Lorenz Wilhelm von Straub (* 12. März 1839 in Ulm; † 3. Februar 1926 in Stuttgart) war ein deutscher Gymnasiallehrer. Er war langjähriger Rektor des Eberhard-Ludwig-Gymnasiums in Stuttgart.

Leben
Straub besuchte bis 1853 das Gymnasium in Ulm, dann von 1853 bis 1857 das Seminar in Blaubeuren. Er studierte Theologie und Philologie in Tübingen (1857–1862) und München (Wintersemester 1862/63). Dazwischen führten ihn Bildungsreisen nach Paris und nach Italien. Nach Promotion zum Dr. phil. legte er 1869 die humanistische Professoratsprüfung mit Erfolg ab. Seit 1858 war er Mitglied der Studentenverbindung Tübinger Königsgesellschaft Roigel.

Ab 1865 ging er einer Lehrtätigkeit als Repetent am Theologischen Seminar in Urach nach. 1870 erhielt er als Professor an der oberen Abteilung des Oberhofengymnasiums in Ellwangen seine erste feste Anstellung. 1875 kam er als Professor an das Eberhard-Ludwigs-Gymnasium in Stuttgart, das er von 1900 bis zum Eintritt in den Ruhestand 1912 als Rektor leitete. 1902 erfolgte die Ernennung zum Oberstudienrat. Zugleich war er von 1885 bis 1900 Hilfslehrer für Geschichte und Kulturgeschichte an der Technischen Hochschule Stuttgart.

Straub war ein Verehrer hellenischer Ideale. In mehreren Schriften setzte er sich mit der antiken Dichtung auseinander. Für den Unterricht verfasste er Bücher über das Schaffen Goethes. Von König Wilhelm II. von Württemberg wurde er für seine Verdienste mit dem persönlichen Adel ausgezeichnet.

Straub stand politisch der Nationalliberalen Partei nahe. Er war verheiratet mit Anna Marie Groß aus Tuttlingen, die Ehe blieb kinderlos.

Schriften
 Sophokles' Antigone verdeutscht mit Versuch über Ursprung und Wesen der antiken Tragödie, 1886
 Natursinn der alten Griechen, Fuess Verlag, 1889
 Goethes Hermann und Dorothea, 1896 (Schulausgabe)
 Goethes Prosa, 1896 (Schulausgabe)
 Aufsatzentwürfe, 1902 (Neuauflage), Verlag Kessinger Pub Co, 2010, ISBN 1-160-49419-3
 Liederdichtung und Spruchweisheit der alten Hellenen: In Uebertragungen – Berlin, Stuttgart: Spemann, 1908
 Kurzgefaßter Führer durch Goethes Faustdichtung 1. und 2. Teil – Stuttgart: Strecker & Schröder, 1921
 Ausgewählte Gedichte Goethes – Stuttgart: Strecker & Schröder, 1921
 Sprüche aus Shakespeares Dramen – Stuttgart: Strecker & Schröder, 1922

Literatur
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's?: Zeitgenossenlexikon enthaltend Biographien nebst Bibliographien. Angaben über Herkunft, Familie, Lebenslauf, Werke, Lieblingsbeschäftigungen, Parteiangehörigkeit, Mitgliedschaft bei Gesellschaften, Adresse. Andere Mitteilungen von allgemeinem Interesse. – 4. Ausgabe – Leipzig : Degener, 1909

Weblinks

Einzelnachweise

Gymnasiallehrer
Schulleiter (Stuttgart)
Korporierter (Studentenverbindung)
Deutscher
Geboren 1839
Gestorben 1926
Mann

Lorenz Wilhelm Straub


Visingsborg ist die Bezeichnung für eine Grafschaft und ein Schloss auf der Ostseite der Insel Visingsö im Vättersee in Schweden. Beide sind historisch eng mit dem Geschlecht Brahe verknüpft.

Das Schloss wurde in den 1560er Jahren als Viereck mit vier Türmen und Wallgraben errichtet. Dafür wurden auch Steine des Klosters Alvastra verwendet. Die alte Burg auf Visingö, Näs slott, war zu dieser Zeit schon lange eine Ruine.
Die Grafschaft umfasste sowohl Orte auf der Insel wie auch in Småland und Västergötland, 1569 insgesamt 468 Höfe, in den 1640er Jahren nochmal 100 dazu. 1654 erhielt Graf Per Brahe der Jüngere die Halsgerichtsbarkeit (Hochgericht) über die auf der Insel Visingsö Ansässigen.

Das Schloss wurde als Folge eines Brandes in der Nacht vom 22. zum 23. Dezember 1718 ruiniert. Die zu dieser Zeit nach dort verlegten russischen Kriegsgefangenen aus dem Großen Nordischen Krieg wurden angeklagt, den Brand gelegt zu haben.

Bauherren des Schlosses waren:

 Per Brahe der Ältere ließ den Westflügel errichten.
 Magnus Brahe, Sohn des Vorigen, ließ den Südflügel errichten, der mit seinen Sälen und anderen Gemächern den stattlichsten Teil des Schlosses ausmachte.
 Per Brahe der Jüngere ließ einen Nordflügel für die Dienerschaft hinzufügen. In seiner Zeit wurde auch ein Hafen angelegt. Das Schloss war von sechs Türmen mit vergoldeten Spitzen bekrönt. Inventare aus seiner Zeit belegen eine umfangreiche Bibliothek und eine Rüstkammer mit Waffen für 800 Mann. Die Wälle waren mit Kanonen bestückt. Eine kleine Armee von 200 Mann war in Visingsborg stationiert. Außerdem ließ Per Brahe der Jüngere Brahehus als Witwensitz für seine Ehefrau errichten. Er gründete zudem gegen den Widerstand der Kirche eine Schule auf Visingsö, die in der Kirche von Kumlaby eingerichtet wurde.

Weblinks

Bauwerk in der Gemeinde Jönköping
Geographie (Gemeinde Jönköping)
Geschichte Schwedens in der Frühen Neuzeit
Schloss in Schweden
Ruine in Schweden
Visingsborg

Visingsborg


Trooper is a Canadian rock band formed by vocalist Ra McGuire and guitarist Brian Smith in 1975. The group is best known for its hits "Raise a Little Hell", "We're Here for a Good Time (Not a Long Time)", "The Boys in the Bright White Sports Car", "General Hand Grenade", "3 Dressed Up as a 9", "Janine", "Two for the Show", "Oh, Pretty Lady" and "Santa Maria".

History

Winter's Green, Applejack, and the 1970s
In 1967, Ra McGuire and Brian Smith played in a band called Winter's Green, which recorded two songs, "Are You a Monkey" and "Jump in the River Blues", on the Rumble Records Label. "Are You a Monkey" later appeared on a rock collection: 1983's "The History of Vancouver Rock and Roll, Vol. 3".

In the early seventies, Winter's Green changed their name to Applejack and added drummer Tommy Stewart and bassist Harry Kalensky to their line-up. Applejack became a very popular band in the Vancouver area, and began touring extensively in British Columbia. The band played a few original tunes such as "Raise a Little Hell" and "Oh, Pretty Lady", as well as Top 40 songs by artists such as Neil Young and Chicago.

After hearing Applejack perform, Randy Bachman of Bachman–Turner Overdrive and The Guess Who signed the band to his "Legend" label. The band changed their name to Trooper, and Bachman produced the band's self-titled debut album, Trooper, which contained the Canadian hits "Baby Woncha Please Come Home" and "General Hand Grenade". Managed by Sam Feldman, Trooper began touring extensively in both Canada and the United States.

After moving from Legend Records to MCA Records, Trooper added Frank Ludwig on keyboards. Their 1975 debut album was followed by Two for the Show in 1976, which was certified Gold in Canada. The album contained the hits "Two for the Show", and "Santa Maria". The latter of the two hits was inspired from a trip by boat to Tugwell Island, near Prince Rupert, British Columbia.

Bassist Harry Kalensky was replaced by Doni Underhill before the recording of Trooper's third studio album. Knock 'Em Dead Kid, was released in 1977 and became the group's first Canadian Platinum record. This album contained the hits "We're Here for a Good Time (Not a Long Time)", and "Oh, Pretty Lady".

In 1978, Thick as Thieves went double-platinum and featured the group's only successful U.S. single, "Raise A Little Hell". This album also contained the hits "Round, Round We Go" and "The Moment That It Takes", both of which were sung by keyboardist Frank Ludwig.

The band's 1979 album, Hot Shots, broke all records for Canadian sales of a Canadian album, reaching Quadruple-Platinum status. Hot Shots was a greatest hits album containing remixes of all of the most popular songs from Trooper's first four studio albums. "The Boys in the Bright White Sports Car" (originally released on Two for the Show in 1976), became a hit single upon the release of Hot Shots.

Trooper's fifth studio album, Flying Colors, was released in 1979, and contained the hits "Three Dressed Up as a Nine", and the band's highest-charting single to date, "Janine", which pushed the album to attain Double-Platinum status.

1980s
In April 1980, Trooper was honoured with a Juno Award for "Group of the Year". Two of their albums (Hot Shots and Flying Colors, both released in 1979) were also nominated that year for "Album of the Year".

In 1980, Trooper severed their artist–producer relationship with Randy Bachman.

Also in 1980, Frank Ludwig was replaced by Rob Deans, who performed on the next two albums: Trooper's self-produced seventh album Untitled, released in October 1980, and Money Talks which was released in 1982 and produced by Heart producer Mike Flicker and released on the RCA Label.

In 1986, Trooper was without a permanent keyboardist, and Frank Ludwig re-joined the band as a temporary replacement on their summer tour.

The Last of the Gypsies was released in 1989 on the band's self-owned Great Pacific Records label and distributed by Warner Music Canada. This was Trooper's first studio album in six years, and was certified Canadian Gold. It appeared on the RPM Top 100 Albums chart that year. It contained the hits "Boy With the Beat", and "The Best Way (to Hold A Man)".

1990s
Ten, released in 1991, contained the regional hit "American Dream", and was the group's tenth studio album.
Drummer John Stoltz played with the band from 1990 to 1995, when Lance Chalmers took his place and played with the band for eight years. In 1995, Gogo replaced Blaine Smith, becoming Trooper's keyboardist and in 1996, bassist Scott Brown joined the band. Both Gogo and Brown continue to tour and perform with Trooper today.

In 1998, Trooper guest starred on This Hour Has 22 Minutes New Year's Special. Their songs were also played in numerous episodes of 22 Minutes throughout the 8th season (2000–01).

At the 1999 SOCAN Awards, Trooper received SOCAN Classic Awards for "We're Here for a Good Time" and "Santa Maria", presented for songs that have received over 100,000 documented radio plays, becoming deeply embedded in the fabric of Canadian radio and culture. Ra McGuire also received a Classic Award for the Trooper hit "Two for the Show".

2000s
In 2001, Shot Spots, a punk tribute to Trooper, was released on Visionary Records. It contains 30 Trooper songs performed by 30 Canadian punk bands (D.O.A., SNFU, Dirty Bird, Dayglo Abortions and others) and an introduction by Canadian comedian Rick Mercer. As detailed in a four-page 2004 photo essay by Todd Korol in Maclean's Magazine and a two-page 2005 story in The Globe and Mail by Peter Cheney, Trooper is still very active and popular as a touring band, performing as many as 100 shows a year across Canada.

Trooper received a fourth SOCAN Classic Award in 2005, for "Oh, Pretty Lady."

In April 2006, Trooper singer and songwriter, Ra McGuire, released his first book, published by Insomniac Press, Here For a Good Time – On the Road With Trooper, Canada's Legendary Rock Band.

In Fall 2006, drummer Clayton Hill joined the band, and continues to tour and perform with Trooper today.

2010 onwards
2010 saw Trooper celebrating their 35th Anniversary – starting with their performance at the 2010 Vancouver Winter Olympics Victory Ceremony on February 21, which was broadcast across Canada and the world on networks such as CTV and MuchMusic, and ending with their performance on November 28 at Commonwealth Stadium in Edmonton for the 98th Grey Cup, with shows throughout the year and coast to coast, many which broke attendance records.

Trooper's first official compilation album Hits From 10 Albums was released on July 1, 2010. The totally updated and re-mastered collection featured songs spanning the entirety of their recording career. John Kereiff of Gonzo Magazine called it "THE summer album of 2010." Universal Music's official Press Release named Trooper as "one of Canada's top five selling bands of all time".

On August 11, 2010, the members of Trooper enjoyed a private tour of the Gatineau Preservation Centre to see where Library and Archives Canada houses its collected Trooper archives. The Trooper archives consist of 401 photographs and a stack of textual records such as financial records, which McGuire and Smith donated in 2004, hoping to provide some insight to the Canadian music industry of the '70s and '80s. McGuire, "now 60, bald, and bespectacled" had a chance to laugh when he read aloud from an old Toronto Sun clipping among the collection which described McGuire as "a new teen idol." The band later made another donation to the archive, including some of their early demo recordings, lyrics sheets, and master tapes.

The band has also donated the massive 32-foot sign bearing Trooper's logo, complete with strobe-lit stars once used to illuminate their shows, to the Canadian Museum of Civilization.

Trooper's visit to the archive was covered by almost every major newspaper in Canada.

In 2012, Ra McGuire and Brian Smith were presented with the SOCAN National Achievement Award, which is presented to members who have had outstanding success, predominantly in the Canadian music industry, over the span of their career. They also received three SOCAN Classic Awards for "Raise a Little Hell", "General Hand Grenade", and "Janine".

In November 2019, Brian Smith was presented with the Fraser Valley Music Lifetime Achievement Award.

2021

In November 2021, founding members Ra McGuire and Brian Smith announced their retirement. With Smith and McGuire's encouragement and blessing, Trooper continues to perform with Gogo, Scott Brown, and Clayton Hill, the longest running members of the band. Longtime Trooper guitar tech Steve Crane takes the lead guitar position, and well-known west coast singer David Steele performs lead vocals.

2023

On May 18, 2023 at the National Music Centre in Calgary, Alberta, Trooper was inducted into the Canadian Music Hall of Fame. Trooper was also inducted into Canada's Walk of Fame at the Rock of Fame event on September 28, 2023 at Massey Hall, Toronto.

Members

Current members
 Gogo – keyboards, harmonica, acoustic guitar  (1995–present)
 Scott Brown – bass (1996–present)
 Clayton Hill – drums (2006–present)
 Steve Crane – guitar (2021–present)
 David Steele – vocals (2021–present)

Former members
 Ra McGuire – vocals, harmonica, acoustic guitar (founding member)
 Brian Smith – guitar (founding member)
 Tommy Stewart – drums
 Harry Kalensky – bass
 Frank Ludwig – keyboards
 Doni Underhill – bass
 Rob Deans – keyboards
 Marc LaFrance – drums
 Ronnie Baran – drums
 John Dryden – bass
 Richard Sera – keyboards
 Aaron Anderson – drums
 Blaine Smith – keyboards
 Larry Church – bass
 Mike Schmidt – drums
 John Stoltz – drums
 Tony Ferraro – drums
 Timothy B. Hewitt – bass
 Lance Chalmers – drums
 Frankie Baker – drums

Discography

Studio albums

Compilation albums
At least one unauthorized compilation album has been released featuring Trooper's hits. Trooper's second official compilation album was released on July 1, 2010, celebrating the band's 35th anniversary.

Singles

See also

 Canadian rock
 Music of Canada
 Music of Vancouver
 :Category:Canadian rock music groups
 List of Canadian musicians
 List of bands from Canada
 List of bands from British Columbia

References

External links

Bio at CanadianBands.com
 Article at thecanadianencyclopedia.ca

1975 establishments in British Columbia
Canadian hard rock musical groups
Juno Award for Group of the Year winners
Musical groups established in 1975
Musical groups from Vancouver

Trooper (band)


La route départementale 500, ou RD 500, ou D500, est située :
 en Haute-Garonne, elle correspond à la voie verte du canal du Midi ;
 en Haute-Loire, elle correspond à l'ancienne route nationale 500 ;
 dans le Bas-Rhin, la départementale 500 est une voie rapide reliant Niedernai à Dorlisheim.

Voir aussi
 Réseau routier départemental de France

500

Route départementale 500


In der Mathematik ist die Supremumseigenschaft eine fundamentale Eigenschaft der reellen Zahlen, genauer ihrer Anordnung, und bestimmter anderer geordneter Mengen. Die Eigenschaft besagt, dass jede nichtleere und nach oben beschränkte Menge reeller Zahlen eine kleinste obere Schranke, ein Supremum, besitzt.

Die Supremumseigenschaft ist eine Form des Vollständigkeitsaxioms für die reellen Zahlen und wird manchmal als Dedekind-Vollständigkeit bezeichnet. Sie kann verwendet werden, um viele grundlegende Resultate der reellen Analysis zu zeigen, etwa den Zwischenwertsatz, den Satz von Bolzano-Weierstraß, den Extremwertsatz oder den Satz von Heine-Borel. Für die synthetische Konstruktion der reellen Zahlen wird sie üblicherweise als Axiom vorausgesetzt. Mit der Konstruktion der reellen Zahlen mittels des Dedekindschen Schnittes ist sie ebenso eng verbunden.

In der Ordnungstheorie kann die Supremumseigenschaft zu einem Vollständigkeitsbegriff für jede partiell geordnete Menge verallgemeinert werden. Eine dichte, total geordnete Menge, welche die Supremumseigenschaft erfüllt, nennt man lineares Kontinuum.

Formale Definition

Definition für reelle Zahlen
Sei  eine nichtleere Menge reeller Zahlen.
 Eine reelle Zahl  heißt obere Schranke für , wenn  für alle .
 Eine reelle Zahl  ist die kleinste obere Schranke (oder das Supremum) für , wenn  eine obere Schranke für  ist und  für jede obere Schranke  von .
Die Supremumseigenschaft besagt, dass jede nichtleere Menge reeller Zahlen, die nach oben beschränkt ist, eine kleinste obere Schranke besitzen muss.

Verallgemeinerung auf geordnete Mengen
Man kann für jede Teilmenge einer partiell geordneten Menge  eine obere Schranke und eine kleinste obere Schranke definieren, wenn man "reelle Zahl" gegen "Element von " ersetzt. In diesem Fall sagt man,  habe die Supremumseigenschaft, wenn jede nach oben beschränkte nichtleere Teilmenge von  eine kleinste obere Schranke hat.

Beispielsweise erfüllt die Menge  der rationalen Zahlen die Supremumseigenschaft nicht, wenn man die übliche Ordnung der rationalen Zahlen voraussetzt. So hat die Menge

eine obere Schranke in , jedoch keine kleinste obere Schranke in , denn die Quadratwurzel von zwei ist irrational. Die Konstruktion der reellen Zahlen mittels des Dedekindschen Schnittes nutzt diese Tatsache, indem die irrationalen Zahlen als die Suprema bestimmter Teilmengen der rationalen Zahlen definiert werden.

Analysis
Ordnungstheorie

Supremumseigenschaft


لا انطباقية , في علم الهندسة، هو مصطلح يشير إلى الشكل الذي لا يتطابق مع تماثله المرآوي، أو على وجه التحديد، إذا لم يمكن أن يتطابق مع صورته المماثلة عن طريق عملية الدوران والانزلاق فقط.

على أي حال التطابق وغير تطابق بين الأشكال المستوية، يمكن إيجادها عن طريق التماثل. ينبغي أن يكون هناك 3 عناصر: المحور والمركز ونقطتين متماثلتين أو خطين متماثلين.

مراجع

طوبولوجيا
عدم التناظر المرآتي
متعددات السطوح
نظرية العقد
هندسة وصفية

لا انطباقية


Kasap Havası, Türkiye'de geniş çapta bilinen ve Marmara Bölgesi'nde, özellikle de Trakya Bölgesi'nde yaygın olarak oynanan bir halk oyundur. Benzer danslar Ukrayna'da Arkan, Romanya'da Arcan, İsrail'de Hora, Orta Doğu'da Dabke, Bulgaristan'da Kasapsko Horo, Sırbistan'da Kasapsko Kolo, Makedonya'da Lesnoto ve Ermenistan'da Soorch Bar'dır. Türkiye'de oynanan ve en bilinen kasap havası Yunanca adı Ehe geia panagia (Έχε γεια Παναγιά) adlı oyundur.

2/4'lük hızlı ve 4/4'lük yavaş ritimlerle şekillenen Uzzal Makamı oyun havalarından yola çıkarak bulunan kasap havası isminin, zamanında İstanbul'da yaşayan Arnavut kasaplarına dayandığı halk arasında yaygın bir inanıştır. Çeşitli kaynaklarda Bizans dönemi İstanbul'unda Makellarikos Horos adı ile oynandığı söylenmekte ise de, bu konuda kesinleşmiş herhangi bir bilgi yoktur.

Kasap havasının Ağır kasap, hızlı kasap ve Sırp kasabı gibi farklı türleri bulunmaktadır. Ağır kasap Yunanistan'da Sirtaki'nin atası olarak kabul edilmektedir.

Dış bağlantılar
 Kasap
 Arabacı(Karotsieris)

Halk dansları

Kasap havası


{{infobox biographie2|légende=Catherine Hickland dans Huit, ça suffit ! en 1979.}}Catherine Hickland''', née le 11 février 1956, est une actrice américaine de cinéma, de théâtre et de télévision, ainsi qu'une chanteuse, auteure, PDG d'une société de cosmétiques. Elle a commencé sa carrière à la télévision en 1978, apparaissant dans des rôles d'invité sur plusieurs séries avant de jouer un rôle récurrent dans la série Texas de 1980 à 1981. Elle a également eu des seconds rôles dans la comédie Le dernier couple marié en Amérique (1980) et les films d'horreur Ghost Town (1988) et Witchery (1988).

En 1995, Hickland est apparu dans le rôle de Fantine dans une production de Broadway Les Misérables . De 1998 à 2008, elle est apparue dans le feuilleton américain One Life to Live, interprétant le personnage de Lindsay Rappaport. Elle reprend ce rôle en 2009 et 2012. Hickland est également la PDG de Cat Cosmetics, sa propre ligne de cosmétiques qu'elle a lancée en 2001.

 Jeunesse
Hickland est née et a grandi à Fort Lauderdale en Floride. Son père, Arthur Hickland, était dentiste et sa mère, Mary Hickland, était céramiste dentaire. Elle a un frère et une sœur. Hickland est diplômé du lycée de  Fort Lauderdale en 1974. Elle s'est inscrite à la Florida Atlantic University, mais a abandonné après deux ans pour occuper un poste d'hôtesse de l'air pour National Airlines. Au bout de six mois, elle réalise une publicité pour la compagnie aérienne et part pour Los Angeles pour étudier le théâtre.

 Carrière
Hickland a joué dans un certain nombre de séries télévisées. Son premier rôle majeur était dans Texas en tant que Dr. Courtney Marshall de 1980 à 1981, suivi du rôle de Julie Clegg McCandless sur Capitol de 1984 à 1987 et du double rôle de Jenny Diamond de 1985 à 1986 .

Alors qu'elle était fiancée à son futur mari David Hasselhoff, elle a joué un rôle dans sa série Knight Rider dans le rôle de Stephanie "Stevie" Mason, qui, dans l'histoire, était fiancée à Michael Knight (le personnage de Hasselhoff). Elle est apparue dans trois épisodes : « White Bird » (4 mars 1983), « Let It Be Me » (13 mai 1984) et « The Scent of Roses » (3 janvier 1986). En 1985, Hickland est apparue dans 15 épisodes du jeu télévisé Body Language . Elle apparaît également sur le premier album de David Hasselhoff Night Rocker, chantant sur « Our First Night Together » et « Let It Be Me ».

En 1987, elle remplace Katherine Kelly Lang dans le rôle de Brooke Logan dans la série The Bold and the Beautiful, alors que Lang était malade. Elle a également joué Tess Wilder dans Loving (1993-1995) et The City (1995-1997). De 1998 à 2009, Hickland a interprété Lindsay Rappaport dans One Life to Live, reprenant son rôle vers la fin de la série en 2011.

Hickland apparaît en tant qu'invité de marque dans de nombreuses séries télévisées, dont CHiPs (1983), Airwolf (1985) et Law & Order et Law & Order: Criminal Intent (2001-2005).

Hickland est également apparu à Broadway dans la comédie musicale Les Misérables dans le rôle de Fantine en 1995. Elle a également joué en direct, chantant avec l'Orchestre Symphonique National de Lyon à Lyon en 1995. En 2001 elle sort un CD de musique, Sincerely Broadway et la même année elle créer une ligne de cosmétiques, Cat Cosmetics, dont elle est le PDG. Elle a également écrit une chronique sur les cosmétiques et les soins de la peau pour Soap Opera Digest.

Le premier livre de Hickland, The 30 Day Heartbreak Cure - A Guide to Getting Over Him and Back There One Month From Today, est publié en décembre 2008 par Simon & Schuster. Son deuxième livre, sorti en décembre 2014, s'intitule Cat & Fern's Excellent God Adventure: Daily Inspirations for 365 Days of Heaven On Earth, écrit avec Fern Underwood et Lindsay Harrison.

Depuis 2008, Hickland exerce en tant qu'hypnotiseur.

 Vie privée
Hickland se marie avec Richard Ernest Knowlton le 10 octobre 1981, à Fort Lauderdale en Floride. Ils divorcent quelques années plus tard. Du 24 mars 1984 au  mars 1989, elle était mariée à David Hasselhoff. Le 27 juin 1992, Hickland a épousé la star de All My Children'' , Michael E. Knight, avec qui elle a vécu à New York jusqu'à leur divorce en 2006. Après la fin de ce mariage, Hickland a épousé le producteur Todd Fisher le 22 décembre 2012. Le couple a une maison à Las Vegas et un ranch en Californie.

Hickland s'identifie comme chrétienne.

Filmographie

Film

Télévision

Scène

Notes et références

Liens externes

Étudiant de la Florida Atlantic University
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de théâtre
Actrice américaine de cinéma
Chanteuse américaine du XXe siècle
Naissance en février 1956

Catherine Hickland


Savaş veya harp; ülkeler, hükûmetler, bloklar ya da bir ülke içerisindeki toplumlar, isyancılar veya milisler gibi büyük gruplar arasında gerçekleşen silahlı çatışma.

Savaşlar genellikle dini, millî, siyasi ve ekonomik amaçlara ulaşmak için gerçekleştirilir. Kullanılan silahlara, amaçlara, taraflara ve gerçekleştiği yerlere göre farklı şekillerde adlandırılır: nükleer savaş, soğuk savaş, iç savaş, dini savaş (cihad, haçlı seferi), dünya savaşı, gerilla savaşı ve biyolojik savaş gibi.

Savaşın tanımlanması
Günümüzde savaşlar Birleşmiş Milletler tarafından bazı temellere ve kurallara dayandırılmıştır. Geçmişte yapılan savaşların aksine günümüzdeki savaşlarda özellikle sivillerin öldürülmesini engellemek, ülke ya da kitleleri yok etmektense onları güçsüz bırakmak güdülmektedir. Ancak buna rağmen günümüzde de trajediler yaşanmaya devam etmektedir. Örneğin, 1990'lı yıllarda Kuzey Afrika'da çıkan iç savaşlarda ve kabile savaşlarında 1 milyonun üzerinde insan ölmüştür. 2003 yılında başlayan Irak Savaşı'nda çok sayıda asker ve sivil ölmüştür.

Uluslararası hukukta silahlı direniş hareketleri başlatmış olduğu savaşın kabul edilebilirliği ve yasallığı üzerine, en az 1899'dan günümüze kadar, savaş hukukunun bir dizi uluslararası antlaşma düzeyde belirlenmesi yoluyla ilk büyük girişim gerçekleştiğinden bu yana savaşın direniş hareketi olarak kapsanması konusunda anlaşmazlık yaşanmaktadır. Yakın tarihte, 12 Ağustos 1949 tarihli Cenevre Sözleşmeleri'ne 1977 yılında eklenen I. Protokol olarak anılan "Uluslararası Silahlı Çatışmaların Kurbanlarının Korunması ile İlgili Protokol"; 1. ve 4. maddede silahlı çatışmalara atıfta bulunarak "... insanların sömürgecilik hakimiyeti, yabancı işgal kuvveti ve ırkçı rejimlere karşı" savaşın yapılabileceğini öngörür. Ancak tüm bu ayrımlar politik birer yargıdır, iktidarların uygulamalarından öte uluslararası hukuk da bu konuda net bir ayrım yapmamakta ve en ciddi insan hakları ihlallerine karşı bile örgütlü bir direniş hakkı tanımlamamaktadır. Zira bu durum soykırım ve devlet terörü gibi suçlara karşı savaş hakkını engellemekte, insanlığa karşı suçlar ve büyük çapta savaş suçlarına karşı mücadeleyi zayıflatmaktadır.

Türleri
Savaşlar farklı açılardan ayrı biçimlerde türlerine ayrılmıştır.

 Akustik savaş
 Amfibik harekât
 Asimetrik savaş
 Bağımsızlık savaşı
 Barutlu silahlarla savaş
 Biyolojik savaş
 Deniz savaşı
 Din savaşı
 Dördüncü nesil savaş
 Düzensiz savaş
 Ekonomik savaş
 Etnik çatışma
 Gayrinizami harp
 Gerilla savaşı
 Halk savaşı
 Hava savaşı
 Hegemonik savaş
 İç savaş
 İsyan
 İşgal
 Kara savaşı
 Kimyasal savaş
 Konvansiyonel savaş
 Kuşatma
 Partizan (silahlı kuvvetler)
 Psikolojik savaş
 Saldırı savaşı
 Savunma savaşı
 Soğuk hava savaşı
 Sosyolojik savaş
 Sömürge savaşı
 Ticaret savaşı
 Topyekûn savaş
 Vekâlet savaşı
 Yıpratma savaşı
 Zırhlı savaş

Savaş ilanı

Savaş ilanı, bir devlet ya da milletin diğerine karşı savaşı öngören irade beyanını gösteren resmî bir eylemdir. Bu ilan, iki veya daha fazla devlet arasında savaş hali yaratmak için ulusal bir hükûmetin yetkili organı veya yetkili kişisi tarafından irade beyanını sunan bir konuşma eylemi veya bir belgenin imzalanması sonucu tamamlanabilir.

Savaşan taraf statüsü

Savaşan taraf, uluslararası hukukta, iki veya daha fazla (genellikle) egemen devletin, bir savaşa girme durumunu göstermek için kullanılan bir terimdir. Savaşlar, 51. maddesi uyarınca (Birleşik Krallık'ın Falkland Savaşı'nın başlangıcından (1982) önce yaptığı gibi) Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın veya Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararının himayesinde (Körfez Savaşı için yasal yetki veren 678 sayılı Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Çözümü gibi) kendiliğinden savunma hakkını ihlal eden bir çatışmaya karşı bir veya birden çok tarafla çatışarak gerçekleşir.

İç silahlı çatışma durumunda, bu çatışmanın tarafı olan devlet dışı aktörlerin hukuki açıdan değerlendirilmesi, o silahlı çatışmaya uygulanacak uluslararası hukuk kurallarını da belirlemektedir. Zira tarafların ve aynı zamanda çatışmanın niteliğine göre iç silahlı çatışmanın gerçekleşmesi olasılığı olduğu gibi, iç silahlı çatışmanın uluslararası nitelik kazanması olasılığı da bulunmaktadır. Başkaldırı, iç silahlı çatışmaların başlangıç aşaması olarak değerlendirilir. Başkaldıran gruplara asi ya da savaşan taraf statüleri tanınabilir. Savaşan statüsünün tanınması, iç silahlı çatışmaların uluslararasılaşması sonucunu doğuran aşama olarak değerlendirilebilir. Başkaldırı, tek başına uluslararası silahlı çatışmalara uygulanan insancıl hukuk kurallarının uygulanması için yeterli bir durum değildir. Hatta yalnız iç silahlı çatışmalara ilişkin düzenlemelerin uygulanması bile, bu grupların gerçekleştirdikleri eylemin belirli bir eşiği geçmesine bağlıdır.

Kendilerini, bir iç silahlı çatışmanın taraflarına nazaran daha özel konumda gören ulusal bağımsızlık hareketleri, uluslararası hukuk bakımından da farklı değerlendirilirler. Bu tür gruplarla savaşan taraf ve asiler arasındaki fark, belirli bir bölgede ülkesel kontrol sağlamasalar ya da statüleri tanınmasa da, uluslararası taleplerde bulunma ve yükümlülükler üstlenme açısından ortaya çıkar. Yani Cenevre Sözleşmelerinin ilgili Ek I. Protokol 1. maddesinin uygulanabilmesi için ulusal bağımsızlık hareketlerinin resmen tanınması gerekir. Bununla beraber tanıma olmaksızın bu tür hareketlerin, olağan bir iç silahlı çatışma olarak adlandırılması durumunda nasıl bir hukuki sonuç getireceği açık değildir. Dolayısıyla uluslararası düzeyde tanıma işlemleri, her ne kadar resmî  bir ön koşul olmasa bile, uygulamada fiilen bir gereklilik olarak kabul edilir.

Savaş suçu

Savaş suçu, askerî veya sivil, kişi veya kişilerin, savaş kanunları ihlâli için uluslararası ceza hukuku çerçevesinde cezalandırılabileceği suçtur. Bunlar özellikle, sivil halkın öldürülmesi, kötü muameleye tabi tutulması veya zorla çalıştırılması, savaş esirlerinin öldürülmesi ya da kötü muameleye tabi tutulması, rehinelerin öldürülmesi, kamu ve özel kişilerin mallarının yağmalanması, gereksiz yere şehirlerin yakılıp yıkılması gibi eylemleri kapsamaktadır.

Devletler arası çatışmalarda savaş kanunlarının her ihlâli bir savaş suçu sayılmaktadır, ama devlet içi çatışmalarda yer alan ihlâller savaş suçu sayılmayabilir.

Savaş ekonomisi

Devletler ekonomik pozisyonlarını savaş zamanında canlı tutmak ve kriz yaşamamak için savaş ekonomisi kapsamında, üretim, paylaşım ve tasarruf üzerinde çeşitli düzenlemelere gitmekte ve döneme özel önlemler almaktadırlar.

Tarih

İnsanlık tarihi boyunca çatışma kategorisine girmiş birçok olay gerçekleşmiştir. Bunlar iki kabile arasındaki küçük çaplı dövüşmelerden, düzenli ordular arasında geçen ve yeryüzündeki insan nüfusunun çoğunluğunu etkileyen dünya savaşlarına kadar sıralanırlar.

Tarihteki en çok kayıp getiren savaşlar

Tarihteki en ölümcül savaş, toplam kümülatif ölüm sayısı bakımından, 1939'dan 1945'e kadar, 60-85 milyon ölüm ile II. Dünya Savaşı olmuştur. Ardından da 60 milyon civarındaki ölüm sayısı ile Moğol istilaları gelmektedir.

Ateşkes
Ateşkes, savaşın ve çatışmaların geçici bir süreliğine durdurulmasına denir. Savaşan, çarpışan iki düşmanın, yaralılarını, ölülerini kaldırmak ya da barış sağlayıcı görüşmelerde vb. bulunmak üzere anlaşarak, çarpışmaları durdurmasıdır. Eş anlamlısı bırakışma, mütareke olarak da bilinir. Süresi bitince çarpışmalar tekrar başlayacağı gibi her an bu anlaşmanın bozulabilmesi de mümkündür.

Barış
Barış genel anlamda düşmanlığın zıddı olan politik duruma verilen isimdir. Devletler arası diplomasilerde birbirlerine göre durumlarının düşmanlık sıfatıyla tanımlanmadığı durumlarda bu terim kullanılır.Bu durumun oluştuğu taraflar müttefik devletler olarak adlandırılır.
Sembolü güvercin kuşu olarak bilinir. Çeşitli resim yarışması konularına çok dahil olmuş bir konu olmakla birlikte geniş kapsamlı olduğu da söylenir.

Özel askerî ve güvenlik şirketleri

Özel askerî  şirketler, silahlı veya silahsız mücadelelerde, muharebe destek, güvenlik veya güvenlik danışmanlık hizmetleri veren kâr amaçlı kurumlardır. Bu şirketlerin bir kısmı "özel sektör silah sanayi" içinde de yer almaktadırlar.

Ayrıca bakınız

 Din savaşları
 Casus belli

Kaynakça

Silahlanma
Uyuşmazlık çözümleme
Etik
Şiddet
Çatışmalar

Savaş


An Pholidota nervosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Pholidota nervosa in nahilalakip ha genus nga Pholidota, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pholidota (Orchidaceae)

Pholidota nervosa


(159164) La Cañada, denumire internațională (159164) La Canada, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
159164 La Cañada este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la La Cañada de Juan Lacruz. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 12,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 159001-160000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

159164 La Cañada


Arcos de la Frontera, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz İli'nin, Sierra de Cádiz İlçesi'ne bağlı 19 belediyeden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Arcos de la Frontera belediyesinin nüfusu 28.369 kişidir.

Cádiz belediyeleri
Beyaz köyler rotası
Sierra de Cádiz İlçesi'nin belediyeleri

Arcos de la Frontera


Siva aseksualnost ili siva seksualnost spektar je između aseksualnosti i seksualnosti. Pojedinci koji se identificiraju sa sivom aseksualnošću nazivaju se sivo-A. Unutar ovog spektra nalaze se pojmovi poput demiseksualni, poluseksualni, aseksualni i seksualni.

Pojava internetskih zajednica, poput Mreže za aseksualnu vidljivost i obrazovanje (AVEN), dala je ovim ljudima mjesto za razgovor o njihovoj orijentaciji.

Definicije

Općenito
Siva aseksualnost smatra se sivim područjem između aseksualnosti i seksualnosti, u kojem osoba može seksualnu privlačnost doživjeti samo povremeno. Izraz demiseksualnost skovao je 2008. godine Mreža za aseksualnu vidljivost i obrazovanje (AVEN). Prefiks "demi" potječe od latinskog dimidium što znači "podijeljen na pola". Izraz demiseksualac dolazi od koncepta koji se opisuje kao "na pola puta" između seksualnog i aseksualnog.

Pojam sivo-A obuhvaća niz identiteta pod kišobranom aseksualnosti ili na aseksualnom spektru, uključujući demiseksualnost. Ostali pojmovi u ovom spektru uključuju poluseksualni, aseksualni i seksualni.  Spektar sive A obično uključuje osobe koje vrlo rijetko imaju seksualnu privlačnost; oni to doživljavaju samo pod određenim okolnostima. Sari Locker, edukatorica seksualnosti na Teachers Collegeu sa Sveučilišta Columbia, tvrdila je tijekom intervjua s Micom da sivi aseksualci "osjećaju da su u sivoj zoni između aseksualnosti i tipičnijih seksualnih interesa". Pojedinac koji identificira sivu A može imati bilo kakvu romantičnu orijentaciju, jer seksualni i romantični identitet nisu nužno povezani.

Demiseksualnost

Demiseksualna osoba ne doživljava seksualnu privlačnost dok ne stvori jaku emocionalnu vezu s budućim partnerom. Definicija "emocionalne veze" razlikuje se od osobe do osobe. Demiseksualci mogu imati bilo koju romantičnu orijentaciju. Ljudi u zajednicama aseksualnog spektra često mijenjaju etikete tijekom svog života, a fluidnost u orijentaciji i identitetu uobičajen je stav.

Demiseksualnost, kao komponenta aseksualnog spektra, uključuje uključivanje u queer aktivističke zajednice kao što su GLAAD i The Trevor Project, a i sama ima finije podjele.

Demiseksualnost je česta tema romantičnih romana koja se naziva obaveznom demiseksualnošću. Unutar fiktivne proze, paradigma seksa koji je istinski ugodan samo kad su partneri zaljubljeni osobina je koja se stereotipno češće povezuje sa ženskim likovima. Intimnost veze također omogućuje ekskluzivnost.

Zajednica
Internetske zajednice, poput Mreže za aseksualnu vidljivost i obrazovanje (AVEN), kao i web stranice za bloganje kao što je Tumblr, dale su načine sivim As da nađu prihvaćanje u svojim zajednicama. Iako se primjećuje da te osobe imaju različita iskustva u seksualnoj privlačnosti, pojedinci u zajednici dijele svoju identifikaciju unutar spektra. Crna, siva, bijela i ljubičasta zastava obično se koriste za iskazivanje ponosa prema nespolnoj zajednici. Siva traka predstavlja područje sive seksualnosti unutar zajednice.

Istraživanje
Aseksualnost je općenito relativno nova za akademska istraživanja i javni diskurs.

Izvori

Bibliografija

Vanjske poveznice
 The Asexual Visibility & Education Network
 Demisexuality Resource Center

Seksualnost

Siva aseksualnost


Der Liebeswunsch ist ein Filmdrama aus dem Jahr 2006, das auf dem gleichnamigen im Jahr 2000 erschienenen Roman von Dieter Wellershoff basiert.

Handlung
Im Mittelpunkt der Handlung stehen vier Personen: Die Studentin Anja; ihr Ehemann, der Richter Leonhard; seine frühere Ehefrau, die Ärztin Marlene; und sein bester Freund, der Arzt Jan, der gleichzeitig Marlenes neuer Ehemann ist. Anja und Leonhard lernen sich im Haus von Marlene und Jan kennen, heiraten kurz darauf und bekommen einen Sohn, Daniel. Anjas Wunsch nach Liebe wird in der Beziehung jedoch nicht erfüllt. Als sie einmal nicht aufpasst, verbrüht sich Daniel und wird ins Krankenhaus eingeliefert. In der Folgezeit trinkt Anja vermehrt Alkohol und beginnt eine Affäre mit Jan. Als Marlene und Leonhard dahinterkommen, reicht Leonhard die Scheidung ein. Nach einer Alkoholvergiftung macht Anja eine Entziehungskur. Während eines Ausflugs der Therapiegruppe stürzt sich Anja aus dem Fenster und stirbt.

Hintergrund
Der Film wurde in Köln, Cuxhaven, Hamburg und Venedig gedreht. Für den Dreh stand ein Budget von etwa drei Millionen Euro zur Verfügung. Er wurde am 8. Oktober 2006 auf dem Filmfest Hamburg uraufgeführt. Am 27. Dezember 2006 wurde er in Österreich zum ersten Mal im Fernsehen ausgestrahlt und am 19. April 2007 kam er in die deutschen Kinos.

Rezeption
Kino.de lobt den Film für "starke Darsteller" und ein "fabelhaftes Ensemble". Andreas R. Becker von Filmstarts.de beklagt dagegen, dass die Literaturvorlage nur unzulänglich umgesetzt und die Dialoge künstlich seien und der Film darum langweile, lobt jedoch die schauspielerische Leistung von Barbara Auer. Peter Luley vom Spiegel hält die Viererkonstellation für künstlich und spricht ähnlich wie Andreas R. Becker von "pseudophilosophisch verquasten Dialogen". Den Reiz des Films sieht er in der "exzellenten" schauspielerischen Leistung von Jessica Schwarz und "eindrücklichen Bildern".  FAZ-Rezensent Jochen Hieber schreibt über den Film: "Die Kamera von Theo Bierkens lässt das wahlverwandtschaftliche Beziehungsquartett in edlen Innenräumen mit- und gegeneinander agieren, stellt die Figuren in kühle Stadtpanoramen und verlorene Landschaften. Auch wenn es auf der Tonspur zu viel Cello gibt, ist "Der Liebeswunsch" ein durchaus passabler Film. Den Roman aber verkleinert er."

Auszeichnungen
Deutscher Filmpreis 2007
 Nominierung in der Kategorie Bester Schnitt für Hansjörg Weißbrich
 Nominierung in der Kategorie Beste darstellerische Leistung – weibliche Nebenrolle für Barbara Auer

Undine Award 2007
 Undine Award in der Kategorie Beste jugendliche Charakterdarstellerin in einem Kinospielfilm für Jessica Schwarz

Schnitt-Preis 2007
 Schnitt-Preis in der Kategorie Spielfilm für Hansjörg Weißbrich

Deutscher Kamerapreis 2007
 Deutscher Kamerapreis in der Kategorie Kamera Kinospielfilm für Theo Bierkens

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2006
Deutscher Film
Filmdrama
Literaturverfilmung

Der Liebeswunsch


Le Silk Road Strategy Act est une loi des États-Unis d'Amérique, passée en 1999, qui autorise le gouvernement américain à soutenir les pays du « corridor est-ouest » qui leur sont favorables. Elle amende le Foreign Assistance Act of 1961.

Elle affirme que la politique étrangère et l'aide internationale des États-Unis doivent soutenir l'indépendance ainsi que la construction de la démocratie, les politiques de marché libre, les droits de l'homme et l'intégration économique régionale des pays du Caucase du Sud et de l'Asie centrale, notamment les nouveaux États apparus dans le sud de l'ex-URSS. Elle rentre dans le cadre de la New Silk Road Initiative.

Elle appuie le programme de transport international TRACECA en facilitant les investissements états-unions dans les infrastructures.

Cette loi a été contestée, sous le pretexte qu'elle contient des restrictions limitant la possibilité d'utiliser des fonds, et ne mentionne pas le Freedom Support Act de 1992.

Elle est mise à jour en 2006 sous le nom de Silk Road Strategy Act 2006.

Références

Présidence de Bill Clinton
Loi du XXe siècle
1999 aux États-Unis
1999 en droit

Silk Road Strategy Act


ඩොනල්ඩ් ජෝන් ට්‍රම්ප් (උපත: 1946 ජූනි 14) යනු අමෙරිකානු ජාතික ව්‍යාපාරිකයෙක්, ඉඩකඩම් සංවර්ධකයෙක්, රූපවාහිනී ඉදිරිපත්කරන්නෙක්, කතෘවරයෙක් සහ එක්සත් ජනපදයේ හිටපු 45 වන ජනාධිපතිවරයාද වේ.

ඔහු 2016 එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය සඳහා රිපබ්ලිකන් පක්ෂය නියෝජනය කරමින් තරඟ වැදී ඩෙමොක්‍රටික් පක්ෂ අපේක්ෂිකාව වූ හිලරි ක්ලින්ටන්ව පරාජය කරමින් ජනාධිපති ලෙස තේරීපත්වූ අතර 2017 ජනවාරි 20 වන දින ඔහු විසින් වැඩ භාරගන්නා ලදි. ඔහු ට්‍රම්ප් සංවිධානය හෙවත් 'ද ට්‍රම්ප් ඕර්ගනයිසේෂන්' හි සභාපතිවරයා වන අතර දැන් කාල් අයිකාන් නම් ව්‍යාපාරිකයාට අයත් ට්‍රම්ප් එන්ටටේන්මන්ට් රිසොර්ට්ස් නමැති සූදු හා හෝටල් ව්‍යාපාරයෙහි නිර්මාතෘවරයාද වේ. ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් 2020 එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණයේදී
දෙවන ධූර කාලයක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඩිමොක්‍රටික් අපේක්ෂක ජෝ බයිඩන් ට එරෙහිව තරඟ වැදුණු අතර, ඉන් පරාජයට පත්විය.

ට්‍රම්ප්, නිව්යෝක් නුවර ඉඩකඩම් සංවර්ධකයෙකු වූ ෆ්‍රෙඩ් ට්‍රම්ප්ගේ පුත්‍රයෙක් වූ අතර ඔහු තම උසස් අධ්‍යාපනය හදාරන අවදියේදී එලිසබෙත් ට්‍රම්ප් සහ පුත්‍රයා නම් සිය පියාගේ ව්‍යාපාර සමාගමට සේවය කළේය. 1968 දී පෙන්සිල්වේනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ වෝටන් පාසලෙන් තම උපාධිය ලැබීමෙන් අනතුරුව ඔහු එම සමාගමට එක්වූ අතර 1971 දී එහි පාලනය හිමිවූ ඔහු පසු කාලීනව ද ට්‍රම්ප් ඕර්ගනයිසේෂන් (ට්‍රම්ප් සංවිධානය) ලෙස එහි නම වෙනස් කළේය. එතැන් පටන් ඔහු කැසිනෝ සූදුපළවල්, ගොල්ෆ් පිට්ටනි, හෝටල්, නිව්යෝක් නුවර ජනාවාසයක්, සහ වෙනත් දේපළ ඉඩකඩම් ඉදි කර සංවර්ධනය කර ඇති අතර ඉන් බොහොමයක් ඔහුගේ නම දරයි. ට්‍රම්ප් සහ ඔහුගේ ව්‍යාපාරයන්ද, ඔහුගේ විවාහයන් තුනද, ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍ය නිරාවරණය ට ලක්වී ඇත. ඔහු එන්.බී.සී. රුපවාහිනියේ දි අප්‍රෙන්ටිස් නමැති ජනප්‍රිය රියැලිටි වැඩසටහනද 2004 සිට 2015 දක්වා මෙහෙයවිය.

2000 දී එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය සඳහා අපේක්ෂකයෙකු ලෙස තරඟ වැදීම ආරම්භ කල ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් මිනිසුන් විසින් ඡන්දය දීමට පෙර එයින් ඉවත් වුවද රිෆෝම් පක්ෂ ඡන්ද විමසීම් දෙකකින් ජයග්‍රහණය කිරීමට ඔහු සමත් විය. 2015 ජූනි 16 වැනිදා, ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් විසින් තමා 2016 එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය සඳහා රිපබ්ලිකන් පක්ෂයෙන් ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු ලෙස ඉදිරිපත් වන බව නිල වශයෙන් නිවේදනය කරන ලදී.

ඔහු විසින් අසාධාරණ යයි සලකන NAFTA සහ TPP වැනි වෙළඳ ගිවිසුම් වලට විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශ කිරීම, NAFTA සහ එක්සත් ජනපද - චීන වෙළඳ ගිවිසුම් සාධාරණ ලෙස යලි ගිවිස ගැනීම, එක්සත් ජනපද - මෙක්සිකෝ මායිම දිගේ ප්‍රාකාරයක් ඉදිකිරීම වැනි දෑ මගින් ආගමනය බලාත්මක කිරීම, සෙබලුන්ට සත්කාර කිරීමේ ව්‍යාපාර ප්‍රතිසංස්කරණය, PPACA නමැති සෞඛ්‍ය සත්කාර සම්බන්ධ ෆෙඩරල් ආඥාපනත අහෝසි කර ඒවෙනුවට වෙනත් සෞඛ්‍ය ආඥාපනතක් ගෙන ඒම, සහ බදු කප්පාදු කිරීම් වැනි දෑ ට්‍රම්ප්ගේ දේශපාලන වේදිකාවට ඇතුළත්ය. ට්‍රම්ප් නීතිය හා සාමය පිළිබඳ ප්‍රබල යෝජකයෙක් වෙයි. විභව ත්‍රස්තවාදීන් හඳුනාගැනීමේ වඩාත් නිවැරදිව ශිල්පක්‍රමයන් ගොඩනගාගෙන ඒවා උපයෝගී කරගන්නා තුරු එක්සත් ජනපදයට එරෙහිව ත්‍රස්ත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ ප්‍රත්‍යක්ෂ වූ ඉතිහාසයක් ඇති රට වලින් ආගමනය තාවකාලිකව අත්හිටුවීමට ඔහු විසින් යෝජනා කර ඇත. ISIS සංවිධානය කඩිනමින් පරාජය කිරීම අනිවාර්ය බවද ඔහු විශ්වාස කරයි. ට්‍රම්ප්ගේ ජනාධිපතිවරන ව්‍යාපාරය පුළුල් මාධ්‍ය ආවරණයකට හා අන්තර්ජාතික අවධානයකට ලක්ව ඇත. සම්මුඛ සාකච්ඡා හා මැතිවරණ රැළි වලදී ඔහු විසින් කර ඇති ප්‍රකාශ බොහෝවිට මතභේදයට තුඩුදීමට හේතු වී ඇති අතර සමහර රැළි වල විරෝධය පලකිරීම් හා කෝලාහල කිරීම් ඇති වී ඇත.

ළමා අවධිය
වර්ෂ 1946 ජූනි මස 14 වන දින නිව්යෝක් නුවර ජනාවාසයක් වන ජමෙයිකා එස්ටේට්ස්, කුවින්ස් හි ට්‍රම්ප් උපත ලැබීය. ඔහු ගෘහණියක් හා ධානපතිනියක වූ මේරි ට්‍රම්ප් (විවාහයට පෙර මක්ලවුඩ්, 1912–2000) සහ ඉඩකඩම් සංවර්ධකයෙක් වූ ෆ්‍රෙඩ් ට්‍රම්ප් (1905–1999) යන විවාහක යුවලගේ ළමුන් පස් දෙනාගෙන් සතර වැන්නාය.

මේරි ස්කොට්ලන්තයේ ලුවිස් දූපතේ පිහිටා ඇති ටොන්ග් ග්‍රාමයේ උපත ලැබූවකි. වර්ෂ 1930 දී ඇයට වයස අවුරුදු 18 දී අමෙරිකාවට සංක්‍රමණය කළ  ඇය එහිදී ගෘහ සේවිකාවක් ලෙස වසර හතරකට වඩා වැඩි කාලයක් සේවය කළාය. එහිදී ෆ්‍රෙඩ්ව දැන හඳුනාගත් ඇය 1936 දී ඔහු සමග විවාහ වී කුවින්ස් හි පිහිටි ජමෙයිකා එස්ටේට්ස් හි පදිංචි වූවාය. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ෆ්‍රෙඩ් නගරයේ විශාලතම ඉඩකඩම් සංවර්ධකයෙක් විය. වර්ෂ 1942 මාර්තු මස 10 වන දින මේරි එක්සත් ජනපද පුරවැසිභාවය ලැබුවාය.

පෞද්ගලික ජීවිතය

පවුල
ට්‍රම්ප් හට විවාහයන් තුනකින් දරුවන් පස් දෙනෙක් ඇති අතර ඔහුට සිටින මුණුබුරන් ගණන අට දෙනෙකි. ඔහුගේ පළමු විවාහයන් දෙක දික්කසාදයෙන් කෙළවර වූ අතර එම සිදුවීම් ටැබ්ලොයිඩ් මාධ්‍ය හරහා ප්‍රසිද්ධ විය.

ට්‍රම්ප් තම ප්‍රථම භාර්යාව වන ඉවානා සෙල්නීච්කෝවා නම් චෙක් ජාතික නිරූපිකාව සමග වර්ෂ 1977 අප්‍රේල් 9 වන දින නිව්යෝර්ක් නුවර මෑන්හැටන් හි පිහිටි මාර්බල් විද්‍යාලයීය පල්ලියේදී විවාහ වූ අතර එම මංගල්‍යය මෙහෙයවූයේ අමෙරිකාවෙ සුප්‍රසිද්ධ දේවගැති තැනක් වන නෝර්මන් විල්සන් පීල් විසිනි. ඔවුන්ට දරුවන් තිදෙනෙකි: පුත් ඩොනල්ඩ්, කණිටු (උපත: 1977 දෙසැම්බර් 31), දියණි ඉවංකා (උපත: 1981 ඔක්තෝම්බර් 30) සහ පුත් එරික් ට්‍රම්ප් (උපත: 1984 ජනවාරි 6). ඔවුහු තිදෙනම දැන් ට්‍රම්ප් සංවිධානයෙහි විධායක උපසභාපති වරුන් ලෙස කටයුතු කරන්නෝය. ඉවංකා තම දියණියක් නොවුනා නම් ඈ සමග පෙම් ඇසුරක් පැවැත්වීමට තමා කොපමණ ආශා කරන්නේද යැයි නැවත නැවතත් විහිලු කිරීම පිළිබඳ ට්‍රම්ප් විවේචනයට ලක්ව ඇත. වර්ෂ 1988 දී ඉවානා එක්සත් ජනපද පුරවැසිභාවය ලැබුවාය.

ආගමික අදහස්
ට්‍රම්ප් ප්‍රෙස්බිටේරියානු සභාවට අයත් අයෙකි. කුවින්ස් හි ජමෙයිකා ජනාවාසයේ පිහිටා ඇති පළමු ප්‍රෙස්බිටේරියානු පල්ලියට යෑම තමා ළමා කාලයේදී ආරම්භ කළ බව ඔහු විසින් පවසා ඇත. එම පල්ලියේ ඉරිදා දහම් පාසලට සහභාගී වූ ට්‍රම්ප් එහිදීම අභිවුර්දි ආලේපය ලැබුවේය.

සෞඛ්‍යය
ඔහුගේ වෛද්‍යවරයා වන හැරල්ඩ් බොර්ස්ටයින් M.D. විසින් සකසන ලද වෛද්‍ය වාර්තාවකට අනුව ට්‍රම්ප්ගේ රුධිර පීඩනය, අක්මාවේ හා තයිරොයිඩ් ග්‍රන්ථියේ ක්‍රියාකාරීත්වය සාමාන්‍ය පරාසය තුළ පවතින බව පෙනී ඇත. ට්‍රම්ප් පවසන ආකාරයට ඔහු විසින් කිසිදා දුම්වැටි, කංසා හා වෙනත් මත්ද්‍රව්‍ය පරිභෝජනය කර නොමැත. ඔහු මත්පැන් පානය කරන්නේ නැත. ඔහු තුළ විසබීජ වලට ඇති බියට නැඹුරුකමක් පෙන්නුම් කෙරෙන අතර අන් අය සමග අතට අතදී ආචාර කිරීමට වැඩි කැමැත්තක් ඔහු නොදක්වයි.

2020 ඔක්තෝබර් 1 දින ජනාධිපති ට්‍රම්ප් හට කොවිඩ්-19 වෛරසය ආසාදනය වී ඇති බව තහවුරු වූ අතර, ඊට පසු දින සුළු රෝග ලක්ෂණ පෙන්වීම හේතුවෙන් ඔහුව වෝල්ටර් රීඩ් හමුදා රෝහල වෙත ඇතුළත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

ඇමෙරිකන් ජනාධිපතිවරු
ඇමෙරිකානුවෝ

ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්


الثيوفين مركب عضوي له الصيغة C4H4S ، وهو من المركبات العطرية الحلقية غير المتجانسة. بنية الثيوفين عبارة عن حلقة خماسية غير مشبعة تحوي عنصر الكبريت.

الخصائص
 الثيوفين سائل في درجة حرارة الغرفة، لا يمتزج مع الماء، له رائحة تشبه رائحة البنزين، ودرجة غليانه تبلغ 84°س.
 لمركب الثيوفين خصائص عطرية حيث أنه يحقق قاعدة هوكل، أربعة إلكترونات من النمط π (باي) من الرابطتين المضاعفتين، بالإضافة إلى الزوج الإلكتروني على ذرة الكبريت.

بسبب هذه الخاصية العطرية فإن للثيوفين خواص مغايرة لمركبات ثيو الإيثر. فعلى سبيل المثال فإن ذرة الكبريت تقاوم تفاعل الألكلة باستخدام يوديد الميثان (يوديد الميثيل) مثلاً.
 بالمقابل فإن الثيوفين يظهر قابلية كبيرة تجاه تفاعل السلفنة حبث يتشكل حمض ثيوفين السلفون المنحل في الماء. بالاعتماد على تفاعل السلفنة الآنف ذكره يتم فصل الثيوفين عن البنزين، خاصة أن لديهما درجات غليان متقاربة (الفرق فقط 4°س).

استحصاله ووجوده في الطبيعة
يوجد الثيوفين ومشتقاته في المنتجات النفطية على اختلافها، يصل تركيزها فيه إلى 1-3 %، لكن هذه المركبات تتركز بشكل أكبر في القطفات الثقيلة من النفط.

تتم إزالة الثيوفين ومشتقاته من النفط عن طريق عملية نزع الكبريت المهدرجة. يجري في هذه العملية تلقيم المواد إلى المفاعل بالحالة الغازية أو السائلة وتمريرها على حفاز من ثنائي كبريتيد الموليبدنوم تحت تطبيق ضغط من غاز الهيدروجين. تخضع مركبات الثيوفين ومشتقاته في هذه الحالة إلى تحلل هيدروجيني لتتشكل الهيدروكربونات الموافقة وكبريتيد الهيدروجين. ويوجد في قطران الفحم كما أنه يوجد كشوائب مع البنزين عادة, ودرجة غليانه قريبه جدا من درجة غليان البنزين لذا يصعب فصلهما بالتقطير, ولكنه يفصل من البنزين بتقليب المخلوط مع حمض الكبريتيك المركز فيتكون مركب ثيوفين.

طرق تحضيره

 يمكن تحضيره بإمرار مخلوط من الاسيتيلين وكبريتيد الهيدروجين خلال أنابيب محتويه علي أكسيد الألومنيوم عند درجة حرارة 400 م.
  يمكن تحضيره بتقطير حمض الفيورويك مع كبريتيد الباريوم.
 يمكن تحضيره بتسخين البيوتان العادي مع الكبريت عند درجة 650 م.

الاستعمالات
تدخل مركبات الثيوفين كوحدات أساسية لتحضير المركبات الأخرى في العديد من الصناعات الكيميائية مثل صناعة الكيماويات الزراعية وفي الصناعات الدوائية.

معرض صور

اقرأ أيضاً
 رباعي هيدرو الثيوفين
 بنزوثيوفين
 بنزو(c)ثيوفين
 ثنائي بنزوثيوفين

المراجع

حلقات عطرية بسيطة

ثيوفين


قد تشير عبارة سوق واقف أو سوق واجف باللهجة الخليجية إلى أحد ما يلي :

 سوق واقف، سوق تقليدي في مدينة الدوحة.
 سوق واجف ، أحد الأسواق التراثية والشعبية في دولة الكويت.
 مسلسل سوق واجف ، مسلسل كويتي.

سوق واقف (توضيح)


Hannele Aulikki Kauppinen (rođena Suominen; Imatra, Finska, 9. lipnja 1955.), poznatija kao Taiska, finska je pop-pjevačica. Njezina je najpoznatija pjesma Mombasa iz 1975.; Taiska je za svoju pjesmu iskoristila melodiju jedne skladbe talijanskog skladatelja Fabija Frizzija.

Biografija
Taiska je rođena u Imatri 9. lipnja 1955. godine kao Hannele Aulikki Suominen.

Godine 1984. udala se za Pekku Kauppinena, kojem je rodila jedno dijete; par se rastao 1991. godine.

Diskografija

Albumi
Mombasa (1976.)
Taiska (1978.)
Villi vapaudenkaipuu (1980.)
Oma tie (1981.)
20 suosikkia – Mombasa (1996.)
20 suosikkia – Rannalla (2000.)
Matkalla (2005.)
Taiska – Hitit (2011.)

Izvori

Vanjske poveznice
Taiska

Finski glazbenici

Taiska


En el ámbito de las ciencias sociales, se denomina grupo primario o camarilla al grupo de 2 a 12 personas (en promedio 5 o 6) «que interactúan entre sí en forma más regular e intensa que otras personas del mismo entorno». Es decir, como se suele denominar, en un ámbito adolescente, a las pandillas. En los grupos primarios, a diferencia de otros grupos adolescentes más circunstanciales, sus miembros interactúan entre sí (por ejemplo, se juntan a pasar el rato, van de compras o acuden a fiestas). La interacción con los grupos primarios es parte de la normativa del desarrollo social, independientemente del sexo, etnia o «popularidad». Si bien los grupos primarios son más comunes durante la adolescencia y la niñez avanzada, los mismos también existen en todos los rangos de edades. Por ejemplo, está la familia en el primer orden y luego pueden continuar los amigos o los hijos de los amigos de los padres o conocidos.

Definición

Cuando los niños entran en la gama de la adolescencia, una serie de cambios culturales, biológicos y cognitivos modifican sus vidas. Los adolescentes pasan mucho menos tiempo en compañía de sus padres e invierten mucho de ese tiempo con actividades estructuradas o no con otros adolescentes. (151)  Los adolescentes pasan menos tiempo en presencia directa de sus padres y otros adultos y la red social de sus iguales cobra fuerza como el contexto primario para la gran mayoría de su socialización y actividades.  Estos "cliques" sociales influencia de manera fundamental la vida y desarrollo del adolescente. (155-164) Tal vez porque los mismos son percibidos como una amenaza directa a la autoridad paterna, los cambios indeseados en el comportamiento adolescente a menudo son atribuidos a los cliques. En estas situaciones, los cliques son descriptos como "agrupaciones sociales de personas que presentan una presión significativa de parte de sus pares y es exclusivo, basado en diferencias superficiales".  Sin embargo, los investigadores, no coinciden completamente con estas suposiciones: basados en datos empíricos de experimentos y estudios etnográficos ellos sugieren que la estructura de clique caracteriza a muchas redes de amistad dentro de una cierta escuela, no todas de las cuales afectan de manera negativa a los adolescentes. Una definición algo más neutral y científica es "un grupo de personas que interactúan entre sí en forma más regular e intensa que otras personas en el mismo ambiente."

Véase también

 Adolescencia
 Subcultura
 Agresión relacional
 Bullying

Referencias

Grupos sociales
Juventud

Grupo primario


Energija zvuka ili energija zvučnog vala nastaje pri pri širenju vala u svim smjerovima od njegova izvora djelić mase m ima brzinu v = A ∙ω, analogno prema izrazu v = r ∙ω, gdje je r = A - amplituda vala, a energiju (u džulima = J):

To vrijedi za svaki djelić materije u kojoj se val širi. Obujam ili volumen od 1 m3 materije mase ρ ima prema tome energiju (u J/m2):

gdje vrijedi: m = ρ∙V = ρ∙1 = ρ. Ako se val širi brzinom v, onda će kroz površinu S okomito na smjer širenja vala prijeći u 1 sekundi količina zvučne energije Φ (u W):

a kroz površinu od 1 m2 u 1 sekundi prijeći će energija (u W/m2):

Ta se veličina zove gustoća zvučne energije.

Jakost zvuka

Jakost zvuka (oznaka I) je fizikalna mjerna veličina koja opisuje energiju zvučnoga vala u vremenskom razdoblju (intervalu) kroz površinu okomitu na smjer širenja vala. Mjerna je jedinica vat po kvadratnom metru (W/m²).

Prag čujnosti je najmanja jakost zvuka koju ljudsko uho može čuti:

Razina jakosti zvuka (oznaka L) je mjerna veličina prilagođena osjetljivosti ljudskoga uha, deseterostruki logaritam omjera jakosti nekoga zvuka i praga čujnosti, odnosno:

gdje je:
I - razina jakosti zvuka;
I0 - prag čujnosti;
 Np - neper;
 B - bel;
 dB - decibel.

Valovi zvuka proizvode tlak na tijelo na koje udaraju. Jakost zvuka je količina energije koju isijava izvor zvuka u 1 sekundi kroz površinu od 1 m2 okomito na smjer njegovog širenja i mjeri se u W/m2. Iz izraza za gustoću energije vidimo da je jakost zvuka to veća što je veća gustoća sredstva ρ u kojem se zvuk širi i što je veća amplituda A vala. Međutim, kod prostornih valova gustoća energije opada s kvadratom udaljenosti, pa je u tom razmjeru i jakost zvuka:

gdje je: j0 - gustoća energije na duljini r = 1 metar od njegovog izvora.

Izvori

Akustika

Energija zvuka


O Hall of Fame des deutschen Fußballs é o Hall da Fama do Futebol Alemão estabelecido em 2018. Foi proposto pelo Museu Alemão do Futebol, sugerido por Manuel Neukirchner, diretor do Museu Alemão do Futebol.

Primeiros Introduzidos
Em novembro de 2018, um júri de jornalistas esportivos elegeu os primeiros 11 jogadores e o primeiro treinador do Hall da Fama como equipe fundadora do Hall da Fama. Cada um dos 26 membros do júri apresentou uma lista pessoal de sugestões, a partir da qual foi elaborada uma lista de 26 jogadores e três treinadores do futebol alemão. Os critérios de seleção foram, acima de tudo, excelentes desempenhos nas seleções alemãs, bem como no futebol de clubes nacionais e internacionais. A exigência era que seu fim de carreira fosse pelo menos cinco anos atrás.

A partir de 2019, quatro a cinco novos membros são admitidos a cada ano. Em 2019, o júri também selecionou uma equipe fundadora de mulheres para o Hall da Fama.

Turma 2018

Fonte:Goal.

Turma 2019

Fonte: Joga Mais Spox e Federação Alemã de Futebol

Turma 2020

Fonte: Museu Alemão do Futebol.

Turma 2021

Fonte: Time News.

Turma 2022

Fonte: Federação Alemã de Futebol.

Referências

Ligações externas

Futebol da Alemanha
Hall da fama do esporte
Museus de futebol

Hall da Fama do Futebol Alemão


Funneliformis geosporum er jarðvegssveppur af glómsbálki.  Hann myndar samlífi við ýmsar nytjajurtir.

Hann hefur fundist á Íslandi.

Tilvísanir

Glómsbálkur

Funneliformis geosporum


İvraça veya İvrace (, trl: Vratsa), Bulgaristan'da bir şehirdir.

Tarihçe
İvraca'ya yerleşim ilk topluluk Traklardır. Traklar'ı, Makedonya Krallığı ve Roma İmparatorluğu takip etmiştir. Tarihi yerleşim Leva Deresi kanyonunda kurulmuş olan Vratitsa'dır. Slavlar ve sonrasında Bizans hâkimiyetine giren yerleşim, 7. yüzyıl sonlarına doğru Birinci Bulgar İmparatorluğu topraklarına katıldı. II. Basileios'un Birinci Bulgar İmparatorluğu'nu ortadan kaldırmasıyla yeniden Bizans hakimiyetine giren yerleşim, I. İvan Asen ile kardeşi II. Petro' nun liderliğini yaptığı Bulgar isyanı sonucu 1185 yılında kurulan İkinci Bulgar İmparatorluğu topraklarına katıldı. Şehrin Osmanlı hakimiyetine girmesi hakkında kesin bilgi bulunmamakla birlikte, 1393 yılında I. Bayezid tarafından Osmanlı topraklarına katıldığı düşünülmektedir. Tarihi yerleşim olan "Vratitsa" 1444 yılında Varna üzerine yürüyen Haçlı kuvvetlerince yıkıldı. Bunun üzerine yerleşim, kanyon dışına doğru açık alanda yeniden inşa edildi.

1479 tarihli tahrir kayıtlarında Niğbolu sancağına bağlı bir kaza ve pazar merkezi konumunda olan yerleşimde; 23 Müslüman ve 296 Hristiyan hânesi bulunurken, 1485 tarihli bir kayıtta ise 25 Müslüman ve 287 Hristiyan hane bulunmaktaydı. Bu tarihten sonra şehirdeki Müslüman nüfusta büyük artış yaşandı. 1516 yılına gelindiğinde dışarıdan gelenler ve İslam dinine gelenlerle birlikte şehirdeki Müslüman 70 haneye (350 civarında kişi) çıkarken, Hristiyanlarda 300 hane kadardı. Bu dönemde şıracılık ön plana çıkarken, hububat üretimi, su değirmenleri ve arıcılık da önemli gelir kaynaklarındandı. 1550 yılı tahrir kayıtlarında kasabada; 82 Müslüman ve 354 hane bulunuyordu. Gümüş madenciliği, tahıl ve bal üretimi ile şarapçılığın da gelişmesine bağlı olarak pazarcılığın da artmasıyla şehirde nüfus artışı yaşanmıştır. 1580 yılına gelindiğinde yerleşimdeki Müslümanlar üç mahallede 258 hane, Hristiyanlar on iki mahallede 583 hane, Çingeneler de ayrı olarak 7 hane şeklinde kaydedilmişti. 1595 yılında Eflak Voyvodası Mihai Viteazul tarafından tahrip edilirken, Hristiyan halkın bir kısmı da Eflak taraflarına götürüldü. 1642 tarihli Avarız kaydına göre kasabada, 3 Müslüman ve 7 Hristiyan mahalle bulunmaktaydı.

Uzun süre Niğbolu sancağına bağlı olan yerleşim, 1864 yılında Tuna Vilayeti'nin kurulmasıyla Vidin Sancağına bağlandı ve bu durum Osmanlı hakimiyetinin sonuna kadar böyle devam etti. 1868 tarihli Tuna Vilâyeti Salnâmesi'ne göre İvraca'da; 2412 hâne, 659 dükkân, otuz yedi han, üç hamam, yirmi beş su değirmeni, üç fabrika, bir saat kulesi ile yedi cami, dört kilise ve bir sinagog bulunuyordu. Yahudi topluluğun Kırım Savaşı'ndan sonra 1860'larda İvraca'ya geldiği düşünülmektedir. 1873 tarihli Tuna Vilâyeti Salnâmesi'ne göre İvraca'da 1594 Müslüman erkek nüfusun 800 Müslüman hânesi, 3900 erkek nüfuslu 1654 Gayrimüslim hânesi vardı (toplamda 5495 erkek nüfus). 1876 yılında yaşanan Bulgar İsyanları sırasında yaşanan kaotik durumdan yerleşimde oldukça etkilendi. 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında 1877 yılında Rus kuvvetlerince ele geçirilen yerleşim, Berlin Antlaşması uyarınca 1878 yılında Bulgaristan Prensliği'ne bağlandı. Bu dönemde Müslüman nüfus büyük oranda Anadolu'ya göç etti.

1887'de İvraca'da; 10268'i Bulgar, 736'sı Türk, 196'sı Yahudi, 123'ü Müslüman Çingene olmak üzere 11323 kişi yaşamaktaydı. 1934 yılında şehir nüfusu 16.188'e çıkmış olup, bu nüfusun 496'sı Müslüman, 28'i de Yahudiydi. II. Dünya Savaşı esnasında baskı altında kalan Yahudi nüfusun hepsi 1949 yılında İsrail'e göç etti.

Kaynakça

İvraca, Bulgaristan


تياغو ريبيرو كاردوزو الشهير باسم تياغو ريبيرو ( في بونتيس غيستال) (بالبرتغالية:Thiago Ribeiro Cardoso) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب حاليا لصالح نادي الأهلي الإماراتي اهلي دبي الإماراتي منذ 2015 في مركز المهاجم .

لعب ريبيرو في أندية ريو برانكو (2002-2005) بوردو بالإعارة (2004-2005) ساو باولو (2005-2006) الريان (2007-2008) .

ساهم ريبيرو في تتويج نادي ساو باولو ببطولة كأس العالم للأندية 2005 وببطولة دوري الدرجة الأولى 2006 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ساو باولو (ولاية)
رياضيون برازيليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون برازيليون مغتربون في فرنسا
رياضيون برازيليون مغتربون في قطر
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أتليتيكو مينيرو
لاعبو بوردو
لاعبو جريميو نوفوريزونتينو
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو سانتوس
لاعبو ساو باولو
لاعبو غواراني
لاعبو كالياري
لاعبو كروزيرو
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم من ولاية ساو باولو
لاعبو نادي الريان
لاعبو نادي باهيا
لاعبو نادي ريو برانكو
لاعبو نادي شابيكوينسي
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986

تياغو ريبيرو


Das Stützbogenkreuz ist in der Heraldik ein sehr wenig verwendetes Heroldsbild.

Dargestellt wird ein Kreuz mit vier Armen, die einen nach innen gebogenen Halbkreis bilden. Diese Grundform wird durch ein mittig eingefügtes Kreuz mit geradem Balken und Pfahl ergänzt. Wenn dieses Kreuz ein Hochkreuz darstellt, blasoniert man es als Stützbogenhochkreuz, wie es im Wappen von Kiekebusch ist.

Zwei typische Vertreter sind das Wappen von Hermsdorf und das Wappen von Schönefeld. Letzteres ist vom Heraldiker Frank Diemar entworfen worden. Beide Wappen zeigen symbolisch das Kreuz, das für die in ihrer unmittelbarer Nähe liegenden Autobahnkreuze Hermsdorfer Kreuz und Autobahnkreuz Schönefeld steht.

Literatur
 Gert Oswald: Lexikon der Heraldik. Bibliographisches Institut, Leipzig 1984, S. 388.
 Walter Leonhard: Das große Buch der Wappenkunst. Entwicklung, Elemente, Bildmotive, Gestaltung. Bechtermünz, München 2003, S. 153, Abbildung 29.

Kreuz (Heraldik)

Stützbogenkreuz


An Gastrodia entomogama in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Gastrodia entomogama in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia entomogama


LEGO Mars Mission er en produktlinje produceret af den danske legetøjskoncern LEGO, der handler om udforskning af Mars. Det blev solgt fra 2007 til 2009 som et undertema til Lego Space, og det indeholder astronauter, rumvæsner og højteknologiske maskiner. Det er også inspireret af serien Lego Life on Mars fra 2001. Det er blevet citeret som at "levere resultater på niveau med nogle af de stærkeste lege-temaer i Legos historie."

Referencer

Eksterne henvisninger
 Mars Mission på Brickset

Mars Mission

Lego Mars Mission


Senjska kapetanija, vojno područje koje je 1469. godine osnovao hrvatsko-ugarski kralj Matija Korvin (1458. – 1490.) za obranu od osmanskih i mletačkih osvajanja. Osnovana je na prostoru koji je otet hrvatskoj velikaškoj obitelji Frankapan. Činila je jezgru iz koje se kasnije formirala Vojna krajina.

Središte kapetanije nalazilo se u gradu Senju. Njome je upravljao kapetan. Područje kapetanije prostiralo se od Gatske županije s Otočcem i Brinja s okolicom do primorja od Rijeke do Senja, a pripadale su joj i neke straže i posade izvan tog područja (Trsat).

Sredinom 16. stoljeća formirana je Otočka kapetanija za područje Gacke u okviru Senjske kapetanije, a potom se Senjska kapetanija preobrazila u veliku kapetaniju. U vrijeme uskočke prevlasti nad Senjom u razdoblju od 1537. do 1618. godine, utjecaj senjskog kapetana nije bio izražen. U 17. stoljeću utemeljena je Primorska krajina u čiji sastavu su ušle Senjska velika kapetanija i Otočka kapetanija. Središte Primorske kapetanije bilo je u Senju, a bila je u sastavu Karlovačkog generalata.

Senjska velika kapetanija prestala je postojati kada je 1746. godine, prilikom preustroja i podjele Karlovačkog generalata, ukinuta Primorska krajina. Tom prilikom je Senj pripao novoutemeljenoj Otočkoj pukovniji, u čijem je sastavu ostao do 1871. godine, kada je to područje, zajedno s gradom Senjom, vraćeno Banskoj Hrvatskoj.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Senjska kapetanija - Hrvatska enciklopedija

Vojna krajina
Vojna povijest 15. stoljeća

Senjska kapetanija


Nuestro es el nombre comercial del servicio de telefonía móvil prestado por La Federación de Cooperativas del Servicio Telefónico de la Zona Sur Limitada (FECOSUR), que opera bajo este nombre como operador móvil virtual en la República Argentina. Fue el único operador móvil virtual en la República Argentina hasta la puesta en marcha de Quam en noviembre de 2013.

El servicio se lanzó en agosto de 2010 utilizando la red de Telecom Personal, siendo Villa Gesell la primera ciudad donde se comercializó.

El servicio quedó discontinuado y no se supo nada más de él. Su página quedó en "Pagina en construcción" desde hace más de un año.

Véase también
 Telecom Personal
 Movistar
 Nextel
 Claro

Enlaces externos
 Página web de Nuestro

Referencias

Operadores virtuales de telefonía móvil en Argentina

Nuestro (telefonía celular)


Slaget ved Edington i 878 var et et slag mellem en hær fra det angelsaksiske kongerige Wessex under Alfred og en norrøn hær, den Store Hedenske Hær under Gorm. Der er kun bevaret få detaljer om slaget. Man ved det stod mellem den 6. og 12. maj 878, og efter de primære kilder foregik det ved "Ethandun" eller "Ethandune", og indtil forskere identificerede det til nutidens Edington i Wiltshire var det kendt som slaget ved Ethandun.

Slaget endte med angelsaksisk sejr og førte til freden ved Wedmore, der blev sluttet samme år. Den fastsatte grænserne for Danelag.

Litteratur

Edington
Edington
Begivenheder i 878

Slaget ved Edington


Bruno el Magno (o Bruno I) (925–965) fue arzobispo de Colonia, desde el 953 hasta su muerte, y duque de Lotaringia a partir del 954. Era hermano de Otón I.

Orígenes familiares
Bruno era el hijo menor de Enrique I el Pajarero y de su segunda esposa Matilde de Ringelheim. Por línea paterna era nieto del duque de Sajonia, Otón I el Ilustre y de su esposa Hedwiga. Por línea materna era nieto del conde de Westfalia, Teodorico (Dietrich) y de Ranilde de Frisia.

Arzobispo y Duque
En su infancia ya se decidió que haría carrera eclesiástica, por lo que recibió una educación en consonancia. El año 951, Otón le nombró capellán oficial de su corte.

En 953 el cargo de arzobispo de Colonia quedó vacante, al mismo tiempo que Conrado el Rojo, duque de Lotaringia y yerno de Otón se había unido a una rebelión contra Otón. Al designar a Bruno para el cargo vacante, Otón se aseguraba un poderoso aliado contra Conrado en Lotaringia (la mayor parte de la Lotaringia quedaba dentro del territorio de la archidiócesis), justo en el momento en que más falta le hacía tener un aliado. Al cabo de un año la rebelión había fracasado. Otón cesó a Conrado del cargo de Duque de Lotaringia y nombró a Bruno en su lugar.

Bruno sería el último duque que tuviese bajo su poder toda la Lotaríngia: el 959 dos nobles, Godofredo I y Federico I, fueron designados respectivamente margrave de la Baja Lotaringia y de la Alta Lotarangia. Ambos margraves fueron nombrados duques tras la muerte de Bruno. Los dos ducados sólo volverían a estar unidos durante un breve periodo, entre 1033 y 1044, con el duque Gotelón.

La unión de los dos cargos, arzobispo y duque, en una misma persona, convirtió a Bruno en el hombre más poderoso después de Otón I, no sólo dentro de sus territorios sino también fuera de sus fronteras. Después de la muerte de Luis IV de Francia en 954 y de Hugo el Grande en 956, se convirtió en el señor feudal más importante, ya que era cuñado de ambos y, por tanto, tío de los respectivos herederos: Lotario de Francia que sería el nuevo rey, y Hugo Capeto, del que fue consejero y además regente desde el 961 ocupándose del reino durante las estancias del rey en Italia.

Bruno murió en Reims el 965 y fue enterrado a las afueras de Colonia en la iglesia del monasterio de San Pantaleón, que había sido fundado por él mismo.

Potestades de Bruno
Los cargos que poseía le atribuían competencias similares a las de los reyes de su tiempo. Otón delegó en Bruno y sus sucesores en el arzobispado algunos privilegios reales, como el derecho a construir fortificaciones o a establecer plazas de mercado, el derecho de acuñar moneda, a cobrar impuestos propios y a quedarse el dinero recogido de los judíos, a cambio de la promesa de protección y del recaudado por las aduanas situadas en los vados del Rin. Y aunque los sucesores de Bruno en el arzobispado ya no llevaron el título de duques, serían los auténticos gobernantes de Colonia hasta la batalla de Worringen que tendría lugar tres siglos más tarde.

La Corte de Colonia

La corte de Bruno en Colonia llegó a ser el principal centro intelectual y artístico de su tiempo; bastante más importante que la de su hermano Otón, que era un hombre de inclinaciones más orientadas hacia el ámbito militar y los viajes. Entre los personajes vinculados a la corte de Bruno estaban Raterio de Verona y Liutprando de Cremona . Muchos de los que serían la siguiente generación de altos cargos eclesiásticos de Lotaringia fueron educados en la corte de Colonia, entre los que podemos citar a Everaclus de Lieja, el obispo Gerardo de Toul , Wikfrid, obispo de Verdun, y el obispo Theodorico de Metz. Bruno transformó la ciudad medieval de Colonia, mandando construir un palacio arzobispal y haciendo ampliar la catedral, de manera que el conjunto arquitectónico rivalizaba con la Antigua basílica de San Pedro de Roma. De esta catedral construida en tiempos de Bruno ya no queda nada, puesto que sufrió un incendio en 1248 y fue sustituida por la actual. También fue el responsable de que se incluyera dentro de la fortificación de la ciudad el área comprendida entre la antigua muralla romana y el río. En esta área hizo construir una iglesia dedicada a San Martín de Tours; hacia el norte de la ciudad otra dedicada a San Andrés Apóstol y hacia el suroeste un monasterio benedictino en honor a san Pantaleón.

Bruno hizo trasladar el 964 las reliquias de san Patroclo desde Troyes y las hizo enterrar en Soest, donde aún hoy en día se venera a este santo.
Fue proclamado santo por la Iglesia católica. Su onomástica se celebra el 11 de octubre.

Notas
¹ frase atribuida a su biógrafo Ruotger.

Bibliografía
 Timothy Reuter, Germany in the early Middle Ages (1991, Longman. ISBN 0-582-49034-0 )
 Pierre Riché, The Carolingians: a family who forged Europe (trans. Michael Idomir Allen, 1993, University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1342-4)
 Carl Dietmar and Werner Jung, Kleine illustrierte Geschichte der Stadt Köln (9th edition, 2002, J. P. Bachem Verlag, Köln. ISBN 3-7616-1482-9)
 Cora E.Lutz, Schoolmasters of the Tenth Century. Archon Books 1977.

Referencias

Enlaces externos

Duques de Lotaringia del siglo X
Arzobispos de Alemania
Santos católicos de Alemania del siglo X
Obispos de Alemania del siglo X
Príncipes obispos
Arzobispos del siglo X
Dinastía sajona

Bruno I de Colonia


Ludvig Karl af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Franzhagen  (4. juni 1684 - 11. oktober 1708) var en sønderjysk fyrstelig, der var titulær hertug af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Franzhagen fra 1707 til 1708.

Biografi
Ludvig Karl blev født den 4. juni 1684 i Franzhagen som yngre søn af Christian Adolf af Slesvig-Holsten-Sønderborg i hans ægteskab med Eleonore Charlotte af Sachsen-Lauenburg. Da storebroderen Leopold Christian havde indgået et morganatisk ægteskab, arvede Ludvig Karl dennes godser og titlen som hertug af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Franzhagen ved Leopold Christians død i 1707. Ludvig Karl døde dog selv allerede året efter, den 11. oktober 1708 i Franzhagen. Han overlod titlen til sin et-årige søn, Christian Adolf, der imidlertid døde allerede i 1709. Dermed uddøde hans linje, den ældste af Huset Sønderborg.

Ægteskab og børn
Ludvig Karl giftede sig i 1705 i Ottensen ved Hamborg med Barbara Dorothea von Winterfeld (4. september 1670 – 27. april 1739. De fik to børn:

 Christian Adolf 2. (16. september 1707, Franzhagen - 26. marts 1709, Franzhagen)
 Eleonore Charlotte Christiane (2. september 1706, Billwerder - 9. februar 1708)

Litteratur

Eksterne links
 Hans den Yngres efterkommere

Sønderborgske fyrstelige
Huset Oldenburg


Denkmalliste Blumenthal

Anzahl der Objekte in Blumenthal (Bremen): 57, davon mit Bild: 46 (81 %).

Weblinks

 Das Landesamt für Denkmalpflege Bremen hält Informationen zu den denkmalgeschützten Bauwerken in Bremen und Bremerhaven bereit:
 Landesdenkmalliste unter Denkmal digital abrufbar.
 Denkmaldatenbank (direkt zur Suchseite).

Blumenthal
!

Liste der Kulturdenkmäler in Blumenthal (Bremen)


L'affaire de Bachri-Busnach est un conflit commercial et politique entre la France et l'Algérie au début du ; il était centré sur les obligations de la France envers une société commerciale détenue par les familles juives algériennes de Bachri et Busnach. L'affaire est considérée comme l'une des causes de l'invasion française de l'Algérie en 1830.

Contexte
Au , des immigrants juifs de Livourne, en Italie, arrivent dans le nord de l'Algérie. Ces immigrés, descendants de déportés d'Espagne, s'installent en Afrique du Nord comme commerçants, à la recherche d'opportunités économiques. Bientôt, ils sont devenus un facteur important dans le commerce international des villes algériennes. Ils ont fourni d'importants services financiers et commerciaux au Dey (le dirigeant de la régence d'Alger), et certains d'entre eux ont été nommés au fil des ans pour servir de médiateur «précoce» entre la communauté juive algérienne et le gouvernement. Deux des familles les plus anciennes de Livourne en Algérie étaient les familles de Bachri et Busnach. Les deux s'associent à la fin du  et fondent une société économique dominante dans l'exportation de marchandises d'Algérie vers l'Europe, et en particulier dans l'exportation de denrées alimentaires (principalement du blé) d'Algérie vers la France, entre autres pour répondre aux besoins de l'armée de Napoléon.

Au cours des années 1780 et 90, en raison des besoins croissants de l'armée française lors de ses guerres, la France accumule d'énormes dettes de plusieurs millions de francs envers la société Bachri-Busnach. La société a financé ses opérations en empruntant au Dey algérien, de sorte que les dettes de la France envers la famille Bachri-Busnach étaient en fait des dettes envers le dirigeant algérien, et l'affaire est devenue un conflit économique continu entre les deux pays, se déroulant tout au long des trois premières décennies de le . La France et l'Algérie ont parfois conclu des accords de dette entre eux, mais la France les a souvent violés. En 1800, des agents de la société Bachri-Busnach, Jacob Cohen Bachri et Shimon Aboucaya, sont arrêtés à Paris, après avoir exhorté la France à payer ses dettes. Après des contacts politiques, le gouvernement français les a libérés cette année-là et a accepté de payer 3,7 millions de francs sur les huit millions qu'elle devait. Dans le traité de paix entre la France et l'Algérie en 1801, la France a reconnu l'existence du solde de ses dettes envers la société Bachri-Busnach, mais même après cela, elle n'a pas transféré les fonds. L'un des arguments avancés par le gouvernement français pour tenter d'échapper au paiement était que la société Bakri-Busnach commerce également avec la Grande-Bretagne, l'ennemi juré de la France, et que la France n'est donc pas intéressée à payer sa dette.

La question des dettes de la France envers la société Bakri-Busnach resta en suspens durant les années 1800-1826, malgré les tentatives de l'Algérie pour obtenir les fonds sous le règne de Louis XVIII. En 1826, le souverain algérien Hussein Dey a envoyé une lettre au ministre français des Affaires étrangères, et il a été décidé de mettre en place un comité pour déterminer le règlement de la dette. Cette année-là, la dette avait gonflé à quatorze millions de francs français, y compris un taux d'intérêt de quatre millions de francs, mais le nouvel arrangement de la dette stipulait que le gouvernement français ne paierait que sept millions de francs. La maison de commerce Bakri-Busnach a accepté l'accord, tout comme Hussein Dey, qui espérait obtenir sa part des fonds. Cependant, la France n'a pas non plus rempli cet arrangement de dette.

L'incident du chasse-mouches
Le , des consuls étrangers et des agents diplomatiques se sont réunis en Algérie pour une conférence avec le souverain algérien Hussein Dey. À cette occasion, Hussein Dey a demandé publiquement au consul de France si la France avait l'intention de faire face au règlement de la dette et si elle avait commencé à transférer les fonds. Lorsqu'il apprit qu'aucun progrès n'avait encore été fait sur la question, il fut rempli de colère et frappa le consul de France au visage avec le manche d'un chasse-mouches qu'il avait entre les mains. Selon une autre version, Hussein Dey aurait simplement voulu frapper une mouche dérangeante et toucher accidentellement le consul de France.

Le gouvernement français a traité l'incident comme une insulte publique et a exigé des excuses immédiates. L'absence de réponse a commencé par des mesures punitives, et la marine française a lancé un siège naval sur le port d'Alger, qui a duré 3 ans. Cette action a nui à l'économie française, qui entretenait de vastes relations commerciales avec l'Algérie, non moins qu'elle n'a nui à l'Algérie elle-même, de sorte que les Français ont tenté de recourir à la médiation internationale. Ils ont approché, entre autres, le sultan ottoman Mahmoud II et Méhémet Ali, le souverain de l'Égypte, dans le but de servir de médiateur entre celui-ci et l'Algérie, mais cela n'a pas porté ses fruits. En 1830, la France a envahi l'Algérie et l'a conquise après plus de 17 ans de guerre - une occupation qui a duré jusqu'aux années 1960. L'invasion française de l'Algérie découle de nombreuses considérations, notamment des considérations internes des hommes d'État français, mais l'affaire Bakri-Busnach en a été le facteur déclencheur, du moins officiellement.

Voir aussi

Articles connexes
 Régence d'Alger
 Conquête de l'Algérie par la France
 Relations entre l'Algérie et la France

Liens externes
 Incident du fouet volant (1827)
 La maison Bacri et Busnach : un chapitre de l'histoire commerciale de l'Algérie
 La France d'outre-mer : étude de l'impérialisme moderne

Politique étrangère de la France
Histoire de l'Algérie
Judaïsme en Algérie
Juifs en terre musulmane
Régence d'Alger

Affaire de Bachri-Busnach


Mannerheimintie (svensk: Mannerheimvägen) er en gade i det centrale Helsinki, Finland. Gaden er opkaldt efter den finske officer og statsmand Carl Gustaf Mannerheim. Den hed oprindeligt Heikinkatu (svensk: Henriksgatan), navngivet efter Robert Henrik Rehbinder, men blev omdøbt efter Vinterkrigen i 1939-40. Mannerheim selv red sejrrigt ned af Heikinkatu, da hans styrker i forbindelse med den finske borgerkrig i 1918 generobrede Helsinki fra de røde. Der står i dag en rytterstatue af Mannerheim på Mannerheimintie foran Kiasma-museet.

Mannerheimintie strækker sig fra Det Svenske Teater ved Erottaja (svensk: Skillnaden) gennem bydelene Kamppi (svensk: Kampen), Töölö (svensk: Tölö), Meilahti (svensk: Mejlans), Laakso (svensk: Dal) og Ruskeasuo (svensk: Brunakärr), indtil den til sidst smelter sammen med en travl hovedvej ud af byen.

Flere berømte bygninger ligger langs Mannerheimintie, bl.a. Det Svenske Teater, Stockmann, Rigsdagshuset, Kiasma, Finlandiahuset, Nationalmuseet, Operahuset og Tilkka. Gaden er også hjemsted for flere berømte skulpturer, bl.a. De Tre Smede og Mannerheimstatuen ved Kiasma.

Helsinki
Veje i Finland

Mannerheimintie


The president of the Republic of Uganda is the head of state and the head of government of Uganda. The president leads the executive branch of the government of Uganda and is the commander-in-chief of the Uganda People's Defence Force.

The incumbent Yoweri Museveni came to power in 1986 and is the longest serving president of Uganda, ahead of Idi Amin who ruled from 1971 to 1979.

Qualifications

In 2005 presidential term limits were removed, and in 2017, the previous upper age limit of 75 was also removed.

Under Article 102 of the Constitution, in order to be allowed to run for the presidency one must be a citizen of Uganda by birth, be no younger than thirty-five and eligible to be a member of Parliament.

State House
State House is the official residence of the president of Uganda. The main State House is located at Entebbe while the second State House is at Nakasero.

See also

List of heads of state of Uganda
Vice President of Uganda
Prime Minister of Uganda
Politics of Uganda
History of Uganda
List of political parties in Uganda

References

External links
State House of the Republic of Uganda official site
Uganda Elections 2006: Coverage on UGPulse
Uganda's Rulers Past and Present, Children's Welfare Mission, Uganda

Uganda

Presidents
1963 establishments in Uganda

President of Uganda


An Arundinaria nagashima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Algernon Bertram Freeman Mitford, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Friedrich August Ascherson och Karl Otto Robert Peter Paul Graebner. An Arundinaria nagashima in nahilalakip ha genus nga Arundinaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arundinaria

Arundinaria nagashima


Sandy Creek (literalmente «el Arroyo Sandy») es un río del archipiélago y nación de las Bahamas. Se encuentra al noroeste de Andros Town (Pueblo de Andros) y al sureste de Owens Town (pueblo de Owens), cerca de Stafford y  Staniard Creeks. Se localiza en las coordenadas geográficas

Véase también
 Geografía de Bahamas
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Bahamas

Sandy Creek (Bahamas)


Die Henschel EA 800 ist eine von Henschel in vier Exemplaren gebaute Elektrolokomotive. Sie ist für Fahrleitungs- und Batteriebetrieb ausgerüstet. Die 1966 gebauten Lokomotiven wurden von der Rheinstahl-Bergbau AG für das neu elektrifizierte Netz der Prosper-Zechen beschafft und als E 5 bis E 8 eingereiht. Sie haben eine Stundenleistung von 540 Kilowatt. Die Typbezeichnung ist von der entsprechenden PS-Leistungsklasse übernommen.

Mit Gründung der Ruhrkohle AG gingen die Loks 1970 an die RAG - Ruhrkohle AG. Sie wurden in E 455 bis E 458 umgezeichnet. 1983 wurden sie in 281 bis 284 umgezeichnet. Drei Lokomotiven wurden 1995 an die Bodensee-Toggenburg-Bahn (BT) in der Schweiz verkauft und die 281 und 283 als Eea 3/3 31 und 32 in Betrieb genommen. Dort waren sie 2011, inzwischen als SOB 936 031 und 032, immer noch in Betrieb.
Lok 936 032 wurde mittlerweile (vor 2016) ausrangiert und in Kaiseraugst abgebrochen.

Die EA 800 ist in einer Art Baukastenprogramm entstanden. Die weiteren Loks dieses Programms sind die zweiachsige EA 500 mit 360 Kilowatt und die vierachsige Drehgestelllokomotive EA 1000 mit 540 Kilowatt Leistung.

Der Führerstand ist zwischen den unterschiedlich langen niedrigeren Vorbauten angebracht, diese sind zum Fahrzeugende oben abgeschrägt. Das Führerhaus war so niedrig konstruiert, dass es bei gesenktem Stromabnehmer innerhalb des UIC-Profils blieb. Ursprünglich waren die Lokomotiven grün, bei der SOB erhielten die Lokomotiven einen roten Anstrich, bei der 936 032 war es 2003.

Literatur

 eisenbahn-magazin 4/2012, S. 12

Weblinks

 Die Henschel EA 800 bei rangierdiesel.de

Schienenfahrzeug (Henschel)
Elektrolokomotive für Wechselstrom 15 kV 16,7 Hz

Henschel EA 800


تازمالت بلدية بولاية بجاية شمالي الجزائر. تقع على بعد 85 كيلومتر جنوبي غربي بجاية، و50 كيلومتر شرقي بويرة، و55 كيلومتر جنوبي شرقي تيزي أوزو، و165 كيلومتر جنوبي شرقي العاصة الجزائر. تعتبر تازمالت أكبر مدينة في منطقة سهل جرجورة والرابعة في منطقة القبائل. يبلغ عدد سكانها 25 ألف نسمة.

أعلام
 جميلة الصحراوي
 ليديا بلقاسمي

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية بجاية
 دوائر ولاية بجاية

مراجع

بلديات ولاية بجاية

تازمالت


عقد 1710 هو عقد امتد بين 1 يناير 1710 و31 ديسمبر 1719 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1700 ولحقه عقد 1720.

أحداث

 المرسوم العملي (1713)
 معركة دينان (1712)
 معركة غورداس نانجال (1715)
 معاهدة أدرنة (1713)
 30 فبراير (1712)
 معاهدة بروت (1711)
 معركة غانغوت (1714)

مواليد

 توماس سيمبسون (1710)
 شاه جهان الثالث (1711)
 جون هارت (1711)
 هانا بريتشارد (1711)
 جون راسيل (1710)
 صمويل رودز (1711)
 بيير لالويت (1711)
 ويلهلم باش (1710)

وفيات

 كورنيليوس بيرنبرغ (1711)
 كارلوتا فيليشيتا (1710)
 غوتفريد كيرش (1710)
 روبرت تريت (1710)
 أوول رومر (1710)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1710 ابتداءً من

عقد 1710


Tachyphonus  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Thraupidae que agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico), donde se distribuyen desde Honduras a través de América Central y del Sur hasta el norte de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre popular de tangaras, y también fruteros, entre otros. Tres especies, antes colocadas en el presente género, fueron separadas en un género propio Loriotus en el año 2016.

Etimología
El nombre genérico masculino «Tachyphonus» deriva de la palabra griega «takhuphōnos, que significa  «que habla rápido, parlachín».

Características
Este es un género ampliamente diseminado de tangaras, bastante diversificado (tal vez continúe polifilético), encontrado principalmente en bosques y selvas de baja altitud. Medianos, miden entre 14,5 y 18 cm de longitud. Los machos son usualmente negros, a menudo matizados por color en la cresta, cobertoras de las alas, rabadilla, o flancos; las hembras son más apagadas, marrones o más oliváceas. Todos los Tachyphonus presentan un azulino pálido en la mandíbula inferior o en la base del pico entero.

Taxonomía
En los años 2010, publicaciones de filogenias completas de grandes conjuntos de especies de la familia Thraupidae basadas en muestreos genéticos, permitieron comprobar lo que ya era sugerido por otros autores anteriormente: que el presente género era polifilético, con las especies antes denominadas Tachyphonus cristatus, T. rufiventer y T. luctuosus formando un clado bien caracterizado distante del resto de las especies. Morfológicamente, los machos de estas tres especies comparten el color negro brillante, la corona amarilla o anaranjado brillante y la mancha blanca en las alas. Así como también T. surinamus y T. delatrii estaban distantes del resto y formando un clado con los géneros Lanio, Rhodospingus y Coryphospingus, pero con sus relaciones filogenéticas menos definidas. Burns et al. (2016) propusieron:

 separar las tres especies citadas en un nuevo género Islerothraupis;
 separar T. surinamus en un nuevo género monotípico Maschalethraupis;
 separar T. delatrii en un nuevo género monotípico Chrysocorypha.

La inclusión de las tres especies y el género Islerothraupis fueron reconocidos en la Propuesta N° 730.05 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC); en el mismo análisis, en la parte 730.06 se rechazó el reconocimiento de los dos nuevos géneros monotípicos por considerar que la topología del grupo está pobremente resuelta, a pesar de estar comprobado que T. surinamus y T delatrii no son especies hermanas entre sí y tampoco con el resto de los Tachyphonus verdaderos, por lo que su permanencia en el presente género es claramente transitoria.

Posteriormente, se descubrió que existía un género Loriotus disponible, descrito por el zoólogo polaco Feliks Paweł Jarocki en 1821, cuya especie tipo era Tanagra cristata = Tachyphonus cristatus, por lo que Islerothrupis se convirtió en un sinónimo posterior del mismo. Esta corrección taxonómica fue aprobada en la Propuesta N° 836 al SACC.

Las relaciones con otros géneros son complejas, pero Tachyphonus está hermanado por un lado con Ramphocelus, y por el otro con un clado formado por los géneros Lanio, Rhodospingus, Coryphospingus y las propias especies T. delatrii y T. surinamus, todos en una subfamilia Tachyphoninae.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2021 el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Tachyphonus


أقاليم فنلندا  تقسيم جغرافي وإداري. يبلغ عددها 19 إقليماً.
اُعتمد هذا التقسيم الإداري بعد إصلاحات 1997. هذه المقاطعات تتبع المجالس الإقليمية أو الجمهورية، حتى سنة 2009 كانت مُجمعة على شكل مقاطعات وفي الواقع حدود هذه المقاطعات لها نفس حدود مقاطعات فنلندا التاريخية.

الأقاليم

ملاحظات

أقاليم فنلندا
تقسيمات البلدان في أوروبا
تقسيمات إدارية من المستوى الأول حسب البلد
تقسيمات فنلندا
قوائم تقسيمات فنلندا
قوائم متعلقة بفنلندا

قائمة مناطق فنلندا


Kinderland ist die 834. Folge aus der Fernsehkrimireihe Tatort, deren  Erstausstrahlung am 8. April 2012 in der ARD erfolgte. Der für den MDR produzierte Film stellt den ersten Teil eines Zweiteilers der Sendereihe dar. Der zweite vom WDR produzierte Teil Ihr Kinderlein kommet wurde einen Tag später (Ostermontag) ausgestrahlt. In dem Zweiteiler arbeiten die Ermittler aus Leipzig und Köln wie schon in den Tatort-Folgen Quartett in Leipzig sowie Rückspiel erneut zusammen. Der Film von Thomas Jauch ist der 13. Fall des Leipziger Ermittlerteams Eva Saalfeld und Andreas Keppler und der 53. der Kölner Ermittler Max Ballauf und Freddy Schenk.

Handlung
Die 15-jährige Anna Römer wird in Leipzig als vermisst gemeldet. Wenig später wird in der Nähe des Kinderstrichs ein totes Mädchen aufgefunden. Es handelt sich dabei aber nicht um die Vermisste, sondern um die obdachlose Jugendliche Lisa Noack. Die Ermittler Saalfeld und Keppler hören sich bei den Straßenkindern um und stoßen dabei auf den Leiter eines Hilfsvereins namens Kinderland e.V., Gerd Tremmel, dessen Sohn vor vier Jahren von zu Hause fortgelaufen war. Während weiterer Ermittlungen stellt sich heraus, dass Tremmels Ehefrau Claudia, eine Ärztin, Lisa vor ihrem Tod kostenlos behandelt hat und dass diese vom jüngeren Sohn des Ehepaars, Paul, schwanger war.

Zur selben Zeit wird in Köln eine weitere Leiche eines 15-jährigen Mädchens aus dem Rhein geborgen. Erste Anhaltspunkte ergeben eine Verbindung nach Leipzig, denn das junge Mädchen, Sarah Stellwag, war dort mehrfach wegen Prostitution aufgegriffen worden. Die Kölner Kommissare Ballauf und Schenk machen sich auf den Weg, allerdings ohne sich bei den Kollegen in Leipzig anzumelden, was vorhersehbar zu Verwicklungen führt.

Ballauf wird von Keppler zunächst unsanft festgenommen, doch dann müssen die beiden ihr Kriegsbeil begraben und zusammenarbeiten.  Saalfeld und Schenk sind das andere Ermittlerpaar.  So ist bei beiden Paaren ein offiziell zuständiger Beamter/eine Beamtin dabei.  Saalfeld und Schenk verstehen sich ausgezeichnet.

Es stellt sich heraus, dass Anna und Lisa sich kannten. Die Kommissare, die eigentlich hinter Lisas Mörder her sind, entschließen sich, auch nach Anna zu suchen.

Es stellt sich heraus, dass Lisa das Kind haben wollte, und Paul und sie gemeinsam Leipzig verlassen wollten. Die Kommissare können Gerd Tremmel schließlich als Mörder Lisas identifizieren und diesen zu einem Geständnis bringen.  Gerd Tremmel verliert so auch seinen zweiten Sohn.  Es handelt sich um eine Handlung im Affekt.  Die Frage bleibt im Raum stehen, warum das Mädchen aus Leipzig in Köln gefunden wurde, und warum sie besser gekleidet und geschminkt war als man erwarten würde.

Die als vermisst gemeldete Anna hat in der Wohnung von Olaf Dürer Zuflucht gefunden, der sie jedoch erpresst hat.  Er droht, sie wieder hinauszuwerfen, um Sex mit ihr zu haben.
Anna, die sich letztendlich darauf einlässt, wird verängstigt in der Wohnung des zunächst flüchtigen Olaf Dürer gefunden, was weitere Ermittlungen nach sich zieht.  Es stellt sich heraus, dass dieser häufiger junge Mädchen in seine Wohnung aufnahm, um mit ihnen zu schlafen.

Es ergeben sich Hinweise auf einen weit zurückliegenden Fall von Kindesentführung.  Anna lief von der sehr besorgt erscheinenden Mutter weg, weil sie herausgefunden hatte, dass diese sie als Baby entführt hatte.  Die leiblichen Eltern werden identifiziert und reisen an, doch Anna traut weder ihrer Ziehmutter noch den leiblichen Eltern und läuft wieder davon.  Man sieht sie gerade noch in das Auto eines Mannes steigen, der vorher schon am Kinderstrich aufgefallen war.  Ziel: Köln...

Fortsetzung folgt … (erstmals in einem Tatort)

Hintergrund

Die Doppelfolge Kinderland/Ihr Kinderlein kommet war das erste Crossover innerhalb des Tatort-Universums, das mehr als eine Folge umfasste.

Die Dreharbeiten zu Ihr Kinderlein kommet fanden vom 21. Juli bis zum 20. Oktober 2011 in Leipzig statt. Während der Dreharbeiten hatte es bereits am ersten Drehtag einen Unfall gegeben, bei dem sich Martin Wuttke bei einem Sprung verletzte. Zwei Sehnen waren angerissen, sodass er vier Tage pausieren musste.

Rezeption

Einschaltquote
Die Erstausstrahlung von Kinderland am 8. April 2012 wurde in Deutschland von 7,68 Millionen Zuschauern gesehen und erreichte einen Marktanteil von 22,9 % für Das Erste; in der Gruppe der 14- bis 49-jährigen Zuschauer konnten 2,22 Millionen Zuschauer und ein Marktanteil von 17,2 % erreicht werden.

Kritik
Christian Sieben schrieb in der Rheinischen Post: "Die Zusammenarbeit der beiden Ermittler-Teams verlief […] recht erwartbar. Erst gab es überraschenderweise Streit um Kompetenzen, dann zog man doch an einem Strang und verstand sich richtig gut. Dass dieser Handlungsstrang nie so richtig Fahrt aufnahm, liegt vielleicht daran, dass sich beide Ermittler-Teams recht ähnlich sind."

In der Online-Ausgabe der Lübecker Nachrichten hieß es: "Besonders spannend war es wieder mal nicht. Mit dem Straßenkinder-Kümmerer Tremmel stimmte von vornherein so viel nicht, dass es aus 'Tatort'-Zuschauerperspektive ziemlich nahe lag, in ihm den Täter zu vermuten, und der Mitschnacker Olaf war so offensichtlich schmierig und unsympathisch, dass er als Täter gleich ausschied."

Trivia
Freddys Auto: In beiden Folgen dieses Zweiteilers fährt Freddy Schenk einen Buick Wildcat aus den 1960ern, dessen Kennzeichen K-BU 1969 einen Hinweis auf das mutmaßliche Baujahr gibt.

Weblinks

Einzelnachweise

Kinderland
Deutscher Film
Filmtitel 2012

Tatort: Kinderland