العمال إلى الاتحاد في النضال ضد الفاشية حيث قالت:«إن أكثر مهمة يجب التركيز عليها الآن هي تشكيل جبهة موحدة لجميع العمال من أجل إزالة الفاشية، وذلك من أجل حماية أنفسهم من المستعبدين والمستغلين وقوة وجبروت منظمتهم، وكذلك للحفاظ على حضورهم على الأرض. يجب أن تأخذ جميع الآراء السياسية والنقابية والدينية والأيديولوجية المثبطة والمقسمة قبل حدوث هذه الضرورة التاريخية الملحة. يجب أن ينتمي جميع الذين يشعرون بالتهديد وجميع الذين يتوقون إلى التحرير إلى الجبهة المتحدة ضد الفاشية وممثليها في الحكومة».حازت زيتكن على وسام لينين (1932)  ووسام الراية الحمراء (1927).

النفي والموت
حظر أدولف هتلر وحزبه النازي الحزب الشيوعي الألماني بعد حريق مبنى البرلمان في الرايخ الألماني في عام 1933. ذهبت زيتكين إلى المنفى للمرة الأخيرة، وهذه المرة إلى الاتحاد السوفيتي. توفيت هناك في أرخانجيلسكوي بالقرب من موسكو في عام 1933 عن عمر يناهز 76 عامًا. وُضِع رمادها في مقبرة جدار الكرملين بجوار جدار الكرملين بموسكو بالقرب من الميدان الأحمر. حضر الجنازة كبار الشيوعيين من جميع أنحاء أوروبا بما في ذلك جوزيف ستالين وأرملة لينين ناديزدا كروبسكايا.

أصبحت زيتكن بطلة مشهورة في جمهورية ألمانيا الديمقراطية (ألمانيا الشرقية) بعد عام 1949، وكان لكل مدينة رئيسية شارع يحمل اسمها. لا يزال من الممكن العثور على اسم كلارا زيتكين على خرائط الأراضي السابقة لجمهورية ألمانيا الديمقراطية حتى يومنا هذا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مملكة ساكسونيا
أعضاء الرايخستاغ في جمهورية فايمار
ألمان من أصل فرنسي
ألمان ناشطون ضد الحرب
اشتراكيون ألمان
المرأة في الحرب العالمية الثانية
ثوريات
حائزون على وسام الراية الحمراء
حاصلون على وسام لينين
سياسيات ألمانيات في القرن 20
سياسيو الحزب الشيوعي الألماني
سياسيون في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني
شيوعيون ألمان
كاتبات ألمانيات في القرن 19
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كتاب ألمان في القرن 19
كتاب وكاتبات ألمان في القرن 20
لاجئون من ألمانيا النازية إلى الاتحاد السوفيتي
ماركسيات
منظرون ماركسيون
مواليد 1857
نسويات اشتراكيات
نسويون ألمان
وفيات 1933

كلارا زتكن