The Women's Professional American Football League (WPFL) was a women's professional American football league in the United States. With teams across the United States, the WPFL had its first game in 1999 with just two original teams: the Lake Michigan Minx and the Minnesota Vixens. Fifteen teams nationwide competed for the championship in 2006.

Unlike the other women's American football franchises, the WPFL operated as a fall league and not a spring league.

History
In 1999 two businessmen, Carter Turner and Terry Sullivan, decided to research the feasibility of a professional women's football league by gathering together top female athletes into two teams and playing an exhibition game in front of an audience. The game between the Lake Michigan Minx and the Minnesota Vixens at the Hubert H. Humphrey Metrodome in Minneapolis, Minnesota was a success and turned into a six-game exhibition tour across the country dubbed the "No Limits" Barnstorming Tour.

The success of the Barnstorming Tour led to the first official WPFL season in 2000 with 11 teams competing nationwide. This first season ended with some turmoil however; the regular season was shortened by several games, players were not given their promised $100 per-game salaries, and there were allegations regarding instability with some of the league's financial backers.

The WPFL rebounded the next year completing the 2001 season after several organizational changes. Notable changes included the departure of founders Sullivan and Turner (Turner then founded the WAFL; restructure of the league by several WPFL team owners: Melissa Korpacz - New England Storm, Robin Howington - Houston Energy, and Donna Roebuck and Dee Kennamer - Austin Rage; changes to player/team compensation; and the moving of the start of the season from fall to summer.

Championships

See also
American football in the United States
Women's Football in the United States
Independent Women's Football League (IWFL)
National Women's Football Association
Women's American Football League (WAFL)
American Football Women's League (AFWL)
List of leagues of American football

References

Women's American football leagues

Women's Professional Football League


Azóvskaya  es una stanitsa del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en el borde septentrional del Cáucaso, a orillas del río Ubin, afluente del Afips, de la cuenca del Kubán, 8 km al sur de Séverskaya y 43 km al suroeste de Krasnodar. Tenía 4 266 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Azóvskoye, al que pertenece asimismo Ubinskaya.

Historia

La localidad fue fundada en 1864 sobre el emplazamiento de un aul adigué. Recibió la inmigración de griegos pónticos que emigraron por las persecuciones en el Imperio otomano a finales del  y principios del .

Demografía

Composición étnica

De los 3 909 habitantes que tenía en 2002, el 87.5 % era de etnia rusa, el 3.2 % era de etnia ucraniana, el 2.2 % era de etnia armenia, el 0.7 % era de etnia bielorrusa, el 0.5 % era de etnia alemana, el 0.4 % era de etnia azerí, el 0.3 % era de etnia griega, el 0.3 % era de etnia tártara y el 0.1 % era de etnia adigué

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Азовская (станица).
 El municipio en la web del raión .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio
 Calle Lérmontova en Panoramio

Localidades del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1864

Azóvskaya


ردولف موسباور  هو عالم فيزياء ألماني ، حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1961 . وحاز جائزة نوبل عن اكتشافة تأثير موسباور . واشترك معه في الجائزة العالم الأمريكي روبرت هوفستاتر.

ولد موسباور في 31 يناير 1929 بمدينة ميونيخ بألمانيا ، ودرس أشعة غاما الناشئة من الانتقالات النووية .

روابط خارجية

مراجع

خريجو جامعة برلين للتكنولوجيا
الأعضاء الأجانب في أكاديمية العلوم في الاتحاد السوفياتي
أشخاص من ميونخ
أعضاء الأكاديمية البابوية للعلوم
أعضاء النيشان البافاري الماكسيميلياني للعلوم والفن
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة ميونخ التقنية
أعضاء هيئة تدريس معهد برلين للتكنولوجيا
أعضاء هيئة تدريس معهد كاليفورنيا للتقنية
ألمان نالوا جائزة نوبل
حاصلون على قلادة ألبرت أينشتاين
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة ميونخ التقنية
خريجو جمعية ماكس بلانك
زملاء الأكاديمية العلمية الوطنية الهندية الأجانب
زملاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
علماء الفيزياء التجريبية
علماء ذرة ألمان
علماء من ميونخ
مطيافيون
مواليد 1929
مواليد في ميونخ
وفيات 2011

ردولف موسباور


Acetylklorid () er acylkloridet af eddikesyre. Det hører til acylhaliderne, en klasse af organiske forbindelser. Det fremtræder som en farveløs, ætsende, flygtig væske.

Syntese
Acetylklorid blev første gang syntetiseret i 1852 af den franske kemiker Charles Frédéric Gerhardt ved reaktion mellem kaliumacetat () og fosforylklorid ().

Ved reaktion mellem eddikesyreanhydrid og hydrogenklorid dannes en blanding af acetylklorid og eddikesyre:

(CH3CO)2O + HCl → CH3COCl + CH3CO2H

Laboratoriesyntese
I laboratoriet syntetiseres acetylklorid ved reaktion mellem eddikesyre og vandsugende kloreringsreagenser som fosfortriklorid (PCl3), fosforpentaklorid (PCl5), sulfurylklorid () eller thionylklorid (SOCl2). Produktet af disse reaktioner er dog typisk forurenet med fosfor- eller svovlholdige urenheder, som kan besværliggøre efterfølgende reaktioner. En alternativ syntese, der ikke danner fosfor- og svovlholdige urenheder, består i at reagere fosgen med eddikesyre:

COCl2 + CH3COOH → CH3COCl + HCl + CO2

HCl-urenheder kan fjernes ved efterfølgende destillation af råproduktet fra dimethylanilin eller ved at gennemboble blandingen med en strøm af argon.

Andre metoder

En blanding af dikloreddikesyre () og eddikesyre danner acetylklorid ved opvarmning. Acetylklorid kan tillige dannes ved katalytisk carbonylering af metylklorid ().

Forekomst
Acetylklorid forventes ikke at forekomme i naturen, idet kontakt med vand vil hydrolysere acetylklorid til eddikesyre og hydrogenklorid. Selv i atmosfærisk luft frigiver acetylklorid hvide "dampe" som følge af hydrolyse forårsaget af fugt i luften. Disse dampe er i virkeligheden små dråber af saltsyre (HCl i vandig opløsning) og eddikesyre dannet ved hydrolyse.

Anvendelser
I organisk syntese anvendes acetylklorid til acyleringsreaktioner, dvs. indførelsen af en acetylgruppe. Acetyl er en acylgruppe med formlen -C(=O)-CH3. To vigtige typer acyleringsreaktioner er esterificering og Friedel-Crafts-acylering.

Eddikesyreestre og -amider
Acetylklorid anvendes som reagens i syntesen af estre og amider af eddikesyre. Ved reaktion mellem f.eks. acetylklorid og ætanol dannes esteren ethylacetat:

CH3COCl + HO-CH2-CH3 → CH3-COO-CH2-CH3 + H-Cl

Acyleringsreaktioner af denne type udføres ofte i tilstedeværelse af en base som pyridin, triethylamin eller 4-dimethylaminopyridin, der dels fungerer som katalysator, dels neutraliserer det dannede HCl. Disse reaktioner foregå ofte via dannelsen af en midlertidig keten.

Friedel-Crafts-acyleringer
En anden vigtig type acyleringsreaktion er Friedel-Crafts-acyleringen, der er et eksempel på en elektrofil aromatisk substitution.

Referencer

Eksterne henvisninger

Acylklorider

Acetylklorid


Hollywood/Western es una estación subterránea en la línea B del Metro de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. La estación se encuentra localizada en Hollywood Boulevard y Western Avenue en Hollywood, California.

Conexiones de autobús
Servicios del Metro
Metro Local: 180, 181, 207, 217
Metro Rapid: 757, 780

Referencias

Enlaces externos

 Información general de la estación

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1999
Estaciones de la Línea B (Metro de Los Ángeles)

Hollywood/Western (Metro de Los Ángeles)


Vasile Herman (n. 10 iunie 1929, Satu Mare - d. 20 martie 2010, Cluj-Napoca) a fost un compozitor român, din Școala clujeană de compoziție, și profesor universitar.

Activitate
A studiat la Conservatorul din Cluj (1949-1957) cu Sigismund Toduță. A fost cadru didactic universitar la aceeași instituție.

Creația
Muzică simfonică, vocal-simfonică, de cameră, corală.

Muzicologie (selecție):

- Formă și stil în noua creație muzicală românească, București, 1977

- Originile și dezvoltarea formelor muzicale, București, 1982

Bibliografie
 Viorel Cosma: Muzicieni din România. Lexicon, vol. 4, p. 37-39
 Mihai Popescu: Repertoriul general al creației muzicale românești, București, 1979
 Elena Maria Șorban: Simfonia I de Vasile Herman, in: Muzica, nr. 8/1985
 Elena Cătuna-Boancă: Personalități ale artei muzicale: compozitorul Vasile Herman, teză de doctorat, Academia de Muzică "G. Dima", Cluj-Napoca, 2013

Legături externe
 http://www.ucmr.org.ro/listMembri.asp?CodP=166
 http://www.amgd.ro/upload/files/ElenaBoancaRezumatDr.pdf
 http://www.ucmr.org.ro/texte/rv-3-2010-7.pdf

Nașteri în 1929
Decese în 2010
Compozitori români de muzică cultă

Vasile Herman


La Copa Colombia 2012 (oficialmente y por motivos de patrocinio, Copa Postobón 2012) fue la décima edición del torneo nacional de Copa organizado por la División Mayor del Fútbol Colombiano que enfrentó a los clubes de las categorías Primera A y Primera B del fútbol en Colombia.

El 17 de enero de 2012 en las instalaciones del Club El Nogal se dio a conocer el cronograma de actividades donde se muestra que la primera fase de la competición empezó el 11 de abril. También quedó establecido en la asamblea de clubes de la División Mayor del Fútbol Colombiano que se mantuvo el mismo sistema de la Copa Colombia 2011, con algunos cambios en los grupos.

La Copa Colombia, dio inicio el 14 de febrero y finalizó el 7 de noviembre. Al equipo campeón se le otorgó un cupo a la Copa Sudamericana 2013.

Sistema de juego

Al igual que en las tres ediciones anteriores, los 36 equipos afiliados a la División Mayor del Fútbol Colombiano (Dimayor) toman parte del torneo, divididos en seis grupos con igual número de equipos que se enfrentaron todos contra todos en 10 fechas. Los dos primeros equipos de cada grupo, junto con los cuatro mejores terceros clasificaron a la siguiente fase.

Después, los dieciséis equipos clasificados en la Fase I jugaron la Fase II, formándose ocho llaves de dos equipos cada una, quienes disputaron partidos de ida y vuelta (octavos de final) de aquí en adelante siendo visitante en el partido de ida el equipo con más puntos hechos. Ocho salieron eliminados, mientras los restantes buscaron cuatro cupos directos (Ganador llave 2 vs Ganador llave 6, Ganador llave 1 vs Ganador llave 5, Ganador llave 3 vs Ganador llave 7 y Ganador llave 4 vs Ganador llave 8) siendo esto los cuartos de final. Posteriormente los cuatro equipos se enfrentaron en semifinales (S1 vs S3 y S2 vs S4) y los vencedores disputaron la final del torneo.

Datos de los clubes

Equipos por departamentos

Información de los participantes

Cambios de entrenador

Fase de grupos regionales
En esta fase, los 36 equipos participantes se dividen en seis grupos, en cada uno se agrupan los equipos según la región geográfica a la que pertenece cada club. En cada grupo se ubican seis equipos, los cuales juegan 10 partidos, de ida y vuelta, en el formato de todos contra todos. Los equipos que se ubiquen en el 1° y 2° puesto avanzan a los Octavos de final; asimismo, avanzarán los cuatro mejores equipos que se ubiquen en el tercer lugar de su grupo.

Grupo A

Equipos pertenecientes a la Región Caribe.

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Grupo B

Equipos pertenecientes a Antioquia y Sucre.

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Grupo C

Equipos pertenecientes a la Región de los Santanderes y Boyacá.

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Grupo E

Equipos pertenecientes a la Región Pacífica: Valle, Cauca y Nariño.

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Tabla de terceros lugares
Los cuatro mejores equipos que ocuparon el tercer lugar en cada uno de sus grupos avanzaron a octavos de final. Los cuatro clasificados, fueron ordenados para definir su posición entre los mejores terceros. En orden ascendente del Grupo A al Grupo F, se ordenaron alfabética los equipos clasificados. Cabe destacar, que entre los cuatro mejores terceros, no se tuvo en cuenta sus puntos obtenidos para definir su lugar entre estos cuatro clasificados. De tal forma, así se posicionaron los mejores terceros:

 Pos=Posición Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Fases de eliminación directa
 La hora de cada encuentro corresponde al huso horario que rige a Colombia (UTC-5)
Las fases de eliminación directa o fases finales, corresponden a la Segunda fase, Tercera fase, Semifinales y Final, en las cuales se juegan partidos de ida y vuelta, a eliminación directa. Las llaves, fueron distribuidas previamente acorde a los parámetros establecidos por la Dimayor.

Cuadro

 Nota: En cada llave, el equipo ubicado en la primera línea es el que ejerce la localía en el partido de vuelta.

Octavos de final
El 21 de junio, tras haberse jugado el último partido de la primera fase del campeonato, se definieron los 16 clasificados a los Octavos de final o Fase II. Así, se clasificaron los seis primeros de cada grupo, los seis segundos de cada grupo y los cuatro mejores terceros, y se ordenaron las llaves según el reglamento.

Cuartos de final

Semifinales

Final

Goleadores

Estadísticas generales

Véase también

 Temporada 2012 del fútbol colombiano
 Primera B 2012 (Colombia)
 Torneo Apertura 2012 (Colombia)
 Torneo Finalización 2012 (Colombia)
 Superliga de Colombia 2012

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de Dimayor
 Web de la Copa Postobón
Colombia 2012 - Rsssf

Fútbol en 2012

Copa Colombia 2012


Agrilus margotanae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Novak, 2001.

Referências

margotanae

Agrilus margotanae


Tin, Türk mitolojisinde soyut bir varlık (spirit).
 Ruh
 Tinia, Etrüsk mitolojisinde bir baş tanrı
 Tin Suresi, Kur'an'da bir sure
 Tin (felsefe), felsefede bir kavram.
 Tin (para birimi)

Tin


Hydroparc () est une station de la ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située dans l'est du centre-ville, sur la rive gauche du Dniepr, dans le Dnipro de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 1965, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie sur un remblai, la station Hydroparc, est une station de passage de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Dnipro, en direction du terminus ouest Akademmistetchko, et la station Livoberejna, en direction du terminus est, Lisova.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Hydroparc est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section, comprenant un pont du métro sur le  Dniepr, de Dnipro à Darnitsya. La station est due aux architectes : I. L. Maslenkov, V. Bogdanovsky. Elle est de type aérienne sur un viaduc, le pont sur le fleuve Dniepr n'est construit que cinq ans plus-tard.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Hydroparc est desservie par les rames de la ligne M1.

Intermodalité

À proximité
La station dessert le parc destiné aux loisirs Hidropark.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M1 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 1965

Hydroparc (métro de Kiev)


Édouard Louis Joseph, Baron Merckx (d. 17 Haziran 1945), daha iyi Eddy Merckx olarak bilinir, rekabetçi bisiklet tarihinin en başarılı bisikletçisi olarak görülen Belçikalı eski profesyonel yol bisikleti ve pist bisikleti yarışçısı. Eşsiz onbir; Büyük Turlar (5 Fransa Bisiklet Turu, 5 İtalya Bisiklet Turu ve 1 İspanya Turu), 5 Anıtın tümü, 3 Dünya Şampiyonası, Paris-Tours dışındaki büyük bir günlük yarışların tamamı ve pistte büyük başarılar zaferleri arasında yer almaktadır.

Belçika, Brabant, Meensel-Kiezegem'de doğdu, ebeveynlerinin bir bakkal işlettiği Woluwe-Saint-Pierre'de büyüdü. Birkaç spor yaptı, ancak gerçek tutkusunu bisiklette buldu. Merckx ilk bisikletini üç ya da dört yaşında aldı ve 1961'de ilk yarışında yarıştı. İlk zaferi Ekim 1961'de Petit-Enghien'de geldi.

Amatör bir yarışçı olarak seksen yarış kazandıktan sonra 29 Nisan 1965'te ile imzaladığında profesyonel oldu. İlk büyük zaferi bir yıl sonra 'e geçtikten sonra Milano-Sanremo'da geldi. 1967 sezonun ardından Merckx, 'ya geçti ve 1968 İtalya Bisiklet Turu'nu kazandı, bu onun ilk Büyük Tur zaferiydi. 1970 ve 1974 yılları arasında dört kez, Merckx bir Grand Tour ikilemesini tamamladı. Son ikilemesi ve ardından UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda yol yarışını kazanması, onu bisikletin Üçlü Taç'ını gerçekleştiren ilk bisikletçi yaptı. Merckx, Ekim 1972'de saat rekorunu kırdı ve rekoru yaklaşık 800 metre uzattı.

Babası tarafından Merckx'in başka kimsenin kazanmasına nasıl izin vermeyeceği hakkında söylendiğinde bir takım arkadaşının kızı tarafından önerilen " Yamyam " takma adını aldı. Merckx, on sekiz yıllık kariyeri boyunca 525 zafer kazandı. Beş, Anıt'ı (Milano-Sanremo, Ronde van Vlaanderen, Paris-Roubaix, Liège-Bastogne-Liège ve Giro di Lombardia) da kazanan üç kişiden biri ve hepsini iki veya daha fazla kazanan tek kişidir. Diğer ikisi Belçikalı Roger De Vlaeminck ve Rik Van Looy. Merckx hem yolda hem de pistte, büyük etap yarışlarında ve bir günlük yarışlarda başarılıydı. Bisiklet tarihinin en büyük ve en başarılı sürücüsü olduğu düşünülmektedir. Ancak Merckx, kariyeri boyunca üç ayrı doping olayına yakalandı.

Merckx, 18 Mayıs 1978'de spordan ayrılmasından bu yana, bisiklet dünyasında aktif kaldı. 1980 yılında kendi bisiklet zinciri Eddy Merckx Cycles'a başladı ve bisikletleri 1980 ve 1990'larda birkaç profesyonel takım tarafından kullanıldı. Merckx, Belçika ulusal bisiklet takımına on bir yıl boyunca koçluk yaptı ve 1996'da bıraktı. Katar Bisiklet Turu'nun 2002'deki başlangıcından 2016'daki son sürümüne kadar başlamasına ve organize olmasına yardımcı oldu. Ayrıca, organizatörlerle anlaşmazlık yaşamasının 2017'de uzaklaşmasına yol açmasından önce Umman Turu'nun yürütülmesine de yardımcı oldu.

Erken yaşam ve amatör kariyer
Edouard Louis Joseph Merckx Meensel-Kiezegem Brabant Belçika'da 17 Haziran 1945'te Jules Merckx ve Jenny Pittomvils'in çocuğu olarak doğdu. Merckx, ailenin ilk doğanıydı. Eylül 1946'da aile kiralanmak üzere olan bir marketi devralmak için Belçika'nın Brüksel kentindeki Woluwe-Saint-Pierre'e taşındı. Mayıs 1948'de Jenny ikizleri doğurdu: bir oğlan, Michel ve bir kız, Micheline. Çocukken Eddy hiperaktifti ve her zaman dışarıda oynuyordu.

Eddy rekabetçi bir çocuktu ve basketbol, boks, futbol ve masa tenisi gibi çeşitli sporlar yaptı.  Yerel genç takımlarda çim tenisi bile oynadı. Ancak Merckx, dört yaşında bir bisikletçi olmak istediğini ve ilk anısının aynı yaşta bisikletiyle yaptığı bir kaza olduğunu iddia etti. Merckx üç ya da dört yaşında bisiklet sürmeye başladı ve her gün sekiz yaşında başlayarak okula gidiyordu. Merckx arkadaşlarıyla birlikte bisiklet sürdüklerinde, bisiklet idolü olan Stan Ockers'ı örnek alırdı.

1961 yazında, Merckx ilk yarış lisansını satın aldı ve on altı yaşını doldurduktan bir ay sonra ilk resmi yarışında yarıştı ve altıncı oldu. Petit-Enghien'de 1 Ekim 1961'de ilk yarışını kazanana kadar on iki yarışta yarıştı. İlk zaferinden sonraki Kışın, yerel velodromda eski yarışçı Félicien Vervaecke ile antrenman yaptı. Merckx ikinci galibiyetini 11 Mart 1962'de bir kermis yarışında kazandı. Merckx, 1962 takvim yılı boyunca 55 yarışta yarıştı; bisiklet sürmeye daha fazla zaman ayırdığı için okuldaki notları düşmeye başladı. Belçika amatör yol yarışı unvanını kazandıktan sonra Merckx, okulunun müdüründen gelen sınavlarının ertelenmesi talebini reddetti ve okulu bıraktı. Sezonu 23 zaferle bitirdi.

Merckx, 1964 Yaz Olimpiyatları'nda erkekler yol yarışı için seçildi, on ikinci sırada bitirdi. Sezonun ilerleyen döneminde, Fransa'nın Sallanches kentindeki 1964 UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda amatör yol yarışını kazandı. Merckx Nisan 1965'e kadar amatör kaldı ve amatör kariyerini seksen galibiyet ile bitirdi.

Profesyonel kariyer

1965-1967: Solo-Superia ve Peugeot-BP-Michelin

1965: İlk profesyonel sezon

Merckx, 29 Nisan 1965'te Rik Van Looy'un Belçikalı ekibi  ile anlaştığında profesyonel oldu. Vilvoorde'de ilk yarışını Emile Daems'i yenerek kazandı. 1 Ağustos'ta Merckx, Belçika ulusal şampiyonalarında ikinci oldu ve 1965 UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda yol yarışına katılmaya hak kazandı. Bic bisiklet takımının yöneticisi Raphaël Géminiani, etkinlikte Merckx'e yaklaştı ve ertesi sezon takıma katılmak için ona ayda 2.500 frank teklif etti. Merckx imzalamayı seçti; ancak reşit olmadığı için sözleşme geçersizdi.

Yol yarışını 29. sırada bitirdikten sonra Merckx Belçika'ya döndü ve gelecek sezon için planlarını menajeri Jean Van Buggenhout ile tartıştı. Van Buggenhout, Merckx'i ayda 20.000 frank için Fransız merkezli Peugeot-BP-Michelin'e gönderen bir hareketin düzenlenmesine yardımcı oldu. Merckx, takım arkadaşları, özellikle Van Looy tarafından kendisine davranılma şekli nedeniyle 'dan ayrılmayı seçti. Van Looy ve diğer takım arkadaşları, yemek gibi çeşitli alışkanlıkları nedeniyle Merckx'le alay ettiler veya ona çeşitli isimler taktılar. Ayrıca, Merckx daha sonra Van Looy'un ekibiyle çalıştığı süre boyunca hiçbir şey öğretilmediğini belirtti.  ile birlikte girdiği yaklaşık 70 yarışta dokuz yarış kazandı.

1966: İlk Anıt zaferi

Mart 1966'da Merckx, profesyonel bir bisikletçi olarak Paris-Nice olarak büyük etap yarışına girdi. Jacques Anquetil'e yenilmeden ve sonunda genelde dördüncü bitirmeden önce tek bir etap için yarış liderliğini üstlendi. Merckx'in takvimindeki bir sonraki etkinlik bisikletin Anıtlarından biri olan Milano-Sanremo'ydu ve ilk kez bir Anıt'a katıldı. Yarış son tırmanış Poggio'ya girerken ana alanda kalmayı başardı. Tırmanışta atak yaptı ve grubu kendisi dahil on bir kişiye düşürdü. Merckx'e menajeri tarafından bitiş çizgisine kadar olabildiğince geç sprint atması için beklemesi tavsiye edildi. Diğer üç sürücü de onunla aynı anda çizgiye ulaştı; ancak Merckx onları süratiyle yendi. Takip eden haftalarda en önemli taşlı yol klasiklerinden Ronde van Vlaanderen ve Paris-Roubaix'te yarıştı: birincisinde kaza yaptı ve ikincisinde lastiği patladı. 1966 UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda, son kilometrelerde bir kramp geçirdikten sonra yol yarışında on ikinci bitirdi. 1966 sezonunu Morbihan Tour'daki ilk etap yarış galibiyeti de dahil olmak üzere toplam 20 galibiyetle bitirdi.

1967: İkinci ardışık Milano-San Remo ve dünya şampiyonu
Merckx, 1967 serisini Giro di Sardegna'da iki etap zaferiyle açtı. Bu başarıları, ikinci etabı kazandığı ve yarışa liderlik ettiği 1967 Paris-Nice'e girerek takip etti. İki etap sonra, bir takım arkadaşı olan Tom Simpson, bir tırmanışta diğer birkaç sürücüye atak yaptı ve geride kalan bir grupta olan Merckx'ten yaklaşık 20 dakika ilerideydi. Merckx iki gün sonra etap sonuna 70 km kala tırmanışta saldırdı. Sağlam bir avantaj sağlayabildi, ancak takım yöneticisinin takip eden Simpson'ı beklemesi için verdiği emirlere uydu. Merckx etabı kazanırken Simpson genel klasman zaferini kazandı.

18 Mart'ta Merckx 1967 Milano-San Remo'ya başladı ve yarışı kazanmak için 120-1 favori olarak görüldü. Capo Berta ve yine Poggio'da atak yaptı ve yanında sadece Gianni Motta kaldı. İkisi hızlarını yavaşlattı ve iki bisikletçi daha katıldı. Merckx, bitişteki dört kişilik sprinti ve yarışı kazandı. Bir sonraki zaferi La Flèche Wallonne'da geldi, erken bir kaçışı kaçırdıktan sonra onu yakaladı ve yarışı kazanmak için atak yaptı. 20 Mayıs günü, ilk Büyük Tur'u olan 1967 İtalya Bisiklet Turu'na başladı. On ikinci ve on dördüncü etapları kazandı, genel klasmanda dokuzuncu bitirdi.

Faema ile 2 Eylül'de 400.000 Belçika Frangı değerinde on yıl için imzaladı. Yarıştığı takım üzerinde tam kontrol sahibi olmak için geçiş yapmayı seçti. Buna ek olarak, yarışlarla birlikte gelen parayla tekerlekler ve lastikler gibi çeşitli masrafları ödemek zorunda kalmayacaktı. Ertesi gün, Merckx 1967 UCI Yol Dünya Şampiyonası'na Heerlen, Hollanda'da erkekler yol yarışında başladı. Yarış bir parkurda on turdan oluşuyordu. Motta ilk turda atak yaptı ve Merckx ile diğer beş bisikletçi ona katıldı. Grup bitiş çizgisine ulaştığında 5 kişiye düştü ve Merckx bitişte Jan Janssen'i sprintte geride bırakarak yarışı kazandı. Bunu yaparken, dünya yol yarışı amatör ve profesyonel unvanlarını kazanan üçüncü bisikletçi oldu. Yarışı kazanarak gökkuşağı mayosunu dünya şampiyonu olarak kullanma hakkını elde etti.

1968-1970: Faema

1968: İlk Büyük Tur zaferi
Merckx'in yeni ekibi ile ilk zaferi Giro di Sardegna'da bir etap galibiyetinde geldi. Paris-Nice'de yarış sırasında geçirdiği diz yaralanması nedeniyle yarıştan çıkmak zorunda kaldı. Art arda üçüncü Milano-San Remo'yu kazanamadı ve ertesi hafta sonu Ronde van Vlaanderen'i de kaçırdı. Bir sonraki zaferi, kötü hava koşullarında Paris-Roubaix'te geldi.

Ekibinin kararıyla, Merckx 1968 Fransa Bisiklet Turu yerine 1968 İtalya Bisiklet Turu'da yarıştı. Bitime bir kilometre kala atak yaparak yarışın ikinci etabını kazandı. On ikinci etap yağmurlu havalarda gölgelendi ve etap Tre Cime di Lavaredo'nun tırmanışıyla bitiyordu. Merckx sondan bir önceki tırmanışa ulaştığında, yarışın önünde dokuz dakikalık bir avantajla altı kişilik bir grup vardı. Merckx atak yaptı ve takım menajerinin emirleri nedeniyle yavaşlamak yerine tekerleğini değiştirmek için durmadan önce kendisi ile bıraktığı grup arasında büyük bir mesafe elde edebildi. Merckx bisikletine geri döndü. Önde giden kaçışı yakalayıp geçerek etabı kazandı ve yarış liderliğini aldı. Merckx, puan klasmanı ve dağlar klasmanı ile birlikte yarışı kazandı. Volta a Catalunya'da Merckx, yarışın zamana karşı etabında Gimondi'den yarış liderliğini aldı ve etkinliği bir bütün olarak kazandı. Sezonu girdiği 129 yarışta 32 galibiyetle bitirdi.

1969: Paris'te bir zafer ve Blois'te sakatlanma
Merckx, 1969 sezonunu Vuelta a Levante ve Paris-Nice genel klasman zaferlerinin yanı sıra yarışların her birinde etaplar da kazandı. 30 Mart 1969'da Merckx, 1969 takviminin ilk büyük zaferini 1969 Ronde van Vlaaanderen'daki galibiyeti ile kazandı. Kuvvetli rüzgarlar içeren yağmurlu bir günde, önce Oude Kwaremont'a atak yaptı, ancak lastiğinin patlaması kazanımlarını etkisiz hale getirdi. Kapelmuur'da bir hamle yaptı ve onu birkaç bisikletçi takip etti. Rüzgar çapraz rüzgardan başlayıp yetmiş kilometreye yakın bir kafa rüzgârına geçerken, Merckx hızını arttırdı ve tek başına zafere gitti. Ronde'den on yedi gün sonra Merckx'in dokuz kez kazandığı görüldü. Poggio'yu yüksek hızda inerek Milano-Sanremo'yu kazandı. Merckx, Nisan ayının ortalarında Liège-Bastogne-Liège'de yağan yağmurda yetmiş kilometre kala atak yaparak tekrar zafer kazandı.

16 Mayıs'ta 1969 İtalya Bisiklet Turu'na başladı ve 1969 Fransa Bisiklet Turu'na enerji tasarrufu yapmak için bir önceki yıla göre daha az agresif bir sürüş yapmak istediğini söyledi. Merckx yarışın dört etabını kazanmış ve yarış liderliğini yarışın on altıncı gününe taşımıştı. Ancak, etap yarışının başlamasından önce, bir televizyon kamerası ve iki yazarla birlikte, yarış direktörü Vincenzo Torriani, Merckx'in otel odasına girdi ve doping kontrolünde başarısız olduğunu ve yarıştan diskalifiye edildiğini bildirdi. Bir ay boyunca uzaklaştırıldı. 14 Haziran'da bisiklet yönetim organı FICP, bir ay süren askıya alınmayı bozdu ve "şüphenin faydası" nedeniyle onu akladı.

Tur'a başlamadan önce, Merckx zamanının büyük bir kısmını dinlenme ve antrenman yaparak geçirdi, sadece beş kez yarışmıştı. Merckx, etabın son büyük tırmanış ayağından önce Ballon d'Alsace'ta atak yaptı ve daha sonra onu takip edebilen rakiplerinden daha uzun süre atağına devam ederek yarışın altıncı etabını kazandı. On yedinci etapta Merckx yarışın önünde birkaç genel klasman yarışmacısı ile birlikte Col du Tourmalet'de sürüyordu. Merckx büyük vitese geçti, atak yaptı ve zirveyi 45 saniyelik avantajla geçti. Takip eden sürücüleri beklemek için gelen emirlere rağmen Merckx eforunu artırdı. Col du Soulor ve Col d'Aubisque'in üzerinden geçti ve arayı sekiz dakikaya çıkardı. Bitişe elli kilometreye yakın mesafe kala Merckx hipoglisemiye maruz kalmaya başladı ve etabın geri kalanını şiddetli ağrılarla sürdü. Etabın sonunda, Merckx gazetecilere "Umarım beni layık bir kazanan olarak görmeniz için yeterince şey yaptım" dedi. Merckx, genel, puanlar, dağlar ve kombinasyon klasmanları ve en savaşçı bisikletçi ödülünün yanı sıra, yarışı altı etap galibiyetiyle tamamladı.

Bir sonraki büyük yarışı iki günlük yarış olan Paris-Luxembourg'du. Merckx ikinci güne girerken elli dört saniye gerideydi ve Bereldange'nin yamaçlarında bitişten sekiz kilometre uzakta atak yaptı. Merckx, bir kilometre kala arkasında bıraktığı lider bisikletçi Jacques Anquetil'i yakalamak için solo hareket etti. Merckx etabı kazandı ve yarış lideri Gimondi'ye karşı yarışı kazanmak için yeterli zaman kazandı.

9 Eylül'de, Merckx her bir bisikletçinin bir derny tarafından tempolandırıldığı Blois'teki beton veledromda üç-turlu omnium etkinliğine katıldı. Fernand Wambst, Merckx'in yarışmadaki tempocusuydu. İlk turun ilk ara sprintini kazandıktan sonra, Merckx'in önde kalmak istemesine rağmen, Wambst kaza korkusuyla hızlarını yavaşlatmayı ve yarışın arkasına geçmeyi seçti. Wambst, kalabalığa bir gösteri yapmak için herkesi geçmek istedi. İkili daha sonra hızlandı ve diğer yarışmacıları geçmeye başladı; ancak birinci pozisyondaki yarışmacıyı geçerken, önde giden derny kontrolü kaybetti ve duvara çarptı. Wambst, altına girerek dernyden kaçınmayı seçti, ancak liderin dernisi geri döndü ve Wambst ile çarpıştı, Merckx'in pedalı ise dernilerden birini yakaladı. İki bisikletçi piste önce kafalarını çarparak iniş yaptı.

Wambst, hastaneye taşınırken kafatasındaki kırıktan öldü. Merckx 45 dakika boyunca bilinçsiz kaldı ve ameliyathanede uyandı. Beyin sarsıntısı, omurga incinmesi, sırtında sinir sıkışması, yer değiştirmiş bir leğen kemiği ve diğer birçok kesik ve çürükleri vardı. Belçika'ya dönmeden önce bir hafta hastanede kaldı. Ekim ayında tekrar yarışmaya başlamadan önce altı hafta yatakta geçirdi. Merckx, kazadan sonra "bir daha asla aynı olmadığını" daha sonra söyledi. Yarışlar sırasında ağrıyı hafifletmek için koltuğunu sürekli ayarlayacaktı. Merckx, iyileşmek için 26 Ekim'de yarışmayı durdurdu.

1970: Giro-Tour ikilemesi
Merckx 1970 serisine dizinde hafif bir tendinit vakası ile girdi. İlk büyük zaferi Paris-Nice'te geldi ve burada üç etapla birlikte genel klasmanı kazandı. 1 Nisan'da Merckx Gent-Wevelgem'i kazandı, onu Belçika Turu- burada karlı bir etaba cesurca karşı koydu ve ertesi gün unvanı güvence altına almak için son zamana karşıda bir zafer kazandı- ve Paris-Roubaix izledi. Paris-Roubaix'te Merckx, yarış şiddetli yağmurda başladığında soğuk algınlığı ile mücadele ediyordu. Bitişe otuz bir kilometre kala atak yaptı ve yarış tarihindeki en büyük galibiyet farkı olan beş dakika ve yirmi bir saniye ile kazandı. Sonraki hafta sonu Merckx, La Flèche Wallonne'da takım arkadaşı Joseph Bruyère için yarışmaya çalıştı; ancak Bruyère, önde gelen sürücülere ayak uyduramadı ve Merckx'i zafere taşıdı.

Önceki yılın Giro d'Italia skandalından sonra, Merckx 1970 yılında yarışa geri dönmek istemiyordu. Yarışa girişi, bir yıl önce olduğu gibi bitişte değil, başlangıçta test edilmek üzere Roma'daki bir laboratuvara gönderilen tüm doping kontrollerine bağlıydı. Yarışa başladı ve ikinci etabı kazandı, ancak dört gün sonra dağda iki kez düştüğü için dizinde zayıflık belirtileri gösterdi.  Ancak ertesi gün Merckx, Brentonico şehrine doğru olan son tırmanışta etabı ve liderliği almak için atak yaptı. Dokuzuncu etap olan bireysel zamana karşı etabını, ikinci sırada bitiren bisikletçiye neredeyse iki dakika fark yaparak kazandı ve liderliğini önemli ölçüde genişletti. Merckx başka bir etap daha kazanamadı, ancak yarışın sonuçlanmasından önce liderliğini biraz daha genişletti.

Tur'a başlamadan önce Merckx, Belçika Ulusal Yol Yarışı Şampiyonalarında erkekler yol yarışını kazandı. Merckx, yarış liderinin giydiği sarı mayoyu almak için Tur'un açılış prologunu kazandı. İkinci etabı takiben liderliği kaybettikten sonra, Lucien Van Impe ile bir kaçış oluşturarak altıncı etabı kazandı ve öne geçti. Dokuzuncu etapta zamana karşıda liderliğini genişlettikten sonra, Merckx yarışın ilk gerçek dağ etabını, 10. etapta kazandı ve genel klasmanda liderliğini beş dakikaya yükseltti. Merckx, bitirdiğinde kendisine oksijen verilen Mont Ventoux'da bir zirve finişi dahil, önümüzdeki dört gün içinde yarıştığı beş etaptan üçünü kazandı. Merckx, her iki bireysel zamana karşıda iki etap daha kazandı ve Tur'u on iki dakikadan fazla bir farkla kazandı. Tur'u sekiz etap zaferiyle bitirdi. Dağlar ve kombinasyon klasmanlarını da kazandı. Sekiz etap galibiyeti alarak tek bir Tour de France'daki en fazla galibiyet rekorunu egale etti. Merckx, aynı takvim yılında Giro ve Tur'u kazanma başarısını elde eden üçüncü bisikletçi oldu.

1971-1976: Molteni

1971: Ard arda üçüncü Tur ve ikinci dünya şampiyonluğu

Faema 1970 sezonunun sonunda kapandı, Merckx ve birkaç takım arkadaşının başka bir İtalyan takımı Molteni'ye geçmesine neden oldu. Merckx için ilk büyük zafer, kendi başına atak yaptıkan ve yarışın son etabını kazanmak için yağmurda solo sürdükten sonra Giro di Sardegna'da geldi. Üçüncü ardıl Paris-Nice zaferi, baştan sona yarışı lider götürerek geldi. Milano-San Remo'da Merckx, Poggio'ya son bir atak yapmak için yedi kişilik bir kaçışta takım arkadaşlarıyla çalıştı. Merckx'in atağı başarılı oldu ve dördüncü zaferini kazandı. Altı gün sonra Omloop Het Volk'u kazandı.

Belçika Turu'nu tekrar kazandıktan sonra, Merckx büyük bahar klasiklerine yöneldi. Ronde van Vlaanderen sırasında Merckx'in rakipleri kazanmasını önlemek için ona karşı çalıştı. Bir hafta sonra, Paris-Roubaix sırasında beş patlak lastiğe maruz kaldı. Liège-Bastogne-Liège'de soğuk ve yağmur koşullarına maruz kaldı. Merckx, bitişe doksan kilometre kala atak yaptıktan sonra yarış liderlerini yakalayıp geçti. Georges Pintens onu yakaladığında bitişe varmak için yaklaşık üç kilometre kadar solo sürdü. Merckx ve Pintens birlikte finişe gittiler, burada Merckx iki kişilik sprinti kazandı. Merckx, Giro d'Italia'da yarışmak yerine, her ikisini de kazandığı Grand Prix du Midi Libre ve Critérium du Dauphiné'de Fransa'da iki kısa etap yarışına girmeyi seçti.

1971 Fransa Bisiklet Turu, Merckx'in ekibinin kazandığı bir Takım zamana karşı etabıyla başladı ve bu galibiyet ona liderliği getirdi. Ertesi gün yarış üç bölüme ayrıldı. Merckx evre 1b'den sonra liderliği kaybetti, ancak evre 1c'den sonra ara sprint kazanarak kazandığı bir zaman bonusu sayesinde liderliği yeniden kazandı. İkinci etapta, yüz kilometreden fazla mesafe ile Merckx de dahil olmak üzere büyük yarış yarışmacıları ile büyük bir fark oluştu. Grup, Merckx'in sprint sırasında günü kazanmak için Roger De Vlaeminck'e gelmesiyle, pelotondan dokuz dakika önce bitirdi. Bir haftalık yarıştan sonra, Merckx ana yarışmacılardan yaklaşık bir dakika önde liderdi. Sekizinci etap için Puy-de-Dôme dağ zirve bitişine sahne oldu. Bernard Thévenet alt yamaçlarda atak yaptı ve Merckx karşı koyamadı. Joop Zoetemelk ve Luis Ocaña, Thévenet ile birlikte gittiler ve Merckx'ten on beş saniye kazandılar.

Yarışın dokuzuncu etabı sırasında Col du Cucheron'un inişinde, Merckx'in lastiği patladı ve Ocaña'dan Zoetemelk, Thévenet ve Gösta Pettersson ile beraber atak yapması istendi. Dört kişilik grup Merckx'in bir buçuk dakika önünde bitirdiler ve Zoetemelk liderliği elde etti. Ertesi gün Merckx mide ağrıları ve hazımsızlık yüzünden gösterdiği kötü performans sonrasında Ocaña'ya için sekiz dakika kaybetti. On birinci etabın başlangıcında Merckx, üç takım arkadaşı ve birkaç kişi daha bir kaçış oluşturdu. Merckx'in grubu Ocaña'nın Bic ekibinin liderliğindeki pelotonun iki dakika önünde bitirdi. Sonraki zamana karşıyı kazandıktan sonra, Merckx Ocaña'dan on bir saniye daha geri aldı. Yarışın, Pireneler'e girdiği ilk etapta Luchon'a doğru ağır hava koşulları nedeniyle görüş düştü. Col de Menté'nin inişinde Merckx sol virajda kaza yaptı. Takip eden Ocaña da aynı virajda kaza yaptı ve Zoetemelk de onunla düştü. Merckx tekrar düştü ve Ocaña kazada meydana gelen yaralanmalar nedeniyle yarıştan çekilmek zorunda kalınca yarış liderliğini ele geçirdi. Merckx, ertesi gün Ocaña'ya saygısızlıktan sarı formayı giymeyi reddetti. Paris'te yarış bittiğinde iki etap daha kazandı. Genel klasmanın yanında, puan ve kombinasyon klasmanlarını da lider tamamladı.

Tur'dan yedi hafta sonra Merckx, Mendrisio, İsviçre'de düzenlenen UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda erkekler yol yarışına girdi. Günün rotası oldukça dağlıktı ve birkaç devreden oluşuyordu. Merckx, yarışın bitimine beş tur kala beş kişilik bir kaçışın parçasıydı. İkinci etaptan son bölümünde atak yaptıktan sonra Merckx ve Gimondi finişe ulaştı ve Merckx yarışı dört bisiklet farkıyla kazandı. Bu ona ikinci gökkuşağı mayosunu kazandırdı. Giro di Lombardia'daki ilk zaferi ile 1971 takvimini kapattı. Bu zaferi Merckx'in tüm Anıtlar'ı kazandığı anlamına geliyordu. Merckx, Intelvi Geçidi'nin inişinde atak yaptığında kazanan hamle geldi. Sezon haricinde Merckx'in yerinden çıkmış pelvisine bir doktor tarafından bakıldı.

1972: Giro-Tour ikilemesi ve saat rekorunun kırılması

Kış boyunca pist yarışlarına katılmaması nedeniyle Merckx, 1972 yarışlarına önceki yıllara göre daha kötü bir şekilde girdi. Paris-Nice'de Merckx, bir grup sprintinde pelotonun ortasındayken meydana gelen bir kazada bir omurunu kırdı. Bir doktorun tavsiyesine rağmen, ertesi gün seleden zorlukla kalktığı yarışa başladı ve Ocaña etapta birkaç kez ona atak yaptı. Yarışın beşinci etabında Merckx, günü kazanmak için 150 metre kala Ocaña'ya sprintte kaybetti. Merckx, son etapta yarış liderliğini Raymond Poulidor'a kaybetti ve genel klasmanda ikinci oldu. Paris-Nice'ten iki gün sonra Merckx, Poggio'nun inişinde elde ettiği farktan sonra beşinci kez Milano-San Remo'da galip geldi.

Paris-Roubaix'te tekrar düştü ve Paris-Nice'ten kalan sakatlığını daha da ağırlaştırdı. Finişten kırk altı kilometre uzaktan yaptığı solo atağıyla Liège-Bastogne-Liège'i kazandı. Üç gün sonra, La Flèche Wallonne'da Merckx, yarış sonuna yaklaşırken altı kişilik lider grubun bir parçasıydı. Merckx, vites değiştiricisinin onu yanlış vitese geçirerek beklenenden daha büyük bir vitesle sürmeye zorlamasına rağmen yokuş yukarı sprinti kazandı. Aynı hafta sonu La Flèche Wallonne ve Liège-Bastogne-Liège'i kazanmayı başaran üçüncü bisikletçi oldu. Merckx'in 1972 İspanya Bisiklet Turu'na katılması için yarış organizatörlerinden gelen para teklifine rağmen, 1972 İtalya Bisiklet Turu'nda yer almayı seçti.

Merckx, Giro'nun Blockhaus'ta bir zirve bitişi içeren dördüncü etabından sonra İspanyol tırmanışçı José Manuel Fuente'ye iki buçuk dakikadan fazla kaybetti. Yedinci etapta Fuente, günün ilk tırmanışı olan Valico di Monte Scuro'ya atak yapmıştı. Ancak Fuente, tırmanışın zirvesine yakın bir yerde söndü, Merckx ve Pettersson'ın onu yakalayıp geçmesine izin verdi. Merckx, Fuente'ye karşı dört dakikadan fazla kazandı ve yeni yarış lideri oldu. 12a ve 12b zamana karşı etaplarında liderliğini iki dakika daha artırdı ve birincisini kazandı. Fuente, Merckx'i on dördüncü etapta birlikte tırmanırken tek başına yakaladı. O ve takım arkadaşı Francisco Galdós atak yaptılar ve Merckx'i geride bıraktı. Merckx sonunda etabın son tırmanışında ikisiyle yeniden bağlantı kurdu. Atak yapmaya devam etti ve kırk yedi saniye farkla etabı kazandı. Stelvio Geçidi'nin zirvesinde biten on yedinci etapta mide rahatsızlığı nedeniyle Fuente'ye iki dakika kaybetti, ancak Giro d'Italia'daki üçüncü zaferine giderken bir etap daha kazandı.

Merckx, Temmuz ayında, birçok kişi tarafından kendisi ile Ocaña arasında bir savaşın beklendiği 1972 Fransa Bisiklet Turu'na katıldı. Açılış prologunu aldı ve Ocaña hariç diğer tüm genel klasman yarışmacılarına karşı avantajını en az üç dakika genişletti. Pirenelere giderken Merckx, Ocaña'nın elli bir saniye önündeydi. Yarış yedinci ayağında Col d'Aubisque'e ulaştığında genel klasman favorileri birlikte sürüyorlardı. Ocaña tırmanışta lastik patlatması diğer bisikletçilerin atak yapmasına izin verdi. Ocaña grubun peşinden gitti ama inişte bir duvara çarptı ve Merckx'e neredeyse iki dakika kaybetti. Merckx, Ocaña'nın bir patlak lastiği varken saldırdığı için eleştirildi, ancak Merckx, Ocaña'nın bir yıl önce, yarış Alpler'deyken aynı şeyi yaptığını söyledi. Merckx bir sonraki etabı kazandı ve dördüncü ayaktan sonra kaybettiği liderliği geri aldı. Biri Mont Ventoux'ya, diğeri Orcières'e kadar olan sonraki iki büyük dağ etabı boyunca, sadece Ocaña'nın tekerini takip etti. Paris'teki bitiş çizgisini yarışın galibi olarak geçmeden önce üç etap daha kazandı, böylece süreçteki ikinci Giro-Tour dublesini tamamladı.

Başlangıçta Ağustos ayında saat rekorunu kırmayı planlayan Merckx, iyileşme ve hazırlanmak için kriteryum yarışlarına on günlük bir ara verdikten sonra Ekim ayında girişimde bulunmaya karar verdi. Girişim 25 Ekim'de Mexico City, Meksika'da Agustin Melgar'ın açık hava pistinde gerçekleşti. Meksika, daha az hava direncine yol açtığı için daha yüksek irtifa nedeniyle seçildi. 21'inde, girişimine hazırlanmak için Meksika'ya geldi, ancak yağmur nedeniyle iki gün kaybedildi. Girişimi yerel saatle 8:46'da başladı ve ilk on kilometreyi rekor hızdan yirmi sekiz saniye daha hızlı bitirdiği görüldü. Ancak, Merckx çok hızlı başladı ve deneme ilerledikçe solmaya başladı. Sonunda iyileşebildi ve , dünya rekoru kırdı.  Bitirdikten sonra götürüldü ve acının "çok, çok, çok önemli" olduğunu söyledi.

1973: Bir Giro-Vuelta ikilemesi
Bir hastalık, Merckx'in 1973 takviminin başında Milano-San Remo'da yer almasını engelledi. On dokuz günlük bir süre boyunca Merckx, Omloop Het Volk, Liège-Bastogne-Liège ve Paris-Roubaix dahil olmak üzere dört klasik kazandı. 1973 Fransa Bisiklet Turu'nda yarışmak yerine 1973 İspanya Bisiklet Turu ve 1973 İtalya Bisiklet Turu'da yarışmaya karar verdi. Vuelta'nın açılış prologunu kazanarak erken bir liderlik elde etti. Ocaña'nın tüm çabalarına rağmen Merckx, tek Vuelta a España şampiyonluğuna giden yolda toplam altı etap kazandı. Genel klasmana ek olarak, Merckx yarışın puan klasmanını ve kombinasyon klasmanını da kazandı.

Vuelta'nın tamamlanmasından dört gün sonra Merckx, Giro d'Italia'ya başlamak için sıraya girdi. Roger Swerts ile açılıştaki iki kişilik zamana karşı yarışını ve ertesi günkü ayağı da kazandı. Merckx'in ana rakibi Fuente, ikinci etapta önemli miktarda zaman kaybetti. Fuente'nin tırmanışta birkaç kez atak yapmasına rağmen, Monte Carpegna'da zirve bitişi olan sekizinci etabı kazandı. Fuente yarışın geri kalanında hücum etmeye çalıştı, ancak sadece yarışın sondan bir önceki etabında zaman kazanabildi. Merckx yarışı baştan sona önde götürerek kazandı, bu başarı ancak daha önce Alfredo Binda ve Costante Girardengo tarafından elde edildi. Aynı takvim yılında Giro ve Vuelta'yı kazanan ilk bisikletçi oldu.

1973 UCI Dünya Yol Şampiyonası İspanya'nın Barselona kentinde yapıldı ve Montjuich pistinde yarıştı. Yol yarışı sırasında Merckx, yaklaşık yüz kilometre kala atak yaptı. Hareketi Freddy Maertens, Gimondi ve Ocaña tarafından takip edildi. Merckx son turda atak yaptı, ancak üç bisikletçi tarafından sarsıldı.  Merckx'in sonuncu olduğu ve Gimondi'nin birinci olduğu dörtlü arasında bir sprint geldi. Yol yarışının ardından Merckx, ilk Paris-Brussel ve Grand Prix des Nations'ı kazandı. À travers Lausanne'ın her iki ayağını ve Giro di Lombardia'yı kazandı, ancak doping sonucunun pozitif çıkması onu diskalifiye etti. Sezonu elliden fazla galibiyetle kapattı.

1974: Bisikletin Triple Crown'unun tamamlanması
1974 sezonu, Merckx'in kariyerinde ilk kez, kısmen ilk aylarda çeşitli hastalıklardan muzdarip olması nedeniyle bir bahar klasiği kazanamadığını gördü. Zatürre onu bir aylığına yarışları bırakmaya ve 1974 İtalya Bisiklet Turu'na kötü bir şekilde girmeye zorladı. Yarışın ilk dağlık etabını alan Fuente'ye yarışın başlarında zaman kaybetti. Merckx, yarışın tek zamana karşı etabında Fuente'den zaman kazandı. Merckx, iki gün sonra, korkunç hava koşullarıyla boğuşulan bir etapta iki yüz kilometre öteden atak yaptı. Fuente, yarış lideri olan Merckx'e on dakika kaybetti. Yirminci etap, Tre Cime di Lavaredo'da zirve bitişiyle tamamlandı. Fuente ve Gianbattista Baronchelli tırmanışta atak yaptı, Merckx ise onların ivmelerine yetişemedi. Etabı bitirdikten sonra Baronchelli karşısında liderliğinin on iki saniyeye düştüğünü gördü. Beşinci Giro d'Italia'sını kazanarak yarışın sonuna kadar liderliğini sürdürdü.

Giro'daki zaferinden üç gün sonra Merckx, Tour de Suisse'e başladı. Yarışın prolog etabını kazandı ve geri kalanında savunma yaparak sürdü. Genel zaferini mühürlemek için bireysel zamana karşı nitelikli son etabı aldı. Yarışı bitirdikten sonra, Merckx'ten 22 Haziran'da bir yağ kisti alındı. Ameliyattan beş gün sonra 1974 Fransa Bisiklet Turu'na başlaması planlanıyordu. Tur'a başladığında yarası hala hafif açıktı ve yarış boyunca kanadı.

Tur'da, Merckx prolog etabını kazandı ve bu zaferi ona sarı mayoyu getirdi, ertesi gün takım arkadaşı Joseph Bruyère'e kaybetti. Yarışın yedinci etabını kazandı ve son kilometrelerde atak yaparak ve kovalayan pelotonu geride tutarak liderliği geri aldı. En yakın rakibi Raymond Poulidor'u Col du Galibier'de geride bıraktıktan sonra, genel klasmanda aralarına beş dakikalık zaman farkı koydu. Ertesi gün, Merckx, Mont Ventoux'nun yamaçlarında, Poulidor, Vicente López Carril ve Gonzalo Aja da dahil olmak üzere diğer genel klasman yarışçılarının çeşitli ataklarına maruz kaldıktan sonra kayıplarını azaltmak için sürdü. Daha sonra, düz bir etapta gitmek için on kilometre ile saldırdığı ve peşindeki gruptan neredeyse bir buçuk dakika önce Orléans'ta bitişe ulaşmak için pelotonu tuttuğu bir zafer de dahil olmak üzere, birkaç etap zaferiyle liderliğini genişletti. Merckx, Turu sekiz etap galibiyeti ve beşinci Tour de France zaferi ile Anquetil'in rekorunu egale ederek tamamladı.

UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda yol yarışına katılan Merckx, Van Springel, Maertens ve De Vlaeminck'ten oluşan bir kadro kurdu. Rota, iki tırmanış içeren bir devrenin yirmi bir turunu içeriyordu. Merckx ve Poulidor, öndeki kaçışı yakaladıktan sonra yaklaşık yedi kilometre kala atak yaptılar. İkisi birlikte bitişe gittiler ve burada Merckx sprint çizgisini kazandı ve kendisi ile Poulidor arasında iki saniyelik bir fark oluşturdu. Yol yarışını kazanarak Merckx, bir takvim yılında Tour de France, Giro d'Italia ve Dünya Şampiyonaları'nda erkekler yol yarışını kazanmaktan oluşan Bisikletin Triple Crown'unu başaran ilk sürücü oldu. Aynı zamanda üçüncü dünya şampiyonluğu oldu ve Binda ve Rik Van Steenbergen'den sonra üç kez dünya şampiyonu olan üçüncü bisikletçi oldu.

1975: Tur'da İkincilik
Milano-Sanremo ve Amstel Gold Race'deki zaferlerle Merckx, 1975 sezonunu iyi bir formda açtı ve Setmana Catalana de Ciclisme'i de kazandı. Katalan Haftası'nda Merckx, geçmiş yıllarda Merckx'in zaferler kazanmasına pek çok kez yardım etmiş olan süper domestiği Bruyère'i ayağını kırmasıyla kaybetti. Katalan Haftası'ndan iki gün sonra Merckx, Ronde van Vlaanderen'a katıldı. Seksen kilometre kala bir atak başlattı ve sadece Frans Verbeeck onun atağına cevap verebildi. Verbeeck yarışın bitmesine beş kilometre kala geride kaldı ve Merckx'in ikinci Ronde zaferini kazanmasına izin verdi. Paris-Roubaix'de, önde giden dört kişilik bir grubun parçasıyken yaklaşık seksen kilometre kala lastiği patladı. Üç kilometre kovaladıktan sonra, diğer üç bisikletçiyi yakaladı ve grup birlikte bitişe gitti; De Vlaeminck günü kazandı. Merckx beşinci Liège-Bastogne-Liège zaferini yarışın son bölümlerinde birkaç kez atak yaparak kazandı.

Merckx'in yarış sırasındaki tavrı değişmişti: bisikletçiler atakları kovalamayı ondan bekliyordu, bu da onu kızdırdı. Özellikle, Tour de Romandie'de bir atak meydana geldiğinde yarış lideri Zoetemelk ile birlikte gidiyorlardı. Merckx kaçışı takip etmeyi reddetti ve ikisi on dört dakika kaybetti. Merckx, bahar yarışlarında yarışırken soğuk algınlığına ve ardından bademcik iltihabına yakalandı. Bu onun kötü durumda olmasına neden oldu ve onu 1975 İtalya Bisiklet Turu'na katılmasını engelledi. Daha sonra Dauphiné Libéré'de yarıştı ve kazanan Thevenet ile aynı seviyede değildi. Tour de Suisse'de, De Vlaeminck yarışı genel klasmanda kazanırken, Merckx ikinci oldu.

1975 Fransa Bisiklet Turu prolog etabında ikinci oldu. Ertesi sabahki bölünmüş etapta Merckx, Francesco Moser, Van Impe ve Zoetemelk ile atak yaparak Thevenet'e karşı zaman kazandı. Günün ikinci ayağında Merckx, Zoetemelk'e karşı zaman kazandı. Altıncı bireysel zamana karşı etabını kazandı ve Thevenet ve Zoetemelk'e karşı daha fazla zaman kazandı. Auch'a doğru olan bir sonraki zamana karşıyı da kazandı. Yarışın on birinci etabı sırasında, Merckx ekibini etabın başlarında hızı belirlemesi için gönderdi. Günün son tırmanışına ulaşan Merckx, ekibi gün boyunca tempoyu belirlediğinden tek başınaydı. Pla d' Adet'e günün son tırmanışında, Zoetemelk'in temposuyla karşılaştı. Daha sonra Thevenet, Merckx'in takip edemediği ve iki dakikadan fazla kaybettiğini gördüğü bir atak başlattı. Etaptan sonra Merckx, yarışın geri kalanı için Thevenet'i izlemeye ve Puy-de-Dôme'da bir atak yapmaya karar verdi.

Puy-de-Dôme'a tırmanırken Thevenet ve Van Impe atak yaptı. Merckx kendi hızında takip etti ve iki bisikletçiyi yüz metre içinde tuttu. Yaklaşık 150 m kala, Merckx çizgiye sprinte hazırlandı, ancak bir seyirci olan Nello Breton tarafından arkadan yumruklandı. Thevenet'in otuz dört saniye gerisinde çizgiyi geçti ve nefesini tuttuktan sonra kusmaya başladı. Yumruk onda büyük bir çürük bıraktı. Dinlenme günü sırasında, kendisine kan sulandırıcı reçete edilen iltihaplı bir karaciğeri olduğu tespit edildi.

Dinlenme gününü takip eden etapta beş tırmanış vardı, Merckx üçüncü tırmanışta yumruk alanında bir acı hissetti ve bir takım arkadaşı ona ağrı kesici verdi. Thevenet, Col des Champs tırmanışında birkaç kez atak yaptı, Merckx atakların tamamına cevap verdi. Merckx inişte hızını artırarak misilleme yaptı. Bir sonraki tırmanışın başlangıcında, Merckx'in Molteni takım arkadaşları yanındaydı, hızı belirlediler ve son tırmanış başlamadan önce rakiplerinden uzaklaştı. Ancak, Merckx son tırmanışa başladığında soldu. Thevenet onu yakaladı ve dört kilometre kala onu geçti. Gimondi, Van Impe ve Zoetemelk, beşinci ve bir dakika yirmi altı saniye geride bitiren Merckx'i geçti. Ertesi gün, Merckx lider kaçışı yakaladı ve ilerlemek istedi, ancak bisikleçiler hız belirleme sürecine katılmamayı seçtiler ve bu durum Merckx'in oturmasına ve yakalanmasına neden oldu. Col d'Izoard'da atak yapan Thevenet'e iki dakika daha kaybetti. Bir sonraki etapta düştü, elmacık kemiğini kırdı ve Paris'teki bitişten önce Thevenet'e biraz zaman kazandı. İkinci sırada bitirdi, altı kez katıldığı Tur'da ilk kez kaybetti.

1976: Bir rekor yedinci Milano-Sanremo
1976 sezonunu Milano-Sanremo'daki rekor yedinci galibiyetiyle açtı. Katalan Haftası'nda bir zafer takip etti, ancak son etapta bir seyircinin çantasının gidonuna takılması ve dirseğini yaralamasıyla bir kaza geçirdi. Bu sakatlık, bahar klasik sezonundaki performansını olumsuz etkiledi. 1976 İtalya Bisiklet Turu'na katıldı ancak kariyerinde ilk kez bir etap kazanamadı. Yarış boyunca bir sele çıbanıyla savaşırken yarışı genel klasmanda sekizinci olarak bitirdi. Giro sonucunun ardından Merckx, kendisi ve ekibi Molteni'nin 1976 Fransa Bisiklet Turu'na katılmayacağını duyurdu. 1976 UCI Yol Dünya Şampiyonası'nda erkekler yol yarışına katıldı ve beşinci sırada bitirdi. Ağustos'un büyük bölümünde yarıştıktan sonra sezonunu Ekim ayında bitirdi. 1968'den bu yana ilk kez bisikletçilere belirli profesyonel yarışlardaki yerleştirmeleri için puanlar verilen bir yarışma olan Super Prestige Pernod International'ı kazanamadı. Sezon dışı geçirdiği ilk iki ayda Merckx zamanının çoğunu yatarak geçirdi. Molteni sezon sonunda sponsorluğuna son verdi.

1977-1978: Fiat France ve C&A

Fiat France, Merckx'in ekibinin yeni sponsoru ve yeni yöneticisi Raphaël Géminiani oldu. Sezonun ilk zaferlerini Grand Prix d'Aix ve Tour Méditerranéen'de aldı. Merckx, altıncı Tour zaferinde kendine şans yaratmak için hafif bir bahar sezonuna çıkmayı kabul etti. Paris-Nice'de bir etap aldı ancak sinüzit nedeniyle yarışın son etabından çekilmek zorunda kaldı. Bahar klasiklerinde Merckx, Liège-Bastogne-Liège'de altıncı olarak en iyi bitirişi ile hiçbir yarış kazanamadı. Tur'dan önce Merckx, Dauphiné Libéré ve Tour de Suisse'de yarıştı ikincisinin bir etabını kazandı.

Zayıf formunu ve 1977 Fransa Bisiklet Turu'na girerken önceki yaralanmaları ağırlaştırma konusundaki endişesini itiraf etti. İki hafta boyunca genel klasmanda ikinci sırayı korudu. Yarış Alplere girerken Merckx daha fazla zaman kaybetmeye başladı; sadece Alpe d'Huez etabında on üç dakika kaybetti. Saint-Étienne'e giden etapta Merckx atak yaptı ve genel klasman altıncılığı için yeterli zaman kazandı; Tur'u aynı pozisyonda bitirdi. Tur'u izleyen zamanda, Merckx, UCI Yol Dünya Şampiyonası erkekler yol yarışında otuz üçüncü gelmeden önce kırk gün içinde yirmi iki yarışta yarıştı. Merckx, son galibiyetini 17 Eylül'de yollarda bir kermis yarışında kazandı. Aralık sonunda, Fiat France, daha Fransız merkezli bir kadro kurma amacıyla Merckx ile sponsorluğunu sona erdirmeyi seçti.
Ocak ayında, C&A alışveriş merkezi sahibinin Merckx ile bir futbol maçında tanıştıktan sonra Merckx için yeni bir takıma sponsor olacaklarını duyurdu. Sezon için planı, son bir Tour de France ile yarışmak ve ardından görünüm için birkaç küçük yarışa girmekti. 1978 takviminde toplam beş yarışta yarıştı. Son zaferi Patrick Sercu ile 10 Şubat 1978'de Zürih'teki bir pist etkinliği olan omniumdaydı. İlk yol yarışı 19 Şubat'ta Grand Prix de Montauroux'ydu. Merckx yarışın önüne geldi ve yarışı terk etmeden önce büyük bir çaba gösterdi. En iyi finişini, beşinci olduğu Tour de Haut'ta elde etti. Omloop Het Volk'u kolit nedeniyle bıraktı ve son yarışını 19 Mart'ta Kemzeke'de bir kermisle tamamladı. Yarışın ardından Merckx kayak yapmak için tatile çıktı. Daha fazla antrenman yapmak için seyahatten döndü, ancak bu noktada takım sponsoru onun bırakacağını biliyordu. Merckx, 18 Mayıs'ta spordan emekli olduğunu açıkladı. Doktorların kendisine yarışmama tavsiyesinde bulunduğunu belirtti.

Başarıları

Büyük Turlar
 Fransa Bisiklet Turu (5): (1969, 1970, 1971, 1972, 1974)
 İtalya Bisiklet Turu (5): (1968, 1970, 1972, 1973, 1974)
 İspanya Bisiklet Turu (1): (1973)

Etap yarışları
 Paris-Nice (3): (1969, 1970, 1971)
 Tour de Romandie (1): (1968)
 Critérium du Dauphiné Libéré (1): (1971)
 Volta a Catalunya (1): (1968)
 Tour de Suisse (1): (1974)

Klasikler
 Milano-Sanremo (1966, 1967, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976)
 Ronde van Vlaanderen (1969, 1975)
 Paris-Roubaix (1968, 1970, 1973)
 Liège-Bastogne-Liège (1969, 1971, 1972, 1973, 1975)
 Giro di Lombardia (1971, 1972)
 Belçika Yol Şampiyonası (1): (1970)

Diğer
 UCI Yol Dünya Şampiyonası (4): (1964, 1967, 1971, 1974)
 Saate karşı yarış dünya rekoru, (49.431 metre/saat, 25 Ekim 1972, Meksiko)

Dış bağlantılar

Kaynakça

1945 doğumlular
Yaşayan insanlar
Belçikalı Olimpiyat bisikletçileri
İtalya Bisiklet Turu şampiyonları
İspanya Bisiklet Turu şampiyonları
Fransa Bisiklet Turu etap birincileri
Fransa Bisiklet Turu şampiyonları
1964 Yaz Olimpiyatları bisikletçileri
Pist bisikletçileri
UCI Yol Dünya Şampiyonası bisikletçileri

Eddy Merckx


يساهم القطاع الفلاحي في تونس بنسبة 12% في الناتج المحلي ويشغل حوالي 13,4% من اليد العاملة.

تبلغ المساحة الجملية للأراضي 16.4 مليون هكتار منها:

 المساحة المحترثة: 4,9 مليون هك
 المناطق السقوية:402.000 هك
 الحبوب: 1,6 مليون هك.
 غابات الزيتون: 1,6 مليون هك.

المناطق الفلاحية
يوجد في تونس تنوع كبير في المناطق الفلاحية بوجود ما لا يقل عن 7 مناطق مناخية. تقع أغلب الزراعات المطرية والسقوية شمال وشرق البلاد. من أبرز منتوجات المناطق الشمالية، القوارص، أساسا في الوطن القبلي، والخضروات، فيما ترتكز صناعة الحبوب أساسا في ولاية باجة.
تقع أغلب غابات الزياتين في منطقة الساحل ومناطق جنوب شرقي البلاد وتحتضن مناطق شمال، غرب ووسط البلاد على معظم الثروة الحيوانية. تختص مناطق جنوب البلاد في إنتاج التمور.

(الوحدة: 1000 هك)

المنتوجات

    <p align="center" class="text">(بحساب الألف طن)

اقتصاد تونس
الزراعة حسب البلد
الزراعة في إفريقيا
الزراعة في تونس

الفلاحة في تونس


فيتالي كوتوزوف  (بالبيلوروسية:Віталь Кутузаў) (مواليد 20 مارس 1980 في بينسك - الاتحاد السوفييتي) لاعب كرة قدم بيلاروسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باري الإيطالي منذ 2009 في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية بيلاروسيون
لاعبو كرة قدم رجالية بيلاروسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بينسك
رياضيون بيلاروسيون مغتربون في البرتغال
رياضيون بيلاروسيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من بينسك
رياضيون من منطقة برست
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري البيلاروسي لكرة القدم
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو باتي بوريسوف
لاعبو بارما
لاعبو باري
لاعبو بيزا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سبورتينغ لشبونة
لاعبو كرة قدم بيلاروسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون بيلاروسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو منتخب بيلاروسيا لكرة القدم
لاعبو منتخب روسيا البيضاء لكرة القدم
لاعبو نادي أفيلينو
مواليد 1980
مواليد في بينسك
لاعبو كرة قدم من منطقة برست

فيتالي كوتوزوف


Le Fiat Someca 600 est un modèle de tracteur agricole construit par la firme Someca sous licence Fiat.

Modèle complémentaire dans la série Nastro d'Oro, le Fiat Someca 600 n'est produit que de 1971 à 1973.

Historique
La série Nastro d'Oro (Ruban d'Or) est annoncée par Fiat en 1967 à l'occasion du cinquantenaire de la marque dans le domaine agricole mais ses premiers modèles sortent d'usine en .

Très vite, Fiat complète cette gamme en l'étoffant vers le haut avec des tracteurs plus puissants, mais aussi en segmentant le cœur de gamme. C'est dans se second créneau que s'inscrit le Fiat 600, produit et commercialisé en France sous le nom Someca 600 entre 1971 et 1973.

Caractéristiques

Le tracteur Fiat Someca 600 est équipé d'un moteur diesel OM à  (alésage  et course ) en ligne d'une cylindrée de  développant une puissance de  à . Par rapport aux précédents tracteurs, conçus par Someca, le moteur du 600 est à injection directe, d'une plus grande facilité de démarrage même par temps froid.

La boîte de vitesses propose de série quatre rapports avant et un rapport arrière, avec deux gammes ; les deux rapports avant les plus élevés, les plus utilisés au champ (gamme lente) et sur route (gamme rapide), sont synchronisés. Une troisième gamme de vitesse « rampantes » (très lentes) est disponible en option.

Si le système de relevage est performant, le dispositif d'attelage complet, le Someca 600 ne possède qu'un seul distributeur hydraulique à simple effet, un équipement très basique.

La masse à vide en ordre de marche s'établit à  mais, les roues avant supportant peu de poids en cas de forte charge sur l'attelage, elles perdent de leur efficacité pour diriger le tracteur.

Notes et références

Bibliographie
 .

Tracteur agricole Fiat Someca
Engin agricole des années 1970

Fiat Someca 600


William de Ros, 1. Baron de Ros (nach älterer Zählung auch 2. Baron de Ros; * um 1255; † vor 20. September 1316) war ein englischer Adliger und Militär.

Herkunft
William de Ros war der älteste Sohn von Robert de Ros und von dessen Frau Isabel († 1301), der Tochter und Erbin von William d'Aubigné, Lord of Belvoir. Er wurde vermutlich in Helmsley Castle, dem Hauptsitz seines Vaters, geboren, weshalb er sich auch William of Hamelake nannte. Beim Tod seines Vaters um 1285 erbte er dessen hauptsächlich in Yorkshire gelegenen Besitzungen.

Leben
Er nahm 1277 und 1282 an den Feldzügen zur Eroberung von Wales teil. Von 1291 bis 1292 gehörte er der Ratsversammlung an, die in Berwick über die schottische Thronfolgeregelung berieten. Als Nachfahre des schottischen Königs Wilhelm I., seine Urgroßmutter Isabella war eine uneheliche Tochter des Königs gewesen, gehörte er selber zu den dreizehn Anwärtern auf den schottischen Thron. Am 8. November 1292 zog Ros seinen Anspruch zurück, nachdem er sich mit John Balliol geeinigt hatte, der von der Ratsversammlung zum neuen König von Schottland bestimmt wurde. Wahrscheinlich erhielt er für seinen Verzicht von Balliol eine finanzielle Entschädigung. Als 1296 der schottische Unabhängigkeitskrieg gegen die englische Oberherrschaft begann, verriet Williams Cousin Robert de Ros, Lord of Wark seine Landsleute. Dessen Burg Wark Castle in Northumberland wurde vom König besetzt und schließlich William übergeben. Von Oktober 1300 bis Ende September 1301 überließ Ros Wark Castle wieder dem englischen König, der die Burg als Stützpunkt gegen die Schotten nutzte.

Im Januar 1297 diente William während des Französisch-Englischen Kriegs im englischen Heer in der Gascogne, doch bereits vor dem 25. März war er zusammen mit Walter Huntercombe wieder in Schottland. 1298 nahm er an der Schlacht bei Falkirk teil, ebenso 1300 an einem weiteren Feldzug nach Schottland. Am 6. Februar 1299 wurde er erstmals durch Writ of Summons in das Parlament berufen. Bis zu seinem Tod führte er fortan den Titel Baron de Ros und nahm an den Parlamentsversammlungen teil. Am 8. November 1307 ernannte ihn König Eduard II. zusammen mit Robert de Umfraville, 8. Earl of Angus, zu Hütern von Northumberland, und am 21. Juni 1308 wurden er und Umfraville Stellvertreter des englischen Königs in Schottland. Er verteidigte jedoch nicht Northumberland gegen die Überfälle des schottischen Königs Robert I., sondern zog sich wahrscheinlich nach Yorkshire zurück. Als auch Yorkshire von schottischen Überfällen bedroht wurde, nahm er im Dezember 1314 und April 1315 an zwei von Erzbischof William Greenfield von York einberufenen Beratungen der Barone von Yorkshire teil, nahm jedoch offensichtlich nicht mehr an Kämpfen gegen Schottland teil.

Er wurde in Kirkham Priory in Yorkshire beigesetzt.

Familie und Nachkommen
William hatte um 1287 Matilda († 1301), die zweite Tochter und Miterbin von John de Vaux aus Steresby in Yorkshire geheiratet. Mit ihr hatte er mehrere Kinder, darunter:
 William de Ros, 2. Baron de Ros († 1342);
 John de Ros, 1. Baron Ros († 1338);
 Anne de Ros († vor 1328), ⚭ (1) Pain de Tiptoft, 1. Baron Tibetot († 1314), ⚭ (2) Thomas de Vere († 1329), Sohn und Erbe von Robert de Vere, 6. Earl of Oxford.

Literatur
 George Edward Cokayne, Vicary Gibbs (Hrsg.): The Complete Peerage. Band 11, Alan Sutton Publishing, Gloucester 2000, S. 97.

Weblinks
 de Ros, Baron (E, 1298/9) bei Cracroft's Peerage (englisch)

Baron de Ros
Familienmitglied des Adelsgeschlechts Ros
Mitglied des Englischen Parlaments
Engländer
Geboren im 13. Jahrhundert
Gestorben 1316
Mann

William de Ros, 1. Baron de Ros


Big Bug, film de Jean-Pierre Jeunet (Netflix, 2022)
 Big Bug, ville fantôme en Arizona

Big Bug


Aceasta este o listă de piese de teatru rusești în ordine alfabetică:

Comedia Acțiunea fiului risipitor și tragedia Despre Nebucadnețar regele sunt considerate printre primele opere dramatice în limba rusă, acestea au fost scrise de Simeon Poloțki (1629 - 1680).

A
 Adam și Eva (Адам и Ева, 1931), de Mihail Bulgakov
 Alegerea (Выбор, 1971), de Aleksei Arbuzov
 Apus (Закат, 1926), de Isaac Babel
 Anatema (Анатэма, 1909), de Leonid Andreev
 Asupra efectelor nocive ale tutunului (О вреде табака, 1881), de Anton Cehov
 Azilul de noapte (На дне, 1902), alt titlu: Din adâncuri sau Fundătura, de Maxim Gorki

B
 Boris Godunov (1825), de Aleksandr Pușkin

C
 Cabala bigoților (Кабала святош, 1929), de Mihail Bulgakov
Cadavrul viu (Живой труп, 1900), de Lev Tolstoi
 Cartoforii (Игроки, 1840), de Nikolai Gogol
 Casa Zoicăi (Зойкина квартира, 1925), de  Mihail Bulgakov
 Căsătoria (Женитьба, 1842), de Nikolai Gogol
 Cântecul lebedei (Лебединая песня, 1887), piesă într-un act de Anton Cehov
 Cerere în căsătorie (1888), de Anton Cehov
 Clasa (Класс, 1930), de Aleksei Arbuzov
 Conversatie cu Highway (1851), de Ivan Turgheniev
 Copiii soarelui (Дети солнца, 1905), de Maxim Gorki

D
 Demonul pădurii (Леший, 1889), de Anton Cehov
 Departe (Далекое, 1935), de Aleksandr Afinoghenov
 Dragoste târzie (Поздняя любовь, 1874), de Alexandr Ostrovski
 Drum lung (Дальняя дорога, 1935), de Aleksei Arbuzov
 Doamna provinciala (1851), de Ivan Turgheniev

F
 Fata fără zestre (Бесприданница, 1878), de Alexandr Ostrovski
  Frica (Страх, 1931), de Aleksandr Afinoghenov

G
 Gaudeamus (Gaudeamus, 1910), de Leonid Andreev

I
 Ivan Vasilievici (Иван Васильевич, publicată în 1965) de Mihail Bulgakov
 Ivanov (Иванов: драма в четырёх действиях, 1887), de Anton Cehov

Î
 Împăratul Foamete (Царь Голод, 1908), de Leonid Andreev
 În ajun (Nakanune, 1941), de Aleksandr Afinoghenov

J
 Jubileul (Юбилей, 1889), de Anton Cehov

K
 Katerina Ivanovna (Екатерина Ивановна, 1912), de Leonid Andreev

L
 Livada de vișini (Вишнёвый сад), de Anton Cehov
 Lupii și oile (Волки и овцы, 1875), de Alexandr Ostrovski

M
 Maria (Мария, 1935), de Isaac Babel
 Mașenka (Машенька, 1940/1941), de Aleksandr Afinoghenov
 Micile tragedii: Cavalerul avar; Mozart și Salieri; Oaspetele de piatră; Ospăț în timp de ciumă (1830), de Aleksandr Pușkin

N
 Nunta (Свадьба, 1889), de Anton Cehov

O
 Omul ciudat (Гляди в оба!, 1927), de Aleksandr Afinoghenov
 Orașul din zare (Город на заре, 1941), de Aleksei Arbuzov
 Ordinul Vladimir, clasa a III-a (Владимир третьей степени), piesă neterminată de Nikolai Gogol

P
 Pădurea (Лес, 1870), comedie în cinci acte de Alexandr Ostrovski
 Pescărușul (Чайка, 1896), de Anton Cehov
 Platonov (Платонов, 1881), de Anton Cehov
 Ploșnița (Клоп, 1929), de Vladimir Maiakovski
 Poveste din Irkutsk (Иркутская история, 1959), de Aleksei Arbuzov
 Profesorul Storițîn (Профессор Сторицын, 1912), de Leonid Andreev
 Prometeu (Прометей, 1919), de Viaceslav Ivanov
 Puterea întunericului (Власть тьмы, 1886), dramă în cinci acte de Lev Tolstoi

R
 Recviem (Реквием, 1915), de Leonid Andreev
 Revizorul (Ревизор, 1836/1842), de Nikolai Gogol
 Roadele instrucțiunii (Плоды просвещения, 1890), de Lev Tolstoi
 Rusalca (1832), de Aleksandr Pușkin

S
 Samson în lanțuri (Самсон в оковах, 1914), de Leonid Andreev
 Soția săracă, (Бедная невеста) 1851 de Aleksandr Ostrovski
 Spovedanie nocturnă (Ночная исповедь, 1967), de Aleksei Arbuzov
 Șase favorit (Шестеро любимых, 1935), de Aleksei Arbuzov

T
 Tania (Таня, 1939), de Aleksei Arbuzov
 Tantal (Тантал, 1905), tragedie de Viaceslav Ivanov
 Tatiana Repina (Татьяна Репина, 1889), de Anton Cehov
 Te salut, Spanie! (Салют, Испания!, 1936), de Aleksandr Afinoghenov
 Toamna neașteptată (Неожиданная осень, 1942), de Aleksei Arbuzov și Alexander K. Gladkov
 Tragedia optimistă (Оптимистическая трагедия, 1933), de Vsevolod Vișnevski
 Tragedian fără voie (Трагик поневоле, 1889), de Anton Cehov
 Trei surori (Три сестры, 1900/1901), de Anton Cehov

 U
 Un milion pentru un surâs (Миллион за улыбк, 1960), de Anatoli Sofronov
 Unchiul Vania (Дядя Ваня, 1897), de Anton Cehov
 Ultima victimă (Последняя жертва, 1877/78), de Alexandr Ostrovski
 Ursul (Медведь: Шутка в одном действии, 1888), de Anton Cehov

 V
 Vasilisa Melentieva (Василиса Мелентьева, 1867), de Alexandr Ostrovski
 Viața omului (Жизнь человека, 1907), de Leonid Andreev
 Vinovat fără vină (Без вины виноватые, 1881/83), de Alexandr Ostrovski
 Voievod (Воевода, 1864), de Alexandr Ostrovski

 Z
 Zilele fericite ale unui om nefericit (Счастливые дни несчастливого человека, 1968), de Aleksei Arbuzov
 Zilele Turbinilor (Дни Турбиных, 1925), de Mihail Bulgakov
 Zilele vieții noastre (Дни нашей жизни'', 1909), de Leonid Andreev

Referințe și note

Vezi și

 Listă de dramaturgi ruși
 Piese de teatru de Mihail Bulgakov
 Piese de teatru de Alexandr Ostrovski

rusești
Piese de teatru

Listă de piese de teatru rusești


Luis Alberto Cubilla Almeida (f. 28. mars 1940 - d. 3. mars 2013) var knattspyrnumaður frá Úrúgvæ. Hann var einn sigursælasti leikmaður sinnar þjóðar og vann fjölda meistaratitla á ferli sínum bæði sem leikmaður og þjálfari. Hann keppti fyrir hönd landsliðs sinnar þjóðar í þremur heimsmeistarakeppnum í knattspyrnu á árabilinu 1962-74.

Ævi og ferill
Cubilla fæddist í bænum Paysandú við vesturlandamæri Úrúgvæ. Sautján ára gamall gekk hann til liðs við stórlið Peñarol frá Montevídeó. Með Peñarol varð Cubilla úrúgvæskur meistari fjögur ár í röð frá 1958-61. Hann var jafnframt tvívegis meistari í Copa Libertadores undir merkjum liðsins. Árið 1962 flutti hann sig yfir Atlantsála og lék í tvær leiktíðir með spænsku risunum í Barcelona þar sem hann varð bikarmeistari árið 1963.

Eftir dvölina á Spáni lá leiðin fyrst til River Plate. Eftir fjögur ár í Argentínu hélt hann aftur heim til Úrúgvæ þar sem Cubilla gekk til liðs við hitt stærsta félagið í heimalandinu, Nacional. Þar endurtók hann afrekið og varð úrúgvæskur meistari fjögur ár í röð, 1969-72 auk þess að sigra einu sinni í Copa Liberatores. Síðasta keppnistímabil Cubilla sem leikmanns var árið 1976 þegar hann lék með Defensor Sporting sem vann sinn fyrsta meistaratitil í sögunni það ár og þann níunda á ferli Cubilla.

Landsliðsferillinn
Luis Cubilla lék 38 landsleiki og skoraði í þeim 11 mörk á tímabilinu 1959-74. Á HM í Síle 1962 kom hann við sögu í tveimur leikjum og skoraði m.a. fyrsta mark Úrúgvæ í keppninni í 2:1 sigri á Kólumbíu. Átta árum síðar lék hann í fimm af sex leikjum sinna manna á HM í Mexíkó 1970. Hann kom Úrúgvæ yfir á móti Brasilíu í undanúrslitunum en leiknum lauk þó með 3:1 sigri brasilíska liðsins sem varð heimsmeistari. Á HM í Vestur-Þýskalandi 1974 tók Cubilla þátt í tveimur leikjum en komst ekki á blað.

Þjálfunarferillinn
Fljótlega eftir að keppnisferli Cubilla lauk sneri hann sér að þjálfun og stýrði hann fjölda liða um gjörvalla rómönsku ameríku frá 1979 til 2012, ári áður en hann lést.

Fyrsta liðið sem hann stýrði var Olimpia frá Paragvæ og átti hann eftir að vera viðloðandi liðið með hléum um áratuga skeið. Undir hans stjórn varð Olimpia níu sinnum paragvæskur meistari og fór tvívegis með sigur af hólmi í Copa Liberatores (1979 og 1990). Í fyrra skiptið varð liðið einnig heimsmeistari félagsliða eftir sigur á Malmö FF.

Cubilla varð einnig úrúgvæskur meistari sem stjóri Peñarol árið 1981 og stýrði úrúgvæska landsliðinu frá 1990-93.

Hann lést árið 2013 í Asunción.

Heimildir

Úrúgvæskir knattspyrnumenn

Luis Cubilla


«Bebe's Boobs Destroy Society» (en España «Las Tetas de Bebe Destruyen la Sociedad» y en Hispanoamérica «Las Tetas de Bebe Destruyen el Pueblo») es el décimo episodio de la sexta temporada de la serie animada South Park.

Trama
Cartman se encuentra en el sótano su casa jugando a Lambs pidiendo a una muñeca que se aplicase la loción (referencia a The Silence of the Lambs), cuando su madre es avisada por Stan, Kyle y Tweek que deben volver a la escuela a pesar de la muerte de la Srta. Selastraga. Los chicos llegan a clase. Bebe, la mejor amiga de Wendy ha empezado a desarrollar senos (aunque pequeños casi confundidos por picaduras de mosquitos). Los chicos de la clase ven a Bebe y empiezan a interesarse en ella creyendo que es inteligente y genial. Ellos la invitan a arrojarle piedras a automóviles. Cuando Kyle enseña a Bebe a arrojar la piedra obtienen un comportamiento primitivo (efecto sonoro de Holocausto Canibal) y los chicos con tal comportamiento empiezan a pelear por Bebe (parodia de "El Amanecer del Hombre" en 2001: Una Odisea en el espacio) lo que hace que se sienta un poco incómoda.

Al día siguiente en la clase los chicos sienten admiración hacia Bebe lo que provoca celos de sus compañeras y amigas, incluso Wendy. Más tarde Cartman anuncia que Bebe será la nueva cuarta amiga en sustitución del fallecido Kenny aunque reemplazando a Kyle. Por unanimidad Bebe sustituye a Cartman. Un día Butters, Clyde, Craig y Jimmy planean lanzar a Bebe como presidenta de la clase, algo que indigna más a Wendy, a la vez Stan, Kyle y Tweek planean invitarla a ver Terrance & Phillip, pero se topan con estos primeros y luego la madre de Bebe les dice que está con Cartman. Este y Bebe juegan a lo dicho al inicio del capítulo y al llegar al sótano, lo que desencadena una pelea entre los chicos aun teniendo su comportamiento cavernícola, Stan gana luego de golpear a los demás con un hueso. Bebe empieza a sentirse más incómoda con la actitud de los chicos y su madre les dice que esta indispuesta, cuando se van un Transbordador Espacial se estrella cerca de ahí y los dos astronautas supervivientes les piden ayuda a los chicos pero estos aun tienen su comportamiento primitivo, los astronautas creen que están en el futuro (parodia de El planeta de los simios) y se suicidan.

Bebe molesta decide ir al hospital pidiéndole al doctor reducirse quirurgicamente el busto, pero el doctor la rechaza ya que no podía hacerlo con niñas de su edad aunque si se los podía aumentar y que además una mujer con senos voluptuosos era bien apreciada por los hombres (lo que se muestra con una enfermera con buenos senos y otra que no los tiene). Bebe aun le reclama la reducción ya que no desea ser un estereotipo de rubia tonta. Por otra parte Stan dibuja en la pared senos diciendo "Ah-Tah" (referencia a La guerra del fuego). Randy, su padre le aconseja que los senos jamás lo deben alejar de sus amigos y sus deberes, por su vida pasaran varios senos hasta encontrar unos con los que pasara el resto de su vida. Eso hace que paulatinamente deje su comportamiento cavernícola. Después de eso cuando Bebe dormía, un seno le habla a otro conspirando para crecer por día y poner al pueblo y al mundo a los pies de la niña, Bebe grita y su mamá la calma diciéndole que siendo mujer sus senos dominarían a la especie masculina. Bebe decide poner fin a todo. Wendy deseando ser mejor que Bebe paga tres mil dólares para tener implantes quirúrgicos de senos, a pesar de que su madre no está de acuerdo.

Al día siguiente los chicos aun pelean entre ellos para tener a Bebe, algo que preocupa al Sr. Mackey porque estaban también descuidando sus tareas de la escuela, en ese momento llega Bebe con una caja de cartón cubriéndole casi todo el cuerpo, los chicos dejan de interesarse en Bebe, Stan les dice a los chicos que eran sus senos los que nublaban su razón y llenaban al hombre de ilusiones. Los chicos mutuamente se piden perdón. Luego llega Wendy con sus nuevos implantes de senos, pero es ridiculizada y burlada por sus compañeros, Butters los palpa diciendo que son duros y pastosos y Cartman dice que es una estúpida.

Enlaces externos
 Bebe's Boobs Destroy Society Full episode at South Park Studios
 Bebe's Boobs Destroy Society  Episode guide at South Park Studios

Episodios de South Park

Bebe's Boobs Destroy Society


Juan Carlos Villamayor (født 5. marts 1969) er en tidligere paraguayansk fodboldspiller.

Paraguays fodboldlandshold

|-
|1993||2||0
|-
|1994||0||0
|-
|1995||8||2
|-
|1996||2||1
|-
|1997||6||0
|-
!Total||18||3
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay

Juan Carlos Villamayor


بلدية إيغيرا دي لاس دوينياس (بالإسبانية: Higuera de las Dueñas) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية إيغيرا دي لاس دوينياس 343 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إيغيرا دي لاس دوينياس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

إيغيرا دي لاس دوينياس


Vallermosa (sardinski: Biddaramòsa) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 70 metara i ima 1 932 stanovnika. Prostire se na 61,75 km². Gustoća naseljenosti je 31 st/km².Susjedne općine su: Decimoputzu, Domusnovas, Iglesias, Siliqua, Villacidro i Villasor.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Vallermosa


James Sherman may refer to:

James S. Sherman (1855–1912), vice president of the United States under president William Howard Taft, 1909–1912
James Sherman (comics), comic book artist
James Sherman (minister) (1796–1862), British Congregationalist and abolitionist
James Sherman (cricketer) (1791–1831), English cricketer
James Morgan Sherman, American professor of bacteriology
Jim Sherman (baseball) (born 1960), American college baseball coach and player

See also
James Shearman (born 1970), English composer

James Sherman


Die Rundkapelle Eisenharz ist eine Kapelle in Eisenharz, einem Gemeindeteil von Argenbühl im baden-württembergischen Landkreis Ravensburg im Westallgäu.

Beschreibung
Die Kapelle befindet sich am Ortsausgang an der Kreisstraße 8018 in Richtung Ratzenried. Die mit Holzschindeln gedeckte Kapelle wurde im Jahre 1966 umfassend renoviert. Dabei stieß man auf ein mittelalterliches Fundament aus Feldsteinen, die mit Lehm zusammengefügt waren. Später wurden über die Feldsteine Ziegel gelegt. Das Altarbild hat den Heiligen Eligius zum Thema. Er ist als Hufschmied beim Beschlagen eines Pferdes dargestellt. Über dem Heiligen befindet sich ein Bildnis der Maria, Mutter vom Guten Rat, an den Seiten Holzfiguren der Heiligen Sebastian und Eligius. Am Zweiten Weihnachtsfeiertag (Stephanus) ist sie seit 1927 Ziel einer jährlich stattfindenden örtlichen Reiterprozession der Stefansreitergruppe Eisenharz und umliegender Reitergruppen. Vermutlich gab es die Prozession zur Kapelle schon im 17. Jahrhundert.

Trivia
Die Tatsache, dass man bei der Renovierung 1966 unter den Feldsteinen des Bauwerkes das Skelett eines Mannes fand, eröffnete Spekulationen in der Richtung, ob der Rundbau nicht in früherer Zeit als Beinhaus seine Verwendung hatte. Auch besteht die Möglichkeit, dass es sich bei dem Standort der Kapelle um einen vorchristlichen Kultplatz handeln könnte.

Literatur

Eisenharz
Eisenharz
Eisenharz
Bauwerk in Argenbühl
Eisenharz
Eisenharz
Eisenharz
Bauwerk der Romanik in Baden-Württemberg
Eisenharz
Eisenharz
Zentralbau in Deutschland

Rundkapelle Eisenharz


1.B HVL za 2016./17. je dvanaesto izdanje 1.B vaterpolske lige, drugog ranga hrvatskog prvenstva u vaterpolu. U ligi sudjeluje šest momčadi koji igraju dvokružnu ligu. Ligu je osvojio Bellevue iz Dubrovnika.

Sudionici

 Bellevue - Dubrovnik
 KPK - Korčula
 Jadran - Kostrena
 Galeb Makarska rivijera - Makarska
 Delfin - Rovinj
 Siscia - Sisak

Ljestvica

Rezultati

Najbolji strijelci

Poveznice
 Prvenstvo Hrvatske u vaterpolu 2016./17.
 3. HVL 2017.
 Hrvatski vaterpolski kup 2016./17.

Izvori
 hvs.hr, 1. B liga seniori 2016./17., pristupljeno 4. svibnja 2017.
 hvs.hr, BELLEVUE SLAVI Prvaci smo Prve 'B' lige!, objavljeno 10. travnja 2017., pristupljeno 4. svibnja 2017.

2016-17

1. B HVL 2016./17.


Schumacher ist ein Einschlagkrater am nordöstlichen Rand der Mondvorderseite.
Er liegt unmittelbar nördlich des großen Kraters Messala und westlich des Lacus Spei.
Der Kraterrand ist erodiert und wird im Westen von dem Nebenkrater Schumacher B überlagert. Das Innere ist relativ eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Heinrich Christian Schumacher offiziell benannt.

Weblinks

 Schumacher auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Schumacher (Mondkrater)


Gaziantepspor, 1969 yılında kurulan ve 2020 yılında kapanan futbol takımıdır. Lakapları Şahinler olan takımın renkleri, kırmızı ve siyahtır.

Süper Lig ve Türkiye Kupası'nda şampiyonluğu olmamasına karşın bugün 1. Lig adıyla anılan Türkiye'deki 2. seviye futbol ligini 1979 ve 1990 yıllarında şampiyon tamamlamıştır. Ligde en iyi derecesini, 68 puan ve +27 averajla üçüncü olduğu 2000-01 sezonunda elde eden Gaziantepspor, 1999-2000 sezonunu da üçüncü sırada tamamlamıştır.

Türkiye'yi Avrupa kupalarında 5 kez temsil eden Gaziantepspor, bu alanda en iyi derecesini UEFA Kupası'nda 2003-04 sezonunda 3. tura kadar yükselerek elde etti. 2016-17 sezonunun sonunda Süper Lig'e veda ederek TFF 1. Lig'e düşmüştür. Orada da tutunamayan Gaziantepspor alt liglere düşmüştür. Bölgesel Amatör Lig'e kadar düşen köklü kulüp 2019-20 sezonunda borç batığına saplanmış ve iflas ederek kapatılmıştır.

Tarihi
Gaziantep'te ilk spor kulübü 1923 yılında kentteki Amerikan Kolejinin yapısı altında kurulmuştur ve kuruluşundan kısa süre sonra da kulübün futbol şubesi açılmıştır. Kentte Türklerin kurduğu ilk spor kulübü ise Gaziantep'ten eğitim görmek için ayrılıp daha sonra kente dönen gençlerin kurduğu Altınışık'tır. Altınışık Kulübü'nü 1927 yılında kurulan Türk Ocağı izlemiştir.

1929 yılında kapanan Altınışık Spor Kulübü'nden bir grup, şehirdeki sanatkarlarla birleşerek Sanatkarlar Spor Kulübü'nü kurar. Türk Ocağının 1931 yılında kapanmasının ardından bu kulübün bazı oyuncu ve yöneticileri Halkevleri'nin desteğiyle Sanatkarlar Spor Kulübü ile birleşirler ve Sanatkarlar Spor Kulübü, adını Gaziantep İdman Yurdu olarak değiştirir. Ancak Gaziantep İdman Yurdu, Türkiye İdman Cemiyetleri İttifakı'na üye olmadığı için lig mücadelelerinin dışında kaldı. 1932 yılında Gaziantep'te Halk Evleri'nin yönetiminin dağılması üzerine, Gaziantep İdman Yurdu kapatıldı ve 1938 senesine kadar Gaziantep'te spor faaliyeti sadece Halkevleri'nin spor şubesi tarafından yürütüldü.

Kentte 1938 yılında Çınarlı Gençlik Spor Kulübü, 1939'da da Gaziantep Gençlikspor ve Şehreküstü Gençlik Kulübü kuruldu. Bu üç kulübün Türkiye Spor Kurumu'na üye olmalarıyla Gaziantep'in ilk resmî spor kuruluşları oldular.

Kuruluşu ve Kapanışı
Gaziantep'in adını taşıyan 'Gaziantepspor' 1969 yılının ilk günlerinde kuruldu.

Kentin önde gelen kişileri, dönemin belediye başkanı Abdulkadir Batur başkanlığında bir toplantı yaparak, Gaziantepspor'un kuruluşunun ilk tohumlarını attılar. Daha sonra devam eden toplantılar sonucunda 58 kişinin kuruculuğu ile Gaziantepspor Kulübü 1969 yılında kuruldu.

Gaziantepspor'un renkleri için yapılan görüşmeler neticesinde, I.Dünya Savaşı sırasındaki Gaziantep Savunması'nda can pahasına kenti düşmana teslim etmeyen 6.314 şehidin anısına matem rengi olan siyah ve şehitlerin kanını simgeleyen kırmızı benimsenerek, renklerin kırmızı-siyah olması münasip görülmüştür. Gaziantepspor'un ilk kulüp başkanlığına kurucu üyelerden Beşir Bayram getirildi. Gaziantepspor ilk kurulduğu yıl hazırlık maçları ile sezonu tamamladı.

Kulüp, 1970 yılında çıkartılan ve il takımlarının direkt 3. Lig'e alınmasını öngören kararname ile 1970-71 sezonunda Türkiye liglerindeki ilk mücadelesine başladı.

1990-2017 sezonuna kadar Süper Lig'de 31 yıl mücadele eden kulüp, 2016-17 Süper Lig'e veda etti. 2017-18 1. Lig sezonunda hiç tutunamayan ve son sırada yer alan kulüp, faaliyetlerine son verme kararı aldı ve TFF 2. Lig'e düştü. 2018-19 2. Lig Beyaz Grup'ta mücadele eden Gaziantepspor aldığı -36 puan cezanın ardından 2019 yılının Ocak ayından ligden çekildiğini açıkladı. 2019-20 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de mücadeleye tekrar başlayacaklarını açıkladılar. 2019'da FIFA, kırmızı-siyahlılara eski oyuncularına olan borçları nedeniyle 21 puan silme cezası verdi. Ancak 2019-20 sezonunda eski oyuncuların alacaklıları ödenmediği için kulüp, Amatör Lig'de -15 puanla çekilerek ligi son sırada bitirdi ve iflas ederek faaliyetleri kapatıldı.

Logo
Gaziantepspor arması, Celal Doğan'ın isteği üzerine şehrin izlerini taşıyacak biçimde tasarlanmıştır. Bu yeni armada Gaziantep Kalesi, Şehitler Abidesi, baklava dilimleri ve şahin figürleri vardır. Yeni tasarım İsviçre'de düzenlenen yarışmada en güzel 2. takım arması olarak seçilmiştir. Logodaki şahin, Fransızlara karşı şehrin savunmasında önemli bir rol üstlenen Şahin Bey'den gelmektedir.

Stadyum

Stadyum, ismini Gaziantep eski milletvekili ve eski devlet bakanı olan Kamil Ocak'tan alır.
Kulüp, maçlarını gece ışıklandırması bulunan 16,981 kişilik oturulabilir kapasiteye sahip Kâmil Ocak Stadyumu'nda oynamaktadır. Stadyum'un yeşil alanı tamamen doğal çimdir.

Kamil Ocak Stadyumu
Maçlarını 16.981 kişilik Kamil Ocak Stadyumu'nda oynayan Gaziantepspor, 33.000 kişilik yeni stadı Gaziantep Kalyon Stadyumun'da ilk maçını 15 Ocak 2017'de Antalyaspor ile yapmıştır.Kamil Ocak Stadyumu yıkılarak faaliyetine son verilmiştir.

Taraftar grubu
1993 yılında Grup Gençler ile başlayan grubun yolculuğu 1996 yılında ismini Gençlik-27 olarak değiştirmesinin ardından tribün faaliyetlerini bu isim altında sürdürmektedir. Maraton 5 nolu tribününde bulunan grubun başkanlığını Hasan Günoğlu yapmaktadır.
Gaziantepspor'un en etkili taraftarı olan Gençlik-27, Kamil Ocak Stadı'ndaki 5 ve 6 no'lu tribünde faaliyetlerini sürdürmektedir.

Başkanlar

 Beşir Bayram (1969-1971)
 Ömer Köylüoğlu (1971)
 Hasan Nehir (1972)
 Selahattin Öztahtacı (1972-1973)
 Halit Güleç (1973-1974)
 Muhittin Göymen (1974-1975)
 Hayri Tütüncüler (1975)
 M. Saip Konukoğlu (1976-1978)
 Ata Aksu (1979-1980)
 Halil Havar (1980-1981)
 Ali İhsan Göğüş (1981-1982)
 Mehmet Batallı (1982)
 Bektaş Göçmen (1983)
 Sadettin Ergün (1983)
 M. Saip Konukoğlu (1983-1984)
 Selahattin Demirat (1984-1985)
 Ömer Arpacıoğlu (1985-1986)
 Ata Aksu (1986-1987)
 Ali Şahindal (1987-1988)
 Abdulkadir Konukoğlu (1988-1992)
 Ahmet Yılmaz (1992-1993)
 Celal Doğan (1993-2006)
 İbrahim Kızıl (2006-2017)
 Huzeyfe Durmaz (2017-2018)
 Hasan Şahin (2018-2020)

Lig Mücadeleleri
 Süper Lig: 31 sezon
1979-1983, 1990-2017
 1. Lig: 15 sezon
1972-1979, 1983-1990, 2017-2018
 2. Lig: 3 sezon
1970-1972, 2018-2019
 Bölgesel Amatör Lig : 1 sezon
2019-2020

Avrupa'da Gaziantepspor
 ÖE = Ön Eleme Turu
 1R = 1. Tur / 2R = 2. Tur / 3R = 3. Tur
 Grup = Oynadığı Grup
 PUAN = UEFA Katsayı Puanı

UEFA katsayıları için toplam puan: 12.5

UEFA oynadığı maçlar

Ayrıca bakınız

 Türk takımlarının Avrupa kupaları tarihi

Başarıları
 1. Lig
  Şampiyonluk (2): 1978-79, 1989-90
 3. Lig:
Şampiyonluk (1): 1971-1972
 Gençlik ve Spor Bakanlığı Kupası:
 Şampiyonluk (1): 1979
 Spor Toto Kupası:
Şampiyonluk (1): 2012

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Gaziantepspor.org.tr Gaziantepspor Kulübünün Resmî Sitesi
 Gaziantepspor Taraftar Grubu Gençlik 27 Resmî Web Sitesi

Gaziantep'teki futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
Gaziantep'te spor
1969'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1969'da kurulan futbol kulüpleri
2020'de feshedilen futbol kulüpleri
Türkiye'deki feshedilen futbol kulüpleri

Gaziantepspor


معامل أنيس عبيد هي شركة ومجموعة معامل مصرية متخصصة في ترجمة الأفلام الأجنبية إلى اللغة العربية، يقع مركزها الرئيسي في شارع عبد الخالق ثروت بالقاهرة.

النشأة
قامت معامل أنيس عبيد بالقاهرة - مصر بترجمة كمية مهولة من الأفلام الأجنبية، خاصة أفلام هوليوود إلى اللغة العربية، وتخصصت في طبع تلك الترجمات على نسخ العرض السينمائي لتلك الأفلام، وشرائط الفيديو.

بدأت الشركة بترجمة فيلم «لص بغداد» فقد كان لدى عبيد خطوات مليئة بالثقة تجاه الترجمة، بترجمتهما، كانت هي البداية الحقيقية لفتح بوابة إلى عالم المتعة والترفيه.

أنيس عبيد

ولد رائد الترجمة أنيس عبيد سنة 1909 وتخرج من كلية الهندسة، بعد ذلك سافر إلى باريس - فرنسا، للحصول على درجة الماجستير في الهندسة. وكان من أوائل من قاموا بطبع الترجمة على الأفلام في الأربعينيات، ومن أوائل من قاموا بدمج الترجمة على 16مم في العالم. وظل منفرداً بالعمل على ذلك طوال 40 عاماً حتى سنة 1944. وكان أول فيلم قام بترجمته هو فيلم روميو وجوليت.

توفي أنيس عبيد عام 1988م.

مصادر

شركات مصرية
ترجمة

معامل أنيس عبيد


Skoczewo () ist ein Ort in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren und gehört zur Landgemeinde Barciany (Barten) im Powiat Kętrzyński (Kreis Rastenburg).

Geographische Lage und Verkehrsanbindung
Skoczewo liegt 13 Kilometer nördlich von Kętrzyn (Rastenburg) an der Woiwodschaftsstraße 591 (hier Teilstück der ehemaligen deutschen Reichsstraße 141), die von der russisch-polnischen Staatsgrenze über Barciany und Kętrzyn bis nach Mrągowo (Sensburg) verläuft. Eine Bahnanbindung besteht nicht mehr, seit die vor 1945 bestehende Bahnlinie Rastenburg–Barten mit der Bahnstation Silzkeim (polnisch: Gumniska) der Rastenburger Kleinbahnen außer Betrieb genommen wurde.

Geschichte
Das ehemalige Vorwerk Hermannshof trug bis zum 27. April 1865 den Namen Abbau Heilmeyer und gehörte vor 1945 zum Landkreis Rastenburg im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Infolge des Zweiten Weltkrieges kam Hermannshof mit dem südlichen Ostpreußen zu Polen und erhielt die polnische Bezeichnung "Skoczewo". Heute ist der Ort, der bis 1973 mit Markławka (Marklack) ein eigenes Schulzenamt bildete, in das Schulzenamt Barciany der Landgemeinde Barciany (Barten) im Powiat Kętrzyński der Woiwodschaft Ermland-Masuren eingegliedert.

Kirche
Kirchlich gehörte die vor 1945 überwiegend evangelische Einwohnerschaft Hermannshofs zum Kirchspiel Wenden (polnisch: Winda) im Kirchenkreis Rastenburg innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Heute ist die Bevölkerung Skoczewo fast ausnahmslos katholisch und in die Pfarrei Barciany im Dekanat Kętrzyn II–Północny-wschód (Dekanat Rastenburg II, Nordost) im Erzbistum Ermland der Katholischen Kirche in Polen eingegliedert. Hier lebende evangelische Kirchenglieder gehören zu ihrer Kirchengemeinde ebenfalls in Barciany, die eine Filialgemeinde der Pfarrei Kętrzyn in der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen ist.

Literatur
 Rudolf Grenz, Der Kreis Rastenburg, Marburg/Lahn, 1976.

Weblinks

Fußnoten

Ort der Woiwodschaft Ermland-Masuren
Gmina Barciany

Skoczewo


ගාංචුවක් යනු (ලතින් භාෂාවෙන් buccula) බඳ පටියක දෙකෙළවර එක් ව බැඳුමට හෝ පටියක කෙළවර රඳවා තබා ගැනීමට භාවිතා කරන උපකරණයකි. සිප් එකෙහි සොයා ගැනීමට පෙර මුළු සපත්තු හෝ වෙනත් සපත්තු බැඳුමට බහුල වශයෙන් ගාංචු භාවිතා කරන ලදී.

ඉතිහාසය

පුරාණ ග්‍රීසියේ හා රෝමයේ ගාංචු භාවිතා කරන ලදී. විශේෂයෙන් හමුදා ආයිතත්මවල සහ (කඩු) පටිය, යුධ සන්නාහය වැනි හමුදා ඇඳුම් මත, පටියෙන් බැඳ තබාගන්නා සියලුම ආකාරවල ආයිත්තම්වල සහ horse gear මත භාවිතා කරන ලදී. "ගාංචුව" යන පදය එහි හැඩය නිසා     "කුඩා කට" යන අරුත් දෙන ලතින් භාෂාවේ පොදුවේ පවතින buccula යන්නෙන් බිඳී ආවකි. කෙල්ම්වරුන්ගේ ශිෂ්ටාචාරයේ ද බහුල වශයෙන් ගාංචු භාවිතා කරන ලදී. ඉතා පුරාණ කාලයේදී ගාංචු බහුල වශයෙන් ලෝහ, ඇටකටු සහ ඇත්දළවලින් නිමවා ඇත. ගාංචුවේ පැවති සරල බව හා කල්පවත්නා බව නිසා එය විශේෂයෙන් සපත්තු හා බූට් සපත්තු වැනි සන්නයනයන් හා ගෙත්තම් අතර ජනප්‍රියතාවයට පත්විය. සිප් එකෙහි සොයා ගැනීම තෙක් ඇඳුම් පැලඳුම් සඳහා සංකේතමය අල්ලුවක් වශයෙන් එය බහුල ලෙස භාවිතා විය.

රෝල ගාංචුව විසිවැනි ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ කළ සොයා ගැනීමකි. බොහෝ දැති සහිත ගාංචු 18 වැනි ශත වර්ෂයේ වන විටත් භාවිතයේ පැවතුණි.

අද්‍යතන භාවිතයන්

විශේෂ බූට් සපත්තු හා සපත්තුවල ගාංචුව තවමත් භාවිතා වන නමුත් වර්තමානයේ, ගාංචුව ඉතා බහුල වශයෙන් බඳපටි සඳහා භාවිතා කෙරේ. ලේස්වල ඇති අවාසි නිසා ටැන්කර් බූට් සපත්තු ගාංචුවල භාවිතය වැඩෙහි යොදවයි. ගමන් මලු, අත් ඔරලෝසු, අත් පලඳනා හා විවිධ වස්තූන් අලංකාරවත් කිරීමට ගාංචු භාවිතා කරනු ලැබේ. නූතන ගොත්වරුන්ගේ විලාසිතා තුළ ගාංචු බහුලව දක්නට ලැ‍ෙබ්.

ආරක්ෂක පටියකට හෝ අසුන් පටියකට ගාංචුවක් යැයි සැලකිය හැක. එහිදී බකල් අප් යන යෙදුමෙන් නියම වශයෙන් හමුදා වාක්‍ය ඛන්ඩයකි. එනම් අශ්වාරෝහක බල ඇණිය සැදෑලයට තලමින් අශ්වායට වෙන්වීමට සූදානම් වන්න යන්නයි. කැනේඩියානු රාජ්‍ය උත්සව හා චාරිත්‍ර පිළිබඳ නිලධාරීන්ගේ ශාස්ත්‍රයෙහි ගාංචුවක් යනු අටවැනි දියණියයි.

ගාංචුව


භ්‍රමණ ස්ඵෝටන එන්ජින් () යනු රොකට් එන්ජින් වර්ගයක් වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ස්පන්දන ස්ඵෝටන එන්ජින්
 Index of aviation articles
 Air-augmented rocket
 Aerospike engine
 Rocket turbine engine

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Video demonstrating how the RDE works
 Daniel Paxson's research paper on his findings of the RDE

Gas turbines
Combustion
Emerging technologies

භ්‍රමණ ස්ඵෝටන එන්ජින්


Martin Madan (1726 - ) est un avocat, membre du clergé et écrivain anglais, connu pour sa contribution à la musique méthodiste, " The Lock Hospital Collection ", et plus tard pour des opinions controversées sur le mariage exprimées dans son livre Thelyphthora.

Biographie
Il est le fils de Judith Madan (née Cowper), la poétesse, et du colonel Martin Madan, et fait ses études à la Westminster School, et à Christ Church, Oxford, où il obtient son diplôme en 1746. En 1748, il est admis au barreau et mène pendant quelque temps une vie très décomplexée. Il change ses habitudes en entendant un sermon de John Wesley. Il entre dans les ordres sacrés et est nommé aumônier du London Lock Hospital. Il est étroitement lié au mouvement méthodiste calviniste soutenu par la comtesse de Huntingdon et est de temps en temps prédicateur itinérant. Il est un cousin germain du poète William Cowper, avec qui il a une correspondance sur des questions religieuses.

En 1767, de nombreux commentaires négatifs sont suscités par son soutien à son ami Thomas Haweis dans une controverse découlant de la possession par ce dernier de la vie de l'église All Saints, Aldwincle, Northamptonshire. Madan démissionne de son aumônerie et se retire à Epsom.

Il épouse Jane Hale, fille de l'éminent juge Sir  et de sa femme Anne Thoresby. Ils ont cinq enfants. Le portrait de Jane est peint par Allan Ramsay. Elle meurt en 1794.

Œuvres
En 1760, Martin Madan publie pour l'Hôpital de l'Ecluse la première édition du recueil de Psaumes et Hymnes Extraits de divers Auteurs. Il en publie 11 éditions, sa dernière en 1787 . De nombreuses modifications de Madan contenues dans ces collections sont devenues d'usage général .

En 1780, Madan soulève une polémique par la publication de son Thelyphthora, ou A Treatise on Female Ruin, dans lequel il préconise la polygamie comme remède aux maux qu'il déplore. Ses arguments sont basés principalement sur l'autorité scripturaire ; mais son livre provoque de nombreuses réponses en colère. Parmi eux l'"Anti-Thelyphthora" de son cousin germain, le poète William Cowper, qu'il publie de manière anonyme. Un récit fictif de cet événement peut être lu dans The Winner of Sorrow, un roman de 2005 sur le poète de Brian Lynch.

Dix-neuf attaques contre le traité de Madan sont répertoriées par Falconer Madan dans le Dictionary of National Biography .

Parmi ses autres travaux, il y a une traduction nouvelle et littérale de Juvenal et Persius (1789).

Références

Liens externes

Étudiant de Christ Church (Oxford)
Élève de la Westminster School (Londres)
Théologien anglais
Écrivain anglais du XVIIIe siècle
Décès en mai 1790
Naissance en 1726

Martin Madan


Niğde gazozu, Niğde ilinde üretilen gazlı frambuaz aromalı içecek.

Üretimine 1962 yılında İsmet Olcay tarafından 44 metrekarelik bir dükkânda başlandı. Niğde gazozu bugün Niğde Meşrubat ve Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi tarafından yıllık 144 milyon şişenin üzerinde bir kapasiteye sahip fabrikada üretilmektedir. Az şekerlidir ve frambuaz aroması içerir.
Yurt dışına da ihracatı yapılmaktadır.  2003 yılında marka beratı ve TSE belgesi aldı. Aynı sene Amerika Birleşik Devletlerine ilk ihracatı da gerçekleştirdiler. İhracat hamlesi 2006 senesinde Azerbaycan ile devam etti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Niğde Gazozu Forbes Dergisinde
 Niğde gazozu Facebook'ta 20 bin hayrana ulaştı
 Niğde Gazozu'da 'helal'ler arasında yerini aldı!
 Yerel Süper Kahraman: Niğde Gazozu
 22 Maddede İçinde Çocukluğumuz ve Mutlu Hikayelerimiz Saklı İçecek: Niğde Gazozu

Gazoz markaları
Türk besin sanayii ürünleri
Türk markaları

Niğde Gazozu


Culver Max Entertainment Private Limited, conhecida publicamente como Sony Pictures Networks India (SPN), é uma subsidiária integral indireta indiana da Sony Group Corporation através da divisão indiana da Sony Pictures Entertainment. Tem uma subsidiária, MSM-Worldwide Factual Media Private Limited e uma afiliada, Bangla Entertainment Private Limited na Índia.

A Culver Max administra e opera 26 canais de televisão, 1 plataforma de streaming chamada de Sony Liv, 1 estúdio de produção de filmes e 1 empreendimento de produção independente para conteúdo original e propriedades intelectuais para TV e mídia digital.

Em dezembro de 2021, a SPN anunciou um acordo de fusão com a então rival Zee Entertainment Enterprises, controladora da ZEE TV, no qual a Sony deterá 51% da nova empresa.

Propriedades

Canais de televisão

No ar

Extintos

Plataforma de streaming
Em janeiro de 2013, a empresa investiu em vídeo sob demanda com o lançamento de sua plataforma OTT, Sony Liv. Sua biblioteca consiste em conteúdo dos canais da Sony na Índia, como SET e Sony SAB, juntamente com originais como Gullak, LIV Shout Out e Holycross. Além do conteúdo de acervo e regional, estreias de filmes, curtas-metragens e esportes ao vivo também fazem parte das ofertas da Sony Liv.

A plataforma ultrapassou 109 milhões de downloads e está disponível em cinco idiomas, juntamente com programação selecionada em bengali, hindi, inglês, marata, malaiala, tâmil e telugo.

Sony Pictures International Productions
Criada em 2013, a Sony Pictures International Productions (SPIP) é o braço de produção cinematográfica da rede. Produz cinema para o público da diáspora indiana em todo o mundo. Desde 2015, a SPIP produz e distribui filmes como:

 Bajatey Raho
 Darr @ the Mall
 Youngistaan
 Piku
 Chalk n Duster
 Azhar
 Mubarakan
 Poster Boys
 Padman
 102 Not Out
 Soorma
 Bombairiya
 Ghoomketu
 Shakuntala Devi
 Helmet
 Dial 100
 Looop Lapeta
 Major
 Nikamma

Studio NEXT
Uma unidade de negócios independente da SPNI, o Studio NEXT cria conteúdo original e propriedades intelectuais para televisão e mídia digital na Índia e globalmente. O empreendimento começou sua jornada produzindo a temporada de estreia de Kus Bani Koshur Karorpaet, a adaptação da Caxemira de Who Wants to Be a Millionaire?, mas como outras adaptações indianas vernaculares, foi estruturada mais de acordo com o carro-chefe indiano, adaptação nacional Kaun Banega Crorepati. Daqui para frente, o Studio NEXT continuará a produzir novas propriedades intelectuais enquanto aproveita os existentes sob a propriedade da Sony Entertainment.

Sony Pictures Entertainment
Empresas fundadas em 1995
Empresas da Índia
Empresas de entretenimento

Sony Pictures Networks India