Granturile SEE și norvegiene (EEA Grants and Norway Grants) reprezintă contribuția financiară acordată de Norvegia, Islanda și Liechtenstein pentru reducerea disparităților economice și sociale în Spațiul Economic European și pentru consolidarea relațiilor bilaterale cu 16 state membre ale Uniunii Europene și SEE din Nordul, Centrul și Sudul Europei.
Prin intermediul finanțărilor, Islanda, Liechtenstein și Norvegia contribuie și la consolidarea valorilor europene fundamentale precum democrația, toleranța și statul de drept.

Introducere
Islanda, Liechtenstein și Norvegia sunt partenerii Uniunii Europene prin Acordul privind Spațiul Economic European (SEE). Acesta permite liberul transfer de bunuri, servicii, persoane și capital pe piața internă.
Acordul SEE include și scopul comun de a reduce disparitățile economice și sociale în Europa. Încă de la intrarea în vigoare a Acordului, în 1994, Islanda, Liechtenstein și Norvegia au contribuit la progresul social și economic în țările mai puțin bogate ale UE și SEE.
Contribuția a fost acordată prin intermediul Mecanismului Financiar (1994-1998), a Instrumentului Financiar (1999 – 2003) și a Granturilor SEE și norvegiene (2004-2009 și 2009-2014).
Începând din 2004, există două mecanisme separate: EEA Grants și Norway Grants (în limba română: Granturile SEE și norvegiene). Norvegia este principalul contribuabil în ambele mecanisme (Granturile SEE: 95.8% și Granturile norvegiene: 100%).
În acordurile privind Mecanismele Financiare 2009-2014, dezvoltarea relațiilor bilaterale între țările donatoare și cele beneficiare a fost introdusă ca un obiectiv fundamental, alături de reducerea disparităților sociale și economice.
Când o perioadă de finanțare se încheie, țările donatoare și Uniunea Europeana evaluează necesitatea continuării acordării sprijinului pentru reducerea disparităților sociale și economice în Spațiul Economic European și negociază asupra contribuțiilor financiare.

Eligibilitate

Eligibilitatea pentru finanțări corespunde criteriilor stabilite de Fondul UE de Coeziune dedicat statelor membre în care venitul național brut pe cap de locuitor este sub 90% din media UE. Țările care au aderat la UE înainte de 2004 sunt excluse de la acordarea acestor finanțări prin Granturile norvegiene.

Cum funcționează
Statele Donatoare și UE cad de acord asupra contribuției totale și a distribuirii finanțărilor către statele beneficiare.
În cadrul alocărilor naționale, Donatorii negociază cu fiecare stat beneficiar pentru a decide ce programe vor iniția, care sunt obiectivele acestora și ce sume vor fi alocate fiecărui program în parte. Acordurile au la bază nevoile și prioritățile statelor beneficiare și sfera de cooperare cu statele donatoare.
Un Punct Național de Contact este responsabil pentru managementul general al programelor în fiecare stat beneficiar. Operatorii de Programe dezvoltă și coordonează programele, adesea în colaborare cu un partener din statele Donatoare, fiind responsabili și cu acordarea finanțărilor pentru proiecte. Proiectele sunt selectate în mare măsură ca urmare a unor apeluri pentru propuneri de proiecte organizate de Operatorii de Programe.

EEA și Norway Grants 2014-2021
În 20 iulie 2015, Ministerul Norvegian al Afacerilor Externe a anunțat că Norvegia și UE au inițiat un acord pentru o nouă perioadă a Granturilor SEE și norvegiene. Până acum nu au fost dezvăluite mai multe detalii. Perioada de finanțare s-a extins de la cinci la șapte ani. Granturile norvegiene (exclusiv finanțate de Norvegia) însumează 179,1 milioane Euro pe an în timp ce Granturile SEE însumează 221,2 milioane Euro pe an pentru perioada 2014-2021.

Conform unui comunicat de presă emis de Ministerul Norvegian al Afacerilor Externe, finanțarea se va concentra pe promovarea inovației și a dezvoltării prin cercetare, educație și extinderea mobilității pe piața europeană a muncii. Norvegia își va extinde cooperarea cu statele beneficiare în sfera justiției și afacerilor interne. Aceasta va include eforturi comune de abordare a provocărilor cu care se confruntă Europa datorită migrației.

Se va stabili și un fond regional de aproximativ 850 de milioane NOK (100 milioane Euro). Cu ajutorul acestuia vor fi abordate provocările transfrontaliere din Europa.

Granturile SEE sși norvegiene 2009–2014

Granturile SEE: 993,50 milioane Euro

Granturile norvegiene: 804,6 milioane Euro

În plus, 8 milioane de Euro au fost alocați pentru Fondul Global pentru Muncă Decentă și Dialog Tripartit coordonat de Innovation Norway.

Domenii de finanțare
Fondurile se alocă pentru 150 de programe în următoarele domenii de activitate:
 Protecția și managementul mediului
 Schimbările climatice și energia regenerabilă
 Captarea și stocarea carbonului
 Cercetare și burse
 Inovare verde în industrie
 Justiție și afaceri interne
 Societate civilă
 Dezvoltare umană și socială
 Patrimoniul cultural și schimburi culturale
 Muncă decentă și dialog tripartit

Unele programe finanțate de Granturile SEE și norvegiene 2009-2014 se vor derula până în 2017. Peste 80 de programe sunt implementate în colaborare cu instituții publice din țările donatoare. Peste 20% dintre proiecte au parteneri din Norvegia, Islanda sau Liechtenstein. O prezentare detaliată a proiectelor este disponibilă pe portalul Granturilor SEE și norvegiene .

Rezultate
Programele se vor derula până în 2017 și doar câteva au fost evaluate până în prezent. O evaluare independentă a programelor ONG  a concluzionat că acestea au crescut capacitatea societății civile din Europa Centrala și de Sud, contribuind totodată la mobilizarea implicării active a cetățenilor în relațiile cu guvernele lor. Alte rezultate preliminare sunt expuse în Rapoartele Anuale..

Granturile SEE și norvegiene în România 2009-2014
România beneficiază de finanțări SEE și norvegiene începând din anul 2007, odată cu aderarea la UE și la Spațiul Economic European (SEE – EEA). În perioada 2009-2014, au fost alocați 306 milioane de Euro, ceea ce face din România al doilea beneficiar al Granturilor SEE și norvegiene. Proiectele pot fi implementate până în 2017.
Principalele domenii de finanțare și cooperare sunt:
 Susținerea reformei judiciare
 Combaterea criminalității transfrontaliere și a crimei organizate
 Ameliorarea situației grupurilor vulnerabile, inclusiv a populației de etnie Roma
 Creșterea competitivității intreprinderilor ecologice, încurajarea inovației verzi și a spiritului întreprinzător
 Consolidarea capacității societății civile de a promova dreptatea socială, democrația și dezvoltarea durabilă

2004–2009
 Granturi SEE: 672 milioane de Euro

Statele beneficiare: Bulgaria (din 2007), Croația, Cipru, Republica Cehă, Estonia, Grecia, Ungaria, Letonia, Lituania, Malta, Polonia, Portugalia, România (din 2007), Slovacia, Slovenia și Spania.

 Granturi norvegiene: 567 milioane de Euro
Statele beneficiare: Croația, Cipru, Republica Cehă, Estonia, Ungaria, Letonia, Lituania, Malta, Polonia, Slovacia și Slovenia.
În plus, Norvegia a alocat 68 de milioane de Euro prin intermediul programelor de cooperare bilaterală cu Bulgaria și România în 2007, când cele două state au aderat la UE.
Norvegia – ca cel mai mare donator – a contribuit cu 97% din fondurile pentru cele trei scheme de finanțare.
Extinderea UE și SEE în 2004 și 2007 a necesitat o creștere substanțială a contribuției pentru unitatea europeană. Majoritatea noilor state membre erau mult sub media UE la capitolul dezvoltare socială și economică. Spre exemplu, cele 10 state care au aderat la UE în 2004 însumau 75 de milioane de locuitori și un GDP cumulat sub cel al Norvegiei și Elveției împreună, acestea din urmă având un total de 12 milioane de locuitori. În perioada 2004-2009, Norvegia, Islanda și Liechtenstein au contribuit cu 1,307 miliarde Euro. Distribuția fondurilor s-a efectuat raportat la populație și la GDP per capita. Astfel, Polonia a beneficiat de cele mai multe fonduri, urmată de Ungaria, România și Republica Cehă.

Domenii de finanțare
1250 de proiecte, programe și fonduri au primit susținere financiară prin intermediul Granturilor SEE și norvegiene 2004-2009. Au fost finanțate proiecte din domeniile:
 Mediu
 Sănătate și Protecția Copilului
 Cercetare și burse
 Patrimoniu cultural
 Profesionalizare instituțională și dezvoltarea resurselor umane
 Schengen și justiție
 Societate civilă
 Dezvoltare regională și activiăți transfrontaliere

Peste 1 din 5 proiecte finanțate au fost parteneriate între țările beneficiare și Islanda, Liechtenstein sau Norvegia. Scurte descrieri are proiectelor, fotografii și video sunt disponibile pe portalul Granturilor SEE și norvegiene .

Rezultate

Evaluarea finala a Granturilor SEE și norvegiene 2004-2009  a concluzionat: 'Desigur, Granturile SEE și norvegiene au contribuit la reducerea disparităților în Europa, deși la o scară mai mică decât fondurile UE.' (2012)
De asemenea, Biroul Auditorului General al Norvegiei a constatat că 'proiectele din perioada 2004-2009 au atins, în mare, obiectivele planificate. Există și exemple de obiective atinse la nivel local.'  (2013)

Alte evaluări realizate pe sectoare specifice sunt disponibile pe pagina de web a Ministerului Norvegian al Afacerilor Externe.

Instrumentul financiar 1999–2003

În perioada 1999-2003, Grecia, Irlanda, Irlanda de Nord, Portugalia și Spania au primit 119,6 milioane de Euro de la statele SEE/ AELS – Islanda, Liechtenstein și Norvegia. Au fost finanțate proiecte în domeniile: protecția mediului, reînnoire urbană, poluare în zonele urbane, protecția patrimoniului cultural, transport, educație și formare, cercetare academică. Aproximativ 93% din fonduri au fost acordate pentru proiecte legate de protecția mediului.

Mecanismul financiar 1994–1998

Primul program pentru suport economic s-a adresat Greciei, Irlandei, Irlandei de Nord, Portugaliei și Spaniei. Proiectele finanțate au aparținut domeniilor: protecția mediului, educație și formare, transport. Pe lângă contribuția de 500 milioane de Euro pentru proiecte, s-au acordat și reduceri de dobândă la împrumuturi de peste 1,5 miliarde Euro la Banca Europeană de Investiții (BEI).
Când Finlanda, Suedia și Austria au părăsit AELS pentru a adera la UE la 1 ianuarie 1995, Comisia Europeană a preluat responsabilitatea contribuțiilor celor trei state.

Note

Legături externe
Official EEA and Norway Grants site
Official EEA and Norway Grants web site of the Norwegian Ministry of Foreign Affairs
Official YouTube channel of the EEA and Norway Grants

Spațiul Economic European

Granturile SEE și norvegiene


Hans Treschwig (* 9. Dezember 1932) ist ein deutscher Stenograf.

Leben
Als Parlamentsstenograf im Deutschen Bundestag arbeitete er von 1954 bis zum 31. Dezember 1997. Daneben war er als Stenograf in mehreren Länderparlamenten, im Europäischen Parlament in Straßburg, in der Parlamentarischen Versammlung des Europarats sowie in den Sitzungen der KSZE in Helsinki tätig.

Im Ruhestand hat er den Wunsch verwirklicht, die Deutsche Einheitskurzschrift sprachlich intensiv zu erforschen. Er hat sich als ausgewiesener Kenner dieses Systems und als langjähriges Mitglied des Systemausschusses des Deutschen Stenografenbundes sowie durch einschlägige Veröffentlichungen profiliert.

An der Universität Bonn studierte er die Fächer Allgemeine Sprachwissenschaft, Anglistik und Erziehungswissenschaft und erwarb sich dabei das wissenschaftliche Rüstzeug dieser Fächer. Das Studium schloss er 2007 mit dem Erwerb des akademischen Grades "Magister Artium" (M. A.) ab. Seine Magisterarbeit hatte den Titel: "Ambiguität in der Stenografie: Versuch einer linguistischen Analyse". Dies war sein Zweitstudium. Das Erststudium absolvierte er in den 1950er Jahren und schloss es 1957 mit dem Erwerb des akademischen Grades "Diplomvolkswirt" ab. Er arbeitet an einer Reform-Urkunde zur Deutschen Einheitskurzschrift, dem "Bonner Entwurf".

Literatur

Einzelnachweise

Stenograf
Deutscher
Geboren 1932
Mann

Hans Treschwig


En Udbryderkonge kaldes en person som er mester i at slippe fra fængsler. Ordet bruges også om en illusionist  eller en cirkusartist, der på tilsyneladende uforklarlig vis, kan åbne alle låse og lænker. Harry Houdini var udbryderkonge.

Eksterne kilder og henvisninger

ordnet.dk

Cirkusartister
Ord og vendinger

Udbryderkonge


La acción trópica es el mecanismo hormonal por el cual las dos glándulas centrales del cuerpo de los vertebrados, el hipotálamo y la adenohipófisis, estimulan la secreción de nuevas hormonas en sus tejidos diana: las glándulas endocrinas periféricas.

La acción trópica tiene lugar mediante la actividad de las hormonas trópicas (de la raíz griega τρόπος tropos, que significa 'dirección', 'rumbo'), que estimulan la secreción de las glándulas del cuerpo.

Historia
En la década de 1950, los grupos de Guillemin y Saffran descubrieron la existencia de sustancias hipotalámicas con «acción hipofiso-trópica» ('que se dirige a la hipófisis').

En 1969, fue identificado el primer factor hipofisotrópico, el factor liberador tirotrópico (TRF), llamado actualmente TRH.

En 1977 Andrew Schally y Roger Guillemin recibieron el  premio Nobel de Medicina, por su planteamiento de que la secreción de la hipófisis estaba controlada por el hipotálamo, y por la identificación y la caracterización de la hormona TRH y de otras hormonas liberadoras.

Hormonas trópicas
Hay dos categorías de hormonas trópicas o liberadoras: las hormonas trópicas del hipotálamo y las hormonas trópicas de la adenohipófisis.

Hormonas hipofisotrópicas
El término «hipofiso-trópica» indica su destino: 'que se dirige a la hipófisis', el lugar donde ejercerá sus efectos hormonales.
Las hormonas hipofisotrópicas son segregadas en el hipotálamo, y regulan la secreción de las hormonas en la hipófisis anterior.

Anteriormente, se denominaron «factores hipofisiotrópicos» o «factores liberadores» (o RF, del inglés releasing factor). Actualmente, se denominan hormonas liberadoras (o RH, del inglés releasing hormones): TRH, GnRH, CRH, (GHRH), y son hormonas de naturaleza peptídica.

Hormonas trópicas de la adenohipófisis
Denominadas genéricamente «tropinas», son segregadas por las células de la adenohipófisis y regulan la secreción de hormonas en las glándulas endócrinas periféricas. Ejemplos de ellas son: la tirotropa o tirotropina (TSH), que estimula a la tiroides, y la hormona  adrenocorticotropa o adrenocorticotropina (ACTH), que estimula a la corteza adrenal.
Las hormonas trópicas que afectan a numerosos procesos se denominan pleiotrópicas.

Hormona trófica
Un concepto diferente es el de  hormonas tróficas (del griego τροφικός trophicos 'alimento' o 'nutrición'), ilustra la idea de que la hormona trófica 'nutre' a la célula objetivo del órgano periférico, es decir que controla el crecimiento y la función de sus células blanco.
Las hormonas tróficas controlan el crecimiento y la función de los tejidos, incluidos las glándulas endócrinas relacionadas, como entre la hipófisis y todas las glándulas periféricas.
Las hormonas que no están categorizadas como tróficas son aquellas que estimulan órganos que poseen escasas células con actividad endocrina, como pueden ser el corazón, los pulmones, el timo, el estómago, los riñones, el intestino delgado, las glándulas seminales y la próstata.

Referencias

Endocrinología

Acción trópica


نوذر من أهم شخصيات الشاهنامه، وذكر اسمه في الأساطير الإيرانية الدينية والتاريخية.

في الأساطير والتواريخ
فلا يذكر نوذر بين الملوك البيشداديين في الطبرى والمسعودى وفارس نامه وتاريخ حمزة الأصفهانى بعضهم يذكر زو بن طهماسب بعد منوشهر، ومنهم من يضع اسما مكان نوذر. وهما كذلك تختفى الصلة بين أساطير إيران وأساطير االهند فلا يمكن إرجاع نوذر إلى ما قبل الأبستاق. ونوذر كذلك أوّل ملك خائر من البيشداديين. وأن ابنيه طوسا وكُستَهَم لا يصلحان لخلافة أبيهما فيعدل عنهما إلى زو بن طهماسب.

والأبستاق تذكر نوذر(نُوتَرا) والنوذريين: ففى أبانيست أثناء الكلام عن« أردقيسورا أناهتا أن أسرة نوذر عبدوها وسألوها أن تمنحهم الخيل السريعة. فصار قستاسبه النوذرى صاحب أسرع الخيل في هذه الأقاليم. وفي مواضع أخرى يذكر النوذريون أصحاب الخيل السريعة، والتورانيون يعدون خلف أشى قنجهى آلهة الغنى والسعادة. هتاوسا، من أخوة كثيرة من بين نوذر، تقرب قربانا لبعض الآلهة وتسأله أن تكون معززة محبوبة مقبولة في بيت الملك قستاسبه.

وأما طوس فيذكر في الأبستاق باسم طسا وفي الشاهنامة باسم توس ويوصف بأنه محارب مقدام.

ويذكر آخر من أبناء نوذرا اسمه قستورا. يقرب إلى أردقى أيضا على شاطئ نهر ويسألها أن تمنحه طريقا يبسا، بما حطم من عباد الشيطان عداد شعر رأسه. فأسرعت إليه الإلهة وفرقت له النهر فاجتاز. فيظن أن ابن نوذر هذا هو الذي يذكر باسم كستهم.

في الشاهنامة
وفي فصل نوذر من الشاهنامه تعود الحرب بين أبناء فريدون: ملك الإيرانيين نوذر بن منوشهر سبط إيرج بن فريدون، وملك التورانيين بشنك الذي ينتهى نسبه إلى تور أو طوج ابن فريدون. وبطل التورانيين في هذه الوقائع حتى آخر عهد كيكاوس هو أفراسياب ابن بشنك. وذلك زهاء مائتين وسبعين عاما في تاريخ الشاهنامه.

المراجع

أساطير فارسية
شخصيات من الشاهنامة
ملوك أسطوريون

نوذر


Critón de Heraclea (, ) fue un griego del siglo  médico jefe y procurador del emperador romano Trajano (98-117) en la campaña de Dacia.

Escribió un trabajo sobre Cosméticos en cuatro libros, que fue muy popular en la época de Galeno y que contenía casi todo lo se había escrito sobre la materia por Heráclides de Taranto, Cleopatra, y otros. El contenido de cada capítulo de los cuatro libros fue preservado por Galeno, quien hacia frecuentes referencias a ellos en sus trabajos. También escribió un trabajo sobre Medicinas sencillas del cual su cuarto libro es referenciado por Galeno; y también por Aecio y Pablo de Egina, y puede que fuese quizás la persona para la que iba dirigida una de las cartas de Apolonio de Tiana.

Critón también realizó un trabajo histórico, Getica, sobre la historia de los Dacios-Getas.

Obra
 Cosmetics, un tratado médico
 Simple Medicines
 Getica, un trabajo sobre la historia de los antiguos Getas

Notas

Referencias
 "Criton. 1"
 On melancholy by Rufo de Éfeso, Peter E. Pormann

Historia de la medicina
Médicos de la Antigua Grecia
Médicos de la Antigua Roma
Gens Estatilia
Médicos de la Antigua Grecia del siglo II
Historiadores de la Antigua Grecia del siglo II

Critón de Heraclea


Ömer Asım Aksoy, (d. 5 Nisan 1898, Gaziantep - ö. 30 Ekim 1993, Ankara), Türk eğitimci, siyasetçi ve dilbilimci.

Hayatı boyunca, öğretmenlik, avukatlık, savcılık, milletvekilliği gibi pek çok işi yapmış olmasına rağmen, gerek Türk Dil Kurumunda görev alması, gerekse yazdığı ve yazılmasına öncülük ettiği kitaplarla daha çok dilbilimci yönüyle tanınmaktadır.

Hayatı ve Eserleri
Ömer Asım Aksoy, 5 Nisan 1898'de Gaziantep'te doğdu. 1908'de ilkokulu, 1911'de ortaokulu, 1916'da liseyi Gaziantep'te tamamlayarak uzun bir süre memurluk ve öğretmenlik yaptı. 1917'de Halep "Posta ve Telgraf Başmüdürlüğü"nde "kâtip" olarak çalıştı. 1919'da Gaziantep'e döndü, bir yandan posta telgraf memurluğu, bir yandan da Ticaret İdadisinde Türkçe dersi verdi. 1920'de Tıp Fakültesine başladı; ama Anteplilerin Fransız işgaline karşı başlattıkları direnişe katılmaya karar vererek okulu bıraktı.

1922-1925 yılları arasında Gaziantep Lisesi'yle Amerikan Koleji'nde Türkçe, Darülhilafe Medresesi'nde de matematik öğretmenliği yaptı. Bu sırada Maarifi İslamiye Cemiyeti'nde yönetim kurulu üyeliği, Halk Mektebi'nde yöneticilik, Muallimler Cemiyeti'nde başkanlık, Gazisancak ve Halk Dili gazetelerinde başyazarlık, Türkocağı'nda il genel yazmanlığı gibi görevler üstlendi.

1925'te, kendisi gibi Gaziantep'li olan Beşire Hanım'la evlendi. Aynı yıl İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kayıt oldu. Hukuk Fakültesi'ni 1928'de bitirdi. 1928-1931 yılları arasında Nizip Cumhuriyet Savcısı olarak çalıştı, sonra 1931'de Gaziantep'e dönüp avukatlık yapmaya başladı. 1935'e dek Antep Lisesinde Türk dili ve edebiyatı öğretmenliği, Halkevi ve Cumhuriyet Halk Partisi İl Başkanlığı gibi birçok görevi aynı anda sürdürdü. Bu görevler onu, 1935'te Gaziantep Milletvekili olarak Ankara'ya, TBMM'ye taşıdı.

1941'de Atatürk'ün kurduğu Türk Dil Kurumunun Yönetim Kurulu Üyesi oldu. Dille, özellikle halk ağızlarındaki sözcükler, deyimler ve atasözleriyle ilgilenmesi, ortaokul öğrencisi olduğu günlere uzanıyordu. 1941-1976 arasında Türk Dil Kurumu Derleme ve Tarama Kolu Başkanı olarak çalıştı. Bu çalışmaların sonucunda Türkiye'de Halk Ağzından Söz Derleme Sözlüğü (12 cilt) ile Tarama Sözlüğü (8 cilt) ortaya çıktı.

Milletvekilliği, 1950'de Demokrat Partinin seçimi kazanmasıyla sona erdi. Bundan sonra tüm zamanını TDK'ye, Dil Devrimine ve yazmaya ayırdı. Bir kez yurt dışına çıktı: Türk Dil Devrimi'ni anlatmak için 1971'de Macaristan'a gitti. 1963-1976 yılları arasında, Kol Başkanlığının yanı sıra, Türk Dil Kurumu'nun Genel Yazmanı idi. Daha sonra TDK'den ayrıldı ve evinde çalışmaya başladı.

Aksoy, 1988'de Dil Derneği'nin, 1992'de de Edebiyatçılar Derneği'nin onur üyesi olarak ödüllendirildi.

Biri kız, üçü erkek dört çocuk babası olan Ömer Asım Aksoy, 30 Ekim 1993'te, 95 yaşında yaşamını yitirdi. Cenazesi Gaziantep'te toprağa verildi. Kimisi pek çok kez basılan 60'a yakın kitap, onlarca makale yazdı. Ölümünden sonra kütüphanesi Gaziantep Üniversitesi'ne bağışlandı. Kütüphanesinde mükerrer olan kitaplar da üniversite tarafından Şahinbey ilçesindeki Ertuğrulgazi İlköğretim Okulu'nun kurulmakta olan kütüphanesine bağışlandı (1996).

Ömer Asım Aksoy'un, Derleme ve Tarama Sözlükleri gibi yapıtlarının dışında, Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü (TDK baskısı üç cilttir), Özleştirme Durdurulamaz, Dil Yanlışları, Dil Yazıları, Dil Gerçeği gibi Dil Devrimini anlatan kaynak yapıtları da mevcuttur.

Ana Yazım Kılavuzu ve İmla Kılavuzu
Ömer Asım Aksoy, TDK'den ayrılmasından bir süre sonra oluşturulan resmi TDK'nin yayımladığı "İmla Kılavuzu" ile Türkçe Sözlük'ün tüm yanlışlarını tek tek ortaya çıkardı ve yayımladı. Toplumu, eğitimcileri uyardı. Hem resmi TDK'den, hem de bu yapıtları eğitim kurumlarına sokan yetkililerden yanıt bekledi. Bunun üzerine bütün basın yayın organlarına Türkçe Sözlük'teki yanlışların sergilendiği yazısıyla birlikte şu mektubu gönderdi:

"Resmi niteliği bulunan yeni baskı Türkçe Sözlük'teki yüzlerce yanlışın düzeltilmesi için dört yıldan beri ilgililerin dikkatini çekmeye çalışıyorum. Benim yanıldığım sanılıyorsa bunun bildirilmesini de diliyorum. Ne yanlışlıklar savunuluyor, ne de bir düzeltme girişimi görülüyor.

Son çareyi, basınımızın ve değerli yazarlarımızın ilgilenmesinde görerek size, bu çok önemli konuyu özetleyen bir yazı sunuyorum. İçten saygılarımla. 15. 3. 1993"

Aynı zamanda, Aksoy başkanlığında bir kurul, TDK'nin İmla Kılavuzu'ndan farklı bir seçenek olması amacıyla Ana Yazım Kılavuzu'nu hazırladılar. Bu kurulda şu uzmanlar görev aldı: Oya Adalı, Ayla Bayaz, Mehmet Deligönül, Beşir Göğüş, Prof. Dr. Vehice Hatiboğlu, Doç. Dr. Aydın Köksal, Emin Özdemir, Sami N. Özderdim, İnci Sağan.

Ana Yazım Kılavuzu'nun ilk baskısı Ekim 1987'de yapıldı.

Kılavuzun önsözünde, neden yeni bir kılavuza gereksinim duyulduğunun açıklaması şu şekilde yapılmaktadır:

"Yeni Türk abecesinin kabul edilmesi üzerine yazım kurallarımız ve sözcüklerimizin yazılış biçimleri, ilkin 1928'de "Dil Encümeni"nce hazırlanan "İmla Lugati" ile saptanmıştı. Bundan sonraki yazım kılavuzları, 1932'de kurulan "Türk Dil Kurumu"nca düzenlendi. Kurum, 1928'den beri süregelen uygulamaların verimlerini değerlendirerek, 1941-1981 arasında "İmla Kılavuzu", "Yeni İmla Kılavuzu", "Yeni Yazım (İmla) Kılavuzu", "Yeni Yazım Kılavuzu" adlarıyla çeşitli baskılar yayımladı. Uzun yılların uygulamalarıyla gelişmiş, resmi ve özel kesimde benimsenmiş olan bu kılavuzlar, 1985 yılına değin yurdumuzda bütün yayınların biricik başvuru kaynağı idi. Ne var ki, 2876 sayılı ve 11.8.1983 tarihli yasa ile eski Türk Dil Kurumu ortadan kalktı ve "Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu"na bağlı olarak kurulan yeni "Türk Dil Kurumu", 1985'te "İmla Kılavuzu" adıyla bir kılavuz çıkardı. "Yeni Yazım Kılavuzu"ndaki kimi kurallarda ve pek çok sözcüğün yazılışında değişiklikler içeren bu kılavuzun yayımlanması, birçok eleştirilere ve çeşitli görüşler yansıtan birtakım yazım kılavuzlarının ortaya çıkmasına yol açtı.

Yazım konusunun böyle bir karışıklık içine girdiğini gören bizler, yeni bir kılavuzla yazımızı bu çıkmazdan kurtarmak istedik. (...)

Şunu da belirtelim ki kargaşayı önlemenin ve yazım birliğini sağlamanın yolu, kişisel görüşleri bir yana bırakmak, güvenilir bir kaynağı "yargıcı" bilip orada "anlaşma"ya varmaktır.

Bu yapıtın böyle bir anlaşmayı kolaylaştıracağına inanıyoruz."

Bileşik sözcükler tartışması

Aksoy başkanlığında hazırlanan Ana Yazım Kılavuzu ile TDK'nın İmla Kılavuzu'nun öne sürdüğü yazım kuralları arasındaki farklara ilişkin bir örnek olarak Ana Yazım Kılavuzu'ndan "bileşik sözcükler" bölümü örnek verilebilir. Bu bölümde kurul şu tartışmayı öne sürmüştür:

"-Bileşik sözcükler-

Bunlar, adından da anlaşılacağı üzere, bitişik yazılan birden çok sözcükten oluşur. Birbiriyle birleştirilemeyen sözcükler topluluğuna "bileşik sözcük" adı verilmemesi gerekir. Oysa yeni Dil Kurumu'nun "İmla Kılavuzu", bitişik yazmadığı sözcükleri "bileşik" saymıştır. Örneğin ev ve yurt kelimeleriyle kurulan birleşik kelimeler ayrı yazılır: Bakım evi, doğum evi, öğrenci yurdu...' sözleri arasında verdiği örnekleri ayrı yazmasına karşın "birleşik" saymıştır. Biraz aşağıda da birleştirmede yer alan her kelime, kendi eski anlamını saklamış olabilir. Bu tür birleşik kelimeler ayrı yazılır: Ses uyumu, yer çekimi... demiştir. Bu sözler içinde de kimi "birleşik" sözcüklerin ayrı yazılacağını ileri sürmüştür. (...) Burada bileşik sözcüklerin yazımı konusunda Dil Kurumu'nca çıkarılan "İmla Kılavuzu"nun verdiği ölçüye katılamadığımızı bildirmek istiyoruz. Bu kılavuz, birleştirmede yer alan sözcüklerin, kendi anlamlarını korumakta ise ayrı yazılacaklarını söylüyor. Bunun kesin bir kural olamayacağını yine bu kılavuz, sözcükler dizelgesinde ortaya koymuştur. Örneğin bu dizelgede, "cumhurbaşkanı, imalathane, ilkbahar, kızılderili, yüzyıl" gibi gerçek anlamlarını korudukları halde ayrı yazılmayıp bitişik yazılmış birçok sözcük vardır. Öte yandan kendi anlamlarını korumadıkları için -İmla Kılavuzu'na göre- bitişik yazılmaları gereken birtakım sözcükler de ayrı yazılmıştır: Açık göz, ağır başlı, ayak yolu, Demir Kazık, göz dağı, tere yağı... gibi.(...)

Görülüyor ki İmla Kılavuzu'nun, bileşik sözcükleri ayrı yazmak için koyduğu, "kendi anlamını koruma" kuralı, kendi uygulamalarına uymadığı gibi dil gerekçelerine de uymuyor."

Kaynakça
 Ömer Asım Aksoy'un Yaşamöyküsü  (Dil Derneği)
 Ana Yazım Kılavuzu, Adam Yayınları

1898 doğumlular
1993 yılında ölenler
Gaziantep doğumlular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk dilbilimciler
Türk öğretmenler
TBMM 5. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 6. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 7. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 8. dönem Gaziantep milletvekilleri
Resim aranan siyasetçiler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk avukatları

Ömer Asım Aksoy


Zağvan ili (Arapça:ولاية زغوان) Tunus'un kuzeydoğusunda yer alan bir il.

2.768 km² yüzölçümündeki il nüfusu 163.300'dür. İl merkezi Zağvan şehridir.

Zağvan (il)


Prim Algoritması ağırlıklandırılmış ve bağlı bir çizge üzerinde minimum örten ağaç (minimum spanning tree) problemine çözüm bulma algoritmalardan birisidir.

Çözüm ve sözdekod

Ayrıtların bir alt kümesini, tüm düğümleri kapsayacak ve ayrıtların toplam ağırlığını minimum yapacak şekilde bulur. Bağlı olmayan bir çizgeye uygulandığında sonucu bağlı bileşenlerden yalnız birisi için bulur. Bu algoritma 1930 yılında matematikçi Vojtech Jarnik tarafından bulunmuştur. Daha sonra bağımsız olarak 1957'de bilgisayar bilimcisi Robert C. Prim ve 1959'da Dijkstra tarafından tekrar bulunmuştur. Bu nedenle bu algoritmaya DJP veya Jarnik algoritması da denir.

Sözdekod'u aşağıdaki gibi verilebilir:

  function Prim(çizge N)
  T : kapsayan ağaç
  B : eklenmiş düğümler
  B <- rastgele bir düğüm
  while B<>N do
    e = (u,v) şeklinde en hafif ayrıtı bul oyle ki u B'nin elemanı olsun ve v N\B 'nin elemanı olsun
    T <- T U {e}
    B <- B U {v}
  endwhile
  return T

Örnek

Kaynakça

 Ingilizce Wikepedia "Prim's algorithm" maddesi

Ayrıca bakınız

 Minimum örten ağaç problemi

Dış bağlantılar

 Prim algoritması için animasyonlu çözüm
 Prim Algoritmasi icin Java Apple)
  Pythom programi kullanarak "Minimum örten ağaç" problemi gosterimi, Ronald L. Rivest
 Prim Algoritmasi uygulanmasi icin Open Source Java Grafik paketi

Yöneylem araştırması
Çizge algoritmaları
Örten ağaç

Prim algoritması


Die Saison 1922/23 war die zwölfte reguläre Saison der Pacific Coast Hockey Association (PCHA). Meister wurden die Vancouver Maroons.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Vancouver Millionaires änderten ihren Namen in Vancouver Maroons.
 Die Victoria Aristocrats änderten ihren Namen in Victoria Cougars.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die drei Mannschaften jeweils zwischen 29 und 30 Spiele. Die beiden Erstplatzierten trafen anschließend in Hin- und Rückspiel um den Meistertitel aufeinander, wobei das bessere Torverhältnis aus beiden Spielen entscheidend war. In der regulären Saison spielte die Liga in einem gemeinsamen Spielplan mit den Mannschaften der Western Canada Hockey League. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Saisonverlauf
Nachdem der PCHA-Meister bereits seit dem Vorjahr um den Stanley Cup zunächst in einer Qualifikation gegen den Meister der Western Canada Hockey League antreten musste, bevor es gegen den Meister der National Hockey League ging, erfolgte eine weitere Annäherung beider Ligen, da diese nun einen gemeinsamen Spielplan einführten. Damit einher ging eine Anpassung der Regeln der PCHA an die der beiden Konkurrenzligen NHL und WCHL. Unter anderem wurde die Position des Rovers abgeschafft und dadurch die Anzahl der Spieler von sieben pro Mannschaft auf sechs reduziert. Die Spiele zwischen PCHA und WCHL endeten mit 15:9 Siegen zu Gunsten der PCHA. In den PCHA-Playoffs setzte sich Vancouver mit 5:3 Toren gegen Victoria durch. Beide Mannschaften hatten vor der Spielzeit ihre Namen in Maroons (Vancouver) bzw. Cougars (Victoria) geändert.

Tabelle Reguläre Saison
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs
 Vancouver Maroons – Victoria Cougars 3:0/2:3

Stanley Cup Challenge
Im Halbfinale um den Stanley Cup unterlagen die Vancouver Maroons als PCHA-Meister den Ottawa Senators aus der National Hockey League, die anschließend in der Finalserie auch gegen die Edmonton Eskimos aus der Western Canada Hockey League gewannen.

Literatur

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1922
Eishockeysaison 1922/23

PCHA 1922/23


Ahmet Deniz Bölükbaşı (25 Ekim 1949, Ankara - 21 Mart 2018, Ankara), Türk diplomat ve siyasetçi.

Eğitim ve Meslek Hayatı
Aslen Kırşehirlidir. Osman Bölükbaşı'nın oğludur. TED Ankara Koleji ve Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olduktan sonra, 1973 yılında Dışişleri Bakanlığı'na girdi. Dışişleri Bakanlığı'nın merkez teşkilatında çeşitli kademelerde görev yaptıktan sonra, Atina ve Bonn Büyükelçilikleri'nde Elçi Müsteşarlığı görevlerinde bulundu. Lizbon Büyükelçisi olarak görev yaptı. Dışişleri Bakanlığı Birinci Hukuk Müşavirliği görevini yürüttü. Başbakan Yardımcısı Devlet Bahçeli'nin Dış Politika Başdanışmanlığına atandı. Cenevre Dünya Ticaret Örgütü nezdinde Türkiye Daimi Temsilcisi oldu. Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı tarafından, 1 Mart Tezkeresi öncesi görüşmelerin diplomasi ayağına başkanlık etti.

"Osman Bölükbaşı: Türk siyasetinde Anadolu fırtınası", 1 Mart Vakası adlı kitapların yazarıdır.

Siyasi Hayatı
2002 seçimlerinde olduğu gibi, 2007 seçimlerinde de Milliyetçi Hareket Partisi tarafından milletvekili adayı olarak gösterilmiştir. Ankara 2. bölge 1. sıradan milletvekili olmaya hak kazanmıştır. MHP Merkez Yönetim Kuruluna girmiş ve ilk MYK toplantısında Türk Dünyası ve Uluslararası İlişkilerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olarak seçildi.

21 Mayıs 2011 tarihinde kaset iddiaları nedeniyle milletvekilliği adaylığından ve partideki görevinden istifa etti.

Kaynakça

Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
1949 doğumlular
2018 yılında ölenler
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 23. dönem Ankara milletvekilleri
Ankara doğumlu diplomatlar
TBMM Dışişleri Komisyonu
Türkiye Dışişleri Bakanlığı birinci hukuk müşavirleri
Türkiye Dışişleri Bakanlığı müşavirleri
Resim aranan siyasetçiler
Parlamentolararası Birlik Türk Grubu
Milliyetçi Hareket Partisi Başkanlık Divanı üyeleri

Deniz Bölükbaşı


HMS Serapis was a Royal Navy two-decked,  fifth rate. Randall & Brent built her at Greenland South Dockyard, Rotherhithe and launched her in 1779. She was armed with 44 guns (twenty 18-pounders, twenty 9-pounders, and four 6-pounders). Serapis was named after the god Serapis in Greek and Egyptian mythology. The Americans captured her during the American War of Independence. They transferred her to the French, who commissioned her as a privateer. She was lost off Madagascar in 1781 to a fire.

American War of Independence

Serapis was commissioned in March 1779 under Captain Richard Pearson. On 23 September she engaged the American warship  under the command of Captain John Paul Jones in the North Sea at Flamborough Head, England. At the time of this battle, the ship carried 50 guns, having an extra six 6-pounders. The two vessels exchanged heavy fire and Bonhomme Richard lost most of her firepower, but by attaching the two ships together, Jones was able to overcome much of Pearson's advantage of greater firepower (although the Bonhomme Richard was a larger ship with a considerably greater crew). The famous quote, "I have not yet begun to fight!" was Jones's response to Pearson's premature call for Bonhomme Richard to surrender. The battle raged on for three hours as the crew of Bonhomme Richard tenaciously fought Serapis, raking her deck with gunfire. Eventually,  , a frigate in Jones's squadron, began firing at both the attached ships indiscriminately. Bonhomme Richard began to sink, but Captain Pearson, unable to aim his guns at the frigate because he was tied to Jones's ship, surrendered, handing Serapis over to the Americans.

Aftermath
Jones sailed to the neutral Dutch Republic, but diplomatic complications arose because the Dutch authorities did not recognize the United States. Jones renamed his capture Serapis. An improvised Serapis flag was secretly entered into the Dutch records to avoid the charges of piracy. Serapis and her consort, HM hired armed ship , were later declared as French captures.

Although the two British vessels had lost the battle, they had succeeded perfectly in protecting the very valuable convoy, and both captains were well rewarded.

Loss of Serapis
Between October and December 1779 Serapis was in the Texel. By September 1780 she was probably at Lorient.

The French Royal Navy commissioned Sérapis, and loaned her to a civilian master named Roche who planned to use the ship against the British in the Indian Ocean.

On 31 July 1781, Sérapis was at Madagascar, trading spirits and arak for rice, when the load master, lieutenant de frégate L'Héritier, had candles taken out of their fire-proof lanterns. The candles ignited alcohol vapour in the hull. The crew fought the fire for two and a half hours, but the flames eventually burned through the walls of the spirit locker and reached a powder magazine. The resulting explosion ripped the stern off the ship, sinking her. While eight men lost their lives, 215 people survived. The privateer Daliram returned them to Île Sainte-Marie, Madagascar.

Discovery of the wreck
In November 1999, American nautical archeologists Richard Swete and Michael Tuttle located the remains of Serapis at Île Sainte-Marie.

See also
 Serapis flag

Citations

References

  (1671-1870)

External links

 Serapis Project - project to locate the Serapis.

Military units and formations of Great Britain in the American Revolutionary War
Shipwrecks in the Indian Ocean
Maritime incidents in 1781
1779 ships
Ships built in Rotherhithe

HMS Serapis (1779)


Algarve Cup 2016 var den 23. udgave af Algarve Cup, en fodboldturnering for kvinder, der afholdes hvert år i Portugal. De deltagende hold er inviteret til at deltage i turneringen, som fandt sted fra 2 til 9. marts 2016.

Gruppespil

Gruppe A

|}

Gruppe B

|}

Placeringer og priser

Målscorere
4 mål

 Janice Cayman

2 mål

 Janine Beckie
 Nadia Nadim
 Sanne Troelsgaard
 Hólmfríður Magnúsdóttir
 Amber Hearn

1 mål

 Maud Coutereels
 Tine Schryvers
 Tessa Wullaert
 Andressa Alves
 Bia
 Cristiane
 Debinha
 Formiga
 Marta
 Raquel
 Thaís Guedes
 Summer Clarke
 Shelina Zadorsky
 Johanna Rasmussen
 Cecilie Sandvej
 Dagný Brynjarsdóttir
 Andrea Rán Hauksdóttir
 Gunnhildur Yrsa Jónsdóttir
 Katrín Ómarsdóttir
 Berglind Björg Þorvaldsdóttir
 Tatiana Pinto
 Diana Silva
 Daria Makarenko

Selvmål
 Simone Boye Sørensen (i kampen mod Belgien)

Referencer

2016
Fodbold i 2016

Algarve Cup 2016


Buhar makinesi, buharın içinde var olan ısı enerjisini, mekanik enerjiye dönüştüren bir dıştan yanmalı motordur. Buhar makineleri, lokomotifler, buharlı gemiler, pompalar, buharlı traktörler ve endüstriyel devreler olabilir.

Bir buhar makinesi basınç altında buhar üretmek için suyu kaynatacak bir kazana ihtiyaç duyar. Herhangi bir ısı kaynağı kullanılabilir, fakat genelde odun, kömür veya petrol türevi yakıtların yakılmasından elde edilen ateş kullanılır.

Çalışma prensibi olarak, ısı enerjisini alan su buharlaşarak genişler ve bir odacığa alınır, odacık soğutulduğunda sıvı hale geçen buhar vakum yaratır böylece mekanizmaların hareket alması ile mekanik enerjiye yani işe dönüşür.

İlk örnek

Bilinen ilk buhar makinesi diyebileceğimiz örnek Mısırlı mühendis Heron'nun birinci yüzyılda 50 yıllarına doğru Mısır İskenderiye'de uçları birbirlerine göre zıt yönleri gösteren iki eğik tüpün yerleştirildiği oyuk bir küreden yaptığı türbin'dir. Kürede su kaynatıldığında buhar borulardan dışarı çıkmakta günümüzde etki tepki kanunu dediğimiz şeyin sonucunda kürenin dönmesine yol açmakta idi. Hero buharlı bir türbin ya da motor icat etmesine rağmen toplumda bir etki yaratmadığından bunu motor aygıtının icadı olarak görülmemektedir

Buhar gücünün ilk faydalı uygulaması
Buhar gücünün Heron tarafından uygulamasından sonra 1679 yılında ilk faydalı uygulama Fransız fizikçi Denis Papin 'den (1647-1712) geldi. İçinde suyun kaynadığı ve biriken buharın suyun kaynama noktasını yükselttiği sıkıca kapanan bir kapağı olan düdüklü tencere icat edilmişti. Papin'in dikkat ettiği şey daha yüksek ısıda kemikler yumuşuyor ve et daha çabuk pişiyordu. Tencereye buhar basıncının çok yükselmesine karşın bir de güvenlik vanası eklenmişti.

Buhar makineleri

Savery makinesi

1698 yılında, İngiliz mühendis Thomas Savery (1650-1715), ilk ticari olarak satılan buhar makinesini yapmıştır. Bu makine maden ocağından suyu dışarı atmak amacıyla kullanılmıştır. Madencinin Arkadaşı olarak tanınmaktaydı.

Çalışma prensibi ise şöyledir:

Buhar kazanından gelen buhar odacığa dolar. Odacık buhar ile doluyken üzerine soğuk su döküldüğünde suya dönüşen buhar vakum yaratır; böylece odacıktaki su seviyesi yükselir. Vana yardımıyla odaya buhar dolduğunda iş yapılmış olur yani madenden su çekilmiş olur. Bu makinede vanalar insan gücüyle sırayla kapatılıp açılması gerekmektedir.

Yüksek basınçla çalıştığından o günün teknolojisine göre bu tip bir buharı güvenli biçimde kullanacak düzeyde değildi. Ayrıca gerekli buharı oluşturmak için suyu ısıtmada çok fazla yakıt gerekliydi. Bu tip makinelerin öncülü olan Savery'nin makinesi verimi düşük olduğundan fazla kullanılmadı fakat kendinden sonra gelen makineler için temel teşkil etti.Makinenin çalışma şeması

Newcomen makinesi

1712 'de İngiliz mühendis Thomas Newcomen (1663-1729) yeni bir tür buhar makinesi geliştirdi. Bu makinenin Savery Makinesinden en büyük avantajı pistonun bir zincir yardımıyla tahterevalli benzeri bir tür kaldıraca tutturulmuş olmasıydı. Bu kaldıracın diğer ucu ise bir tür tulumbaya bağlanmıştı. Piston silindirin en üst noktasında iken silindirin içine gönderilen soğuk su buharı yoğunlaştırıyordu. Böylece atmosferik basınç pistona aşağıya doğru kuvvet uyguladığı anda su madenden yükseliyordu. Buhar pistona dolunca bu çevrim tekrar ediyordu.
Ayrıca daha az tehlikeliydi. Yine de makine istenilen verime ulaşamamış ve yakıt tüketimi azalmamıştı.

Watt makinesi
1764 yılında bozulan Newcomen makinelerinden biri onarılması için İskoçyalı mühendis James Watt'a verildi. makineyi onaran Watt aynı zamanda randımanı düşük bu makineyi geliştirmek de istedi. Arkadaşı İskoç kimyacı Joseph Black'tan gizli ısıyı  öğrenmiş olan Watt aynı odayı sürekli ısıtıp soğutmanın ne kadar israflı bir şey olduğunu anladı ve aklına iki oda yapma fikri geldi. Biri sürekli sıcak, diğeri de sürekli soğuk tutulacaktı. Buhar işini yaparken sıcak odada bulunacaktı ve su haline getirilmesi gerektiğinde supaplar sistemiyle soğuk odaya alınacaktı.

Watt 1781 yılına gelindiğinde makinesini iyice geliştirmiş ve pistonun ileri geri hareketini ustalıkla bir tekerleğin dönme hareketine çeviren mekanik aletleri de icat etmişti. Watt'ın makine tarihi ve makine mühendisliğine katkıları çok büyük önem taşır.

Buhar türbinleri
1884 yılında İngiliz mühendis Charles Algernon Parsons (1854-1931) ilk başarılı buhar türbinini yapmıştır. Bu sayede yüksek hızlı gemi yapımı kolaylaşmış. Jeneratörlerin de kullanılması kolaylaşmıştır.

Buhar makinesinin verimi
James Watt'ın geliştirmesine rağmen buhar makinelerinin verimi hâlen %7 civarında idi kalan %93 boşa giden ısı olarak kayboluyordu.

Buhar makinesinin verimini inceleyen ilk kişi Fransız fizikçi Nicolas Leonard Sadi Carnot'tur (1796-1832) 1824 yılında yayımladığı Ateşin Tahrik Kuvveti Üzerine isimli kitabında buhar makinesinin maksimum veriminin en sıcak halindeki buhar ile en soğuk halindeki suyun sıcaklığı arasındaki farka bağlı olduğunu gösterdi. Carnot ısı ve işin birbirlerine dönüşmesi yolunu ilk olarak ele alan kişi olduğundan Termodinamik biliminin kurucusu kabul edilmektedir.

Buharlı ulaşım araçları

Buharlı gemiler
1787 yılına kadar buharlı motorlar sadece su pompalarını ve tekstil makinelerini çalıştırmak için kullanılmıştı. 22 Ağustos 1787 yılında ise Amerikalı mucit John Fitch (1743-1798) ilk vapuru Delaware Nehri'ne indirmiştir. Bir süre Philadelphia ile Trenton arasında düzenli vapur yolculuğu yapılmasını sağlamıştır.Fakat Fitch ticari anlamda başarı kazanamamıştır. 1807 yılına gelindiğinde ise yine Amerikalı mucit olan Robert Fulton saatte 8 km hızla giden adını Clermont koyduğu kırk metre uzunluğundaki vapurları Hudson Nehri'nde işletmeye başladı. Bu sefer Fitch'in tersine ticari başarı kazanıldığından Fulton vapuların mucidi kabul edilmektedir. 1809 yılında ise Moses Rogers komutası altındaki Phoenix okyanusa açılan ilk buharlı vapur oldu. 1811 yılında Mississippi Nehri üzerinde işleyen ilk gemi New Orleans faaliyete geçti.

Okyanusu aşan ilk gemi ise 1819 yılında Georgia Savannah'tan İngiltere'deki Liverpool'a beşbuçuk haftada ulaşan Savannah isimli gemi oldu. Yolculuğun büyük kısmı yelkenlerin açılması ile bitirildiğinden aslında buharlı gemi sayılmazdı.

1827 yılında Türbinlerin ve gemi pervanesinin keşfedilmesi sonucu, pervanenin yan çarktan daha etkili olduğu anlaşıldı ve gemi teknolojisi hızla gelişti

Buharlı Lokomotifler

İlk buharlı motorların gemilerde kullanılmasından sonra 1804 yılında Richard Trevithick bir vagonun şasesi üzerine sabit bir buhar motoru yerleştirerek dünyanın ilk buharlı lokomotifini üretti. Yaptığı özel yolda lokomotifini hareket ettirerek gösteri düzenlemiş fakat bundan ticari bir kazanç elde edememiştir.

1825 yılına gelindiğinde ise İngiliz mucit George Stephenson geliştirilmiş buharlı motorlardan faydalanarak ilk buharlı lokomotif denebilecek ve adına Rocket dediği aracı yaptı.

Buharlı otomobil
Bilinen ilk örnek Fransız mühendis Nicolas Joseph Cugnot tarafından yapılan Fardier'dir. Nicholas Joseph Cugnot  küçük ölçekte yaptığı iki kazanlı  Newcomen makinesini üç tekerlekli bir arabaya yükleyerek 1769 yılında deneme yapmıştır. Fakat buharlaşma yoluyla azalan  kazan suyunu yenileyecek bir sistem olmadığından araç 15 dakikada bir durmak ve su ikmali yapıp suyun kaynamasını beklemek gerekmekteydi.

Buhar makinesi tipleri
Buhar makineleri iki ana başlıkta sınıflandırılabilir.

 1) Teknoloji kullanımına göre
1.1) Pistonlu buhar makineleri
1.2) Türbinli buhar makineleri
 2) Uygulama alanlarına göre
2.1) Durağan (Sabit) buhar makineleri
2.1.1) Sarımlı,dönen milli motorlar ve frekanslı olarak duran ve tersine hareket edebilen basit uygulamalar.
2.1.2) Nadiren duran ve tersine hareket ihtiyacı olmayan güç sağlayan motorlar.(Tüm termal güç istasyonları, değirmenler, fabrikalar.)
2.2) Araç Motorları
2.2.1) Buharlı bot ve gemiler
2.2.2) Buharlı lokomotif
2.2.3) Buharlı otomobil
2.2.4) Buharlı iş makineleri
18.104.22.168) Buharlı yol silindiri
126.96.36.199) Buharlı traktör

Bağlantılar

Kaynakça

Buhar makinesi


Die Florence Township ist eine von 18 Townships im Stephenson County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Florence Township liegt im Nordwesten von Illinois, rund 30 km südlich der Grenze zu Wisconsin. Der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 60 km westlich.

Die Florence Township liegt auf 42°14′34″ nördlicher Breite und 89°41′03″ westlicher Länge und erstreckt sich über eine Fläche von 46,61 km².

Die Florence Township liegt im südwestlichen Vorortbereich von Freeport, dem Zentrum der Region. Sie grenzt innerhalb des Stephenson County im Westen an die Loran Township, im Nordwesten an die Erin Township, im Norden an die Harlem Township, im Nordosten an die Stadt Freeport und im Osten an die Silver Creek Township. Im Süden grenzt die Florence Township an das Carroll und das Ogle County.

Verkehr
Die Ostgrenze der Township wird von der Illinois State Route 35 gebildet, der südlichen Ausfallstraße von Freeport. Durch den Norden führt die nicht als Fernstraße nummerierte westliche Ausfallstraße der Stadt. Alle weiteren Straßen sind untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 5 km östlich der Township gelegene Albertus Airport bei Freeport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1293 Einwohner. Die Bevölkerung lebt größtenteils im Vorortbereich der Stadt Freeport, ohne rechtlich der Stadt zugehörig zu sein. Daneben existiert neben Streubesiedlung noch die gemeindefreie Siedlung Florence.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Florence Township
 Histopolis - Florence Township

Florence Township (Stephenson County, Illinois)


Mescit (Ar. ), namaz kılınan küçük cami veya namaz kılma yeridir.

Mescit kelimesi, Arapçada secde edilen yer anlamına gelir. Mescitlerde çoğu zaman minber yoktur, bazıları umuma açık olmayan yerlerde, mesela bir iş yerinin içinde bulunur. Bu sebeplerden dolayı buralarda hutbe okunmaz, cuma namazı kılınmaz.

Cami ve mescit ayrımı bir cok müslüman ülkelerde vardır ve Cuma namazı kılınan (cami) ile kılınmayan mekanlar (mescit) diye ayrılır.

Anadolu Türk mimarisinde, Selçuklu devrinde yapımına başlanılan tek kubbeli mescitler, daha sonra beylikler ve Osmanlı dönemlerinde de yaygın bir şekilde devam ettirilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Köşk mescit

Kaynakça

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Mescit


Le col Sommeiller, parfois col du Sommeiller, en italien  et , est un col franco-italien situé dans les Alpes, dans le massif du Mont-Cenis. De faible importance stratégique, il a néanmoins abrité une petite station de ski entre 1963 et 1989.

Géographie

Le col Sommeiller est situé dans le sud-est de la France et le nord-ouest de l'Italie, dans les Alpes, dans l'ouest du massif du Mont-Cenis. La frontière entre la France et l'Italie passe au col, délimitant le territoire communal de Val-Cenis dans le département de la Savoie de la région française Auvergne-Rhône-Alpes au nord du territoire communal de Bardonnèche dans la province de Turin de la région italienne du Piémont au sud.

Il est entouré par la pointe Sommeiller au sud-est et la Rognosa d'Etiache à l'ouest, connectant d'une part au nord le vallon d'Ambin qui débouche dans la Maurienne à Bramans à d'autre part au sud-ouest le vallon de Rochemolles qui débouche dans le val de Suse à Bardonnèche. Au col, juste au sud de la ligne de crête qui marque la frontière, se trouve le lac Sommeiller qui est glacé une grande partie de l'année. La présence de l'eau au col est également marquée par le glacier Sommeiller au sud-est, sur l'ubac de la pointe Sommeiller, côté français.

Le col est accessible côté italien par une piste carrossable remontant le vallon de Rochemolles depuis le hameau du même nom et passant par le lac de Rochemolles et le refuge Scarfiotti. Côté français, un sentier de randonnée remonte le vallon d'Ambin par le refuge d'Ambin mais s'arrête au lac Noir situé au nord du col Sommeiller, sous le pas de la Coche ; de là, il est néanmoins possible de gagner le col en cheminant hors sentier sur des terrains rocailleux en été ou en ski de randonnée en hiver.

Histoire

En 1958, Edoardo « Edo » Allemand, un moniteur de ski de Bardonnèche, a l'idée de créer une station de ski sur le glacier Sommeiller  afin de pratiquer ce sport en période estivale. Le projet se concrétise à partir de 1962 avec la création de la piste carrossable depuis Bardonnèche ; pendant des mois, à la pelle mécanique et parfois à l'explosif, la route est taillée dans la montagne sur  de longueur jusqu'au col. L'année suivante, la construction des téléskis sur le glacier Sommeiller est permise par la signature d'un contrat de location des terrains entre la commune de Bramans et la société italienne . Trois remontées voient alors le jour : deux petits téléskis pourvus de pylônes en bois et un grand avec pylônes en métal, entre  d'altitude. Les pylônes sont enfoncés dans la glace, les câbles mis en mouvement par des moteurs diesel. Un petit bar au bord des cinq pistes ainsi qu'un hôtel-restaurant de  et pouvant accueillir  au col sur le versant italien complètent les installations, permettant aux premiers skieurs de profiter de la nouvelle station dès l'été 1963. La disposition des lieux et le tracé de la frontière confèrent à la station une position inédite : si elle est italienne car accessible uniquement côté piémontais et les bâtiments situés entièrement du côté italien de la frontière, son domaine skiable est en revanche intégralement du côté français.

À chaque début de saison, au printemps, il faut dégager la route de la couche de neige encore présente en altitude et qui peut atteindre cinq mètres d'épaisseur ; la province de Turin met alors un chasse-neige à disposition de l'équipe de la station. Une fois arrivé au col, il faut également dégager les installations de la neige , sortir certains équipements mis à l'abri et vérifier les remontées mécaniques qui sont soumises au déplacement du glacier. L'hôtel-restaurant est détruit par une avalanche au cours de l'hiver 1968-1969. Malgré l'installation d'un nouveau téléski en remplacement du plus grand au début des années 1980, la station souffre de ces déboires et ferme avec une mise en liquidation judiciaire en 1989. Le coup de grâce qui scelle le destin de la station est porté par le recul inexorable du glacier qui rend impossible la pratique du ski d'été. Les installations  sont démontés au début des années 2000 par l'association .

Notes et références

Sommeiller
Sommeiller
Sommeiller
Sommeiller
Sommeiller
Val-Cenis
Province de Turin
Ligne de partage des eaux entre mer Adriatique et mer Méditerranée
Frontière entre la France et l'Italie
Ancienne station de sports d'hiver en Savoie
Station de sports d'hiver au Piémont
Ancienne station de sports d'hiver
Massif du Mont-Cenis

Col Sommeiller


Le Musée alpin de Munich est un musée du Club alpin allemand (DAV) sur l'histoire de l'alpinisme. Situé sur l'île Prater dans le centre de Munich, il abrite les archives alpines historiques communes du Club alpin allemand, du Club alpin autrichien et du Club alpin du Tyrol du Sud, et est le point de contact central pour les 187 sections du Club alpin allemand de Bavière et leurs plus de .

Histoire
Lorsque le Musée alpin a été fondé en 1907, l'Autriche était initialement comprise dans le projet. Le , l'assemblée générale du Club alpin allemand et autrichien réunie à Innsbruck, charge le comité central à l'unanimité d'engager les travaux préparatoires du musée. La municipalité de Munich a offert au Club l'utilisation gratuite de l'ancien Café & Restaurant Isarlust sur l'île Prater pour la fondation du nouveau musée. Le , l'Assemblée générale décide finalement et à l'unanimité de construire le musée ; le choix de l'emplacement proposé par la Ville de Munich a été quasi unanime. Après avoir repris et adapté le bâtiment en , le Musée alpin a été inauguré et ouvert le .

Dans des expositions régulières, le musée traite principalement de l'histoire des organisations alpines, mais aussi de la flore, de la faune et du folklore de la région alpine. Les activités du Club Alpin ont été montrées et d'importants alpinistes ont été présentés. Une partie importante des objets exposés étaient des reliefs, dont les plus importants étaient d'Albert Heim (1849-1937), Leo Aegerter (1875-1953) et Xaver Imfeld (1853-1909). Un département mis en place après la fin de la Première Guerre mondiale montrait la guerre des montagnes dans les Dolomites.

À partir de 1929, deux salles plus spacieuses ont été utilisées pour la démonstration du ski alpin (qui jusqu'alors n'était pas considéré comme pleinement apprécié des touristes) et de la technologie alpine, qui a été démontrée en deux groupes de sept mètres de haut avec des personnages grandeur nature. Une autre salle était consacrée au Grossglockner, point culminant de l'Autriche, tant sur le plan scientifique que sur le plan de la technologie alpine.

En 1901, l'alpiniste et explorateur Willi Rickmer Rickmers (1873-1965) a donné sa bibliothèque alpine en plusieurs volumes à l'Association alpine allemande et autrichienne pour établir une bibliothèque centrale. Cette dernière bibliothèque du Club alpin était logée dans cinq pièces mansardées de la Stadtsparkasse de Munich depuis 1902 et devait être transférée dans le bâtiment Isarlust en 1909, tandis que l'inventaire était constamment agrandi.

Le bâtiment a été détruit pendant la Seconde Guerre mondiale et les collections ont été déplacées en Autriche dans des tunnels miniers. Après la guerre, le bâtiment a été utilisé comme administration centrale du Club alpin allemand (DAV). Dans les années 1990, la ville a menacé de récupérer le bâtiment parce que le but du musée et de l'éducation n'était plus rempli par les bureaux de l'administration DAV. C'est pourquoi, en 1993, l'Association alpine a décidé de reconstruire le musée alpin sur l'île Prater. L'exposition a été repensée et mise en place par Helmuth Zebhauser, représentant culturel du Club alpin allemand, et le musée a été rouvert en 1996.

Une exposition permanente documente, entre autres, l'usage touristique des Alpes. Des expositions spéciales sur des thèmes alpins sont également organisées chaque année.

La première directrice du musée fut Maike Trentin-Meyer. Le , Friederike Kaiser a été nommée directrice du Musée alpin.

De  à , le musée a célébré son centenaire avec l'exposition spéciale Berg Heil ! Club Alpin et Alpinisme 1918-1945 ainsi que divers événements de discussion accompagnant le sujet.

En 2013, le musée a reçu 200 aquarelles et dessins des héritiers des frères Hermann von Schlagintweit, Adolph von Schlagintweit et Robert von Schlagintweit, qu'ils ont réalisés lors de leur expédition en Inde, au Népal, au Tibet et au Turkestan entre 1854 et 1857.

À la suite de la démolition complète de l'ancienne cabane en rondins Höllentalangerhütte dans les Alpes bavaroises en 2013, la cabane en rondins originaire a été reconstruite dans l'espace extérieur du musée alpin et ouverte au public en , y compris l'historique ameublement.

Reconstitution
En raison d'importants travaux de rénovation, le Musée alpin est fermé depuis , tout comme la bibliothèque et les archives des associations du Club alpin. La rénovation du musée est basée sur la structure historique du bâtiment. La maison doit retrouver ses volumes originels de 1887-88. De grands espaces d'exposition seront créés à l'étage supérieur, la bibliothèque bénéficiera de plus d'espace et sera relocalisée en bonne place au rez-de-chaussée. Une nouvelle terrasse est en cours de construction dans le jardin face à l'Isar, le parc avec quelques arbres centenaires sera entièrement préservé, et l'entrée du musée sera plus visible côté ville. La modernisation et la rénovation du musée alpin et de ses installations sur l'île Prater de Munich sont financées par le gouvernement allemand à hauteur de 4,9 millions d'euros, par la ville de Munich avec 1 million d'euros et par l'État de Bavière avec près d'un million d'euros. Le Club alpin allemand lui-même contribue avec 2,5 millions d'euros.

Littérature

 Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1911 (Band XXXVII), S. 292–294. (Online bei ALO)..
 C. Müller (d. i. Karl Müller) :  Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1912 (Band XXXVIII), S. 15–18. (Online bei ALO).—Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1912 (Band XXXVIII), S. 31–34. (Online bei ALO).
 Bayerischer Architekten- und Ingenieur-Verband (Hrsg.): München und seine Bauten. Bruckmann, München 1912, DNB, OBV. – Inhaltsverzeichnis online (PDF).
 A(loys) Dreyer: Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1916 (Band XLII), S. 53 f. (Online bei ALO).
 Karl Müller: Führer durch das Alpine Museum des Deutschen und oesterreichischen Alpen-Vereins in München. Lindauer, München 1916, DNB, ÖNB.
 Alfred Steinitzer: Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1917 (Band XLIII), S. 42–45. (Online bei ALO).
 Ernst Enzensperger: Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1918 (Band XLIV), S. 59–61. (Online bei ALO).
 Alfred Steinitzer: Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1918 (Band XLIV), S. 9 f. (Online bei ALO).
 Otto Raab: Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1918 (Band XLIV), S. 115 ff. (Online bei ALO).
 C. Müller (d. i. Karl Müller):  Mitteilungen des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins, Jahrgang 1922 (Band XLVIII), S. 2 f. (Online bei ALO).
 Hermann Bühler: Führer durch das Alpine Museum in München. Im Auftrage des Deutschen Alpenvereins und des Vereins der Freunde des Alpinen Museums. Rother, München 1941, Permalink DNB, OBV.
 Helmuth Zebhauser (Hrsg.), Maike Trentin-Meyer (Hrsg.): Zwischen Idylle und Tummelplatz. Katalog für das Alpine Museum des Deutschen Alpenvereins in München. (Aspekte der Alpinismusgeschichte). Rother, München 1996 .
 Hans-Michael Körner: Wozu Geschichte? Was heißt und zu welchem Ende studiert man Alpingeschichte? Schriftenreihe / Alpines Museum des Deutschen Alpenvereins, Band 1. Bergverlag Rother, Ottobrunn 1997 .
 Katharina Weigand (Hrsg.): Heimat. Konstanten und Wandel im 19./20. Jahrhundert. Vorstellungen und Wirklichkeiten. 1. Kolloquium des Alpinen Museums. Schriftenreihe / Alpines Museum des Deutschen Alpenvereins, Band 2, ZDB-ID 1466848-8. Bergverlag Rother, Ottobrunn 1997 .
 Maike Trentin-Meyer, Helmuth Zebhauser (Hrsg.): Erhaben und erobert. Katalog der Gemäldesammlung des Alpinen Museums des Deutschen Alpenvereins. Deutscher Alpenverein, München 1998 .
 Günter Nagel, Walter M. Welsch: Karten der Berge. Vom Meßtisch zur Satellitenvermessung ; Katalog zur Ausstellung des Bayerischen Landesvermessungsamtes und des Deutschen Alpenvereins. Alpines Museum des DAV, München 1999 .
 Maike Trentin-Meyer, Walter Welsch: Karten der Berge. Vom Meßtisch zur Satellitenvermessung. In: DAV Panorama. Heft 5/1999. DAV, München 1999, S. 32–36. – Text online (PDF; 555 kB), abgerufen am 27. März 2012.
 Helmuth Zebhauser: Reklamemarken aus den Sammlungen des Alpinen Museums im Zentralarchiv des Deutschen Alpenvereins. Alpines Museum des Deutschen Alpenvereins, Band 4. Bergverlag Rother, Ottobrunn 1999 .
 Helmuth Zebhauser: Buchstaben im Museum. Sprache, Textsorten, Textform für begehbare Medien. Arbeitsgrundlage für das Alpine Museum in München und seine Ausstellungen. Alpines Museum des Deutschen Alpenvereins, Band 5. Deutscher Alpenverein, München 2000 .
 Robert Stalla: Ansichten vom Berg. Der Wandel eines Motivs in der Druckgrafik von Dürer bis Heckel. Aus der Sammlung des Alpinen Museums des Deutschen Alpenvereins, München. Alpines Museum des DAV, München, vom 15. November 2001 bis 31. März 2002 (…) Deutscher Kunstverlag, München (u. a.) 2001 .
 Thomas Schirmböck, Jürgen Palmer, Aurel Schmidt: Michael Schnabel, Stille Berge. Anlässlich der Ausstellung Michael Schnabel, Stille Berge: (…) Alpines Museum München, Winter/Frühjahr 2004/2005 (…) Edition Braus, Heidelberg 2004 .
 Augusto Golin, Friederike Kaiser (Red.): Berge im Kasten. Fotografien aus der Sammlung des Deutschen Alpenvereins, 1870–1914. Begleitbuch zur Ausstellung im Alpinen Museum des Deutschen Alpenvereins, München, 11. Mai 2006 bis 18. März 2007. Deutscher Alpenverein, München 2006 . – Inhaltsverzeichnis online (PDF).
 fk (d. i. Friederike Kaiser): Berge im Kasten. Fotografien aus der Sammlung des Deutschen Alpenvereins, 1870 bis 1914, bilden den Schwerpunktauftakt für 2006. In: DAV Panorama. Heft 2/2006. DAV, München 2006, ZDB-ID 2589886-3, S. 98 f. – Text online (PDF; 2 MB), abgerufen am 27. März 2012.
 Hanno Loewy (Hrsg.), Gerhard Milchram (Hrsg.): "Hast du meine Alpen gesehen?" Eine jüdische Beziehungsgeschichte. (…) Alpines Museum des Deutschen Alpenvereins, München, April 2010 bis Februar 2011. 2. Auflage. Bucher, Hohenems 2010 . – Inhaltsverzeichnis online (PDF).

Liens web

 Site officiel
 Unterlagen zum "Alpinen Museum". Dans: dav-bibliothek.de. Club Alpin Allemand ; consulté le
 Musée accessible virtuellement et de manière interactive

Références

Remarques

Alpin
Écomusée
Alpin
Musée alpin

Musée alpin de Munich


Campanus ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite zwischen Mare Nubium und Palus Epidemiarum, südöstlich des Kraters Hippalus und unmittelbar nordwestlich von Mercator.
Der etwas unregelmäßig geformte Kraterrand ist wenig erodiert und weist zum weitgehend ebenen Inneren hin Terrassierungen auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Mathematiker und Astronomen Campanus von Novara offiziell benannt.

Weblinks

 Campanus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Campanus (Mondkrater)


Sebastian Jørgensen (født 8. Juni 2000) er en dansk fodboldspiller som spiller for Malmö FF som Midtbane.Sebastian Jørgensen skiftede til Malmö FF fra Silkeborg IF Fodbold i sommeren 2023.

Sebastian Jørgensen har fra foråret 2018 trænet lejlighedsvist med førsteholdstruppen, og han fik sin debut på SIF's bedste hold i pokalkampen mod Holstebro 8. august 2018, hvor han var med i hele kampen. SIF vandt førsterunde-kampen 4-0, og Sebastian Jørgensen scorede målet til 4-0.

Sebastian Jørgensen havde sit helt store gennembrud i Superligasæsonen 21-22, hvor han indgik i den målfarlige VHS trio(Nicolai Vallys.Nicklas Helenius og Sebastian Jørgensen).Silkeborg kom som oprykkerer og sikrede sig sensasonelt bronzemedajler. Sebastian Jørgensen har et særligt plads ved mange Silkeborg fans, da han som egen avl var med til at vinde klubbens første medajler i to årtier.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark

Sebastian Jørgensen


පුර දොළොස්වක, යනු චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ වන තිථියක් වෙයි.

පුර දොළොස්වක යනු සිංහල මාස ක්‍රමයේ දී මාසයේ දොළොස්වන (12) තිථිය යි. එසේම මෙය පුර එකොළොස්වක තිථියට පසු සහ පුර තෙළෙස්වක තිථියට පෙර තිථිය වෙයි.

මූලාශ්‍ර

සිංහල මාස
චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ දින

පුර දොළොස්වක


El trepatroncos rojizo (en México, Nicaragua y Panamá) (Dendrocincla homochroa), también denominado trepador rojizo (en Costa Rica, Nicaragua y Venezuela), trepatroncos canelo (en México) o trepatroncos colorado (en Colombia), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae, de la subfamilia Dendrocolaptinae, perteneciente al género Dendrocincla. Es nativa de la América tropical (Neotrópico), desde México, por América Central, hasta el norte de América del Sur.

Distribución y hábitat
Las diversas subespecies se distribuyen de forma disjunta desde el sur de México, por Guatemala, Belice, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, hasta el noroeste de Colombia, y en el norte de Colombia y noroeste de Venezuela.

Esta especie es considerada poco común y local en su hábitat natural: el sotobosque de selvas húmedas por debajo de los 450 metros de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie D. homochroa fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1859 pero publicado en 1860, bajo el nombre científico Dendromanes homochrous; su localidad tipo es: «Teotalcingo, Oaxaca, México».

Etimología
El nombre genérico femenino «Dendrocincla» se compone de las palabras del griego «δενδρον dendron: árbol, y del latín cinclus: tordo, zorzal, que proviene del griego «κιγκλος kinklos»: ave no identificada;  y el nombre de la especie «homochroa», proviene del griego «ὁμοχρους homokrous»: uniforme, de un solo color, monocromático.

Taxonomía
La subespecie acedesta algunas veces es incluida en la nominal, con base en que la variación de dimensiones es clinal. La identidad subespecífica de las aves de la pendiente caribeña de Costa Rica precisa ser confirmada.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen cuatro subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Dendrocincla homochroa homochroa (, 1860) – pendientes caribeña y del Pacífico del sur de México (norte y noreste de Oaxaca, península de Yucatán) hacia el sur y este hasta Belice, Guatemala, El Salvador (un sitio), Honduras y noreste de Nicaragua.
 Dendrocincla homochroa acedesta , 1904 – pendiente del Pacífico del suroeste de Nicaragua al sur hasta el oeste de Panamá; también (aparentemente sea esta subespecie) en la pendiente caribeña de los dos tercios norteños de Costa Rica.
 Dendrocincla homochroa ruficeps , 1868 – centro y este de Panamá (al este desde el este de Chiriquí) y localmente en el adyacente noroeste de Colombia (norte de Chocó).
 Dendrocincla homochroa meridionalis , 1953 – norte de Colombia y noroeste de Venezuela (laderas más bajas de la Sierra Nevada de Santa Marta, Serranía del Perijá, cordillera de Mérida y Cerro El Cogollal).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Dendrocincla homochroa en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Dendrocincla homochroa en xeno-canto.

homochroa
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1859
Aves de México

Dendrocincla homochroa


Oscar-Fredriks-Kirche (Oscar Fredriks kyrka) steht für
Oscar-Fredriks-Kirche (Göteborg)
Dom zu Luleå

Oscar-Fredriks-Kirche


An Oeceoclades spathulifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Peter Geoffrey Taylor. An Oeceoclades spathulifera in nahilalakip ha genus nga Oeceoclades, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oeceoclades

Oeceoclades spathulifera


Um banho de leite é um banho que se toma em leite em vez de água. Também podem ser adicionados outros aromas, como mel, rosa, margaridas e óleos essenciais. Os banhos de leite usam ácido láctico, um alfa hidroxiácido, para dissolver as proteínas responsáveis pela união das células mortas da pele.

História
Reza a lenda que Cleópatra tomava banho diariamente com leite de cabra para melhorar sua pele. Não há confirmação dessa lenda e alguns historiadores acreditam que a imperatriz romana Poppaea estabeleceu essa moda de banho após a morte de Cleópatra.

As rainhas Catherine Parr e mais tarde Elizabeth I da Inglaterra usaram banhos de leite para deixar a pele mais jovem e pálida.

A tintura de benjoim também era chamada de 'banho de leite' na América do século XIX, algumas vezes confundida com banhos de leite de vaca, também populares na época.

O leite de vaca também é uma técnica de banho encontrada na Índia em 1800 em "Cinquenta e um anos de vida vitoriana" pela Condessa Viúva de Jersey.

No início dos anos 1900, descobriu-se que a cantora e estrela da Broadway Anna Held tomava banho com leite diariamente, porém mais tarde se revelou que ela tomava banho com leite 2 vezes por semana quando morava em Paris, mas durante as viagens era mais difícil fazer isso. Seu marido, Florenz Ziegfeld Jr., disse à imprensa que ela tomava banho com leite diariamente e organizava sessões de fotos para que os repórteres pudessem fotografar o leite sendo entregue a ela.

Um banho de soro de leite coalhado também era uma antiga técnica de banho histórica comum aplicada em animais de exibição e continua sendo usada hoje (como porcos e cães).

No folclore
Segundo estudiosos, os banhos de leite serviam "como receita de beleza", bem como para cura, rejuvenescimento e desencanto.

No cinema e na mídia
 Um banho de leite para supostos fins medicinais é dado em uma criança moribunda no ser filme Night Nurse de 1931.
 Poppaea (Claudette Colbert) toma banho de leite no filme de 1932 O Sinal da Cruz.
 Em Gigi, tia Alicia é vista tomando banho de leite com renda forrando a banheira.
 Em Carry On Cleo (1964), Marco Antônio e Cleópatra se encontram pela primeira vez enquanto ela toma um banho de leite.
 No filme Charlotte's Web de 1973, Edith Zuckerman, esposa de Homer, sugere dar a Wilbur um banho de leitelho em preparação para a feira.
 A Rainha Ravenna (Charlize Theron) toma banho em um banho de leite enquanto usava sua coroa no filme Branca de Neve e o Caçador de 2012.
 Um banho de leite pode ser observado na 1ª temporada, no episódio 9 da série de televisão Spartacus, interpretada por Lucretia (Lucy Lawless).
 Ran Jutul (Synnøve Macody Lund) toma banho de leite na série de televisão norueguesa Ragnarok, temporada 1 episódio 4.

Vários ingredientes

Obrigatório

 Leite fresco ou leite em pó

Opcional

 Água
 Mel
 Aveia
 Farinha de amêndoa
 Lavanda
 Óleos essenciais
 Ervas
 Noz-moscada
 Raiz de Orris
 Óleo de bergamota
 Óleo de gerânio
 Óleo de vitamina E
 Amido de milho
 Algas marinhas
 Sal marinho

Links externos
 Banho de Leite com Mel e Lavanda

Banhos

Banho de leite


Rižinice, arheološki lokalitet kod Solina, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra

Arheološki lokalitet Rižinice nalazi se sjeveroistočno od Solina uz današnju cestu koja vodi za Klis. Otkriće ovoga lokaliteta potaknuo je slučajan nalaz dijela zabata oltarne pregrade s natpisom "PRO DUCE TREPIME(ro)". Ovaj nalaz, kao i podatak koji donosi Daniele Farlati, bili su don Frani Buliću putokaz da ubicira samostan koji je podigao knez Trpimir, a spominje se u Trpimirovoj darovnici. Društvo "Bihać" započelo je s istraživanjima 1895. godine. Crkva sa širokom polukružnom apsidom dužine je 16 m, a širine 7,40 m. Ovo je bila starokršćanska crkva (oratorij), sagrađena na temeljima antičke rustične vile, najvjerojatnije dobro očuvane do 9. stoljeća, kada ju je Trpimir obnovio za potrebe vjerovnika i adaptirao postavljanjem oltarne ograde. Pronađeno je 10 starohrvatskih grobova, ovalnog oblika, prekrivenih kamenim pločama. Nalazi u grobovima ukazuju na dug kontinuitet pokapanja: od antičkoga doba, starohrvatskog, pa sve do mletačkog. Arheološki lokalitet Rižinice još od kraja 19. stoljeća, zahvaljujući natpisu sa spomenom Trpimira, predstavlja jedan od najznačajnijih starohrvatskih lokaliteta. Novijim arheološkim nalazima Rižinice se potvrđuju ne samo kao starohrvatsko već i značajno antičko nalazište, o čemu svjedoče monumentalni ostatci antičke arhitekture.

Zaštita
Pod oznakom Z-6116 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Solin

Rižinice


Stenopeltis, monotipski rod crvenih algi iz porodice Liagoraceae. Taksonomski je priznat kao zaseban rod a jedina vrsta je S. gracilis, morska alga kod japanskog otoka Chichijima u otočju Bonin.

Vrsta je izdvojena iz roda Rhodopeltis (porodica Dumontiaceae) i premještena u zaseban rod kao dio porodice Liagoraceae.

Izvori

Liagoraceae

Stenopeltis


Alice Nkom (Poutkak, provincia Litoral (Camerún), 1945) es una abogada de Camerún, muy conocida por su defensa de la legalización de la homosexualidad en el país africano. Abogada desde 1969, fue la primera mujer negra en ejercer la abogacía en Camerún, a la edad de 24 años. En la actualidad es presidenta de la asociación "Women voters and sons".

Biografía
Nkom comenzó sus estudios de derecho en la Universidad de Toulouse (1963/1964), terminándolos en la Universidad Federal de Camerún en 1968. Tras tres años de pasantía, comenzó un despacho de abogados en Nkongsamba, a 140 km de Duala. A los tres años regresó a Duala, donde trabaja todavía en la actualidad. Desde su trabajo como abogada, Nkom ha luchado por la igualdad de género y los derechos y dignidades humanas en Camerún; también se ha implicado en la lucha por la promoción de la democracia, la defensa del medio ambiente, la contra el sida y la emigración clandestina de la juventud camerunesa. Fundó una asociación de mujeres en la abogacía, Lady Justice. También ha apoyado campañas de apoyo a las viudas y a la infancia. Aparte de sus propios hijos, ha adoptado otros 50.

En los años 60 defendió a monseñor Ndogmo acusado de ser uno de los cerebros que provocaron la guerra civil camerunesa. Posteriormente ha destacado por su lucha y activismo en la defensa de los derechos de los colectivos LGTB en su país.

En 2018 con su asociación "Women Voters and Sons" Nkom lanzó una campaña hacer un llamamiento a mujeres y jóvenes a inscribirse en las listas electorales ante la convocatoria de presidenciales en octubre, con el apoyo de Kah Walla, presidenta del Cameroon People's Party, de la embajada de Estados Unidos y de la instancia electoral Elecam.

Trayectoria política
En la década de 1990 militó en el Frente Socialdemócrata (SDF) y posteriormente se vinculó al Rassemblement Démocratique du Peuple Camerunais (RDPC).

Activismo LGBT
En 2003, Nkom creó la «Association pour la défense des droits des homosexuel(le)s»  («Asociación para la defensa de los derechos de los/las homosexuales», ADEFHO), de la que es directora. El origen de la asociación está en una visita que realizaron a su despacho unos jóvenes cameruneses procedentes de Europa y querían instalarse e invertir en Camerún. Debido al artículo 347 bis del código penal, los jóvenes arriesgaban humillaciones, chantajes o la cárcel en el peor de los casos. Desde la ADEFHO, Nkom defiende a los homosexuales acusados del delito de homosexualidad y ayuda a aquellos que han sido encarcelados a sobrevivir las condiciones carcelarias. Además de la ADEFHO, Nkom trabaja en otras asociaciones de ayuda a los homosexuales, como el «Collectif des familles d'enfants homosexuel(le)s» («Colectivo de las familias de niños/niñas homosexuales», COFENHO) y, aunque no específicamente dirigido a la comunidad LGBT, «sid'ado», una asociación para la lucha contra el sida entre los adolescentes.

Nkom se ha enfrentado a diversas dificultades en su lucha por los derechos LGBT. En enero de 2011 sufrió una campaña de acoso, que incluía insultos y amenazas. Tras la concesión de una subvención a ADEFHO por parte de la Unión Europea, el gobierno camerunés declaró que Nkom actuaba «contra la legalidad, la soberanía y la independencia de Camerún». El Ministro de Exteriores exigió directamente que la UE retirase la subvención e intentó quitarle el derecho a ejercer la abogacía. Más tarde, un abogado camerunés, Kengoum Celestin, declaró públicamente en el canal de televisión STV2 que «Tengo unos amigos que me dijeron que la esperaban en una rincón oscuro para festejarla». Los hechos no son aislados y se extienden a otros miembros de ADEFHO.

Referencias

Véase también
Jean-Claude Roger Mbede

Enlaces externos

Abogadas de Camerún
Activistas por los derechos de la mujer
Personas LGBT de Camerún
Activistas por los derechos LGBT de Camerún

Alice Nkom


Franka Batelić også kendt som Franka (født 7. juni 1992) er en kroatisk sanger, sangskriver og stemmeskuespiller.

Hun repræsenterede Kroatien ved Eurovision Song Contest 2018 med "Crazy". Hun kom på 17. plads i første semifinale, og derfor kvalificerede hun sig ikke til finalen.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Kroatien
Kroatiens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

Franka Batelić


was a town located in Aira District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,397 and the density of 76.61 persons per km². The total area was 70.45 km².

On November 7, 2005, Yokogawa, along with the city of Kokubu, the towns of Kirishima (former), Fukuyama, Hayato, Makizono and Mizobe (all from Aira District), was merged to create the city of Kirishima and no longer exists as an independent municipality.

References
 Japanese Wikipedia article about Yokogawa

External links
 Official website of Kirishima

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Yokogawa, Kagoshima


Helidon (starogrčki lastavica) je slovenska glazbena izdavačka kuća, podružnica knjižarske založbe Obzorja Maribor. Započelo je 7. ožujka 1968. godine , kada je na Jami u Šiški u Ljubljani osnovana prva slovenska proizvodnja vinilnih ploča (TGP Helidon - Tvornica gramofonskih ploča Helidon). Dugi niz godina u okviru TOZD-a bili su nadređeni hrvatskoj diskografskoj kući Suzy Records. S padom popularnosti vinilnih ploča, tvornica je zatvorena, no glazbeno izdavaštvo je ostalo. CD-e su počeli izdavati na prijelazu iz 1989. u 1990. godinu, prvi su bili: Ansambel bratov Avsenik - 35 Let - Jubilejni Zvoki, Nace Junkar, Alfi Nipič, Buldožer - Nova vremena, Lačni Franz - Kaj bi mi bez nas i Miladojka Youneed - Bloodylon.  Daleko najpopularniji izvođači Helidona bili su Ansambl braće Avsenik i Ansambl Lojzeta Slaka, a za Helidon su, između ostalih, nastupili Adi Smolar, Lačni Franz, Buldožer, Pankrti, Peter Lovšin, Miladojka Youneed, Prizma, Prah, Matej Krajnc, Twelfth Floor, Ansambl Borisa Kovačiča, izdanje za Helidon Ansambl Mihe Dovžana posebnu je pozornost posvetio partizanskim pjesmama i bajkama.

Godine 2002. činilo se da Helidon nije poslovao zbog mogućeg bankrota, ali se oporavio nekoliko godina kasnije i još uvijek radi s redovitim izdanjima, objavljujući uglavnom vinil i digitalni audio nakon 2020.

Izvori

Vanjske poveznice

Diskografske kuće

Helidon


A shadow person (also known as a shadow figure or black mass) is the perception of a patch of shadow as a living species, humanoid figure, sometimes interpreted as the presence of a spirit or other entity by believers in the paranormal or supernatural.

History and folklore
A number of religions, legends, and belief systems describe supernatural entities such as shades of the underworld, and various shadowy creatures have long been a staple of folklore and ghost stories, such as the Islamic Jinn and the Choctaw Nalusa Chito.

The Coast to Coast AM late night radio talk show helped popularize modern beliefs in shadow people. The first time the topic of shadow people was discussed at length on the show was April 12, 2001, when host Art Bell interviewed a man purporting to be a Native American elder, Thunder Strikes, who is also known as Harley "SwiftDeer" Reagan. During the show, listeners were encouraged to submit drawings of shadow people that they had seen and a large number of these drawings were immediately shared publicly on the website.

In October that year, Heidi Hollis published her first book on the topic of shadow people, and later became a regular guest on Coast to Coast. Hollis describes shadow people as dark silhouettes with human shapes and profiles that flicker in and out of peripheral vision, and claims that people have reported the figures attempting to "jump on their chest and choke them". She believes the figures to be negative aliens that can be repelled by various means, including invoking "the Name of Jesus".

Although participants in online discussion forums devoted to paranormal and supernatural topics describe them as menacing, other believers and paranormal authors do not agree whether shadow people are either evil, helpful, or neutral, and some even speculate that shadow people may be the extra-dimensional inhabitants of another universe. Some paranormal investigators and authors such as Chad Stambaugh claim to have recorded images of shadow people on video.

Shadow people feature in two episodes of ITV paranormal documentary series Extreme Ghost Stories, where the phenomenon is described as a "black mass".

The "Hat Man"

One example of a particular shadow person is the "Hat Man", who shares the characteristics of general shadow people but is named for a fedora hat on his head. Descriptions of the Hat Man date back to as early as the late 2000s. The Hat Man is commonly associated with sleep paralysis, as well as with hallucinations induced by the recreational use of diphenhydramine, the active ingredient in the medication Benadryl.

Scientific explanations
Several physiological and psychological conditions can account for reported experiences of shadowy shapes seeming alive. A sleep paralysis sufferer may perceive a "shadowy or indistinct shape" approaching them when they lie awake paralyzed and become increasingly alarmed.

A person experiencing heightened emotion, such as while walking alone on a dark night, may incorrectly perceive a patch of shadow as an attacker.

Many methamphetamine addicts report the appearance of "shadow people" after prolonged periods of sleep deprivation. Psychiatrist Jack Potts suggests that methamphetamine usage adds a "conspiratorial component" to the sleep deprivation hallucinations. One interviewed subject said that "You don't see shadow dogs or shadow birds or shadow cars. You see shadow people. Standing in doorways, walking behind you, coming at you on the sidewalk." These hallucinations have been directly compared to the paranormal entities described in folklore.

Shadow people are commonly reported by people under the effects of deliriant substances such as datura, diphenhydramine, and benzydamine.

Finally, visual hallucinations, such as those caused by schizophrenia and bipolar disorder, may appear to be shadowy figures at the edge of peripheral vision.

In popular culture
The Nightmare is a 2015 documentary that discusses the causes of sleep paralysis as seen through extensive interviews with participants, and the experiences are re-enacted by professional actors. It proposes that such cultural phenomena as alien abduction, the near death experience and shadow people can, in many cases, be attributed to sleep paralysis. The "real-life" horror film debuted at the Sundance Film Festival on January 26 and premiered in theatres on June 5.
 Shadow people, described as "Shadow Men", feature prominently in the 2007 novel John Dies at the End. When they kill a person, that person is retroactively erased from existence, and history is rewritten as though they were never born.
 The 2013 horror film Shadow People depicts a fictional sleep study conducted during the 1970s in which patients report seeing shadowy intruders before dying in their sleep. The film follows a radio host and CDC investigator who research the story, and the story is claimed to be based on true events.
 In a 2012 episode of A&E's Intervention series, the subject Skyler is plagued by "shadow people", sometimes called "phase people", and sprays a mist to unveil them in the refractions. He also builds weapons to fight them and alleges that they are using stolen technology to telepathically communicate with certain individuals.
 In the online game Deep Sleep and its sequels, shadow people have existed since the dawn of the human race and lurk in lucid dreams. Players who realize that they are asleep can be paralyzed and possessed, and the character's dream self will be turned into a shadow person.
 An episode of the 1985 Twilight Zone series titled "The Shadow Man" dealt with a teenage boy who had a shadow person living under his bed. The episode portrayed the shadow man as fitting the "hat man" appearance commonly ascribed to shadow people and added to the mythology that shadow people can kill humans but will not harm those under whose beds they live.

See also
 Apparitional experience – an anomalous experience in parapsychology
 Brocken spectre – an atmospheric optical phenomenon
 Domovoy – household spirits in Slavic religious tradition
 Jinn – supernatural beings in Arabic culture
 Men in black – government agents associated with UFO conspiracy theories
 Night terror – a sleep disorder causing feelings of panic or dread
 Pareidolia – the perception of meaningful patterns or images in random or vague stimuli

References

Paranormal terminology
Ghosts
Jinn
Deities and spirits
Supernatural
Supernatural legends
Symptoms and signs of mental disorders
Urban legends
Apparitions
Hallucinations
Shadows

Shadow person


Sisyrinchium bellum, the western blue-eyed grass or Californian blue-eyed grass, is the common blue-eyed grass of California and Oregon in and west of the Sierra Nevada, its range extending south into Baja California. In parts of its range, western blue-eyed grass has previously been classified as Sisyrinchium eastwoodiae, S. greenei and S. hesperium, but these names are now considered synonyms.

Sisyrinchium bellum grows as a perennial plant in open places where there is some moisture, particularly grassy areas, though it can also be found in woodlands and at altitudes up to . Like other species of blue-eyed grasses that are locally dominant, it is generally known simply as "blue-eyed grass" within its natural range.

Description
The stems of Sisyrinchium bellum can grow as long as , though they are often shorter. Its leaves are grassy and tufted. The flowers are  in diameter and purplish-blue, varying somewhat in color from a true blue to a definite purple; occasional white-flowering plants are found. It flowers from March to July with a peak in April.  Dried in air, its seeds weigh between 1 and 4 mg. After flowering, it dies to the ground and is dormant over the summer.

Cultivation
Sisyrinchium bellum prefers some moisture and good drainage, but will tolerate summer dryness. It can be propagated by seed, and it self-sows. It can also be propagated by division of its rhizomes, and the flower stems can be rooted. It is moderately hardy and will tolerate temperatures down to .

Uses
The Ohlone used an infusion of the roots and leaves as a cure for indigestion and stomach pain, and similar uses are recorded from other Native American peoples.

References

 Harlow, Nora, Jakob, Kristin, and Raiche, Roger (2003) "Wild Lilies, Irises, and Grasses". University of California Press. .

External links

  Jepson Manual Treatment  - Sisyrinchium bellum
 USDA PLANTS: Sisyrinchium bellum

bellum
Flora of California
Flora of Oregon
Flora of Baja California
Flora of the Sierra Nevada (United States)
Flora of the California desert regions
Plants used in traditional Native American medicine
Garden plants of North America
Drought-tolerant plants
Flora of Northern America
Flora without expected TNC conservation status

Sisyrinchium bellum


Hale ist ein Einschlagkrater im äußersten Südosten der Mondvorderseite, südlich des Kraters Wexler und südöstlich von Neumayer.
Der Kraterrand ist nur wenig erodiert mit ausgeprägten Terrassierungen, das Innere ist weitgehend eben mit einem Zentralberg.

Der Krater wurde 1964 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen George Ellery Hale und dem britischen Erfinder William Hale offiziell benannt.

Weblinks

 Hale auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Hale (Mondkrater)


Kai Frederik Thorenfeldt (født 23. december 1901 i København, død 2000) var den første dansker samt europæer, der cyklede Jorden rundt.

På to år og otte måneder cyklede han 1925-27 over 27.000 kilometer gennem Europa, Asien, Australien, Sydamerika og Nordamerika. Med sejladsen over havene var det en rejse på i alt 67.000 kilometer. Undervejs boede blandt andet hos en maharaja i Indien, krydsede Andesbjergene og blev påkørt af en bil i Canada.

Da Thorenfeldt vendte tilbage til Danmark i oktober 1927, blev han hyldet på Rådhuspladsen i København af en tusindtallig skare. Han blev udråbt til "århundredets jordbetvinger" og udgav bogen »Jorden rundt på cykel« om sine oplevelser.

Der var danskere, som var cyklet ud i Europa, inden Thorenfeldt, men han satte gang i en strøm af unge danskere, som drømte om at følge i hans hjulspor. De blev kendt som verdenscyklister, og talte folk som Jacob Jensen (den anden dansker, der cyklede jorden rundt) og Polycarpus Lindqvist, som ikke nåede hele vejen rundt, men døde i Kashmir.

Noter

Eventyrere fra Danmark
Personer fra København

Kai Thorenfelt


Danmarksmesterskaberne i tennis for hold er de danske mesterskaber i tennis for klubhold, og mesterskaberne afholdes årligt af Dansk Tennis Forbund, såvel udendørs som indendørs. Både uden- og indendørs er der siden sommeren 2013 spillet om DM-titler for henholdsvis herre- og damehold, men inden da blev mesterskaberne udelukkende afviklet for mixed hold.

Mesterskaberne er åbne for klubber under Dansk Tennis Forbund, der kan stille op med spillere med dansk licens, som er medlem af en klub under Dansk Tennis Forbund, og som fylder mindst 13 år i det kalenderår, som mesterskabet afvikles i.

Udendørs-DM

Mixed hold

Herrehold

Kvindehold

Indendørs-DM

Mixed hold

Herrehold

Kvindehold

Se også

 DM i tennis (individuelle mesterskaber i herresingle, damesingle, herredouble, damedouble og mixed double)

Kilder

 Dansk Tennis Forbund - Historie - Danmarksmestre for hold - Ude senior
 Dansk Tennis Forbund - Historie - Danmarksmestre for hold - Inde senior

Noter

Tennis i Danmark
Tennis
Etableret i 1967

DM i tennis for hold


La masacre de Ciaculli del 30 de junio de 1963 fue causada por un coche bomba que explotó en Ciaculli, a las afueras de Palermo, y que mató a siete policías y oficiales militares enviados para desactivarla tras una llamada anónima. La bomba iba dirigida a Salvatore "Ciaschiteddu" Greco, jefe de la cúpula y de la familia mafiosa de Ciaculli. El jefe de la mafia Pietro Torretta fue considerado como el hombre que estaba detrás del atentado.

La masacre Ciaculli fue el punto culminante de una sangrienta guerra mafiosa entre clanes rivales de Palermo a principios de 1960 — ahora conocida como Primera guerra de la mafia. Una segunda se iniciaría en la década de 1980, cuya lucha fue sobre el control de las rentables oportunidades provocadas por el rápido crecimiento urbano y el comercio ilícito de heroína en América del Norte. La ferocidad de la lucha no tenía parangón hasta entonces, cosechando 68 víctimas desde 1961 hasta 1963.

Antecedentes
En la década de 1950 la mafia tenía intereses en la propiedad urbana, la especulación del suelo, el sector público, el transporte de mercancías y los mercados mayoristas de frutas, verduras, carnes y pescados que servían a la floreciente ciudad de Palermo, cuya población aumentó en 100.000 entre 1951 y 1961.

Se fue desarrollando una relación entre mafiosos y una nueva generación de políticos del Partido Demócrata Cristiano (Democracia Cristiana) tales como Salvo Lima y Vito Ciancimino.  Lima tenía contactos con Angelo La Barbera, Tommaso Buscetta y el principal empresario de la construcción Francesco Vassallo.

El período 1958-1964, cuando Lima era alcalde de Palermo y Ciancimino asesor de obras públicas, fue referido con el nombre de "saqueo de Palermo". En cinco años, se firmaron más de 4.000 licencias urbanísticas, más de la mitad a nombre de tres pensionistas que no tenían ninguna relación con la construcción. El auge de la construcción provocó la destrucción del cinturón verde de la ciudad y de las villas que habían simbolizado un gusto por la arquitectura, para dar paso a una invasión de cemento y de bloques de apartamentos de mala calidad.

Primera guerra de la mafia
El conflicto estalló por un cargamento manipulado de heroína y la muerte de Calcedonio Di Pisa – un aliado de los Greco – en diciembre de 1962. Los Greco tenían la sospecha de que detrás de su muerte estaban los hermanos Angelo y Salvatore La Barbera.

La masacre de Ciaculli cambió lo que hasta entonces había sido una guerra entre clanes de la mafia en una guerra contra la mafia. Ello llevó a que aparecieran los primeros indicios de lucha contra la mafia por parte del Estado. En un periodo de diez semanas 1.200 mafiosos fueron arrestados, muchos de los cuales se mantendrían fuera de circulación durante un tiempo. La Comisión fue disuelta y de los mafiosos que habían escapado de la detención - entre ellos Tommaso Buscetta – muchos partieron a los Estados Unidos, Canadá, Argentina, Brasil y Venezuela. Salvatore "Chichiteddu" Greco huyó a Caracas, en Venezuela.

La atrocidad estimuló al Parlamento italiano en la aplicación de una ley aprobada en diciembre de 1962 para la constitución de una Comisión Antimafia que se reunió por primera vez el 6 de julio de 1963. Su informe final fue presentado en 1976.

Autoría

De acuerdo con Tommaso Buscetta - después de que se convirtiera en colaborador de justicia en 1984 – fue Michele Cavataio, el jefe del barrio de Acquasanta de Palermo, el responsable de la bomba Ciaculli. Cavataio había perdido su influencia respecto de los Greco en una guerra por el mercado al por mayor a mediados de 1950. Entonces Cavataio asesinó a Di Pisa a sabiendas de que los hermanos La Barbera habrían sido culpabilizados por los Grecos y que, por tanto, hubiera comenzado una guerra entre clanes. Mientras tanto, siguió alimentando la guerra a través de ataques con bombas y otros asesinatos.

Cavataio estaba respaldado por otras familias de la mafia que se resentían del creciente poder de la Comisión en detrimento de la actuación libre e independiente de las familias. Cavataio fue asesinado el 10 de diciembre de 1969 en Viale Lazio como represalia por lo ocurrido en 1963 por un escuadrón que incluía a Bernardo Provenzano, Calogero Bagarella (hermano mayor de Leoluca Bagarella, el cuñado de Totò Riina), Emanuele D'Agostino de la familia mafiosa de Santa Maria di Gesù que dirigía Stefano Bontade, Gaetano Grado y Damiano Caruso, un soldado de Giuseppe Di Cristina,  el jefe de la mafia de Riesi. El ataque es conocido como Matanza de Viale Lazio.

Varios jefes mafiosos importantes habían decidido eliminar a Cavataio por instigación de Salvatore "Ciaschiteddu" Greco ya que este creía la teoría de Buscetta sobre cómo había comenzado esta guerra mafiosa. La composición del escuadrón, de acuerdo con las declaraciones de Buscetta, fue una clara indicación de que el asesinato había sido acordado en conjunto por todas las grandes familias de la mafia siciliana: no sólo se incluyó a Calogero Bagarella de Corleone, y a un miembro de la familia de Stefano Bontate en Palermo, sino también a un soldado de la familia de Giuseppe Di Cristina en el otro extremo de Sicilia, en Riesi. El baño de sangre en Viale Lazio marcó el final de una "pax mafiosa" que había reinado desde la masacre de Ciaculli.

Víctimas
Las siete víctimas de la massacre fueron Mario Malausa, Corrao Silvio, Vaccaro Calogero, Altomare Eugenio y Mario Farbelli por parte de los Carabinieri, y Pasquale Nuccio y Ciacci Giorgio por parte del Ejército Italiano.

Véase también
Primera guerra de la mafia
Matanza de Viale Lazio

Referencias

Bibliografía
Dickie, John (2004). Cosa Nostra. A history of the Sicilian Mafia, London: Coronet ISBN 0-340-82435-2
Jamieson, Alison (2000). The Antimafia: Italy's fight against organized crime, London: Macmillan, ISBN 0-333-80158-X.
Schneider, Jane T. & Peter T. Schneider (2003). Reversible Destiny: Mafia, Antimafia, and the Struggle for Palermo, Berkeley: University of California Press ISBN 0-520-23609-2
Servadio, Gaia (1976). Mafioso. A history of the Mafia from its origins to the present day, London: Secker & Warburg ISBN 0-44-0551048
Stille, Alexander (1995). Excellent Cadavers. The Mafia and the Death of the First Italian Republic, New York: Vintage, ISBN 0-09-959491-9

Enlaces externos
 Ciaculli, la strage dimenticata, ilpungolo.com, June 26, 2007
 La strage di Ciaculli, La Domenica del Corriere del 21 luglio 1963

Italia en 1963
Masacres en Italia
Cosa Nostra
Historia de Palermo
Terrorismo en Italia

Masacre de Ciaculli


Kevin J. Wilson es un actor australiano, más conocido por su actuación como productor ejecutivo Sam Murphy en Frontline y como Sir Malcolm en Chances.

Referencias

Actores de televisión de Australia

Kevin J. Wilson


Cosplay (japanski: コスプレ, kosupure), kontrakcija engleskih riječi costume play, je hobi u kojem sudionici zvani cosplayeri (engleski: cosplayers) nose kostime i modne dodatke kako bi utjelovili određeni lik. Cosplayeri često svojom interakcijom stvaraju supkulturu, a šire značenje pojma cosplay odnosi se na sve kostimirane uloge na svim mjestima osim pozornice. Svaka osoba koja se posveti ovom hobiju preuzima karakteristike određenog lika te zato nije neobično vidjeti ljude koji nose kostime suprotnog spola. Izvori likova koje cosplayeri utjelovljuju su anime, crtani filmovi, stripovi, filmovi, televizijske serije, te videoigre.

Brz rast broja ljudi koji se bave cosplayom kao hobijem krenuo je 1990-ih godina. Cosplay je postao značajan fenomen u popularnoj kulturi u Japanu i mnogim drugim državama Azije, kao i u zapadnom svijetu. Cosplay događaji se sastoje od konvencija za obožavatelje, te domaćih i međunarodnih natjecanja. Tu su također i konvencije koje su posvećene likovima iz određene serije, filma, videoigre, stripa, kao i društvene mreže, web stranice i drugi oblici medija koji su usredotočeni na cosplay.

Termin cosplay je nastao u Japanu 1984. godine. Inspiriran je te je izrastao iz tada poznate prakse kada su ljudi nosili kostime na razne konvencije znanstvene fantastike, počevši od prve svjetske konvencije znanstvene fantastike koja se održala 1939. godine u New York Cityju, New Yorku, Sjedinjenim Američkim Državama.

Etimologija

Pojam cosplay je japanski portmanteau engleskih riječi costume i play. Pojam je skovao Nobuyuki Takahashi iz tvrtke Studio Hard dok je 1984. godine prisustvovao na 42. svjetskoj konvenciji znanstvene fantastike (Worldcon) u Los Angeles, Kaliforniji, Sjedinjenim Američkim Državama. Takahashi je bio impresioniran dvoranom i kostimiranim obožavateljima, te je svoje dojmove iznio u japanskom časopisu My Anime. Odlučio je stvoriti novu riječ umjesto da koristi već postojeći prijevod engleske riječi masquerade koja se na japanski prevodi kao "aristokratski kostim", što nije odgovaralo njegovom iskustvu s Worldcona. Stvaranje riječi cosplay odražava čestu japansku metodu kraćenja riječi gdje se prve dvije more para riječi koriste za formiranje nezavisne cjeline: costume postaje kosu (コス), a play postaje pure (プレ).

Izvori

Vanjske poveznice

Manga i anime
Moda

Cosplay