William Shakespeare (26 Nisan 1564 (vaftiz) – 23 Nisan 1616), İngiliz şair, oyun yazarı ve oyuncu. Genellikle İngilizce dilinin en büyük yazarı ve dünyanın en iyi dram oyunu yazarı olarak anılır. İngiltere'nin ulusal şairi ve "Avon'un Ozanı" olarak da bilinir. Günümüze ulaşan eserleri, bazı ortaklaşa yazılanlarla birlikte 38 oyun, 154 sone, iki uzun öykü şiir ve birkaç kaynağı belirsiz şiirden oluşur. Oyunları bütün büyük dillere çevrildi ve diğer bütün oyun yazarlarından daha çok sergilendi.

Shakespeare, Stratford-upon-Avon'da doğdu ve büyüdü. 18 yaşında Anne Hathaway ile evlendi ve üç çocuğu oldu: Susanna ve ikizler Hamnet ile Judith. 1585 ile 1592 arası, Londra'da bir oyuncu, yazar ve Lord Chamberlain's Men (sonraki adı King's Men) adında bir tiyatro şirketinin sahibi olarak başarılı bir kariyere başladı. Ölmeden 3 yıl önce 1613'te, 49 yaşındayken Stratford'da emekli olarak görüldü. Shakespeare'in kişisel yaşamına üzerine bazı kayıtlar günümüze ulaşmıştır. Görünüşü, cinsel yönelimi, dinî inançları ve başkaları tarafından yazılıp ona atfedilen eserler olup olmadığı üzerine önemli tahminler yürütülmüştür.

Shakespeare, bilinen eserlerinin çoğunu 1589 ile 1613 yılları arasında üretti. İlk oyunları çoğunlukla komedi ve tarihseldi, bu türlerle 16. yüzyıl sonunda kültür ve sanatın tepesine yükseldi. Daha sonra 1608'e kadar trajedilere yöneldi, İngilizcenin en iyi ürünlerinden bazıları sayılan Hamlet, Kral Lear, Othello ve Macbethi bu dönemde yazdı. Son aşamasında, dram olarak da bilinen trajikomedilerini yazdı ve diğer oyun yazarlarıyla iş birliği yaptı.

Oyunlarının birçoğu yasamı boyunca değişik nitelikte ve doğrulukta basında yayımlandı. 1623'te, Shakespeare'in iki arkadaşı ve oyuncu dostu John Heminges ve Henry Condell, şimdi Shakespeare'in olduğu bilinen iki eser dışındaki tüm dramatik eserlerini içeren bir derleme baskıyı, Birinci Folyo'yu yayımladı. Önsözü Ben Jonson'ın bir şiiriydi, şiirde ileri görüşlülükle Shakespeare için "bir döneme değil, tüm zamanlara ait" denilmişti.

Shakespeare yaşadığı zamanda saygın bir şair ve oyun yazarıydı, devlet için de oyunlar yazdı ve görevler aldı. Kendisi Elizabethan çağının en etkili yazarlarından birisiydi ama ünü 19. yüzyıla dek günümüzdeki yüksekliğine erişmedi. Özellikle romantikler, Shakespeare'in dehasını çok beğenmiş; Victoria döneminde yaşayanlar, Shakespeare'e George Bernard Shaw'ın "bardolatry" (Shakespeare hayranlığı) olarak adlandırdığı bir saygı biçimiyle tapmışlardır. 20. yüzyılda, eserleri bilim ve tiyatrodaki yeni akımlar tarafından pek çok kez benimsendi ve yeniden keşfedildi. Oyunları, bugün bile popülerliğini büyük ölçüde sürdürmektedir; sürekli olarak incelenmekte, sergilenmekte ve tüm dünyada farklı kültürel ve politik bağlamlarda yeniden yorumlanmaktadır.

Yaşamı

Çocukluğu

William Shakespeare, aslen Snitterfield'lı olan belediye meclisi üyesi ve başarılı bir deri eşya tüccarı John Shakespeare ve varlıklı toprak sahibi bir çiftçinin kızı Mary Arden'ın oğluydu. Stratford-upon-Avon'da doğdu ve burada 26 Nisan 1564'te vaftiz edildi. Gerçek doğum günü bilinmemektedir; ancak geleneksel olarak 23 Nisan'da, Aziz George gününde doğduğu söylenir. Dönemin vaftiz geleneklerine uygun olarak yeni doğanların doğumun 3. gününden itibaren vaftiz edilmesine dayandırılan bu tarih, Shakespeare 23 Nisan 1616'da öldüğünden beri, biyografi yazarlarına cazip gelmiştir. Sekiz çocuğun üçüncüsüydü ve hayatta kalan en büyük çocuktu.

Geriye kalan bir kanıt olmamasına rağmen, çoğu biyografi yazarı Shakespeare'in büyük ihtimalle Stratford'da, evine yaklaşık 400 metre uzaklıkta olan ve 1553'te açılan grammar school olarak adlandırılan ücretsiz okullardan King's New Schoolda okuduğu konusunda anlaşmaktadır. İngiltere'deki ilkokullar Elizabeth Çağı süresince kalitede çeşitlilik göstermiştir, ama ilkokul müfredatı tüm İngiltere'de kraliyet kararnamesiyle standartlaştırılmıştı ve okul klasik Latin yazarları üzerine dayalı olarak Latince yoğun bir eğitim sağlamaktaydı.

18 yaşındayken, Shakespeare 26 yaşındaki Anne Hathaway ile evlendi. Worcester Anglikan Psikoposluğu kardinalleri mahkemesi 27 Kasım 1582'de bir evlilik cüzdanı yayımladı. Bir gün sonra Hathaway'in iki komşusu, hiçbir hukuki iddianın evliliği engellemediğini garantileyen senetler yolladı. Worcester şansölyesinin evlenme ilânına olağan üç kere okunması yerine bir kere okunmasına izin vermesinden, ve evliliklerinden altı ay sonra, 26 Mayıs 1583'te vaftiz edilen kızları Susanna'nın doğmasından ötürü, törenin biraz aceleyle düzenlenmiş olma olasılığı vardır. Bunu yaklaşık iki yıl sonra ikizler, erkek Hamnet ve kız Judith izledi ve 2 Şubat 1585'te vaftiz edildiler. Hamnet bilinmeyen nedenlerden dolayı 11 yaşında öldü ve 11 Ağustos 1596'da gömüldü.

İkizlerin doğumundan sonra, 1592'de Londra tiyatro sahnesinin bir parçası olarak anılana kadar, Shakespeare tarihe geçen birkaç iz bıraktı ve bilginler 1585 ile 1592 arasındaki yıllara Shakespeare'in "kayıp yılları" olarak değindiler. Bu dönemi açıklama girişiminde bulunan biyografi yazarları doğruluğu şüpheli birçok hikâye anlattı. Shakespeare hakkında biyografi yazan ilk kişi Nicholas Rowe, Thomas Lucy'nin mülkünde kaçak geyik avcılığı davasından kaçmak için Shakespeare'in Londra'ya gitmek üzere kasabayı terk ettiği bir Stratford efsanesi ortaya attı. Shakespeare'in ayrıca hakkında küfürlü bir balad yazarak Lucy'den intikam aldığı düşünülür. Bir başka 18. yüzyıl hikâyesi Londra'daki tiyatro müşterilerinin atlarına bakıcılık yaparken tiyatro kariyerine başlayan Shakespeare üzerinedir. John Aubrey ise Shakespeare'in öğretmenlik yaptığını iddia etmiştir. Bazı 20. yüzyıl bilginleri, vasiyetinde kesin olarak "William Shakeshafte" şeklinde bahseden Katolik toprak sahibi Lancashire'lı Alexander Hoghton'ın, Shakespeare'i öğretmen olarak görevlendirdiğini öne sürdü. Küçük bir bulgu, ölümünden sonra bir araya getirilen söylentiler dışındaki çoğu hikâyeyi doğrulamaktadır ve Shakeshafte, Lancashire bölgesinde yaygın bir isimdi.

 Londra ve tiyatro kariyeri

Shakespeare'in ne zaman yazmaya başladığı tam olarak bilinmemektedir, ama performans kayıtları onun birçok oyununun 1592'de çoktan Londra sahnesinde sergilenmekte olduğunu göstermektedir. O zamanlar Shakespeare, oyun yazarı Robert Greene'nin kendisine Groats-Worth of Wit eserinde saldırmasıyla Londra'da oldukça tanınmıştı:

...sonradan görme bir Karga var, bizim tüylerimizle güzelleşmiş, bir oyuncunun derisine bürünmüş kaplanın kalbi ile, kendisinin bile uyaksız bir şiirde söz sanatını en iyi şekilde yapabildiğini zannediyor: ve salt bir Johannes factotum olarak, bir ülkedeki tek Shake-scene olmanın kibirindedir.

Bilginler bu sözcüklerin tam olarak ne ifade ettiği konusunda anlaşamamaktadır, ama çoğunluğunun katıldığı düşünce, onu Christopher Marlowe, Thomas Nashe ve Greene'nin kendisi gibi üniversite mezunu yazarlara benzemeye çalışırken kendi seviyesini geçmesiyle suçladığıdır. "Shake-scene" kelime oyunu ile birlikte, eğik olarak yazılmış, Shakespeare'in VI. Henry, Bölüm 3 eserinden "Ah, bir kadının derisine bürünmüş kaplanın kalbi" cümlesinin taklidinin yapıldığı ifade, Shakespeare'i Greene'nin hedefi olarak belirlemiştir. Buradaki Johannes Factotum—"her işi biraz bilen"— daha yaygın olan "evrensel deha"dan ziyade, başkalarının çalışmalarıyla ikinci sınıf bir tamirciyi kasteder.

Greene'nin saldırısı, günümüze ulaşanlar arasında Shakespeare'in tiyatrodaki kariyerinden bahseden ilk kayıttır. Biyografi yazarları, kariyerinin 1580'lerin ortalarından Greene'nin sözlerinden hemen öncesine kadar olan süreçte başlamış olabileceğini ileri sürmektedir. 1594'ten sonra Shakespeare'in oyunları sadece, Shakespeare'in de dâhil olduğu bir grup oyuncuya ait, kısa süre sonra Londra'nın ileri gelen tiyatro şirketi olacak olan Lord Chamberlain's Men tarafından sergilendi. Kraliçe Elizabeth'in 1603'teki ölümünden sonra şirket, yeni kral I. James tarafından royal bir patent ile ödüllendirildi ve ismi King's Men şeklinde değiştirildi.

1599'da, şirket üyelerinin ortakları Thames Nehri'nin güney kıyısında Globe adını verdikleri, kendi tiyatrolarını inşa ettiler. 1608'de, ortaklar ayrıca Blackfriars kapalı tiyatrosunu devraldı. Shakespeare'in gayrimenkul alım ve yatırımlarına dair kayıtlar, şirketin onu varlıklı bir adam yaptığını göstermektedir. 1597'de, Stratford'da New Place adındaki ikinci büyük evini satın aldı ve 1605'te, Stratford'da kilise ondalık vergilerinde pay sahibi oldu.

Shakespeare'in oyunlarının bazıları 1594'ten itibaren çeyrek boy baskılarda yayımlandı. 1598 ile, ismi bir satış noktası oldu ve baş sayfalarda görünmeye başladı. Shakespeare, bir oyun yazarı olarak başarısından sonra kendinin ve başkalarının oyunlarında oynamaya devam etti. Ben Jonson'ın 1616 baskısı Works, Sheakespeare'in, Every Man in His Humour (1598) ve Sejanus His Fall (1603) oyunlarının oyuncu listelerinde olduğunu belirtir. İsminin, Jonson'ın 1605'teki Volpone oyununun listesinde yokluğu, bazı bilginler tarafından oyunculuk kariyerinin sona yaklaştığının bir işareti olarak görüldü. Yine de, 1623'teki Birinci Folyo, Shakespeare'i "tüm bu Oyunlardaki Başlıca Aktörler"den, Volponedan sonra ilk sahneye çıkanlardan biri olarak listeler; ancak hangi rollerde oynadığı kesin olarak bilinememektedir. 1610'da, John Davies, "iyi Will"in "kral gibi" rollerde oynadığını yazdı. 1709'da Rowe, Shakespeare'in, Hamlet'in babasının hayaletini oynadığı bir geleneğin nesilden nesile geçmesini sağladı.

Shakespeare kariyeri boyunca zamanını Londra ve Stratford arasında paylaştırdı. Stratford'da aile evi olarak New Place'i almadan bir yıl önce, 1596'da, Shakespeare Thames Nehri'nin kuzeyinde, Bishopsgate yolundaki St. Helen's kilisesinde yaşıyordu. Şirketinin Globe Theatre'i inşa ettiği yıl olan 1599'da nehrin karşısındaki Southwark'a taşındı. 1604'te, tekrar nehrin kuzeyine, St Paul Katedrali'nin kuzeyinde güzel evli bir bölgeye taşındı. Burada, Christopher Mountjoy adında, kadın saç aksesuarları tasarlayan Fransız bir Huguenot'tan odalar kiraladı.

 Sonraki yılları ve ölümü
Rowe, Shakespeare'in ölümünden önceki birkaç yıl emekli olarak Stratford'da yaşadığını; ama sadece o zamanda yaygın olmayan işleri bıraktığını, ve Shakespeare'in Londra'yı ziyaret etmeye devam ettiğini nesilden nesile aktaran ilk biyografi yazarıydı. 1612'de Shakespeare, Mountjoy'un kızı Mary'nin evlilik anlaşması hakkında bir dava olan Bellott v. Mountjoyun bir tanığı olarak anılıyordu. Mart 1613'te eski Blackfriars manastırında bir geçit ev satın aldı ve Kasım 1614'ten itibaren birkaç hafta üvey oğlu John Hall ile Londra'da kaldı. 1606–1607'den sonra, Shakespeare daha az oyun yazdı ve 1613'ten sonra hiçbiri ona atfedilmedi. Son üç oyununu, ondan sonra King's Men'in oyun yazarı olan John Fletcher ile ortak yazdığı tahmin edilmektedir..

Shakespeare 23 Nisan 1616'da, 52 yaşında, eşini ve iki kızını geride bırakarak yaşamını yitirdi. Susanna 1607'de bir hekim olan John Hall ile evlendi, Judith ise Shakespeare'in ölümünden iki ay önce bir şarap tüccarı olan Thomas Quiney ile evlendi. Vasiyetinde, Shakespeare büyük kızı Susanna'ya bir servet yığını bıraktı. Quineylerin üç çocuğu vardı, bunların hepsi evlenmeden öldü. Hall ailesinin ise Elizabeth adında bir çocuğu vardı, Elizabeth iki kere evlendi ancak hiç çocuğu olmadan, Shakespeare'in doğrudan gelen soyunu bitirerek 1670'te öldü. Shakespeare'in vasiyeti karısı Anne'den neredeyse hiç bahsetmez, büyük olasılıkla Anne'in hakkı otomatik olarak mirasının üçte biriydi. Yine de, ona birçok spekülasyona yol açan "en iyi ikinci yatağım" kalıtını bırakmasıyla dikkati çekti. Bazı bilginler kalıtı Anne'e bir hakaret olarak görürken, diğerleri ikinci en iyi yatağın evlilik yatağı olduğuna ve bu yüzden anlamının büyük olduğuna inanır.

Shakespeare, ölümünden iki gün sonra Holy Trinity Kilisesinin chanceline gömülmüştür. Taş levha ile oyulan kitabesi, kilisenin 2008'deki restorasyonu süresince özenle kaçınılan kemiklerinin yer değiştirmesi durumuna karşı mezarını örten bir lanet içerir:

Good frend for Iesvs sake forbeare,
To digg the dvst encloased heare.
Bleste be ye man yt spares thes stones,
And cvrst be he yt moves my bones.(Türkçe: Güzel arkadaş, İsa aşkına bir dur da sakın, | Eşmeden örtüsünü üstümdeki toprağın. | Bu taşları koruyan her kim olursa kutsansın, | Kemiklerimi yerinden oynatana ise lanetler yağsın.)

1623'ten önceki bir zamanda, anısına Shakespeare'in yazma eyleminde yarı-büstü olan bir anıt mezar dikildi. Plakası onu Nestor, Sokrates ve Virgil ile karşılaştırır. 1623'te, Birinci Folyo'nun yayımıyla birlikte, Droeshout Portresi de basıldı.

Shakespeare tüm dünyada Southwark Katedrali'ndeki anıt mezarlar ve Westminster Abbey'deki Poets' Corner dâhil pek çok heykel ve anıtla anılmıştır.

 Oyunları

Dönemin çoğu oyun yazarı tipik olarak bir noktada diğerleriyle iş birliği yapmıştır ve eleştirmenler, genellikle kariyerinin başında ve sonunda, Shakespeare'in de aynısını yaptığında anlaşırlar. İki Soylu Akraba ve kayıp Cardenionun onaylanmış çağdaş belgeleri varken, Titus Andronicus ve ilk tarihî oyunları gibi bazı atıfları tartışmalı kalmıştır. Yazılı kanıtlar da, oyunlarının birçoğunun orijinal düzeltmelerinden sonra diğer yazarlar tarafından yeniden düzenlendiği görüşünü desteklemektedir.

Shakespeare'in kayıtlı ilk eserleri, tarihsel drama rağbeti süresince 1590'ların başında yazdığı III. Richard ve üç bölümlük VI. Henrydir. Shakespeare'in oyunlarının tarihini belirlemek zordur, yine de metinlerinin çalışmaları Titus Andronicus, Yanlışlıklar Komedisi, Hırçın Kız ve Veronalı İki Centilmenin Shakespeare'in ilk dönemine ait olabileceğini göstermektedir. Raphael Holinshed'ın 1587 İngiltere, İskoçya ve İrlanda Tarihleri basımında oldukça yer tutan ilk tarihî oyunları, zayıf ya da yozlaşmış bir kuralın yıkıcı sonuçlarını dramatize eder ve Tudor Hanedanı'nın kökenleri için bir aklama olarak yorumlanmıştır. İlk oyunları, Thomas Kyd ve Christopher Marlowe başta olmak üzere diğer Elizabeth dönemi oyun yazarlarından, orta çağ dramasının geleneklerinden ve Seneca'dan etkilenmiştir. Yanlışlıklar Komedisi ayrıca klasik modellere de dayanır, ama Hırçın Kız için hiçbir kaynak bulunamamıştır, yine de aynı isimli başka bir oyunla bağlantılıdır ve bir halk hikâyesinden türetilmiş olabilir. Tecavüzü kabul ettiği görülen iki arkadaşın olduğu Veronalı İki Centilmen gibi, bir kadının bağımsız ruhunun bir erkek tarafından evcilleştirildiği Hırçın'ın öyküsü, bazen modern eleştirmen ve yönetmenleri rahatsız eder.

Shakespeare'in sıkı bir olaylar dizisi ve belirgin komik sekanslar içeren ilk klasik ve İtalyan tarzı komedileri, 1950'lerin ortasında yerini en büyük komedilerinin romantik havasına bıraktı. Bir Yaz Gecesi Rüyası romantizmin, peri büyülerinin ve komik kaba sahnelerin nükteli bir karışımıdır. Shakespeare'in bir sonraki komedisi, aynı derecede romantik olan Venedik Taciri, kindar bir Yahudi tefeci olan Shylock'un, Elizabeth dönemi zihniyetini yansıtan ama modern izleyiciye uygunsuz görünebilecek betimlemesini içerir. Kuru Gürültünün nüktesi ve kelime oyunu, Size Nasıl Geliyorsanın etkileyici kırsal dekoru ve Onikinci Gecenin enerjik cümbüşü, Shakespeare'in büyük komedi serisini tamamlar. Neredeyse tamamı manzum şekilde yazılan lirik tarzdaki II. Richarddan sonra, 1590 sonlarındaki tarihi oyunlarında (IV. Henry, Bölüm 1 ve Bölüm 2, V. Henry) Shakespeare nesir komedi ortaya koydu. Komik ve ciddi, nesir ve şiir sahneler arasında ustalıkla geçiş yaparken ve olgun çalışmalarının öykü çeşitliliğine ulaşırken, karakterleri daha karışık ve hassas bir hâle geldi. Bu dönem iki trajediyle başlar ve sonlanır: cinsellikle yüklü gençlik, aşk ve ölümün ünlü romantik trajedisi Romeo ve Juliet; ve dramın yeni bir türünü tanıtan—Plutarkhos'un eseri Paralel Yaşamların 1579 Thomas North çevirisine dayalı—Julius Caesar.

17. yüzyılın başlarında, Shakespeare 20. yüzyıl eleştirmenlerinden E. M. W. Tillyard'ın "problem oyunlar" olarak anılan Kısasa Kısas, Troilus ve Cressida, Sonu İyi Biterse ve en iyi bilinen trajedilerinden birkaçını yazdı. Pek çok eleştirmen Shakespeare'in en iyi trajedilerinin sanatının doruk noktasını temsil ettiğine inanır. Shakespeare'in en ünlü trajedilerinden biri olan Hamletin hayalî kahramanı, özellikle "Olmak ya da olmamak; bütün mesele bu" şeklinde başlayan ünlü tiradı ile, büyük olasılıkla diğer bütün Shakespeare karakterlerinden daha fazla tartışıldı. Ölümcül kusuru tereddüt olan içe dönük Hamlet'in aksine, sonraki trajediler olan Othello ve Kral Lear'ın kahramanlarının sonunu getiren hızlı karar hatalarıdır. Shakespeare trajedilerinin olaylar dizisi sıklıkla, düzeni altüst eden ve kahramanla sevdiklerini yıkan bu tür ölümcül hata veya kusurlar üzerinde döner. Othelloda, kötü adam Iago Othello'nun cinsel kıskançlığını, onu seven karısını öldürdüğü noktaya sürükler. Kral Learda, yaşlı kral güçlerinden vazgeçerek trajik hatayı yapar, böylelikle Gloucester Kontuna yapılan işkenceye ve kör edilmesine, Lear'ın en küçük kızı Cordelia'nın ise cinayetine yol açan olayları başlatır. Eleştirmen Frank Kermode'a göre, "oyun ne iyi karakterlerine ne de izleyicilerine zulmünden hiçbir rahatlama sunmaz". Shakespeare trajedilerinin en kısası ve yoğunu olan Macbethte, adil kralı öldürmek ve tahtı ele geçirmek için, kontrol edilemez bir hırs Macbeth'i ve karısı Lady Macbeth'i; ancak kendi suçluluk duyguları onları da yok edinceye kadar kışkırtır. Bu oyunda, Shakespeare trajik yapıya doğaüstü bir öge ekler. Son önemli oyunları olan Antonius ve Kleopatra ve Coriolanus, Shakespeare'in en güzel şiirlerinden bazılarını içerir, şair ve eleştirmen T. S. Eliot tarafından Shakespeare'in en başarılı trajedileri sayılmaktadır.

Son döneminde, Shakespeare drama ya da trajikomediye yöneldi ve iş birliğiyle yazdığı Perikles, Sur Prensinin yanı sıra üç önemli oyunu daha tamamladı: Cymbeline, Kış Masalı ve Fırtına. Trajediler kadar kasvetli olmayan bu dört oyun, 1590'lardaki komedilerden daha ciddi bir tonda yazılmıştır, ama uzlaşma ve olası trajik hataların bağışlanması ile biterler. Bazı yorumcular bu ruh hâlindeki değişimi Shakespeare'de daha sakin bir bakış açısının kanıtı olarak görmüşlerdir, ama belki de sadece zamanın tiyatral modasını yansıtmaktadır. Shakespeare günümüze ulaşan iki oyun üzerinde daha, büyük olasılıkla John Fletcher ile iş birliği yapmıştır: VIII. Henry ve İki Soylu Akraba.

 Gösteriler

Shakespeare'in ilk oyunlarını hangi kurumlar için yazdığı belli değildir. Titus Andronicusun 1594 baskısının baş sayfası, oyunun üç farklı tiyatro topluluğu tarafından oynandığını açığa çıkarır. 1592–3'teki vebadan sonra, Shakespeare'in oyunları kendi şirketi tarafından Thames'in kuzeyinde yer alan Shoreditch'teki The Theatre ve The Curtain'da sergilendi. Londralılar IV. Henry'''nin ilk parçasını görmek için oraya yığıldı. Şirket ev sahibiyle anlaşmazlığa düşünce The Theatre'ı kapadılar ve aktörler tarafından aktörler için kurulan ilk oyun evi Globe Tiyatrosu'nu inşa ettiler, bunun için ise keresteler kullandılar. Globe, 1599 sonbaharında, sergilenen ilk oyunlardan biri olan Julius Caesar ile açıldı. Shakespeare'in Hamlet, Othello ve Kral Lear dâhil çoğu büyük 1599 sonrası oyunları Globe için yazıldı.

Lord Chamberlain's Men'in ismi 1603'te King's Men (İngilizce: Kralın Adamı) olarak değiştikten sonra, yeni Kral James ile ayrıcalıklı bir ilişkiye girdiler. Performans kayıtları derme çatma olsa da; King's Men, 1 Kasım 1604 ve 31 Ekim 1605 tarihleri arasında Shakespeare'in oyunlarından yedisini sahnede sergiledi, bunlara Venedik Tacirinin iki performansı da dâhildir. 1608'den sonra, kışları Blackfriars Tiyatrosu'nun iç kısmında, yazları Globe'da oynadılar. Bolca sahnelenen maskeli piyesler için Jacobean modasıyla kombine edilen iç mekan tasarımı, Shakespeare'in daha detaylı sahne oyunlarını takdim etmesine olanak sağladı. Örneğin, Cymbeline'de Jüpiter "bir kartalın üzerinde oturarak şimşek ve gök gürültüleri arasında yeryüzüne iner: bir yıldırım fırlatır. Hayaletler dizlerinin üstüne düşer."

Shakespeare'in şirketindeki aktörler arasında ünlü Richard Burbage, William Kempe, Henry Condell ve John Heminges vardı. Burbage Shakespeare'in oyunlarının ilk performanslarında, III. Richard, Hamlet, Othello ve Kral Lear dâhil birçok başrolü canlandırdı. Popüler komedyen Will Kempe, birçok karakterin yanında Romeo ve Juliette hizmetçi Peter'ı ve Kuru Gürültü'de Dogberry'yi oynadı. 1600 gibi yerini Size Nasıl Geliyorsa'da Touchstone ve Kral Lear'da Soytarı gibi rolleri canlandıran Robert Armin aldı. 1613'te, Sir Henry Wotton VIII. Henry'nin "debdebedeki ve törendeki birçok olağanüstü koşullarla benzerlerinden sıyrıldığını" kayıt etti. Yine de, 29 Haziran'da, tam da Shakespeare'in nadir görülen hassas bir oyununu hedef alan bir günde, bir savaş topu Globe'un damını ateşe verdi ve tiyatroyu baştan aşağı yaktı.

 Metinsel kaynaklar

1623'te, Shakespeare'in King's Men'den iki arkadaşı John Heminges ve Henry Condell, Shakespeare'in oyunlarının toplu bir baskısı olan Birinci Folyo'yu yayımladı. 8'i ilk defa basılmak üzere toplam 36 metin içeriyordu. Oyunlarının birçoğu çoktan çeyrek boy kitap versiyonlarında görülmeye başlamıştı, bunlar dört sayfa oluşturmak için ikiye katlanmış kâğıt yaprakları ile yapılan dayanıksız kitaplardı. Birinci Folyo'nun "çalıntı ve kaçamak kopyalar" olarak tanımladığı bu baskıları Shakespeare'in onayladığını destekleyen herhangi bir delil yoktur. Alfred Pollard bunların bazılarını uyarlanmış, yorumlanmış ve üzerinde oynanmış metinlerinden ötürü "kötü çeyrek boy kitaplar" olarak tanımlamıştır. Oyunlarının çeşitli versiyonları günümüze ulaştıkları için, her biri diğerinden farklılık göstermektedir. Bu farklılıklar kopyalama ya da baskılama hatalarından, aktör ve izleyici notlarından ya da Shakespeare'in kendi eskizlerinden kaynaklanıyor olabilir. Bazı vakalarda, örneğin Hamlet, Troilus ve Cressida ve Othello, Shakespeare 'in çeyrek boy ve folyo baskılar arasında metinlerde düzeltmeler yapmış olabileceği düşünülmektedir. Öte yandan, Kral Lear vakasında, 1623 folyo versiyonu ve 1608 çeyrek boy versiyonu birbirinden oldukça farklıdır ve çoğu modern baskı bunları birleştirirken, Oxford Shakespeare bunların bozmadan birleştirilemeyeceğini savunarak ikisini de ayrı ayrı basmaktadır.

 Şiirleri
1593 ve 1594'te, tiyatrolar veba yüzünden kapatılmışken, Shakespeare Venüs ile Adonis ve Lucretia'nın Kaçırılması adında iki erotik temalı anlatımcı şiir yayımladı ve bu şiirleri Southampton Kontu Henry Wriothesley'ye adadı. Venüs ile Adonis'te Venüs'ün cinsel ilgisine karşılık vermeyen masum bir Adonis anlatılırken, Lucretia'nın Kaçırılması şehvetli Tarquinius'un erdemli karısı Lucretia'ya tecavüzünü konu alır. Ovidius'un Dönüşümler eserinden esinlenen bu şiirler, kontrolsüz şehvet sonucu ortaya çıkan suç ve ahlaki karmaşayı yansıtır. İki şiir de oldukça beğenildi ve Shakespeare'in yaşamı boyunca çok sayıda basıldı. İkna edici bir talip tarafından ayartılan genç bir kadının ağıtı Bir Âşıkın Yakınması, üçüncü bir anlatımcı şiir olarak 1609 yılında Soneler'in birinci baskısında yerini aldı. Bir Âşıkın Yakınması'nı kimin yazdığı tartışmalı olsa da günümüzde birçok bilgin Shakespeare'in yazdığını kabul etmektedir. Efsanevi anka kuşunun ve sadık sevgilisi üveyiğin ölümlerinin yasını tutan Anka Kuşu ve Kaplumbağa, 1601'de Robert Chester'ın Love's Martryr kitabında yayımlandı. 1599'da, Sone 138 ve 144'ün erken taslakları, Shakespeare'in izni olmadan onun adına basılan The Passionate Pilgrim isimli kitapta yer aldı.

Soneleri

1609'da yayımlanan Soneler'', Shakespeare'in dramatik nitelik taşımayan son basılmış yapıtıdır. Bilginler, 154 sonenin her birinin ne zaman yazıldığından emin olmasa da kanıtlar Shakespeare'in kariyeri boyunca soneler yazdığını göstermektedir.

Ayrıca bakınız
 Shakespeare eserleri çevirileri listesi

Notlar

Dipnotlar

Alıntılar

Dış bağlantılar

 İnternet Shakespeare Yayınları (İngilizce)
 Folger Dijital Texts  (İngilizce)
 Open Source Shakespeare  bütün eserleri, arama motorlu ve dizinli (İngilizce)
 İlk Dört Folyo Miami Üniversitesi Kütüphanesinde, dijital koleksiyon (İngilizce)
 Shakespeare Quartos Arşivi (İngilizce)
 Shakespeare's Words çok satan sözlük ve el kitabının çevrimiçi versiyonu (İngilizce)
 Shakespeare's Will  Ulusal Arşivler'den (İngilizce)
 Kütüphanelerde William Shakespeare tarafından veya hakkında çalışmalar  (İngilizce)
  (İngilizce)

 Gutenberg Projesi'nde William Shakespeare  (İngilizce)

1564 doğumlular
Warwickshire doğumlular
1616 yılında ölenler
16. yüzyılda İngilizler
17. yüzyılda İngilizler
16. yüzyıl şairleri
17. yüzyıl şairleri
16. yüzyıl oyun yazarları
17. yüzyıl oyun yazarları
16. yüzyıl oyuncuları
17. yüzyıl oyuncuları
İngiliz oyun yazarları
İngiliz şairler
Başka dilden çevrilmekte olan maddeler
16. yüzyıl İngiliz şairleri
17. yüzyıl İngiliz oyun yazarları
17. yüzyıl İngiliz erkek yazarları
17. yüzyıl İngiliz şairleri
İngiliz erkek oyun yazarları
İngiliz erkek şairler
İngiliz erkek tiyatro oyuncuları
Sone yazarları

William Shakespeare


Peel Slowly and See is a five-disc box set of material by the Velvet Underground. It was released in September 1995 by Polydor.

Compilation
The name of this box set comes from the instruction presented on vinyl copies of the band's debut album to peel back the banana sticker featured on the cover. The set includes all four studio albums by the Lou Reed-era line-ups of the Velvet Underground, alongside demo recordings and live performances, some of which had been previously bootlegged, and some of which had never before been released. Squeeze, recorded after Reed's departure from the band, is not included. The Velvet Underground, the band's self-titled third album, uses the "closet mix", Lou Reed's mix of the album that gives more emphasis to the vocals, and was the mix used on the original release. The band's fourth album, Loaded, is presented with "full-length versions" of three of its tracks, "Sweet Jane", "Rock & Roll" and "New Age".

Rolling Stone journalist David Fricke wrote extensive liner notes in an accompanying booklet, which also pictured many items of Velvet Underground memorabilia from the collection of guitarist Sterling Morrison.

Track listing
All tracks written by Lou Reed except as noted.

All tracks performed by the Velvet Underground except † by the Velvet Underground & Nico; and ‡ by Nico.

With the exception of "Prominent Men", the tracks on Disc One feature multiple takes of each song.

Personnel
The Velvet Underground
John Cale – bass guitar, viola, keyboards (discs 1–3); lead vocal on "The Gift" and "Lady Godiva's Operation"; organ and viola on disc 5, track 15
Sterling Morrison – guitar, bass guitar, backing vocals, co-vocal on "The Murder Mystery"
Lou Reed – vocals, guitar, piano, harmonica
Maureen Tucker – percussion (discs 2–5), lead vocal on "After Hours" and "I'm Sticking with You", co-vocal on "The Murder Mystery".
Doug Yule – bass guitar, keyboards, guitars, drums (disc 4–5); lead vocal on "Candy Says", "Who Loves the Sun", "New Age", "Lonesome Cowboy Bill", "Oh! Sweet Nuthin'", "Ride into the Sun" and "I'll Be Your Mirror" (live).

Additional musicians
Nico – lead vocal on "All Tomorrow's Parties" (both single and LP versions), "Femme Fatale", "I'll Be Your Mirror", "Melody Laughter", "It Was a Pleasure Then" and "Chelsea Girls"; backing vocals on "Sunday Morning"
Adrian Barber – drums on "Who Loves the Sun" and "I Found a Reason"
Tommy Castanaro – drums on "Cool It Down" and "Head Held High"
Billy Yule – drums on "Lonesome Cowboy Bill", "Oh! Sweet Nuthin'", "Ocean", "Some Kinda Love" (live) and "I'll Be Your Mirror" (live).

Boxset Design-Spencer Drate, Judith Salavetz, Sylvia Reed, Smayvision

Technical staff
The Velvet Underground – producers (disc 1; disc 3: 1–7, 14–16, disc 4, disc 5: 17–18)
Andy Warhol – producer (disc 2: 1–12)
The Velvet Underground & Nico – producers (disc 2: 13)
Tom Wilson – producer (disc 2: 14–15, disc 3: 8–13)
Geoff Haslam, Shel Kagan and The Velvet Underground – producers (disc 5: 1–10, 15–16)
Adrian Barber – producer (disc 5: 11–14, 19)
Brigid Polk – engineer (disc 5: 17–18)

References

Albums produced by John Cale
Albums produced by Lou Reed
Albums produced by Andy Warhol
Albums produced by Tom Wilson (record producer)
1995 live albums
1995 compilation albums
The Velvet Underground compilation albums
Polydor Records compilation albums
Polydor Records live albums

Peel Slowly and See


Lundvall ist der Familienname folgender Personen:

 Bruce Lundvall (1935–2015), US-amerikanischer Plattenproduzent, Präsident von Blue Note Records
 Carl Johan Lundvall (1775–1858), schwedischer Philologe
 Lars-Eric Lundvall (1934–2020), schwedischer Eishockeyspieler

Lundvall


Kelly Jayne Smith, MBE (født 29. oktober 1978, i Watford) er en engelsk forhenværende forboldspiller, angriber, som senest spillede for FA WSL klubben Arsenal Ladies fra 2012 til 2017 og havde desuden to gange tidligere spillet for Arsenal. Hun har spillet for en række amerikanske fodboldklubber og har rekorden som den mest scorende spillere på Englands kvindefodboldlandshold. Før hun fyldte syv år spillede hun fodbold på et drengehold, men blev smidt af holdet, efter at hun blev topscorer og forældre til modstanderernes hold klagede over at hun som pige spillede på et drengehold.

Smith kom på college i USA, hvor hun satte flere rekorder for Seton Hall University, og derefter spillede hun som professionel med Women's United Soccer Association (WUSA) holdet Philadelphia Charge. Efter det var hun tilbage hos Arsenal, hvor hun var med til at vinde UEFA Women's Cup 2006–07. Smith rejste tilbage til USA, hvor hun fik endnu en professional kontrakt, denne gang med Boston Breakers i Women's Professional Soccer (WPS). Hun har spillet over 100 landskampe for England siden hun fik sin debut i 1995. Selv om hun blev ramt at alvorlig skade i løbet af sin karriere, så er Smith Englands rekordscorer med 46 mål. Hun spillede for Storbritannien ved OL i London 2012.

Hun vandt FA Women's Players' Årets spiller i 2006 og 2007.

Hæder
Smith blev udnævnt Member of the Order of the British Empire (MBE) i 2008 (Birthday Honours).

Hæder med Arsenal
 Women's Premier League - 1996/97, 2005/06, 2005/06, 2007/08
 UEFA Women's Cup - 2006/07
 FA Cup - 2005/06, 2006/07, 2007/08<
 Premier League Cup - 2006/07
 Community Shield - 2005/06, 2006/07

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Personer tildelt Member of the Order of the British Empire
Fodboldspillere fra Arsenal F.C.

Kelly Smith


İstiare, Türk Edebiyatında, bir sözcüğü kendi anlamı dışında kullanarak, bir şeyi benzediği başka varlığının adıyla anma sanatı. Diğer adı eğretilemedir.

Benzetmenin iki temel öğesi vardır, benzeyen ve benzetilen. İstiare bunlardan birinin söylenmemesiyle yapılır.

Çeşitleri

Açık İstiare (İstiareyi Musarraha)
Sadece kendisine benzetilenle (müşebbehu bih-müstearı minh) yapılan istiaredir. Bir sözcüğün yerine benzetme amacı güderek başka bir sözcük kullanmaya denir.

Kapalı İstiare (İstiareyi Mekniyye)
Benzetme öğelerinden yalnız benzeyenle (müşebbeh-müstearı leh) ve benzeme yönü (karine) ile yapılan istiaredir. Kapalı istiarede benzetilen söylenmeyerek gizili tutulur. Mitoloji, bilim ve metafizik gibi pek çok disiplin, kapalı istiareler yoluyla dünya edebiyatının epistemolojik altyapısını oluşturmuştur.

Genel
Benzetmenin temel öğelerinden yalnızca birisiyle (müşabehet ögesi) çok sayıda benzerliği sıralayarak yapılan istiareye ise "yaygın istiare" (istiare-i temsiliyye) adı verilir. Bu tür istiarelerde kelimeler hakiki manalarında kullanılsalarda bir araya gelmeleriyle ortaya çıkan mana heyetine benzetilmek istenen başka bir mana heyeti istiare edilir. Bu yüzden bu tür istiarelere heyetlerin birbirlerine istiaresi diyebiliriz.  Bu tür istiareler halk arasında yayılırsa darbı mesel olarak isimlendirilir. Türkçemizdeki birçok atasözü bu kısımda değerlendirilir. Misal: Üzüm üzüme bakarak kararır. Bu misalde bir kişinin bir başkasından etkilenmesi üzümlerin birbirlerini kararma yönünden etkilemelerine benzetilmiştir. Dikkat edilecek olursa benzetilende ve kendine benzetilende kelimeler istiare edilmemiş, belki kelimelerden oluşan kelamın ifade ettiği heyet olan manalar benzetilmiştir.

Örnekler

Açık İstiare

Cümlesindeki "aslan" bu istiare çeşidine bir örnektir

Cümlesinde "dost eli" rüzgâr yerine kullanılmıştır

Dünya iki kapılı bir hana benzetilmiş ama dünya söylenmemiş yani benzeyen yok sadece benzetilen var.

Fuzulî

Pertev Paşa

Fuzulî

Nâilî

Nedîm

Nâbî

Kapalı İstiare

Orhan Seyfi Orhon
Dallar boynu bükük insana benzetiliyor ama kendisine benzetilen insandan söz edilmiyor. Boynu bükük sözcüğü ile insanın bir özelliği vurgulanıyor.

Nâbî

Fâzıl

Fuzulî

Bâkî

Yaygın İstiare

Faruk Nafız Çamlıbel
Çamlıbel, milleti mağrur bir ata benzeterek çok sayıda benzerliği sıralıyor.

Bayağı İstiareler

İrfan Paşa

Ziya Paşa

Nedîm

Kaynakça

Söz sanatları

İstiare


Longines (fransk, udtales "lɔ̃ʒin") er en virksomhed beliggende i Saint-Imier, Schweiz, der designer og producerer sofistikerede ure, der er positionerede til toppen af markedet. Longines blev grundlagt af Auguste Agassiz i 1832 og er i dag ejet af Swatch Group. Logoet for Longines er det vingede timeglas.

Historie

Longines blev grundlagt af Auguste Agassiz (1809-1877) i 1832 ved Saint-Imier i Schweiz. Compagnie des Montres Longines Francillon SA, mere almindeligt kendt som Longines, er det ældste registrerede varemærke i verden. I årenes løb har Longines haft en tilstedeværelse i luftfartsindustrien og i timingen af sportsbegivenheder.

Eksempelvis har Longines inden for sportsverdenen indført den første timing-mekanisme automatisk udløst af en elektrisk ledning. Siden da er brandet blevet udpeget som officiel partner og tidtager af internationale forbund og prestigefyldte sportsbegivenheder over hele verden. Desuden har Longines historisk markeret sig inden for luftfart og navigation ved timing, fx gennem den første non-stop soloflyvning over Atlanten af Charles Lindbergh. Øvrige kendte personer som har båret armbåndsuret Longines er Albert Einstein, Humphrey Bogart, Billy Zane, etc.

I dag er Longines med det bevingede timeglas-logo repræsenteret i mere end 140 forskellige lande.

Urværk
Longines designer schweizisk mekaniske urværker og quartz-urværker (batteridrevet). Disse urværker bliver teknologisk fremstillet af ETA.

Produkter

Armbåndsure
Longines har designet følgende armbåndsure.

ELEGANCE
 Longines DolceVita
 Longines Primaluna
 La Grande Classique de Longines
 Longines Symphonette

Watchmaking tradition
 The Longines Master Collection
 Longines evidenza
 The Longines Saint-Imier Collection
 Conquest Classic
 The Longines Elegant Collection

Equestrian
 The Longines Equestrian Collection

SPORT
 HydroConquest
 Conquest

HERITAGE
 Heritage Collection

Referencer

Eksterne henvisninger
 Longines - Den officielle hjemmeside.

Armbåndsursproducenter fra Schweiz
Urmærker
Etableret i 1832

Longines


Mokșana (de asemenea, mokșo-mordvina; în mokșană: mokșen' kial') este o limbă fino-ugrică a grupului finic de pe Volga, aparține familiei limbilor uralice; limba erziană este cea mai apropiată de mokșană, însă există o diferență semnificativă în structura fonetică, în vocabular și gramatică, ceea ce nu le permite vorbitorilor să se înțeleagă reciproc. În Republica Mordovia, mokșana este o limbă oficială, împreună cu erziana și rusa.

Note

Limbi uralice
Limbi vorbite în Rusia
Limbi pe cale de dispariție

Limba mokșană


History of the moving picture er en dansk eksperimentalfilm fra 1990, der er instrueret af Rhea Leman.

Handling
Menneskene, byen og den kultur der har så meget, men føles så tom. Over en 3-dages periode oplever fire venner en serie af absurde hændelser, der forandrer deres liv. Med en blanding af dialog og dans, humor og alvor, fantasi og virkelighed, skaber filmen en atmosfære af forvirring, ensomhed og behov for noget at tro på.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Eksperimentalfilm fra Danmark

History of the moving picture


Gerald Duffy (13. april 1896 – 25. juni 1928) var en amerikansk manuskriptforfatter i stumfilmsæraen derudover arbejdede han som journalist og novelleforfatter.
Han var nomineret til en Oscar for bedste mellemtekst ved den første Oscaruddeling, for filmen Den skønne Helene - intime.

Duffy døde i 1928, 32 år gammel, mens han dikterede et manuskript i Los Angeles.

Eksterne henvisninger

Manuskriptforfattere fra USA

Gerald Duffy


An Themeda idjensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter Jansen. An Themeda idjensis in nahilalakip ha genus nga Themeda, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Themeda

Themeda idjensis


Capanema es un municipio brasileño del estado de Pará. Se localiza a una latitud 01º11'45" sur y a una longitud 47º10'51" oeste, estando a una altitud de 24 metros. Su población estimada en 2009 era de 64.429 habitantes. Es el municipio más desarrollado de la región bragantina en el nordeste paraense. Aquí es fabricado el cemento Nassau, la primera y mayor fábrica de cemento del estado.

Historia
El origen del nombre Capanema se dio debido a la construcción de la red telegráfica construida por el ingeniero Guilherme Schüch, el barón de Capanema, minero de la parroquia de Antônio Pereira, municipio de Ouro Negro, nacido el 17 de enero de 1824, hijo de austríacos. El nombre del río Capanema fue dado también en su homenaje, pues era en la orilla del río que Guilherme Schüch y su equipo paraban para descansar en los intervalos de trabajo.

Referencias

Enlaces externos

 Gobierno Municipal
 Gobierno del Pará

Localidades de Pará

Capanema (Pará)


වින්සන්ට් කුමරු යනු ඩෙන්මාර්කයේ ඔටුන්න හිමි ෆ්‍රෙඩ්රික් කුමරු ගේ සහ මේරි කුමරියගේ තෙවන දරුවා හා බාල පුත් කුමරු වේ.

ඩෙන්මාර්කයේ වින්සන්ට් කුමරු


Frank Joseph McNulty (* 10. August 1872 in Londonderry, Vereinigtes Königreich; † 26. Mai 1926 in Newark, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1923 und 1925 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
1876 kam Frank McNulty mit seinen Eltern aus ihrer nordirischen Heimat nach New York City, wo er die öffentlichen Schulen besuchte. Im Jahr 1901 wurde er Vizepräsident der Gewerkschaft der Beschäftigten in der Elektroindustrie (International Brotherhood of Electrical Workers); von 1903 bis 1918 war er deren Präsident. Auch in den folgenden Jahren war er noch auf diesem Gebiet tätig. Während des Ersten Weltkrieges fungierte McNulty als Vizepräsident eines Schlichtungsausschusses in der Eisenbahnindustrie. Zwischen 1917 und 1921 war er auch stellvertretender Leiter der für die öffentliche Sicherheit zuständigen Behörde in Newark.

Politisch war McNulty Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1922 wurde er im achten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1923 die Nachfolge von Herbert W. Taylor antrat. Da er im Jahr 1924 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. März 1925 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus nahm McNulty seine früheren Tätigkeiten wieder auf. Er starb am 26. Mai 1926 in Newark.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Gewerkschafter (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1872
Gestorben 1926
Mann

Frank Joseph McNulty


T-limfociti ili T-stanice su, uz B-limfocite, stanice stečene imunosti. Aktiviraju se pri kontaktu sa svojim antigenom te obavljaju širok spektar funkcija koji uključuje staničnu imunost i regulaciju imunološkog odgovora.

Uvod
T-limfociti su stanice imunološkog sustava odgovorne za staničnu imunost i pomoć ostalim leukocitima. Nastaju u koštanoj srži, a sazrijevaju u timusu, odakle odlaze u krv. Svaka T-stanica na staničnoj membrani izražava receptor (TCR, engl T-cell receptor) za određeni antigen koji je jedinstven, ne dijeli ga s nijednim drugim T-limfocitom. Ovakav se TCR dobiva somatskom rekombinacijom gena. Kada u organizam uđe strano tijelo (ili domaće oštećeno tkivo) koje sadrži antigen na kojeg reagira taj specifični TCR, T-stanica se aktivira. T-stanica, koja je do sada recirkulirala kroz limfne čvorove, proliferira i diferencira se u pomagački ili citotksični T-limfocit i odlazi u krv. Različite grane T-stanica imaju različite zadatke kao što su ubijanje zaraženih stanica i utjecanje na diferencijaciju i procese ostalih leukocita.

Razvoj
Progenitori T-stanica migriraju iz koštane srzi u timus u kojem prolaze proces sazrijevanja. U procesu sazrijevanja T-stanica razvija jedinstveni receptor za antigen prezentiran MHC molekulama te koreceptor odgovoran za prepoznavanje vrste MHC molekule. Stadiji sazrijevanja obuhvaćaju fazu pro-T-stanice, pre-T-stanice i nezrele (naivne) T-stanice. Zrela ili izvrsna T-stanica nastaje tek pri kontaktu sa svojim antigenom.

pro-T-stanica
Pro-T-stanica (ili dvostruko negativna T-stanica) prvi je oblik T-stanice koji migrira iz koštane srži u timus. Još nema izražen receptor T-stanice (TCR) ni CD4 ili CD8 koreceptor (zbog čega se zove dvostruko negativan, ili CD4-CD8- T-stanica). Pod utjecajem signala iz timusnih stanica, pro-T-stanica proizvodi RAG1 i RAG2 proteine koji zajedno tvore VDJ rekombinazu.

TCR, koji se sastoji od α i β lanca, kodiran je velikim brojem gena koji kodiraju varijabilni dio molekule (odgovoran za raznolikost prepoznavanja antigena) i nekoliko gena za konstantni dio lanca. U β lancu, varijabilni (V, engl. variable) geni su od konstantnih (C, engl. constant) gena odijeljeni veznim (J, engl. joining) genima i genima raznolikosti (D, engl. diversity). Geni za α lanac sadrže sve osim D gena.

Uz pomoć VDJ rekombinaze se po jedan od V, D i J segmenata poveže u novu, rekombiniranu DNA. Između segmenata se još i dodaju ili izrezuju nukleotide što doprinosi raznolikosti koja se može postići u TCR-u. Broj mogućih različitih TCR-a je 1016. Transkriptirana mRNA tog VDJ segmenta β lanca se spaja prekrajanjem s mRNA njegovog C segmenta. Takav se β lanac u kombinaciji s nepromjenjivim proteinom nazvanim pre-Tα (kompleks koji se naziva pre-TCR) izražava na staničnoj membrani čime pro-T-stanica postaje pre-T-stanica.

pre-T-stanica
Uspješni izražaj pre-TCR rezultira unutarstaničnim signalima koji potiču preživljavanje, proliferaciju i rekombinaciju gena za α lanac. Spajanjem α i β lanca nastaje TCR čime pre-T-stanica prelazi u dvostruko pozitivnu T-stanicu

Dvostruko pozitivna T-stanica
Uz TCR, dvostruko pozitivne T-stanice imaju izražene CD4 i CD8 koreceptore (od kud im i dolazi ime). T-stanice se preko TCR vežu za MHC molekule timusa. Ako ne dođe do spajanja, stanica apoptozom umire. Ako dođe do prejakog spajanja, dolazi do negativne selekcije kojom T-stanica podlježe apoptozi, anergiji (gubitak funkcije) ili diferencijaciji u regulacijski T-limfocit. Ovaj mehanizam je nužan za eliminaciju T-stanica koje reagiraju na antigene organizma i time sprječava pojavu autoimunih bolesti. U slučaju da TCR umjereno reagira na MHC, stanica biva očuvana - proces koji se naziva pozitivna selekcija. Ako je u pitajnu bila MHC-I molekula, stanica zadržava CD8 koreceptore, a gubi CD4. Alternativno, ako je u pitanju MHC-II molekula, stanica zadržava CD4, a gubi CD8. Vrsta izraženog koreceptora određuje hoće li stanica pri aktivaciji postati pomagački ili citotoksični limfocit.

Naivna T-stanica
Jednom kada stanica ima izražen TCR i jedan od koreceptora (CD4 ili CD8), ona postaje naivna T-stanica te izlazi u krvotok gdje recirkulira sekundarnim limfnim organima. Ovakav obrazac ponašanja stanica pokazuje sve dok ne susretne vlastiti antigen, na kojeg će tada odgovoriti proliferacijom i diferencijacijom u izvršnu T-stanicu.

Aktivacija
T-stanice se, kao i ostatak stečenog imunološkog sustava, aktiviraju kada tijelo dođe u kontakt s antigenom. Antigen stanice prirođenog imunološkog sustava (ponajviše dentritične stanice) fagocitiraju te prezentiraju na svojim MHC-II i (pomoću križnog predočavanja) MHC-I molekulama. Ove antigen prezentirajuće stanice (APC, engl. antigen presenting cell ) putuju krvlju do najbližeg limfnog čvora, gdje dolaze u kontakt s T-stanicama.

Reagira li TCR neke T-stanice na antigen kojeg prezentira APC, u T-stanici započinje proces aktivacije. Za aktivaciju (i osiguranje od autoimunih bolesti) T-stanice moraju interagirati i s proteinom B7, kostimulatorom koji je na APC izražen samo ako je ona došla u kontakt s patogenom ili tkivnim oštećenjem. Daljnja funkcija, izražaj proteina i mjesto djelovanja T-stanice ovise o njenoj vrsti.

Podjela

Pomagački T limfociti ili CD4+ T-stanice
T-stanice koje izražavaju CD4 koreceptor nazivaju se CD4+ T-stanice. Njihova je zadaća raznolika i ovisna o podvrsti, ali im je zajedničko da reguliraju ostale komponente imunološkog sustava te usmjeravaju imuni odgovor na reakciju specijaliziranu za tip patogena s kojim se sustav suočava. Glavne su podvrste Th1, Th2, Th17 pomagačke T-stanice, Tfh (folikularne pomagačke T-stanice), regulacijske T-stanice te memorijske CD4+ T-stanice. Smjer diferencijacije navine T-stanice određuju vanstanični signali kao što su interleukini.

Th1
Th1 T-stanice javljaju se kao odgovor na unutarstanične patogene kao što su virusi i unutarstanične bakterije. Nastaju pod utjecajem interferona-γ i interleukina-12 (IL-12). Glavna funkcionalna zadaća im je poticanje makrofaga na razgradnju tvari u endolizosomima. Ovaj učinak postižu lučenjem još većih količina interferona-γ (koji osim što potiče diferencijaciju pomagačkih T-stanica u smjeru Th1, aktivira makrofage i tako uzrokuje fagocitozu i upalu) te izražajem CD-40L na kojeg reagiraju makrofagni receptori CD-40.

Th2
Th2 T-stanice diferenciraju kao rezultat ulaska helminta (parazitnih crva) u sustav. Prilikom reakcije na helminte, stanice urođene imunosti otpuštaju IL-4 koji aktivira diferencijaciju Th2. Aktivne Th2 stanice otpuštaju IL-4 (koji osim što potiče diferencijaciju u Th2, također potiče prekapčanje imunoglobulina u IgE klasu), IL-5 (koji aktivira eozinofile) te IL-13 (koji potiče crijevnu peristaltiku i aktivnost sluznica). IL-4 i IL-13, uz već navedene funkcije, potiču makrofage na protuupalnu aktivaciju (takozvanu M2 aktivaciju).

Eozinofili pomoću IgE prepoznaju helminte te ih ubijaju otpuštanjem toksićnih granula. Ovakav postupak je nužan jer su helminti preveliki za fagocitiranje magrofagima. Dio ovakvog imunog odgovora su i mastociti koji imaju ključnu ulogu u alergijskim reakcijama.

Th17
Th-17 T-stanice javljaju se kao odgovor na vanstanične bakterije i gljivice. Njihovu diferencijaciju potiču IL-1, IL-6, IL-23 te TGF-β. Jednom kada se diferenciraju, Th17 izlučuju IL-17 (koji potiče sintezu upalnih kemokina) te IL-22 (koji potiče povećanje integriteta epitela). Također potiču endotelno stvaranje defenzina, mikrobiocidnih proteina.

Tfh
Folikularne pomagačke T-stanice pri aktivaciji migriraju u folikularni dio limfnog čvora gdje se nalaze B-stanice. Pomoću citokina i CD-40L liganda potiću proliferaciju, diferencijaciju i aktivnost aktiviranih B-stanica. Ključne su za afinitetno sazrijevanje i prekapčanje izotipa antitijela.

Regulacijski T limfociti
Stvaranje regulacijskih T-stanica je jedan od tri (uz anergiju i apoptozu) načina na koji organizam sprječava stvaranje autoimunih T-stanica u procesu centralne tolerancije. T-stanice koje prepoznaju vlastite antigene u procesu sazrijevanja mogu postati regulacijske T-stanice koje suprimiraju imunološki odgovor. Imunosupresiju vrše na više načina, uključujući skidanje B7 kostimulatora s APC (pomoću CTLA-4), otpuštanje protuupalnih citokina (kao IL-10) i "hvatanje" upalnih citokina (kao IL-2) pomoću velikog broja receptora. Manjak regulacijskih T-stanica povezan je s povećalom učestalošću autoimunih reakcija.

Citotoksični CD8+ T limfociti
CD8+ ili citotoksične T-stanice (CTL) posrednici su stanične imunosti u stečenom imunološkom odgovoru. Nakon aktivacije, glavni im je cilj uništenje stanica koje izražavaju prikladni antigen. Stanice u pitanju mogu biti zaražene virusom ili biti označene za apoptozu zbog raznih oštećenja. CTL prepoznaju MHC-I molekule izražene na svim stanicama, kao i peptid kojeg prezentiraju. Kada CTL dođe u kontakt sa stanicom koja prezentira njemu specifičan peptid na MHC-I, dolazi do otpuštanja citotoksičnih molekula iz CTL u ciljnu stanicu. Citotoksične molekule (granzim B i perforin) tada uzrokuju apoptozu stanice. CTL također mogu postići svoje efekte izražavajući FasL (Fas ligand) koji aktivira Fas receptor na ciljnoj stanici te tako aktivira kaskadu koja na kraju dovede do apoptoze.

Memorijski T limfociti
Nakon svake infekcije, većina T-stanica odumire apoptozom. Određen broj ipak ostaje živ kako bi omogućio bržu i bolju obranu susretne li se organizam ponovo s tim antigenom u budućnosti. Obje vrste (CD4+ i CD8+) T-limfocita stvaraju memorijske verzije kako bi se omogućilo imunološko pamćenje preko šireg spektra funkcija.

Izvori

Sastav krvi
Imunosni sustav

T-limfocit


Capileira, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs özerk  bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Capileira belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 578 kişidir.

Dílar, Güéjar Sierra, Trevélez, Pórtugos, La Tahá, Bubión, Pampaneira ve Lanjarón ile komşudur.

Dış bağlantılar

 Capileira Belediyesi
 Konumu

Granada'nın belediyeleri

Capileira


Hittorfov prijenosni broj (oznake t– i t+) relativna je mjera brzine kojom se ion nekog elektrolita pri elektrolizi giba prema anodi, odnosno katodi. Hittorfov prijenosni broj dan je omjerom brzine aniona v (ili kationa u) i zbroja brzina aniona i kationa, to jest Hittorfov prijenosni broj aniona:

i Hittorfov prijenosni broj kationa:

gdje je:

Primjerice, u otopini natrijeva klorida ili kuhinjske soli (NaCl) u vodi jednak je broj pozitivnih iona natrija i negativnih iona klora. Ioni klora imaju veću električnu pokretljivost te stoga prenose više od polovice električne struje.

Elektronska teorija
Poznato je da su najmanje čestice materije molekule i atomi. Međutim, atom nije nedjeljiv, kako se prije to mislilo, već se sastoji od atomske jezgre oko koje kruže velikim brzinama još manje čestice koje se zovu elektroni. Atom možemo usporediti sa Sunčevim sustavom u kojem planeti kruže oko Sunca. Atomi su sastavljeni od atomske jezgre i elektrona koji kruže oko te jezgre, samo se međusobno razlikuju po veličini jezgre i po broju elektrona. Najjednostavniji atom je atom kemijskog elementa vodika kod kojeg oko jezgre kruži samo jedan elektron. Najveći je atom koji se nalazi u prirodi atom elementa uranija kod kojeg oko jezgre kruže 92 elektrona.

Elektron je najsitnija negativna čestica u atomu, to jest on je negativno električan, dok je atomska jezgra pozitivno električna.

Ima tvari kod kojih su elektroni u atomu čvrsto vezani uz atomsku jezgru tako da se ne mogu od nje odijeliti na jednostavan način. Te tvari nisu sposobne za vođenje elektriciteta (električni izolatori). Kovine imaju takav sastav da kod njih nisu svi elektroni vezani uz atomsku jezgru, već ima i slobodnih elektrona koji se lako gibaju između molekula kovine. Električna struja je usmjereno gibanje slobodnih elektrona.

Ako neko fizikalno tijelo ima potpun broj svojih elektrona, kaže se da je to tijelo električni neutralno. Zbog različitih okolnosti atom nekog tijela može izgubiti nešto od svojih slobodnih elektrona, pa će ostatak atoma biti pozitivno električan. U protivnom slučaju, ako atom primi nešto suvišnih elektrona, on će biti negativno električan. Ovakvi, električki nabijeni atomi, bilo pozitivno ili negativno, zovu se ioni. Ima, dakle, pozitivnih i negativnih iona. Pozitivni ioni zovu se kationi jer se gibaju prema negativnoj elektrodi ili katodi, a negativni ioni zovu se anioni jer se gibaju prema pozitivnoj elektrodi ili anodi. Ionizirani mogu biti ne samo pojedini atomi nego i međusobno povezane grupe od dva ili više atoma. To su složeni ili kompleksni ioni.

Izvori

Fizikalna kemija
Elektromagnetizam

Hittorfov prijenosni broj


ثروت باسيلي (14 سبتمبر 1940 - 5 ديسمبر 2017) ملياردير قبطي مصري صاحب عدة شركات للأدوية، ورئيس شركة أمون للأدوية، وعضو مجلس الشورى بالتعيين، ووكيل المجلس الملي للأقباط الأرثوذكس، ورئيس شعبة الأدوية باتحاد الصناعات المصرية، وكيل لجنة الصحة بمجلس الشوري بالتعين، وعضو بمجلس النواب المصري.

الأنشطة الرئيسية
بدأ حياته من الصفر ثم أنشأ صيدلية في مدينة أسوان سماها صيدلية آمون واستمر يدير هذه الصيدلية حتى وفاته. خلال فترة لاحقة افتتح مكتب علمي بسيط لتوزيع بعض الأدوية لبعض الشركات الأجنبية ثم كبر المكتب إلى أن وصل لشركة آمون. كذلك امتلك محطة تلفزيونية فضائية قبطية هي قناة سي تي في.

المصادر

روابط خارجية
 شركة امون للادوية

 حوار مع الدكتور ثروت
 موقع مصر

أصحاب أعمال أقباط
أصحاب أعمال مصريون
أعلام مصريون من أصل قبطي
أقباط
خريجو جامعة القاهرة
شخصيات أعمال مصرية في القرن 20
مليارديرات مصريون
مواليد 1359 هـ
مواليد 1940
مؤسسو شركات مصريون
وفيات 1439 هـ
وفيات 2017
وفيات في شيكاغو

ثروت باسيلي


O Departamento de Patrimônio Histórico Artístico e Cultural (DPHAC) é o órgão do Estado do Pará responsável pelas ações relacionadas ao patrimônio histórico, artístico e cultural em nível estadual. É um setor da Secretaria de Cultura (SeCult).

História
A preservação em nível estadual do patrimônio cultural paraense se iniciou nos anos 1970, com a criação da então Secretaria de Estado de Cultura, Desporto e Turismo (SECDET), pela Lei n° 4589, de 18 de novembro de 1975. A oficialização de um órgão específico para o patrimônio cultural aconteceu nos anos em 20 de dezembro de 1990, com a Lei n° 5.629, que criou o DPHAC e também descreveu os procedimentos legais para a preservação do patrimônio no Pará, "incluindo os procedimentos para o tombamento, análise de procedimentos, penalidades em caso de danos ao patrimônio, dentre outras medidas protecionistas". Apesar da dedicação de seu corpo técnico efetivo, após seu reconhecimento legal, o DPHAC passou por um período de "limbo administrativo": sem apoio e com parcos recursos.

Entre suas atribuições estão "ações educativas, visando sensibilizar e despertar o sentimento de pertença na comunidade sobre a preservação; [...] pesquisa, em processos de tombamento de bem material e de registro de bem imaterial, além de inventários; e [...] análise de projetos, orientação de serviços arquitetônicos e fiscalização".

Dentre as ações realizadas no primeiro semestre de 2019, estão:

 Vistoria de 39 dos 47 prédios históricos tombados pelo estado no município de Belém,
 Análises nos municípios de Vigia, São Miguel do Guamá e Bragança, e
 Programa de educação patrimonioal "Diálogos com o Patrimônio".

Também havia planos de:

 Compor um relatório com avaliações e recomendações de preservação dos prédios históricos tombados pelo estado no município de Belém,
 Iniciar o Censo Cultural do estado do Pará para levantar o patrimônio material e imaterial, com cadastro em meio virtual, e
 Análises nos municípios de Baião, Santarém, Monte Alegre, Alenquer, Óbidos e Oriximiná.

O acervo do DPHAC fica aberto para consulta do público e guarda 4 mil obras, incluindo: livros, folhetos, periódicos, plantas, mapas, artigos de jornais, teses, monografias, fotografias de bens históricos, CDs, DVDs, folderes, informativos e cartazes.

Departamento de Patrimônio Histórico Artístico e Cultural do Estado do Pará


Erin Entrada Kelly est une écrivaine philippino-américaine spécialisée dans la littérature pour enfants. Elle reçoit la médaille Newbery en 2018 pour son troisième roman : C'est l'Univers qui l'a voulu (). Ses livres sont des best-sellers et ont été traduits dans de nombreuses langues.

Biographie
Erin Entrada Kelly est née aux États-Unis et a grandi à Lake Charles, en Louisiane, mais vit maintenant dans le comté de New Castle, dans le Delaware, près de Philadelphie. Sa mère a immigré aux États-Unis après avoir quitté les Philippines.

Kelly est titulaire d'un baccalauréat universitaire de l'Université d'État McNeese et d'un Master des Beaux-Arts () du , où elle enseigne des cours de deuxième cycle en littérature pour enfants. Elle fait également partie de la faculté de l'Université Hamline, où elle enseigne l'écriture pour la littérature d'enfance et de jeunesse.

Carrière
Elle commence sa carrière en tant que journaliste pour l'American Press et travaille comme rédactrice pour Thrive Magazine pendant plusieurs années avant de déménager dans le Nord-Est. Son premier roman, , est publié par HarperCollins Greenwillow Books en 2015 et remporte le  de la  et un prix d'honneur de l'APALA. Elle remporte les Children's Asian/Pacific American Awards for Literature de 2016 pour son deuxième roman, . Elle publie également de nombreuses nouvelles pour adultes et travaille comme publiciste pour Smith Publicity à Cherry Hill, dans le New Jersey.

Son troisième roman, C'est l'Univers qui l'a voulu () qui raconte l'histoire d'un collégien disparu et du groupe d'amis qui a entrepris de le sauver, reçoit la médaille Newbery de 2018, parmi d'autres distinctions.

Kelly est également l'auteure de la série  dont elle réalise les illustrations.

Elle cite Judy Blume comme sa plus grande influence.

Récompenses

Prix

 2018 : Médaille Newbery, C'est l'Univers qui l'a voulu
 2019 : Deutscher Jugendliteratur Preis, Catégorie « Prix du livre pour enfants » : C'est l'Univers qui l'a voulu
 New York Public Library Meilleurs livres de l'année, C'est l'Univers qui l'a voulu (2017), Lalani des mers lointaines (2019),  (2020)
 Chicago Public Library, Meilleurs livres de l'année : C'est l'Univers qui l'a voulu (2017),  (2020)

Nominations

 2015-2016 : Prix d'honneur Asian/Pacific American Awards for Literature (APALA) :
 2016 : Prix d'honneur Golden Kite, Society of Children's Book Writers and Illustrators :
 2017-2018 : Finaliste du Dorothy Canfield Fisher Book Award :
 2020 : Finaliste au prix Mythopoeic du meilleur roman fantastique pour enfants : Lalani des mers lointaines
 2021 : Newbery Honor :

Œuvres

Références

Liens externes

Naissance en 1977
Lauréat de la médaille Newbery
Auteur américain de littérature d'enfance et de jeunesse
Naissance à Lake Charles

Erin Entrada Kelly


Philippe Antoine Houzé (Paris, ancien ,  - Paris , ) est un géographe français du . Il a également été un des pionniers de la toponymie française avec Jules Quicherat et Henri d'Arbois de Jubainville.

Biographie

Il a rejoint la Société de géographie en 1839 et y a publié des ouvrages de géographie agréés par l'Instruction publique comme :
 Nouveaux élémens de géographie à l'usage des écoles primaires, 1839 ;
 Atlas universel historique et géographique ("adopté par le Conseil de l'Université pour être placé dans les bibliothèques des lycées et des collèges"), 1850 ;
 Atlas historique et geographique de la Russie, la Suede, la Norwege et le Danemarck a la fin du .

On peut y ajouter trois atlas en langue espagnole : Atlas historico de Francia (1840), Atlas histórico de España (1841) et Atlas histórico de Inglaterra (1842).

Son ouvrage Étude sur la signification des noms de lieux en France, publié en 1864, regroupe ses principaux articles de toponymie initialement publiés depuis 1861 dans la Revue archéologique et titrés en « Recherches sur l'étymologie de quelques noms de lieux ».

Quatre autres articles seront publiés dans la même revue en 1866, 1867 et 1869, et titrés « Études sur quelques noms de lieux ».

Sylvain Venayre, spécialiste du  et de l'histoire des représentations, a dit de ses travaux, dans Les Origines de la France. Quand les historiens racontaient la nation :Sous le Second Empire, l'avènement de la notion de frontière linguistique sanctionna cette évolution qui faisait coïncider, de plus en plus étroitement, l'ordre de la langue et celui de la géographie. Les recherches sur l'histoire des toponymes en témoignent.

Favorisées par l'intérêt de Napoléon III pour la Gaule romaine, elles contribuèrent à penser les liens du territoire et de la langue. Publiée en 1864, l'Étude sur la signification des noms de lieux en France, d'Antoine Houzé, fut ainsi suivie, quatre ans plus tard, du grand livre de Jules Quicherat.

Notes et références

Liens externes

 Étude sur la signification des noms de lieux en France
 Les origines de la France - Quand les historiens racontaient la nation, de Sylvain Venayre
 Ouvrages sur Google-Books

Toponymiste
Géographe français
Naissance en mai 1802
Naissance dans l'ancien 11e arrondissement de Paris
Décès en octobre 1879
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès à 77 ans

Antoine Houzé


El término Karla Marksa (en ucraniano y , genitivo de Karl Marx) puede referirse a:

Karla Marksa (Dinskaya, Krasnodar), localidad del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar, en Rusia.
Karla Marksa (Krymsk, Krasnodar), localidad del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia.
Karla Marksa (Timashovsk, Krasnodar), localidad del raión de Timashovsk del krai de Krasnodar, en Rusia.
Karla Marksa (Rostov), localidad del óblast de Rostov, en Rusia.

Karla Marksa (Chernígov), localidad del óblast de Chernígov, en Ucrania.
Karla Marksa (Mahdalynivka, Dnipropetrovsk), localidad del raión de Mahdalynivka del óblast de Dnipropetrovsk, en Ucrania.
Karla Marksa (Verjnodniprovsk, Dnipropetrovsk), localidad del raión de Verjnodniprovsk del óblast de Dnipropetrovsk, en Ucrania.
Karla Marksa (Donetsk), localidad del óblast de Donetsk, en Ucrania.
Karla Marksa (Zaporizhia), localidad del óblast de Zaporizhia, en Ucrania.
Karla Marksa (Zhytomyr), localidad del óblast de Zhytomyr, en Ucrania.

Karla Marksa


Rokytovce este o comună slovacă, aflată în districtul Medzilaborce din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 180 de locuitori. Se învecinează cu , Roškovce, Krásny Brod, Medzilaborce și .

Istoric
Localitatea Rokytovce este atestată documentar din 1437.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rokytovce


Glenea sexpunctata é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Per Olof Christopher Aurivillius em 1926.

Referências

Borneo catalog 2005

sexpunctata
Coleópteros descritos em 1926

Glenea sexpunctata


2005 CONCACAF Altın Kupa sekizinci CONCACAF Altın Kupa'tır. Katılan ülkeler Kuzey Amerika, Orta Amerika ve Karayipler'de bulunan ülkelerdir. 6 Temmuz ve 24 Temmuz 2005 tarihi arası ABD'de gerçekleşmiş olan turnuva.

12 takım üç gruba bölündü. Her gruptan en iyi iki takım ve en iyi iki üçüncü takımlar çeyrek finale çıktı. CONCACAF üyesi olmayan Kolombiya ve Güney Afrika da turnuvaya davet edildi.

İlk Tur

A Grubu

Sonuçlar
6 Temmuz 2005, Miami

10 Temmuz 2005, Miami

12 Temmuz 2005, Miami

B Grubu

Sonuçlar
7 Temmuz 2005, Seattle

9 Temmuz 2005, Seattle

12 Temmuz 2005, Seattle

C Grubu

Sonuçlar
8 Temmuz 2005, Kaliforniya

10 Temmuz 2005, Los Angeles

13 Temmuz 2005, Houston

Çeyrek final
16 Temmuz 2005, Massachusetts

17 Temmuz 2005, Houston

Yarı final
21 Temmuz 2005, New Jersey

Final
24 Temmuz 2005, New Jersey

İstatistikler

Gol krallığı
3 gol

 DaMarcus Beasley (Altın Ayakkabı Kazananı)
 Landon Donovan
 Carlos Ruiz
 Wilmer Velásquez
 Luis Tejada

2 gol

 Abel Aguilar
 Jairo Patiño
 Randall Brenes
 Jafet Soto
 Ricardo Fuller
 Jermaine Hue
 Jared Borgetti
 Jorge Dely Valdés
 Ricardo Phillips
 Lungisani Ndlela

1 gol

 Ali Gerba
 Atiba Hutchinson
 Jaime Castrillon
 Héctor Hurtado
 Tressor Moreno
 Christian Bolaños
 Bryan Ruiz
 Alain Cervantes
 Maykel Galindo
 Lester More
 Gonzalo Romero
 Samuel Caballero
 Mario Ivan Guerrero
 Maynor Figueroa
 Milton Núñez
 Danilo Turcios
 Teafore Bennett
 Luton Shelton
 Damion Stewart
 Andy Williams
 Omar Bravo
 Gerardo Galindo
 Gonzalo Pineda
 Alberto Medina
 Francisco Rodríguez
 Philip Evans
 Elrio Van Heerden
 Solace Nkosi
 Siyabango Nomvete
 Abram Raselemane
 Marvin Andrews
 Chris Birchall
 Cornell Glen
 Clint Dempsey
 John O'Brien
 Oguchi Onyewu
 Josh Wolff

2005 CONCACAF Altın Kupa


The Gramercy Residences, también conocido como The Gramercy Residences at Century City, es un condominio residencial superalto construido en Makati, Filipinas. Es el primero de los varios proyectos de edificios propuestos en la nueva zona Century City a lo largo de la Avenida Kalayaan. Además es el primer rascacielos superalto de Filipinas, y también el tercer edificio más alto de Makati.

El edificio toma su nombre de Gramercy Park, un parque privado cercado ubicado en uno de los barrios más prestigiosos de Manhattan, Nueva York. Planeado originalmente como un edificio de 65 plantas, fue anunciado con 73 plantas y una altura total de 302 m (990.8 ft) hasta su tope arquitectónico. De acuerdo con el anuncio de su promotor, Century City Development Corporation. El 11 de enero de 2011, Gramercy Residences había llegado a su altura máxima alcanzando la planta 73.

Localización
Gramercy Residences está situada en la antigua localización de la Escuela Internacional de Manila, de 4,8 hectáreas de superficie, de las que 3,4 se vendieron a Century Properties Corporation (las restantes 1,4 hectáreas se vendieron a Picar Properties) en una subasta del Gobierno de Filipinas en 2007. Situado a lo largo de la Avenida Kalayaan, es solo un bloque lejos de la ajetreada área de entretenimiento situada a lo largo de la Avenida Makati. También está a unos cuantos bloques del Makati Central Business District, el centro financiero, cultural y de ocio de la capital, con centros comerciales de primera clase, y a unos 30 minutos en coche del Aeropuerto Internacional.

Equipo de diseño y construcción
El plan maestro de The Gramercy Residences fue diseñado por el grupo arquitectónico establecido en California Jerde Partnership International, en colaboración con la firma filipina Roger Villarosa Architects & Associates. El diseño estructural e ingeniería está provisto por la firma Ove Arup & Partners, establecida en Hong Kong. La dirección del proyecto y la construcción está siendo llevada por la firma local Nova Construction + Development.

Características
La principal atracción del edificio será su Skypark. Situado en la planta 36, cuenta con  cascadas de 3 plantas, piscinas laguna, un restaurante de diseño, gimnasio, café, spa, una isla jardín dentro de una piscina reflectante, y una pasarela en voladizo (un camino suspendido en el aire con piscinas a un lado y un pasamanos de cristal en el otro).

La parte superior de la torre está adornada con un faro de cristal que es visible desde todos los ángulos de la metrópolis.

Véase también

 Anexo:Rascacielos más altos
 Anexo:Edificios más altos de Filipinas

Referencias

Enlaces externos
Página web oficial
Página web oficial de Century City
The Gramercy Residences en los foros Skyscrapercity.com

Rascacielos de Filipinas
Arquitectura de 2012
Arquitectura de Filipinas del siglo XXI

The Gramercy Residences


An Pseuderia ledermannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Pseuderia ledermannii in nahilalakip ha genus nga Pseuderia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseuderia

Pseuderia ledermannii


Onthophagus simoni é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1902.

Referências

Ligações externas

simoni
Coleópteros descritos em 1902

Onthophagus simoni


مجلس الملكة الأعلى في الإمبراطورية الروسية تأسس في 8 فبراير 1726، باعتباره هيئة المستشارين لكاثرين الأولى.

في الأصل، شمل المجلس ستة أعضاء هم الكسندر مينشيكوف، فيودور ابراسكين وغافريلا غولوفكين وأندريه اوستيرمان وبيتر تولستوي ووديمتري غاليتزين. بعد عدة شهور، انضم نجل كاترين كارل فريدريش دوق هولشتاين غوتورب إلى المجلس. خلال عهد كاترين، كان يهيمن عشيقها السابق على المجلس الأمير مينشيكوف.

في شهادة لها، أذنت الامبراطورة أن يمارس المجلس سلطة مساوية لخليفتها بيتر الثاني، ما عدا مسائل الخلافة. بعدما صعد بيتر الثاني على العرش، أقنعه مينشيكوف أن يتزوج ابنته. بعد سقوط مينشيكوف في سبتمبر 1727 تغير المجلس الدستور جذريا : توفي ابراسكين وتولستوي كان في المنفى ودوق هولشتاين غادر روسيا. توسع المجلس إلى ثمانية أعضاء، ستة منهم ممثلو عائلات البويار المعارضين لإصلاحات التغريب التي قا بها بطرس الأكبر وهما الدولغوروكوف والغالتيزين. المقعدين الاخران تم الاحتفاظ بها لاوستيرمان وغولوفكين.

سادت تأثيرات المحافظين بين أعضائها، والمجلس على الرغم من أبعاده كهيئة استشارية احتكر السلطة العليا، وكانت عاصمة الإمبراطورية قد عادت إلى موسكو. الكوليجيا ومجلس الشيوخ، الذي انشأه بطرس الأكبر كهيئات إدارية عليا، لم تكن تحكم، وكانت تتعرص للمساءلة أمام المجلس، بدلا من الإمبراطور.

بعد وفاة بيتر الثاني في 1730، اختار المجلس خلفا له-- آنا إيفانوفنا إمبراطورة روسيا ودوقة كورلندا حيث اعتبروها قابلة للتلاعب ومتحفظة جدا لقلب إصلاحات بطرس الأول. لم يسمح لآنا باعتلاء العرش إلا بعد أن وقعت على الشروط الشهيرة، والتي تخول المجلس قرار الحرب والسلم والضرائب. وفقا للشروط، لا يمكن لآنا تعزيز صفوف ضباط برتبة عقيد والتدخل في الشئون العسكرية. وعدت بأن لا تتزوج وليس لها ان تختار خليفة لها. كانت الظروف على غرار شكل الحكومة التي وضعت مؤخرا في بريطانيا العظمى، وإذا نفذت أدى ذلك إلى تحول روسيا إلى ملكية دستورية. إذا انتهكت الشروط كان من المقرر خلعها.

وبعد شهر من توقيع الوثيقة في 25 فبراير، آنا، بناء على نصيحة مستشار قريب لها، إرنست يوهان فون بيرون، فاز بولاء الحرس الامبراطوري الروسي فمزقوا شروط اعتلائها العرش. في غضون أيام، تم إلغاء المجلس والعديد من أعضائه كانوا في المنفى في سيبيريا.

مراجع

انحلالات القرن 18 في الإمبراطورية الروسية
انحلالات سنة 1730 في روسيا
تأسيسات سنة 1726
تأسيسات سنة 1726 في روسيا
حكومة الإمبراطورية الروسية

مجلس الملكة الأعلى


Općinska nogometna liga Pakrac je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1976./77.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio klub "Slavonija" iz Prekopakre.
Ovo je bila prva sezone Općinske nogometne lige Pakrac, a pojedini klubovi sudionici su se prethodno natjecali u općinskim ligama Daruvara i Kutine.

Sustav natjecanja
10 klubova je igralo dvokružnu ligu (18 kola).

Ljestvica

 "Slavonija" Prekopakra prvak zbog bolje gol-razlike
 Poljana Pakračka, također i kao Pakračka Poljana – tadašnji naziv za naselje Poljana
 Donja Obrijež – također navedena kao Obrijež

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga Daruvar – Virovitica 1976./77.
 1. općinska liga Virovitica 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Pakrački vjesnik (petnaestodnevnik općine Pakrac)
 digi-pakrac.com, Pakrački  vjesnik
 library.foi.hr, Pakrački vjesnik - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 112, izdano 30. lipnja 1977., str. 8 (Iz sportskog života - ONL Pakrac - konačna ljestvica, preuzeto 4. prosinca 2022.
 library.foi.hr, Pakrački vjesnik - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 111, izdano 15. lipnja 1977., str. 8 (Iz sportskog života - ONL Pakrac - Prvi prvak SLAVONIJA, preuzeto 4. prosinca 2022.
 digi-pakrac.com, Pakrački vjesnik - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 112, izdano 30. lipnja 1977., str. 8 (Iz sportskog života - ONL Pakrac - konačna ljestvica, preuzeto 4. prosinca 2022.
 digi-pakrac.com, Pakrački vjesnik - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 111, izdano 15. lipnja 1977., str. 8 (Iz sportskog života - ONL Pakrac - Prvi prvak SLAVONIJA, preuzeto 4. prosinca 2022.
 Duško Kliček: Nogometni klub "Slavonija" Prekopakra 1975.-2015., Pakrac, 2015., str. 14-15

1976-77 Pakrac
Pakrac
1976-77 Pakrac

Općinska nogometna liga Pakrac 1976./77.


Mitsva (çoğulu Mitsvot), Tevrat'ta geçen ve Musevilerin uymakla yükümlü oldukları yap veya yapma şeklindeki emirler dizisi.

Tevrat'ta toplam 613 adet mistva bulunmaktadır. Cennete girmek için Musa'nın öğütlediği On Emir dışında bu mitsvalara da uyulması gerekmektedir.

Ayrıca bakınız
 613 Mitsvot

Dış bağlantılar
 613 Mitsva'nın listesi (ingilizce)

Yahudilik

Mitsvah


Doom, 1993 yılında id Software tarafından tasarlanmış FPS bilgisayar oyunu.

Piyasaya floppy disk formatında sürülmüş olsa da, İnternet erişiminin yaygınlaşması nedeni ile yaklaşık 50 milyon bilgisayara yüklendiği düşünülmektedir.

Kurgu

Oyunun konusu Mars gezegeninde, bir insan kolonisini tehdit eden varlıklara karşı girişilen mücadeledir.

Devam oyunları
İlk oyun tüm dünyada yankı uyandırmıştır. Hemen ertesi sene, Doom 2: Hell on Earth (1994) isimli 2. sürümü  ek paketleri ile birlikte piyasaya sürülmüştür. 1996'da Windows 95'in yaygın duruma gelmesi ile birlikte, yapımcılar Windows formatında ilk oyunları olan Final Doom'u piyasaya sürmüşlerdir. Bunun yanı sıra oyun birden çok platformu desteklediği için Doom fenomeninin uluslararası pazara girmesi daha da hızlanmış ve ucuzlamıştır.

Aksiyon oyunları
Birinci şahıs nişancı oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları

Microsoft Windows oyunları
Symbian oyunları
Ödüllü bilgisayar oyunları
PlayStation 4 oyunları
1993 video oyunları
Acorn Archimedes oyunları
Amiga 1200 oyunları
Amiga oyunları
Android oyunları
Atari Jaguar oyunları
Sansürlenmiş video oyunları
Kooperatif video oyunları
DOS oyunları
Game Boy Advance oyunları
İOS oyunları
Id Software oyunları
Linux oyunları
Cep telefonu oyunları
Tek oyunculu ve çok oyunculu video oyunları
Nintendo Switch oyunları
PlayStation oyunları
PlayStation 3 oyunları
Sega 32X oyunları
Sega Saturn oyunları
Super Nintendo Entertainment System oyunları
Demon video oyunları
2.5B grafikli video oyunları
Xbox 360 Live Arcade oyunları
Xbox 360 oyunları
Xbox Cloud Gaming oyunları
Xbox One oyunları

Doom (1993 video oyunu)


Bürüm, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 yılı kayıtlarında Çoru Divanı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 123 km, Boyabat ilçe merkezine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Bürüm, Boyabat


Anatolii Herei (; n. 31 martie 1989, Ujhorod) este un scrimer ucrainean, laureat cu aur pe echipe la Campionatul Mondial de Scrimă din 2015.

S-a născut într-o familie de scrimeri: tatăl său și unchiul său au fost maestri emeriti ai sportului pentru Uniunea Sovietică și au devenit antrenori de scrimă; verișoara sa Iulianna este o floretistă.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Referințe

Legături externe

  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri ucraineni
Spadasini
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Anatolii Herei


Sextus Quintilius Condianus peut désigner plusieurs personnalités de la Rome antique :

 Sextus Quintilius Condianus, consul en 151 ap. J.-C. ;
 Sextus Quintilius Condianus, consul en 180 ap. J.-C. ;

Sextus Quintilius Condianus


Anaksimenes (MÖ 585, Milet, Karya - MÖ 525), doğa filozofu ve geleneksel olarak Batı dünyasının ilk filozofları kabul edilen Miletos'lu üç düşünürün sonuncusudur. Helenistik döneme ulaşabilen yazılarından günümüze kalanlar, yalnızca sonraki yazarların kendi çalışmalarına aldıkları bazı bölümlerdir. Bu nedenle Anaksimenes'in düşüncelerine ilişkin yorumlar çoğunlukla birbirleriyle çelişir.

Düşünceleri İlkçağda çok etkili olmuştur. Onun düşüncelerinin izlerini, kendisinden sonraki pek çok düşünürde görüyoruz. Bu düşüncelerin geniş bir alana yayılmasında, Miletos'un İranlılarca alınması ve tahrip edilmesi sonucu öğrencilerinin her yöne dağılmaları etkili olmuştur. Anaksimenes, aynı Anaksimandros gibi bir fizikçi, bir doğa bilimcisidir. Onun da öncelikle doğa olaylarıyla ilgilendiğini görüyoruz. O da doğa olaylarını, bir doğa bilimcisi gibi açıklamak istemiştir. Bunun için, onun açıklamalarında da dini yorumlara rastlanmaz. Eserini, ölçülü ve yansız bir anlatımla yazmıştır.

Hayatı

Mevcut bilgilere göre MÖ 600. yüzyıl da yaşamış ve MÖ 525 yılında ölmüştür. Pratiğe yönelik işlek bir zekaya ve engin bir düşünceye sahip yetenekli bir gözlemcidir. Milesian okulunun en genç bireyidir ve Anaksimandros'un öğrencisi olmuştur. Ondan farklı olarak o da Thales gibi ilkeyi tekrar görünür bir tözde aramıştır.

Anaksimenes'in kendisinden sonrakilere ulaşan yapıtı, fizikçilerin geleneğine uygun olarak: 'Doğa Üzerine' adını taşır. Aristo'nun aktardığı bilgilere göre, Anaksimenes'in düşünceleri daha çok Thales'e yakındır. Bu durum, Anaksimandros'a göre bir gerileme sayılabilir. Anaksimenes'in asıl ilgi alanı görünür evrendir. Eserini iyon lehçesiyle gereksiz süslemelerden kaçınarak basit bir dille yazmıştır.

Teorileri

Ana madde 'su'

Thales'in 'su' ana maddesinin yerini, Anaksimenes'te 'hava' alır. Böylece Anaksimandros'un aksine, ana maddeyi sınırlandırır, yani belirli bir madde ile bir tutar. Ama Anaksimenes'in her biri maddenin farklı biçimlerine özgü yoğunlukların karşılığı olan farklı nem yoğunlaşması derecelerinin varlığına inandığı açıktır. Aer 'en eşit biçimde' dağıldığında, atmosferin bildiğimiz ve göze görünmez havasını oluşturur. Ama yoğunlaşma sonucunda önce buğu ya da bulut, sonra su, en sonunda da taş, toprak gibi katı maddelere dönüşür, gözle görülebilir hale gelir.

Anaksimenes'in, Thales'teki su yerine neden havayı koyduğunu anlamak güç değildir. İlk öğenin Thales'in ana madde olarak 'su' yu alması, suyun yaşam açısından taşıdığı önemden kaynaklanır. Aynı şeyler ve hatta daha da çoğu, 'hava' için de söylenebilir. Öncelikle havanın kapladığı alan sudan daha geniştir. Havanın fırtınaları suyunkinden daha şiddetlidir. Son olarak, yaşayan varlıklar için hava sudan çok daha önemli ve gereklidir. Anaksimenes doğanın oluşumuyla ilgili çok daha somut, çok daha açık olan düşünceler üretmiştir. Ona göre her şey havadan oluşur. Hava hem gevşeyen ve hem de sıkışabilen bir şeydir. Hava gevşeyince yukarıya doğru yükselen ateş olur. Hava sıkışınca önce buhar ve duman olur. Bu duman ve buhar bulutları daha çok sıkışınca yağmur olur, su olur. Suyun sıkışması sonunda önce çamur, sonra toprak, en sonra da taş olur. O halde ateş-su-toprak, öz olarak hava ve onun gevşeyip sıkışmasının dereceleridir. Bu nedenle sıcaklık ve kuruluk seyrekliği ifade ederken soğukluk ve ıslaklık yoğunlaşmış maddeyle ilişkilidir.

Tanrısal Güç ve Ruh Kavramı

Ana madde olarak düşündüğü 'hava'yı Tanrı gücüyle dolu olarak düşünür. İnsan nefesini, bedeni dolduran havayı insana can veren ilkeyle,insan ruhu (psyche) ile bir tutmuştur. Ruh kavramı ile ilk kez Anaksimenes'te karşılaşıyoruz. "Tüm canlıların ruhu vardır" diyen Anaksimenes, doğada canlı-cansız ayırımını da ilk kez yapan düşünürdür.

Aer'in sonsuz bir hareket içinde olduğuna ilişkin varsayımı, onun aynı zamanda aer'in canlı olduğunu düşündüğünü de gösterir. Sonsuza değin canlılığını koruduğu için aer, tanrısallığın tüm niteliklerini barındırır ve öteki tanrıların nedeni olduğu gibi, her türlü maddenin de nedenidir. Aynı hareket aer'in bir fiziksel konumundan bir başkasına geçişini de açıklar. İçinde ilk madde ile ilk gücün birleşerek üst düzeyde bir sentez oluşturduğu ilkeyi hava diye koyan öğretisiyle Anaksimenes geç Stoa felsefesine kadar uzanan bir öğretinin, her şeye hükmeden pneuma öğretisinin kurucusu olmuştur.

Fiziki düşünceleri

 Yeryüzü tepsi şeklinde imiş. Yassılığından dolayı havanın üzerinde duruyormuş. Kosmos'u soğuk ve hava sararmış.
 Yıldızlar ise ona göre yeryüzünün altında değil çevresinde dolaşırlarmış.
 Ayın ışığını güneşten aldığını söylemiş ve ay tutulmasının doğru açıklamasını ilk olarak o yapmış.
 Deprem kuramını ortaya koymuş. Yer depreminin nedeninin yeryüzünün kendisi olduğunu söylemiş. Ya sıvının gevşettiği ya ateşin kemirdiği ya da içindeki havanın şiddetinin sarstığı bir takım parçaları yeryüzünden kayıp düşüyorlarmış.
 Ona göre güneş bir yaprak gibi yassı imiş.
 Evrenin 7 bölümlü bağlantılı bir düzeni varmış.
 Ayrılmamış(öğe)yapısı
 Yıldızlarınki
 Güneşin dolaştığı küre
 Ayın küresi
 Yağmur, gök gürültüsü, karı meydana getiren havanın birleşmesi ve dizilişi
 Deniz, ırmaklar
 Toprak (Her şeyi besler, sudan meydana gelmiştir. Suyun kaynağı ise "sıkışmış hava"dır.)

Bilimsel Düşünceleri

Zaman zaman ay ışığında görülen gökkuşaklarından söz etmiş, suyu yaran bir küreğin çıkardığı yakamozları tanımlamıştır. Düşüncesi mitolojiden bilime geçişin tipik özelliklerini taşır. Gökkuşağını bir tanrıça olarak değil de güneş ışınlarının yoğunlaşmış hava üzerindeki etkisi biçiminde ele alması, düşüncesinin ussal yanının kanıtıdır. Ancak evrenin bir yarımküre olduğu yolundaki inancından da anlaşılacağı gibi,kendinden önceki mitolojik ya da mistik eğilimlerden gene de bütünüyle arınabilmiş değildir. Bu nedenle Anaksimenes'in kalıcı katkısı kozmolojisinde değil, evrenin yapısında yoğunlaşmanın ve seyrelmenin de bir yeri olduğu görüşünde yatar. Bu görüşü ve maddeler arasındaki açıkça görülebilir niteliksel farklılıkları yalın nicelik farklılıklarına indirgemesi, bilimsel düşüncenin gelişiminde çok etkili olmuştur.

Kaynakça

 http://www.iep.utm.edu/a/anaximen.htm
 http://plato.stanford.edu/entries/presocratics/
 Kranz Walter, Antik Felsefe, Sosyal Yayınları
 Dumont Jean-Paul, Antik Felsefe, Dost kitabevi Yayınları, Kültür Kitaplığı
 Capelle Wilhelm,Sokrates'ten Önce Felsefe,2.Cilt
 The Encyclopedia of Philosophy,Collier-Macmillan, London, U.S.A. 1967
 Ana Britannica Genel Kültür Ansiklopedisi
 Doç.Dr. Tansu Açık'ın ders notları

Bağlantılar

 http://yillik.eogrenme.anadolu.edu.tr/KitapSWF/%C4%B0LK%C3%87A%C4%9E%20FELSEFES%C4%B0%20(978-975-06-0632-8)/unite02.swf
 https://web.archive.org/web/20140221180638/http://didimli.com/felsefe/anaximenes.htm
 http://www.iep.utm.edu/a/anaximen.htm
 http://plato.stanford.edu/entries/presocratics/

MÖ 585 doğumlular
MÖ 525 yılında ölenler
MÖ 6. yüzyılda Yunanlar
Anaksimenes

Miletli Anaksimenes


Šećerni javor (sladorovac, lat. Acer saccharum), vrsta drveta iz porodice sapindovki raširen po šumama južno od Hudsonovog zaljeva i istoku Sjedinjenih država. Introduciran je u europsku Rusiju i Korejski poluotok

Ovo korisno drvo Indijancima Algonquin, Cree i Ojibway služilo je za dobivanje javorovog sirupa, tako su Algonquini taj sirup nazivali sinzibuckwud, Ojibway Indijanci ninutik i kod Creeja sisibaskwat.

Drvo uglavnom naraste od 25 i 35 metara visine (80–115 stopa), ali postoje i primjerci od 45 m (148 stopa), a može živjeti više od 400 godina.

Podvrste
 Acer saccharum subsp. saccharum
 Acer saccharum subsp. skutchii (Rehder) E. Murray, kritično ugrožen
 Acer saccharum var. schneckii Rehd.

Galerija

Vanjske poveznice

Izvori

javor

Šećerni javor


Anatoli Ivanovitch Maltsev (en ), né le  à Micheronsky, près de Moscou, et mort le   à Novossibirsk, en URSS  est un mathématicien et logicien russe connu pour ses travaux sur la décidabilité de divers structures algébriques.

Biographie

Maltsev étudie les mathématiques de 1927 à 1931 à Moscou. De 1932 à 1960, il travaille comme assistant, puis comme professeur associé et, à partir de 1943, comme professeur d'algèbre supérieure à l'Institut pédagogique d'Ivanovo. À l'institut Steklov, il est aspirant de 1934 à 1937, doctorant de 1939 à 1941 et collaborateur scientifique de 1942 à 1960. En 1937, il soutient sa thèse de doctorat intitulée Torsion free abelian groups of finite rank et en 1941, il obtient un doctorat en sciences physiques et mathématiques (équivalent de l'habilitation universitaire) avec une thèse intitulée  Structure of isomorphic representable infinite algebras and groups. En 1958, il devient membre de l'Académie des sciences de l'URSS. À partir de 1960, il dirige la section d'algèbre de l'Institut de mathématiques de la branche sibérienne de l'Académie des sciences de l'URSS et occupe la chaire d'algèbre et de logique mathématique de l'Université d'État de Novossibirsk. Il fonde la section sibérienne de l'Institut de mathématiques de l'Académie des sciences, la Société mathématique de Sibérie et la revue Algebra i Logika. Maltsev a également fondé le Séminaire d'algèbre et de logique; ce séminaire a lancé une école nouvelle en théorie des modèles et en décidabilité des théories élémentaires .

Parmi ses doctorants, il y a .

Activité politique :
Maltsev a été député du conseil régional d'Ivanovo en 1947, 1950 et 1953, et député du Soviet suprême de l'URSS de 1951 à 1955.

De 1954 à 1962, Maltsev est membre du Soviet Suprême de l'URSS.

Honneurs
En 1966, Maltsev a donné une conférence plénière au congrès international des mathématiciens à Moscou (On some questions on the border of algebra and logic).

Depuis 1992, l'Académie des sciences de Russie décerne un prix Maltsev pour des réalisations exceptionnelles en mathématiques.

Maltsev a reçu de nombreuses distinctions, dont le prix Staline en 1946 et le prix Lénine en 1964.

Travaux de recherche

Les principaux domaines de recherche de Maltsev sont l'algèbre et la théorie des modèles. On lui doit des résultats sur la théorie des groupes et des anneaux, sur la théorie des groupes de Lie et sur l'algèbre topologique. Il a apporté des contributions à la résolution du cinquième problème de Hilbert, et aux fondements de la théorie de Lie des groupes de transformations continues.

En 1937, Maltsev publie un article sur le plongement d'un anneau dans un corps commutatif et en 1939 un article dans lequel il donne les conditions nécessaires et suffisantes pour qu'un demi-groupe soit plongeable dans un groupe.

Ses travaux sur la théorie des systèmes algébriques concernent le domaine situé entre l'algèbre et de la logique qu'est la théorie des modèles et dont Maltsev fut l'un des fondateurs. Il applique le théorème de compacité de la logique mathématique à la démonstration de théorèmes de la théorie des groupes en 1941.

Les recherches menées par lui et l'école de Novossibirsk de la théorie des modèles ont pour objet les questions de l'axiomatisabilité et de décidabilité de classes de structures algébriques concrètes. Maltsev introduit une théorie d'algèbres « constructives » qui combine la récurrence structurelle avec l'algèbre universelle.

Maltsev a généralisé la correspondance entre groupe de Lie et algèbre de Lie ; sa généralisation est connue sous le nom de « correspondance de Mal'cev ».

Au début des années 1960, Maltsev a travaillé sur des problèmes de décidabilité de théories élémentaires de diverses structures algébriques. Il a montré l'indécidabilité de la théorie élémentaire des groupes finis, des groupes nilpotents libres, des groupes solubles libres et d'autres. Il a également prouvé que la classe des algèbres localement libres a une théorie décidable.

Publications (sélection)

 .

 .

 .

 .

Notes et références

Articles liés

 Série Hahn-Maltsev-Neumann

Liens externes

Mathématicien russe du XXe siècle
Professeur à l'université d'État de Novossibirsk
Personnalité en théorie des modèles
Lauréat du prix Staline
Mathématicien soviétique
Étudiant de l'université d'État de Moscou
Membre de l'Académie des sciences de l'URSS
Récipiendaire du prix Lénine
Décès en juillet 1967
Naissance en novembre 1909
Décès à 57 ans

Anatoli Maltsev


An Cyperus sharonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Avinoam Danin ngan Ilkka Toivo Kalervo Kukkonen. An Cyperus sharonensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus sharonensis


نهر آمور هو واحد من أهم أنهار قارة آسيا، ترتيبه الخامس عشر في قائمة أطول أنهار العالم، حيث يبلغ طوله 2824 كيلو متر.

هذا النهر يرسم الحدود الطبيعية بين الصين وروسيا في جهة الشمال الشرقي.

ينبع من مرتفعات منغوليا في شرق قارة آسيا من جبال يابلونوي ويتألف من فرعين أساسين هما شليكا وأغون، ويصب في مضيق تاتار الذي يفصل بين سيبيريا وجزيرة سخالين بالمحيط الهادي وسواحل سبيريا قرب مدينة نيكولاي فسك وتبلغ مساحة حوضه أكثر من مليوني كم مربع يرفده عن يساره نهر زييا ونهر بوريا ونهر كومارا وزنغاري وأوسوري ويصلح للملاحة على مسافة 3200 كم وتبلغ غزارته 9 آلاف متر مكعب في الثانية ويسمى هذا النهر في الصين باسم التنين الأسود (هي لونج)، وفي منغوليا باسم النهر الأسود (كارا مورين)، تفيض مياهه مرتين بالعام:
 مرة في فصل الربيع: لارتفاع درجة الحرارة فيذوب الجليد.
 مرة في فصل الصيف والخريف: بسبب الأمطار الغزيرة نتيجة لهبوب الرياح الموسمية الآتية من المحيط الهادي في ذلك الوقت.

مراجع

أحواض تصريف مياه على المحيط الهادئ
أنهار مقاطعة أمور
أنهار المقاطعة اليهودية الذاتية
أنهار الصين
أنهار حدودية
أنهار خاباروفسك كراي
أنهار دولية في آسيا
أنهار زابايكالسكي كراي
أنهار منغوليا الداخلية
أنهار هيلونغجيانغ
الحدود الروسية الصينية
جغرافيا شمال شرق آسيا
جغرافيا شمال شرق الصين

نهر آمور


ميسرة المدغري  أو المطغري هو زعيم أمازيغي من قبيلة زناتة الأمازيغية ومن أهم زعماء الخوارج الصفرية بالمغرب الأقصى، كان بروز دعوته سنة 122 هـ في طنجة ثم بويع خليفة على المغاربة. توفي سنة 740 م.

مسيرته
كان شيخ قبيلته والمقدم فيها، وهي قبيلة مدغرة أو مطغرة التي تتفرع من بني فاتن بن تنصيت بن ضري بن زحيك بن مادغيس الأبتر و هي ليست من بطون زناتة و زناتة ليست من بطون مكناسة بل أولاد عمومة وزناتة و مكناسة يتفرعون من يحيى بن ضري بن زحيك بن مادغيش الأبتر ( جد القبائل البترية و إليه تنسب).

قام عبيدة السلمي بتولية أربعة ولات على الأندلس (حيث كانت ولاية الأندلس تابعة لولاية المغرب) وفي عهد هشام بن عبد الملك عزله وولى بدلاً منه عبيد الله بن الحبحاب السلمي الذي كان جائراً مع الأمازيغ مما أدى إلى قيام الثورات في المغرب. فأرسل الأمازيغ ميسرة المضغري على رأس وفد إلى الشام لمقابلة الخليفة هشام بن عبد الملك والشكاية له عن مايحدث لهم من طرف الولاة، كان وزير هشام بن عبد الملك هو الأبرش الكلابي فمنعهم من مقابلة الخليفة. غضب الوفد مع ميسرة وعادوا إلى شمال أفريقيا وأعلنوا الثورة وقتلوا والي هشام بن عبد الملك على طنجة واتبعوا دعوة الخوارج الصفرية وتولى أمرهم ميسرة واحكم قبضته على بلاد الأمازيغ.

يقول ابن خلدون في كتابه تاريخ ابن خلدون:

يقول ابن عذاري في كتابه البيان المُغْرِب في اختصار أخبار ملوك الأندلس والمغرب:

وبعد أن قتل الأمازيغ خليفتهم ميسرة المضغري بايع الأمازيغ على أنفسهم الخليفة خالد بن حميد الزناتي الذي هزم الأمويين وطرد العرب من المغرب وغرب الجزائر إلى الشرق. وتفرق أتباع ميسرة في شتى بلاد المغرب منهم طريف بن ملوك وابنه صالح بن طريف الذين أنشؤوا دولة لهم في تامسنا.

مراجع

أشخاص مغاربة في القرن 8
أشخاص من طنجة
ثورة البربر
متمردون أمازيغ
مغاربة أمازيغ
مواليد في طنجة
وفيات 740
وفيات في طنجة

ميسرة المطغري


Gühlitz (polabisch gol´a = Heide) ist ein Ortsteil und eine Gemarkung der Gemeinde Küsten in der Samtgemeinde Lüchow (Wendland) im niedersächsischen Landkreis Lüchow-Dannenberg.

Lage
Der Ort liegt 6 km westlich von Lüchow südlich der Bundesstraße 493 von Lübeln nach Küsten in der Niederen Geest am Südfuß einer Geestinsel. Gühlitz ist ein von Norden zugänglicher Rundling mit einem fast kreisrunden Dorfplatz. Von Süden führt eine Straße von Satemin nach Gühlitz.

Geschichte
Der Ort wird im Winsener Schatzregister von 1450 als Gulitze geführt. Im Rahmen der Gemeindegebietsreform wurde 1972 die bis dahin selbstständige Gemeinde Gühlitz zu einem Ortsteil von Küsten. Die Einwohnerzahl nahm in den letzten zweihundert Jahren von fast einhundert (1821) auf weniger als fünfzig Einwohnern ab. Gühlitz gehört zur Kirchengemeinde Meuchefitz.

Wassermühle
Südlich des Dorfes liegt am Gühlitzer Mühlenbach eine Wassermühle, die 1476 erstmals im Besitzregister der Familie von Wustrow erwähnt wird. Sie geht später in den Besitz des Landesherren über und untersteht zuerst dem Amt Wustrow und ab 1779 dem Amt Lüchow, weil die umliegenden Dörfer ebenfalls zum Amt Lüchow gehörten. Die Pächter und später die Eigentümer der Mühle wechselten sehr oft. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts errichtete der Müller zwischen Seerau im Drawehn und der Wassermühle eine Bockwindmühle, die nach einem überraschenden Sturm beschädigt und später abgebrochen wurde. Daraufhin wird auf der Mühle eine Windturbine mit einer Windrose montiert. Eine in Niedersachsen einzigartige Konstruktion. Um die Jahrhundertwende wird die Mühle zudem zu einer Dampf- und Wassermühle mit einer Windturbine ausgebaut. Die Windturbine musste später wieder angebaut werden, weil sich Risse im Mauerwerk bildeten. Sie war eine Getreide- und zeitweise auch eine Ölmühle. 1921 kaufte die Familie Michaelis die Mühle, in deren Besitz sie noch heute ist. Seit der Regulierung des Mühlenbaches hat der Mühlenteich keinen Zulauf mehr. Die Inneneinrichtung ist gut erhalten und kann nach Terminabsprache besichtigt werden. Die Mühle liegt an der Niedersächsischen Mühlenstraße.

Siehe auch
 Liste der Siedlungen des Landkreises Lüchow-Dannenberg#Rundlingsdörfer

Weblinks

 Siedlungslandschaft Rundlinge im Wendland - Gühlitz im Denkmalatlas Niedersachsen
 als Kugelpanorama der Wassermühle mit Mühlenteich

Nachweise

Geographie (Küsten)
Ort im Landkreis Lüchow-Dannenberg
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Lüchow-Dannenberg)
Ersterwähnung 1450
Gemeindeauflösung 1972
Rundling
Deutscher Ortsname slawischer Herkunft

Gühlitz


Doğumlar
 Mutasım, Abbasi halifesi (ö. 842)

Ölümler
 20 Mayıs - Aziz Kral Ethelbert, Doğu Anglia kralı ve Hristiyanlar için bir aziz
 tarihi bilinmeyen
 Abdullah bin Mübarek, Türk asıllı Hanefî fıkıh, hadis ve tefsir bilgini (d. 736)

794


Triatlon na OI 2016. u Rio de Janeiru održao se od 18. do 20. kolovoza u Forte de Copacabani. Natjecalo se 55 sportaša u muškoj i ženskoj kategoriji.

Osvajači medalja

Izvor

Vidi još

Triatlon na OI 2012.

Vanjske poveznice
Triatlon na OI 2016.

Triatlon
OI 2016

Triatlon na OI 2016.


Der jüdische Friedhof im Ortsteil Ingenheim der Gemeinde Billigheim-Ingenheim im Landkreis Südliche Weinstraße in Rheinland-Pfalz ist ein geschütztes Kulturdenkmal.

Der jüdische Friedhof befindet sich Am Zäberling/Am Pfaffenberg. Es sind etwa 2.200 Grabsteine erhalten. Die ältesten stammen vom Ende des 17. Jahrhunderts.

Geschichte
Der Friedhof wurde um 1650/85 eröffnet und im Jahr 1859 erweitert. Belegt wurde er von 1685 bis 1934 und auch nach dem Zweiten Weltkrieg.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmäler in Billigheim-Ingenheim

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Ingenheim bei Alemannia Judaica (mit vielen Fotos)
 Jüdischer Friedhof Ingenheim beim Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland

Ingenheim
Friedhof
Kulturdenkmal im Landkreis Südliche Weinstraße
Erbaut im 17. Jahrhundert
Ingenheim
Denkmalzone (Rheinland-Pfalz)

Jüdischer Friedhof (Ingenheim)


ඉන්දියන් සාගරයේ පිහිටි දූපතක් වන ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවේ දකුණු කෙළවරේ උතුරු 60 සහ 100 අතරත් නැගෙනහිරට 800 සහ 820 අතරත් පිහිටා ඇත. කිලෝමීටර් 32 ක අඩුම පළලක් තිබෙන පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය මගින් ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව වෙන් ව තිබේ.

පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය


Kilburn este o zonă din nord-vestul Londrei, Anglia, situată la  la nord-vest de Charing Cross (kilometrul zero al Angliei).
Artera principală pe direcția nord-vest—sud-est este Kilburn High Road, o parte din drumul modern A5, care reprezintă granița dintre burgurile Brent și Camden.
Drumul datează din perioada pre-romană și face parte din drumul roman cunoscut sub numele de Watling Street.
Kilburn își are originile într-o mănăstire din secolul al XII-lea pe malul râului Kilburn.
Se află în codul poștal NW6, dar unele definiții includ în Kilburn și o mică zonă din City of Westminster, având codul poștal W9.
Astăzi, Kilburn este un cartier aglomerat și multicultural din Londra.
Conține una din cele mai mari populații de irlandezi din capitală, precum și o populație afro-caraibiană considerabilă.
Zona este identificată în Planul pentru Londra ca unul din cele 35 de centre importante din Londra Mare.

Istorie

Numele de "Kilburn" a fost atestat pentru prima dată în 1134 ca Cuneburna, cu referință la mănăstirea care a fost construită pe locul schitului unui pustnic cunoscut sub numele de Godwyn.
Godwyn și-a construit schitul pe malul râului Kilburn în timpul domniei lui Henric I (1100-1135), iar schitul și mănăstirea au luat numele râului.

Guvernanță

Granița dintre burgurile Camden și Brent se află de-a lungul Kilburn High Road. Secțiile electorale Kilburn (Camden) și Kilburn (Brent) acoperă cea mai mare parte din zona.

Demografie
Kilburn este format din mai multe grupuri etnice, inclusiv irlandezi, afro-caraibieni, indieni, bangladeshi, pakistanezi, eritreeni și etiopieni. Deoarece zona este împărțită între mai multe burguri londoneze, statisticile sunt calculate separat pe diferite părți din Kilburn.

13% din populație s-a născut în Irlanda, iar un procent chiar mai mare reprezintă cea de-a doua generație (persoane născute în Anglia, de origine irlandeză),  având astfel cea mai mare populație de irlandezi din Londra. Activități culturale irlandeze, pub-uri, cluburi sportive și sărbătoarea anuală de ziua Sf. Patrick evenimente majore unele părți ale zonei. Filmul în limba irlandeză Regi, din 2007, a fost asociat cu Kilburn și se bazează pe piesa lui Jimmy Murphy Regii din Kilburn High Road.

Zona Kilburn care aparține de Brent era compusă din caucazieni britanici (28%), alți caucazieni (17%) și negri africani (12%) la recensământul din 2011. Zona Kilburn din Camden era compusă din caucazieni britanici (35%) și alți caucazieni (19%). În zona Maida Vale din Westminster, populația conținea de 38% caucazieni britanici și 22% alți caucazieni.

Repere

Kilburn High Road

Kilburn High Road este drumul principal în Kilburn. Acesta urmează o parte din drumul roman Iter III din Itinerarul lui Antonin, care mai târziu a preluat numele anglo-saxon de Watling Street. Acest nume a fost bazat pe un traseu celtic mai timpuriu, de la Verlamion la Durovernum Cantiacorum, cunoscute azi ca St. Albans și Canterbury.

Aflată aproximativ pe direcția nord-vest spre sud-est, strada formează granița dintre burgurile londoneze din Camden la est și Brent la vest. Este o secțiune din Edgware Road, care însăși face parte din drumul  A5, între Shoot Up Hill și Maida Vale.

Există două gări pe Kilburn High Road: gara Brondesbury (London Overground pe linia North London), iar la aproximativ 1,25 km la sud gara Kilburn High Road (de asemenea, London Overground, pe linia Watford DC). Stația Kilburn Park, pe linia Bakerloo, se află puțin la vest de capătul sudic al High Road. Stația Kilburn se află pe partea de nord a intersecției dintre Christchurch Avenue și Kilburn High Road, care demarchează limita nordică a High Road.

Parcul Kilburn Grange este situat în partea de est a Kilburn High Road.

Numele primei trupe a lui Ian Dury, Kilburn and the High Roads, se referă la acest drum, precum și cântecele "Kilburn High Road" al lui Flogging Molly și "Kilburn High Road" al lui Shack.

Gaumont State Cinema

Un punct de reper pe Kilburn High Road este Gaumont State Cinema, o sală de cinema în stil art deco, acum pe lista clădirilor de gradul II*, proiectată de George Coles și deschisă în 1937. A fost cea mai mare sală din Europa la acea dată, cu scaune pentru 4004 persoane. Timp de douăzeci de ani, clădirea a fost folosită drept sală de bingo de Mecca Bingo. Acum este deținută de Ruach City Church.

Rezidenți importanți
Persoane notabile care trăiesc sau au trăit în Kilburn includ:

Oni Akerele
Lily Allen
Gerry Anderson
Roderick Bradley
Todd Carty
Edwyn Collins
Jack Dromey
Brian Eno
Thomas Hodge
Annie Mac
A. A. Milne
George Orwell
China Miéville
David Mitchell
Kate Moss
Cillian Murphy
Daisy Ridley
Gavin Rossdale
Andrew Sachs
Zadie Smith
Tommy Sparks
Josiah Stamp, 1st Baron Stamp
Charles "Chucky" Venn
Louis Wain
Robert Webb
David Winner
Bradley Wiggins

Note

Zone ale Londrei

Kilburn, Londra


An Telipogon ampliflorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Telipogon ampliflorus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon ampliflorus


Blot en drengestreg er en dansk animationsfilm fra 2015 instrueret af Jannik Hastrup.

Filmen er en filmatisering af Villy Sørensens novelle af samme navn.

Handling
To drenge hører deres forældre fortælle om en onkel, som pga. blodforgiftning får amputeret et ben. De er meget fascineret af tanken om disse små baciller, så da de en dag møder en mindre dreng, som slår foden, er de straks klar til at hjælpe ham, så hans ben ikke bliver inficeret. De tager ham med hjem for at save hans ben af, men det går ikke helt så let som forventet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Blot en drengestreg (film)