مشية للذكرى  هو فيلم رومانسي صدر في 2002 مستوحى من رواية لعام 1999 والتي تحمل نفس الاسم للكاتب نيكولاس سباركس. الفيلم من إخراج آدم شانكمان وبطولة مغنية البوب ماندي مور وشين ويست. كان من المقرر ان تكون أحداثه في الخمسينيات كما في الرواية لكنه في النهاية جرت أحداثه في أواخر التسعنيات.

القصة

عندما تصبح مزحة على زميل مدرستهم الثانوية خطأّ كاد أن يقتله، يتم تهديد الطالب المشهور والمتمرد لندن رولينز كارتر (شين ويست) بالطرد، لكنه يعاقب بالمشاركة الإلزامية في مختلف أنشطة ما بعد الدوام المدرسي، مثل تعليم الأطفال الذين لديهم مشاكل دراسية والقيام بالأداء في «مسرحيـة الربيـع»، في هذه المهام، فإنه يضطر للتعامل مع الفتاة الهادئة والمولعة بالكتب جيمي اليزابيث سوليفان (ماندي مور)، الابنة الوحيدة لراعي الكنيسة، وفتاة عرفها منذ سنوات عديدة ولكن نادرا ما تحدث إليها أو لم يتحدث إليها أبدا، اختلاف المركز الاجتماعي يتركهم في عالمين مختلفين، على الرغم من القرب المادي بينهم.

عندما واجه لندن بعض المشاكل في تعلم النص الدرامي، قام بطلب المساعدة من جيمي، وافقت أن تساعده لو وعدها بأن لا يقع في الحب معها، ضحك لندن على ذلك التعليق الغريب، معتقدا أن جيمي هي آخر شخص يمكن أن يقع في حبه، بعد كل شيء، فإن لندن يمكنه الوصول لأجمل وأشهر فتيات البلدة، وبين سلوكها الخجول وملابسها قديمة الطراز، فإن جيمي لا تستطيع تحديدا الوقوع في الحب مع تلك الفئة.

بدأ لندن وجيمي التدريب معا في بيتها بعد المدرسة، كوّن الاثنان صداقة مؤقتة، وعرف لندن أن جيمي لديها قائمة بكل الأشياء التي ترغب في أن تفعلها في حياتها، مثل أن تحصل على وشم وأن تكون في مكانين في آنٍ واحد، في يوما ما، اقتربت جيمي من لندن عند خزانته حيث كان واقفا مع بعض أصدقائه، وسألت لندن لو كان لا يزال على موعد التدريب بعد الظهيرة، فقام بابتسامة متكلفة وقال لها «في أحلامك»، ضحك أصدقائه وأصبحت ابتسامة لندن مضطربه حيث إمتلاْ وجه جيمي بالخيانة والحرج، بعد ظهر ذلك اليوم، وصل لندن إلى منزل جيمي، على أمل أن جيمي سوف تظل توافق على مساعدته. لكنها رفضت أن تفتح الباب، وعندما تفتحه في النهاية، تصرح له ساخرة أنهم من الممكن أن يصبحوا «أصدقاء سريين»، تغلق الباب بعنف في وجهه عندما يوافق، في النهاية يتعلم لندن النص بنفسه.

أثناء المسرحية، تذهل جيمي لندن وكل الجمهور بجمالها وصوتها، لندن يُقَبل جيمي في آخر المسرحية، والذي لم يكن بالنص، يحاول لندن الاقتراب من جيمي، ولكن تقوم برفضه المرة تلو الأخرى، فقط بعد مزحة خبيثة تُلعب على جيمي من قبل أصدقاء لندن توافق جيمي على التعرف بلندن، بعد أن قام بِلَكم صديقه دين وترك أصدقائه الذين قاموا بالمزحة، يأخذ جيمي بعد ذلك إلى المنزل.

استئنفا الاثنان العلاقة، وسألها لو توافق على الخروج معه على العشاء، ولكنها أجابته بأنه غير مسموح لها أن تواعد، كان يرغب في الخروج معها بشدة لدرجة أنه ذهب لوالدها في الكنيسة ليطلب منه أن يستطيع أن يأخذ جيمي على العشاء، والدها يقول لا، يطلب لندن من والدها أن يثق به، وفي النهاية يقول نعم، يأخذها لندن على العشاء والرقص معها، وهو الشيء الذي لم يفعله مع غيرها، يرتب لندن أن يساعدها في تحقيق بعضاً من قائمة أمانيها، من أحد المواعيد التي لا تنسى عندما أخذ لندن جيمي إلى حدود الولاية، وقام بتحمس بجعلها تقف مبعدة بين أرجلها لتقف على الخط بطريقة صحيحة، وعندما سألته جيمي ماذا تفعل قال لها أنت في مكانين في آنٍ واحد"، يضيء وجهها من الفرح، حيث تدرك أن لندن رتب أن يجعل أحلامها المستحيلة أن تصبح حقيقة، ذات ليلة، يطلب لندن منها أن تجد له نجمة بالتلسكوب. عندما سألته لماذا يبحث عن ذلك، أجاب: "لقد سميته على اسمك"، تحتضنه وتهمس له "أحبك" للمرة الأولى.

و ذات مساء، تخبر جيمي لندن أخيرا أنها مصابة ب لوكيميا مميته وأن المرض توقف عن الاستجابة للعلاج، ينزعج لندن في البداية وتخبره جيمي أن سبب عدم إخباره لأنها أرادت أن تواصل حياتها وتستفيد من الوقت الباقي لها، ولكن ظهر لندن ووقعت في الحب معه، بدأت جيمي في الانهيار وكما قالت للندن «لا أريد سببا لأغضب من الله» وركضت إلى بيتها.

ذهب لندن لمنزل والده طبيب القلب وطلب منه مساعدة جيمي، يتردد والده قليلا، حيث أن سرطان الدم ليس من اختصاصه، ويقول إنه يحتاج إلى فحص جيمي وأن يعرف تاريخها الطبي قبل أن يتمكن من فعل أي شيء، يرد لندن بالمغادرة ساخطا.

تصالح لندن وجيمي في اليوم التالي بالعناق وأخبرها أنه سيكون دائما متواجدا لها، سريعا ما انتشر خبر مرض جيمي، اريك، الصديق المقرب للندن والذي شارك أيضا في المزحة على جيمي، يأتي ويقول له كيف أنه آسف على ما فعل وانه لم يكن يفهم ذلك، يأتي كل من دين وبليندا لاحقا ليعتذروا.

تسوء حالة السرطان عند جيمي حتى تنهار بين ذراعي والدها، ليقوم بإيصالها سريعا إلى المستشفى بسيارة الإسعاف، أصبح لندن لا يفارق جيمي حتى أجبره والدها فعليا على الرحيل ليرتاح، يجلس والد جيمي ويخبرها «إن كنت قد احتفظت بك قريبة جدا، فلأنني أريد أن أحتفظ بك لوقت أطول»، تقول جيمي لوالدها أنها تحبه كثيرا وفي النهاية ينهار في البكاء.

في اليوم التالي، يأتي لندن إلى المستشفى، ويرى جيمي تذهب على الكرسي المتحرك خارج الجناح، يسأل جيمي ماذا يجري؟ وتخبره أن يشكر والده على المساعدة، يسأل لندن والد جيمي ما الذي تقصده؟، يخبره أن والد لندن سيقوم بدفع مصاريف العلاج المنزلي الخاص من أجل جيمي، يفاجأ لندن بذلك، ويذهب في نفس الليلة ليطرق باب والده، وعندما يفتح والده الباب، يهمس لندن «شكرا»، ويحتضنه والده، مع تطاير كل التعب والخوف، ينهار لندن في البكاء بين أذرع والده.

يستمر لندن بتحقيق العديد من الأمنيات في قائمة جيمي، مثل بناء تلسكوب لها ليمكنها من رؤية المذنب الذي تريد أن تراه، ووالدها الذي لم يتقبله في البداية، أصبح يساعده، بعد أن ترى جيمي المذنب من خلال التلسكوب، يطلب منها لندن الموافقة على الزواج، من خلال تلك الأحداث، يتعلم لندن وجيمي المزيد عن طبيعة الحب، وينتهي الفيلم بوفاة جيمي، ولكن فقط بعد أن تزوجوا في نفس الكنيسة التي تزوجت بها والدة جيمي المتوفاة، الحدث الذي اعتلى قائمة أمنيات جيمي، أصبح لندن نفسه شخص أفضل من خلال ذكرى جيمي، ليحقق الأهداف التي وضعها مثلما فعلت هي.

و بعد أربع سنوات، يقوم لندن بزيارة والد جيمي، ومن الواضح أن جيمي ساعدته على التركيز وأن يصبح شخصا أفضل، على سبيل المثال، يكشف أنه انهى الكلية وأنه قد تم قبوله في كلية الطب، قبل أن يلتقي بها لم يكن لديه خطط للحياه بعد المدرسة الثانوية، يخبر والد جيمي أنه يعتذر عن عدم استطاعته تحقيق أمنية جيمي بأن تشهد «معجزة» قبل أن تموت، يجيب والدها «بأنها شهدت المعجزة وأنه كان أنت».

الخلفية والإنتاج
مصدر إلهام مشية للذكرى كان شقيقة نيكولاس سباركس، دانيال سباركس لويس، الذي توفيت بمرض السرطان عام 2000, في كلمة القاها بعد وفاتها في برلين، اعترف المؤلف أنه «من وجوه عديدة، جيمي سوليفان كانت شقيقتي الصغرى», القصة كانت مستوحاة من حياتها، التقت دانيال برجل يريد الزواج منها «حتى عندما ادرك انها مريضة، وحتى عندما عرف أنها قد لا تنجو». كل من الكتاب والفيلم إهداء إلى لويس دانيال سباركس.

تم تصوير الفيلم في ويلمينغتون، شمال كارولاينا في نفس وقت تصوير الأسرار الإلهية للأخوات يا-يا (2002) والمسلسل التلفزيوني داوسونز كريك , هناك العديد من أماكن التصوير كانت من المسلسل تلفزيوني داوسونز كريك (1998) - وخاصة المدرسة والمستشفي ومنزل لندن، إجمالي كل وقت التصوير كان 39 يوما فقط، بالرغم من ماندي مور كانت تعمل 10 ساعات فقط في اليوم لأنها كانت قاصرة، كانت ديرل هانا ترتدي شعر بني مستعار فوق شعرها الوردي من فيلم آخر، وكان أقرب شبهاً لشعر شين ويست في نفس الفيلم عندما كانت تقوم بشخصيتها، كانت لدى هانا أيضا مشاكل كولاجين مما جعل شفتيها متورمة، ولكن قبل نهاية الفيلم، كانت الأعراض أقل وضوحا.

طاقم الممثليين

الاستقبال
بصورة عامة لاقى الفيلم أراء سلبية من قبل النقاد، مجلة (انترتينمنت ويكلي) عنونت الفيلم بـ«مشية للنسيان» ، ومتوسط نسبة 92 في المراجعات الفنية التي جمعها موقع روتن توماتوز هو 4.1 من أصل 10.
و لكن مشية للذكرى وجدت استقبالا حارا في المجتمع المسيحي، بسبب أن الفيلم يمثلهم، وكما ذكر أحد المتفرجون باستحسانا ان «الشخصية الرئيسية مصورة كمسيحية بدون جعلها شخصية معقدة نفسياَ أو أقدس منك»,
اشاد روجر إيبرت بماندي مور وشين ويست «مقنعان بشكل كبير» في قيامهم بأدوارهم، وبرغم من عدم تحقيقه نجاحا علي مستوى النقاد، كان ناجحا بشكل معقول في شباك التذاكر، محققا إيراداً يبلغ 41,281,092 دولار في الولايات المتحدة وحدها، ونجاحا مفاجئا في آسيا، إجمالي الإيرادات التي حققها في جميع أنحاء العالم كانت 47.494.916 دولارا.

فازت مور على زميلتها نجمة البوب بريتني سبيرز، التي لعبت دور البطولة في مفترق الطرق، لتفوز بجائزتان لاختيار المراهقين، كما تم ترشيح مور في «اختيار جائزة أفضل ممثلة عن فيلم دراما/ ومغامرات أكشن» لكنها خسرت امام ناتالي بورتمان عن دورها في حرب النجوم الحلقة الثانية : هجوم المستنسخون.

في توزيع جوائز حفل إم تي في للأفلام، فازت موور«بأفضل أداء كظهور أول للمثلة» عن دورها ي الفيلم.

الموسيقي التصويرية
قدم الفيلم موسيقى تصويرية لخمس أغاني لماندي موور وأخرى بأداء سويتشفوت، رايتشل لامبا والعديد غيرهم.

الأغنية الرئيسية «ابكي» كان قد تم إصدارها أصلا في ألبوم موور بعنوان ماندي موور.كما تضمنت الموسيقى التصويرية أيضا نسختان من أغنية سويتشفوت «الأمل الوحيد» بما فيهم النسخة التي قامت موور بغنائها في الفيلم.

مدير ماندي مور جون ليشاي، المشرف الموسيقي لـمشية للذكرى «المطلوبة فورا» موسيقى سويتشفوت لتكون جزء حيويا من الفيلم بعد أن سمعهم. أصبح لاحقا مدير سويتشفوت. وعندما اقتربوا من القيام بالفيلم كانت الفرقة غير معتادة علي مور أو موسيقاها (على الرغم من مكانتها كنجمة بوب مع العدبد من الأغاني الناجحة والوصول لقوائم أفضل أغاني), قبل مشاركتهم في مشية للذكرى, كان سويتشفوت هو الوحيد المعروف في وطنهم سان دييغو وفي أوساط الموسيقى المسيحية المعاصرة، ولكن اكتسب منذ ذلك الحين تقدير أكبر، مع حصول ألبومه علي جائزتان بلاتينية، الخذلان الجميل والذي تضمن أغاني ناجحة مثل وجدت لأعيش وأتحداك لتتحرك.

قائمة الأغاني
 «أتحداك لتتحرك» - سويتشفوت
 «ابكي» - ماندي مور
 «يوما ما سنعرف» -- ماندي مور، جون فورمان
 «الرقص في ضوء القمر»—2001 ريمكس توبلودر
 «تعلم التنفس» -- سويتشفوت
 «الامل الوحيد» - ماندي مور
 «انه سيكون الحب» - ماندي مور
 «أنت» - سويتشفوت
 «إذا كنت تؤمن»- راتشيل لامبا
 «لا أحد» - كولد
 «فماذا يعني ذلك؟» - ويست، جولد & فيتزجيرالد
 «أماه، إننا لا نستطيع الحصول على ما يكفي» - نيو راديكالز
 «قذيفة المدفع» - برييدرز
 «يوم الجمعة في ذاكرتي» - نووجي
 «المسافات الفارغة» - فيول
 «الامل الوحيد» - سويتشفوت

القائمة كاملة للموسيقى في الفيلم
 قذيفة المدفع - كتبها كيم دييل، غناء برييدرز
 فماذا يعني ذلك؟ - كتبها شين ويست، غناء ويست وجولد وفيتزجيرالد
 المسافات الفارغة - كتبها كارل وليم بيل، غناء فيول
 المنارة - كتبها جيرال فينس غراي وبيرسي أي جراي Eغناء ماندي موور.
 ما زال يوم الجمعة في ذاكرتي - كتبها هاري فاندا جورج يونغ، غناء نوجي
 كل ما تريد - كتبها جيفري كاردوني وباتريك هوليهان، غناء سكايكوبتر9
 خدر في كلتا الشفتان - كتبها اوستن رينولدز جيم سامنر وديف جاي، غناء سول هوليجان
 ماء الصنبور- كتبها روب باسيلي، بريت كين، ليفون سولتانيان، جايسون رادفورد وكريستيان هيرنانديز، غناء وانسايدزيرو
 إذا كنت تؤمن - كتبها جاي روش وشيلي بايكن، غناء راتشيل لامبا
 بلا رحمة - كتبها ديفيد فوستر وبريان جيه جريليو، مايكل هاتيلي وديريك اوبريان غناء إكسترا فانسي.
 لا أحد - كتبها تيري بي بياسامو، ستيفن دي هايس، جيرمي جي مارشال، صاموئل الآن ماكندليس ورونالد وارد جيه أر، غناء كولد.
 يكفي - كتبها وغناها ماثيو هاجير
 أماه أننا لا نستطيع الحصول على ما يكفي - كتبها جريج ألكسندر، غناء نيو راديكالز
 الأمل الوحيد - كتبها جوناثان مارك فورمان، غناء ماندي مور
 الحصول على النزوة - كتبها ميسي إليوت وتيم موسلي، غناء ميسي إليوت
 الفيضان -كتبها دانييل بول هاستين وشارلز دانيال لويل، ستيفن دانييل ميسون وماثيو توماس اودمارك، غناء جارس كلاي.
 الرقص في ضوء القمر -كلمات شيرمان كيلي، غناء توبلودر
 يوما ما سنعرف - كتبها جريج ألكسندر، دانيال إيه بريسبويس وديبرا وهولند، غناء ماندي مور وجوناثان فورمان
 تعلم أن تتنفس - كتبها جوناثان مارك فورمان، غناء سويتشفوت
 كل شيء مختلط - كتبها نيكولاس لوفتون هيكسام ودوجلاس فينسنت مارتينز، غناء 311.
 أتحداك أن تنتقل - كتبها جوناثان مارك فورمان، غناء سويتشفوت
 أنت - كتبها جوناثان مارك فورمان، غناء سويتشفوت
 سيكون ذلك الحب - كتبها انتوني مايكل برونو وتوماس في برنيس، غناء ماندي مور
 الأمل الوحيد - كتبها جوناثان مارك فورمان، غناء سويتشفوت
 ابكي - كتبها جيه. رينالد، غناء ماندي مور

مقارنات بالرواية
في حين أن هناك الكثير من أوجه الشبه بالرواية التي كتبها نيكولاس سباركس، فقد تم إجراء تغييرات كثيرة، على موقعه الشخصي، أوضح سباركس القرارت واراء الاختلافات، على سبيل المثال، قرر المنتج تحديث المكان من الخمسينيات إلى التسعينيات، معربا عن قلقه أن الفيلم تدور أحداثه في الخمسينيات حيث من الممكن أن يفشل في اجتذاب جمهور المراهقين، "ليثير انتباههم" يكتب: "كان علينا أن نجعل القصة أكثر حداثة", لكي يجعل التحديث يمكن تصديقه/ سلوك ومزحات لندن كانت أسوأ من التي موجودة في الرواية، حيث ذكر سباركس "الأشياء التي كان يفعلها المراهقون "التصرف بخشونة" في الخمسينيات تعتبر أقل ومختلفة بشكل كبير عن الذي يفعله مراهقون التسعينيات من ما يعتبر تصرف بـ "خشونة"

قام سباركس والمخرج أيضا بتغيير المسرحية التي ظهر بها لندن وجيمي، في الرواية، كتب هيجبرت مسرحية عيد الميلاد والتي توضح كيف كافح عندما كان أباً، ولكن نظرا لضيق الوقت، القصة الفرعية التي توضح كيف تغلب على صراعه لم يتم التمكن من إدراجها بالفيلم، كان يهتم سباركس بأن «الأشخاص الذين لم يقرأوا الكتاب لن يتسائلوا عن إذا كان هيجبرت أباً صالحاً»، إضافة لذلك «لأنه كان أبا صالحا ولأننا لم نريد أن يظل هذا السؤال، غيرنا المسرحية».

الاختلاف الكبير هو أنه في نهاية الرواية، على عكس الفيلم، فهو غير واضح ما إذا كانت جيمي ماتت على الرغم من أن خلال الخمسينيات كان السرطان يعني الموت، يقول سباركس أنه كتب هذا الكتاب مع العلم أنها سوف تموت، ولكن «ليصل إلى حب جيمي سوليفان»، وهكذا اختارت «الحل الذي يصف الشعور الدقيق الذي شعرته تجاه شقيقتي في تلك اللحظة: أعني، أنني تمنيت أنها من الممكن أن تعيش» وفي الرواية، والد لندن كان أحد أعضاء الكونجرس، ولكن في هذا الفيلم، هو طبيب القلب الذي يساعد جيمي مع مرضها، نظرا لمهنته، لديه ما يكفي من الاموال لدفع الرعاية الطبية المنزلية لجيمي.

كما توجد اختلافات صغيرة، حيث عندما أعطت جيمي للندن كتاب والدتها في الفيلم، تقول «لا تقلق، انه ليس الكتاب المقدس», وفي الرواية جيمي أعطته فعلا الكتاب المقدس الخاص بوالدتها مع تحديد المقاطع المفضلة لديها.

في الرواية، انضم لندن لمسرحية المدرسة بعدما طلبت منه جيمي القيام بذلك، لكن في الفيلم تم إجباره ليكون في المسرحية.

المراجع

روابط إضافية
 الموقع الرسمي

 A Walk to Remember موقع الطماطم الفاسدة

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أخرجها آدم شانكمان
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2002
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بلوغ سن الرشد الأمريكية
أفلام تقع أحداثها في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في كارولينا الشمالية
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 2000
أفلام درامية في 2002
أفلام درامية مراهقة عقد 2000
أفلام رومانسية مراهقة عقد 2000
أفلام عن السرطان
أفلام عن الموت
أفلام عن حفلات الزفاف
أفلام مبنية على روايات رومانسية
أفلام مبنية على كتب
أفلام مراهقة درامية أمريكية
أفلام مراهقة رومانسية أمريكية
أفلام مصورة في كارولينا الشمالية
أفلام وارنر برذرز
مقاطعة كارتيريت (كارولاينا الشمالية)
أفلام رومانسية درامية في 2002
أفلام أمريكية في عقد 2000

مشية للذكرى (فيلم)


Manu, Sanskrit dilinde "düşünmek" anlamına gelen "man" sözcüğünden türetilmiş olup, sözcük anlamıyla "insan" anlamına gelen ve farklı tradisyonlarda farklı anlamlarda kullanılan bir terimdir.

Manu'dan Hint tradisyonlarında hem yasa koyucu olarak, hem insan türünü imal eden veya onun atası olarak, hem manvantara yöneticileri olarak, kimi tradisyonlarda ise yaşamış bir bilge olarak söz edilir.

 Manu teriminin anlamları esas olarak dört grupta toplanır:

 Hint tradisyonlarına göre, insan türünü meydana getiren, majik bilimlere vakıf Manu'lar.
 Hint tradisyonlarına göre, insan soyunun ataları, prototipleri olan, meydana getirilmiş Manu'lar.
 Hint tradisyonlarına göre, her biri bir manvantara (-Dünya gezegeninin ve üstündeki varlıkların tekamül sürecinin periyodik bir özellik gösteren aşamalarından her birine verilen ad-) boyunca Dünya'yı yöneten Manu'lar.
 Ezoterik kaynaklara ve Rudolf Steiner'e göre, Manu, aynı zamanda, Atlantis kıtasının mevcut olduğu bir "devre"de yaşamış ve inisiyelerini Orta-Asya'da örgütlemiş bir bilgenin adıdır.

Ayrıca bakınız
 Manvantara

Dış bağlantılar

Manular

Kaynakça

 Le Dictionnaire de la sagesse orientale, Kurt Friedrichs, Ingrid Fischer-Schreiber, Franz-Karl Ehrhard ve Michael S. Deiner
 Kozmik Hafıza, Rudolf Steiner, Dharma Yayınları

Ezoterizm
Teozofi
Hint mitolojisi
Tufanlar
Efsanevî ilk insanlar
Mitolojik krallar

Manu


مانديرا بيدي ، ،  مندرا بيدي) (وُلدت في 15 أبريل 1972) هي ممثلة في بوليوود بالهند، وهي الممثلة والموديل والمذيعة التلفزيونية التي اكتسبت شهرتها في العشرينات من عمرها نتيجة للعب دور البطولة في المسلسل التلفزيوني شانتي في عام 1994، الذي اذيع على القناة الوطنية في الهند، دوردارشان.

واصلت بيدي مستوى وظيفي متميز في العقد التالي مع تولي استضافة كأس العالم للكريكيت وتقديم العروض جنبا إلى جنب مع الشخصية الاعلامية الهامة شارو شارما.
 مانديرا بيدي في برنامج عامل الخوف - المرحلة الثانية

طفولتها

كمواطن من مومباي، كان لمانديرا بيدي جذور في عشيرة خاتري كلان من فازيلكا، وهي بلدة في ولاية بنجاب، على بعد 11 كيلومترا من الحدود بين الهند وباكستان. وقد درست في كاتدرائية ومدرسة جون كونون في مومباي.

حياتها المهنية

كان شانتي  بمثابة نقطة التحول التي جعلت منها نجمة، حيث ظهرت بعده في دور مساند في فيلم رجوع العاشق المجنون في عام 1995 لاعبة دور الشخصية الشريرة الرئيسية، ثم لعبت «مانديرا» دور «منى»، في المسلسل الهندي الشهير Kyunki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi. كان وجودها ضمن فريق مذيعي برنامج المواهب والمسابقات الهندي Fame Gurukul يعتبر من أهم الاحداث بحياتها المهنية، والذي انتهى في 20 أكتوبر 2005، لتحل محل ر. مادهافان كمقدمة صفقة أو لا صفقة، وقامت باستضافة البرنامج الغنائي الواقعي Jo Jeeta Wohi Super Star، الذي بثته قناة ستار وان وهي واحدة من أكثر قنوات الترفيه شعبية في الهند، وكذلك وضع صورتها في مجلة الرجل مجلة مكسيم الهند.

كانت مانديرا قد اثارت ضجة في بنغلاديش حول انتقادها للمنتخب الوطني للكريكيت بعد فوزه على منتخب الهند للكريكيت في كأس العالم للكريكيت 2007.
في حلقة من برنامج Extraa Innings، كانت بيدي ترتدي ساري مكون من أعلام رياضية لمختلف الدول المشاركة في كأس العالم للكريكيت 2007. وكان العلم الهندي في الجزء السفلي من الساري، بالقرب من قدميها، مما أدى إلى استياء بعض المشاهدين الهنود.

تم رفع شكوى ضدها، على خلفية اظهارها عدم الاحترام للعلم الوطني الهندي، من خلال محامي الدفاع S. K. Premrog. وتفيد الشكوى أن الجريمة هي جريمة يُعاقَب عليها بموجب المادة 2 من قانون منع الإهانات للشرف الوطني لعام 1971، كما تم تعديله بقانون منع الإهانات للشرف الوطني (تعديل) لسنة 1998، وقانون منع الإهانات للشرف الوطني (تعديل) لعام 2005. كما وُجهت الاتهامات في هذه القضية أيضا إلى مصمم الساري، مصمم الازياء الهندي ساتيا بول.

كانت مانديرا بيدي فتاة الغلاف لطبعة نيسان / أبريل من مجلة مكسيم الهند.

حياتها الشخصية

تزوجت مانديرا بيدي من المخرج السينمائي الهندي راج كوشال في 14 شباط / فبراير 1999 وهي تعيش في ضاحية باندرا في مومباي.

المراجع

روابط إضافية

 مانديرا بيدي في برنامج عامل الخوف - المرحلة الثانية

 صور مانديرا بيدي في عدد نيسان / ابريل 2007 من مجلة «ماكسيم»

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كلكتا
عارضات أزياء هنديات
مذيعات تلفاز هنديات
مذيعو تلفاز هنود
ممثلات أفلام تاميلية
ممثلات أفلام تيلوغوية
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات تلفزيون هنديات
ممثلات في سينما المالايالامية
ممثلات من كالكوتا
ممثلات هنديات في القرن 20
ممثلات هنديات في القرن 21
مواليد 1972
مواليد في مومباي
هندوس هنود

مانديرا بيدي


Stephen Harkness (1818-1888), petrol şirketi John Davison Rockefeller, Sr. ile yatırım yapmış Amerikalı iş adamıdır.

Dış bağlantılar
 Biographical detail  from Case Western Reserve University

1818 doğumlular
Ohio doğumlular
1888 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Standard Oil Company

Stephen V. Harkness


Pedro Sánchez Pérez-Castejón () este un politician spaniol care ocupă funcția de prim-ministru al Spaniei din 2 iunie 2018. Sánchez este și actualul secretar general al Partidului Socialist Muncitoresc Spaniol (PSOE). A devenit membru al PSOE încă din 1993, fiind și membru al Parlamentului între anii 2009–2011. Pedro Sánchez a fost ales lider al PSOE în 2014, însă a renunțat la conducerea partidului și la mandatul său de parlamentar în 2016, după ce a refuzat să voteze în favoarea învestirii lui Rajoy, în condițiile în care partidul său decisese contrariul. Totuși, Sánchez a revenit la conducerea PSOE un an mai târziu, după ce a câștigat alegerile interne din partid.

În mai 2018, după pronunțarea verdictelor în procesul rețelei de corupție "Gürtel", PSOE a depus o moțiune de cenzură împotriva lui Mariano Rajoy. Moțiunea a trecut pe 1 iunie, cu 180 de voturi "pentru", 169 "împotrivă" și o abținere. Potrivit Constituției spaniole, liderul partidului care depune moțiunea de cenzură devine automat premier, dacă șeful Guvernului în funcție la momentul respectiv este demis. Astfel, Pedro Sánchez este primul om din istoria Spaniei care a devenit premier după ce fostul șef al Guvernului a fost demis în urma unei moțiuni de cenzură.

Note

|-

Nașteri în 1972
Prim-miniștri ai Spaniei
Atei spanioli
Oameni din Madrid

Pedro Sánchez


Glenn er et fornavn og et efternavn. Glenn er beslægtet med Glen, Glynn og Glyn.

Navn
Efternavnet Glenn er afledt fra det irsk/skotsk-gælliske ord gleann som igen er afledt af glendos (betyder dal). I det 19. århundrede blev Glenn også et almindeligt fornavn i engelsktalende kulturer.

I Sverige er Glenn et relativt almindeligt fornavn i de vestlige dele af landet og især i Göteborg, oprindeligt grundet til en større immigration af skotter, specielt i byens tidlige århundreder. Navnet var hyppigt forekommende på det lokale fodboldhold IFK Göteborg i de tidlige 1980'ere havde ikke færre end fire spillere med navnet Glenn; Glenn Hysén, Glenn Strömberg, Glenn Schiller og Glenn Holm.

Det svenske navn Glenn er ikke af gællisk oprindelse, men derimod afledt af den nordiske gud (menneske?) Glenr.

Fornavn
Glenn kan henføre til:

Indenfor musik
 Glenn Branca (født 1948), amerikansk avant-garde komponist og guitarist.
 Glenn Danzig (født 1955), amerikansk rockmusiker
 Glenn Gould (1932–1982), canadisk pianist
 Glenn Ljungström (født 1974), svensk musiker
 Glenn Miller (1904–1944), amerikansk jazzmusiker
 Glenn Tipton (født 1947), engelsk rockmusiker
 Glenn Troutman (født 1934), sanger

Andre områder
 Glenn Beck (født 1964), amerikansk radio og tv vært
 Glenn Christian, (født 1976) dansk digter og forfatter
 Glenn Close (født 1947), amerikansk skuespillerinde
 Glenn Ford (1916–2006), amerikansk skuespiller
 Glenn Gilberti (født 1968), amerikansk wrestler
 Glenn Gretlund (født 1947), dansk atlet
 Glenn Hoddle (født 1957), engelsk fodboldspiller
 Glenn Howerton (født 1976), amerikansk skuespiller
 Glenn Hysén (født 1959), svensk fodboldspiller
 Glenn Jacobs wrestler
 Glenn Quinn (1970–2002), irsk skuespiller
 Glenn Ringtved (født 1968), dansk forfatter
 Glenn Strömberg (født 1960), svensk fodboldspiller
 Glenn T. Seaborg (1912–1999), amerikansk kemiker
 Glenn Whelan (født 1984), irsk fodboldspiller

Fiktion
 Glenn Quagmire, fra den animerede amerikanske tv-sitcom Family Guy

Efternavn
 John Glenn (1921–2016), amerikansk test pilot, astronaut og senator
 Scott Glenn (født 1941), amerikansk skuespiller

Kilder/referencer

Se også
 Glenn - flertydig
 Glen

Drengenavne

Glenn (navn)


Parodia turbinata ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton turbinata stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'kegelförmig zugespitzt' und verweist auf die Form der Triebe.

Beschreibung
Parodia turbinata wächst meist einzeln. Die dunkelgrünen, abgeflacht kugelförmigen bis scheibenförmigen Triebe erreichen Durchmesser von bis zu 15 Zentimeter. Es wird eine große Pfahlwurzel ausgebildet. Die zwölf bis 20 (oder gelegentlich mehr) niedrigen, eher scharfkantigen Rippen sind um die Areolen herum verdickt. Die anfangs gelblich weißen Dornen vergrauen später. Es ist ein einzelner Mitteldorn vorhanden, der auch fehlen kann. Die fünf bis zehn geraden Randdornen fallen häufig teilweise ab.

Die breit trichterförmigen, gelben Blüten erreichen Durchmesser von bis zu 3,5 Zentimeter. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind mit rosafarbenen Schuppen besetzt. Die Schuppenachsel trägt weiße Wolle und je eine braune Borste. Die Narben sind dunkelrot. Die roten, keulenförmigen Früchte sind  bis zu 2 Zentimeter lang. Sie enthalten helmförmige, glänzende, schwarze Samen von etwa 1 Millimeter Länge, die kaum gehöckert sind.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia turbinata ist im Südwesten des brasilianischen Bundesstaates Rio Grande do Sul, in Uruguay sowie in der  argentinischen Provinz Corrientes verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Varietät Echinocactus sellowii var. turbinatus durch José Arechavaleta wurde 1905 veröffentlicht. Andreas Hofacker stellte sie 1998 als eigene Art in die Gattung Parodia. Weitere nomenklatorische Synonyme sind Malacocarpus turbinatus  (1943, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4), Malacocarpus sellowii var. turbinatus  (1952, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4), Wigginsia turbinata  (1964), Notocactus turbinatus  (1966) und Notocactus sellowii f. turbinatus  (1994).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als nicht gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Turbinata

Parodia turbinata


Putnam est une ville du comté de Washington, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, elle compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2016, elle est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Washington (New York)
Town dans l'État de New York

Putnam (New York)


est un film américain réalisé par Lloyd Ingraham et sorti en 1921.

Synopsis

Fiche technique

 Réalisation : Lloyd Ingraham
 Scénario : Robert A. McGowan d'après la pièce de 1910  de Frederick Fenn et Arthur Wimperis
 Producteur : Carter DeHaven
 Photographie : Ross Fisher
 Montage : George Crone
 Production : Carter De Haven Productions
 Distribution : Associated First National Pictures
 Durée : 6 bobines
 Date de sortie : avril 1921

Distribution
Flora Parker DeHaven : Mignon Smith (Mrs. Carter De Haven)
Carter DeHaven : Bertie Stewart
King Baggot : Maj. Frederick Smith
Grace Cunard : Marietta
Otis Harlan : Alexis
Tom McGuire : John Stewart
Margaret Campbell : Clara Stewart
Lincoln Plumer : Percy Peters
Freya Sterling : Mary Peters
John Gough : Dr. Paul

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1921
Comédie américaine
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Adaptation d'une pièce de théâtre au cinéma

The Girl in the Taxi (film, 1921)


Die Höckelsburg ist eine abgegangene und vermutlich zwischen der Eisenzeit oder durch die Kelten entstandene Wallanlage und liegt etwa 1,5 km nordnordwestlich von Herzhausen, aber in der Gemarkung von Thalitter, beides Gemeindeteile von Vöhl im Landkreis Waldeck-Frankenberg, Hessen (Deutschland).

Lage

Die Reste der vermutlich einstigen Fliehburg befinden sich im Nordteil des Naturparks Kellerwald-Edersee in einem Waldgebiet auf dem Gipfel der Höckelsburg (auch Heckelsburg). Der langgestreckte und in Nord-Süd-Richtung verlaufende Berg hat eine Höhe von  und liegt zwischen den Tälern der Itter im Osten und des Wennenbachs im Westen. Entlang seiner Ostflanke, im Tal der Itter, verläuft die Bundesstraße 252 von Frankenberg nach Korbach.

Man kann die Anlage erreichen, indem man etwa 1 km nördlich von Herzhausen auf dem Rastplatz an der B 252 parkt, die Brücke über die Itter nach Westen nimmt und dann kurz vor Erreichen des Wennebachtals nach rechts (Norden) abbiegt. Nach Erreichen der Höhe führen Waldwege in südlicher Richtung zur ehemaligen Burg. Der weniger beschwerliche Aufstieg führt über den Höhenweg, der von der Immighäuser Straße westlich oberhalb von Thalitter nach links (Süden) abbiegt und durch Feld und Wald weit oberhalb des Ittertals zur Höckelsburg führt.

Die Anlage
Der Berg fällt nach beiden Seiten und an seiner Südspitze sehr steil ab. Diese länglich-dreieckige Spitze des Bergs ist im Wesentlichen eben und nach Norden durch einen etwa 80 Meter langen, quer über den Bergrücken laufenden Wall abgeriegelt, durch den allerdings bei der forstwirtschaftlichen Erschließung ein Weg gebrochen wurde. Der Wall dürfte ursprünglich eine Mauer von etwa vier Metern Höhe gewesen sein und bestand zum größten Teil aus Grauwackesteinen und Balken. In seiner Mitte finden sich heute verhältnismäßig leichte, tuffartig poröse, teilweise versinterte und mit weißen Quarzkörnchen durchsetzte Steine, so dass man auch von einem "Schlackenwall" spricht. Hier wurde, um sie zu zerstören, von Angreifern offenbar ein großes Feuer an die Mauer gelegt, was zur Verschlackung und Versinterung der Grauwacken und zum Einbruch der Mauer führte.

Weder der Zeitpunkt des Baus noch der der Zerstörung sind mit Gewissheit bekannt, man geht jedoch davon aus, dass die Anlage etwa 500 Jahre vor dem Beginn der christlichen Zeitrechnung, am Beginn der Latènezeit, errichtet wurde und dass sie durch die Chatten etwa hundert Jahre vor unserer Zeitrechnung zerstört wurde.

Da die Fliehburg später im Grenzgebiet zwischen Chatten und Sachsen lag, mag sie auch nach ihrer Zerstörung und in den Sachsenkriegen Karls des Großen noch einmal als Zufluchtsort gedient haben.

Sonstiges
Die Anlage ist nicht mit der sich etwa 7,4 km weiter südöstlich unterhalb Basdorf befindlichen Hünselburg zu verwechseln, die gleichfalls als eine keltische Anlage angesehen wird. In der Literatur werden beide mehrfach verwechselt.

Siehe auch
 Liste vor- und frühgeschichtlicher Wallanlagen in Hessen

Einzelnachweise

Weblinks
 Die Höckelsburg - eine alte Keltenfeste auf den Webseiten der Gemeinde Vöhl

Burgruine im Landkreis Waldeck-Frankenberg
Höhenburg im Landkreis Waldeck-Frankenberg
Bauwerk in Vöhl
Archäologischer Fundplatz (Eisenzeit)
Archäologischer Fundplatz (Kelten)
Latènezeit
Geographie (Vöhl)
Wallburg in Hessen
Burg in Europa
Archäologischer Fundplatz im Landkreis Waldeck-Frankenberg
Archäologischer Fundplatz in Europa
Keltische Wallanlage in Hessen

Höckelsburg


Royal Botanic Society a fost  o societate savantă fondată în 1839. Scopul său a fost de a promova "botanica în toate ramurile sale, și aplicațiile sale." Imediat după ce a fost stabilită, aceasta a concesionat terenurile din Cercul Interior din Regent's Park, Londra, pentru utilizare ca o grădină experimentală. Grădina a fost deschisă pentru membrii și oaspeții lor și, de asemenea, pentru publicul larg, pentru o taxă, în anumite zile ale săptămânii. Acesta a inclus mari sere cu palmieri și o seră cu nuferi. În timpul verii, expoziții florale, sărbători și alte distracții erau organizate acolo.

În 1932, ea nu a reușit să asigure o reînnoire a contractului de închiriere, iar Societatea a fost dizolvată. Înregistrările sale rămase au fost depuse în Biblioteca Publică St. Marylebone.

Situl a devenit Grădinile Reginei Mary, conduse de Royal Parks Agency, și este complet deschis publicului larg, fără a se percepe o taxă ca parte din Regent's Park.

Royal Botanic Society nu a fost legată de Royal Botanic Gardens, Kew.

Referințe

Linkuri externe
 http://www.nationalarchives.gov.uk/a2a/records.aspx?cat=094-rbs&cid=0
 http://www.gardenvisit.com/book/history_of_garden_design_and_gardening/chapter_4_british__gardens_(1100-1830)/royal_botanic_society_in__regents_park

Societăți savante ale Regatului Unit

Royal Botanic Society


Andrea Stramaccioni (* 9. Januar 1976 in Rom, Italien) ist ein italienischer Fußballtrainer und ehemaliger Fußballspieler.

Laufbahn

Karriere als Spieler
Stramaccioni lief während seiner Zeit als Aktiver für den FC Bologna als Verteidiger auf, musste seine Karriere allerdings aufgrund einer schweren Knieverletzung nach kurzer Zeit beenden.

Karriere als Trainer
Seine Trainerkarriere begann Stramaccioni im Jugend- bzw. Amateurbereich. Nachdem er dort einige Erfolge feiern konnte, wurde der AS Rom auf ihn aufmerksam und engagierte Stramaccioni als Trainer im Nachwuchsbereich. Obwohl er mit der Jugend der "Giallorossi" einige Erfolge feiern konnte, wurde er nach der Übernahme des Vereins durch ein amerikanisches Konsortium um den Investor Thomas DiBenedetto entlassen. Daraufhin heuerte Stramaccioni als Jugendtrainer bei Inter Mailand an, das bereits vor seiner Verpflichtung durch den AS Rom Interesse an ihm gezeigt hatte.

Mit der Primavera der "Nerazzurri" gewann Stramaccioni am 25. März 2012 die erste Austragung der NextGen Series, eines Nachwuchsturniers, an dem Jugendmannschaften zahlreicher europäischer Spitzenvereine teilnehmen. Im Finale in London konnte die Jugendmannschaft von Ajax Amsterdam im Elfmeterschießen bezwungen werden.

Bereits einen Tag später trat Stramaccioni die Nachfolge von Claudio Ranieri als Trainer der A-Mannschaft von Inter an. Sein erstes Ligaspiel als Cheftrainer der "Nerazzurri" am 1. April 2012 endete in einem 5:4-Erfolg über den CFC Genua. Im Anschluss an die Saison 2011/12 wurde Stramaccioni, der zunächst nur als Übergangstrainer angesehen wurde, mit einem Dreijahresvertrag ausgestattet. Nachdem Inter die Saison 2012/13 aber nur auf dem neunten Tabellenplatz beendet hatte, wurde am 24. Mai 2013 die Entlassung von Stramaccioni bekanntgegeben. Sein Nachfolger bei den Mailändern wurde Walter Mazzarri.

Nach Francesco Guidolins Rücktritt als Trainer bei Udinese Calcio wurde Stramaccioni am 4. Juni 2014 als Nachfolger vorgestellt. Sein Engagement endete bereits nach einem Jahr, nachdem der friulische Traditionsverein auf eine Verlängerung des zum 30. Juni 2015 auslaufenden Vertrags verzichtete.

Trivia
Stramaccioni ist promovierter Jurist.

Nach seinem Erfolg mit der Nachwuchsmannschaft von Inter Mailand bei der NextGen Series wurde der Römer von der Gazzetta dello Sport als "Mourinho der Jungtalente" bezeichnet. Hierbei handelt es sich um eine Anspielung auf den portugiesischen Trainer José Mourinho, der mit der A-Mannschaft von Inter 2010 die Champions League gewann.

Stramaccioni ist für seine Fähigkeit bekannt, junge Talente zu fördern und für die Serie A fit zu machen.

Weblinks

 Andrea Stramaccioni in der Datenbank von Inter.it

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Bologna)
Fußballtrainer (Inter Mailand)
Fußballtrainer (Udinese Calcio)
Fußballtrainer (Panathinaikos Athen)
Fußballtrainer (Sparta Prag)
Fußballtrainer (Iran)
Italiener
Geboren 1976
Mann

Andrea Stramaccioni


Joseph Bonnaire, né le 9 août 1842 à Saint-Chef dans l'Isère et mort le 4 août 1910 à Monplaisir (Lyon), est un horticulteur et rosiériste français. Sa pépinière se trouvait 6 chemin des Hérideaux dans la banlieue lyonnaise de Monplaisir.

Joseph Bonnaire arrive à Lyon en 1860 en apprentissage chez Damaizin, spécialisé dans les roses. Il travaille ensuite chez Claude Ducher, reste quelque temps à Paris avant de retourner à Lyon, puis il ouvre sa propre pépinière en 1878.

Lyon est alors au faîte de sa renommée et compte nombre de rosiéristes qui exportent dans l'Europe entière. Bonnaire fait sensation avec de nouveaux hybrides de thé qui commençaient à détrôner les hybrides remontants, et toujours avec des rosiers thé, comme 'Souvenir de Victor Hugo', variété consacrée par exemple à l'exposition de Dresde comme la plus belle des nouveautés. Il crée surtout des variétés au tons pastel et raffinés. Sa rose 'Madame Joseph Bonnaire', dédiée à son épouse, est toujours présente dans les catalogues internationaux contemporains.

Parmi la quarantaine de ses créations, l'on peut distinguer:
'Souvenir de Victor Hugo' (rosier thé, 1884)
'Docteur Grill' (hybride de thé, 1884)
'Madame Ernest Piard' (hybride de thé, 1887)
'Mademoiselle Jeanne Guillaumez' (rosier thé, 1889)
'Souvenir d'Auguste Legros' (rosier thé, 1889)
'Elisa Fugier' (rosier thé, 1890)
'Madame Joseph Bonnaire' (hybride thé, 1891)
Mademoiselle Joséphine Marot (hybride de thé, 1894)

Notes et références

Bibliographie
François Joyaux, La Rose, une passion française. Histoire de la rose en France (1778-1914), éd. Complexe, 2001
Nathalie Ferrand, Les Rosiéristes de la région lyonnaise : élaboration des variétés, études des marchés (1873-1939) lire en ligne, in Ruralia, 2007

Naissance en août 1842
Naissance en Isère
Décès en août 1910
Décès dans le 3e arrondissement de Lyon
Décès à 67 ans
Rosiériste

Joseph Bonnaire


Francesco Camaldo (1952, Lagonegro) es un presbítero italiano de la Iglesia católica, y actualmente es el asistente del Club de San Pedro.

Infancia
Nació el 24 de octubre de 1952 en Lagonegro.

Seminarista y sacerdote
Después del Bachillerato: fue estudiante interno del Pontificio Seminario Romano Mayor y más tarde fue ordenado sacerdote el 26 de junio de 1976 por el cardenal vicario Ugo Poletti, Francesco Camaldo también fue vicario en la parroquia de Santa María de la Consolación, Casalbertone en Roma (1976-1990)

Estudios
Licenciado en Filosofía y Sagrada Teología en la Pontificia Universidad Lateranense, Licenciado en Teología Espiritual en la Pontificia Universidad Gregoriana, Licenciado y Doctor en Sagrada Liturgia en el Pontificio, Instituto Litúrgico de San Anselmo.

Trabajos en La Curia Romana
Los cargos que le fueron asignados son los siguientes:

 Capellán de la Capilla de San Andrés Corsini de la Ilustre Pontificia Archibasílica de San Juan de Letrán (17 de enero de 1988)
 Ayudante de estudio en la Congregación para el Culto Divino y la Disciplina de los Sacramentos (1 de enero de 1993)
 Oficial del Vicariato de Roma (1984-1993)
 Secretario Personal del Cardenal Ugo Poletti, de 1984 a 1997 cuando murió.
 Capellán del Club San Pedro (22 de febrero de 2005)
 Rector de la Capilla de Santa María de la Piedad en el Coliseo (10 de octubre de 2005)

El cardenal Camillo Ruini, vicario general de Su Santidad para la ciudad de Roma, designó a monseñor Camaldo:
 Capellán del Club San Pedro, (22 de febrero de 2005)
 Decano de la Capilla de Santa María de la Piedad en el Coliseo (10 de octubre de 2005)

Decano de Ceremonias Pontificias

Francesco Camaldo también fue Prelado de Honor de Su Santidad, el Papa y Maestro de Ceremonias (27 de junio de 1984). Decano de los maestros de Ceremonias Papales.

Cónclave de 2005
Como Decano de los maestros de Ceremonias Papales, Mons. Camaldo apareció en repetidas ocasiones en los eventos más importantes de los funerales de Juan Pablo II y la elección de Benedicto XVI, entre ellos destacan el velorio del papa, el funeral, la Misa Pro Eligendo Romano Pontífice, el cónclave y el Habemus Papam,

Enlaces externos
 "Página oficial"
 "linkendin.com Francesco Camaldo"

Personas de Basilicata
Sacerdotes católicos de Italia del siglo XX
Religiosos de Italia del siglo XX
Sacerdotes católicos de Italia del siglo XXI

Francesco Camaldo


Black Canyon may refer to:
Black Canyon of the Colorado, a canyon on the Colorado River
Black Canyon City, Arizona, a census-designated place in Yavapai County, Arizona, United States
Black Canyon of the Gunnison National Park, a United States National Park located in western Colorado
Black Canyon of the Yellowstone, a canyon on the Yellowstone River in Yellowstone National Park
Black Canyon Freeway, the portion of Interstate 17 in Phoenix, Arizona
Black Canyon (Fraser Canyon) or Big Canyon, a stretch of the Fraser Canyon near Boston Bar, British Columbia
Black Canyon (Thompson River), a stretch of the Thompson River near Ashcroft, British Columbia
Black Star Canyon, a remote mountain canyon in the Santa Ana Mountains

Black Canyon


Carl Henry Vogt (født 19. februar 1895, død 12. maj 1956), kendt professionelt som Louis Calhern, var en amerikansk teater- og filmskuespiller.

Louis Calhern medvirkede i over 70 film, oftere i de større biroller. I 1951 blev han nomineret til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle for filmen The Magnificent Yankee. I 1953 spillede han titelrollen som Julius Caesar.

I 1956 var Calhern i Japan for at spille i filmen Det lille tehus, da han led et hjerteanfald og døde.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Personer fra New York City
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Pseudonymer

Louis Calhern


Torre Alháquime, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz İli'ne bağlı Sierra de Cádiz İlçesi'nin 19 belediyesinden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Torre Alháquime belediyesinin nüfusu 912 kişidir.

Cádiz belediyeleri
Beyaz köyler rotası
Sierra de Cádiz İlçesi'nin belediyeleri

Torre Alháquime


Wally Hase (* 1969 in Freiburg im Breisgau) ist eine deutsche Flötistin.

Leben
1986 begann Hase bei Karl Friedrich Mess ihr Studium an der Hochschule für Musik in Stuttgart, nachdem sie im gleichen Jahr ein Stipendium zum Weltjugendorchester in die USA geführt hatte. Ihr Studium setzte sie bei Jean-Claude Gérard und  Aurèle Nicolet fort. Als Mitglied im Festspielorchester Ludwigsburg unternahm sie Tourneen nach China, Japan und Südamerika. 1989 konzertierte sie in Neuseeland beim Festival of the Arts. 1990 war sie Stipendiatin der Richard-Wagner-Gesellschaft Bayreuth. Zwischen 1990 und 1993 war sie Mitglied im Karlsruher Ensemble 13 sowie im Bach Collegium Stuttgart unter der Leitung von Helmuth Rilling.

Noch vor Beendigung ihres Studiums wurde Wally Hase mit 22 Jahren Soloflötistin der Staatskapelle Weimar, diese Position hatte sie bis 2009 inne. Seit 2008 verbindet sie eine regelmäßige Zusammenarbeit mit der Camerata Salzburg. Als Soloflötistin arbeitet sie u. a. mit der Staatskapelle Dresden, den Radiosinfonieorchestern
SWR Freiburg-BadenBaden, MDR Leipzig und WDR Köln und der Cappella Andrea Barca, Leitung Andras Schiff.

Neben Solokonzerten wie z. B. mit der Camerata Salzburg, der Dresdner Philharmonie, dem Folkwang Kammerorchester, der Robert Schumann Philharmonie Chemnitz tritt sie häufig als Kammermusikerin in Erscheinung – so im Duo mit dem Gitarristen Thomas Müller-Pering, dem Trio Lobkowitz Wien und dem Mandelring Quartett. Das Projekt "Musik & Lyric" entstand in Zusammenarbeit mit Jan Philipp Reemtsma.

2006 wurde sie mit dem Preis der deutschen Schallplattenkritik, 2007 mit dem Leopold ausgezeichnet.

2000 wurde Wally Hase als Professorin für Flöte an die Hochschule für Musik Franz Liszt Weimar berufen, von 2014 bis 2018 hatte sie zusätzlich eine Gastprofessur an der Universität für Musik Krakau. Seit Oktober 2018 ist sie Professorin für Flöte an der Universität für Musik und darstellende Kunst Wien.

Hase führt ein reiches Konzertleben mit Recitals, Solokonzerten sowie Kammermusik und gibt Meisterkurse in Europa, Australien, Asien und Südamerika. Zahlreiche Aufnahmen bei verschiedenen Rundfunkanstalten, CD-Aufnahmen mit Solo- und Kammermusik und eine internationale Jurytätigkeit ergänzen ihrer musikalischen Aktivitäten.

Wally Hase ist Haynes Artist und spielt auf einer Silberflöte von Wm.S.Haynes / Boston

Auszeichnungen
 Preis der deutschen Schallplattenkritik (2006)
 Leopold (2007)

Diskographie (Auswahl)

Solo-Konzerte
 Weimarer Klassik 2, u. a. T. M. Eberwein, Concertante F-Dur op. 67, Quintett-Konzert für Flöte, Oboe, Klarinette, Fagott, Horn und Orchester, Solobläser der Staatskapelle Weimar, AMU-Records LC8809081-2 (1994)
 Tritonus Wimares, u. a. Erwin Schulhoff, Doppelkonzert für Flöte und Klavier WV 89, Wally Hase – Flöte & Heidi Sophia Hase – Klavier, MDG 6311015-2 (2000)
 Festliche Weihnachtskonzerte, u. a. G. Ph. Telemann, Konzert a-moll für zwei Flöten und Orchester, Wally Hase & Annette Hartig - Soloflöte, Deutsche Schallplatte (2000)
 Konzert im Weimarer Schloss, u. a. Joh. Chr. Bach, Flötenkonzert D-Dur, Wally Hase - Soloflöte, Thüringisches Kammerorchester Weimar, W. D. Hauschild, Deutsche Schallplatte (2001)

Kammermusik
 Musika Jani, Werke von W. Fr. Bach, A. Romberg, P. Hindemith, T. Takemitsu, J. Françaix, Annette Hartig - Flöte & Wally Hase - Flöte/G-Altflöte, Carillon Germany 24.754 (1995)
 Tritonus Wimares, I. Strawinski, Werke für Kammerorchester, MDG 6310717-2 (1996)
 Klangwerkstatt Weimar, "Entartete Musik" 1938 – Weimar und die Ambivalenz, P. Hindemith: Die junge Magd, E. Toch : Vanity of vanities, Hochschule für Musik F. Liszt Weimar (1999)
 Lyric pieces, Werke von F. Schubert und E. Grieg, Wally Hase - Flöte & Thomas Müller-Pering - Gitarre, dpn 8113 (2002)
 Romances, Hector Berlioz, Romanzen, u. a. mit C. Sonne-Bücklers - Sopran, Wally Hase - Flöte & Thomas Müller-Pering - Gitarre, audiomax–Dabringhaus u Grimm (2003)
 Jorinde und Joringel, Klassikhörbuch für Kinder, Samuel Weiss - Erzähler, Wally Hase - Flöte/Altflöte & Thomas Müller-Pering - Gitarre, Edition Seeigel (2006)
 Círculo Mágico, Werke von A. Piazzolla, M. Ravel, C. Machado, E. Cordero, S. Assad, Wally Hase - Flöte & Thomas Müller-Pering - Gitarre, Animato (2007)
 Du, ich und zuweilen Liebe, Liebesgedichte und Musik ausgewählt und gelesen von Jan Philipp Reemtsma, Wally Hase - Flöte & Thomas Müller-Pering - Gitarre, Hoffmann und Campe (2007)

Weblinks

 Homepage von Wally Hase
 https://www.youtube.com/channel/UCdtWjMGbiEsgUr-NkwXPQMg

Klassischer Flötist
Deutscher
Geboren 1969
Frau

Wally Hase


{{Ficha de cargo político|insi
c of Yemen.svg|cargo=Presidente de Yemen|pie_insignia=Emblema de Yemen|imagen=Rashad al-Alimi - 2022.jpg|titular=Rashad al-Alimi (por el Consejo de Liderazgo Presidencial)desde el

Mahdi al-Mashat <small>(de facto)|inicio=6 de febrero de 2015</small>|tratamiento=|residencia=|designado_por=Elecciones presidenciales|designado_cargo=|duración=7 años|creación=22 de mayo de 1990|sucesión=|primero=Ali Abdullah Saleh|sitio=|imagen2=Mehdi Al Mashat (cropped).png|tamañoimagen=200px|tamañoimagen2=200px}}El presidente de la República de Yemen' es el jefe de Estado de Yemen.

Según la Constitución de Yemen, el presidente es también comandante supremo de las Fuerzas Armadas y jefe del Ejecutivo, presidiendo en Gobierno yemení.

El primer presidente de Yemen fue Ali Abdullah Saleh, que tomó posesión el 22 de mayo de 1990, el día en que se produjo la unificación de Yemen del Norte y Yemen del Sur, como presidente del Consejo Presidencial.

El presidente de jure'' de Yemen es Abd Rabbuh Mansur al-Hadi quien asumió el cargo el 25 de febrero de 2012. hasta el golpe de Estado en 2015 donde renunció. El 6 de febrero de 2015, los Houthis nombraron a Mohammed Ali al-Houthi presidente del Comité Revolucionario Yemení. Pero el 21 de febrero, Hadi regresó a su ciudad natal, Adén, donde afirmó seguir siendo presidente de Yemen y declaró a las decisiones tomadas por ese grupo como «inconstitucionales».

Lista de jefes de Estado de la República de Yemen (1990-actualidad)

Fuentes

Notas

Referencias

Política de Yemen
Yemen
Historia de Yemen

Presidente de Yemen


بلدية فُركَل أو (نقحرة: فوركال) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 542 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

فوركال


Das haut den stärksten Zwilling um ist eine deutsche Verwechslungskomödie von Franz Josef Gottlieb aus dem Jahr 1971.

Handlung
Der Beamte Peter Werner lebt von seiner Frau Grit, einer Modefotografin, getrennt. Die gemeinsamen Zwillingstöchter leben ebenfalls getrennt: Gaby wächst bei ihrem Vater in München auf, Ulli hingegen bei ihrer Mutter in London. Grit hat eines Tages in München beruflich zu tun und will auch Ulli mitbringen. Peter gibt vor, dass alle Hotels des Ortes ausgebucht sind, sodass Ulli und Grit bei ihm unterkommen. Da Peter jedoch an einem Tag eine schwarze Katze von rechts nach links hat gehen sehen, drei Nonnen fast überfahren hätte und einen Spiegel zerbrochen hat, wird er nun vom Pech verfolgt. Zahlreiche Dinge gehen schief und als Grit mitten in einem geplanten romantischen Abendessen auf Arbeit muss, betrinkt sich Peter hemmungslos. Eine Kündigung von seinem Chef macht das Maß voll. Gemeinsam mit seinem ebenfalls betrunkenen Obermieter Wondrak schreibt er seinem Chef einen mit Beleidigungen gespickten Brief. Vollkommen verkatert erwacht Peter am nächsten Morgen und gibt neben sich stehend seinen beiden Töchtern den Auftrag, den Brief bei der Post abzugeben. Als er wieder nüchtern ist, versucht er vergeblich, den Brief wiederzuerhalten. Unter anderem bricht er in die Postfiliale ein und stört drei echte Einbrecher bei ihrem Bruch. Die drei einfältigen Männer lassen am Ende das Geld stehen und flüchten mit mehreren Säcken voller Post. Kurze Zeit später stehen sie vor Peters Tür und verlangen von ihm "ihr" Geld zurück.

Ulli und Gaby machen sich unterdessen einen Spaß aus ihrem gleichen Aussehen, so vertritt das Englisch-Ass Ulli die sprachunbegabte Gaby im Unterricht und erhält prompt eine 1. In der Liebe gibt es ebenfalls Dopplungen, so wird Gaby von Udo und Michael umschwärmt und so geht Ulli am Ende mit Michael aus, während Gaby mit Udo geht. Erst Peters Hinweis lässt die Dopplung auffliegen und versöhnt auch beide rivalisierenden Jungen miteinander. Peter wiederum hat ebenfalls mit Dopplungen zu kämpfen, so hat er zwar in der Sängerin Peggy eine Geliebte, fühlt sich jedoch nun wieder zu seiner Ex-Frau Grit hingezogen. Die wiederum scheint in ihrem Chef Hugo einen Verehrer gefunden zu haben.

Am Ende treffen alle Personen nacheinander in Peters Wohnung ein, die bereits von den drei Einbrechern in Beschlag genommen wurde. Sie wollen bei Peter das Geld finden und drohen, ihn zu erstechen. Bei jedem Türklingeln verstecken sich die drei. Erst erscheint Peggy, dann Grit, dann Peters Sekretärin mit einer Sachbearbeiterin, die die ursprüngliche Kündigung an Peter abholen wollen, war die doch für einen anderen Herr Werner in der Firma bestimmt. Bald darauf erscheinen der Lehrer Richard, der eifersüchtige Liebhaber der Sachbearbeiterin, Hugo und Peters Chef sowie Ulli und Gaby. Bei einem chaotischen Kampf mit den Einbrechern gehen nicht nur die drei Verbrecher zu Boden, sondern auch Peter. Es erscheint nun Peters Zwillingsbruder Ferdinand, der von Peters Chef beglückwünscht wird: Der habe sich schon lange einen willensstarken Mann an der Spitze seines Unternehmens gewünscht und genau das habe er ihm mit dem verhängnisvollen Brief gezeigt. Ferdinand wird als vermeintlicher Peter zum Direktor der Firma ernannt. Als sich das Chaos legt, erwacht Peter aus seiner Ohnmacht. Er begrüßt seinen Zwillingsbruder, der auch Peggy in die Flucht schlagen konnte, und versöhnt sich mit Grit. Beide werden wieder ein Paar und mit Ulli und Gaby eine große Familie.

Produktion
Das haut den stärksten Zwilling um erlebte am 5. März 1971 seine Premiere. Im Schlagerfilm werden zahlreiche Lieder gespielt:

 Christian Anders: Du gehörst zu mir
 Christian Anders: Von Mann zu Mann
 Miguel Ríos: A Song of Joy
 Peter Maffay: Lazy Daisy
 Peter Maffay: Du bist anders
 Peggy March: Adio
 Peggy March: Doktor (Mein Herz macht na-na-na)
 Marianne Mendt: Wie a Glock'n

Kritik
Für den film-dienst war Das haut den stärksten Zwilling um "dümmster Klamauk nach Schema, inklusive Krimiparodie und Paukerfilm, dazwischen Kostproben vom Schlagermarkt der frühen 70er Jahre." "Das haut den stärksten Zuschauer um", kommentierte Cinema knapp.

Die Zeitschrift Filmecho/Filmwoche schrieb andererseits: "Das haut den Peter Weck nicht um." Mit Paukerfilm-Einsprengseln profitiere "dieses deftig gebastelte Volksstück von der Beliebtheit von Schulklamauk." Ilja Richter sei "ein prächtiges Talent, das als Kino-Oberlausbub wieder blödeln und sich austoben" dürfe.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1971
Deutscher Film
Musikfilm
Zwillinge im Film

Das haut den stärksten Zwilling um


Diago es una localidad y comuna del círculo de Kati, región de Kulikoró, Mali. Su población era de 3269 habitantes en 2009.

Referencias

Comunas de Mali

Diago


Chahnameed (Canamid, Tca'nami'd, Big Eater, Glutton; Veliki izjelica), Chahnameed, ili Big Eater, je prevarantski lik koji laže, vara, pohlepan je i u osnovi se ponaša potpuno neprikladno prema Mohegan-Pequot standardima- često na najzabavniji mogući način. Priče o Big Eateru obično su duhovite prirode.

Izvori

Indijanska mitologija (prevaranti)
Pequot mitologija
Mohegan mitologija

Chahnameed


Poljska se kao država članica IAAF-a natjecala na Svjetskom prvenstvu u atletici 2011. u Daegu u Junoj Koreji (od 27. kolovoza do 4. rujna), natjecala s 43 predstavnika.

Osvajači odličja

Izvori

 2011

Poljska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2011.


Demain, l'espoir est un téléfilm de science-fiction dramatique américain réalisé par Stephen Tolkin et sorti en 1993.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Daybreak
 Réalisation : Stephen Tolkin
 Scénario : Alan Bowne et Stephen Tolkin
 Photographie : Newton Thomas Sigel
 Montage : Lois Freeman-Fox et Brunilda Torres
 Musique : Michel Colombier
 Costumes : Donna Berwick
 Décors : Leigh Kyle
 Producteur : John Bard Manulis
 Producteur délégué : Colin Callender et Kathryn F. Galan
 Producteur exécutif : Diana Phillips
 Sociétés de production : HBO Films
 Sociétés de distribution : HBO
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : Drame de science-fiction
 Durée : 91 minutes
 Dates de sortie :
 États-Unis :

Distribution
 Moira Kelly : Blue
 Cuba Gooding Jr. : Torch
 Martha Plimpton : Laurie
 Omar Epps : le chasseur
 Amir Williams : Willie
 David Eigenberg : Bucky
 Alice Drummond : Anna
 John Cameron Mitchell : Lennie
 Willie Garson : Simon
 Mark Boone Junior : le garde de la quarantaine
 Deirdre O'Connell : la mère
 Jon Seda : Payne
 Alix Koromzay : une femme en quarantaine
 Novella Nelson :  Chaney
 Nick Chinlund : Commandant
 Stuart Rudin : Wino
 Skipp Sudduth
 Tim Guinee : l'officier OHH
 Phil Hartman : l'homme dans la publicité sur l'abstinence
 John Savage : le Président

Notes et références

Liens externes

Téléfilm américain des années 1990
Film dramatique américain
Film de science-fiction américain
Film tourné à Los Angeles
Film sur le sida
Sida à la télévision
Film avec une musique composée par Michel Colombier

Demain, l'espoir


Jovan Palavestra (Mostar, 25. travnja 1893. – Sarajevo, 6. prosinca 1959.), bio je književnik i prevoditelj.

Životopis
Jovan Palavestra rodio se je u Mostaru 1893. godine. Studirao je pravo u Zagrebu. Nakon Prvoga svjetskoga rata u Sarajevu razvio je raznovrsnu kulturnu i književnu djelatnost. Sudjelovao u je osnivanju Narodnog pozorišta. Za vrijeme Drugoga svjetskoga rata boravio je u Srbiji, a potom do smrti živio je u Sarajevu. Pisao je drame, pripovijetke, putopisne reportaže; bio je utjecajan književni i kazališni kritičar.

Reagirajući na Krležin članak Aleksa Šantić, Palavestra izlaže svoje viđenje Krleže, zgnušan odnosom što ga Krleža iskazuje naspram tek preminula pjesnika. Svoje teze Palavestra naznačuje već u nadnaslovu i podnaslovu članka: Primeri umetničke savesti. Podvig g. Miroslava Krleže. Jedna slava gledana s naličja (Večernja pošta, 10. travnja 1924.). Označuje Krležu, toga »predstavnika književne republike literarnoga San Marina u mirotvornoj Hrvatskoj«, čovjekom bez elementarna pijeteta i umjetnikom što se naglo vinuo do slave u okolnostima naklonjena mu političkoga i društvenoga trenutka. Palavestra Krleži posve ne osporava talent, ali upozorava da ga ne krasi skromnost, »najljepša vrlina umjetnika«. Svoj temeljni doživljaj Krleže koji blebeće, docira i diskutira vidi i kao osnovnu karakteristiku, stoga manu, Krležina dramskoga djela (Dramski ćorci g. Krleže. Dva čina, dva dijaloga; tri sata, tri pucnja, Reč, 19. lipnja 1928.), pišući o drami U agoniji. Logičan je tako put do Lede, kao najslabijega Krležina djela, do kojega se u Krleže stalno radi o »opadanju i slabljenju nerva dramske akcije«, koja je inače, prema Palavestri, bila prisutnija u prvom dijelu trilogije (Klackanje repertoara. »Leda«, »Tartif«, »Kći puka«, Pregled, 1933., 9.).

Pisao je pripovijetke i drame, kazališnu i književnu kritiku. Pevodio je Przybyszewskoga, Flauberta, Baudelairea.

Djela
 Sivi vidici, (zbirka pripovijetki), 1919.
 Na belom hlebu, (zbirka pripovijetki), 1920.
 Od predanja do istine, 1933.
 Savesti na vetru, (drama)
 Čovjek koji se snašao, (drama)
 Veliki skandal, (drama)
 Izabrana djela, 1971.

Izvori

 Književnici

Jovan Palavestra


Miletli Thales (, Thalēs;  MÖ 624/623MÖ 548/545), Milet, İyonya'dan bir Antik Yunan matematikçi, astronom ve Sokrat öncesi filozoftu. İlk filozoflardan olduğu için felsefenin ve bilimin öncüsü olarak adlandırılır. İyonya Aydınlanmasının başlatıcısı olarak bilinir ve Eski Yunan'ın Yedi Bilge'sinden ilkidir. Ticaretle uğraşmış ve bu nedenle Mısır'da bulunmuştur. Günümüze ulaşmış hiçbir metni yoktur. Yaşadığı döneme ait kaynaklarda da adına rastlanamaz ancak hakkındaki bilgiler Herodot, Laertios Diogenes, Aristoteles, Theophrastus gibi antik yazarlardan edinilir.

Bertrand Russell'e göre Felsefe, Thales ile başlamıştır. Platon, Theaetetus'da, Thales'den yıldızları incelerken önündeki kuyuyu görmeyen biri olarak bahseder. Aristoteles ise, zeytinin bol çıkacağı yılı tahmin edip izlediği izlemden ötürü, onu, başarılı bir iş insanı olarak anar.

Diogenes Laertios'un söylediğine göre, Yedi Bilgeler Atina'da MÖ 582 civarında kuruldu. Thales, Yedi Bilgelerin arasında yer almaktadır.

 Yaşamı
Mevcut ortak görüşe göre Thales, MÖ 620 civarında, Anadolu'nun batı sahillerinde bulunan (Aydın civarı) Milet şehrinde doğmuştur.

 Arka plan
Thales'in yaşadığı tarihler tam olarak bilinmese de, kaynaklarda geçen bazı olayların tarihleri yardımıyla yaklaşık tahminlerde bulunulmuştur. Heredot'a göre (modern metotların saptamasıyla da aynı şekilde) Thales 28 Mayıs MÖ 585 tarihindeki güneş tutulmasını tahmin etmiştir. Laertios Diogenes'in Atina'lı Apolloderus'tan vakayinamesinden yaptığı alıntıya göre Thales, 58. Olimpiyat döneminde (MÖ 548-545) 78 yaşında ölmüştür.

Laertios Diogenes'in aktardığına göre Thales'in ebeveynleri, kökenleri Sur şehrinin Fenikeli mitolojik prensi Kadmos'a kadar uzanan Examyes ve Cleobuline'dir. Diogenes daha sonra birbiriyle çelişen aktarımlar ortaya koyar: Bir aktarıma göre Thales evlenmiştir ve Cybisthus isimli bir çocuğu olmuştur veya aynı isimli yeğenini evlatlık almıştır; ikinci aktarıma göre ise hiç evlenmemiş, annesine, genç bir erkek iken evlenmek için çok erken olduğunu, yaşlandığında ise artık çok geç olduğunu söylemiştir. Daha öncesinde Plutarchos, hikâyenin şu versiyonunu anlatmıştır: Solon Thales'i ziyaret eder ve niye bekâr olarak kaldığını sorar. Thales çocuklar hakkında endişelenme düşüncesini sevmediğini söyleyerek cevap verir. Yine de, birkaç yıl sonra, aile özlemiyle, yeğeni Cybisthus'u evlatlık almıştır.

Thales bir yenilikçi rolü üstlenerek, birçok faaliyette bulunmuştur. Bazıları hiç yazılı kaynak bırakmadığını söyler, diğerlerine göre ise "Gündoğumu ve Ekinoks Üzerine" adlı bir eser bırakmıştır. Ona atfedilen hiçbir kaynak günümüze ulaşmamıştır. Laertios Diogenes Thales'in iki mektubundan alıntı yapar: Biri Ferekidis'e, din üzerine yazdığı kitabı gözden geçirmesi için yazdığı mektup, diğeri ise Solon'a geçici ikamet için bulunduğu Atina'da eşlik etmesi için yazdığı mektuptur. Thales Miletlileri Atinalı koloniciler olarak tanımlar.

 Teorileri
Thales'den önce, Yunanlar doğayı ve dünyanın temel maddesini; mitoloji, Tanrılar ve kahramanlarla açıklıyorlardı. Yeryüzündeki doğa olayları, (depremler, rüzgâr vb.) tanrılarla bağdaştırılıyordu.

Thales, hem suyu ana madde olarak düşünmesi, hem de doğayı olguları birleştirerek açıklamaya çalışması bakımından, önemli olmuştur. Doğa olaylarının nedenlerini insan biçimli Tanrılardan çok, doğanın içinde aramıştır. Mitolojik açıklamalar ile ussal (akılsal) açıklamalar arasında bir köprü kurmuştur. Thales'den sonra öğrencileri Anaksimandros ve Anaksimenes de aynı çizgide ilerlemiştir.

 Tanrısal güç
Her şeyin Tanrılarla (Daimonlarla) dolu olduğuna inanmış olabilir. Ona göre dünyada Tanrısal olmayan hiçbir şey yoktur diye belirtilir. Tanrısal gücü, mıknatıs taşındaki çekme kuvveti gibi bir hayat gücü (ruh) olarak yorumlamıştır. (Kimileri ruhun ölümsüz olduğunu söyleyen ilk kişinin o olduğunu düşünürler.)

 Su, her şeyin sebebidir
Thales maddenin ilk öğesi (arkhe, töz) olarak suyu ileri sürmüştür. İlk öğe olduğundan dolayı toprağın suyun üzerinde bulunduğunu, dünyanın bir tepsi gibi olduğunu ve su tarafından taşındığını söylemiştir. (Dünya bir gemi gibi hareket ediyormuş ve suyun hareketliliği nedeniyle sallandığı zaman insanlar deprem oluyor sanıyormuş.)

Aynı zamanda Thales her şeyin temelinin meydana geldiği şey olduğunu düşünmüştür (Thales'e göre madde ile güç doğal bir bütündü ve henüz birbirinden ayrılmamışlardı ve temel maddede tanrısal yaratma gücü bulunuyordu.)

 Astronomi ve mühendislik
Herodot'a ve Eudemos'a göre (28 Mayıs MÖ 585'te gerçekleştiği kabul edilen) Güneş tutulmasını önceden hesaplayıp haber vermiştir. Bu hesabı mevcut bilgisiyle yapamayacağı, Babil'e seyahat ettiği ve o sırada edindiği bilgilerden faydalandığı düşünülür. Astronomi ile uğraşan ve gün dönümlerini önceden hesaplayan biri olarak astronomdur.

Thales'in, bir kuleden, denizdeki gemilerin uzaklıklarını geometrik yöntemlerle hesaplayabilmekte olduğu söylenir. Gölgemizin bizimle aynı uzunlukta olduğu zamanı gözleyerek, piramitlerin uzunluğunu, gölgelerine bakarak hesaplamıştır. Aynı zamanda Nil nehrinin yükselmesinin rüzgâra bağlı olduğunu bulmuştur.

 Matematik-geometri

Matematik alanında çığırlar açmış birisidir. Eski Yunan bilginlerinden Kallimakhos'un aktardığı bir düşünceye göre denizcilere kuzey takımyıldızlarından Büyükayı yerine Küçükayı'ya bakarak yön bulmalarını öğütlemiştir. Aynı zamanda Mısırlılardan geometriyi öğrenip Yunanlara tanıtmıştır. Bulduğu bazı geometri teoremleri şunlardır:

 Çap çemberi iki eşit parçaya böler.
 Bir ikizkenar üçgenin taban açıları birbirine eşittir.
 Birbirini kesen iki doğrunun oluşturduğu ters açılar birbirine eşittir.
 Köşesi çember üzerinde olan ve çapı gören açı, dik açıdır.
 Tabanı ve buna komşu iki açısı verilen üçgen çizilebilir.
 Genelleştirilmiş 1959 Thales teoremine göre, E noktası AC doğru çizgisi üzerinde olmasa, içeride veya dışarıda olsa bile  eşitliği vardır. (t=1) hâli bilinen klasik Thales teoremidir.

Notlar

 Kaynakça
 Dumont Jean-Paul, Antik Felsefe, Dost Kitabevi Yayınları Doç. Dr. Tansu Açık'ın ders notları Kranz Walter, Antik Felsefe, Sosyal Yayınları Diogenes Laertos, Ünlü Filozofların Yaşamları ve Öğretileri, Kazım Taşkent Klasik Yapıtlar Dizisi Ana Britannica Genel Kültür Ansiklopedisi The Encyclopedia of Philosophy, By Crowell Collier and Macmillan, Copyright U.S.A: 1967 Ahmet Arslan, İlkçağ Felsefe Tarihi Cilt 1, İstanbul Bilgi Üni. Yay.''

Dış bağlantılar

MÖ 620'lerde doğanlar
MÖ 540'larda ölenler
MÖ 6. yüzyılda Yunanlar
Antik Yunan astronomlar
Antik Yunan matematikçiler
Antik Yunan siyasetçiler
Elektrikçi bilim insanları
Yedi bilgeler
Milet Okulu
Geometriciler

Thales


Det latinske kejserrige eller Det latinske imperium () blev oprettet efter det fjerde korstog i 1204, da Konstantinopel, hovedstaden i det byzantinske rige, blev erobret. Det latinske kejserrige havde som mål at få folket til at konvertere fra ortodoks kristendom til katolsk kristendom, og det skabte uro i Konstantinopel. I år 1204 blev Balduin I kejser i Det latinske Kejserrige. Hans første opgave fra paven var at erobre alle de gamle byzantinske territorier. Efter Konstantinopels fald var der oprettet nye stater i flere af disse områder, og alle havde samme mål: at generobre Konstantinopel. Ideen med Det latinske kejserrige var, at de skulle udskifte de ortodokse kejsere med katolske kejsere, så efterfølgeren til Romerriget var katolsk. Riget ophørte i 1261, da kejser Mikael VIII Palaiologos generobrede Konstantinopel.

Religion
Religionen i Det latinske rige var katolsk, men den mest udbredte religion i landet var den ortodokse tro. Ortodoks kristendom blev aldrig gjort ulovlig, fordi landet var optaget af krigene med Bulgarien, Kejserriget Nikæa, Despotatet Epirus og Trapezunt.

Litteratur
"latinske Kejserdømme" (Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind XV, s. 501)

Forhenværende kejserriger
Korsfarerstater
Tyrkiets historie
Etableret i 1204
Ophørt i 1261

Det Latinske Kejserrige


Uroksen fra Vig er skelettet af en urokse fra maglemosekulturen, fundet ved Vig i Odsherred på Sjælland og udstillet på Nationalmuseet.

Fundet blev gjort i 1904 under tørvegravning ved det sted, der i dag hedder Uroksevej. Skelettet er bemærkelsesværdigt, idet der sidder to pilespidser af flint i knoglerne. Oksen er sandsynligvis blevet anskudt, hvorefter den er løbet ud mosen og druknet. Kulstof 14-datering har vist, at den er død omkring 8600 f.v.t. Desuden findes spor af en tredje pil på 9. højre ribben, hvor dyret tidligere er anskudt, og som er helet.

I 1983 gjorde man endnu et fund af en anskudt urokse i Prejlerup omkring 3 km fra Vig. Dens skelet er udstillet på Zoologisk Museum og er dateret til ca. 6400 f.v.t. I det sidder seks pilespidser.

Et næsten komplet skelet fra Himmelev findes på Roskilde Museum. Der er syv andre fund af urokser i Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Genstande i Nationalmuseet
Nordiske oldsager fra Stenalderen
Arkæologiske fund fra Danmark
Odsherred Kommune
Berømte dyr

Uroksen fra Vig


La Constitution de Pylyp Orlyk (en  (Konstytutsiya Pylypa Orlyka), également connue sous le nom de Constitution de Bendery est un document constitutionnel de 1710 rédigé par l'hetman des Cosaques d'Ukraine, Pylyp Orlyk.

Elle établit le principe de la séparation des pouvoirs dans le gouvernement entre les branches législative, exécutive et judiciaire bien avant la publication de l'Esprit des lois de Montesquieu. Le document limite le pouvoir exécutif de l'hetman et établit un parlement cosaque appelé la Rada générale.

Notes et références

Liens externes
  Encyclopédie de l'Ukraine
 Texte de la Constitution de Pylyp Orlik (en ukrainien)

Ukraine au XVIIIe siècle

Constitution de Pylyp Orlyk


12148 Caravaggio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12148 Caravaggio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,88 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1960
Centura de asteroizi

12148 Caravaggio


An Phragmipedium fischeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Jozef Braem ngan Hartmut Mohr. An Phragmipedium fischeri in nahilalakip ha genus nga Phragmipedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phragmipedium

Phragmipedium fischeri


قاسم عبده قاسم (26 مايو 1942م - 26 سبتمبر 2021) مؤرخ ومترجم مصري، وأستاذ متفرغ بقسم التاريخ بكلية الآداب من مواليد القاهرة. متزوج وله خمسة أبناء: ثلاثة أولاد وبنتان.

المؤهلات العلمية
 الإجازة الجامعية في الآداب قسم تاريخ- كلية الآداب / جامعة القاهرة 1967م.
 ماجستير في تاريخ العصور الوسطى من جامعة القاهرة سنة 1972م بتقدير ممتاز.
 دكتوراه الفلسفة في العصور الوسطى من قسم التاريخ بجامعة القاهرة سنة 1975م بمرتبة الشرف الأولى، التخصص الدقيق للدكتوراه: تاريخ العصور الوسطى.

التدرج الوظيفي
 محرر كتاب ندوة التاريخ الإسلامي والوسيط (1981: 1986).
 أمين مجلس كلية الآداب، جامعة الزقازيق (1984: 1987).
 رئيس لجنة المكتبات بآداب الزقازيق (1990: 1991).
 رئيس لجنة الترقيات بآداب الكويت (1992: 1993).
 رئيس قسم التاريخ بآداب الزقازيق منذ عام 1994.
 رئيس مجلس إدارة مدارس ليسيه الهرم من 2003 -2005.
 ضابط مراقبة جوية 1968 -1975.
 مدرس تاريخ العصور الوسطى - كلية الآداب جامعة الزقازيق 1975-1979.
 أستاذ مساعد تاريخ العصور الوسطى 1979 - 1983.
 أستاذ ورئيس قسم التاريخ بجامعة الزقازيق 1983 - 1987.
 أستاذ بجامعة الكويت 1987- 1993.
 عضو لجنة ترقيات الأساتذة والأساتذة المساعدين في التاريخ 1995- 2021.
 عضو الهيئة الاستشارية للمركز القومي للترجمة.

الهيئات التي ينتمي إليها
 عضو مجلس إدارة الجمعية المصرية للدراسات التاريخية - مصر فترة طويلة.
 عضو اللجنة الدائمة لترقيات الأساتذة والأساتذة المساعدين.
 عضو لجنة التاريخ في المجلس الأعلى للثقافة.
 عضوية عدد من الجمعيات العلمية في مجال التاريخ والفولكلور والاجتماع.
 المشرف العام على «دار عين للدراسات الإنسانية والاجتماعية» منذ سنة 1991.

المؤتمرات التي شارك فيها
شارك في العديد من المؤتمرات العلمية ما بين تونس والرباط والجزائر والكويت والقاهرة وباريس وأثينا وقبرص ومدريد وأشبيلية وفلورنسا بإيطاليا وبودابست في المجر وإسطنبول بتركيا ومدينة قازان في تتارستان (1979: 2009).

المؤلفات والكتب المترجمة
 أهل الذمة في مصر الوسطى، القاهرة، عام 1977.
 النيل والمجتمع المصري في عصر سلاطين المماليك، القاهرة، 1987. طبعة دار عين، القاهرة 2012م
 الرواية التاريخية في الأدب العربي الحديث بالاشتراك د أحمد الهواري مع القاهرة، عام 1979. الطبعة الثانية مزيدة ومنقحة، دار عين للدراسات والبحوث 2009م.
 دراسات في تاريخ مصر الاجتماعي / عصر سلاطين المماليك، ط3، القاهرة، عام 1983.
 رؤية إسرائيلية للحروب الصليبية، القاهرة، عام 1987.
 ماهية الحروب الصليبية، سلسلة عالم المعرفة، الكويت، 1990. عدة طبعات في الكويت (ذات السلاسل) والقاهرة (دار عين)
 اليهود في مصر منذ الفتح العربي حتى الغزو العثماني، القاهرة، عام 1993.
 بين الأدب والتاريخ، القاهرة، عام 1986.
 التاريخ الوسيط: قصة حضارة البداية والنهاية (جزءان)، القاهرة، عامى 1984، 1987.
 التنظيم البحرى الإسلامي شرق المتوسط، بيروت، 1979. (ترجمة)
 جمهورية الخوف: صورة للعراق تحت حكم صدام من الداخل، القاهرة، عام 1990.(ترجمة)
 بين التاريخ والفولكلور، القاهرة، 1993.
 حضارة أوروبا العصور الوسطى (مترجم)، القاهرة، 1994.
 في تاريخ الأيوبيون والمماليك (عدة طبعات آخرها عن دار عين للدراسات والبحوث، القاهرة، 2010م
 عصر سلاطين المماليك "التاريخ السياسي والاجتماعي، القاهرة، 1998.
 تأثير العرب على أوروبا العصور الوسطى (مترجم)، عام 1999.
 القاهرة في رحلة ابن بطوطة – بحث في الكتاب المهدى إلى د سعيد عبد الفتاح عاشور، القاهرة.
 فكرة التاريخ عند المسلمين: قراءة في التراث التاريخي العربي، القاهرة، عين للدراسات والبحوث الإنسانية والاجتماعية، 2001
 الحملة الصليبية الأولى: نصوص ووثائق، القاهرة، 2001 .
 الفقر والإحسان في عصر سلاطين المماليك، المجلس الأعلى للثقافة (ترجمة)
 مالتاريخ الآن؟ (ترجمة) المجلس الأعلى للثقافة،
 الإسلام وتحدي الديموقراطية، (ترجمة)، مكتبة الشروق الدولية.
 التاريخ الاقتصادى والاجتماعى للدولة العثمانية، (مترجم)، دار الكتاب الجديد، بيروت.
 الفن الأفريقي، (مترجم)، مكتبة الإسكندرية.
 كم تبعد القاهرة- رحلات ومغامرات إلى القاهرة وما وراءها، (ترجمة لكتاب آن وولف)، القاهرة، 2006
 المسلمون وأوروبا: التطور التاريخي لصورة الآخر. القاهرة، 2007
 الفتوح العربية الكبرى - كيف غير الإسلام العالم الذي نعيش فيه، المركز القومى للترجمة، مصر، 2008
 الحروب الصليبية، جزآن، ترجمة لتاريخ أوكسفورد للحروب الصليبية، المركز القومى للترجمة، 2008
 قراءة التاريخ: تطور الفكر والمنهج، القاهرة، 2009
 إعادة قراءة التاريخ، كتاب العربي، أكتوبر 2009م
 الخطر الإسلامي - خرافة أم حقيقة؟ تأليف جون إسبوزيتو، المركز القومي للترجمة، 2010
 نظرات جديدة على الكتابة التاريخية، (مترجم) تحرير بوركى، المركز القومي للترجمة، القاهرة، 2011
 أوراق تاريخية، دار عين للدراسات والبحوث الإنسانية والاجتماعية، 2011م
 أسواق مصر في عصر سلاطين المماليك، الهيئة العامة لقصور الثقافة، 2011 .
 الكفار: تاريخ الصراع بين عالم الإسلام وعالم المسيحية، المركز القومي للترجمة، 2013م
 تناقضات المؤرخين، (ترجمة)، المركز القومي للترجمة، 2013م
 تاريخ مصر - من الفتح الإسلامى حتى الحكم العثماني، (كتاب مسموع)
 الحروب الصليبية (كتاب مسموع).
 الحضارة العربية الإسلامية، ضمن سلسلة الحضارات المصورة، دار عين للدراسات والبحوث الإنسانية والاجتماعية 2013م
 الحضارة المصرية القديمة، سلسلة الحضارات المصورة، دار عين، 2013م
 حضارة الهلال الخصيب، سلسلة الحضارات المصورة، دار عين، 2013م
 الحضارة الهندية القديمة، سلسلة الحضارات المصورة، دار عين للدراسات والبحوث الإنسانية والاجتماعبة، 2014م.
 واقعة السلطان الغوري مع سليم العثماني، دار عين، 2015م
 الدين والعلم والتعليم في العصر العباسي، (مترجم)، دار عين، 2015م،
 الدين وتدهور السحر، مترجم، المجلس القومي للترجمة، 2018م.
 السعى وراء المجد، المجلس القومي للترجمة، 2020م.

الجوائز والأوسمة
 جائزة الدولة التشجيعية في العلوم الاجتماعية من المجلس الأعلى للثقافة، 1983م.
 شهادة تقدير للتميز في الإنتاج الأدبي من جمعية الآداب من مصر، 1985م.
 وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى من مصر، 1983م.
 جائزة الدولة للتفوق في العلوم الاجتماعية من المجلس الأعلى للثقافة، 2000م.
 جائزة الدولة التقديرية في العلوم الاجتماعية، 2008م.

مراجع

خريجو جامعة القاهرة
مصريون حائزون على جائزة الدولة التشجيعية
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مصريون حائزون على جائزة الدولة للتفوق
مفكرون مصريون
مواليد 1361 هـ
مواليد 1942
مؤرخون مصريون
نقاد مصريون
وفيات 1443 هـ
كتاب مصريون في القرن 20
مترجمون مصريون في القرن 20
مترجمون مصريون في القرن 21

قاسم عبده قاسم


Agrilus roscidoides é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Abielle de Perrin, 1909.

Referências

roscidoides

Agrilus roscidoides


{{Ficha de taxón
| name = Mosquero aceitunado
| image = Mionectes oleagineus 2.jpg
| image_caption = Mosquero aceitunado (Mionectes oleagineus).
| image_width = 280px
| status = LC
| status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Passeriformes
| familia = Tyrannidae
| subfamilia = Pipromorphinae
| genus = Mionectes
| species = M. oleagineus
| species_authority = (Lichtenstein, 1823)<ref name="Lich1823">{{Lichtenstein, 1823|28229280 Muscicapa oleaginea, descripción original p.55 no 565.}} </ref>
| synonyms =  Muscicapa oleaginea (protónimo)Pipromorpha oleaginea (, 1823)Pipromorpha oleagineus (, 1823)Mionectes oleaginea (, 1823)
| range_map= Mionectes oleagineus map.svg
| range_map_width=280px
| range_map_caption = Distribución geográfica del mosquero aceitunado.
| subdivision_ranks = Subespecies
| subdivision = 7, véase el texto.
}}

El mosquero aceitunado (Mionectes oleagineus), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, perteneciente al  género Mionectes. Es nativo de la América tropical (Neotrópico), desde México hasta Bolivia y este de Brasil.

 Nombres comunes
Se le denomina también mosquerito de vientre ocráceo (en Perú), atrapamoscas frutero aceitunado o bobito aceitunado (en Venezuela), mosquerito ventriocráceo (en Panamá y Ecuador), mosquerito panza ocre (en Honduras), mosquerito ocre, mosquero ocrillo o mosquero vientre-ocre (en México), mosquerito aceitunado (en Costa Rica), mosquerito oliváceo (en Nicaragua), atrapamoscas ocráceo o mionectes ocráceo''' (en Colombia).

 Distribución y hábitat
Se distribuye ampliamente desde el este de México, por Belice, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Colombia y Ecuador (tanto a occidente como a oriente de los Andes), Venezuela, Trinidad y Tobago, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, este de Perú, norte de Bolivia, la totalidad de la Amazonia brasileña, y una franja costera del este de Brasil.

Esta especie es ampliamente diseminada y generalmente común en sus hábitats naturales: el sotobosque de bosques húmedos y también caducifolios, incluso sobre suelos arenosos, y en los bordes del bosque, especialmente a los largo de arroyos, hasta los 1700 m de altitud.

 Descripción
Mide 13 cm de longitud y pesa 11 g. La base de la mandíbula es rosada a naranja. Tienen las partes superiores y el pecho de color verde oliva; las mejillas y la garganta oliva grisáceo; el vientre es de color naranja opaco; las alas y la cola son parduzcas con bordes estrechos ocráceos y líneas delgadas ferruginosas.

 Alimentación
Se alimenta principalmente de frutas con arilos como las de Clusia y de bayas como las de Psychotria y otras Rubiaceae.

 Reproducción
Construye un nido en forma de pera con entrada lateral, suspendido de una liana o bajo el barranco de un arroyo. La hembra pone dos o tres huevos, que incuba durante 18 a 20 días.

 Sistemática
 Descripción original
La especie M. oleagineus fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Martin Hinrich Carl Lichtenstein en 1823 bajo el nombre científico Muscicapa oleaginea; su localidad tipo es: «Bahía, Brasil».

 Etimología
El nombre genérico masculino «Mionectes» deriva del griego «meionektēs» que significa 'pequeño', 'que sufrió pérdidas'; y el nombre de la especie «oleagineus» en latín significa 'de color oliva'.

 Taxonomía
Las formas descritas  M. o. dyscolus, M. o. lutescens y M. o. obscurus, son consideradas sinónimos de assimilis; las formas M. o. chloronotus, M. o. hauxwelli,  M. o. intensus,  M. o. maynanus y M. o. wallacei son considerada inserparables de la nominal.

 Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC)  y Clements Checklist/eBird v.2021 se reconocen siete subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Mionectes oleagineus assimilis , 1859 – desde el este de México hasta el este de Costa Rica y oeste de Panamá.
 Mionectes oleagineus parcus , 1900 – desde el este de Panamá al norte de Colombia y noroeste de Venezuela.
 Mionectes oleagineus pacificus (), 1921 – del suroeste de Colombia al oeste de Ecuador.
 Mionectes oleagineus abdominalis (), 1955 – norte de Venezuela (Distrito Federal y Miranda).
 Mionectes oleagineus pallidiventris , 1906 – noreste de Venezuela; Trinidad y Tobago.
 Mionectes oleagineus dorsalis (), 1952 – tepuyes del sureste de Venezuela (Gran Sabana de Bolívar).
 Mionectes oleagineus oleagineus'' (), 1823 – desde Colombia hasta las Guayanas, este de Brasil, este de Perú y  norte de Bolivia.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Mionectes oleagineus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de  Mionectes oleagineus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Abre-asa Mionectes oleagineus en Wikiaves.

oleagineus
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1823
Taxones descritos por Martin Lichtenstein

Mionectes oleagineus


රෂියා අල්-දීන් (1205 බුදාඋන් හි දී – ඔක්තෝබර් 13, 1240; සිහසුන් නාමය ජලාලත්-උද්-දීන් රෂියා) හෙවත් සාමාන්‍යයෙන් ඉතිහාසයේ රෂියා සුල්තානා ලෙස හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ දිල්ලියේ සුල්තානාවරියකි. ඇය විසින් 1236 නොවැම්බර් 10 දින සිට 1240 ඔක්තෝබර් 14 දින දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවන ලදී. දිල්ලි සුල්තානය පාලනය කළ පළමු සහ එකම කාන්තාව ලෙස ඇය ප්‍රකට ය. නසීරුද්දීන් මහමුද් ඇගේ පූර්ණ සොයුරා විය. රුකන් උද් දීන් ෆිරූස් සහ මුයිසුද්දීන් බහ්රම් ඇගේ අර්ධ-සොයුරන් වූහ.

මුල්කාලීන වර්ෂ
රෂියා උපත ලැබූයේ ෂම්ස්-උද්-දීන් ඉල්තුත්මිෂ්ගේ දියණිය ලෙසයි. තුර්කි වහලකු ලෙස සිය දිවිය ඇරඹූ ඉල්තුත්මිෂ් අවසානයේ දිල්ලියේ සුල්තාන් බවට පත් විය. ඉල්තුත්මිෂ් කෙරෙහි ඔහුගේ ස්වාමියා වූ කුතුබ් උද් දීන් ආයිබක් නැමැති දිල්ලි සුල්තාන්වරයා බෙහෙවින් ප්‍රිය කළේ ය. එබැවින් සුල්තාන්වරයා විසින් ඉල්තුත්මිෂ් (අල්තාමුෂ් හෙවත් ඉල්තාමුෂ්) හට සිය දියණිය වූ කුතුබ් බෙගම් විවාහ කරදෙන ලදී. කුතුබ් බෙගම් යනු රෂියා සුල්තානාගේ මෑණියන් ය. මෙලෙසින් කුතුබ් උද් දීන් ආයිබක් රෂියාගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන් වේ. වරප්‍රසාද ලත් තත්ත්ව යටතේ රෂියා හැදී වැඩුණේ අන්තඃපුරයේ (ඇගේ මව ප්‍රධානීත්වය දැරුවා ය) සහ රාජමාලිගයේ බල කඳවුරු හා සමීපව ය. එසේම ඇය ඇගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන්ගේ සහ සිය පියාගේ ප්‍රියතම දරුවා විය. ඇය හා සැසඳීමේ දී ඇගේ පියාට දාව, හිටපු වහල් ස්ත්‍රීන්ට උපන් ඇගේ අර්ධ සොයුරන් හැදී වැඩුණේ බල මූලාශ්‍රවලින් තරමක් ඈත්ව ය.

රෂියාට වයස අවුරුදු හතර සපිරෙන විට ඇගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන් මියගියේ ය. ඒ අනුව ඇගේ පියා වූ ඉල්තුත්මිෂ් සිහසුනට පත් විය. රෂියා සිය පියාගේ ප්‍රිතමයා වූවා ය. දැරියක වූ ඇයට ඇගේ පියා රාජ්‍ය කටයුතු මෙහෙයවන විට ඒ අසල රැඳීමට අවසර හිමි විය. පසුව, එකල ඇතැම් කුමරියන් මෙන් ඇයට ඇගේ පියා හෝ සැමියා නොමැති අවස්ථාවන්හි දී රාජ්‍ය පාලනය කළ යුතු ආකාරය පුහුණු කෙරිණි. ඇගේ දස්කම් සහ ක්‍රියාශීලීභාවය ඇගේ මවගේ රාජකීය පෙළපතට වඩා කිසිසේත් අඩුනොවී ය. මේ නිසා රෂියා ඉල්තුත්මිෂ්ගේ ප්‍රියතම දියණිය බවට පත් විය. එසේවුව ද, ඉල්තුත්මිෂ් සිය වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වූ නසීරුද්දීන් මහමුද් සිය අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම්කළේ ය.

කෙසේනමුත්, 1229දී හදිසියේම නසීරුද්දීන් මියගියේ ය. ඉල්තුත්මිෂ්ට සිහසුනට පත් කිරීමට උරුමකරුවකු නොවිණි. මේ වනවිට, ඔහුගේ වෙනත් භාර්යාවන්ට දාව පුත්‍රයින් කිහිප දෙනකුම සිටිය ද, ඔවුන් සිහසුනට නුසුදුසු යැයි ඔහුට හැඟීයාම එයට හේතුවයි. 1230දී, ග්වලියෝර් ප්‍රදේශයේ ආක්‍රමණයක් සඳහා ඔහු අගනුවරින් පිටත්ව ගියේ ය. ඔහු අගනුවර නොසිටි කාලයේ සුල්තාන්ගේ විශ්වාසී අමාත්‍යවරයා සමග රෂියා අනුරාජ ලෙස එම තනතුරෙහි වැඩබලන්නට වූවා ය. 1231දී ඉල්තුත්මිෂ් නැවත දිල්ලිය වෙත පැමිණි අතර, ග්වලියෝරය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සිහසුනට උරුමකරුවකු නම් කිරීමට ඔහු තීරණය කොට සිටියේ ය.

ඉල්තුත්මිෂ් සිය යුව රජු ලෙස රෂියා දියණියව පත්කළේ ය. මෙලෙසින් ස්ත්‍රියක සිය අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම්කළ පළමු සුල්තාන්වරයා ලෙස ඉල්තුත්මිෂ් වාර්තාගත වේ. දිල්ලි සුල්තානයේ විසූ ප්‍රථම සහ එකම රාජ්‍ය කරන රැජිනිය රෂියා වූවා ය. නමුත් 1236 අප්‍රේල් 30වන බදාදා දින සුල්තාන් මරණයට පත්වීමත් සමග, රෂියාගේ සොහොයුරකු වූ රුකන් උද් දීන් ෆිරූස් සිහසුනට පත් විය.

රුකනුද්දීන්ගේ රාජ්‍ය සමය ඉතා කෙටි රාජ්‍ය සමයයකි. මෙකල රාජ්‍යයේ සියලු ප්‍රායෝගික කටයුතු මෙහෙයවන ලද්දේ රුකනුද්දීන්ගේ මෑණියන් මෙන්ම ඉල්තුත්මිෂ්ගේ වැන්දඹුව ද වූ ෂා තුර්කාන් විසිනි. සිය පෞද්ගලික සුඛ විහරණය පිළිබඳ පමණක් සිතූ රුකනුද්දීන් සල්ලාල දිවි පෙවෙතක් ගෙවමින් රට වැසියාට හිංසා කරන්නට විය. 1236 නොවැම්බර් 9 දින රුකනුද්දීන් සහ ඔහුගේ මව වූ ෂා තුර්කාන් යන දෙදෙනාවම ඝාතනය කෙරිණි. මෙලෙසින් ඔවුනට බලයේ රැඳී සිටින්නට හැකිවූයේ මාස හයක් පමණි. නොයෙකුත් අමනාපකම් හමුවේ වුව ද, වංශවතුන් රෂියා දිල්ලියේ සුල්තාන් ලෙස පත් කිරීමට එකඟ වූහ.

රජකුට පැවතිය යුතු සියලු ගුණාංගවලින් ආඪ්‍ය වූ ඇය දක්ෂ පාලිකාවක වූවා ය. මින්හාජ්-ඉ-සිරාජ් අනුව, ඇය "විචක්ෂණශීලී, සාධාරණ, යහපත් තැනැත්තියක වූ අතර, උගතුන්ගේ අනුග්‍රාහිකාවත්, යුක්තිය පසිඳලන්නියන්, සිය යටත්වාසීන්ගේ රැකබලාගන්නියත් වේ. යුධමය දක්ෂතාවන්ගෙන් හෙබි ඇය රජකු පැවතිය යුතු පැසසිය යුතු සියලු ගුණාංගවලින් පොහොසත් වූවා ය. ඇය සහ ඇගේ පෙම්වතා හා පසුව සැමියා බවට පත් වූ මලික් ඉඛ්තියාර්-උද්-දීන් අල්තුනියා අතර පැවති ප්‍රේම වෘත්තාන්ත පිළිබඳ ජනප්‍රවාද ප්‍රචලිත ය."

බිඳවැටීමට සිදු කළ කුමන්ත්‍රණ
තුර්කික වංශවත්හු ඇයට ප්‍රතිරෝධය පෑමට සංවිධානාත්මක සැලසුමක් නිර්මාණය කළහ. ඔවුනට අවශ්‍ය වූයේ රාජ්‍යත්වය දුර්වල කිරීමටයි. මෙම කුමන්ත්‍රණයේ ප්‍රධානියා වූයේ බදාඋන්හි අණ්ඩුකාර ධුරයට පත් මලික් ඉඛ්තියාර්-උද්-දීන් අල්තුනියා ය. රැජිනිය අනුගමනය කළ ආරක්ෂක ක්‍රියාමාර්ග හේතුවෙන් දිල්ලිය තුළ මහා පරිමාණ කැරැල්ලක් ඇරඹිය නොහැකි බව අල්තුනියා වටහාගත්තේ ය. මේ නිසා ඔවුන්ගේ සැලසුම් විමසිල්ලෙන් යුතුව ක්‍රියාත්මක කළ යුතු විය. භාතින්දා ප්‍රදේශයේ ආණ්ඩුකාර මලික් ඉඛ්තියාර්-උද්-දීන් අල්තුනියා පළමුව කැරැල්ලකට පසුබිම සැකසී ය. නමුත් හමුදාවේ ප්‍රධානියා ලෙස රෂියා ක්ෂණිකව එයට එරෙහිව ක්‍රියාමාර්ගයක් ගත්තා ය. අල්තුනියා සහ ඔහුගේ ආධාරකාර කුමන්ත්‍රණකරුවෝ රෂියාව අල්ලාගත්හ. ඇයව අල්තුනියාගේ භාරයට පත්කළ සෙසු වංශවත්හු අගනුවර කරා පිටත්වූහ.

ප්‍රේම දිවිය සහ විවාහය

රෂියා සහ භාතින්දාහි ආණ්ඩුකාර මලික් ඉඛ්තියාර්-උද්-දීන් අල්තුනියා ළමාවියේ මිතුරෝ වූහ. ඇතැමුන් පවසන්නට වූයේ ඔවුන් ළමාවියේ ළබඳි පෙම්වතුන් බව ය.කෙසේනමුත්, ඔහු භාතින්දා ප්‍රදේශයේ සිටින විට තුර්කිවරු ඇබිසීනියානු සිද්දි (හබ්ෂි) වහලකු වූ යකුට් ජමාල්-උද්-දීන් යකුට් සහ ඇය අතර සම්බන්ධයක් පවතින බවට දූෂමාන ආරංචි පැතිරවූහ.මෙය අල්තුනියා තුළ බලවත් කෝපයක් සහ ඊර්ෂ්‍යාවක් ජනිත කළ අතර, ඇයව තමන් වෙත නතු කරගැනීමේ අරමුණින් යුතුව අල්තුනියා කැරැල්ලක් මෙහෙයවන ලදී.

පසුව රෂියා සහ අල්තුනියා අතර සටනක් ඇති විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස යකුට් මරාදැමුණු අතර රෂියාව සිරභාරයට ගැනිණි. 1240 අප්‍රේල් මස භාතින්දාහි ක්විලා මුබාරක්හි ඇයව සිරගත කෙරිණි. සිරභාරයේ සිටිය ද, රෂියා සුල්තානා හට සිකුරාදා දිනවල යාඥා සඳහා හජිරත්තන් මස්ජිදය වෙත යාමට අවසර හිමි විය. ඇයව රාජ්‍යත්වයේම පැවති අතර, අල්තුනියා ඇයව බැහැ දැකීමට නිරත පැමිණියේ ය. එලෙසින් ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය ජයග්‍රහණය කළ අතර, 1240 අගෝස්තු මස ඇයව නිදහස් කෙරිණි. අල්තුනියාගේ ප්‍රේමය දිනාගැනීමට සමත් වූ රෂියා ඔහු විවාහ කොට ගත්‍තා ය.

මරණය
මේ අතර, රෂියාගේ සොහොයුරා වූ මුයිසුද්දීන් බහ්රම් ෂා සිහසුන පැහැරගත්තේ ය. අල්තුනියා සහ රෂියා සටනක දී සුල්තානේටය යළි බහ්රම්ගෙන් ලබාගැනීමට අභියෝග කළ අවස්ථාවේ, රාබි අල්-අව්වාල් A.H. 638 (1240 ඔක්තෝබර්) 14වන දින ඇය සහ ඇගේ සැමියා පරාජයට පත් විය. අනුතරුව ඔවුහු දිල්ලිය වෙත පලාගිය අතර, අනෙක් දිනයේ කයිතාල් වෙත ළඟ වූහ. නමුත් එහි විසූ ඇගේ හමුදා ඇයව හැරගියේ ය. අනතුරුව ඔවුන් දෙදෙනා ජාත්වරුන්ගේ ග්‍රහණයට හසුවූ අතර, ඔවුන්ව මංකොල්ල කනු ලැබිණි. රාබි අල්-අව්වාල් A.H. 638, 25දින ඔවුන්ව මරාදැමිණි. මෙම දිනය ලෙස 1240 ඔක්තෝබර් 13 දිනය සැලකේ. මේ අතර බහ්රම් 1240 සිට 1242 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවූ අතර, පසුව අශක්නුවත්භාවය හේතුවෙන් ඔහුව සිහසුනෙන් නෙරපා දැමිණි.

රෂියා රැජිනගේ දේහය භූමදාන කළ ස්ථානය ඉතිහාසඥයන්ගේ මතභේදයට හේතු වී ඇත. රෂියා භූමදානය කළේ යැයි ස්ථාන තුන්ක යෝජනා වී ඇත. එනම් දිල්ලි, කයිතාල් සහ රාජස්ථානයේ තොන්ක් යන ප්‍රදේශයි. ඇතැමුන් පවසන්නේ ඇය මියගිය ස්ථානයේම භූමදාන කෙරුණු බවයි.

උරුමය

රෂියා රැජින සිය අධිරාජ්‍යයේ සහ මහජනයාගේ අභිවෘද්ධිය සඳහා කැපවූ බව පැවසේ. ඇය ඇගේ යටත්වැසියන්ගෙන් දුරස් වී සිටි බවට කිසිදු සාධකයක් හමු නොවේ. ඇය ඔවුන් සමග එක්ව කටයුතු කළ බැව් පෙනේ.

රෂියා විසින් පාසල්, ශාස්ත්‍රාල, පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථාන සහ මහජන පුස්තකාල ඉදිකරවන ලදී. මෙහි දී දාර්ශනිකයින් හට කුරානය සහ මහම්මද්ගේ සම්ප්‍රදායයන් හැදෑරිය හැකි විය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
රෂියා සුල්තාන් යනු රෂියා සුල්තානාවරියගේ ජීවන පුවත රැගත් 1983 චිත්‍රපටයකි. මෙහි ඇගේ චරිතය හේමා මාලිනී විසින් නිරූපණය කරන ලදී.

2015දී, & TV නාළිකාව මගින් රෂියා සුල්තාන්ගේ දිවිය අලලා රූපවාහිනී කතාමාලාවක් විකාශය කරන ලදී. මෙහි ප්‍රධාන චරිතය පංඛූරි අවස්ථි විසින් නිරූපණය කරන ලදී. මෙහි සුල්තානා බවට පත්වීමේ දී ඇය මුහුණපෑ බාධා මෙන්ම අල්තුනියා සමග පැවති පෙම් සබඳතාව නිරූපණය වේ.

යෝජිත භූමදාන ස්ථාන

ඇගේ සොහොන පිහිටි ස්ථානය පිළිබඳ නොයෙකුත් මතභේද පවතී. ඇගේ සොහොන්ගැබ පිළිබඳ සනාථ කෙරෙන කිසිදු පුරාවිද්‍යාත්මක හෝ ලිඛිත සාක්ෂි හමුවී නැත. මෙලෙම මතභේදයට හේතුවී ඇත්තේ ඇයව භූමදානය කෙරුණේ කයිතාල් හෝ දිල්ලි හෝ තොන්ක් යන පෙදෙස්වලින් කුමන් ස්ථායක ද යන්නයි. එසේම අල්තුනියා සහ යකුට් භූමදාන කළ ස්ථානය ද මෙසේ විවාදයට තුඩු දී ඇත.

පළමු මතය නම් රෂියාගේ සොහොන පැරණි දිල්ලිගේ පටු වීදියක තුර්ක්මන් ද්වාරය අසල, ෂාජහානාබාද්හි, බුල්බුල්-ඉ-ඛානා අංගනයේ පිහිටා තිබේය යන්නයි.

රෂියා සුල්තානාගේ දේහය කයිතාල්හි භූමදානය කෙරුණු බවට ජනප්‍රවාදයක් පවතියි. අල්තුනියාගේ දේහය ද ඇගේ දේහයට යාබදව භූමදානය කෙරිණි. එසේම මීට යාබදව මස්ජිදයක් ද වේ.

ඉන්දියාවේ ප්‍රතිරාජයා (ලින්ලිත්ගව් සාමි) 1938දී රෂියාගේ සොහොන නැරඹීමට කයිතාල් වෙත පැමිණ තිබේ. මෙම සොහොන්ගැබ ප්‍රතිසංස්කරණයට ඔහු ආධාර ප්‍රදානයක් අනුමත කළේ ය. ඉන්පසුව, ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්ෂක ජනරාල්වරයා ද සොහොන නැරඹීමට පැමිණි නමුත්, දෙවන ලෝක යුද්ධය ඇරඹීම හේතුවෙන් එම ආධාර මුදල් ප්‍රතිසංස්කරණයට වැයකළ නොහැකි විය.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය
 Asif, Salman, and Kate Montgomery. Razia: Warrior Queen of India. London: Hood Hood Books, 1998. http://www.worldcat.org/oclc/43208215
 Goel, Devendra, Chandrakant Chadda, Nirupa Roy, Jairaj, Kamran, M. Kumar, N.A. Ansari, and Lachhiram. Razia sultan Raziyā Sultāna. Mumbai: Shemaroo Entertainemtn, 2012. DVD; NTSC all regions; 5.1 surround sound. Hindi with English subtitles. Abstract: A tale of stormy love and passion for each other  and unflinching loyalty between Razia, the Queen Empress of India and an Abyssinian slave Yaqub. She became immortalised as a symbol of the highest, the noblest and the most sacred in love. http://www.worldcat.org/oclc/905056178
 Dasgupta, Shahana. Razia: The People's Queen. New Delhi: Rupa & Co, 2001. http://www.worldcat.org/oclc/422540172
 Maqbul Arshad. Razia Sultana. Lahore: Maqbul Academy, 1900. Fiction: Juvenile audience: Urdu. http://www.worldcat.org/oclc/651942430
 Waeerkar, Ram, and Anant Pai. Sultana Razia: Empress of India. Mumbai: Amar Chitra Katha, ACK Media, 2009. http://www.worldcat.org/oclc/609715545
 Zakaria, Rafiq. Razia, Queen of India. [Bombay]: Popular Prakashan, 1966. http://www.worldcat.org/oclc/1210383

බාහිර සබැඳි
කන්ටිනුවා ව්‍යාපෘතිය: සුල්තාන් රෂියියා බින්ත් ඉල්තුත්මිෂ්ගේ චරිතාපදානය

මම්ලුක් සුල්තානයේ (දිල්ලි) සුල්තාන්වරුන්
13වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
1205 උපත්
1240 මරණ
ඉන්දියාවේ 1230 දශකය
ඉන්දියාවේ 1240 දශකය
ඉන්දියානු වල්ලභ රැජිනියන්
ඉන්දියානු මුස්ලිම්වරුන්
ඉන්දියානු සුන්නි මුස්ලිම්වරුන්
13වන සියවසේ ඉන්දියානු ජනයා
13වන සියවසේ ඉන්දියානු රජවරුන්
13වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්

රෂියා සුල්තානා


L'Agence foncière touristique (AFT) est une agence tunisienne spécialisée dans l'aménagement des zones touristiques industrielles et d'habitation. Elle est rattachée au ministère du Tourisme.

Historique

Direction

 2014-2022 : Khaled Trabelsi
 depuis 2022 : Fethi Charfi

Références

Agence gouvernementale tunisienne
Entreprise ayant son siège à Tunis

Agence foncière touristique


Takeo Wakabayashi (29. august 1907 - 7. august 1937) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1930||2||4
|-
!Total||2||4
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takeo Wakabayashi


أحد النهرين الذين يتكون منهما نهر الدانوب يقع في ولاية بادن-فورتمبيرغ وينبع من الغابة السوداء في ألمانيا وهو أقصر من النهر الآخر بريج والذي يلتقي معه عند مدينة دوناوشينغن يرتفع منبعه 925 متر فوق سطح البحر.
يبلغ طوله من منبعه حتى التقائه مع النهر الآخر بريج 43 كم.

مراجع

مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
أنهار ألمانيا
أنهار بادن-فورتمبيرغ
الدانوب
أنهار بلاك فوريست

بريجش


Gregers Julius Christiansen, Sr. (født 12. august 1878 i Godthåb (Svenstrup), Øster Hornum og død 1. april 1965 i Kærby, Aalborg) var Danmarks første brøndborer.

Han var søn Jens Christian Kristiansen, der var drejer på Zincks fabrikker i Godthåb (Svenstrup). Gregers Julius Christiansen, Sr var selv uddannet jerndrejer.

Han var en fremsynet og driftig mand. Han fik fra sin bror Jens Peder Kristiansen, der emigrerede til USA i 1902 inspiration til at importere et brøndborerboreværk. Det var også fra broderen han fik inspiration til at ændre sit efternavn til det mere internationale Christiansen med C.

Gregers Julius Christiansen Sr. stiftede virksomsomheden G. Julius Christiansen i Skalborg i 1913. Virksomheden blev hurtigt udvidet, og der blev foretaget brøndboringer og etableret vandværker over hele Danmark. Han fik 10 børn og næsten alle sønner og svigersønner enten startede deres egen brøndborervirksomhed eller arbejdede på et tidspunkt i virksomheden.

Hans vandværkers kendetegn, der stadig ses over hele Danmark, var røde mursten med en gul kant foroven.

Brøndborervirksomheden var ligesom Gøl Pølser og Thomsens Planteskole nogle af de første virksomheder, der blev etableret i Skalborg.

Notes

Lokalhistorie
Iværksættere fra Danmark

G. Julius Christiansen Sr.


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Komjatice enthält die 26 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Komjatice im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Komjatice


Johann Philipp Palm, también llamado Johannes Philipp Palm (17 de diciembre de 1768 - 26 de agosto de 1806), fue un librero alemán ejecutado durante las guerras napoleónicas.

Biografía
Nació en Schorndorf, Wurtemberg. Después de haber sido en Erlangen aprendiz de su tío, el editor Johann Jakob Palm (1750-1826), se casó con la hija del librero Stein en Núremberg, lo que tras un tiempo lo convirtió en propietario del negocio de su suegro.

En la primavera de 1806, la editorial Stein envió al establecimiento de venta de Stage, Augsburgo, un panfleto (presumiblemente escrito por Philipp Christian Yelin en Ansbach) titulado Deutschland in seiner tiefen Erniedrigung ("Alemania en su profunda humillación"), que atacaba con fuerza al emperador Napoleón Bonaparte y el comportamiento de las tropas francesas en Baviera. Al enterarse del violento ataque retórico a su régimen y no poder descubrir al autor real, Napoleón mandó arrestar a Palm para entregarlo a una comisión militar en Braunau, en la frontera entre Austria y Baviera, con instrucciones perentorias de juzgar al prisionero y ejecutarlo en veinticuatro horas. Se negó a Palm el derecho a defenderse de sus acusaciones, y tras una farsa de juicio el 25 de agosto del mismo año, fue fusilado al día siguiente sin haber revelado el nombre del autor del panfleto.

Reconocimiento

En 1866 se erigió en el pueblo de Braunau am Inn una estatua de bronce a tamaño natural en su memoria y al centenario de su muerte se celebraron numerosos mítines patrióticos en toda Baviera. Desde 2002 una fundación privada de Schorndorf otorga el premio Johann Philipp Palm a aquellos que luchan por la libertad de expresión y de prensa.

Fue a Palm a quien se refería el poeta Thomas Campbell cuando dio su famoso (y posiblemente apócrifo) brindis por Napoleón en una velada literaria. Al causar esto un gran revuelo, admitió que Bonaparte era un tirano y un enemigo de su país: "¡Pero señores! Él una vez fusiló a un editor".

Johann Philipp Palm es mencionado brevemente en Mi lucha, la autobiografía de Adolf Hitler, en la primera página del libro. Hitler escribe que "Hoy considero un buen augurio que el Destino haya designado a Braunau-am-Inn como mi lugar de nacimiento, ya que esta pequeña ciudad está en la frontera entre esos dos estados alemanes..."  Después (pero todavía en la primera página), se menciona por su nombre a Palm, a quien se refiere como un "nacionalista inquebrantable y enemigo de los franceses, condenado a muerte por amar a Alemania incluso en su desgracia", Hitler compara a su muerte con la de Leo Schlageter, quien también había sido ejecutado por los franceses tras haber sido delatado a ellos.

Laureados con el premio Johann Philipp Palm
 2002: Sihem Bensedrine () y Christian Führer ().
 2004: Serguéi Duvanov () y Jamila Mujahed ().
 2006: Pap Saine, The Point () y Asya Tretyuk ().
 2008: Seyran Ateş () y Itai Mushekwe ().
 2010: Mahboubeh Abbasgholizadeh () y Pedro Matías Arrazola ().
 2012: Alaa al-Aswani () y Hrant Dink ().

Referencias

Ejecutados de Alemania
Historia de Baviera
Libertad de expresión
Libreros
Personas de las guerras napoleónicas
Nacidos en Baden-Wurtemberg
Fallecidos en Braunau am Inn

Johann Philipp Palm


Krommenie () is a town in the Dutch province of North Holland. It is a part of the municipality of Zaanstad, and lies about 15 km northeast of Haarlem.

History
Krommenie developed in the 11th century as a peat excavation settlement. In 1702, it severely damaged by fire. During the 19th century, Krommenie started to industrialise.

The Dutch Reformed church is a single aisled church from the 15th century. It was severely damaged in 1574 by fire and extensively modified and restored between 1657 and 1658. The Old Catholic Church was built in 1602 as a clandestine church in a farm. It was enlarged in 1633 and modified in 1826.

Krommenie was a separate municipality until 1974, when the new municipality of Zaanstad was created.

Krommenie is the first town in the world to have a solar bikepath (SolaRoad), a path made of a transparent surface over solar cells to generate electricity fed back to the grid. The path, over 70 meters long, was to test engineering feasibility.

Train services
The town is served by Krommenie-Assendelft railway station. From here there are 4 trains an hour to Amsterdam in one direction and Uitgeest – Alkmaar in the other, with a journey time of 25 minutes.

See also
SolaRoad
Smart highways

References

Zaanstad
Former municipalities of North Holland
Populated places in North Holland

Krommenie


The New-York Mirror a fost un ziar săptămânal ce a fost publicat la New York din 1823 până în 1842 și din nou ca un ziar cotidian redenumit The Evening Mirror din 1844 până în 1898.

Istoric
Mirror a fost fondat de George Pope Morris și Samuel Woodworth în august 1823. Jurnalul a fost o publicație săptămânală și a cuprins articole de artă și literatură, în afară de știri locale. Tirajul a scăzut în anii 1840 și la sfârșitul anului 1842 ziarul și-a încetat activitatea. În 1843 Morris a încheiat un parteneriat cu popularul scriitor Nathaniel Parker Willis pentru a restructura afacerea și împreună au relansat ziarul ca The Evening Mirror.

În ambele forme, ziarul a angajat multe figuri literare bine cunoscute ale vremii. Edgar Allan Poe a lucrat pentru ziar în calitate de critic până în februarie 1845. Mirror a fost primul ziar care a publicat poemul "Corbul" al lui Poe, cu numele autorului, în numărul din 29 ianuarie 1845. În introducerea sa la poem, Willis l-a descris ca fiind "neîntrecut în poezia engleză datorită conceperii delicate, ingenuității de maestru în versificație, precum și consistenței, menținute de elevarea imaginativă... Va rămâne în mintea tuturor celor care îl vor citi". Willis și Morris au părăsit publicația în 1846.

După Willis, ziarul a fost editat de către Hiram Fuller, un cunoscut inamic al lui Poe. Fuller a publicat atacuri  realizate la adresa lui Poe de Charles Frederick Briggs și Thomas Dunn English în mai și iunie 1846. O scrisoare tipărită de Mirror în numărul din 23 iulie 1846 l-a determinat pe Poe să dea în judecată ziarul pentru calomnie și defăimare. Poe a câștigat procesul și a obținut 225,06 dolari, precum și cheltuieli de judecată de 101,42 dolari.

Referințe

Legături externe

 "The New York Mirror" at Edgar Allan Poe Society of Baltimore

Edgar Allan Poe

New-York Mirror


Hi Oliver Burgess Meredith (November 16, 1907 – September 9, 1997) in usa ka aktor nga Amerikano.

Mga natawo han 1907
Meredith, Burgess
Mga turók

Burgess Meredith


Beldorf er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Beldorf ligger omkring 17 km sydvest for Heide på begge sider af Kielerkanalen, med byen liggende på sydsiden. 5 km vest for Beldorf løber Bundesautobahn 23 fra Hamborg mod Heide. Jernbanen Büsum–Heide–Neumünster løber gennem kommunen, og krydser kanalen på Grünentaler Hochbrücke.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Beldorf