باربي  دمية أزياء من إنتاج شركة ماتيل للألعاب وقد طُرحت في الأسواق لأول مرة في مارس 1959. ويعود الفضل في تصميم باربي إلى سيدة الأعمال الأمريكية روث هاندلر (1916-2002) التي استوحت فكرتها من الدمية الألمانية الشهيرة دمية بيلد ليلي. شكَّلت باربي جزءًا مهمًا من سوق دمى الأزياء لمدة خمسين عامًا. هذا بالإضافة إلى أنها كانت محور العديد من الخلافات والدعاوى القضائية، وكثيرًا ما كان هناك تهكم وسخرية من الدمية وأسلوب حياتها. في السنوات الأخيرة الماضية، واجهت باربي منافسة متزايدة من مجموعة دمى براتز.

فكرة تصميم باربي

أنتجت أول دمية باربي في مارس 1959]] كانت روث هاندلر تشاهد ابنتها باربرا وهي تلعب بدمى مصنوعة من الورق ولاحظت أنها كانت تستمتع كثيرًا بالتعامل مع الدمى على أنهم أشخاص كبار. وفي ذلك الوقت، كانت معظم دمى الأطفال على شكل أطفال صغار. وعندما لاحظت هاندلر أن هناك فجوة في السوق لأنه لا يلبي احتياجات الأطفال من الدمى اللاتي تجاوزن مرحلة الطفولة، فقد اقترحت على زوجها إليوت - شريك في شركة ماتيل للألعاب - فكرة تصميم دمية لها جسد امرأة. ولكنه لم يتحمس للفكرة ولا مديري شركة ماتيل. وفي أثناء رحلة قامت بها روث إلى أوروبا في عام 1956 مع أبنائها باربرا وكينيث، رأت بالصدفة الدمية الألمانية الشهيرة بيلد ليلي. وقد كانت هذه الدمية ـ التي على شكل فتاة بالغة ـ هي بالضبط الصورة المرسومة في ذهن هاندلر، وهذا ما جعلها تقوم بشراء ثلاث دمى بيلد ليلي. أعطت روث دمية لابنتها وذهبت بالاثنتين إلى شركة ماتيل. جدير بالذكر أن دمية ليلي كانت مستوحاة من شخصية مشهورة تظهر في قصة هزلية تصدر في صحيفة بيلد الألمانية وهي من رسم رينهارت بيوثن. كانت ليلي فتاة عاملة تعرف ما تريد ولم تكن تترفع عن استغلال الرجال لنيل ما تريد. بيعت دمية ليلي لأول مرة في ألمانيا في عام 1955، وعلى الرغم من أنها بيعت في البداية للأطفال، فإن شهرتها امتدت للكبار الذين استمتعوا بشراء ملابس لها من الأسواق وجعلها تبدو في أحسن هيئة ممكنة. وعندما عادت هاندلر إلى الولايات المتحدة الأمريكية، فإنها عملت على إعادة تصميم الدمية (بمساعدة المهندس جاك ريان) وحصلت الدمية على اسم جديد،  باربي ، تيمنًا باسم ابنة هاندلر باربرا. وقد ظهرت الدمية لأول مرة في معرض الألعاب الدولية في نيويورك في 9 مارس 1959. ويعد هذا التاريخ أيضًا هو عيد ميلاد باربي الرسمي. حصلت شركة ماتيل للألعاب على حقوق تصنيع دمية بيلد ليلي في عام 1964 ومن وقتها توقف إنتاج الدمية تمامًا. ارتدت أول دمية باربي ثوب سباحة مخطط باللونين الأبيض والأسود وكان شعرها على شكل ذيل حصان، كما كانت متوفرة شقراء وسمراء. وتم تسويق الدمية على أنها عارضة أزياء مراهقة وكانت ملابسها من تصميم مصممة أزياء شركة ماتيل شارلوت جونسون. جدير بالذكر أن أول دمى باربي تم تصنيعها في اليابان وقام عمال منازل يابانيين بخياطة ملابسها يدويًا. بيع حوالي 350,000 دمية باربي في خلال السنة الأولى من الإنتاج. أعتقدت روث هاندلر أنه من المهم أن تأخذ باربي مظهر الكبار وأظهرت أبحاث السوق الأولية امتعاض بعض الآباء من مظاهر الأنوثة الطاغية للدمية. قامت الشركة المنتجة بتغيير شكل باربي عدة مرات، وكان أبرزها في عام 1971 عندما تم تعديل عيون الدمية لتنظر إلى الأمام بدلاً من النظرة الجانبية للدمية الأصلية. كانت باربي واحدة من أولى لعب الأطفال التي يُوضع لها إستراتيجية تسويق تعتمد بشكل كبير على التليفزيون والإعلانات وقد قلدتها العديد من شركات لعب الأطفال فيما بعد في الترويج لمنتجاتها. وتشير التقديرات إلى أنه تم بيع أكثر من مليار دمية باربي في أكثر من 150 دولة من دول العالم، كما تقول شركة ماتيل إنه يتم بيع دمتي باربي كل ثانية. [./باربي#cite_note-2 [2]][2][2][2][2][2][2] [./باربي#cite_note-3 [3]][3][3][3][3][3][3]بمقياس 1/6 والذي يعرف أيضًا باسم مقياس الدمى اللعبة. [./باربي#cite_note-4 [4]][4][4][4][4][4][4]. لا تقتصر منتجات باربي على مجموعة الدمى وملابسها وإكسسواراتها فقط، ولكن هناك أيضًا عدد كبير من المنتجات الذي يحمل العلامة التجارية لـ باربي، مثل الكتب وكل ما يتعلق بالموضة وألعاب الفيديو. ظهرت باربي في سلسلة من أفلام الرسوم المتحركة وكانت ضيف شرف في فيلم قصة لعبة 2 في عام 1999. أصبحت دمية باربي رمزًا ثقافيًا ونالت مكانة عالية في عالم الألعاب، وهو شيء غير معتاد حدوثه مع دمية أزياء. في عام 1974، تم تغيير اسم جزء من تايمز سكوير في مدينة نيويورك ليصبح اسمه جادة باربي لمدة أسبوع. بينما في عام 1985، قام الفنان آندي وارهول برسم لوحة للدمية باربي./[./باربي#cite_note-6 [6]][6][6][6][6][6][6]/ Innovators / Ruth Handler

السيرة الذاتية لـ باربي

اسم باربي الكامل هو  باربرا ميليسينت روبرتس . في سلسلة من الروايات التي نشرتها شركة راندوم هاوس في الستينيات، كان والدها يُدعى جورج روبرتس ووالدتها مارجريت روبرتس من مدينة ويلوز الخيالية في ويسكونسن. دخلت باربي مدرسة ويلوز الثانوية ومدرسة مانهاتن الثانوية الدولية الخيالية في مدينة نيويورك. وكانت باربي على علاقة عاطفية غير مستقرة مع كين (كين كارسون) الذي ظهر لأول مرة في عام 1961. وكما هو الحال مع باربي، فقد سمي كين على اسم أحد أبناء روث هاندلر. أصدرت شركة ماتيل في فبراير 2004 تقريرًا صحفيًا قالت فيه إن باربي وكين قررا الانفصال، ولكن في فبراير 2006 عادا لبعض مرة أخرى. [./باربي#cite_note-7 [7]][7][7][7][7][7][7] [./باربي#cite_note-8 [8]][8][8][8][8][8][8]
كان لدى باربي أكثر من أربعين حيوانًا أليفًا، والتي تشتمل على قط وكلاب وخيول وباندا وشبل وحمار وحشي. كما امتلكت مجموعة كبيرة من السيارات، ومنها سيارة كورفيت مكشوفة وردية ومقطورات وسيارات جيب. هذا بالإضافة إلى أنها تحمل رخصة طيار وتدير شركة طيران تجارية وتعمل مضيفة طيران. جدير بالذكر أن الوظائف التي تعمل بها باربي تهدف إلى إظهار أن النساء يمكن أن يقمن بأدوار متنوعة في الحياة، ولقد بيعت الدمية بعدد كبير من الألقاب، ومنها رائدة الفضاء باربي  ودكتورة باربي  ومتسابقة الناسكار باربي . [./باربي#cite_note-9 [9]][9][9][9][9][9][9] قامت شركة ماتيل بتصميم مجموعة أصدقاء باربي، ومنهم تيريزا الإسبانية وميدج وكريستي فتاة أمريكية من أصل إفريقي وستيفين (صديق كريستي). كما تم تصميم أشقاء وأقارب باربي، مثل سكيبر وتوتي (أخت تود التوأم) وتود (الأخ التوأم لـ توتي وستاسي) وستاسي (أخت تود التوأم) وكيلي وكريسي وفرانسي وجازي. يعتقد الكثيرون أن قصة حياة باربي مأخوذة من قصة حياة لورا بريستوت.

انتقادات حول باربي

إن شعبية باربي تؤكد على أن تأثيرها على لعب الأطفال يجذب قدرًا كبيرًا من الاهتمام. والانتقادات الموجهة إلى باربي تعتمد في أغلب الأحيان على افتراض أن الأطفال يعتبرونها نموذجًا للفتاة المثالية وسيحاولون تقليدها. *وأحد من أشهر الانتقادات الموجهة لـ باربي هو أنها تروج لفكرة غير واقعية عن صورة جسد امرأة في مقتبل العمر، مما يؤدي إلى ظهور احتمالية إصابة الفتيات اللاتي سيحاولن تقليدها بمرض فقدان الشهية. إن مقاسات جسد دمية باربي النموذجية هو 11.5 بوصة طول؛ مما يشير إلى أن طول المرأة الحقيقية النموذجي هو حوالي 5 أقدام و9 بوصات بمقياس 1/6. وقد أشارت الإحصائيات الحيوية إلى أن مقاسات جسد باربي هو 36 بوصة (للصدر) و18 بوصة (للخصر) و33 بوصة (للأرداف). ووفقًا لبحث أجرته مستشفى يونيفرسيتي سنترال هوسبيتال في مدينة هلسنكي في فنلندا، فإن باربي تفتقر إلى نسبة 17 إلى 22 في المائة من دهون الجسم اللازمة للفتاة من أجل أن تحيض. [10][10][10][10][10][10]. وفي عام 1965، أنتجت شركة ماتيل دمية باربي أنحف من سابقاتها وكان معها كتاب بعنوان How to Lose Weight وكانت النصيحة التي أسداها الكتاب للفتيات هي: لا تأكلن. كما جاء مع الدمية حمام وردي اللون مكتوب عليه 110 باوند على مقياس 1/6 وهو أقل من المعدل المثالي بحوالي 35 باوند ومناسب لامرأة طولها 5 قدم و9 بوصات. وفي عام 1997، قامت شركة ماتيل بتعديل شكل جسم باربي وزادت مقاسات الخصر، كما أشارت الشركة إلى أن هذه التعديلات ستجعل شكل الدمية يتناسب أكثر مع تصميمات الأزياء المعاصرة. [12][12][12][12][12][12]. [13][13][13][13][13][13] [14][14][14][14][14][14] * في يوليو 1992، أنتجت شركة ماتيل Teen Talk Barbie والتي كانت تنطق بضع عبارات، مثل هل سنحصل على ما يكفينا من الملابس أبدًا؟ وأحب التسوق! وهلا أقمنا حفل بيتزا؟ كانت كل دمية مبرمجة لنطق أربع عبارات من أصل 270 عبارة، وبالتالي لم يكن من المحتمل أن تنطق دمى تان بالعبارات نفسها. وكانت عبارة من أصل 270 عبارة هي درس الرياضيات صعب! (وغالبًا ما كانت تُسمع خطأ على أنها تقول الرياضيات صعبة). وعلى الرغم من أن حوالي 1.5% فقط من كل الدمى المباعة كانت تقول هذه العبارة، فإنها أدت إلى انتقادات عديدة من الجمعية الأمريكية للجامعة النسائية. في أكتوبر 1992، أعلنت شركة ماتيل أن Teen Talk Barbie لن تنطق هذه العبارة بعد الآن وعرضت على الأشخاص الذين يمتلكون أيًا منها استبدالها بأخرى. [15][15][15][15][15][15] *أنتجت الشركة السمراء فرانسي لأول مرة في عام 1967، وتوصف في بعض الأحيان على أنها أول دمية باربي أمريكية من أصل إفريقي. ومع ذلك، فقد تم إنتاجها باستخدام قالب الرأس الموجود لدمية فرانسي البيضاء؛ مما جعلها تفتقر إلى سمات الشكل الإفريقي فيما عدا لون البشرة الغامق. جدير بالذكر أنه غالبًا ما يتم اعتبار كريستي أول دمية أمريكية من أصل إفريقي في مجموعة باربي والتي أُنتجت عام 1968. [16][16][16][16][16][16] [17][17][17][17][17][17] وقد تم إنتاج دمى باربي من أصل إفريقي وإسباني في عام 1980. *في عام 1997، دخلت شركة ماتيل في شراكة مع شركة نابيسكو لعمل دعاية مشتركة لدمى باربي وبسكويت أوريو. كان يتم تسويق Oreo Fun Barbie على أنها فتاة تستطيع الفتيات الصغيرات اللعب معها بعد انتهاء اليوم الدراسي وتناول البسكويت الأمريكي المفضل معها. وكما جرت عليه العادة، فإن شركة ماتيل للألعاب أنتجت دمى أصحاب البشرة البيضاء وسمراء. قال النقاد إنه في المجتمع الأمريكي ذو الأصل الإفريقي يعتبر  أوريو  مصطلحًا ازدرائيًا يعني أن الشخص أسود من الخارج وأبيض من الداخل مثل قطعة البسكويت نفسها. لم تلق الدمية نجاحًا في الأسواق؛ مما جعل شركة ماتيل تسترجع الدمى غير المباعة والذي أدى بدوره إلى سعي هواة جمع الدمى إلى الحصول عليها. *في مايو 1997، صنعت شركة ماتيل Share a Smile Becky وهي عبارة عن دمية تجلس في كرسي متحرك لونه وردي. أشار كجيرستي جونسون طالب ثانوي عمره 17 عامًا يعيش في تاكوما في واشنطن ويعاني من شلل في المخ إلى أن الدمية لن تتمكن من دخول مصعد منزل أحلام باربي الذي تبلغ قيمته 100 دولار أمريكي. أعلنت شركة ماتيل أنها ستعيد تصميم المنزل في المستقبل ليتلائم مع الدمية. *في مارس 2000، ظهرت قصص في وسائل الإعلام تدعي أن مادة الفينيل الصلبة المستخدمة في تصنيع دمية باربي: يمكن أن تسرب مواد كيميائية سامة تشكل خطرًا على الأطفال الذين يلعبون بالدمية. وتم رفض الإدعاء لبطلانه بناءً على رأي خبراء فنيين. وأنتجت الشركة دمية باربي حديثة مصنوع جسمها من بلاستيك ABS، في حين أن رأسها مصنوع من كلوريد البوليفينيل الطري. [21][21][21][21][21][21] Why There Is No Such Thing As A Toxic Barbie? [22][22][22][22][22][22] *في سبتمبر 2003، قامت إحدى دول الشرق الأوسط وهي المملكةالعربية السعودية بحظر بيع دمى باربي مشيرة إلى أنها لا تتفق مع تعاليم ومبادئ الإسلام. ذكرت هيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر أن [23][23][23][23][23][23]إكسسواراتها وأدواتها تعد رمزًا لتدهور وانحطاط الغرب الضال. ومن ثم، ينبغي علينا التنبه لمخاطرها وتوخي الحذر. [24][24][24][24][24][24]. وفي منطقة الشرق الأوسط توجد دمية بديلة لدمية باربي اسمها فلة وهي تشبه باربي ولكنها مصممة بحيث تتناسب مع متطلبات سوق الدول الإسلامية. جدير بالذكر أن الشركة المنتجة لدمية فلة ليست شركة ماتيل، كما أنها متوفرة في دول أخرى في منطقة الشرق الأوسط ومنها مصر. [25][25][25][25][25][25] وفي إيران، تم تصميم دمى سارة ودارا كبدائل لدمية باربي. [26][26][26][26][26][26] *في ديسمبر 2005، نشر دكتور أجنس نيرن من جامعة باث في إنجلترا بحثًا أشار فيه إلى أنه عادةً ما تمر الفتيات بمرحلة تكرهن فيها دمية باربي ويفرضن على الدمية مجموعة من العقوبات، مثل قطع رأس الدمية ووضعها في فرن المايكروويف. أضاف دكتور نيرن: إن أمر التخلص من باربي دليل على نضوجهن ورفضهن للماضي. [27][27][27][27][27][27] [28][28][28][28][28][28] *في 12 فبراير 2009، فازت Dallas Cowboy Cheerleader Barbie بلقب TOADY وهو لعبارة (Toys Oppressive And Destructive to Young Children) وتعني ألعاب عنيفة ومدمرة للأطفال الصغار وهي جائزة أسوأ لعبة في العام. قدمت الجائزة حملة من أجل طفولة سويّة بعيدة عن تأثير الدعاية والإعلانات التجارية بسبب... ترسيخ الدمية لمفاهيم سلبية عما يفترض أن تكون عليه الفتيات. *في مارس 2009، قدم جيف إلدريدج نائب ولاية فرجينيا الغربية مشروع قانون عن حظر بيع دمى باربي وغيرها من الدمى التي تحث الفتيات على أن يهتممن بمظهرهن ويكن جميلات فقط، وذلك في داخل ولاية فرجينيا الغربية. إن مشروع القانون لا يفرض عقوبة إذا تم انتهاكه وقد اعترف النائب جيف إلدريدج بأن مشروع القانون لا يفرض تطبيقه بالقوة. [30][30][30][30][30][30] [31][31][31][31][31][31] *في إبريل 2009، أنتجت شركة ماتيل دمية باربي مرسوم على جسمها وشم ومعها أيضًا مجموعة أخرى يمكن لصقها على الدمية والتي تتضمن وشم أسفل الظهر؛ مما أدى إلى إثارة الجدل والعديد من الانتقادات. كانت المادة الإعلانية لشركة ماتيل عدل ملابس الدمية كما تريد وألصق الأوشام المرحة سهلة الإزالة عليك أيضًا، ولكن إد مايو الرئيس التنفيذي لشركة كونزيومر فوكس أشار إلى أن الأطفال يمكن أن يرغبوا في الحصول على وشم أيضًا. [32][32][32][32][32][32] *أصبحت تستخدم كلمة  باربي  كمصطلح عامي ازدرائي للإشارة إلى الفتاة أو المرأة السطحية والمهتمة بالمظهر فقط، وأشهر مثال على ذلك أغنية البوب الشهيرة باربي جيرل  التي صدرت عام 1997. (انظر المحاكاة الساخرة والدعاوى القضائية).

المحاكاة الساخرة على باربي والدعاوى القضائية

كثيرًا ما تمت الإشارة إلى باربي في الثقافة الشعبية بهدف المحاكاة الساخرة. وفيما يلي بعض الأحداث التي تمت الإشارة فيها إلى باربي: *في عام 1997، قامت فرقة البوب أكوا الدنماركية-النرويجية بإصدار أغنية اسمها باربي جيرل. تحتوي الأغنية على بعض الكلمات الساخرة، مثل You can brush my hair / Undress me ،everywhere كما استخدمت رسومات مشابهة لشعار باربي وردي اللون. أعلنت شركة ماتيل أن هذه الأغنية تشكل انتهاكًا للعلامة التجارية الخاصة بـ باربي ورفعت دعوى قضائية بالتشهير ضد شركة إم سي إيه للتسجيلات في 11 سبتمبر 1997. في يوليو 2002، أصدر القاضي أليكس كوزينسكي حكمه بأن الأغنية محمية كمحاكاة ساخرة، وذلك بموجب التعديل الأول لدستور الولايات المتحدة الأمريكية. [./باربي#cite_note-33 [33]][33][33][33][33][33][33][./باربي#cite_note-34 [34]][34][34][34][34][34][34] *قامت شركة نيسان بعمل إعلانات عن سياراتها باستخدام دمى تشبه باربي وصديقها كين؛ مما تسبب في رفع دعوى قضائية أخرى في عام 1997. في الإعلان، تقوم دمية تشبه جي آي جو بجذب دمية على شكل امرأة إلى داخل سيارة، وذلك لإخافة دمية تشبه كين ويرافق أحداث الإعلان أغنية فان هالين You Really Got Me. وفقًا لصانعي الإعلان، فإن أسماء الدمى كانت روكسان ونيك وتاد. وقد ادعت شركة ماتيل أن الإعلان تسبب في حدوث أضرار فادحة لمنتجاتهم، ولكنها خسرت القضية المتعلقة بانتهاك حقوق الملكية. [./باربي#cite_note-35 [35]][35][35][35][35][35][35] [./باربي#cite_note-36 [36]][36][36][36][36][36][36] *بثّ برنامج ساترداي نايت لايف محاكاة ساخرة عن Gangsta Bitch Barbie الخيالية وTupac Ken. [./باربي#cite_note-37 [37]][37][37][37][37][37][37] *عرض برنامج ذا تونايت شو تقديم جاي لينو Barbie ميثامفيتامين Lab الخيالية والذي سخر كيف أن باربي عادةً ما تعمل في مهنة تتماشى مع الوقت أو - في هذه الحالة - مشاكل المجتمع الحالية. *إن ماليبو ستايسي التي تظهر في مسلسل الرسوم المتحركة عائلة سيمسنز عبارة عن محاكاة ساخرة لدمية باربي. في عام 1994، كانت هناك حلقة بعنوان ليزا ضد ماليبو ستايسي وسخرت الحلقة من الجدل المثار حول Teen Talk Barbie ؛ حيث ظهرت دمية ستايسي الناطقة ونطقت ببعض العبارات، مثل هيا بنا نشتري ماكياج حتى نعجب الفتيان. وشعرت ليزا بالاشمئزاز بسبب تفوه ماليبو ستايسي بكلام مثير واهتمامها بالأمور السطحية، وذلك ما دفعها للترويج لفكرة بديلة وهي ليزا قلب الأسد. *في عام 1993، قامت مجموعة في الولايات المتحدة الأمريكية تطلق على نفسها اسم منظمة تحرير باربي بتعديل دمية باربي عن طريق وضع صندوق الصوت الخاص بدمية جي آي جوي الناطقة في باربي وإعادة الدمى سرًا إلى رفوف متاجر لعب الأطفال. وقد اندهش الآباء والأبناء عندما اشتروا دمى باربي التي تنطق عبارات، مثل التهمي الرصاص أيتها الكوبرا! وأنا من سينتقم. [./باربي#cite_note-38 [38]][38][38][38][38][38][38] [./باربي#cite_note-39 [39]][39][39][39][39][39][39] *في عام 1999، رفعت شركة ماتيل دعوى قضائية ضد الفنان توم فورسيزي من ولاية يوتاه بسبب مجموعة صور اسمها  فوود تشين باربي  والتي اشتملت على صور للدمية باربي في الخلاط. خسرت شركة ماتيل القضية وأمرتها المحكمة بدفع 1.8 مليون دولار بالإضافة إلى أتعاب المحاماة إلى السيد فورسيزي. [./باربي#cite_note-40 [40]][40][40][40][40][40][40] [./باربي#cite_note-41 [41]][41][41][41][41][41][41]  *في نوفمبر 2002، رفض قاضي في نيويورك إنذار قضائي ضد الفنانة البريطانية سوزان بيت التي صممت دمية اسمها Dungeon Barbie والتي تلبس ملابس سوداء. قالت القاضية لورا تايلور سوين: لعلم المحكمة، ليس هناك خط إنتاج في شركة ماتيل لدمى S&M Barbie. [./باربي#cite_note-43 [43]][43][43][43][43][43][43]

هواة جمع باربي
تقدر شركة ماتيل أن هناك أكثر من 100.000 شخص يهوون جمع دمى باربي. جدير بالذكر أن 90% من هؤلاء الأشخاص نساء متوسط أعمارهن 40 عامًا وتقمن بشراء أكثر من عشرين دمية باربي في السنة. وتنفق 45% منهن ما يزيد عن 1000 دولار في السنة على شراء الدمى. جدير بالذكر أن دمى Vintage Barbie أو باربي الكلاسيكية هي الأعلى قيمة في المزادات. وفي حين أنه تم بيع دمية باربي الأصلية مقابل 3.00 دولارًا في عام 1959، فقد تم بيع دمية باربي الموضوعة في صندوقها الأصلي وبحالتها إنتاج عام 1959 بمبلغ 3552.50 دولار على موقع إيباي في أكتوبر 2004. [44][44][44][44][44][44] في 26 سبتمبر 2006، حققت دمية باربي رقمًا قياسيًا في بيت المزاد كريستيز في لندن؛ حيث بيعت بملبغ 9,000 جنيه إسترليني (17,000 دولار أمريكي). كانت الدمية عبارة عن باربي تلبس فستان سهرة لونه أحمر من إنتاج عام 1965 وكانت جزءًا من مجموعة خاصة تتكون من 4.000 دمية باربي باعتها امراتين هولنديتين، وهما ليتجي رايبل وابنتها مارينا. في السنوات الأخيرة، قامت شركة ماتيل ببيع مجموعة كبيرة من دمى باربي وكانت تستهدف هواة جمع الدمى، والتي تضمنت دمى مصنوعة من الخزف الصيني ودمى في ملابس كلاسيكية أعيد إنتاجها ورسومات لباربي وهي في شكل عدد من الشخصيات التي ظهرت في مسلسلات تليفزيونية، مثل  ذا مونسترز  و ستار تريك . [46][46][46][46][46][46] [46][46][46][46][46][46] هذا بالإضافة إلى أن هناك بعض هواة جمع الدمى الذين يرغبون في شراء دمى باربي التي تنتمي لأعراق مختلفة. [46][46][46][46][46][46] في عام 2004، قدمت شركة ماتيل نظام ألوان متنوعة لدمى باربي من أجل هواة جمعها والتي تنوعت بين اللون الوردي والفضي والذهبي والرمادي، وذلك حسب عدد الدمى التي تم تصنيعها ولاقت رواجًا بين الجمهور. [46][46][46][46][46][46] احتفلت باربي بعيد ميلادها الخمسين في مارس 2009، وقامت شركة ماتيل بإعادة إنتاج دمية باربي الأصلية التي أٌنتجت عام 1959 للاحتفال بهذه المناسبة.

براتز المنافسة الأولى لـ باربي

في يونيو 2001، أنتجت شركة إم جي إيه إنترتينمنت مجموعة دمى براتز وهي تعتبر أول منافسة حقيقية خطيرة تواجهها باربي في سوق دمى الأزياء. وفي عام 2004، أظهرت أرقام المبيعات أن الإقبال على شراء دمى براتز أكثر من الإقبال على دمى باربي في المملكة المتحدة، على الرغم من أن شركة ماتيل ما زالت هي الشركة الرائدة فيما يتعلق بعدد الدمى المباعة والملابس والإكسسوارات. [./باربي#cite_note-47 [47]][47][47][47][47][47][47] في عام 2005، أظهرت الأرقام أن مبيعات دمى باربي انخفضت بنسبة 30٪ في الولايات المتحدة الأمريكية وبنسبة 18٪ في باقي دول العالم، في حين أن جزءًا كبيرًا من هذا الانخفاض في المبيعات يرجع إلى زيادة شعبية دمى براتز. [./باربي#cite_note-48 [48]][48][48][48][48][48][48] رفعت شركة ماتيل دعوى قضائية على شركة إم جي إيه إنترتينمينت تطالب فيها بدفع 500 مليون دولار بحجة أن مصمم دمية براتز كارتر بريانت كان يعمل لحساب شركة ماتيل عندما وضع فكرة دمية براتز. كما رأت هيئة المحلفين أن شركة إم جي إيه ورئيسها التنفيذي إسحاق لارين حاولوا استغلال ممتلكات شركة ماتيل لصالحهم وساعدوا بريانت عن عمد في عدم الوفاء بالتزاماته ومهامه الوظيفية نحو شركة ماتيل. في 3 ديسمبر 2008، منع قاضي المقاطعة ستيفن لارسون شركة إم جي إيه من بيع دمى براتز. وسمح للشركة بمواصلة بيع الدمى حتى انتهاء العطلة الشتوية. ووفقًا لشروط قرار المحكمة، فإن شركة إم جي إيه ملزمة بعد انتهاء موسم العطلات بجمع دمى براتز من الأسواق على نفقتها الخاصة، كما تقوم بسداد ثمن الدمى لأصحاب المحلات ومصاريف الشحن للبائعين والموزعين. وقامت المحكمة باستثناء بعض الألعاب التي تقوم بإنتاجها الشركة إذا كانت تباع منفصلة عن دمى براتز موضوع النزاع. أعلنت شركة إم جي إيه أنها ستستأنف هذا الحكم.

انظر أيضًا
 فلة

روابط خارجية

مراجع

تمائم استحدثت في 1959
دمى
شخصيات حكاية لعبة
شخصيات خيالية من ولاية نيويورك
شخصيات خيالية من ويسكونسن
عارضو أزياء خياليون
لعب
ماتيل
مراهقون خياليون

باربي


Limba naxi (pronunție: [nɑ˩ɕi˧]; cunoscută și ca: nakhi, nasi, lomi, moso sau mo-su; nume în limba chineză: 納西語) este o limbă sino-tibetană sau un grup de limbi vorbite de aproximativ 310.000 de oameni, majoritatea lor locuind în jurul sau în orașul chinez Lijiang din provincia Provincia Autonomă Yulong Naxi (numele orașului în chineza tradițională : 麗江 Lì jiāng; numele provinciei în chineza tradițională: 玉龍納西族自治縣 Yùlóng Nàxīzú Zìzhìxiàn) din provincia Yunnan.

Limbi sino-tibetane

Limba naxi


Teuthida veya Kalamar, Decabrachia üsttakımına bağlı uzunca, ovalimsi bedenli deniz canlısı takımıdır.

Özellikleri
Kalamar, diğer kafadan bacaklılar gibi belirgin bir kafaya, çift taraflı simetrik bir yapıya, manto ve kollara sahiptir. Gözleri kafasıyla vücudunun tam ortasında yer almaktadır. Kalamarın büyük bölümünü iç organları koruyan ve kuvvetli şekilde su püskürterek kalamarın su içerisinde ilerlemesini sağlayan manto adındaki kalın bir kas örtüsü oluşturmaktadır. Ana gövdenin alt tarafında manto boşluğunun içine doğru uzanan bölümde iki adet solungaç, salgı ve üreme sistemleri bulunmaktadır. Mantoya tutturulmuş üçgen biçimli iki yüzgeç yüzmeyi ve suda süzülmeyi sağlamaktadır. Ancak bu yüzgeçler kalamarın suyun içerisinde hareket edebilmesini sağlayan ana unsur değildir. Manto içerisinde suyu sıkıştırıp sifon diye de adlandırılan bölümden suyu hızlı bir şekilde püskürterek geriye doğru yüzmeyi sağlar. Bu jet etkisi ile suyun dışında kısa mesafe de olsa uçarak ilerleyebilirler. Renk pigmentleri ile kaplanmış olan derisi bulunduğu ortama göre yeri geldiğinde av olmaktan kurtulmak, yeri geldiğinde avcı olabilmek için kalamarın renginin değişmesini ve ortama uyum sağlamasını kolaylaştırır. Tehlike anında kalamarın mürekkebi aceleyle kaçışını kamufle etmesi için yeterlidir.

Galeri

Dış bağlantılar
 Şubat 2007'de, Yeni Zelanda'lı balıkçılar tarafından  Antarktika'nın buzlu sularında yakalanan, 450 kg ağırlığındaki dev kalamarın fotoğrafı
 A study in jet propulsion: an analysis of the motion of the squid, loligo vulgaris, BY W. JOHNSON, P. D. SODEN AND E. R. TRUEMAN
 Fact or Fiction: Can a Squid Fly out of Water?

Kaynakça

Decabrachia
1916'da tanımlanan taksonlar

Kalamar


TVXQ (stiliseret som TVXQ!), et akronym for Tong Vfang Xien Qi  (kinesisk: 東方神起) er en sydkoreansk popduo bestående af U-Know Yunho og Max Changmin. De er kendt som  i japanske udgivelser og kaldes nogle gange DBSK, en forkortelse af deres koreanske navn Dong Bang Shin Ki  (Hangul: 동방신기). Deres navn kan nogenlunde oversættes til "Østens opstigende guder".

Dannet af SM Entertainment i 2003, begyndte TVXQ som et boyband bestående af 5 medlemmer: U-Know Yunho, Max Changmin, Hero Jaejoong, Micky Yoochun, og Xiah Junsu. De blev straks lanceret til at få mainstream-succes efter udgivelsen af deres første fysiske single "Hug" (2004), som toppede som nummer fire på MIAKs månedlige musikoversigt. Deres første studioalbummer Tri-Angle (2004) og Rising Sun (2005) var begge topsælgere, der gjorde bandet kendt uden for Sydkorea. Under Avex trådte TVXQ ind på det japanske marked med deres første japanske album Heart, Mind and Soul (2006), men det havde ikke lige så meget succes, som de havde i Sydkorea.

TVXQ fik international berømmelse i slutningen af 2000'erne, efter at gruppen opnåede anmelderros i den koreanske musikindustri for deres bedstsælgende album "O"-Jung.Ban.Hap. (2006) og Mirotic (2008), der begge vandt Golden Disk Award for Album of the Year. Sidstnævnte album indeholder også pophittet "Mirotic", kaldt en ikonisk sang i K-pop. Med fire singler øverst på hitlisterne fik TVXQ udbredt medieopmærksomhed i Japan efter udgivelsen af deres fjerde japanske album The Secret Code (2009). På trods af deres kommercielle succes kom gruppen dog ud i juridiske problemer og intern konflikt, da medlemmerne Jaejoong, Yoochun og Junsu forsøgte at komme fri af deres koreanske pladeselskab, SM Entertainment. Forud for trioens afgang i 2010 udgav TVXQ deres sidste japanske album som kvintet, Best Selection 2010, som blev gruppens første album til toppen af Oricon Albums Chart. Albummet skabte to platin-sælgende singler, herunder det langvarige hit "Share the World".

Efter en et år lang pause kom TVXQ tilbage som en duo med de resterende medlemmer Yunho og Changmin. De udgav TVXQs femte koreanske album Keep Your Head Down (2011), der toppede albumoversigter på de fleste store asiatiske markeder ved udgivelsen. Deres første to japanske album som duo, Tone (2011) og Time (2013) styrkede deres succes i Japan, da det skabte TVXQs ry som en af top-kunstnerne i landet. Deres ottende japanske album With (2014) gjorde TVXQ til den første og eneste udenlandske musikgruppe i Japan, til at have fire nummer et album i træk.

Med over 10 millioner fysiske album solgt i de første 10 år af deres karriere,  er TVXQ blevet en af Asiens mest succesfulde musikgrupper i deres generation. De omtales ofte som "Asiens stjerner" og "Kongerne af K-pop"   på grund af deres enorme succes og bidrag til Hallyu.    Ifølge Oricon er TVXQ den udenlandske gruppe med flest nummer-et singler,  og er Japans bedst sælgende udenlandske musikgruppe i CD-singler nogensinde.  Deres Time Tour, en af de bedst indtjenende koncertture i 2013, havde indtil 2017 (hvor de selv brød den) rekorden for den koncert-tour med det største antal solgte billetter for en udenlandsk sanggruppe i Japan.  Med turen blev duoen de første ikke-japanske asiatiske kunstnere til at være hovednavnet i en landsdækkende fem-Dome tour, og var de første udenlandske kunstnere til at optræde som hovednavn på Nissan Stadium. I 2017 blev TVXQ den første udenlandske musikgruppe i Japan til at sælge over 1 million billetter til en enkelt koncerttur.  Billboard har beskrevet gruppen som "K-pop royalty".

Referencer

Musikgrupper fra 2003
Duoer
Musikgrupper fra Sydkorea

TVXQ


සන්නිවේදනය යනු පුද්ගලයන් අතර අදහස්, ආකල්ප, මතිමතාන්තර හා විශ්වාස හුවමාරු කර ගැනීමයි.

සන්නිවේදනය

  1. සන්නිවේදනය හැ`දින්වීම:
    ඉතා සරල ලෙස කිවහොත් සන්නිවේදනය යනු දෙපාර්ශ්වයක් අතර අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමයි. අදහස් ඇති වන්නේ සිතෙහිය. ඒ නිසා සන්නිවේදනයේ ආරම්භය වන්නේ සිතෙහිය. අදහස් ජනිත වන්නේ හැඟීම් හා සිතිවිලි නිසාය. හුවමාරු කිරීම යන්නෙන් කාර්යයන් දෙකක් දැක්වේ. එකක් නම් දීමයි. අනෙක නම් ගැනීමයි. ඒ අනුව සන්නිව්දනය ස`දහා දෙපාර්ශවයක් අවශ්‍ය බව පැහැදිලිය.  එක් පාර්ශ්වයක් විසින් සන්නිවේදනය කරනු ලබන අතර, අනෙක් පාර්ශ්වය විසින් එය ග‍්‍රහණය කරනු ලබයි. මෙම ද්විත්ව ක‍්‍රියාවලිය එක් පුද්ගලයකු තුළ වුවද සිදු විය හැකිය.
    උදා:     1. මව හා දරුවා කතා කරයි.
        2. ගුරුවරයා පන්තියේ උගන්වයි.

    පංචෙන්ද්‍රිය:

     පුද්ගලයකු සතු සංවේදී ඉන්ද්‍රියයන් පහක් මෙම සන්නිවේදන ගනුදෙනුවට සම්බන්ධ වෙයි. ඒවා හැ`දින්වෙන්නේ පංචේන්ද්‍රිය යනුවෙනි.
        මුව     - කථනය, ශබ්ද,  සිනහව හෝ වෙනත් ලක්ෂණ
        ඇස්     - දැකීම, බැලීම, ඉඟි
        කන්    - ඇසීම, අසා සිටීම, නොඇසීම
        නාසය    - ග`ද සුව`ද දැනීම, ඉඟි
        සම    - ස්පර්ශය, (මෘදු හෝ රළු*
    මෙයින් අදහස් වන්නේ යම් කෙනෙකුට සිය සන්නිවේදන කාර්යය සාර්ථකව පවත්වා ගෙන යෑම ස`දහා පංචේන්ද්‍රියයම සහය වන බවයි.

2. මානව සන්නිවේදනය:
    යම් සමාජයක මානව පිරිස අතර ඇති වන තොරතුරු හුවමාරුව මානව සන්නිවේදනය ලෙස දැක්විය හැකිය. සමාජය බිහි වී ඇත්තේ මෙසේ එහි සිටින මානවයන් අතර ඇති වන සන්නිවේදනය නිසාය. එසේ සන්නිවේදනයක් ඇති නොවන්නේ නම් එය සමාජයක් නොවේ. මේ නිසා සමාජය බිහි වීමේ ප‍්‍රධාන ක‍්‍රියාවලිය බවට පත් වන්නේ සන්නිවේදනය බව කිව හැකිය. ඒ නිසා මානව සමාජයේ පැවැත්මේ ජීව රුධිරය ලෙස සන්නිවේදනය දැක්විය හැකිය.
    සන්නිවේදනය තේරුම් ගැනීම ස`දහා ජීව රුධිරය සංකල්පය ඉතා හො`ද යෙදුමකි. සිරුර තුළ පවත්නා සියුම් නහර මගින් සිරුරේ සෑම තැනකටම රුධිරය ගෙන යනු ලබයි. සිරුර පද්ධතියක් ලෙස සැලකූ විට එය සමස්තයක් ලෙස ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ මෙසේ සෑම තැනකටම රුධිරය ගෙන යන නිසාය. සමහර විටක ඔබ පුටුවක බොහෝ වේලා හි`ද ගෙන සිටින විට කකුලක් හිරි වැටෙන්නට පුලූවන. හිරි වැටෙනවා යන්නෙන් අදහස් වන්නේ කකුලේ රුධිරය ගලා යෑමේ බාධාවක් ඇති වී ඇති බවයි. ඒ නිසා කකුලේ ක‍්‍රියාකාරිත්වයට බාධා ඇති වේ.
    මෙම උදාහරණයම මානව සමාජයේ සන්නිවේදනය පිළිබ`දව දැක්විය හැකිය. සමාජය පවතින්නේ සන්නිවේදනය නමැති රුධිරය නිසි ලෙස සැම තැනකටම ගලා ගෙන යෑම නිසාය. යම් තැනකට නිසි ලෙ සන්නිවේදනය නමැති රුධිරය ගලා නොගිය විට සමාජයේ නිසි ක‍්‍රියාකාරිත්වයට බාධා පැමිණේ.
    මානව සන්නිවේදනය සම්බන්ධයෙන් වැදගත්ම කරුණ වන්නේ එය සැලසුම් කර අවශ්‍ය පරිදි ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට මානවයාට ඇති හැකියාවයි.

3. සත්ත්ව සන්නිවේදනය:
    සත්ත්වයන්ද යම් ආකාරයකට සන්නිවේදනයේ යෙදෙන බව පෙනේ. යම් යම් සීමිත අදහස් කිහිපයක් ප‍්‍රකාශ කරන්නටත්, තේරුම් ගන්නටත් සත්ත්වයන්ට හැකියාව ලැබී ඇත.
    උදාහරණයක් වශයෙන් නිවසේ සිටින සුරතල් බල්ලා පමණක් නොව, පාරේ සිටින දඩාවතේ යන බල්ලකුටත් යම් ආකාරයකට සීමිත ලෙස අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමට හා තේරුම් ගැනීමට හැකි බව පෙනේ. නිවසේ ඇති කරන ගිරවකු තමන්ට ඇසෙන විවිධ හ`ඩ ප‍්‍රතිඋච්චාරණය කරන්නට පටන් ගනී. හරකකු හා අලියකු සමග කටයුතු කිරීමේදී ඔවුන්ට යොදා ගනු ලබන භාෂාවන් එකිනෙකට වෙනස්ය. අලි භාෂාව කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයේ පවතී.
    එහෙත් මෙහි සත්‍යය නම් ඔවුන් යම් සීමිත හ`ඩකට හෝ හැසිරීමකට ප‍්‍රතික‍්‍රියා දැක්වීමට පුරුදු වී ඇති බවයි. ඒවා කිසියම් ආකාරයක සීමිත ඉගෙන ගැනීමකි. උදාහරණයක් වශයෙන් බල්ලකුට බඩගිනි වූ විට නගන හ`ඩත්, අමුත්තකු පැමිණි විට නගන හ`ඩත් අතර වෙනසක් පවතී. එය ගෙදර සිටින්නන්ට තේරුම් ගන්නටත් පුළුවන. එසේ වුවත් එක් ගෙදරක සිටින බල්ලකු හැසිරෙන ආකාරය තවත් ගෙදරක සිටින බල්ලකු හැසිරෙන ආකාරයට වඩා වෙනස් විය හැකිය. එසේ වුවත් සෑම බල්ලකුම තම ස්වාමියා දුටු විට නගුට වනමින් තම සතුට ප‍්‍රකාශ කරයි. එය එම සත්ත්වයාට උපතින් උරුම වූ ජෛවීය පුරුද්දක් මිස උගත් භාෂාවක් නොවේ.
    මිනිසා සන්නිවේදනය හසුරුවයි. සත්ත්වයාට සිය සන්නිවේදනය හසුරුවා ගත නොහැකිය.

4. හැඟීම්, සිතිවිලි හා අදහස්:
    සිතීමේ හැකියාව ඇති වීම නිසා මානවයා සන්නිවේදන සත්ත්වයකු බවට පත් විය. විවිධ හැඟීම් ඇති වීම සිතෙහි ක‍්‍රියාකාරිත්වය නිසා සිදු වන්නකි. සිතිවිලි හා හැඟීම් යන්නෙන් කුමක් මුලින් ඇති වන්නේද යන්න පිළිබ`දව විවාද පවතී. කෙසේ වුවද කෙනෙකු තුළ ඇති වන හැඟීම්, සිතිවිලි හා අදහස් අන්‍යයන් සමග හුවමාරු කර ගැනීම මූලික වශයෙන් සන්නිවේදනයෙන් සිදු වේ.
    එපමණක් නොව තමන් තුළම මේ ආකාරයෙන් හැඟීම්, සිතිවිලි හා අදහස් හුවමාරු වන්නට පුළුවන. කෙනෙකු සිතමින් සිටිනවා යන්නෙන් අදහස් වන්නේ එයයි. තමන්ට මුහුණ දෙන්නට සිදු වී ඇති කිසියම් ගැටලූවක් පිළිබ`දව නිගමනයකට එළඹීමට අවශ්‍ය වූ විට තමන් තුළම ඒ පිළිබ`දව විවිධ ලෙස ප‍්‍රශ්න කර ගැනීම මගින් පිළිතුරක් සොයා ගන්නට උත්සාහ දරයි. මේ ආකාරයෙන් තමන්ගේම හැඟීම්, සිතිවිලි හා අදහස් සමග ගනුදෙනු කිරීම පුද්ගලයන්ගේ පුරුද්දකි. මෙය සන්නිවේදනය ක‍්‍රියාවලියේ ආරම්භය ලෙස ද දැක්විය හැකිය.

5. සන්නිවේදනය පිළිබ`ද නිර්වචන:
    සමාජයේ පුද්ගලයන් අතර පවත්නා සම්බන්ධතාව අර්ථ කථනය කරනු ලැබූ විවිධ විද්වතුන් හෝ ආගමික නායකයන් විසින් සන්නිවේදනය ගැන හෝ සන්නිවේදනයේ විවිධ පැතිකඩ පිළිබ`දව නිර්වචන හෝ අදහස් දක්වා ඇත. ඉතා දිගු කාලයක් තිස්සේ මෙසේ දක්වා ඇති නිර්වචන සංඛ්‍යාව අති විශාලය.
    (සන්නිවේදනය පිළිබ`ද උසස් අධ්‍යාපන ලැබීමේදී ඒ පිළිබ`ද පුළුල් හැදෑරීමක් කෙරෙන බැවින් ඒ බොහෝ නිර්වචන එහි දී උගත යුතුය. එහෙත් සාමාන්‍ය පෙළ විෂය නිර්දේශය යටතේ දක්වා ඇත්තේ සන්නිවේදනය පිළිබ`ද ලැස්වෙල් අර්ථකථනය - 1948 හා සන්නිවේදනය පිළිබ`ද ෂැනොන් වීවර් ගණිතමය සූත‍්‍රය - 1949 පමණි. උසස් පෙළ දී ඒ දෙකට අතිරේකව විල්බර් ශ‍්‍රාම් හා එඞ්වඞ් ෂැපී නිර්වචන දෙකද එක් කර ඇත. උසස් පෙළ උගන්නා දරුවන් මෙම නිර්වචන තුන හා සූත‍්‍රය පමණක් හො`දින් ඉගෙන ගත යුතුය. අනෙක් නිර්වචන හෝ සූත‍්‍ර ඉගෙන ගැනීම උසස් පෙළ දී කිසිදු ප‍්‍රයෝජනයක් නැත. එය අතිරේක වෙහෙසක් පමණි. මෙම නිර්වචන හා සූත‍්‍රය පිළිබ`ද විස්තර ඉදිරියේ පළ වේ.*

6. සන්නිවේදනයේ ඓතිහාසික විකාශනය:
    සන්නිවේදනයේ කතාන්දරය යනු මානව සමාජයේ කතාන්දරයයි. එසේ කියනු ලබන්නේ සන්නිවේදනය හා සමාජය එක්ව සංවර්ධනය වූ නිසාය. සමාජය බිහි වීමට සන්නිවේදනය පාදක විය.  සන්නිවේදනය ක‍්‍රම විධි හා උපකරණ සමාජය විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දේ සන්නිවේදනයේ සමාජීය අවශ්‍යතා පිරිමසා ගැනීම ස`දහාය.
    ආදි කාලීන මානවයා ජීවත් වූයේ වනාන්තර තුළ කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙනි. එය සමහර විට රැුහක් යනුවෙන් හ`දුන්වා ඇත. ඒ අනුව  රැුහකට නායකයෙක් සිටියේය. ඔවුන් ජීවත් වූයේ ගල් ගුහා ආශ‍්‍රය කර ගෙනය. ඒ නිසා කාලයක් ගත වන විට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියක් මෙම ගල්ගුහා ආශ‍්‍රිතව බිහි විය.
    මුවින් හ`ඩ පමණක් පිට කරන්නට පුරුදුව සිට ආදි කාලීන මානවයා හ`ඩ සන්නිවේදනාර්ථයකින් යොදා ගැනීමට පුරුදු වන්නට ඇත. එපමණක් නොව වනාන්තරයේ හා ගල් ගුහාව ආශ‍්‍රිත බොහෝ දේ සංඥා හා සංකේත ලෙස යොදා ගැනීමට පුරුදු වන්නට ඇත. ශරීරය ආශ‍්‍රිතව ඉඟි බිහි වීමද මෙහි දී සිදු වූවකි. මෙම වකවානුවට අදාළව සන්නිවේදනාර්ථයෙන් යොදා ගත්තේ මොනවාද?

    අණ බෙර ගසීම                හූ කීම
    දුම                            අත්පුඩි ගැසීම
    කෑ ගැසීම                      දෑත් ඔසවා කෑ ගැසීම
    කොළ අතු එල්ලීම               ලතෝනි දීම
    ලී කෝටු තැබීම                 හිස කෙස් කඩා දැමීම
    ලීයක කට්ටා සෑදීම              යමක් විසි කිරීම
    වැල් පටවල් එල්ලීම               රූප ඇදීම
    ගින්දර ඇවිලීම            .      පන්සලෙ ඝන්ටාරය නාද  කිරීම

    මේ ආකාරයෙන් මුල් කාලීනව සන්නිවේදනාර්ථ සහිතව යොදා ගෙන ඇති බොහෝ ක‍්‍රියා හෝ ආම්පන්නවලට සන්නිවේදනාර්ථයක් ලැබුණේ එය අන්‍යයන් විසින් පිළි ගැනීමෙනි. උදාහරණයක් වශයෙන් වන මැද දුම පැතිරවීම මගින් තමන් සිටින ඉසව්ව අන්‍යයන්ට සංඥා කරන  ලද්දේය. කෙනෙකු මිය ගිය පසු ගල් ගුහාව අසල ගල් ගොඩක් ගැසීම මරණය පිළිබ`ද  සංකේතයක් විය. හිස වැනීමෙන් අන්‍යයන්ට ඉඟි කරන්නට ඇත. මහ හ`ඩින්  කෑ ගැසීමෙන් වනයේ අනතුරුදායක බව අන්‍යයන්ට දන්වන්නට ඇත.
    ගින්දර, දුම, බෙරය, වර්ණ ආදිය සන්නිවේදනාර්ථයෙන් යොදා ගත හැකි වූයේ මානවයාට සිතන්නට පුලූවන් වීම නිසාය. මේවා කුමකින් පසු කුමක් යොදා ගත්තේදැයි යන්න මෙන්ම කුමන සන්නිවේදනාර්ථ ස`දහාම යොදා ගත්තේදැයි යන්න ද නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. එයට හේතුව මෙම කාල වකවානුවේ  සාක්ෂි නොමැති වීමයි. එහෙත් තර්කානුකූලව සිතීමෙන් මේවා මෙසේ වන්නට ඇතැයි අනුමාන කරනු ලැබේ. ඉතා සෙමින් සෙමින් අවුරුදු දහස් ගණනක් මුලූල්ලේ මේ ආදි කාලීන ජනයා විසින් ගොඩ නංවන ලද සන්නිවේදනාර්ථ හා ක‍්‍රම අද වන විටද අප සමාජය විසින් භාවිතයට ගනු ලැබීම අතිශයින් විශ්මිත කරුණකි.

සන්නිවේදනය


Geghard (în , literalmente "suliță") este o mănăstire medievală aflată în provincia Kotayk a Armeniei, parțial săpată în muntele adiacent și înconjurată de stânci. Este listată de UNESCO ca loc al patrimoniului mondial.

Capela principală a fost construită în 1215, dar complexul mănăstirii a fost fondat în secolul al IV-lea către Grigore Luminătorul pe locul unui izvor dintr-o peșteră. Mănăstirea a fost astfel numită la început Ayrivank (Այրիվանք), ceea ce înseamnă "Mănăstirea din Peșteră". Numele uzual al mănăstirii în ziua de azi, Geghard, sau, mai complet, Geghardavank (Գեղարդավանք), cu sensul de "Mănăstirea Suliței", provine de la , despre care se spune că ar fi fost adusă în Armenia de către apostolul Iuda, numit aici Tadeul, și ținută printre multe alte obiecte de cult. Astăzi, este expusă la trezoreria Echmiadzin.

Spectaculoasele stânci abrupte din jurul mănăstirii fac parte din defileul , și sunt incluse, împreună cu mănăstirea, în situl din patrimoniul mondial. Unele biserici din complexul mănăstirii sunt în întregime săpate în stâncă, altele sunt doar peșteri decorate, în timp ce altele sunt structuri elaborate, cu secțiuni de zid de o arhitectură complexă și cu încăperi săpate adânc în stâncă. Împreună cu numeroasele hacikare gravate, formează un peisaj deosebit, fiind una dintre cele mai frecventate destinații turistice din Armenia.

Majoritatea vizitatorilor de la Geghard aleg și să viziteze , situat în apropiere, în aval pe râul Azat. Vizitarea ambelor locații este atât de comună încât acestea sunt adesea denumite împreună "Garni-Geghard".

Istoria

Conform tradiției, mănăstirea a fost fondată în secolul al IV-lea de către Grigore Luminătorul. Locul ales a fost cel al unui izvor dintr-o peșteră, care fusese un loc sacru în perioada precreștină, de unde și unul din numele sub care a fost cunoscută, Ayrivank (Mănăstirea din Peșteră). Prima mănăstire a fost distrusă de arabi în secolul al IX-lea.

Din structurile Ayrivankului nu s-a păstrat nimic. Potrivit istoricilor armeni ai secolelor al IV-lea, al VIII-lea și al X-lea, mănăstirea cuprindea, în afară de clădiri religioase, și instalații rezidențiale și de servicii. Ayrivank a avut mult de suferit în 923 din partea lui Nasr, un viceregent al unui calif arab din Armenia, care a jefuit-o, inclusiv de manuscrisele unicat, și a ars clădirile mănăstirii. Și cutremurele s-au soldat cu distrugeri însemnate.

Deși există inscripții datând din anii 1160, biserica principală a fost construită în 1215 sub auspiciile fraților Zakare și Ivane, generalii de reginei Tamar a Georgiei, care recuperat cea mai mare parte a Armeniei de la turci. Gavitul, parțial construit și parțial săpat în stâncă, datează dinainte de 1225, și o serie de capele săpate în piatră datează de la mijlocul secolului al XIII-lea, ca urmare a achiziționării mănăstirii de către prințul Prosh Haghbakian, vasal al Zakarienilor și fondator al principatului Proshian. Într-o perioadă scurtă, Proșianii au construit structurile rupestre care i-au adus Geghardului faima — a doua biserică rupestră, cavoul familiei cu mormintele lui Papak și Ruzukan, o sală pentru întâlniri și studii (prăbușită la mijlocul secolului al XX-lea) și numeroase chilii. Camera în cre se intră din nord-estul  a devenit mormântul prințului Prosh Haghbakian în 1283. Camera adiacentă are sculptată în stâncă stema familiei Proshian, cu un vultur cu un miel în gheare. O scară de la vest de gavit duce la o cameră funerară sculptată în 1288 pentru Papak Proshian și soția lui, Ruzukan. Prinții Proshian au lăsat Geghardului un sistem de irigație în secolul al XIII-lea. La această dată, el era cunoscut și ca "Mănăstirea celor Șapte Biserici" și "Mănăstirea celor Patruzeci de Altare". În jurul mănăstirii sunt peșteri și hacikare. Mănăstirea a fost apoi abandonată, biserica principală fiind utilizată ca adăpost de iernat pentru turmele nomazilor , până când a fost repopulată de câțiva călugări din Ejmiatsin după cucerirea rusească. Restaurat în scopuri turistice, dar acum și cu o mică prezență ecleziastică, situl este încă un important loc de pelerinaj.

Manastirea era celebră pentru obiectele sale de cult. Cel mai celebru dintre acestea a fost sulița care l-a rănit pe Hristos pe cruce, despre care se spune că a fost adusă acolo de , de la care provine numele actual, Geghard-avank ("Mănăstirea Suliței"), atestată pentru prima dată într-un document din 1250. Aceasta a făcut-o un loc popular de pelerinaj pentru creștinii armeni de-a lungul multor secole. Moaște ale apostolilor Andrei și Ioan au fost donate în secolul al XII-lea, și unii vizitatori au făcut numeroase donații de pământuri, bani, manuscrise, etc., în secolele următoare. Într-una din chiliile de acolo a trăit, în secolul al XIII-lea, , un celebru istoric armean.

Singurul obiect artistic din Geghard care s-a păstrat este legendara sulița (geghard). Mânerul are la un capăt o placă în formă de caro la capăt, având decupată o cruce grecească cu capetele evazate. Pentru ea s-a confecționat o raclă specială în 1687, care astăzi este păstrată în muzeul mănăstirii Echmiadzin. Racla din argint aurit este un articol simplu de artizanat din Armenia secolului al XVII-lea.

Complexul
Astăzi, complexul monastic este situat la capătul unui drum asfaltat, aleea care duce din parcare fiind plină de negustori care vând cozonac,  (lavaș cu fructe), rahat și suveniruri.

În apropierea intrării principale, pe partea de vest sunt mici peșteri, capele, sculpturi și construcții pe deal. Chiar înainte de intrare sunt unele rafturi superficiale în stâncă pe care oamenii încearcă să arunce pietricele, din credința că astfel li se vor împlini dorințele. Imediat înăuntrul complexului sunt meterezele din secolele al XII-lea–al XIII-lea care apărau cele trei laturi ale complexului, și stâncile din spate care o apără pe a patra. Intrarea secundară se află în est din est, și lângă ea este o masă pentru sacrificii animale rituale (matagh), și un pod peste pârâu.

Clădirile de locuit și de serviciu, cu unul sau două etaje, situate în perimetrul curții mănăstirii au fost reconstruite repetat, uneori, din temelii, cum s-a întâmplat în secolul al XVII-lea și în anii 1968–1971. Se știe că majoritatea călugărilor trăiau în chiliile săpate în stâncă de lângă incinta principală, care s-au păstrat, împreună cu unele oratorii simple. Suprafața stâncii prezintă cruci elaborate (hacikare) sculptate în relief.
Peste douăzeci de spații, diferite ca formă și mărime, au fost sculptate, la diferite niveluri, în masivele de stâncă solidă din jurul principalelor structuri rupestre. Cele din partea de vest a complexului erau pentru servicii, iar restul erau mici capele dreptunghiulare absidă semicirculară și altar. Există capele duble și triple capele, cu o singură intrare, unele dintre intrări fiind ornate cu inscripții gravate.
Sunt multe hacikare, adesea bogat decorate, sculptate în suprafața stâncii și pe pereții structurilor, sau ridicate în incinta Geghardului în memoria unui decedat sau pentru a comemora o donație adusă mănăstirii.

Capela Katoghike
Deși există inscripții datând din anii 1160, biserica principală a fost construită în 1215 de frații Zakare și Ivane (din familia ), generali ai reginei Tamar a Georgiei, care a cucerit mare parte din Armenia de la turci. Aceasta este principala biserică a complexului, una tradițională în cele mai multe privințe. Planul formează o cruce cu brațele egale, înscrisă într-un pătrat și acoperită cu o cupolă pe bază pătrată. În colțuri, se află capele cu două etaje și acoperiș boltit, cu trepte care ies din perete. Pereții interni au multe inscripții ce consemnează donații.

Fațada sudică a capelei Katoghike are un portal cu sculpturi fine.  este decorat cu o reprezentare a unor arbori cu rodii agățate de ramuri, și cu frunze împletite cu struguri. Imagini de porumbei sunt plasate între arc și cadrul exterior; capetele porumbeilor sunt întoarse spre axa portalului. Deasupra portalului este sculptat un leu care atacă un taur, simbolizând puterea prințului.

Vârful arcuit al tamburului cupolei are reliefuri complexe cu păsări, măști umane, capete de animale, diverse rozete și vase.

Sacristia, gavitul

La vest de biserica principală se află o sacristie lipită de stâncă, în armeană  (un fel de ), construită între 1215 și 1225, legată de biserica principală.

Patru coloane masive din centru susțin un acoperiș de piatră cu o gaură în mijloc prin care intră lumina. Spațiile periferice care rezultă din amplasarea coloanelor au acoperișuri diferite, în timp ce spațiul central este încununat cu un dom cu stalactite, cel mai bun exemplu al acestei tehnici din toată Armenia.  a fost utilizat pentru lecții și întâlniri, precum și pentru primirea pelerinilor și vizitatorilor.

Portalul de vest diferă de alte portaluri din acele vremuri, prin tocurile ușilor decorate cu un model floral. Ornamentația de pe timpanul este format din flori mari, cu petale de diferite forme în împletite din ramuri și frunze alungite.

Biserica ruperstră cu izvorul
Prima cameră a peșterii, Avazan (bazinul), situat la nord-vest de sacristie, a fost săpată în anii 1240 într-o fostă peșteră cu izvor (un loc de cult în vremurile păgâne).

Acesta este în întregime săpată în stâncă și are un plan cruciform cu brațe egale. Interiorul este căptușit cu două arce cu o cupolă centrală cu stalactite. O inscripție consemnează că ea este opera arhitectului Galdzak, care a construit și cealaltă biserică rupestră în decurs de circa patruzeci de ani. Numele său este înscris la baza cortului decorat cu reliefuri de rodii.

Spațiul dreptunghiular principal al bisericii este acoperit cu un cort și complicat cu o absidă a altarului și două nișe adânci, care a dat de interior incomplet cross-cupola de forma. Două perechi de arce care se intersectează, formând baza cortului, se sprijină pe semicoloanele pereților. La fel ca în sacristie, suprafața interioară a cortului este cioplită în forma stalactitelor care decorează și capitelurile semicoloanelor și absida altarului. Pe peretele de sud sunt sculptate mici triple arcuri cu cochilii de diferite forme, legată sus și jos printr-un ornament floral sculptat.

Jamatunul
 familiei Proshian și a doua biserică rupestră a lui Astvatsatsin situată la est de Avazan, au fost cioplite în 1283, probabil de același Galdzak. Și la acestea se ajunge tot prin intermediul gavitului. Jamatunul este o cameră aproape pătrată tăiată în stâncă, cu reliefuri adânc sculptate în pereți. Pe peretele nordic se află un relief destul de primitiv, mai sus de arcade. În centru, se află un cap de berbec cu un lanț în fălci; lanțul este înfășurat în jurul gâtului a doi lei, cu capul întors spre privitor. În locul părului din vârful cozii sunt capetele unor dragoni ce privesc în sus — imagini simbolice care fac aluzie la vremurile păgâne. Între lei și sub lanțuri, este un vultur cu aripile pe jumătate desfăcute și cu un miel în gheare. Aceasta este probabil stema de prinților Proshian.

Reliefurile de pe peretele estic sunt nu mai puțin pitorești. Intrările într-o capelă mică și în biserica Astvatsatsin au platbande  dreptunghiulare legate prin două cruci în relief. Pe portalurile capelei sunt sculptate sunt sirene (păsări fantastice cu capete încoronate de femei) și pe pereții bisericii apar figuri umane cu coatele îndoite, purtând haine lungi și cu aureole în jurul capetelor. Aceștia sunt probabil membri ai familiei princiare care le-au construit. În podea sunt mormintele.

Biserica rupestră de dincolo de jamatun
Mormântul rupestru oferă acces la a doua biserică rupestră. Această biserică este cunoscută dintr-o inscripție construită în 1283, donație a prințului Prosh. Este în formă de cruce în plan. Colțurile sunt curbate și tamburul este căptușit cu semicoloane alternante cu ferestre oarbe. Cupola este decorată cu o deschidere circulară în centru. Pereții au decoruri în relief reprezentând animale, războinici, cruci și motive florale.

În afară de stalactitele în formă de trifoi, decorațiunile bisericii Astvatsatsin prezintă ornamente de rozete și diverse figuri geometrice. Peretele frontal al altarului este decorat cu un model de pătrate și carouri. O reprezentare realistă a unei capre se află în fundul scării altarului. Figuri de oameni se găsesc pe un hacikar rămas din absida altarului. Omul cu un toiag în mâna dreaptă și cu aceeași atitudine ca figurile de pe portal ar putea fi prințul Prosh, un ctitor al bisericii. O altă figură, care ține o suliță în mâna stângă, îndreptată în jos, și suflând într-un corn ridicat, este reprezentată aproape în profil.

Jamatunul superior
Jamatunurile lui Papak și al Ruzukanei au fost săpate în 1288 pe un al doilea nivel, la nord de cavoul Proshianilor, printr-o scară exterioară (lângă ușa gavitului). Și el este săpat în piatră, cu o formă ce reproduce un gavit. Acesta conține mormintele prinților Merik și Grigor, și se știe că au mai fost acolo și altele, acum dispărute. O inscripție arată că au fost finalizate în 1288.

Pe latura sudică a coridorului care conduce la acest jamatun, sunt săpate numeroase cruci. Coloanele cioplite în stâncă solidă se sprijină arcade semicirculare destul de joase, montate în cadre trapeziforme care, formând un pătrat în plan, servesc drept fundație pentru cupola sferică de deasupra lor, cu o deschidere pentru lumină la apogeu. O gaură din colțul din dreapta-spate oferă o vedere asupra mormântului de jos.

Capela Sf. Grigor
Capela Sf. Grigorie Luminătorul (fosta Capelă a Maicii Domnului - St Astvatzatzin), construită înainte de 1177, se află deasupra drumului, la o sută de metri distanță de intrarea în mănăstire. Este parțial săpată în rocă masivă; compoziția sa este, după toate probabilitățile, în mare măsură influențată de forma peșterii care a existat acolo. Capela, dreptunghiulară în plan și având o absidă în formă de potcoavă, se învecinează, la est și la nord-est, cu pasaje și anexe săpate la diferite niveluri și chiar una peste alta.

Urme de ipsos cu resturi de fresce întunecate indică locurile unde erau picturi murale în interiorul capelei. Hacikarele cu diverse ornamente sunt introduse în pereții exteriori și săpate în suprafețele de stâncă adiacente.

Note

Surse

 "Ansambluri arhitecturale din Armenia", de O. Khalpakhchian, publicată la Moscova la editura Iskusstvo în 1980.
Arhitectură rupestră
Patrimoniul mondial din Armenia

Geghard


Die Welsh International 2002 im Badminton fanden vom 28. November bis zum 1. Dezember 2002 in Cardiff statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=13CB324C-3DEB-459C-8281-36A13B4E3D3F

Badminton 2002
2002
Badmintonwettbewerb in Cardiff
EBU Circuit 2002/03

Welsh International 2002


El arroyo Mataojo Chico es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Salto perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Haedo y desemboca en el río Arapey Grande.

Referencias

Mataojo Chico
Mataojo Chico
Mataojo Chico

Arroyo Mataojo Chico


ඉන්දිරා ප්‍රියදර්ශනී ගාන්ධි ( Indirā Priyadarśinī Gāndhī ; 19 නොවැම්බර් 1917 – 31 ඔක්තොම්බර් 1984) යනු ඉන්දියාවේ  තෙවන අගමැති ලෙසින් පිටපිට තුන්වතාවක් (1966–77) සහ සතරවන වතාවට (1980–84) සේවය කළ ඉන්දියානු දේශපාලනඥයෙකි. ඇය ඝාතනය කරන ලද්දේ ෂීක් අන්තවාදීන් විසිනි. අගමැති තනතුර දැරූ දෙවන කාන්තාව ගාන්ධි වූ අතර ( ශ්‍රී ලංකාවේ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායකට පසුව )  2011 වන විටද ලෝකයේ දෙවන වැඩිම කාලයක් ධූරය දැරූ කාන්තා අගමැතිනිය ඇය වන්නීය.

1917 නොවැම්බර් මස 19 වන දින උපත ලැබූ ඉන්දිරා ගාන්ධි 1966 සිට 1977 දක්වා පිට පිට වාර තුනක් ඉන්දියානු අගමැතිවරිය වශයෙන් තේරී පත් වුණු අතර නැවත 1980 දී හතරවන වරටත් අගමැතිවිය. එතැන් සිට 1984 දී ඝාතනයට ලක්වන තුරුම ඇය ඉන්දියාවේ අගමැති ධූරය හෙබ වූවාය. ඇය මෙතෙක් ඉන්දියාවේ අගමැති ධූරයට පත් වූ එකම කාන්තාව විය.

දේශපාලන බල පුළුවන්කාරකම් සහිත නේරු රාජ වංශයේ පවුලක උපත ලැබූ ඇය තද බල දේශපාලන වාතාරවරණයක් යටතේ හැදී වැඩුනාය. ඇගේ සීයා වන මොටිලාල් නේරු විශිෂ්ට ගණයේ ඉන්දියානු ජාතික නායකයෙක් විය. ඇගේ පියා වූ ජවහර්ලාල් නේරු, ඉන්දියානු සටනේ ප්‍රධානත්වය ගෙන කටයුතු කළ අයෙක් විය. එමෙන්ම ඔහු නිදහස් ඉන්දියාවේ ප්‍රථම අග්‍රාමාත්‍යවරයා ද විය. 1941 ඔක්ස්ෆර්ඩ් සිට නැවත තම මව් රටට පැමිණීමත් සමඟ ඉන්දිරා ගාන්ධිතුමිය ඉන්දියානු නිදහස් සටනට අවතීර්ණ විය.

1950 වර්ෂයේ දී ඇය අනියම් සේවකයෙකු වශයෙන් තම පියා යටතේ පුද්ගලික සහායකවරියක ලෙස සේවය කළේ අගමැතිවරිය වශයෙන් නිල දරන කාල වකවානුවේදීමය. 1964 ජවහර්ලාල් නේරුතුමාගේ මරණයෙන් පසුව ඇයි රාජ්‍ය සභා සාමාජිකවරියක වශයෙන් එවකට ජනාධිපති විසින් තෝරා පත් කරන ලදී. එමෙන්ම ඇය ලාල් බහාදුරු සාස්ත්‍රිගේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ තොරතුරු හා ප්‍රචාරණ ඇමතිවරිය වශයෙන් ද සේවය කළාය.

සාස්ත්‍රිගේ හදිසි මරණයෙන් පසුව ඉන්දිරා ගාන්ධි තුමියට අගමැතිවරිය වශයෙන් තේරී පත්වීමට එවකට කොංග්‍රස් පක්ෂයේ ජනපති කේ.කමරාජ් මහත් සේ උපකාරී විය. ඇය ඉතා ඉක්මනින් ඡන්ද ජයග්‍රහණ ලබා ගනිමින් හා විරුද්ධාවාදීන්ව ජනතාවාදය හරහා උපායෙන් පරදවමින් තම දක්ෂතා දක්වන්නට විය. ඇය විසින් බහුතරයක් වාමාංශික ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා දියුණු කෘෂිකාර්මික ඵලදා වර්ධන ක්‍රම හඳුන්වා දෙන ලදී. 1971 දී ඇති වූ පාකිස්ථාන යුද්ධය මර්ධනාකාරී ලෙස ජයග්‍රහණය කළ ද එය අස්ථාවර කාල වකවානුවක් ඇති කිරීමට පාදක වුණි. තවද ඒ නිසා 1975 දී හදිසි තත්වයක් පැනවීමට ද සිදු වුණි. විරුද්ධ පක්ෂයේ ගත කළ තෙවසර තුළ ඇයට ඒකාධිපතිවාදීන් සඳහා විශාල වශයෙන් ගෙවීම් සිදු කරන්නට විය. 1980 දී නැවත බලයට පත්වීමත් සමඟ ඇය විශාල වශයෙන් පන්ජාබ් බෙදුම්වාදීන් සමඟ වූ සටන් තර කිරීමට පටන් ගත් අතර පසුව එයට ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඇයගේ ඝාතනයට හේතු විය. 1984 ඉන්දිරා ගාන්ධි තුමිය ස්වකීය ආරක්ෂක නිළධාරියා අතින් මරුමුවට පත් විය.

ආශ්‍රිත

චරිත කතා
භාරත් රත්න සම්මානය ලැබුවෝ
ඝාතනය කෙරුනු ඉන්දීය දේශපාලනඥයෝ
ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යවරුන්ගේ දරුවෝ
ඉන්දියාව තුල ගිනි අවි වලින් මරණ
ඉන්දියානු ජාතික කොන්ග්‍රසයෙහි සභාපතිවරුන්
ඉන්දියාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරුන්
ඝාතනය කෙරුනු රජයේ ප්‍රධානින්
කාන්තා රජයේ ප්‍රධානින්
1917 උපත්
1984 මරණ

ඉන්දිරා ගාන්ධි


Ceilie Haugaard (født 23. oktober 1990) er en dansk model og influencer.

Hun er kendt for sin modelkarriere, hvor hun har prydet forsiden af blandt andet ALT for damerne og Eurowoman, samt lavet modeserier for flere store danske og internationale brands, såsom Max Factor og Kari Traa.

Privat
Haugaard er siden 1. juni 2019 gift med sangeren Christopher. De fik i starten af 2021 en datter.

Haugaards far, Henning Haugaard, er fætter til Jacob Haugaard.

Baggrund
Cecilie Haugaard er vokset op i Odense på Fyn. Det var også her hun som 12-årig blev opdaget som model på vej hjem fra en fodboldtræning. Siden har hun boet i Paris ad flere omgange.

Selvom hendes modelkarriere startede tidligt, har Cecilie Haugaard også en længere uddannelse bag sig. Hun har studeret cand.merc. i økonomi og kommunikation med en overbygning i psykologi på Copenhagen Business School.

Uddannelsen har dog måttet træde i baggrunden, til fordel for hendes karriere som model og influencer, hvilket hun i dag kan leve af. Selv udelukker hun dog ikke, at hun engang vil søge tilbage til at arbejde med ledelseskommunikation, som hun tidligere har prøvet kræfter med hos Saatchi & Saatchi og designvirksomheden Excel.

Kilder og henvisninger

Modeller fra Danmark
Alumni fra Copenhagen Business School
Talent Danmark

Cecilie Haugaard


Premiul Nelly Sachs (în germană: Nelly Sachs Preis) este un premiu literar acordat din doi în doi ani de orașul german Dortmund. Numit după poeta evreică Nelly Sachs, premiul include o răsplată în bani în valoarea de 15.000 €. El îi onorează pe autorii cu contribuții literare importante la promovarea înțelegerii între popoare.

Pentru că în anul 2009 nu au fost fonduri suficiente pentru a onora un laureat, premiul a fost acordat în 2010. Aceasta a fost prima dată când nu a fost respectat programul acordării bienale a premiului.

Laureați

Note

Premii literare

Premiul Nelly Sachs


STS-51-A (formerly STS-19) was the 14th flight of NASA's Space Shuttle program, and the second flight of Space Shuttle Discovery. The mission launched from Kennedy Space Center on November 8, 1984, and landed just under eight days later on November 16, 1984.

STS-51-A marked the first time a shuttle deployed two communications satellites, and retrieved from orbit two other communications satellites. The Canadian Anik D2 and Syncom IV-1 satellites were both successfully deployed by the crew of Discovery. Palapa B2 and Westar 6, meanwhile, had been deployed during the STS-41-B mission earlier in the year, but had been placed into improper orbits due to the malfunctioning of their kick motors; they were both safely recovered and returned to Earth during STS-51-A.

Crew

Spacewalks
  Allen and Gardner  – EVA 1
 EVA 1 Start: November 12, 1984 – 13:25 UTC
 EVA 1 End: November 12, 1984 - 19:25 UTC
 Duration: 6 hours, 0 minute

  Allen and Gardner  – EVA 2
 EVA 2 Start: November 14, 1984 – 11:09 UTC
 EVA 2 End: November 14, 1984 – 16:51 UTC
 Duration: 5 hours, 42 minutes

Crew seating arrangements

Mission summary
STS-51-A was launched from Florida's Kennedy Space Center (KSC) at 7:15:00 a.m. EST, on November 8, 1984, less than a month after the STS-41-G flight. A launch attempt the day before was scrubbed at T-minus 20 minutes due to high shear winds in the upper atmosphere.

The five-person flight crew consisted of Frederick H. Hauck, commander, on his second flight; pilot David M. Walker; and three mission specialists – Anna Lee Fisher, Dale A. Gardner and Joseph P. Allen. Both Gardner and Allen were making their second shuttle flights. STS-51-A marked the first flight of the Space Shuttle commanded by an astronaut from the 1978 class rather than the Apollo era.

The two communications satellites successfully deployed were Anik D2 (on the second day of the mission) and Syncom IV-1, also known as Leasat 1 (on the third day); both were Hughes-built satellites. The orbiter then began a series of maneuvers to meet up with the first of the two satellites to be recovered, Palapa B2. The orbits of both satellites had been lowered by ground commands from about  to  to facilitate recovery operations. On day five of the mission, Discovery rendezvoused with Palapa. Mission specialists Allen and Gardner performed an EVA, capturing the satellite with a device known as a "Stinger" (Apogee Capture Device (ACD)), which was inserted into the satellite's apogee motor nozzle by Allen. The satellite's rotation was slowed to 1 RPM, and Gardner, operating from a position on the end of the Remote Manipulator System (RMS) (Canadarm), attempted unsuccessfully to grapple the satellite. Allen was able to manually maneuver the satellite into its cradle with Gardner's help, further aided by the Canadarm, which was operated by Fisher. The successful, improvised rescue effort took two hours.

The recovery of Westar 6 was not as difficult, and took place a day later. This time, Gardner, using the same muscle-power technique Allen had used for Palapa B2's rescue, easily captured the satellite. With Allen's help, he placed it in a cradle in the cargo bay. Following Westar 6's recovery, Gardner humorously held up a "For Sale" sign, as if trying to find someone to sell the malfunctioning satellites to, as a means to indicate the successful recovery and as a means to provide some comical relief for the troubled owners. The Westar satellite was, ironically enough, indeed later sold to Hong Kong-based AsiaSat.

The STS-51-A mission also carried the Diffused Mixing of Organic Solutions (DMOS) experiment. It was the first of a series of comprehensive organic and polymer science experiments sponsored by
3M. This mid-deck experiment was successful, and the proprietary results of the chemical mixes were turned over to 3M. One other experiment, a radiation monitoring experiment, was also performed.

The satellite recoveries on STS-51-A were the last untethered spacewalks until 1994, and marked the last use of the Manned Maneuvering Unit (MMU). In 1994, the
Simplified Aid For EVA Rescue (SAFER) was tested on STS-64. On all subsequent spacewalks conducted by both NASA and the Soviet/Russian space agencies, the astronauts were tethered to the craft by some means.

The second mission of Discovery ended at 6:59:56 a.m. EST on November 16, 1984, with a successful landing on Runway 15 at KSC. Footage of the landing was used in opening scene of the 1985 IMAX movie The Dream is Alive. The flight completed 127 orbits, and lasted 7 days, 23 hours, 44 minutes, and 56 seconds. It was the third shuttle landing at KSC, and the fifth and last shuttle mission of 1984.

Mission insignia
STS-51-A Mission insignia depicts the Space Shuttle Discovery en route to Earth orbit for NASA's STS-51-A mission and is reminiscent of a soaring eagle, shown in the insignia. The red and white trailing stripes, the blue background, and the presence of the Eagle, generate memories of America's 208 year-old history and traditions. The two satellites orbiting the Earth backgrounded amidst a celestial scene are a universal representation of the versatility of the Space Shuttle. The two satellites it is meant to retrieve are also included as a more specific reference to the mission's main objective and a highlight of what part of the Shuttle's versatile mission capabilities she would be covering this time. White lettering against the blue border lists the surnames of the five-member crew.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to wake up a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

Gallery

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions

References

External links
 NASA mission summary
 Video from post mission press conference with extensive footage available for download at www.archive.org The Internet Archive
 STS-51-A Video Highlights

Space Shuttle missions
1984 in spaceflight
1984 in science
1984 in the United States
Spacecraft launched in 1984
Spacecraft which reentered in 1984

STS-51-A


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 2 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Mulled" beginnt.

Mulled

Mullede
 Mülleder, Albert (1961–1999), österreichischer Organist und Vikariatskantor, Domkapellmeister zu Wiener Neustadt
 Mülleder, Ingrid (* 1959), österreichische Schauspielerin

Liste der Biografien/Mulled


Bizanti (Bisanti, Bisantius, Bysantius, Bižanti), kotorska plemićka obitelj. Dala više pojedinaca koji su se istaknuli kao hrvatski književnici, pomorci, vojnici, pravnici i prelati.

Obitelj se u povijesnim dokumentima spominje od 11. do sredine 19. st. kao Bisanti, Bižanti i Bysantius.

Od članova obitelji osobito su se istaknuli vojnički zapovjednik i pomorac Marin (14. st.), u mletačkoj službi za rata protiv Ugarske (1378. – 81.) i Genove (1379. – 81.) u ratu za Chioggiu, humanist Tripun (1460. – 1540.), biskup u Kotoru i Cenedi u Italiji, humanist i pjesnik Ilija Tripun (1480. – 1530.) koji je u Italiji stekao doktorat iz filozofije i teologije, nekoliko njegovih latinskih prigodnica sačuvano je u ostavštini G. Prage u mletačkoj Marciani. Pjesnik Juraj, zatim pjesnik Luka (1503. – 75.), tiskao Oficij svetoga Trifuna Mučenika… (Offitium sancti Triphonis Martyris…, 1561.) kojemu je pridodao nekoliko svojih pjesama. Humanist i pjesnik Marijan (početak 16. st. – oko 1572.), službovao u rodnome Kotoru; pjesme su mu izgubljene. Teološki i crkvenopravni pisac Pavao (1529. – 87.), djelatan u provođenju mjera Tridentskog koncila i autor više latinskih rasprava s područja crkvenoga prava; sačuvano je nekoliko njegovih tekstova o pastoralnoj djelatnosti. Jerolim (1533. – 71.), zapovjednik bokeljskog brodovlja u mletačkoj službi i sudionik bitke kraj Lepanta u kojoj je poginuo. Pravnik i povjesničar Antun (1683. – 1742.) proučavao je izvornu građu za povijest Dalmacije i Boke kotorske, bio je savjetnik F. Riceputiju za rad na djelu Illyricum sacrum, nije ostavio nijednoga samostalna rada, a pripisuje mu se rukopis Kotorska kronologija (Cronologia di Cattaro). Pisac Grgur (1720. – 90.) pisao je prozu i stihove na talijanskome i latinskome, ostavio rukopisnu zbirku stihova, koja je danas izgubljena Spominje se i Nikola, pravnik.
U Kotoru su imali baroknu palaču Bizanti.
Prigodnice i poslanice pisao im je hrvatski pjesnik iz Crne Gore Ivan Bolica Kokoljić. Sliku za oltar Nikole Bizantija u katedrali sv. Tripuna izradio je hrvatski slikar Matej Junčić, a studenoga 1445. isti se obvezao izvršiteljima oporuke Bazilija Bizantija da će izvesti po jednu sliku za crkve sv. Jakova i sv. Pavla.

Izvori

Kotorsko plemstvo
Hrvati u Crnoj Gori

Bizanti


Marie de Rohan (Marie Aimée; ) a fost o aristocrată franceză, renumită pentru a fi în centrul multora dintre intrigile de la curtea franceză din prima jumătate a secolului al XVII-lea. În diverse surse, ea este adesea cunoscută doar ca Madame de Chevreuse.

Primii ani

Marie de Rohan, Mademoiselle de Montbazon, a fost fiica lui Hercule de Rohan, Duce de Montbazon și șeful Casei de Rohan, care deținea domenii întinse în Bretania și Anjou și titlul de prinț străin la curtea Franței. Mama ei a fost Madeleine de Lenoncourt.

În septembrie 1617, ea s-a căsătorit cu Marele Constable (comandant suprem al armatelor franceze) Charles d'Albert, Duce de Luynes, un favorit al regelui Ludovic al XIII-lea. El i-a format gustul pentru intrigile politice, a introdus-o la Curte unde a câștigat încrederea atât a regelui cât și a reginei. În decembrie 1618, Ludovic al XIII-lea a numit-o surintendante a servitorilor reginei, înlăturând-o pe Connétable de Montmorency. Influența ei asupra reginei Anna de Austria a fost fără pereche.

În 1620, ea a născut un fiu, Louis Charles d'Albert, căruia Ludovic al XIII-lea i-a fost naș. Louis-Charles a devenit al 2-lea Duce de Luynes și s-a căsătorit cu sora mamei lui, Anne de Rohan. Fiica lui, Jeanne Baptiste, a fost metresa regelui Victor Amadeus al II-lea al Sardiniei și strămoașa regilor savoiarzi ai Italiei.

Fratele ei vitreg a fost Francois de Rohan, Prinț de Soubise, fondatorul liniei Soubise a Casei de Rohan. Soția lui a fost Anne de Rohan-Chabot, Madame de Soubise, care a fost metresa regelui Ludovic al XIV-lea.

A doua căsătorie
După moartea lui Luynes de scarlatină în 1621, văduvă la 21 de ani, ea s-a căsătorit cu iubitul ei Claude de Lorena, Duce de Chevreuse la 21 aprilie 1622. Claude avea 42 de ani și era membru al Casei de Lorena. Din a doua căsătorie a avut trei fiice. Două dintre ele au devenit călugărițe, Anne-Marie de Lorena (1625–52), stareță la Pont-aux-Dames, și Henriette de Lorena (1631–93), stareță la Jouarre și mai târziu la Port-Royal. A treia fiică, Charlotte-Marie de Lorena (1627–52), a fost aproape să se căsătorească cu Armand de Bourbon, Prinț de Conti, a devenit metresa cardinalului de Retz și a jucat un rol important în Frondă.

Intrigi

Prietenă și confidentă a reginei, ea a fost expulzată de la Curte în urma unui incident în care ea a încurajat-o pe regina însărcinată în jocuri zgomotoase pe coridoarele Palatului Luvru, rezultând un avort spontan. Ducele de Chevreuse și-a folosit toată influența pentru a o readuce la Curte.

În încercarea ei de a-și recâștiga poziția pierdută, ea a provocat sau a încurajat conspirații la curte, cum ar fi afacerea Buckingham (1623–24), care a compromis-o pe regină, intriga împreună cu iubitul ei englez, Henry Rich (mai târziu conte de Olanda), și cu alți aristocrați de rang înalt împotriva Cardinalului Richelieu, complicitatea ei în conspirația iubitului ei, contele de Chalais, cu intenția de a-l înlocui pe Ludovic al XIII-lea cu fratele său, Gaston d'Orléans. Chalais, profund implicat, și-a pierdut capul la 19 august 1626, în timp ce ducesa de Chevreuse a fugit în ducatul Lorena unde curând a început o relație cu Carol al IV-lea, Duce de Lorena, care a a intervenit în favoarea ei de a i se permite să se întoarcă în Franța; odată ce s-a stabilit la Castelul Dampierre, subversiunea față de puterea regală a continuat.

La 21 mai 1635 Ludovic al XIII-lea a declarat război Spaniei, țara natală a soției sale. Prin urmare, o corespondență între cele două capitale putea părea o lipsă de loialitate. În iulie 1637, Ludovic al XIII-lea și Richelieu au descoperit corespondența secretă a reginei Anna de Austria. Temându-se să nu fie arestată, la 5 septembrie 1637 Marie de Rohan a părăsit Tours deghizată în bărbat și a plecat în Spania.

Simțindu-se neconfortabil la curtea regelui Spaniei, Marie decide să meargă în Anglia la 25 aprilie 1638. Acolo se întâlnește cu foștii ei iubiți, Contele de Olanda și Montaigu. A recventat un grup de aristocrați francezi nemulțumiți și complotori încercând în același timp să-și recâștige creditul asupra Annei de Austria și chiar a lui Richelieu. Pentru a scăpa de soțul ei care a venit la Londra după ea, s-a refugiat în Flandra spaniolă șa 8 mai 1640, deci într-o țară inamică. Acolo ea a sprijinit complotul contelui de Soissons și a conspirației Cinq-Mars. În urma deceselor succesive ale lui Richelieu și Ludovic al XIII-lea, regina Anna de Austria a devenit regentă și autorizează ca ducesa să se întoarcă la Paris.

Note

Nașteri în 1600
Decese în 1679
Casa de Rohan
Casa de Guise
Casa de Lorena
Nobili francezi
Oameni din Paris

Marie de Rohan


Paragraf 15 er en kortfilm fra 2007 instrueret af Mirza Ekinovic efter manuskript af Esad Ekinovic, Mirza Ekinovic, Jannik Tai Mosholt.

Handling
Krigen i ex-Jugoslavien skiller Mustafa (60) fra sit barnebarn Selma (10). Nu er han flygtning i Danmark. Mustafas eneste ønske er, at blive genforenet med Selma, der under bombningerne flygtede og endte i USA. Men Mustafa må ikke forlade Danmark. Der er en lov, der forbyder ham det - paragraf 15. Hvad skal Mustafa gøre? Vente i årevis på at få asyl, så han kan forlade Danmark? Eller skaffe et falsk pas og løbe den risiko, det indebærer? Lige meget hvad Mustafa vælger, kan det få katastrofale konsekvenser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Paragraf 15


An Schizostachyum hainanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elmer Drew Merrill ngan Mcclure. An Schizostachyum hainanense in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum hainanense


كيوستي كالـّيـُو (Kyösti Kallio؛ أوليفيسكا، 10 أبريل 1873 – هلسنكي، 19 ديسمبر 1940) الرئيس الفنلندي الرابع تولى منصبه بين عامي 1937 و 1940. . كما تولى رئاسة الوزراء أربع مرات رئاسة البرلمان ستة مرات..

قائد بارز بالرابطة الزراعية .كان مناهضاً للشيوعية بشكل كبير، وقمع الحزب الشيوعي الفنلندي في عام 1923 لكن بأساليب قانونية.

انظر أيضا
قائمة رؤساء فنلندا

مراجع

أشخاص توفوا أثناء شغلهم لمنصب
أعضاء برلمان فنلندا (1911–13)
أعضاء برلمان فنلندا (1913–16)
أعضاء برلمان فنلندا (1916–17)
أعضاء برلمان فنلندا (1917–19)
أعضاء برلمان فنلندا (1919–22)
أعضاء برلمان فنلندا (1922–24)
أعضاء برلمان فنلندا (1924–27)
أعضاء برلمان فنلندا (1927–29)
أعضاء برلمان فنلندا (1929–30)
أعضاء برلمان فنلندا (1930–33)
أعضاء برلمان فنلندا (1933–36)
أعضاء برلمان فنلندا (1936–39)
أعضاء برلمان في فنلندا (1907–08)
أعضاء برلمان في فنلندا (1908–09)
أعضاء برلمان في فنلندا (1909–10)
أعضاء برلمان في فنلندا (1910–11)
الحرب الأهلية الفنلندية
حاصلون على وسام صقر
رؤساء برلمان في فنلندا
رؤساء فنلندا
رؤساء وزراء فنلندا
زعماء الحرب العالمية الثانية
سياسيو حزب الوسط الفنلندي
سياسيون توفوا أثناء شغلهم لمنصب
فنلنديون مناهضون للشيوعية
لوثريون فنلنديون
مستقيلون من مناصبهم
مواليد 1873
وزراء دفاع فنلندا
وزراء زراعة في فنلندا
وفيات 1940
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في محطة قطارات هلسنكي المركزية

كووستي كاليو


Branimir Anzulović (Zagreb, 26. travnja 1926. – Virginia, SAD, 2. studenoga 2001.), bio je hrvatsko-američki kulturni povjesničar.

Životopis
Kulturni povjesničar dr. Branimir Anzulović rođen je u Zagrebu 1926. godine. Diplomirao je 1952. godine na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, zatim se odselio u Argentinu, a nakon toga se preselio u SAD. Ondje je na Sveučilištu u Indiani 1972. godine obranio doktorat iz komparativne književnosti. Pisao je i predavao znanost o književnosti, kulturnu povijest te književnu teoriju na Sveučilištu u Indiani te u Arizoni na Visokoj školi Prescott. Godinama je istraživao povijesne, filozofske i sociološke okolnosti koje su generirale ideologiju srpskog ekspanzionizma. Tako je nastala njegova knjiga Nebeska Srbija: od mita do genocida koju je 1999. objavio u SAD-u. Knjigu je u izvornome nazivu Heavenly Serbia: From Myth to Genocide objavila nakladnička kuća New York University Press. Bio je prevoditelj i tumač te je radio u tome svojstvu u Washingtonu za Glas Amerike (Voice of America), Državno tajništvo SAD-a i Međunarodni monetarni fond. Za vrijeme boravka u Argentini bio je članom Hrvatskoga latinoameričkoga kulturnoga instituta te suradnikom časopisa Studia croatica (1960., 1961. i 1966.). U razdoblju između 1961. i 1976. surađivao je s člancima u Hrvatskoj reviji.

Umro je 2001. godine u Virginiji, u SAD-u. Pokopan je u Zagrebu.

Djela
Napisao više djela, od kojih se ističu:
 Heavenly Serbia: From Myth to Genocide (Nebeska Srbija: od mita do genocida), New York University Press, New York, 1999. (izd. na hrv. jeziku: Mit o nebeskoj Srbiji: polazište osvajačkih ratova i zločina u 20. stoljeću, Večernji edicija, Večernji posebni proizvodi d. o. o., Zagreb, 2011.)

Izvori

Hrvati u SAD-u
Životopisi, Zagreb
Hrvatski povjesničari

Branimir Anzulović


Alec Holowka est un développeur de jeux vidéo indépendants et compositeur canadien né le  et mort le . Il est aussi le cofondateur des sociétés de jeux indépendantes Infinite Ammo, Infinite Fall et Bit Blot. Il est principalement connu pour ses œuvres Night in the Woods et Aquaria, primées à de nombreuses reprises par la profession.

Biographie
Holowka est initié à la programmation à l'âge de huit ans, lorsque son père lui offre le livre Basic Fun. Il commence sa carrière dans l'entreprise de logiciels gratuits Zaphire Production, puis poursuit son parcours dans plusieurs startups. L'une d'entre elles, basée à Winnipeg, lui permet de travailler sur un titre d'action fantastique multijoueur sur PC et un jeu de course de combat pour la Xbox 360.

Holowka travaille en tant qu'ingénieur du son sur le titre gratuit I'm OK - A Murder Simulator (2006), développé en réponse à l'article  de l'avocat américain Jack Thompson. Holowka rencontre ses co-développeurs dans la section des commentaires du site technologique Slashdot, sur un article au sujet de Thompson, et ils forment ensemble l'entité Thompsonsoft pour publier ce titre.

Après sa sortie, Holowka présente à l'un de ses co-développeurs, Derek Yu, un projet sur lequel il travaillait de manière indépendante : le futur Aquaria. Les deux développeurs forment officiellement la structure Bit Blot une semaine avant la date limite de participation au Festival des jeux indépendants. Le projet sort le  sous le titre Aquaria et reçoit le Grand Prix Seumas McNally du Festival des Jeux Indépendants pour l'année 2007.

En octobre 2013, Holowka et l'animateur indépendant Scott Benson rencontre le succès lors de leur campagne de participation financière pour le jeu Night in the Woods, qu'ils développent sous le nom de studio Infinite Fall. Le jeu sort en 2017 sous les acclamations de la critique et remporte le BAFTA de la meilleure narration, ainsi que le Grand Prix Seumas McNally à l'IGF.

En août 2019, Holowka est accusé de violence physique et psychologique par la développeuse Zoë Quinn, avec laquelle il avait brièvement cohabité à Winnipeg en 2012. Le lendemain de l'accusation, l'équipe de développement de Night in the Woods rompt ses liens avec Holowka, Scott Benson écrivant que . L'équipe déclare que des preuves leur ont été présentées qui corroborent ces accusations . L'éditeur de Night in the Woods, Finji, soutient la décision de l'équipe et reporte à plus tard les plans de publication de copies physiques du jeu à la suite de ces allégations .

Quatre jours après ces accusations publiques, Alec Holowka se suicide. Selon sa sœur, qui a annoncé sa mort sur Twitter, Holowka a  tout au long de sa vie et . Elle déclare qu'il avait essayé de corriger ses propres troubles ces dernières années grâce à la thérapie et aux médicaments.

Jeux

Notes et références

Liens externes

Programmeur canadien de jeux vidéo
Concepteur canadien de jeux vidéo
Naissance en octobre 1983
Naissance à Winnipeg
Décès en août 2019
Décès à Winnipeg
Décès à 35 ans
Suicide par moyen indéterminé
Suicide au Canada
Pages avec des traductions non relues

Alec Holowka


La Libertad es un municipio del departamento de Huehuetenango de la región sur-occidente de la República de Guatemala.  Originalmente era la «Aldea Florida», próxima al poblado de «El Trapichillo», y fue convertido en municipio en la década de 1920 tras participar activamente en el proceso de derrocamiento del licenciado Manuel Estrada Cabrera; el Trapichillo es ahora una aldea del municipio.

División política
El municipio tiene varios centros poblados. Entre los más importantes se pueden mencionar veintitrés aldeas y cuarenta caseríos:

{| class="wikitable mw-collapsible" align=center width=65% style='font-size:0.9em'
|+style=color:black;|Caseríos y aldeas del municipio
|- style="color:white;" align=center
!style="background:#659ec7;"| Categoría
!style="background:#659ec7;"| Listado
|-
!style="background:lemonchiffon;"| Aldeas
|

Cerro Grande
El Chicharro
El Aguacate
El Paraíso
El Bojonal
El Trapichillo
El Naranjo
Amapolar
Huicá
Palmira Nueva
Peña Roja
Palmira Vieja
San Felipe La Montaña
San Ramón La Montaña
El Chalum
El Sauce
El Jute
El Cenegal
El Rodeo
Santo Domingo Huica
El Cecilar
El Limar
Santo Domingo Las Flores
|-
!style="background:lemonchiffon;"| Caseríos
|El Chipal
El Turbante
Ojo de Agua Peña Blanca
Buena Vista El Chipal
La Laguna del Chicharro
San Miguel Chicharro
El Aguacate II
La Cruz del Aguacate
La Montañita El Aguacate I
Ojo de Agua El Paraíso
El Chichicaste
Bojonalito Ixtatilar
Cerro Verde
El Mucal
El Ixtatilar
El Jocote
Loma de la Niña
Champen
El Naranjo II
Nueva Esperanza Huicá
La Cumbre de Huicá
El Malacate
El Matazano
Boqueroncito Peña Roja
La Hamaca
La Canoa
La Cipresada
La Barranca
Los Arroyos El Chalum
El Zarral El Chalum
Pozo de Piedra El Chalum
El Campamento
El Durazno
El Resumidero
El Bañadero
Ojo de Agua Santo Domingo Huica
La Experanza El Limar
El Jutal
El Jocotillo
El Cecilar Chiquito
|}

Demografía
El municipio en 2022 tiene una población aproximada de 49,035 habitantes según el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 471 personas por kilómetro cuadrado.

Geografía física

El municipio de La Libertad tiene una extensión territorial de 104 km².

Clima

El clima de la cabecera municipal de La Libertad tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Aw).

Ubicación geográfica

La Libertad se encuentra en el departamento de Huehuetenango y a una distancia de 67 km de la cabecera departamental Huehuetenango. Al oeste colinda con México, mientras que al norte del municipio se encuentra el municipio de La Democracia, al este se encuentran los municipios de San Pedro Necta y San Ildefonso Ixtahuacán y al sur se encuentran los municipios de Cuilco y San Ildefonso Ixtahuacán; todos son municipios del departamento de Huehuetenango.

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio han sido:

Historia

Tras la Independencia de Centroamérica

Tras la Independencia de Centroamérica, la constitución política del Estado de Guatemala decretada el 11 de octubre de 1825 dividió al Estado en once distritos para la impartición de justicia; de esta cuenta, el Trapichillo era parte del circuito de Huehuetenango en el distrito N.º 9 (Totonicapán) junto con Chiantla, Nectá y Usumacinta, Aguacatán, Chalchitán, la Cordillera, Moscoso, Todos Santos, San Martín, Guaylá, Colotenango, San Ildefonso Ixtahuacán, Ichil, Santa Bárbara, Malacatán, San Ramón, San Lorenzo, Santa Isabel, San Sebastián, San Juan Atitán y Santiago Chimaltenango.

El efímero Estado de Los Altos

A partir del 3 de abril de 1838, el poblado del Trapichillo fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera

La cabecera municipal era llamada anteriormente «Aldea Florida» y estaba próxima al Traphicillo; la formación del municipio de la Liberatd surge a principios del siglo  cuando los residentes de la localidad se alzaron en armas contra el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera. Los pobladores del departamento entero de Huehuetenango se rebelaron contra el régimen liberal, al que consideraban tiránico, con la ayuda de exiliados guatemaltecos que residían en Chiapas, México. El 20 de septiembre de 1915 los revolucionarios tomaron el poblado de Florida y lucharon contra las fuerzas de Estrada Cabrera pero no ganaron la batalla.

Tras el derrocamiento del presidente en abril de 1920, los pobladores de la aldea Florida consiguieron que el gobierno de facto del general José María Orellana elevara a la comunidad a la categoría de municipio el 7 de junio de 1922 con el nombre de «La Libertad», en honor al sacrificio realizado en 1915.

El 13 de junio de 1924 la aldea La Democracia fue separada del municipio de La Libertad y elevada a la categoría de municipio.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Huehuetenango
Patronazgo del Cristo Negro de Esquipulas
Poblados del extinguido Estado de Los Altos

La Libertad (Huehuetenango)


Alston's mouse opossum (Marmosa alstoni), also known as Alston's opossum, is a medium-sized pouchless marsupial of the family Didelphidae. It is arboreal and nocturnal, inhabiting forests from Belize to northern Colombia. The main components of its diet are insects and fruits, but it may also eat small rodents, lizards, and bird eggs. It was formerly assigned to the genus Micoureus, which was made a subgenus of Marmosa in 2009.

References

External links
Image at ADW

Opossums
Marsupials of Central America
Mammals of Colombia
Mammals described in 1900

Alston's mouse opossum


Telesto veya Telestho Yunan mitolojisindeki okeanidlerden biri. Diğer okeanidler gibi Tethys ve Okeanos'un çocuğudur. Telesto bir deniz nemfidir (perisi).

Satürn'ün 13. uydusu Telesto adını bu mitolojik periden almıştır.

Okeanidler

Telesto (mitoloji)


Die unglaubliche Reise in einer verrückten Zeitmaschine (Originaltitel: The Late Philip J. Fry) ist eine Episode der US-amerikanischen Science-Fiction-Zeichentrickserie Futurama. Ihre Erstausstrahlung war am 29. Juli 2010 beim US-Sender Comedy Central; die deutsche Synchronfassung wurde am 3. Dezember 2011 bei ProSieben veröffentlicht. Das Werk wurde mit einem Emmy ausgezeichnet.

Handlung

Durch seine ständige Unpünktlichkeit enttäuscht Fry seine Freundin Leela. Nachdem er sie sogar an ihrem Geburtstag versetzt hat, lädt er sie zur Wiedergutmachung zum Dinner in ein nobles Restaurant ein. Er wird jedoch von Prof. Farnsworth aufgehalten, der gemeinsam mit ihm und Bender seine neueste Erfindung testen will: eine Zeitmaschine. Beim Versuch, eine Minute in die Zukunft zu reisen, bringt der Professor die drei versehentlich ins postapokalyptische Jahr 10.000. Da die Maschine sich nur vorwärts in der Zeit bewegen kann, reisen sie immer weiter in die Zukunft, in der Hoffnung, die Menschheit werde eines Tages auch eine Maschine entwickeln, die Reisen in die Vergangenheit ermöglicht. Sie machen Halt in verschiedenen Perioden der künftigen Menschheitsgeschichte, etwa bei einem Krieg gegen rebellierende Maschinen oder in einer Zeit, in der die Menschen von Giraffen versklavt wurden.

Parallel dazu wird gezeigt, wie sich Leelas Leben ohne Fry weiterentwickelt: wie sie enttäuscht das Restaurant verlässt, Planet Express übernimmt und zu einem erfolgreichen Unternehmen ausbaut, aber nicht über Fry hinwegkommt.

Fry, Bender und der Professor reisen irgendwann so weit in die Zukunft, bis auf der Erde kein Leben mehr ist. Ohne weitere Hoffnung, in ihre Zeit zurückkehren zu können, beschließen sie, sich das Ende des Universums anzusehen. Nachdem das letzte Proton zerfallen ist, erleben sie zu ihrer Überraschung die Wiederentstehung des Universums in einem Big Bounce. Sie reisen weiter in die Zukunft, um in die Zeit zu gelangen, die ihrer eigenen entspricht. Der erste Versuch scheitert, nach einem zweiten Durchlauf (einschließlich abermaligem Ende des Universums und anschließendem Urknall) kommen sie genau an dem Moment an, in dem sie selbst in die Zeitmaschine stiegen. Bei der Ankunft zerstören sie ihre eigenen Alter Egos und deren Zeitmaschine.

Produktion

Als siebte Episode der sechsten Produktionsstaffel ist Die unglaubliche Reise in einer verrückten Zeitmaschine die insgesamt 95. Episode von Futurama. Für das Drehbuch zeichnet Lewis Morton verantwortlich. Regie führte Peter Avanzino. Die Sprecher der Hauptcharaktere übernahmen teilweise auch Sprechrollen von Nebenfiguren.

Veröffentlichung

Die Episode wurde am 29. Juli 2010 vom US-amerikanischen Fernsehsender Comedy Central veröffentlicht. Sie war die siebte Folge der sechsten Sendestaffel, die der sechsten Produktionsstaffel entspricht (vgl. hierzu Erstausstrahlung von Futurama). Die deutsche Synchronfassung wurde erstmals am 3. Dezember 2011 auf ProSieben gesendet.

Auszeichnungen
Bei der Primetime-Emmy-Verleihung 2011 wurde für die Episode der Emmy in der Kategorie Outstanding Animated Program vergeben.

Weblinks

 The Late Philip J. Fry beim Futurama-Wiki The Infosphere (englisch)

Einzelnachweise

Futurama-Episode
Zeitreisen im Film


Kassassin () est un village d'Égypte situé à  à l'Ouest d'Ismailia, une grande ville le long du canal de Suez.

Bataille de Kassassin Lock
Dans la zone du canal d'eau douce, le 28 août 1882, la force britannique est attaquée par les Égyptiens, dirigés par Amed Urabi Pacha. Ceux-ci avaient pour objectif de se frayer un passage à travers Ismaïlia et le Delta cultivé. Les deux attaques sont repoussées. La Household Cavalry sous le commandement du général Drury Drury-Lowe dirige la « Charge au clair de lune », composée des Royal Horse Guards et du 7 , galopant à fond sous les tirs des fusils ennemis. Leurs rangs étaient réduits à partir de la selle, tout en continuant à charger tête baissée, toujours en avant. Sir Baker Russell commande le 7 à droite ; tandis que Household est dirigée par le colonel Ewart, c/o des Life Guards. Ils capturent 11 canons égyptiens. Malgré seulement une demi-douzaine de victimes, Wolseley était tellement préoccupé par la qualité de ses hommes qu'il écrivit à Cambridge pour des réformes du recrutement. Néanmoins, il s'agissait de l'élite de l'armée britannique et ces escarmouches s'avèrent coûteuses. La légende et le poème At Kassassin, disent que la bataille a commencé à la tombée de la nuit.

Le 9 septembre, Urabi saisit ce qu'il considérait comme sa dernière chance d'attaquer la position britannique. Une bataille acharnée s'ensuit sur la voie ferrée à 7 heures du matin. Le général Willis sortit des emplacements pour repousser les Égyptiens qui, à 12 heures, retournèrent dans leurs tranchées. Là-dessus, Sir Garnet Wolseley arriva avec la force principale, tandis que la Household Cavalry protégeait son flanc d'une force à Salanieh. Une force totale de 634 officiers et 16 767 sous-officiers et hommes étaient stationnés à Kassassin avant de marcher le 13 septembre 1882 vers l'objectif principal de Tell El Kebir où une autre bataille a eu lieu, la bataille de Tel el-Kebir.

Notes et références

Ville en Égypte
Bataille impliquant l'Égypte
Canal de Suez

Kassassin


A prova dos 1500 metros feminino do Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 foi disputada entre os dias 16 a 19 de agosto de 2022, no Estádio Olímpico de Munique, em Munique na Alemanha.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Bateria
Qualificação: 4 atletas de cada bateria (Q) mais os 4 melhores qualificados (q).

Final
A final ocorreu no dia 19 de agosto às 20:45.

Ligações externas

Site da Associação Europeia de Atletismo

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 - 1500 m feminino


Tütünbank, Türkiye bankası.

1980'de Yaşar Holding'in iştirakleri arasına giren ve yapısal değişiklik geçiren kuruluş, şube sayısını arttırarak yöresel banka olmaktan çıktı. 1982'de sermayesini 6 milyar liraya, mevduatını 7 milyar 349 milyon liraya, toplam kredi miktarını 6 milyar liraya, şube sayısını 34'e çıkardı. 1983'te bankacılık hizmetlerine ek olarak müşterilerine sigortacılık hizmeti de sunmaya başladı. Ayrıca menkul kıymetler piyasasına girerek hisse senedi ve tahvil satışlarında belli başlı kuruluşlardan biri durumuna geldi. Tütünbank, bazı bazı büyük ticaret ve sanayi kuruluşlarına da ortak oldu.

Ortak olduğu başlıca kuruluşlar
 Tuborg Bira
 Malt Sanayii
 Pınar Süt Mamulleri Sanayii
 Altın Yunus Çeşme Turistik Tesisleri
 Ege Gübre Sanayii
 Viking Kâğıt ve Selüloz Sanayii
 Desa Demir Kazan ve Makina Sanayii

Ayrıca bakınız
Yaşarbank

Türkiye'deki eski bankalar
1924'te kurulan şirketler
1996'da feshedilmiş oluşumlar

Tütünbank


Kispiox est un village amérindien situé dans le centre-ouest de la province de la Colombie-Britannique, sur l'interfluve formé par la Skeena avec la rivière Kispiox. Sa population est de 737 habitants en 2021.

Administration
Le village de Kispiox n'a pas le statut de municipalité mais de réserve indienne. Il est géré par le conseil de la bande de Kispiox qui compte dix conseillers élus pour 2 ans dont le conseiller en chef: Cameron Stevens réélu en 2021.

Le village fait partie du district régional de Kitimat-Stikine dont le siège est à Terrace. Il est situé dans l'aire électorale B du district qui élit l'un des douze directeurs, celui-ci dispose d'une voix sur 26 au sein du directoire du district.

Démographie
Si la bande de Kispiox comprend 1 670 membres enregistrés, seuls 576 résident au village. Toutefois, en incluant tous les types de résidents, la population totale atteint 737 habitants en 2021.

Notes et références

Communauté en Colombie-Britannique
District régional de Kitimat-Stikine
Première nation en Colombie-Britannique

Kispiox


Marija Fekete-Sullivan (rođena 1965. godine u Sarajevu) je bosanskohercegovačka književnica.

Životopis
Pohađala je Fakultet političkih nauka u Sarajevu, te na njemu diplomirala novinarstvo. Sa suprugom Kevinom jedan dio života, zbog posla, provodi u Singapuru, pa u Španjolskoj, gdje se posvetila pisanju proze. Do sada je napisala pedeset priča za djecu, a priredila je još dvadeset za knjigu Zlatne bosanske bajke.

Pored književnog rada, bavi se i prevođenjem s engleskog jezika. Jedna je od pionirki digitalnog izdavaštva u jugoistočnoj Europi. Osnivačica je projekta Style Writes Now, pokrenut 2010. godine, u kojem je objavila mnoštvo kratkih priča koje su, prevedene na engleski jezik, dostupne širom svijeta. U sklopu ovog projekta obuhvaćeni su gotovo svi poznati bosanskohercegovački književnici koji pišu za djecu, kao i brojni vrsni pisci kratkih priča.

Njena prva zbirka priča za djecu Sirenin san prvo je objavljena u Singapuru 1995., a na bošnjački jezik prevedena 2003. godine. Priču  je učinila dostupnom za djecu koja žele učiti strani jezik. Također, objavljuje slikovnice, igrokaze, bajke i kratke priče. Igrokaz Zaljubljeni vuk napisan je za djecu s posebnim potrebama, a posvećen bajkama braće Grimm. Igrokaz je dostupan za preuzimanje, a simbolično objavljen na Svjetski dan svjesnosti o autizmu. Nudi edukativne zvučne i vizualne poticaje i namijenjena je djeci mlađeg uzrasta, a posebno onima s poteškoćama u razvoju.

Višestruko nagrađivana književnica predložena je za Nagradu Astrid Lindgren 2021. godine. Članica je Društva pisaca BiH, živi i radi u Sarajevu.

Bibliografija

The Mermaid's dream, zbirka priča za djecu na engleskom jeziku, 1995.
Sirenin san, prijevod zbirke priča za djecu, 2003.
Kaput za hrabre, slikovnica, 2008.
Slike iz novčanika, zbirka priča, 2008.
Džepni uštipak, slikovnica, 2009.
Sirenoteka Fairy Tales, zbirka priča za djecu (novo izdanje zbirke The Mermaid's Dreams), 2013.
Sarajevski zidovi sudbine, roman, 2014.
Zaljubljeni vuk, slikovnica, 2015.
Podmornica u svemiru, zbirka priča za djecu, 2016.
Patuljaste priče, zbirka priča za djecu, 2018.
Svjetlucave priče, zbirka priča za djecu, 2019.
U pripremi je digitalna kolekcija priča Djed pjesnik.

Izvori

Bosanskohercegovački književnici
Životopisi, Sarajevo

Marija Fekete-Sullivan


Pralay (sanskrt: pralaya, uništenje) jest taktička balistička raketa zemlja-zemlja kratkog dometa (SRBM) za upotrebu na bojištu koju je razvila Organizacija za obrambena istraživanja i razvoj (DRDO) iz Indije. Projektil je kombinacija tehnologija razvijenih za egzosferni projektil-presretač Prithvi Defence Vehicle (PDV) iz Indijskog programa obrane od balističkih projektila i taktičkog projektila Prahaar. Razvoj Pralaya odobren je u ožujku 2015. s proračunom od 53 milijuna dolara (preračunato u 2020. godini).

Razvoj
Zasad je jedino sredstvo kojim indijska vojska može gađati ciljeve na udaljenostima reda veličine 500 km nadzvučna krstareća raketa BrahMos. Unatoč visokoj preciznosti, ta raketa može nositi ograničeni korisni teret od otprilike 200 kg, s nedostatkom što je i donekle skupa. Kao rezultat toga, indijska vojska je u posljednje vrijeme osjetila potrebu za SRBM-om s dometom od oko 500 km koji uz to može nositi znatan teret. Istraživački centar Imarat iz Hyderabada vodeći je integrator ovog projekta. Raketa Pralay usporediva je s kineskom raketom Dongfeng 12 (CSS-X-15) poznatom i kao M20, ruskom raketom 9K720 Iskander i južnokorejskom raketom Hyunmoo 2. Pralay je projektil na kruto gorivo koji slijedi kvazibalističku putanju jer može izvoditi manevre u zraku za bijeg od protubalističkih projektila-presretača (anti-ballistic missile, ABM).

Pralay koristi novu generaciju kompozitnog pogonskog goriva na kojem je Laboratorij za istraživanje visokoenergetskih materijala (HEMRL) počeo raditi tijekom razvojne faze Sagarike iz obitelji raketa K. Kruto gorivo je vrlo učinkovito i može dati više energije u usporedbi s gorivom koje se koristi u seriji raketa Agni. Cilj je pomoći u minijaturizaciji budućih projektila bez kompromisa u operativnom dometu.

Pralay može nositi visokoeksplozivne unaprijed oblikovane fragmentacijske bojne glave Penetration-Cum-Blast (PCB) i Runway Denial Penetration submunition (RDPS) mase 350 kg do 700 kg do udaljenosti 150 – 500 km. Njima može gađati radarske i komunikacijske instalacije, zapovjedna središta i uzletišta u blizini bojišnice. Budući da je većina raspoloživih balističkih projektila kratkog dometa (SRBM) u Indiji strateške namjene i da mogu izazvati lažnu uzbunu za nuklearni napad u slučaju konvencionalnog ratovanja, raketa Pralay posebno je razvijena da bude visoko mobilna i da zadovolji zahtjeve indijske vojske za konvencionalne taktičke balističke rakete. Nakon uvođenja u službu raketa Pralay postat će dio topničke pukovnije indijske vojske.

Upotreba
Razvojna faza Pralaya započela je 2015. godine. Trebale su im četiri godine za testiranje sve potrebne tehnologije. DRDO će provesti četiri probna leta prije nego što raketni sustav uđe u službu. Učeći iz ruske invazije na Ukrajinu 2022., Indija ubrzava razvoj rakete Pralay.

Izvori

Taktički balistički projektili
Indijsko raketno oružje
Rakete zemlja-zemlja

Pralay (raketa)


Popović je hrvatsko, crnogorsko i srpsko prezime. Izvedeno je od riječi pop u značenju svećenika, iz grčkog pappas.

Hrvatsko prezime

U Hrvata se prezime Popović javlja u Poljicima, Splitu, Hvaru, Gdinju, Žeževici-Orju, Opuzenu, Konjicu, Busovači i dr.

Poznate osobe:
 Anto Popović, bh. bibličar
 Božena Martinčević, r. Popović, hrv. modna kreatorica, pionirka etno-mode i dizajna u Hrvatskoj, najveća splitska tekstilna umjetnica svih vremena
 Daniel Popović, hrv. košarkaš
 Davorin Popović, bh. glazbenik
 Edo Popović, hrv. književnik
 Filip Popović, hrv. fotograf
 Janko Popović Volarić, hrv. glumac
 Joško Popović, hrv. nogometaš
 Jurica Popović, hrv. glazbenik, gitarist i aranžer Trotakta i Gracije
 Marko Popović (automobilist), hrv. automobilist
 Siniša Popović, hrv. glumac
 Stanko Popović, hrv. akademik, fizičar
 Stipan Popović, hrv. glazbenik
 Vladimir Popović (pjesnik), hrv. pjesnik i akademik

Srpsko prezime
 Više osoba, često prezime kod Srba.

Crnogorsko prezime
 Više osoba, često prezime kod Crnogoraca. Prezime je s Cetinja.

Poznate osobe
 Andrija Popović, nekadašnji crnogorski vaterpolista i suvremeni političar
 Krsto Popović, crnogorski general
 Stevo Popović, crnogorski znanstvenik
 Branislav Popović, crnogorski fizioterapeut i travar
 Milorad Popović, crnogorski spisatelj
 Vojvoda Simo Popović, crnogorski novinar, spisatelj i političar
 Čedo Popović, crnogorski preduzetnik

Rusko prezime:
 Pavel Romanovič Popovič, rus. kozmonaut

Vidi
 Popović (razdvojba)
 Popovitch
 Popovici
 Popovich

Izvori

Hrvatska prezimena
 Srpska prezimena
 Crnogorska prezimena

Popović (prezime)


جان بيلفير  (22 مايو 1921 في فيلوربان) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع كما كان يجيد اللعب في خط الوسط . شارك في مباراة دولية واحدة مع منتخب فرنسا في مواجهة منتخب بلجيكا وديا في يونيو 1950 عندما كان لاعبا في صفوف نادي نيس . انتهت المباراة بخسارة منتخب فرنسا 1-4 على ملعب هيسيل بالعاصمة البلجيكية بروكسل . حقق مع نادي نيس بطولة دوري الدرجة الأولى الفرنسي موسمي 1950-1951 و1951-1952 كما حقق بطولة كأس فرنسا موسم 1951-1952 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو رانس
لاعبو غرونوبل
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيس
مواليد 1921
مواليد في فيلوربان
وفيات بعمر 95

جان بيلفير


Patreksfjörður er syðstur sunnanverðra Vestfjarða. Í austanverðum firðinum er kaupstaðurinn Patreksfjörður. Fjörðurinn markast við fjöllin Blakkur og Tálkni en Tálknafjörður og Patreksfjörður hafa sameiginlegan flóa sem þó er kenndur við Patreksfjörð, sem er stærri.

Sauðlauksdalur er við sunnanverðan Patreksfjörð, þar er eða var talið að séra Björn Halldórsson hafi fyrstur til að rækta kartöflur á Íslandi, en Börn Halldórsson var áhugamaður um margskonar ræktun og gaf út rit til leiðbeingar um ræktun. Sauðlaukar sem dalurinn er kenndur við er grastegund sem sauðfé forðast.

Tilvísanir

Firðir á Íslandi
Vesturbyggð

Patreksfjörður (fjörður)