Porto Ferreira es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º51'14" sur y a una longitud 47º28'45" oeste, al margen del río Moji-Guaçu, estando a una altitud de 549 metros. Su población estimada en 2006 era de 54.048 habitantes.
Posee un área de 243,906 km².

Historia
El valle donde hoy se encuentra Porto Ferreira solía estar habitado por los payaguaes. El asentamiento Porto Ferreira en el río Mojiguaçu fue fundado en la década de 1860, en el lugar de un barco. Fue nombrado Ferreira en honor al barquero João Inácio Ferreira. El asentamiento creció debido a su ubicación estratégica en el camino a los cafetales en la región de Ribeirão Preto. Porto Ferreira se estableció oficialmente el 9 de febrero de 1888, como parte del municipio Descalvado. Se separó de Descalvado y se adscribió a Pirassununga el 1 de octubre de 1892. Se convirtió en municipio independiente el 29 de julio de 1896.

Geografía
El punto más alto del municipio es la Colina Alta, con 798 metros. El Municipio es plano, con pequeñas ondulaciones, ligeramente inclinado para las cuencas del Moji Guaçu y sus afluentes. Al norte es montañoso.

Hidrografía

 Río Mojiguaçu
 Río Bonito
 Río Santa Rosa
 Río Amaros
 Río de los Patos
 Río Corriente

Demografía

Datos del Censo - 2006
Población total: 54.048
 Urbana: 52.568
 Rural: 1.869
 Hombres: 25.640
 Mujeres: 26.797
 electores: 40119
Densidad demográfica (hab./km²): 264,25
Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 14,76
Área urbana 36.8 km²
Expectativa de vida (años): 77,82

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,95

Tasa de alfabetización: 92,34%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,892
 IDH-M Salario: 0,845
 IDH-M Longevidad: 0,880
 IDH-M Educación: 0,880
(Fuente: IPEAFecha)

Galería

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Página de la cámara
 Porto Ferreira - Nuestra Historia, Nuestra Gente
 Portal de Busca Empresarial y noticias de la ciudad de Porto Ferreira-SP
 Diario y Fotos de Porto Ferreira
 Porto Ferreira en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Porto Ferreira


Die katholische Filialkirche St. Stefan in Sontheim, einem Ortsteil der Gemeinde  Zusamaltheim im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau in Bayern, wurde in der Mitte des 18. Jahrhunderts errichtet. Die Kirche am Kirchplatz 2 ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte und Architektur
Die dem heiligen Stefan geweihte Kirche wurde 1755 von Ignaz Paulus errichtet. Der flachgedeckte Saalbau besitzt einen eingezogenen, halbrund geschlossenen Chor. Der quadratische Turm im Süden wird von einem Pyramidenhelm gedeckt.

Ausstattung
Fresken von Matthias Kuen, aus der Entstehungszeit der Kirche, schmücken den Innenraum. Im Chor ist der Disput des heiligen Stephanus mit den Schriftgelehrten dargestellt, im Langhaus sind Szenen aus dem Leben und die Steinigung des Heiligen zu sehen.

Der Hochaltar wurde 1855 von Joseph Rothmiller geschaffen. Die Kanzel wird ebenfalls Rothmiller zugeschrieben. Die Seitenaltäre sind um 1870 entstanden.

Literatur

Weblinks

 St. Stefan bei schwabenmedia.de

Sontheim
Sontheim
Sontheim
Sontheim
Bauwerk in Zusamaltheim
Baudenkmal in Zusamaltheim
Sontheim
Sontheim

St. Stefan (Sontheim)


The Condamine River, part of the Balonne catchment that is part of the Murray-Darling Basin, drains the northern portion of the Darling Downs, an area of sub-coastal southern Queensland, Australia. The river is approximately 500 kilometers (310 mi) long and rises on Mount Superbus, South East Queensland's highest peak, on the western slopes of the Great Dividing Range, approximately  from the east coast of Queensland, and then flows north west across the Darling Downs, then west. The Condamine River is a tributary of the Darling River.

Course and features

The headwaters of the river rise on the slopes of Mount Superbus, part of the Main Range, before passing through Cambanoora Gorge. The river flows through the towns of , , and Chinchilla and the tributary Gowrie Creek drains the slopes around Toowoomba. At the junction with Dogwood Creek, south of Yuleba, the Condamine turns to the south-west and becomes known as the Balonne River. The Condamine descends  over its  course, with a catchment area of . The water basin contains more than 1,800 wetlands.

The Balonne River is joined by Bungil Creek at Surat followed by the Cogoon River (Muckadilla Creek) before a major junction with the Maranoa River at Lake Kajarabie above St George from where it continues southwest to Dirranbandi. Below Dirranbandi the Balonne forks into a series of anabranches with a western distributary being called the Culgoa River which, in turn, flows into the Darling River.  The eastern branch of the Balonne River in turn branches again - into the Bokhara River on the right and the Narran River on the left (eastern) side. The Narran flows to Narran Lake, an endorheic lake between Brewarrina, Walgett and Lightning Ridge. The Birrie splits from the Bokhara before these join with the Barwon River west of Brewarrina which also flows into the Darling River.

Water storage

Water from the Condamine River is used for town water supply and for irrigation. Leslie Dam on Sandy Creek, a tributary of the Condamine, is the main water reservoir for Warwick. Talgai Weir is a small weir that can hold  near Clifton. Other water storage facilities on the Condamine River include the Yarramalong Weir, Lemon Tree Weir, Loudoun Weir, Tipton Weir and the Cecil Plains Weir. The Condamine River is reduced to a series of drying ponds during droughts in Australia.

Chinchilla Weir
The Chinchilla Weir was built in 1973 and is located on the Condamine River, eight kilometres south of the town of Chinchilla. The weir has the dual purpose of providing supply of irrigation water along the alluvial flats of the Condamine River and of augmenting the water supply to the town of Chinchilla. Chinchilla Weir is a concrete faced earthfill structure and is known for the unique curved design of its wall. The weir is the only storage for the Chinchilla Weir Water Supply Scheme.

At the official opening of the Weir in 1974, approximately 5000 people were counted through the gates. Chinchilla Weir remains a freshwater playground for locals and visitors with waterskiing, canoeing, swimming and fishing being popular activities.

History
Parts of the water catchment were settled by the Bundjalung people. The Condamine River was named by Allan Cunningham in 1827 for Thomas de la Condamine, a former aide-de-camp to Governor Ralph Darling who became the colony's first Collector of Internal Revenue. Patrick Leslie was the first white settler in the area. He established Canning Downs in 1840, near Warwick.

Major Thomas Mitchell crossed the Balonne River on St George's Day, 23 April 1846. The next year 1847 Ludwig Leichhardt went to examine the course of the Condamine River.

In 1985, it was proposed by the Water Research Foundation of Australia to transfer water from the Clarence River to the Condamine water basin. The Condamine River and its catchment area were involved in the 2010–11 Queensland floods. During the floods the river reached a record peak at Condamine of  and another peak of .

Coal Seam Gas industry
The Coal Seam Gas industry (often referred to as Coal Bed Methane) started exploring for unconventional gas in the Chinchilla region, through which the Condamine River flows, around 2000 when Bob Bryan formed The Queensland Gas Company (QGC). From humble beginnings supplying gas into the domestic market, the industry grew quickly with the advent of the CSG/LNG industry and building of export facilities in Gladstone.

The gas is found in the coal seams and is adsorbed to the coal by water pressure. To extract gas from coal seams it is necessary to remove the water from the coal seams to allow the gas to flow. The de-watering of the Walloon Coal Measures has been raised as a concern by landholders, as stock water bores drilled into the coal seams can be affected by reduced water flows or gas. Under Queensland law, gas companies are required to "make good" if there is an impairment on a landholder's bore.

The Walloon Coal Measures are hydraulically connected to the aquifers of the Great Artesian Basin (within the Surat Basin) and in some locations immediately underlies the Condamine Alluvium.

Methane gas seeps
In 2012 methane gas was observed escaping from the river. The gas that is seeping is derived either from the underlying Walloon Coal Measures and/or the Springbok Sandstone. The Queensland Government undertook an investigation into the gas seeps and the technical study concluded that the bubbling was unlikely to be caused by coal seam gas (CSG) activities in the region, but that further studies were required.  In relation to the presence of methane in the river, the report concluded that "…there is no safety risk or evidence of environmental harm occurring in the immediate area from the Condamine River gas seeps."

In April 2016 the Condamine River seeps were brought to the forefront of media attention by New South Wales Greens MP Jeremy Buckingham, when he allegedly set alight the methane gas bubbling from the riverbed. He claimed that  "hydraulic fracturing" was the likely cause for the problem, but to date there is no direct link.

In 2017 CSIRO researchers with expertise in hydrogeology, geology, ecology and biogeochemistry assessed the Condamine River to determine what is currently known about the methane seeps in the River including natural and human causes, and the potential human and environmental health and safety impacts of methane escaping from underground. They concluded that there could be a number of reasons for the methane releases, but conceded that "depressurisation of the Walloon Coal Measures during gas production could generate horizontal migration of methane gas. However, this flux of methane is likely to be small because of the shallow dip of the coal beds and the distance to gas production fields." Other reasons for variation in bubbles includes changes in water flow, or flooding changing groundwater patterns. Hydraulic fracturing is not considered to be the cause as there has been no hydraulic fracturing in those fields.

Natural gas seeps are not altogether uncommon in Queensland, but there are no recorded instances of bubbles occurring in a river. The Queensland Gasfields Commission (a government agency) identified 17 soil gas surveys undertaken during the 1980s and 1990s, from locations around the state that record naturally occurring methane releases. The nearest one to the bubbling in the Condamine river was 16 km distant and not linked to the river. These measured low levels of mixed gas ranging from less than 10 parts per million (ppm) to 240ppm occurring in the subsoil at depths of up to one meter.

In 2017, the gas company that holds the tenure over this area of the river reported a 90% reduction in the level of the seep compared to the peak rate recorded in early-2016. This was done by intercepting and producing the gas before it reached the river, effectively taking it out of the system.

See also

References

External links

Rivers of Queensland
Tributaries of the Darling River
Floods in Queensland
Darling Downs

Condamine River


François Marie Arouet (21 Kasım 1694 - 30 Mayıs 1778), ya da Voltaire takma adıyla tanınan Fransız yazar ve filozof. Fransız Aydınlanması'nın en önemli filozoflarının başına gelir hatta Aydınlanma hareketinin babası sayılabilir. Zamanının toplumsal, dinî, politik ve kültürel konularını radikal bir biçimde eleştirmiştir.

Voltaire çok yönlü ve üretken yazardır; oyunlar, romanlar, şiirler, makaleler, bilimsel açıklamalarına rastalamak mümkündür, neredeyse her yazınsal türde eser vermiştir. 20 binden fazla mektup, 2 binden fazla kitap ve kitapçığı mevcuttur. Voltaire, toplumsal özgürlüklerin yılmaz savunucusuydu ve Katolik Fransız Monarşisi'nin sıkı sansür yasaları karşısında tehdit altındaydı. Hoşgörüsüzlüğü, dinî dogmaları ve Fransız kurumlarını yıpratıcı bir biçimde hicvediyordu. En ünlü yapıtı aynı zamanda başyapıtı (magnum opus'u) Candide; zamanının birçok olayını, düşünürünü ve felsefesini, en önemlisi Gottfried Leibniz'i ve dünyamızın "mümkün dünyaların en iyisi" olduğu inancını ele alan, eleştiren ve alay eden bir romandır.

Hayatı

İlk yıllar
Voltaire Paris'te, 1694'te doğmuştur. Sekiz yıl boyunca sanat eğitiminin başladığı Collège Louis-le-Grand'da okumuştur. Fakat orada "Latince ve aptallıklar" dışında bir şey öğrenmediğini iddia etmiştir.

Mezun olduktan sonra Voltaire edebiyatta kariyer yapmaya başladı. Babası ise oğlunun hukuk eğitimi almasını istiyordu. Bu nedenle Voltaire, Paris'te bir avukatın asistanı olarak çalışıyormuş gibi gözüküp, zamanının büyük bir kısmını hicivsel şiirler yazmaya adamıştır. Babası bunu öğrendiğinde Voltaire'i yine hukuk okumaya göndermiştir; yine de Voltaire yazmayı sürdürmüştür. Sivri dili ile aristokratik ailelerin beğenisini toplamıştır. Kral XV. Louis'nin naibi, Orléans Dükü, II. Philippe'i konu alan bir yazısı nedeniyle Bastille'de hapsedilmiştir. Oradayken çıkış yaptığı piyesi Oedipe'yi kaleme almış ve Voltaire ismini almıştır. Oedipe'nin başarısı Voltaire'i etkili bir isim yapmakla beraber onu Fransız Aydınlanmasına dahil etmiştir.

İngiltere'ye sürgün
Voltaire'in hazır cevaplılığı ve sivri dili başına bela olmayı sürdürdü. Genç bir asilzadeyi gücendirmesi onun mahkeme dahi olmadan sürgün edilmesine yol açtı. Voltaire'in İngiltere'ye sürgünü, İngiltere'deki düşünsel durum ve yaşadıkları düşüncelerini büyük oranda etkilemiştir. İngiliz monarşisinden ve ülkenin din ve ifade özgürlüğüne verdiği değerden etkilenen genç yazar, ülkenin yazar ve düşünürlerinden de etkilenmiştir, Shakespeare gibi. Gençlik yıllarından Shakespeare'i Fransız yazarlarına bir örnek olarak görse de, daha sonraları kendini ondan daha büyük bir yazar olarak görmüştür.

3 yıllık sürgünden sonra Paris'e dönmüş ve fikirlerini İngiliz hükûmetini konu alan kurgusal bir metinde toplayarak bastırmıştır; Lettres philosophiques sur les Anglais ("İngiliz(ler) hakkında felsefi mektuplar"). İngiliz monarşisini daha gelişmiş ve insan haklarına daha saygılı görmesi nedeniyle yazınları Fransa'da büyük bir tartışmaya yol açmış ve sonunda öyle bir noktaya gelinmiştir ki evrakın kopyaları yakılmış Voltaire ise Paris'i terk etmeye zorlanmıştır.

Château de Cirey ve sonrası
Bundan sonra sınırdaki Château de Cirey'e yerleşen Voltaire burada Marquise (Markiz) du Châtelet, Gabrielle Émilie le Tonnelier de Breteuil ile de bir ilişkiye başladı. Voltaire ile Marquise 21.000'den fazla kitap toplamışlardır. Kuşkusuz Voltaire'in 15 yıl süren bu ilişkisi entelektüel gelişimine yardımcı olmuştur. Yazmaya devam eden Voltaire Mérope gibi oyunları ve bazı kısa öyküleri yayımlamıştır. İngiltere'de geçirdiği zamanda onu en çok etkileyen şeylerden birisi Isaac Newton'un çalışmalarıdır. Eser ve düşüncelerinde bunun etkileri görülebilir.

Marquise'in ölümünden sonra Voltaire Berlin'e, yakın arkadaşı ve hayranı olan Büyük Friedrich'e gitmiştir. Kral zaten onu daha önce ısrarla saraya davet etmişti. Her ne kadar ilk zamanlarda buradaki yaşamı iyi gitse de, zamanla çeşitli zorluklarla karşılaşmaya başlamıştır. Sivri dili ile burada da haksız bulduğu durumları eleştirmiştir. Sonunda kızdırdığı Friedrich, Voltaire'in tüm evrakının kopyalarını yakmış, Voltaire'i de tutuklatmıştır. Voltaire Paris'e doğru yola çıkmış fakat XV. Louis onun kente girmesini yasaklayınca, Cenevre'ye gitmiştir. Her ne kadar iyi karşılansa da tiyatral performansları yasaklayan Cenevre yasaları Voltaire'in Candide, ou l'Optimisme ("Candide, veya İyimserlik") isimli eserini yazmasına ve kenti terk etmesine neden olmuştur. Bu eser Gottfried Leibniz'in felsefesinin hicvidir. Bugün Voltaire'in en tanınmış eseri Candide'dir. Ferney'de malikâne almış ve 1778'deki ölümüne kadar burada yaşamıştır.

Fikirleri

Sadece Fransa'da değil tüm Avrupa'da Aydınlanma döneminin büyük önderi Voltaire'dir. Victor Hugo'nun dediği gibi, "Voltaire'i anmak, tüm 18. yüzyılı anlamaktır" ("Citer Voltaire, c'est caractériser tout le XVIIIe siècle."). Lamartine ise şöyle der: "İtalya Rönesans'ı yaşadı, Almanya Reform'u gördü fakat Fransa'nın ise Voltaire'i vardı" (L'Italie a eu la Renaissance, l'Allemagne a eu la Réforme, mais la France a eu Voltaire). Voltaire, ilerleme fikrini aklın egemenliği olarak tanımlamıştır ve bu düşünceyi temsil eden en önemli isimlerden biridir. İlerleme teriminden, entelektüel, bilimsel ve ekonomik ilerlemeyi anlamıştır. Toleransın bilimsel ve ekonomik ilerleme için kaçınılmaz olduğuna inanmış ve bu nedenle toleransı savunmuştur. Aynı şekilde, düşünce ve ifade özgürlüğünün yanı sıra politik özgürlüğün de yılmaz bir savunucusu olmuştur. Locke gibi, devletin insan haklarına saygı göstermesi gerektiğini savunmuştur. Voltaire, felsefi açıdan orijinal bir filozof olarak tanınmaz ancak, yeni empirizmin prestijini ve anlaşılmasını artırmada büyük bir rol oynamıştır. Locke'u, aydınlanmış çağdaşlarıyla (enlightened contemporaries) birlikte, insan zihnine Newton'ın doğaya yaptığını yapmış bir deha olarak görmüş ve büyük bir saygıyla karşılamıştır.

Voltaire, özellikle İngiliz felsefesini Fransa'ya taşıyarak, Fransız Aydınlanması'nın hızlanmasına ve yayılmasına büyük katkıda bulunmuştur. "İngilizler Üzerine Mektuplar" (Lettres sur les Anglais) adlı eserinde yurttaşlarına yeni bir doğa felsefesi ve toplum düzeni sunmuştur. Bu mektuplar, Kara Avrupasına İngiliz düşüncesini tanıtan ve Newton'un mekanist doğa sistemi, Locke'un empirist felsefesi ve İngiliz aydınlanmasını yakından inceleyen önemli bir dönüm noktası olmuştur. Voltaire, bu mektuplarda İngilizlerin politik, sosyal ve entelektüel yaşamlarını detaylı bir şekilde ele almıştır. İngilizlerin hoşgörü, adalet, din özgürlüğü, ticaret özgürlüğü gibi konulardaki ilerici yaklaşımlarını örnek göstererek, Fransız toplumuna benzer reformlar önermiştir. Newton'un bilimsel yöntemlerini ve determinist doğa anlayışını vurgulayarak, rasyonalite ve akıl temelinde bir düşünce sistemini savunmuştur. Locke'un deneyci felsefesini benimseyerek, insan bilgisinin duyusal deneyimlerden kaynaklandığını ve özgür iradeye sahip olduğunu vurgulamıştır. Voltaire'ın "İngilizler Üzerine Mektuplar"ı, Avrupa kültür tarihinde büyük bir etki yaratmış ve Aydınlanma düşüncesinin yayılmasına önemli katkıda bulunmuştur. Bu mektuplar, Fransız Aydınlanması'nın fikirlerini şekillendiren ve toplumsal değişim sürecine ivme kazandıran önemli bir kaynaktır. Voltaire'ın eserleri, çağdaşlarına ve gelecek nesillere aydınlanma, hoşgörü ve özgürlük gibi evrensel değerlerin önemini hatırlatmış, onları etkilemiştir.

Voltaire ve eğitim, özgürlük konusunda çok şey yaptığı nesil, genetik psikolojinin titiz bir şekilde kullanılmasıyla -bunu o şekilde adlandırmasalar da- insan ve doğadaki her şeyin işleyişinin açıklanabileceğine inanıyordu. Bu sayede, teoloji, metafizik ve diğer gizli dogma veya hurafe türleri olarak bilinen, tembelliğin, körlüğün ve kasıtlı hilelerin ürünü olan karanlık gizemler ve grotesk masalları sona erdirilebileceklerdi. Vicdansız dolandırıcılar tarafından uzun süre boyunca aptal ve cahil kitleleri kandırmak için kullanılan bu unsurlar, onların öldürdüğü, köleleştirdiği, ezdiği ve sömürdüğü insanlar tarafından kabullenilmişti.

Metafizik anlayışı

Voltaire'nin felsefi anlamda tutarlı bir görüş sergilediği söylenemez, çünkü hem "düşünen madde" (la matière pensante), hipotezini benimseyerek sıkı bir materyalist yaklaşım sergilerken, hem de Tanrı'nın varlığını kanıtlamaya yönelik argümanlar ortaya koyar. Despotizmden nefret etmesine rağmen, filozofların etkisiyle aydınlanmış bir monarşinin adil ve haksever yönetimini tercih eder. Bu özellikleriyle Fransız Aydınlanması'nın önde gelen isimlerinden biri olan Voltaire, Fransız monarşisi ve kiliseye karşı mücadelesiyle bilinirken, aslında din ve Hristiyanlık görüşleriyle de tanınır.

Voltaire'ın felsefesi, Fransız filozoflar Montaigne, Gassendi, Descartes ve Bayle yerine daha çok İngiliz geleneği, özellikle John Locke tarafından şekillendirilmiştir. Voltaire, İngiliz felsefesini Fransa'ya getiren bir figür olarak ön plana çıkmıştır. Locke'un doğuştan düşünceler (tabula rasa) fikrini eleştirmesiyle birlikte deneyci bir anlayışı benimsemiş ve bilgiye deney ve gözlem yoluyla ulaşmanın önemini vurgulamıştır. Ayrıca, insan zihninin yeteneklerini ve sınırlarını belirlemenin felsefi soruşturma ile mümkün olduğunu savunmuştur. Voltaire'ın en büyük başarısı ise Bayie, Locke ve Newton gibi kişilerin düşüncelerini Fransız toplumuna olağanüstü açık ve parlak bir dille yayması olmuştur. Voltaire, bu düşünürlerin fikirlerinin Fransız toplumunda yaygınlaşmasında önemli bir rol oynamıştır.

Voltaire, Lockeçu öğreti olan, bilginin duyusal deneyimlerle elde edildiği fikrini savunurken, empirik epistemolojiyle ilişkilendirilen iki görüşü açıkça reddeder. İlk olarak, skeptikler tarafından ortaya atılan ve Berkeley tarafından revize edilen "dünyanın var olmadığı" veya "varlığının bilinemeyeceği" görüşünü reddeder. Voltaire, Locke'un empirizmini kabul ederken dış dünyanın var olduğunu savunur. İkinci olarak, Diderot gibi filozofların empirizmle ilişkilendirdiği ve "insanın özgürlüğünün bir yanılsama olduğu" görüşünü reddeder. Bu görüş, duyusal deneyimler aracılığıyla elde edilen her şeyin çevre tarafından tamamen belirlendiğini ve dolayısıyla özgürlükten bahsedilemeyeceğini iddia eder. Voltaire, bu görüşü de sağduyunun bakış açısından ve bazı ahlaki mülahazalar sonrası reddeder.

Voltaire, empirik bilgi anlayışı ve metodolojisine uygun olarak, Condillac'ın yapmış olduğu bir ayrımla metafiziği ikiye böler. Bu iki kategori "hepsini keşfetme iddiasında olan ihtiraslı metafizik" ve "hakikate dair araştırmalarını insan zihninin tüm zayıflıklarının belirlediği sınırlar içinde sürdüren mütevazı metafizik"tir. Voltaire, birinci kategorinin imkânsızlığı nedeniyle tercihini ikinci kategoriden yana kullanır ve Locke'un izinden giderek metafiziği "empirik yöntemlerle sınırlı, doğal olarak sınırlı bir bilim" olarak tanımlar. Voltaire, II. Frederick'e yazdığı bir mektupta metafiziğin "bir tarafta sağduyulu insanların bildiği şeyler, diğer tarafta ise hiçbir zaman bilemeyecekleri şeyler" olarak iki şeyden oluştuğunu ifade eder. Voltaire'in mütevazı metafiziği, maddeden ve Tanrı'dan oluşan iki tözü kabul etmesiyle şekillenir. Bu iki töz arasındaki ilişkiyle ilgili fikirleri zamanla değişmiştir. Genellikle, maddenin Tanrı'dan kaynaklandığını ve kendi içinde tam bir düzen ve yasalara tabi olduğunu savunur.

Tabiat ve Tanrı anlayışı

Voltaire'in düşünceleri, tabiat ile sanat arasındaki münasebet üzerine yoğunlaşan belirgin temalarla şekillenir. O, tabiatı kendisine mahsus bir sanat eseri olarak telakki eder ve evreni bir saate benzetir. Artificializm adı verilen bu yaklaşım, evrenin düzenli ve muntazam bir yapıda olduğunu iddia ederken, aynı zamanda tasarımcısının mevcudiyetini de işaret eder. Voltaire, evrenin bu düzen ve intizamının yalnızca "ebedî bir geometri ilahı" (Dieu éternel géomètre) tarafından gerçekleştirilebileceğine inanır. Voltaire, Tanrı'nın varlığına dair argümanlarında değişik evrelerden geçmiştir. Başlangıçta dünyanın tesadüfi bir varlık olduğunu savunurken, daha sonra bu argümanı terk etmiş ve tabiatın düzenine odaklanmıştır. Ona göre, Tanrı, tabiatın bilge bir yaratıcısıdır ve insanların kurtuluşuyla değil, tabiatın intizamının teminiyle meşgul olur. Voltaire'in düşünceleri, tabiat ve insan ilişkisindeki sabitlik ve değişmezlik düşüncelerine dayanır. İnsanların tabiatı değiştiremeyeceklerini ve onunla uyum içinde olmaları gerektiğini savunur. Bu sebeple, insanların mevcut şartlarda mutluluğu bulmak yerine kabullenme ve tatmin olmayı tercih etmeleri gerektiğini düşünür. Voltaire, Epicurus ve Descartes gibi düşünürlerin aksine, doğal nedenlerin kozmogoni arayışına yol açmadığına inanan bir tutum sergilemiştir. Voltaire, kozmogonik konuları ele alırken aynı zamanda eleştirel bir tutum sergiler. O, doğal nedenlerin kozmogoni arayışına yol açmadığını ve evrenin mevcut durumunun bir tesadüf olmadığını savunur. Voltaire, doğanın düzenini açıklamak için kozmogonik açıklamaların yetersiz olduğunu düşünür ve bunun yerine bilgi, akıl ve gözlem temelli yaklaşımların önemini vurgular. Onun ilgi odağı ise Newton'un fizik teorisidir. Newton'un evrensel düzeni ve mekanik yasaları, Voltaire için bir tasarımcının ve yaratıcının varlığına işaret etmektedir. Newton'un bilimsel keşifleri, Voltaire için Tanrı'nın varlığını ve doğanın bilge bir yaratıcısı olduğunu kanıtlar niteliktedir. Voltaire, doğanın düzeninin Tanrı tarafından belirlendiğine ve bu düzenin insan hayatının varlığı ve sürdürülebilirliği için önemli olduğuna inanır. Ancak Voltaire, insanın kurtuluşu için Tanrı'ya değil, bilgi ve akılcılığa dayalı çabalarına güvenmesi gerektiğini savunur. Buna göre, Kant ve Laplace için Newton'un fizikteki eksiklikleri, yeni kozmogonik araştırmalarla doldurulması gereken bir boşlukken, Voltaire için ise kesin ve kalıcı bir durumu ifade eden bir şeydir. Voltaire, Leibniz'i eleştirmesinin temel nedenlerinden biri, Leibniz'in "yeter neden ilkesi" olarak bilinen felsefi prensibidir. Leibniz'e göre her olayın bir nedeni vardır ve bu nedenlerin var oluşu evrenin düzenini açıklar. Voltaire ise bu prensibin Tanrı'nın tamamen özgür kararlarını ve insanın özgür iradesini sınırladığını düşünmüştür. Ayrıca Voltaire, Leibniz'in göreceli zaman ve mekân anlayışını eleştirmiştir. Leibniz'e göre zaman ve mekân, bireysel varlıkların bakış açısına göre değişebilir ve görecelidir. Ancak Voltaire, Newton'un fizik teorisindeki mutlak zaman ve mekân kavramlarının daha doğru olduğunu savunmuştur. Ona göre, evrenin düzeni ve Tanrı'nın varlığına dair doğru bir anlayış için mutlak zaman ve mekân kavramlarının kullanılması gerekmektedir. Bu eleştirilerle birlikte, Voltaire Newton'un fizik teorisine ve onun evrenin düzeni ve Tanrı'nın varlığına dair kanıtlarını daha çok benimsemiştir.

Tolerans

Voltaire'a göre hoşgörüsüzlük özellikle Hristiyanlıkla ilişkilidir: Doğu ülkeleri, Romalılar, Yunanlar ve hatta Yahudiler dâhil, ona göre, hiçbirinde dinî hoşgörüsüzlük olmamıştır. Bunun sebebi, Hristiyanlığın hem dünyevi hem de manevi alanda egemenlik isteyen bir din olmasıdır; ruhani olanın politik önceliği, papaların büyük iddiasıdır. Ancak, sadece "toplumun fiziksel ve ahlaki iyiliğini" düşündüğümüzde, bu iddianın insan ve vatandaş için sürekli bir engel olduğunu fark ederiz. Voltaire, toleransın güçlü bir hükûmetin önemli bir unsuru olduğuna inanmış ve dinî kurumların bazı pratiklerinin ve müdahalelerinin güçlü bir hükûmetin yolunda engeller oluşturabileceğini dile getirmiştir. Voltaire, Protestanların eşit haklara sahip olmaları gerektiğini savunarak dinî hoşgörüsüzlüğün ekonomik hayata olumsuz etkilerini vurgulamıştır. Ayrıca, ticaretin canlı tutulması ve ekonomik ilerlemenin sağlanması için hoşgörünün önemli olduğunu düşünmüştür. Bu şekilde, Voltaire'ın düşünceleri, dönemin ekonomik koşullarıyla bağlantılı olarak hoşgörü ve eşitlik ilkesini desteklemektedir. Voltaire'ın tutumunda, ahlaki değerlerin temelini oluşturan bağımsızlık fikri önemli bir yer tutar. Onun gözünde, dinin ahlaki değerleri belirlemesi yerine insanın kendi doğasına uygun amaçlara yönelmesi gerekmektedir. Bu nedenle, Voltaire, Unigenitus meselesinde ifade edilen teklifin, dinin ahlaki ilkelere hükmetmesine karşı çıkar. Ona göre, bir kişinin görevini yerine getirmesini engelleyecek bir korkunun olmaması gerekmektedir. Bu tutumuyla Voltaire, insanın özgür iradesine ve kendi doğasının rehberliğine dayanan bir ahlaki çerçeveyi savunmaktadır. Onun düşünceleri, dinin ahlaki değerleri zorlama veya kısıtlama yetkisi olmadığını vurgulamaktadır. Voltaire'a göre, insanın bağımsızlık ve özgürlük arayışı, ahlaki değerlerin temelini oluşturan bir ilkedir ve hiçbir din bu ilkeye üstün gelemez.

Deizmi

Voltaire, İngiliz felsefesinin etkisiyle deizme bağlanmış ve klasik Tanrı anlayışlarını ve dinin kurumsal boyutunu sert bir eleştiriyle karşılamıştır. Hristiyanlık ve özellikle Katolik Kilisesi'ne duyduğu düşmanlık, sadece inanç kaybından değil, daha çok sosyal ve insani gerekçelerden kaynaklanmaktadır. Voltaire, Hristiyanlık ve Kiliseyi otorite, sınırlama ve baskı sembolleri olarak görmekte ve evrensel değerler olan insan hakları, özgürlük ve adaleti engelleyen kurumsal yapılar olarak eleştirmektedir. Onun düşünceleri, dinî kurumları sorgulamayı ve insanların özgür iradeleriyle düşünmeyi teşvik etmektedir. Voltaire, eğitim sistemindeki tekelleşme ve hoşgörüsüzlük yaratan Kiliseye karşı çıkmış ve aydınlanma ideallerini savunmuştur. Mücadelesi, insanların özgürlüğünü ve adaleti destekleyen bir aydınlanma idealiyle derinlemesine bağlantılıdır. Hristiyan bağnazlığına yönelik sert eleştirilerine rağmen, Voltaire materyalist ateizme tam anlamıyla düşmek istemez. Tanrının yokluğunun yol açacağı nihilizmden endişe duyan Voltaire, bu inançsızlığın halk için büyük bir tehlike oluşturduğuna inanır. Ona göre, entelektüeller ateist olabilir ve bu bir sorun teşkil etmez; ancak halkın büyük çoğunluğu ateist olursa, toplumun refahı ve sosyal düzeni açısından ciddi bir sorun ortaya çıkar. Voltaire, nihilizm korkusuyla birlikte doğal bir dinin veya akıl dininin savunuculuğunu yapmaya başlar. Bir dinin hem akait veya dogmatik hem de etik boyutu olduğunu, yani mistik ve metafizik unsurların yanı sıra ahlaki öğelerin de bulunduğunu göz önünde bulundurarak, Voltaire, anlaşılamayan, akıl yoluyla temellendirilemeyen birinci boyutun tamamen terk edilmesi gerektiğine inanır. Ona göre, tüm dinlerde ortak olduğuna inandığı ikinci boyut üzerinde, akıl yoluyla bulunmuş bir Tanrı inancının gerekliliği üzerinde durur. "Tanrı yoksa bile, onu icat etmek gerekir." ("Si Dieu n'existait pas, il faudrait l'inventer.") sözü bu doğrultuda incelenmelidir. Bu söz, Tanrı'nın varlığına inanılmasının toplumun düzeni ve ahlaki değerleri açısından önemli olduğunu ifade etmektedir. Voltaire, insanların ahlaki bir rehber olarak Tanrı fikrine ihtiyaç duyduğunu savunurken, aynı zamanda bu fikrin toplumsal düzeni ve ahlaki değerleri korumada bir işlev gördüğünü de vurgulamaktadır. Sözün amacı, Tanrı'nın var olup olmadığından ziyade, toplumsal düzenin ve ahlaki değerlerin sürdürülmesinde Tanrı kavramının önemine dikkat çekmektir.

Voltaire, Tanrı'nın varlığını açıklarken iki yaklaşımı benimser. İlk olarak, Tanrı'nın varlığını nesnel bir kanıt ve rasyonel bir analizle ortaya koymaya çalışır. Akıl yoluyla, mantık ve gözlem temelinde Tanrı'nın varlığını savunur. İkinci olarak, ateizm ve nihilizmin yol açabileceği ahlaki ve sosyal kaoslara dikkat çeker ve Tanrı'nın varlığını öznel bir argüman veya pragmatik bir analizle ortaya koyarak, "Tanrı'nın olmadığı durumda bile, bir Tanrı'nın icat edilmesinin gerekliliğini" öne sürer. Bu yaklaşımlar, hem akıl ve mantıkla hem de ahlaki ve sosyal endişelerle Tanrı'nın varlığını savunmayı amaçlar. Voltaire, Tanrı'nın varlığını savunmak için iki argüman sunar. İlk olarak, doğadaki düzen ve amaçlılık gözlemiyle, bir akıllı yaratıcının varlığının gerekliliğini ortaya koyar. Saatçi argümanı olarak da bilinen bu delil, bir saatin varlığının bir saatçinin varlığını gerektirdiği gibi, evrendeki düzenin akıllı bir yaratıcıyı gerektirdiğini savunur. İkinci olarak, insanların içindeki ahlaki değerler ve vicdani düşüncelerin, Tanrı'nın varlığını gösterdiğini ileri sürer. İnsanların doğuştan sahip olduğu ahlaki anlayışın, evrensel bir ahlaki düzenin varlığını desteklediğini vurgular. Voltaire, bu argümanlarla Tanrı'nın varlığını akıl yoluyla ve ahlaki temellendirmeyle ortaya koyar. İkinci olarak, Locke'un kozmolojik argümanını kullanarak varlık zincirindeki zorunlu bir varlığın varlığını savunur ve bu zorunlu varlığın Tanrı olduğunu belirtir. Voltaire'ye göre, kendisi de dâhil olmak üzere maddi varlık alanı, Tanrı tarafından hareket, düşünce ve duygularla aktarılmıştır. Voltaire, Tanrı'nın dünyayı düzenli bir şekilde yarattığını ve her şeyin belirli bir amaca hizmet ettiğini savunur. İnsanların ahlaki yasaya uymalarını bekleyen bir Tanrı olduğunu öne sürer. Ancak, Lizbon depremi ve 70 yıl savaşları gibi olaylar Voltaire'in evrenin mükemmel düzenine olan inancını sarsar. Bununla birlikte, Voltaire, deist bir Tanrı inancını sürdürür. Candide adlı eseri, bu değişen düşüncelerini yansıtır. Özetle; Voltaire, başlangıçta kötülüğün göreceli olduğunu savunurken Lizbon depremi gibi olaylarla kötülüğün mutlak varlığını kanıtlamaya çalışır. Tanrı'nın var olduğuna ve mutlak özgürlüğe sahip olduğuna inanırken, doğa yasalarının neden olduğu felaketlerden de sorumlu olduğunu düşünür. Voltaire, Leibniz'in Tanrı ve kötülük ayrımını kabul etmez. Bu noktada; ya depremler, savaşlar, cinayetler ve diğer kötülükler Tanrı'nın insanları gözetmediğinin bir kanıtıdır ya da kötülüğün insanın anlama yetisini aşan bir hikmeti vardır.

Etik Anlayışı
Voltaire'in etik anlayışı, Aydınlanma döneminin etik felsefesinden etkilenmiştir. Onun için ahlaki değerler, doğal ve evrensel düzene göre belirlenmez, insanın akıl ve mantığıyla anlayabileceği şekilde yaratılır. Voltaire, insanın özgürlüğüne ve mutluluğuna önem verirken, ahlaki değerleri insanın doğasından ve toplumsal ilişkilerden türeterek açıklamaya çalışır. Voltaire'e göre, etik değerlerin kaynağı, insanların karşılıklı anlayış ve adalete dayalı olarak yaşadığı toplumda ortaya çıkar. İnsanlar arasında adalet, eşitlik, özgürlük ve hoşgörü gibi evrensel değerlerin hâkim olması gerektiğine inanır. Toplumun düzeni ve refahı, bireylerin doğal haklarına saygı gösterilmesiyle sağlanabilir. Ayrıca Voltaire, eleştirel düşünceyi ve özgür ifadeyi savunur. Ona göre, insanların fikirlerini özgürce ifade etmesi, tartışması ve eleştirmesi, toplumun ilerlemesi ve daha adil bir dünya için önemlidir. Tolerans, çeşitlilik ve entelektüel özgürlük, Voltaire'in etik anlayışının temel öğeleridir. Sonuç olarak, Voltaire'in etik anlayışı, insanların özgürlüğüne, adalet ve eşitliğe dayanan bir toplumsal düzenin önemini vurgularken, eleştirel düşünce ve özgür ifadeye verdiği değerle Aydınlanma ideallerini yansıtmaktadır.

Politika anlayışı

Voltaire'in politika anlayışı, despotizme ve despot yönetimlere karşı bir eleştiri ve demokratik değerlere dayalı bir sistem savunusuyla şekillenmiştir. Ona göre, hükûmetlerin temel amacı, insanların doğal haklarını korumak ve onların refahını sağlamaktır. Voltaire, yetkinin tek elde toplandığı mutlak monarşik sistemlere karşı çıkar ve bireylerin haklarını koruyan, adil ve özgür bir toplum düzeni için demokratik prensipleri destekler. Yönetimin meşruiyetini, halkın rızasına ve hukuka dayandırır. Hükümetlerin despotik ve keyfi uygulamalarını eleştirirken, hukukun üstünlüğüne, yargı bağımsızlığına ve bireysel özgürlüklere vurgu yapar. Aynı zamanda Voltaire, fikir ve ifade özgürlüğünü savunur. Ona göre, sansür ve baskı, gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyerek toplumu geriye götüren unsurlardır. Fikir özgürlüğünün olduğu bir ortamda, insanlar özgürce düşünme, tartışma ve eleştirme imkanına sahip olmalıdır. Bu da demokratik bir toplumun temel prensiplerinden biridir. Genel olarak, Voltaire'in politika anlayışı, demokratik değerlere dayanan, insan haklarına saygı gösteren ve özgürlükçü bir sistem önerir. Despotizme karşı çıkarak, hükûmetlerin insanların refahını sağlamak ve bireylerin özgürlüklerini korumak için var olduğunu vurgular. Fikir özgürlüğünü savunması da demokratik bir toplumun temel taşlarından biridir.

Çalışmaları

Çok üretken bir yazar olan Voltaire neredeyse tüm edebi şekillerde eser vermiştir. Başlıca eserleri şunlardır:

 Oedipe (1718)
 Zaire (1732)
 Lettres philosophiques sur les Anglais (1733)
 Le Mondain (1736)
 Sept Discours en Vers sur l'Homme (1738)
 Zadig (1747)
 Micromegas (1752)
 Candide (1759)
 Dictionnaire philosophique (1764)
 Épître à l'Auteur du Livre des Trois Imposteurs (1770)

Oyunlar
Voltaire, tamamlanamamışlar dahil, 50-60 arası oyun kaleme almıştır. Bunlardan bazıları:

 Ecossaise
 Eriphile
 Mahomet
 Mérope
 Nanine
 Zaire

Şiir
Voltaire'in ilk basılan çalışması şiirdir. İki uzun şiir kaleme almıştır: Henriade ve Pucelle. Bunların yanında birçok kısa şiir de yazmış ve genellikle kısa şiirleri bu iki uzun şiirinden daha fazla beğeni toplamıştır.

Mektup
2. Katerina ile yapmış olduğu 26 mektuplaşması vardır. Bu mektuplardan 30 Ekim 1768 tarihlisinde Volter (Voltaire)
"İmparator Majesteleri, Türkleri öldürerek beni hayata döndürüyor. [...] Yani haklıydım, ben Muhammed'den daha peygamberim: Ben şarkı söylediğimde Tanrı ve yengili birlikleriniz duymuştu." [...]

Felsefe
Voltaire'in en tanınmış ve büyük felsefi eseri Dictionnaire philosophique yani "Felsefe Sözlüğü"dür. Dönemin Fransız siyasi müesseselerine yoğun eleştiri içeren yazınlar içeren sözlük, aynı zamanda o dönemlerde popülerleşmiş düşünceler ve Voltaire'in rakip ve düşmanları hakkında da yazınlar içerir. Bunun dışında eserde din eleştirisi de bulunmaktadır.

Diğer çalışmaları
Voltaire bunların dışında tarihi ve düzyazı eserler kaleme almıştır. Düzyazı eserlerine şunlar örnek verilebilir: L'Homme aux quarante ecus, Zadig, dini ve felsefi optimizme saldıran ünlü Candide. Ayrıca yaşamı boyunca yaklaşık 20.000'den fazla mektup yazmıştır ve bu mektuplar gerek kişiliği gerekse düşünce tarzı açısından büyük önem taşır. 1740 yılında basılan Anti-Machiavel isimli eseri Prusya kralı II. Friedrich için Niccolò Machiavelli'nin Prens adlı başyapıtına yanıt olarak kaleme almıştır.

Ayrıca bakınız
 Philosophe
 Liberalizm
 Jean Calas

Notlar
  "Aydınlanma", derleyen:[Veysel Atayman, İstanbul: Donkişot Yayınları, Ocak 2005, s. 33. Kitaptan alıntı olup orijinali şöyledir: "Voltaire, toplumsal düzende sınıfların egemenliğine teorik düzeyde de olsa karşı çıkmamış, yaşamının sonuna kadar, toplumda zengin ve yoksulun yan yana var olmalarının kaçınılmaz bir zorunluluk saymış, aydın despotizmi ile kurucu monarşi yönetimi anlayışlarını birlikte sürdürmüş, aydınlanmış bir monark'ın yönetimini ideal bir yönetim tarzı olarak yaşamının sonuna kadar savunmuştur."

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Atayman, Veysel (der.) (2005) Aydınlanma, İstanbul: Donkişot Yayınları ISBN 6054439560
 Foucault, Michel: (Tr.Çev. Osman Akınhay) "Aydınlanma Nedir?", Kaynak: Keskin, Ferda (2.bas. 2005) Seçme Yazılar:2 Özne ve İktidar İstanbul, Ayrıntı Yayınları, s. 173-193.
 Voltaire (Tr.çev. Ay, Lutfi) (2011) Felsefe Sözlüğü, İstanbul: İnkılap Kitabevi, ISBN 9751031761
 Spielvogel, Jackson (1991, 9.ed. 2014) Western Civilization - Volume II: Since 1500, Wadsworth Publishing; ISBN 978-1285436555
 Shenkman, Richard (1993), "Voltaire",Legends, Lies, and Cherished Myths of World History, HarperCollins, ISBN 978-0060168032  Say.:148-151
 McNeil, Russell. (2005) "Voltaire (1694)" Malaspina Great Books.
 Wade, Ira O. (1967) Studies on Voltaire. New York, NY : Russell & Russell
 Holmes, Richard. "Voltaire's Grin". in New York Review of Books, 30/11/1995, pp. 49 – 55, and in   Sidetracks: explorations of a romantic biographer, HarperCollins, 2000, pp. 345 – 366.

Dış bağlantılar

 "Turkcebilgi.net" websitesi
 "Project Gutenberg" Voltaire'in eserleri.
 "History.hanover.edu" websitesinde Voltaire'in "Felsefe Sözlüğü",
 "Société Voltaire" websitesi
 "VisitVoltaire.com" websitesi  ,
 "The Voltaire Society of America"'nin "Humanities.uchicago.edu" websitesinde bilgileri
 "Institut et Musée Voltaire", Cenvere muzesinin websitesi
 Voltaire'in "Seçilmiş Mektupları", "Humanities.uchicago.edu" websitesinde
 Tam bibliyografisi, efts.lib.uchicago.edu
 Voltaire, French Deism, The Internet Encyclopedia of Philosophy (İngilizce)
 "Lucidcafe" websitesinde  "Voltaire, Author and Philosopher." Tarih: 8 Ekim 2005.  (Erişim tarihi: 25 Kasım 2005)

1694 doğumlular
1778 yılında ölenler
18. yüzyıl Fransız yazarları
18. yüzyıl filozofları
Fransız filozoflar
Fransız deistler
Fransız liberaller
Aydınlanma filozofları
Philosophes
Fransız masonlar
Fransız Akademisi üyeleri
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
Din eleştirmenleri
Panthéon'na defnedilenler

Voltaire


Minora, vrsta grafa iz teorije grafova. Minora nekog grafa  graf dobiven nizom uklanjanja i kontraktiranja bridova i uklanjanja vrhova.

Petersenov graf sadrži minore  i .
Wagnerov teorem iz 1937. godine kaže da "Graf  je ravninski ako i samo ako mu ni  ni  nisu minore."

Izvori

Teorija grafova

Minora (teorija grafova)


සුෂ්මිතා මුඛර්ජී () යනු ඉන්දියානු බොලිවුඩ් සහ රූපවාහිනී නිළියකි.

පෞද්ගලික දිවිය
ඇය ජේසුස් සහ මේරි කොලීජියෙන් අධයාපනය හදාළ අතර, දිල්ලි විශ්වවිද්‍යාලයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය හදාළා ය. සුෂ්මිතා අධ්‍යක්ෂක සුධීර් මිෂ්රා සමග විවාහ වූවා ය. පසුව ඔහුගෙන් දික්කසාද වූ ඇය නළුවකු, නිෂ්පාදකයකු සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයකු වූ රාජා බුන්දේලා සමග විවාහ විය. රාජේශ්වර් ප්‍රතාප් සිං ජුදියෝ හෙවත් රාජා බුන්දේලා යනු ලලිත්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ බුන්දේලා රාජ්පුත් වංශිකයෙකි. ඇය රාජ්පුත් කුමරකු හා විවාහ වූ බැවින් ඇය රාණිසහේබා ලෙස හැඳින්විණි.

නිර්මාණ දායකත්වය

චිත්‍රපට

රූපවාහිනී කතාමාලා

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
ඉන්දියානු හඬ නිළියෝ
ජීවත්වන්නෝ
හින්දි සිනමාවේ නිළියෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ

සුෂ්මිතා මුඛර්ජී


Contradanza es una obra de teatro  de Francisco Ors, estrenada en 1980.

Argumento
La obra gira en torno a un terrible secreto que pondrá en solfa a la monarquía, la reina Isabel I de Inglaterra podría haber sido un hombre gay

Estreno
 Teatro Lara, Madrid, marzo de 1980.
 Dirección: José Tamayo.
 Escenografía: Roberto Oswal.
 Música: Antón García Abril
 Intérpretes: Jose Luis Pellicena, Manuel Gallardo , Gemma Cuervo , Miguel Palenzuela, Vicente Gisbert , Alfonso Godá.

Referencias
 Crítica del estreno, ABC, 25 de marzo de 1980.
«'Contradanza' celebra sus 25 años con una lectura en el Español», El País, 5 de julio de 2005.

Obras de teatro de España
Obras de teatro de 1980
Obras de teatro en español
Obras de teatro del siglo XX
España en 1980
Teatro LGBT
Literatura de España del siglo XX
Obras de teatro ambientadas en el siglo XVI
Literatura LGBT en España
LGBT en 1980

Contradanza (obra de teatro)


Institut for Grænseregionsforskning (forkortet IFG) var en dansk sektorforskningsinstitution ved Syddansk Universitet, hvis formål var at forske og undervise i livsvilkår og historie for flertal og mindretal i europæiske grænseområder.

Historie
Instituttet blev oprettet i Aabenraa i 1976 af det daværnde Sønderjyllands Amt og Undervisningsministeriet efter en ide af historiker Troels Fink. I 2004 blev instituttet en del af Syddansk Universitet og flyttede i 2007 til kulturhuset Alsion i Sønderborg, hvor det fortsatte med at have sæde, indtil besparelser på i alt 30 mio. DKK forårsagede afskedigelsen af 31 medarbejdere og instituttets nedlæggelse som selvstændig institution i 2015. Forskningsmiljøet blev tilknyttet Institut for Statskundskab i Odense. Generalsekretær i det tyske mindretal, Uwe Jessen, mente, at det var en svækkelse af grænseregionen, Syddansk Universitet i Sønderborg og forskningen i mindretallene.

I 2016 blev Center for Grænseregionsforskning oprettet ved Institut for Statskundskab i Odense. Centeret ledes af tidligere forskningsleder ved Institut for Grænseregionsforskning, professor Steen Bo Frandsen, og dets forskning ligger i forlængelse af den tradition, som blev skabt af instituttet.

Opgaver
Oprindeligt havde instituttet til opgave at forske i de europæiske grænseregioner, det grænseoverskridende samarbejde og udviklingen ved den dansk-tyske grænse. Efter fusionen med Syddansk Universitet ændredes formålsbeskrivelsen til at forske og undervise i livsvilkår og historie for flertal og mindretal i europæiske grænseområder med en særlig forskningsforpligtelse over for det tyske mindretal i Sønderjylland.

Centralt på instituttet stod også forskning og undervisning i erhvervs- og regionaløkonomi, samt -udvikling, herunder grænseoverskridende samarbejde og grænsehandel, og deltagelse i internationale forskningsnetværk, samarbejde med det regionale erhvervsliv og udgivelsen af det Populærvidenskabelige tidsskrift Pluk, der præsenterede og fortsat præsenterer resultaterne fra forskningen i Sønderjylland.

Instituttet forskede især inden for problemstillinger vedrørende den dansk-tyske grænseregion og de europæiske grænseregioner generelt, og dets forskerstab var tværvidenskabeligt sammensat og dækkede både humanistiske og samfundsvidenskabelige fag. Instituttet blev landskendt for Susanne Bygvrås undersøgelser af omfanget af den dansk-tyske grænsehandel i 1980'erne.

Kilder

Etableret i 1976
Sektorforskningsinstitutter
Grænseregionsforskning, Institut for
Ophørt i 2015

Institut for Grænseregionsforskning


Natalie Alver () a fost o traducătoare estonă. Ea a tradus în principal din limba română.

Traduceri
 Liviu Rebreanu, "Ion", Tallinn: Eesti Raamat, 1970 (împreună cu Thelma Tali)
 Samson Șleahu, "Seltsimees Vanja", Tallinn: Eesti Raamat, 1971 (împreună cu Thelma Tali)
 Spiridon Vangheli, "Gugutse seiklused", Tallinn: Eesti Raamat, 1973
 Radu Tudoran, "Kadunud poeg", Tallinn: Eesti Raamat, 1974 (împreună cu Thelma Tali)
 Octav Pancu-Iași, "Võileivad suve ja tuulega", Tallinn: Eesti Raamat, 1976 (împreună cu Thelma Tali)
 Dumitru Radu Popescu, "Need kaks Tebealt, ehk, Näoga metsa poole", Tallinn: Eesti Raamat, 1976
 Zaharia Stancu, "Mustlaslaager", Tallinn: Eesti Raamat, 1978
 Ovidiu Zotta, "Kõik poisid on halvad, kõik poisid on head", Tallinn: Eesti Raamat, 1979
 Mihail Sadoveanu, "Armastuslood", Tallinn: Eesti Raamat, 1980
 Radu Tudoran, "Aastaajad", Tallinn: Eesti Raamat, 1983
 Cezar Petrescu, Pimenemine (Întunecare), Tallinn: Eesti Raamat, 1989
 Sorin Titel, "Naine, vaata, see on sinu poeg", Tallinn: Eesti Raamat, 1989
 Gabriela Adameșteanu, "Kaotatud hommik", Tallinn: Eesti Raamat, 1991 (împreună cu Riina Jesmin)
 Radu Tudoran, "See ilus neiu", Tallinn: Eesti Raamat, 1992 (împreună cu Riina Jesmin)

Note

Nașteri în 1928
Decese în 1989
Traducători estoni

Natalie Alver


සෆියේ සුල්තාන්(; "පවිත්‍රත්වය" හෝ "ඥානවන්ත" ( 1550 – මාර්තු/අප්‍රේල් 1619) තුන්වන මුරාද්ගේ හසේකි සුල්තාන් (ප්‍රධාන භාර්යාව) විය. ඇය මෙහෙමෙද් IIIගේ මව ලෙස ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ වාලිදේ සුල්තාන් ද; අහමෙද් I සහ මුස්තාෆා I නම් සුල්තාන්වරුන්ගේ මිත්තනිය ද විය. සෆියේ කාන්තාවන්ගේ සුල්තාන් රජ්‍යය ලෙස හැඳින්වූ යුගයේ කීර්තිමත් පුද්ගලයන්ගෙන් කෙනෙකි. සුල්තාන්වරුන් හත් දෙනෙකුගේ පාලන සමයේදී ඇය ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ රාජ සභිකයෙකු ලෙස ජීවත් වූවාය. එනම් සුලෙයිමාන් I, සෙලීම් II, මුරාද් III, මෙහෙමෙද් III, අහමෙද් I, මුස්තාෆා I සහ ඔස්මාන් II යන සුල්තාන්වරු හත්දෙනාය. සෆියේ සුල්තාන් ඔටෝමාන් ඉතිහාසයේ බලවත්ම කාන්තාවකි.

1574 දී තුන්වන සුල්තාන් සෙලිම්ගේ මරණයෙන් පසු, මුරාඩ් සිය පියාගෙන් පසුව III වන මුරාද් ලෙස කොන්ස්තන්තිනෝපලය වෙත ගියේය. සෆියේ ඔහුගේ පැත්තේ සිටි අතර වසරකටත් අඩු කාලයකට පසු ඔහුගේ පාලන සමයේදී ඇයට හසේකි සුල්තාන් (ප්‍රධාන භාර්යාව) යන පදවි නාමය ලැබුණි, එය ඇයට වෙනත් කුමාරිකාවන්ට වඩා වැඩි බලයක් ලබා දුන්නේය. මෙම බලය සහ විශේෂයෙන් මුරාද් කෙරෙහි සෆියේගේ බලපෑම, ඇගේ නැන්දම්මා නූර්බානු සුල්තාන් ඇගේ සතුරා බවට පත් කළේය, විශේෂයෙන් සෆියේට රජයේ කටයුතුවලට සම්බන්ධ වීමට අවශ්‍ය වූ බැවින්. නමුත් නුර්බානුසමඟ මෙය කළ නොහැකි විය, අවසානයේ ඇය සහ ඇගේ නැන්දම්මා අතර ඇති වූ ගැටුමක් 1583දී නුර්බානු මිය යන තෙක් ඇයගේ තාවකාලික බිඳවැටීමට හේතු වූ අතර සෆියේ පෙරට වඩා ශක්තිමත්ව වසරකට පසුව ඔටෝමාන් අධිකරණයට ආපසු පැමිණියේය.

1585 න් පසු ඇය හාරාමයේ බලවත්ම තැනැත්තිය බවට පත්විය. එපමණක්ද නොව, ඇය හාරාමය සමඟ සෑහීමකට පත් නොවූ අතර, ඇය රාජ්ය කටයුතුවලට මැදිහත් වීමට පටන් ගත් අතර ඇය මුරාද්ගේ පාලන සමයේ බලවත් චරිතයක් බවට පත් විය. III වන මුරාත්ගේ අභාවයෙන් පසු 1595 දී ඇගේ පුත් මෙහෙමෙද්  III සිංහාසනයට පත්වීමත් සමඟ ඔටෝමාන් ඉතිහාසයේ වඩාත්ම බලගතු වූ ඇය වාලිදේ සුල්තාන් (සුල්තාන්ගේ මව) බවට පත් වූ විට ඇය උසාවියේ ඇගේ ස්ථානය ශක්තිමත් කළාය. ඔටෝමාන් උසාවියේ ඇය කෙතරම් බලගතු දැයි දැන සිටි බැවින්, මිනිසුන් සහ සිවිල් සේවකයින් උදව් අවශ්‍ය වූ විට ඇයගෙන් ආයාචනා කළහ. සමහර විට ඔවුන් ඇගේ උපකාරය පතා ඇගේ කරත්තය ඉදිරිපිටට කන්නලව් කරති. අධිරාජ්‍යයේ සිටි සෑම කෙනෙකුගේම, ග්‍රෑන්ඩ් විසියර් සහ ෂයිකේජ අල්-ඉස්ලාම්ගේ පවා පත්වීම් සහ සේවයෙන් පහකිරීම් සම්බන්ධයෙන් ඇය වඩාත් බලගතු වූවාය. III වන මෙහ්මඩ් 1596 දී එයිර දේශයේ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයට ගිය විට, ඔහු බිලියනයක අක්චෙ (T.N. කාසි) නිධානයක් සහ රජයේ සියලුම භාණ්ඩාගාරය ඇගේ සේවයට ඉතිරි කළ අතර, ඔහු නොමැති විට ඔහු ඇයට බලය ලබා දුන්නේ කිසිවෙකු විසින් සහ ඇයට කිසිවක් නොවන පරිදි ය. අගනුවර සහ මුළු අධිරාජ්‍යයේම ඇගේ අවසරයකින් තොරව කිසිවක් කළ නොහැකි විය. එයිර මාලිගාවේ බිඳවැටීමෙන් පසු ඇය දුප්පත්, අනාථ සහ වැන්දඹුවන්ට දානය බෙදා දුන්නාය.

සෆියේ සුල්තාන් අධිරාජ්‍යයේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට පමණක් නොව විදේශ කටයුතුවලටද මැදිහත් විය. ඇය විදේශීය රජවරුන් / බිසෝවරුන් සමඟ ලිපි මගින් ලිපි හුවමාරු කර ඇති අතර ඔවුන් සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ගොඩනඟා ගත් බව දන්නා කරුණකි. ඇගේ නැන්දම්මා නූර්බානු මෙන්ම ඇය විදේශ දේශපාලනයේ වැනිසියානු ගැති ප්‍රතිපත්තියකට සහාය දැක්වූවාය. 1603 දී මෙහෙමෙද් III ගේ මරණයෙන් පසු, ඇයව එස්කි සරායි වෙත යවන ලද අතර 1619 ජනවාරි මාසයේදී ඇය මිය යන තුරුම එහි වාසය කර ඇත. ඇය මුරාද් III ගේ සොහොන්ගැබේ තැන්පත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

සෆියේ සුල්තාන්


El Chevrolet Nuevo Aveo o Chevrolet Sonic, es un automóvil de turismo del segmento B producido por Daewoo, la división surcoreana de la General Motors, como un nuevo concepto de un coche global. Fue llevado al mercado en el año 2011. En EE. UU y otros mercados de América Latina es diferenciado de las otras versiones del Aveo, llamándose Sonic, y en algunos mercados de la misma región es designado como Nuevo Aveo, aunque el nombre de Nuevo Aveo lo tiene otro coche diferente, también de Chevrolet, el cual es el Aveo T250; aunque este está designado como Aveo e-Motion.

El Chevrolet Nuevo Aveo / Sonic está disponible en dos carrocerías de 4 y 5 puertas, Sedán y Hatchback; y cinco configuraciones de motor -todas construidas sobre una plataforma exclusivamente dedicada, lo que la diferenciarán de su predecesor.

Diseño

El Sonic cuenta con faros delanteros dobles, inspirados en los faros de motocicletas; y una doble rejilla de ventilación. En el interior es donde más se nota el cambio respecto a su predecesor, el Aveo. Los tacómetros y los dispositivos de mando están inspirados en el de las motocicletas, con un cuenta-revoluciones análogo, y un velocímetro de visualización digital led de color azul. También hay que contar con los útiles orificios que se han puesto en las salpicaderas y la doble guantera (en una de las cuales se encuentra el puerto de conexión USB).

La suspensión delantera utiliza puntales MacPherson, reforzada con muelles helicoidales ; en el eje trasero se dispuso un eje semi-rígido. Así mismo, los frenos delanteros son de disco y los traseros son de tambor.

Seguridad
El Chevrolet Nuevo Aveo / Sonic ha ganado las 5 estrellas Euroncap demostrando ser un coche muy seguro ante las estrictas regulaciones para esta norma. Una de sus características es que su techo puede aguantar 4,2 veces el peso del coche sin doblarse sobre sí mismo. La seguridad pasiva, favorecida por unos bastidores que se encuentran entre los más rígidos de su categoría; son un aditamento que se ve reforzado por los 6 airbags de serie para la protección de sus tripulantes. Los sistemas de ayuda a la conducción contribuyen también a la seguridad activa, con el sistema de frenos ABS de cuatro canales, el asistente del sistema de frenos de emergencia, el control electrónico de estabilidad (ESC) y el sistema eléctrico de dirección asistida montado en columna (EPS).

Motorizaciones
 1.2 16 Válvulas, Gasolina
 1.3 16 Válvulas, Diésel
 1.4 16 Válvulas, caja automática, a Gasolina
 1.4 16 Válvulas Turbo, Gasolina
 1.4 16 Válvulas, Gasolina
 1.6 16 Válvulas, Gasolina
 1.8 16 Válvulas, Gasolina
 Este vehículo en la versión sedan en México solo viene con el motor 1.6 ya sea en transmisión estándar o automática

Facelift 2017 - 2018
Para el año 2017, General Motors de México presenta el facelift del Chevrolet Sonic, el cual mantiene la motorización y las mismas medidas del modelo comercializado desde 2012, este facelift presentó cambios estéticos en la parte frontal y trasera, dejando atrás las líneas de diseño controversiales para dar paso a un diseño más conservador; entre los cambios destacan: faros led de conducción diurna, sistema de entretenimiento MyLink de segunda generación, con compatibilidad para Android Auto y Apple CarPlay y la integración del sistema de asistencia personalizada OnStar.

Dentro del producto, se encontraban 3 variantes de equipamiento:

LS: Es la versión de entrada a la gama y está disponible únicamente con transmisiones manuales. Cuenta de serie con el mínimo equipamiento de seguridad necesario, esto es, dos bolsas de aire frontales y frenos antibloqueo en las cuatro ruedas. Lleva aire acondicionado, volante con ajuste de altura y profundidad, faros de halógeno con proyector y tecnología led, rines de acero de 15 pulgadas, computadora de viaje y sistema de sonido con entrada auxiliar y 4 bocinas.

LT: La versión intermedia del Sonic es la que se puede elegir con transmisión automática de 6 velocidades o manual de 5 y también con carrocerías sedán o hatchback. Suma, sobre el equipamiento de la versión LS asientos traseros abatibles con distribución 60/40, molduras cromadas en puertas, rines de aluminio de 15 pulgadas, mandos de audio al volante y para el sistema Bluetooth de manos libres. El sistema de sonido es de 6 bocinas y también puede reproducir música desde el teléfono sin cables. En cuanto a seguridad agrega anclajes ISOFIX para sillas de bebé.

Premier (Antes LTZ): Esta versión está disponible únicamente con la carrocería sedan y con la transmisión automática de 6 velocidades, dentro del equipamiento, añade sobre la versión LT: faros de niebla delanteros, rines de aluminio de 16 pulgadas, quemacocos eléctrico de 3 posiciones, pantalla táctil de 7 pulgadas con Android Auto y Apple CarPlay y sistema OnStar. No hay control de estabilidad para ninguna de las versiones del Sonic, sin embargo, la variante Premier agrega bolsas de aire laterales para conductor y pasajero.

Fin de producción en México
El 9 de marzo de 2018 General Motors de México anunció que el Chevrolet Sonic dejaría de comercializarse en el mercado azteca, llegando así a su fin de producción en del primer trimestre de 2018, manteniendo la comercialización del vehículo en los Estados Unidos hasta finales del 2020. En México, Sonic fue reemplazado indirectamente por el Chevrolet Cavalier 2018.

Referencias

Enlaces externos
 Página web de la GM en Colombia (Colmotores)
 Texto descriptivo del Chevrolet Sonic Sedán
 Texto descriptivo del Chevrolet Sonic Cupé
 Presentación del Chevrolet Sonic
 Artículo de prensa sobre el Chevrolet Sonic
 Noticia Técnica Reparación Chevrolet Sonic 2012
https://todorefacciones.mx/blogs/news/historia-del-chevrolet-sonic

Vehículos desarrollados por la GM Korea
Nuevo Aveo

Chevrolet Nuevo Aveo / Sonic


USS Towers (DD-959/DDG-9) was a  guided missile destroyer of the United States Navy notable for action in the Vietnam War. The ship was named in honor of Admiral John Henry Towers.

Construction and career
Towers keel was laid down on 1 April 1958 at Seattle, Washington, by the Todd Pacific Shipyards; launched on 23 April 1959; sponsored by Mrs. Nathaniel Rotoreau, Jr.; and commissioned on 6 June 1961 at the Puget Sound Naval Shipyard, Bremerton, Washington.

1960s

Homeported at San Diego, California, Towers carried out trials and local operations off the southern California coast into September 1961. She then conducted her shakedown cruise to Callao and Lima, Peru; Balboa, Panama Canal Zone; and Acapulco, Mexico, before she deployed to the Western Pacific (WestPac) for the first time in the early spring of 1962.

She arrived at Sydney, Australia, on 30 April to represent the United States during the 20th observance of the anniversary of the Battle of the Coral Sea and shifted to Melbourne a week later. She then continued her WestPac deployment with visits to Yokosuka and Sasebo, Japan; Buckner Bay, Okinawa; Subic Bay, Philippines; Keeling, Taiwan; and Bangkok, Thailand. She then returned home via Guam and Hawaii.

Following a routine schedule of local operations out of San Diego from 1 January to 17 May 1963, Towers departed her home port on 18 May, bound for the Far East. En route, she stopped at Pearl Harbor and Midway and later took part in exercises and operations off Japan and in the Philippines. She returned to San Diego on 28 November 1963 and operated along the southern California coast. May '64 Towers entered dry dock at Hunters Point, San Francisco for a five-month overhaul. Returning to duty in early October she went through weeks of shakedown exercises prior to returning to her home port of San Diego.

Towers departed San Diego on 5 January 1965, bound for her third WestPac tour. As American forces became increasingly involved in the Vietnam War, escalating from an advisory capacity to active combat, the Navy's role in Vietnamese coastal waters expanded. Towers participated in three main facets of the U.S. 7th Fleet's operations in the Gulf of Tonkin and the South China Sea. She performed screening and plane-guard duties for fast carrier task forces on Yankee Station, providing protection with her missiles and her rapid-fire 5-inch battery. In addition, she conducted search and rescue (SAR) patrols on the northern station; and made interdiction patrols in conjunction with Operation Market Time. Upon the conclusion of this tour, the guided missile destroyer sailed for home on 10 May. En route to the Hawaiian Islands, she participated in Operation Sailor Hat, a special blast test to determine deficiencies in modern ship construction, and arrived home at San Diego on 26 June.

From 31 January to 6 February 1966, Towers participated in Operation Buttonhook, a joint United States and Canadian exercise off the west coast of Canada and the United States which emphasized antisubmarine warfare (ASW) techniques. Following availability at the Long Beach Naval Shipyard during March, Towers took part in Operation Gray Ghost from 12 to 22 April. This exercise dealt with air control intercept tactics and antiaircraft warfare (AAA) measures to prepare the ship for her upcoming deployment to the Gulf of Tonkin, off Vietnam. In addition, the ship trained to become proficient in tactics to utilize against possible motor torpedo (PT) boat attacks.

Departing San Diego on 4 June 1966, Towers steamed west, via Pearl Harbor, Guam, and Subic Bay, to Vietnam. She expended some 3,266 rounds of 5-inch ammunition between 2 and 17 July, off target areas which included the "Rung Sat Special Zone." Her target assessment included the destruction of 17 enemy buildings and damage to 118 more, the sinking of three sampans, the killing of 11 Viet Cong soldiers, and the destruction of a bridge. The guided missile destroyer returned to Subic Bay for upkeep and further training in PT-boat countermeasures before she returned to the Gulf of Tonkin to take up her position on the northern SAR station on 1 August. For the next month, under the command of Stanley Thomas Counts, she deployed with , keeping on the alert to spot downed pilots and to direct friendly helicopters to the rescue.

On 6 August 1966, Towers directed an HU-16 helicopter to the site of a downed aviator some 69 miles from the ship. The next day, Towers directed another HU-16 to a spot behind the enemy-held island of Cac Ba, where two Air Force men had bailed out. The helicopter successfully rescued them from behind communist lines. In the next two weeks, the ship participated in two more rescues—picking up two more Air Force pilots in one and a Navy flyer in the other.

Towers' most daring rescue came on the last day of her tour on the SARA station. On 31 August 1966, a Navy plane was hit by antiaircraft fire over Haiphong, and the pilot bailed out of his doomed aircraft directly over the enemy harbor. As he floated down under his parachute to face what seemed certain capture, Towers and  closed to within visual range of Haiphong harbor. Then King's helicopter sped in under the guidance of Towers experienced controllers and picked up the pilot, whisking him out of danger from beneath the enemy's very nose.

After a brief rest and recreation period, Towers returned to the SAR station again on 1 October 1966. However, flying weather turned out to be poorer at this time of year, and air operations were sharply curtailed. Hence, Towers spent much of her time patrolling the Gulf of Tonkin.

Sailing for home on 21 November 1966, Towers departed Yokosuka and ran into heavy seas while en route to the west coast, suffering minor storm damage before she arrived at her home port on 3 December. After operations at sea from January 1967 to mid-March, Towers underwent a major overhaul at Hunters' Point Naval Shipyard from 14 April to 19 October. The guided missile destroyer then operated out of San Diego through the spring of 1968.

Towers then readied herself for her next WestPac deployment. Her preparation included screening and shore bombardment exercises with , the world's only active battleship. Departing San Diego on 5 September 1968, Towers made stops at Pearl Harbor and Subic Bay before arriving off the I Corps tactical zone to commence "Sea Dragon" operations.

While escorting and screening New Jersey, Towers knocked out two artillery and three antiaircraft gun sites; destroyed 55 meters of trenches; sank two logistics craft; set off 19 secondary explosions; and killed an estimated 10 enemy soldiers. On 1 October 1968, the ship rescued two downed airmen just south of the demilitarized zone (DMZ). The flyers, Capt. James Spaith, USMC, and his observer, 1st Lt. U.S. Grant, USMC, had been shot down when their Douglas A4F "Skyhawk" had been hit while spotting gunfire for New Jersey.

Following upkeep at Subic Bay, she planeguarded on "Yankee Station" for  and returned to the I Corps operating zone for urgent gunfire support duties. She provided support for Operation Daring Endeavor launched to destroy enemy troop concentrations south of Da Nang. Commended for her part in this action, Towers remained on the scene from 17 to 30 November. She again provided anti-rocket support out of Da Nang from the 21st through the 25th. In addition, she provided gunfire for Korean marines: and the Army's 101st Airborne Division.

Towers then sailed north to the Philippines for up keep at Subic Bay before proceeding to Singapore for rest and recreation. She arrived back on "Yankee Station" three days before Christmas, to assume the role of escort commander for . After two days of this duty, however, the guided missile destroyer was back in the IV Corps operating area on night-harassment fire duties against the communist ground forces.

New Year's Day 1969 found the ship still engaging the enemy in the IV Corps' zone, supporting Vietnamese ranger battalions. During this period, Towers 5-inch rifles wreaked havoc upon Viet Cong and North Vietnamese troop concentrations, bunkers, sampans, and footbridges. The ship then spent a few days at Hong Kong before she returned to the "gunline", once more at Da Nang. She supported the U.S. 3rd Marine Division, operating north and south of Da Nang, blasting enemy troops and structures, again in support of Korean marines and the 101st Airborne.

Towers furnished gunfire support for South Vietnamese Army (ARVN) units in January 1969 and shelled shore targets for the 3rd Marine Division and the 101st Airborne Division, both north and south of Da Nang. From her anchorage inside Da Nang harbor, the guided missile destroyer fired frequent night harassment and counter-rocket site fire against communist positions in the surrounding countryside. Her damage assessments for this duty included destruction of targets such as troop concentrations, bunkers, footbridges, and supply-carrying sampans.

Shifting again to "Yankee Station", Towers joined the screen of  on station with TG 77.5 until 7 February. She then sailed for Subic Bay for three days of upkeep before proceeding on to Yokosuka. Departing Japanese waters on 21 February, Towers soon headed east and brought this WestPac deployment to a close when she sailed into San Diego harbor on 4 March 1969.

1970s
Towers spent much of the year 1970 on routine local operations in the vicinity of her home port in preparation for future WestPac deployments. On 4 September, while conducting refresher training out of San Diego, the ship directed a helicopter to rescue the pilot from an F-8 Crusader that had crashed nearby. The embarked evaluation team from the Fleet Training Group gave the ship a grade of "outstanding" during this "unscheduled evolution."

Deploying again to WestPac on 7 January 1971, Towers proceeded to Vietnamese waters, via Pearl Harbor and Midway. While she proceeded west on 20 January, one of the other ships in her convoy, , suffered a major engine room fire which stopped her dead in the water. Towers turned-to and lent a hand. After the fire was extinguished, the guided missile destroyer took Roark in tow until  arrived and took over the towing.

Towers arrived back on the gunline on 8 February and provided gunfire support until the 21st, when she moved to "Yankee Station" to provide plane-guard service for . On 6 March, a member of the carrier's flight deck force was blown over the side during launching operations. Towers quickly sped to the scene, rescued the sailor, and returned him to his ship.

A short visit to Subic Bay followed, as did another tour on the gunline and the northern SAR station. The ship then returned to Subic Bay for upkeep and then made still another tour as plane guard and screen for . She departed WestPac on 1 July. Arriving at San Diego on the 15th, Towers operated out of her home base into the early spring of 1972. Gunnery exercises, underway training evolutions (with emphasis on ASW and AAW tactics); plane-guarding for ; and an upkeep and inport period all followed as the ship prepared for her upcoming WestPac deployment.

Events in Vietnam, however, forced a change in plan for Towers and rapidly accelerated her return to the war zone. Although not scheduled for deployment until September, she departed the west coast on 20 June, bound once more for-the gunline. A massive Viet Cong and North Vietnamese assault had battered South Vietnamese forces in key Quang Tri Province and resulted in emergency measures for the supporting naval forces offshore. During the voyage from the west coast to the South China Sea, the ship assisted in the rescue of six crewmen from a downed B-52 Stratofortress near Guam and received a commendation from the United States Secretary of the Navy.

A curtailed two-day upkeep period at Subic Bay preceded the ship's sailing on 13 July for the gunline. Heavy commitments and long hours of gunfire support duty in support of ARVN troops followed from 17 to 28 July as Towers participated in Operation Lamson 72. From 29 July to 5 August, the ship operated on "Linebacker" strikes against targets to the northward of the DMZ, in North Vietnam, as part of Task Unit 77.1.2. On several occasions during this time, she came under fire from communist shore batteries.

The intense gunfire support duties assigned to the ship soon wore out the linings of her two 5-inch guns, so the ship sailed for Sasebo, where she spent the week from 9 to 15 August undergoing a re-gunning. She soon returned to the "gunline" and supported ARVN troops off Huế. The destroyer also fired night "Linebacker" strikes on 24 and 25 September, rounding out the month with gunfire support missions fired for the 1st ARVN division.

A visit to Hong Kong for needed rest and recreation for her crew soon followed, and an upkeep period at Subic Bay preceded the ship's return to Vietnamese waters on 21 October. She supported the ARVN 22d Division near Qui Nhon and around Quang Tri. She then again visited Subic Bay and Kaohsiung, Taiwan, before returning to the gunline again from 3 to 8 December. For the rest of the month, Towers fired gunfire support missions against North Vietnamese troop concentrations near Quang Tri. Spirited exchanges of gunfire with enemy shore batteries took place on numerous occasions during this period.

She finished the year 1972 again serving as plane guard for Constellation on "Yankee Station" and closed out her grueling seven-month deployment on the last day of the year, when she sailed for Yokosuka. From there, she returned home via Midway and Pearl Harbor.

This deployment turned out to be the destroyer's last in support of the Vietnam War. The "Vietnamization" plan placed the burden of self-defense on the shoulders of the South Vietnamese, as American land, sea, and air forces were withdrawn from combat in January and February 1973. Towers returned to San Diego and soon under-went refurbishment at Long Bach shipyards.  Towers then operated out of San Diego from 1973 through 1976, pursuing a regular schedule of local operations, routine upkeep and overhaul periods, and underway training evolutions.

Towers departed San Diego on 30 July 1976 for her first extended overseas deployment in three years. She conducted exercises and local operations in the western Pacific (WESTPAC) while stationed at Subic Bay Naval Station, Philippines.  Towers participated in Exercise "Sharkhunt XVII" with the Taiwanese Navy and made a port call in Kaohsiung, Taiwan.

Towers then performed an extended cruise through the busy Strait of Malacca into the Indian Ocean, with port calls to Singapore, Colombo, Sri Lanka and Karachi, Pakistan.  While in Columbo the crew of the USS Towers were honored as guests of the European diplomatic community and the U.S. Marines embassy detachment at the coastal European diplomatic recreation center, overlooking the Indian Ocean.

While in the Indian Ocean Towers took part in "Midlink 76" with units of the Iranian, Pakistani, British, and American Navies in mid-November.

Towers then returned to the South China Sea where she participated in "Multiplex/Missilex-76" with other United States 7th Fleet units.

Following port visits to Hong Kong from 6 to 12 January and Bangkok, Thailand from 29 January to 4 February 1977, Towers engaged in a coordinated ASW (Anti-Submarine-Warfare) exercise, "Sharkhunt XX", with the Taiwanese Navy from 22 to 25 February and made a second port call in Kaohsiung, Taiwan.

She returned to San Diego via Hawaii on 21 March to complete her seven-month, three-week WESTPAC deployment. Post-deployment operations off the west coast were highlighted by port visits to San Francisco, California and Vancouver, British Columbia, from 9 to 17 July for Vancouver's annual Sea Festival. Towers last significant operations at sea for the year occurred during the period 12 to 16 September when she conducted naval gunfire support exercises on the range at San Clemente Island. On 23 September, the guided missile destroyer commenced a four-month availability at San Diego which took her into the new year.

Post-availability trials commenced on 26 January 1978, and Towers spent the next nine months evaluating her radar detection and tracking system during numerous at-sea operations for that purpose. On 14 November, the ship got underway for Long Beach where she entered the Naval Shipyard on the 15th for commencement of a regular overhaul which took her into 1979.

1980s

In January 1980, Towers ships' company received news that the ship's home port would change to Yokosuka, Japan, in October. The crew spent the next nine months preparing for the homeport change, which required passing a series of service inspections, repairing engineering casualties and preparing for overseas deployment. In July, Towers underwent a special availability at Puget Sound Naval Shipyard, arriving on the 13th for repairs to her missile launcher system. The repairs only took two weeks since replacement parts were obtained from the decommissioned guided missile cruiser . Departing San Diego on 14 October, Towers sailed for Japan, arriving in Yokosuka via Pearl Harbor on 10 November. Following an upkeep period through 12 December, the warship conducted a short familiarization cruise in Japanese waters until the 19th whereupon she began a holiday leave and upkeep period.

After a series of local operations and exercises, including an ASW exercise with Japan Maritime Self-Defense Force (JMSDF) warships, Towers sailed to the Middle East in mid-April to relieve guided missile cruiser  as radar picket ship in the Persian Gulf. Concluding operations on 14 May, she slowly made her way home, visiting Thailand, Singapore, and Subic Bay, as well as rescuing 138 Vietnamese refugees from three small craft in the South China Sea before putting into Yokosuka on 11 June. Less than a month later, Towers was on hand for another rescue on 4 July, this time picking up 26 survivors from a South Korean freighter that had gone down in bad weather 25 miles east of Hong Kong. A planned restricted availability at Yokosuka followed, during which the yard replaced both propellers as well as the sandblasted and repainted the hull. Maintenance problems hampered the warship over the next few months, but the guided missile destroyer managed to conduct multiple training evolutions with two aircraft carrier battle groups as they transited the area.

Towers resumed local operations in early February 1982 with an anti-submarine warfare (ASW) exercise off Sasebo with JMSDF ships Kurama and Sagami. During the exercise, the warship successfully fired practice torpedoes at submarine . After a cruise to Okinawa and Hong Kong later in the month, Towers joined carrier Midway and the rest of Battle Group Alpha for an operational "tune-up" prior to Exercise Team Spirit '82 in mid-March. Operations with the battle group continued off and on until 5 May, when the guided missile destroyer shifted to the carrier Ranger Battle Group. Over the next three days she conducted close-in AAW defense and plane guard duties for Ranger during "war-at-sea" exercises. In company with Reeves, Towers successfully fired two SM-1 missiles before steaming to Subic Bay on 22 May for a two-week upkeep period. Following Naval Gunfire Support (NGFS) qualifications, the guided missile destroyer returned to Yokosuka on 18 June.

Following a restricted availability through July 1982, Towers resumed the familiar pattern of operations out of Yokosuka. These included battle group training evolutions with Midway, ASW exercises with Japanese warships as well as investigating and shadowing Soviet warships in the northern Pacific, a regimen that lasted through September. On 12 October, she got underway with Battle Group Alpha for a voyage to the Indian Ocean, stopping at Subic Bay the next day and then sailing for Singapore. While en route, the warship rescued 65 Vietnamese refugees from a small craft in the South China Sea and transferred them to Midway for further processing. The warships then conducted exercises with Singapore naval and air units in late October, visited Pattaya beach, Thailand, in early November, and conducted battle group operations while en route to Japan, arriving at Yokosuka via Hong Kong on 10 December.

In mid-January 1983, Towers commenced Team Spirit '83, a joint exercise off South Korea, followed by the periodic Nuclear Weapons Certification inspection. After a short period at Yokosuka (10–27 February 1983), the warship conducted another set of battle group operations. Unfortunately, during the afternoon watch on 2 March, while en route to Chinhae, Korea, a ruptured steam line in number one fire room inflicted serious injuries on FNs Pino and Jones and BT2 Dyer; all were med-evaced by helicopter to Midway. FN Pino died from his injuries. Towers subsequently returned to Sasebo for repairs between 2–19 March. Following more battle group operations, the ship returned to Chinhae for a Nuclear Technical Proficiency Inspection (23–27 March), thereafter participating in FleetEx 83-1, a major northern Pacific exercise involving carriers ,  and Midway. Gunnery exercises in April, a joint midshipmen cruise with the JMSDF out of Kure and Valiant Usher 83, a combined amphibious assault exercise off the coast of Korea, rounded out the summer. After a maintenance availability in Yokosuka (13–25 August), Towers sailed south with DesRon 15, bound for the Indian Ocean. During the transit, the guided missile destroyer helped track a Soviet  guided missile submarine and her escorts through the Malacca Straits. On 20 September, she arrived at Diego Garcia to refuel, subsequently transiting to Phuket, Thailand, for a five-day visit. After a stop at Subic Bay on 11 October, the warship supported the final salvage stages of salvage work at the Korean Air Lines Flight 007 crash site (22 October – 6 November) before reaching Yokosuka on 9 November.

Towers underwent a major overhaul at Yokosuka during most of 1984, receiving the Harpoon anti-ship missile system, improved electronics equipment and major work on boiler tubes and brickwork. Conducting her first sea trials after the overhaul (4–7 September), she departed Yokosuka ahead of schedule on 17 October for two months of combat systems certification in the Hawaiian operating areas.

Following a series of service inspections in January and February 1985, Towers conducted refresher training off South Korea and out of Subic Bay before sailing south for Cobra Gold '85, a joint training exercise with the Thai military held 7–16 July. During her transit south, Towers rescued another group of Vietnamese refugees, her fourth such humanitarian rescue in her career. Subsequent to Cobra Gold, the guided missile destroyer steamed to the North Arabian Sea via Singapore and Diego Garcia, arriving on station on 4 August. Battle group operations remained fairly quiet, with the warship tasked to track Soviet or Indian aircraft on a periodic basis. Tragedy struck on the night of 7 August, however, when Liberty 603, an E-2C from VAW-115, impacted the water off Midway'''s flight deck. The search and rescue effort, in which Towers participated, yielded three of the five crew members; Lt.(j.g.) Kevin R. Kuhnigk, USNR, and Ens. Christopher Mims, USNR, however, perished in the mishap. After a "war-at-sea" exercise in the Indian Ocean, Battle Group Alpha steamed southeast to western Australia, where Towers enjoyed five days of liberty in Geraldton, Australia (13–19 September). Thereafter, she participated in Valiant Usher '85, a joint exercise with Australian forces, and AnnualEx 85, a joint U.S.-Japanese operation, before reaching Yokosuka on 15 October.

After a series of local operations and individual ship exercises, Towers participated in Exercise Team Spirit 86 off Korea in late February and early March 1986. Upon her return home on 3 April 1986, the guided missile destroyer underwent and passed four major inspections; a command security inspection, (24 April) a combat systems readiness test (14–19 April), a Board of Inspection and Survey visit (5–9 May) and a boiler inspection (12 May). After celebrating her 25th anniversary on 29 May, Towers hosted a celebration in her home port for crew and their families, as well as local dignitaries. She then returned to certifications, service exams and inspections, tasks that kept the crew busy until mid-September when she sailed for Guam. After participation in multinational exercise CrowEater '86, the guided missile destroyer sailed south for a series of port visits in eastern Australia, stopping at Cairns, Sydney, Adelaide and Brisbane before returning home on 15 November via Cairns and Guam.

The new year got off to a good start with the crew receiving "outstanding" in all areas during the 5–8 January 1987 command inspection. Local operations followed, including training for the annual March–April Exercise Team Spirit '87. On 15–19 May Towers took part in the Shimoda Black Ship Festival, celebrating the visit of Commodore Matthew Calbraith Perry's squadron to Japan in July 1853. She spent the rest of the summer in preparation for another Indian Ocean deployment, upon which she embarked on 15 October. After a stop at Subic Bay in November, the warship sailed to the Persian Gulf, beginning the new year moored alongside the destroyer tender  for availability at Masirah, Oman.

Upon completion, Towers, in company with frigate , sailed to Karachi, Pakistan, for a five-day port visit (14–18 January 1988) during which the commanding officer called upon the CNO of the Pakistan Navy. The guided missile destroyer subsequently made her way to the Republic of the Maldives for a four-day port visit and then to Diego Garcia for five days. After a stop at Pattaya Beach, Thailand, in mid-February, Towers accomplished her fifth rescue of Vietnamese refugees on 29 February, picking up 126 survivors of a "grossly overloaded" boat with a broken-down engine and no food or water. Continuing on home, the guided missile destroyer stopped at Subic Bay and Hong Kong before participating in the annual bilateral exercise Team Spirit 87 off South Korea (16 March – 3 April). Following local exercises, Towers participated in a joint exercise with the Japanese in the Philippine Sea (13–19 May), an ASW exercise in the Sea of Japan (11–14 June), before putting to sea on the 23rd for Exercise Mekar 88 alongside ships of the Royal Malaysian Navy (7–13 July). She combined that operation with Exercise Cobra Gold 88 off Thailand (24 July – 1 August), upon completion of which she returned to Yokosuka for a 90-day restricted availability.

Upon completion of repairs, which included replacing both 5-inch gun mounts, the warship conducted sea trials and gunnery drills starting on 9 November 1988. During those evolutions, however, some shells fell both within Japanese territorial waters and near a cutter of the Japanese Maritime Safety Agency (JMSA), Uraga (PLH-04). The U.S. Navy report stated that "no vessel or object was used as a target" and that the place of impact was 1,900 meters away from the cutter, but the JMSA investigation said that the shells fell continuously at a distance of 300 to 500 meters from the cutter, and Japanese Diet members pointed out the possibility that the shells were aimed at the cutter. The Japan government protested the incident and the Navy relieved Towers commanding officer "for cause without relief." Despite the embarrassing incident, the warship resumed local operations soon after.

Departing Yokosuka on 6 January 1989, Towers sailed south for refresher training out of Subic Bay. Engineering trouble hampered these evolutions, however, and the guided missile destroyer put into the Ship Repair Facility (SRF) there for repairs in late January. Detailed inspections quickly determined that the guided missile destroyer had suffered damage to turbine blades as well as both propellers. "It was amazing", one technician commented later, "that the whole turbine did not disintegrate." The guided missile destroyer finally put to sea for exercises with the Midway Battle Group in June. After a month-long stay at Yokosuka starting on 15 July, Towers sailed south for more exercises with the battle group. While in transit to Pattaya Beach in late August, however, the warship received the news that Lt. Col. William R. Higgins, USMC, kidnapped by Iranian-supported terrorists in Beirut, Lebanon, the previous February, had been murdered. Ordered to the Indian Ocean for contingency operations, as well as to oversee the end of tanker convoy operations in the Persian Gulf, Towers patrolled those waters until early October. She then sailed south for a port visit to Mombasa, Kenya, 18–21 October, before arriving in Subic Bay on 27 November. Although Towers departed 1 December, an attempted coup d'état in the Philippines kept her there for a week of contingency operations before she arrived home on 11 December.

Although the guided missile destroyer continued intermittent local operations in early 1990, Towers received word of future decommissioning and began inactivation inspections in April. She got underway for the last time on 18 June, to serve as plane guard for Midway, and visited Pusan, South Korea, before returning to Yokosuka on the 30th.

Decommissioning and disposal

On 17 July 1990, Towers moved to drydock for inactivation procedures, and she was decommissioned at Yokosuka on 1 October 1990. She later was towed to the Inactive Ship Maintenance Facility at Pearl Harbor and stricken from the Naval Vessel Register on 26 May 1992. Plans to convert her into a barge were cancelled, and ultimately the guided-missile frigate  sank her as a target in a fleet training exercise (SinkEx) off the coast of California on 9 October 2002.

Honors and awards

  Navy Unit Commendation
  Meritorious Unit Commendation
  Vietnam Service Medal with fourbattle starsTowers received one Navy Unit Commendation, one Meritorious Unit Commendation, and four battle stars for her service during the Vietnam War.

CommemorationTower''′s captain's gig is on display at Freedom Park in Omaha, Nebraska.

References

External links

  MaritimeQuest USS Towers DDG-9 pages
  USS Towers DDG-9 Association

Cold War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
1959 ships
Charles F. Adams-class destroyers
Ships sunk as targets

USS Towers


Alanköy, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 89 km, Bigadiç ilçesine 51 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bigadiç'in mahalleleri

Alanköy, Bigadiç


132. længdegrad kan henvise til:

 132. vestlige længdekreds
 132. østlige længdekreds

132. længdegrad


Greenbriar ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Greenbriar (Arizona)
 Greenbriar (Florida)
 Greenbriar (Indiana)
 Greenbriar (Kentucky)
 Greenbriar (Pennsylvania)
 Greenbriar (Virginia)

Siehe auch:
 Greenbrier

Greenbriar


Josua Mettler, né le , est un skieur alpin suisse s'alignant habituellement dans trois disciplines.

Il est 4ème du classement général de la Coupe d'Europe 2022.

Il fait partie du Cadre B de Swiss-Ski pour la saison 2022-2023.

Biographie

Il grandit à Unterwasser, dans le Toggenburg saint-gallois.

Saison 2016-2017 : première victoire FIS

Il intègre les cadres de Swiss-Ski à partir de cette saison.

Présent 18 fois dans le top30 au niveau FIS, dont 5 top5, il fête sa première victoire en remportant le slalom de Schönried à la fin janvier.

Saison 2018-2019 : dans le top30 en Coupe d'Europe
En février, il prend part à ses premiers championnats du monde juniors à Val di Fassa, prenant la 5ème place en descente, la 13ème en Super G puis la 14ème du combiné avant d'être éliminé en première manche tant en géant qu'en slalom.

Saison 2020-2021 : première victoire en Coupe d'Europe

À la mi-août, il chute à une vitesse assez élevée lors d'un entraînement de Super-G sur le glacier de Zermatt et sa tête heurte assez violemment la piste. Il doit faire une pause dans sa préparation.

À nouveau présent à 10 reprises dans le top30 en Coupe d'Europe, il signe surtout sa première victoire à ce niveau en remportant en janvier le Super G de Zinal.

Il continue également à être fréquemment (8 fois) dans le top5 de courses FIS, dont 6 fois sur le podium, et remporte à nouveau en mars le Super de Stoos.

Lors des championnats de Suisse 2020 qui ont exceptionnellement été repoussés à cause du covid19, il devient champion de Suisse de Super G et obtient la troisième place du géant.

En mars, les championnats de Suisse 2021 lui permettent d'accrocher une nouvelle médaille nationale autour de son cou, le bronze du Super G, en étant notamment plus rapide que Carlo Janka et Marco Odermatt.

Saison 2021-2022 : 4ème du général de la Coupe d'Europe

20 fois dans le top30, dont 8 fois dans le top10, il réalise une saison pleine en Coupe d'Europe. Il monte deux fois sur le podium en descente, remportant la victoire à Santa Caterina en décembre puis prenant le deuxième place à Kvitfjell en février. En Super G, il est décroche deux fois la 5ème place, à Zinal en novembre et à Santa Caterina en décembre.

Convoqué pour la première fois en Coupe du monde en décembre à Val Gardena après sa victoire de Santa Caterina, il déclare qu'il ne s'y attendait pas mais que c'est pour avoir sa chance en Coupe du Monde qu'il s'entraîne tous les jours. Finalement, il n'est pas retenu lors des sélections internes.

Il termine la saison au 4ème rang du classement général de la Coupe d'Europe mais aussi 4ème en descente et 10ème en Super G.

Palmarès

Coupe du Monde

 Première course : 4 mars 2022, descente de Kvitfjell, 38ème
 Premier top30 : -
 Premier top10 : -
 Meilleur résultat : 38ème, descente de Kvitfjell, 4 mars 2022 (dernière mise à jour : avril 2022)
 Total top30 : aucun (dernière mise à jour : avril 2022)

Coupe d'Europe

 Premier départ : 27 janvier 2016, descente de Davos, 87ème
 Premier top30 : 12 décembre 2018, Super G de St-Moritz, 29ème
 Premier top10, premier podium et première victoire : 19 janvier 2021, Super G de Zinal

 Meilleur résultat : victoire

 Total top10 : 9 (dernière mise à jour : avril 2022)
 Total podiums : 3 (dernière mise à jour : avril 2022)
 Total victoires: 2 (dernière mise à jour : avril 2022)

Championnats du monde juniors

Championnats de Suisse
 Champion de Suisse de Super G 2020

 Troisième du géant 2020

 Troisième du Super G 2021

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Skieur alpin suisse
Naissance en juin 1998
Sportif saint-gallois
Naissance dans le canton de Saint-Gall

Josua Mettler


Earl of Romney (pronounced "Rumney") is a title that has been created twice.

It was first created in the Peerage of England in 1694 in favour of the soldier and politician Henry Sydney. He had been made Baron Milton and Viscount Sydney at the same time in 1689. Sydney was the younger son of Robert Sydney, 2nd Earl of Leicester. He never married and the titles became extinct on his death in 1704.

It was created for the second time in the Peerage of the United Kingdom in 1801 in favour of Charles Marsham, 3rd Baron Romney. The Marsham family descends from Sir John Marsham, one of the six Clerks of the Court of Chancery from 1638 to 1644 and from 1660 to 1680. In August 1663 he was created a Baronet, of Cuckston in the County of Kent, in the Baronetage of England. His grandson, the fourth Baronet (who succeeded his nephew), was also a Clerk of the Court of Chancery and represented Maidstone in the House of Commons. His son, the fifth Baronet, also sat as Member of Parliament for Maidstone and served as Governor of Dover Castle. In 1716 he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron of Romney, of Romney in the County of Kent.

His grandson, the aforementioned third Baron, represented Maidstone and Kent in Parliament and served as Lord Lieutenant of Kent. In 1801 he was created Viscount Marsham, of The Mote in the County of Kent, and Earl of Romney, in the Peerage of the United Kingdom. He was succeeded by his son, the second Earl. He was Member of Parliament for Hythe and Downton. His son, the third Earl, represented Kent West in the House of Commons. He was succeeded by his son, the fourth Earl, who held political office in the second Conservative government of Lord Salisbury as a Lord-in-waiting (government whip in the House of Lords) from 1889 to 1892.

The line of his eldest son, the fifth Earl, failed on the death of the latter's son, the sixth Earl, in 1975. The late Earl was succeeded by his first cousin, the seventh Earl. He was the son of Lieutenant-Colonel Reginald Hastings Marsham, second son of the fourth Earl.  the titles are held by his first cousin once removed, the eighth Earl, who succeeded in 2004. He is the son of Colonel Peter William Marsham, son of Sydney Edward Marsham, youngest son of the fourth Earl.

The family seat was at Mote House, near Maidstone, Kent, but since 1891 it has been the Gayton Hall Estate at Gayton near Kings Lynn, Norfolk.

Earls of Romney, first creation

Viscounts Sydney (1689)
Henry Sydney, 1st Viscount Sydney (1641–1704) (created Earl of Romney in 1694)

Earls of Romney (1694)
Henry Sydney, 1st Earl of Romney (1641–1704)

Earls of Romney, second creation

Marsham baronets, of Cuckston (1663)
Sir John Marsham, 1st Baronet (1602–1685)
Sir John Marsham, 2nd Baronet (1637–1692)
Sir John Marsham, 3rd Baronet (1679–1696)
Sir Robert Marsham, 4th Baronet (1650–1703)
Sir Robert Marsham, 5th Baronet (1685–1724) (created Baron Romney in 1716)

Barons Romney (1716)
Robert Marsham, 1st Baron Romney (1685–1724)
Robert Marsham, 2nd Baron Romney (1712–1794)
Charles Marsham, 3rd Baron Romney (1744–1811) (created Viscount Marsham and Earl of Romney in 1801)

Earls of Romney (1801)
Charles Marsham, 1st Earl of Romney (1744–1811)
Charles Marsham, 2nd Earl of Romney (1777–1845)
Charles Marsham, 3rd Earl of Romney (1808–1874)
Charles Marsham, 4th Earl of Romney (1841–1905)
Charles Marsham, 5th Earl of Romney (1864–1933)
Charles Marsham, 6th Earl of Romney (1892–1975)
Michael Henry Marsham, 7th Earl of Romney (1910–2004)
Julian Charles Marsham, 8th Earl of Romney (b. 1948)

The heir apparent is the present holder's son, Lieutenant Colonel David Charles Marsham, Viscount Marsham (b. 1977), who served as commanding officer of 1st Battalion Coldstream Guards 2018–2023.
The heir apparent's heir apparent is his son, Hon. James Julian Marsham (b. 2014)

See also
Earl of Leicester (1618 creation)

References

Further reading
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,
 John Burke A General and heraldic dictionary of the peerage and baronetage of the British Empire Volume 2 1832
Obituary of Charles Marsham, 2nd Earl of Romney from the Gentleman's Magazine Published 1845 at Google Books
 Obituary of Michael Henry Marsham, 7th Earl of Romney at The Daily Telegraph, 9 June 2004

External links

Extinct earldoms in the Peerage of England
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
1694 establishments in England
Noble titles created in 1694
Noble titles created in 1801

Earl of Romney


Point Barrow, Alaska'nın kuzey sahilinde NASA'ya ait bir roket fırlatma noktası. 71°02' kuzey enlemi ve 156°47' batı meridyeni koordinatlarında bulunur. Burada 1965'ten 1972 ye kadar "Nike Cajun" ve "Nike Apache" tipi yükseklik araştırma roketleri kullanılmıştır.

Dış bağlantılar
 http://www.astronautix.com/sites/poiarrow.htm

Alaska'daki burunlar

Point Barrow


Granma kan henvise til:

 Granma (avis) - en cubansk avis
 Granma (båd) - en båd, der fragtede revolutionære til Cuba inden den cubanske revolution
 Granma (provins) - en af Cubas provinser

Granma


Das Goli Theater ist ein Kino in der nordrhein-westfälischen Stadt Goch.

Geschichte
Am 28. Oktober 1911 startete Otto Skoetsch regelmäßige Filmvorführungen in Goch, nachdem er 1903 bis 1907 in den Vereinigten Staaten von Amerika mit dem Film in Berührung kam. Die Filme wurden zunächst in Gaststätten vorgeführt. Hierbei gab es zwei Rückschläge: Ein Unwetter verwüstete den Saal, in dem vorgeführt wurde, mitsamt der Einrichtung, und später fielen Filme und Geräte einem Brand zum Opfer.

Schon 1913 wurde auf der damaligen Hindenburgstraße (heute Brückenstraße) an dem heutigen Standort ein Kino gebaut, das im Februar 1914 eröffnet wurde und den Namen "Gocher Lichtspiele" erhielt. Täglich fanden zwei Vorstellungen statt und am Samstag und Sonntag sogar drei; Eintritt: 30 beziehungsweise 40 Pfennig, Kinder die Hälfte.

Die Gocher Lichtspiele gehörten im Oktober 1930 zu den ersten Kinos in Deutschland, die vom Stummfilm auf Tonfilm umstellten; ebenso war das Goli 1957 ein Pionier beim Cinemascope (Breitband-Format).

Das ursprüngliche Kino wurde mehrfach renoviert und fiel am verhängnisvollen 7. Februar 1945 den Bomben des Zweiten Weltkriegs zum Opfer.

Schon Ende 1945 ging es im Saal Stenmanns an der Pfalzdorfer Straße provisorisch weiter. 1947 erteilte die britische Besatzungsbehörde die Lizenz zur Filmvorführung.

Mit Baubeginn August 1953 wurde am 15. Januar 1954 der heutige Kinobau eröffnet. Viele Steine aus den Trümmern wurden mit der Hand vom Putz befreit und fanden Verwendung in dem jetzigen Gebäude. Die Eintrittspreise lagen in dem 450 Menschen fassenden Saal zwischen 0,90 DM und 1,80 DM.

1970 wurde der Doppelsitz auf der Loge eingebaut, die Belüftungsanlage wurde automatisiert.

1979 hatte die Filmvorführerin Maria Blömer nach 40 Jahren gut 80.000 km Film im Goli abgespult. Sie blieb dem Kino letztlich über 45 Jahre treu.

Ende März 1984 wurde das Kino aus Altersgründen an Hermann und Gisela Peters, die das zweite Gocher Kino, die "Lichtburg", betrieben, verpachtet. Gut 10 Jahre später, am 28. Februar 1995, wurde der Spielbetrieb beider Kinos in Goch eingestellt.

Immer wieder konnte das Goli mit Sondervorstellungen in Erinnerung gerufen werden. Höhepunkt war der GO'SCAR 2003 im Zuge der City-Offensive "Ab in die Mitte", bei der Goch zu den Gewinnern zählte.

Im Mai 2009 fand sich ein Interessent, der das Kino kommerziell betreiben wollte. Begeistert von der Aussicht, das altehrwürdige Lichtspieltheater wieder mit Leben erfüllen zu können, halfen zahlreiche Gocher – als Sponsoren und tatkräftige Helfer – uneigennützig bei der Renovierung, denn es galt neue Brandschutzvorschriften zu erfüllen. Auch die Mitglieder der Stadtverwaltung Goch standen unabhängig vom Parteibuch hinter diesem Projekt und halfen, wo sie nur konnten.

Leider war der nicht sonderlich glücklich agierende Betreiber nicht in der Lage, einen kommerziellen Betrieb des Kinos zu gewährleisten, und verließ das Haus Ende Januar 2011 fluchtartig.

Mit dem "Spektrum Filmfestival" im Oktober 2011 wurde zum 100-jährigen Firmenjubiläum das Goli mit Hilfe vieler Gocher wieder aktiviert. Besonders erfreulich war die rege Beteiligung von Schulklassen und Jugendlichen. Am 25. Oktober 2011 wurde das 100-jährige Bestehen des Familienbetriebs in dritter Generation gefeiert, und die Gründung eines Vereins wurde angeregt und unterstützt.

Am 7. Dezember 2011 wurde der Goli-Verein gegründet, der sich zum Ziel gesetzt hat, das Kino als gemeinnütziger Verein zu betreiben.

Seit dem 19. Februar 2012 findet wieder ein regelmäßiger Kinobetrieb im Goli statt. Kinotag ist jeder erste und dritte Sonntag im Monat. Zudem wird das Kino für zahlreiche Sonderveranstaltungen für Schulen, Vereine und sonstige gesellschaftliche Gruppierungen genutzt.

Weblinks
 Goli Theater

Kinogebäude in Nordrhein-Westfalen
Medien (Niederrhein)
Kultur (Goch)
Bauwerk in Goch

Goli Theater


Ikemefuna Patrick "Ickey" Ekwonu, né le  à Charlotte en Caroline du Nord, est un joueur américain de football américain évoluant au poste d'offensive tackle. Il joue avec la franchise des Panthers de la Caroline en National Football League (NFL).

Biographie

Carrière universitaire
Étudiant à l'université d'État de la Caroline du Nord, il joue avec le Wolfpack de 2019 à 2021.

Carrière professionnelle
Il est sélectionné au  rang global par les Panthers de la Caroline lors de la draft 2022 de la NFL.

Vie privée
Son père était un joueur de basket-ball du Nigeria, alors que son frère jumeau, Osita, est un linebacker pour le Fighting Irish de Notre Dame. Son surnom, Ickey, lui a été donné par un ancien entraîneur qui notait sa ressemblance au running back Ickey Woods.

Références

Liens externes

Naissance à Charlotte (Caroline du Nord)
Naissance dans le comté de Mecklenburg (Caroline du Nord)
Naissance en octobre 2000
Joueur américain de football américain
Offensive tackle
Joueur de football américain du Wolfpack de North Carolina State
Choix de draft des Panthers de la Caroline
Joueur des Panthers de la Caroline

Ikem Ekwonu