روكفورد  مدينة متوسطة المساحة توجد بشمال ولاية إلينوي ،و يشار أليها أحيانا بمدينة الغابات ،إحصاء تعداد السكان سنة 2006 150.115 نسمه تقريبا، سكانها الأوائل سكنوا بها أول مره سنة 1834 و1835

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لروكفورد في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان روكفورد 150,115 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 59,158 أسرة وعدد العائلات 37,348 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 63,570 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 72.81% من البيض و17.37% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و2.20% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.04% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.80% من الأعراق الأخرى و2.46% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.18% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 59,158 أسرة كانت نسبة 34.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 43.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 36.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 30.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.46، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.09.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.4 عاماً. وكانت نسبة 26.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 20% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 93.0 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 88.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 37,667 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 45,465 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 37,098 دولارًا مقابل 25,421 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 19,781 دولارًا. وكانت نسبة 10.5% من العائلات ونسبة 14% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 20.1% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان روكفورد 152,871 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 59,973 أسرة وعدد العائلات 37,044 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 66,700 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 65.10% من البيض و20.51% من الأمريكيين الأفارقة و0.40% من الأمريكيين الأصليين و2.91% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.03% من سكان جزر المحيط الهادئ و7.47% من الأعراق الأخرى و3.59% من عرقين مختلطين أو أكثر و15.76% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 59,973 أسرة كانت نسبة 33.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 38.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 38.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 31.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.48، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.14.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.8 عاماً. وكانت نسبة 25.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 26.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.3% ذكور و51.7% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1834
تأسيسات سنة 1834 في إلينوي
مدن إلينوي
مدن في مقاطعة وينيباغو (إلينوي)
مقرات المقاطعات في إلينوي

روكفورد (إلينوي)


La Liga de las Américas 2012 fue la quinta edición del torneo, siendo el primero de clubes de baloncesto que abarca a todo el continente americano. Comenzó el 24 de febrero de 2012 y se extendió hasta el 29 de abril del mismo año con el mismo formato de la IV Edición, jugándose los fines de semana, entre viernes y domingo.

La Liga de las Américas, considerada la competencia de clubes más importante del continente, comenzó el 24 de febrero en Cancún, México. Todos los partidos de la Liga de las Américas se transmitieron a través de Fox Sports.

Se jugó en cuatro sedes. El cuadrangular del "Grupo A" (24 al 26 de febrero) en Cancún, México; el del "Grupo B" (2 al 4 de marzo) en La Guaira, Venezuela; el del "Grupo C" (9 al 11 de marzo) en Arecibo, Puerto Rico; y el del "Grupo D" (16 al 18 de marzo) en Bauru, Brasil.

Formato

Con la participación de 16 equipos, la primera fase se jugó en cuatro cuadrangulares de cuatro equipos cada uno durante tres días, por el sistema de todos contra todos. Los dos mejores equipos de cada cuadrangular pasaron a la segunda ronda, y se dividieron en dos grupos de cuatro y jugaron ahora de la misma manera en dos cuadrangulares.

Los dos mejores equipos de cada uno de los cuadrangulares semifinales, jugaron luego el cuadrangular final o "Final Four" de donde se obtuvo al campeón de la competencia.

Plazas

Grupos

Ronda preliminar

Grupo A

 (x) -  Calificado a la siguiente ronda.

Grupo B

 (x) -  Calificado a la siguiente ronda.

Grupo C

 (x) -  Calificado a la siguiente ronda.

Grupo D

 (x) -  Calificado a la siguiente ronda.

Semifinales

El Grupo E se jugó el 30 de marzo, 31 de marzo y 1 de abril en la ciudad de Cancún, México, casa de los Pioneros de Quintana Roo; y el Grupo F en la ciudad de Caracas, Venezuela, los días 13, 14 y 15 de abril en la cancha de los Cocodrilos de Caracas de esa ciudad. Luego de decidir las canchas se definió la composición de ambos grupos.

Grupos

Grupo E

 (x) -  Calificado al Final Four.

Grupo F

 (x) -  Calificado al Final Four.

Final Four

Esta etapa final concentró a los dos mejores de los 2 cuadrangulares que integraron la fase semifinal de esta edición del torneo. La sede donde se llevó a cabo el Final Four fue escogida entre las sedes de los 4 equipos finalistas. Tras un período de licitación, finalmente fue la ciudad de Formosa, Argentina la seleccionada como sede del Final Four de la Liga de las Américas.

El campeón de esta edición fue Pioneros de Quintana Roo de México, que ganó dos partidos en esta instancia, y que se coronó por el criterio de "dominio" ante la La Unión de Formosa, a la cual derrotó en la jornada inaugural.

Pioneros es el primer club norteamericano en ganar el Campeonato de La Liga de las Américas (los primeros 4 fueron de Sudamérica).

El MVP del Final Four fue Chris Hernández, de Pioneros, quien en el cotejo final ante Obras Sanitarias convirtió 14 puntos, tomó 2 rebotes y dio 4 asistencias.

Pioneros de Quintana Roo
Campeón
Primer título

Líderes individuales

A continuación se muestran los líderes individuales de la Liga de las Américas 2012:

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Oficial de la Liga de las Américas 2012
 Sitio Oficial de la Liga de las Américas

Temporadas Liga de las Américas
Baloncesto en 2012

Liga de las Américas 2012


La plage de Fulong (chinois traditionnel:福隆海水浴場 ; pinyin: Fúlóng Hǎishuǐ Yùchǎng ; anglais: Fulong Beach
) est une plage de quartier de Gongliao, Nouveau Taipei, à Taïwan. C'est l'exutoire de la rivière Shuang.

Histoire
La plage a été ouverte au public le 22 juin 1975. La station balnéaire était initialement exploitée par l'Administration des chemins de fer de Taïwan et a ensuite été transférée à l'Office de tourisme de Taïwan de la zone panoramique de la côte nord-est et comté de Yilan.

Géologie
Le sable de la plage est doré, ce qui est rare à Taïwan. La rivière Shuang divise la plage en parties intérieures et extérieures. Récemment, les sables ont diminué d'année en année et le littoral se déplace vers le rivage ; c'est-à-dire que la plage rétrécit.

Installations
A proximité se trouve un camping nommé Longmen. Il y a une passerelle nommée Rainbow Bridge (彩虹橋) reliant les deux parties. Le cours d'eau de la rivière varie d'année en année; parfois le pont est fonctionnel ; d'autres fois, ce n'est pas le cas, car le bord de mer serait dans la rivière ou dans la mer.

Transport
La plage de Fulong est accessible en train et en bus.

Voir aussi
 Liste des attractions touristiques de Taïwan

Références

Fulong
Géographie de Taïwan

Plage de Fulong


ديف ويتنبرغ (Dave Wittenberg) (اسمه الكامل ديفيد ريتشارد بول ريتنبرغ (David Richard Paul Wittenberg)) هو ممثل أمريكي ولد في 1 سبتمبر 1971 في جوهانسبرغ، جنوب أفريقيا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 ناروتو - كاكاشي هاتاكي, غاماكيتشي، غاماتاتسو
 ناروتو شيبودن - كاكاشي هاتاكي، غاماكيتشي, غاماتاتسو
 كود جياس لولوش المتمرد R2 - جينو فاينبرغ
 دوت هاك ساين - سورا
 غاد غارد - كاتانا
 أبطال الديجيتال الجزء الثالث - رافع، الآلي الأخضر
 سكرايد - أسكا تاتشيبانا
 لاست إكسايل - مولن شتلاند
 كآبة هاروهي سوزوميا - مشرف نادي الكمبيوتر
 X - سوبارو سوميراغي
 روروني كينشين - تسوكاياما يوتارو
 ساموراي تشامبلو - ساساكي ريوجيرو
 Please Teacher! - كيه كوساناغي
 كآبة هاروهي سوزوميا - كييتشي تامارو
 إيداتين جمب - بسام
 إيوريكا سفن - ووز، هولاند (أيام الشباب)

أفلام أنمي
 فاينل فانتسي 7 أدفنت تشيلدرن - يازو
 فيلم ناروتو: صدام النينجا في أرض الثلج - كاكاشي هاتاكي
 فيلم ناروتو: ذعر الحيوان في جزيرة هلال القمر - كاكاشي هاتاكي
 ناروتو شيبودن: الفيلم - كاكاشي هاتاكي
 فيلم ناروتو شيبودن: الروابط - كاكاشي هاتاكي
 فيلم ناروتو شيبودن: إرادة النار - كاكاشي هاتاكي
 فيلم ناروتو شيبودن: سجن الدم - كاكاشي هاتاكي

أدواره في الرسوم المتحركة
 غرافيتي فولز - لولف، طفل الزمن

أدواره في ألعاب الفيديو
 بيرسونا 4 - دبدوب
 ديسيديا: فاينل فانتسي - كيفكا بالازو
 ديسيديا 012 فاينل فانتسي - كيفكا بالازو
 فاينل فانتسي 13 - أمودار
 GUILTY GEAR 2 OVERTURE - إيزونا
 ماجين آند ذا فورسيكن كينغدوم - تيبيو
 تيلز أوف سيمفونيا: دون أوف ذا نيو وورلد - ريغال براينت
 ناروتو: ألتيميت نينجا - كاكاشي هاتاكي
 ناروتو شيبودن: كيزونا درايف - كاكاشي هاتاكي
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - كاكاشي هاتاكي
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - كاكاشي هاتاكي

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا الإنجليزية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بوسطن
أشخاص من جوهانسبرغ
أشخاص من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل جنوب إفريقي
جنوب إفريقيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
ممثلو أداء صوتي جنوب إفريقيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون جنوب إفريقيون
ممثلون جنوب إفريقيون في القرن 20
ممثلون جنوب إفريقيون في القرن 21
ممثلون من بوسطن
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
مواليد 1971
مواليد في جوهانسبرغ

ديف ويتنبرغ


El piojito pantanero (Inezia subflava), también denominado tiranuelo pantanero (en Colombia), inezia de vientre amarillo, atrapamoscas vientre amarillo o inezia oscura (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al género Inezia. Es nativo de la cuenca del Amazonas en América del Sur.

Distribución y hábitat

Se distribuye en el sureste de Colombia, sur de Venezuela, noroeste y centro este de Brasil y extremo norte de Bolivia.

Esta especie es poco común y de alguna forma local en sus hábitats naturales, que son los bosques en galería y los crecimientos arbustivos a lo largo de ríos y lagos, hasta los 400 m de altitud.

Descripción
Mide 12 cm de longitud y pesa entre 7 y 8 g. El iris es oscuro. Por arriba es de color oliva parduzco con una corta lista superciliar y anillo periocular ("anteojos") blanquecinos; las alas y la cola morenas, las alas con dos prominentes barras blancas, la cola con puntas blanquecinas. Por abajo es amarillo pálido, ligeramente teñido de oliva.

Comportamiento
Es encontrado solitario o en pares, generalmente a baja altura y con más frecuencia en enmarañados cerca de agua. Casi siempre mantiene la cola parcialmente levantada.

Alimentación
Su dieta consiste de insectos que captura activamente entre el follaje.

Reproducción
No hay mayores informaciones. El nido es en formato de taza simple.

Vocalización
Su llamado más frecuente es un rápido «purchirri-kurra, chirri-kurra, chirri-kurra,...» a menudo continuado por largo tiempo y dado como un dueto; muy diferente del llamado simple de Inezia caudata.

Sistemática

Descripción original
La especie I. subflava fue descrita por primera vez por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1873 bajo el nombre científico Serpophaga subflava; la localidad tipo es «Pará, Brasil».

Etimología
El nombre genérico femenino «Inezia» conmemora a Enriqueta Inez Cherrie (1898-1943) hija del ornitólogo estadounidense autor del género George Kruck Cherrie; y el nombre de la especie «subflava», proviene del latín «subflavus» que significa 'amarillento, amarillo pálido'.

Taxonomía
Ya fue considerada conespecífica con Inezia caudata.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Inezia subflava obscura , 1939 – sur de Venezuela (Amazonas), adyacente sureste de Colombia (este de Guainía, este de Vaupés) y noroeste de Brasil (vecindades del alto río Negro).
 Inezia subflava subflava (, 1873) – centro este de Brasil (bajo río Negro y bajo río Madeira hacia el este hasta Pará) y extremo norte de Bolivia (Beni, noreste de Santa Cruz); probablemente también en la región intermediaria de la cuenca del Amazonas.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Inezia subflava en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Inezia subflava en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de amarelinho Inezia subflava en Wikiaves.

subflava
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1873
Taxones descritos por Osbert Salvin
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Inezia subflava


Joseph James Guillaume Paul Martin  (June 23, 1903 – September 14, 1992), often referred to  as Paul Martin Sr.,  was a noted Canadian politician and diplomat. He was the father of Paul Martin, who served as 21st prime minister of Canada from 2003 to 2006.

Early life
Martin was born in Ottawa, Ontario, the son of Lumina (née Chouinard) and Joseph Philippe Ernest Martin. His Irish Catholic paternal grandfather's family immigrated from County Mayo, and his mother and paternal grandmother were French Canadian with deep roots in the country.

Martin contracted polio in 1907, which left him permanently blind in one eye and with a severely weakened left arm.

Martin was raised in Pembroke, Ontario, in the Ottawa River Valley, although he attended high school at Collège Saint-Alexandre in Gatineau, Quebec. He completed his university education at the University of Toronto, and earned his law degree from Osgoode Hall Law School. Later, Martin studied at the Graduate Institute of International Studies, Geneva, on a scholarship.

Martin later opened a law practice in Windsor, Ontario. In 1939-1940, Martin defended the gangster Rocco Perri at his trial for the corruption of public officials. The trial ended on 1 February 1940 with Perri being acquitted.

Politics

Member of Parliament
A member of the Liberal Party of Canada, he was first elected to the House of Commons in 1935 and entered the cabinet in 1945.  He went on to serve as a noted member of the cabinets of four Prime Ministers: William Lyon Mackenzie King, Louis St. Laurent, Lester B. Pearson and Pierre Trudeau.

Martin was viewed as one of the most left-wing members of the Liberal cabinet, and as Minister of National Health and Welfare from 1946 to 1957 he played an important role in the fight against polio and overseeing the creation of hospital insurance in Canada, and is sometimes recognized as a father of medicare. Martin served as Secretary of State for External Affairs in the Pearson government, and was instrumental in the acquisition of U.S. nuclear weapons for Canadian Forces.

Liberal leadership bids
He ran for the Liberal leadership three times, in 1948, in 1958 and 1968, but was defeated at all three Liberal leadership conventions, first by Louis St. Laurent, then by Lester B. Pearson, then by Pierre Trudeau.

Senator and beyond
Trudeau appointed him to the Senate in 1968.  He served as Leader of the Government in the Senate until 1974 when he was appointed High Commissioner to the United Kingdom. He also served as chancellor of Wilfrid Laurier University from 1972 to 1977, as a result of which the university named the Paul Martin Centre in his honour. Until his death Paul Martin was an adjunct professor of political science at the University of Windsor.

His two volume memoirs, A Very Public Life, was published in 1983 () and 1986 ( ).

Honours
In 1976 he was made a Companion of the Order of Canada. In recognition of his accomplishments, Martin was granted the right to use the honorific Right Honourable in 1992, a rare honour for one who has never been Prime Minister, Governor-General or Chief Justice of Canada. He died on September 14, at the age of eighty-nine.

The University of Windsor has a Paul Martin Chair in law and political science, recently held by former Manitoba Premier Howard Pawley (until his retirement from the university), and the Paul Martin Law Library. The City of Windsor had also renamed their "Post Office Building" the Paul Martin Sr. Building in his honour on November 18, 1994.

Honorary Degrees

Electoral record

Essex East

|}

|}

|}

|}

|}

|}

|}

|}

|}

|}

Archives
There is a Paul Joseph Martin fonds at Library and Archives Canada.

See also
Vive le Québec libre speech
Paul Martin

References

Further reading
Donaghy, Greg. Grit: The Life and Politics of Paul Martin Sr. (Vancouver: UBC Press, 2015). Pp. 480

External links

A retiring Paul Martin gives a CBC Interview

1903 births
1992 deaths
20th-century Canadian lawyers
Canadian Roman Catholics
Canadian Secretaries of State for External Affairs
Canadian senators from Ontario
Canadian people of Irish descent
Canadian university and college chancellors
Companions of the Order of Canada
Franco-Ontarian people
Lawyers in Ontario
Liberal Party of Canada leadership candidates
Liberal Party of Canada MPs
Liberal Party of Canada senators
Paul Sr.
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Ottawa
Politicians from Windsor, Ontario
Writers from Ottawa
Writers from Windsor, Ontario
University of Toronto alumni
Graduate Institute of International and Development Studies alumni
Academic staff of University of Windsor
High Commissioners of Canada to the United Kingdom
Canadian politicians with disabilities
Parents of prime ministers of Canada
20th-century Canadian memoirists
Canadian lawyers with disabilities

Paul Martin Sr.


الكَبْسَة أو المَكْبُوس أو المجبوس أو المُطبق هي وجبة من الوجبات التي تتكون أساساً من الأرز طويل الحبة والتي تقدم في دول الخليج العربي، وتعد هي الوجبة الرئيسية في السعودية والكويت، وغالبًا ما تكون الكبسة مطهوة مع لحم الضأن أو الماعز أو مع الدجاج، ويوضع معها اللحم والسمن والمكسرات والزبيب، وفي بعض البلدان الخليجية تسمى هذه الوجبة بالمكبوس، وهناك طبخة شبيهة بها تسمى المطَبّّق، تطهى مع السمك أو الروبيان بدل اللحوم.

وينافس طبق الكبسة أطباق شعبية أخرى شهيرة مثل الجريش والقرصان والسليق السعودي وهو ما تسميه بعض البلاد العربية السليج أو السليق أي الذرة المطحونة والمطبوخة باللبن.
ويتكون طبق الكبسة في الأساس من الأرز واللحم والبهارات، ولكن مع حب التجديد والتغيير أصبح يُطهى مع الدجاج أو الروبيان أو السمك والفقع.
وبالرغم من أن الأطباق العالمية المختلفة دخلت إلى الثقافة الخليجية والسعودية إلا أن الكبسة لم تفقد مكانتها أو بريقها حتى أن مطاعم الوجبات السريعة أصبحت تتفنن في تقديمها وإضافة توابل مختلفة ومكونات متنوعة عليها لتتخاطفها الأيدي ويستمتع بها أصحاب الذوق الرفيع.
وبالرغم من وجود طبق الكبسة في كل المطابخ الخليجية إلا أنه يختلف من دولة لأخرى بحسب اختلاف نوع البهار المضاف إليه وبحسب لون الأرز، فألوان الكبسة تتنوع بين الأحمر والأصفر والأبيض والبني، وتتميز الكبسة السعودية باللون البني المحمر والأصفر والأبيض.

المعلومات الغذائية عن كبسة الدجاج
تحضر كبسة الدجاج باستخدام الدجاج، الأرز، البصل، الطماطم، معجون الطماطم، الزبيب، الزيت، البهارات، الهيل، الثوم، اللومي، القرفة وتزين تُقلب الكبسة فوق طبق كبير للتقديم وتُزيّن باللوز المقشر والزبيب والصنوبر المقلي

و الملح. تحتوي وجبة الكبسة (200غ تقريباً)، بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 265
 الدهون: 5
 الدهون مشبعة: 0
 الكوليسترول: 0
 الكاربوهيدرات: 52
 البروتينات: 4

معرض الصور

المصادر
 وصفة كبسة الدجاج مع معلوماتها الغذائية
 وصفة كبسة الدجاج مع معلوماتها الغذائية
 وصفة كبسة الدجاج السعودية الأصلية والسهلة مع السعرات الحرارية

مراجع

أطباق أرز
أطباق وطنية
مطبخ أردني
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ إسرائيلي
مطبخ إماراتي
مطبخ إيراني
مطبخ بحريني
مطبخ تركي
مطبخ سعودي
مطبخ شامي
مطبخ عراقي
مطبخ عربي
مطبخ عماني
مطبخ فلسطيني
مطبخ قطري
مطبخ كويتي
مطبخ هندي
مطبخ يمني

كبسة


ඈන් රණසිංහ 1925 ඔක්තෝබර් 2 වන දින ඇනිලීස් කර්ට්ස් නමින් ජර්මනියේ එසන් හිදී උපත ලැබුවාය. ඇය ශී‍්‍ර ලංකාවේ ජීවත්වන ජාත්‍යන්තර කීර්තියටපත් කිවිඳියකි. නාසි ජර්මනියෙන් එංගලන්තයට පලා ආ ඇය ශී‍්‍ර ලංකීය මහාචාර්යවරයකු සමග විවාහ වූ අතර 1956 දී ශී‍්‍ර ලාංකික පුරවැසිභාවය ලබාගත්තාය. ඇගේ පළමු කාව්‍ය සංග‍්‍රහය වු The Sun That Sucks The Earth to Dry 1971 දී ප‍්‍රකාශයට පත්විය. ඇගේ රචනාවන් වැඩි ප‍්‍රමාණයන් කවි වූ නමුත් ඇය විසින් කෙටිකථාද ලියා පළකොට ඇත. ඇගේ කෘති ගුවන් විදුලිය ඔස්සේ විකාශය වී ඇති අතර රටවල් දාහතක භාෂෘවන් නවයකට පරිවර්තනය වී ඇත.

සිය ජීවන අත්දැකීම් මත පදනම් වූ ඇයගේ ලිවීම් 'ඉතාමත් සංවේදී නොඑසේනම් අතිශයන් ප‍්‍රකම්පනය කරවන' ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. ඛේදවාචකයන් බෝහෝවිට ඈන් රණසිංහගේ කවිවල තේමාව වී ඇති අතර එය '1983 ජූලි' වැනි ශී‍්‍ර ලංකවේ ප‍්‍රචණ්ඩ අතීතය සමග සමපාත වෙයි. ඇගේ බොහොමයක් කවිවලට මාතෘකා වී ඇත්තේ පරාරෝපනය සහ සුලූ ජාතිකයන්ට සිදුවන හිංසාවන්ය.
සිය ලිවීම් වෙනුවෙන් ඈන් රණසිංහ දේශීය හා ජාත්‍යන්තර සම්මානයන් අතිවිශාල සංඛ්‍යාවකට පාත‍්‍ර වී ඇති අතර 1985 සහ 1992 වසරවල කවි සඳහාද, 1987 වසරේ ප‍්‍රබන්ධ නොවන රචනාවන් සඳහාද ශී‍්‍ර ලංකා කලා මණ්ඩලය පිරිනැමූ සම්මානයන් ඒ අතර වෙයි. 1994 දී ඇය ශී‍්‍ර ලංකාවේ හොඳම කෙටිකථා සංග‍්‍රහය සඳහා වන රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය දිනා ගත්තාය. ඇය ශී‍්‍ර ලංකාවේ ඉංගී‍්‍රසි ලේඛකයින්ගේ සහයෝගීතාවයේ ආරම්භක සාමාජිකයා වන අතර බොහෝවිට එහි සඟරාව වන ක්‍ය්බබැකි හි සංස්කාරකවරිය වශයෙන්ද කටයුතු කරයි. ඇගේ නම The Oxford Companion to Twentieth Century Poetry (ඔක්සෆර්ඞ් සහ නිව්යෝර්ක්: ඔක්ස්ෆර්ඞ්, 1994) නාමාවලියටද ඇතුලත්ව ඇත.

චරිත කතා
සාහිත්‍ය
ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය
1925 උපත්
2016 මරණ

ඈන් රණසිංහ


Alexia Fabre, née en 1967 à Bayonne, est conservatrice en chef du patrimoine, directrice des Beaux-Arts de Paris depuis 2022.

Biographie
Elle dirige le musée départemental de Gap (1993 à 1998), puis le musée d'Art contemporain du Val-de-Marne (MAC/VAL). Elle est nommée directrice des Beaux-Arts en janvier 2022, où elle succède à Jean de Loisy.

Elle est commissaire de la biennale Manif d'art 8 « L'art de la joie », dans les centres d'artistes, musées et la ville de Québec en 2017.

Elle est co-commissaire de l'exposition « Lune, du voyage réel aux voyages imaginaires », au Grand Palais en 2019.

Références

Liens externes

 .

Directeur de musée
Commissaire d'exposition française
Personnalité féminine française
Élève de l'École du Louvre
Élève de l'Institut national du patrimoine (France)
Naissance en août 1967
Naissance à Bayonne

Alexia Fabre


Archibald Percival Wavell (n. 5 mai 1883 – d. 24 mai 1950) a fost un mareșal britanic.

A servit în cel de-al Doilea Război al Burilor, în Primul Război Mondial, când a fost rănit în Cea de-a doua bătălie de la Ypres.

La începutul celui de-al Doilea Război Mondial a ocupat funcția de șef de stat major în Orientul Mijlociu, când a condus trupele britanice la victorie împotriva italienilor în Egipt și Lipia în timpul Operațiunii Compass în decembrie 1940, fiind înfrânt doar de armata germană în luna aprilie 1941.

În perioada iulie 1941-iunie 1943 a fost comandant în India, apoi ca vicerege al Indiei până la retragerea sa în februarie 1947.

Surse

  in

 Fort, Adrian. Archibald Wavell: The Life and Death of the Imperial Servant (2009)

Legături externe

British Army Officers 1939−1945
Generals of World War II

Nașteri în 1883
Decese în 1950
Feldmareșali britanici

Archibald Wavell


Souris d'hôtel est un film muet français réalisé par Georges Denola, sorti en 1911.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Souris d'hôtel
 Réalisation : Georges Denola
 Scénario :
 Photographie :
 Montage :
 Société de production : Société cinématographique des auteurs et gens de lettres (S.C.A.G.L.)
 Société de distribution : Pathé frères
 Pays d'origine :
 Langue : film muet avec les intertitres en français
 Métrage :  mètres
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique
 Durée : 10 minutes 40
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Mistinguett
 Maria Fromet : l'enfant
 Théodore Thalès dit le mime Thalès :
 Marcelle Barry
 Maurice Luguet

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de films français sortis en 1911

Liens externes

 Souris d'hôtel sur le site de la Fondation Jérôme Seydoux-Pathé

Film français sorti en 1911
Film dramatique français
Film réalisé par Georges Denola
Film en français
Film muet français
Film français en noir et blanc
Film distribué par Pathé

Souris d'hôtel (film, 1911)


Sol, İskandinav mitolojisinde güneş tanrıçasıdır. Mundilfari ve Glaur'un kızı, Glenin karısıdır. Eski İngilizcede ismi Sigeldir.

Güneş tanrıçaları
İskandinav tanrıçaları

Sól


An Digitaria brownii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dorothy Kate Hughes. An Digitaria brownii in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria brownii


La Capa Alistana (denominada antiguamente Capa de honras, Capa de chivas o Capa parda) es una indumentaria en forma de capa, de color pardo, empleada tradicionalmente por los hombres de la comarca de Aliste.

Historia
Su origen es inmemorial, si bien tiene su precedente en el sayo que ya utilizaban las tribus celtas, que en aquella zona eran los astures Zoelas. Los primeros documentos, en el siglo XVII, las menciona como carpas pardas. Como el resto de capas su uso fue regulado socialmente en 1766, por lo que quedó reducido a labores agrícolas y ganaderas (capa de pastor) y fiestas mayores y religiosas (capa de domingo), que eran iguales salvo por los adornos de la segunda. Por aquella época se las pasó a llamar capas de chivas, evocando las chías de los hábitos medievales. Ya en el siglo XX se les pasó a llamar también capas de respeto, similar al término capa de honras utilizada en la parte portuguesa de la frontera.

En la actualidad se pueden ver, entre otras ocasiones, en la procesión del Viernes Santo de Bercianos (Cofradía del Santo Entierro de Bercianos de Aliste, fundada en 1536) y en la Semana Santa de Zamora (Hermandad Penitencial del Santísimo Cristo del Amparo (Zamora), fundada en 1956). En 2013 se constituyó la Asociación para el Estudio y la Promoción de la Capa Parda Alistana de Honras y Respeto (Apeca)..

Características
Se trata de una capa elaborada de un paño de color pardo fabricado con lana de oveja alistana mediante batanes, al compactar varios paños de lana para conseguir uno compactado, sin apenas porosidades, capaz de resistir el frío y la lluvia. La lana original fue sustituida progresivamente por la de Béjar.

Los componentes de la capa son las andillas, el capucha, la esclavina o espejuelo rematada en chiva (posteriormente sustituida por una borla) y la capa sin mangas, que llegaba casi hasta los pies. Existe una capa similar en la parte portuguesa de la frontera denominada capa mirandesa. Suele pesar entre 7 y 8 kilogramos.

Referencias

Enlaces externos
  - Muestra en un vídeo las técnicas y herramientas empleadas para la elaboración artesanal de la Capa Alistana, tradicional de la Comarca de Aliste en Zamora

Véase también
 Santo Entierro de Bercianos de Aliste

Aliste
Indumentaria de España
Cultura de Zamora
Capas

Capa alistana


සිංහල අකාරාදි අනුපිලිවෙල ආකාර දෙකක් ඇත.
1. සිංහල අක්‍ෂරමාලා අකාරාදි අනුපිලිවෙල
2. සිංහල ශබ්දකෝෂ අකාරාදි අනුපිලිවෙල

සිංහල අක්‍ෂරමාලා අකාරාදි අනුපිළිවෙළ
ආකරාදී පිළිවෙළ නාම සමුහයක් පහසුවෙන් තෝරා ගතහැකි (හඳුනාගත හැකි) ලෙසට ලියිස්තු ගත කිරීමට සඳහා යොදා ගන්න එක උපක්රයමයකි.ඒ අනුව සිංහල අක්ෂර මාලාවේ අනුපිලිවලට එම නාම සැකසීම සිදු කරයි.

•	මුලින්ම  සිංහල හෝඩියේ අක්ෂර වල පිළිවෙල පිළිබඳව දල අවබෝධයක් තිබිය යුතුය.                                          කසුන්,බන්දු,වජිර,පත්මා,ගයාන්,උදයංග,සරලා,අමිත් යන නාම ආකරාදී පිළිවෙලට සැකසීමේදී ,
අමිත්,උදයංග,කසුන්,ගයාන්,පත්මා,බන්දු,වජිර,සරලා

•	පිලි භාවිතය ඒවා වල අනුපිලිවෙල පිලිබඳ අවබෝධයක් තිබිය යුතුය.

අමාලි,දසුනි,ගයත්රී,ආශා,දුල්ෂාන්,ගිම්හානි,දක්ෂිත,ධම්මික  යන නාම ආකරාදී පිළිවෙලට සැකසීමේදී ,
අමාලි,ආශා,ගයත්රී,ගිම්හානි,දක්ෂිත,දසුනි,ධම්මික

== සිංහල ශබ්දකෝෂ අකාරාදි අනුපිළිවෙළ
==අ ආ ඇ ඈ ඉ 'ර' උ ඌ.....

ආශ්‍රිත ලිපි

     සිංහල හෝඩි

සිංහල අකාරාදි අනුපිලිවෙල


مؤسسة روكفلر  هي منظمة خيرية يقع مقرها في مدينة نيويورك. أسسها رجل الأعمال الأمريكي جون دافيسون روكفلر في 14 مايو (وهو تاريخ حصول المؤسسة على الاعتماد القانوني من ولاية نيويورك لبدء نشاطها)، بمعاونة من ابنه جون دافيسون روكفلر الأصغر وكبير مستشاريه فردريك تايلور غيتس، بغرض «تعزيز ارتقاء البشر في جميع أنحاء العالم»
، ويقع مقرها حاليًا في 420 الطريق الخامس (Fifth Avenue)، مدينة نيويورك.

في 14 مايو 1913 وافق حاكم نيويورك آنذاك ويليام سولزر على منح الاعتماد القانوني للمنظمة لبدء نشاطها.

خلال سنوات ساعدت المنظمة على نشر الرعاية الصحية وتقديم دورات تعليمية طبية. ومنذ إنشائها عام 1913م قامت مؤسسة روكفلر في عدة مناسبات بإنفاق مامجموعه 250 مليون دولار أمريكي.

من منجزات المؤسسة
 تقديم الدعم المالي للتعليم في الولايات المتحدة «دون تمييز على أساس العرق أو الجنس أو العقيدة».
 المشاركة في تأسيس مدرسة لندن لحفظ الصحة وطب المناطق الحارة قي المملكة المتحدة.
 تأسيس مدرسة جونز هوبكنز للصحة العامة ومدرسة هارفارد للصحة العامة (وهما اثنتان من أوائل مدارس الصحة العامة في الولايات المتحدة).
 تطوير لقاح الحمى الصفراء.
 تطوير وتمويل العديد من برامج تحسين النسل الألمانية، ومنها البرنامج الذي عمل فيه جوزف منجيل قبل انتقاله إلى أوشفيتز.
 ساعدت في توفير الملاذ للعلماء المهددين من قبل النازيين.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي.

المراجع

تأسيسات سنة 1913 في ولاية نيويورك
عائلة روكفلر
منظمات تحسين النسل
منظمات مقرها في الولايات المتحدة
مؤسسات أسستها عائلة روكفلر
مؤسسة روكفلر

مؤسسة روكفيلر


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 18 Temmuz - İmparator Mommu, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 42. hükümdarı (d. 683)
 7 Ağustos - Çaça Sengün, Tang Hanedanlığı döneminde yaşamış Çinli general

707


Working Title Films Limited is a British film studio that produces motion pictures and television programs and is a subsidiary of Universal Pictures, a division of NBCUniversal, which is itself a division of Comcast. The company was founded by Tim Bevan and Sarah Radclyffe in 1983. Bevan and Eric Fellner are now the co-chairmen of the company.

Company history
Bevan and Radclyffe were partners in pop music promotional company, Aldabra, and set up Working Title Films in London in 1983 where they were commissioned by newly created UK broadcaster, Channel Four, to make a television film, My Beautiful Laundrette (1985), directed by Stephen Frears. My Beautiful Launderette was a success at the Edinburgh Film Festival and received a theatrical release, where it was successful internationally. Accountant Graham Bradstreet joined as a third partner in 1986.

A World Apart was entered in competition at the 1988 Cannes Film Festival and won the Special Grand Prize of the Jury. The Tall Guy (1988) saw the feature film debut of screenwriter Richard Curtis and director Mel Smith.

In 1988, Michael Kuhn of PolyGram started to work with the company and in 1989 PolyGram acquired 49% of the company and they jointly launched Manifesto Film Sales. Manifesto's first third-party pick up for distribution was the Coen brothers' Barton Fink (1991). Bradstreet left the company in 1990 and Radclyffe a year later, with Eric Fellner, a fellow independent film producer, joining the company in 1991. The same year, Kuhn set up PolyGram Filmed Entertainment which acquired 100% of Working Title in 1992. The company produced a variety of films for PolyGram Filmed Entertainment which became a major Hollywood competitor.

Paul Webster set up an office in Los Angeles in 1991 and producer Liza Chasin was appointed as president of production. Webster produced the company's first American films, Rubin & Ed and Drop Dead Fred. Working Title also made Tim Robbins' directorial debut, Bob Roberts (1992).

Gramercy Pictures began distributing the company's films in the United States, starting with Posse (1993). In 1994, the company's Four Weddings and a Funeral, written by Curtis, became the highest-grossing British film of all-time with a gross of $245 million. They also made the Coen brothers' The Hudsucker Proxy (1994). In 1996, Robbins' Dead Man Walking was the company's first film to win an Academy Award, with Susan Sarandon winning the Academy Award for Best Actress. The Coen brothers' Fargo (1996) won two Academy Awards the following year. The company had another major success with Bean (1997) directed by Smith and co-written by Curtis, grossing $251 million.

In 1998, PolyGram was sold to the Seagram company and merged with MCA Music Entertainment, to form Universal Music Group. PolyGram Films was folded into Universal Pictures. In 1999, Seagram sold the bulk of its library of PolyGram films released up until 31 March 1996 to Metro-Goldwyn-Mayer. 1999 also saw the company's highest-grossing film to date with Notting Hill, again written by Curtis, with a gross of $364 million.

Although contractually allowed to produce any film with a budget of up to $35 million, on a practical basis, Bevan and Fellner consult with studio executives at Working Title's parent company NBCUniversal. Working Title company renewed its first look deal with Universal Pictures in 2020.

WT2 Productions
In 1999, Bevan and Fellner launched a subsidiary company named Working Title 2 Productions, commonly known as WT2. The company is an independent film production arm run by Natascha Wharton, and has produced films that include Billy Elliot, Shaun of the Dead and The Calcium Kid.

Television division
Working Title has been active in television production since the beginning of the 1990s. In February 2010, Working Title officially launched its television division as a joint venture with parent company NBCUniversal, itself owned by Comcast. Since then, they have produced content for both British and American television. Notable productions and co productions developed by Working Title Television (WTTV) include NBC's About a Boy, and Showtime's The Tudors.

WTTV has offices in London and Los Angeles.

TV productions

1991 ITV franchise bid
In 1991, Working Title was involved in a bid for the London Weekend ITV licence. Working Title, Mentorn, Palace and PolyGram wanted to take over from London Weekend Television and broadcast to London under the name London Independent Broadcasting. In the event LWT retained its licence; London Independent Broadcasting's proposals were deemed by the Independent Television Commission, which was overseeing the bid process, to fail the quality threshold.

Films

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Upcoming

In development

References

External links

Profile of the founders on BBC News
Shaun of the Dead production company Working Title to launch TV division

Film production companies of the United Kingdom
Film production companies of the United States
Television production companies of the United Kingdom
Television production companies of the United States
Mass media companies established in 1983
British companies established in 1983
Universal Pictures subsidiaries
British subsidiaries of foreign companies
Mass media companies based in London
BAFTA Outstanding British Contribution to Cinema Award
1999 mergers and acquisitions

Working Title Films


In computing, a Las Vegas algorithm is a randomized algorithm that always gives correct results; that is, it always produces the correct result or it informs about the failure. However, the runtime of a Las Vegas algorithm differs depending on the input. The usual definition of a Las Vegas algorithm includes the restriction that the expected runtime be finite, where the expectation is carried out over the space of random information, or entropy, used in the algorithm. An alternative definition requires that a Las Vegas algorithm always terminates (is effective), but may output a symbol not part of the solution space to indicate failure in finding a solution. The nature of Las Vegas algorithms makes them suitable in situations where the number of possible solutions is limited, and where verifying the correctness of a candidate solution is relatively easy while finding a solution is complex.

Las Vegas algorithms are prominent in the field of artificial intelligence, and in other areas of computer science and operations research. In AI, stochastic local search (SLS) algorithms are considered to be of Las Vegas type. SLS algorithms have been used to address NP-complete decision problems and NP-hard combinatorial optimization problems. However, some systematic search methods, such as modern variants of the Davis–Putnam algorithm for propositional satisfiability (SAT), also utilize non-deterministic decisions, and can thus also be considered Las Vegas algorithms.

History
Las Vegas algorithms were introduced by László Babai in 1979, in the context of the graph isomorphism problem, as a dual to Monte Carlo algorithms. Babai introduced the term "Las Vegas algorithm" alongside an example involving coin flips: the algorithm depends on a series of independent coin flips, and there is a small chance of failure (no result). However, in contrast to Monte Carlo algorithms, the Las Vegas algorithm can guarantee the correctness of any reported result.

Example
// Las Vegas algorithm
repeat:
    k = RandInt(n)
    if A[k] == 1,
        return k;

As mentioned above, Las Vegas algorithms always return correct results. The code above illustrates this property. A variable k is generated randomly; after k is generated, k is used to index the array A. If this index contains the value 1, then k is returned; otherwise, the algorithm repeats this process until it finds 1. Although this Las Vegas algorithm is guaranteed to find the correct answer, it does not have a fixed runtime; due to the randomization (in line 3 of the above code), it is possible for arbitrarily much time to elapse before the algorithm terminates.

Definition
This section provides the conditions that characterize an algorithm's being of Las Vegas type.

An algorithm A is a Las Vegas algorithm for problem class X, if

whenever for a given problem instance x∈X it returns a solution s, s is guaranteed to be a valid solution of x
on each given instance x, the run-time of A is a random variable RTA,x

There are three notions of completeness for Las Vegas algorithms:

 complete Las Vegas algorithms can be guaranteed to solve each solvable problem within run-time tmax, where tmax is an instance-dependent constant.

Let P(RTA,x ≤ t) denote the probability that A finds a solution for a soluble instance x in time within t, then A is complete exactly if for each x there exists

some tmax such that  P(RTA,x ≤ tmax) = 1.

 approximately complete Las Vegas algorithms solve each problem with a probability converging to 1 as the run-time approaches infinity. Thus, A is approximately complete, if for each instance x, limt→∞ P(RTA,x ≤ t)  = 1.
 essentially incomplete Las Vegas algorithms are Las Vegas algorithms that are not approximately complete.

Approximate completeness is primarily of theoretical interest, as the time limits for finding solutions are usually too large to be of practical use.

Application scenarios
Las Vegas algorithms have different criteria for the evaluation based on the problem setting. These criteria are divided into three categories with different time limits since Las Vegas algorithms do not have set time complexity. Here are some possible application scenarios:

Type 1: There are no time limits, which means the algorithm runs until it finds the solution.
Type 2: There is a time limit tmax for finding the outcome.
Type 3: The utility of a solution is determined by the time required to find the solution.

(Type 1 and Type 2 are special cases of Type 3.)

For Type 1 where there is no time limit, the average run-time can represent the run-time behavior. This is not the same case for Type 2.

Here, P(RT ≤ tmax), which is the probability of finding a solution within time, describes its run-time behavior.

In case of Type 3, its run-time behavior can only be represented by the run-time distribution function rtd: R → [0,1] defined as rtd(t) = P(RT ≤ t) or its approximation.

The run-time distribution (RTD) is the distinctive way to describe the run-time behavior of a Las Vegas algorithm.

With this data, we can easily get other criteria such as the mean run-time, standard deviation, median, percentiles, or success probabilities P(RT ≤ t) for arbitrary time-limits t.

Applications

Analogy
Las Vegas algorithms arise frequently in search problems. For example, one looking for some information online might search related websites for the desired information. The time complexity thus ranges from getting "lucky" and finding the content immediately, to being "unlucky" and spending large amounts of time. Once the right website is found, then there is no possibility of error.

Randomized QuickSort
INPUT:
    # A is an array of n elements
def randomized_quicksort(A):
    if n == 1:
        return A  # A is sorted.
    else:
        i = random.randrange(1, n)  # Will take a random number in the range 1~n
        X = A[i]  # The pivot element
    """Partition A into elements < x, x, and >x  # as shown in the figure above.
    Execute Quicksort on A[1 to i-1] and A[i+1 to n].
    Combine the responses in order to obtain a sorted array."""

A simple example is randomized QuickSort, where the pivot is chosen randomly, and divides the elements into three partitions: elements less than pivot, elements equal to pivot, and elements greater than pivot. The randomized QuickSort require a lot of resources but always generate the sorted array as an output.

It is obvious that QuickSort always generates the solution, which in this case the sorted array. Unfortunately, the time complexity is not that obvious. It turns out that the runtime depends on which element we pick as a pivot.

 The worst case Θ(n2) when the pivot is the smallest or the largest element.

 However, through randomization, where the pivot is randomly picked and is exactly a middle value each time, the QuickSort can be done in Θ(nlogn).

The runtime of QuickSort depends heavily on how well the pivot is selected. If a value of pivot is either too big or small, the partition will be unbalanced, resulting in a poor runtime efficiency. However, if the value of pivot is near the middle of the array, then the split will be reasonably well balanced, yielding a faster runtime. Since the pivot is randomly picked, the running time will be good most of the time and bad occasionally.

In the case of average case, it is hard to determine since the analysis does not depend on the input distribution but on the random choices that the algorithm makes. The average of QuickSort is computed over all possible random choices that the algorithm might make when choosing the pivot.

Although the worst-case runtime is Θ(n2), the average-case runtime is Θ(nlogn). It turns out that the worst-case does not happen often. For large values of n, the runtime is Θ(nlogn) with a high probability.

Note that the probability that the pivot is the middle value element each time is one out of n numbers, which is very rare. However, it is still the same runtime when the split is 10%-90% instead of a 50%–50% because the depth of the recursion tree will still be O(logn) with O(n) times taken each level of recursion.

Randomized Greedy Algorithm for Eight Queens Problem
The eight queens problem is usually solved with a backtracking algorithm. However, a Las Vegas algorithm can be applied; in fact, it is more efficient than backtracking.

Place 8 queens on a chessboard so that no one attacks another. Remember that a queen attacks other pieces on the same row, column and diagonals.

Assume that k rows, 0 ≤ k ≤  8, are successfully occupied by queens.

If k = 8, then stop with success. Otherwise, proceed to occupy row k + 1.

Calculate all positions on this row not attacked by existing queens. If there are none, then fail. Otherwise, pick one at random, increment k and repeat.

Note that the algorithm simply fails if a queen cannot be placed. But the process can be repeated and every time will generate different arrangement.

Complexity class
The complexity class of decision problems that have Las Vegas algorithms with expected polynomial runtime is ZPP.

It turns out that

which is intimately connected with the way Las Vegas algorithms are sometimes constructed. Namely the class RP consists of all decision problems for which a randomized polynomial-time algorithm exists that always answers correctly when the correct answer is "no", but is allowed to be wrong with a certain probability bounded away from one when the answer is "yes". When such an algorithm exists for both a problem and its complement (with the answers "yes" and "no" swapped), the two algorithms can be run simultaneously and repeatedly: run each for a constant number of steps, taking turns, until one of them returns a definitive answer. This is the standard way to construct a Las Vegas algorithm that runs in expected polynomial time. Note that in general there is no worst case upper bound on the run time of a Las Vegas algorithm.

Optimal Las Vegas Algorithm
In order to make a Las Vegas algorithm optimal, the expected run time should be minimized. This can be done by:
 The Las Vegas algorithm A(x) runs repeatedly for some number t1 steps. If A(x) stops during the run time then A(x) is done; otherwise, repeat the process from the beginning for another t2 steps, and so on.
 Designing a strategy that is optimal among all strategies for A(x), given the full information about the distribution of TA(x).

The existence of the optimal strategy might be a fascinating theoretical observation. However, it is not practical in real life because it is not easy to find the information of distribution of TA(x). Furthermore, there is no point of running the experiment repeatedly to obtain the information about the distribution since most of the time, the answer is needed only once for any x.

Relation to Monte Carlo algorithms
Las Vegas algorithms can be contrasted with Monte Carlo algorithms, in which the resources used are bounded but the answer may be incorrect with a certain (typically small) probability. A Las Vegas algorithm can be converted into a Monte Carlo algorithm by running it for set time and generating a random answer when it fails to terminate. By an application of Markov's inequality, we can set the bound on the probability that the Las Vegas algorithm would go over the fixed limit.

Here is a table comparing Las Vegas and Monte Carlo algorithms:

If a deterministic way to test for correctness is available, then it is possible to turn a Monte Carlo algorithm into a Las Vegas algorithm. However, it is hard to convert a Monte Carlo algorithm to a Las Vegas algorithm without a way to test the algorithm. On the other hand, changing a Las Vegas algorithm to a Monte Carlo algorithm is easy. This can be done by running a Las Vegas algorithm for a specific period of time given by confidence parameter. If the algorithm finds the solution within the time, then it is success and if not then output can simply be "sorry".

This is an example of Las Vegas and Monte Carlo algorithms for comparison:

Assume that there is an array with the length of even n. Half of the entries in the array are 0's and the remaining half are 1's. The goal here is to find an index that contains a 1.

//Las Vegas algorithm
repeat:
    k = RandInt(n)
    if A[k] == 1,
        return k;

//Monte Carlo algorithm
repeat 300 times:
    k = RandInt(n)
    if A[k] == 1
        return k
    return "Failed"

Since Las Vegas does not end until it finds 1 in the array, it does not gamble with the correctness but run-time. On the other hand, Monte Carlo runs 300 times, which means it is impossible to know that Monte Carlo will find "1" in the array within 300 times of loops until it actually executes the code. It might find the solution or not. Therefore, unlike Las Vegas, Monte Carlo does not gamble with run-time but correctness.

See also
 Monte Carlo algorithm
 Atlantic City algorithm
 Randomness

References

Citations

Sources

 Algorithms and Theory of Computation Handbook, CRC Press LLC, 1999.
 "Las Vegas algorithm", in Dictionary of Algorithms and Data Structures [online], Paul E. Black, ed., U.S. National Institute of Standards and Technology. 17 July 2006. (accessed May 9, 2009) Available from:

Randomized algorithms

Las Vegas algorithm


Rohstoffwirtschaft ist der Überbegriff einer Reihe großer Wirtschaftszweige. Sie umfasst vor allem:

 die Suche und Prospektion natürlicher Rohstoffe, insbesondere
 mineralische und Massenrohstoffe
 Kohlenwasserstoffe
 und teilweise auch  nachwachsende Rohstoffe
 die Förderung und Verarbeitung dieser Rohstoffe, insbesondere
 den Bergbau und die Anlage zugehöriger Deponien
 die Kohle-, Erdöl- und Erdgaswirtschaft
 die Abfall- und Recyclingwirtschaft
 die Nutzung von Biogas, Deponiegas und Faulgas
 die Bewirtschaftung der  Sekundärrohstoffe
 die Nutzung von  Sekundärbrennstoffen.

sowie Teile von benachbarten Branchen, unter anderem
 der Forst- und Holzwirtschaft; auch Verwertung von Alt- und Restholz,
 der Bauwirtschaft (vor allem Naturbaustoffe),
 und der Metallurgie.

Die Innovations- und Ertragslage der Branche ist heute auch einer von mehreren Wirtschaftsindikatoren.

Bundesanstalten und Forschungsinstitute
Auf Bundes- und Landesebene sind für die Forschung und Datengewinnung zuständig:
 in Deutschland die Bundesanstalt für Geowissenschaften und Rohstoffe
 die geologischen Landesämter der einzelnen Bundesländer
 und die regional zuständigen Bergbaubehörden
 in Österreich die Geologische Bundesanstalt
 und die geologischen Abteilungen der Landesregierungen
 regional einige Berghauptmannschaften
 in der Schweiz das Bundesamt für Wasser und Geologie und die kantonalen Bergbehörden.

An Forschungsinstituten des deutschen Sprachraums sind zu erwähnen:
 fachbezogene Institute der meisten  Technischen Universitäten und einiger Fachhochschulen
 Forschungsabteilungen größerer Unternehmen
 Fachabteilungen der Dachverbände und der Wirtschaftsforschung

Siehe auch
 :Kategorie:Rohstoff
 Lagerstätte, Bodenschätze
 Lagerstättenkunde
 erneuerbare Energie und Biokraftstoff
 Wasserstoffwirtschaft
 Regelkreis der Rohstoffversorgung

Literatur
allgemein:
 Wolfgang Ströbele: Rohstoffökonomik: Theorie natürlicher Ressourcen mit Anwendungsbeispielen Öl, Kupfer, Uran und Fischerei. (= WiSt-Taschenbücher) Verlag F. Vahlen, München 1987, ISBN 3-8006-1227-5.
 Peter Kurth et al. (Hrsg.): Praxishandbuch der Kreislauf- und Rohstoffwirtschaft. Springer Vieweg, Wiesbaden [2018], ISBN 978-3-658-17044-8.
speziell:
 Günter Pilarsky: Wirtschaft am Rohstofftropf: der Kampf um die wichtigsten mineralischen Ressourcen. Springer Gabler, Wiesbaden 2014, ISBN 978-3-658-00362-3.
 Peter Kausch et al. (Hrsg.): Rohstoffwirtschaft und gesellschaftliche Entwicklung: die nächsten 50 Jahre. Springer Spektrum, Berlin [2016], ISBN 978-3-662-48854-6.

Wirtschaftszweig

Rohstoffwirtschaft


Kozlačica (metiljka, kolinčica, zelenčica, vredovac, lat. Thalictrum), biljni rod iz porodice Žabnjakovki Ranunculaceae kojemu pripada preko 190 vrsta trajnica. Latinsko ime roda dolazi iz grčkog thallo (=zeleniti se) zbog svježih izgleda listova, pa je i jedan stariji naziv za ovaj rod zelenčica, kojeg navodi Šulek 1879.

U Hrvatskoj raste nekoliko vrsta šumska, žuta, smrdljiva, svjetlucava, mala i jednostavna metiljka ili kozlačica.

Vrste

 Thalictrum acaule Jacquem. ex Cambess.
 Thalictrum actaeifolium Siebold & Zucc.
 Thalictrum acutifolium (Hand.-Mazz.) B.Boivin
 Thalictrum acutilobum DC.
 Thalictrum alpinum L.
 Thalictrum appendiculatum C.A.Mey.
 Thalictrum aquilegiifolium L.
 Thalictrum arkansanum B.Boivin
 Thalictrum arsenii B.Boivin
 Thalictrum atriplex Finet & Gagnep.
 Thalictrum baicalense Turcz. ex Regel
 Thalictrum brachyandrum W.T.Wang
 Thalictrum brevisericeum W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum bykovii Kotukhov
 Thalictrum calabricum Spreng.
 Thalictrum calcicola T.Shimizu
 Thalictrum chayuense W.T.Wang
 Thalictrum chelidonii DC.
 Thalictrum cincinnatum B.Boivin
 Thalictrum cirrhosum H.Lév.
 Thalictrum clavatum DC.
 Thalictrum confine Fernald
 Thalictrum conzattii B.Boivin
 Thalictrum cooleyi H.E.Ahles
 Thalictrum coriaceum (Britton) Small
 Thalictrum cuernavacanum Rose
 Thalictrum cultratum Wall.
 Thalictrum cuonaense W.T.Wang
 Thalictrum daguanense W.T.Wang
 Thalictrum dalzellii Hook.
 Thalictrum dasycarpum Fisch., C.A.Mey. & Avé-Lall.
 Thalictrum deamii B.Boivin
 Thalictrum debile Buckley
 Thalictrum decipiens B.Boivin
 Thalictrum delavayi Franch.
 Thalictrum diffusiflorum C.Marquand & Airy Shaw
 Thalictrum dioicum L.
 Thalictrum domingense Urb.
 Thalictrum elegans Wall. ex Royle
 Thalictrum faberi Ulbr.
 Thalictrum falconeri Lecoy.
 Thalictrum fargesii Franch. ex Finet & Gagnep.
 Thalictrum fendleri Engelm. ex A.Gray
 Thalictrum filamentosum Maxim.
 Thalictrum finetii B.Boivin
 Thalictrum flavum L.
 Thalictrum foeniculaceum Bunge
 Thalictrum foetidum L.
 Thalictrum foliolosum DC.
 Thalictrum fortunei S.Moore
 Thalictrum fusiforme W.T.Wang
 Thalictrum galeottii Lecoy.
 Thalictrum gibbosum Lecoy.
 Thalictrum glandulosissimum (Finet & Gagnep.) W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum grandidentatum W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum grandiflorum Maxim.
 Thalictrum grandifolium S.Watson
 Thalictrum guatemalense C.DC. & Rose
 Thalictrum hamatum Maxim.
 Thalictrum hazaricum Qureshi & Chaudhri
 Thalictrum heliophilum Wilken & DeMott
 Thalictrum henricksonii M.C.Johnst.
 Thalictrum hernandezii Tausch
 Thalictrum hintonii B.Boivin
 Thalictrum honanense W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum ichangense Lecoy. ex Oliv.
 Thalictrum ingratum Honda
 Thalictrum integrilobum Maxim.
 Thalictrum isopyroides C.A.Mey.
 Thalictrum jaliscanum Rose
 Thalictrum javanicum Blume
 Thalictrum jilongense W.T.Wang
 Thalictrum johnstonii Standl.
 Thalictrum koikeanum Sera, Hamada & Kadota
 Thalictrum kubotae Kadota
 Thalictrum kuhistanicum Ovcz. & Kochk.
 Thalictrum laeteviride B.Boivin
 Thalictrum lanatum Lecoy.
 Thalictrum lancangense Y.Y.Qian
 Thalictrum lankesteri Standl.
 Thalictrum lasiogynum W.T.Wang
 Thalictrum latistylum W.T.Wang
 Thalictrum laxum Ulbr.
 Thalictrum leuconotum Franch.
 Thalictrum longistylum DC.
 Thalictrum lucidum L.
 Thalictrum macrocarpum Gren.
 Thalictrum macrostylum Small & A.Heller
 Thalictrum madrense Rose
 Thalictrum maritimum Dufour
 Thalictrum mazandaranicum Pakravan & Assadi
 Thalictrum × medium Jacq.
 Thalictrum microgynum Lecoy. ex Oliv.
 Thalictrum microspermum Ohwi
 Thalictrum minus L.
 Thalictrum minutiflorum W.T.Wang
 Thalictrum mirabile Small
 Thalictrum morisonii C.C.Gmel.
 Thalictrum myriophyllum Ohwi
 Thalictrum nakamurae Koidz.
 Thalictrum nelsonii B.Boivin
 Thalictrum neurocarpum Royle
 Thalictrum nigromontanum B.Boivin
 Thalictrum obovatum Blatt.
 Thalictrum occidentale A.Gray
 Thalictrum oligandrum Maxim.
 Thalictrum omeiense W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum orientale Boiss.
 Thalictrum oshimae Masam.
 Thalictrum osmorhizoides Nakai
 Thalictrum osmundifolium Finet & Gagnep.
 Thalictrum pachucense Rose
 Thalictrum panamense Standl.
 Thalictrum papuanum Ridl.
 Thalictrum parvifructum B.Boivin
 Thalictrum pedunculatum Edgew.
 Thalictrum peltatum DC.
 Thalictrum peninsulare (Brandegee) Rose
 Thalictrum pennellii B.Boivin
 Thalictrum peruvianum Trinidad & A.Cano
 Thalictrum petaloideum L.
 Thalictrum philippinense C.B.Rob.
 Thalictrum pinnatum S.Watson
 Thalictrum platycarpum Hook.f. & Thomson
 Thalictrum podocarpum Kunth ex DC.
 Thalictrum polycarpum (Torr.) S.Watson
 Thalictrum pringlei S.Watson
 Thalictrum przewalskii Maxim.
 Thalictrum pseudoichangense Q.E.Yang & G.H.Zhu
 Thalictrum pubescens Pursh
 Thalictrum pubigerum Benth.
 Thalictrum pudicum Standl. & B.Boivin
 Thalictrum pumilum Ulbr.
 Thalictrum punduanum Wall.
 Thalictrum ramosum B.Boivin
 Thalictrum reniforme Wall.
 Thalictrum reticulatum Franch.
 Thalictrum revolutum DC.
 Thalictrum rhynchocarpum Quart.-Dill. & A.Rich.
 Thalictrum robustum Maxim.
 Thalictrum rochebruneanum Franch. & Sav.
 Thalictrum roseanum B.Boivin
 Thalictrum rostellatum Hook.f. & Thomson
 Thalictrum rotundifolium DC.
 Thalictrum rubescens Ohwi
 Thalictrum rutifolium Hook.f. & Thomson
 Thalictrum sachalinense Lecoy.
 Thalictrum saniculiforme DC.
 Thalictrum scabrifolium Franch.
 Thalictrum secundum Edgew.
 Thalictrum semiscandens W.W.Sm.
 Thalictrum sexnervisepalum W.T.Wang
 Thalictrum sharpii B.Boivin
 Thalictrum siamense T.Shimizu
 Thalictrum simaoense W.T.Wang & G.H.Zhu
 Thalictrum simplex L.
 Thalictrum smithii B.Boivin
 Thalictrum sparsiflorum Turcz. ex Fisch. & C.A.Mey.
 Thalictrum speciosissimum Loefl.
 Thalictrum spiristylum W.T.Wang
 Thalictrum × spurium Timeroy ex Jord.
 Thalictrum squamiferum Lecoy.
 Thalictrum squarrosum Stephan ex Willd.
 Thalictrum standleyi Steyerm.
 Thalictrum steyermarkii Standl.
 Thalictrum stolzii Ulbr.
 Thalictrum strigillosum Hemsl.
 Thalictrum sultanabadense Stapf
 Thalictrum tacabicum Pakravan & Assadi
 Thalictrum tamurae Kadota & Nob.Tanaka
 Thalictrum tenii H.Lév.
 Thalictrum tenue Franch.
 Thalictrum tenuisubulatum W.T.Wang
 Thalictrum texanum (E.Hall ex A.Gray) Small
 Thalictrum × timeroyi Jord.
 Thalictrum torresii Standl. & B.Boivin
 Thalictrum toyamae Hatus. & Ohwi
 Thalictrum treleasei B.Boivin
 Thalictrum trichopus Franch.
 Thalictrum tripeltiferum B.Boivin
 Thalictrum triternatum Rupr.
 Thalictrum tsawarungense W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum tuberiferum Maxim.
 Thalictrum tuberosum L.
 Thalictrum uchiyamae Nakai
 Thalictrum ujiinsulare Hatus.
 Thalictrum umbricola Ulbr.
 Thalictrum uncatum Maxim.
 Thalictrum uncinnatum Rehmann
 Thalictrum uncinulatum Franch.
 Thalictrum urbainii Hayata
 Thalictrum venturii B.Boivin
 Thalictrum venulosum Trel.
 Thalictrum vesiculosum Lecoy.
 Thalictrum virgatum Hook.f. & Thomson
 Thalictrum viscosum W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum wangii B.Boivin
 Thalictrum watanabei Yatabe
 Thalictrum wuyishanicum W.T.Wang & S.H.Wang
 Thalictrum xiaojinense W.T.Wang
 Thalictrum xinningense W.T.Wang
 Thalictrum yunnanense W.T.Wang
 Thalictrum yuoxiense W.T.Wang
 Thalictrum zernyi Ulbr.
 Thalictrum zhadaense W.T.Wang

Vanjske poveznice

Izvori

Thalictroideae

Kozlačica


Brandon Lee Dickson (Montgomery, 3 de novembro de 1984) é um jogador de beisebol estadunidense, que joga na posição de arremessador (pitcher).

Carreira

Dickson compôs o elenco da Seleção dos Estados Unidos de Beisebol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, onde conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe japonesa na final da competição.

Beisebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Beisebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do beisebol

Brandon Dickson


Moskova (Rusça: Москва / Moskva), Rusya'nın başkenti ve en kalabalık şehridir. Şehir merkezinde 10.406.578'lik nüfusa sahiptir. Banliyöler de eklendiğinde 18 milyona yaklaşan bir nüfusa ev sahipliği yapmaktadır.

Moskova Doğu Avrupa'nın önemli bir politik, ekonomik, kültürel ve bilim merkezidir. Topraklarının tamamı Avrupa'da yer alan en büyük şehirdir, İstanbul'un ardından Avrupa'nın 2. en büyük şehridir  Ayrıca Dünya'nın en büyük 18. kentsel alanına sahiptir. Forbes'in 2013 yılı araştırmasına göre Moskova Dünya'nın en pahalı 9. şehri seçilmiştir. Aynı zamanda Dünya'nın sayılı büyük kentsel ekonomisine sahip olan Moskova, "Global şehir" kabul edilir. Turizm konusunda dünya çapında en hızlı büyüyen şehirler arasında yer alan Moskova, aynı zamanda yer yüzündeki en kuzeyde yer alan Metropol unvanına sahiptir. Avrupa'nın en uzun tek başına duran yapısı olan Ostankino Kulesi'ne, yine Avrupa'nın en yüksek gökdeleni unvanına sahip Federation Tower'a ev sahipliği yapar. 1 Temmuz 2012'deki bölgesel genişlemenin ardından yüzölçümü 2 kat artmış olup, 233.000 kişi ise nüfusa eklenmiştir. Avrupa Rusya'sında yer alan şehir, Moskova Nehri'nin üzerinde yer alır. Denize kıyısı olmayan en büyük şehirdir. Şehir aralarında Aziz Vasil Katedrali'nin de bulunduğu birçok tarihi bina ile zengin bir mimariye sahiptir. Kapladığı alanın %40'ını ormanlar ve yeşil alanlar oluşturması, Moskova'yı Dünya'nın en yeşil şehirlerinden biri yapar. Şehir sırasıyla Moskova Knezliği, Rusya Çarlığı, Rus İmparatorluğu, Sovyetler Birliği ve son olarak şu anki Rusya devletine başkentlik yapmıştır. Moskova Rus kültürünün merkezi konumundadır ve içerisinde barındırdığı birçok müze, tiyatro ve akademik kurumlardan dolayı sayısız bilim insanı ve sanatçıya ev sahipliği yapar.

Rusya Hükümeti'nin merkezidir. Şu anda Rusya devlet başkanı'nın çalışma yeri olan Moskova Kremlini de şehirdeki önemli yapılardan biridir. Moskova Kremlini Orta Çağ kalesi olarak inşa edilmiştir. Kremlin ile birlikte Kızıl Meydan da Dünya Mirası listesine giren yerlerdendir. Rus Parlamentosu'nun iki birimi (Devlet Duması ve Federasyon Konseyi) de Moskova'da bulunmaktadır.

Şehir yaygın bir transit ulaşım ağına sahiptir. 4 uluslararası havaalanı, 9 demiryolu istasyonu, sayısız tramvay, monorail sistemi ve en önemlisi Dünya'nın en derin yer altı hızlı taşıma sistemine sahip olan Moskova Metrosu metropolün yaşamında önemli bir yere sahiptir. Ayrıca Moskova Metrosu zengin mimarisi ve 200'ü aşkın istasyonu ile şehrin simgesel noktalarından biri haline gelmiştir.

Rusya'nın iki federe şehrinden biridir. 1917 Ekim Devrimi'nden sonra Mart 1918'de başkent olmuştur. Moskova Nehri'nin içinden geçtiği bu şehir Dünya'nın en yoğun işleyen metro sistemine sahiptir. 1980 yaz olimpiyatlarına ev sahipliği yapmıştır. Moskova'da yaşayan milyarder sayısı diğer dünya şehirlerden fazladır, bu da en çok milyarderin yaşadığı şehir unvanını getirmiştir. 2007 yılı istatistiklerine göre dünyanın en pahalı şehirleri listesinde 1. sıraya yerleşmiştir. Ayrıca Eurovision 2009'a ev sahipliği yapmıştır. Kızıl Meydan, Lenin Mozolesi, Tarih Müzesi, Bolşoy Tiyatrosu şehirdeki önemli mekanlardır.

Moskova'nın çeşitli lakapları vardır ve bunların çoğu şehrin büyüklüğüne veya Rus ulusu için önemine atıfta bulunur. Üçüncü Roma (Третий Рим), Beyaz Taşlı (Белокаменная), İlk Taç (Первопрестольная) ve Kahraman Şehir (город-герой). Moskovalı için kullanılan demonim erkekler için "москвич" (moskviç) kadınlar için ise "москвичка" (moskviçka). İngilizceye Muscovite olarak geçmiştir.

Coğrafya

Coğrafi Konum

Moskova  Rusya'nın Avrupa merkezinde,  Oka ve  Volga Nehirleri arası, Smolensk-Moskova sırtları (batıda),  Moskvoretsko-Okskaya ovasında (doğuda), Meşçyora çukureli (Güney-Batıda) kavşağında bulunur. Şehir alanı 2006 yılının verilere göre 1081 km², bu da Rusya Federasyonu'nda şehri en küçük yapar. Ana bölümü (877 km ²) çevre otoyolunda iken, diğeri 204 km² - çevre otoyolun dışında.
Ortalama rakımı 156 metredir. Arazinin en yüksek noktası Teplostanskaya Yükseltisinde (Rusça: Теплостанская возвышенность) bulunur ve 255 m rakıma sahiptir..

İklim

Moskova ılımlı kara iklimi altında, güçlü don ve yıkıcı sıcaklıklar oldukça seyrek, ancak normdan uzaklaşma sıkça görülür. Meteoroloji istasyonu verilere göre yıllın en soğuk ayı Ocak (Ortalama sıcaklık −7,5 °C'dir, ayrıca kış sezonunda hava sıcaklığın artma eğilimi gözlenmektedir.), soğuk dalgaların zamanında hava sıcaklığı -20 °C'ye düşebilir. En sıcak ayı temmuz (Ortalama sıcaklık +18,4 °C). Yaz boyunca ortalama 5-7 gün +30 °C ve daha yüksek geçer. 130 yıllık dizi gözlemde en yüksek hava sıcaklığı 2010 yılında +38,2 °C, en düşük 1940 yılının Ocak ayında -42,2 °C olarak kaydedilmiştir. Yıl boyu Moskova ve çevresindeki bölgeler 600-800 mm (2008 yılı-869 mm) yağış alır. Moskova'nın kendine has havasının özelliklerinden en önemlisi hava akımının şehrin merkezine akarken beraberinde yağışlar ve yakıcı sıcaklık getirmesidir.

 Yıllık Sıcaklık Ortalaması: +5,4 °C (2007 ve 2008 yıllarında +7 °C'yi aşmaktaydı.)
 Yıllık Rüzgâr Hızı Ortalaması: 2,3 m/s
 Yıllık Havadaki Nem Ortalaması: 76 %
 Yıllık Güneş Işığı Alınan Süre Ortalaması: 1731 saat (2007 yılında 2000 saat üzerinde gözlemlenmiştir.) (Güneş ışığı alınan sürede kış aylarında azalma, ilkbahar ve yaz aylarında artma eğilimi gözlenmektedir.)

Yıllarına göre sıcaklığın mutlak minimumların büyük çoğunluğu XIX veya XX yüzyıllarında kayda geçerken, XXI. yüzyılın başlangıcında ise 4 mutlak maksimum sıcaklığı görülmüştür.

Tarih

Moskova'nın kuruluşuna ait ilk bilgilere İlk Vakayiname (Ипатьевская летопись) ile ulaşılabilir. Bu kronikte Yuri Dolgoruki'nin 1147 yılında Moskova'da arkadaşları ile buluştuğu yazılmıştır. Bu yüzden Yuri Dolgoruki Moskova'nın kurucusu olarak kabul edilir. Fakat arkeolojik kazılarda bulunan eski para ve eşyalar şehrin tarihinin 1000 yılı bulduğunu kanıtlar. Kremlin bölgesinde yapılan arkeolojik kazılarda ise 11. yy da orada sur ve hendekle korunan bir yerleşimin var olduğu keşfedilmiştir. Diğer eski buluntular ise iki Slav kabilesinin burada yaşamış olduğunu doğrulamıştır.

Kent içinden geçen nehirle adlandırılmıştır. Kentin adı ile ilgili bazı kuramlar bulunmaktadır fakat adının kökeni tam olarak bilinmemektedir.

Çarlık döneminin başkenti St.Petersburg'ta batı tarzı mimari görülürken, Moskova daha çok Rus kültürünün özelliklerine sahiptir.

Moskova, 1917 Ekim Sosyalist Devrimi'nden sonra 12 Mart 1918'de Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin ve SSCB'nin başkenti oldu.

Ekonomi
Moskova, Avrupa'nın en büyük belediye ekonomilerinden birine sahiptir ve Rusya'nın gayri safi yurtiçi hasılasının (GSYİH) beşte birinden fazlasını oluşturmaktadır. 2021 itibarıyla, Moskova'nın Gayri Safi Bölgesel Hasıla'sı neredeyse 332 milyar ABD Doları'na ulaştı. Moskova Bölgesi'nin GMP'si ₽31,3 trilyon veya yaklaşık 425 milyar ABD dolarıydı.

Şehirdeki ortalama brüt aylık ücret ₽123.688 ( 2.000 ABD Doları ), bu da ulusal ortalamanın yaklaşık iki katı olan ₽66.572'nin ( 1.000 ABD Doları ) ve Rusya'nın federal konuları arasında en yükseklerinden biri.

Moskova, dünyadaki herhangi bir şehrin üçüncü en yüksek milyarder sayısına ev sahipliği yapıyor ve Avrupa'daki herhangi bir şehrin en fazla milyardere sahip şehri. Rusya'nın finans merkezi ve ülkenin en büyük bankalarına ve petrol devi Rosneft gibi en büyük şirketlerinin çoğuna ev sahipliği yapıyor . Moskova, Rusya'daki perakende satışların %17'sini ve ülkedeki tüm inşaat faaliyetlerinin %13'ünü gerçekleştiriyor. 1998 Rusya ekonomik krizinden bu yana, Moskova'daki iş sektörleri üstel büyüme oranları gösterdi. Son yıllarda birçok yeni iş merkezi ve ofis binası inşa edildi, ancak Moskova'da hala ofis alanı sıkıntısı yaşanıyor. Sonuç olarak, birçok eski sanayi ve araştırma tesisi, ofis kullanımına uygun hale getirilecek şekilde yeniden inşa ediliyor. Genel olarak, ekonomik istikrar son yıllarda iyileşmiştir; yine de, suç ve yolsuzluk iş gelişimini hâlâ engellemektedir.

Sanayi
Moskova'daki başlıca endüstriler kimya, metalurji, gıda, tekstil, mobilya, enerji üretimi, yazılım geliştirme ve makine endüstrilerini içermektedir.

Mil Moskova Helikopter Fabrikası, dünyanın önde gelen askeri ve sivil helikopter üreticilerinden biridir. Khrunichev Devlet Araştırma ve Üretim Uzay Merkezi, Mir, Salyut ve ISS uzay istasyonları için modüller, Proton fırlatma araçları ve askeri ICBM'ler dahil olmak üzere çeşitli uzay ekipmanı üretiyor. Sukhoi, Ilyushin, Mikoyan, Tupolev ve Yakovlev uçak tasarım büroları da Moskova'da bulunuyor. Roket motorlarını üreten NPO EnergomashRus ve Amerikan uzay programlarının yanı sıra İkinci Dünya Savaşı sırasında savaş uçakları inşa eden ancak Uzay Yarışından bu yana uzay sondalarına geçiş yapan Lavochkin tasarım bürosu, Moskova Oblastı'nda büyük ölçüde Moskova tarafından çevrelenmiş bağımsız bir şehir olan yakındaki Khimki'de bulunuyor. yanları. ZiL ve AZLK otomobil fabrikaları ile Voitovich Raylı Araç fabrikası Moskova'da ve Metrovagonmash metro vagon fabrikası şehir sınırlarının hemen dışında bulunuyor. Poljot Moskova saat fabrikası, Rusya'da ve yurt dışında iyi bilinen askeri, profesyonel ve spor saatleri üretiyor.Yuri Gagarin uzaya yaptığı yolculukta bu fabrika tarafından üretilen "Shturmanskie" kullandı.

Electrozavod fabrikası, Rusya'daki ilk trafo fabrikasıydı. Kristall içki fabrikası  "Stolichnaya" da dahil olmak üzere votka türleri üreten Rusya'daki en eski içki fabrikasıdır ve şaraplar, Moskova Interrepublican Vinery de dahil olmak üzere Moskova şarap fabrikalarında üretilir. Moskova Mücevher Fabrikası  ve Jewellerprom  Rusya'daki mücevher üreticileridir; Jewellerprom, 2. Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'nin Kızıl Ordusu'na yardım edenlere verilen özel Zafer Nişanı'nı üretirdi.

Zelenograd'da Ruselectronics şirketleri de dahil olmak üzere mikroelektronik endüstrilerinin yanı sıra Moskova şehrinin hemen dışında bulunan başka endüstriler de var.

Dünyanın en büyük doğal gaz üreticisi ve en büyük Rus şirketi olan Gazprom'un Moskova'da da merkez ofisi ve diğer petrol, gaz ve elektrik şirketleri bulunuyor.

Moskova, aralarında 1C, ABBYY, Beeline, Kaspersky Lab, VK, MegaFon, MTS, Rambler&Co, Rostelecom, Yandex ve Yota'nın da bulunduğu birçok telekomünikasyon ve teknoloji şirketinin genel merkezine ev sahipliği yapıyor.

Şehrin ekolojik durumunu iyileştirmek için bazı endüstriler şehir dışına taşınıyor.

Yaşam maliyeti
Sovyet döneminde, daireler hükümet tarafından kişi başına metrekare normuna göre insanlara ödünç veriliyordu (halkın sanatçıları, kahramanları ve önde gelen bilim adamları da dahil olmak üzere bazı gruplar, onurlarına göre ikramiye alıyordu). Dairelerin özel mülkiyeti, insanların yaşadıkları yerlerin mülkiyet haklarını güvence altına almalarına izin verilen 1990'lara kadar sınırlıydı. Sovyet döneminden bu yana mülk sahipleri, yaşam alanı başına kişi bazında sabit bir meblağ olan konutları için hizmet bedeli ödemek zorunda kaldılar.

Moskova'da emlak fiyatları yükselmeye devam ediyor. Bugün, şehrin varoşlarında metrekare başına ortalama 4.000 ABD Doları (164  veya prestijli bir bölgede metrekare başına 6.500-8.000 ABD Doları ödenmesi beklenebilir). Bir dairenin fiyatı bazen metrekare başına 40.000 ABD Dolarını aşabilir. Tek yatak odalı bir daire kiralamak aylık yaklaşık 1.200 ABD Doları ve Moskova'nın merkezinde bir stüdyo kiralamak aylık yaklaşık 1.000 ABD Doları tutarındadır.

Tipik bir tek yatak odalı daire yaklaşık otuz metrekaredir, tipik bir iki yatak odalı daire kırk beş metrekaredir ve tipik bir üç yatak odalı daire yetmiş metrekaredir. Birçoğu, özellikle de bir aile başlangıçta Sovyet döneminde devlet tarafından verilen iki odalı bir dairede yaşıyorsa, dairelerinden taşınamıyor. Bazı şehir sakinleri, şehir dışındaki kulübelerde (kır evleri) kalırken dairelerini kiralayarak yaşam maliyetiyle baş etmeye çalıştı.

2006'da Mercer İnsan Kaynakları Danışmanlığı, istikrarlı Rus rublesi ve şehir içinde artan konut fiyatları nedeniyle, Moskova'yı uzun yıllardır kazanan Tokyo'nun önünde, gurbetçi çalışanlar için dünyanın en pahalı şehri seçti. Moskova, anketin 2007 baskısında ve 2008 baskısında da birinci sırada yer aldı. Ancak Tokyo, dünyanın en pahalı şehri olarak Moskova'yı geçerek Moskova'yı ikinci sıradaki Osaka'nın ardından üçüncü sıraya yerleştirdi.

2008 yılında Moskova, üst üste üçüncü kez en pahalı şehirler listesinde birinci sırada yer aldı.

2014 yılında Forbes'e göre Moskova, dünyanın en pahalı 9. şehri oldu. Forbes, bir yıl önce Moskova'yı en pahalı 2. şehir olarak sıralamıştı.

2019'da Economist Intelligence Unit'in Dünya Çapında Yaşam Maliyeti araştırması, Moskova'yı yılda iki kez düzenlenen en pahalı 133 şehir sıralamasında 102. sıraya yerleştirdi. ECA International'ın Yaşam Maliyeti 2019 Araştırması, Moskova'yı dünya çapında 482 lokasyon arasında 120. sıraya yerleştirdi.

Resmi sembolleri

Yönetim

İdari yapılanma

Demografi

Nüfus yapısı
2010 yılında yapılan nüfus sayımına göre Moskova'nın nüfusu 11.503.501 kişidir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımında şehrin nüfusunun 10.382.754 olarak sayılmıştır.
2010 tarihli nüfus sayımına göre Moskova'nın etnik yapısı şöyledir:
 Ruslar: 9.930.410 (%91,65)
 Ukraynalılar: 154.104 (%1,42)
 Tatarlar: 149.043 (%1,38)
 Ermeniler: 106.466 (%0,98)
 Azeriler: 57.123 (%0,5)
 Yahudiler: 53.142 (%0,49)
 Beyaz Rusyalılar: 39.225 (%0,4)
 Gürcüler: 38.934 (%0,4)
 Özbekler: 35.595 (%0,3)
 Tacikler: 27.280 (%0,2)
 Moldovalılar: 21.699 (%0,2)
 Mordvinler: 17.095 (%0,2)
 Çeçenler: 14.524 (%0,1)
 Çuvaşlar: 14.313 (%0,1)
 Osetler: 11.311 (%0,1)
 Diğer etnik gruplar: 164.825 (%1,6)
 668.409 kişi etnik grubunu belirtmemiştir.

Halk hizmetleri

Eğitim ve Bilim
Moskova Rusya'nın önemli kültür merkezlerden, ülkenin ilk yükseköğretim kurulunun (Slav-Yunan-Latin akademisi) kurulması itibarıyla, şehirde önemli ölçüde öğretim kurumları artar. Günümüzde şehirde 124 yükseköğretim kurulu faaliyette, bunların arasında Rusya'nın en eski ve en çok tanınan Moskova Devlet Üniversitesi, Lomonosov inisiyatifine göre 1755 yılında kurulmuştur.

Moskova'da birçok eğitim kurumu faaliyettedir. Lise, gymnasium, yatılı okullar dahil olmak üzere 1800'den fazla öğretim kurumu, 400'e yakın kütüphane, bunların yanında Rusya'nın en eski halk kitaplığı MDÜ Bilimsel Kütüphanesi ve ülkenin en büyük kitap deposu Rusya Devlet (Lenin) Kütüphanesi bulunmaktadır.

Ulaşım

Moskova'da ulaşım metroyla sağlanabilmektedir.

Uluslararası ilişkiler

Kardeş kentler
Moskova'nın 31 tane kardeş şehri vardır.

Amerika

Asya

Avrupa

İşbirliği anlaşması yapılan şehirler

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Dış bağlantılar

Moskova


La Drácula é o sexto álbum de estúdio da cantora transgênero brasileira Jotta A, lançado em 10 de fevereiro de 2023. O álbum marca a mudança de gênero musical da cantora do gospel ao pop, sendo seu primeiro álbum de estúdio neste estilo.

Antecedentes

Em 2020, a cantora anunciou sua saída da música gospel para se lançar na música pop e reggaeton. Em 2021, entrando para o cenário LGBT de música pop, Jotta lança o single "Pessoa Certa" com participação da drag queen Aretuza Lovi, o que levou a grande rejeição por parte de seu público gospel. Em 2022, Jotta A revelou através das redes sociais que é uma mulher transexual e começou o processo de retificação de nome de registro e de gênero. Após o anúncio da transição de gênero, a cantora lança os singles "Éden" e "Apollo 11", apresentando arranjos de retrowave e estética dos anos 1980.

Singles
"Humano" foi lançada como primeiro single em 30 de setembro de 2022. "Alasca" foi escolhida como segundo single do álbum e lançada em 9 de dezembro de 2022. O terceiro single chamado "La Drácula", mesmo nome do álbum, foi lançado sem videoclipe como single promocional em 20 de janeiro de 2023, contando apenas com áudio oficial nas plataformas de streaming. O quarto single "Tóxico" foi lançado junto do álbum completo em 10 de fevereiro de 2023.

Lista de faixas

Histórico de lançamento

Álbuns de 2023
Álbuns em língua portuguesa

La Drácula


Aveux spontanés (titre original : Assignment - Paris!) est un film d'espionnage américain réalisé par Robert Parrish, sorti en 1952, avec Dana Andrews, Märta Torén, George Sanders et Audrey Totter dans les rôles principaux. Se déroulant durant la Guerre froide, il s'agit d'une adaptation du roman Trial by Terror des écrivains américains Paul et Pauline Gallico.

Synopsis
Le journaliste du New York Herald Tribune Jimmy Race (Dana Andrews), basé à Paris, est envoyé par son patron (George Sanders) derrière le rideau de fer à Budapest pour enquêter sur une réunion impliquant l'ambassadeur hongrois. Pendant sa mission, Race est accusé d'espionnage...

Fiche technique
 Titre : Aveux spontanés
 Titre original : Assignment - Paris!
 Réalisation : Robert Parrish
 Assistant réalisateur : Carter DeHaven
 Scénario : William Bowers, Jack Palmer White et Walter Goetz d'après le roman Trial by terror publié en 1952 par Paul et Pauline Gallico
 Production : Samuel Marx et Jerry Bresler
 Société de production : Columbia Pictures
 Musique : George Duning
 Directeur musical : Morris Stoloff
 Photographie : Ray Cory et Burnett Guffey
 Direction artistique : John Meehan et Frank Tuttle
 Montage : Charles Nelson et Donald W. Starling
 Pays d'origine :
 Langue : Anglais
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,37:1 — Son : Mono
 Genre : Film d'espionnage
 Durée : 84 minutes
 Dates de sortie :

Distribution

 Dana Andrews (VF : Robert Dalban) : Jimmy Race
 Märta Torén : Jeanne Moray
 George Sanders (VF : Jean Martinelli) : Nicholas Strang
 Audrey Totter (VF : Jacqueline Ferrière) : Sandy Tate
 Sandro Giglio (VF : Maurice Nasil) : Gabor Czeki alias Grisha
 Donald Randolph (VF : Roger Till) : Anton Borvich
 Herbert Berghof (VF : Lucien Bryonne) : Premier Ministre Andreas Ordy
 Ben Astar (VF : Henri Charrett) : Ministre de la Justice Vajos
 Willis Bouchey (VF : Paul Amiot) : Biddle
 Earl Lee : Dad Pelham
 Pál Jávor : Laslo Boros
 Georgiana Wulff : Gogo Czeki
Et, parmi les acteurs et actrices non crédités :
 Jay Adler
 Leon Askin
 Paul Birch
 Mari Blanchard
 Gino Corrado
 Joseph Forte (VF : Abel Jacquin) : Barker
 Paul Frees
 Werner Klingler
 Maurice Marsac (VF : Gérald Castrix) : le gendarme
 Marcel de la Brosse (VF : Jean Berton) : le maître d'hôtel

 Fay Roope
 Vito Scotti
 André Siméon
  (VF : Maurice Dorléac) : Larry O'Connell

 Murvyn Vye
 William Woodson

Autour du film
 Phil Karlson était le réalisateur initial, mais il a été renvoyé pendant le tournage, pour être remplacé par Robert Parrish.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1952
Film d'espionnage américain
Film sur la guerre froide
Film dramatique américain
Film réalisé par Robert Parrish
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Film se déroulant à Budapest
Film se déroulant à Paris
Film tourné à Budapest
Film tourné à Paris
Film de Columbia Pictures
Film américain en noir et blanc

Aveux spontanés (film, 1952)


Telif hakkı (), bir kişi ya da kişilerin her türlü fikrî emeği ile meydana getirdiği bilgi, düşünce, sanat eseri ve ürününün kullanılması ve kopyalanması ile ilgili hukuken sağlanan haklardır. Telif hakkının doğması için tescile gerek yoktur. Fikir ve sanat eserleri üzerindeki haklar eserin üretilmesiyle birlikte doğar. Bununla birlikte eser sahibi isterse ülkenin ilgili tescil birimlerinde (mesela Türkiye'de noter ya da Kültür ve Turizm Bakanlığı) isteğe bağlı olarak kayıt tescili yaptırabilir. Telif hakları, genellikle belli bir süre için geçerlidir.

Telif hakkı simgesi, çember içinde bir "C" harfidir, © harfi üzerinde bulunduğu yapanın telif haklarının korunduğunu belirtir ve İngilizce "copyright" kelimesini ifade eder. C sembolü kullanılsın ya da kullanılmasın, orijinal her fikir ve ürün, doğuştan telif haklarına sahiptir.

Telif hakların korunması temel insan haklarından biridir. İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'nin 27. maddesine göre herkesin yaptığı her türlü bilim, edebiyat veya sanat eserinden mütevellit manevi ve maddi menfaatlerin korunmasına hakkı vardır.

Süresi
Telif hakları genellikle belli bir süre için geçerlidir. Ülkelerin kendi kanuni mevzuatlarına bağlı olarak koruma süresi pek çok ülkede eser sahibi yaşadığı süre ve ölümünden itibaren 50-70 yıl süre için geçerlidir (Mesela Türkiye'de 70 yıldır.). Bu süre işin türüne, çalışmanın bir fert ya da şirket tarafından oluşturulup oluşturulmadığına, aleniyet kazanıp kazanmadığına ve diğer bazı değişkenlere bağlı olabilir.

Sınırlamalar
Telif hakları herkese karşı ileri sürülebilirler. Ancak toplum menfaatinin korunması gibi nedenlerle bu mutlak hakka yasalarla çeşitli sınırlamalar getirilebilir. Mutlak hakka getirilen bu sınırlandırmalar; kamu yararı, kamu düzeni, genel ahlak gibi sebeplerle getirilen sınırlamalar ve hususi menfaat (şahsi kullanım vs.) yararına getirilen istisnalardan oluşabilir. Örneğin telif hakkı saklı bir eserin kâr amacı güdülmeksizin, şahsi kullanım amacıyla çoğaltılabilmesi mümkün olabilir.

Telif Hakkı Kapsamındaki Haklar
5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu uyarınca eser sahibi olan kişi telif hakkı kapsamında; manevi ve mali haklara sahiptir. Manevi haklar aşağıdaki şekildedir:

 Umuma arz etme, yayma.
 Adın belirtilmesi.
 Eserde değişiklik yapılması menetme.

Mali haklar aşağıdaki şekildedir:

 İşleme hakkı.
 Çoğaltma hakkı.
 Yayma hakkı.
 Temsil hakkı.
 İşaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkı.
 Pay ve takip hakkı.

Bu hakları ihlal edilen telif hakkı yani eser sahibi; hakkına tecavüz eden kişiye karşı tecavüzün önlenmesi, tecavüzün ortadan kaldırılması, tazminat ve ceza davası açılması için gerekli ihbar, şikayet yollarından birine ya da birden fazlasına başvurabilir.

Yasal süreç

Telif hakları, tescil edilmeseler dahi yasal koruma altındadır. Yani bir eser yayımlandığı andan itibaren korunması gereken statüye kavuşur. Telif anlaşmazlıklarında bir eseri ilk olarak kimin ürettiğinin tespiti için çeşitli yöntemler kullanılmaktadır. Bunlardan en meşhuru zaman damgalı elektronik imza ile imzalanmış dokümandır. Yine amatör makale yazarlarının sık başvurduğu bir diğer yöntem ise e-posta göndermek suretiyle kayıt altına almaktır. Bunların yanında toplumdaki tanınmışlığın tespiti şahitler yoluyla da mümkündür. Bir telif hakkı ihlalinde Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (FSEK) 71. maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulabilir. Buna ilaveten Fikri Haklar Mahkemesinde hukuk davası açmak ve savcılık kanalıyla FSEK ek 4. madde uyarınca erişim engelletmek de mümkündür. FSEK ek 4. madde gereği erişim engelletebilmek için evvela ihtarname çekmek/bildirimde bulunmak gerekmektedir. Bu ihtarda/bildirimde; kopya içerik barındıran kişiye ilgili içeriği kaldırması için 3 günlük mühlet verilmelidir. Ayrıca telif haklarının korumasının bizzat resmi bir kurum tarafından yapılması için müracaatta bulunmak mümkündür.

Tarihçe

İlk yasal düzenlemeler
İngiltere'de 1709'da kabul edilen ve 1710 yılında uygulamaya konan "Kraliçe Anna Kanunu", bir kitabın eser sahibi ve mirasçılarına yayımdan itibaren belirli bir süre ile koruma sağlayan ilk kanundur. Bu yasa, kitap yayıncılarının kitaplarını başkalarının kopyalamasına karşı 14 yıl süreyle koruma sağlamaktaydı. İngiltere'de hakkak ve heykeltıraşların haklarını koruyan 1734 ve 1814 tarihli kanunlar; tiyatro ve musiki eserleri sahiplerinin haklarını koruyan 1882 ve 1888 tarihli kanunlar çıkarıldı, bu kanunların içerikleri 1911 yılında birleştirildi ve 1957 yılında Telif Kanunu halini aldı.

1789'da Fransız İhtilali ile Fransa'da locaların imtiyazları kaldırılmış; eser sahipleri korumadan tamamen yoksun kalmıştı. 1791 ve 1793 yıllarında telif hükümleri içere yasa çalışmaları yapıldı. Bu çalışmalar ile eser sahibinin fikri mülkiyet hakkının süresi, yaşamı boyunca ve ölümünden sonra 10 yıl süreyle sınırlandırılması belirlenerek düzenlendi. On yıllık koruma süresinden sonra eserin "kamu malı" hâline dönüşmesi sistemi benimsenmiştir. Benzer yasal düzenleme çalışmalarına daha sonra Almanya, İsviçre ve İspanya gibi diğer Avrupa ülkeleri de katıldı. Fransa'da Fransız İhtilali'nin ardından çıkan yasaları 1810, 1854, 1866 tarihlerindeki yasalaşma çalışmaları izledi. Bu çalışmalar mahkeme içtihatları ile birlikte gelişerek 1957 fikir ve sanat eserleri kanunu kabul edildi. Kanun, günümüzde Fikri Mülkiyet Kanunu adın taşır, telif ve sınai mülkiyet haklarını birlikte içerir.

Almanya'da 1837 yılında çıkan Prusya Bilim ve Sanat Eserleri Üzerindeki Mülkiyetin Himayesi Kanunu, 1871 yılında imparatorluk kanunu olarak yasalaştı ve 1965 yılında bugünkü haline yakın düzenlemeye erişti.

ABD'de ilk defa 1672 yılında John Usher adlı bir yazarın, kendi eserini izni olmadan satma ve çoğaltma konusunda yasak getiren özel bir izin sağlamıştı. Bu olay, ABD'de telif hakları konusunda ilk meydana gelen yasal olaydı. Ülkenin bir kısmında 1783, 1786'da Kraliçe Anna Kanunu'nu temel alan telif hakları yasası onaylanıp uygulanmaya başlandı.

Kapsamın yaygınlaşması
18. yüzyılda ortaya çıkan ilk telif kanunları edebî eserleri koruma altına almaya yönelikti. Zamanla müzik ve resim alanında eserlerin telif hakları kapsamında değerlendirilmesi için çalışmalar yapıldı. Çok sonra haritalar, maketler, kabartmalar, oymalar, el yazmaları, bilimsel eserler, mimari eserler, tezhipler bu kapsamda değerlendirildi. 1990'lı yıllardan itibaren n bilgisayar ve bilgisayar programları da sinema eserleri, pandomimalar, koreografilerden sonra eser sayılıp fikrî ürünler olarak koruma altına alınmaya başladı.

Uluslararası Sözleşmeler
Kraliçe Anna Yasası'ndan sonra neredeyse tüm ülkelerin katıldığı uluslararası anlaşmalarla telif hakkı yasalarının dünya çapında bir dereceye kadar uyumlu hâle getirilmiştir. En önemli uluslararası anlaşmalardan biri 1886'da imzalanan Bern Sözleşmesi'dir. Bern Sözleşmesi'nin telif hakkı koruması standartları, yazarın minimum yaşam süresini artı 50 yıl olarak belirlenmiştir. 1886'da sözleşmeyi imzalayan ülkeler Bern Birliğini oluşturmuştur. Sözleşme, 1979'da son hâlini aldı.

Eser türüne göre telif

Kitap ve çeviri
Telif hakları saklı olan kitapların başında veya sonunda "Bütün yayın hakları saklıdır. Kaynak gösterilerek yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz." şeklinde bir cümle bulunabilir. Yazarının ölümünün üzerinden telif haklarının geçersiz kılınmasına yetecek kadar süre geçmiş olsa bile eğer yazıldığı dilde değilse çevirmenin çevirisi de bir eser kabul edildiği için telif hakları yayımlayan kuruluşun veya çevirmenin elinde olacaktır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Amerika Birleşik Devletleri Telif Hakkı Kanunu
 Telif feragatı (copyleft)
 Telif hakkı simgesi
 Türkiye Cumhuriyeti Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu
 Panorama özgürlüğü
 Telif kanunu
 Tescilli marka (® ya da ™)

Dış bağlantılar

 Belgelerinize © işareti eklemenin pratik bir yöntemi.
 Creative Commons, lisans hakları, alıntılama ve hukukî boyutu
 Kültür ve Turizm Bakanlığı - Telif Hakları
 T.C. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu

Telif hakkı


Goulolo ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Letefoho (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Goulolo eine Fläche von 11,55 km². Nun sind es 15,87 km². Der Suco liegt im Norden des Verwaltungsamts Letefoho. Östlich liegt der Suco Eraulo, südöstlich der Suco Ducurai und südwestlich der Suco Haupu. Nordwestlich liegt das Verwaltungsamt Ermera mit seinen Sucos Raimerhei und Estado. Im Suco Goulolo entspringen die Flüsse Caraulun und Hatoe, die nach Westen in den Grenzfluss zum Verwaltungsamt Ermera münden. Es sind Nebenflüsse des Lóis.

Die Überlandstraße, die die Orte Letefoho und Gleno miteinander verbindet, führt quer durch den Suco. An ihr liegen die Orte Goulolo, Raipusa und Cailiti (Kailiti). Im äußersten Westen des Sucos Goulolo befindet sich das Dorf Betorema und im Südosten die Ortschaft Goulala (Gaulala, Gougala). Neben der Grundschule Escola Primaria No. 231 Goulolo in Goulolo gibt es auch in Goulala eine Grundschule.

Im Suco befinden sich die vier Aldeias Beturema, Cailiti, Goulala und Goulolo.

Einwohner
In Goulolo leben 1.447 Einwohner (2022), davon sind 740 Männer und 707 Frauen. Im Suco gibt es 300 Haushalte. Über 66 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. Über 32 % sprechen Mambai, Minderheiten Makasae oder Kemak.

Geschichte

In Goulolo gab es Ende 1979 ein Internierungslager für Zivilisten, ein sogenanntes Transit Camp, das von der indonesischen Besatzungsmacht eingerichtet wurde. und wurde 2016 in seinem Amt bestätigt.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Miguel Soares zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann João de Deus.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Goulolo (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Goulolo (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Letefoho (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Goulolo (Letefoho)


Frank Bonilla ( - ) est un universitaire américain d'origine portoricaine qui devint une figure de proue des études portoricaines. Après avoir obtenu son doctorat à l'université Harvard, où sa thèse fut supervisée par Talcott Parsons, il occupa des postes de professeur au Massachusetts Institute of Technology, à l'université de Stanford et à l'université de la ville de New York.

Il est également une figure clé dans la création du Puerto Rican Hispanic Leadership Forum et du Center for Puerto Rico Studies à l'université de la ville de New York.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de Porto Rico pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire de Porto Rico

Liens externes
 The "Unofficial" Home of The 75th Division Veterans' Association
 Dr. Frank Bonilla documentary

Récipiendaire de la Silver Star
Universitaire américain
Militaire portoricain
Naissance en février 1925
Décès en décembre 2010
Décès à 85 ans

Frank Bonilla


Theodor Hartwig ist der Name folgender Personen:

* Theodor Hartwig (Philosoph) (1872–1958), österreichischer Kulturphilosoph, Publizist und Freidenker
 Theodor Hartwig (Politiker) (1878–1948), deutscher Gewerkschafter und Politiker (SPD)

Theodor Hartwig


Srednjoafrički CFA franak (francuski: franc CFA; španjolski: franco CFA / simbol: FCFA; ISO 4217 kod: XAF) je službena valuta u šest država Centralne Afrike - Čadu, Ekvatorskoj Gvineji, Gabonu, Kamerunu, Republici Kongo i Srednjoafričkoj Republici. Srednjoafrički CFA franak pokriva područje na kojem živi 48,000,000 ljudi (2014.) te koje ima kombinirani, kumulativni BDP od $88,200,000,000 (2018.).

Akronim CFA znači Communauté Financière d'Afrique (hrvatski: Financijska zajednica Afrike) ili Communauté Financière Africaine (hrvatski: Afrička financijska zajednica). Valutu izdaje Centralna banka srednjoafričkih država (BEAC, Banque des États de l'Afrique Centrale) sa središtem u Yaoundéu, Kamerun, a koriste ju članice Ekonomske i monetarne unije Srednje Afrike (CEMAC). CFA franak se nominalno dijeli na centime, međutim nikakve denominacije centima (ni kovanice, ni novčanice) nikada nisu izdane.

Srednjoafrički i zapadnoafrički CFA franak su skupno znani kao CFA franak te imaju potpuno identičnu vrijednost, tako da se srednjoafrički CFA franak slobodno koristi u nizu zemalja Zapadne Afrike, jednako kao što se zapadnoafrički CFA franak koristi u Srednjoj Africi.

Korištenje

Izvori

Vidi još
 Zapadnoafrički CFA franak
 CFA franak

Vanjske poveznice

 Novčanice Srednjoafričkog CFA franka

Afričke valute
Čad
Ekvatorska Gvineja
Gabon
Kamerun
Republika Kongo
Srednjoafrička Republika

Srednjoafrički CFA franak


Phyllocladus trichomanoides er meðalstórt tré, að 25 m hátt, frá Nýja-Sjálandi.

Tilvísanir

Gymnosperm Database: Phyllocladus trichomanoides

Gagnviðarætt

Phyllocladus trichomanoides


Vikisözlük (Wiktionary), Wikimedia Vakfı'nın projelerinden olup her dilde özgür birer sözlük oluşturma amacıyla 12 Aralık 2002 tarihinde başlatılmıştır. Vikipedi'nin kardeş projelerindendir. Türkçe Vikisözlük ise 2 Mayıs 2004 tarihinde başlatılmıştır.

Amacı
 Sözcüklerin, tamlamaların, deyimlerin ve kısaltmaların anlamını açıklamak.
 Eş anlamlı ve benzer sözcükleri belirtmek.
 Sözcüklerin kökeni (dilbilimsel kökenleri) hakkında bilgi vermek.
 Diller arası bağlantılar yoluyla sözcüklerin çevirisini yapmak.

Ayrıca bakınız
 Vikipedi:Kardeş projeler

Dış bağlantılar
 Vikisözlük Kampanyası için Google Group Sitesi

Kaynakça

Wikimedia projeleri
Viki toplulukları
Reklamsız web siteleri
Etimolojik sözlükler
MediaWiki websiteleri
Çokdilli web siteleri
Çevrimiçi sözlükler
2002'de kurulan internet içerikleri

Vikisözlük


Jürgen Förster (* 3. Mai 1940 in Reichenberg) ist ein deutscher Historiker.

Biografie
Förster studierte nach seinem Abitur und Wehrdienst von 1962 bis 1968 Geschichte und Anglistik in Köln und Nottingham. 1966 erhielt er das Postgraduate Diploma in English Studies und machte 1968 in Köln sein Staatsexamen. 1974 wurde Förster bei Andreas Hillgruber mit der Dissertation Die Auswirkungen der Katastrophe von Stalingrad 1942/1943 auf die europäischen Verbündeten Deutschlands und die Türkei zum Dr. phil. promoviert.

Von 1970 bis 2000 arbeitete er als wissenschaftlicher Mitarbeiter am Militärgeschichtlichen Forschungsamt (MGFA) und war am Projekt Zweiter Weltkrieg und dessen zugehörigem Reihenwerk Das Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg beteiligt.

In seiner akademischen Laufbahn besaß Förster Lehraufträge in Freiburg und Berlin und hatte mehrere Gastprofessuren, unter anderem an der Arizona State University, der Ohio State University, der Hebräischen Universität Jerusalem, der University of Glasgow, der Universität Melbourne und der Flinders University. Von 2005 bis 2013 war Förster Lehrbeauftragter für Militärgeschichte am Lehrstuhl für Neuere und Neueste Geschichte in Freiburg.

Förster ist Mitglied des Advisory Editorial Board der Zeitschrift War in History.

Schriften (Auswahl)
 Stalingrad. Risse im Bündnis 1942/43 (= Einzelschriften zur militärischen Geschichte des Zweiten Weltkrieges. Bd. 16). Rombach, Freiburg im Breisgau 1975, ISBN 3-7930-0175-X.
 mit Horst Boog, Joachim Hoffmann, Ernst Klink, Rolf-Dieter Müller, Gerd R. Ueberschär: Der Angriff auf die Sowjetunion (= Fischer. Bd. 11008: Geschichte). Fischer, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-596-11008-4.
 (Hrsg.): Stalingrad. Ereignis – Wirkung – Symbol (= Piper. Bd. 1618). Im Auftrag des Militärgeschichtlichen Forschungsamtes, Piper, München u. a. 1992, ISBN 3-492-11618-3.
 mit Jürgen Matthäus, Richard Breitman, Konrad Kwiet: Ausbildungsziel Judenmord? "Weltanschauliche Erziehung" von SS, Polizei und Waffen-SS im Rahmen der "Endlösung" (= Fischer. Bd. 15016: Die Zeit des Nationalsozialismus). Fischer, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-596-15016-7.
 Die Wehrmacht im NS-Staat. Eine strukturgeschichtliche Analyse (= Beiträge zur Militärgeschichte, Militärgeschichte kompakt. Bd. 2). Oldenbourg, München 2007, ISBN 978-3-486-58098-3.

Weblinks
 Mitarbeiterportrait von Jürgen Förster am Lehrstuhl für Neuere und Neueste Geschichte

 Rezensionen zu Werken von Jürgen Förster bei perlentaucher

NS-Forscher
Militärhistoriker
Deutscher
Geboren 1940
Mann
Absolvent der Universität zu Köln

Jürgen Förster (Historiker)


Agrilus bellicus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1903.

Referências

bellicus

Agrilus bellicus


Oyun, kişilerin tek başlarına veya başkalarıyla birlikte katıldıkları, eğlenceli ve geliştirici aktivitelere denir.
 Güreşte oyun, hasmını yenmek için yapılan türlü biçimlerde şaşırtıcı hareketlare denir.
 Teniste oyun, taraflardan birinin dört sayı kazanmasıyla elde edilen sonuçtur.

Oyun (spor)


Šahovski savez Islamske Republike Irana (parsi: فدراسیون شطرنج جمهوری اسلامی ایران), krovno tijelo športa šaha u Iranu. Sjedište je u Teheranu, Šahovska palača, Hedžapska ulica, Kešavarski bulevar. Iran pripada azijskoj zoni 3.1. Predsjednik je Mehrdad Pahlevanzadeh (ažurirano 21. listopada 2019.).

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šport u Iranu
Iran

Šahovski savez Islamske Republike Irana


Batman es un videojuego de arcade de desplazamiento horizontal tipo beat 'em up lanzado por Atari Games en 1990, fue producido por NuMega. Batman debe salvar a la Ciudad Gótica del Joker (Guasón en Hispanoamérica).

El argumento se basa en la película de 1989 del mismo nombre. Cuenta con etapas basadas en localizaciones de la película, incluyendo las etapas con el Batmobile y el Batwing. El juego cuenta con sonidos realistas y las voces de la película. La banda sonora se basa en Danny Elfman la partitura de la película.
Batman tiene varias armas, como granadas de gas y batarangs a su disposición, como se enfrente a varios matones y el propio Guasón.

Enlaces externos

 Angelfire.com - Batman (arcade game)

 Batman en
la lista del asesino de Videojuegos
 Movie Game Database

Videojuegos de 1990
Videojuegos de acción
Videojuegos de superhéroes
Videojuegos de Batman
Videojuegos arcade
Videojuegos de Atari
Videojuegos de beat 'em up
Videojuegos de Data East
Videojuegos de Midway
Videojuegos de Namco
Videojuegos basados en películas
Videojuegos basados en obras de Tim Burton
Videojuegos ambientados en Estados Unidos

Batman (Arcade)


Bradley Darryl "BD" Wong (San Francisco, California, 24 de octubre de 1960) es un actor estadounidense, conocido por sus papeles como el Dr. George Huang en Law & Order: Special Victims Unit, como el Padre Ray Mukada en Oz, Henry Wu en la película Jurassic Park, y por su papel recurrente como Song Liling en M. Butterfly.

Primeros años
Wong nació en San Francisco, California, hijo de Roberta Christine (de soltera Leong), una supervisora de una compañía telefónica, y William D. Wong.  Es de origen chino. Wong asistió Lincoln High School antes de asistir a la Universidad Estatal de San Francisco.

Carrera
En 1986 tuvo una pequeña aparición en la película Karate Kid II, como un chico que se encuentra a Daniel y Kumiko invitándolos a un evento. Wong llamó la atención por su debut en Broadway en M. Butterfly junto a John Lithgow. La obra ganó varios premios, incluyendo varios para Wong. Estuvo en Law & Order: Special Victims Unit como el Dr. George Huang, tuvo papeles recurrentes en All American Girl y como el padre Ray Mukada en Oz, con apariciones en The X-Files y Sesame Street. En el cine, ha aparecido en The Freshman, en Father of the Bride y su secuela Father of the Bride Part II, Siete años en el Tíbet, Jurassic Park, Executive Decision, y Slappy y los sucios. También dio la voz del Capitán Shang en Mulan y su secuela. Así mismo participó en la película Focus. Participó en la filmación de Jurassic World y Jurassic World: El reino caído. Ha participado en la serie Mr. Robot como WhiteRose, interpretando a un personaje transexual cabeza de la organización hacker conocida como Dark Army y como antagonista principal en la serie "Gotham" interpretando el papel del conocido enemigo de Batman, Hugo Strange.
También ha participado en la serie American Horror Story: Apocalypse es la octava temporada de la serie de terror antológica de FX estrenó en Estados Unidos el 12 de septiembre de 2018 y en Latinoamérica el 13 de septiembre de 2018, interpretando a Baldwin Pennypacker.
En 2018 formó parte de la película Bird Box.

Vida personal
Wong, que es abiertamente gay, inició una relación con el agente Richie Jackson en 1988. En 2000, Wong tuvo dos hijos gemelos: Boaz Dov Wong, que murió 90 minutos después de nacer, y Jackson Foo Wong. Nacieron a través de una madre de alquiler, usando el esperma de Wong y un óvulo donado por la hermana de Jackson. En 2003, Wong escribió un libro de memorias sobre sus experiencias titulado Following Foo: the Electronic Adventures of the Chestnut Man. Wong y Jackson terminaron su relación en 2004.

En 2010 en una noche de soltero el actor conoció a Schnorr, de 35 años, quien es director de medios digitales de la Biblioteca Pública de Nueva York.
El 7 de octubre de 2018 Schnorr y Wong tras 8 años de relación contrajeron matrimonio en una ceremonia íntima con amigos y familiares en Brooklyn.

Filmografía

Cine

Televisión

Videojuegos

Teatro

Parque temático

Libros de audio

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en San Francisco
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de voz de Estados Unidos
Actores de California
Ganadores del premio Tony
Actores gais
Homosexuales de Estados Unidos

BD Wong