Zafer Şakar (d. 25 Ekim 1985, Akçadağ, Malatya), Türk eski futbolcudur. Şakar, Hollanda'da düzenlenen 2005 FIFA Dünya Gençler Şampiyonası'nda Türkiye millî takımı adına oynadı.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Galatasaray altyapısından yetişmiştir. Orta Sahanın ortasında oyun kurucu olarak görev yapmaktadır, hem defansif hem ofansif yeteneklere sahip olup birçok kez genç millî takımlarda oynamıştır. En önemli meziyetlerinden biri de uzak mesafelerden çektiği sert ve isabetli şutlardır. Samsunspor'la olan sözleşmesi 31 Mayıs 2009 tarihine bitmiştir. 2010-11 sezonu için Diyarbakırspor ile anlaşmıştır.

2010-11 sezonunun ara transfer döneminde buradan ayrılıp Gaziantep Büyükşehir Belediyespor'a transfer olmuştur. Burada sadece yarım sezon oynadıktan sonra 2011-12 sezonunun yaz transfer döneminin son haftalarında takımıyla olan sözleşmesini karşılıklı olarak feshederek takımdan ayrıldı.

Bunun üzerine 2011-12 sezonunun başında başka bir 1. Lig ekibi olan İstanbul Güngörenspor'a transfer oldu. Ardından Kocaeli ekibi Körfez SK takımına transfer oldu.

2012/13 sezonunda üçüncü lig takımı Batman Petrolspor'da forma giyen Şakar, 2013 yazında kulüpsüz kaldı ve ardından kariyerine son verdi.

Futbol sonrası
Zafer Şakar futbol kariyerini 2013 yılında sonlandırdıktan sonra, günümüzde bir devlet okulunda beden öğretmenliği yapmaktadır.

Millî takım kariyeri
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı ve altı bütün kademelerde görev almıştır.

Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı ile 2004 yılında düzenlenen UEFA 19 Yaş Altı Şampiyonası'na katildi ve final oynadı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1985 doğumlular
Akçadağ doğumlular
İstanbul Güngörenspor futbolcuları
Gaziantep FK futbolcuları
Diyarbakırspor futbolcuları
Boluspor futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Samsunspor futbolcuları
Manisaspor futbolcuları
Beylerbeyi SK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
1. Lig futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Türkiye 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Malatya doğumlu sporcular
Şehremini Anadolu Lisesinde öğrenim görenler

Zafer Şakar


Zahra Khatamirad (en persan زهرا خاتمی راد), née le  à Aix-la-Chapelle, est une journaliste et présentatrice de télévision Germano-iranienne.

Biographie
Zahra Khatamirad a commencé son activité à Iran TV en 2004. Elle est journaliste officielle et animatrice de télévision de l'IRIB avec plus de 15 ans d'expérience dans la performance, le journalisme, la conception de programmes télévisés, la narration, la présentatrice radio et la décoration intérieure de programmes télévisés.

Démission
Elle a annoncé sa démission d'Iran TV en 2019 en raison de l'accident d'avion ukrainien et des événements de novembre 2019 en Iran via sa page Instagram officielle. La publication de cette nouvelle est devenue si chaude qu'elle a attiré l'attention des réseaux d'information en langue persane tels que VOA, BBC et a reçu beaucoup de couverture.

Notes et références

Liens externes

Animatrice iranienne de télévision
Naissance en décembre 1981

Zahra Khatamirad


Tiflis (Gürcüce: თბილისი / Tbilisi), Gürcistan'ın başkenti ve en kalabalık ilidir. Tiflis Gürcistan'ın doğusunda, Tiflis Havzasında, Kura Nehri'nin iki yakasında kurulmuştur. Kuzeyinde Saguramo Dağları'nın güney yamacı, doğusunda İgris Zageni Dağı'nın kuzeybatı bölümü ve güneyinde Trialeti Dağları uzanmaktadır. Şehir 502 km²'lik bir alanı kaplar ve 1.152 milyondan fazla nüfusa sahiptir. MS 5. yüzyılda İberya Kralı Vahtang Gorgasali tarafından kurulan şehir, o zamandan beri çeşitli Gürcü krallıklarının ve cumhuriyetlerinin başkenti olarak hizmet etti.

Tiflis, Avrupa ile Asya'yı birbirine bağlayan konumu ve tarihi İpek Yolu'na yakınlığı nedeniyle tarih boyunca çeşitli küresel güçler arasında bir çekişme noktası olmuştur. Bu durum Tiflis'in Orta Çağ mimarisi, neoklasik mimari, Beaux Arts, Art Nouveau, Stalinist ve Modern tarzda yapıların bir karışımı olan mimarisine yansır. Kentin jeopolitik konumu, günümüzde enerji ve ticaret projeleri için önemli bir transit noktası olmasını sağlıyor.

Tiflis, şehrin sakinlerinin büyük çoğunlukla Doğu Ortodoks Hristiyan olmasına karşın, çok sayıda farklı kültür, etnik ve dinlerin oluşturduğu mozaik bir kültüre tarih boyunca ve günümüzde de ev sahipliği yapmaktadır. Önemli turistik yerleri arasında Sameba ve Sioni katedralleri, Özgürlük Meydanı, Rustaveli Bulvarı ve Ağmaşenebeli Bulvarı, Narikala, Gürcistan Ulusal Opera Tiyatrosu ve Gürcistan Ulusal Müzesi sayılabilir. Tiflis'teki iklim çoğunlukla yazın 20 ila 32 °C (68 ila 90 °F) ve kışın 7 ila -1 °C (45 ila 30 °F) arasında değişir.

Konumu
Tiflis, sanayi, sosyal ve kültür merkezi olan bir kenttir. Ayrıca önemli bir global enerji projesinin (bak. Baku-Tiflis-Ceyhan Boru Hattı) geçiş hattı üzerinde bulunur. Kent, tarihi İpek Yolu üzerinde yer alır ve bundan dolayı Rusya'nın Kuzey Kafkasya bölgesi, Türkiye ve Güney Kafkasya'daki (Transkafkasya) Ermenistan ve Azerbaycan arasında önemli tarihi bir role sahip olmuştur.

Kuruluş efsanesi
Kentin Gürcüce adı Tbilisinin bir efsaneden geldiği kabul edilir. Bu efsaneye göre Tiflis, MÖ 5. yüzyılda ormanlarla kaplı bir yerdir. Bir gün Kral Vahtang Gorgasali ava çıkar. Aralıksız uçan sülünün peşine eğitilmiş atmacasını salar. Aradan zaman geçer, ne atmaca ne de sülün görünürde yoktur. Onları aramaya başlarlar ve kısa zaman sonra ikisini de sıcak suya düşmüş olarak bulurlar. Kral orayı çok beğenir ve bir kent kurmalarını buyurur. Kente, orada bulunan tbili (ılık) sudan dolayı Tbilisi adı verilir.

 Tarih

 Kuruluşu

Arkeolojik araştırmalar Tiflis'in MÖ 4. binyılda yerleşme alanı olduğunu gösterir. Ancak yazılı kaynaklara göre Tiflis'e ilk yerleşme 4. yüzyılın ikinci yarısında gerçekleşti ve Kral Varaz-Bakur devrinde bir kale inşa edildi. Aynı yüzyılın sonlarında İranlılar kaleyi ele geçirdiler. 5. yüzyılın ortalarında İberya kralı kaleyi geri aldı. Tiflis'i gerçekten imar eden Kral Vahtang Gorgasali'dir. Ne var ki kral, başkenti Mtsheta'dan Tiflis'e taşıyamadan öldü. Bazı tarihçiler, 5. yüzyılın ikinci yarısında hüküm süren Kral Vahtang Gorgasali'nin, aslında şehrin kuruluşundan ziyade yeniden canlandırılması ve yeniden inşasından sorumlu olduğunu iddia ediyor.

 Başkent

Vahtang Gorgasali'nin halefi I. Daçi Ucarmeli döneminde kentin sınırlarını genişleten surların inşaatı tamamlandı ve babasının vasiyetine göre başkenti Mtsheta'dan Tiflis'e taşıdı. Tiflis'in en eski yerleşkesi, eski kükürt kaynağı bölgesinde (Günümüzde Gorgasali Meydanı'na bitişik alan) ortaya çıktı. Güneybatıda Ortaçala Bahçesi çevresi, kuzeybatıda Kura Nehri, güneydoğuda Tabori Dağı'nın etekleri ve kuzeybatıda Samarhahevi Irmağı ile sınırlanmıştı. 4. yüzyılda Tiflis'in ikinci bölgesi Narikala Kalesi ortaya çıktı, daha sonra şehir Kura Nehri'nin yukarısında Eski Tiflis ve Narikala'nın dışında büyüdü. Şehrin elverişli coğrafi konumu gelişmesini kolaylaştırdı. Doğu Kafkasya'ya ve eski Asya'ya giden önemli ticaret yolları buradan geçiyordu. Tiflis giderek Ortadoğu'nun en önemli merkezlerinden biri haline geldi. Komşu devletlerin askeri-stratejik ve ekonomik çıkarları şehre olan ilgiyi artırdı. 6. yüzyılın sonundan itibaren Tiflis için asırlar süren mücadele başladı.

 Yabancı hâkimiyeti

Gürcü devletinin ve kültürünün sürdürülebilirliği Gürcistan başkentinin kaderi ile doğrudan ilişkiliydi. Şehir 570-580'de Sasaniler tarafından ele geçirildi. Tiflis Yunan edebiyatında ilk olarak, İberya Krallığı'nın başkenti iken Sasani işgaline karşı yapılan 572 ayaklanmasının anlatıldığı Bizanslı Theophanes'in yazılarında bahsedilmiştir. 627'de Tiflis, Bizans imparatoru Herakleios ve Hazarların birleşik ordusu tarafından kuşatıldı. Şehir ele geçirilemedi. Herakles, Tiflis'ten ayrıldı ve Akdeniz'e doğru yola çıktı.  628'de Hazarlar, Tong Yabgu Kağan komutasında tekrar Tiflis'e geldiler, şehri ele geçirdiler ve vahşice yok ettiler. Şehir, 735-737 yıllarında Arap komutan II. Mervan İbn Muhammed (Sağır Mervan) tarafından kontrol edildi. Bundan böyle Tiflis, yeni kurulan Tiflis Emirliği'nin merkezi oldu. 764 yılında şehir Hazarlar tarafından basıldı. 853 yılında Arap komutan Buğa Türk, halifeliğin merkezi yönetimini güçlendirmek için Tiflis'i işgal etti. 1037 ve 1051 yılları arasında Kral IV. Bagrat defalarca Tiflis'i ele geçirmeye çalıştı ancak ülkedeki istikrarsız siyasi durum nedeniyle bunun imkansız olduğu ortaya çıktı. 1045'te Tiflis yönetimi, ihtiyarlar belediye meclisinin eline geçti. 1068'de Tiflis, Selçuklu Sultanı Alp Arslan tarafından ele geçirildi. 1080'li yıllardan itibaren ise şehir tekrar bir yaşlılar konseyi tarafından yönetildi.

 Gürcü Rönesansı

Kral Kurucu Davit, büyük bir muharebenin ardından 1122 yılında Tiflis kentine girerek kesin egemenliği sağladı. Birleşik Gürcü devletinin yönetim merkezini Kutaisi'den Tiflis'e taşıdı ve Tiflis Gürcistan'ın başkenti oldu. Gürcistan'ın altın çağını yaşadığı 12-13. yüzyılda Tiflis büyük gelişme gösterdi ve kentin nüfusu 100.000'e ulaştı. Şehir sadece Gürcistan için değil aynı zamanda dönemin Doğu Ortodoks dünyası için de önemli bir edebiyat ve kültür merkezi haline geldi. Kraliçe Tamar devrinde ünlü şair Şota Rustaveli Tiflis'te çalışmalarını sürdürdü ve büyük bir olasılıkla Kaplan Postlu Şövalye adlı meşhur destanını burada yazdı. Bu dönem Gürcistan'ın Altın Çağı  veya Gürcü Rönesansı olarak anılır.

Tiflis'in "Altın Çağı" yaklaşık yüz yıl sürdü. 1236 yılında, Moğol istilasından sonra Gürcistan Moğol egemenliğine girdi. Tiflis, hem siyasi hem de kültürel açıdan sonraki yüzyıl güçlü bir Moğol etkisi altında kaldı. 1320'lerde Moğollar ülkeden çıkarıldı ve Tiflis Gürcü devletinin yeniden başkenti oldu. Ne var ki kent, 1366'da veba salgını nedeniyle yeni bir yıkımla karşı karşıya geldi. 14. yüzyıldan 18. yüzyılın sonlarına değin Tiflis, değişik güçlerin istilasına uğradı. Timurlenk, Cihan Şah, Uzun Hasan kenti yağmaladılar.

 Kartli-Kaheti'nin başkenti

Gürcistan Krallığı'nın 1490'da ayrı krallıklara bölünmesinden sonra Tiflis, yalnızca Kartli Krallığı'nın siyasi ve idari merkezi haline geldi. 1510'larda Tiflis (ve Kartli ve Kaheti krallıkları) Safevi İran'a bağlı vasal devletler haline getirildi. 1522'de Tiflis'de ilk defa büyük bir Safevi kuvveti garnizon kurdu. Şah İsmail'in (taht 1501-1524) ölümünün ardından, Kartli kralı X. Davit İranlıları kovdu. Bu dönemde Tiflis'in birçok bölgesi tamir ve yeniden inşa edildi. Şah I. Tahmasp'ın (1524-1576) dört seferi, Kartli ve Kaheti'nin yeniden işgal edilmesiyle sonuçlandı ve 1551'den itibaren bir Safevi kuvveti Tiflis'te kalıcı olarak konuşlandırıldı. 1555 Amasya Antlaşması ile ve daha kesin olarak 1614'ten 1747'ye kadar kısa aralarla, Tiflis İran yönetimi altında önemli bir şehirdi ve şahın vali unvanı verdiği Kartli'nin İran'a bağlı vasal krallarının bir makamı olarak işlev gördü. II. Teimuraz ve II. Erekle'nin sonraki saltanatı altında Tiflis, yabancı yönetimden arınmış canlı bir siyasi ve kültürel merkez haline geldi. II. Erekle Kartli-Kaheti Krallığı'nı kurdu. Ancak sürekli işgal tehdidinden endişelenen Gürcistan yöneticileri, 1783 Georgiyevsk Antlaşması'nda Rus koruması istedi. Bu anlaşmaya rağmen, şehir 1795'te İran'ın bölge üzerindeki hegemonyasını yeniden kurmaya çalışan Kaçar hükümdarı Ağa Muhammed Han tarafından işgal edildi ve harap edildi.

 Rusya egemenliği

1801'de Kartli-Kaheti Krallığı'nın Rus İmparatorluğu'na ilhak edilmesinden sonra, Tiflis, Kafkas Ordusu Başkomutanının görev yaptığı yeni kurulan Gürcistan Guberniyası'nın merkezi oldu. Tiflis, 1845'ten beri Rus Veliaht Prensi'nin Kafkasya'daki ikametgâhı olmuştur. Şehrin alanı önemli ölçüde büyüdü. Merkez semtleri planlandı, Avrupa tipi bina sayısı arttı. Şehrin ekonomik ve kültürel hayatı hızla gelişti. Sanayi sermayesi yavaş yavaş yerli üretimi zayıflattı. 1841'den beri Gürcistan-İmeretya Guberniyası'nın idari merkezi ve 1846'dan beri Tiflis Guberniyası'nın idari merkezi olmuştur. Serfliğin kaldırılması (1866), Tiflis-Poti (1872), Tiflis-Batum ve Tiflis-Bakü (1883) demiryollarının inşası kentin ekonomik refahına yeni bir ivme kazandırdı. Fabrikaların ve ticaret atölyelerinin sayısı arttı, işçi sayısı önemli ölçüde arttı. 1819'da ilk periyodik yayın Tiflis'te yayınlanmaya başladı - "Gürcü Gazetesi", 1828'den itibaren - "Tiflis Ajansları" (Gürcüce ve Rusça dillerinde). 1850'de Gürcü tiyatrosu restore edildi.

 Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti

1917 Rus Devrimi'nden sonra şehir, 1918 baharında başkenti Tiflis olan Transkafkasya Geçici Hükûmeti'nin merkeziydi ve daha sonra yine başkenti Tiflis olan ve üç Güney Kafkasya ülkesi Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan'ın oluşturduğu bir federasyon, Transkafkasya Federasyonu, kuruldu. Burada, Kafkasya Veliaht Prensi'nin sarayında, üç Güney Kafkasya ülkesinin - Gürcistan, Azerbaycan ve Ermenistan'ın - 26-28 Mayıs 1918'de bağımsızlığı ilan edildi. O zamandan beri Tiflis, 25 Şubat 1921'e kadar Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin başkenti oldu. 1918 ve 1919'da Alman ve İngiliz askeri himayesi burada dönüşümlü olarak yer aldı.

Ulusal bir hükûmet altında, Tiflis, 1918'de Tiflis Devlet Üniversitesi'nin kuruluşundan bu yana ilk Kafkas üniversitesine sahip şehir oldu bu İmparatorluk Rusyası'nın yönetimi sırasında uzun süredir gerçekleşmeyen bir rüyaydı. 25 Şubat 1921'de Bolşevik Kızıl Ordu'nun 11. birliği, yakın çevresinde şiddetli çatışmalardan sonra Tiflis'i işgal etti ve Sovyet yönetimini ilan etti.

 Sovyet dönemi

25 Şubat 1921'de Kızıl Ordu kenti işgal etti ve ardından kent, Transkafkasya Sovyet Federe Sovyet Cumhuriyeti'nin başkenti ilan edildi. 1936'da Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin başkenti oldu ve bu devir 1991 yılına kadar sürdü. Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin  Sovyet yönetimi sırasında Tiflis'in nüfusu önemli ölçüde arttı, şehir daha sanayileşti ve aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin önemli bir siyasi, sosyal ve kültürel merkezi haline geldi. 1980'de şehir, SSCB'deki ilk devlet onaylı rock festivaline ev sahipliği yaptı. Hem Sovyet vatandaşları hem de yabancı ziyaretçiler için önemli bir turizm merkezi olan Tiflis'in "Eski Kenti" (orijinal şehir surları içindeki mahalleler) 1970'lerde ve 1980'lerde yeniden inşa edildi.

1956, 1978 ve 1989 yıllarında Moskova yönetimine karşı Tiflis'te geniş çaplı gösteriler düzenlendi. 1956 ve 1989 gösterileri Moskova yönetimince kanlı biçimde bastırıldı.

Bağımsızlık sonrası

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Tiflis, önemli bir istikrarsızlık ve kargaşa dönemi yaşadı. Aralık 1991 ve Ocak 1992'deki kısa iç savaş sırasında şehir merkezinin önemli bir kısmı yıkıldı ve hasar gördü. Birkaç yıl boyunca şehir, çeşitli mafya klanları ve yasadışı girişimciler arasında bir çatışma yeriydi. Eduard Şevardnadze'nin (1993-2003) yönetimi sırasında suç ve yolsuzluk, toplumun neredeyse tüm katmanlarını ve faaliyet alanlarını kapsıyordu. İşsizlikteki keskin artış nedeniyle şehir nüfusunun büyük bir kısmı kendisini aşırı yoksulluğun eşiğinde buldu. Hayat o kadar çekilmez hale geldi ki, Kasım 2003'te nüfusun büyük bir kısmı protesto için sokaklara döküldü. Şimdi Gül Devrimi olarak bilinen huzursuzluk dalgası, parlamento seçimlerinin ardından oylama sonuçlarına hile karıştırılması nedeniyle doruğa ulaştı ve sonunda Şevardnadze hükûmetinin devrilmesiyle sona erdi. 2003'ten bu yana şehirde göreceli istikrar ve ekonomik büyüme gözlemlendi, suç azaldı ancak yoksulluk ve istihdam sorunu hala akut.

Yönetim

Ülkenin başkenti olarak Tiflis'in statüsü, Gürcistan Anayasası'nın (1995) 10. Maddesi ve Gürcistan'ın Başkenti Tiflis Yasası (20 Şubat 1998) ile tanımlanmıştır.

Tiflis, Tiflis Şehir Meclisi (Sakrebulo) ve Tiflis Belediye Binası (Meria) tarafından yönetilmektedir. Şehir Meclisi ve belediye başkanı dört yılda bir doğrudan seçimlerle seçilir. Tiflis Belediye Başkanı Kaha Kaladze ve Tiflis Şehir Meclisi Başkanı Giorgi Alibegaşvili'dir.

Şehrin yapısı

İdari olarak, şehir, sınırlı bir yönetim alanı üzerinde yargı yetkisine sahip kendi merkezi ve yerel yönetim birimlerine sahip olan rayonlara (bölgeler) bölünmüştür. Bu alt bölüm, Sovyetler Birliği'nin idari bölümlerini takiben 1930'larda Sovyet yönetimi zamanında oluşturuldu. Gürcistan bağımsızlığını yeniden kazandığından beri, rayon sistemi değiştirildi ve yeniden düzenlendi. En son revizyona göre, Tiflis bölgeleri şunları içeriyor:
 Mtatsminda Rayonu, Mahalleleri dahil: Mtatsminda, Sololaki, Vera, Kiketi, Kocori, Şindisi, Tsavkisi, Tabahmela
 Vake Rayonu, Mahalleleri dahil: Vake, Bagebi, Vaja Pşavela Mahallesi, Nutsubidze Plateau, Tskneti
 Saburtalo Rayonu, Mahalleleri dahil: Delisi, Vedzisi, Vaşlicvari, Bahtrioni, Hiliani, Didi Diğomi, Zurgovana
 Krtzanisi Rayonu, Mahalleleri dahil: Kala, Ortaçala, Poniçala
 İsani Rayonu, Mahalleleri dahil: Avlabari, Navtluği, Metromşeni, Vazisubani, Sekizinci Lejyon
 Samgori Rayonu, Mahalleleri dahil: Varketili, Third Array, Orhevi, Dampalo, Lilo, Aşağı Samgori
 Çuğureti Rayonu, Mahalleleri dahil: Çuğureti, Kukia, Svanetisubani
 Didube Rayonu, Mahalleleri dahil: Didube, Didghomi Massive
 Nadzaladevi Rayonu, Mahalleleri dahil: Nadzaladevi, Sanzona, Temka, Lotkini, Eski Nadzaladevi
 Gldani Rayonu', Mahalleleri dahil: Gldani Massive, Avçala, Muhiani, Gldanula

Rayonların çoğu, şehrin tarihi mahallelerinden sonra adlandırılmıştır. Tiflis vatandaşları, daha küçük tarihi mahallelerden oluşan gayri resmi bir sistemi yaygın olarak kabul ediyor. Bununla birlikte, bu tür mahalleler, bir tür hiyerarşi oluştmakla beraber birkaç tanedir, çünkü çoğu, kendine özgü topoğrafik sınırlarını kaybetmiştir. Şehrin doğal ilk alt bölümü, Kura'nın sağ ve sol kıyısıdır.

En eski mahallelerin isimleri Orta Çağ'ın başlarına kadar uzanır ve bazen büyük bir dilsel ilgi uyandırırlar. İnşa edilmiş en yeni yapılar, esas olarak konut pazarlama adlarını taşır.

Devrim öncesi Tiflis'te, Gürcü mahallesi şehrin güneydoğu kısmıyla sınırlıydı; Karl Baedeker, şehrin düzenini kısaca şöyle anlatıyor:

Coğrafya

Tiflis, Güney Kafkasya'da 41 ° 43' kuzey enlemleri ve 44 ° 47' doğu boylamları arasında yer almaktadır. Şehir, Doğu Gürcistan'da, Kura Nehri'nin (yerel olarak Mtkvari olarak bilinir) her iki kıyısında kurulmuştur. Şehrin yüksekliği deniz seviyesinden 380-770 metre (1.250-2.530 ft) arasında değişmektedir ve üç tarafı dağlarla çevrilidir. Tiflis'in kuzeyinde Saguramo Dağları'nın güney yamacı, doğusunda İgris Zageni Dağı'nın kuzeybatı bölümü ve güneyinde Trialeti Dağları uzanmaktadır.

Tiflis'in coğrafyası karmaşıktır.  Şehrin Kura Nehri'nin sol kıyısında yer alan kısmı, Avçala Bölgesi'nden Loçini Nehri'ne kadar 30 km'den (19 mil) daha öteye yayılır. Öte yandan şehrin Kura Nehri'nin sağ tarafında kalan kısmı, yamaçları genellikle tüm Kura Nehri'nin kıyılarına kadar inen Trialeti Sıradağları'nın etekleri boyunca inşa edilmiştir. Bu nedenle dağlar, Kura Nehri'nin sağ kıyısında kentsel gelişmenin önünde önemli bir engel oluşturmaktadır. Bu tür bir coğrafi ortam, çok yoğun gelişmiş alanlardan oluşan bölgeler yaratırken, şehrin diğer kısımları karmaşık topoğrafik coğrafya nedeniyle daha az gelişmiş halde kalır.

Kentin kuzeyinde, sulama kanallarıyla beslenen büyük bir rezervuar (genellikle Tiflis Denizi olarak bilinir) bulunmaktadır.

İklim

Tiflis, önemli karasal ve yarı kurak etkilere sahip nemli bir subtropikal iklime (Köppen iklim sınıflandırması: Cfa) sahiptir. Şehir sıcak, nemli yazlar ve orta derecede soğuk kışlar yaşar. Gürcistan'ın diğer bölgeleri gibi, Tiflis de yıl boyunca belirgin bir kurak dönem olmaksızın önemli miktarda yağış almaktadır. Kentin iklimi hem doğudan (Orta Asya/Sibirya) gelen kuru hava kütlelerinden hem de batıdan (Atlantik/Karadeniz) gelen okyanus hava kütlelerinden etkilenir. Şehrin çoğu tarafı sıradağlarla çevrili olduğundan, büyük su kütlelerine (Karadeniz ve Hazar Denizine) yakınlığı ve Büyük Kafkas Dağlarının (daha kuzeyden) Rusya'dan gelen soğuk hava kütlelerinin girişini engellemesi sebebiyle, Tiflis, aynı enlemlerde benzer bir iklime sahip diğer şehirlere kıyasla nispeten ılıman bir mikro iklime sahiptir.

Tiflis'te yıllık ortalama sıcaklık 13.3 °C'dir (55.9 °F). Ocak, ortalama 2,3 °C (36.1 °F) sıcaklıkla en soğuk aydır. Temmuz, ortalama 24,9 °C (76,8 °F) sıcaklıkla en sıcak aydır. Gündüz yüksek sıcaklıkları, tipik bir yıl boyunca ortalama 22 günde 32 °C'ye (90 °F) ulaşır veya bunu aşar. Kaydedilen mutlak minimum sıcaklık, Ocak 1883'te −24,4 °C (−11,9 °F) ve mutlak maksimum, 17 Temmuz 1882'de 42,0 °C (107.6 °F)'dir. Ortalama yıllık yağış 495,5 mm'dir (19,5 inç). Mayıs en yağışlı aydır (ortalama 77,6 mm (3,1 inç) yağış), Ocak ise en kurak aydır (ortalama 18,9 mm (0,7 inç) yağış). Kar yılda ortalama 15-25 gün düşer. Çevredeki dağlar genellikle, özellikle İlkbahar ve Sonbahar aylarında, şehrin içinde ve çevresinde bulutları hapseder ve bu da havanın uzun süreli yağışlı ve/veya bulutlu olmasına neden olur. Yıl boyunca Tiflis'in çoğu bölgesinde kuzeybatı rüzgarları hakimdir. Güneydoğu rüzgarları da yaygındır.

Nüfus yapısı

Nüfus

Çok kültürlü bir şehir olan Tiflis, 100'den fazla etnik gruba ev sahipliği yapmaktadır. Nüfusun yaklaşık % 89'u etnik Gürcülerden oluşur ve  Ermeniler, Ruslar ve Azeriler gibi diğer etnik grupların da önemli nüfusları vardır. Yukarıda belirtilen gruplarla birlikte Tiflis, Osetler, Abhazlar, Ukraynalılar, Yunanlar, Almanlar, Yahudiler, Estonyalılar, Kürtler, Asuriler ve Yezidiler ve diğerleri dahil olmak üzere diğer etnik gruplara ev sahipliği yapmaktadır.

Din

Tiflis sakinlerinin %95'inden fazlası Hristiyanlığın bir formunu uyguluyor (en baskın olanı Gürcü Ortodoks Kilisesi'dir). Gürcü Ortodoks Kilisesi ile tam bir bütünlük içinde olan Rus Ortodoks Kilisesi ve Ermeni Apostolik Kilisesi de önemli takipçilere sahiptir. Nüfusun azınlık kesimi (yaklaşık %1,5) İslam'ı (çoğunlukla Şii İslam'ı) uygularken, Tiflis nüfusunun yaklaşık %0,1'i Yahudiliği uyguluyor. Ayrıca bir Roma Katolik kilisesi ve Yezidi Sultan Ezid Tapınağı da var.

Sporlar

Tiflis'te 19. yüzyılın başlarına kadar binicilik (özellikle polo), güreş, boks ve atıcılık gibi sporlar en popüler şehir sporlarıydı. Rus İmparatorluğu döneminde, Tiflis'e daha fazla Batı sporu ve aktivitesi (bilardo, eskrim) geldi.

Sovyet döneminde, Avrupa'da ve bir dereceye kadar ABD'de yaygın olan sporun artan popülaritesi kentde de yayıldı. Aynı zamanda Tiflis'in profesyonel sporlar için gerekli spor altyapısı gelişti. 1978 yılına gelindiğinde şehirde, diğerlerinin yanı sıra dört kapalı ve altı açık olimpik havuz, 185 basketbol sahası ve salonu, 192 voleybol tesisi, 82 hentbol sahası, 19 tenis kortu, 31 futbol sahası, 5 stadyum ve diğerleri dahil olmak üzere yaklaşık 250 büyük ve küçük spor tesisi vardı. Tiflis'teki en büyük stadyum Dinamo Arena (55.000 koltuk) ve ikinci en büyük stadyum ise Miheil Meshi Stadyumu'dur (24.680 koltuk). Genellikle yüksek katılımlı basketbol maçlarına ve tenis turnuvalarına ev sahipliği yapan Tiflis Spor Sarayı, yaklaşık 11.000 kişi kapasitelidir.

Vere Basketbol Salonu, 2.500 koltuk kapasiteli daha küçük bir kapalı spor salonudur.

Futbol Tiflis'te en popüler spordur, daha sonra en popüler sporlar olarak ragbi ve basketbol gelmektedir.

Ayrıca popüler sporlar arasında güreş, tenis, yüzme ve su topu sayılabilir. Birkaç profesyonel futbol ve ragbi takımının yanı sıra güreş kulüpleri de bulunmaktadır. NBA oyuncuları Zaza Paçulia ve Nikoloz Tskitişvili, Tiflis yerlileridir. Profesyonel sporların dışında, şehirde çok sayıda üniversiteler arası ve amatör spor takımları ve kulüpleri bulunmaktadır.

Tiflis'in şehir futbol kulübü Dinamo Tbilisi, Avrupa UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazandığı ve Avrupa'nın en doğudaki takımı kabul edildiği 1980-1981 sezonundan bu yana büyük bir Avrupa şampiyonluğu kazanamadı. Basketbol kulübü Dinamo Tbilisi, 1962'de EuroLeague'i kazandı ancak daha sonraki dönemlerde bu başarı tekrar edilemedi.

Tiflis, Çek Cumhuriyeti (Prag), Almanya (Berlin, Köln) ve İtalya (Milan) ile birlikte 2022 Avrupa Basketbol Şampiyonası için birkaç Grup Aşaması maçına ev sahipliği yapacak.

Medya

Gürcistan medya şirketlerinin (televizyon, gazete ve radyo dahil) büyük çoğunluğunun merkezi Tiflis'tedir. Şehir, Gül Devrimi'nin yayınlanmasından sonra hatırı sayılır bir ün kazanan popüler Rustavi 2 televizyon kanalına ev sahipliği yapmaktadır. Rustavi 2'ye ek olarak, Gürcistan'ın dört büyük kamu televizyon kanalından geri kalan üçü (İmedi TV, Maestro ve Public Broadcasting Channel dahil) şehirde bulunmaktadır. Rustavi 2'nin Mze TV şirketini başarıyla satın aldığı ve Rupert Murdoch's News Corporation'ın 2006'nın başında İmedi Media Holding'in hissedarı olduğu 2005 yılının ikinci yarısından bu yana Tiflis televizyon pazarında önemli değişiklikler yaşandı.

Tiflis'te çok sayıda gazete yayınevi var. En dikkate değer gazetelerden bazıları günlük gazeteler 24 Saati ("24 Saat"), Rezonansi ("Rezonans"), Alia, İngilizce günlük gazeteler The Messenger, Georgia Today ve İngilizce haftalık gazeteler The Georgian Times ve FINANCIAL'dır. Şehrin radyo istasyonlarından İmedi Radio (105.9 FM), Fortuna ve Radio 105, geniş ulusal izleyici kitlesine sahip en etkili rakiplerden bazılarıdır.

Tiflis'teki radyo istasyonları arasında 5 Hatlı Radyo (93.8 FM), Avrupa + Tiflis (99.6 FM) ve Gürcü Patrik Radyosu (105.4 FM) bulunmaktadır.

Kültür

Mimari

Şehirdeki mimari, yerel (Gürcü), Bizans, Neoklasik, Art Nouveau, Beaux-Arts, Ortadoğu ve Sovyet modern tarzlarının bir karışımıdır. 1795'te şehrin gördüğü yıkımdan çok az bina kurtuldu, bu nedenle Tiflis'teki çoğu tarihi bina Rus İmparatorluk döneminde (1801-1917) inşa edildi. Şehrin en eski kısımları (Narikala, Abanotubani, Avlabari) büyük ölçüde Orta Çağ sokak planlarına göre yeniden inşa edildi ve hatta bazı eski evler çok daha eski temeller üzerine yeniden inşa edildi. Rus yetkililer tarafından Avrupa tarzı bir plana göre geliştirilen Tiflis şehir merkezi bölgeleri (Sololaki, Rustaveli Bulvarı, Vera, vb.) Batılı bir görünüme sahiptir ve o sırada Avrupa'da popüler olan stillerin bir karışımı vardır: Güzel Sanatlar, Oryantalist ve çeşitli dönem canlanma stilleri.

Tiflis, 1890'ların ortalarından Rus yönetiminin sonuna kadar gelişen Art Nouveau binaları ve detayları (Sololaki ve Çuğureti'de yaygın olan) bolluğu ile dikkat çekiyor. Art Nouveau, deneysel modern mimariyi tanıtan komünist otoriteler tarafından burjuva olarak ilan edildi. Gürcistan'daki daha muhafazakar ve tarihsel olarak etkilenen Stalinist mimari, şimdi Biltmore Hotel Tbilisi'yi barındıran 1938 Marx-Engels-Lenin Enstitüsü binası ("İmeli") tarafından temsil edilmeye devam ediyor.

Tiflis'in İkinci Dünya Savaşı sonrası mimarisi, Sovyetler Birliği'nde boyunca bulunan orta yüzyıl modernizminin markasına benziyor. Dünya Savaşı'ndan sonra bir konut krizine tepki olarak şehir çarpıcı bir şekilde genişledi. Seri üretim teknolojisindeki ilerlemelerle inşa edilen tüm mahalleler (Saburtalo, Diğomi) birkaç on yıl içinde şehrin eteklerinde ortaya çıktı. Gürcü mimarlar, Tiflis'in 1975 Karayolları Bakanlığı ve 1984 Düğün Sarayı da dahil olmak üzere Sovyetler Birliği'nin en ilginç mimari başarılarından bazılarını üretti. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana, kentsel peyzaj büyük ölçüde düzensiz inşaat ile karakterizedir. Yeni kuleler eski kamusal alanları işgal ediyor ve aşırı kalabalık apartmanlar bir gecede dikiliyor. 2004 yılından bu yana, şehir yönetimi, kontrolsüz inşaat projelerini engellemek için girişimlerde bulundu. Yakında Tiflis'te üç gökdelen kompleksi olacak. Eksen Kuleleri, Rediks Çavçavadze 64 ve şu anda yapım aşamasında olan yeni Acara Otel/İş Kompleksi, Kafkasya'daki en yüksek binalar/gökdelenler olacak.

Tiyatro, dans ve müzik

Kentte Tiflis Devlet Konservatuvarı, Tiflis Opera ve Bale Tiyatrosu, Şota Rustaveli Devlet Akademik Tiyatrosu, Marcanişvili Devlet Akademik Tiyatrosu, Rezo Gabriadze Kukla Tiyatrosu ve Kraliyet Bölge Tiyatrosu gibi önemli tiyatro ve müzik kurumları bulunmaktadır.

Sanat müzeleri ve galeriler

Gürcistan Ulusal Müzesi, Gürcistan Sanat Müzesi de dahil olmak üzere birçok önemli müzeyi bir araya getiriyor. Modern Sanat Müzesi 2012 yılında kuruldu.  İki bağımsız çağdaş sanat organizasyonu, Kunsthalle Tbilisi ve Open Space of Experimental Art 2018'de kurulmuştur.

Turizm

Gürcistan'ın uluslararası bir turizm lokasyonu olarak artan popülaritesi, Tiflis'i küresel seyahat haritasına yerleştirdi. 2019 yılında 9 milyondan fazla uluslararası ziyaretçiye ev sahipliği yapan başkent, konaklama sektöründe büyük yatırımlar gördü. Enfes şehir manzaraları, Art Deco, Rus, Doğu ve Sovyet mimarisi, ulusal müzeler ve galeriler, kültürel cazibe merkezleri, festivaller, tarihi yerler ve olağanüstü, geleneksel Gürcü mutfağının yanı sıra çok çeşitli uluslararası yemekler sunan restoranları ile bölgenin önde gelen turizm merkezidir. Şehir, karmaşık tarihi nedeniyle, kültürlerin kaynaştığı bir pota, çeşitli cazibe merkezlerine sahip kültürel mozaik yapılı bir metropol olarak tanınmaktadır.

Başlıca görülecek yerler

Tiflis, önemli simge yapılara ve gezi noktalarına sahiptir. Gürcistan Parlamento ve hükûmet (Devlet Şansölyesi) binaları, Gürcistan Yüksek Mahkemesi, Sameba Katedrali, Vorontsov Sarayı (bugün Çocuk Sarayı olarak da bilinir), Gürcistan Parlamentosu Ulusal Halk Kütüphanesi, Gürcistan Ulusal Bankası, Tiflis Sirki, Barış Köprüsü ve birçok devlet müzesi Tiflis'te bulunmaktadır. Sovyet döneminde Tiflis, müze sayısı açısından Sovyetler Birliği'ndeki ilk dört şehir arasında sürekli olarak yer aldı.

Şehrin tarihi simge yapılarından en dikkate değer olanları arasında Narikala kalesi (4. - 17. yüzyıl), Ançishati Bazilikası (6. yüzyıl, 16. yüzyılda yeniden inşa edilmiştir), Tiflis Sioni Katedrali (8. yüzyıl, daha sonra yeniden inşa edilmiştir) ve Metehi Kilisesi, Açık Hava Etnografya Müzesi, Kükürt Banyosu ve Tiflis Eski Kenti yer almaktadır.

Gece yaşamı

Geleneksel cazibe merkezlerinin ötesinde, Tiflis, 2010'larda uluslararası medyanın ilgisini çekmeye başlayan gelişen gece kulübü kültürüne sahiptir. Bassiani, Mtkvarze, Khidi ve Café Gallery gibi önde gelen kulüplerde yerel sanatçıların yanı sıra önemli uluslararası DJ'ler de yer almıştır.

Ekonomi

2014 yılında 12.147 milyon Gürcü larisi (4,3 milyar €) GSYİH ile Tiflis, Gürcistan'ın GSYİH'sinin neredeyse %50'sini oluşturan ülkenin ekonomik merkezidir. Devlet hizmetleri de dahil olmak üzere hizmet sektörü ekonomiye hakimdir ve GSYİH'ye %88 oranında katkıda bulunur. 10.336 Gürcü larisi (3.600 €) olan kişi başı GSYİH, ulusal ortalamanın yüzde 50'sini aşmaktadır. Hizmet sektöründe, ülke çapında ve Güney Kafkasya'da transit ve lojistik merkezi olarak Tiflis'in rolünü yansıtan toptan ve perakende ticaret sektörü hakimdir. İmalat sektörü, Tiflis'in GSYİH'sine yalnızca %12 katkıda bulunuyor, ancak istihdam ve toplam katma değer açısından Gürcistan'ın diğer herhangi bir bölgesine kıyasla diğer imalat sektörlerinden çok daha büyük. Tiflis'teki işsizlik oranı - yüzde 22,5 ile - Tiflis'te Gürcistan'ın diğer bölgelerine kıyasla önemli ölçüde daha yüksek.

Ulaşım

Tiflis'te toplu taşıma sistemi ve ilgili altyapı öncelikli olarak Ulaştırma ve Kentsel Kalkınma Bakanlığı tarafından yönetilmektedir. Onlarca yıllık kötü ulaşım hizmetleri ve özel araçlara öncelik tanınmasından sonra, şehirde 2010'lardan itibaren yeşil, kapsamlı ve çeşitli bir toplu taşıma ağı geliştirmek
üzerine yatırımlar yapıldı. Bugün şehrin ulaşımına, uluslararası bir havalimanı, metro ve ulusal demiryolu hizmetleri, belediye otobüsleri, minibüsler, taksiler, teleferikler, bisiklet yolları ve füniküler hizmet vermektedir.

Havalimanı

Şota Rustaveli Uluslararası Havalimanı şehir merkezinin 18 km güneydoğusunda bulunan Tiflis'in tek uluslararası havalimanıdır. 2019 yılında 3.56 milyondan fazla ziyaretçiyi ağırlaması ile birlikte Gürcistan'ın en yoğun havaalanı ve eski Sovyet ülkeleri arasında 17. en yoğun havaalanı olmuştur.

Ulusal havayolu şirketi Georgian Airways ve bir Gürcistan-Çin start-up projesi Myway Airlines için bir merkezdir. Çeşitli uluslararası havayolu şirketleri, Londra, Münih, Berlin, Amsterdam, Dubai, Brüksel, Milano, Viyana, Paris, Doha vb. gibi önde gelen Avrupa ve Asya şehirlerine uçuş seferi hizmeti sunmaktadır. İrlandalı ultra düşük maliyetli havayolu şirketi Ryanair, 2019'dan itibaren Rustaveli havaalanından hizmet vermeye başlamıştır.

2016 yılında Tiflis Uluslararası Havalimanı güneş enerjisinden yararlanmaya başlamış ve 2018 yılında Kafkasya bölgesindeki ilk "yeşil havalimanı" olmuştur.

Tiflis'in 33 km kuzeyinde Natahtari kasabasında bulunan Natahtari Havaalanı, başkente Batum, Mestia ve Ambrolauri rotalarında hizmet veren bir iç hatlar havalimanıdır.

Metro

Tiflis metrosu, şehre hızlı transit metro hizmeti ile ulaşım sunmaktadır. Sistemde her gün 400 binden fazla yolculuk yapılıyor. Tiflis metrosu, geçmişte Sovyetler Birliği'nin dördüncü metro sistemiydi. Metronun inşaatı 1952'de başladı ve 1966'da tamamlandı. Sistem, Ahmeteli-Varketili Hattı ve Saburtalo Hattı olmak üzere iki hattı kapsıyor. Hatların toplam uzunluğu 26,4 km'dir. 23 istasyona ve 186 metro vagonuna sahiptir. Sovyet yapımı metro sistemlerinin karakteristik özelliği olarak çoğu istasyon abartılı bir şekilde dekore edilmiştir. Trenler sabah saat 6.00'dan gece yarısına kadar çalışır. Pürüzlü zemin nedeniyle, bazı bölgelerde demiryolu hatları yer üstünden geçmektedir. İstasyonlardan ikisi yer üstünde bulunmaktadır.

2020'de şehir yönetimi tarafından, tüm istasyonların yenilenmesi, daha sürdürülebilir ve modern bir tasarımın yanı sıra basamaksız tekerlekli sandalye erişilebilirliğini hedefleyen bir geliştirme çalışmasının yapılacağı duyuruldu. 40 yeni modern tren vagonu veya 10 tren satın alımı sayesinde metro ağının 50 yılı aşkın tarihindeki ilk büyük vagon geliştirme çalışması yapılacak.

Üçüncü yer üstü hattının, Tiflis şehir merkezini banliyölere ve Tiflis'in 30 km doğusundaki Rustavi kentinden olası bir bağlantı ile Tiflis Uluslararası Havalimanı'na bağlaması planlanıyor.

Demiryolu

Tiflis, Gürcistan Demiryolları'nın en işlek noktasıdır ve merkezi Tiflis Merkez Tren İstasyonu'nda bulunmaktadır. Ulusal demiryolu operatörü olan Gürcistan Demiryolları bu istasyondan Batum, Zugdidi, Poti, Ozurgeti, Kutaisi ve diğer büyük şehirlere ulaşım sağlamasının yanı sıra çeşitli banliyölere de demiryolu ile ulaşım sunmaktadır.

Otobüs

Tiflis'in otobüs ağı, şehrin toplu taşıma sisteminin önemli bir omurgasını oluşturuyor. Neredeyse on yıl boyunca, çoğu Ukraynalı Bogdan A144 ve A092 modelleri olmak üzere çeşitli büyüklükte 700 eski otobüs şehre hizmet ediyordu. Günümüzde şehir, artan sayıda gece otobüsü hizmeti de dahil olmak üzere geniş bir belediye otobüsü ağına sahiptir. Ağustos 2020'de Tiflis belediye başkanı Kaha Kaladze, mevcut toplu taşıma sisteminde büyük değişiklikler olduğunu duyurdu. Özellikle şehir, yakın gelecekte önemli ölçüde daha kısa aralıklarla çalışan 18 metre uzunluğundaki büyük metrobüslerin hizmet verdiği 10 Metrobüs hattını tanıtacak. Bu servisler TBT hatları olarak adlandırılır ve 300'den 310'a kadar endeksli numaralardır. TBT hatlarının yanı sıra, yeni sistemde 44 şehir hattı ve 185 yerel hat olmak üzere, şehir içinde toplam 240'tan fazla otobüs güzergahı bulunmaktadır.

Otobüs ağının ilk yeniden düzenlenmesi 2016 yılında, o zamanki Tiflis belediye başkanı Davit Narmania'nın eskimiş filoyu yenileme çabalarında iddialı bir proje başlattı. Önceki şehir yönetimi zamanında, 2017 yılında 143 enerji tasarruflu MAN Lion's City otobüsü satın alındı ve teslim edildi. 2018 yılında 90 yeni otobüs siparişi için ihale açıklandı. Tegeta truck&Buses ihaleyi kazandı ve 2019'un başlarında 90 Man Lion's City alçak tabanlı otobüsü şehre teslim etti. Daha sonra şehir, 12 metre uzunluğunda, alçak tabanlı BMC araçları ve 8,5 metre uzunluğundaki daha kısa Isuzu belediye otobüsleri dahil olmak üzere iki farklı üreticiden 400'den fazla yeni otobüs satın aldı. Ayrıca şehrin otobüs ağını daha da genişletmek ve sefer aralıklarını azaltmak amacıyla 200 adet 18 metre uzunluğunda körüklü otobüs alacağı açıklandı.

Bisiklet

Bisiklet kullanımı, son birkaç yıldır Tiflis sakinleri arasında giderek daha popüler hale geliyor. On yıllar boyunca bu doğa dostu ulaşım şekli şehrin dağlık ve engebeli arazisine uygun görülmedi. Ancak, şehir hükûmeti şehir genelinde yeni bisiklet yolları oluşturmaya başladıkça, sürekli artan sayıda insan düzenli kullanım için bisikletlere yöneldi. Uzun iyileştirme çalışmalarının ardından 2017 yılında Pekini Caddesi boyunca ilk büyük merkezi Tiflis bisiklet yollarından biri yapıldı. 2,8 metre genişliğindeki bisiklet yolu, şehir çapında daha büyük bir ağ olmaması nedeniyle düzenli kullanıcıları çekemedi. Yakın zamanlarda şehirde, Gürcistan Milli Botanik Bahçesi ve Lisi Gölü gibi rekreasyon alanları da dahil olmak üzere daha fazla bisiklet yolu oluşturuldu.

Dünyanın dört bir yanındaki şehirler geçici bisiklet yolları oluşturmaya başladığından beri Tiflis'in de bisiklet altyapısı ağının genişlemesi COVID-19 salgını sırasında önemli ölçüde hızlandı. Tiflis, Vake, Vera ve Kura Nehri kıyısı gibi şehrin merkezi bölgelerinde bisiklet yolları açarak bu küresel trende katılmış oldu. Bu çalışmaların ardından, Tiflis'in bisiklet yollarının toplam uzunluğu 2019'da 2 km'den 2020'de 20 km'nin üzerine çıktı. Şehrin ulaşım departmanı başkanı Euronews Georgia'ya Tiflis'in 20 yıllık bir kentsel hareketlilik geliştirme stratejisi üzerinde çalıştığını söyledi. Plana göre, bisiklet yolu ağının toplam uzunluğu sonunda başkent genelinde 350 km'ye ulaşacak.

Tramvay

Tiflis, 1883'ten beri atlı tramvaylar ve 25 Aralık 1904'ten itibaren elektrikli tramvaylara sahip bir tramvay hattı ağına ev sahipliği yapmaktaydı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından elektrikli ulaşım yıllar içerisinde bozulma durumuna geldi ve nihayet geriye kalan tek tramvay hattı, kalan iki troleybüs hattı ile birlikte 4 Aralık 2006'da kapatıldı. Şehir yönetiminin modern bir tramvay ağı kurma planı bulunmaktadır.

Minibüs

Kentte uzun bir süre boyunca en baskın ulaşım şeklini minibüs ağı oluşturmaktaydı. 2000'li yılların başında Tiflis'te gelişmiş bir minibüs sistemi oluşturuldu. Kamu finansmanı eksikliği ve kötü altyapı döneminde özel işletilen minibüsler şehrin ulaşım sorununa kısa vadeli bir çözüm olarak ortaya çıktı. Tiflis'te 2019 yılında sarı minibüs işleten şirketten 2020 yılı sonuna kadar tüm minibüs filosunu değiştirerek yenilemesi istendi. Ancak süreç yavaşladı ve sadece 300 minibüs yenilendi. Tiflis belediye başkanı, Tiflis'teki minibüs sayısının giderek azalacağını ve sonunda Tiflis sokaklarından kaybolacağını duyurdu.

Kentin yanı sıra çevresindeki kırsal bölgelere de çeşitli hatlar hizmet vermektedir. Şehir genelinde mesafeye bakılmaksızın sabit bir ücret ödenir (2018'de 80 veya 50 tetri). Kent dışına yapılan daha uzun yolculuklar için genellikle daha yüksek ücretler mevcuttur. Nisan 2018 itibarıyla, minibüs hatlarının 14 sokak dışında önceden belirlenmiş durakları yoktur, yolcular taksi gibi yoldan minübüse biner ve her yolcu istediği zaman inebilir.

Teleferik

Tarihsel olarak, kentte yedi farklı teleferik bulunuyordu, ancak hepsi Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra kapanmıştır.

2012'den beri Tiflis, Rike Park ve Narikala kalesi arasında çalışan modern, yüksek kapasiteli bir gondol teleferiğine sahiptir; her gondol 8 kişiye kadar yolcu taşıyabilir. Sistem, İtalyan ulaşım hizmetleri şirketi Leitner Ropeways tarafından inşa edildi.

Kaplumbağa Gölü teleferiği, (başlangıçta ilk olarak 1965'te açılmıştır) yedi yıl hizmet dışı kaldıktan sonra 12 Ekim 2016'da yeniden açıldı. Büyük bir yeniden yapılanma çalışması geçirdi, ancak eski gondol ve istasyon tasarımları korundu. Bu teleferik Vake Park'ı Kaplumbağa Gölü'ne bağlamaktadır.

Devlet Üniversitesi (Maglivi) ile Saburtalo Bölgesi'ndeki Üniversite Kampüsü (Bagebi) arasındaki bir başka Sovyet dönemi teleferiği (başlangıçta 1982'de açılmıştır) 13 yıllık hizmet dışı aradan sonra Ekim 2016'dan bu yana yeniden inşa edilmektedir ve Nisan 2018'de açılması planlanıyor. Lovisolo tarafından üretilen ve Ceretti & Tanfani tarafından sağlanan, her biri 40 yolcu kapasiteli İtalyan üretimi kabinlerin yanı sıra istasyonlar da tutuluyor.

Sovyet yetkililerinin kötü yönetimi nedeniyle, ana teleferiklerden birinin büyük bir arıza yaşamasının ardından 1990 Tiflis teleferik kazası meydana geldi ve o zamandan beri teleferik sistemi devre dışı kaldı. Ekim 2017'den bu yana, teleferik sistemi yeniden inşa ediliyor, eski kültürel açıdan önemli alt istasyon korunuyor ancak yeni gondollar, direkler, üst istasyon ve diğer altyapı planları bulunmaktadır. Proje Doppelmayr Garaventa Group tarafından yürütülmektedir.

Füniküler

Tiflis füniküleri, uzun yıllar boyunca kapalı kalmasının ardından 2012'de yeniden açıldı. Çonkadze caddesi ile Mtatsminda Parkı'nı birbirine bağlayan ve yaklaşık 300 m (980 ft) irtifa farkına sahip olan teleferik demiryolu ilk olarak 1905 yılında inşa edildi. Tepenin zirvesi şehrin en yüksek noktasıdır ve Tiflis'in birçok farklı manzarasını sunarken Tiflis Televizyon Kulesi'nin yanı sıra bir roller-coaster ve bir dönme dolap gibi bazı eğlence araçlarına ev sahipliği yapar.

Füniküler istasyonu, Mtatsminda Panteonu'na ulaşmanın kestirme bir yoludur ve nekropol'e kolay erişim sağlar.

Tiflis'te yaşam

Tiflis birçok yabancıya ev sahipliği yapmaktadır. Uluslararası okulların, işletmelerin, göçmen topluluklarının ve çevrimiçi ağların açılmasıyla birlikte son yıllarda Tiflis'te yaşayan ve çalışan yabancıların sayısı arttı. Tiflis çok güvenli bir şehirdir. Gurbetçilerin çoğu Vake, Vera, Saburtalo ve Diğomi'de yaşıyor. Tiflis'te birçok gurbetçi topluluğu bulunabilir. Bazıları üyelik ücreti alıyor.

 IWA, International Women Association   1996 yılında kurulmuş kâr amacı gütmeyen bir kuruluştur ve üyeleri ve katılımcıları Uluslararası milletlerden ve Gürcistanlı kadınlardan oluşan kadın, yaşlı, çocuk haklarını korumaya yönelik yardım kuruluşudur.
 Tiflis'teki Expats, gurbetçilerin bilgi ve ilgili tüm kaynakları tek bir yerde bulmalarını desteklemek için Gürcistan'daki BM ve AB Personel Partnerleri tarafından kurulan bir Çevrimiçi Destek Ağı.
 Inter-nation International

Kardeş şehirler ve mahalleler

Tiflis'in kardeş şehirleri:

Resim Galerisi

Kaynakça

Tiflis


للفيلم، أنظر ماسة الدماء (فيلم).

ألماس الدماء أو ألماس الحروب أو ألماس الأزمات هو مصطلح يطلق على الألماس الذي ينتج في مناطق الحروب والأزمات المسلحة لتمويل حروب أو تمرد أو نشاطات أمراء الحرب. وعادة يطلق على الماس المنتج في بعض مناطق أفريقيا.

مراجع

استخلاص الموارد
التعدين في أنغولا
التعدين في سيراليون
التعدين في ليبيريا
انتهاك حقوق الإنسان
إرهاب
تبعات الحروب
تهريب
سياسة إفريقيا
سياسة أنغولا
سياسة التعدين في إفريقيا
سياسة سيراليون
سياسة ليبيريا
علامات تجارية فاخرة
ممارسات تجارية متنازع عليها أخلاقيا
موارد طبيعية في إفريقيا

ألماس الدماء


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

 U Kazalištu Gavella praizveden dramski tekst Svoga tela gospodar: Smešna pripovest u dva dela.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1956.


Vancouvermurmeldyr (latin: Marmota vancouverensis) er en art af murmeldyr, som udelukkende forekommer naturligt i bjergene på Vancouver Island, British Columbia i Canada. Det er en af de største murmeldyrarter og gnavere i det hele taget, og de voksne individer kan veje mellem 3 og 7 kg, afhængig af årstid og alder.

Skønt arten er endemisk på Vancouver Island, har man haft held til at avle vancouvermurmeldyret på forskellige avslcentre i Canada, herunder også på Vancouver Island, hvor arten i visse områder var tæt på at uddø i 1990'erne. Avlsprogrammet er et forsøg på at forhindre arten i at uddø fuldstændig og genskabe en bæredygtig population af dette unikt canadiske murmeldyr.

Referencer

Eksterne henvisninger

IUCN Rødliste - kritisk truede arter
Murmeldyr

Vancouvermurmeldyr


Bjørnøya, Türkçe atlaslarda Ayı Adası olarak da geçer. Norveç'e bağlı olan ada Norveççede de bu anlama gelir. 74.31° K 19.01° D koordinatlarında bulunan ada, Barents Denizi'nin batı kısmında yer alır. Hollandalı kâşif Willem Barents'in Novaya Zemlya'ya yaptığı keşif seferleri sırasında bulduğu yerlerden biridir. 10 Haziran 1596 yılında bulunmuştur. Adanın adıysa ilk bulunduğunda kıyılarında yüzen bir kutup ayısının görülmesi nedeniyle Ayı Adası olarak kalmıştır. Geçmişte balıkçılık, balina avı ve kömür madenleri alanında kendisinden yararlanılmış olan adada bugün yerleşim yoktur.

Norveç'in adaları
Deniz kuşu kolonileri

Ayı Adası


Paulo Lopes
 Paulo Lopes (futebolista)
 Paulo Lopes de Faria

Desambiguações de antropônimos

Paulo Lopes (desambiguação)


71489 Dynamocamp este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
71489 Dynamocamp este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Maura Tombelli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 0,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 71001-72000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

71489 Dynamocamp


An Triticum boeoticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Triticum boeoticum in nahilalakip ha genus nga Triticum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triticum

sv:Enkornsvete

Triticum boeoticum


An Myriocladus paludicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Myriocladus paludicola in nahilalakip ha genus nga Myriocladus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myriocladus

Myriocladus paludicola


Julio Rajneri (n. General Roca, 28 de setiembre de 1927) es un abogado, político y periodista argentino que ejerció como Ministro de Justicia y Educación de su país durante la presidencia de Raúl Alfonsín.

Biografía

Se recibió de abogado en la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional de La Plata. Previamente fue uno de los principales dirigentes estudiantiles del movimiento reformista de fines de los 40 y comienzos de los 50.

Fue director del diario Río Negro, fundado en 1912 por su padre Fernando Rajneri. Se desempeñó en ese cargo desde 1967 hasta 2015. Fue socio de una empresa exportadora de frutas. Su parte accionaria fue vendida en 2011. Actualmente es propietario del zoológico Bubalcó, reserva de especies protegidas cerca de General Roca.

Fue uno de los fundadores del radicalismo en Río Negro. Integró la Convención Constituyente que dictó la carta magna rionegrina en 1957. También fue diputado provincial y ministro de Gobierno en 1963.

En junio de 1986 fue nombrado Ministro de Educación y Justicia de la Nación, durante el mandato de Raúl Alfonsín. Durante su mandato propuso financiar parte de los gastos de las universidades públicas con el cobro de un sobreimpuesto a los contribuyentes del impuesto a las ganancias que tuvieran hijos en las universidades públicas, iniciativa que no prosperó. En distintas declaraciones, Rajneri se adjudicó la autoría de la Ley de Obediencia Debida. También acercó a los economistas de la Fundación Mediterránea, dirigida por Domingo Cavallo, a la administración de Alfonsín.

Además de la gestión de su cartera, Rajneri fue impulsor de la reforma de la Constitución para incorporar la figura del primer ministro. Poco antes de su alejamiento como ministro propuso la privatización de varias empresas estatales, entre ellas ferrocarriles, teléfonos y compañías de gas y petróleo. También propuso a Alfonsín la independencia del Banco Central como ente emisor de moneda, y un shock financiero para controlar la inflación, que luego precipitó la renuncia anticipada del presidente.

Premio de periodismo
En 1987, Rajneri recibió el premio Moors Cabot de periodismo de la Universidad de Columbia por su defensa de los derechos humanos durante la última dictadura, entre 1976 y 1982, ya que durante esos años, Rajneri y el diario que dirigía fueron de las pocas voces que denunciaron las desapariciones forzadas, torturas y asesinatos del terrorismo de Estado, previos y posteriores a la asonada militar. Rajneri, junto a figuras de reconocida trayectoria en defensa de los derechos humanos, integró la Comisión Provincial de Derechos Humanos, creada en 1984 en Río Negro, que elaboró un informe sobre el rol del Ejército y la Policía en las detenciones, secuestros y torturas.

Política
Rajneri se opuso a la política del gobierno militar sobre el conflicto con Chile y la ocupación de las islas Malvinas.

Varios artículos y editoriales publicados en el diario Río Negro por Rajneri durante el Proceso de Reorganización Nacional fueron recopilados en un libro titulado "Los años ciegos". También escribió "Manzanas amargas – El caso Massaccesi", en que investigó el período del gobernador Massaccesi, en especial el proceso de vaciamiento del Banco de la Provincia de Río Negro, ocurrido entre 1988 y 1994.

En 1991 fue candidato a gobernador de la Provincia de Río Negro, elección en la que se impuso Horacio Massaccesi, de la Unión Cívica Radical.

Durante el mandato presidencial de Carlos Menem, orientó la línea editorial de su diario en apoyo del liberalismo del gobierno.

En 2004, le compró al periodista Julio Ramos el diario "La Mañana" de Córdoba. Dirigió este medio hasta 2006.

A principios de 2007, el "Río Negro", bajo la dirección de Rajneri, presenta un recurso de amparo ante la Corte Suprema de Justicia de la Nación Argentina por la decisión del gobierno neuquino de Jorge Sobisch, de retirar la pauta publicitaria oficial en represalia a artículos que disgustaron al gobernador. En septiembre de 2007 la Corte falla en favor de "Río Negro" y de la libre expresión, condenando al gobierno neuquino por discriminación. El fallo representó un antecedente en toda Latinomaérica.

En julio de 2011 el diario "Río Negro" presentó un recurso de amparo contra el gobierno nacional por su decisión de prohibir los avisos de oferta sexual en los medios de comunicación. El recurso judicial consideró inconstitucional la medida, además de lesiva de la libertad de expresión y discriminatoria del libre ejercicio de una actividad lícita. Ese año, pese a su oposición al gobierno de Cristina Fernández de Kirchner, apoyó la candidatura a gobernador de la Provincia de Río Negro de Carlos Soria, aliado de la presidenta.

El 9 de setiembre de 2015 el diario "Río Negro" comunicó la renuncia de Rajneri a la dirección de ese matutino, tras 42 años.

Referencias

Roquenses
Abogados de Argentina
Periodistas de Argentina
Ministros de Justicia e Instrucción Pública de Argentina
Alumnado de la Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales de la Universidad Nacional de La Plata
Premio Maria Moors Cabot
Gabinete de Raúl Alfonsín

Julio Rajneri


Patricia Ann Dodd, née le  à Toronto au Canada, est une patineuse artistique britannique, triple championne de Grande-Bretagne de 1969 à 1971.

Biographie

Carrière sportive
Patricia Dodd est triple championne de Grande-Bretagne de 1969 à 1971.

Elle représente son pays à quatre championnats européens (1968 à Västerås, 1969 à Garmisch-Partenkirchen, 1970 à Léningrad et 1971 à Zurich), quatre mondiaux (1968 à Genève, 1969 à Colorado Springs, 1970 à Ljubljana et 1971 à Lyon) et aux Jeux olympiques d'hiver de 1968 à Grenoble.

Elle quitte le patinage amateur après les mondiaux de 1971.

Palmarès

Liens externes

Patineuse artistique britannique
Patineuse artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1968
Naissance en avril 1948
Naissance à Toronto

Patricia Dodd


قبيلة الظفير هي قبيلة عربية نجدية - حجازية الأصل من بني لام من طيء، فرضت سيطرتها على نجد خلال القرنين الثامن والتاسع ومعظم القرن العاشر الهجري كانت تسكن قبالة المدينة المنورة ومن بعدها ارتحلت إلى نجد ثم إلى أطراف نجد الشمالية الشرقية وبادية العراق، والكويت وشمال نفوذ الدهناء والحجرة والدبدبة في السعودية والنسبة إليهم ظفيري.

التاريخ

الحجاز

ذكر محمد أمين البغدادي الشهير بالسويدي أن بني ظفير بطن من بني لام من عرب الحجاز، وقال الحمداني ومنازل بني ظفير الضغن مقابل المدينة المنورة.

النسب
تنتمي قبيلة الظفير إلى بني لام من طيء القحطانية ولام هو .

سبب التسمية
يعود سبب تسمية قبيلة الظفير بهذا الاسم إلى (ظفير) وهو اسم علم مذكر لجد جاهلي من بني لام من طيء كانت منازل بنيه قرب المدينة المنورة.

النخوة والألقاب
أولاد حسن، نسبة إلى حسن أبا ذراع، وسبب تسميتهم بهذا الاسم لأن جدهم حسن ولد وفي كلتا ذراعيه طول مفرط.

لقبيلة الظفير بعض من الألقاب التي اخذت تسميتها من خلال الأحداث التي مرت بها ومنها:

 شعطان.
 لقب آل سويط شيوخ الظفير وهو أهل الثلاث المعجزات  وهي ثلاث مواقف نادرة عن الكرم وحماية الضيف، وقد ذكرها الشاعر شباط الظفيري في إحدى قصائده:
الحثربي فكوه والجمع يردم

بمصقلات طلعت من خباها

ومره بذبحة والده ماتهضم

سويطات ساقة جارها من ضناها

كظم وجسمه عقب غيظه تحطم

يا عل روحه بالجنان مهواها

 أهل البويت ويسمى آل سويط بهذا اللقب.

الفروع
تنقسم القبيلة إلى إحدى عشر فخذ يمثل كل منه عشائر :

 السويط
 العلجانات
 القواسم، وينطقها الظفير بالجيم (الجواسم)، نخوتهم إخوان صبحا عيال طمّاح.
 المعاليم
 المعادين
 الذرعان
 العريف
 العسكر
 السعيد
 بني حسين
 آل كثير

الديار
تمتد أراضي قبيلة الظفير من نهر الفرات حتى تصل إلى وادي الباطن داخل السعودية ومن الاجزاء الشمالية والغربية للكويت إلى منطقة السلمان في جنوب غربي العراق.

معارك وحروب

تحرير البحرين 1782

عندما كانت البحرين تحت السيطرة الفارسية عام 1782 م، طلب حاكم البحرين في ذلك الوقت الشيخ أحمد بن محمد الخليفة من أمير الكويت المساعدة برجال وعتاد لمواجهة الخطر الفارسي وخاطب القبيلة ووافقت على إرسال مجموعة من فرسان ومقاتلي الظفير إلى البحرين وعند وصول القوات دارت معارك شديدة بما يسمى معركة الزبارة وانتهت بانتصار آل خليفة وحلفائه وتم انهاء السيطرة الفارسية.

قال الشاعر ارشيد عمار السليمي:

ومالت دواسرنا علينا وخالفوا... وصف ظفير جا من أقصى البعايد

كون نبعة
وقعت عام 1913م بين قبائل الظفير ضد تحالف السعدون ومطير وشمر وبني مالك وانتهت بانتصار الطرف الأول.

معركة القصير ضد الإخوان 1924

قوات الإخوان من قبيلة مطير هاجمت قبيلة الظفير في 31 أيار/مايو 1924 في منطقة القصير بالبادية الجنوبية لمملكة العراق واستطاعت قبيلة الظفير إلحاق الهزيمة في قوات الاخوان حيث قتل 72 منهم وابرزهم هايف بن شقير الدويش.

مؤلفات وكتب
 تنوير المسير عن تاريخ الظفير سنة 1997 م - عبد الله العسكر.
 قبيله الظفير (دراسة تاريخيه لغويه مقارنه) - للمستشرق البريطاني بروس انغام.

مصدر

بنو طيء
تاريخ شبه الجزيرة العربية
ساميون
طيء
عائلات كويتية
عرب تركيا
قبائل الأردن
قبائل الإمارات العربية المتحدة
قبائل السعودية
قبائل العراق
قبائل الكويت
قبائل عربية
قبائل قحطانية

الظفير


زابولوتيف (Заболотів) هي مدينة في مقاطعة إفانو-فرانكيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4106 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في بروت
مدن أوكرانيا
مواقع هولوكوست في أوكرانيا

زابولوتيف


Dino Marcan (Rijeka, 12. veljače 1991.) hrvatski je tenisač, natjecatelj u pojedinačnoj konkurenciji i igri parova. S Marinom Draganjom 2009. osvojio je juniorski Roland Garros, kao prvi hrvatski par kojemu je to pošlo za rukom uz Lovru Zovka.

Životopis

Juniorska karijera
Rođen je u Rijeci 1991., a tenisom se počeo baviti s četiri godine. Rođen je u radničkoj obitelji; otac mu je radio u Hrvatskim cestama, a majka je bila komercijalistica. Jedno vrijeme trenirao ga je i Goran Prpić, ali je Marcan zbog nedostatka novca morao prekinuti suradnju. Godine 2006. preselio se u Zagreb, kako bi se mogao posvetiti tenisu. Tamo je završio i privatnu srednju školu te igrao klupske susrete po Hrvatskoj i Španjolskoj.

Prvi turnir iz serije Futures (juniorske konkurencije) osvojio je 2009. u paru s Marinom Draganjom u Bosni i Hercegovini. Sljedeće godine, ponovo s Draganjom, osvaja i juniorske turnire u Rumunjskoj i Hrvatskoj. Najuspješnija juniorska godina za njega bila je 2011., kada osvaja tri Futuresa u Turskoj, četiri u Hrvatskoj te po jedan u Srbiji i Armeniji. Osvajao ih je u paru s Draganjom, Šančićem i Androićem. Iste godine osvojio je i dva naslova u pojedinačnoj konkurenciji; na turnirima u Srbiji i Armeniji, gdje je osvajao naslove i u parovima. U pojedinačnoj juniorskoj konkurenciji kasnije je osvojio još samo turnire u Bugarskoj (2013.) i Hrvatskoj (2014.)

Posljednji juniorski turnir s Draganjom osvojio je 2012. u brazilskom gradu Blumenauu. Nakon toga s Androićem osvaja još dva turnira u Hrvatskoj te jedan u Turskoj s Brkićem. Posljednje naslove s Andronićem osvojio je 2013. Nakon toga kratkotrajno surađuje s Viktorom Baludom iz Rusije s kojim osvaja jedan kineski Challenger. Krajem iste godine započinje suradnju sa Šančićem, s kojim je do kraja 2016. osvojio šest turnira, među kojima i one u Banja Luci i marokanskoj Kenitri. Godine 2017. osvaja Challengere u Budmipešti i Anningu u paru s Austrijancem Tristanom-Samuelom Weissbornom. S njim je iste godine izborio završnicu u Bergamu i poluzavršnice u Quanzhouu i Šenženu.

Seniorska karijera
Prvi nastup na nekom ATP turniru ostvario je početkom svibnja 2017. u Münchenu, gdje je u paru s Weissbornom u šesnaestini završnice izgubio od također hrvatsko-austrijskog para Pavić-Marach.

Uz tenis, u slobodno se vrijeme bavi nogometom.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Hrvatski tenisači

Dino Marcan


باولو مينيزيس (الإسبانية:Paulo Menezes،البرازيل، في 14 تموز يوليو 1982) هو لاعب كرة القدم البرازيلي. لعب لاعب خط الوسط والفريق الحالية هي اف سي ارو.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون برازيليون مغتربون في سويسرا
لاعبو دوري التحدي السويسري
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو غراسهوبرز زيورخ
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو نادي آراو
لاعبو نادي شافهاوزن
لاعبو نادي لوغانو
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1982
مواليد في البرازيل

باولو مينيزيس


Evian ( , ; , stylized as evian) is a French brand that bottles mineral water from several sources near Évian-les-Bains, on the south shore of Lake Geneva.

Today, Evian is owned by Danone, a French multinational corporation. In addition to the mineral water, Danone Group uses the Evian name for a line of organic skin care products alongside a luxury resort in France.

History
Evian first became a public company in 1859 as the "Société anonyme des eaux minérales de Cachat" and a year later it became French when Savoy was incorporated into France under the Treaty of Turin. The French Ministry of Health reauthorized the bottling of Cachat water on the recommendation of the Medicine Academy in 1878. In 1908 Evian water began to be sold in glass bottles manufactured by the glass factory Souchon-Neuvesel, which today is a part of Owens-Illinois. The first PVC bottle was launched in 1969.

During the following year, the BSN Group, which eventually became the Danone Group, took 100% control of the Évian brand. 1978 marked an entrance into the U.S. market. In 1995 Evian switched to collapsible PET bottles.

Production

Evian's site in the French Alps was, during 2015, the largest production facility operating within the French borders. The company produces 6 million bottles daily.

Public perception, marketing and advertising

In popular culture, Evian is portrayed as a luxury and expensive bottled water. It was named in Agatha Christie's Murder on the Orient Express. It is popular among Hollywood celebrities. David LaChapelle photographed an Evian campaign juxtaposing a supermodel next to an Evian fountain formed from a Greek statue, which was painted to look like stone by Joanne Gair. The brand frequently collaborates with high-fashion designers for a series of limited edition bottles. Diane von Fürstenberg designed the limited edition bottle for 2013, Elie Saab for 2014, Kenzo for 2015, Alexander Wang for 2016, Christian Lacroix for 2017, Chiara Ferragni for 2018, Virgil Abloh for 2019 and 2020, Moncler for 2021, and Balmain for 2022.

Evian worked with Virgin Records and EMI in 1998 for the mix album Club Nation. The album featured many advertisements for Évian, including a logo on the cover, six full pages in the booklet, the image of a bottle of Évian on CD1 and a crushed bottle of Évian on CD2.

In 2009, Evian launched the advertisement campaign, "Evian Roller Babies". The campaign won a Gold Award at the London International Awards 2009 for Best Visual Effects.

Evian brand ambassadors include singer Dua Lipa and tennis player Emma Raducanu.

In 2014, Evian collaborated with The Amazing Spider-Man 2 to create an advertisement, gaining 150+ million views on YouTube.

In 2023, Evian collaborated with Balmain for a high fashion collection. The collection is titled, "Balmain X Evian".

Environmentalism

In April 2008, Evian created the Evian Water Protection Institute to work on three water and wetlands management projects with the Ramsar Convention. The three areas where the projects will take place are Thailand's Bung Khong, the La Plata Basin in Argentina and the Jagdishpur Reservoir in Nepal. Evian has also taken the initiative to cut their own energy and water use by incorporating post-consumer recycled PET plastic into the bottle sizes that receive the most sales. The company has joined with RecycleBank in an effort to get consumers to recycle. Recyclebank is an award-based company that gives participating households redeemable points according to the amount of materials they recycle.

During 2018, Evian announced that it will make all of its plastic bottles from 100% recycled plastic by 2025, a move that will see the natural spring water brand adopt a 'circular approach' to its plastic usage, where plastic is kept within the economy and out of nature. In order to achieve its 2025 ambition, Evian is partnering with breakthrough technology companies, one of which is Loop Industries. Loop Industries has developed a technology that enables a continuous loop for recycling at large scale, transforming all types of PET plastic waste into the high-quality plastic required by Evian.

During April 2020, Evian became the first Danone brand to achieve carbon neutrality.

See also
 Évian-les-Bains, France the namesake town
 Badoit and Perrier, other world-renowned brands of French mineral water

References

External links

Bottled water brands
French brands
French drinks
Groupe Danone brands
Mineral water
Companies based in Auvergne-Rhône-Alpes
1829 establishments in Europe
Food and drink companies established in 1829
French companies established in 1829
History of Savoy
Haute-Savoie
Évian-les-Bains

Evian


Carlos Alberto Granada Encina (San Lorenzo, Paraguay, 5 de diciembre de 1943 - 21 de febrero de 2012) fue un tenor y actor paraguayo, uno de los primeros intérpretes de ópera de ese país y maestro de artes.

Biografía
Se inició en el coro del Ateneo Paraguayo con Isis de Bárcena Echeveste (Uruguaya) donde estuvo durante 24 años.

Carlos Granada se destacaba por su disciplina y por la alta exigencia que tenía consigo mismo y con los demás.

Participó en varias puestas líricas y fue integrante del Coro Paraguayo de Cámara, el grupo vocal Remembranzas, entre otras agrupaciones dedicadas al canto coral. También fue solista de la Orquesta Sinfónica de la Ciudad de Asunción, la Orquesta Philomúsica y otras agrupaciones de música erudita.

En la década del 70, fue el protagonista principal de famosas obras como El Conde de Luxemburgo, La Duquesa de Bal Tabarín y de la primera opera paraguaya Juana de Lara con Florentín Giménez y Mario Prono como directores. En aquella época, las obras se presentaban en el Teatro Municipal.

También trabajó en varias zarzuelas, además de octetos y cuartetos junto a Teresa Stipanovich, Betty Figueredo, entre otros.

Trabajó en teatro con los directores Mario Prono, Héctor de los Ríos, Edda de los Ríos, José Luis Ardissone, y Carlos Aguilera.

En el año 1990 el tenor sanlorenzano interpretó diversos fragmentos de la Misa de Zípoli en las Ruinas Jesuíticas, en presencia de los reyes de España, Juan Carlos y Sofía, que habían asistido a la Iglesia Mayor de Trinidad al concierto de la Orquesta Filomúsica de Asunción y el Coro Hispanoamericano.

Recorrió muchos países, y en el año 1992 integró la comitiva paraguaya en la Feria Internacional de Sevilla, donde el elenco paraguayo con 157 integrantes fue reconocido como el mejor elenco artístico.

Carlos Granada fue parte de operetas de realce, integró el grupo vocal Remembranzas y fue parte del proyecto Voces Guías del Coro Itaipú, entre otros.

La docencia y el servicio a su comunidad
Toda esta carrera transcurrió con la docencia musical y artística. En 1975 recibió su título de Profesor Superior.

El Profesor Carlos Granada enseñó en todos los niveles, desde el inicial hasta el superior, en el Centro Regional de Educación Saturio Ríos de San Lorenzo durante 32 años. Además fue docente en el Colegio Sagrada Familia durante 15 años y en el Colegio Leonarda Sánchez de Páez durante 5 años, convirtiéndose en semillero de cientos de artistas a nivel nacional e internacional y en figura emblemática de la comunidad educativa sanlorenzana.

Además, fue director de Cultura de la Municipalidad de San Lorenzo en el periodo en que Miguel Ángel Curiel fue intendente de dicho municipio, y contribuyó siempre a la conservación y desarrollo del arte, promoviendo y participando de proyectos y actividades en la comunidad.

Sus últimos días
Incluso jubilado y con ciertas dolencias, Carlos Granada continuaba su vida apoyando y participando de actividades culturales y sociales.

Sus últimas apariciones se dieron en los desfiles de exalumnos de colegios del Paraguay el 15 de agosto de 2011 en Asunción, donde participó por el Centro Regional de Educación Saturio Ríos, y en la organización de las fiestas patronales de San Lorenzo.

Su última actuación para gran público fue en el homenaje a Ñeca González en septiembre del 2011, donde interpretó Balada para un loco y A mis amigos.

Carlos Granada fue internado en IPS en los primeros días de enero de 2012, con cuadro de shock séptico por una infección generalizada. Estuvo internado en terapia intensiva por poco más de una semana. Falleció a los 68 años, a raíz de complicaciones en los riñones.

La ceremonia fúnebre y sepelio se llevó a cabo en su ciudad natal, en presencia de sus familiares y ante centenares de amigos, colegas, compañeros y alumnos quienes se acercaron para dar su último adiós, y que lo homenajearon repetidamente, como el gran artista, maestro y amigo que fuera en vida.

Enlaces externos

Fallecidos por insuficiencia renal
Cantantes masculinos de Paraguay
Tenores de Paraguay
Actores de teatro de Paraguay
Sanlorenzanos

Carlos Granada


NK "Slavonac" Slavonski Kobaš nogometni je klub smješten u Slavonskom Kobašu.

Povijest
Klub je osnovan 1948. godine, a od tada pokazuje znanje i vještinu na područjima istočne Hrvatske. U klubu se nalaze dvije dobne skupine: seniori i juniori. Seniorska momčad je trenutačno (2022. godine) u 2. ŽNL BPŽ - C, dok je juniorska u 1. ŽNL BPŽ - Istok. U klubu prevladavaju mladi igrači koji su od starijih naraštaja naučili većinu stvari. Uprava i igrači samoga kluba, ujedno su i organizatori manifestacije koja se održava svakog ljeta, jednom godišnje, Ribarska večer, koja se održava "pod bajerom na savi". Stadion ovoga kluba je u Slavonskom Kobašu i naziva se Pilana.

Izvori

Nogometni klubovi u Brodsko-posavskoj županiji

NK Slavonac Slavonski Kobaš


The four corners offense, also known as the four corner stall or the four corners delay offense, is an offensive strategy for stalling in basketball, primarily used in college basketball and high school basketball before the shot clock was instituted. Four players stand in the corners of the offensive half-court while the fifth player dribbles the ball in the middle. Most of the time, the point guard stays in the middle, but the middle player may periodically switch, temporarily, with one of the corner players.

Usage
A four corners offense was most frequently used prior to the introduction of the shot clock in order to retain a lead by holding on to the ball until the clock ran out. The trailing team would be forced to spread their defense in hopes of getting a steal, which often allowed easy drives to the basket by the offense. The offense typically would seek to score, but only on extremely safe shots. The players in the corners might try to make backdoor cuts, or the point guard could drive the lane. Sometimes, one team would run the four corners offense throughout a game to reduce the number of possessions, in hopes of being able to defeat a superior opponent.

Even if the offense wanted to hold the ball until the end of the game, some strategy was necessary since the rules did not (and still do not) let a player hold the ball for more than five seconds while being closely guarded. So, some mechanism to facilitate safe passes was needed, which this offense provided. There were (and still are) other slowdown strategies, but the four corners was the most well known.

History

The offense was created by the early 1950s by John McLendon, head coach of the North Carolina Central Eagles, and popularized by longtime North Carolina Tar Heels head coach Dean Smith in the early 1960s. He used it to great effect under point guard Phil Ford; it was during his career that some writers referred to the offense as the "Ford Corners."

Basketball's "5 seconds closely guarded" rule was originally introduced partly to prevent stalling, and other rule changes were made to the college rules through the 1970s in hopes of eliminating stalling without using a shot clock as the National Basketball Association (NBA) had since its 1954–55 season. There was a perception that the NBA shot clock did not allow time to work the ball to get a good shot, and that it would reduce the opportunity for varied styles of play.

However, by the early 1980s, fans were fed up. In the nationally televised 1982 Atlantic Coast Conference (ACC) championship game between the North Carolina Tar Heels and the Virginia Cavaliers, North Carolina held the ball for roughly the last seven minutes of the second half to nurse a small lead, eventually winning, 47–45. The next year, the ACC and other conferences introduced a shot clock experimentally, along with a three-point field goal to force defenses to spread out. In 1985, the National Collegiate Athletic Association (NCAA) adopted a shot clock nationally and added the three-pointer a year later.

Tributes
This style of offense was so distinctive that a local restaurant-bar in Chapel Hill, North Carolina, was named Four Corners in homage to Dean Smith, a local hero.

On February 21, 2015, the Tar Heels, coached by Smith protege Roy Williams, successfully ran the offense on the opening possession against Georgia Tech as a tribute to the recently deceased Smith.

Notes

References

External links
 UNC vs. Duke, highlights of North Carolina using the four corners against Duke on February 24, 1979
 UNC vs. Virginia, highlights of North Carolina and Virginia on March 7, 1982; North Carolina use the four corners for the final seven minutes

Basketball terminology
North Carolina Tar Heels men's basketball
Basketball strategy

Four corners offense


Malbork County () is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Pomeranian Voivodeship, northern Poland. It came into being on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and largest town is Malbork (site of the historic Malbork Castle),  south-east of the regional capital Gdańsk. The only other town in the county is Nowy Staw, lying  north of Malbork. Until 2002, the county also included the areas which now make up Sztum County.

The county covers an area of . As of 2019, its total population is 63,575, out of which the population of Malbork is 38,464, of the urban-rural gmina of Nowy Staw is 4,248, and of the rural gminas is 20,862.

Malbork County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Malbork County is bordered by Nowy Dwór Gdański County to the north, Elbląg County to the east, Sztum County to the south, Tczew County to the west and Gdańsk County to the north-west.

Administrative division
The county is subdivided into six gminas (one urban, one urban-rural and four rural):

References

Malbork

Malbork County


est un seinen manga écrit et dessiné par Jun Mayuzuki. Il est prépublié depuis le  dans le Weekly Young Jump, puis publié en volumes reliés par l'éditeur japonais Shūeisha. La version française est éditée par Kana depuis .

Synopsis
Passé, présent et futur se confondent dans le labyrinthe des rues du quartier malfamé de Kowloon où vivent des personnages nostalgiques. Une romance idéale dépeignant brillamment les relations et les désirs secrets de deux trentenaires dont le quotidien est teinté d'extraordinaire.

Personnages

Personnages principaux

Femme trentenaire travaillant dans une agence immobilière de Kowloon. Elle aime manger de la pastèque en fumant et découvrir de nouvelles choses.

Homme trentenaire collègue de Kujirai. Amoureux de Kowloon et grand nostalgique, il déteste le changement et ne jure que par ce qu'il connait déjà.

Personnages secondaires

Célèbre président de la société pharmaceutique Hebinuma.

Serveur au salon de thé "le poisson rouge" et vieil ami de Kudou.

Elle vit dans la rue Nantong à Kowloon. Elle travaille à temps partiel ici et là, et croise fréquemment Kujirai et Kudô.

Couturière habitant Kowloon et amie de Kujirai. Elle a eu recours à la chirurgie esthétique afin de devenir une nouvelle personne et d'abandonner son passé.

Manga
Le premier chapitre de Kowloon Generic Romance est publié depuis le  dans le Weekly Young Jump. Depuis, la série est éditée sous forme de volumes reliés par Shūeisha et compte 8 tomes en . La version française est publiée par Kana à partir du .

Liste des volumes

|}

Réception
En 2020, le manga a fait partie des 50 nominés pour la  édition des Next Manga Award. Kowloon Generic Romance s'est classé  sur la liste Kono Manga ga sugoi! de Takarajimasha des meilleurs mangas de 2021 pour les lecteurs masculins. Kowloon Generic Romance a été nominé pour le  Grand prix du manga en 2021 et s'est classé  avec 46 points.

Notes et références

Sources

Œuvres
Édition japonaise

Édition française

Liens externes
 sur Weekly Young Jump
Kowloon Generic Romance sur Kana

Série manga
Manga tranche de vie
Manga romantique
Manga fantastique
Manga publié par Shūeisha
Manga paru dans le Weekly Young Jump
Manga publié par Kana
Manga des années 2010
Manga des années 2020

Kowloon Generic Romance


Ermetism (din ) sau Hermetism (din ) este un termen consacrat în critica literară, aplicat adesea unor realități total diferite. În timp, a dus la confuzii, studiile critice și dicționarele literare conținând interpretări diverse și contradictorii.

În context românesc s-au impus două transliterări ale acestui termen: ermetism (cum îl utilizează cel mai ermetic poet român Ion Barbu sau criticii literari Eugen Lovinescu, Tudor Vianu, Șerban Cioculescu sau Marian Papahagi) și hermetism în studiile despre poezia barbiană ale lui George Călinescu, Perpessicius, Nicolae Manolescu, Marin Mincu.

Având în vedere că în franceză cuvântul "hermetisme" începe cu un "h mut" și că se pronunță cu "e" inițial, varianta de transcriere "hermetism" este într-o oarecare măsură forțată, putând chiar induce la confuzia cu doctrina antică a hermetismului. De aceea, pare preferabilă utilizarea cuvântului în forma sa barbiană - ermetism.

Definiție
Ermetismul este o tendință în literatură, devenită curent literar, cu precădere după Primul Război Mondial, mai ales în poezie, caracterizată prin folosirea deliberată, uneori cu ostentație, a unui limbaj excesiv intelectualizat, obscur, dificil, criptic, adesea ininteligibil, considerat ermetic.

În poezie, ermetismul se manifestă ca o tendință de încifrare a comunicării lirice într-un spirit ezoteric. Simbolismul ocult, expresia sibilinică, transcenderea verbului prin investirea sa cu virtuți de magie contribuind toate la a da versului o notă de obscuritate enigmatică, definesc poezia ermetică într-un sens care o face să nu poată fi limitată la o singură epocă a istoriei literare.

Ermetismul califică tot ceea ce implică un înțeles ascuns ce poate fi revelat numai prin inițiere. În poezie, ermetismul se manifestă prin încifrarea discursului liric într-un spirit ezoteric. Un rol important în cristalizarea noțiunii de poezie ermetică l-au avut poeții francezi Stéphane Mallarmé și Paul Valéry.

În literatura română, Ion Barbu apare ca primul poet ermetic, în ipostaza sa ultimă de adept al "frumosului necontingent", cu versurile absconse din ciclurile Uvedenrode și Joc secund. Ermetismul său, nu numai al imitatorilor săi, este mai mult de natură filologică. Lucian Blaga considera că toată poezia modernistă de factură ermetică nu este decât o încercare de constituire a unui "surogat de mister" după ce creatorii contemporani au pierdut contactul cu marile și adevăratele mistere.

Note

Ermetism (literatură)


Percy Brand Blanshard ( ; August 27, 1892 – November 19, 1987) was an American philosopher known primarily for his defense of reason and rationalism. A powerful polemicist, by all accounts he comported himself with courtesy and grace in philosophical controversies and exemplified the "rational temper" he advocated.

Biography
Brand Blanshard was born August 27, 1892, in Fredericksburg, Ohio. His parents were Francis, a Congregational minister, and Emily Coulter Blanshard, Canadians who met in high school in Weston, Ontario. The freethinker and sometime The Nation editor Paul Beecher Blanshard was his fraternal twin. During a visit to Toronto in 1893, their mother Emily fell down stairs while holding a kerosene lamp. She died of burns the next day. The Rev. Mr. Blanshard brought his sons to Grand Rapids, Michigan, for maternal care by his mother, Orminda Adams Blanshard, widow of Methodist clergyman Shem Blanshard. Francis briefly left them in her care to pastor a church in Helena, Montana. In 1899 the four moved south to Edinburg, Ohio. Upon being diagnosed with tuberculosis, Francis was advised to seek the drier climate of the American West. In 1902, Francis Blanshard bade his mother and sons goodbye. The family moved northwest to Bay View, Michigan, while Francis moved alone to Albuquerque, New Mexico, where, in 1904, he died, alone in a tent.

Mrs. Orminda Blanshard raised her grandsons on an annual pension of $250 from the Methodist church while the boys washed dishes at a restaurant. Realizing their need for good education, the family relocated to Detroit in 1908 so the boys could graduate from the well known Central High School. Soon both were at the top of their class, joined the debating team, and Brand was made class Poet. Many years later, Bertrand Russell was to express surprise at the quality of Brand's poetry. Brand also excelled at baseball.

In 1910 the Blanshard brothers entered the University of Michigan, whose annual tuition was only $30 for state residents. Brand discovered philosophy while majoring in classics. After a mere three years at Michigan, he obtained a Rhodes Scholarship to study at Merton College, Oxford, where he studied under Horace W. B. Joseph, who greatly influenced him, and met F.H. Bradley and T.S. Eliot. Upon the outbreak of World War I, he interrupted his studies and joined the British Army YMCA, which sent him to Bombay and Amhara, where he witnessed poverty and the horrors of war at first hand. German submarine warfare forced him to return to the USA via Japan. Fate reunited the Blanshard twins at Columbia University where Paul was studying the new field of Sociology. The brothers participated in a project run by their shared mentor and friend, John Dewey. On this project they met Frances Bradshaw of Smith College - see below. Brand obtained his M.A., studying under W.P. Montague. From Columbia, he went straight into the US Army, serving in France. Once demobilized, he returned to Oxford to complete his BA (Hons) and then earned his doctorate at Harvard under Clarence Irving Lewis.

After a short teaching stint at Michigan, he taught at Swarthmore College from 1925 to 1944. He spent the remainder of his career at Yale University until his retirement in 1961.  At Yale, he served as chairman of the Department of Philosophy for many years. He was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1946 and the American Philosophical Society in 1948. In 1952, he delivered the Gifford Lectures in Scotland. In 1955 he was elected as an Honorary Fellow of Merton College.

In 1918, Blanshard married Frances Bradshaw, who would become dean of women at Swarthmore. It came as a great blow to him when Frances died in 1966. He completed her book Frank Aydelotte of Swarthmore, publishing it in 1970. In 1969, after what he later described as "loneliness, failing health, and failing motives," he married Roberta Yerkes, a daughter of his Yale colleague Robert M. Yerkes. Brand Blanshard died in 1987 at the age of 95, in New Haven, Connecticut.

Philosophical work

Blanshard was a rationalist who espoused and defended a strong conception of reason during a century when reason came under attack in philosophy and psychology alike. He was also generally regarded as one of the last absolute idealists because he was strongly influenced by British idealism (especially F.H. Bradley and Bernard Bosanquet).  However, this influence was felt primarily in his views concerning logic, values, and epistemology.  He departed from absolute idealism in many respects, so much so that he explicitly disavowed being an idealist in an essay in The Philosophy of Brand Blanshard (in his reply to Charles Hartshorne).  Blanshard sharply distinguished epistemological idealism (the position that all objects of direct experience exist only in consciousness) from ontological idealism (the position that the world in itself is mental, or made of mind-stuff).  While he accepted epistemological idealism, he wasn't prepared to take the extra step to ontological idealism, unlike Berkeley, Hegel, Royce, or Bosanquet.  Rather, he thought it all but certain that the material world exists independently of mind and rejected the basic dictum of Berkeleian ontological idealism, that esse est percipi (to be is to be perceived).

Strongly critical of positivism, logical atomism, pragmatism, and most varieties of empiricism, he held that the universe consists of an Absolute in the form of a single all-encompassing intelligible system in which each element has a necessary place. Moreover, this Absolute—the universe as a whole—he held to be the only true "particular", all elements within it being ultimately resoluble into specific "universals" (properties, relations, or combinations thereof that might be given identically in more than one context). He regarded his metaphysical monism as essentially a form of Spinozism.

Also strongly critical of reductionist accounts of mind (e.g., behaviorism), he maintained to the contrary that mind is the reality of which we are in fact most certain. Thought, he held, is that activity of mind which aims at truth, and the ultimate object of thought is full understanding of the Absolute. Such understanding comes about, in his view, through a grasp of necessity: to understand (or explain) something is to see it as necessitated within a system of which it is a part.

On Blanshard's view, the Absolute is thus not merely consistent (i.e., noncontradictory) but positively coherent, shot through with relations of necessity and indeed operating purely deterministically. (Blanshard held the law of causality, properly understood, to be a logical law and believed that effects logically determine their causes as well as vice versa.) Strictly speaking, he admitted, we cannot prove that there are no atomic facts, bare conjunctions, or sheer surds in nature, but we can take it as our working hypothesis that relations of necessity are always to be found; until and unless this hypothesis meets with absolute defeat, we are justified in adopting it at least provisionally.

In his early work The Nature of Thought, he defended a coherence theory of truth (though this is not the main thrust of that book, which, as the title makes explicit, is an essay in philosophical psychology). In his later years, however, he came to think that the relation between thought and object was sui generis and might be described, about equally inadequately, as either "correspondence" or "coherence"; at any rate, he admitted, the "coherence" between thought and its ideal object differs from the coherence that may obtain among thoughts. He also backed away from his early (more or less Bradleian) claim that the ultimate aim of thought was identification with its object.

He defended a strong doctrine of internal relations. He maintained, with longtime friend and philosophical colleague A.C. Ewing, that the doctrine would have caught on far better had it been more accurately described in terms of "relevance" rather than of "internality". His doctrine on this point was that no relation is entirely irrelevant to the natures of the terms it relates, such relevance (and therefore "internality") being a matter of degree. One of Blanshard's most important exchanges on this topic was with philosopher Ernest Nagel, who attacked the doctrine of internal relations — indeed, Blanshard's entire conception of reason — in his essay "Sovereign Reason". Blanshard's fullest published reply appears in his book Reason and Analysis.

Sympathetic to theism but skeptical of traditional religious and theological dogma, he did not regard his Absolute as having the characteristics of a personal God but nevertheless maintained that it was a proper subject of (rational) religious inquiry and even devotion. Defining "religion" as the dedication of one's whole person to whatever one regards as true and important, he took as his own religion the service of reason in a very full and all-encompassing metaphysical sense, defending what he called the "rational temper" as a human ideal (though one exceedingly difficult to achieve in practice). His admiration for this temper extended his philosophical loyalties across "party lines", especially to the one philosopher he regarded as exemplifying that temper to the greatest degree: Henry Sidgwick. (He also spoke highly of Bertrand Russell.) Theologically, Blanshard was raised Methodist but tended toward theological liberalism from an early age, a tendency that became more pronounced as he grew older. Beginning during his time at Swarthmore, he maintained a lifelong connection with the Religious Society of Friends despite personal disagreements with some of Quakerism's generally accepted tenets (notably its pacifism).

In ethics, he was broadly utilitarian; however, he preferred the term "teleological" since the term "utilitarian" suggested that all goods were instrumental and he believed (with, e.g., H.W.B. Joseph and W.D. Ross) that some experiences were intrinsically good. He also denied that pleasure is the sole good, maintaining instead (with T.H. Green) that experiences are good as wholes and that pleasure is not, strictly speaking, a separable element within such wholes. Disagreeing with G.E. Moore that the "naturalistic fallacy" is really a fallacy, he gave an entirely naturalistic analysis of goodness, holding that an experience is intrinsically good to the degree that it (a) fulfills an impulse or drive and (b) generates a feeling-tone of satisfaction attendant upon such fulfillment. He regarded the first of these factors as by far the more important and held that the major intrinsic goods of human experience answer to the basic drives of human nature; he maintained that these two factors together provide not merely a criterion for but the actual meaning of intrinsic goodness. (He defined all other ethical terms, including "right", in terms of intrinsic goodness, a right act, for example, being that act which tends to produce the greatest amount of intrinsic goodness under the relevant circumstances.)

The little that Blanshard wrote on political theory (mainly in Reason and Goodness) owed much to Green and Bosanquet. These two philosophers, he held, had rescued Jean-Jacques Rousseau's confused doctrine of the general will and placed it on a rationally-defensible footing. Our "real will" (in Bosanquet's terms) or "rational will" (in Blanshard's) is simply that which we would want, all things considered, if our reflections upon what we presently desire were pursued to their ideal limit. Blanshard argued that there is excellent reason to regard this "ideal" will as in fact real, and contended that it provided the foundation for a rational political theory. The state is justified if, and precisely insofar as, it helps individual human beings to pursue and achieve the common end which is the object of their rational will. He did not develop this doctrine to the point of advocating any specific form of political organization or social structure, but in his Schilpp autobiography, he described an early sympathy for socialism and to having voted the "straight Democratic ticket" over the previous 40-odd years.

A firm believer in clarity of exposition, and himself one of the ablest writers of philosophical prose in the English language, he wrote a short book "On Philosophical Style" in defense of the view that philosophical profundity need not (and should not) be couched in obscurity and obfuscation.  Both this book and his Reason and Analysis are probably best understood as complementary facets of his extensive work on metaphilosophy (never labeled as such).  While Blanshard was a great admirer of the clarity and rigor of British analytical philosophy, which he saw as its best characteristic, he was appalled by what he regarded as the greatly shrunken scope of philosophy as conceived by both logical positivism and later 'ordinary language' philosophy.  His extraordinarily thorough and telling critique of these approaches in "Reason and Analysis" has profoundly therapeutic implications for how philosophy might be done, and the topics, including metaphysics, with which it may properly be concerned.  However, his incisive critiques of Wittgenstein, Russell, and Moore, though almost superhumanly fair, placed him very much at odds with the main currents of Anglo-American philosophy.  At the same time he was unsympathetic to what he saw as the anti-rationalism, and tendency to obscurantism, of Existentialism, which placed him at odds with some tendencies in Continental philosophy.  Finally, his most ambitious book, "The Nature of Thought", reached publication immediately before the outbreak of war, which severely limited the reception it received.  In consequence of this, his oeuvre hasn't achieved the recognition and influence it otherwise might have.

Quotations from The Philosophy of Brand Blanshard

The Philosophy of Brand Blanshard (Open Court, 1980), edited by Paul Arthur Schilpp, is volume XV in the Library of Living Philosophers series.  This capstone work contains Blanshard's 183-page autobiography, detailed responses by Blanshard to his critics, and a complete bibliography.

On his philosophy

On the world

On mind and consciousness

On the eternal

On Bertrand Russell

Major works
   2 volumes.

  451 pages.

  The Paul Carus lectures, 12th series. 505 pages.

  407 pages.

 620 pages. .

  His last work. Contains biographical accounts of four exemplars of the rational temper: Marcus Aurelius, John Stuart Mill, Ernest Renan, and Henry Sidgwick. 308 pages. .

See also
American philosophy
List of American philosophers

Notes

External links
Biography of Blanshard at the Everything Progressive website.
Dewey anecdote, recording of Blanshard lecturing, incorporating the essentials of his critique of Dewey and of pragmatism.
Ryan, Scott. "The Rational Temper: Brand Blanshard and What Objectivists Can Learn From Him."
Branden, Nathaniel, 1963. "Review of Reason and Analysis, The Objectivist Newsletter.
Brand Blanshard Archive at AnthonyFlood.com
 Brand Blanshard - "Reason and Belief" and "Reason and Goodness"; the Gifford Lectures
 "On Philosophical Style": Adamson Lecture, Manchester University, 1953.
 Brand Blanshard Papers. Manuscripts and Archives, Yale University Library.

1892 births
1987 deaths
20th-century American philosophers
University of Michigan College of Literature, Science, and the Arts alumni
Columbia University alumni
Harvard University alumni
Alumni of Merton College, Oxford
University of Michigan faculty
Swarthmore College faculty
Philosophers from Michigan
American philosophy academics
American Rhodes Scholars
Idealists
Yale University faculty
Yale Sterling Professors
American twins
People from Helena, Montana
People from Wayne County, Ohio
Corresponding Fellows of the British Academy
Philosophers from Montana
Philosophers from Ohio
Writers from Ohio
Members of the American Philosophical Society

Brand Blanshard


Ruth Sonntag Nussenzweig, auch als Ruth S. Nussenzweig zitiert, (* 20. Juni 1928 in Wien; † 1. April 2018) war eine brasilianische Parasitologin, die insbesondere für Forschung zu Malaria-Impfstoffen bekannt wurde.

Leben
Sie emigrierte als Jüdin mit ihrer Familie 1939 aus Wien nach São Paulo in Brasilien. Beide Eltern waren Ärzte. Ab 1948 studierte sie Medizin mit Schwerpunkt Parasitologie an der Universität von São Paulo mit dem Abschluss 1953. Sie forschte dort bei dem Professor für Parasitologie Samuel Pessoa in Zusammenarbeit mit ihrem späteren Mann Victor Nussenzweig (ebenfalls Student der Medizin) an der Übertragung der Chagas-Krankheit bei Bluttransfusion. Ursprünglich wollten sie damit ein Krebsheilmittel finden (angeregt durch damalige russische Arbeiten), stattdessen fanden sie, dass Gentianaviolett den Erreger tötet. Ab 1954 war sie in São Paulo Assistenzprofessorin in Parasitologie. 1958 war sie am Collège de France. 1961/62 forschte sie an der Escola Paulista da Medicina bei Otto Bier. 1963 forschte sie am Medical Center der New York University bei Baruj Benacerraf und Zoltan Overy. 1964 wollte sie nach São Paulo zurückkehren, wegen des politischen Klimas in Brasilien (Militärputsch) ging sie aber wieder an die New York University, wo sie 1965 Assistant Professor, 1968 Associate Professor und 1972 Professor wurde. 1976 wurde sie Leiterin der Parasitologie in der Fakultät für Mikrobiologie und war dort C. V. Starr Professor of Molecular and Medical Parasitology. 1983 war sie Gastprofessorin an der Harvard University (School of Public Health).

Sie war seit 1953 mit Victor Nussenzweig verheiratet, Professor für Präventivmedizin an der New York University. Sie hatten zwei Söhne und eine Tochter, die alle Ärzte sind. Einer ihrer Söhne ist Michel Nussenzweig.

Forschung
Sie wies Anfang der 1950er Jahre mit ihrem Mann die Übertragung der Chagas-Krankheit durch Bluttransfusion nach und fand eine Methode, das durch Zugabe einer Chemikalie zu verhindern. Außerdem forschte sie über die Epidemiologie der Toxoplasmose.

Sonntag Nussenzweig betrieb Grundlagenforschung für die Entwicklung von Malaria-Impfstoffen, woran sie seit den 1960er Jahren in New York forschte. Damals wurde die Suche nach Impfstoffen gegen Malaria allgemein als hoffnungslos angesehen, sie fand aber eine Arbeit englischer Wissenschaftler von 1925, in der eine Impfung gegen die Malariavariante bei Vögeln mit Sporozoiten, die nach UV-Bestrahlung ihre Infektivität verloren hatten, erfolgreich war. Sie wiederholte die Experimente mit Erfolg bei verschiedenen Malariaerregern im Mausmodell, wobei die Sporozoiten mit Röntgenstrahlen behandelt wurden, und ebenso bei Affen. Auch Versuche mit Freiwilligen (Gefangenen) und Plasmodium falciparum-Sporozoiten verliefen erfolgreich. Die Impfung war allerdings nur gegen Malariaerreger im Sporozoiten-Stadium wirksam. Ein auf dieser Basis entwickelter Impfstoff wurde in Feldstudien in Afrika getestet (2011) und erreichte Protektionsgrade von 30 bis 50 % (erforderte aber zweimalige Impfung und die Immunisierung hielt nur maximal 18 Monate vor). Sie war mit ihrem Mann auch an der Impfstoffentwicklung gegen das im Amazonasgebiet, Asien und Zentralamerika endemische Plasmodium vivax beteiligt.

Ihre Arbeitsgruppe in New York fand auch ein gemeinsames Antigen von der Oberfläche der Sporozoiten sehr verschiedener Malariasorten (sowohl bei Malaria, die Affen, Nager und Menschen befällt), das CS-Protein (major sporozoite protein). Sie klonierten und sequenzierten CS. Es fand vielfach Verwendung sowohl in epidemiologischen und molekularbiologischen Studien über Malaria als auch in der Forschung nach neuen Impfstoffen.

Auszeichnungen und Mitgliedschaften
1985 erhielt sie den Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis. 1984 wurde sie Ehrenmitglied der Royal Society of Tropical Medicine. 1985 wurden Nussenzweig und ihr Mann mit dem Carlos-J.-Finlay-Preis der UNESCO ausgezeichnet. 1998 erhielt sie das Großkreuz des Ordem Nacional do Mérito Científico. Ruth Sonntag Nussenzweig war seit 1992 Mitglied der American Academy of Arts and Sciences, seit 1998 Mitglied der Brasilianischen Akademie der Wissenschaften und seit 2013 Mitglied der National Academy of Sciences. 2015 wurde sie mit dem Warren Alpert Foundation Prize ausgezeichnet.

Familie
Mit ihrem Mann Victor Nussenzweig hatte Ruth Nussenzweig drei Kinder, die allesamt dem wissenschaftlichen Vorbild ihrer Eltern folgten: die Mediziner Michel C. Nussenzweig und Andre Nussenzweig sowie die Anthropologin Sonia Nussenzweig.

Literatur
 Robert A. Seder und Fidel Zavala: Ruth S. Nussenzweig (1928–2018). Immunologist who paved the way to a malaria vaccine. In: Nature. Band 557, 2018, S. 310, doi:10.1038/d41586-018-05102-3

Weblinks
 Biographie bei der brasilianischen Akademie der Wissenschaften, Portugiesisch
 Webseite an der New York University
 Biographie, Englisch

Einzelnachweise

Parasitologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Malaria
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises
Träger des Ordem Nacional do Mérito Científico (Großkreuz)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der Academia Brasileira de Ciências
Österreichischer Emigrant zur Zeit des Nationalsozialismus
Österreichischer Emigrant in Brasilien
Österreicher
Brasilianer
Geboren 1928
Gestorben 2018
Frau

Ruth Sonntag Nussenzweig