Michelle Marie Pfeiffer (d. 29 Nisan 1958), Amerikalı oyuncudur. Film kariyerinin başlangıcını 1980 yılında rol aldığı The Hollywood Knights'la yaptı. Ama ilk defa Scarface (1983) filmindeki performansıyla dikkatleri üzerine çekti. Pfeiffer Dangerous Liaisons filmindeki performansıyla En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'ne ve The Fabulous Baker Boys (1989) ve Love Field (1992) filmleriyle En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Ticari açıdan büyük başarı yakalayan filmleri ise Batman Returns (1992), What Lies Beneath (2000) ve Hairspray (2007) 'dir. Oynadığı diğer filmler arasında Ladyhawke (1985),  The Witches of Eastwick (1987), Married to the Mob (1988), The Age of Innocence (1993), Wolf (1994), Dangerous Minds (1995), I Am Sam (2001) gibi yapımlar vardır.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1958 doğumlular
Santa Ana, Kaliforniya doğumlular
Kaliforniya doğumlu kadın oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı veganlar
Altın Küre Ödülü sahipleri
Gümüş Ayı Ödülü sahibi oyuncular
Yaşayan insanlar
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Gümüş Ayı En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Amerikalı kadın şarkıcılar

Michelle Pfeiffer


ولدت ليلى زانا في 3 مايو عام 1961 في مدينة سيلوان وهي ناشطة سياسية ومواطنة تركية من أصل كردي. تعد ليلى زانا واحدة من قادة القوميين الأكراد  وعضو بالفترة الأربعة وعشرين بالجمعية الوطنية الكبرى بتركيا.

عندما بلغت ليلى زانا الرابعة عشر من عمرها تزوجت بمهدي زانا وهو مواطن تركي من أصل كردي ورئيس بلدية ديار بكر وهو ابن إحدى العائلات الكبرى بالمنطقة وعاشت ليلى زانا ببلدية ديار بكر. وفي 12 سبتمبر عام 1980 أعُتقل وسجُن مهدي زانا عقب الانقلاب وحينما قضى أربعة عشر عاماً في سجون ديار بكر وأيدين وأفيون وأكشهر كانت هذه الأعوام هي فترة تعليمية لليلى زانا حيث أنها تعلمت بهما القراءة والكتابة.

وفي الإنتخابات العامة بتركيا عام 1991 فعقب إجراء الانتخابات التي حاظت بها على دعم كبير من نساء المنطقة أصبحت ليلى زانا نائبة بالجمعية الوطنية الكبرى بتركيا عن بلدة ديار بكر وعن قائمة الحزب الاشتراكي الديمقراطي. وفي 6 نوفمبر عام 1991 واجهت ليلى زانا في مراسم أداء اليمين الدستورية للبرلمان في الفترة التشريعية التاسعة عشر العديد من ردود الأفعال وذلك لأنها ختمت كلامها في قاعة البرلمان بجملة «أقسم بأنني مسئولة عن أخوية الشعبين التركي والكردي» حيث أنها بدأت حلف اليمين باللغة التركية ثم أكملته باللغة الكردية وكانت ترتدي وشاح يوجد به ألوان العلم الكردي. وفي 3 مارس عام 1994 أزُيلت الحصانة البرلمانية في التصويت في الجمعية العامة البرلمانية عن ليلى زانا وأيضا عن أورهان دوغان وخاطب ديجل وأحمد توك وسري ساكيك ومحمود أليناك وذلك بسبب البيان الذي ألقوه في الولايات المتحدة الأمريكية وفي اليوم التالي أحُتجزت ليلى زانا رهن التحقيقات مع خمس أعضاء آخرين رفٌعت عنهم الحصانة.

في 17 مارس عام 1994 سجُنت ليلى زانا وأعُتقل معها أيضاً مجموعة من زملائها مثل خاطب ديجل، وسليم صادق، وأورهان دوغان. وفي 8 ديسمبر عام 1994 أدُينت ليلى زانا وحُكم عليها بالسجن خمسة عشر عاماً وذلك بتهمة الانتماء لمنظمة غير مشروعة. ونشرت ليلى زانا في إحدى الصحف عدة خطابات كتبتها في السجن وفيما بعد أصبحت كتاباً.

خلال أعوام السجن حازت ليلى زانا على دعم واهتمام كبير من منظمات السلام الدولية ومنظمات حقوق الإنسان. حوكمت ليلى زانا وأصدقائها مرة أخرى بسبب الجهود المكثفة للأتحاد الأوروبي وبسبب قرار المحكمة الأوروبية لحقوق الإنسان، كما صدقوا عقوبات السجن التي صدرت قبل عشر أعوام لمدة خمسة عشر عاماً. إلا أنها في 8 يونيو عام 2004 أطُلق سراحها من المحتجز ومن السجن المغلق بمدينة أنقرة.

تصريحات ليلى الجدلية

•	كان يوجد لدى الأكراد في عام 2007 ثلاثة قادة حيث أنهم بذلوا جهوداً بالعملية العسكرية بالنوروز الواقعة في دياربكر. وبسبب تصريحات ليلى زانا «نحن مديونون بالامتنان لهؤلاء القادة الثلاثة» قد حُكم عليها بالسجن لمدة عامين وذلك بموجب المادة السابعة التي تحوي جريمة «الدعاية لمنظمة إرهابية» بقانون مكافحة الإرهاب وبوفد المحكمة الجنائية العليا السادسة بديار بكر.

•	حٌوكمت ليلى زانا بسبب ارتكابها لجرائم «الدعاية لمنظمة إرهابية وارتكاب جرائم باسم المنظمة على الرغم من أنها ليست عضو بها» وذلك في المحكمة الجنائية العليا الخامسة بديار بكر وبسبب أيضاً خطاباتها المتباينة التي ألقتها في تواريخ مختلفة. وقررت المحكمة حظر ليلى زانا من ممارسة الحقوق السياسية الأخرى وعدم السماح لها بالتصويت في الإنتخابات وحكمت عليها بالسجن لمدة عشر سنوات.

•	إلا أن المحكمة العليا لم تستأنف القرار وذلك بسبب الدفاع الهزيل للمتهم بالدائرة الجنائية التاسعة. وعوقبت ليلى زانا بنفس العقوبة بحجة «أن المتهم ينتمي إلى منظمة حزب العمال الكردستاني الإرهابي» وذلك في المحاكمة التي عُقدت مرة أخرى. وأرُسلت ليلى زانا للمحكمة المحلية مرة أخرى وذلك بسبب تلف ملف الإستئناف. وكانت المحكمة القضائية العليا الخامسة بديار بكر والوثيقة الصلة بالموضوع تمتثل لقرار المحكمة العليا. وأسٌقطت المحكمة القضية عن ليلى زانا وقررت بأنها ليس لها شأن في عقاب المتهمة على جريمة «ارتكاب جرائم باسم المنظمة» وقررت أيضاً تأجيل المحاكمة على جريمة «الدعاية لمنظمة إرهابية» مع الأخذ في الاعتبار التشريعات القانونية الحديثة.

وصلات خارجية

 •	أخبار بي بي سي – جائزة الاتحاد الأوروبي للناشطة الكردية (باللغة الإنجليزية)
 * تركيا: ليلى زانا المرأة الكردية النائبة الوحيدة (باللغة الإنجليزية)

المراجع

أتراك ناشطون في حقوق الإنسان
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مطرودون من المناصب العامة
أكراد تركيا
حائزون على جائزة سخاروف
سجناء حرية التعبير في تركيا
سجناء ومعتقلون في تركيا
سياسيات تركيات في القرن 20
سياسيات تركيات في القرن 21
سياسيات كرديات
سياسيات كرديات في القرن 21
سياسيو حزب الشعوب الديمقراطي
سياسيو حزب المجتمع الديمقراطي التركي
مواليد 1380 هـ
مواليد 1961
مواليد في ميافارقين
مؤسسو أحزاب سياسية تركية
ناشطات كرديات
ناشطو حقوق الأقليات
ناشطو ديمقراطية أتراك
ناشطون أكراد
نساء كرديات
أكراد ناشطون في حقوق الإنسان

ليلى زانا


Hrvatska glagoljica oblik je glagoljice koji je u hrvatskim zemljama bio prisutan od 11. do 16. stoljeća. Također je poznat kao uglata glagoljica. Obla glagoljica izvorno pripada Bugarskoj – Ohridska književna škola.

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatska glagoljica – Glagoljaši, dokumentarni film (2011.)
 Dan hrvatske glagoljice i glagoljaštva

Povijest hrvatskoga jezika
Hrvatski povijesni dokumenti
Glagoljica

Hrvatska glagoljica


مقياس فابري ـ بيرو  صمم هذا الجهاز العالمان فابري وبيرو سنة 1899 لدراسة ظاهرة التداخل بين الحزم الضوئية المتعددة.

وصف الجهاز
يتكون الجهاز من لوحتين سميكين من الزجاج كما هو مبين في (الشكل)، الوجهان المهمان فـي المقياس هما الوجهان الداخليان العاكسان بنسبة (95%)، واللذان تنعكس عنهما الموجات الساقطة انعكاسات متعددة. وتكون المرآتان متوازيتين بحيث يمكن التحكم في تغيير المسافة بينهما، ولا تختلف مواضع الأهداب الحلقية المضيئة المتكونة في (مقياس فابري ـ بيرو) عن مواضع الأهداب المضيئة الناجمة عن تداخل حزمتين، ولكنها تمتاز عنها بأنها دقيقة جداً بالنسبة إلى البعد الهدبي. لذلك يعد هذا المقياس أدق مقاييس التداخل المستعملة لقياس الأطوال الموجية ودراسة تركيب الخطوط الطيفية، ويمكنه أن يميّز الأهداب الخاصة بضوءين متقاربين جداً في الطول الموجي، ويمكن أن يميز المقياس حينئذ بين ضوءين يختلفان بمقدار 0.0042 أنغستروم إذ يظهر طيفاهما منفصلين انفصالاً واضحاً، ويشبه مقياس فابري-بيرو المرنان الليزري من حيث التركيب والعمل

استخداماته

يستخدم هذا المقياس عادة في البصريات لقياس الأطوال الموجية بصورة دقيقة ولدراسة التركيب الدقيق للخطوط الطيفية للضوء ،يتكون المقياس من مرآتين متساويتين متقابلتين تبلغ انعكاسية كل منهم(95%) وتكون المرآتان متوازيتين بحيث يمكن التحكم في تغيير المسافة بينهما، ويشبه (مقياس فابري-بيرو) المرنان الليزري من حيث التركيب والعمل.

اقرأ أيضا
 إتش-ألفا
 خطوط طيف الهيدروجين

مراجع

أجهزة قياس

مقياس فابري-بيرو


Stefan Ralph Scheiblecker (* 20. Jänner 1986 in Lilienfeld, Niederösterreich) ist ein österreichischer Lehrer, Kabarettist und Autor.

Leben
Scheiblecker besuchte das Bundesrealgymnasium in Lilienfeld. Der Schauspieler Helmut Hafner animierte ihn Kabarett zu machen. So erschien 2008 sein erstes Soloprogramm Workaholic, mit dem er den Nachwuchswettbewerb Comedy Knock Out gewann.

Im Jahr 2011 erschien sein erster Roman mit dem Titel Elf Zentimeter. 2019 veröffentlichte Scheiblecker sein erstes Kinderbuch, der erste Teil seiner Kinderkrimireihe, mit Geheimagentin Mia Marzipan – Der Spuk des Bücherwurms. Mit Geheimagentin Mia Marzipan – Das Geheimnis des Wasserdiebs erfolgte 2020 die Fortsetzung der Reihe.

Stefan Scheiblecker lebt in Hainfeld, ist Lehrer an einer Neuen Mittelschule in Niederösterreich. Er ist verheiratet und Vater einer Tochter und eines Sohnes.

Veröffentlichungen
 Elf Zentimeter – ein Mann packt aus. Wien 2011, ISBN 978-3-99001-022-8.
 Geheimagentin Mia Marzipan  – Der Spuk des Bücherwurms. Norderstedt 2019, ISBN 	978-3-74604-448-4.
 Geheimagentin Mia Marzipan  – Das Geheimnis des Wasserdiebs. Norderstedt 2020, ISBN 	978-3-75193-288-2.

Programme
 Workaholic, Regie: Helmut Hafner, Musik: Marian Smetana, 2008
 Couchgeflüster, Regie: Stefan Scheiblecker, Musik: Eduard Muckenhuber, 2012

Weblinks

 Webpräsenz von Stefan Scheiblecker

Autor
Kabarettist (Österreich)
Person (Lilienfeld)
Österreicher
Geboren 1986
Mann

Stefan Scheiblecker


Stig Westergaard (født 16. september 1963 i Esbjerg) er en dansk olympisk sejlsportsmand i Finn og Soling klasserne. Westergaard deltog i 1992 og 1996 i Sommer-OL.

Han har to gange deltaget i Volvo Ocean Race; i 2001–02 på Djuice Dragons og i 2008–09 på Kosatka.

Han er broder til Bjørn Westergaard.

Kilder

Eksterne henvisninger

Sejlsportsfolk fra Danmark
Volvo Ocean Race sejlere
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1996
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1992
Personer fra Esbjerg

Stig Westergaard


Jean Turner (* 23. Dezember 1939 in Glasgow) ist eine ehemalige schottische Politikerin und parteiloses Mitglied des Schottischen Parlaments.

Leben
Turner besuchte die Hillhead High School und studierte anschließend Medizin an der Universität Aberdeen. Sie spezialisierte sich dann an der Aberdeen Royal Infirmary auf Anästhesie. In den folgenden Jahren arbeitete sie an verschiedenen Einrichtungen als Ärztin und betrieb zwischen 1974 und 1999 eine eigene Praxis in Glasgower Stadtteil Springburn.

Politischer Werdegang
Nachdem der Labour-Politiker Sam Galbraith sein Mandat für den Wahlkreis Strathkelvin and Bearsden im Mai 2001 aus gesundheitlichen Gründen zurückgab, wurden in diesem Wahlkreis Neuwahlen fällig. Nachdem die Schließung des Stobhill Hospital in Springburn angekündigt war, beschloss Turner dagegen auf politischer Ebene anzugehen und bewarb sich als parteilose Vertreterin der Initiative Save Stobhill Hospital um das Direktmandat von Strathkelvin and Bearsden. Sie erhielt mit 18,2 % den zweithöchsten Stimmenanteil hinter dem Labour-Kandidaten Brian Fitzpatrick. Bei den regulären Parlamentswahlen 2003 konnte sie ihren Stimmenanteil auf 31,1 % steigern und gewann das Direktmandat mit 438 Stimmen Vorsprung vor Fitzpatrick. Bei den Parlamentswahlen 2007 verlor sie verglichen zu 2003 12,7 % der Stimmen und erhielt nur noch den dritthöchsten Stimmenanteil. Das Direktmandat ging an den Labour-Politiker David Whitton und Turner schied aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1939
Schotte
Brite
Frau
Politiker (East Dunbartonshire)

Jean Turner


Et liv er en dansk kortfilm fra 2014 med instruktion og manuskript af Stine Eilertzen.

Handling

Medvirkende
 Thomas Biehl, Flemming
 Helle Halsboe, Dorthe
 Michel Hald Jensen, Mette
 Kaja Kamuk, Lise

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Et liv


Termenul clocotiș se poate referi la:

 Clocotiș (plantă) - plantă ornamentală (Staphylea pinnata L.)
 Râul Clocotiș - afluent al râului Olteț.

Clocotiș (dezambiguizare)


فوزهيغا  هي مدينة في مقاطعة فولوغدا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6701 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة فولوغدا

فوجيغا


Tysk vin bliver dyrket i 13 tyske vindistrikter. I de fleste dyrkes hvidvin; enkelte distrikter som Ahr og Baden er kendt for rødvin.
Det mest kendte tyske hvidvinsmærke er Liebfraumilch. Den er opkaldt efter en vin fra 9 ha. omkring Liebfrauenkirche i Worms i Rheinhessen. I dag er den oprindelige vin sjælden og kostbar, men efterligningerne er meget billige.

Tysk vin er i de sidste 30 år blevet meget forbedret og har nået niveauet fra 1900. Druen riesling er hovedhjørnestenen i tysk vin.
Mosel, Rheingau og Rhinen er de mest kendte distrikter. Nahe ligger mellem dem. Det mindste distrikt er Hessische Bergstrasse.

Vin
Drikke fra Tyskland

Tysk vin


Başkaya, Kars - Kars ili merkez ilçesine bağlı köy
 Başkaya, Darende - Malatya ili Darende ilçesine bağlı mahalle
 Başkaya, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle

Başkaya


İngiltere (İngilizce: England), Birleşik Krallık'ı meydana getiren dört ülkeden biridir. Batıda Galler ve kuzeyde İskoçya ile komşudur. Kuzeybatısında İrlanda Denizi, güneybatısında da Kelt Denizi bulunur. Ülkenin doğusunda, kıta Avrupası ile ayrıldığı yerde Kuzey Denizi; güneyinde ise Manş Denizi bulunur. Büyük Britanya'ya ait, Kuzey Atlantik Okyanusu'nda yer alan yaklaşık 100 adet ada İngiltere'ye aittir. Scilly Adaları ve Wight Adası bunlara dahildir.

Günümüzde İngiltere olarak adlandırılan bölge, ilk olarak Üst Paleolitik dönemde modern insanlar tarafından iskân edilmeye başlansa da adını, 5 ve 6. yüzyıllarda bölgeye Anglia yarımadasından yerleşen Cermen kökenli Angluslardan almıştır. İngiltere, 10. yüzyılda birleşik bir devlet hâline geldi ve 15. yüzyılda başlayan Keşifler Çağı'ndan bu yana dünya genelinde geniş bir kültürel ve yasal etkiye sahip olmaya başladı. İngilizce, Anglikan Kilisesi ve ortak hukuk sisteminin temeli İngiliz hukuku burada ortaya çıktı ve ülkenin parlamenter hükûmet sistemi diğer uluslar tarafından geniş çapta benimsendi. Ülkenin toplumunu dünyanın ilk sanayileşmiş ulusuna dönüştüren Sanayi Devrimi de yine burada gerçekleşti.

İngiltere'nin coğrafi yapısını, ülkenin özellikle orta ve güney kesimlerinde, alçak tepeler ve ovalar oluşturmaktadır. Buna karşın kuzeyde (örneğin Lake District ve Pennine Dağları) ve batıda (Dartmoor ve Shropshire Tepeleri) dağlık alanlar ve engebeli araziler görülebilmektedir. Ülkenin başkenti, hem Birleşik Krallık'ın hem de (Brexit öncesinde) Avrupa Birliği'nin en büyük metropol alanına sahip olan Londra şehridir. İngiltere'nin genel olarak Londra'da yoğunlaşmış olan yaklaşık 56,3 milyonluk nüfusu, Birleşik Krallık nüfusunun %84'ünü oluşturmaktadır. Londra dışında ise nüfus, genel olarak 19. yüzyılın endüstri bölgelerinden olan Midlands, Kuzey Batı, Kuzey Doğu ve Yorkshire'da yoğunlaşmıştır.

1535 yılından sonra Galler'i de kapsayan İngiltere Krallığı, 1707 Birlik Yasaları'nın yürürlüğe girmesiyle 1 Mayıs 1707'de ayrı bir egemen devlet olmaktan çıktı. Bunun sonucunda İskoçya Krallığı'nın da dahil olduğu Büyük Britanya Krallığı kuruldu. 1801'de Büyük Britanya, başka bir Birlik Yasası aracılığıyla İrlanda Krallığı ile birleşerek Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı oldu. 1922'de Özgür İrlanda Devleti Birleşik Krallık'tan ayrıldı ve Birleşik Krallık'ın adı Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı olarak değiştirildi.

Etimoloji
England adı, 5. yüzyılda Saksonlarla birlikte adayı istila eden Cermen halkı Angluslardan (İngilizce: Angle) kaynaklanır. Angleland (Anglus diyarı) olarak kullanılan isim, zamanla günümüzdeki şekline dönüşmüştür. Ülkeyi tanımlamak için Türkçede kullanılan İngiltere sözcüğü ise İtalyancadaki Inghilterra ve Fransızcadaki Angleterre adlandırmalarına dayanmaktadır. Terra; toprak, arazi anlamlarına gelmektedir.

İngiltere adı günümüzde yaygın olarak uluslararası medyada ve zaman zaman da resmî düzeyde Birleşik Krallık veya Büyük Britanya anlamında kullanılır. İngiltere kavramının siyasi, ekonomik ve kültürel efsanesi yaşamakla birlikte; kendi yerel hükûmetleri olan İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda'nın aksine günümüzde İngiltere isimli bir siyasi oluşum veya hükûmet yoktur.

Tarihçe
Bu bölümde İngiltere tarihi konu edilmiştir. Birleşik Krallık'ın tümünün genel tarihi için bkz. Birleşik Krallık tarihi

Erken dönemler

İngiltere'nin bilinen ilk yerlileri Keltlerdir. Romalılar, Batı Avrupa'yı istila ederken İngiltere'yi de fethedip (MS 1. yüzyıl) adaya "Britania" adını verdiler. Roma egemenliğinin dört yüzyıl sürmesine karşın ülke bu durumdan fazla etkilenmedi. 5. yüzyıldan itibaren Anglus ve Sakson halklarının karışımından oluşmuş Anglosakson akınları, Keltleri kuzeydeki (İskoçya) ve batıdaki (Galler) dağlık yörelere göç etmek zorunda bıraktı. Bu göçler sonrasında İngiltere büyük ölçüde Anglosakson kültürü etkisine girdi.

Orta çağ
Anglosaksonlar 6 ve 7. yüzyıllarda birbirine rakip küçük krallıklar kurdular. 8. yüzyılda Roma İmparatorluğu ve İrlanda'nın etkisiyle Hristiyanlığı kabul ettiler. 795'te başlayan İskandinav istilası 11. yüzyılın başına kadar birkaç defa tekrarlandı. Danimarkalı Büyük Knud, Büyük Britanya adasını tamamen fethetti. Anglosakson hanedanından Edward (1042-1066) İngiltere'nin bağımsızlığını sağladı.

Onun ölümü üzerine tahta geçen Harold'u tanımayan Normandiya Dükü I. William (Fatih William diye de bilinir), taht üzerinde hak iddia etti ve ülkeye beş yıl süren savaşlar sonucunda egemen oldu. Normandiya kralları ve özellikle ilk Anjou'lu hükümdarlar Fransa'da geniş ve zengin topraklara sahiptiler. İngiltere Krallığı bir süre Avrupa'da Somme Vadisinden Pirene Dağları'na kadar uzanan büyük bir mülkün uzantısı gibi yaşadı. Norman işgalinin önemli bir sonucu, Anglosakson kültürüyle Fransa'dan gelen Norman kültürünün birbirine karışması oldu. İngiliz dili de bu kültür karışımından önemli ölçüde etkilendi.

Avrupa ile ilişkiler İngiltere Krallığı ile Fransa Krallığı'nı uzun savaşlara sürükledi. Bunların başlıcası 1337-1453 seneleri arasında süren Yüzyıl Savaşlarıdır.

III. Henry, Galler ülkesinde uç beyliklerinin gelişmesini destekledi ve 1170 yılında İrlanda'da "Pale" sömürgeleri kuruldu. Birinci Edward, Galler ülkesini fethetti. Etkisini İskoçya'ya kabul ettirmeyi denedi. 1215'te İngiltere Kralı John'a karşı ayaklanan asiller bu krala zorla Magna Carta adlı bir belge imzalatıp ilk defa o zamana kadar ancak tanrıya karşı yetkileri olduğu kabul edilen kralın halka karşı yetkileri de olduğunu kabul ettirmişlerdir. Bu belgenin insan haklarıyla ilgili ilk yazılı antlaşma olduğu kabul edilir.

Daha sonra 14 ve 15. yüzyıllarda İngiltere Krallığı birtakım sosyal, dini, siyasi karışıklıklara sahne oldu. 1349'da İngiltere'ye gelen "Kara Ölüm" adı verilen Büyük Veba Salgını İngiltere nüfusunun çok büyük bir oranının ölmesine, şehirsel ve kırsal nüfusunun önemli kısımlarının kaybolup ülkenin sosyal ve ekonomik hayatının yeniden değişik kurumlarla yenileşmesine neden olmuştur. 1455-1487 döneminde York Hanedanı taraftarları ile Lancaster Hanedanı taraftarları arasında çıkan iki tarafın amblemi Yorkluların "beyaz gülü" ve Lancasterlıların "kırmızı gülü" dolayısıyla Güller Savaşı adını alan iç savaş İngiltere'yi çok etkilemiştir. Bu savaş sonunda Lancasterlılar galibiyet elde etmiş ve Tudor Hanedanı İngiltere Krallığı'nı eline geçirmiştir.

Tudor Hanedanı Döneminde İngiltere Krallığı güçlenerek İskoçya'yı geride bıraktı. Tudor Hanedanı'ndan VII. Henry ve VIII. Henry (1458-1541), parlamentoyu kullanarak ülkede düzen ve birliği sağlamlaştırdılar, krallık otoritesinin halkın kabullenmesini sağladılar. VIII. Henry Kilise'de de reform yaptı ve İngiliz deniz gücünü kurdu.

Erken modern çağ
I. Elizabeth (1558-1603) Anglikanizm'i İngiltere'nin resmî  dini olarak kabul edip Katolik direnişini kırdı. I. Elizabeth 1588 yılında Avrupa'nın en güçlü donanması olan yenilmez İspanyol Armada'sını bozguna uğratarak Britanya İmparatorluğu'nun temellerini attı. İrlanda'yı İngiltere topraklarına kattı. Saltanatı döneminde edebiyat ve sanatta önemli gelişmeler yaşandı. I. Elizabeth'in uzun ve başarılı saltanatında İskoçya'da İngiliz etkisinde farklılık görülmeye başlandı. İngiltere'deki "Tudor hanedanı"yla, İskoçya'daki "Stuart hanedanı" arasındaki evlenmeler, iki geleneksel düşmanı birbirine yaklaştırdı.

17. yüzyılda giderek güçlenen İngiltere Krallığı 1607'de kurulan Jamestown kolonisi ile başlayarak Kuzey Amerika'da koloniler kurdu. Birçok İngiliz ya yeni bir hayat yaşamak üzere ya da "Resmi Senetli Hizmetkar" olarak Kuzey Amerika'ya yerleştiler.

1603'te İskoçya Kralı VI. James, I. James adı ile İngiltere kralı oldu ve İngiltere Krallığı için "Stuart Hanedanı"'nı başlattı. 1603'ten 1707'ye kadar hem İskoçya Kralı ve hem de İngiltere Kralı olan aynı kişi, uluslararası hukuka göre iki ayrı devleti idareye başladı.

I. James'in oğlu olan I. Charles döneminde krallığın mali masraflarını karşılama yüzünden 1642-1651'de parlamento ile krallık taraftarları arasında İngiliz İç Savaşı adı verilen bir savaş ortaya çıktı. Parlamento güçleri bir seri savaştan sonra Krallık taraftarlarına hakim geldi. Önce parlamento idaresinde (1649-1653) bir devlet kuruldu. Ocak 1649'da eski kral I. Charles Londra'da idam edildi ve İngiltere bir cumhuriyet haline geçti. Sonra da Oliver Cromwell iktidarında (1653-1659) kısa süren "Commonwealth" adı verilen bir cumhuriyet kuruldu.

Cromwell'in ölümünün ardından parlamento iç karışıklıkları önlemek için 1658'de sürgündeki Kral II. Charles'i krallığı yeniden kurmak üzere İngiltere'ye davet etti. 1658'den 1685e kadar Stuart Hanedanı hükûmet dönemine "Restorasyon Dönemi" denilmektedir.

Stuart hanedanından II. Charles'ın kardeşi olan ve onun yerine 1685'te İngiltere Kralı olan II. James'in Katoliklere karşı yakın tutumu dolayısıyla kızı II. Mary ve onun kocası Hollanda Cumhuriyeti Hükümdarı olan III. William "Muhteşem Devrim" adı verilen bir devrimle İngiltere Krallığı'nı ellerine geçirdiler.

Geç modern çağ
III. William'ın krallık döneminden sonra 1702'de kızı Anne (Büyük Britanya) hem İngiltere Kraliçesi hem de İskoçya Kraliçesi olarak tahta geçti. Ayrıca İrlanda Kraliçesi unvanın da taşımaktaydı. 1707 yılında İngiltere Krallığı ve İskoçya Krallığı parlamentoları "1707 Birlik Kanunları" adlı kanunlar kabul edip iki krallığı birleştirdiler. Bu yıla kadar ayrı ayrı İngiltere Kraliçesi ve İskoçya kraliçesi olan Kraliçe Anne yeni kurulan Büyük Britanya devleti kraliçesi oldu. Hukuken Kraliçe Anne ayrı olarak "İrlanda Kraliçesi" unvanını taşımaktaydı. 1800'de çıkarılan "1800 Birlik Kanunu" ile "Büyük Britanya Krallığı" ile "İrlanda Krallığı" birleştirilip "Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı" yani tek bir Birleşik Krallık kurulması bu devlet hukuken ortaya çıkmış oldu. Ama birçok tarihçi için Birleşik Krallık tarihi 1707'de kurulan "Büyük Britanya" ile başlar.

1707'den sonra Birleşik Krallık'ın tümünün genel tarihi için bkz. Birleşik Krallık tarihi

Coğrafya

Manzara ve nehirler

Coğrafi olarak İngiltere, Büyük Britanya adasının orta ve güneydeki üçte ikisini ve ayrıca Isle of Wight ve Scilly Adaları gibi açık deniz adalarını içerir. Birleşik Krallık, kuzeyde İskoçya ve Galler ülkeleriyle sınır komşusudur. İngiltere, anakara Britanya'nın diğer tüm bölgelerinden Avrupa kıtasına daha yakındır. İki ülke Folkestone yakınındaki Manş Tüneli ile birbirine bağlı olsa da Fransa'dan (Hauts-de-France)  deniz mesafesi uzaklıktadır.
İngiltere'nin İrlanda Denizi, Kuzey Denizi ve Atlantik Okyanusu'nda da kıyıları vardır. Britanya takımadalarında Avrupa'ya en yakın olan ülkedir: Fransa'dan en dar kısmı 52 km genişliğinde olan Manş Denizi ile ayrılır. Manş Tüneli, ülkeyi Avrupa Kıtası'na bağlar. Fransa-İngiltere sınırı, kanalın tam ortasından geçer.

Londra, Liverpool ve Newcastle limanları sırasıyla Thames, Mersey ve Tyne gelgit nehirleri üzerindedir.  boyuyla Severn, İngiltere'den geçen en uzun nehirdir. Bristol Kanalı'na boşalır ve  yüksekliğe ulaşabilen Severn Bore (bir gelgit deliği) ile dikkate değerdir. Ancak İngiltere'nin tamamındaki en uzun nehir,  uzunluğundaki Thames'tir.

İngiltere'de pek çok göl vardır. Göllerden en büyüğü Windermere Lake District denilir. İngiltere arazilerinin çoğu alçak tepeler ve ovalardan, ülkenin kuzey ve batısındaki yüksek ve dağlık arazilerden oluşur.

Kuzeydeki yüksek araziler, doğu ve batıyı ayıran yüksek arazi zinciri olan Pennine Dağları, Cumbria'daki Göller Bölgesi dağları ve İngiltere ile İskoçya arasındaki sınırı aşan Cheviot Tepeleri'ni içerir.

İngiltere'nin büyük kısmı alçak tepelerle kaplıdır. Ancak kuzeye doğru biraz daha dağlık görünüm alır, Pennine Dağları ülkeyi kuzeyden güneye doğru ikiye ayırır. Buna karşın dağlar fazla yükselmez.

İngiltere'nin en yüksek noktası,  ile Göller Bölgesi'ndeki Scafell Pike'dır. Shropshire Hills Galler'e yakınken, Dartmoor ve Exmoor, ülkenin güneybatısındaki iki yüksek arazidir. Arazi türleri arasındaki yaklaşık ayrım çizgisi genellikle Tees-Exe hattı ile gösterilir. Tepelik bölgeyle dağlık bölge arasındaki sınırı Tees-Exe hattının oluşturduğu kabul edilir.

Jeolojik açıdan, "İngiltere'nin omurgası" olarak bilinen Pennin Dağları, yaklaşık 300 milyon yıl önceki Paleozoyik Çağ sonundan kalma ülkedeki en eski sıradağlardır. Jeolojik bileşimleri diğerlerinin yanı sıra kumtaşı ve kireçtaşı ve ayrıca kömürü içerir. Yorkshire ve Derbyshire bölgeleri gibi kalsit alanlarında karst manzaraları vardır.

Pennine manzarası, bölgenin nehirlerinin verimli vadileri tarafından girintili yüksek arazilerde bozkırdır.

İki milli parkı, Yorkshire Dales ve Peak District'tır. West Country'de, Güneybatı Yarımadası'ndaki Dartmoor ve Exmoor, granitle desteklenen yüksek bozkırları içerir ve iklimi ılımandır; her ikisi de milli parktır.

İngiliz Ovaları, ülkenin orta ve güney bölgelerindedir. Cotswold tepeleri, Chilltern tepeleri, Kuzey ve Güney Downs dahil yeşil engebeli tepelerden oluşan, denizle buluştukları yerde Dover uçurumları gibi beyaz kaya çıkıntıları oluşturur. Bu aynı zamanda Salisbury Ovası, Somerset Levels, South Coast Ovası ve doğuda düz bir bataklık bölge olan The Fens gibi nispeten düz ovaları da içerir. Bataklığın büyük kısmı tarım amacıyla kurutulmuştur.

İngiltere'nin iklimi değişkendir. Kışları yumuşak, yazları ise serin geçer. Gulf Stream sıcak su akıntısı iklim üzerinde etkilidir.

İngiltere'nin en büyük kentlerinin hangileri olduğu tartışmalı bir konudur. Sıralama "kent" kelimesinin farklı tanımlanmasıyla değişmektedir, oturdukları şehrin önemini yüksek göstermek isteyenler kendilerine uygun tanımı seçmektedir. Ancak hangi tanım esas alınırsa alınsın, Londra İngiltere'nin en büyük kenti olduğu gibi dünyanın da önemli kentleri arasındadır. Özellikle merkezi ve kuzey İngiltere'deki bazı kentler nüfus ve faaliyetler açısından önem taşır: Manchester, Birmingham, Leeds, Liverpool, Newcastle, Sheffield, Bristol, Coventry, Leicester, Nottingham ve Hull gibi.

İngiltere'nin en büyük doğal limanı merkezi güney kıyıda yer alan Poole'dür. Bu limanın, Avustralya'daki Sidney'den sonra, dünyanın en büyük ikinci doğal limanı olduğu iddia edilir.

Demografi
İngiltere, Birleşik Krallık'ı oluşturan 4 ülkeden en geniş ve en kalabalık olandır. 66 milyondan fazla olan Birleşik Krallık nüfusunun %85'i (yaklaşık 56 milyon kişi) İngiltere'de yaşamaktadır. İngiltere'nin nüfusu 56.287.000' dir. Nüfusun % 80'i şehirlerde yaşar. Kilometre kareye 235 kişi ile dünyanın en büyük nüfus yoğunluğuna sahip ülkelerinden biridir. Geri kalan nüfusun yaklaşık 3 milyonu Galler'de, 5,5 milyonu İskoçya'da, 2 milyonu Kuzey İrlanda'da yaşamaktadır.

Halk, geleneklerine çok bağlı bir millet olarak tanınır. Atalarından kalan kraliyet, bugün hâlâ devam etmektedir. Halkın kanunlara ve polise gösterdikleri saygıdan dolayı, İngiliz polisi silah taşımaz, yalnızca tahta bir jop bulundurur. Önemli şehirleri arasında Cambridge, Birmingham, Derby, Ipswich, Liverpool, Nottingham, Northampton, Oxford, Cardiff, Newpord, Tozfaen, Belfast, Down ve Iyrone'dir. Manchester şehri ise kuzeyin başkenti olarak adlandırılmaktadır.

Din

Halkın büyük bir kısmı üzerinde Anglikan Kilisesi hâkimdir. İskoçya Kilisesinin mensupları da vardır. Katolik, Metodist ve Baptist mezhepleri de mevcuttur. Ayrıca Müslüman, Ateist, Yahudi ve Budist insanlar da vardır.

Eğitim

Birleşik Krallık'ta 5 ila 16 yaş arasında eğitim zorunludur. Öğrencilerin %95'i devlet okullarında ücretsiz eğitim görürler. Ayrıca özel okullar da bulunur. Okulların sayısı 38.000'i bulur. Devlet okullarında ortalama 20 kişiye bir öğretmen düşer. Birleşik Krallık'ta 91 Üniversite,115 yüksek okul, ayrıca 700'ü aşkın teknik ve ticari kolej, sanat ve öğretmen okulları gibi çeşitli yüksek eğitim kurumları vardır.

İngiltere'nin en eski üniversitelerinden biri olan Cambridge Üniversitesi çok uzun yıllar önce eğitime açılmıştır. Üniversite kitaplığında iki milyon civarında kitap bulunmaktadır. Diğer eski üniversitesi ise Oxford Üniversitesidir. Ayrıca 1440 yılında kurulan Eton Koleji eski okullardandır. İngiltere'de 130 civarında üniversite bulunmaktadır ve bu üniversitelerin birçoğu dünya sıralamasında ilk 100'de yer alır.

İngilizlerin eğitime önem vermeleri, ülkede birçok ilim insanının yetişmesine sebep olmuştur. Ünlü fizikçi Newton, Harvey ve Boyle,Halley, Watson, Dalton, Faraday, Boule, Hawking gibi bilim insanları bu ülkede yetişmişlerdir.

Sağlık

İngiliz sosyal refah sistemi; sağlık hizmetini, personel sosyal hizmetlerini ve sosyal güvenliği ihtiva eder.

Sağlık hizmeti, gelire bakılmaksızın İngiltere'de ikamet eden herkese verilir. Sosyal güvenlik sistemi, muhtaç durumda olan kimselere ve ailelere yardım sağlar. Hükûmet, sağlık hizmetinden doğrudan doğruya sorumludur. Sağlık hizmetleri ve sosyal güvenlik faaliyetleri mahalli sağlık kurulları ve sağlık yetkilileri tarafından yürütülür.

Personel sosyal hizmetlerinden mahalli idareler sorumlu olmakla beraber, bu husustaki prensip ve talimatların tespit edilmesi hükûmetin vazifesidir. Personel sosyal hizmetleri, mahalli idareler ve sosyal yardım kuruluşları tarafından yerine getirilir. Bu hizmetler; yaşlılara, güçsüzlere, engellilere, engelli çocuklarla bakıma muhtaç çocuklara verilen hizmetlerdir.

Tüm dünyayı etkisi altına alan Koronavirüs salgınında da oldukça hızlı bir şekilde iyileşme gösteren ülke Nisan 2021 itibarıyla 70 yaş üzeri vaka sayısını sıfırladı.

Spor

Birleşik Krallık, futbolun vatanı olarak gösterilir. Ülkede 25.520 spor kulübüne üye 70.000 dolayında futbol takımı ve bu takımlarda yer alan yaklaşık 750.000 lisanslı futbolcu vardır. İngilizlere mahsus olan polo, rugby, hokey, kriket, golf, badminton, squash bu ülkede doğmuştur ve bazıları sadece bu adalar devletlerinde oynanır. Ayrıca İngilizler birçok spor branşlarında başarı göstererek adlarını dünyaya duyurmuşlardır. Birleşik Krallık'ı meydana getiren her ülkenin birer millî takımı vardır.

İngiltere futbolun merkezi olarak adlandırılır.Dünya çapında ün yapan futbol ligi FA Premier League'in anavatanıdır. İngiltere'nin Avrupa kupalarında başarılı olmuş bazı takımları, Liverpool, Nottingham Forest, Manchester United, Aston Villa, Chelsea, Arsenal, Tottenham Hotspur, Everton FC, Newcastle United, Leeds United'tır.

İngiltere, FIFA Dünya Kupası'nı kazanan (1966) ülkeler arasındadır.

İngiltere'de her yıl haziran ayında tenis sporunun en eski turnuvası olan Wimbledon Tenis Turnuvası düzenlenmektedir. Ülke ragbi ve kriket sporlarının da beşiği olarak bilinir.

Çevre koruması
İngiltere, Birleşmiş Milletler tarafından düzenlenen çevre konferanslarının hepsine katılmıştır. İngiliz hükûmeti bir çevre fonu kurmuştur. Ayrıca İngiltere'de gönüllü çevre grupları mevcuttur. İngiltere'deki gönüllü kuruluşlar şunlardır:

1) Eski Eserleri Koruma Derneği
2) Eski Anıtları Koruma Derneği
3) Corciya Grubu
4) İskoçya Mimari Eserler Derneği
5) Ulster Mimari Eserler Derneği
6) Viktorya Derneği
7) Britanya Arkeoloji Konseyi

Çevrenin korunması için İngiltere'de kurulan Green Belts'in görevleri şunlardır:

a) İnşaat bölgelerini sınırlamak
b) Kır çevresini korumak
c) Şehirlerin birleşmesini önlemek
ç) Tarihi şehirlerin özel karakterini korumak
d) Şehirlerin ıslahına yardımcı olmak.

Ekonomi

Çalışan nüfusun %40'ını sanayi kollarındakiler oluşturur. İngiltere sanayi devrimini Avrupa'da ilk gerçekleştiren ülkedir. Sanayi 18. yüzyıl'ın ikinci yarısında zengin taş kömürü yataklarının işletilmesiyle başlamıştır. Günümüzde taşkömürü üretimi azalmıştır (yılda 122 Mt) ve hepsi iç tüketimde kullanılmaktadır. Enerjinin ancak üçte biri kömürden sağlanmaktadır. Buna karşılık hidrokarbon tüketimi artmıştır. Bunun önemli bir bölümü (53 Mt petrol, 40 milyar doğalgaz) Kuzey Denizi'nden çıkartılmaktadır. Yine de yılda 20 Mt petrol dışalımı yapılmaktadır. Elektrik üretimi 288 milyar KWh'yi bulur ve bunun 37 milyar KWh'si nükleer santrallerden sağlanır. Çelik üretimi, çoğu dışarıdan satın alınan demir cevherinden olmak üzere yılda 20 Mt kadardır. Gemi yapımı ve motorlu taşıt endüstrileri çok gelişmiştir (2 milyona yakın taşıt, bunun %80'i binek otosu). Uçak sanayi ile birlikte daha birçok sanayi dalını bunlara eklemek gerekir (takım tezgâhları, tarım ve demiryolu makineleri, elektrikli makineler vb.)En eski endüstri kolu tekstildir. Ancak eski önemini yitirmiş durumdadır. Bununla birlikte dışarıdan alınan pamuk ve hem yerli hem ithal yünle yılda 90.000 ton pamuklu, 185.000 ton yünlü üretilmektedir. Sentetik tekstil üretimi ise 400.000 ton dolayındadır. Kimya endüstrisi tekstile göre daha yeni olmasına karşın büyük bir hızla gelişmiştir. Petrokimya sanayinin (plastik madde, sentetik iplik, kauçuk, vb.) önemi de diğer kimya dallarına (gübre, boya, sabun, vb. üretimi) göre daha fazladır.

Endüstrinin yanında tarım ikinci plandadır. Çalışan nüfusun ancak %5'i tarım alanındadır. Gerçekte doğal koşullar da tarıma pek elverişli değildir. Yetiştirilen başlıca ürünler; buğday (5-10 Mt), patates, şeker pancarı, sebze ve meyvedir. Hayvancılık, tarıma göre daha geniş bir yer tutar: 15 milyon baş sığır, 30 milyon baş koyun. Yılda 1 Mt balık tutulmaktadır. Yoğun gübre kullanımına karşın tarım üretimi nüfusu beslemeye yetmemektedir.

İngiltere'nin önemli gelir kaynağı eskiden bu yana ticaretti. Sömürgelerden ve geri kalmış ülkelerden alınan hammaddeler işlenerek yine bu ülkelere satıldığından ekonomik zenginlik büyük boyutlara ulaşmıştı. Sömürgeler bağımsızlıklarını kazandıktan sonra bu durum değişmiştir. Bununla birlikte çok uluslu İngiliz şirketleri (British Petroleum, Imperial Chemical Ins. ve Shell gibi) ve büyük bir ticaret filosu ticaret dengesini ülke lehine destekleyici etmenlerdir. Ancak gene de ülke ekonomisi zaman zaman bunalıma düşmekte, bu da toplumsal sorunlara yol açmaktadır. Dolayısıyla İngiltere giderek eski ekonomik gücünü yitirmektedir.

Ayrıca bakınız

 Britanya Adaları (terminoloji)
 Yaşlı tilki
 İngiltere üniversiteleri

Kaynakça

İngiltere


කැමිලස් පෙරේරා (1937 නොවැම්බර් 12 – 2002 ජූලි 15) යනු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි . ඔහු 1986 දී එක් ටෙස්ට් තරගයකට සහ  1985 දී එක් එක්දින තරගයකට සහභාගි විය.

යොමු කිරීම්

2002 මරණ
1937 උපත්

කැමිලස් පෙරේරා (ක්‍රිකට් විනිසුරු)


Mystic River is a novel by Dennis Lehane that was published in 2001. It won the 2002 Dilys Award and was made into an Academy Award-winning film in 2003.

Plot summary
The novel revolves around three boys who grow up as friends in Boston — Dave Boyle, Sean Devine, and Jimmy Marcus. When the story opens, Dave is abducted by child molesters while he, Sean, and Jimmy are horsing around on a neighborhood street. Dave escapes and returns home days later, emotionally shattered by his experience. The book then moves forward 25 years: Sean has become a homicide detective, Jimmy is an ex-convict who currently owns a convenience store, and Dave is a shell of a man. Jimmy's daughter disappears and is found brutally murdered in a city park, and that same night, Dave comes home to his wife, covered in blood. Sean is assigned to investigate the murder, and the three childhood friends are caught up in each other's lives again.

Film adaptation
Mystic River, the Academy Award-winning adaptation of the novel, was released in 2003. The film was directed by Clint Eastwood and starred Sean Penn as Jimmy Markum (the character's last name was changed from Marcus to Markum for the film), Tim Robbins as Dave, and Kevin Bacon as Sean. Sean Penn won the Best Actor in a Leading Role and Tim Robbins won the Best Supporting Actor for their respective performances. It was also nominated for four other Academy Awards: Best Picture, Best Director (Eastwood), Best Supporting Actress (Marcia Gay Harden), and Best Adapted Screenplay (Brian Helgeland).

Awards and nominations
Mystic River won the 2002 Dilys Award presented by the Independent Mystery Booksellers Association. The same year, it also won the Massachusetts Book Award.

Notes

2001 American novels
Novels by Dennis Lehane
American novels adapted into films
Novels set in Boston
Anthony Award-winning works
Barry Award-winning works
Dilys Award-winning works
Books with cover art by Chip Kidd

Mystic River (novel)


İlk ilkel kondansatör olan Leyden Kavanozu, veya diğer adıyla Leyden şişesi, 1745 yılında, Hollandalı fizikçi Pieter van Musschenbroek'in (1700–1748), Leyden Üniversitesi'ndeyken yaptığı elektrik depolayan cihazın adıdır. Elektriğin sürtünme yoluyla elde edilebildiği bilinen bir olguydu. 1700'lü yılların başında bu konuda çalışan bilim insanları elektrik elde etmenin yanı sıra depolamanın da yollarını arıyorlardı. Yalıtkan ipekten iplerle asılmış, içi su dolu ve tıpasının içinden suya daldırılmış pirinç bir tel geçen, dışı ve içi metal folyo kaplı cam bir kavanoz ile deney yapan Musschenbroek, suda oluşan elektrik yükünü, asistanı rastlantı sonucu tele dokununcaya kadar farkına varmamıştır. Uzun bir süre elektrik biriktirmiş olan kabın aniden elektrik yükünü boşaltması, asistanın şok geçirmesine neden olmuştur. Bu olay, bilinen ilk yapay yüksek gerilim elektrik çarpması olmuştur. Leyden kabının elektrik depolayabiliyor olması, elektrikle ilgili pek çok diğer çalışmaların da başlangıcı olmuştur.

Aynı tarihlerde, hemen hemen eş zamanlı olarak, Alman fizikçi Ewald Georg von Kleist da benzer bir cihaz yapmıştır.

Kaynakça

Kondansatörler
Enerji depolama
Elektrikli enstrümanlar
Dielektrikler
Kavanozlar
Hollanda Cumhuriyeti'nde bilim ve teknoloji
18. yüzyıl icatları
Tarihteki bilimsel ölçü aletleri
Hollandalı icatları
Alman icatları

Leyden kavanozu


Claustra, hrvatski dokumentarni film iz 2015. godine redateljica i scenaristica Ane Golje i Helene Traub.  Snimljen u sklopu projekta Claustra - Kameni branici rimskoga imperija 2015. u produkciji Udruge Žmergo i Udruge Ukus. Tema je zaboravljena arheološka baština iz doba kasne antike Claustra Alpium Iuliarum najveći rimski građevinski i vojničko-obrambeni sustav nastao tijekom 3. i 4. stoljeća koji se proteže kroz dijelove Hrvatske i Slovenije, a po svojoj važnosti svrstati je uz bok Hadrijanovom zidu ili Dunavskom limesu. Film je licenciran licencijom Creative Commons.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Filmovi 2010-ih

Claustra


György Matolcsy (* 18. Juli 1955 in Budapest) ist ein ungarischer Politiker der Fidesz – Ungarischer Bürgerbund.

Leben
Matolcsy studierte an der Corvinus-Universität Budapest Wirtschaftswissenschaften. Vom 1. Januar 2000 bis 27. Mai 2002 war Matolcsy als Nachfolger von Attila Chikán Wirtschaftsminister von Ungarn im Kabinett Orbán I. Ihm folgte im Amt als Wirtschaftsminister 2002 István Csillag. Matolcsy war ab Mai 2010 wieder Wirtschaftsminister von Ungarn im Kabinett Orbán II. Seit April 2013 ist er Gouverneur der Ungarischen Zentralbank. Als Wirtschaftsexperte verfasste er mehrere Bücher.

Schriften (Auswahl)
 Lábadozásunk évei, 1991
 Sokk, 1998
 Élő emlékeink, 2003
 Amerikai birodalom, 2004
 Éllovasból sereghajtó, 2008

Weblinks
 Ungarisches Parlament:György Matolcsy

Bankmanager
Minister (Ungarn)
Abgeordneter (Ungarn)
Ungar
Geboren 1955
Mann

György Matolcsy


An Pentaschistis pallida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder. An Pentaschistis pallida in nahilalakip ha genus nga Pentaschistis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pentaschistis

Pentaschistis pallida


8023 Josephwalker este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8023 Josephwalker este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oohira de Takeshi Urata. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

8023 Josephwalker


Klægsbøl  Sogn (på tysk Kirchspiel Klixbüll) er et sogn i det nordvestlige Sydslesvig, i det historiske Kær Herred (Tønder Amt), nu kommunerne Bosbøl og Klægsbøl i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Klægsbøl Sogn findes flg. stednavne:
 Bodersbøl (Buttersbüll)
 Braagaard
 Bosbøl (Bosbüll)
 Bosbøl Mark
 Fly eller Flyde (Flühe)
 Kathale (Katal)
 Kærherredgaard (Karrhardehof)
 Klægsbøl (Klixbüll)
 Klægsbølgaard (Klixbüllhof)
 Ryggenstad (Rückenstadt)
 Vrågård (Wraagaard)

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift med historiske og topografiske bemærkninger, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, s. 211
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, s. 170

Eksterne henvisninger
 Brarup-Klægsbøl Menighed / Kirchengemeinde Braderup-Klixbüll

Sogne i Sydslesvig

Klægsbøl Sogn


Spassowo () steht für

 Spassowo (Oblast Dobritsch), bulgarisches Dorf in der Gemeinde General Toschewo (Oblast Dobritsch)
 Spassowo (Oblast Stara Sagora), bulgarisches Dorf in der Gemeinde Tschirpan (Oblast Stara Sagora)

Spassowo


An Restio decipiens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicholas Edward Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder. An Restio decipiens in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio decipiens


الهضبة الإيرانية والمعروفة أيضا بالهضبة الفارسية هي عبارة عن تكوين جغرافي في جنوب غرب آسيا ومنطقة القوقاز. هي جزء من الصفيحة الأوروآسيوية بين الصفيحتين العربية والهندية الواقعة بين جبال زاغروس في الغرب وبحر قزوين والكوبت داج في الشمال ومضيق هرمز وبحر العرب في الجنوب والهندوكوش في الشرق.
يحدها شرقا ثلاث جبال متوازية وهي جبال سليمان ويحدها شمالا المرتفعات الأرمنية ويحدها شرقا جبال كردستان المعروفة باسم جبال زاجروس ويحدها جنوبا بحر قزوین وهو موقع ذات طبيعة جبلية يوجد في منتصف الهضبة صحراء لوت وهي من أكثر مناطق العالم حرارة.

جغرافية
تمتد هضبة إيران من سلسلة جبال زاغروس في الشمال الغربي إلى سلسلة جبال سليمان في الشرق. من الشمال إلى القوقاز وبحر قزوين وكامل طول نهر أمو داريا إلى منبع ذلك النهر.

  ومن الجنوب يقتصر على البحر والخليج. وبهذه الطريقة بين الوديان الخصبة لنهري دجلة والفرات من جهة ونهر السند من جهة أخرى، توجد هضبة عالية على شكل مثلث، تحيط بها الجبال والمرتفعات الشاهقة. وتشمل هذه الجبال: سلسلة جبال البرز، التي تنفصل عن أرارات في شمال غرب الهضبة وبعد مرورها عبر الجزء الجنوبي من بحر قزوين، تؤدي إلى جبل بابا، أحد فروع هندو كوش. في الغرب توجد جبال كردستان أو زاغروس، والتي تتجه قطريًا إلى الشرق. على الجانب الشرقي من هذه الهضبة، توجد ثلاث سلاسل جبلية من الشمال إلى الجنوب، موازية لجبال سليمان. تنتشر هذه الهضبة في جنوب آسيا وجنوب غرب آسيا والقوقاز. كانت هذه المنطقة موطنًا للشعب الإيراني والمنطقة الرئيسية لإيران في فترات تاريخية مختلفة.

التغيرات المناخية
هذه المنطقة هي واحدة من أكثر المناطق ديناميكية في العالم من وجهة نظر الأرصاد الجوية. تتحكم الجبهة الجوية السيبيرية ورياح البحر الأبيض المتوسط الغربية ورياح الرياح الموسمية في المحيط الهندي بمناخ هذه المنطقة. أي تغيير في أداء وكثافة وموقع هذه الآليات يؤدي إلى تغيير في كمية الرطوبة ودخول الغبار الناعم إلى هضبة إيران. أن تراجع الحضارات مثل الحضارة الأكادية، وحضارة أور الثالثة، وإمبراطورية عيلام، والمملكة الوسطى، والإمبراطورية الأخمينية، والإمبراطورية البارثية أو البارثية، والإمبراطورية الساسانية، والإمبراطورية الصفوية تزامنت مع فترات الجفاف في المنطقة.

مناخ
مناخ الهضبة الإيرانية جاف وشتاؤها بارد وجاف وصيفها حار جدا وحارق. في فصل الشتاء، في المناطق المسطحة من الهضبة، تنخفض درجة الحرارة أحيانًا إلى بضع درجات تحت الصفر. لكن هذا الوضع يُرى دائمًا في المناطق الجبلية. تتدفق الرياح العادية أيضًا من خارج الهضبة باتجاه هذه الأرض. الرياح الشمالية الغربية بعد عبور البحر الأبيض المتوسط وسوريا ، يدخل هضبة إيران ويسلك الطريق إلى الهند. تهب الرياح الجنوبية الشرقية من المحيط الهندي وتعبر الهضبة في خط مائل مقابل الرياح الشمالية الغربية. وتكون الرياح المذكورة أعلاه أكثر شدة في الربيع والصيف والرياح الشمالية الغربية في الخريف والشتاء، وفي كلتا الحالتين تنتج تيارات سريعة وقوية. وتوجد في بعض مناطق الهضبة رياح خاصة أشهرها رياح سيستان التي تدوم 120 يوما. تصل سرعة هذه الرياح إلى 60 كم في الساعة. في غرب الهضبة الإيرانية، تمطر حوالي 500 إلى 600 ملم، وفي الشمال الغربي من الهضبة الإيرانية، تمطر 250 إلى 500 ملم، وفي شمال الهضبة الإيرانية، وهي الأراضي الجنوبية لبحر قزوين. وهناك تباين كبير نتج عن هطول أمطار كثيرة بحوالي 1200 إلى 1500 ملم، و 900 ملم في مازندران، و 50 إلى 110 ملم في جنوب شرق الهضبة الإيرانية، و 150 ملم في الجنوب.

الأنهار
النهر الوحيد القابل للملاحة بين نهر السند والفرات هو نهر كارون، والذي يستخدم فقط 180 كم منه. يتدفق هذا النهر من جبال شاهارمال وبختياري، ومن نفس سلسلة الجبال، ينبع أيضًا نهر آخر يسمى زيانده رود، مما يساهم في ازدهار أصفهان. يتدفق هذا النهر من جبال تشهارمحال وبختياري (محافظة)، ومن نفس سلسلة الجبال، ينبع أيضًا نهر آخر يسمى زيانده رود، مما يساهم في ازدهار أصفهان. نهر أراس هو نهر آخر في هضبة إيران، والذي يشكل الحدود بين إيران وروسيا في شمال غرب هذه الأرض. يُطلق على أطول الأنهار الداخلية في إيران اسم قزل‌اوزن، والذي كان يُطلق عليه في العصور القديمة أمارديس. هذا النهر، بعد دخوله هشترود بالقرب من جسر منجل، أخذ اسم سفیدرود ويدخل إلى مازندران لو بحر قزوين في شرق رشت. والنهر الآخر يسمى تاجان، ويسمى أيضًا نهر هري لأنه يمر عبر هرات في أفغانستان، وكشفرود أحد روافده التي تصب في حريرود شمال مشهد. هيرمند أو هلمند هو نهر آخر في جنوب شرق إيران. ينبع هذا النهر من جبل بابا في أفغانستان ويتدفق إلى بحيرة هامون. كانت الحدود الشمالية الشرقية للهضبة الإيرانية هي نهر آمو دريا في آسيا الوسطى.

مراجع

تاريخ إيران
تضاريس آسيا الوسطى
تضاريس الشرق الأوسط
تضاريس القوقاز
تضاريس أذربيجان
تضاريس أفغانستان
تضاريس تركمانستان
تضاريس جنوب آسيا
تضاريس غرب آسيا
جغرافيا الشرق الأوسط
جغرافيا كردستان
جنوب آسيا
محافظات جغرافية طبيعية
مناطق آسيا
هضاب آسيا
هضاب باكستان
هضبات إيران

الهضبة الإيرانية


Blue Camel, 1992 çıkışlı, Rabih Abou Khalil'e ait albümdür. Kadroda Steve Swallow, Kenny Wheeler, Charlie Mariano gibi ünlü isimlerin katkıları bulunmaktadır.

Albümdeki Parçalar

1. Sahara
2. Tsarka
3. Ziriab
4. Blue camel
5. On time
6. A night in the mountains
7. Rabou-abou-kabou
8. Beirut

Rabih Abou Khalil albümleri
1992 albümleri

Blue Camel


SAS-ulykken på Tenerife 8. februar 1965 var en flyulykke med et Douglas DC-7C-charterfly ejet af SAS, der skulle lette fra Los Rodeos Airport på Tenerife med destination Kastrup Lufthavn og videre til Sverige, men da flyet kl. 22.08 forsøgte take off, nåede det knapt nok i luften inden kaptajn Jan Löf i stedet opgav forehavendet og i stedet foretog en mavelanding, der sluttede 300 meter før landingsbanens ende, hvor flyet brød i brand og udbrændte.
Alle 91 ombordværende, heraf 7 besætningsmedlemmer og i alt 30 danskere, reddede sig ud af flyet i live, omend 6 personer måtte under behandling for skader. Flyet var chartret af rejsebureauet Stjernerejser.

Årsagen til styrtet er ikke helt klarlagt, men en teori er, at landingsstellet simpelthen er blevet trukket op for tidligt, inden flyet var nået ordentligt i luften.

Eksterne henvisninger
 Mavelandingen på Tenerife - flykatastrofer.dk
 Monday 8 February 1965 Douglas DC-7C  - Aviation Safety Network

Tenerife
Tenerife
SAS Group

SAS-ulykken på Tenerife


Aceasta este o listă de filme britanice din 1971:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1971 la Internet Movie Database

Vezi și
1971 în Marea Britanie
1971 în film
1971 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1971


Le Congrès mondial de la documentation universelle s'est tenu du 16 au 21 août 1937 à Paris. Des délégués de 45 pays se sont réunis pour discuter des moyens par lesquels toute l'information mondiale, qu'elle soit imprimée, manuscrite ou sous toute autre forme, pourrait être efficacement organisée et rendue accessible.

Le congrès dans l'histoire des sciences de l'information
Le Congrès se tient au palais du Trocadéro sous les auspices de l'Institut international de bibliographie et est décrit comme  d'un mouvement général des années 1930 vers la classification de la masse croissante d'informations et l'amélioration de l'accès à ces informations. Pour la première fois dans l'histoire des sciences l'information, les moyens technologiques commencent à rattraper les buts théoriques, ce que reflètent les débats. La participation à ce congrès a été l'un des premiers projets de l'Institut américain de documentation (American Documentation Institute, ADI). Les participants discutent notamment de ce qui a été appelé plus récemment une « encyclopédie hypertexte continuellement mise à jour ». Joseph Reagle voit de nombreuses idées examinées lors de la conférence comme des précurseurs de certains objectifs et normes clés de Wikipédia .

Microfilm
La principale résolution adoptée par le congrès proposait que les microfilms soient utilisés pour rendre l'information universellement disponible. Watson Davis, président de la délégation américaine et président de l'ADI, fait observer que le volume d'informations produites crée de difficiles problèmes d'accès et de conservation, mais que ceux-ci peuvent être résolus par l'utilisation des microfilms. Il déclare :Le plus immédiat et le plus simple à mettre en œuvre est le microfilmage des documents dans les bibliothèques sur demande. Il deviendra pratique et économique d'envoyer à un emprunteur potentiel de documents une petite bande de microfilm qu'il gardera en sa possession de façon permanente au lieu d'un livre d'emprunt, qui impliquerait de le harceler pour qu'il le rende avant qu'il n'ait eu la chance de l'utiliser efficacement. Je crois que les machines à lire les microfilms deviendront aussi courantes que les machines à écrire dans les bureaux et les laboratoires. Si les principales bibliothèques et centres d'information du monde coopèrent à ces « services de bibliofilms », comme on les appelle, s'ils échangent des commandes et ont des méthodes, des formulaires de commande, des formats de microfilms et des méthodes de production standard et des prix comparables sinon uniformes, les ressources de n'importe quelle bibliothèque seront mises à la disposition de n'importe quel universitaire ou scientifique partout dans le monde. Toutes les bibliothèques coopérantes fusionneront en une seule bibliothèque mondiale sans perte d'identité ou d'individualité. La documentation mondiale deviendra accessible même au chercheur le plus isolé et le plus individualiste.Le Congrès hébergeait deux expositions distinctes sur le microfilm : l'une montrant du matériel utilisé à la Bibliothèque nationale de France et l'autre, coordonnée par l'université de Chicago, consistant en un laboratoire complet, avec des appareils à microfilmer, une chambre noire et divers types de machines de lecture. Emanuel Goldberg présente un des premiers appareils de Microphotographie, inventé par lui-même.

D'autres résolutions adoptées par le Congrès concernaient des normes uniformes pour la préparation des articles, pour le classement des livres et autres documents, pour l'indexation des journaux et périodiques et pour la coopération entre les bibliothèques.

H. G. Wells
Dans son allocution donnée au Congrès, H. G. Wells rappelle son idée du cerveau mondial, lequel fait figure de précurseur des idées proposées par d'autres délégués. Il relie explicitement les projets en discussion au travail des encyclopédistes :Je parle d'un processus d'organisation mentale à travers le monde que je crois aussi inévitable que tout peut l'être dans les affaires humaines. Toutes les détresses et les horreurs du temps présent sont foncièrement intellectuelles. Le monde doit se ressaisir, et ce [Congrès] est le début de ses efforts. La civilisation est un Phénix. Il périt dans les flammes et même en mourant, il renaît. Cette synthèse de connaissances sur laquelle vous travaillez est le début nécessaire d'un nouveau monde.

 Il est bon de se retrouver ici à Paris où la première encyclopédie importante a été rédigée. Il serait impossible de surévaluer notre dette envers Diderot et ses associés.

Autres participants
Les participants au Congrès comprenaient des auteurs, des bibliothécaires, des universitaires, des archivistes, des scientifiques et des éditeurs. Certaines des personnes notables présentes non mentionnées ci-dessus étaient:

Voir aussi

 Congrès
 Sciences documentaires
 Science de l'information
 International Encyclopedia of Unified Science § Congrès internationaux pour l'unité de la scienceLe Troisième Congrès international pour l'unité de la science s'est tenu à Paris quelques semaines avant le Congrès mondial de la documentation universelle

Notes et références

Conférence internationale
Science de l'information


أغنية أوكارينا  هو اسم المعزوفة التي سجلها عام 1991 الموسيقيان جان فيليب أودين ودييغو مودينا. نشرت كأول معزوفة في أول ألبومهم الذي يحمل عنوان أوكارينا الذي حصل على نجاح كبير في فرنسا واحتل المرتبة الأولى  ألّف هذه المعزوفة المنتج بول دو سانفيل الذي كان قد أنتج لريشارد كليدرمان مقطوعة نزهة لأدلين التي حققت نجاحاً كبيرًا.

مراجع

أغان منفردة أولى
أغان منفردة حققت المركز الأول في فرنسا
أغان منفردة في 1991
أغاني 1991

أوكارينا (أغنية)


Kontrast je uspoređivanje po suprotnosti. Njegovom primjenom, suprotne pojave jače su izražene.

Ovo je specijalna vrsta uspoređivanja. Ovdje se uspoređivanje ne radi po sličnosti, već po suprotnosti, čime se vrlo izrazito ističu oba člana koja ga čine zasnivajući se na u slikarstvu poznatom postupku slikanja crno-bijelo ili slikanja komplementarnim bojama. Kao što se kontrasne boje u slikarstvu lijepo nadopunjuju, a opet svaka za sebe izrazitije djeluje, tako se i u književnosti kontrastom postiže vrlo izrazita konkretizacija slike.

Kontrast izaziva i vrlo jak emocionalni utisak i kao cjelina i posebno sa svakim svojim dijelom. U kontrastu se uvijek više ističe onaj član na koji pjesnik stavlja misaono i emocionalno težište.

Jezikoslovlje
Slikarstvo

Kontrast


Via Appia é um filme alemão de 1989 do gênero drama, escrito e dirigido por Jochen Hick.

Rodado nas cidades do Rio de Janeiro, São Paulo e Hamburgo, o filme foi lançado no tradicional Max-Ophüls Festival, edição de 1989, em Saarbrücken (festival para cineastas estreantes da Alemanha, Áustria e Suíça).

Com a técnica da "câmera subjetiva", o diretor utiliza um equipamento de 16 mm para realizar cenas reais dos pontos underground da cidade do Rio de Janeiro da década de 1980.

Enredo
Frank, um comissário de bordo alemão da empresa Lufthansa retorna ao Brasil para reencontrar o garoto de programa que o contaminou com o vírus da AIDS. Com a ajuda de uma equipe de televisão alemã, que produz um documentário sobre o mundo underground da prostituição masculina na cidade carioca, ele visita pontos gays, como saunas, a boate "Galeria Alaska" e a Via Appia (apelido de rua com pontos de prostituição gay e que da nome ao filme) com um contratado (José, um garoto de programa) para a empreitada de localizar esse rapaz que tem o seu nome de guerra de Mário.

Elenco
Peter Senner - Frank
Guilherme de Pádua - José
Yves Jansen - diretor da TV alemã
Margarita Schmidt - Lucia
José Carlos Berenguer - Sergio
Gustavo Motta - Ulieno
Luiz Kleber - Mário

Filmes com temática LGBT de 1989
Filmes com temática LGBT da Alemanha
Filmes da Alemanha de 1989
Filmes gravados na cidade do Rio de Janeiro
Filmes gravados em Hamburgo

Via Appia (filme)


An Damasonium constrictum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sergei Vasilievich Juzepczuk. An Damasonium constrictum in nahilalakip ha genus nga Damasonium, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Damasonium

es:Damasonium constrictum

Damasonium constrictum


Rossella Giglio (* 17. April 1955 in Marsala) ist eine italienische Klassische Archäologin. Sie hat sich besonders seit 2009 im Zusammenhang mit den Ausgrabungen in der Provinz Trapani an Siziliens Westküste einen besonderen Namen gemacht und ist seit Juli 2007 Leiterin der Arbeitsstelle Archäologie (Unità Operativa VIII per i Beni Archeologici) in der regionalen Soprintendenza per i Beni Culturali ed Ambientali (Soprintendenza BB.CC.AA.) für die Provinz Trapani. In dieser Funktion übt sie auch die Fachaufsicht über die archäologischen Fundstätten auf der im Besitz der Fondazione Giuseppe Whitaker in Palermo befindlichen Insel Mozia aus.

Ausbildung
Nach ihrer Allgemeinen Hochschulreife studierte Giglio zunächst an der Universität Palermo Klassische Literatur. Nach dem Abschluss 1978 und 1979 war sie Teilnehmerin an der Konservierung und Restaurierung des punischen Schiffes, das vor der Küste Mozias gehoben worden war und an weiteren Projekten. So war sie in der Zeit von 1979 bis 1986 an der Katalogisierung der archäologischen Funde auf Mozia beteiligt. Parallel studierte sie an der Universität Catania und schloss dort ihr Aufbaustudium der Archäologie 1980 mit dem Diplom ab. Anschließend arbeitete sie als Wissenschaftliche Mitarbeiterin, Dozentin und Autorin von Fachaufsätzen.

Berufliche Aktivitäten
1987 hatte sie den Einstellungswettbewerb (concorso) für die Planstelle eines archäologischen Fachreferenten in der Altertümerverwaltung der Region Sizilien gewonnen, aber erst 1990 wurde sie in die Planstelle eingewiesen und der Dienststelle in Trapani zugeteilt. 1999 wurde sie als Abteilungsleiterin für Archäologische Denkmalpflege an das Centro Regionale per la Progettazione ed il Restauro (Regionalzentrum für Projektierung und Restaurierung) in Palermo versetzt. 2001 kehrte sie als Fachreferentin an die Soprintendenza in Trapani zurück, wo sie im September 2004 die Abteilungsleitung übernahm.  Ein Jahr später wurde sie Leiterin der Archäologischen Abteilung bei der Soprintendenza del Mare in Palermo, der für ganz Sizilien zuständigen Dienststelle für Unterwasserarchäologie. Seit Juli 2007 ist sie wieder Leiterin der Archäologischen Abteilung bei der Soprintendenza in Trapani.

Von Anfang ihrer beruflichen Tätigkeit an war sie für verschiedene Gremien Beraterin in Sachen Archäologie und erhielt im Zusammenhang mit ihrer Arbeit diverse regionale Auszeichnungen. Außerdem wurde sie im In- und Ausland als Kuratorin verschiedener Ausstellungen und als Referentin auf Tagungen beauftragt und war Leiterin verschiedener wissenschaftlicher Forschungsaktivitäten in Zusammenarbeit mit Universitäten und italienischen und internationalen Instituten.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 mit Ole Crumlin-Pedersen, Honor Frost: Fenici e vichinghi: le navi, Museo archeologico regionale "Baglio Anselmi", Marsala 1993
 Interventi conservativi sui mosaici nel territorio trapanese e nuove scoperte, In: Colloquio dell'Associazione Italiana per lo studio e la conservazione del mosaico, 2004
 Mozia Lilybaeum, Anselmo Editore, Trapani 2008, ISBN 978-88-88246-15-4

Weblinks
 Unità operativa VIII der Soprintendenza in Trapani die derzeitige Dienststelle von Frau Giglio
 Lebenslauf auf den Seiten der Region Sizilien, 44 Seiten, PDF; mit Darstellung der Forschungsprojekte und Publikationsverzeichnis
 Berichte über Rossella Giglio bei Liquida. Le voci del web
 Veröffentlichungen von Rossella Giglio im Opac des Servizio bibliotecario nazionale

Einzelnachweise

Klassischer Archäologe
Person (Trapani)
Italiener
Geboren 1955
Frau

Rossella Giglio


An Festuca durandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clauson. An Festuca durandii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca durandii


Johann Bergmüller ist der Name folgender Personen:

* Johann Bergmüller (Kunsthandwerker, 1657) (1657–1737), deutscher Kunsthandwerker
 Johann Bergmüller (Kunsthandwerker, 1738) (1738–1792), deutscher Kunsthandwerker
 Johann Andreas Bergmüller (vor 1715–nach 1738), deutscher Maler und Bildhauer
 Johann Baptist Bergmüller (1724–1785), deutscher Maler, Kupferstecher, Kunsthändler und Verleger
 Johann Georg Bergmüller (1688–1762), deutscher Maler

Johann Bergmüller


Darien Lakes State Park is a  state park in western Genesee County, New York, near Darien Center. The park entrance is on Harlow Road, north of U.S. Route 20.

Park description
The park has 154 campsites, the majority with electrical hookups, and operates primarily as a campground. This portion of the park is open seasonally and mostly accommodates RV and trailer camping, although tent camping is available as well.

Besides the campground, the park also offers a beach on  Harlow Lake, picnic tables, a playground, recreation programs, a nature trail, hiking and biking, a bridle path, fishing, cross-country skiing and snowmobiling. Seasonal small game and deer hunting is allowed with the proper permit.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Darien Lakes State Park

State parks of New York (state)
Parks in Genesee County, New York

Darien Lakes State Park


Franz Fidel Bröchin (* 5. April 1736 in Rheinfelden AG; † 24. August 1799 ebenda) war ein Schweizer Kirchenmaler des Rokoko.

Leben
Franz Fidel Bröchin entstammte einer im vorderösterreichischen Rheinfelden ansässigen Familie. Über die Lebensumstände ist wenig bekannt. Stilistisch steht er als Freskant Franz Joseph Spiegler nahe, zeigt gleichzeitig auch Wiener Einflüsse. In Minseln legte er für die Ausmalung der Kirche St. Peter und Paul einen Kostenvoranschlag  von 500 Gulden vor und unterlag dem wesentlich günstigeren Konkurrenten Gotthard Hilzinger aus Waldshut. In den 1760er und 1770er Jahren malte er in Kooperation mit den Vorarlberger Stuckateuren Lucius Gams und Johann Martin Fröwis Kirchen im Aargau, am deutschen Hochrhein und im Bodenseegebiet aus. Bröchins Hauptwerk sind die Fresken von St. Remigius in Mettau, die zu den besten Arbeiten ihrer Zeit am Hochrhein gezählt werden dürfen.

Werke
 Vergoldungen und Zierrat am Hochaltar in der Pfarrkirche St. Peter und Paul von Minseln, 1762/1763
 Wand- und Deckenfresken in der St.-Martins-Kirche (Rheinfelden AG), 1769/1772
 Deckenfresken in der Pfarrkirche St. Remigius in Mettau, 1773/1776

Einzelnachweise

Literatur
 Sutter, Konrad: Gotthardt Hilzinger (1718- 1781). Zum Leben u. Wirken des Waldshuter Barockmalers. – Badische Heimat. 60, Heft 4, 1980, S. 71–82
 Raimund Kolb: Franz Joseph Spiegler. 1691-1757. "Barocke Vision über dem See". Erzähltes Lebensbild und wissenschaftliche Monographie. Bergatreute 1991. ISBN 3-89089-019-9

Weblinks
   Rundgang durch das Kirchenschiff von St. Martin in Rheinfelden AG

Maler (Schweiz)
Maler des Rokoko
Freskant
Schweizer
Geboren 1736
Gestorben 1799
Mann

Franz Fidel Bröchin


Carl Friedrich Wilhelm Streib (* 31. Dezember 1822 in Coburg; † 9. Oktober 1888 ebenda), in der Literatur auch nur Wilhelm Streib, war ein deutscher Architekt und Baumeister in Diensten von Herzog Ernst II. von Sachsen-Coburg und Gotha.

Leben und Wirken
Carl Friedrich Wilhelm Streib besuchte als ältester Sohn von Landesbaumeister Friedrich Streib das Gymnasium Casimirianum in Coburg und begann nach Abschluss der Schulausbildung 1841 ein Architekturstudium in Paris. Das Studium, das er 1845 abschloss, beinhaltete auch eine praktische Ausbildung an Pariser Kirchenbauten.

Hofbaumeister
Durch Vermittlung seines Vaters wird Streib am 29. Juli 1845 beim herzoglichen Bauamt in Coburg als Assistent eingestellt. Er erhielt als ersten Auftrag, einen Bauplan zum Aufbau der abgebrannten Kirche in Neustadt bei Coburg anzufertigen. Bereits vier Monate später wurde er zum Bauconducteur befördert und im April 1847 als Leiter des Hofbauwesens vereidigt. Zu seinem Aufgabengebiet gehörten insgesamt 76 Bereiche, für die er verantwortlich zeichnete. Neben der Beobachtung des allgemeinen Erhaltungszustands von Gebäuden, Wegen, Brunnen und sonstigen Realitäten sowie der Lauterbrücken oblag Streib die Veranlassung von Reparaturen an sieben herzoglichen Schlössern, dem Marstall, der Schlosswache (heute Ehrenmal), dem 1945 zerstörten herrschaftlichen Palais vor dem Ketschentor und einer Reihe von Häusern, die von Angehörigen, Bedienten und sonstigen wohl gesehenen Personen des Hofs bewohnt wurden. Im August 1849 ernannte Herzog Ernst II. Wilhelm Streib zum Hofbaumeister.

Nun befasste er sich, neben den genannten Aufgaben, zusätzlich mit dem Wiederaufbau abgebrannter Kammergebäude in Oeslau und dem Wiederaufbau der einsturzgefährdeten Luther-Kapelle auf der Veste Coburg (1851). Bald nach dem Tod seines Vaters im April 1852 übertrug man zusätzlich dessen Aufgaben als Landbaumeister auf Wilhelm Streib. Im August desselben Jahres fertigte er auf Geheiß des Herzogs einen ersten Entwurf zum Bau einer künstlichen Ruine auf dem etwas südlich der Veste gelegenen Eckardtsberg, der aber von Ernst II. zunächst zurückgestellt wurde.

Trotz ständig gewachsener Aufgaben hielt sich Streibs Gehalt in sehr bescheidenen Grenzen. 1851 suchte er um eine Gehaltserhöhung nach, welche abgelehnt wurde. Er erhielt zusätzlich aber eine Chausseegeldfreikarte, damit er bei seinen Dienstreisen das anfallende Chausseegeld nicht weiter aus eigener Tasche bezahlen muss.

Nebentätigkeiten
Immer auf der Suche nach einem Nebenverdienst gründete Wilhelm Streib 1857 den Gemeinnützigen Bauverein, der zwar die lobende Zustimmung des Herzogs erfuhr, aber wenig Bautätigkeit entwickelte. Es wurde lediglich ein Haus vor dem Ketschentor gebaut und einige Scheunen vom Judentor zum Pilgramsroth versetzt. Dem im Statut des Vereins gesetzten Ziel, Arbeiterhäuser zu bauen, standen ab spätestens 1860 die Aktivitäten des konkurrierenden Alexandrinen-Bauvereins unter dem Protektorat von Herzogin Alexandrine, der Gattin Ernst II., entgegen.

Große Aufgaben
Zwischen 1851 und 1876 übertrug man Wilhelm Streib weitere Sonderaufgaben: Er fertigte 1851 Neubaupläne für die baufällige Bürglaßbrücke und entwarf die Fassade für die Reithalle am Schloßplatz. Ab 1860 leitete er die Arbeiten auf dem Ökonomiehof von Schloss Callenberg. Gleichzeitig plante und baute er das neue Landkrankenhaus an der Allee 7, das 1862 eingeweiht wurde. Dafür erhielt er zwar die Verdienstmedaille in Gold, aber wieder keine Gehaltszulage. Sie wurde ihm erst 1867 gewährt.

1872/1873 konnten schließlich Streibs Pläne für einen Turm auf dem Eckardtsberg in vereinfachter Ausführung verwirklicht werden. Anschließend widmete er sich seinem größten Projekt, dem Bau der neuen Realschule auf dem Glockenberg. Am 19. Juli 1873 wurde der Grundstein gelegt und bereits 23 Monate später konnte die Schule ihren Lehrbetrieb aufnehmen.

Lehrtätigkeit
Wilhelm Streibs Vater gründete 1814 das Friedrich Streibsche Institut für Baugewerbsleute in Coburg, einen Vorläufer der späteren Baugewerksschule und heutigen Hochschule. Schon 1839, also zwei Jahre vor seinem eigenen Schulabschluss, übernahm Wilhelm Streib Aufgaben an der Lehranstalt seines Vaters. 1851/1852 fertigte er die Entwürfe zum Ausbau des Instituts zur Baugewerksschule und wurde ab dem Semester 1856/1857 offiziell dort als Lehrer geführt. 1868 wurde ihm die Leitung der Schule übertragen, die er neben seinen beruflichen Aufgaben bis 1876 führte.

Gothaer Zeit
1877 verlieh Herzog Ernst Wilhelm Streib in Anerkennung seiner Verdienste das Ritterkreuz II. Klasse des Sächsischen Ernestinischen Hausordens. Gleichzeitig wird er nach Gotha versetzt, um dort die Leitung der Schlosshauptmannschaft, die damalige Bezeichnung für Schlösserverwaltung, zu übernehmen.

In Gotha geriet er 1880 in eine Korruptionsaffäre beim Umbau des herzoglichen Privathauses. Es wurde ihm unterstellt, sich von einer Hallenser Firma 50 % Vergabeprovision habe auszahlen lassen. Der Herzog verlangte eine Untersuchung und übergab 1882 die Sache der Staatsanwaltschaft in Gotha. Letztlich wurde Streib vom Landgericht Gotha freigesprochen und auch die beantragte Revision beim Reichsgericht in Berlin wurde 1883 abgelehnt. Damit war zwar der Freispruch rechtskräftig, doch Streibs Reputation war dahin. Er reichte um seine Pensionierung ein, die ihm umgehend gewährt wurde.

Veröffentlichungen
Gleich nach seiner Pensionierung wohnte Wilhelm Streib wieder in Coburg im Haus Festungsstraße 3 und ab 1887 im Haus Zinkenwehr 1. Er veröffentlichte Anfang 1888 seine aus mehreren Mappen bestehende lithographische Arbeit Das alte Coburg mit Zeichnungen und darauf bezogenen Beschreibungen.

Jacob Lindner, zur gleichen Zeit herzoglicher Bauinspektor in Coburg, bezichtigte Wilhelm Streib nach Erscheinen seines Werks des Plagiats. Lindner behauptete, Streib habe fünf Blätter bis auf einige Kleinigkeiten zum großen Teil genau nach seinen eigenen Zeichnungen abgefasst. Dieser Vorwurf konnte nicht mehr entkräftet werden, da Streib kurz darauf im Oktober 1888 starb.

Der Verleger Emil Rädlein teilte 1918 mit, dass die Sammlung der von Streib autographierten Blätter schon vollständig vergriffen und eine Neuauflage unmöglich sei.

Bauwerke
Streibs Bauwerke prägen bis heute das Coburger Stadtbild und zählen zu den denkmalgeschützten Bauten der Stadt. In Coburg wurden folgende Bauten durch Wilhelm Streib geplant und ausgeführt:

Allee 7
Am Hofbräuhaus 2 (eigenes Wohnhaus)
Falkeneggstraße 10 (Schloss Falkenegg)
Goethestraße 1
Herrngasse 5
Ketschengasse 54
Spitalgasse 12 (das abgebrochene Haus mit den Atlanten)
Zinnenmauer in der Unteren Anlage

Bärenturm (Anbauten)
Untere Realschulstraße 2 (Ernestinum)
Zinnenmauer in der Allee
Hofgarten
Eckardtsberg 15a (Eckardtsturm)
Hinterer Glockenberg (Friedhof)
Denkmal Ernst I auf dem Schlossplatz (Sockel und Rondell)

Literatur
Helmut Wolter: Raum - Zeit - Coburg Band 1: Coburger Architekten und Baumeister 1820 –1920. Dr. Peter Morsbach Verlag, Regensburg 2011, ISBN 978-3-937527-38-3
Peter Morsbach, Otto Titz: Stadt Coburg. Ensembles-Baudenkmäler-Archäologische Denkmäler. Denkmäler in Bayern. Band IV.48. Karl M. Lipp Verlag, München 2006, ISBN 3-87490-590-X

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Person (Coburg)
Träger des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens (Ritter II. Klasse)
Deutscher
Geboren 1822
Gestorben 1888
Mann

Carl Friedrich Wilhelm Streib


De Round Rock Express er et Minor league baseballhold fra Round Rock (forstad til Austin), Texas. De spiller i den Southern Division i American Conference of the Pacific Coast League. Deres stadion hedder Dell Diamond. De er relateret til Houston Astros.

Sport i Texas
Baseball i USA

Round Rock Express


Humberstone est un patronyme porté notamment par ;

 H. Bruce Humberstone (1901-1984), réalisateur, producteur et acteur américain ;
 Holly Humberstone (1999-), auteure-compositrice-interprète pop britannique ;
 James Thomas Humberstone (1850-1939), ingénieur chimiste anglais ;
 John Humberstone, tireur sportif australien ;
  (1836-1922), personnalité politique canadienne.

Humberstone


නත්තල් සුබපැතුම් පත් යනු දරුවන් අතර ඉතා ජනප්‍රිය දෙයකි . එම පුරුද්ද 1843 එංගලන්තයේ ශ්‍රීමත් හෙන්රි කෝල්  විසින් ආරම්භ කරන ලදි  .

නත්තල් සුබපැතුම් පත්


Tulpen uit Istanboel (Íslenska Túlipanar frá Istanbúl) er ævintýri um Sval og Val eftir hollenska listamanninn Hanco Kolk frá árinu 2017. Sagan var gefin út í ritröðinni Sérstakt ævintýri um Sval... (hollenska Robbedoes door…) en kom einungis út á hollensku öfugt við aðrar bækur sagnaflokksins sem gefnar hafa verið út bæði á frönsku og hollensku. Sagan hefur ekki verið þýdd á íslensku frekar en önnur tungumál.

Söguþráður

Sagan hefst snemma árs 1960 í borginni Rotterdam. Svalur  og Valur halda til fundar við  Sveppagreifann en honum og þremur félögum hans af sviði vísindanna hafa borist leynileg skilaboð um að prófessor Petrow frá Sovétríkjunum hafi ákveðið að flýja vestur yfir Járntjaldið og hafist nú við á hóteli í Istanbúl.

Einn vísindamannanna í hópnum, Trappist að nafni, er mikill áhugamaður um sögu túlipanans og stingur upp á að slá tvær flugur í einu höggi. Þar sem 400 ár séu liðin frá því að fyrsti túlípanalaukurinn var fluttur frá Tyrklandi til Hollands, mætti minnast atburðarins með því að líkja eftir upprunalegu hestvagnaferðinni með hann og koma um leið Petrow í gegnum Evópu með leynd. Þetta er afráðið og fylgja þeir Svalur og Valur hinum sérlundaða Trappist í ferðina.

Í Istanbúl kemur í ljós að verkefnið er flóknara en ætlað var. Allar leyniþjónustur heimsins hafa sent fulltrúa sína á vettvang. Háskalegastur er þó hinn alræmdi njósnari Ljew Ljow frá KGB. Hann minnir raunar töluvert á James Bond og er mikill kvennabósi. Að auki hefur Ljew Ljow yfir að búa augnlinsum í ýmsum afbrigðum sem geta heillað fólk, dáleitt það eða fengið til að ljóstra upp leyndarmálum.

Svalur og Valur ákveða að yfirgefa borgina í skyndi ásamt ökumanni hestvagnsins, Trappist, Petrow prófessor og konu hans. Á leiðinni reyna leyniþjónustumenn frá mörgum löndum að veita þeim fyrirsát eða egna fyrir þá gildrur. Í ljós kemur að ökumaðurinn er sjálfur á vegum leyniþjónustu Benelúxlandanna.

Félagarnir verða sífellt sannfærðari um að svikari sé í þeirra röðum. Þá grunar Trappist og eyðileggja túlípanalaukinn dýrmæta í misheppnaðri tilraun til að sanna sekt hans. Þá heyra þeir á tal Petrows og konu hans, þar sem Petrow hlær að flónsku þeirra að halda að hann sé frægur vísindamaður. Svalur og Valur sannfærast um að leiðangurinn sé klúður frá upphafi til enda. Þeir komast þó að lokum við illan leik til Rotterdam á fund Sveppagreifans.

Þar kemur misskilningurinn í ljós. Prófessor Petrow reynist vera hin þögla eiginkona en ekki kjaftagleiði naggurinn sem karlremburnar Svalur og Valur höfðu gefið sér að væri vísindamaðurinn. Það verða fagnaðarfundir en þó lýkur ævintýrinu með einum lokabardaga þar sem Ljew Ljow reynir að dáleiða prófessor Petrow á brott með sér en Svalur kemur til bjargar.

Fróðleiksmolar
 Í bókinni eru vísanir til raunverulegra atburða í sögu Hollands. Sagan hefst þegar undirbúningur fyrir blómasýninguna Floriade stendur sem hæst en hún vakti heimsathygli. Í tengslum við hana var útsýnisturninn Euromast reistur og kemur hann talsvert við sögu í lokin.

 Vísanir í fyrri ævintýri Svals og Vals eru nokkrar í bókinni en flestar almennar. Þannig stingur Sveppagreifinn upp á að frelsa prófessor Petrow með köfunarhylkinu úr Svamlað í söltum sjó. Einn leyniþjónustumaðurinn dulbýr sig með (gúmmígrímum líkt og í bókinni La mauvaise tête og undirokaðir íbúar í ótilgreindu Austur-Evrópulandi sem Svalur og Valur heimsækja minna mjög á Neyðarkall frá Bretzelborg.

 Hanco Kolk er margverðlaunaður hollenskur myndasöguhöfundur. Hann er kunnastur fyrir stakar skopteikningar og styttri sögur, en hefur einnig sent frá sér myndskreyttar ferðasögur, meðal annars um borgina Istanbúl.

 Ekkert bendir til að Túlipanar frá Istanbúl komi út á frönsku, þótt sú hafi orðið raunin með Spirou in Berlin sem var upphaflega skrifuð fyrir  þýskan markað. Hafa báðar bækurnar þó fengið bestu viðtökur gagnrýnenda. Möguleg ástæða er sú að sögusviðið er lítið gert úr belgískum uppruna söguhetjunnar en hollenskar táknmyndir í öndvegi. Slíkt hefur löngum verið viðkvæmt mál hjá útgáfufyrirtækinu Dupuis.

Svalur og Valur

Bókaárið 2017

Tulpen uit Istanboel


Astragalus aksuensis es una  especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las leguminosas. Se encuentra en Asia.

Descripción
Es una planta herbácea que alcanza un tamaño de 50 a 100 cm de altura, con pelos basifijos. Los tallos en la base de 3-5 (-7) mm de grosor, glabros o a veces en la parte baja con muy poco pelo blanco. Las hojas de 8-12 cm, con el raquis glabro; con estípulas verdes, de 10-18 mm, glabras o ciliadas; los foliolos en 3 o 4 (o 5) parejas, estrechamente elípticas a ovadas estrechas, de 2-6 × 0.5-1.8 cm, glabras en ambas superficies, el ápice agudo a obtuso. La inflorescencia en forma de racimos con muchas flores, de 6-16 cm; el pedúnculo de 6-20 cm, glabro; brácteas verdes. Los pétalos amarillos.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el matorral xerófilo, en los bosques, entre restos de rocas, piedras, en la zona de media montaña, en Sichuan, Xinjiang, Kazajistán, Kirguistán, Pakistán, Tayikistán y Uzbekistán.

Taxonomía
Astragalus aksuensis fue descrita por Alexander von Bunge y publicado en  Mémoires de l'Académie Impériale des Sciences de Saint Pétersbourg, Septième Série (Sér. 7) 15(1): 30, en el año 1869.
Etimología
Astragalus: nombre genérico derivado del griego clásico άστράγαλος y luego del Latín astrăgălus aplicado ya en la antigüedad, entre otras cosas, a algunas plantas de la familia Fabaceae, debido a la forma cúbica de sus semillas parecidas a un hueso del pie.

aksuensis: epíteto latino
Sinonimia
Phaca bracteosa Kar. & Kir.
Astragalus bracteosus Boissier & Noë (1856).

Referencias

aksuensis
Flora de Asia central
Plantas descritas en 1869
Plantas descritas por Bunge

Astragalus aksuensis


FK Pofalićki Sarajevo je nogometni klub iz Sarajeva, Bosne i Hercegovine. Trenutno se natječe u Prvoj nogometnoj ligi Kantona Sarajevo.

Povijest
Klub je osnovan 1936. godine. Većinu svog postojanja proveo je u nižim rangovima jugoslavenskog i bosanskohercegovačkog nogometa. U sezoni 2013./14. osvaja Prvu nogometnu ligu Kantona Sarajevo nakon što je u finalu play-offa bio bolji od NK SAŠK Napredka Sarajevo.

Uspjesi
Prva liga KS
 (1): 2013./14.

Izvori

Vanjske poveznice
 FK Pofalićki Sarajevo na transfermarkt.co.uk

Pofalićki
Pofalićki

FK Pofalićki Sarajevo


Radio Disney Latinoamérica é uma rede de música pop e rock de propriedade da The Walt Disney Company América Latina, uma subsidiária da The Walt Disney Company, que é transmitida em vários países da América Latina. A emissora é voltada principalmente para jovens e adolescentes.

Disponibilidade

A Radio Disney está disponível na Argentina, Bolívia, Brasil, Chile, Costa Rica, República Dominicana, Equador, México, Panamá, Paraguai, Peru e Uruguai.

Separação do México em 2019
Em 26 de dezembro de 2019, a Disney e seu parceiro mexicano, Grupo ACIR, anunciaram que estavam encerrando mutuamente seu relacionamento, que cobria doze cidades mexicanas. Dez das doze estações da Radio Disney foram transferidas para o formato pop substituto do ACIR, Match.

No entanto, a Radio Disney afirmou em um comunicado à imprensa que retornaria em novas estações em 2020. Um artigo atribuiu a separação a "três concorrentes diretos de formato e um aumento impressionante no consumo do Spotify no mercado-chave da Cidade do México". A Radio Disney voltou ao país no dia 1 de fevereiro de 2020, exclusivamente na estação XHFO-FM da Cidade do México.

Estações

Slogans
 "Aquí está tu música" (antigo) ("Aqui está a sua música")
 "Escucha eso que quieres sentir" (2008–presente) ("Ouça o que você quer sentir")
 "A rádio que te ouve" (Brazil) (2010–presente)
 "La radio que te escucha" (Máxico) (2013–2019; 2020-presente) ("A rádio que te ouve")

Notas
 A Radio Disney Bolivia é uma joint venture entre a The Walt Disney Company América Latina e a Empresa de Comunicaciones del Oriente.

Ligações externas

América Latina
Estações de rádio da Argentina
Empresas de mídia da Argentina
Estações da Radio Disney

Radio Disney (América Latina)


Lindy Waters III, né le  à Norman dans l'Oklahoma, est un joueur américain de basket-ball évoluant au poste d'arrière.

Biographie

Carrière universitaire
Entre 2016 et 2020, il joue pour les Cowboys d'Oklahoma State.

Carrière professionnelle

Thunder d'Oklahoma City (depuis février 2022)

Le 12 février 2022, il signe un contrat two-way en faveur du Thunder d'Oklahoma City. En février 2023, son contrat two-way est converti en un contrat standard. En , Waters signe un nouveau contrat two-way avec le Thunder pour la saison 2023-2024.

Statistiques

Universitaires
Les statistiques de Lindy Waters III en matchs universitaires sont les suivantes :

|-
| align="left"| 2016-2017
| align="left"| Oklahoma State
| 23 || 12 || 16.0 || .495 || .442 || .714 || 1.8 || .8 || .6 || .0 || 5.7
|-
| align="left"| 2017-2018
| align="left"| Oklahoma State
| 35 || 31 || 27.1 || .443 || .373 || .768 || 3.7 || 2.0 || .9 || .4 || 8.7
|-
| align="left"| 2018-2019
| align="left"| Oklahoma State
| 32 || 32 || 33.8 || .437 || .448 || .878 || 4.2 || 2.8 || 1.3 || .2 || 12.2
|-
| align="left"| 2019-2020
| align="left"| Oklahoma State
| 31 || 30 || 31.7 || .381 || .317 || .825 || 4.2 || 2.4 || 1.2 || .1 || 10.5
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" colspan="2"| Carrière
| 121 || 105 || 27.9 || .427 || .390 || .817 || 3.6 || 2.1 || 1.0 || .2 || 9.5

Notes et références

Liens externes

Joueur américain de basket-ball
Naissance en juillet 1997
Naissance à Norman (Oklahoma)
Joueur de basket-ball des Cowboys d'Oklahoma State
Joueur du Thunder d'Oklahoma City
Joueur du Blue d'Oklahoma City
Joueur NBA non drafté

Lindy Waters III


Chinampa, daha çok tarım alanı yaratmak için Aztek şehirlerinin etrafındaki bataklıkların saz ve toprak ile kurutularak adacık haline getirilmesiyle kazanılan arazilere denilir. Aztek toprak rejimi içerisinde halkın ait olduğu soya göre mülkiyeti dağıtılırdı. Chinampalar tarımsal kullanıma yönelik arazilerdi ve chinampayı eken serfin evi de chinampa üstünde olurdu.

Kaynakça

Toprak ıslahı
Aztek toplumu
Çevre koruması
Kıyılar
Su ve çevre
Mezoamerika'da tarım
Yapay adalar
Terimler
Nahuatl dili

Chinampa


Witmer est un village non incorporé et une census-designated place (CDP) du township d'East Lampeter, dans le comté de Lancaster, en Pennsylvanie. Il comprenait 492 habitants au recensement de 2010.

Géographie
Witmer se trouve au milieu du comté de Lancaster, dans la partie orientale du township d'East Lampeter. Il est bordé au sud par Smoketown et au nord-est par le township d'Upper Leacock. Il est à 1 km au nord de la Pennsylvania Route 340 et à 10 km à l'est de Lancaster, le siège du comté.

D'après l'U.S. Census Bureau, Witmer s'étend sur 3,2 km. II est arrosé à l'ouest par la rivière Stauffer Run et à l'est par le Mill Creek, affluents de la Conestoga River.

Références

Comté de Lancaster (Pennsylvanie)

Witmer (Pennsylvanie)


Les Orthotylinae sont une sous-famille d'insectes hemiptères de la famille des Miridae.

Systématique
La sous-famille des Orthotylinae a été créée en 1916 par l'entomologiste américain Edward Payson Van Duzee (1861–1940).

Liste des genres et tribus
Selon  :

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Miridae

Orthotylinae


Letitia steht für:
 Letitia (Schiff, 1912), britisches Passagierschiff, 1917 versenkt
 Letitia (Schiff, 1925), britisches Passagierschiff, 1960 verschrottet

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Letitia (Kentucky)
 Letitia (North Carolina)
 Letitia (Oklahoma)

folgende Gewässer:
 Lake Letitia, See in der Region Canterbury, Neuseeland

Siehe auch:
 Laetitia

Letitia


Emilio Dublanc (La Plata, 1911 – Ciudad de Buenos Aires, 1990) fue un compositor músico argentino que, junto con Carlos Guastavino, Alberto Ginastera, y otros compositores, se ubica como uno de los grandes expositores del nacionalismo romántico Argentino.

Entre sus obras se pueden encontrar gran cantidad de obras instrumentales y corales, siendo mayormente conocido por estas últimas. En su escritura rescata elementos de la tradición popular Argentina, siendo esto apreciable no solo en plano musical, sino también en otros aspectos como en el uso de poesías nacionales para la lírica de sus composiciones vocales.

Entre sus obras se destacan:

-La Estrella (para coro de niños)

-10 composiciones corales (op.28, para voces mixtas)

-Pajarín carpintero (op. 47, para coro a 3 voces)

-Acuarela porteña (op. 54, para orquesta sinfónica)

Referencias

Compositores de música clásica de Argentina del siglo XX
Compositores de música clásica de Argentina

Emilio Dublanc


Der Neuseeländische Langflossenaal (Anguilla dieffenbachii), engl.: Longfinned Eel, ist eine der drei großen auf Neuseeland lebenden Aalarten. Die anderen beiden Spezies sind der Kurzflossen-Aal (Anguilla australis) und der vor kurzem eingeführte Australische Langflossenaal (Anguilla reinhardtii). Der Neuseeländische Langflossenaal gehört mit zu den längsten und mit einem Höchstalter von bis zu 100 Jahren zu den langlebigsten Aalarten der Welt.

Vorkommen
Im Gegensatz zum Europäischen Aal bevorzugt der Neuseeländische Langflossenaal schnellfließende klare Bäche mit Steingrund. Anguilla dieffenbachii kommt endemisch nur auf Neuseeland und den  Chathaminseln zwischen den  Breitengraden 34°S – 47°S  vor. Neuseeländische Langflossenaale überwinden auf ihren Laichwanderungen große Distanzen von Tieflandgewässern bis zu Hochlandseen.

Beschreibung
Der Neuseeländische Langflossenaal kann bis zu 180 cm  und über 25 Kilogramm schwer werden. Es existieren auch unbestätigte Berichte, in welchen von 2 Meter langen Tieren mit über 50 Kilogramm Lebendgewicht die Rede ist. Der schwerste bisher mit der Angelrute gefangene Neuseeländische Langflossenaal stammte aus dem Jahr 1981, wog 15 Kilogramm und wurde im Selwyn River gefangen. Die Aale haben eine dunkelgraue bis schwarze Körperfärbung. Sie unterscheiden sich von anderen Aalarten durch die Länge und Anordnung ihrer Dorsal- und Analflossen. Die Geschlechtsbestimmung der Tiere kann erst ab einer Länge von 450 Millimetern vorgenommen werden.

Lebensweise
Anguilla dieffenbachii lebt wie viele andere Aalarten  katadrom. Die Fische leben im Süßwasser und wandern zum Laichen ins Meer. Diese Fortpflanzungsart führt aus populationsgenetischer Sicht zur Panmixie und zufälliger Allelverteilung. Neuseeländische Langflossenaale wachsen sehr langsam und können in Gefangenschaft eine Lebenszeit von 106 Jahren erreichen. Männliche und weibliche Tiere unterscheiden sich in Länge und Alter, sobald sie die Wanderungen zum Meer unternehmen. Männliche Tiere beginnen die Wanderung mit einem Durchschnittsalter von 23 Jahren (12–35 Jahre) und einer Durchschnittslänge von 666 Millimetern. Weibliche Tiere im Alter von 20 bis 60 Jahren und 1156 Millimetern Länge. Das durchschnittliche Wanderalter der Tiere variiert zwischen Nord- und Südinsel. Die Population der Nordinsel erreicht durch das jüngere Durchschnittsalter der Fische eine schnellere Generationszeit. Die Migration der Aale wird durch Temperatur, Wasserfluss und Lichtverhältnisse beeinflusst. Auch spielen Klimaphänomene wie El Niño eine Rolle. Man unterscheidet vier Phasen im Lebenszyklus des Neuseeländischen Langflossenaals, welche noch nicht vollständig verstanden sind. Adulte Exemplare verbergen sich häufig unter Uferaushöhlungen, Felsspalten oder verrottetem Pflanzenmaterial. Neuseeländische Langflossenaale sind Opportunisten bei der Nahrungsbeschaffung. Sie fressen unter anderem Insektenlarven und kleine Aale. Mit zunehmender Größe ernähren sie sich auch von Galaxien und Forellen. Hauptsächlich fressen sie Fische, kleine Wasservögel und Tierkadaver. Sie zeigen eine omnivore Ernährungsweise und orten ihre Beute mithilfe ihres stark entwickelten Geruchssinnes.

Wirtschaftliche Bedeutung
Der Neuseeländische Langflossenaal ist eine wichtige Proteinquelle der Māori. Heutzutage wird er frisch verzehrt oder geräuchert.  Die kommerzielle Nutzung von Anguilla dieffenbachii begann in den 1960er Jahren und erreichte eine Jahresproduktion von 2.000 Tonnen. Seit 2000 wurde auf der Südinsel und 2004 auf der Nordinsel eine Fangbegrenzungsquote mit einer bestimmten erlaubten Fangmenge eingeführt. Fang und Export von Glasaalen wurde verboten. Lange Zeit wurde vergeblich versucht, A. dieffenbachii in Aquakulturen zu halten. Die letzte Farm musste 1982 schließen. Gründe für das Scheitern waren ökonomische Probleme (ein geringer Marktpreis rechtfertigte nicht die hohen Produktionskosten bei der Aalaufzucht), eine ungleichmäßige Belieferung mit Glasaalen und eine hohe Mortalität der Tiere. Im 21. Jahrhundert wurden aufgrund eines besseren Verständnisses der Biologie von A. dieffenbachii und der schwindenden Bestände des Europäischen Aals (Anguilla anguilla) Züchtungsbestrebungen wieder aufgenommen.

Beziehung zu Menschen

Anguilla dieffenbachii wurde von den Europäern erstmals von James Cook beschrieben. Die Māori, welche den Fisch Tuna oder Taniwha nennen, verehren den Neuseeländischen Langflossenaal in zahlreichen Mythen. Er hat in ihrer Mythologie die verschiedensten Bedeutungen als  Phallussymbol oder in einer Heldensage als Gegenspieler zu Māui. In einer Legende heißt es, Māui hätte Tuna im Bett mit seiner Frau gefunden während er schlief. Andere Geschichten berichten von einem Mädchen, welches von Tuna, welcher einst ihr Haustier war, in einem Quellbrunnen vergewaltigt wurde. Ein Dorfbewohner fing Tuna und schlug ihm den Kopf ab und ein Mädchen begrub ihn im Sand. Genau an dieser Stelle wuchs kurze Zeit später eine Kokospalme. Māui hätte Tuna in zwei Hälften geteilt. Aus der einen Hälfte wurden die Süßwasseraale und aus der anderen Salzwasseraale. Taniwha heißt in der Sprache der Maori "Wasserungeheuer" oder "mächtige Person". Einen Taniwha zu töten ist nach ihren Vorstellungen zu bestimmten Zeiten ein Tabubruch, der mit einem Fluch belegt ist. Teilweise werden die Fische von den Ureinwohnern Neuseelands in isolierten Teichen gehalten, wo sie täglich gefüttert werden und ein hohes Alter erreichen können. Die Maori begegnen den Tieren mit Respekt und Verehrung. Andere Tiere werden in frei zugänglichen Gumpen eines Baches oder Flusses gehalten, wo sie ungehindert ihre Laichwanderung aufnehmen können. Durch die regelmäßigen Fütterungen sind die Aale stark an den Menschen gewöhnt und haben ihre Scheu verloren. Gegenüber Menschen sind sie nicht aggressiv, nur bei der Fütterung mit der Hand kann es jedoch unabsichtlich zu Bissverletzungen kommen.

Weblinks

 Importance of Tuna to Maori.
 Maori Eels.
 Potangaroa: The Longfin Eel  Tuna Kuwharuwharu - Facts, threats and how to help.
 Verbreitungskarte des Neuseeländischen Langflossenaals bei Waitakere.

Literatur
 A. M. R. Burnett: Studies on the Ecology of the New Zealand Long-finned Eel, Anguilla dieffenbachii Gray, Australian Journal of Marine and Freshwater Research 3(1) 32 – 63, CSIRO Publishing.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Aalartige
Speisefisch

Neuseeländischer Langflossenaal


برج الساعة ؛ وباللاتينية: Horologium هو أحد كوكبات نصف الكرة الجنوبي التي ترى مائلة جداً على الأفق الجنوبي في خطوط عرض جنوب البلاد العربية وذلك في ليالي الخريف, وهي كوكبة صغيرة وباهتة في جنوب السماء. ويعتبر شهر كانون الأول من أفضل الأوقات لمشاهدته.

ومن المجرات التي تظهر في برج الساعة: NGC 1433.

ومن التجمعات النجمية: NGC 1261.

انظر أيضا
 كوكبة البيكار
 كوكبة البوصلة البحرية

مراجع

وصلات خارجية

 موقع الكون

اكتشافات نيكولاس لويس دو لكيل
الأبراج الشرقية
الكوكبات الجنوبية
كوكبة الساعة

الساعة (كوكبة)


Branka Stilinović (Zagreb, 24. listopada 1926. — Rijeka, 4. studenog 2016.), bila je hrvatska operna pjevačica (sopran).

Životopis
Branka Stilinović završava pjevanje u glazbenoj školi Pavao Markovac , gdje je studirala kod Nade Pirnat. Prvi angažman je dobila, prije svoje karijere na pozornici, kao pjevačica i komentatorica na radio postaji Radio Zagreb. Tu je radila u periodu između 1949. i 1958. Njena premijera na pozornici odigrava se 1958., gdje kao operna pjevačica u ulozi Santuzze pjeva u Cavalleriji rusticani u Hrvatskom nacionalnom kazalištu u Rijeci.

Sjedeće godine postaje solistica Hrvatskog narodnog kazalište u Zagrebu, gdje je sve do mirovine 1979. bila stalni član opere. Na njenom repertoaru bili su mladenačko-dramatične u dramatične sopranske sladbe.

Stilinović je bila posebno cijenjena po briljantnoj visini soprana, i po sugestivnom izričaju svog glasa. Njenim scenskim nastupima pripadale su uloge: Donna Anne iz Don Giovannija, Abigaille iz Nabucca, Amelie iz Un ballo in maschera, glavna uloga iz Aide, glavna uloga u La Giocondi, Leonore u Fideliu, Senta u Ukletom Holandezu, Micaëla u Carmen, Floria Tosca u Tosci, Maddalena u Andrea Chénier, Tatjana u Jevgeniju Onjeginu, Lisa in Pikovoj dami, Marie u Prodanoj nevjesti i Jaroslavna u Knezu Igoru.

Interpretirala je i brojne uloge hrvatske opere: Irmengarde u operi Vatroslava Lisinskog Porin, obe uloge soprana (Eva i Jelana) u operi Ivana Zajca Nikola Šubić Zrinjski, ulogu Đule u operi Jakova GotovcaEro s onoga svijeta. U prosincu 1964. pjevala je u zagrebačkoj operi praizvedbu opere Jakova Gotovca Dalmaro.

Za svoje izvanredne interpretacije Eve i Jelene u Nikola Šubić Zrinjski kao i za ulogu Elisabette di Valois u Verdijevoj operi Don Carlos nagrađena je
nagradom Hrvatskog udruženja glazbenih umjetnika "Milka Trnina".

Redovno je pjevala u Beogradskoj narodnoj operi. Pored toga u inozemstvu je nastupaka u operama ili kazalištima u Kölnu, Berlinu, Baselu, Bolonji, Napulju, Budimpešti, Ateni.

Stilinović je smatrana izuzetnom koncertnom pjevačicom, posebice u izvedbi oratorija kao i u izvedbi sopranske dionice u Verdijevom Requiemu.
 Nakon završetska svoje scenske karijere radila je kao profesor na Zagrebačkom konzervatorijumu.

Stilinović se pojavljuje na Jugotonovim gramofonskim pločama u operama Ero s onog svijeta i Nikola Šubić Zrinjski. Pored toga ista izdavačka kuća objavila je njenu solo recitaciju.

Branka Stilinović preminula je 4. studenog 2016. u Rijeci u 91. godini. Posljednji ispraćaj bio je 9. studenog 2016. na zagrebačkom krematorijumu.

Literatura
 Karl J. Kutsch, Leo Riemens: Großes Sängerlexikon. Band 6: Rasa–Sutton. Vierte, erweiterte und aktualisierte Auflage. München 2003, , S. 4542.

Vanjske poveznice
 ; Branka Stilinović na discogs-u
 Branka Stilinović; Branka Stilinović na Proleksis enciklopediji

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski operni pjevači

Branka Stilinović


El Museo de las Culturas del Vino de Cataluña o VINSEUM es un museo situado en una antigua casa-palacio de los reyes de la Corona de Aragón (Palacio Real de Villafranca del Panadés), situado en la plaza Jaume I, en Villafranca del Panadés (Barcelona), España. Antiguamente se llamaba Museo de Villafranca del Panadés

El museo está integrado en la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona.

Museo
El museo cuenta con amplios fondos propios, con herramientas y utensilios antiguos y modernos, maquetas y modelos auténticos que reflejan la evolución de la tecnología aplicada a la vitivinicultura. Así, cuenta con ánforas, jarrones de cerámica, copas de estaño y de plata y ejemplares de cristalería de Bohemia, Murano o La Granja de San Ildefonso, entre otros. También hay ejemplares de artesanía de madera, odres de piel y una buena colección de porrones. El fondo dispone también de dioramas de bodegas y tabernas de Egipto y de Roma, así como de la bodega del monasterio de Poblet.

A los fondos relacionados con la vitivinicultura hay que añadir los fondos de arte, cerámica (con piezas de los siglos XII a XX), geología, paleontología, ornitología y arqueología, una de las primeras secciones del museo. Asimismo, VINSEUM cuenta con un Centro de Documentación del Mundo del Vino, un archivo musical y un importante fondo de imágenes. Cabe destacar también la colección de artes plásticas en la que el vino ocupa un papel central, con copias muy notables de artistas clásicos.

El Museo también cuenta con un módulo multisensorial llamado "La Mirada Táctil", un espacio de interpretación táctil especialmente adaptado y diseñado para los visitantes que presenten algún tipo de dificultad visual, ceguera o movilidad reducida.

Historia del edificio

La sede central del Museo se encuentra en la plaza Jaume I, números 1-5. El edificio principal es el antiguo palacio medieval de los monarcas de la Corona de Aragón (Palacio Real de Villafranca del Panadés), construido entre los siglos XII y XIII y muy modificado ulteriormente. Fue comprado por el Ayuntamiento de Villafranca en 1936 a la familia Álvarez-Cuevas para ubicar en él el Museo. A su lado se encuentra Cal Pa i Figues, un edificio adquirido posteriormente por el Museo y reconstruido completamente entre 1966 y 1975. El primer espacio ha sido recientemente reformado, mientras que en el segundo se ha instalado la exposición estable "Tast" de VINSEUM y se han acondicionado espacios para los almacenes y las oficinas.

La capilla gótica de Sant Pelegrí, contigua a Cal Pa i Figues, es un espacio rehabilitado como sala de exposiciones temporales del Museo. Quemada en 1934 y transformada en monumento a los caídos del bando franquista, se reconstruyó a inicios de la década de 1980. El 28 de agosto de 2007 se inauguró la actual reforma que ha permitido mejorar las instalaciones y adecuarla a las exigencias de los nuevos sistemas expositivos.

Por último, el Centro de Documentación del Viñedo y el Vino y el resto de archivos están instalados en el edificio de la calle de la Palma nº 24.

Referencias

Enlaces externos

 Web del Museo más grande de Cataluña
 Sitio oficial

Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Villafranca del Panadés
Museos enológicos de España
Museos de España inaugurados en 1934
Museos de España inaugurados en 2007

Vinseum


A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne predstavlja drugi rang košarkaškog prvenstva Bosne i Hercegovine. U sezoni 2005./06. je sudjelovalo jedanaest klubova, a ligu su osvojili košarkaši Brotnja iz Čitluka.

Ljestvica

Poveznice
 Košarkaški savez Herceg-Bosne

Izvori
 eurobasket.com, A-1 liga Herceg-Bosne 2005./06., pristupljeno 18. studenog 2016.

2005-06

A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne 2005./06.


කුරුප්පු ආරච්චිගේ කරුණාරත්න (කේ. ඒ. කරුණාරත්න; 1960 අප්‍රියෙල් 29– 2008 අප්‍රියෙල් 6) ශ්‍රී ලංකාවේ  හිටපු දිගු-දුර ධාවන ශූරයෙකි

1990 සිංගප්පූරුවේ පැවති සිංගප්පෝර් මැරතන් (Singapore Marathon) තරඟය, 2:21:10 ක ධාවන කාලයකින් නිම කරමින් එම වසරේ ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීමට ඔහුට හැකිවිය. 1992 ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලේ සහ 1993 ලෝක මළල ක්‍රීඩා ශූරතාව උළෙලේ, ශ්‍රී ලංකා නියෝජනය වූවේද කරුණාරත්නයි.

2008 අප්‍රියෙල් 6 වන දින, වැලිවේරියේ අවුරුදු උත්සවයක මැරතන් තරඟ ආරම්භය සනිටුහන් කල අවස්ථාවේ පුපුරා ගිය මරාගෙන මැරෙන එල්ටීටීඊ බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් ඔහු ජීවිතක්ෂයට පත්විය. ප්‍රහාරය හේතුවෙන් පුද්ගලයෝ 14 දෙනෙකුට සිය ජීවිත අහිමි වූ අතර, තවත් 90 කට වැඩි පිරිසකට තුවාල සිදුවිය. මිය ගිය අය අතර ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික මළල ක්‍රීඩා පුහුණුකරු ලක්ෂ්මන් ද අල්විස්, දේශපාලඥ ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ, සහ හමුදා නිලදාරී කර්නල් උදයධීර යන අය වූහ.

සමත්කම්
 මැරතන් තරඟ විස්තර පිළිබඳව

මේවාද බලන්න
 2008 වැලිවේරිය බෝම්බ ප්‍රහාරය

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

1960 උපත්
2008 මරණ

කුරුප්පු කරුණාරත්න


Holly Weston (Liverpool, 30 de agosto de 1985) es una actriz inglesa, más conocida por haber interpretado a Ash Kane en la serie Hollyoaks.

Carrera
En 2008 apareció en la película Filth and Wisdom, dirigida por Madonna, donde interpretó a Holly, una bailarina de ballet que trabaja como estríper y bailarina de barra en un club local.

El 28 de septiembre de 2011, se unió al elenco de la exitosa serie británica Hollyoaks, donde interpretó a Ashleigh "Ash" Kane hasta el 17 de octubre de 2013. En 2012 apareció como invitada en un episodio de la serie White Heat, donde dio vida a Leah.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Actrices de Inglaterra

Holly Weston