Les Oiseaux du temps (titre original : ) est un roman court épistolaire de science-fiction écrit par Amal El-Mohtar et Max Gladstone, publié par les éditions Simon & Schuster en 2019. Il a remporté le prix British Science Fiction de la meilleure fiction courte 2019, le prix Nebula du meilleur roman court 2019, le prix Hugo du meilleur roman court 2020 et le prix Locus du meilleur roman court 2020.

Résumé
Alors que les agentes Rouge et Bleu voyagent dans le temps, modifiant l'histoire de plusieurs univers au nom de leurs empires en guerre, elles se laissent des messages secrets — d'abord railleurs, mais qui se transforment progressivement en flirt puis en amour. Lorsque la commandante de Rouge détecte cette interaction avec un agent ennemi, elle lui ordonne d'envoyer à cet agente un message qui la tuera lorsqu'il sera lu. Après la mort de Bleu, Rouge voyage dans le temps jusqu'à l'enfance de cette dernière pour lui donner l'immunité au message empoisonné, lui permettant de survivre.

Accueil
Publishers Weekly a qualifié Les Oiseaux du temps de  et , avec , et a déclaré qu'il . Jason Sheehan, de la National Public Radio, l'a comparé au film Entre deux rives () et a déclaré que le livre faisait une vertu de ce qu'il considérait comme les faiblesses caractéristiques à la fois du genre du voyage dans le temps et du format épistolaire.

Cheryl Morgan a fait valoir que son message central  est celui . Lee Mandelo de  considère que le livre a , avec une prose  plutôt que , et un  ; Lee Mandelo  observe qu'il  et traite la guerre du temps comme . Dans Den of Geek, Natalie Zutter fait l'éloge de l'approche du roman en matière d'identité de genre : Rouge et Bleu utilisant toutes deux le pronom « elle », mais aucune ne correspond au moule hétéronormatif de la féminité, chacune interprétant le genre d'une douzaine de manières différentes, de sorte que plus elles apparaissent sous des formes différentes, moins leur sexe ou leur genre compte réellement.

Chez , Adri Joy note que , reprochant au roman son manque de tension directe et son manque d'image cohérente, et son  qui est difficile à comprendre et non pertinent pour l'histoire racontée ; Joy salue néanmoins le roman comme un chef-d'œuvre émotionnel absolu.  trouve que ce n'est ni une énigme à analyser ni une boîte de puzzle de science-fiction enchevêtrée et difficile de voyage dans le temps à démêler, sa révélation finale étant assez évidente dès le premier chapitre, mais souligne que la révélation en question est néanmoins assez épanouissante sur le plan émotionnel, concluant finalement que .

Récompenses
Les Oiseaux du temps a remporté le prix British Science Fiction de la meilleure fiction courte 2019, le prix Nebula du meilleur roman court 2019, le prix Locus du meilleur roman court 2020, le prix Hugo du meilleur roman court 2020 ainsi que le prix Aurora de la meilleure fiction courte 2020. Il a de plus été finaliste du prix Shirley-Jackson du meilleur roman court 2019, du premier prix Ray Bradbury pour la science-fiction, la fantaisie et la fiction spéculative aux Los Angeles Times Book Prizes 2019ainsi que du prix  du meilleur roman 2019.

Modalité de création
Les lettres de Rouge ont été entièrement écrites par Max Gladstone et celles de Bleu par Amal El-Mohtar. Bien qu'ils aient écrit au préalable un plan général, les réactions de chaque personnage ont été développées avec un véritable élément de surprise à la réception de chaque lettre, et les scènes accompagnant [les lettres] ont été écrites en utilisant cette réponse émotionnelle.

Adaptation
Amal El-Mohtar a annoncé en 2019 que les droits d'adaptation du livre pour la télévision avaient été achetés, avec des scripts à écrire par elle-même et Max Gladstone ; elle a également précisé que les sexes des personnages n'étaient pas négociables.

Éditions
 , Simon & Schuster, ,
 Les Oiseaux du temps, Mü, , ,
 Les Oiseaux du temps, Le Livre de poche,  , , ,

Références

Liens externes
 Entrevue audio avec Amal El-Mohtar, à CBC.ca

Roman court de science-fiction
Roman épistolaire
Roman canadien paru en 2019
Roman américain paru en 2019
Roman de science-fiction féministe
Roman à thématique lesbienne
Roman de science-fiction sur le voyage dans le temps
Prix British Science Fiction de la meilleure fiction courte
Prix Hugo du meilleur roman court
Prix Locus du meilleur roman court
Prix Nebula du meilleur roman court

Les Oiseaux du temps


La Femme qui rêve () est un film dramatique italien réalisé par Silvano Agosti et sorti en 2001. Il est adapté d'un roman paru en 1977 écrit par Agosti lui-même.

Le film a été sélectionné au Festival de cinéma de la ville de Québec et aux Golden Globes 2002. La Femme qui rêve a également été présenté au Festival du film de Turin en tant que long métrage hors compétition.

Synopsis
Après 15 ans de vie commune, deux époux tombent dans une monotonie morne qui anesthésie toute émotion et éteint tout projet ; la situation est encore alourdie par un avortement qui accroît l'ennui et la tristesse de leur quotidien.

Mais, de façon inattendue, l'époux se rend compte pendant la nuit qu'il peut parler à sa femme, car dans son sommeil, elle murmure des phrases pleines de transgression, de désir et d'érotisme. Les désirs et les fantasmes mystérieux de la femme dévoilent une nouvelle intimité entre les deux, qui parviennent à raviver leur passion entre rêve et réalité.

Fiche technique

 Titre français : La Femme qui rêve
 Titre original italien :  ( « La raison pure »)
 Réalisateur : Silvano Agosti
 Scénario : Silvano Agosti
 Photographie : Silvano Agosti
 Montage : Silvano Agosti
 Musique : Ennio Morricone
 Décors : Patrizia Gallo
 Société de production : 11 marzo Cinematografia s.r.l.
 Pays de production :
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur
 Durée : 83 minutes ()
 Genre : Drame
 Dates de sortie :
 Canada :
 Italie :

Distribution
 Franco Nero : Le mari
 Eleonora Brigliadori : Anna

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 2001
Film réalisé par Silvano Agosti
Film avec une musique composée par Ennio Morricone
Film dramatique italien
Film en italien
Adaptation d'un roman italien au cinéma

La Femme qui rêve


El Salón Nichols es una gran edificación con forma de castillo situado en Kansas, Estados Unidos. Al comienzo del , las dos principales necesidades del estado de la Universidad de Kansas fueron un pabellón de ganado y un gimnasio. El presidente de la Universidad, ER Nichols, presionó por la inversión de dinero para estos proyectos y el gimnasio fue bautizado como Salón de Nichols en su honor cuando se retiró en 1909.

El edificio siempre mantuvo un gimnasio, y dos piscinas en el sótano. Las piscinas estaban separadas entre hombres y mujeres hasta 1920, cuando las clases de natación se integraron. El edificio también fue utilizado para las ceremonias de graduación. La segunda estación de radio FM educativas en Kansas, KSDB-FM, se instaló en el edificio en 1949. La fuerza de la emisión inicial de la estación fue de 10 vatios, lo que fue apenas suficiente para cubrir la ciudad de Manhattan.

Debido al hacinamiento en los concursos de baloncesto, la universidad construyó Ahearn Fieldhouse a la casa de baloncesto. Algunas de las instalaciones del Departamento de Música se trasladaron al edificio en ese momento. En particular, los instrumentos musicales y partituras de algunas bandas de música se almacenan en el edificio. La ciencia física de la mujer y la educación militar también se encontraban en el edificio en este momento.

Actualidad
El edificio alberga los estudios de comunicación, un teatro de danzas y el Departamento de Informática y Ciencias de la Información, terminado en 1985. Las oficinas principales de ambos departamentos en el edificio, así como una serie de aulas, laboratorios de investigación, estudios de danza, laboratorios de computación, y el Teatro de Nichols.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Castillos de Estados Unidos

Salón Nichols


جسر الملك حسين أو معبر الكرامة (حسب السلطة الفلسطينية) أو جسر ألنبي (حسب إسرائيل) ((Allenby Bridge) جسر يربط الضفة الغربية بالأردن فوق نهر الأردن ويبعد عن عمّان 60 كم وعن أريحا 5 كم، على ارتفاع 273 متر تحت مستوى سطح البحر، ويستخدم كمعبر حدودي بين الأردن والضفة الغربية. يعود تاريخ الجسر إلى الدولة العثمانية حيث كان خشبيا يسمى الغورانية. بعد تدمير الجسر الخشبية أنشئ هيكل حديدي ثم بني مكانه  جسر اسمنتي حديث بعد اتفاق أوسلو. شهد الجسر الخشبي القديم عبرات وآهات المهجرين خلال النكسة إلى الضفة الشرقية لنهر الأردن.

التاريخ

قبل الاحتلال الإسرائيلي

بني الجسر الأصلي في 1885 من قبل الدولة العثمانية بإشراف متصرفية القدس الشريف وكان مصنوعا من الخشب، وتعرض عام 1897 لأضرار بالغة نتيجة فيضان النهر، وخلال الحرب العالمية الأولى تعرض للتدمير من جديد، وأعاد الاحتلال البريطاني بناءه بعد السيطرة على المنطقة سنة 1918، وأطلق عليه اسم ألنبي تيمنا باسم الجنرال إدموند ألنبي قائد الجيش البريطاني الذي احتل فلسطين. سقط الجسر من جديد سنة 1927 بسبب زلزال نابلس 1927 وأعيد تأهيله.

بعد الإحتلال الإسرائيلي

لعب الجسر دورا مهما في نقل السلاح والمؤن إلى فلسطين، وتم تدمير الجسر في 16 يونيو 1946 بعملية ليل الجسور بواسطة عصابة بلماح بقيادة حاييم بارليف، وتم ترميمه من جديد من قبل البريطانيين.

ليتم تدميره من جديد خلال حرب 1967 لكن أعيد بنائه سنة 1968 من الحديد بشكل مؤقت بنظام جسر جملوني، في الوقت الحالي ما يزال الجانب الإسرائيلي يسميه جسر النبي، أما الجانب الأردني فيسميه جسر الملك الحسين أو الكرامة.

بعد معاهدة وادي عربة

بعد معاهدة السلام الأردنية الإسرائيلية تم تحديث الجسر وأصبح معبد كما أصبح نقطة العبور الرئيسية بين الأردن والضفة الغربية كما أصبح نقطة عبور الحجاج الفلسطينيين بطريقهم لمكة، كما أن سلطة المطارات في إسرائيل أصبحت المسؤولة عن الجسر، كما أنه لا يشترط أخذ تأشيرات دخول أثناء العبور عبر جسر الملك حسين كما لا يسمح للإسرائيليين (عرب إسرائيل) العبور إلا من أجل الحج والعمرة، أما السياح فيشترط حصولهم على تأشيرة دخول قبل عبور الجسر.

ويستخدم الفلسطينيون الجسر للذهاب إلى مطار الملكة علياء الدولي في عمان لإستخدام الطائرات، لأنه لا يسمح لهم بالطيران من مطار بن غوريون الدولي.

انظر أيضًا
 قائمة معابر فلسطين
 عملية ليل الجسور
 سياسة الجسور المفتوحة

المراجع

جسور اكتملت في سنة 1968
جسور اكتملت في سنة 1994
جسور الأردن
جسور إسرائيل
جسور عالمية
جسور عبور برسوم
جسور فوق نهر الأردن
حدود الأردن

جسر الملك حسين


Patrick Bergeron (né le  à La Pocatière, Québec) est un essayiste et professeur de littérature canadien. Il enseigne à l'Université du Nouveau-Brunswick (Fredericton) depuis 2005.

Biographie
Après avoir séjourné en Allemagne et en France, Patrick Bergeron complète un doctorat en littérature comparée de l'Université Laval (Québec, Canada) et l'Université Paul-Valéry (Montpellier, France) en 2004. Par la suite, il devient chercheur postdoctoral affilié à l'équipe interuniversitaire de recherche « Le soi et l'autre » de l'Université du Québec à Montréal (UQÀM).

Sa thèse, co-dirigée par les professeurs Hans-Jürgen Greif et Pierre Citti, était consacrée aux « aspects de la mort » chez Maurice Barrès et Hugo von Hofmannsthal.

Patrick Bergeron obtient un poste de professeur au département d'études françaises de l'Université du Nouveau-Brunswick en 2004 où il poursuit ses recherches sur le décadentisme, la modernité viennoise ainsi que sur les oeuvres de Paul Morand et Wolfgang Koeppen.

En 2013, il fait paraître deux essais issus de ses travaux sur les rapports entre la littérature et la mort : Nécrophilie. Un tombeau nommé désir (Éditions du Murmure) et Décadence et mort chez Barrès et Hofmannsthal. Le point doré de périr (Éditions Nota Bene), une version remaniée de sa thèse.

Par la suite, Patrick Bergeron se consacre notamment au roman des femmes, en particulier à leur contributions à la littérature de genre (surtout la dystopie et la fiction post-apocalyptique). Ses travaux portent également sur les femmes de lettres du Québec. Durant cette période, il s'intéresse particulièrement à la science fiction française et québécoise ainsi qu'aux littératures fantastiques. Dans le cadre de ces recherches, il collabore à deux reprises avec Natacha Vas-Deyres spécialiste française d'anticipation et de science-fiction. Ses travaux portent aussi sur des auteurs anglophones tels Margaret Atwood et Aldous Huxley qui feront l'objet de deux numéros spéciaux de la revue Otrante sous sa direction.

En 2015, il co-édite avec François Ouellet l'ouvrage Habiter la littérature. Mélanges offerts à Hans-Jürgen Greif, un collectif dédié à son directeur de thèse qui paraît aux Éditions L'Instant même.

Patrick Bergeron est invité à la 21 édition du festival international des littératures de l'imaginaire Les Imaginales à Épinal en 2018. Il collabore régulièrement à plusieurs revues dont Nuit Blanche, University of Toronto Quarterly ou Frontières dont il fait partie du comité de rédaction et il compte parmi les invités des journées d'étude de l'Observatoire de l'imaginaire contemporain (OIC) à l'UQÀM.

Durant les années 2020, Patrick Bergeron poursuit ses travaux sur la littérature des femmes, notamment sur Audrée Wilhelmy, Silvia Moreno-Garcia et J.D. Kurtness. En mars 2022, il est sollicité en tant que spécialiste du genre post-apocalyptique pour, « Les fins du monde multiples dans la culture », un article paru dans le quotidien montréalais Le Devoir.

Publications

Ouvrages
 avec Marie Carrière (éd), Les réécrivains. Enjeux transtextuels dans la littérature moderne d'expression française, Berne, Peter Lang, 2011.
  Nécrophilie. Un tombeau nommé désir, Auxonne, Éditions du Murmure, 2013.
  Décadence et mort chez Barrès et Hofmannsthal. Le point doré de périr, Montréal, Éditions Nota Bene, 2014.
  avec Natacha Vas-Deyres, Patrick Guay, Florence Plet-Nicolas and Danièle André (éd.), Les dieux cachés de la science-fiction française et francophone (1950-2010), Bordeaux, Presses universitaires de Bordeaux, 2014.
  (éd.), Passées sous silence. Onze femmes écrivains à relire, Valenciennes, Presses universitaires de Valenciennes, 2015.
 avec François Ouellet (éd.), Habiter la littérature. Mélanges offerts à Hans-Jürgen Greif, Québec, L'instant même, 2016.
  avec Natacha Vas-Deyres et Patrick Guay, C'était demain: anticiper la science-fiction en France et au Québec (1880-1950), Bordeaux, Presses universitaires de Bordeaux, 2018.

Numéros de périodiques
 (éd.), « Aldous Huxley », numéro spécial de la revue Otrante, Éditions Kimé, numéro 40 (automne 2016).
 avec Gilles Ernst et Diane Laflamme (éd.), « Mort, jeux vidéo et mondes virtuels », numéro spécial de Frontières, vol. 28, numéro 2 (2016-2017).
 avec Diane Laflamme (éd.), « Humour et mort », numéro spécial de Frontières, vol. 30, numéro 1 (2018).
 (dir.), « Margaret Atwood », numéro spécial de la revue Otrante, Éditions Kimé, numéro 44 (automne 2018).
 avec Nathalie Watteyne et Arnaud Huftier (éd.), « Femmes et fantastique au Canada », numéro spécial de la revue Otrante, numéro 49 (printemps 2021) et Cahiers Anne-Hébert, numéro 17 (2021).

Articles (sélection)
 « Terres ravagées. Fictions post-apocalyptiques en France et au Québec, de Niourk à Temps mort », dans Les dieux cachés de la science-fiction française et francophone (1950-2010), Bordeaux, Presses universitaires de Bordeaux, 2014.
 « Si la fin du monde m'était contée. Répertoires et contenus des apocalypses fictives au Québec et au Canada », dans L'Université de l'imaginaire, ActuSF, (juillet 2017).
 « Le retour des Amazones. Pouvoir, sacrifice, communauté », dans MuseMedusa. Revue de littérature et d'art modernes, numéro 7 (21 août 2019).
 « Les filles de la nuit. Le fantastique féminin de Silvia Moreno-Garcia » », dans Otrante, numéro 49 (printemps 2021), p. 193-211. Également paru dans Cahiers Anne-Hébert, « Femmes et fantastique au Canada », numéro 17 (2021), p. 184-202.
 « Anamorphose du conte. Entretien avec Audrée Wilhelmy », dans Cahiers Anne-Hébert, « Femmes et fantastique au Canada », numéro 17 (2021), p. 203-214.

Prix et distinctions
 Finaliste du Grand Prix de l'Imaginaire (essai) (2015)
 Pour son ouvrage en codirection : Les dieux cachés de la science-fiction française et francophone (1950-2010), 2014.
 Lauréat du Jamie Bishop Memorial Award (2016)
 Pour son article : « Des fourmis et des hommes : voyage entomologique au cœur de la proto-science-fiction » (en collaboration avec Natacha Vas-Deyres). Ce prix est décerné aux États-Unis par l'Association internationale pour le fantastique dans les arts (IAFA) au meilleur essai critique rédigé dans une autre langue que l'anglais.
 Lauréat du Prix de l'Académie nationale des sciences, belles lettres et arts de Bordeaux (2016)
 Pour un ouvrage collectif auquel il a participé : Delphine Gachet et Alessandro Scarsella (éd.), Venise. Histoire, promenades, anthologie et dictionnaire, Paris, Robert Laffont, 2016.

Notes et références

Liens externes

 Page de professeur à l'Université du Nouveau-Brunswick
 Notice biographique, Les Imaginales

Naissance en juillet 1975
Professeur à l'Université du Nouveau-Brunswick
Essayiste québécois
Professeur québécois
Professeur canadien
Essayiste canadien du XXIe siècle
Écrivain néo-brunswickois
Écrivain canadien francophone hors Québec
Naissance au Bas-Saint-Laurent
Essayiste sur la science-fiction

Patrick Bergeron


Općinska nogometna liga Dubrovnik je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1986./87.
Liga se sastojala od dvije skupine – Konavle (10 klubova, prvak "Cavtat") i Pelješac (8 klubova, prvak "Faraon" iz Trpnja).

Skupina Konavle
Također i kao ONL Dubrovnik – Istočna skupina

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Skupina Pelješac
Također i kao ONL Dubrovnik – Zapadna skupina

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Dalmatinska liga – Jug 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1986. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1987. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 13098, god. XLIV, izdano 14. svibnja 1987., str. 7 ("Dubrovnik"), preuzeto 2. srpnja 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 13106, god. XLIV, izdano 22. svibnja 1987., str. 7 ("Dubrovnik"), preuzeto 2. srpnja 2019.

1986-87 Dubrovnik
1986-87
Dubrovnik

Općinska nogometna liga Dubrovnik 1986./87.


No dia 3 de dezembro de 2021 homens armados não identificados atacaram e dispararam contra um autocarro em Mopti, no centro do Mali, matando 31 civis. O autocarro estava ocupado principalmente por mulheres que viajavam de Songo-Doubacore para um mercado em Bandiagara.

De acordo com as autoridades locais de Bankass, durante o massacre, os atiradores começaram por cortar os pneus e, em seguida, dispararam contra os civis. As autoridades do Mali enviaram um grupo de oficiais de segurança do estado ao local do crime, onde encontraram 25 corpos queimados no porta-bagagens do veículo.

O massacre ocorreu no mesmo dia em que rebeldes islâmicos atacaram um comboio na região, assassinando dois soldados da paz da ONU. Os ataques ocorreram durante uma recente insurgência entre jihadistas na África Ocidental.

Respostas
O Presidente Assimi Goita ordenou que todas as bandeiras do país ficassem a meia-haste de domingo a terça-feira, em três dias de luto nacional.

Guerra Civil do Mali
Atentados terroristas no Mali
Atentados terroristas de 2021
Massacres no Mali
Massacres em 2021

Massacre em autocarro no Mali em 2021


At the beginning of the 1970s, video games existed almost entirely as novelties passed around by programmers and technicians with access to computers, primarily at research institutions and large companies. The history of video games transitioned into a new era early in the decade, however, with the rise of the commercial video game industry.

November
Computer Space is released in North America.
Galaxy Game is released.

December
December 3 – The Oregon Trail is first demonstrated to students at Carleton College in Northfield, Minnesota.

See also
Early history of video games
1971 in games

References

Video games by year
Video games

1971 in video games


Maria Amalia Mercouri (græsk: Μαρία Αμαλία Μερκούρη) (født 18. oktober 1920, død 6. marts 1994), kendt professionelt som Melina Mercouri (Μελίνα Μερκούρη), var en græsk skuespillerinde, sanger og politiker. Mercouri er berømt for en række amerikanske film, hvoraf Topkapi fra 1964 er nok den mest berømte. Hun var gift med filminstruktøren Jules Dassin (der instruerede filmen Topkapi) fra 1966 til sin død i 1994. Hun døde af lungekræft.

I Sverige slog hun igennem som sanger i 1960, især med temaet til filmen Aldrig om søndagen. Ud over sin filmkarriere er Mercouri kendt for sit politiske engagement imod den græske militærjunta. Hun fik sit græsk statsborgerskab tilbagekaldt i 1967 af juntaen. Senere var hun blandt andet kulturminister i Grækenland, og hun har siddet i det græske parlament.

Filmografi
 1957 - Celui qui doit mourir
 1960 - Aldrig om søndagen
 1962 - Phaedra
 1963 - Sejrherrerne
 1964 - Topkapi
 1966 - Den er gal i Portugal
 1977 - Alle abbedissens piger

Diskografi
 1974 -"Si Melina m'etait contee"
 Melina Merkouri" (Polydor 839 181-2)

Bibliografi
 1971 - I Was a Greek

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Grækenland
Sangere fra Grækenland
Politikere fra Grækenland
Personer fra Athen
Oscar-nominerede skuespillere

Melina Mercouri


Le , dont le nom officiel est Dante B. Fascell Bridge est le deuxième plus long pont des Keys en Floride. Il relie Long Key et Conch Key, à peu près à mi-chemin entre Miami et Key West. D'une longueur de  (), c'est le deuxième plus long pont de l'Overseas Highway.

Le pont a ouvert en 1982, en remplacement du Long Key Viaduc qui était utilisé initialement pour le passage de l'Overseas Railrod, une voie de chemin de fer, désaffectée en 1935.

Il doit son nom à Dante B. Fascell, ancien représentant fédéral des Keys à Washington.

Notes et références

Bibliographie
  Highroad Guide to the Florida Keys and Everglades, Rick Farren, Ed. John F Blair Pub, 1999

Liens externes

  https://www.wlrn.org/news/2021-10-21/long-key-bridge-overseas-highway-florida-keys-department-of-transportation

Pont en Floride

Long Key Bridge


Hvalbiar kommuna er en kommune på Færøerne. Den omfatter bygderne Hvalba og Sandvík på det nordligste Suðuroy, og desuden den ubeboede ø Lítla Dímun, hvor jorden ejes af indbyggere i Hvalba. Kommunen blev udskilt fra Suðuroyar præstegælds kommune i 1878. 1. januar 2009 havde Hvalbiar kommuna 733 indbyggere, mod 829 i 1960.

Politik

Sidste kommunalbestyrelsesvalg blev afholdt i 13. november 2012, og valgte kommunestyre med virkning fra 1. januar 2013. Stemmeprocenten var 81,9%. Stenhuggeren Trúgvi Gudmundarson fra Folkeflokken overtog borgmesterposten efter partifællen Otto West, der ikke genopstillede.

Referencer

Kommuner i Færøerne
Suðuroy

Hvalbiar kommuna


Die Super-Pit-Goldmine (englisch: Super Pit Gold Mine oder Fimiston Open Pit) ist ein im Tagebau betriebenes Goldbergwerk in der Region Goldfields-Esperance am Goldfields Highway am südöstlichen Ende von Kalgoorlie-Boulder, der größten Stadt im australischen Outback. Der Tagebau erstreckt sich über etwa 3,5 Kilometer Länge, 1,5 Kilometer Breite und über 600 Meter Tiefe und ist damit flächenmäßig Australiens größtes Goldbergwerk. Im Bergwerk hätte der Uluṟu ausreichend Platz. Hinsichtlich der Goldproduktion stand die Super-Pit-Goldmine 2018 in Australien nach der Boddington-Goldmine an zweiter Stelle.

Seit einem Produktionsabfall von 17 % auf 628.000 Feinunzen im Jahr 2018 gehört die Super-Pit-Mine nicht mehr zu den zehn größten Goldbergwerken der Welt.

Betreiber, Eigentümer und Beschäftigung

Kalgoorlie Consolidated Gold Mines Pty Ltd (KCGM) betreibt die Super Pit, ein Unternehmen, das je zur Hälfte Barrick Gold und Newmont Mining gehört. Der Bergbau förderte im Jahr 2018 628.000 Feinunzen (19,5 Tonnen) Gold.

Auf dem Gelände des Bergwerks sind mehr als 550 Personen beschäftigt. Ferner hält das Unternehmen Ausbildungsprogramme für Aborigines ohne Bergwerkserfahrung und für Techniker und Lastwagenfahrer vor.

Geschichte

Das Gebiet von Kalgoorlie-Boulder ist das traditionelle Land der Aborigines der Maduwangka.

1893 begann die europäische Besiedlung als die Iren Paddy Hannan, Dan Shea und Tom Flannagan Gold nahe am Mount Charlotte fanden, was zu einem australischen Goldrausch führte, in dessen Folge der Ort Kalgoorlie im Jahr 1903 bis auf 30.000 Einwohner anwuchs. Nach Bekanntwerden dieses Fundes drangen weitere Prospektoren in dieses Gebiet ein und im Goldfeld der heutigen Super Pit wurde erst in den späten 1890er Jahren Gold geschürft, das den Namen Golden Mile erhielt. Den Goldgräbern wurde schnell klar, dass weiteres Gold in der Tiefe lag und so entstanden zahlreiche kleine Bergwerke, die in den Untergrund hinein reichten. Die Bergwerke zu einer einzigen Mine zusammenzuführen, versuchte der Geschäftsmann Alan Bond in den 1980er Jahren, was misslang. Die Ursprünge der Super Pit liegen vermutlich im Jahr 1989 als Kalgoorlie Consolidated Gold Mines Pty Ltd mehrere Bergwerke zu einem Werk vereinte. Barrick Gold übernahm Anteile an der Super Pit im Dezember 2001, als sie die Homestake Mining Company übernahm. Newmont wurde drei Monate später ein weiterer Inhaber als es die Normandy Mining im Februar 2002 übernahm.

Geologie

Das Bergwerk liegt in einer geologischen Formation im Bundesstaat Western Australia, dem Norseman-Wiluna Greenstone Belt.

Die goldführenden Adern des Bergwerks entstanden aus einer Reihe von steilen Abscherungen des massiven Gesteins, des sogenannten Golden Mile Dolerit. Der hiesige Dolerit, der das goldhaltigste Material in ganz Australien führt, besteht aus mehr als 2000 Adern, die sich 5 Kilometer lang und 2 Kilometer breit und 1 Kilometer tief erstrecken. Die Erzadern sind unterschiedlich groß, abgebaut werden allgemein nur die Adern, die mindestens zehn Meter lang und sechs Meter breit sind.

Das Gestein, in dem die Goldadern liegen, ist ein zertrümmerter tholeiitischer Gabbro. Abhängig von der Mineralkonzentration sind in den Vulkanschloten Pyroxen, Olivin, Plagioklas, Ilmenit und hohe Quarzkonzentrationen in granophyrischen Gesteinen entstanden. Diese Verbindungen intrudierten vor 2,675 Milliarden Jahren in aus Hornblende, Plagioklas und Quarz bestehende Schlote. Diese Schlote sind gleichen Alters und ihr Inhalt von gleicher Gesteinszusammensetzung, daneben gibt es kleine Schlote aus Lamprophyr.

In einem eng begrenzten Gebiet von wenigen Kilometern ereigneten sich vor 2,67 Milliarden Jahren mehrere Verwerfungen. Dabei teilte sich die Golden-Mine-Verwerfung in eine östliche und in eine westliche Zone auf, die goldführenden Erzadern stürzten steil ab. Die Hauptadern führen nach Nordwesten, überschneidende Adern verlaufen in nordnordwestlicher und Gegenadern in westnordwestlicher Richtung.

Die Mineralisation fand innerhalb der brekzierten Adern statt, die Minerale wurden durch die stattfindende Foliation blätterförmig geprägt. Des Weiteren kam es zur Alteration, der Umwandlung von Mineralen in einem Gestein zu Sekundärmineralen. Die entferntesten Zonen der Verwerfung beinhalten Chlorit-Kalzit. Wenige Meter von den Schloträndern entfernt wurden Chlorit und Kalzit durch Serizit und eisenreiche Karbonate ersetzt. Die am stärksten alterierten Gesteine enthalten Siderit und vanadiumreiches Serizit, aber kein Chlorit. Die am geringsten alterierten Gesteine enthalten Hämatit und Anhydrit.

Auf dem Minengelände werden auch Erzminerale wie Pyrit und Kupferkies gefunden, dazu geringe Mengen Sulfide, Silber-Telluride, Quecksilber, Blei und Gold. Das Erz ist allgemein schwierig zu schmelzen. In den goldhaltigen Ablagerungen sind etwa 30 % Gold, 25 % Gold-Telluride, 35 % Gold in Pyrit und 10 % feinverteiltes Gold in Pyrit enthalten, das nicht mit dem Auge erkennbar ist. In den Adern können die Goldanteile hunderte oder tausende von Gramm je Tonne erreichen. Im Durchschnitt werden allerdings lediglich 2,5 Gramm je Tonne Gestein erreicht.

Bergwerksbetrieb

Das Gestein im Bergwerk wird in konventioneller Technik angebohrt, anschließend die Bohrlöcher mit Sprengstoff gefüllt und gezündet. Jedes Jahr werden 15 Millionen Tonnen Gestein nach der Sprengung mit Baggern, die 60 Tonnen Gestein heben und Großraum-Muldenkippern von 225 t Ladekapazität bewegt. Jeden Tag werden 240.000 Tonnen transportiert. Das Erz wird zur Fimiston- und zur Gidji-Anlage transportiert. Vor der eigentlichen Goldgewinnung wird das Erz zerkleinert.

Das Bergwerk wird an 365 Tagen im Jahr im Zweischicht-System zu 12 Stunden betrieben.

Goldgewinnung und Umwelt

Zerkleinern, Mahlen und Aufschäumen des Erzes und die Gewinnung des Goldes finden in der Fimiston-Anlage statt, der Prozess wird in der Gidji-Anlage fortgesetzt.

Die Goldeinlagerungen mit Telluriden und im Pyrit im Gestein sind außergewöhnlich. Um das Gold zu gewinnen, muss das Gestein zuerst zermahlen werden. Anschließend wird es einem Flotationverfahren unterzogen, um das goldhaltige Pyritkonzentrat zu erzeugen. Dieses wird in einem kleinen Schmelzer außerhalb von Kalgoorlie-Boulder geschmolzen, um das Gold von Tellurid zu befreien.

Die Trennung von Gestein und Gold geschieht durch Schwerkraft und das Carbon-In-Leach-Verfahren. Die Aufbereitung des Gesteins erfolgt in diesem Verfahren nach Zerkleinerung des Gesteins, Flotation und Cyanidlaugung unter Beteiligung von Aktivkohle.

Im Prozess der Cyanidauslaugung wird Gold chemisch in hochgiftigen Sickerwässern gebunden. Nach Filtration und Ausfällung entsteht brauner Schlamm, aus dem nach Waschen und Trocknen durch Reduktion Rohgold wird. In diesem Prozess entstehen Blausäure und Cyanide, die trotz Wiederverwendung der Lauge in die Umwelt entweichen können. Alle in diesem Prozess entstehenden Stoffe sind giftig. Diese werden zwar leicht in der Natur zersetzt und abgebaut, dennoch können die entstehenden großen Abraumhalden und Cyanid-Stäube durch Wind und Wasser unkontrolliert verteilt werden, Giftstoffe unkontrolliert in die Umwelt gelangen und schwere ökologische Schäden verursachen.

Produktionszahlen

Produktionszahlen nach Jahren:

Tourismus

Das Bergwerk kann täglich von 7 bis 19 Uhr besichtigt werden. Sprengungen können von einem Aussichtspunkt am Goldfields Highway in Boulder beobachtet werden.

Trivia

Im Film Son of a Gun überfallen die Protagonisten die Mine, um eine große Menge Gold zu erbeuten.

Weblinks

earthobservatory.nasa.gov: Satellitenbild der Super Pit und der Fimiston-Gesteinsmühle, einschließlich Kalgoorlie

Einzelnachweise

Goldmine in Australien
Super-Pit-Goldmine
Tagebau
Geologie Australiens
Rohstoffvorkommen
Wirtschaft (Western Australia)
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Super-Pit-Goldmine


Hvidstrubet due () er en dueart, der lever på Melanesien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Duefugle
Fugle fra Melanesien

Hvidstrubet due


Vilhelm Aarkrogh (1878-1957) é dos maiores personagens do trombone na Dinamarca no quesito notoriedade. Aarkrogh integrou a Orquestra - Royal Orchestra of Copenhagen por 30 anos, tendo ingressado na mesma em 1920. Era um músico virtuoso e excepcional que encantava o público aos finais de programa de concerto, com obras transcritas para trombone, tais como: um romance de La Traviata de Verdi, uma canção da ópera Der Evangelimann de Kienszl e a Peça Concertante de Rousseau.

Sua notoriedade internacional é devido ao compositor e maestro Launy Grøndahl que escreveu o Concerto para Trombone em 1924 tendo dedicado o mesmo para Aarkrogh. Este é um concertos para trombone mais interpretado pelos trombonistas de toda parte, desta forma, Aarkrogh ficou mundialmente conhecido por ter marcado seu nome na história por ter seu nome impresso na partitura, sendo a primeira impressa 1924 pela  Insicoria e stamperia musicale G. Ferrario – Milano – corso P. Vittoria, 48.

A estreia do Concerto foi em 1925 com a banda de sopros The Tivoli Wind Band  no aniversário de 39 anos do compositor com o intérprete Aarkrogh.

A instrumentação do Concerto na estreia foi: flauta, oboé, clarinete em Mi bemol, três cornetas em Si bemol, três trombetas em Fá, quatro trompas em Fá, três trombones, duas tubas e percussão / tímpanos e como solista Aarkrogh.

Aarkrogh teve aulas com uma das maiores referências do trombone na época, Anton Hansen. Assim como os trombonistas Palmer Traulsen e Thorkild Graae Jørgensen.

Por fim, Vilhelm Aarkrogh  era um homem de personalidade alegre, personalidade forte e um músico excepcional que tem seu nome marcado na história por ter na partitura seu nome escrito, sendo reconhecido internacionalmente pelos trombonistas.

Trombonistas
Músicos da Dinamarca

Vilhelm Aarkrogh


محمود أحمد محمود طوالبة (.19 مارس 1979 - 20 ابريل 2002) قائد سرايا القدس الجناح العسكري لحركة الجهاد الإسلامي في فلسطين، وأحد ابرز قادة معركة الدفاع عن مخيم جنين.

حياته

ولد محمود طوالبة في مخيم جنين بتاريخ 19 مارس 1979  ميلادي، تلقى تعليمه الأساسي والإعدادي في مدرسة وكالة الغوث قبل أن يتفرغ للعمل في مجال البناء، في أحد المحلات التجارية بمدينة جنين.

عرف محمود طوالبة بالتزامه الديني وشارك في النشاطات الدعوية الدينية.

تزوج من س. جودت أبو الوفا ورزق بطفلين ولد وبنت، واطلق على البنت اسم (دعاء)، وولد أطلق عليه اسم (عبد الله)، وبقيت حياة طوالبة عادية حتى اندلاع انتفاضة الأقصى.

محمود طوالبة وانتفاضة الأقصى
بعد انطلاق انتفاضة الأقصى عام 2000، بدأ دور طوالبة المميز في هذه الانتفاضة، فالتحق في صفوف حركة الجهاد الإسلامي بعد تعرفه على محمد بشارات أحد مقاتلي حركة الجهاد الإسلامي، وبدأ المشاركة في عمليات إطلاق النار على حواجز الاحتلال الإسرائيلي، وعلى الطرق الالتفافية التي كانت تمر منها سيارات المستوطنين اليهود وآليات الجيش الإسرائيلي.

وبعد فترة من العمل العسكري في صفوف سرايا القدس، أصبح طوالبة قائد سرايا القدس في مخيم جنين، وقام بتجهيز الكثير من الفدائيين الذين كانوا يفجرون انفسهم في الداخل الفلسطيني المحتل، وقد اسفرت هذه العمليات عن حصد ارواح حوالي 38 قتيل و263 جريح في صفوف الصهاينة.

اعتقلته السلطة الفلسطينية في عام 2001 ، وتبع هذه الحادثة عدة مظاهرات أمام المركز الأمني الذي احتجز فيه، فنقلته السلطة إلى معتقل اخر في مدينة طولكرم. لاحقا قصف جيش الاحتلال الإسرائيلي سجن طولكرم بهدف القضاء على من فيه، وتمكن طوالبة من الهروب.

بعدها تعرض طوالبة لعدة محاولات الاغتيال من قبل جيش الاحتلال الإسرائيلي باءت كلها بالفشل، واعتبر وحدا من أبرز المطلوبين لإسرائيل في الضفة الغربية.{{

توازن الرعب بدلاً من موازين القوى
آمن محمود طوالبة بفكرة موازنة الرعب مع جيش الاحتلال الإسرائيلة بدلاً من موازنة العدة والعتاد، فقام بالتخطيط والدراسة لكيفية قض مضاجع الاحتلال الإسرائيلي، ووجد من العمليات الفدائية كطريقة مثلى لموازنة الرعب، فقام بإرسال عدة فدائيين إلى داخل الخط الأخضر.

تخصصَ طوالبة في تصنيع المتفجرات والعبوات الناسفة والاحزمة الناسفة والقنابل اليدوية. يقول الأسير ثابت مرداوي وهو أحد مقاتلي معركة مخيم جنين: ((أما على صعيد المواد المتفجرة اللازمة لإعداد العبوات بأنواعها المختلفة، فقد انصبت جهودنا في تحضير مادة قوية وبكميات ضخمة قياسا بعامل الزمن والإمكانات. وهذه المادة تحضر من مادتين فرعيتين حيث تم شراء ما يقارب ثلاثة أطنان من كل مادة والطاقم المختص في هذا الجانب الذي كان على رأسه البطل القائد محمود طوالبة هو الذي كان يصل الليل بالنهار حتى استطاع أن يجهز طنين من هذه المادة بشكلها النهائي في غضون عشرة أيام فقط.))

قدّر عدد العمليات بأكثر من 12 عملية فدائية. أرسل محمود طوالبة شقيقه الأصغر (مراد طوالبة) إلى مدينة حيفا المحتلة لكي يفجر نفسه، ولكن الحزام لم ينفجر، فقام شقيقه بالاتصال بمحمود طوالبة واخبره ان الحزام الناسف لم ينفجر، فقام محمود طوالبة باغلاق الهاتف في وجهه، وبعدها حاصرات قوات جيش الاحتلال الإسرائيلي شقيقه مراد واعتقلته.

معركة مخيم جنين
زرع طوالبة الألغام في بيته وعدة بيوت في مخيم جنين بعد إخلائها من السكان، من أجل تفجيرها عند دخول جنود جيش الاحتلال. لاحظ طوالبة بقاء جنود في بيته، فألقى قنابل يدوية على البيت مما أدى إلى مقتل اربع جنود من جنود الاحتلال الإسرائيلي.

كان القضاء على محمود طوالبة أحد اهداف الجيش الإسرائيلي في معركة جنين،، وخاض محمود طوالبة ورفاقه من كافة الفصائل الفلسطينية معركة الدفاع عن مخيم جنين، وأوقعوا خسائر في القوات المهاجمة واستطاعوا حصد ارواح الكثير منهم (58 جندي من جيش الاحتلال).

يقول والد محمود طوالبة في تسجيل مصور: حكى معاه رمضان شلح، قله يا محمود انسحب المعركة كر وفر، فرد عليه محمود قائلا:(المعركة عندي كر ما فيها فر، أنا بدي افر من اليهودي اللي انا كنت اوديله ناس يفجروا حالهم فيه؟!)

بعد نفاذ ذخيرة المدافعين عن المخيم بعد 15 يوما القتال، حوصر المقاومون، واعتقل بعضهم، واستشهد آخرون.

محمود على موعد مع الشهادة
عن استشهاد طوالبة ورفاقه يوضح بيان النعي الصادر عن حركة الجهاد الإسلامي في فلسطين أن«بعد مقاومة عنيفة وضارية من المجاهدين لعدة أيام، استطاع العدو تشخيص المكان الذي يتواجد فيه القائد الفارس محمود طوالبة، عقب الكمين البطولي الذي نفذه المجاهدون الأبطال ضد جنود الاحتلال، وقُتل فيه على الفور 13 جندي إسرائيليا وأصيب 7 آخرون، وقد ارتفع عدد القتلى لاحقاً إلى خمسة عشر جندياً باعتراف العدو، بعد هذه العملية البطولية النوعية والجريئة صب العدو جحيم ناره بصواريخ»الأباتشي«ومدافع الدبابات على المكان الذي تواجد فيه القائد محمود طوالبة مع عشرات المجاهدين، مما أسفر عن قتله مع العديد من إخوانه الأبطال».ولم يستطع اهله التعرف على جثته بعد ازالة الانقاض.

مقولات
 (بحمد الله تمكن مقاتلينا من كافة التنظيمات والقوى الذين اتحدوا تحت اسم المقاومة الوطنية والإسلامية من توحيد قدراتهم وحشدها وابتداع مفاجئات كثيرة للصهاينة، وفي مقدمتها العبوات التي اعطبت عدة دبابات، وهو ما اكده شهود عيان داخل المخيم فقد اوقفت العبوات تقدم الدبابات واصابتها بشكل مباشر.)
 كان طوالبة في المعركة يخطط لزرع عبوة متفجرة تزن 70 كيلو غرام في طريق دبابة من نوع ميركافا كانت في المنطقة، فقال له أحد المقاتلين:(لماذا لا نستهدف الجرافة؟!)، فقال له محمود:(لا سنزرعها للميركافا لان فيها عدد أكبر من الجنود، كما أن تدمير دبابة ميركافا قد يلغي عقود بيعها لدول مثل تركيا واليابان مما يعود بالضرر على الكيان الصهيوني).

مسجد باسم محمود طوالبة
قامت جمعية الأحسان الخيرية فرع جنين بالمشاركة مع الهيئة الخيرية لإغاثة الشعب الفلسطيني عام 2005 ميلادي بتشييد مشروع بناء مسجد محمود طوالبة.

انظر أيضا

 حكم أبو عيشة
 قائمة الاغتيالات الإسرائيلية

المصادر

أشخاص قتلهم جيش الدفاع الإسرائيلي
أشخاص من مخيم جنين
أعضاء حركة الجهاد الإسلامي في فلسطين
عسكريون فلسطينيون
قادة عسكريون فلسطينيون
لاجئون فلسطينيون
مقاومة فلسطينية
مواليد 1980
وفيات 2002
وفيات بعمر 23

محمود طوالبة


Kaparovke (lat. Capparaceae), biljna porodica od preko 400 vrsta biljaka koja je dobila ime po rodu kapar ili kapara (Capparis). U Hrvatskoj je najpoznatiji trnoviti kapar ili bodljikava kapara (sin. Capparis orientalis), koji je u stvari podvrsta vrste Capparis spinosa. C. spinosa grmovitog je oblika i naraste do jedan metara, prilegnuta ili viseća, obično se nalazi duž jadranske obale u pukotinama stijena i zidova. Jestivi su i cvjetni pupoljci i sirovi plodovi (kaparuni).

Priznato je 36 rodova unutar 3 tribusa.

Rodovi

 Familia Capparaceae Juss. (439 spp.)
 Tribus Cappareae DC.
 Belencita Karst. (1 sp.)
 Steriphoma Spreng. (7 spp.)
 Morisonia L. (2 spp.)
 Monilicarpa Cornejo & Iltis (2 spp.)
 Capparidastrum Hutch. (22 spp.)
 Neocapparis Cornejo (2 spp.)
 Anisocapparis Cornejo & Iltis (1 sp.)
 Capparicordis Iltis & Cornejo (2 spp.)
 Acanthocapparis Cornejo (1 sp.)
 Sarcotoxicum Cornejo & Iltis (1 sp.)
 Beautempsia Gaudich. ex Alleiz. (1 sp.)
 Colicodendron Mart. (5 spp.)
 Neocalyptrocalyx Hutch. (11 spp.)
 Cynophalla J. Presl (17 spp.)
 Quadrella J. Presl (22 spp.)
 Calanthea Cornejo & Iltis (2 spp.)
 Hispaniolanthus Cornejo & Iltis (1 sp.)
 Mesocapparis (Eichler) Cornejo & Iltis (1 sp.)
 Caphexandra Iltis & Cornejo (1 sp.)
 Preslianthus Iltis & Cornejo (3 spp.)
 Capparis L. (139 spp.)
 Bachmannia Pax (1 sp.)
 Ritchiea R. Br. ex G. Don (22 spp.)
 Crateva L. (17 spp.)
 Euadenia Oliv. (3 spp.)
 Cladostemon A. Braun & Vatke (1 sp.)
 Dhofaria A. G. Mill. (1 sp.)
 Apophyllum F. Muell. (1 sp.)
 Atamisquea Miers ex Hook. & Arn. (1 sp.)
 Poilanedora Gagnep. (1 sp.)
 Tribus Maerueae Baill.
 Maerua Forssk. (73 spp.)
 Tribus Cadabeae Horan.
 Thilachium Lour. (15 spp.)
 Boscia Lam. (29 spp.)
 Hypselandra Pax & K. Hoffm. (1 sp.)
 Buchholzia Engl. (2 spp.)
 Cadaba Forssk. (27 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Brassicales

Kaparovke


Alberto Simões Medeiros  OMA  (18 de Setembro de 1894 - 24 de Junho de 1962) foi um antigo administrador-geral da antiga Sociedade de Agricultura Colonial, na Ilha do Príncipe, empresa que serviu durante 48 anos.

Nascido na freguesia da Aguda, concelho de Figueiró dos Vinhos, Portugal, desempenhou uma variedade de cargos ao longo de sua carreira na Sociedade de Agricultura Colonial. Ele iniciou o seu percurso como empregado de Mato e empregado de terreiro, e posteriormente assumiu os cargos de escriturário, enfermeiro, feitor e administrador. Por fim, tornou-se administrador-geral, demonstrando zelo e dedicação em suas responsabilidades. Ele era altamente considerado e respeitado pelos diretores da respectiva empresa agrícola.

No dia 25 de Maio de 1954, durante a visita presidencial às antigas províncias portuguesas do ultramar, foi agraciado com a Ordem de Mérito Agrícola pelo então Presidente da República Portuguesa, General Francisco Higino Craveiro Lopes, numa cerimónia realizada nos Paços do Concelho da Ilha do Príncipe.

Faleceu em Figueiró dos Vinhos aos 67 anos, no dia 24 de Junho de 1962.

Administradores de Portugal

Alberto Simões Medeiros


LÉlection présidentielle vanuataise de 2017 a lieu au suffrage indirect du 3 au  afin d'élire le Président du Vanuatu.

L'élection intervient de manière anticipée à la suite du décès du président Baldwin Lonsdale. Tallis Obed Moses est élu au quatrième tour de scrutin.

Contexte

L'élection présidentielle de 2014 est remportée par Baldwin Lonsdale. Agé de 63 ans, sans appartenance politique, cet ancien fonctionnaire devenu homme d'église anglicane fait l'objet d'un consensus au huitième tour de scrutin après plus d'une semaine de blocage, le collège électoral n'étant pas parvenu à s'entendre sur les candidats proposés par les différents partis, dont deux anciens Premiers ministres.

Malgré une fonction essentiellement honorifique qu'il revalorise néanmoins par ses initiatives lors du passage du Cyclone Pam début 2015, Baldwin Lonsdale fait face dès le début de son mandat à une crise politique de grande ampleur, dont la gestion lui assure un grand respect au sein de la population. En octobre 2015, quinze députés inculpés pour corruption  bénéficient en effet d'une amnistie inattendue lorsque l'un des inculpés, Marcellino Pipite, profite de sa qualité de Président du parlement pour exercer l'intérim de la présidence de la république à l'occasion d'une visite à l'étranger de Lonsdale. Les parlementaires étaient inculpés pour avoir reçus des sommes d'argents à l'initiative de Moana Carcasses Kalosil afin de faire tomber le gouvernement Natuman, permettant à Kilman d'arriver au pouvoir.  Utilisant le pouvoir de grâce présidentielle, Pipite annule sa propre condamnation pour corruption ainsi que celles de l'ensemble des inculpés, provoquant un scandale politique sans précédent, qualifié de . A son retour au pays, Lonsdale prononce une allocution pour présenter ses excuses à la nation et exprimer sa  avant de promettre de . Le président dépose un recours auprès de la Cour suprême et obtient l'annulation de l'amnistie décidée par Pipite, avant de dissoudre le parlement et de convoquer des élections anticipées, qui voient la défaite du gouvernement Kilman. Onze des députés de la grâce d'octobre se voient infligés des peines de prisons supplémentaires pour conspiration contre la justice, dont quatre ans de prison pour Marcellino Pipite en plus des trois ans de sa condamnation initiale.

Baldwin Lonsdale décède soudainement le 18 juin 2017 d'une crise cardiaque, provoquant un vif émoi au Vanuatu. Des obsèques nationales sont organisées. Esmon Saimon assure l'intérim, une élection présidentielle anticipée étant convoquée pour le 3 juillet 2017.

Mode de scrutin
Le président du Vanuatu est élu pour cinq ans au suffrage indirect et secret par un collège électoral composé des membres du Parlement et des présidents des conseils provinciaux. Est élu le candidat qui recueille la majorité qualifiée des deux tiers de l'ensemble des membres du collège électoral. Le parlement est composé en 2017 de 52 députés tandis que le pays est divisé en 6 régions, soit un collège électoral d'un total de 58 membres et une majorité qualifié de 38 voix.

Le collège électoral ne peut procéder au scrutin dès sa première session que si au moins trois quarts des membres sont présents. À défaut, un délai de quarante-huit heures est accordé, après quoi le collège se réunit à nouveau, avec un abaissement du quorum aux deux tiers des membres.

La Constitution dispose que le président de la République doit posséder la citoyenneté vanuataise et être âgé d'au moins vingt-cinq ans. La version en anglais de la Constitution précise dans son article 35 que seule une personne d'ascendance autochtone  peut être candidate à la présidence de la République, mais le mot est absent de l'article dans la version en français.

Résultats

Suites

Tallis Obed Moses est élu au quatrième tour de scrutin contre l'ancien Premier ministre Maxime Carlot Korman. Homme d'église comme son prédécesseur, ce pasteur presbytérien de 63 ans réputé pour ses qualités morales, obtient les soutiens des parlementaires et présidents de la province de Malampa , ainsi que des provinces de Sanma et de Santo. L'élection de Tallis Obed Moses intervient après trois tours de vote non concluants qui voient les membres du collège voter pour les candidats sur la base de leur appartenance au gouvernement mais également à celles de leurs provinces respectives. Un accord est alors conclu sous l'égide du gouvernement entre les provinces de Sanma et Malampa, les représentants de la première votant pour le candidat de la seconde, en échange du soutien des représentants de Malampa à un candidat issu de Sanma lors de la prochaine présidentielle prévue en 2022. L'instabilité politique du pays fait cependant rapidement apparaitre peu probable le maintien du gouvernement de coalition en exercice suffisamment longtemps pour assurer cette promesse.

En septembre 2021 Tallis Obed Moses accorde la grâce présidentielle aux députés pour leur condamnations pour conspiration contre la justice. Tallis Obed Moses ne gracie toutefois pas Moana Carcasses Kalosil, qui avait occupé une place centrale dans le scandale de corruption.

Notes et références

Notes

Références

Vanuatu, 2017
Présidentielle, 2017
Vanuatu
Politique en juillet 2017


Ryan Grantham é um ex-ator canadense. Dentre as séries em que participou estão Riverdale, Supernatural e iZombie.

Em junho de 2022 foi iniciado seu julgamento por ter matado a mãe em 31 de março de 2020. Foi condenado à prisão perpétua no dia 22 de setembro de 2022. No julgamento, a promotoria revelou que Ryan Grantham também pretendia matar o primeiro ministro do Canadá, Justin Trudeau, ao que ele confessou. Ele também confessou que, após matar a mãe, teve um surto, fez um vídeo perto do corpo dela, começou a escrever em um diário, saiu da casa para pegar dinheiro, voltou, testou construções de coquetéis molotov e assistiu TV por duas horas e meia. A promotoria apresentou dois laudos psiquiátricos concluindo que Grantham cometeu o crime para poupar seus familiares dos atos de violência que planejava cometer. Fontes próximas ao ator revelaram que ele estava em depressão há vários meses. No tribunal, foi revelado que Grantham, antes de cometer o crime, estava usando maconha, passava muito tempo na internet e estava experimentando impulsos homicidas e suicidas.

Prêmio
 2012 - Young Artist Awards - Performance em Curta-Metragem - Jovem Ator - Liz (venceu)

Atores do Canadá
Assassinos

Ryan Grantham


243458 Bubulina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
243458 Bubulina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Skylive de Fabrizio Tozzi și Mauro Graziani. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,28 și o înclinație de 12,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 243001-244000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2009
Centura de asteroizi

243458 Bubulina


The new security concept (新安全观) is a security policy enunciated by the People's Republic of China in the late 1990s. The concept is that in the post-Cold War period, nations are able to increase their security through diplomatic and economic interaction, and that the Cold war mentality of competing and antagonistic blocs is outdated. Around 2002 and 2003, this security policy seemed to merge with the foreign policy doctrine known as China's peaceful rise.

The overarching principle of the new security concept is that no single state, even the most powerful, is capable of coping with all security challenges alone.

The new security concept has influenced a number of Chinese foreign policies in the 1990s and early 21st century, including better relations with ASEAN, the formation of the Shanghai Cooperation Organisation and the Treaty of Good-Neighborliness and Friendly Cooperation Between the People's Republic of China and the Russian Federation with Russia, as well as joint efforts with the United States to control nuclear proliferation in North Korea.

See also
 Foreign relations of the People's Republic of China

References

External links
 China's Position Paper on the New Security Concept
China Offers New Security Concept at ASEAN Meetings
China's "New Concept of Security"
New Security Concept of China

Foreign relations of China

New security concept


NGC 257 este o galaxie spirală situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 29 decembrie 1790 de către William Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 256
 NGC 258

Legături externe
 NGC 257 pe spider.seds.org
 NGC 257 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1790
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 257


محمد بن سعيد أيت إيدر (بالأمازيغية : ⵎⵓⵃⴰⵎⴷ ⴱⴻⵏⵙⵄⵉⴷ ⴰⵢⵜ ⵉⴷⴷⴻⵔ) ولد يوم 1 يوليو 1925 في تين منصور بإقليم شتوكة أيت باها، وهو سياسي مغربي ويعد من رموز اليسار المغربي، بدأ مسيرته السياسية كمقاوم للاستعمار الفرنسي. عبر محمد بن سعيد أيت إيدر في عدة مناسبات عن معارضته لنظام حكم الملك الحسن الثاني، مما كلفه حكما غيابيا بالإعدام شمله مع مجموعة من المناضلين اليساريين المغاربة.

مسيرته
ولد بقرية تين منصور يإقليم شتوكة أيت باها وسط المغرب، تلقى تعليمه بعدد من مدارس سوس العتيقة. بعد نهاية الحرب العالمية الثانية التقى لأول مرة بالفقيه محمد المختار السوسي. انتقل إلى مراكش لمتابعة دراسته مدرسة ابن يوسف وانفتح على العمل الوطني برفقة عبد الله إبراهيم وعبد القادر حسن، والمهدي بن بركة. كما شارك في قيادة فرق جيش التحرير المغربي وتكوين خلايا المقاومة رفقة قيادات أخرى مثل عمر المسفيوي ومحمد باهي. هذا بالإضافة لقيادات أخرى بميدان القتال مثل ناضل الهاشمي وادريس بن بوبكر والانصاري بلمختار ولغظف بن عبد الله وغيرهم. وقد تعرض للاعتقال في بداية الاستقلال مع عدد من أطر المقاومة وجيش التحرير. لجأ مبكرا إلى الجزائر، ثم انتقل إلى فرنسا، وساهم في تأسيس منظمة 23 مارس. كما أسس بعد عودته إلى المغرب منظمة العمل الديمقراطي الشعبي سنة 1983 وتولى مهمة الأمين العام لها. وباسمها انتخب نائباً في البرلمان عن إقليم شتوكة أيت باها. وساهم سنة 1992 في تأسيس الكتلة الديمقراطية وفي توحيد شتات اليسار سنة 2002 بتأسيس حزب اليسار الاشتراكي الموحد وفيه تخلى عن منصب الأمين العام واكتفى بموقع الرئيس.
فكونه ينحدر من عائلة ميسورة، هذا ماجعل سياسته غير مبنية على حب السلطة والمال،حيث انه كان ومازال مخلصا لوطنه وهذا يتجلى في كونه حارب من اجل الاستقلال، وناضل بعد الحصول عليه في تقدم وازدهار البلد من الناحية التنظيمية وذالك بتاسيس مجموعة من الاحزاب .

من مؤلفاته

 صفحات من ملحمة جيش التحرير بالجنوب المغربي سنة (2001).The Moroccan Liberation Army; South Morocco

وصلات خارجية
 (فيديو) محمد سعيد أيت إيدر لقاء مع قناة الجزيرة برنامج شاهد على العصر

مراجع

مواليد في ماسة (المغرب)
مواليد 1925
مواليد 1343 هـ
أشخاص من سوس ماسة درعة
ثوريون مغاربة
شلوح
سياسيو حزب الاستقلال
سياسيون
سياسيو منظمة العمل الديمقراطي الشعبي
سياسيون مغاربة
سياسيو الحزب الاشتراكي الموحد
متمردون أمازيغ
متمردون مغاربة
معارضون مغاربة
منفيون مغاربة
سياسيون مغاربة في القرن 20
حاصلون على وسام عرش

محمد بن سعيد أيت إيدر


උපත		- මයිකල් කර්ක් ඩග්ලස් 1944 සැප්තැම්බර් 25(වයස65)

නිව් බ්රන්ස්වික්,.නිව් ජර්සි,ඇමෙරිකාව

රැකියාව	- නලුවෙකි,නිශ්පාදකයෙකි

ක්‍රීයාකාරි වර්ශ	- 1966-වර්තමාන

භාර්යාව(වරු.)	- ඩියැන්ඩ්රා ලූකර්(1977-2000) කැතරීන් සෙටා ජෝන්ස්(2000-වර්තමාන.)

මයිකල් කර්ක් ඩග්ලස්(1944 සැප්තැම්බර් 25 උපත ලද) ඇමෙරිකානු නලුවෙකු මෙන්ම නිශ්පාදකයෙකි. ඔහු හට "එමි","ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ්" හා තවත් ශාස්ත්රීය සම්මාන දෙකක් හිමි විය. එකක් 1975 දි නිශාපදකයෙක් වශයෙන් හොදම නිර්මානයට හිමි සම්මානය "වන් ෆ්ලිව් ඔවර් ද කුකූස් නෙස්ට්"සඳහා ද,1987 දි "වෝල් ස්ට්රීට්" හොදම නලුවාට හිමි සම්මානය ලැබුනි. ඔහු හට "එම්මි","ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ්" හා තවත් ශාස්ත්රීය සම්මාන දෙකක් හිමි විය. එකක් 1975 දි නිශාපදකයෙක් වශයෙන් හොදම නිර්මානයට හිමි සම්මානය "වන් ෆ්ලිව් ඔවර් ද කුකූස් නෙස්ට්"සඳහා ද,1987 දි "වෝල් ස්ට්රීට්" හොදම නලුවාට හිමි සම්මානය ලැබුනි.ඔහු විසින් 2009 දි,"AFI" සම්මානය ලබන ලදි.

පෙර ජීවිතය.

නිව් බ්රන්ස්වික්,නිව් ජර්සි හි උපත ලද ඔහුගේ පියා වන කර්ක් ඩග්ලස් ඇමෙරිකානු නලුවෙකු වන අතර මව වන ඩියානා ඩිල් බර්මියුඩියානු නිලියෙකි. ඔහුගෙ පියාගේ දෙමාපියන් වන බ්රඉයිනා සැන්ග්ලෙල් හා හර්ශෙල් ඩැනියල්ලොවිච් ජුදා දේශයෙන් සංක්රමනය වූ අය වෙති. ඔහුගෙ මව ගේ පියා බර්මියුඩාවෙ නීතිපති ලෙසටත්,බර්මියුඩාවේ මිලිටරි සේවයේ ද නිරත විය. ඔහු විසින් "ඇලන් ස්ටීවන්සන් "පාසැල,"ජීනිවා ජත්යන්තර පාසල"හා ඩියර්ෆීල්ඩ් හි "ඊගල්බෘක් අසැලෙන් උපාධියක් 1960දි ලබා ගත්තේය.1968 දි,සාන්ත බාබරා හි "කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්යාලයෙන්" පශ්චාත් උපාධිය ඔහු ලැබු අතර,"UCSB ඇලුමිනි අසොසියේශන්" හි නායකත්වයද දැරුවේය.

"ජොයෙල්(1947),පීටර්(1955) හා එරික්(1958-2004) "ඔහුගෙ සහෝදරයන් ලෙසට නම් කර ඇත.

මයිකල් ඩග්ලස්


Lennik es un municipio de la provincia del Brabante flamenco, en la región de Flandes.

A 1 de enero de 2018 tiene 9024 habitantes.

La región donde se sitúa se llama Pajottenland y el municipio está dividido en tres núcleos:
 Sint-Kwintens-Lennik
 Sint-Maartens-Lennik
 Gaasbeek

Se sitúa unos 5 km al oeste de Bruselas.

Demografía

Evolución
Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica, incluyendo municipios después de efectuada la fusión el 1 de enero de 1977.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de la provincia del Brabante Flamenco
Municipios de la provincia del Brabante Flamenco

Lennik


Ricardians are people who dispute the negative posthumous reputation of King Richard III of England (reigned 1483–1485).  Richard III has long been portrayed unfavourably, most notably in Shakespeare's play Richard III, in which he is portrayed as murdering his 12-year-old nephew Edward V to secure the English throne for himself. Ricardians believe these portrayals are false and politically motivated by Tudor propaganda.

Beliefs
Ricardians accept as facts: that first the young king Edward V was placed under the protection of his uncle Richard III; that Richard III himself was then crowned as the new king instead of young Edward V; and finally that the young king disappeared at some point over the coming year, never to be seen again.  However, they dispute the initial common assumption by many, that Richard III was personally responsible for the apparent murder of Edward V.

Richard III's reign lasted for only two years, and his short reign came to a violent end on 22 August 1485 at the Battle of Bosworth; the last battle of the War of the Roses. In the aftermath of the battle, Richard III's body was not given a proper state funeral, and the location of his remains was soon forgotten; there was even a belief, now proved false, that they had been thrown into the River Soar in Leicester following the Dissolution of the Monasteries. Ricardians assert that many of the original assumptions about Richard III's motives and likely responsibility relating to these events were not supported by the facts of the day, that these assumptions were most probably instead the result of the political claims of his successors, and that they were most probably mistaken assumptions.

The two most notable societies of Ricardians are the Richard III Society, and the Richard III Foundation, Inc. A third much smaller Ricardian organisation, composed of "collateral descendants" of Richard III, was the Plantagenet Alliance.  In 2012 the Richard III Society was instrumental in leading an archaeological effort to positively locate and identify the long-lost remains of Richard III, which resulted in the discovery and retrieval of the remains from beneath a Leicester car park. Subsequently, much popular historical interest was generated in this historical period.  Such historical interest resulted in the review and publication of many articles and documents regarding Richard's reign, which have contributed to the scholarship of latter 15th-century England.  After their discovery, Richard III's remains were first scientifically evaluated, then formally re-interred within the interior of  Leicester Cathedral on 26 March 2015.  Their re-interment occurred amidst days of solemn ceremonies and pageantry.

History
Ricardian historiography includes works by Horace Walpole and by Sir George Buck, who was the king's first defender, after the Tudor period.

Ricardian fiction includes Josephine Tey's The Daughter of Time and Sharon Kay Penman's The Sunne in Splendour. Elizabeth George writes of the fictional discovery of an exonerating document in her short story "I Richard". Science fiction writer Andre Norton, in the 1965 novel Quest Crosstime, depicted an alternate history in which Richard III won at Bosworth and turned out to be one of England's greatest kings, "achieving the brilliance of the Elizabethan era two generations earlier".

Richard III Society

The Richard III Society was founded in 1924 by Liverpool surgeon Samuel Saxon Barton (1892-1957) as The Fellowship of the White Boar, Richard's badge and a symbol of the Yorkist army in the Wars of the Roses. Its membership was originally a small group of interested amateur historians whose aim was to bring about a re-assessment of the reputation of Richard III.

The society became moribund during the Second World War. In 1951, Josephine Tey published her detective novel The Daughter of Time, in which Richard's guilt is examined and doubted. In 1955, Laurence Olivier released his film of Shakespeare's Richard III, which at the beginning admitted that the play was based on legend, and a sympathetic, detailed biography of Richard was published by Paul Murray Kendall, all of which went some way towards re-invigorating the society.

The Fellowship of the White Boar was renamed The Richard III Society in 1959.

In 1980, Prince Richard, Duke of Gloucester, became the society's Patron. (Richard III was Duke of Gloucester before ascending the throne, therefore he was before his accession (Prince) Richard, Duke of Gloucester).

In 1986, the society established the Richard III and Yorkist History Trust, a registered charity, to advance research and publication related to the history of late medieval England.

The society publishes a scholarly journal, The Ricardian.

Rediscovery of Richard III

In 2012, the society, working in partnership with the University of Leicester and Leicester City Council, exhumed a skeleton at the site of the former Greyfriars Church that was later confirmed to be that of the King.

Philippa Langley, the secretary of the Scottish Branch of the Richard III Society, inaugurated the quest for King Richard's lost grave as part of her ongoing research into the controversial monarch. Her project marked the first-ever search for the grave of an anointed King of England, and in 2013 was made into an acclaimed TV documentary Richard III: King In A Car Park by Darlow Smithson Productions for Channel 4.

Philippa Langley and John Ashdown-Hill were awarded the MBE in recognition of their services to "the Exhumation and Identification of Richard III" (London Gazette) in the 2015 Queen's Birthday Honours.

In 2022 the story of Philippa Langley and the rediscovery of Richard III.'s remains were made into the feature film The Lost King directed by Stephen Frears.

The Richard III Foundation, Inc.
The Foundation is a US educational organization. The aims of the Foundation are to study, share and stimulate interest in the life and times of King Richard III and the Wars of the Roses.

Its website states, "The Foundation seeks to challenge the popular view of King Richard III by demonstrating through rigorous scholarship that the facts of Richard's life and reign are in stark contrast to the Shakespearian caricature."

Their aim is to identify and translate documents and texts that shed new insight into this important period of history.

Plantagenet Alliance

The Plantagenet Alliance was a grouping of 15 individuals who claimed to be "collateral [non-direct] descendants" of Richard III, and have been described as a "Ricardian fan club". The group, formed for the purpose, unsuccessfully campaigned during 2013 and 2014 to have Richard re-interred at York Minster rather than Leicester Cathedral, believing that that was his wish. During the campaign, the group failed to attract enough support to petition parliament.

References

External links
 Richard III Society
 Society of Friends of King Richard III
 Richard III Foundation
 Ricardian Friends
 Richard III & Yorkist History Trust website

History organisations based in the United Kingdom
Richard III of England
Wars of the Roses
Historiography of the United Kingdom

Ricardian (Richard III)


|}

Legătura Nord-Sud a orașului Bruxelles este o conexiune majoră de infrastructură alcătuită din două tuneluri feroviare situate între gările Bruxelles-Nord și Bruxelles-Sud: Linia 0, traseul pe care circulă trenurile NMBS/SNCB, și tunelul axei Nord-Sud a premetroului, prin care circulă tramvaiele MIVB/STIB.

Linia 0, în lungime de 3,8 km, a fost inaugurată pe 4 octombrie 1952, în prezența regelui Baudouin I.

Gări de pe traseu
 Bruxelles-Nord (12 peroane);
 Bruxelles-Congrès / Congres (4 peroane);
 Bruxelles-Central (6 peroane);
 Bruxelles-Chapelle / Kapellekerk (4 peroane);
 Bruxelles-Sud (19 peroane);

Note

Tuneluri din Bruxelles
Transportul feroviar în Belgia
Fondări în 1952 în Belgia
Căi ferate din Belgia

Legătura Nord-Sud (Bruxelles)


A cachoeira Véu de Noiva é uma queda d'água brasileira localizada no município de Ibicoara, na parte sul do Parque Nacional da Chapada Diamantina, região central do estado brasileiro da Bahia.

Seu nome, segundo relatos de moradores, deriva do fato de, quando o rio fica mais volumoso em razão das chuvas, a espuma formada numa de suas quedas darem o aspecto de um véu usado pelas noivas.

Características
É formada por uma sucessão de três quedas, sendo a maior delas com altura de 30 metros e com uma ampla piscina natural na sua base. Está num afluente do rio Julião.

Apesar de o acesso não ser dos mais difíceis, o lugar ainda é pouco visitado e, por não ter feito parte do ciclo do garimpo de diamantes, suas matas têm características da vegetação original. É uma das atrações turísticas do Parque Nacional e de Ibicoara, onde integra a chamada "Rota da Água", que passa pelo Parque Natural Municipal do Espalhado.

Acesso
A trilha atravessa um cânion com cerca de 280 metros de altura (Cânion do Julião, onde também fica a Cachoeira da Fumacinha). O acesso tem início no povoado do Baixão e é considerada de nível difícil pois há trechos de escaldada.

Em razão da dificuldade nos trechos acidentados, é comum ocorrerem acidentes e o trajeto não deve ser feito em períodos chuvosos em razão da possibilidade de trombas d'água. O cânion possui uma mata preservada e exemplares da flora como as sempre-vivas, cuja exportação para a Europa quase provocou sua extinção, razão pela qual não podem ser colhidas. O camping na trilha não é permitido.

Veu de Noiva
Cachoeira Veu de Noiva
Hidrografia da Chapada Diamantina

Cachoeira Véu de Noiva (Ibicoara)


Harestua Station (Harestua stasjon eller Harestua holdeplass, tidligere Furumo holdeplass) er en jernbanestation på Gjøvikbanen i Lunner i Oppland fylke i Norge. Stationen består af et spor med tilhørende perron med en opvarmet ventesal udført i træ og glas foruden en parkeringsplads. Stationen har universel udformning med handicapvenlige adgangsforhold og er tilrettelagt for blinde. Fra stationen er der mærkede turløjper i Romeriksåsene og Nordmarka.

Stationen blev oprettet under navnet Furomo i 1984 som følge af stort boligbyggeri i området. Den blev opgraderet i løbet af 2012, og fra december 2012 erstattede stationen den gamle Harestua Station fra 1901, der blev nedlagt for persontrafik men fremdeles eksisterer som krydsningsspor under navnet Monsrud kryssingsspor. Som følge af den flyttede persontrafik etableredes den en kilometer lange Fylkesvei 24 (nu en del af Fylkesvei 2300) fra Harestua gård til Furomo Station. Stationen skiftede navn til Harestua 15. december 2013.

Noter

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Etableret i 1984
Jernbanestationer i Oppland

Harestua Station


හර ජාතිකත්වය යනු දේශපාලන ජන සමාජ තුළ තීරණ ගැනීමේ දී ස්වාධීනව පත්කළ නිලධාරීන්හට හෝ ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් තෝරා පත්කළ ජාත්‍යන්තර නියෝජිතයින්ට හෝ සාමාජික රාජ්‍යවල ජනයාට බලය ඇති ක්‍රමවේදයකි. සාමාජික රාජ්‍යවල ආණුඩුවලට තවමත්  බලය සතුවන අතර, නමුත්  මේ බලය අන් අයත් සමඟ සම්බන්ධ කරගත යුතුයි. එමඟින් තීරණ ගැනෙන්නේ බහුතර ඡන්දයෙනි. යම් තීරණයකට එළඹීමේ දී එක් රාජ්‍යයකට තවත් රාජ්‍යයක් විසින් බල කරනු ලැබීමට ඉඩ ඇත. සන්ධීය රාජ්‍යයක නොපවතින සම්පූර්ණ සෛවරීභාවයක් මෙම සාමාජික රටවලට හිමිවන අතර ඔවුන් සහභාගීවන්නේ ස්වේච්ඡාවෙනි. එමඟින් මෙම ආණ්ඩුවක ඒකකයක් ( විෂය කාරකයක්) බවට පත්වන්නේ එහි සාමාජිකත්වය දැරීම මඟිනි.
ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල තීරණ ගැනීමේ විරුද්ධ ක්‍රමය හර ජාතික ආණ්ඩුක්‍රම වාදයයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Supranational

හර ජාතිකත්වය


Marco Donadel (Conegliano, Italija, 21. travnja 1983.) je talijanski nogometni trener te bivši nogometaš i reprezentativac mlađih dobnih uzrasta. Gotovo cijelu svoju klupsku karijeru je proveo u domovini uz iznimku igranja za kanadski Montreal Impact.

Osvajač je brončane medalje na Olimpijskim igrama 2004. u Ateni.

Karijera

Klupska karijera
Donadel je proizvod Milanove omladinske škole nogometa te je s njime dva puta osvojio prestižni juniorski turnir Torneo di Viareggio (1999. i 2002.) nakon čega je uveden u seniorsku momčad. Međutim, ondje se nije uspio izboriti za svoje mjesto u prvom sastavu tako da je u srpnju 2002. poslan na posudbu u Lecce.

Tijekom lipnja 2003. igrač je prodan Parmi na temelju suvlasničkog ugovora za dva milijuna eura (zajedno s 50% prava na Roberta Massara koji je doveden u milanski klub). Nakon godinu dana, AC Milan otkupljuje Donadela (preostalih 50%) te s njime potpisuje četverogodišnji ugovor. Marco se svojim povratkom u matični klub nije naigrao te je poslan na besplatnu posudbu u Sampdoriju gdje je ostvario svega osam prvenstvenih nastupa.

Zbog toga odlazi u Fiorentinu gdje je proveo šest sezona a dok je klub vodio Cesare Prandelli, bio je standardni član prve momčadi. Poslije toga igrač prelazi u Napoli gdje je tijekom svoje debitantske sezone osvojio svoj prvi i jedini klupski trofej, Coppa Italiju. Također, tijekom tog razdoblja posuđen je Veroni u kojoj je bio standardan igrač.

Istekom posudbenog roka, Donadel odlazi u MLS momčad Montreal Impact te s njome službeno potpisuje ugovor 1. prosinca 2014. Njegov pogodak s gotovo 30 metara protiv Columbus Crewa proglašen je pogotkom tjedna. Tijekom sezone 2014./15. s klubom je izborio finale sjevernoameričke Lige prvaka u kojem je nakon dva susreta boljom bila meksička América.

Klub je službeno napustio 22. lipnja 2018. a ubrzo nakon toga se igrački umirovio.

Reprezentativna karijera
Marco Donadel je nastupao za sve uzrasne kategorije talijanskih reprezentacija dok je u U21 momčadi bio kapetan u razdoblju od 2004. do 2006. godine. S Azzurinima je osvojio U21 prvenstvo te broncu na Olimpijadi u Ateni pobijedivši iračku momčad.

Trenerska karijera
Nakon sportskog umirovljenja, Donadel je postao trener mlađim uzrastima Fiorentine u kojoj je proveo najveći dio igračke karijere.

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Ordeni
 Cavaliere Ordine al merito della Repubblica Italiana: 2004.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil igrača na Transfermarkt.com

Talijanski nogometni treneri
Talijanski nogometaši
Nogometaši A.C. Milana
Nogometaši US Leccea
Nogometaši Parme
Nogometaši Sampdorije
Nogometaši Fiorentine
Nogometaši S.S.C. Napolija
Nogometaši Hellas Verone

Marco Donadel


Johannes Lau (* 20. Mai 1879 in Rostock; † 22. November 1955 in Hannover) war ein deutscher Politiker (SPD).

Leben
Johannes Lau wurde als Sohn eines Arbeiters geboren. Nach dem Besuch der Volksschule absolvierte er eine Lehre als Tischler in Rostock und arbeitete im Anschluss in seinem erlernten Beruf. Er schloss sich 1897 der Gewerkschaft an und war von Juli 1906 bis Juni 1910 Geschäftsführer des Deutschen Holzarbeiterverbandes, zunächst für kurze Zeit in Dortmund und dann in Lauterberg am Harz. Von 1900 bis 1902 leistete er Militärdienst und war Mitglied des deutschen Expeditionskorps zur Bekämpfung des Boxeraufstandes im Kaiserreich China. Von 1914 bis 1918 nahm er als Soldat am Ersten Weltkrieg teil und wurde an der Westfront eingesetzt.

Lau trat 1903 in die SPD ein und war von Juli 1910 bis 1933 als Parteisekretär für den Bezirk Hannover tätig. Während der Novemberrevolution gehörte er dem Soldatenrat der 4. Armee an. Im Dezember 1918 wurde er als Delegierter zum Ersten Reichsrätekongress nach Berlin entsandt. Danach betätigte er sich in der Kommunalpolitik. Er war von 1919 bis 1920 Stadtverordneter (Bürgervorsteher) und von 1919 bis 1924 unbesoldeter Stadtrat (Senator) in Hannover. Von 1925 bis 1929 war er Mitglied des Hannoverschen Provinziallandtages und gleichzeitig stellvertretendes Mitglied des Provinzialausschusses. 1928 wurde er als Abgeordneter in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 angehörte. Daneben war er bis 1933 Mitglied des Vorstandes für den SPD-Bezirk Hannover und Mitglied des zentralen Parteiausschusses der Sozialdemokraten. Darüber hinaus fungierte er von 1924 bis 1933 als Gauleiter des Hannoverschen Reichsbanners Schwarz-Rot-Gold.

Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten wurde Lau im April 1933 mehrere Wochen in "Schutzhaft" genommen. Im Juni 1936 wurde er erneut verhaftet, in ein Untersuchungsgefängnis gebracht und im Mai 1937 wegen Vorbereitung zum Hochverrat zu vier Jahren Zuchthaus verurteilt, die er im Zuchthaus Hameln verbringen musste. Von Juli 1940 bis zu seiner Befreiung durch britische Soldaten im April 1945 wurde er im KZ Sachsenhausen interniert.

Lau nahm 1945 seine politische Tätigkeit wieder auf. Er beteiligte sich an der Neugründung der SPD, war Delegierter der Wennigser Konferenz und von 1945 bis zu seinem Tode Mitglied des Bezirksvorstandes der SPD Hannover. Von 1946 bis 1955 war er Ratsmitglied der Stadt Hannover.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 355.
 Sozialdemokratische Partei Deutschlands (Hrsg.): Der Freiheit verpflichtet. Gedenkbuch der deutschen Sozialdemokratie im 20. Jahrhundert. Schüren, Marburg 2000, ISBN 3-89472-173-1, S. 198 f.

Weblinks

 Johannes Lau auf Hamelns Geschichte – abseits vom Rattenfänger

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Teilnehmer am Reichsrätekongress
Mitglied des Provinziallandtages von Hannover (Weimarer Republik)
SPD-Mitglied
Mitglied im Reichsbanner
Politiker (Hannover)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1879
Gestorben 1955
Mann

Johannes Lau (Politiker, 1879)


Otpadnik je, kronološki gledano, drugi roman u trilogiji Vreme zla srpskog književnika Dobrice Ćosića, objavljen 1986. godine.

O djelu

Roman Otpadnik, kao i njegov prethodnik, Grešnik, prati živote Ivana Katića, Petra Bajevića, ali prevashodno Bogdana Dragovića, Ivanovog šuraka, od njegovog odlaska u Sovjetski Savez početkom tridesetih godina 20. stoljeća, do povratka u Jugoslaviju, osuđenog od SKPB-a za trockizam.

Dok Ivan Katić neće da bude bijedan dodatak na protoplazmi jedne ideološke laži – staljinizma – i tako postaje griješnik, Bogdan Dragović neće da bude sitno mlivo staljinskih dušegupki i tako postaje otpadnik. U oštroumnostima Petra Bajevića, glavnog junaka posljednjeg dijela trilogije, postoje "opasne" sklonosti ka budućim griješničkim i otpadničkim avanturama. Da nije pao kao plijen gestapovaca, u nejasnim okolnostima, pitanje je gdje bi i sam završio.

Dobrica Ćosić se ovim djelom pokazao kao jedan suvremeni književnik, boreći se protiv vlastite prošlosti vjernika – zahvaljujući iskustvu griješnika i otpadnika, koji su odstradali vizije i zanose mladosti, ne samo da zavirije u taj pandemonijum što se zove svijet staljinizma, nego ga i fiksira jezikom umjetničke oštroumnosti.

U romanu je predstavljen veliki broj povijesnih ličnosti, poput Angaretisa, Georgi Dimitrova, Bele Kuna, Vasila Kolarova i Svetozara Vujkovića.

Citati

Izvori

Vanjske poveznice
 Otpadnik

Dobrica Ćosić

Otpadnik


Paul Mouterde (1892 - 1972) fue un sacerdote S.J., botánico, zoólogo, etnólogo, bibliotecario, y profesor francés. Desarrolló actividades académicas en la Universidad francesa de Medicina y Farmacia de Beirut, Líbano.

Algunas publicaciones
 paul Mouterde. 2010. Deux Homélies Inédites de Jacques de Saroug. Analecta Gorgiana. Editor Gorgias Pr Llc, ISBN 1-60724-975-8
 ------------------. 1966. منشورات الجامعة اللبنانية: قسم الدراسات اللغوية (Equipos siríacos). Con Kstaz Lewis. Editor	جامعة اللبنانية،,
 ------------------. 1942. Inscription syriaque du Gebel Bilʻās. Volúmenes 24-25 de Mélanges de l'Université Saint Joseph. Editor Impr. Catholique, 3 pp.

Libros
 paul Mouterde. 1970. Texte. Volumen 2 de Nouvelle flore du Liban et de la Syrie. Editor Ed. l'Imprimerie Catholique, 727 pp.
 ------------------. 1969a. Anthologie Siriaque. Volumen 1 de Publications de l'Université libonaise: Section des sciences philologiques. Con Michel Doumeth, Louis Costaz. Editor L'Université Libonaise, 103 pp.
 ------------------. 1969b. La faune du Proche-Orient dans l'Antiquité. Volumen 1 de Mélanges offerts à Maurice Dunand. 17 pp.
 ------------------. 1966. Nouvelle flore du Liban et de la Syrie. Volumen 3, Parte 4. Editor Éditions de l'Impr. catholique, 160 pp. ISBN 2-7214-5807-8
 ------------------. 1964. Une curieuse page d'écriture syriaque. Volumen 39, N.º 5 de Mélanges de l'Univ. Saint Joseph. Editor Impr. Catholique, 8 pp.
 ------------------. 1962. Quelques mots de la langue chrétienne. Volúmenes 37-38 de Mélanges de l'Université Saint Joseph, offerts au père René Mouterde pour son 80e anniversaire. Editor Imp. Cath., 23 pp.
 ------------------. 1953a. La flore du Djebel Druze. Editor P. Lechevalier, 224 pp.
 ------------------. 1953b. La Flore du Djebel Druze. Editor Université Saint-Joseph Beyrouth y P. Lechevalier, Impr. catholique, 224 pp.
 ------------------. 1948. Manuel d'études syriaques: anthologie. 87 pp.
 ------------------. 1947. La Végétation arborescente des pays du Levant. N.º 13 de Publications techniques et scientifiques de l'École française d'ingénieurs de Beyrouth. Editor L'École Française d'Ingénieurs, 51 pp.
 ------------------. 1944. Deux homélies de Jacques de Saroug [Jacobus Episcopus Sarugensis].. Volumen 21 y 26 de Mélanges de l'Université Saint Joseph. 36 pp.
 ------------------. 1939. Inscription en syriaque dialectal á Kāmed (Beqʻa). Volumen 22 y 24 de Mélanges de l'Université Saint Joseph. Editor	Impr. Catholique, 33 pp.
 ------------------. 1935. Petite flore des environs de Beyrouth. Publicado en les Annales de la Faculté française de médecine et de pharmacie de Beyrouth. Editor Imprimerie catholique, 149 pp.
 ------------------. 1934. Un ermitage melkite en Émésène au VIIIe siècle. Volumen 18, N.º 2 de Mélanges de l'Univ. Saint-Joseph. 6 pp.

Eponimia
Especies
 (Apiaceae) Peucedanum mouterdei M.Hiroe
 (Asteraceae) Centaurea mouterdei Wagenitz
 (Asteraceae) × Centauserratula mouterdei Arènes
 (Asteraceae) Helichrysum × mouterdei Arènes
 (Asteraceae) Jacobaea mouterdei (Arènes) Greuter & B.Nord.
 (Asteraceae) Klasea mouterdei (Arènes) Greuter & Wagenitz
 (Asteraceae) Senecio mouterdei Arènes
 (Asteraceae) Serratula mouterdei (Arènes) Dittrich
 (Callitrichaceae) Callitriche mouterdei Schotsman
 (Iridaceae) Gynandriris mouterdei R.M.El-Haber
 (Plumbaginaceae) Limonium mouterdei Domina, Erben & Raimondo
 (Poaceae) Phleum mouterdei A.Camus

Referencias

Etnólogos de Francia
Jesuitas de Francia
Botánicos de Francia del siglo XX
Profesores de Francia
Escritores en francés del siglo XX
Escritores en árabe del siglo XX
Religiosos de Francia del siglo XX

Nacidos en Bruyères

Paul Mouterde


Sir George Webbe Dasent (født 22. maj  1820, død 11. juni 1896) var en engelsk videnskabsmand og forfatter.

Efter at have beskæftiget sig med studiet af nordisk sprog og litteratur udgav han allerede 1842 en oversættelse af den første del af Snorres Edda, Gylfaginning, under titlen The Prose or Younger Edda (Stockholm 1842). Tre år efter udgav han Theophilus Eutychianus på islandsk og flere sprog (oldsvensk, angelsachsisk, nedertysk og så videre). I 1861 udkom hans hovedværk, oversættelsen af Njals saga: The Story of burnt Nial i 2 bind, ledsaget af en indholdsrig indledning (oversigt over Islands historie og islandske tilstande i oldtiden med mere vedrørende sagaen som sådan) samt afbildninger, kort og et appendiks om vikingerne og en værdifuld redegørelse for oldtidens pengeberegning. I 1866 udkom hans oversættelse af Gisle Surssøns saga (Gisli, the outlaw). I de samme år var han meget virksom for udarbejdelsen og udgivelsen af Cleasbys islandsk-engelske ordbog, og da han ikke selv ønskede at påtage sig dette arbejde, udvirkede han, at Guðbrandur Vigfússon blev engageret dertil. Selv skrev han en fortale til værket. Desuden har Dasent oversat Asbjörnsens Norske Folkeeventyr (1859). Endelig har han skrevet flere temmelig bindstærke romaner, der har vundet bifald, deriblandt en, hvortil emnet er hentet fra Jomsvikingasaga og Knytlingasaga (The Vikings of the Baltic). Dasent var i en række af år knyttet til Times som litterær medredaktør. I 1876 blev han gjort til ridder (baronet). Dasents virksomhed har i det hele haft en stor betydning for studiet af oldnordisk sprog og litteratur i England, uagtet der ikke foreligger noget større originalt arbejde fra hans hånd.

Kilder

Filologer fra Storbritannien
Briter i 1800-tallet
Personer fra Saint Vincent og Grenadinerne

George Webbe Dasent


بلدية سانتا آنا ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 351 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات قصرش

سانتا آنا (إسبانيا)


Johan Lædre Bjørdal (nacido el 5 de mayo de 1986) es un futbolista natural de Egersund (Noruega) que juega en la posición de defensa. Actualmente juega para el Vålerenga Fotball de la Eliteserien de Noruega.

Comenzó jugando en el equipo de su ciudad, el Egersund IK, en el año 2003, pero fue contratado por el Viking FK más tarde. Fue cedido al FK Tønsberg en la temporada 2005, después de haber jugado solo un partido con el Viking. Luego regresó al Viking FK con más experiencia.

Selección nacional

Ha sido internacional con la selección de fútbol de Noruega.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Soccermanager.com
 Perfil en Viking-fk.no

Futbolistas de Noruega
Futbolistas del Viking Stavanger FK
Futbolistas del F.K. Bodø/Glimt
Futbolistas del Aarhus GF
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del SV Zulte Waregem
Futbolistas del Vålerenga Fotball
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Noruega
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Noruega
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2010

Johan Lædre


An Taeniophyllum lamprorhizum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Taeniophyllum lamprorhizum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum lamprorhizum


Cedega, TransGaming firmasının geliştirdiği ve Microsoft Windows platformu için yazılmış oyunları GNU/Linux ortamında oynayabilmeyi hedefleyen bir yazılımdır. Wine yazılımının bir yan ürünü olarak doğan proje, ağırlıklı olarak DirectX API'lerini Linux ortamında çalıştırabilmek için geliştirilmiştir. Cedega taşıdığı özellikler nedeniyle bir oyun emülatöründen çok, uygulama katmanı olarak adlandırılmalıdır.

Linux
Durdurulmuş yazılımlar

Cedega


Dette er en liste over værker af Niels W. Gade.

En fuldstændig, tematisk fortegnelse over Gades værker blev udgivet af Det Kongelige Bibliotek i 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Inger Sørensen: Niels W. Gade. Thematic-Bibliographic Catalogue of His Works, NWGW.  (Onlineversion)

 Sange i Wikisource

Værker af Niels W. Gade


Mokarsko polje (ili Mokro polje) je krško polje u Bosni i Hercegovini. Iznad polja se nalazi grad Široki Brijeg.

Nalazi se na 260 metara nadmorske visine. Povremeno je plavljeno. Kroz polje protječe povremeni vodotok zvan Mokašica koji se javlja samo za vrijeme kiša.

Na sjevernom rubu polja nalazi se naselje Mokro.

Izvori

Krška polja u Bosni i Hercegovini

Mokarsko polje


De levende døde er en dansk oplysningsfilm fra 2015, der er instrueret af Ida Balslev Jørgensen og Mette Scharling Laursen.

Handling
At erklære et andet menneske for død i Indien, er kun muligt, hvis man får hjælp af nogen højere oppe i systemet, men eftersom at Indien er de mest korrupte lande i verden, er dette ikke noget problem. Det har Santosh og Aslam mærket på egen krop. Mens de har været bortrejst, har de mistet deres identitet, fordi de er blevet erklæret døde af grådige familiemedlemmer, der nu har overtaget deres jord og andre værdier.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

De levende døde


Ministère Armand-Emmanuel du Plessis de Richelieu, du 26 septembre 1815 au 29 décembre 1818
 Ministère Armand-Emmanuel du Plessis de Richelieu,  du 20 février 1820 au 14 décembre 1821


A medical intuitive is an alternative medicine practitioner who claims to be able to use their intuitive abilities to find the cause of a physical or emotional condition through the use of insight rather than modern medicine. Other terms for such a person include medical clairvoyant or medical psychic.

History
The practice of claiming to use intuition or clairvoyance for medical information dates back to Phineas Parkhurst Quimby (1802–1866), whose intuitive healing practice began in 1854. Edgar Cayce (1877–1945) was known as one of the most well known medical clairvoyants. William M. Branham, the father of the Pentecostal Latter Rain Movement, was said by his followers to be able to discern the health condition of people that attended his services, and in many cases heal them of their affliction.

Reception
Making a formal medical diagnosis is not a practice for many medical intuitives. In a few cases medical intuitives have been hired by hospitals, clinics and medical offices, particularly in California. Many medical professionals and psychologists attribute perceived anecdotal successes by medical intuitives to a combination of wishful thinking, confirmation bias, the placebo effect, and regression fallacy associated with self-limiting conditions.

A few educational institutions offer graduate degrees that include "research-based training" and certifications for medical intuitives. Other medical intuitives may be licensed medical professionals and their ability to accurately diagnose diseases and heal may not be supported by scientific evidence.

In 2009 Steven Novella, writing on Science Based Medicine, calls medical intuitive diagnosis as "purely magical thinking" and refers to a Huffington Post article about it as "a promotion of a dubious pseudoscientific medical claim".

See also
 Energy medicine
 Faith healing
 Psychic

References

External links
 Association of Medical Intuitives
 Medical Intuitives : What do they see ?

Alternative medical diagnostic methods
Parapsychology
Pseudoscience

Medical intuitive


An Brocchinia gilmartiniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ganapathy Subramaniam Varadarajan. An Brocchinia gilmartiniae in nahilalakip ha genus nga Brocchinia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brocchinia

Brocchinia gilmartiniae


Bora Muzhaqi (nascida a 11 de março de 1990) é uma política albanesa. No dia 10 de setembro de 2021 foi nomeada Ministra de Estado para a Juventude no governo albanês. Muzhaqi formou-se em economia em 2012 pela London School of Economics and Political Science em Londres, e depois fez um mestrado também em Londres, na HULT International Business School, na área de Negócios Internacionais.

Alunos da London School of Economics
Nascidos em 1990
Pessoas vivas
Políticos da Albânia
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Bora Muzhaqi