Cirkumhorizontalni luk može se vidjeti kada visoko na nebu lebde sitni kristalići leda u obliku šesterokutnih pločica. Zbog molekularnih svojstava vodenog leda, svi su atmosferski ledeni kristali u pravilu šesterokutne prizme čija svaka stranica leži pod kutom od 60° u odnosu na susjednu i pod 90° u odnosu na baze. Bez obzira na njihov konačan oblik i veličinu, kutevi njihovih stranica uvijek su isti i upravo su zbog te činjenice haloi, lažno Sunce i razni drugi lukovi lako predvidljivi i moguće ih je jednostavno matematički simulirati. Otuda dolaze i boje: kristalići su prizme, a znamo što se događa svjetlosti kad prolazi kroz prizmu – svaka valna duljina svjetlosti lomi se malo drugačije, pa dobivamo spektar boja.

Da bi se pojavio cirkumhorizontalni luk, na nebu se moraju nalaziti cirusi i cirostratusi. To su visoki i tanki oblaci između 5 i 10 kilometara iznad tla. Osim toga, njihovi ledeni kristalići moraju biti u obliku pločica. Ima ih jako mnogo i različitih su oblika, ali kutovi njihovih stranica uvijek su isti, a približno im je jednaka i orijentacija: njihove su baze u načelu usporedne s tlom. Sunčeva svjetlost ulazi u kristale kroz jednu od manjih, okomitih stranica, lomi se i izlazi kroz donju bazu, rastavljena na svoje sastavne boje. Rasap je čišći nego u slučaju obične duge i boje su izraženije.

Osim vrste i orijentacije ledenih kristala, još jedan uvjet mora biti zadovoljen za pojavu cirkumhorizontalnog luka: kutna visina Sunca. Zrake Sunčeve svjetlosti u kristal moraju upasti pod kutom većim od 58° da bi se mogle prelomiti i izaći kroz donju bazu. Ako je Sunce niže na nebu od toga, svjetlost ne izlazi kroz donju bazu već se odbija od nje natrag u unutrašnjost kristala. Odavde potječe tvrdnja da je cirkumhorizontalni luk "najrjeđa optička pojava u atmosferi" ili "najrjeđa vrsta ledenih haloa". To je djelomično točno i ovisi o zemljopisnom položaju promatrača.

Budući da Sunce mora biti najmanje 58° visoko na nebu da bi se vidio cirkumhorizontalni luk, on se rijetko vidi iz središnje Europe, te nikada sjevernije od Kopenhagena (koji leži na 55° sjeverne zemljopisne širine). Uvjeti stvaranja cirkumhorizontalog luka izravno ovise o broju dana u godini tijekom kojih Sunce dostiže visinu od 58° ili višu, a broj tih dana pak ovisi o zemljopisnoj širini promatrača. Na zemljopisnoj širini Zagreba, cirkumhorizontalni luk može se teoretski vidjeti tijekom nešto više od 300 sati godišnje i to oko podneva u tjednima i mjesecima oko ljetnog suncostaja (solsticija), kad je Sunce najviše na nebu. Situacija je mnogo povoljnija za promatrače na južnijim širinama: stanovnici Houstona na 30° sjeverno ovu pojavu mogu vidjeti tijekom 750 sati godišnje. Stoga je cirkumhorizontalni luk relativno rijetka pojava u većem dijelu Europe, ali češća u SAD-u koji najvećim dijelom teritorija leži između 30° i 45° sjeverne zemljopisne širine. Je li, stoga, točna tvrdnja da se radi o "najrjeđoj" atmosferskoj pojavi? Jest ako se nalazite sjevernije od 58°, ali općenito govoreći nije. Postoje brojne rjeđe pojave koje nastaju na sličan način: 46° halo, Lowitzovi, Kernovi, Parryjevi i Moilanenovi lukovi, lažno Sunce na 44° i 120°.

Dakle, uvjeti koji moraju biti zadovoljeni da bi se vidio cirkumhorizontalni luk:
 zemljopisni položaj: promatrač se mora nalaziti na zemljopisnoj širini južnije od približno 58° sjeverno;
 oblaci: na nebu se moraju nalaziti visoki i tanki cirusi i cirostratusi;
 veličina i orijentacija ledenih kristalića: oblaci moraju biti sastavljeni od kristalića leda u obliku šesterokutnih pločica čije su baze položene usporedno s tlom.
 kutna visina Sunca: Sunce mora biti 58° ili više na nebu.

Želite li vidjeti cirkumhorizontalni luk, potražite ga između travnja i kolovoza oko podneva kad je Sunce visoko na nebu i kada su na nebu prisutni oblaci iz roda cirusa. Uvijek će se vidjeti 40°-ak stupnjeva ispod Sunca.

Cirkumhorizontalni luk ne treba miješati s iridescentnim oblacima (irizacija).

Objašnjenje
Halo su svjetlosne pojave u obliku prstenova, lukova, svjetlosnih ploha, stupova i točaka, koje nastaju ako se između Sunca i Mjeseca i oka promatrača nalazi tanak sloj oblaka (cirusa ili cirostratusa) koji se sastoje od ledenih kristala. Pojava se najbolje vidi ako gustoća oblaka nije tolika da bi sakrila Sunce. Pojava haloa može nastati i onda kad se svjetlosni izvor nalazi iza oborinskih pruga iz oblaka, koje ne dosežu tlo (takozvane virge), a i u blizini tla kad je magla od ledenih kristala.

Halo se pojavljuje u različitim oblicima, a može se raspodijeliti u dvije glavne grupe: halo koji se pojavljuje u obliku kruga oko Sunca, iznutra crvenkaste boje, najčešće kutnog promjera 22° (22° halo ili mali halo), a rjeđe 46° (46° halo ili veliki halo), od kojih prvi ima i takozvana lažna Sunca ili parhelije, te halo koji nije obojen (bijel), u obliku vodoravnog kruga ili pak svijetlih stupova.

Prvu teoriju haloa dao je E. Mariotte i vezana je za prisutnost ledenih kristala u atmosferi. Ledeni se kristali pojavljuju u veoma različitim oblicima, no halo se vidi kod određenih najjednostavnijih oblika kristala, i to kod heksagonalnih pločica, heksagonalnih stupića (prizmice), katkada s heksagonalnom pločicom s obje strane, kod međuoblika kristala, na primjer kratke prizmice s otprilike jednakom visinom i širinom, kod prizmica sa šiljkom i slično.

U atmosferi različiti ledeni kristali obično zauzimaju određenu srednju orijentaciju tako da bi im otpor zraku u padu bio maksimalan i pri tom se njišu. Ustanovljeno je da pločice padaju tako da im je os c okomita, kratke prizmice orijentiraju se proizvoljno u svim smjerovima, dok duge prizmice padaju tako da im je os c vodoravna. Ledeni kristalići s bridovima većim od 0,5 μm teže da rotiraju u padu.

U teoriji haloa valja uvažavati orijentaciju glavne osi c kristala. Kad je glavna os c orijentirana vodoravno ili okomito, pojavljuje se strogo orijentirani halo, a kad je ta os orijentirana u svim mogućim smjerovima, tad se halo oblikuje u obliku vodoravnog kruga, kojemu se u središtu nalazi Sunce.

Otklon zrake nakon prolaza u ledenom kristalu jest:

Kao i kod duge, najjaču jakost (intenzitet) svjetla nakon prolaza kroz kristal pojavljuje se kod zraka koje imaju minimalni otklon Dmin što je određeno uvjetom:

gdje je: α - kut ledene prizmice (ovdje 60° ili 90°), a n - indeks loma za led.

Za razliku od duge, kod koje na istu kapljicu upadaju zrake svjetlosti pod različitim upadnim kutovima, u kristalnom oblaku potrebno je mnoštvo kristala, koji su prema upadnim zrakama izloženi pod različitim upadnim kutovima, pa samo one zrake Sunca ili Mjeseca koje upadaju pod kutom umin stvaraju svijetlu, najmanje otklonjenu zraku (druge zrake stvaraju samo blijedu opću pozadinu na udaljenosti od Sunca, koje je veće od Dmin). Većina haloa dade se objasniti jednostavnim zakonima loma svjetlosti na prizmama s kutovima 60°, odnosno 90°. Dobivanje različitih oblika haloa ovisi pod kakvim upadnim kutom zahvaćaju zrake svjetlosti pločice ili heksagonalne prizmice, odnosno kakva je orijentacija kristala.

Halo u obliku kruga oko Sunca, koji ima kutni polumjer 22° (22° halo) i kutnu širinu približno 1,5°, najčešći je od svih haloa (90% slučajeva). Nastaje otklonom na prizmicama s kutom 60° kao svjetlosni prsten, često prljavo crven ili smećkaste boje, katkada bjelkaste boje. Idući prema vanjskom rubu prstena, zapaža se bijeli veo, kojemu jakost (intenzitet) svjetlosti prema vani opada, a nastaje preklapanjem boja.

Halo u obliku prstena s kutnim polumjerom od 46° (46° halo), često lijepo obojen, obično se vidi samo u dijelovima. Nastaje minimalnim otklonom na dugim i kratkim prizmicama s kutom 90°, koje su proizvoljno orijentirane. Jakost haloa je dosta slaba.

Uz halo u obliku prstena s kutnim polumjerom od 22°, ako je oblačni pokrov cirostratusa homogen, katkada se može zapaziti takozvani parhelijski krug, koji okružuje nebo paralelno s obzorom (horizontom), a prolazi kroz Sunce i parhelije (lažna Sunca). Nastaje refleksijom na okomitim plohama pločica ili dugih prizmica, ali se rijetko pojavljuje. Na ovom se krugu na suprotnoj strani od Sunca pojavljuje protusunce (antihelij) i 60° od njega u stranu parantiheliji kao bijele svijetle mrlje nastale unutrašnjom refleksijom na kristalićima.

Uz taj halo nastaju dosta često i gornji i donji tangencijalni lukovi kosim prolazom zraka svjetlosti s obzirom na glavnu ravninu dugih prizmica s kutom 60°, te lažna Sunca ili pasunca, odnosno pamjeseci (parheliji i parselene), također kosim prolazom zraka svjetlosti kroz okomito orijentirane pločice. Pasunce je česta pojava uz halo i najsjajnija je od svih halo oblika s lijepim bojama i bijelim repom prema vani. Kako se Sunce podiže na nebu, pasunca se udaljuju od Sunca, a poklapaju se s haloom kad se Sunce približava obzoru.

Tangencijalni lukovi oko haloa u obliku prstena s kutnim polumjerom od 46° prilično su česti i jaki (intenzivni), s čistim bojama nalik na dugine boje. Poput cirkumzenitnog luka, i ova pojava nastaje lomom na prizmicama s kutom 90°, vodoravno orijentiranim (cirkumzenitni luk na okomito orijentiranim pločicama). Cirkumzenitni luk ne nastaje ako je Sunce iznad 32,3° iznad obzora. Okomiti stupovi nastaju u produženju Sunca kao posljedica refleksije na pobočnim plohama dugačkih prizmica ili osnovnim plohama pločica.

Izvori

Vanjske poveznice

Sunčev halo

Cirkumhorizontalni luk


Erenköy, Samsun ilinin Ondokuzmayıs ilçesi Dereköy Beldesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, göç sonucu değişik yörelerden gelen insanların tarıma elverişli bu toprakları keşfetmesiyle kurulmuştur.
Yörede 130 yıl önce yerleşen kürt aileleriyle birlikte trabzonun sürmene köprübaşı ve beşköyden gelen ailerle rize çayeli bölgesinden gelen aileler bulunmaktadır mahallede türkçe rumca ve kürtçe konuşulmaktadır.

Coğrafya
Samsun iline 26, Ondokuzmayıs ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Erenköy, Ondokuzmayıs


Prairie Village hat folgende Bedeutungen:

 Prairie Village (Kansas)
 Prairie Village (Kentucky)

Prairie Village


HMS J4 (later HMAS J4) was a J-class submarine operated by the Royal Navy and the Royal Australian Navy.

Design and construction

The J class was designed by the Royal Navy in response to reported German submarines with surface speeds over . They had a displacement of 1,210 tons surfaced, and 1,820 tons submerged. Each submarine was  in length overall, with a beam of , and a draught of . The propulsion system was built around three propeller shafts; the J-class were the only triple-screwed submarines ever built by the British. Propulsion came from three 12-cylinder diesel motors when on the surface, and electric motors when submerged. Top speed was  on the surface (the fastest submarines in the world at the time of construction), and  underwater. Range was  at .

Armament consisted of six 18 inch (450 mm) torpedo tubes (four forward, one on each beam), plus a 4-inch deck gun. Originally, the gun was mounted on a breastwork fitted forward of the conning tower, but the breastwork was later extended to the bow and merged into the hull for streamlining, and the gun was relocated to a platform fitted to the front of the conning tower. 44 personnel were aboard.

J4 was built by HM Dockyard at Pembroke in Wales and launched on 2 February 1916.

Operational history
After the war, the British Admiralty decided that the best way to protect the Pacific region was with a force of submarines and cruisers. To this end, they offered the six surviving submarines of the J-class to the Royal Australian Navy as gifts. J1 and her sisters were commissioned into the RAN in April 1919, and sailed for Australia on 9 April, in the company of the cruisers  and , and the tender . The flotilla reached Thursday Island on 29 June, and Sydney on 10 July. Because of the submarines' condition after the long voyage, they were immediately taken out of service for refits.

J1 and J4, plus Platypus, sailed on 10 February 1920 for Geelong, where a submarine base was established. Apart from local exercises and a 1921 visit to Tasmania, the submarines saw little use, and by June 1922, the cost of maintaining the boats and deteriorating economic conditions saw the six submarines decommissioned and marked for disposal.

Fate
The submarine was paid off on 12 July 1922. J4 was sold on 26 February 1924, but sank at her moorings at Williamstown, Victoria on 10 July 1924. She was raised and scuttled in ship graveyard off Port Phillip Heads.

The J4 wreck, also known as the "Shallow" or "90 foot Submarine", is submerged in  of water in the ship graveyard and is a popular dive site.

Citations

References

External links

British J-class submarines
Ships built in Pembroke Dock
1916 ships
World War I submarines of the United Kingdom
Scuttled vessels of Australia
Royal Navy ship names
Underwater diving sites in Australia
Shipwrecks of Victoria (state)

HMS J4


Lundtofte Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Lyngby-Taarbæk Kommune. Stationen bliver Ring 3-linjens nordlige endestation. Den kommer til at ligge mellem Lundtoftegårdsvej og Helsingørmotorvejen ved det sydvestlige hjørne af motorvejens afkørsel 15. Stationen kommer til at bestå af to spor med en perron imellem og med en adgangsvej fra krydset mellem Lundtoftegårdsvej og Lundtofteparken. Umiddelbart syd for stationen kommer der desuden til at ligge et sporkryds. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Stationen kommer til at ligge i umiddelbar nærhed af det almennyttige boligbyggeri, Lundtofteparken, og ligeledes i nærheden af etagebyggeriet Eremitageparken, der ligger på den anden side af Helsingørmotorvejen. For begge boligområder bliver adgangen til stationen et mærkbart løft; den nærmeste station har hidtil været Ravnholm Station på Nærumbanen, der ligger cirka 500 meter væk fra Lundtofteparken.

Som et kuriosum kan det nævnes, at letbanen her kommer til at følge tracéet for den aldrig færdiggjorte S-bane Lundtoftebanen. Banen havde grundlag i en lov fra 1951 og skulle have gået fra Jægersborg til Nærum langs med den vestlige side af Helsingørmotorvejen. Det var blandt andet planen, at der skulle have ligget en station ved Lundtoftevej, ca. 300 m nord for den kommende letbanestation. Der var periodevis anlægsarbejder på banen, blandt andet i 1955 med en bro ved Lundtofteparken. Anlægsarbejdet gik dog i stå i 1964, og i 1976 blev banen endeligt opgivet.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Lyngby-Taarbæk Kommune

Lundtofte Station


Joseph Baermann Strauss (January 9, 1870 – May 16, 1938) was an American structural engineer who revolutionized the design of bascule bridges. He was the chief engineer of the Golden Gate Bridge in San Francisco, California.

Life, beginnings and death
He was born in Cincinnati, Ohio, to an artistic family of German-Jewish ancestry. His mother was a pianist, and his father, Raphael Strauss, was a writer and painter. He graduated from the University of Cincinnati in 1892 with a degree in civil engineering.  He served as both class poet and president, and was a brother of the Sigma Alpha Epsilon fraternity.

Strauss had many hobbies. One of these included poetry. After completion of the Golden Gate Bridge he returned to his passion of poetry and wrote his most recognizable poem "The Mighty Task is Done". He also wrote "The Redwoods", and his "Sequoia" can still be purchased by tourists visiting the California redwoods.

He died in Los Angeles, California, just one year after the Golden Gate's completion. His statue can be seen on the San Francisco side of the bridge. He is interred at Forest Lawn Memorial Park in Glendale.

Early career and the bascule bridge
Strauss was hospitalized while in college and his hospital room overlooked the John A. Roebling Suspension Bridge.  This sparked his interest in bridges. Upon graduating from the University of Cincinnati, Strauss worked at the Office of Ralph Modjeski, a firm which specialized in building bridges. At that time, bascule bridges were built with expensive iron counterweights.  He proposed using cheaper concrete counterweights in place of iron.  When his ideas were rejected, he left the firm and started his own firm, the Strauss Bascule Bridge Company of Chicago, where he revolutionized the design of bascule bridges.

Bridge designs
Strauss was the designer of the Burnside Bridge (1926) in Portland, Oregon, and the Lewis and Clark Bridge (1930) over the Columbia River between Longview, Washington, and Rainier, Oregon.  Strauss also worked with the Dominion Bridge Company in building the Cherry Street Strauss Trunnion Bascule Bridge (1931) in Toronto, Ontario. In 1912 he designed the HB&T Railway bascule bridge over Buffalo Bayou in Houston, Texas (now hidden under an Interstate 69 bridge in the shadow of downtown Houston). His design was also exported to Norway where Skansen Bridge (1918) is still in daily use.

But the Strauss bridge design was also copied and used in other places in Europe. Two bridges are still in daily use in Sweden - the railwaybridges over Trollhätte canal, in Vänersborg and Danviksbron in Stockholm. In Sête,  France, over Canal du Midi, another copy of Strauss designed bridges is to be found.

Golden Gate Bridge
As Chief engineer of the Golden Gate Bridge in San Francisco, California, Strauss overcame many problems. He had to find funding and support for the bridge from the citizens and the U.S. military. There were also innovations in the way the bridge was constructed. It had to span one of the greatest distances ever spanned, reach heights that hadn't been seen in a bridge, and hold up to the forces of the ocean.  He placed a brick from the demolished McMicken Hall at his alma mater, the University of Cincinnati, in the south anchorage before the concrete was poured.

Strauss was concerned with the safety of his workers. He required that a net be installed beneath the Golden Gate Bridge during construction. This net saved a total of 19 lives.

Strauss is credited as the chief engineer of the Golden Gate Bridge, but Charles Alton Ellis is responsible for most of the structural design. Because of a dispute with Strauss, however, Ellis was not recognized for his work when the bridge opened in 1937.
A plaque honoring Ellis was installed on the south tower in 2012, to acknowledge his contributions.

Other works
FEC Strauss Trunnion Bascule Bridge (Jacksonville, Florida)
Isleton Bridge
Johnson Street Bridge
Kinzie Street railroad bridge
Mystic River Bascule Bridge
St. Charles Air Line Bridge
Lewis and Clark Bridge (Columbia River)
Thames River Bridge (Amtrak)
Outer Drive Bridge
HX Draw
Lefty O'Doul Bridge

References

Further reading

External links

 Biography: Joseph Strauss, The American Experience, PBS
 Joseph Strauss quotations
 Joseph B. Straus online exhibition by Dr. Dorothy Byers, University of Cincinnati Libraries
Joseph Strauss Bridge Plans housed at Stanford Libraries

1870 births
1938 deaths
People from Cincinnati
American bridge engineers
American civil engineers
19th-century American engineers
20th-century American engineers
Structural engineers
History of San Francisco
Engineers from San Francisco
American people of German-Jewish descent
University of Cincinnati alumni
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Glendale)
Engineers from California
Engineers from Ohio
Sigma Alpha Epsilon members

Joseph Strauss (engineer)


Super Video CD veya SVCD normal CD'ler üzerine video görüntülerin kaydedilmesi için kullanılan bir kayıt standardıdır. Görüntü kalitesi VCD'den daha üstün, ama DVD'den daha düşüktür.

SVCD'ler MPEG-2 formatında ve NTSC televizyon sistemi için 480x480 görüntü elemanı çözünürlüğünde, PAL televizyon sistemi için ise 480x576 görüntü elemanı çözünürlüğünde sayısal görüntü saklayabilirler. Normal CD'lere yaklaşık 35 ile 60 dakika arasında SVCD kalitesinde ses ve görüntü kaydı yapılabilmektedir.

Veri depolama

Super Video CD


Sameinað Rússland (kyrillískt letur: Единая Россия; Jedínaja Rossíja) er rússneskur stjórnmálaflokkur. Flokkurinn er sá stærsti í Rússlandi og telur til sín um þrjá fjórðu þingsætanna á rússnesku ríkisdúmunni. Sameinað Rússland hefur haft þingmeirihluta frá árinu 2007.

Sameinað Rússland var stofnað í desember 2001 með samruna flokkanna Einingar og Föðurlandsins/Alls Rússlands. Flokkurinn styður stefnumál Vladímírs Pútín Rússlandsforseta, sem er eiginlegur en óformlegur leiðtogi flokksins.

Bestu kosningaúrslit Sameinaðs Rússlands voru í þingkosningum árið 2007, en þá fékk flokkurinn 64,4% atkvæðanna. Fylgi flokkurins dalaði niður í 49,32% árið 2011 en hann var áfram stærsti þingflokkurinn, á undan Kommúnistaflokki Rússlands, sem hlaut 19,19% atkvæða. Í kosningunum 2016 hlaut flokkurinn 54,2% atkvæða en Kommúnistaflokkurinn 13,3%.

Sameinað Rússland fylgir engri einsleitri hugmyndafræði en flokkurinn styður fjölbreyttan hóp stjórnmálamanna og embættismanna sem styðja ríkisstjórn Pútíns. Flokkurinn höfðar síður til hugmyndafræðilegra kjósenda og því er gjarnan litið á Sameinað Rússland sem "breiðfylkingu" eða "valdaflokk". Árið 2009 lýsti flokkurinn yfir að hugmyndafræði sín væri "rússnesk íhaldsstefna".

Sameinað Rússland hlaut um helming atkvæða í þingkosningum ársins 2021 samkvæmt opinberum talningum en talið er að kosningasvindl hafi verið útbreitt og hart var sótt að fjölmiðlum og stjórnarandstæðingum í aðdraganda þeirra.

Ásakanir um spillingu
Stjórnarandstaðan hefur ítrekað sakað Sameinað Rússland um að standa fyrir kerfislægri spillingu og hefur gjarnan kallað það "flokk bófa og ræningja" (rússneska: партия жуликов и воров; uppnefnið er upprunnið hjá aðgerðasinnanum Aleksej Navalnyj). Í október 2011 birti Novaja Gazeta grein sem fjallaði um fólk sem hafði skrifað slagorðið "flokkur bófa og ræningja" á peningaseðla í mótmælaskyni.

Þann 24. nóvember 2011 sagði ríkisþingmaðurinn Aleksandr Khínshtejn, sem er meðlimur í Sameinuðu Rússlandi, í sjónvarpsumræðum á stöðinni Russia-1:

Tilvísanir

Rússneskir stjórnmálaflokkar

Sameinað Rússland


L'hôtel de Mirman (demeure des Bucelli) est un hôtel particulier situé au 7 place du Marché-aux-Fleurs, à Montpellier (France).

Cet édifice est inscrit au titre de monument historique depuis le .

Historique

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Montpellier

Liens externes

Monument historique inscrit en 2011
Monument historique à Montpellier
Hôtel particulier à Montpellier

Hôtel de Mirman


Min mors kærlighed er en kortfilm instrueret af Nicolo Donato efter manuskript af Jeanette Nordahl og Nicolo Donato.

Handling
Louise er en ung sygeplejerske sidst i 20'erne. Hun har i de sidste mange år ikke talt med sin mor, Anette, grundet morens alkoholmisbrug. Men en aften, da Louise er på arbejde, bliver en højgravid Anette indlagt efter en bilulykke.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Kortfilm fra Danmark

Min mors kærlighed


Yugi Mutou (japanski: 武 藤 遊戯, Hepburn: Mutō Yūgi), poznatiji kao Yugi Muto u engleskom dubu, izmišljeni je lik koji je stvorio Kazuki Takahashi i glavni je lik manga serije Yu-Gi-Oh !. Yugi je predstavljen kao tinejdžer koji rješava drevnu egipatsku zagonetku poznatu kao Milenijska zagonetka, nadajući se da će mu to ostvariti želju za formiranjem veza. Yugi oživljava drevni duh zvan Atem (闇 遊戯, Yami Yūgi) (Yami Yugi u engleskom dubu i Dark Yugi u engleskom prijevodu manga). Tijekom serije, Yugi sklapa prijateljstva sa sporednom glumom, komunicira s Atemom i uči o njegovim tajnama. Osim mange, Yugi se također pojavio u anime adaptacijama, filmovima i videoigrama temeljenim na franšizi.

Yugi je stvoren kao slab, mladić koji se zanima za igre i postaje heroj kad ih igra. Prema Takahashiju, kroz ovu osobinu, Yugi naglašava teme iz serije; prijateljstvo i uživanje u igrama. Atem je stvoren kao heroj koji će se snažnom karakterizacijom obraćati maloj djeci.

Pojava u YuGiOh-u!
Yugi Mutou je glavni protagonist priče. Tijekom prvog poglavlja mange, on pokušava dovršiti Milenijsku zagonetku (千年 パ ズ ル, Sennen Pazuru), jednu od sedam milenijskih stavki i drevni egipatski artefakt, u nadi da će ostvariti njegovu želju za stjecanjem prijatelja. Međutim, nasiluju ga dvije razrednice, Katsuya Jonouchi (Joey Wheeler u engleskom animeu) i Hiroto Honda (Tristan Taylor), s bivšim su ukrali komad. Kad nadzornik u školskoj dvorani (po imenu Ushio) pretuče njih dvojicu, Yugi dolazi do obrane nasilnika i tuče ga Ushio. To uzrokuje da Jonouchi vrati ukradeni komad Yugijevom djedu, koji kasnije daje Yugi komad. Yugi dovršava Milenijsku zagonetku zbog čega ga posjeduje druga osoba koja, prema knjizi mrtvih, koja ikad riješi zagonetku Milenijuma, nasljeđuje igre sjene, postaje čuvar prava i donosi sud o zlu. Druga osobnost koja je nastanjivala Yugijevo tijelo, koju u mangi često nazivaju takvi epiteti kao što je Igra kralja (遊戯 王, Yūgiō, kralj igara u većini engleskih prijevoda). pomaže Yugiju kad god je u nevolji, izaziva nasilnike i zločince da igraju okultne presude pod nazivom Igre sjene (ami の ゲ ー ム, Yami no Gēmu) i provodi Kaznene igre (罰 ゲ ー ム, Batsu Gēmu) da izvrše pravdu protiv zla (zadane moći tisućljeća Predmetni valjak). Nakon što duša Milenijske zagonetke, Dark Yugi pobijedi Ushija u igri, Yugi se sprijatelji s Jonouchijem. U sljedećim poglavljima on također tvori veze s drugim likovima, od kojih je najistaknutiji Anzu Mazaki (Téa Gardner na engleskom animeu), koji umjesto toga razvija simpatiju za Yugijev alter-ego, i Hondu. Tijekom priče, Yugi upoznaje tinejdžera po imenu Seto Kaiba opsjednut igrom u kartama poznat kao Duel Monsters. Na kraju Yugi i Kaiba imaju dvoboj, u kojem ga Yugi poražava. To rezultira rivalstvom jer Kaiba želi dobiti revanš protiv Jugija i Darka Yugija(Yami Jugija). Ubrzo nakon Kaibinog poraza, Yugi dobiva pozivnicu na Duel Monsters turnire koje održava Maximillion J. Pegasus (Pegasus J. Crawford u japanskoj verziji). Da bi ga namamio van, Pegasus je ukrao dušu Sugoroku svojim Milenijskim okom. Yugi i Jonouchi odlaze na turnir, a potonji žele iskoristiti nagradni novac kako bi ga iskoristili za operaciju vraćanja vida njegove sestre. U pratnji Anzua i Honde, Yugi i Jonouchi poražavaju više dvoboja, ali Yugi se prisiljava prepustiti se Kaibi; ukradena je i duša Mokuba Kaibe, brata Setoa Kaibe. Uz pomoć bivšeg suparnika Mai Kujaku (Mai Valentine u engleskom animeu), Yugi uspijeva doći do Pegasusova dvorca. Nakon turnira, Yugi i Yami mogu pobijediti Pegasusa. Dok Pegasus obnavlja ukradene duše, Yugi daje Jonouchi nagradu za liječenje njegove sestre Serenity Wheeler. Neko vrijeme nakon Pegasusovog turnira, Dark Yugi od žene po imenu Ishizu Ishtar saznaje da je on nekada bio faraon, ali sjećanje mu je izbrisano tijekom sukoba. Ubrzo nakon toga, Kaiba najavljuje vlastiti turnir - Battle City - na kojem svaki gubitnik natjecanja mora pobjedniku dati svoju najdragocjeniju kartu. Skupina lovaca predvođena Ishizuovim korumpiranim mlađim bratom Malikom sprema se izazivati Yugija i osvetiti se faraonom. U jednom dvoboju, Yugi se suočava s Ozirisom, Nebeskim Zmajem: jednom od tri egipatske Božje karte koje su prepoznate kao tri najjače karte. Yugi pobjeđuje Marikova lovca i zarađuje Ozirisa. Kasnije ga koristi za poraz Yamija Bakure i još jednom da se suprotstavi Kaibi u revanšu, jer njegov suparnik koristi drugu God Card: Obelisk Tormentor. Yugi pobjeđuje Kaibu i dobiva Obelisk. U finalu, Yugi se suočava s Marikovim tamnijim alter-egom koji ima treću Božju kartu: Krilati Zmaj Ra. Koristeći karticu koju je Kaiba prethodno prošla, Yugi pobjeđuje Marika, dobiva Ra i postaje prvak turnira.

Tijekom posljednjeg luka priče manga, Dark Yugi koristi tri Božje karte kako bi naučio njegovu prošlost. Prevezen je u alternativnu verziju svog života u kojem je živio kao faraon. Za to vrijeme, faraon se više puta sukobljava protiv Yamija Bakure, dok Yugi i njegovi prijatelji traže način da mu pomognu. Na kraju mange otkriva se da mu je ime faraona bio Atem (ア テ ム, Atemu), koji je svoju dušu zapečatio u Slagalicu zajedno s Velikim Bogom zla, Nekrofama Zorca. Grupa napokon može pobijediti Zorca i njegovog avatar-a, Dark Bakura, jednom zauvijek u svijetu sjećanja (koji je ponovno oživio prošlost faraona.

Izvori

Animirani likovi

Yugi Mutou


Miguel García Serrano, OSA (1569 – 14 de junho de 1629) foi um prelado católico romano que serviu como arcebispo da arquidiocese católica romana de Manila de 1618 a 1629 e bispo da diocese de Nueva Segovia de 1616 a 1618.

Ligações externas
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Mortos em 1629
Nascidos em 1569
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Paulo V

Miguel García Serrano


El Operativo Conjunto Sinaloa, también llamado: Operativo Culiacán-Navolato, inició actividades el 14 de mayo de 2008, con el envió de efectivos militares y federales, incluidas fuerzas especiales para tratar de desarticular a los cárteles del Pacífico y Los Zetas.

Despliegue Táctico
 1,433 soldados del Ejército Mexicano
 740 agentes de la SSPF
 500 agentes de la SEMAR
 50 agentes de la PGR

Referencias

Historia del estado de Sinaloa
México en 2008
Acciones policiales contra el narcotráfico en México

Operativo Conjunto Sinaloa


Mount Katahdin ( ) is the highest mountain in the U.S. state of Maine at . Named Katahdin, which means "Great Mountain", by the Penobscot Native Americans, it is within Northeast Piscataquis, Piscataquis County, and is the centerpiece of Baxter State Park. It is a steep, tall massif formed from a granite intrusion weathered to the surface. The flora and fauna on the mountain are typical of those found in northern New England.

Katahdin was known to the Native Americans in the region and was known to Europeans at least since 1689. It has inspired hikes, climbs, journal narratives, paintings, and a piano sonata. The area around the peak was protected by Governor Percival Baxter starting in the 1930s. Katahdin is the northern terminus of the Appalachian Trail and is near a stretch known as the Hundred-Mile Wilderness.

In 1967, Mount Katahdin was designated as a National Natural Landmark by the National Park Service.

The mountain is commonly called just "Katahdin", though the official name is "Mount Katahdin" as decided by the US Board on Geographic Names in 1893.

Geography

Katahdin is in Baxter State Park, which is in east central Piscataquis County, about  northwest of Millinocket. It is on the drainage divide between the East and West branches of the Penobscot River.

The mountain massif itself consists of multiple peaks. Baxter Peak is the tallest, and is the official northern terminus of the Appalachian Trail. South Peak and Pamola Peak are southeast and east of Baxter Peak, respectively, along the Knife Edge ridgeline, while Hamlin Peak lies to the north.

There is low lake country to the south and west of Katahdin, and lowlands extending east to the Atlantic and north to the Saint Lawrence River in Canada.

It is commonly thought that Katahdin is the first place in the United States mainland to receive sunlight in the morning, but this is incorrect. Other mountains lower in elevation but farther to the east or southeast see the first sunrise of the day, depending on the season.

Climate

Geology
Katahdin is part of a laccolith that formed in the Acadian orogeny when an island arc collided with eastern North America approximately 400 million years ago. On the sides of Katahdin are four glacial cirques carved into the granite by alpine glaciers and in these cirques behind moraines and eskers are several ponds.

In Baxter State Park, many outcrops of sedimentary rocks have striations, whereas Katahdin Granite and Traveler Rhyolite lava have weathered surfaces on which striations are commonly not preserved. Bedrock surfaces of igneous rocks which were buried by glacial sediments and only recently exposed have well preserved striations, as in the vicinity of Ripogenus Dam. Several outcrops of sedimentary rocks along the Patten Road show striations, especially on the north side of the road at Hurricane Deck. A few outcrops near the Pattern Road just north of Horse Mountain are striated, as are several outcrops of sedimentary rocks along the road from Trout Brook Farm northward to Second Lake Matagamon.

Fauna
Fauna include black bear, deer, and moose as well as black flies and mosquitos in the spring. A subspecies of Arctic butterfly, known as the Katahdin Arctic (Oeneis polixenes katahdin) is specific to the area, and is currently listed as endangered.
Among the birds are Bicknell's thrush and various songbirds and raptors. A study of the animal communities was published by Irving H. Blake in 1926. The flora includes pine, spruce, fir, hemlock, beech, maple, birch, aspen, and pincushion plant (Diapensia lapponica).

Human history

Katahdin is referred to 60 years after Field's climb of Agiokochuk (Mount Washington) in the writings of John Gyles, a teenage colonist who was captured near Portland, Maine, in 1689 by the Abenaki. While in the company of Abenaki hunting parties, he traveled up and down several Maine rivers including both branches of the Penobscot, passing close to "Teddon". He remarked that it was higher than the White Hills above the Saco River.

Among some Native Americans, Katahdin was believed to be the home of the storm god Pamola, and thus an area to be avoided.

The first recorded climb of "Catahrdin" was by Massachusetts surveyors Zackery Adley and Charles Turner, Jr. in August 1804.  In the 1840s Henry David Thoreau climbed Katahdin, which he spelled "Ktaadn"; his ascent is recorded in a well-known chapter of The Maine Woods.  A few years later Theodore Winthrop wrote about his visit in Life in the Open Air. Painters Frederic Edwin Church and Marsden Hartley are well-known artists who created landscapes of Katahdin. On 30 November 2011, Christie's auctioned Church's 1860 painting Twilight (Katahdin) for $3.1 million. The letter describing the ascent of Charles Turner Jr. states that they began at the (West Branch Penobscot) at 8:00 a.m. and arrived on the summit at 5:00 p.m. guided by two Native Americans who were initially cautious but when the "cold part of the mountain" was reached and sensing the determination of the others became ambitious to reach the top first. Turner lists his party as: William Howe, Amos Patten, Joseph Treat, Samuel Call, William Rice, Richard Winslow, Charles Turner, Jr. In the 1930s Governor Percival Baxter began to acquire land and finally deeded more than  to the State of Maine for a park, named Baxter State Park after him. The summit was officially recognized by the US Board on Geographic Names as "Baxter Peak" in 1931.

Elizabeth Oakes Smith "climbed Mount Katahdin in 1849—reportedly the first white woman to do so".

Recreation opportunities
As the northern terminus of the Appalachian Trail and southern terminus of the International Appalachian Trail, Katahdin is a popular hiking and backpacking destination and the centerpiece of Baxter State Park. Baxter State Park is open year-round, though strictly regulated in winter. The overnight camping season is, weather permitting, from May 15 to October 15 each year, with some campgrounds staying

open until October 22. Capacity limits have been placed on day use parking at the trailheads to minimize the overuse of trails.

Mt. Katahdin has several trails leading up to Baxter, Pamola, or Hamlin Peaks These trails start right up the mountain, but each trail on the mountain ends up taking eight to ten hours round-trip depending on ability. Even for experienced hikers, Katahdin is often considered one of the most challenging hikes in the entire Appalachian Mountain range.  The rest of the trails go up the north side or west side of the mountain. These are accessed from the Chimney Pond Trail. For these trails, hikers must park at the Roaring Brook Campground and hike in. All trails are maintained by the Baxter State Park Authority, which runs the State Park. All of the trails on the mountain are classified as very strenuous, the highest classification the Park Authority gives, except for Saddle (strenuous), Hamlin Ridge trail (moderate), and Chimney Pond (moderate).

The most famous hike to the summit goes along Knife Edge, a glacial arête which traverses the ridge between Pamola Peak and Baxter Peak. There have been more than 60 deaths on Katahdin since 1933 including October 8 and 9, 2020. The park as a whole typically sees a need for roughly 40 search-and-rescue events per year (1 in 2,000 hikers), with a peak of 70 in 2013. The vast majority of incidents occur in the summer months, and the primary causes are leg injury, exhaustion, dehydration and disorientation.

Namesakes
 Two US Navy ships have been named USS Katahdin. Katahdin is also the name of a 1914 steamboat (later converted to diesel) owned by the Moosehead Marine Museum that plies the waters of Moosehead Lake in northern Maine.
 The Katahdin potato, which was certified by the U.S. Department of Agriculture in 1932, and is still popular in the Northeastern United States.
 The Katahdin sheep.
 Composer Alan Hovhaness composed a sonata for piano in 1987 titled Mt. Katahdin, dedicated to Carleton S. Coon for his 60th birthday.
 Katahdin is a monster in 1979 horror film Prophecy.

See also

Donn Fendler – author of book about being lost on Katahdin in 1939.
Katahdin Woods and Waters National Monument
List of mountain peaks of North America
List of mountain peaks of the United States
List of U.S. states by elevation
List of mountains of Maine

References

External links

 More detailed Wiki on Katahdin Including Trails
 Katahdin Webcam
 Katahdin Webcam - Millinocket
 Katahdin Webcam - Twin Pine Camps, Millinocket
  (photos)
 Baxter State Park Official Website
 Summit Log (October 2005 summit log)
 Katahdin at Summitpost many photos
Thomas Wentworth Higginson, "Going to Mount Katahdin", Putnam's Monthly (September 1856), vol. VIII, pp. 242-256
William W. Geller, "Mount Katahdin — March 1853: the Mysteries of an Ascent" (2016) Maine History Documents. 119. Page 10 identifies Higginson as the anonymous author of "Going to Katahdin", omitting "Mount", but endnote 13 on page 19 makes clear that it is the same article as "Going to Mount Katahdin", listed above.

Mountains of Maine
Mountains of Piscataquis County, Maine
Mountains on the Appalachian Trail
Highest points of U.S. states
National Natural Landmarks in Maine
New England Four-thousand footers
North American 1000 m summits
North Maine Woods
Protected areas of Piscataquis County, Maine
Religious places of the indigenous peoples of North America
Sacred mountains
Devonian magmatism

Mount Katahdin


Niagara Şelaleleri Kuzey Amerika'nın doğusunda, ABD ile Kanada sınırı arasında, Niagara Nehri'nin üzerinde bulunur. 3 büyük şelaleden oluşur. Horseshoe (Atnalı Şelalesi) bunların en büyükleridir. American Falls ve Bridal Veils Fall diğer iki küçük şelalelerdir.

Niagara Şelalesi'nden yarım dakikada 168.000 m³ su akar. Kuzey Amerika'nin en büyük şelalesi olan Niagara, 10.000 yıl önce Kuzey Kutbu'ndan gelen buz kütlelerinin yol açtığı çöküntülerdir. Şelalenin çevresi Niagara Şelaleleri Parkıdır ve kardeş şehirler olan Niagara Falls-Ontario ve Niagara Falls-New York tarafından doğal koruma altındadır. Niagara isminin yerli dilindeki "Onguiaahra" (düz) kelimesinden geldiği sanılmaktadır.

Nehir çevresindeki Nikola Tesla tarafından yapılan birkaç hidroelektrik santrali hem ABD hem Kanada için elektrik üretmektedir. Şelale çevresinde yapilabilecek aktiviteler, Niagara Parkından büyük şelaleyi ve havaya uçan suların oluşturduğu gökkuşağını izlemek, şelalenin altına kadar ilerleyen bot gezilerine katılmak, ortası sınır kabul edilen Rainbow köprüsünden diğer ülkeye geçmek veya gümrüksüz mağazalardan alışveriş yapmaktır. Niagara Şelalesi 1932 yılında tamamen donarak buz olmuştur.

Şelalenin Kanada tarafı Amerika tarafına nazaran daha gelişmiştir. Şelale bot turlarıyla ünlüdür.

Jean François "Blondin" Gravelet, 30 Haziran 1859'da Niagara Şelalesi'ni geçen ilk kişi oldu ve o yıl sekiz kez tekrar yaptı.

Güzel sanatlar

Ayrıca bakınız
 Iguazú Şelalesi
 Türkiye'deki şelaleler listesi

Notlar

Dış bağlantılar
 Niagara Şelalesi Foto

Niagara Şelaleleri


كافيلي (Καβύλη) هي قرية تقع شمال شرق إفروس في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1536 نسمة.

مراجع

الأماكن المأهولة في إيفرس (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

كافيلي


XXV may refer to:

 25 (number)
 XXV (Klamydia album)
 XXV (Oomph! album)
 XXV (Robbie Williams album)
 XXV (The Shadows album)
 XXV (Vader album)
 XXV: The Essential, an album by Mike Oldfield

XXV


جوردانا بروستر  ممثلة أمريكية من مواليد 26 أبريل 1980.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بنما (مدينة)
أشخاص من مانهاتن
أمريكيون مغتربون في إنجلترا
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل برازيلي
أمريكيون من أصل برتغالي
بنميون مغتربون في المملكة المتحدة
بنميون من أصل أمريكي
بنميون من أصل برازيلي
خريجو جامعة ييل
خريجو كلية ييل
خريجو مدارس في قلب يسوع الأقدس
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أمريكيات من أصل إسباني وأمريكي لاتيني
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات سوب أوبرا أمريكيات
ممثلات من أصل برازيلي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من ريو دي جانيرو
ممثلات من مدينة نيويورك
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
مواليد 1980
مواليد في بوغوتا
ممثلون من مانهاتن
ممثلات من مانهاتن

جوردانا بروستر


ماركو فيتروفيو (Marcus Vitruvius Pollio)؛ (80/70 قبل الميلاد - 23 بعدالميلاد). كان مهندسا معماريا، ومهندسا مدنيا وكاتبًا لاتينيًّا. كان المسؤول عن آلات الحرب في عهد يوليوس قيصر والقيصر أغسطس، كان قد صمم وبنى كاتدرائية فانو، كتب قواعد الهندسة المعمارية باللاتينية بعشرة كتب ُسميت دي اركيتيتورا "De architectura" التي اتبعت حتى نهاية القرن التاسع عشر.

حياته
يُعرف القليل عن حياة فيتروفيو، ومعظم المعلومات التي نعرفها عنه اليوم من كتابه الوحيد الباقي . اسمه الأول ماركوس ولقبه بوليو، وهما في الحقيقة غير مؤكدين. كان مهندساً حربياً مسئولاُ عن معدات الحصار في ظل خدمته في الجيش الروماني.  تكلم عن  في ملخصه والذي أشار الي أنه من الممكن ان يكون لقبه به اشتقاق والذي يعني فيتروفيو.

أكثر من ذلك حول لقبه هو ما اخًذ من الأسماء الفيرونية والذي تم الإشارة به الي  و، والذي يستشهد منه كتاب تاريخي عن شمال أفريقيا حيث يًستنتج فيها مؤلفهُ عالم آثارالدكتور ج.ك جيجيولي ان كلاً من فيتروفيو ومامورا شخصين منفصلين وقد ينتمون الي نفس العائلة.

منهجه المعماري

ظهرت الكتب العشرة الشهيرة لفيتروفيوس وبولليو (Pollio) في عهد الإمبراطور أغسطس (Augustus).و هي تشرح في جزء منها طريقة إنشاء القبو الروماني وموقف المؤلفين تجاه العمارة والمعماري.و هي توضح تعليم وواجب المعماري المحترف ومسئولياته بما يشبه الوضع الحالي تقريباً وبعد مرور ما يزيد عن 2000 عام. ومن المثير أن المعماري فيتروفيوس كانت له نظريته الثلاثية عن الإنشاء وهي تشترط أن يتوافر في المنشأ: القوة والفائدة العملية والتأثير الجمالي. وقد تردد نفس المحتوي تقريباً من خلال كلمات هنري ووتون (Henry Wotton) الذي قال: إن العمارة هي: الراحة commodity والثبات Firmness، والبهجة Delight. وقد سرد فيتروفيوس وصفاً دقيقاً لمبادئ العمارة الرومانية والتي كانت هادية لأجيال كثيرة من بعده، ومنها:
 النظام: وهو الذي يحدد مقاييس معينة لعناصر متفرقة من العمل.
 الترتيب: الذي يضع كل العناصر في مكانها المناسب.
 التماثل(Symmetry): وهو المطلوب للإتزان.
 المناسبة (Propriety): وهي الضرورية لوصول التصميم لمرحلة الكمال.
 الجمال: وهو التناسق الناتج عن تكامل كل أجزاء العمل الفني.
 الاقتصاد: وهو الذي يستعمل الأقل في المواد والعمالة مع توفير قيمة جمالية أكبر.

أعماله

يعتبر كتابه بمثابة أحد أهم موسوعات عصره في مجال العمارة والفن ولقد كُتب بلهجة حازمة، وتغلب النزعة المعيارية فيه عن النزعة الوصفية. طمح مؤلفه إلي تغطية مُجمل النشاط العمراني، الأمر الذي يتماشى مع التقليد اليوناني الذي يقوم على امتلاك الإنشائيين للمعرفة المتعددة الجوانب. وهذا يفسر قيامه بعرض مدوّنة حقيقية وليس محض تجميع لدراسات تتناول موضوعات أحادية.

ينقسم كتابه إلى قسمين أساسيين:
 القسم الأول: ويتألف من الأجزاء السبعة الأولى التي تحتوي على ما يمكن تسميته اليوم بالشِق المعماري. حيث،

الجزء الأول للحديث عن إنشاء المدن وأسوارها،

الجزء الثاني لتقنية البناء ومواده،

الجزأين الثالث والرابع للمعابد والنظم المعمارية،

الجزء الخامس للمنشآت العامة والمدنية،

الجزء السادس المنازل والدور،

الجزء السابع فخصص للإكساء بالمرمر أو الدهان.
 والقسم الثاني: ويتألف من الأجزاء الثلاثة الأخيرة. حيث،

الجزء الثامن للحديث عن الينابيع والمياه وجرّها،

الجزء التاسع تناول فيه علم الفلك وصناعة المَزاول،

الجزء العاشر وأخيراً، أفرده لهندسة الآلات والمضخات وأسلحة الحصار.

من البديهي أن تتفاوت السوية العلمية لأجزاء الكتاب الذي يتناول مجالات هندسية متنوعة. حتى إن الدارسين اكتشفوا منذ زمن بعيد في مؤلف ڤيتروڤيوس أخطاء عديدة، لم تخل منها الأجزاء التي تتناول مجالات هندسية كان لڤيتروڤيوس فيها خبرة عملية، كالجزء العاشر الذي يتناول فن حصار المدن.

فيتروفيوس وليوناردو دافنشي
بالرغم من المدة الزمنية الطويلة بينهما، إلا أن تأثير فيتروفيوس كان قوياً حيال دراسته الدقيقة لنسب الجسم البشري، وهذا هو ما دفع ليوناردو دافنشي للقيام بعدد من الدراسات التشريحية التي تتأمل النظريات النسبية ليفيتروفيوس. كما قام برسم شكل جسم الإنسان الذكر كما وصفه المعماري فيتروفيوس في مؤلفه. وقد سمي دافنشي لوحته ب «الرجل الفيتروفي».

وصلات خارجية

مصادر

مراجع
<div class="reflist4" style="height: 220px; overflow: auto; padding: 3px">
 علي رأفت، دورات الإبداع الفكري دورات الإبداع الفكري المضمون والشكل بين العقلانية والوجدانية، مركز أبحاث إنتركونسلت، الجيزة، 2007.

أدب لاتيني كلاسيكي
أفراد عسكريون في يوليوس قيصر
تاريخ التعدين
تاريخ روما
جنود رومان قدماء
رومان في القرن 1 ق م
سنة الوفاة غير معروفة
كتاب باللغة اللاتينية
كتاب كلاسيكيون باللغة اللاتينية
معماريون رومان قدماء
منظرون معماريون
مهندسون عسكريون رومان
مهندسون مدنيون رومان
مواليد القرن 1 ق م
هندسة وصفية
وفيات القرن 1
كتاب عسكريون رومانيون
معماريون في القرن 1 ق م
كتاب لاتينيون في القرن 1 ق م

فيتروفيو


Le Mans je grad na sjeverozapadu Francuske, u regiji Pays de la Loire, prefektura departmana Sarthe te sjedište istoimene rimokatoličke biskupije. Glavni je grad povijesne francuske pokrajine Maine.

Sa svojih oko 144 000 stanovnika, zvanih Manceaux i Mancelles, grad je treći po veličini u regiji, nakon Nantesa i Angersa. Nalazi se gotovo točno na nultome meridijanu, 185 kilometara jugozapadno od Pariza.

Osim po svojoj katedrali sv. Julijana, grad je najpoznatiji po 1923. godine ustanovljenoj, svjetski čuvenoj utrci 24 sata Le Mansa.

Povijest

Stari vijek
Osnutak grada Le Mansa može se datirati u razdoblje antike. Arheološka iskapanja otkrila su tragove antičke gradske utvrde (tzv. oppiduma) na brdu na kojem se nalazi stari grad Le Mans; tamo je živjelo galsko pleme Cenomani Aulerci. Le Mans (tada zvan Vindunum) Rimljani su osvojili 56. godine n.e. Urbano područje se otada razvija u jedno od glavnih gradskih središta zapadne Francuske.
Krajem trećeg stoljeća, u Galiju su provalili barbari. Stanovnici grada su stoga potražili utočište na gradskome brdu i tamo izgradili zidine vidljive i danas. Tijekom IV. i V. stoljeća, barbari prolaze ovim područjem (Huni) ili se ovdje nastanjuju (Franci).
Najvažniji događaj na kraju antike zasigurno je pokrštavnje stanovništva Le Mansa, do kojega je došlo misionarskim radom Julijana, kasnije tijekom prve polovine IV. st. n.e. ujedno i prvog biskupa u gradu, a od 12. st. i sveca Rimokatoličke crkve.

Srednji vijek
Biskupija Le Mans bila je iznimno važna jer je u ono doba površinom bila jedna od najvećih u kraljevstvu. Iako od 5. do 13. stoljeća Le Mans prolazi kroz razdoblje feudalne anarhije, mnogi vjerski objekti izgrađeni su upravo u to vrijeme. Osim toga, Le Mans je i mjesto u kojem je prvi kralj ujedinjenog Franačkog kraljevstva Klodvig I. početkom 6. st. dao ubiti svog rođaka Rignomera.
Do 13. stoljeća grad je rijetko kada prolazio kroz razdoblja mira i razvoja. Nakon vladavine Karla Velikog, grofovi od Maine teško su se uspijevali održati na vlasti. Budući da je grofovija Maine predstavljala svojevrsnu tampon zonu između Normandije i Anjoua, oba susjeda su polagala pravo na ovo područje. Maine je i dalje bila meta okolnih konkurenata sve do 1204. godine i dolaska snaga Filipa II. Augusta, posljednjeg franačkog (roi des Francs) i prvog francuskog kralja (roi de France), čime je grofovija postala dio kraljevskog teritorija. Tim je činom završeno doba feudalnog nasilja.

 Gradovi u Francuskoj

Le Mans


An Syngonium hoffmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Syngonium hoffmannii in nahilalakip ha genus nga Syngonium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonium

Syngonium hoffmannii


Kree, cunoscută anterior ca Ruul, este o rasă extraterestră fictivă militaristă, științific și tehnologic avansată, care apare în cărțile de benzi desenate americane publicate de Marvel Comics. Rasa este de pe planeta Hala, aflată în Marele Nor al lui Magellan. Sunt în conflict cu rasa Skrull.

Personaje Kree au apărut în întregul univers cinematografic Marvel. Au fost văzute în filmele Guardians of the Galaxy și Captain Marvel. Kree au fost implicați și în serialul de televiziune Agenții SHIELD.

Note

Legături externe
 Marvel Appendix - Una
 Cronologie neoficială a Universului Marvel
 Marvel Boy Noh-Varr

 Kree la Comic Vine
 Kree la Alien races wiki
 Kree la Marvel Cinematic Universe Wiki

Vezi și
 Skrull

Marvel Comics
Personaje fictive din literatura science fiction
Umanoizi fictivi

Kree


Timerliit ("de, der ligger inderst i landet") er et fåreholdersted i Kujalleq Kommune i Sydgrønland.
Timerliit lå før den grønlandske kommunalreform i 2009 i den sydøstlige del af den daværende Narsaq Kommune.

Geografisk placering
Øst for Kujalleq Kommunes hovedby, Qaqortoq, finder man den store halvø Vatnahverfi, som afgrænses af fjordene Igalikup Kangerlua (dansk: Igaliko Fjord) mod nord og Alluitsup Kangerlua (dansk: Lichtenau Fjord) mod syd.
Timerliit ligger på Vatnahverfi-halvøens nordøstlige del, 4½ km sydsydvest for fåreholderbebyggelsen Igaliku Kujalleq (tidligere dansk navn: Søndre Igaliko); nærmere bestemt syd for Skyggesøs østlige ende.

Historie
Halvøen Vatnahverfi fik sit navn af de gamle nordboere, efter at de – under ledelse af Erik den Røde – bosatte sig i Sydgrønland i år 985 eller 986.

På grund af at Grønland har arktisk klima og at de isfrie dele af landet er præget af fjeld-områder, er der ikke mange steder i landet som egner sig til landbrug af nogen art.
I Sydgrønland er det dog muligt at drive landbrug med visse husdyr og afgrøder, og Vatnahverfi-halvøen var og er et af de relativt bedst egnede områder i Sydgrønland at drive fåreavl og lignende landbrug.
Der er derfor fundet mange ruiner af nordbo-gårde på Vatnahverfi, og i vore dage er halvøen et af de områder i Grønland hvor der er flest fåreholdersteder.

Timerliit blev, efter nogen tids forberedelse, etableret som fåreholdersted i 1991 af Siiku Motzfeldt, som driver stedet sammen med sin familie.

Omkring 2009 etablerede Siiku Motzfeldt – sammen med Andala Lund fra nabo-fåreholderstedet Qorlortukasik – et lille vandkraftværk, som forsyner de to fåreholdersteder med elektricitet og varme. Vandkraftværket ligger ved elven Kuukasik nær Qorlortukasik. For dette initiativ modtog de Grønlands Selvstyres miljøpris i november 2009.

Erhvervsforhold
Timerliit er på mange måder et typisk grønlandsk fåreholdersted, hvor en familie driver et landbrug med fårehold som den vigtigste indkomstkilde. Der dyrkes græs til vinterfoder, samt andre afgrøder som for eksempel grøntsager.
De får, som skal slagtes, sendes om efteråret med skib til slagteriet Neqi i Narsaq.

Infrastruktur og transport
En grusvej på 23 km, som blev bygget i 1980'erne af de lokale fåreholdere, fører fra Igaliku Kujalleq først mod syd til fåreholderstedet Qorlortukasik og derfra mod øst til fåreholderstedet Qanisartuut. Vejen forbinder omkring 20 fåreholdersteder og huse, heriblandt Timerliit.

Fra en lille havn ved fåreholderstedet Qanisartuut, som ligger ved fjorden Igalikup Kangerlua (nordboernes Ejnars Fjord), såvel som fra Igaliku Kujalleq, der ligger ved Igalikup Kangerluas sidefjord Kujalleq, kan man sejle til bygden Igaliku eller til Qaqortoq, som er den nærmeste by.

Uddannelse
Fåreholderfamilierne i området har etableret en fælles børneskole, med 1. til 7. klasse.

Indbyggerantal
Antallet af beboere i Timerliit har siden oprettelsen af fåreholderstedet i 1991 varieret mellem 3 og 12 beboere. I 2013 boede der 4 på stedet.

Administrativt
Timerliits lokalitetsnummer og lokalitetskode jævnfør Grønlands Statistik er 03-30 TIL.

Ved kommunal- og selvstyrevalg m.m. ligger afstemningsstedet for de stemmeberettigede i Timerliit i bygden Igaliku under Narsaq valgdistrikt.

Timerliits postadresse er: 3920 Qaqortoq

Timerliits omegn
Timerliit ligger som nævnt på den nordøstlige del af den store halvø Vatnahverfi.
Nærmeste nabobebyggelse er fåreholderstedet Qorlortukasik 3 km mod østnordøst, som man kan komme til fra Timerliit ved at følge vejen østover mod Igaliku Kujalleq.
Det nærmeste fåreholdersted mod vest er Saqqaa i den tidligere Qaqortoq kommune, som ligger 3½ km fra Timerliit, ved den elv som afvander Skyggesø i søen Saqqaata Tasia.
Fåreholderbebyggelsen Igaliku Kujalleq, hvor der ligger adskillige fåreholdersteder, ligger 4½ km nordnordøst for Timerliit ved bunden af fjorden Kujalleq, der er en lille sydøstlig sidefjord til fjorden Igalikup Kangerlua.
Den nærmeste bygd, Igaliku, ligger 16 km nordnordvest for Timerliit.

Om stednavne i området og deres betydning
"Timerliit" betyder  'de, der ligger inderst i landet' , og navnet kommer af det grønlandske ord "timi" som betyder  'krop'  og tilhænget "+(r)leq" som angiver den yderste i en given retning samt flertals-endelsen "-it":

"timi" – 'krop' / 'legeme' (bruges her nærmest i betydningen 'landets torso')
"timi +rleq" → "timerleq" – 'den, der ligger længst væk i retning mod landets torso'; det vil sige: 'den, der ligger længst inde i landet'
"timerleq -it" → "timerliit" – 'de, der ligger længst inde i landet'

"Timerliit" udtales noget i retning af "ti-mer-SLI:T" (hovedbetoningen er på tredje stavelse; anden stavelse skal betones let).
Navnet "Timerliit" stavedes "Timerdlît" ifølge den gamle retskrivning fra før 1973.

"Qorlortukasik" betyder  'det lille/ubetydelige vandfald' , og navnet kommer af "qorlor-" som betyder  'at fosse ned'  samt tilhængene "+toq" ( 'en som, ...' ) og "-kasik" ( 'lille / kær / slem' )

"qorlor-" – 'at fosse ned'
"qorlor- +toq" → "qorlortoq" – vandfald ('en/noget som fosser ned')
"qorlortoq -kasik" → "qorlortukasik" – 'det lille/ubetydelige vandfald'

"Qorlortukasik" udtales noget i retning af "GRÅR-SLÅR-DU-ga-sik".

Igaliku Kujalleq betyder  'det sydlige tidligere kogested' . Igaliku betyder  'det tidligere kogested'  og kommer af det grønlandske ord "iga" som betyder  'gryde'  og tilhænget "-lik", som betyder  'forsynet med'  samt tilhænget "-ku" med betydningen  'noget tidligere' . "Kujalleq" betyder  'det sydlige' .

"Vatnahverfi" er et norrønt ord. Det vil sige, at ordet stammer fra det sprog, som taltes i Norge og Island i perioden år 800-1300.

"Vatnahverfi" har den omtrentlige betydning:  'en gruppe af søer med bygder imellem søerne' .

"Igalikup Kangerlua" (dansk: Igaliko Fjord; norrønt navn: Ejnars Fjord) betyder  'Igalikos fjord' .
"Alluitsup Kangerlua" (dansk: Lichtenau Fjord; norrønt navn: Hrafns Fjord) betyder tilsvarende  'Alluitsoqs fjord' .

Noter

Kilder
 NunaGIS, "Grønlands Topografiske Kortværk". Geodætisk Instituts topografiske kort, 1:250.000. http://www.nunagis.gl/da/
 NunaGIS, "Stednavne - Hele Grønland". http://www.nunagis.gl/da/
 Christian Koch Madsen, Niels Algreen Møller: Med friske skridt i forgængeres fodspor. Tidsskriftet Grønland 2007 nr 5/6
 Inge Skovgaard-Petersen: Erik den Røde. Dansk Biografisk Leksikon, 3. udgave, Gyldendal 1979-84.
 "Kujataa - Arktisk landbrugslandskab i Grønland". Informationsfolder. Nunatta Katersugaasivia Allagaateqarfialu - Grønlands Nationalmuseum & Arkiv, 2013
 Atuagagdliutit/Grønlandsposten, http://timarit.is
 CVR - Det Centrale Virksomhedsregister. Erhvervsstyrelsen. https://datacvr.virk.dk/data/
 Sermitsiaq.AG 11-12-2009, "Miljøpris til fåreholdere". http://sermitsiaq.ag/miljoepris-faareholdere
 Rasmus Nielsen, Anders Stuhr Jørgensen, Arne Villumsen: "Vejbygning og udvikling i Sydgrønland". Trafik & veje, 2009 nr. 8, side 4-6. http://asp.vejtid.dk/Artikler/2009/08/5555.pdf
 Grønlands Statistik: Lokaliteter i Grønland. Befolkning, 22. januar 2013. Tabel 6. "Antal personer med bopæl i andre lokaliteter 1977-1996 / 1997-2013".
 Valgnævnet, Grønlands Selvstyre: Vejledning om valg til Inatsisartut 28. november 2014
 Den grønlandske Lods – Forklaringer til stednavne. 1. udgave, 2012. Ajourført 2013. Miljøministeriet, Geodatastyrelsen. ISBN nr. 978-87-92107-59-6, http://gst.dk/media/2915223/dgl-forklaring-til-stednavne_2013.pdf
 Chr. Berthelsen m.fl.: Oqaatsit kalaallisuumiit qallunaatuumut = Grønlandsk dansk ordbog. Atuakkiorfik Ilinniusiorfik, 1997. 6. oplag, 2013, Ilinniusiorfik Undervisningsmiddelforlag.
 Den Danske Ordbog, Moderne dansk sprog. Det Danske Sprog- og Litteraturselskab. https://ordnet.dk/ddo

Eksterne henvisninger
 Slagteriet Neqi i Narsaq.

Kujalleq Kommune

Timerliit (fåreholdersted, Narsaq)


جيريمي بروكي ، من مواليد 7 أكتوبر 1987، لاعب كرة قدم نيوزلندي.

يلعب مع نادي نورث كوينزلاند فوري.

بدأ باللعب مع منتخب نيوزلندا لكرة القدم في 2006.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أستراليا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من نيلسون (مدينة)
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في كندا
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في أستراليا
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو تيم ويلينغتون
لاعبو سوبر سبورت يونايتد
لاعبو سيدني إف سي
لاعبو كانتربيري يونايتد
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2008
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2012
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2016
لاعبو كرة قدم أولمبيون نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في أستراليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو نادي تورونتو
لاعبو نادي ماميلودي صن داونز
لاعبو نادي نيوكاسل جيتس
لاعبو نيوزيلندا نايتس
لاعبو ويلينغتون فينيكس
مواليد 1987

جيريمي بروكي


Ourém  Belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Médio Tejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

16 Ağustos 1991 tarihinden önce adı Vila Nova de Ourém idi.

Bucaklar
Belediyede 18 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alburitel
 Atouguia
 Casal dos Bernardos
 Caxarias
 Cercal
 Espite
 Fátima
 Formigais
 Freixianda
 Gondemaria
 Matas
 Nossa Senhora da Piedade (Ourém)
 Nossa Senhora das Misericórdias (Ourém)
 Olival
 Ribeira do Fárrio
 Rio de Couros
 Seiça
 Urqueira

Dış bağlantılar

 Ourém fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Médio Tejo

Ourém


An Bothriochloa biloba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Bothriochloa biloba in nahilalakip ha genus nga Bothriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bothriochloa

Bothriochloa biloba


Cet article est un complément de l'article sur le manga Black Clover de Yūki Tabata. Il contient la liste des chapitres du manga en cours de parution.

La série est prépubliée dans le Weekly Shōnen Jump de l'éditeur Shūeisha à partir du numéro 12 de l'année 2015 sorti le . Shūeisha publie les chapitres sous le format tankōbon avec un total de 35 volumes au .

Liste des volumes

Tome 1 à 10

|}

Tome 11 à 20

|}

Tome 21 à 30

|}

Tome 31 à aujourd'hui

|}

Notes et références

Sources

Œuvres
Édition japonaise

Édition française

Black Clover

Liste des chapitres de Black Clover


El Dominio fitogeográfico Andino-Patagónico incluye formaciones esteparias tanto de estepas herbáceas como de estepas arbustivas; así como bosques bajos y distintos tipos de desiertos, desde los semidesiertos hasta los desiertos más absolutos, con sectores con total ausencia de especies fanerógamas.

Distribución

Si bien hay varias clasificaciones generales, entre ellas la de Ronald Good, la de Armen Takhtajan, y la de Ángel Lulio Cabrera, en líneas generales este dominio se extiende sobre la cordillera de los Andes desde la cordillera andina de Venezuela y Colombia, a lo largo del oeste de Sudamérica, incluyendo los altiplanos y cumbres de cordilleras próximas, hasta la isla de los Estados. También abarca los desiertos de la costa pacífica de Ecuador, Perú, y el norte de Chile, así como las estepas de penillanuras y sierras de la Patagonia, desde las estribaciones de la cordillera andina hasta las costas del mar Argentino.

Afinidades florísticas

Este Dominio fitogeográfico guarda alguna relación con los otros Dominios de la Región fitogeográfica Neotropical, en especial el Dominio fitogeográfico Chaqueño y en menor medida el Dominio fitogeográfico Amazónico.

Características

Este Dominio fito geográfico se caracteriza por presentar floras especialmente adaptadas a la rigurosidad climática, tanto por exceso de frío como por carencia de agua, lo que redunda en características altamente xerófilas, con arbustos bajos o en cojín, plantas en forma de placas pegadas al suelo, sistemas radiculares profundos y extendidos, hojas muy reducidas o totalmente ausentes, partes vegetales cubiertas por tricotas o con abundantes secreciones resinosas, etc. Las gramíneas suelen presentar aspecto seco, con hojas duras, áfilas, habitualmente enrolladas, con frecuentes capas de densas cutinas, etc. En zonas muy secas dominan las especies efímeras anuales, de ciclo muy rápido, las que sólo germinan y florecen cuando se presentan las inconstantes precipitaciones, frecuentemente luego de muchos años de total ausencia.

Suelos

Los suelos se presentan muy variados, aunque generalmente predominan los pobres, con abundante arena, cantos rodados, roca viva, salares, etc.

Relieve

El relieve es muy variado, desde estepas arbustivas o desiertos absolutos a nivel del mar hasta altas cordilleras por sobre los 6000 , pasando por sierras, mesetas, llanuras y valles

Clima

La variedad de ambientes es notable, altitudes que van desde el nivel del mar hasta los 6962 , latitudes que cubren ambos hemisferios desde las montañas costeras del mar Caribe hasta las de las islas subantárticas, etc. Frente a esto, el clima es sumamente variado, pero mantiene siempre una característica: su rigurosidad, la que se presenta por exceso de frío o por carencia de agua, lo que redunda en floras especialmente adaptadas, con características altamente xerófilas.

Especies principales

El Dominio fitogeográfico Andino-Patagónico se caracteriza por la abundancia de especies y géneros endémicos de compuestas, crucíferas, verbenáceas, poáceas, papilionoideas, solanáceas, etc. variando la vegetación dependiendo de cada región. Hay una familia endémica de cierta importancia: malesherbiáceas.

Provincias fitogeográficas

Este Dominio fitogeográfico es subdividido en varias Provincias fitogeográficas.

 Provincia fitogeográfica Altoandina
 Provincia fitogeográfica Puneña
 Provincia fitogeográfica Patagónica
 Provincia fitogeográfica del Desierto del Pacífico
 Provincia fitogeográfica Chilena Central

Bibliografía

 Cabrera, Luis Ángel. 1958. Fitogeografía. En La Argentina Suma de Geografía. ed. Peuser. Buenos Aires.
 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chébez, J.C.;. Los que se van. Especies argentinas en peligro, Editorial Albatros, 1994.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 1: Patagonia Norte. pp 192.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410564.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 2: Patagonia Austral. pp 192.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410572.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 4, Noroeste. pp 256 Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410599.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 5, Centro. pp 288 Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410602.
 Frenguelli, J. (1941.). Rasgos principales de fitogeografía Argentina. Rev. Mus. La Plata (Nueva Serie), 3, Sec. Bot.. pp. 65-181
 Martínez Carretero, E. 2004. La Provincia Fitogeográfica de la Payunia. Boletín Soc.Arg. de Bot. Vol. 39 (3-4). pp. 195-226.
 Vervoorst, F. (1979). La vegetación del noroeste argentino y su degradación. Serie Conser. Naturaleza nº 1, Fundación M. Lillo, Tucumán.

Referencias

Fitogeografía de América del Sur

Dominio fitogeográfico andino-patagónico


Esta é uma lista de unidades federativas do Brasil pelo número médio de anos de estudo, das pessoas de 15 anos ou mais de idade. Os dados mais atuais são da Pesquisa Nacional por Amostra de Domicílios Continua - PNAD-C, do IBGE, de 2019.

O número médio de anos de escolaridade (MYS) de uma população é a razão entre o somatório do número de anos de estudo completados pelas pessoas que tem 15 anos ou mais. Estes anos de educação recebidas é uma medida útil, porque permite uma análise do "estoque de capital humano" que uma população possui em um determinado momento.

O Brasil é uma república federativa formada pela união de 26 estados federados e do Distrito Federal. Segundo o IBGE, no ano de 2019 a média do Brasil era 9,8 anos. A média mundial é 8,7 anos. A unidade federativa com o maior número de anos de estudo é o Distrito Federal, cuja média é de 11,5 anos, seguida por São Paulo e Rio de Janeiro, ambas com 10,8 anos. As menores médias estão em Alagoas (8,1 anos), seguido do Piauí e Maranhão, ambos com 8,4 anos.

Média de anos de escolaridade

Nota
Pelos critérios da UNESCO a média de anos de escolaridade (Mean years of schooling - MYS) é o número médio de anos completos de educação de uma população. A média mundial é de 8,7 anos. São consideradas anos esperados de escolaridade o número de anos que se espera que uma criança em idade de entrada na escola passe na escola ou universidade, incluindo anos gastos em repetência.

Ver também

 Educação do Brasil
 Lista de unidades federativas do Brasil por porcentagem de pessoas com nível superior completo
 Idade escolar
 Educação escolar

Referências

Educação no Brasil
Alfabetização
Estudos brasileiros

Lista de unidades federativas do Brasil por anos de escolaridade


Sarıhumma Grip benzeri bir tablodan, ağır karaciğer hastalığı ve kanamalı ateşe kadar geniş bir hastalık tablosuna yol açan akut viral bir hastalıktır.

Tarihi
Sarı humma salgını ilk defa 1700'lerde İtalya, Fransa, İspanya ve İngiltere'de patlak vermiştir. On dokuzuncu yüzyılda İspanya'da 300.000 kişinin sarıhummadan öldüğüne inanılıyor. 1802'de Haiti Devrimi esnasında Fransız askerleri sarıhumma saldırısına maruz kaldılar; ordunun yarısı bu hastalıktan dolayı öldü. 20. yüzyılın başlarında hastalığın insanlara bulaşma yöntemininin anlaşılması (öncelikli olarak sivrisinekler) ve bir aşının ve diğer önleyici önlemlerin geliştirilmesini sağlayan, gönüllülerin de katıldığı (ki bazıları bu yüzden öldü) araştırmalar yapılana kadar Batı Yarımkürenin diğer yerlerinde çıkan salgınlarda binlerce kişi öldü.

2020 yılında yeni tip Sarıhumma virusu Sudan'da görüldü

Rezervuar: Maymun

Vektör: sivrisinek

Bulaş şu şekillerde olabilir:

Maymun → sivrisinek → maymun

Maymun → sivrisinek → insan

Patojenez

Sarı hummaya Flaviviridae ailesinden pozitif iplikçikli tek dizili bir RNA virüsü olan arbovirus sebep olur. Enfeksiyon hastalıklı eklem bacaklının tükürüğünde bulunan virüsü deri yoluyla bırakması sonucunda başlar. Bu sivrisinekler Afrika'da Aedes simpsaloni, A. africanus, ve A. aegypti, Güney Amerika'da Haemagogus cinsi ve Fransa'da Sabethes cinsini kapsar. Enfeksiyondan sonra virüs ilk önce yerel olarak çoğalır bunu takiben bağışıklık sistemi yoluyla vücudun kalanına yayılır.

Klinik Bulgular
Karaciğer yetmezliği, renal Yetmezlik, koagülopati (pıhtılaşma bozuklukları), şok.

Bulaşma Yolları

Virüs, günümüzde tropik bölgelerde görülür ve vektörler aracılığı ile insanlara bulaşır. Etkili bir aşının varlığına rağmen birçok Afrika ve Güney Amerika ülkesinde hemorajik hastalığın önemli sebeplerinden biridir. Sarı tabiri bazı hastalarda görülen sarılık semptomundan gelir.

İnfeksiyon, Remisyon, İntoksikasyon evreleri bulunur.

Hastalığı Önleme
Sıtmada olduğu gibi sivrisineklerden korunmak ve mücadele etmek büyük önem taşır. Sarı hummadan aşı ile korunmak da mümkündür. Sarı hummanın bulunduğu bölgelere gidenlerden veya bu bölgelerden diğer ülkelere geçenlerden sarıhumma aşısı olduklarını belgelendirmeleri istenebilir. Aşı sertifikası aşıdan 10 gün sonra ve ömür boyu geçerlidir. Diğer aşılarla aynı anda, farklı yerlere uygulanabilir.

Enfeksiyondan doğal iyileşenler de de ömür boyu bağışıklık kalır.

Aşılama
Hayat boyu korur.

Seyahatten 10 gün önce yapılması tavsiye edilir.

Endemik bölgelere seyahat edenlerin ve bu bölgelerde yaşayanların aşı olması tavsiye edilir.

Ayrıca bakınız
 Sarı humma virüsü

Notlar

Vektörel hastalıklar
Virüs hastalıkları

Sarıhumma


es una serie crossover de anime en formato OVA basada en el manga de Type-Moon  de Eri Takenashi, el autor de Kannagi: Crazy Shrine Maidens. La serie fue creada por Type-Moon para celebrar el décimo aniversario de la compañía y se enfoca en situaciones divertidas o absurdas que acontecen a varios personajes de las franquicias de Type-Moon, en su mayoría de Fate/stay night y Tsukihime. El 31 de diciembre del 2020 se confirmó una secuela titulada "Fate/Grand Carnival" donde en esta ocasión solo participarán personajes del videojuego de rol Fate/Grand Order con la misma temática de su predecesora, se anuncia que se emitirá en formato de ova entre el 2 de junio al 25 de agosto de 2021 dividida en 2 temporadas.

Personajes

Personajes de Fate/stay night y Fate/hollow ataraxia

Seiyū: Noriaki Sugiyama
El principal héroe de Fate/stay night. Aparece en la mayoría de los segmentos de Fate/stay night en Carnival Phantasm.

Seiyū: Ayako Kawasumi
Una de las principales heroínas de Fate/stay night. En Carnival Phantasm, ciertos aspectos de su personaje, como el aprecio a la buena comida, son considerablemente exagerados.

Seiyū: Kana Ueda
Una de las principales heroínas de Fate/stay night. En Carnival Phantasm, también aparece en su alter ego de magical girl, conocida como Kaleido Ruby.

Seiyū: Noriko Shitaya
Una de las principales heroínas de Fate/stay night. En comparación con Fate/stay night, ella tiene un rol reducido, recibiendo solamente un episodio dedicado y dos apariciones menores.

Seiyū: Nobutoshi Canna
Un exaltado y orgulloso Servant de Kirei Kotomine y Bazett Fraga McRemitz. Uno de los gags recurrentes en Carnival Phantasm, es que Lancer, debido a su mala suerte, siempre morirá asesinado en cada episodio.

Seiyū: Tomokazu Seki, Aya Endo (niño)
Un arrogante Servant quién siempre está mostrando su riqueza e interrumpiendo a otros, lo que genera molestia. Gilgamesh también hace una aparición como una versión más joven de sí mismo, como Servant de Caren Ortensia. A diferencia de su encarnación adulta, el joven Gilgamesh es más amable y respetuoso.

Personajes de Tsukihime/Melty Blood

Seiyū: Kenji Nojima
El protagonista principal de Tsukihime. Él disfruta de la compañía de las chicas que están enamoradas de él, a diferencia de Shiro Emiya.

Seiyū: Ryōka Yuzuki
Una de las heroínas principales de Tsukihime. A diferencia del resto de los personajes, Arcueid no parece estar sorprendida con las cosas absurdas que ocurren en la serie. También protagoniza un segmento donde ella encarna a su alter ego de magical girl "Phantasmoon", donde se enfrenta a criaturas basadas en hongos.

Seiyū: Kumi Sakuma
Una de las heroínas de Tsukihime. En la serie, su amor al curry es exagerado y está en constante fricción con Arcueid y Akiha debido a que estas también están enamoradas de Shiki.

Seiyū: Hitomi
Una de las heroínas de Tsukihime. En la serie, su personalidad "tsundere" es exagerada, con su estado de enojo representado con su cabello tornándose rojo, en referencia su herencia demoníaca.

Ahnenerbe Cafe

Seiyū: Ryōka Yuzuki
Un espíritu de gata antropomórfica que tiene un parecido con Arcueid y que trabaja como empleada de Ahnenerbe. Ella junto a los otros gatos sirven como anfitriones de la serie y comentan la historia del episodio, además de introducir los segmentos durante los interludios. En algunos episodios, ella hace otros roles aparte de ser la anfitriona.

Seiyū: Jōji Nakata
Un espíritu de gato antropomórfico que se parece a Nrvnqsr Chaos. Siempre anda fumando un cigarro.

Seiyū: Atsuko Tanaka
Un espíritu de gata antropomórfica con cabello rosa. Ella es sensible y conversa regularmente con los demás de forma reservada.

Seiyū: Kumi Sakuma
Un espíritu de gata antropomórfica con cabello rubio. Ella balbucea y asiente con su cabeza como señal de afirmación a cualquier situación mientras lleva una gran sonrisa.

Seiyū: Kenji Nojima
Un espíritu de gato antropomórfico otaku. Es un fanático del cosplay y las magical girls. A pesar de no ser un empleado de Ahnenerbe, se lleva bien con el personal.

Otros personajes

Seiyū: Noriko Shitaya
Una criatura pejagosa gigante que es la encarnación de toda la maldad en el Santo Grial. Grail-kun es el anfitrión de su propio segmento, donde varios personajes le piden solución a ciertos problemas. Por su naturaleza, la solución de Grail-kun a todos los problemas es un cuchillo junto con un nombre que llama la atención y una sugerencia para cometer un acto de violencia.

Seiyū: Sakura Tange
La protagonista de Fate/Extra. Mientras es parecida físicamente a Saber de Fate/stay night, Red Saber es arrogante, orgullosa, y hace gala de su sexualidad, recalcando que su transparente vestido no muestra su entrepierna, si no que 'permite verla a otros deliberadamente'.

Episodios

El anime es producido por los estudios Lerche y dirigida por Seiji Kishi, producido por Yūji Higa, escrito por Makoto Uezu y música de Yasuharu Takanashi. Los episodios fueron lanzados en temporadas, cada una constando de 4 episodios. La primera temporada se estrenó el 12 de agosto de 2011, la segunda temporada el 28 de octubre de 2011 y la tercera temporada el 31 de diciembre de 2011. Un episodio adicional titulado "Carnival Phantasm EX Season" fue lanzado junto con la versión general del manga Take-Moon en 26 de noviembre de 2011.

El tema de apertura del anime es "Super Affection" (すーぱー☆あふぇくしょん) por Minami Kuribayashi, Miyuki Hashimoto, Faylan, Aki Misato, Yozuca* y Rino y el tema de cierre es  "Fellows" por Masaaki Endou.

Lista de episodios

Referencias

Enlaces externos
 Type-Moon's Official Homepage for Carnival Phantasm

Manga de 2004
Anime de 2011
OVA
Type-Moon
Series de anime de Bandai Visual
Series de manga publicadas por Ichijinsha

Carnival Phantasm


Birleşik Devletler Kongresi (), Birleşik Devletler federal hükûmetinin iki meclisli yasama organıdır ve iki bölümden oluşur: Temsilciler Meclisi ve Senato. 435 temsilci ve 100 senatör olmak üzere toplam 535 üyeden oluşur. Toplam sayısı 435 olan Temsilciler Meclisi üyeleri dar bölge sistemiyle iki yıllığına seçilirler.

Temsilciler Meclisi sandalyeleri, Amerika Birleşik Devletleri'nin her 10 yılda bir yapılan nüfus sayımı sonuçlarına göre eyaletlere paylaştırılır. Her 10 yılda bir nüfusu artan veya azalan eyaletlerin temsilcilerinin sayısının artması veya azalması mümkündür. Ancak en az nüfuslu olan eyaletlerin bile en az bir temsilci hakkı vardır. ABD Senatosu, ABD'nin 50 eyaletinin her birinden seçilen 2 (eşit sayıda) senatörden gelen toplam 100 üyeden oluşur. ABD Senatosunun üçte biri her 2 yılda bir yapılan seçimlerle yenilenir. Üyeler genellikle Cumhuriyetçi Parti veya Demokrat Partiden oluşur. Nadiren üçüncü parti veya bağımsız senatörler vardır. Her senatörün bir sonraki seçime kadar olan görev süresi 6 yıldır.

ABD Kongresi'ne seçilen ilk Müslüman ise Keith Ellison olmuştur.

Tarihçe
Birinci Kıta Kongresinde Kuzey Amerika'nın on üç kolonisinden on iki temsilci bir araya geldi. 4 Temmuz 1776'da İkinci Kıta Kongresi, yeni ulustan "Amerika Birleşik Devletleri" olarak söz ederek Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etti. 1781'deki Konfederasyon Maddeleri, her eyaletin çoğu karar üzerinde veto hakkı olduğu eyaletler arasında eşit temsilli Tek Meclisli organ olan Konfederasyon Kongresi'ni kurdu. Kongrenin yürütme yetkisi vardı ama yasama yetkisi yoktu ve federal yargı deniz kuvvetleriyle sınırlıydı ve vergi toplama, ticareti düzenleme veya yasaları uygulama yetkisinden yoksundu.

Hükûmetin güçsüzlüğü iki meclisli Kongre ile değiştirilmiş bir anayasa öneren 1787 Sözleşmesi'ne yol açtı.

Küçük eyaletler, her eyalet için eşit temsili savundular. İki  meclisli yapı, eyalet hükûmetlerinde iyi işlev gördü. Connecticut Uzlaşması adlı bir uzlaşma planı, Nüfusa göre seçilen temsilciler (daha büyük eyaletlerin yararına) ve eyalet hükûmetleri tarafından seçilen tam olarak iki senatörün (daha küçük eyaletlerin yararına) olduğu bir uzlaşma planı olarak kabul edildi. Onaylanan anayasa, birbiriyle örtüşen iki güç merkezli bir federal yapı yarattı, böylece her vatandaş "birey olarak" eyalet hükûmetinin ve ulusal hükûmetin yetkilerine tabi oldu. Gücün kötüye kullanılmasına karşı korunmak için hükûmetin yürütme, yasama ve yargı organlarının her birinin ayrı bir yetki alanı vardı ve güçler ayrılığı ilkesine göre diğer organları denetleyebiliyordu. Ayrıca iki ayrı meclis olduğundan yasama organında kontrollar ve dengeler vardı. Yeni hükûmet 1789'da faaliyete geçti.

Siyaset bilimcisi Julian E. Zelizer "oluşturucu dönem" (1780'ler-1820'ler), "partizan dönemi" (1830'lar-1900'ler), "komite dönemi" (1910'lar-1960'lar) ve "çağdaş dönem" (1970-günümüz) olarak örtüşen dört Kongre dönemi olduğunu öne sürdü.

1780'ler–1820'ler: Biçimlendirici Dönem
Federalistler ve anti-federalistler siyasi partilerin telaffuz edilmesiyle ilk yıllarda iktidar için itişip kakıştı. Anayasanın ve Haklar Bildirisi'nin kabul edilmesiyle federalizm karşıtı hareket tükendi. Bazı aktivistler, James Madison ve Thomas Jefferson'ın Hazine Bakanı Alexander Hamilton'ın politikalarına karşı çıkmak için 1790-1791 yıllarında oluşturdukları İdare Karşıtı Parti'ye katıldı; kısa sürede Demokratik-Cumhuriyetçi Parti veya Jeffersoncu Cumhuriyetçi Parti oldu ve Birinci Parti Sistemi dönemini başlattı. Thomas Jefferson'ın başkanlığına seçilmesi 1800'de taraflar arasında barışçıl bir güç geçişi oldu. Yüksek Mahkeme 4. başkanı John Marshall, 1803'teki dönüm noktası niteliğindeki Marbury - Madison davasında hukukta adli inceleme ilkesini tesis ederek Yüksek Mahkeme'ye Kongre mevzuatını hükümsüz kılma yetkisi verdi.

1830'lar–1900'ler: Partizan Dönemi
Bu yıllara siyasi partilerin gücünün artması damga vurdu. Dönüm noktası olayı, kölelik sorununu çözen ve ulusu federal otorite altında birleştiren ancak eyalet hakları'nın gücünü zayıflatan İç Savaş idi. Yaldızlı Çağ (1877–1901), Kongre'nin Cumhuriyetçi hakimiyetiyle damga vurdu. Bu süre zarfında, özellikle etkili lobilerin demiryolu sübvansiyonlarını ve yün tarifelerini savunduğu Başkan Ulysses S. Grant'ın yönetimi sırasında, lobi faaliyetleri daha yoğunlaştı. Göç ve yüksek doğum oranları yurttaş sayısını artırdı ve ülke hızla büyüdü. İlerici Dönem, Kongre'nin her iki kanadında da güçlü parti liderliği ve reform çağrıları ile nitelendi; reformcular bazen lobicilerin siyaseti yozlaştırdığını söylediler. Meclis Başkanı'nın konumu, 1890'da Thomas Reed ve Joseph Gurney Cannon gibi liderlerle son derece güçlendi. Senato, yarım düzine erkek tarafından etkili bir şekilde kontrol ediliyordu.

1910'lar–1960'lar: Komite Dönemi

Uzun süredir Kongre üyelerinin giderek daha fazla güç kazandığı bir kıdem sistemi, her iki partinin politikacılarını uzun vadeli arayışlara teşvik etti. Komite başkanları, 1970'lerdeki reformlara kadar her iki mecliste de etkili olmaya devam etti.

Önemli yapısal değişiklikler arasında, 8 Nisan 1913'te onaylanan Onyedinci Değişiklik uyarınca senatörlerin doğrudan halk tarafından seçilmesi yer alır.

Yüksek Mahkeme, Anayasa'nın ticaret maddesine dayanan kararlar Kongre'nin ekonomiyi düzenleme yetkisini artırdı. Senatörlerin halk tarafından seçilmesinin bir etkisi, Meclis ve Senato arasındaki seçmenlerle olan bağları arasındaki farkı azaltmaktı. Topal ördek Yirminci Değişiklik uyarınca yapılan reformlar, mağlup ve emekli olan Kongre üyelerinin hesap verebilirlikten yoksun olmalarına rağmen nüfuz kullanma gücünü azalttı.

Büyük Buhran, Başkan Franklin Roosevelt'i ve Demokratların güçlü kontrolünü ve tarihi Yeni Düzen politikalarını başlattı. Roosevelt'in 1932'deki seçimi, hükûmet gücünün yürütme organına doğru kaymasına işaret etti.
Çok sayıda New Deal girişimi Kongre yerine Beyaz Saray'dan başlatıldı. Başkan Roosevelt, İcra Şubesi personelini dostane Senato komitelerinde özel görev vererek Kongre'deki gündemini zorladı (bu uygulama, 1946 Yasama Yeniden Düzenleme Yasası ile sona erdi). Demokrat Parti yıllarca Kongre'nin her iki meclisini de kontrol etti.
Bu süre zarfında, Cumhuriyetçiler ve muhafazakar güneyli Demokratlar Muhafazakar Koalisyon oluşturdular. Demokratlar II. Dünya Savaşı sırasında Kongre'nin kontrolünü elinde tuttu. Kongre, kısmen daimi Kongre komitelerinin sayısını azaltarak, savaş sonrası dönemde verimlilikle mücadele etti. Bu yıllarda siyasi güç Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasında değişse de, Güney Demokratlar birçok etkili komitede güçlü bir güç haline geldi. Uzay uçuşu ve atom enerjisi politikası gibi daha karmaşık konular daha fazla uzmanlık gerektiriyordu. Senatör Joseph McCarthy, İkinci Kızıl Korku sırasında komünizm korkusunu kullandı ve televizyonda oturumlar düzenledi. 1960 yılında, Demokrat aday John F. Kennedy az farkla başkanlığı kazandı ve güç, 1994 yılına kadar Kongre'nin her iki kanadına da hakim olan Demokratların eline geçti.

1970'den beri: Çağdaş Dönem

Kongre, yoksulluk ve açlıkla mücadele için Johnson'un "Büyük Toplum" programını yürürlüğe koydu. Watergate skandalı başkanlık suçlarını ve örtbasları araştıran uykudaki Kongre'yi uyandırdı. Siyaset bilimci Bruce J. Schulman, skandalın hükûmetin kolları arasındaki ilişkileri "önemli ölçüde yeniden şekillendirdiğini" öne sürdü. Özellikle 1994'ten sonra partizanlık geri döndü. Bir analist partizan iç çatışmayı Eğitim Kurulu gibi toplantı odalarında toplantıya katılanların cesaretini kıran zayıf Kongre çoğunluğuna bağladı. Kongre yetkisini yeniden savunmaya başladı.

Lobicilik, 1971'deki Federal seçim kampanya yasasına rağmen önemli bir faktör oldu. Siyasi eylem komiteleri veya PAC'ler  (ing: Political Action Committee), Soft Money (tr: yumuşak para) katkıları gibi yollarla Kongre adaylarına önemli bağışlarda bulunabilirdi. Yumuşak para fonları adaylar için belirli kampanyalara verilmese de, para genellikle adaylara dolaylı yoldan çıkar sağladı ve adayların yeniden seçilmesine yardım etti. 2002 İki Partili Kampanya Reformu Yasası gibi reformlar kampanya bağışlarını sınırladı ama "yumuşak para" katkısını sınırlamadı. Bir kaynak, 1974'te değiştirilen Watergate sonrası yasaların, "bireylerin adayları desteklemek için bir araya gelmelerini sağladıklarından" "meşrulaştırılmış PAC'ler" yerine "zengin katkıda bulunanların etkisini ve ödemeleri sona erdirmeyi" amaçladığını öne sürer. 1974'ten 1984'e kadar PAC'lerin sayısı 608'den 3.803'e ve bağışlar 12.5 milyon dolardan 120 milyona çıktı. PAC'ın Kongre'deki etkisine ilişkin endişeler arttı. 2009'da avukatlar, elektrikçiler ve emlak komisyoncuları da dahil olmak üzere 4.600 işletme, işçi ve özel çıkar PAC'si vardı. 2007'den 2008'e kadar 175 Kongre üyesi PAC'lerden "kampanya paralarının yarısını veya daha fazlasını" aldı.

1970'ten 2009'a kadar Meclis, 1970'te Porto Riko'nun yerleşik komiserinin komitelerinde temsil edilmeye başlayarak, ABD vatandaşlarını eyalet dışı alanlarda temsil eden yetkileri ve ayrıcalıklarının yanı sıra delegeleri artırdı. 1971'de Columbia Bölgesi için bir delege yetkilendirildi ve 1972'de ABD Virjin Adaları ve Guam için yeni delege pozisyonları oluşturuldu. 1978'de Amerikan Samoası için ek bir delege atandı. Kuzey Mariana Adaları Topluluğu için bir başka delege 2009'da işe başladı. Kongre'nin bu altı üyesi, yasa tasarılarını ve kararları vermek için taban ayrıcalıkları vardır ve son Kongrelerde daimi ve seçilmiş komitelerde, parti kurultaylarında ve Senato ile ortak konferanslarda oy kullanırlar. Capitol Hill ofisleri, personeli ve dört askeri akademiden her birine iki yıllık atamaları vardır. Kongre, Meclis Genel Komitesi oylarını onayladığında oyları anayasal olsa da, son Kongreler buna izin vermedi ve Meclis, Temsilciler Meclisi olarak toplanırken oy kullanamazlar.

ABD Kongresinin Yapısı
ABD Kongresinin Temsilciler ve Senato olarak iki yasama meclisi vardır. Kongre, işi farklı alanlarda uzmanlaşmış ayrı komitelere bölerek ulusal mevzuat yazımını yönetir. Bazı Kongre üyeleri, meslektaşları tarafından bu komitelerin görevlileri olarak seçilir. Kongre'nin kendisine bilgi sağlamaya yardımcı olması için Devlet Sorumluluk Ofisi ve Kongre Kütüphanesi gibi yardımcı kuruluşları ve Kongre üyelerinin de kendilerine yardımcı olacak personeli ve ofisleri vardır. Ayrıca büyük bir lobi endüstrisi, üyelerin çeşitli şirket ve işçi çıkarları adına yasa çıkarmalarına yardım eder.

Komiteler

Uzmanlıklar
Komite yapısı, Kongre üyelerinin belirli bir konuyu yoğun şekilde incelemesine imkan verir. Kongreden önce herhangi bir üyenin uzman olması beklenmez. Zamanla, üyeler belirli konularda ve yasal yönlerde uzmanlaşır. Komiteler özel konuları araştırır ve tüm Kongreye seçimler ve olasılıklar hakkında tavsiyelerde bulunur. Uzmanlık seçimi, üyenin seçim bölgesinden, bölgesel sorunlardan, geçmişinden ve deneyiminden etkilenebilir. Senatörler, çakışmayı önlemek için genellikle eyaletlerindeki diğer senatörünkinden farklı bir uzmanlık seçerler. Bazı komiteler, diğer komitelerin işlerini yürütme konusunda uzmandır ve tüm mevzuatta güçlü bir etkiye sahiptirler. Örneğin, "House Ways and Means" Komitesinin Temsilciler Meclisi işlerinde önemli etkisi vardır.

Güç
Komiteler mevzuatı yazar ve düzenler. Meclis "tahliye dilekçesi süreci" gibi prosedürler, yasa tasarıları getirebilir ve komite girdisini atlayabilirken komite çalışmadan bunları uygulamak çok zordur. Komitelerin belli bir gücü vardır. Yasama, gözetim ve dahili idari görevleri, bilgi toplayan, alternatifleri değerlendiren ve sorunları belirleyen yaklaşık iki yüz komite ve alt komite arasında bölünmüştür. Komiteler, meclis tarafından değerlendirilecek çeşitli çözümler önerir. Ayrıca komiteler, yürütme organını izleyerek ve olası suistimali soruşturarak gözetim yaparlar.

Görevli
Her iki yıllık oturumun başında Meclis, normalde tartışmalara başkanlık yapmayan ama çoğunluk partisinin lideri olarak görev yapan bir konuşmacı seçer. Senato'da başkan yardımcısı Senato'nun resen başkanıdır. Ek olarak, Senato geçici başkanı ("pro tempore") denilen memuru seçer. ("pro tempore", "şimdilik" anlamındadır.) Bu görev genellikle Senato'nun çoğunluk partisinin en kıdemli üyesi tarafından yapılır ve parti kontrolünde değişiklik olana kadar geleneksel olarak bu görevi yapar. Buna göre Senato, yeni Kongre'nin başlangıcında geçici yeni bir başkan seçmez. Meclis ve Senato'da, fiili başkanlık görevlisi genellikle çoğunluk partisinin yeni üyelerin odanın kurallarını öğrenmesi için atanan üyesidir.

Kongrenin destek hizmetleri

Kongre Kütüphanesi

Kongre Kütüphanesi, 1800 yılında Kongre kararıyla kuruldu. Kongre Kütüphanesinin çoğu Capitol Hill'deki üç binadadır ama Washington, D.C.'deki Körler ve Fiziksel Engelliler için Ulusal Kütüphanesi, Culpeper, Virginia'daki Ulusal Görsel-İşitsel Koruma Merkezi, Fort Meade, Maryland'deki kitap saklama tesisi ve birçok deniz aşırı ofisler de bölümleri vardır. 1812 Savaşı'ndaki İngiliz baskınında yakıldığında kütüphanede çoğunlukla hukuk kitapları vardı. Ama Kongre Thomas Jefferson'ın özel kütüphanesinin satın alınmasına izin verdiğinde kütüphane koleksiyonları büyütüldü. Kütüphane Kongre ve personelinin yanı sıra Amerikan halkına da hizmet verir. 470 dilde kitaplar, filmler, haritalar, fotoğraflar, müzik, el yazmaları, grafikler ve malzemeler dahil olmak üzere yaklaşık 150 milyon öğe ile Kongre kütüphanesi dünyanın en büyük kütüphanesidir.

Araştırma

Kongre Kütüphanesi'nin parçası Kongre Araştırma Hizmeti, senatörlere, temsilcilere ve çalışanlarına resmi görevlerini yapmalarına yardım için ayrıntılı, güncel ve tarafsız araştırmalar yapar. Mevzuat için fikir üretir, üyelerin yasa tasarısını incelemelerine yardımcı olur, kamuya açık oturumları kolaylaştırır, raporlar hazırlar, parlamento usulü gibi konularda istişarelerde bulunur ve iki meclisin anlaşmazlıkları çözmesine yardımcı olur.
Kongre Araştırma Hizmetine, Meclisin'in düşünce kuruluşu" denir ve yaklaşık 900 çalışanı vardır.

Bütçelendirme
Kongre Bütçe Ofisi veya CBO, Kongre'ye ekonomik verileri sağlayan federal bir ajanstır.

1974 tarihli Kongre Bütçesi ve Haciz Kontrol Yasası ile partizan olmayan bağımsız bir kurum olarak kurulmuştur. Kongre'nin vergilerden gelen gelir akışlarını tahmin etmesine ve bütçeleme sürecine yardım eder. Devlet borcu gibi konular ve olası yasama maliyetleri hakkında öngörüler yapar. Yıl ortasında güncellenen yıllık Ekonomik ve Bütçe Görünümü 'nü hazırlar ve Senato Tahsis Komitesi için Başkanın Bütçe Teklifleri Analizini yazar. Meclis Başkanı ve Senato başkanı geçici olarak CBO direktörünü dört yıllık bir dönem için ortaklaşa atarlar.

Lobicilik
Lobiciler farklı çıkarları temsil eder ve genellikle müşterilerinin ihtiyaçlarını yansıtmak amacıyla Kongre kararlarını etkilemeye çalışırlar. Lobi grupları ve üyeleri bazen yasa ve kamçı faturaları keser. 2007'de Washington, D.C.'de yaklaşık 17.000 federal lobici vardı. Yasa koyuculara kuruluşlarının amaçlarını açıklarlar. Bazı lobiciler kâr amacı gütmeyen kuruluşları temsil eder ve kişisel olarak ilgilendikleri konularda toplum yararına çalışırlar.

Partizanlık iki taraflılığa karşı
Kongre, taraflar arasında iki particilik olarak bilinen yapıcı işbirliği ve uzlaşma dönemleriyle, partizanlık denilen siyasi kutuplaşma ve çatışma dönemleri arasında gidip geldi. İç Savaş sonrası dönemine, bugün olduğu gibi particilik damgasını vurdu.

Uzlaşma mümkünse komitelerin söz konusu konuda anlaşmaya varması daha kolaydır. Bazı siyaset bilimciler, Kongre'nin iki meclisinde de dar çoğunlukların etkilediği son birkaç on yılda, particiliğin arttığını ama Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında birbirlerini izlemesinin politikalarda olduğu kadar kurumda pragmatizm ve nezaketin daha çok esnekline neden olacağını düşünürler.

Kaynakça

Çift meclisli yasama organları

Amerika Birleşik Devletleri Kongresi


Suat Gönülay, (d. 1965, Samsun, Türkiye) Türk çizgi romancı.

"Lak-Lak" mizah dergisinde çizmeye başladı. Gırgır ve Fırt dergilerinde bir süre karikatür çizdi. Gırgır'da başladığı çizgi romana Limon'da devam etti. Daha sonra Hıbır, Avni ve Dıgıl dergilerinde çalıştı, bir süre Dıgıl'ın editörlüğünü de yaptı. Sinema ve TV çalışmaları için ara verdiği çizgi romana L-Manyak, Penguen, Rodeo Strip gibi dergilerde arada bir geri dönüyor. L-Manyak'taki çalışmalarından biri olan "Adolf", 2003 yılında Yunanistan'ın Selanik kentindeki "Kültür olimpiyatları" kapsamında, Türk çizgi romanını temsilen sergilendi.

2010 yılında çıkan "Ben Yaşarım" başlıklı bir karikatür albümü yayınlandı.

Haftalık mizah dergilerinde "devamı haftaya" formatı içinde uzun soluklu öyküleri adeta birer sinema eseri bütünlüğünde başarıyla çizen Gönülay'ın, çizildiği dönemde çok ses getiren öykülerinden bazıları "Sultanahmet'in Kamburu", "Baltalar Elimizde", "Hayatım Roma", "Örtmenim Canım Benim" olarak sayılabilir.  Vakur Barut, Gönülay'ın en uzun süre çizdiği ve kendisiyle en rahat özdeşleştirilebilecek karakter olarak göze çarpar.

Kitapları
Hayatım Roman/Baltalar Elimizde (1991-Joker Yayın)
Ben Yaşarım (2010-Mürekkep Yayınları)
Sonsuz Cuma Günü (2012-Destek Yayınları)
Halkım İstesin Hemen (2013-Mürekkep Yayınları)

Türk çizgi romancılar
1965 doğumlular
Yaşayan insanlar
Samsun doğumlu sanatçılar

Suat Gönülay


مسييه 15 (و يعرف كذلك إن جي سي 7078) هو تجمع كروي من النجوم يوجد في كوكبة الفرس الأعظم (بيجاسوس ). اكتشفه جان دومينيك مارالدي في عام 1746 تكون التجمع منذ 13.2 مليار سنة مما يجعلها واحدة من أقدم وأكبر .

حيث به أكثر من 100.000 نجم, التجمعات النجمية في الكون وهو على بعد 33,600 سنة ضوئية من كوكب الأرض

؛ ويقدر عمر الكون بنحو 7و13 مليار سنة.

يظهر في المنظار وكأن حجمه 7 دقيقة قوسية ولكنه يظهر في الألواح الفوتوغرافية بحجم 12 دقيقة قوسية.

معرض صور

اقرأ أيضا
 علم الفلك للأشعة السينية
 كويكبات
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1746
اكتشافات جان دومينيك مارالدي
علم فلك الأشعة السينية
عناقيد مغلقة
فهرس مسييه
كوكبة الفرس الأعظم
مصادر الأشعة السينية الفلكية

مسييه 15


QV Telescopii (QV Tel) (también, HR 6819) es una estrella de magnitud aparente +5,33
situada en la constelación de Telescopium. De acuerdo con la nueva reducción de los datos de paralaje del satélite Hipparcos, se encuentra a 752 ± 51 años luz del sistema solar.

QV Telescopii es una gigante azul de tipo espectral B3IIIpe. Tiene una temperatura efectiva de 17.254 K —medida que se ve afectada por el oscurecimiento gravitatorio— y una luminosidad bolométrica 2256 veces superior a la del Sol. Su radio es aproximadamente 3,9 veces más grande que el radio solar y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 55 km/s, estando su eje de rotación inclinado 11º respecto al observador terrestre.
Tiene una masa de 6,3 ± 0,1 masas solares y una edad de algo más de 50 millones de años.

QV Telescopii es una estrella Be. Estas estrellas, entre las que se cuentan Phecda (γ Ursae Minoris) o α Arae, presentan líneas de emisión que provienen de un disco circunestelar formado por la pérdida de masa debido a la rotación estelar. Muchas de ellas son, además, estrellas variables; es el caso de QV Telescopii, cuyo brillo fluctúa 0,07 magnitudes sin que exista período conocido.

Componentes

HR 6819 es un triple jerárquico que contiene una estrella clásica Be en una órbita amplia de período desconocido alrededor de un binario interno de 40.3 días, una estrella B3 III y un agujero negro no emisor (no acumulable), denominado Ab.
Anteriormente considerada una sola estrella, la multiplicidad de HR 6819 se descubrió a través de mediciones de velocidad radial en 2020, lo que sugería la presencia de un agujero negro de masa estelar invisible dentro del sistema. Aunque el sistema HR 6819 ha sido descrito como un miembro de la asociación Sco OB2 de estrellas que se mueven conjuntamente, recientemente se ha sugerido que es un sistema más antiguo y no parte de la asociación.

QV Tel Aa
Llamado Aa, el componente estelar interno principal es una estrella gigante azul B3 III. Tiene una masa de aproximadamente 6 masas solares. Él y el agujero negro forman un binario con un período de 40,3 días.

QV Tel B
El segundo componente estelar externo denominado B es una estrell Be con una clasificación estelar de B3IIIpe. El sufijo 'e' indica líneas de emisión en su espectro. Es una estrella azul-blanca que gira rápidamente con un disco caliente de gas decreciente que la rodea. Samus et al. (2017) catalogan esta estrella como variable, aunque no del tipo Gamma Cassiopeiae. Tiene una edad estimada de 50 millones de años, con una velocidad de rotación proyectada de  de 50 km/s.

QV Tel Ab, agujero negro
Las mediciones de velocidad radial del componente interno en 2020 sugirieron la presencia de un compañero invisible masivo, que se supone que es un agujero negro. distante del Sol, esto lo convertiría en el agujero negro conocido más cercano al Sol y el primer y único sistema de agujero negro conocido visible a simple vista a una magnitud aparente de 5.36, lo que lo convierte en uno de los 2,000 sistemas estelares más brillantes. El agujero negro en sí no es visible y tampoco interactúa con sus estrellas compañeras para formar un disco de acreción.

Referencias

Gigantes azules
Constelación de Telescopium

QV Telescopii


ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති  සුමිත් ලියනගේ (ඉංග්‍රීසි: Sumith Liyanage) යනු  ශ්‍රී ලංකා පොලීසියයේ විශ්‍රාමික ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරියෙකි.

සුමිත් ලියනගේ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  සහකාර උප පොලීස්පති (විශ්‍රාම) සුමිත් ලියනගේයන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු හමුදා නිලධරයන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

සුමිත් ලියනගේ


La Copa Interncontinental de Malasia Sub-23 se realizó en Malasia entre el 15 y el 25 de mayo del año 2008.

Participantes
Participaron en el torneo los equipos representativos de las 8 asociaciones nacionales afiliadas a la FIFA. La selección Sub-23 de Chile, reemplazó a la de Argentina, y posteriormente la selección Sub-23 de Togo, reemplazó a la de Ghana. Irak presentó un equipo sub-20, e Irlanda un equipo sub-21:

Equipos participantes

Resultados
 Los horarios corresponden a la hora de Malasia

Primera fase
Los 8 equipos participantes en la primera fase se dividieron en dos grupos de cuatro equipos cada uno. Luego de una liguilla simple (a una sola rueda de partidos), el equipo que ocupó la posición primera de un grupo jugó contra el segundo del otro grupo y viceversa, elimnándose directamente.

Grupo A

Grupo B

Fase Final
La fase final se jugó entre el 23 y el 25 de mayo de 2008.

Semifinales

Final

Referencias

Enlaces externos
 RSSSF

Fútbol en 2008

Copa Intercontinental de Malasia Sub-23 de 2008