Chinese Whispers ist eine Komposition für Streichquartett in drei Sätzen von Graham Waterhouse, die 2010 uraufgeführt wurde. Sie kombiniert Elemente der chinesischen Musik mit klassischen westlichen Kompositionstechniken. Der Titel bezieht sich auf das Kinderspiel Chinese whispers, auf Deutsch Stille Post. Das Werk wurde 2011 mit dem Preis BCMS Composition Prize der Birmingham Chamber Music Society ausgezeichnet,

Musik
Die Komposition hat folgende drei Sätze:
 Lento – Adagio e maestoso – Moderato
 Allegro (pizzicato)
 Vivace

Das Werk benutzt chinesische Elemente, zum Beispiel pentatonische Skalen, aus der Sicht eines europäischen klassischen Komponisten. Der Titel bedeutet wörtlich "Chinesisches Flüstern" und ist englisch ein Kinderspiel, das auf Deutsch Stille Post heißt. Die Spielregel, nach der eine Phrase von Kind zu Kind geflüstert wird und sich dabei verändert, wird an einigen Stellen des Stückes zum Kompositionsprinzip.

Der Komponist schreibt zu seinem Werk: "Der erste Satz beginnt mit der Imitation einer großen imaginären Tempelglocke, als würden alle Anwesenden zur Aufmerksamkeit gerufen." Die Themen des folgenden Moderato benutzen teilweise pentatonische Tonfolgen, die der Komponist von einem Spieler des chinesischen Streichinstruments Jinghu gezeigt bekam. Anders als in der chinesischen Musik wird das thematische Material entwickelt.

Der zweite Satz entspricht einem Scherzo mit Trio in doppeldeutigem Dreier- und Zweier-Takt. Mit Ausnahme von zehn Takten im Zentrum wird es durchweg pizzicato gespielt. Der Komponist versucht in diesem Satz, "das fragile Pizzicato der E-Saite der Geige mit den tiefen resonanten Seiten des Cellos zu kombinieren".

Der letzte Satz wandelt die Rondo-Form ab, wobei sich das Hauptthema ständig verändert. Eine kurze Kadenz hält den Fluss des Werkes auf und überrascht durch Wechsel in Tempo und Rhythmus.

Geschichte, Aufführungen und Rezeption
Der Impuls für die Komposition ging von einer europäischen Familie aus, die in Shanghai lebte und deren zwei ältere Kinder mit zwei chinesischen Musikern Streichquartette spielen wollten.

Das Werk wurde erstmals ausprobiert im Eröffnungskonzert 2010 des National Chamber Music Course, eines Ferienkurses für Kammermusik in Preston, Hertfordshire, wo der Komponist als Lehrer tätig ist. Die erste professionelle Aufführung war am 14. November 2011 im Gasteig, in Verbindung mit dem Piccolo-Quintett des Komponisten. In einem Konzert im Kunstforum Gilching, das Kammermusik von Beethoven und Waterhouse vorstellte, wurde es aufgeführt zusammen mit Rhapsodie Macabre für Klavier und Streichquartett, gespielt von der Pianistin Valentina Babor. Eine Rezension der Süddeutschen Zeitung beschrieb das reiche fernöstliche Kolorit.

Das Werk wurde 2011 mit dem Kammermusikpreis BCMS Composition Prize der Birmingham Chamber Music Society (BCMS) ausgezeichnet, im Jahr des 60. Jubiläums der Gesellschaft. Es wurde am 18. Februar 2012 durch das Poggi String Quartet in der Adrian Boult Hall des Birmingham Conservatoire aufgeführt, zusammen mit Werken von Schubert (Forellenquintett), Britten (Lachrymae) und der Uraufführung der Berceuse von John McCabe, einem Auftragswerk der BCMS.

Einzelnachweise

Streichquartett (Werk)
Werk von Graham Waterhouse
Musik 2010

Chinese Whispers (Waterhouse)


Die Fraternitas Arctica ist eine Studentenverbindung in Riga. 1880 gestiftet, ist sie heute die weltweit einzige russische Studentenverbindung. Neben russischen hatte sie immer auch lettische, estnische, polnische und deutsche Mitglieder. In ihren Zielen und Idealen steht sie den deutschen Corps nahe: lebenslange Freundschaft, Bewahrung der akademischen Überlieferung Russlands und Toleranz gegenüber anderen Nationalitäten.

Geschichte

Gründung in Riga
15 Kommilitonen und 11 Fechtbodisten der suspendierten Borysthenia schlossen sich am 21. Oktober 1880 mit anderen Studenten des Polytechnikum Riga zusammen und gründeten die russische Fraternitas Arctica. Die Farben waren zunächst gold-grau-rot, wurden aber wegen einer gleichfarbigen Verbindung in Deutschland in gold-schwarz-rot geändert. Der Bund wurde am 6. November 1880 in den Rigaer Chargierten-Convent (C!C!) aufgenommen. Die offizielle Bekanntgabe am nächsten Tag gilt seither als Stiftungsdatum. Es findet sich in den elf goldenen Punkten und sieben Schlingen um den Zirkel des schwarz-gold-roten Deckels wieder. Der Wahlspruch ist Р.С.Т. – Рцы Слово Твердо (Rci slovo tvjordo) (lett. Vīrs un vārds, dt. Ein Mann, ein Wort). Die ersten Chargierten waren der Senior David Richter, der Consenior Victor Brokmiller, der Subsenior Ivan Jevecky und der Olderman Karl Koch. Mit den polnischen Verbindungen Arconia und Korporacja Akademicka Welecja unterstützte Arctica die erste lettische Verbindung Selonia in ihrem Bemühen um Anerkennung.

Moskau
Als das Polytechnikum wegen des Ersten Weltkrieges 1915 nach Moskau verlegt wurde, zog Arctica mit. Obwohl die meisten Mitglieder zur Kaiserlich Russischen Armee eingezogen wurden, konnte der aktive Betrieb bis zum 1. September 1916 aufrechterhalten werden. Als 1921 der Philisterverein gegründet wurde, stellte sich heraus, dass nur 55 von 455 Mitgliedern der Arctica den Weltkrieg, die Oktoberrevolution und den Russischen Bürgerkrieg überlebt hatten.

Rückkehr
Mit drei Kommilitonen und einem Fechtbodisten nahm Arctica am 8. Februar 1922 den aktiven Betrieb an der Universität Lettlands wieder auf. Am 31. Dezember 1922 wurde sie Mitglied des Präsidenkonvents (Prezidiju Konvent, P!K!). Im Wintersemester 1922 wurden 26 Füchse aktiv. Im Wintersemester 1924 (1924 II) und im Sommersemester 1933 (1933 I) hatte Arctica den Vorsitz im Präsidenkonvent.

Exil in Nordamerika und erneute Gründung in Riga

1940 wurde die Arctica mit damals 180 Mitgliedern vom Ministerrat der UdSSR aufgelöst. Nach dem Zweiten Weltkrieg zunächst in Deutschland rekonstituiert, verlegte sie in den 1950er Jahren in die Vereinigten Staaten. Seit Januar 1988 hatte sie ihr Conventsquartier in Kanada. Dort engagierte sie sich in der Association of Latvian Fraternities (Latvijas Korporāciju Apvienība, L!K!A!). Zugleich wurde der aktive Betrieb in Lettland geheim und in geringem Umfang fortgeführt. Es wurden Füchse aufgenommen und ein Kommersbuch herausgegeben. Noch vor der Wiederherstellung von Lettlands Unabhängigkeit beschlossen die Mitglieder am 15. Mai 1990 im alten Korporationshaus in der Kleinen Sandstraße 8 die Rekonstitution ihres Bundes auf der Grundlage der alten Statuten. Seit Oktober 2012 besteht eine Zweigstelle in Tartu/Estland. In den 132 Jahren ihrer Geschichte schlossen sich 800 Studenten der Fraternitas Arctica an. Die Hälfte wurden Philister.

Mitglieder
 Nikolai Petrowitsch Bogdanow-Belski (1868–1945), Maler
 Michail Michailowitsch Prischwin (1873–1954), Schriftsteller

Externe Beziehungen
Die Fraternitas Arctica schloss Kartellverträge mit
 Vironia in Tartu, Tallinn und Toronto
 Neo-Ruthenia in Sankt-Petersburg
 Boeteia in Tallinn
 Fraternitas Aeterna in Tartu
 Fraternitas Ergonia in Tallinn
 Fraternitas Slavia in Tartu und Tallinn
 Fraternitas Slavia in Prag

Literatur
 Handbuch der lettischen Korporationen (Latvijas Korporaciju Apvieniba), New York 1990

Weblinks
 Homepage (russisch)
 Informationen bei Facebook (englisch)

Einzelnachweise

Arctica
Organisation (Riga)
Kultur (Riga)
Gegründet 1880
Studentenverbindung (Baltikum)

Fraternitas Arctica


HowStuffWorks Marshall Brain tarafından yapılmış bir internet sitesidir. Sitenin amacı birçok şeyin çalışma prensiplerini açıklamaktır. İlk zamanlarında sadece makineler ve ev aletleri gibi mekanik şeyler üzerinde yoğunlaşan site zamanla alanını genişleterek "How x Works" kalıbı altında neredeyse her konuda açıklayıcı bilgiler içermeye başlamıştır. Özellikle kullanıcılarına gelişmiş fizik kurallarından ziyade açıklayıcı grafiklerle anlatım yolunu seçen site kısa zaman içerisinde internette oldukça popüler hale gelmiştir.

Site içeriğini kitap ve cd olarak da satışa sunmuştur.

Sitede şu an bulunan ana başlıklar şu şekildedir:
 Auto Stuff
 Science Stuff
 Health Stuff
 Entertainment Stuff
 People Stuff
 Computer Stuff
 Electronics Stuff
 Home Stuff
 Money Stuff
 Travel Stuff
 Shop for Stuff

Dış bağlantılar
 HowStuffWorks

Amerika Birleşik Devletleri eğitim siteleri
Çevrimiçi veritabanları
1998'de kurulan internet içerikleri

HowStuffWorks


Olaylar
 27 Şubat - Dominik Cumhuriyeti'nin Haiti'den bağımsızlığını ilan etmesi.
 Günümüzde kullanılan Türk Bayrağı, Sultan Abdülmecid tarafından Osmanlı Bayrağı olarak yürürlüğe konuldu.
 İsveçli bilim insanı Gustaf Erik Pasch kibriti icat etti.
 Bahai takviminin başlangıcı.
 Rutenyum Karl Klaus tarafından keşfedildi.

Doğumlar

Ocak–Haziran
 9 Ocak – Julián Gayarre, İspanyol opera şarkıcısı (ö. 1890)
 17 Şubat – Aaron Montgomery Ward, Amerikalı iş insanı (ö. 1913)
 20 Şubat
 Ludwig Boltzmann, Avusturyalı fizikçi (ö. 1906)
 Joshua Slocum, Kanadalı denizci (ö. 1909)
 21 Şubat – Charles-Marie Widor, Fransız besteci (ö. 1937)
 10 Mart – Pablo de Sarasate, İspanyol keman sanatçısı (ö. 1908)
 18 Mart – Nikolai Rimsky-Korsakov, Rus besteci (ö. 1908)
 25 Mart – Adolf Engler, Alman bitkibilimci (ö. 1930)
 30 Mart – Paul Verlaine, Fransız şair (ö. 1896)
 16 Nisan – Anatole France, Fransız yazar, Nobel Edebiyat Ödülü sahibidir (ö. 1924)
 17 Mayıs – Julius Wellhausen, Alman teolog ve oryantalist (ö. 1918)
 21 Mayıs – Henri Rousseau, Fransız ressam (ö. 1910)
 22 Mayıs – Mary Cassatt, Amerikalı ressam (ö. 1926)
 23 Mayıs – Abdu'l Baha, İranlı Bahai lideri (ö. 1921)
 3 Haziran – Garret A. Hobart, ABD'nin 24. başkanı (ö. 1899)

Temmuz–Aralık
 11 Temmuz – I. Peter (ö. 1921)
 22 Temmuz – William Archibald Spooner, Britanyalı bilgin ve Anglikan rahibi (ö. 1930)
 28 Temmuz – Gerard Manley Hopkins, İngiliz şair (ö. 1889)
 30 Temmuz – Robert Jones Burdette, Amerikalı siyasetçi (ö. 1914)
 5 Ağustos – Ilya Repin, Rus ressam ve heykeltıraş (ö. 1930)
 17 Ağustos – II. Menelik, Etyopya kralı (ö. 1913)
 22 Ağustos – George Washington DeLong, Amerikalı deniz subayı ve kâşif (ö. 1881)
 23 Ağustos – Hamilton Disston (ö. 1896)
 29 Ağustos – Edward Carpenter, İngiliz sosyalist şair (ö. 1929)
 30 Ağustos – Emily Ruete, Zengibar prensesi (ö. 1924)
 20 Eylül – William H. Illingworth, Amerikalı fotoğraf sanatçısı (ö. 1893)
 5 Ekim – Francis William Reitz (ö. 1934)
 15 Ekim – Friedrich Nietzsche, Alman filozof (ö. 1900)
 22 Ekim – Louis Riel, Kanadalı lider (ö. 1885)
 23 Ekim
 Sarah Bernhardt Fransız aktris (ö. 1923)
 Robert Bridges, İngiliz şair (ö. 1930)
 27 Ekim – Klas Pontus Arnoldson, İsveçli yazar, Nobel Barış Ödülü sahibi (ö. 1916)
 2 Kasım – V. Mehmed, Osmanlı padişahı (ö. 1918)
 10 Kasım – Henry Eyster Jacobs, Amerikalı dinbilimcisi (ö. 1932)
 23 Kasım – Karl Benz, Alman sanayici (ö. 1929)
 8 Aralık – Émile Reynaud, Fransız fen öğretmeni ve mucit (ö. 1918)

Tarihi bilinmeyen
 Abdurrahman Han, Afganistan emiri (ö. 1901)
 Ahmet Mithat Efendi, Türk yazar (ö. 1912)

Ölümler

Ocak–Haziran
 25 Ocak – Jean-Baptiste Drouet, Fransız mareşal (d. 1765)
 27 Ocak - Jean-Charles-Emmanuel Nodier, Fransız yazar (d. 1780).
 15 Şubat – Henry Addington, Birleşik Krallık başbakanı (d. 1757)
 8 Mart – XIV. Charles (d. 1763)
 20 Mart – Claude Pierre Pajol, Fransız asker (d. 1772)
 13 Nisan – Mamiya Rinzō, Japon kâşif (d. 1775)
 18 Mayıs – Richard McCarty, Amerikalı siyasetçi (d. 1780)
 13 Haziran – Thomas Charles Hope, İskoç bilim insanı, Strontiumu bulmuştur (d. 1766)
 15 Haziran – Thomas Campbell, İskoç şair (d. 1777)
 27 Haziran
 Hyrum Smith, Amerikalı dini lider (d. 1800)
 Joseph Smith, Jr., Mormonluk adıyla bilinen Latter Day Saint hareketinin kurucusudur (ö. 1805)

Temmuz–Aralık
 11 Temmuz – Evgeny Baratynsky, Rus şair ve düşünür (d. 1800)
 27 Temmuz – John Dalton, İngiliz kimyacı ve fizikçi (d. 1766)
 28 Temmuz – Joseph Bonaparte, I. Napolyon'un kardeşi ve Napoli ve İspanya kralı (d. 1768)
 29 Temmuz – Franz Xaver Wolfgang Mozart, Avusturyalı besteci (d. 1791)
 29 Kasım – Prenses Sophia (d. 1773)
 2 Aralık – Eustachy Erazm Sanguszko, Polonyalı askeri lider (d. 1768)

1844


Elias Carr (February 25, 1839 – July 22, 1900) was an American planter, lawyer, and politician who served as the 48th governor of the U.S. state of North Carolina from 1893 to 1897. A building on the campus of the University of North Carolina at Chapel Hill is named after him.

Biography
Carr was born in Edgecombe County, North Carolina on February 25, 1839, to Jonas Johnston Carr and Elizabeth Jane Hilliard. He was a cousin of the industrialist Julian Carr and an uncle of the anti-suffragist Mary Hilliard Hinton. Carr's great-grandfather, Colonel Jonas Johnston, fought in the American Revolutionary War. Carr grew up at Bracebridge Hall, his family's plantation. He was raised in the Episcopal faith.

He graduated from the University of North Carolina at Chapel Hill (1855–1859) and also attained a law degree from the University of Virginia and then returned to Bracebridge Hall. He married Eleanor Kearny, the youngest daughter of William Kinchen Kearny and Benjamin Hardee James Marie Alston Kearny, in 1860 and was the father of six children: Dr. William Kearny Carr, John Buxton Carr, Mary Elizabeth Carr, Elias Carr, Eleanor Kearny Carr, and Annie Bruce Carr. Carr was a member of the board of directors of Rocky Mount Mills, trustee of N.C. College of Agriculture and Mechanical Arts (today known as North Carolina State University), commissioner of the N.C. Geological Survey, agriculturist, and businessman. He was an active member of the Sons of the American Revolution and chartered his chapter in North Carolina.

Carr became prominent as head of the state Farmers Alliance and Industrial Union (1889–1892). He was part of a more moderate or conservative faction of the Alliance that opposed splitting from Democrats to form a third party. In 1892, he defeated incumbent Gov. Thomas Michael Holt for the Democratic gubernatorial nomination. Carr then won the three-way race over the Republican candidate, Judge David M. Furches, and the Populist candidate, Dr. Wyatt P. Exum. Carr did not win an absolute majority of the vote, perhaps foreshadowing the 1894 election, in which Democrats lost control of the legislature to an electoral fusion of Populists and Republicans, and the 1896 election, in which Democrats lost the governor's race for the first time since 1872. During his term in office, Carr promoted better school facilities and regulation of railroads. After his governorship, he returned to Bracebridge Hall where he died of a 'thyroid condition' in July 1900.  He is buried in the Carr Cemetery at Bracebridge Hall.

References

The Elias Carr Papers
National Governors Association

1839 births
1900 deaths
19th-century American politicians
American planters
Elias
Democratic Party governors of North Carolina
Episcopalians from North Carolina
People from Edgecombe County, North Carolina
Members of the Sons of the American Revolution
University of North Carolina at Chapel Hill alumni
University of Virginia School of Law alumni

Elias Carr


Hastur (O Indizível, O Rei em Amarelo, Aquele que Não Deve Ser Nomeado, Assatur, Xastur, H'aaztre ou Kaiwan) é uma entidade dos Mitos de Cthulhu, do cosmos imaginário criado por HP Lovecraft. Sua verdadeira forma é desconhecida, mas geralmente se manifesta como uma massa flutuante voraz e poliposa dotada de tentáculos, brocas e ventosas ou, mais frequentemente, como o Rei de Amarelo, um ser humanoide vestindo roupas amarelas esfarrapadas e uma máscara escondendo o rosto . Diz-se que ele é o (meio-) irmão de Cthulhu. Diz-se que ele é do elemento ar oposto ao elemento água de Cthulhu.

Hastur apareceu pela primeira vez no conto de Ambrose Bierce "Haïta, o Pastor" (1893) como um deus dos pastores benigno. Posteriormente, Robert W. Chambers usou o nome em suas histórias do final de 1800 para representar uma pessoa e um lugar associado a várias estrelas, incluindo Aldebaran. H. P. Lovecraft foi inspirado pelas histórias de Chambers e mencionou brevemente Hastur em The Whisperer in Darkness (1930). Escritores posteriores também adaptaram Hastur em uma variedade de contos.

Referências

Deidades fictícias

Hastur


Azizija džamija je džamija koja se nalazi u Bosanskom Šamcu.

Povijest
Protjerivanjem Bošnjaka iz Srbije rezultiralo je stvaranjem naselja Bosanski Šamac 1863. godine. Protjerivanje Bošnjaka iz Srbije i to iz naselja Užice,  Šabac, Sokol i Beograd odigralo se na početku šezdesetih godina 19. stoljeća na osnovu dogovora Osmanske porte i vlade
Kneževine Srbije kao i tzv. Kanlidžijskog protokola potpisanog od Ujedinjenog Kraljevstva, Francuske, Rusije i Austro-Ugarske.

Osmanska vlada je za smještaj izbjeglica izgradila nekoliko novih naselja u sjevernoj Bosni: Brezovo Polje, Orašje, Bosanski Šamac, Bosansku Kostajnicu. Bosanski Šamac se u početku zvao Gornja Azizija po sultanu Abdul Azizu koji je tada vladao Osmanskim Carstvom.

Azizija džamija u Bosanskom Šamcu je izgrađena 1866. godine. Kao i grad, dobila je ime po osnivaču tadašnjeg grada Gornja Azizija, sultanu Abdul Azizu. U tom razdoblju bila je pod zaštitom države kao vrijedan graditeljski spomenik i najstariji objekt kulturno–povijesnog nasljeđa tog područja. Tijekom rata u Bosne i Hercegovine, pripadnici Vojske Republike Srpske su je 1992. godine srušili do temelja. Nova džamija izgrađena je u razbolju od 2004 do 2006. godine na istom mjestu, u glavnom gradskom parku, gdje se nalazila i prije rata.

Oštećenja na ovom objektu nastala su tijekom poplava 2014. godine, prije svečanog otvaranja. Štete su sanirane. Unutar harem džamije nalazi se turbe drugog predsjednika SDA, Sulejmana Tihića.

Izvori

Vanjske povezice
Džamija Azizija

Bosanski Šamac
Sultanske džamije u Bosni i Hercegovini

Azizija džamija (Bosanski Šamac)


El nombre femenino Patsy hace referencia a varios artículos en Wikipedia:

Cantantes de country
Patsy Cline
Patsy Montana

Actrices
Patsy Kelly, fue una actriz teatral y cinematográfica estadounidense.
Patsy Palmer,  actriz inglesa conocida por interpretar a Bianca Branning en la serie británica EastEnders.
Patsy Ruth Miller, fue una actriz cinematográfica estadounidense nacida en San Luis (Misuri).
Patsy Pepping, actriz mexicana.

Película
Patsy, mi amor es una película mexicana de 1969 basada en un argumento del escritor colombiano Gabriel García Márquez.

Patsy (desambiguación)


Philip Basset (né vers 1185 - décédé le 19 octobre 1271) était le Chief Justiciar d'Angleterre de mai 1261 à juillet 1263.

Philip Basset était le fils d'Alan Basset, de High Wycombe dans le Buckinghamshire, et de sa femme, Aline Degai. Il avait deux frères aînés: Gilbert Basset, leader baronnial, et Fulk Basset, évêque de Londres.
Il a hérité du manoir de Wycombe. La ville a reçu le statut de « market borough » en 1237.

Basset a été Justiciar d'Angleterre entre mai 1261 et juillet 1263, soit entre les deux mandats de son gendre, Hugh le Despencer. Cette période coïncide ave le moment où Henri III reprend le contrôle du gouvernement sur les barons.

Il a été marié deux fois. Une première fois avec Hawise, petite-fille de Godfrey de Louvain (d.1226).  Ils ont eu deux filles:
 Aline, qui a épousé d'une part Hugh le Despencer, 1er baron le Despencer et d'autre part, Roger Bigod, 5e comte de Norfolk
 Margery, qui a épousé Sir John FitzJohn.

Ensuite, il est marié à Ela de Longespée, fille de William de Longespée, fils illégitime d'Henri II.  Ils n'ont pas eu de descendance.

Références

Anglo-Normands
Décès en 1271

Philip Basset


Gianfrancesco Ginetti (Roma, 12 de dezembro de 1626 - Roma, 18 de setembro de 1691) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Roma em 12 de dezembro de 1626. De uma família de Velletri. Sobrinho do cardeal Marzio Ginetti (1626).

Educação
(Nenhuma informação encontrada).

Início da vida
Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça no pontificado do Papa Alexandre VII. Obteve um cargo na Câmara Apostólica com a direção da milícia . Tesoureiro geral da Câmara Apostólica.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 1º de setembro de 1681; recebeu o gorro vermelho e a diaconia de S. Maria della Scala, em 22 de setembro de 1681. Optou pela diaconia de S. Angelo em Pescheria, em 12 de janeiro de 1682.

Episcopado
Eleito arcebispo de Fermo, 5 de junho de 1684. Consagrada, 11 de junho de 1684, igreja de S. Andrea della Valle, Roma, pelo cardeal Alderano Cibo, auxiliado por Giacomo de Angelis, ex-arcebispo de Urbino, e por Camillo Piazza, bispo titular de Drago. Participou do conclave de 1689, que elegeu o papa Alexandre VIII. Optou pela diaconia de S. Nicola em Carcere Tulliano, em 28 de novembro de 1689. Participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII.

Morte
Morreu em Roma em 18 de setembro de 1691, perto das 22h30, junto à igreja de S. Catarina Funario, Roma, da cólera, que o afligiu durante três dias. O funeral realizou-se a 20 de setembro de 1691, na igreja de S. Andrea della Valle, em Roma, e sepultado perto da 1h00, na capela da sua família naquela igreja, do lado esquerdo, em frente ao túmulo do seu tio. Cardeal Márzio Ginetti.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XI

Gianfrancesco Ginetti


خليل علولو، ولد بمدينة صفاقس عام 1942، رسام تونسي. أحرز على دبلوم مدرسة الفنون الجميلة- تونس، ويشتغل منذ 1963 أستاذا للتربية الفنية. أقام عددا من المعارض الشخصية كما يلي:
 1971: بصفاقس
 1975: بقاعة يحي- تونس
 1976: بصفاقس
 1977: بصفاقس
 1984: بقاعة الأخبار- تونس
 وشارك في عدة معارض جماعية انتظمت بتونس وبالخارج، وخاصة منها الولايات المتحدة الأمريكية، المغرب، فرنسا...

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رسامون تونسيون
مواليد 1942

خليل علولو


Çakmak kibrit bulunmadan önce ateş çıkaran çelik alet. Eski çakmaklı tüfeklerde taşa çarpıp kıvılcım çıkarmak suretiyle barutlu ateşlemede kullanılan alete de bu ad verilirdi. Çakmağın çakıldığında kıvılcımların tutuşması için ağaçların gövdelerinden alınıp kurutulan, kolayca tutuşabilen, kav denilen maddeler kullanılırdı. Kav taşın üstüne konulur, sol elin baş ve işaret parmakları arasında sıkıştırılırdı. Sağ elde tutulan çakmak ise taşa vurmak suretiyle çıkan kıvılcımla yanma sağlanırdı. Daha sonraları kav yerine pamuk ipliğinden fitiller kullanılmıştı. Çakmak, taş, kav veya fitil deriden yapılmış ağzı büzmeli bir kesede muhafaza edilirdi.

Günümüzde çakmak daha çok sigara yakımında kullanılmaktadır. Ayrıca bütan tipi ocakları tutuşturmak için kullanılan aletlere de çakmak denmektedir. Önceleri benzinli sonraları gazlı olan çakmaklar yerine manyetolu çakmakların kullanılması yaygınlaşmıştır. Kibrit kutusundan çok küçük ve zarifleri yapılan çakmaklar çok kullanışlı olmaktadır.

İlk çakmaklar 16. yüzyılda icat edildi ve barutu tutuşturmak için ateşli silahlarda kullanıldı. 1662'de Türk seyyah Evliya Çelebi, bir Osmanlı diplomatik misyonunun bir üyesi olarak Viyana'yı ziyaret etti ve burada üretilen çakmaklara hayran kaldı. İlk çakmaklardan biri, Alman kimyacı Johann Wolfgang Döbereiner tarafından 1823 yılında icat edildi ve Döbereiner'ın lambası olarak bilindi.

Çakmak markaları
 Ronson Company
 Zippo
 Scripto
 S. T. Dupont
 Colibri Group
 Clipper
 Société Bic
 Alfred Dunhill, Ltd.

Ayrıca bakınız

 Çakmak taşı
 Manyeto

Kaynakça

Çakmak
Yangın
Ateş aydınlatması
Tütün zehirlenmesi
Aletler
Ev eşyaları
Bütan
1823 tanıtımları
Alman icatları
19. yüzyıl icatları

Çakmak


Barbara Kollorz (verheiratete Brandenburg; * 21. November 1967) ist eine ehemalige deutsche Geherin.

1987 wurde sie über 3000 m Achte bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Liévin und gab bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Rom über 10 km auf.

1988 wurde sie Deutsche Meisterin über 10 km.

Barbara Kollorz startete für die LG Osnabrück.

Persönliche Bestzeiten

 10 km Gehen: 47:17 min, 4. Juni 2005, Kerpen-Horrem
 20 km Gehen: 1:43:27 h, 5. Juni 2004, Hildesheim

Geher (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1967
Frau

Barbara Kollorz


The North Carolina State Treasurer is a statewide elected office in the U.S. state of North Carolina responsible for overseeing the financial operations of state government. The current state treasurer is Dale Folwell.

The office of state treasurer has existed since 1715 in the Province of North Carolina; at that time, the treasurer was appointed by the lower house of the legislature. In 1740, the treasurer's office was divided into two districts, and in 1779, into four. In 1784, the North Carolina General Assembly brought the treasurers under one single office, appointed jointly by both houses of the legislature.

Under the North Carolina Constitution of 1868, the treasurer became a position elected by popular vote, rather than appointed.

The North Carolina State Treasurer is an ex officio member of the North Carolina State Board of Education, the State Board of Community Colleges, the State Banking Commission, and the Council of State.

History of the office

The Fundamental Constitutions of Carolina, adopted in 1669, provided for a treasurer to handle "all matters that concern the public revenue and treasury" with the assistance of 6 undertreasurers and 12 auditors. Despite this, early colonial governors of the Province of Carolina acted as their own treasurers due to minimal revenue. After the province incurred large debts during Cary's Rebellion and the Tuscarora War, the governor and his council appointed treasurers for each of the seven precincts of the province in 1711. In 1714 Governor Edward Hyde appointed Edward Moseley as treasurer of North Carolina and overseer of all precinct treasurers. He held the office until 1735, when he was made responsible for overseeing the "southern district" and William Downing was made responsible for the "northern district". The split system continued with different officeholders until 1776, when the North Carolina General Assembly required all treasurers to be appointed by themselves and barred them from holding other public offices.

In 1779 and 1782, four and one additional treasury districts were respectively added, bring the total number to seven. In 1784, the positions were folded into one office located in Hillsborough with a two-year term on a salary. Memucan Hunt was the first person to hold the new office. In 1795, the state treasury was relocated to Raleigh, the new capital of the state, and some of the treasurer's bookkeeping functions were given to the state comptroller. In 1868 North Carolina ratified a new constitution which stipulated that the office be filled by a popularly elected candidate with four-year terms. From 1887 to 1899, the treasurer was responsible for oversight of the state banking industry.

North Carolina received a triple A bond credit rating for the first time in the early 1960s—during the tenure of State Treasurer Edwin M. Gill—and maintained the rating throughout the rest of his time in office. The Department of State Treasurer was created by the General Assembly in 1971. John Haywood, who served for 40 years from 1787 until 1827, was the longest-tenured treasurer. Janet Cowell, who assumed office in 2009, was the first woman to serve as state treasurer. The incumbent, Dale Folwell, has served as treasurer since January 1, 2017. He is the first Republican to hold the office since David A. Jenkins served during the Reconstruction era from 1868 to 1876.

Powers, duties, and structure

The state treasurer is a constitutional officer. Article III, Section 7, of the Constitution of North Carolina stipulates the popular election of the treasurer every four years. The office holder is not subject to term limits. In the event of a vacancy in the office, the Governor of North Carolina has the authority to appoint a successor until a candidate is elected at the next general election for members of the General Assembly. They sit on the North Carolina Council of State and are ex officio chairman of the State Banking Commission, member of the State Board of Education, and member of the State Board of Community Colleges. They are sixth in line of succession to the governor.

The treasurer leads the Department of State Treasurer, which has six divisions:  Retirement Systems Division, State Health Plan Division, Investment Management Division, State and Local Government Finance Division, Financial Operations Division, and Unclaimed Property Division. The Local Government Commission is a subagency of the department and the treasurer serves ex officio as chairman of the body. The treasurer is the sole fiduciary of the governmental employee pension fund and manages the State Health Plan. As with all Council of State officers, the treasurer's salary is fixed by the General Assembly and cannot be reduced during their term of office. In 2022, the treasurer's annual salary was $146,421.

List of State Treasurers

Colonial Treasurers
 Edward Moseley, 1715–1735

Northern District
 William Downing, 1735–1739
 William Smith, 1739–1740
 John Hodgson, 1740–1747
 Thomas Barker, 1748–1752
 John Haywood, 1752–1754
 Thomas Barker, 1754–1764
 Joseph Montfort, 1764–1775
 Samuel Johnston, 1775

Southern District
 Edward Moseley, 1735–1749
 Eleazer Allen, 1749–1750
 John Starkey, 1750–1765
 Samuel Swann, 1765–1766
 John Ashe, 1766–1773
 Richard Caswell, 1773–1775

State Treasurers

Districted
From 1777 to 1779, the State was divided into two districts, Northern and Southern, each with a treasurer. From 1779 to 1782, there were six districts, each with a treasurer, as follows: Edenton, Salisbury, Hillsboro, Halifax, New Bern, Wilmington. In 1782, a seventh district-Morgan-was created. In 1784, the district system was abandoned.
 John Ashe, 1777–1781 (Southern District, later Wilmington District)
 William Skinner, 1777–1784 (Northern District, later Edenton district)
 Green Hill, 1779–1784 (Halifax District)
 Richard Cogdell, 1779–1784 (New Bern District)
 William Cathey, 1779–1781 (Salisbury District)
 Matthew Jones, 1779–1782 (Hillsboro District)
 Timothy Bloodworth, 1781–1784 (Wilmington District)
 Robert Lanier, 1782–1784 (Salisbury District)
 Memucan Hunt, 1782–1784 (Hillsboro District)
 John Brown, 1782–1784 (Morgan District)
 Benjamin Exum, 1782–1784 (New Bern District)

Whole state

References

Works cited

1715 establishments in North Carolina

North Carolina State Treasurer


Philipp Xaver Walulis (* 5. August 1980 in Starnberg) ist ein deutscher Hörfunk-, Internet- und Fernsehmoderator.

Werdegang

Walulis wuchs im oberbayerischen Pöcking auf. Sein Vater arbeitete als Lehrer an der Munich International School in Starnberg-Percha. Nach einem Studium der Theater- und Kommunikationswissenschaft sowie der Psychologie an der LMU begann er seine Laufbahn 2004 als Moderator und Ressortleiter beim Münchener Radiosender M94.5. Dort entwickelte er die Late-Night-Sendung m94.5nachtgestalten, die u. a. typische Radioelemente wie Scherzanrufe parodierte oder sich satirisch mit dem Optimierungsdrang von Privatradiostationen auseinandersetzte. Für diese von 2004 bis 2006 ausgestrahlte Sendung erhielt er den Nachwuchspreis vom Bayerischen Rundfunk und Stiftung Zuhören und den Hörfunkpreis der Bayerischen Landeszentrale für neue Medien. Für einen Aprilscherz benannte er den Sender für zwei Stunden in SHIT.fm um. Hierbei wurden Mainstream-Sender mit dem Motto "Der größte Scheiß der 80er & 90er und die dümmsten Sprüche von heute" parodiert. Dabei dauerte kein Lied länger als 1:30 Minuten. Zwei Stunden lang moderierte Breakfast Bernie zusammen mit Karin Kicherschlampe "die beste Morningshow aller Zeiten". Es gab Werbung für Puke Duke, das Bier mit Zimt-Vanille-Geschmack, einen Blitzerbericht ohne Blitzer und jede Menge aufgeblasener Jingles. Die Persiflage auf das Formatradio tat einigen M94.5-Stammhörern derart in den Ohren weh, dass diese den Sender besuchten, um mit Transparenten ihr Radio zurückzufordern. 2006 wechselte er zum Bayerischen Rundfunk und dessen Jugendprogrammen on3 und Zündfunk.

2007 entstand zusammen mit seinen Mitstreitern von M94.5 das Satireprojekt Aggro Grünwald – Die Stehkrägen. Er entwickelte mehrere junge Schnöselfiguren wie Yachtmeister oder M.C. Erbgraf und produzierte das Rap-Video Eure Armut kotzt uns an. Dabei gaben sich Walulis und seine Mitstreiter nicht zu erkennen, sondern zogen über Wochen die Rolle der arroganten Unsympathen durch. Viele große Medien wie u. a. 3sat, die taz oder die Süddeutsche Zeitung fielen zuerst auf diese Parodie herein. Erst mit der Zeit stellte sich heraus, dass er mit dieser Aktion die Schickimicki-Attitüde reicher Kids kritisierte. Für diese Parodie der Münchner Schickeria und das Narren der Medien wurde er 2009 mit dem Lokalfernsehpreis der Bayerischen Landeszentrale für neue Medien ausgezeichnet.

Von 2008 bis 2010 war er Moderator der täglichen Livesendung MyPokito auf RTL II. In den Jahren 2010/11 moderierte er auf münchen.TV mit Philipp Seidel die Talkshow Philipp und Philipp unterhalten sich. Von 2011 bis 2013 war er als Reporter für die wöchentliche Live-Fernsehsendung DASDING.tv des Südwestrundfunks tätig. Ende 2011 startete Walulis auf Tele 5 die Fernsehsatire Walulis sieht fern, für die ihm 2012 der Grimme-Preis in der Kategorie Unterhaltung überreicht wurde und die von Mai 2012 bis zur Einstellung von EinsPlus Ende September 2016 in der ARD lief. Ab Ende Februar 2013 gab es in der Satiresendung Extra 3 im NDR zudem die regelmäßige Rubrik "Walulis sieht fern".

2015 präsentierte er zudem mit Pierre M. Krause und Jeannine Michaelsen die TV-Satire Die Fernseher, die im ARD-Hauptprogramm ausgestrahlt wurde.

In den Jahren 2016 und 2017 produzierte er mit seiner Produktionsfirma einige Clips für die Rubrik Walulis' Medientypen des NDR-Medienmagazins ZAPP.

Seit 2016 steuert er zur von David Schalko produzierten Late-Night-Show Ringlstetter einen Wochenrückblick bei. Außerdem ist er regelmäßig im Deutschlandfunk in der Satire-Kolumne Is' was?! zu hören.

Von 2016 bis 2023 moderierte Walulis auf YouTube für funk die Sendung Walulis, ein Nachfolgeformat von Walulis sieht fern. Dort setzte er sich meist satirisch mit Fernsehsendungen, aktuellen Themen sowie YouTubern und deren Formaten auseinander. In Make The Internet Great Again By Philipp Walulis zeigte er den Werdegang des Formates Walulis und ließ auch die Zuschauer an der Gestaltung teilhaben.

Im September 2019 startete das tägliche Format Walulis Daily, in welchem er Nachrichten satirisch wiedergab. Von 2020 bis 2022 wurde für das SWR Fernsehen und die ARD Mediathek die wöchentliche Sendung Walulis Woche produziert.

Auszeichnungen
 Nachwuchspreis des Bayerischen Rundfunks & Stiftung Zuhören
 2006: Bayerischer Hörfunkpreis in der Kategorie Comedy
 2009: Anerkennungspreis Fernsehen der Bayerischen Landeszentrale für neue Medien
 2012: Grimme-Preis für Walulis sieht fern in der Kategorie Unterhaltung
 2015: Auszeichnung Kultur- und Kreativpilot Deutschland 2015 der Bundesregierung
 2018: Fernsehpreis in der Kategorie "Bester Web-Channel" vom Fachmagazin Quotenmeter
 2019: Bert-Donnepp-Preis – Deutscher Preis für Medienpublizistik der Freunde des Adolf-Grimme-Preises
 2022: Bildschirmheld 2022 des Medienmagazins DWDL

Werke

Weblinks

 Website von Philipp Walulis

 Walulis macht Podcast Gespräch mit Tilo Jung und Stefan Schulz (Aufwachen! Podcast Folge 181, 2017)

Einzelnachweise

Hörfunkmoderator
Fernsehmoderator (Deutschland)
Grimme-Preisträger
Webvideoproduzent
Medienkritiker
Deutscher
Geboren 1980
Mann
Person (Medien, München)

Philipp Walulis


El coronel en jefe Sir Nils Olav es un pingüino rey originario del zoológico de Edimburgo, Escocia que ostenta el rango de Coronel-en-jefe de la Guardia Real Noruega. El cargo perteneció al ya fallecido Nils Olav I y posteriormente a su hijo homónimo; Nils Olav II, que heredó los títulos de su padre.

Se les otorgó, además del rango de coronel, la plaza de mascota de la Guardia Real de Noruega durante la visita de los soldados de la guarnición real el 15 de agosto de 2008,

Otros Nils Olav

Nils Olav I
Cuando la Guardia del Rey noruego visitó el Edinburgh Military Tattoo de 1961 para un ejercicio de exhibición, un teniente llamado Nils Egelien se interesó en la colonia de pingüinos del zoológico de Edimburgo. Cuando los guardias, una vez más volvieron a Edimburgo en 1972, él hizo los arreglos para que la unidad adoptara al pingüino.

Así, fue llamado Nils; en honor a Nils Egelien, y Olav; inspirándose en el rey Rey Olav V de Noruega.

Inicialmente se le dio el rango de visekorporal (sub-cabo).
No obstante, era promovido cada vez que la Guardia del Rey visitaba al Edinburgh Military Tattoo. En 1982 fue nombrado corporal, y ascendido a sargento en 1987.

Nils Olav II

Poco después de su ascenso a sargento, Nils Olav I falleció y su lugar fue tomado por Nils Olav II, su hijo, cuya edad por aquel entonces era de dos años.
Este siguió ascendiendo y en 1993 obtuvo el rango de Sargento Mayor del regimiento.

El 18 de agosto de 2005, fue ascendido a Coronel en Jefe y el 15 de agosto de 2008 fue galardonado con el título de caballero. Fue el primer pingüino en recibir tal honor en el ejército noruego.

El cargo fue aprobado por el rey de Noruega Harald V. Durante la ceremonia, una multitud de varios cientos de personas se unieron a los guardias en el zoológico para escuchar un discurso del monarca, en el que afirmó que el pingüino tenía "en todos los sentidos los requisitos para recibir el honor y la dignidad de la caballería". El nombre de Nils Olav ha sido también dado a dos pingüinos rey que precedieron como la mascota de la Guardia del Rey.

Al mismo tiempo, una estatua de bronce 120 centímetros fue presentada al zoológico de Edimburgo en su honor. Otra estatua fue erigida en el complejo de la Guardia Real de Noruega en Huseby, Oslo. En Noruega se refieren a él como Coronel en Jefe y se recita la placa de su estatua. También se le ha considerado como la mascota de la Guardia del Rey.

Referencias

Edimburgo
Aptenodytes
Mascotas
Militares de Noruega
Animales de guerra

Nils Olav


اللغات الأوغرية  لغات أورالية إلى جانب اللغة المجرية المتحدث بها بالمجر وفي المناطق المجاورة لها في رومانيا، سلوفاكيا، صربيا وكرواتيا والنمسا وسلوفينيا، ويحدث أيضاً في أجزاء من أوكرانيا وشمال روسيا بشرق جبال الأورال ومناطق أخرى حول البحر الأسود.

مراجع

لغات أورالية
أوغرية

لغات أوغرية


سيغيشوارا, مدينة وسط رومانيا (بالرومانية: Sighişoara, بالألمانية: Schäßburg, بالهنغارية: Segesvár), مدينة في مقاطعة موريش إقليم ترانسيلفانيا، عدد السكان 32.304 نسمة (2002).

تاريخيا
يعود تأسيس المدينة لعام 1191 م من مستعمرة جرمانية، عام 1280 م تسمى من قبل الجرمان Schespurch, حتى عام 1367 م تنال صفة مدينة، التسمية الرومانية كانت مذكورة منذ العام 1435 م والتي تنحدر من الهنغارية Segesvár والتي تعني بالترجمة «حصن سيغيش». تسقط المدينة بيد التتار عام 1241 م حيث لم تكن مجتاحة.
في عام 1431 م، سكن فلاد الثاني الملقب ب «دراكو» (أي الشيطان بالرومانية) المدينة حتى عام 1435 م حيث تركها ليبدأ فتوحاته وتحرير الأراضي الرومانية، في تلك الفترة ولد فلاد تسيبيش في هذه المدينة. ثم توالت الحروب التحريرية في الأراضي الرومانية حتى التحرير وتشكل الدولة الرومانية.

توأمة
لسيغيشوارا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 بلوة
 بادن
 تشيتا دي كاستيلو
 دينكلسبول

 زاموشتش (8 سبتمبر 2007 -)

أعلام

 فلاد الثالث المخوزق
 تشبريان شاندرو
 فريدريش مولر
 جوسيف بيكون
 ماري ستريت

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 12
أماكن مأهولة في مقاطعة موريش
بلدات رومانيا

عواصم المقاطعات الرومانية السابقة

سيغيشوارا


Múhameð Ómar (pastú: محمد عمر, Muḥammad 'Umar; 1960 – 23. apríl 2013), gjarnan kallaður Múlla Ómar, var afganskur múlla (múslimaklerkur) sem stofnaði og leiddi talíbana, vopnaða hreyfingu íhaldssamra súnní-íslamskra bókstafstrúarmanna. Undir stjórn Múlla Ómars náðu talíbanar stjórn á Afganistan árið 1996 og réðu yfir mestöllu landinu sem íslömsku emírsdæmi næstu fimm árin. Múlla Ómar tók sér titilinn emír Afganistans en stjórn hans var ekki viðurkennd af þorra alþjóðasamfélagsins.

Á stjórnartíð Ómars réðu talíbanar Afganistan harðri hendi með ofstækisfullri túlkun á sjaríalögum. Stjórn hans skaut hlífiskildi yfir íslamska hryðjuverkahópa á borð við Al-Kaída og leiðtoga þeirra, Osama bin Laden. Eftir að Al-Kaída stóð fyrir hryðjuverkaárásunum í New York 11. september 2001 gerðu Bandaríkjamenn innrás í Afganistan og komu talíbönum frá völdum. Múlla Ómar fór í felur en stýrði skæruhernaði gegn Bandaríkjamönnum og nýrri stjórn Afganistans næstu tólf árin.

Múlla Ómar lést úr berklum árið 2013. Talíbanar héldu dauða hans leyndum í tvö ár.

Æviágrip
Talið er að Múhameð Ómar hafi fæðst árið 1960 í þorpinu Chah-i-Himmat í Kandahar-héraði og hafi verið úr fátækri Pastúnafjölskyldu. Hann gekk í skóla þar sem íslömsk fræði voru mikilvægur hluti af náminu.

Múlla Ómar gekk til liðs við Mujahideen-sveitirnar sem háðu heilagt stríð gegn innrás Sovétmanna í Afganistan á níunda áratugnum. Hann missti annað augað í átökum við Sovétmenn og gengur sú saga meðal talíbana að hann hafi sjálfur skorið augað úr sér. Líklegra þykir að hann hafi verið fluttur á sjúkrahús í Pakistan þar sem augað var fjarlægt. Eftir að Sovétmenn hörfuðu frá Afganistan árið 1989 sneri Ómar heim til sín og einbeitti sér að bænahaldi og kennslu. Hann laðaði til sín fylgismenn sem fengu árið 1994 nafnið talíbanar, sem merkir "nemendur". Talíbanar settu sér það markmið að ná stjórn yfir Afganistan úr höndum stríðsherranna sem höfðu tekið við völdum eftir fall kommúnistastjórnarinnar.

Í apríl 1996 höfðu talíbanar lagt undir sig mikið landsvæði í Afganistan. Við það tilefni kom Múlla Ómar fram á svölum helgidóms í Kandahar þar sem hann klæddist skikkju sem sögð er hafa tilheyrt Múhameð spámanni. Skikkjan hafði verið geymd í helgidómnum um aldabil og hafði síðast verið snert á fjórða áratugi tuttugustu aldar. Múlla Ómar lýsti sjálfan sig "leiðtoga hinna trúuðu" (Amir-ul-Momineen) og klæddist skikkjunni til að sýna að hann væri verðugur arftaki spámannsins. Í september sama ár féll afganska höfuðborgin Kabúl í hendur talíbana og Múlla Ómar varð þannig eiginlegur hæstráðandi landsins. Þrátt fyrir það hélt hann sig að mestu í Kandahar og kom sjaldan fram opinberlega. Hann hafði orð á sér fyrir að vera einangraður og fámáll. Sem stjórnandi Afganistans fyrirskipaði Ómar jafnframt eyðileggingu gríðarstórra Búddalíkneskja sem höggvin voru í kletta Bamyan-fjalla þar sem hann taldi þau móðgun við íslamstrú.

Valdatíð talibana undir stjórn Múlla Ómars einkenndist af strangri túlkun á sjaríalögum og hörðum refsingum jafnvel við smávægilegum glæpum. Konum og stúlkum var bannað að vinna utan heimilis eða að stunda nám og mannréttindi almennt voru verulega skert. Stjórn talíbana hélt um leið áfram hernaði gegn Norðurbandalaginu, bandalagi stríðsherra sem beittu sér gegn stjórn þeirra. Með óopinberum stuðningi Pakistana og ýmissa arabískra bakhjarla höfðu talíbanar náð völdum í um 90 prósentum landsvæðis í Afganistan árið 2001.

Á stjórnartíð Múlla Ómars fengu íslömsku hryðjuverkasamtökin Al-Kaída að starfa óáreitt í Afganistan ásamt leiðtoga sínum, Osama bin Laden, sem kom til Afganistans í lok ársins 1996 eftir að hafa verið vísað frá Súdan. Ómar og bin Laden þekktust frá því að þeir börðust saman gegn Sovétmönnum. Sumar heimildir herma að árið 1998 hafi Ómar kvænst einni af dætrum bin Ladens til að innsigla vinskap þeirra.

Þann 11. september 2001 stóð Al-Kaída fyrir hryðjuverkaárás í New York þar sem tæplega 3.000 manns létust. Bandaríkjamenn sendu talíbönum í kjölfarið úrslitakosti um að framselja bin Laden og aðra leiðtoga Al-Kaída, annars yrði ráðist inn í Afganistan. Múlla Ómar fór ekki eftir kröfum Bandaríkjamanna og þann 7. október 2001 gerðu Bandaríkjamenn því innrás í Afganistan ásamt bandamönnum sínum. Eftir fáeinar vikur hertóku Bandaríkjamenn Kabúl og settu á fót nýja ríkisstjórn.

Múlla Ómar fór í felur eftir innrásina en stýrði skæruhernaði talíbana gegn Bandaríkjaher og nýjum stjórnvöldum í Kabúl. Múlla Ómar sást aldrei opinberlega eftir að talíbanastjórnin féll en talíbanar sendu öðru hverju frá sér hljóðupptökur sem þeir sögðu vera frá honum komnar.

Árið 2015 var tilkynnt að Múlla Ómar væri látinn úr berklum. Hafði hann þá verið allur í um tvö ár en talíbanar höfðu haldið andláti hans leyndu.

Tilvísanir

Afganskir hryðjuverkamenn
Talíbanar
Þjóðhöfðingjar Afganistans

Múhameð Ómar


Mary Jo Tiampo, née en , est un championne de ski acrobatique américaine spécialiste du ski de bosses. Elle a remporté deux fois le classement de Coupe du monde de la spécialité.

Biographie
Mary Jo Tiampo naît en  et grandit à Boulder dans le Colorado.

Adolescente, elle intègre l'équipe B de ski acrobatique, aux côtés notamment de  et , où elle évolue jusqu'en 1980.

Puis en 1981, elle débute à dix-huit ans sur les pistes de la jeune Coupe du monde de ski acrobatique de la FIS, deuxième édition d'un circuit mondial amateur aux ambitions olympiques. Elle participe alors aux trois disciplines : saut acrobatique, ski de bosses et ballet (et de fait au combiné, qui est la combinaison des résultats obtenus lors de ces trois épreuves). Elle obtient au début des résultats assez homogènes, aux alentours de la dixième place dans chaque discipline, puis frôle le podium en ski de bosse en fin de saison : elle se classe quatrième de l'épreuve canadienne de  derrière Renée Lee Smith, Hilary Engisch et Stephanie Sloan. À l'issue de cette première saison, elle est classée onzième du classement des bosses, et dix-neuvième du classement général.

En 1982, elle renonce au saut acrobatique (et donc au ballet) et ne participe plus qu'aux épreuves de ski de bosse et de ballet. Le  à Sella Nevea, elle monte sur son premier podium de Coupe du monde, et sur la plus haute des marches, en s'imposant en bosses devant deux Canadiennes : Marie-Claude Asselin, double championne en titre, et . Trois semaines plus tard, toujours en Italie mais à Livigno cette fois, elle est deuxième derrière sa compatriote Hilary Engisch. Hilary Engisch qui remporte (largement) le globe de la spécialité cette année-là, alors que Tiampo se classe quatrième à seulement un point de la troisième, la Canadienne Lisa Downing, et quinzième du classement général.

Confirmée au sein de l'équipe américaine (la ), à partir de 1983 elle se concentre sur les épreuves de ski de bosses, six cette saison-là, avec succès : elle obtient cinq podiums dont deux victoires (pour deux deuxièmes et une troisième places), avec une sixième place comme pire résultat. Elle finit la saison avec quarante-six points, le même total que sa compatriote Haylay Wolff. Mais cette dernière compte trois victoires et remporte le classement sur ce critère. Tiampo entre pour la première fois dans le top dix du classement général de la coupe du monde, dominé par Marie-Clause Asselin, en terminant dixième.

La saison 1984 est plus dense avec neuf épreuves de ski de bosses au total, et ce ne sont ni Tiampo ni Wolff qui s'imposent, mais une troisième Américaine et patronne de la discipline de 1980 à 1982 : Hilary Engisch. Avec quatre podiums (une victoire à Göstling an der Ybbs, deux deuxièmes et une troisième places) et trois quatrièmes places, Mary Jo Tiampo se classe quatrième du classement de la spécialité, et quinzième du général (comme en 1982).

Pour la première saison se déroulant sur deux années civiles, 1984-1985, dix épreuves de ski de bosses sont programmées. Après une troisième place lors de l'étape inaugurale à Tignes, Mary Jo Tiampo est plus en difficulté lors de la tournée européenne, avec un seul podium en trois courses (deuxième à Lake Placid). Mais ensuite, la tournée européenne est un véritable succès avec quatre victoires en six courses, plus une troisième et une quatrième place. Cette excellente deuxième partie de saison lui permet de remporter pour la première fois le classement de la spécialité, avec six points d'avance sur Haylay Wolff et la française Catherine Frarier. Ce petit globe s'accompagne d'une septième place au classement général dominé par la Suisse Conny Kissling.

La saison 1985-1986 est particulière pour le monde du ski acrobatique. Si le sport n'est pas encore olympique, il faudra attendre Calgary en 1988 pour qu'il soit sport de démonstration puis Albertville en 1982 pour voir les premières épreuves officielles, 1986 voit la création des premiers Championnats du monde de ski acrobatique. C'est la station française de Tignes, habituelle étape de Coupe du monde, qui accueille cette première édition. L'objectif est donc double pour Mary Jo Tiampo : défendre son titre en coupe du monde, et devenir la première championne du monde de l'histoire du ski de bosses. La coupe du monde ne comprend que six épreuves, elle en remporte trois (plus une troisième place) et conserve son titre, avec le même nombre de points (quarante-six) que Catherine Frarier mais une victoire en plus (la même règle qu'en 1983, mais à son avantage cette fois). Au classement général, elle est cette fois sixième, son meilleur résultat. Aux mondiaux de Tignes, le , elle s'impose devant Haylay Wolf et l'Italienne .

Après ces titres et six ans passés sur le circuit mondial, Mary Jo Tiampo quitte le monde amateur malgré la perspective des Jeux Olympiques dans deux ans. Après deux ans de pause, elle part skier sur le circuit professionnel. Il était norme jusqu'à la fin des années 1970, avant la prise en main de la coupe du monde par la FIS, et revient en grâce à la fin de la décennie suivante parce que plus rémunérateur. Dès sa première saison, elle y domine le ski de bosses féminin.

Vie personnelle
En , Mary Jo Tiampo se marie à , un skieur acrobatique suédois lui aussi spécialiste du ski de bosses, et devient officiellement Mary Jo Tiampo-Oskarsson. Ensemble, ils ont trois fils.

Palmarès

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 1986
 2 petits globes de cristal :
 Vainqueur du classement de ski de bosses en 1985 et 1986
 22 podiums dont 11 victoires.

Différents classements en coupe du monde

Podiums
En six saisons, Mary Jo Tiampo est montée vingt-deux fois sur un podium de coupe du monde, à chaque fois en ski de bosses, et onze fois sur la plus haute marche :

Championnats du monde
Mary Jo Tiampo n'a participé qu'à une seule édition des Championnats du monde de ski acrobatique, la première à Tignes en 1986, et elle y a été titrée en ski de bosses.

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1962
Naissance à Boulder
Skieuse acrobatique américaine
Championne du monde de ski acrobatique

Mary Jo Tiampo


was a village in Minamiamabe District, Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 2,765 and the density of 34.21 persons per km². The total area was 80.82 km².

On March 3, 2005, Naokawa, along with the towns of Kamae, Kamiura, Tsurumi, Ume and Yayoi, and the villages of Honjō and Yonōzu (all from Minamiamabe District), was merged into the expanded city of Saiki.

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Naokawa, Ōita


Klima, elektrikli klima veya pasif soğutma ve havalandırmalı soğutma dâhil olmak üzere çeşitli diğer yöntemlerin kullanımıyla daha konforlu bir iç ortam elde etmek için kapalı bir alandaki havanın ısı ve nem kontrol edilmesi işlemidir. Klima, "ısıtma, havalandırma ve klima" (HVAC) sağlayan sistem ve teknikler ailesinin bir üyesidir.

Genellikle buhar sıkıştırmalı soğutma kullanan klimaların boyutları, araçlarda veya tek kişilik odalarda kullanılan küçük ünitelerden büyük binaları soğutabilen devasa ünitelere kadar değişir. Soğutma kadar ısıtma için de kullanılabilen ısı pompaları çok soğuk iklimlerde giderek daha yaygınlaşmaktadır.
IEA'ya göre, 2018 itibarıyla 1,6 milyar klima ünitesi kuruldu ve bu sayının 2050 yılına kadar 5,6 milyara çıkması beklenmektedir.

Birleşmiş Milletler; seçici gölgeleme, rüzgâr tutucular, daha iyi termal yalıtım ve pasif soğutma da dâhil olmak üzere çeşitli teknikleri kullanarak iklim değişikliğini hafifletmek için teknolojinin daha fazla sürdürülebilir hâle getirilmesi çağrısında bulundu. Klimalarda kullanılan sırasıyla R-12 ve R-22 gibi CFC ve HCFC soğutucular ozon tabakasına zarar verdiler ve CFC'lerin ve HCFC'lerin yerini almak üzere tasarlanmış R-410a ve R-404a gibi HFC soğutucuları bunun yerine iklim değişikliğini şiddetlendirmektedirler.

Her iki sorun da onarımlar sırasında olduğu gibi soğutucu akışkanın atmosfere atılması nedeniyle olur. HFO soğutucu akışkanlar, çoğu yeni ekipmanda olmasa da bazılarında kullanılır, her iki sorunu da ozon hasar potansiyeli (ODP) sıfır ve HFC'lerin üç veya dört hanesine kıyasla tek veya çift hanelerde çok daha düşük küresel ısınma potansiyeli (GWP) ile çözer.

Klimalar; soğutma çevrimi kullanarak bir ortamı ısıdan arındıran (ortam sıcaklığını azaltan), ortamdaki fazla nemi alıp ortama taze hava sağlamak amacıyla tasarlanan cihazlardır. İnsanların konforlu bulduğu ortam sıcaklığı, bulunulan ortamdaki hava sıcaklığı ve havadaki nem oranına bağlı olmaktadır. Bu bağlamda ortamda aşırı nem bulunması, insanları sıcak havadan daha çok rahatsız eden bir durumdur. Çünkü ortamdaki nem oranı arttıkça insan vücudunun sıcaklık karşısındaki tepkimesi yavaşlar. Örneğin 40 °C sıcaklık ve %10 nispi neme sahip bir hava 30 °C sıcaklık, %80 nispi neme sahip bir havaya göre daha iyidir. Bu nedenle klimaların yalnızca havayı soğutması yeterli görülmemiş, aynı zamanda ortamdaki nem oranının ayarlanması için de çalışılmıştır. Bu işlemlerin yapılışı "klimalandırma" veya "iklimlendirme" olarak adlandırılabilir. Kullanılan donanım ise "klima" olarak (en: air conditioner) adlandırılır.

Klima türleri

Mini-split ve multi-split sistemler

Kanalsız sistemler (veya mini split) sistemler tipik olarak bir binanın tek veya birkaç odasına, kanalsız ve merkezî olmayan bir şekilde şartlandırılmış ve ısıtılmış hava sağlar. Çok bölgeli veya multi-split sistemler, kanalsız sistemlerin yaygın bir uygulamasıdır ve her biri kendi iç ünitesine sahip ve aynı anda tek bir dış üniteden sekiz adede kadar odanın (bölge veya konum) birbirinden bağımsız olarak şartlandırılmasına izin verir. Çok bölmeli sistemlerdeki ana sorun, dış üniteyi iç ünitelere bağlamak için soğutucu hatlarının uzunluğudur.

İlk mini split sistemler 1954-1968'de Mitsubishi Electric ve Toshiba tarafından Japonya'da satıldı ve gelişiminin nedeni küçük ev boyutlarıydı. Çok bölgeli kanalsız sistemler 1973'te Daikin tarafından icat edildi ve değişken soğutucu akışlı sistemler (daha büyük multi-split sistemler olarak da düşünülebilir) 1982'de Daikin tarafından icat edildi. Her ikisi de ilk olarak Japonya'da satıldı. Değişken soğutucu akışkan akış sistemleri, bir hava işleyicisi tarafından merkezî tesis soğutması ile karşılaştırıldığında, büyük soğuk hava kanallarına, hava işleyicilerine ve soğutuculara olan ihtiyacı ortadan kaldırır; bunun yerine soğuk soğutucu akışkan, şartlandırılacak alanlardaki iç ünitelere çok daha küçük borular aracılığıyla taşınır. Böylece alt tavanların üzerinde daha az alan ve daha düşük bir yapısal etki sağlarken, aynı zamanda daha bireysel ve boşlukların bağımsız sıcaklık kontrolüne izin verir ve dış ve iç üniteler binaya yayılabilir. Değişken soğutucu akışlı iç üniteler, kullanılmayan alanlarda ayrı ayrı da kapatılabilir.

Kanallı merkezî sistemler
Bölünmüş sistemli merkezî klimalar, borulu soğutucu akışkanın ikisi arasında dolaştırıldığı iki ısı eşanjöründen, ısının çevreye verildiği bir dış ünite (kondenser) ile bir iç ısı eşanjöründen (fan coil ünitesi kısaca FCU veya evaporatör) oluşur. FCU daha sonra havalandırma kanalları ile soğutulacak mahallere bağlanır.

Klimaların Çalışma Prensipleri

Klimanın çalışma yöntemi, belirli bir basınç altında bulunan sıvı hâldeki soğutucu akışkanın istenilen sıcaklıkta buharlaştırılması ve buhar hâlden tekrar sıvı hâle döndürülmesi şeklindedir. Çalışma prensibini termodinamiğin ikinci kanunu açıklar.

Çevrim malzemesi olarak kullanılan gaz bir kompresör aracılığıyla emilip sıkıştırılarak sıvılaştırılır. Sıkıştırma sırasında çıkan ısı bir fan vasıtası ile dış ortama atılır. Bu sıvı daha sonra genleşme valfi tarafından üzerindeki basıncın düşürülmesi ile bulunduğu ortamdan ısı çekerek gaz hâline dönüşür. Sıvı bu esnada bulunduğu ortamdan ısı çektiği için ortam sıcaklığını düşürmüş olur. Soğutma akışkanı kompresör tarafından emilerek çevrim aynı şekilde tekrarlanır.

Soğutucu Akışkanlar

Soğutma makinelerinde soğutucu akışkan olarak önceleri amonyak ve karbondioksit kullanılmıştır. Günümüzde ise freon kullanılmaktadır. Soğutucu akışkanlar şu özelliklere sahip olmalıdır:

 Buharlaşması ve sıvılaşması uygulanabilir basınçlar altında olmalıdır.
 Buharlaşma ısısı mümkün olduğunca düşük olmalıdır.
 Kimyasal olarak ayrışmamalı, yanmamalı, zehirli olmamalı ve metal yüzeylerle tepkimeye girmemelidir – paslandırmamalıdır.
 Düşük güç ile çalışabilmelidir.
 Maliyeti düşük olmalı ve kolay temin edilebilmelidir.
 Çevreyi kirletmemelidir.

En çok kullanılan soğutma akışkanları şunlardır:
 Freon 12
 Freon 22
 Freon 134a
 Freon 407c
 Freon 410A (Ozona zararsızdır) 407c'nin muadili olup daha verimli olduğundan 407c'nin yerini tamamen almıştır.
 Amonyak (Amonyak; patlayıcı, yanıcı ve zehirlidir)
 Freon 12
 Frigen 12
 Kaltron 12
 Genetron 12
 Kükürtdioksit

Freon 12, freon gazının F11, F12, F13, F22, F502 gibi türleri vardır. Bileşiğinde C, Cl ve F bulunur. Çoğunlukla klima cihazlarında bu gaz kullanılır. F12'nin atmosferik basınçta kaynama noktası –29,8 °C, donma noktası –157,78 °C'dir. Yoğunluğu havanın yoğunluğundan büyüktür. Renksiz bir gazdır.

 Freon 32

R-32 Gazın Özellikleri

HFC-32 olarak da bilinen R-32, CH₂F₂ formülüne sahip organik bir hidroflorokarbon bileşiğidir. Suda çözünmeyen, renksiz, kokusuz, hafif yanıcı bir gazdır.
R-32'nin artan popülaritesinin birincil itici gücü, verimlilik ve düşük çevresel etki kombinasyonudur. 675 GWP'si ve 0 ODP'si ile R-32, CFC öncüllerine göre çevre üzerinde çok daha az etkiye sahiptir.

Artıları

R-32'nin başlıca faydaları, verimliliği ve R-22 gibi HCFC'lere ve R-410A gibi soğutucu akışkan karışımlarına göre azaltılmış çevresel etkisidir. Performansı ve çalışma özellikleri, R-410A'ya çok benzer, ancak Küresel Isınma Potansiyelinin kabaca üçte birine sahiptir.

Eksileri

Milyonlarca ünitenin güvenli bir şekilde kurulması ve kullanılması ve düşük yanma hızı nedeniyle R-32'nin gerçek ateşlemesinin çok zor olması nedeniyle R-32'nin hafif yanıcı olarak adlandırılması konusundaki endişeler son yıllarda azalmıştır.

İki soğutucunun çalışma basınçları arasındaki fark da not edilmelidir. Şiddetli olmasa da, fark önemsiz değildir.

Diğer bir potansiyel dezavantaj, R-32'nin bilinmeyen geleceğidir. Eski HFC'lere kıyasla düşük GWP'sine rağmen, 675, R-32'nin soğutucu akışkan ortamına girişini izleyen yıllarda geliştirilen soğutucu akışkanlarınkiyle karşılaştırıldığında oldukça yüksek bir sayıdır. R-1234yf ve R-1234ze gibi HFO'ların yanı sıra son yıllarda popülaritesi artan karbondioksit gibi doğal soğutucuların hepsinin Küresel Isınma Potansiyeli 5'in altında.

Performans açısından R-32 ve R-410A arasında çok az fark vardır, ancak R-32 önemli ölçüde daha verimlidir. Örneğin, R-32 üzerinde çalışan teorik bir 36" x 70" 2 sıralı kondenser, aynı gereksinimi karşılamak için R-410A üzerinde çalışan aynı bobinden %40 daha az soğutucu akışkana ihtiyaç duyacaktır.

Soğutma yöntemleri
Soğutma veya klima tekniğinde üç yöntem uygulanır:
 Fiziksel Yöntem: Sıvılar buharlaşırken çevreden ısı çekerler, buharlaşan sıvının çevreden ısı çekmesi, ısı çekilen ortamın sıcaklığının düşmesine neden olur. Isı kaybının neden olduğu sıcaklık düşmesine ya da sıcaklık azalmasına soğuma denir. Fiziksel soğutma yönteminin endüstride kullanılanlarının en önemlisi, soğurmada soğutma yöntemidir. Bu sistemde ısı enerjisinden yararlanılır. Herhangi mekanik parçası yoktur. Soğutma devresinde soğutucu olarak silikojel ve su kullanılır. Silikojel nem tutucu ya da emici siliko-sodyuma maddesel bir asitin etkimesiyle oluşur. Bu bileşik daha sonra yıkanıp kurutulabilir. Çok küçük tanecikler halinde soğutma devresine yerleştirilen silikojel amonyağı emer. Amonyak düşük sıcaklıklarda suda kolayca çözülür. Bu çözelti 65 °C sıcaklıkta ısıtıldığı zaman buharlaşır ve sudan ayrışır. Suyun işlevi soğutma devresindeki amonyağı çözmektir. Sistem; soğurma cihazı, kondansör (yoğuşturucu) ve (evaporatör) buharlaştırıcıdan oluşur.
 Kimyasal Yöntem: Normal sıcaklıkta oldukları halde bazı kimyasal maddeler belirli aralarda birbirleriyle karıştırıldıkları zaman daha düşük sıcaklıklar elde edilebilir. Bunun nedeni karışım oluşurken çevreden bir miktar ısı alınmasıdır. Örneğin kar veya buzla yemek tuzu karıştırıldığında soğuma elde edilir. %65 kar veya buz,% 35 tuz (NaCl) karıştırıldığında ilk sıcaklık 0 °C, karışım sıcaklığı –20 °C'dir. %60 kar ya da buz %40 tuzun ilk sıcaklığı 0 °C, karışım sıcaklığı –30 °C'dir.
 Mekanik Yöntem: Mekanik yöntemle soğutma dışarıdan iş verilerek soğutucu akışkanın basınç ve sıcaklığının yükseltilmesi esasına dayanır. Termodinamiğin 2. kanununa göre ters Carnot çevrimi prensibine göre çalışır.

Klima ile ilgili kavramlar

 Nemli Hava: Çevremizi saran hava yalnızca N2 ve O2'den oluşmaz, yüksek oranda su da bulundurur. Su buharı miktarı, çevre şartlarına bağlı olarak değişir. Havanın içerisindeki aşırı nem, insanlar için rahatsız edici boyutlardadır. Sıcaklığı aynı olmasına rağmen nem oranı yüksek hava, nem oranı düşük olandan daha çok rahatsız edicidir.
  Mutlak nem: 1 m3 nemli havanın içerdiği su buharı miktarının kuru hava miktarına oranına mutlak nem denir. Mutlak nemi 1 kg kuru havanın içerdiği su buharı miktarı olarak da tanımlamak mümkündür.
 Bağıl Nem: Mevcut havada bulunan su buharı miktarının aynı sıcaklıkta doymuş havada bulunan su buharı miktarına oranıdır.
 Çiy Noktası: Havanın içindeki su buharının yoğuşmaya başladığı sıcaklıktır. Başka bir ifadeyle mevcut havanın, içindeki su buharı miktarını değiştirmeden doyma durumuna getirildiğinde ölçülen sıcaklığıdır.
 Yaş Termometre Sıcaklığı: Belirli bir su kütlesinin doygun olmayan hava tarafından etkilendiğini varsayalım, suyun
sıcaklığı bu havanın sıcaklığından daha büyük olursa sudan havaya ısı geçişi başlar ve su ağır ağır buharlaşarak soğur. Suyun sıcaklığı havanın sıcaklığına eşit olunca sudan havaya ısı akımı durur. Ancak hava doygunlaşmadığı için buharlaşma devam eder. Buharlaşmanın devam etmesi suyun sıcaklığının havanın sıcaklığının altına düşmesine neden olur. Bu durumda da havadan suya ters ısı akımı başlar. Belli bir noktadan sonra ısıl denge sağlanır. Havayla suyun arasındaki ısıl dengenin sağlandığı sıcaklığa termodinamikte ve klima tekniğinde yaş termometre sıcaklığı denir. Üzerine ıslak pamuk sarılmış bir termometrenin gösterdiği sıcaklık yaş termometre sıcaklığıdır. Kısaca mevcut havanın ısısını değiştirmeden doyma durumuna getirilerek ölçülen sıcaklığa yaş termometre sıcaklığı denir.
 Kritik Basınç: Kompresörün çalışması için gerekli olan basınçtır.

İnverter Klima
DC motorlu değişken devirli klimalardır. AC motor akımlarından farklı olarak çalışan bu tarz klimalar enerji verimliliği ile elektrikten çekilen yükü azaltarak daha az enerji ile maksimum fayda sağlayan klimalara denir.

Birçok dünya devi klima üreticisi günümüzde inverter klima üretmektedir. -15 derecede bile performans veren klima türüdür. Bugün Avrupa Birliği üyelerinde satışı yasaklanan B Enerji Türü klimalara oranla %50 ila %70 oranda daha az enerji harcarlar.

2007 ve 2008 yılları arasında yaygınlaşma eğilimi gösteren ve 2010 yılı itibarıyla %99 oranında bütün markaların ürettiği bu klima tipi için bu terim birçok ülkede kullanılmaktadır.

Süper Inverter Terimi (Super Invertech)
DC motorların (Doğru akım motoru) daha sessiz çalıştırılarak elde edilen klima çalışma teknolojisinin genel adıdır. İnsan vücudunun yaydığı ısıdan kişilerin mekândaki yerini ve hareketlerini algılayan teknoloji sensörü ile klimadan üflenen havayı en ideal şekilde yönlendirir. Ortamda herhangi bir kişi olup olmadığını tespit ederek klimanın çalışmasını kontrol eder ve bu yolla yüksek enerji tasarrufu sağlar.

Soğutma Birimi
Klimaların soğutma değerini ifade eden birim, kısaltılmış hâli BTU olan British Thermal Unit'tir. Watt ve Joule arasında direkt ilişki kurulabilen bu birim soğutma gücü için özellikle kullanılmaktadır. Soğutulacak odanın özellikleri, soğutma için gereken BTU değerini vermektedir. Aşağıda bir odayı soğutmak için verilmesi gereken BTU değerinin, odanın özelliklerinden nasıl etkilendiğini görebileceksiniz.

Oda alanının BTU etkisi

337 sayısı bölge katsayıdır. Türkiye için

 Akdeniz 445
 Doğu Anadolu Bölgesi 308
 Ege 423
 Güneydoğu Anadolu Bölgesi 462
 İç Anadolu Bölgesi 346
 Karadeniz 385
 Marmara 395 alınmalıdır.
Pencerelerin BTU etkisi

Odayı paylaşan kişi sayısı

Aletler ve aydınlatma araçlarının ürettiği ısı miktarı (Watt toplamı)

 Bu değerlerin toplamı, genel soğutma ihtiyacını BTU olarak verecektir:

Otomobil endüstrisinde klima

Otomobillerde kullanılan klimaların ana parçaları

 1 . Kompresör (Sıkıştırıcı) : Sistemin içinde gaz halinde bulunan akışkanı yüksek basınçlı gaz haline dönüştürüp devreye pompalar.
 2 . Kondenser (Yoğunlaştırıcı) : Yüksek basınç ve sıcaklıkta, gaz halindeki akışkanın yoğuşma gizli ısısını atarak sıvı hale geldiği yerdir.
 3 . Evaporatör (Buharlaştırıcı) : Düşük basınç ve sıcaklıktaki sıvı akışkanın buharlaşma gizli ısısını ortamdan çekip akışkanın gaz haline geldiği yerdir.
 4 . Receiver (Alıcı): Sistemin içinde dolaşan akışkanı depolar, içindeki nem ve pislikleri alır.
 5 . Evaporatör Fanı : Elektrik motorundan aldığı tahrikle çalışan fan evaporatörün üzerinden aldığı soğuk havayı kanallara üfler
 6 . Kondenser Fanı : Elektrik motorlu fan kondenser ısındığı zaman termostatı sayesinde devreye girerek soğutma yapar
 7 . Kompresör Kasnağı : Motor kayışından aldığı tahrikle kompresörün çalışmasını sağlar

Klima kullanımının sürüş güvenliğine etkisi

Sıcaklığın 21 ile 27 derece arasında olduğu bir ortamda yapılan test sürüşünde otomobilin içine yerleştirilen hoparlörlerden zil çalması, korna sesleri, itfaiye sireni gibi sesler verilerek sürücünün bu sesleri zamanında duyup duymadığını kontrol etmek için bir pedala basması istenmiş. 27 dereceye ulaşıldığında sürücünün seslere gösterdiği reaksiyon süresinin % 20 ve daha da üzerinde oranlarda arttığı saptanmış. Ayrıca sıcaklık 27 derecedeyken 21 derecenin iki katı oranında sinyal dikkate alınmayarak atlanmış. Yüksek ısıdan etkilenen sürücünün 0,5 promil oranında alkol alan bir sürücüyle aynı durumda olduğu saptanmış.
Birçok kazaya yol açan saniyelik uykunun %32'si yüksek sıcaklık nedeniyle meydana gelmektedir.

Etki

Sağlık etkileri
Sıcak havalarda klima, sıcak çarpması, dehidrasyon'un aşırı terleme ve hipertermi ile ilgili diğer sorunları önleyebilir. Isı dalgaları gelişmiş ülkelerdeki en ölümcül hava olayı türüdür. Klima (filtreleme, nemlendirme, soğutma ve dezenfeksiyon dahil), hastane ameliyathanelerinde ve uygun atmosferin hasta güvenliği ve refahı için kritik olduğu diğer ortamlarda temiz, güvenli, hipoalerjenik bir atmosfer sağlamak için kullanılabilir. Bazen alerjileri, özellikle küf olan kişiler tarafından evde kullanılması önerilir.

Bakımı kötü olan su soğutma kuleleri, Legionnaires hastalığından sorumlu bulaşıcı ajan olan ''Legionella pneumophila' gibi mikroorganizmaların büyümesini ve yayılmasını teşvik edebilir. Soğutma kulesi temiz tutulduğu sürece (genellikle klor işlemiyle), bu sağlık tehlikelerinden kaçınılabilir veya azaltılabilir. New York eyaleti, Legionella'ya karşı koruma sağlamak için soğutma kulelerinin tescili, bakımı ve test edilmesiyle ilgili gereksinimleri kodlamıştır.

Çevresel etkiler
Birçok ülke hidroflorokarbonların tüketimini ve üretimini azaltmak için Kigali Değişikliği'ni henüz onaylamadığından, soğutucu akışkanlar ozon incelmesi ve iklim değişikliği dahil olmak üzere ciddi çevresel sorunlara neden oldu ve neden olmaya devam ediyor.

Mevcut iklimlendirme, küresel olarak binalardaki enerji tüketiminin %20'sini oluşturur ve iklim değişikliği ve teknoloji alımı nedeniyle iklimlendirme kullanımında beklenen artış, enerji talebinde önemli bir artışa neden olacaktır. Sürekli iklimlendirmeye alternatifler arasında pasif soğutma, pasif güneş enerjisiyle soğutma doğal havalandırma, güneş kazancını azaltmak için çalışan gölgelikler, güneş kazancını azaltmak için ağaçlar, mimari gölgelikler, pencereler (ve pencere kaplamaları kullanmak) sayılabilir.

2018'de Birleşmiş Milletler, iklim değişikliğini azaltmak için teknolojinin daha sürdürülebilir hale getirilmesi çağrısında bulundu.

Ekonomik etkiler
Klima, özellikle 1970'lerden başlayarak Amerika Birleşik Devletleri'nin demografisinde çeşitli değişikliklere neden oldu:

 doğum oranı ilkbaharda 1970'lere kadar diğer mevsimlere göre daha düşüktü, ancak bu fark sonraki 30 yılda azaldı
 Yaz aylarında sıcak hava dalgasına maruz kalan bölgelerde daha yüksek olan yaz mevsimi ölüm oranı da dengelendi.
 Güneş Kemeri, 20. yüzyılın başında Amerikalıların %24'ünün yaşadığı zaman, şimdi toplam ABD nüfusunun %30'unu içerir.
<ref name="R-32 Gazın özellikleri" </ref>

İlk olarak basın ve büyük fabrikalar gibi hedeflenen sektörlere fayda sağlamak için tasarlanan buluş, klima ile donatılmış yerlerde %24'e yakın verimlilik artışı iddiaları ile çalışmalarla hızla kamu kurum ve kuruluşlarına yayıldı.

Ayrıca bakınız
 İklimlendirme
 Termodinamik
 HVAC

Kaynakça

İklimlendirme
Taşıt parçaları
Antik Mısır'da teknoloji

Klima


La comuna Estación, antiguamente comuna 4 está conformada por 9 barrios, limita con las comunas de San José, La Fuente, Palogrande, Cumanday, Ciudadela del Norte y Nuevo Horizonte.

División

Sitios de interés
Lleras

 Parroquia Cristo Rey

Santa Helena

 Centro Comercial Fundadores
 Antigua Estación del ferrocarril (Universidad Autónoma)
 Hotel Carretero
 Compañía Nacional de Chocolates

Versalles

 Hospital de Caldas
 Normal Superior de Caldas

Referencias
https://web.archive.org/web/20190629154002/http://www.alcaldiamanizales.gov.co/

Comunas de Manizales

Estación (Manizales)


NGC 5909 est une galaxie spirale vue par la tranche et située dans la constellation de la Petite Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5909 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1797.

NGC 5909 et NGC 5912 forment une paire de galaxies.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5909 sur le site du professeur C. Seligman

5909
Constellation de la Petite Ourse
Galaxie spirale
Objet céleste découvert en 1797
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5909


Benito de Rivas, OSB (falecido em 21 de agosto de 1668) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Porto Rico (1663–1668).

Biografia
Benito de Rivas nasceu em Madrid, em Espanha, e foi ordenado sacerdote na Ordem de São Bento. A 28 de fevereiro de 1663, foi nomeado pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Alexandre VII como Bispo de Porto Rico. A 24 de fevereiro de 1664, foi consagrado bispo por Georges d'Aubusson de la Feuillade, arcebispo de Embrun com Antonio del Buffalo, bispo auxiliar de Toledo, e Luis de Morales, bispo auxiliar de Toledo como co-consagradores. Serviu como Bispo de Porto Rico até à sua morte a 21 de agosto de 1668. Enquanto bispo, foi o principal consagrador de Francisco de la Cueva Maldonado, arcebispo de Santo Domingo.

Mortos em 1668
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Alexandre VII

Benito de Rivas


Takumi Watanabe (født 15. marts 1982) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale, Montedio Yamagata, Roasso Kumamoto, Matsumoto Yamaga FC og Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumi Watanabe


Dawit Hambarzumjan (; * 24. Juni 1956 in Kapan; † 11. Januar 1992 in Jerewan) war ein sowjetisch-armenischer Wasserspringer, der im 10-m-Turmspringen startete. Er nahm an drei aufeinanderfolgenden Olympischen Spielen teil und gewann eine Bronzemedaille, zudem errang er zwei Europameistertitel.

Hambarzumjan kam mit neun Jahren zum Wasserspringen und startete für den Verein Dynamo Jerewan. Mit 16 Jahren nahm er in München an den Olympischen Spielen 1972 teil und wurde Fünfter vom 10-m-Turm. Bei der Weltmeisterschaft 1973 in Belgrad und 1975 in Cali wurde er vom Turm jeweils Siebter. In Montreal nahm Hambarzumjan an den Olympischen Spielen 1976 teil. Er erreichte vom Turm erneut das Finale und wurde Siebter. Im Jahr 1977 gewann Hambarzumjan bei der Europameisterschaft in Jönköping mit Silber seine erste internationale Medaille. Seinen sportlich größten Erfolg feierte er bei den Olympischen Spielen 1980 in Moskau, wo er hinter Falk Hoffmann und Wladimir Alejnik die Bronzemedaille gewinnen konnte. Erfolgreich war Hambarzumjan auch bei der Europameisterschaft 1981 in Split und 1983 in Rom, wo er vom 10-m-Turm jeweils den Titel erringen konnte. Durch den Olympiaboykott der sowjetischen Mannschaft verpasste er die Olympischen Spiele 1984. Im gleichen Jahr beendete er seine aktive Karriere. Insgesamt konnte Hambarzumjan in seiner Karriere 15 nationale Titel erringen.

Nach seinem Tod im Jahr 1992 wurde das armenische Nachwuchszentrum für Wasserspringer in Jerewan nach Hambarzumjan benannt.

Weblinks

 Ergebnisübersicht auf www.the-sports.org (englisch)

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
Wasserspringer (Sowjetunion)
Europameister (Wasserspringen)
Olympiateilnehmer (Sowjetunion)
Sowjetbürger
Geboren 1956
Gestorben 1992
Mann

Dawit Hambarzumjan


Crkva sv. Tekle nalazi se u mjestu Podgori, na predjelu Kraj.

Opis
Crkva sv. Tekle izgrađena je na groblju u Podgori, na lokalitetu zvanom Sutikla, na mjestu srednjovjekovne građevine, čiji tragovi nisu sačuvani. Crkva se prvi put spominje 1626. godine, a srušena je u velikom potresu 1667. godine. Početkom 18. stoljeća na temeljima ranije građevine sagrađena je nova crkva u baroknom slogu, koja je na nadvratniku imala uklesanu godinu 1720. Jednobrodna crkva bila je svođena bačvastim svodom, s apsidom kvadratičnog oblikovanja. Na glavnom pročelju je imala portal, nad njim manju osmerolisnu rozetu i u zabatu trodijelnu preslicu. Godine 1962. crkva je gotovo do temelja srušena u potresu, a sačuvao se jednostavni mramorni oltar u svetištu i oltarna slika. Od 1991. – 97. godine provedena je faksimilna obnova crkve, kojoj su prethodila arheološka istraživanja lokaliteta.

Zaštita
Pod oznakom Z-4791 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Građevine u Podgori

Crkva sv. Tekle u Podgori


Eğerci, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 30 Aralık 1985'te belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Devrek ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Devrek belde ve köyleri

Eğerci, Devrek


Welby may refer to:

Entertainment
 Marcus Welby, M.D., a 1970s television series in the United States

Places
 Welby, New South Wales, Australia
 Welby, Lincolnshire, United Kingdom
 Welby, Colorado, US

People
 Welby baronets, created in 1801
 Sir Alfred Welby, English politician
 Alfredo Welby, Italian professional footballer
 Amelia Welby (1819–1852), American poet
 Sir Christopher Welby-Everard, British Army officer
 Euphemia Welby, Women's Royal Naval Service officer
 Henry Welby (died 1636), English recluse
 Justin Welby (born 6 January 1956), Archbishop of Canterbury
 Norrie May-Welby, Scottish-Australian transgender social activist
 Piergiorgio Welby, muscular dystrophy sufferer, whose case stirred up a right-to-die debate in Italy
 Reginald Welby, 1st Baron Welby, British peer
 Siân Welby, English television presenter and radio host
 Thom Welby, American politician and broadcaster.
 Thomas Welby, English missionary
 Thomas Welby (Irish politician)
 Victoria, Lady Welby, self-educated English philosopher of language

Welby


Lysterfield (Boonwurrung: Waralk-warrabin) is a suburb in Melbourne, Victoria, Australia, 32 km south-east of Melbourne's Central Business District, located within the City of Knox and the Shire of Yarra Ranges local government areas. Lysterfield recorded a population of 6,681 at the .

History

The area around Lysterfield was first settled in 1838. Initially it was part of Narre Warren but was named Lysterfield in 1874 when land was set aside for a primary school. At this time, Lysterfield included what is now Rowville. The land was primarily used for farming.

Lysterfield Road is one of the major blackspots in Victoria. When the Victorian State Government fixed it, it cost $2.3m. Further along that road is the City of Knox Avenue of honour, which was first planted in 1918–19 in recognition of First World War veterans. This is a group of pine trees.

A well-known attraction in Lysterfield is the Lysterfield Lake, built in 1929 by the State Rivers & Water Supply Commission, to supply water to the Mornington Peninsula, Springvale, and Dandenong. Lysterfield Lake Park was established as a water catchment area surrounding the lake. Today, there are facilities for sailing, swimming, canoeing, mountain biking and walking. It is one-third in the City of Knox, the rest being in the Shire of Yarra Ranges and a small part in the City of Casey. This park includes a few ruins such as the Donlane and the Dargon homestead site, still with its surrounding orchards and the ruins of the dairy that is renowned as Boy's Farm.

In February 2009 bushfires affected this area; homes were threatened but none were lost.

Agriculture

Lysterfield is also a place where people raise alpacas, and grow many vegetables, including a large sprout farm. The centre of Lysterfield reflects its rural status, with a farm shop and a petrol station, which is advertised as 'prime land'.

Lysterfield is home to the Salesians of Don Bosco Auxilium College, numerous equestrian trails and horse riding schools, the Lysterfield Christian Fellowship, and a quarry operated by Boral Ltd. There is a relatively new housing development in the north west corner.

Education
There is one primary school in the area named Lysterfield Primary School (situated in Bellfield Drive, Lysterfield). However, the suburb is close to many primary and secondary schools in neighbouring suburbs.

See also
 Shire of Sherbrooke – Lysterfield was previously within this former local government area.

References

Suburbs of Melbourne
Suburbs of Yarra Ranges
Suburbs of the City of Knox

Lysterfield, Victoria


الشدّأخ هو أحد أنواع التمور التي تنتجها واحات الجنوب التونسي بنفزاوة وخاصة الجريد. وقد ورد ذكره في المصادر التي تعود إلى القرن الثالث الهجري \ القرن 9 م. وهو تمر طويل الشكل.

تمور تونسية
نخيل

شداخ


Vrač pogađač je bio satirični i kulturni list kojega je 1896. godine u Zagrebu pokrenuo srpski novinar Sima Lukin Lazić (1863.—1904.). Lazić se na pokretanje vlastitog satiričnog časopisa odlučio nakon što je u razdoblju 1891. – 1896. uređivao zagrebački časopis "Srbobran"; u kojem razdoblju je na stranicama časopisa pod pseudonimom "Vrač Pogađač" objavljivao članke povijesne tematike. Lazićevo pisanje o povijesti se dokazalo kao jako nevješta mitomanija, smiješni pokušaj bavljenja povjesnom znanošću (primjerice je pisao o 10.000 godina srpske povijesti, te je Herodota i druge povijesne pisce antike nazvao "srbožderima" jer u svojim djelima, zbog mrženje i straha prema Srbima, uopće ne spominju niti postojanje velikog i važnog srpskog naroda iz tog doba) - ali se Lazić naposljetku od kritika obranio svjesnim zalaženjem u sferu komike. "Vrač pogađač" je dostigao tiražu od oko 6.000 primjeraka, što je bilo znatno za ono doba u kojemu je svaki primjerak čitalo više osoba.

Časopis je posve otvoreno provodio propagandu srbijanske Narodne radikalne stranke Nikole Pašića, koja je bila usmjerena protiv dinastije Obrenović i općenito nastojanja da se Kraljevina Srbija održi u geopolitičkom skladu s njenim tadašnjim pokroviteljem Austro-Ugarskom monarhijom. Osim što je kritizirao proaustrijsku vanjsku politiku Srbije, časopis je napadao sve pokušaje građenja dobre srpsko-hrvatske i srpsko-mađarske suradnje na tlu Austro-Ugarske.

List je često ulazio u polemike s drugim časopisima.

Glavni karikaturist časopisa je bio Josif Danilovac iz Beča.

Pokretač Časopisa Sima Lukin Lazić je jedan od stvaratelja kulta "ugroženog Srbina", te suvremeni povjesničari sagledavaju u djelatnosti "Vrača pogađača" jedan od glavnih izvora opasnog kvarenja odnosa između Hrvata i Srba krajem 19. stoljeća; pri čemu se antihrvatsko pisanje učestalo spajalo s antisemitskim: naime je krug njegovih autora kojima je na čelu bio S. L. Lazić smatrao da Židovi usmjeravaju hrvatsku politiku protiv interesa Srbije i Srba. U Vraču pogađaču "Jurek Zagorec" je biće niže vrste, a Židov je nakaza, opasan neprijatelj Srba i cijeloga svijeta.

Nakon što je pisanje "Vrača pogađača" i "Srbobrana" naposljetku izazvalo antisrpske demonstracije u Zagrebu 1902. godine, u kojima je sudjelovalo čak 20.000 ljudi, dakle trećinu sveukupnog tadašnjeg stanovništva grada, "Vrač pogađač" je nastavio izlaziti u Novom Sadu, od 1902. do 1914. godine. Nakon smrti Sime L. Lazića 1904. godine, nastavila je časopis uređivati njegova supruga Zorka Lazić.

Izvori

Satirički časopisi
Srbi u Hrvatskoj
Hrvatski tjednici
Srbijanski tiskani mediji

Vrač pogađač


ساري حنفي أكاديمي فلسطيني وهو أستاذ مشارك في علم الاجتماع في الجامعة الأميركية في بيروت، ورئيس تحرير المجلة العربية لعلم الاجتماع «إضافات». كان مدير للمركز الفلسطيني للاجئين والشتات، وهو متخصص في سوسيولوجيا الهجرة واللاجئين والسوسيولوجيا السياسية والعدالة الانتقالية. لديه عدد كبير من المقالات وثمانية كتب مؤلفة أو محررة، من أهمها: عبور الحدود وتبدل الحواجز، سوسيولوجيا العودة الفلسطينية (بالعربية والإنجليزية)، بروز النخبة الفلسطينية المعولمة ، المانحون والمنظمات الدولية، والمنظمات غير الحكومية المحلية، سوريا المهندسون، بالإضافة إلى دراسة مقارنة مع مصر، وكتاب بين عالمين (في عام 2007)، رجال الأعمال الفلسطينيون في الشتات وبناء الكيان الفلسطيني.

مصادر

أساتذة الجامعة الأمريكية في بيروت
أكاديميون فلسطينيون
تربويون سوريون
تربويون فلسطينيون
خريجو جامعة دمشق
خريجو جامعة ستراسبورغ
خريجو مدرسة الدراسات العليا في العلوم الاجتماعية
علماء اجتماع سوريون

ساري حنفي


Quéntar, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin en çok nüfusa sahip olan ve güney sınırında bulunan, Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletinden Akdeniz'e kıyısı bulanan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Quéntar belediyesinin nüfusu 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1062 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Quéntar


Antonio de Aguiar Patriota (Río de Janeiro, 27 de abril de 1954) es un filósofo y diplomático brasileño.

Fue Embajador de Brasil en Estados Unidos, Vice-Ministro de Relaciones Exteriores y, desde el 1 de enero de 2011, Ministro de Relaciones Exteriores ("Canciller")  de Brasil, hasta su renuncia el 26 de agosto de 2013.

Concomitántemente a su sustitución (por Luiz Alberto Figueiredo), la presidenta de Brasil, Dilma Rousseff, lo indicó para el cargo de Embajador Permanente de Brasil ante las Naciones Unidas, en Nueva York, desempeñando el cargo hasta 2016, cuando fue nombrado embajador en Italia.

El Embajador Antonio Patriota es licenciado en Filosofía por la Universidad de Ginebra.

Condecoraciones
 Grã-Cruz da Ordem de Rio Branco, Brasil.
 Grã-Cruz da Ordem do Mérito Militar, Brasil.
 Ordem do Mérito Militar, Brasil.
 Medalha da Vitória, Brasil.
 Orden Nacional al Mérito, Francia.
 Gran Oficial de la Orden Real al Mérito, Noruega.
 Gran Oficial de la Orden Alauita, Marruecos.
 Gran Cruz de la Orden del Libertador San Martín, Argentina.

Referencias

Enlaces externos

 Currículo oficial no site do Itamaraty

Ministros del Gobierno de Dilma Rousseff
Alumnado de la Universidad de Ginebra
Filósofos de Brasil
Diplomáticos de Brasil
Embajadores de Brasil en Estados Unidos
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Nacidos en Río de Janeiro
Grandes cruces de la Orden del Libertador San Martín
Embajadores de Brasil ante las Naciones Unidas
Embajadores en Italia
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú

Antonio Patriota


Cyberkrig er brugen af digital konfliktførelse i krigsøjemed, hvor to eller flere nationer har til hensigt at skade hinanden i en militær forstand ved brug af virtuelle angreb på den IT-baserede del af den kritiske infrastruktur. Cyberkrig har ikke en fast definition, og det regnes i dag som en gråzone, og hvorvidt der er tale om krigshandlinger ved de mange forskellige former for adfærd, som finder sted nationer imellem, fremstår uklart.

Hvis en nation eksempelvis hacker sig ind i en anden nations netværk, så vil det almindeligvis ikke udløse krig, hvorfor krigshandlinger i cyberspace ikke nødvendigvis bør sidestilles med egentlige krigshandlinger. Normalt ved krigshandlinger ser man resolutte reaktioner, men da man ikke konkret kan bevise, hvem der står bag et givent hack, og fordi det er ret omstændeligt at bevise noget sådant, så er det svært at begrunde en mistanke. Derfor er krigshandlinger i cyberspace langt mere komplekse at imødegå, da man ikke kan afskrække fremmede aktører for at begå disse krigshandlinger, da de praktisk talt er risikofri. Selv hvis et cyberangreb er beviseligt, så kan det være komplekst at fastsætte omfanget af en gengældelsesaktion med afskrækkende formål.

Eksempler
Eksempler på cyberkrig:

 Propagandakampagner
 Spionage
 Sabotage

Specielt Rusland har de senere år skabt grobund for populariseringen af begrebet cyberkrig. I 2016 blev der i relation til præsidentvalget, hvor Donald Trump slog Hillary Clinton, spekuleret i om russerne havde været involveret i en propagandakampagne mod Clinton blandt andet ved brug af såkaldte troldefabrikker. I følge Facebook lykkedes det 120 falske russiske facebooksider, at influerer 29 millioner amerikanere direkte, mens den absolutte rækkevidde for disse sider var helt op til 126 millioner amerikanere.

I 2017 blev en meget stor del af den franske præsidentkandidat Emanuel Macrons data lækket dagen inden præsidentvalget, hvor de franske medier er forbudt imod at skrive og bringe nyheder og materiale om valget indtil valgstederne lukker. Det fremstod efter valget ikke klart, hvem der kunne stå bag angrebet, men mange mistænkte Rusland, men det viste sig meget svært at bevise. Macron vandt dog alligevel valget.

Også Kina beskyldes ofte for statsfaciliteret industrispionage, hvilket også siges at være en form for cyberkrig.

Stuxnet
Stuxnet er en ondsindet malware, der første gang blev opdaget af Kaspersky Lab i 2010.

Det er en udbredt opfattelse, at det var den amerikanske efterretningstjeneste NSA, der i samarbejde med Israel havde udviklet og benyttet sig af malwaren. Det lykkedes Stuxnet-angrebet at inficere Irans atomprogram og gøre stor skade herpå. Efter at Stuxnet havde infiltreret atomprogrammet, ødelagde det en stor mængde centrifuger, der blev brugt til at berige uran, ved at få dem til at spinne hurtigere, end de kunne klare, mens malwaren til andre dele af systemet meldte om, at alt var normalt. Dette gjorde at et stort antal centrifuger måtte udskiftes ofte, hvilket kostede penge og tid for atomprogrammet. Stuxnet blev opdaget, fordi programmet var blevet programmeret til at sprede sig for aggressivt, hvilket betød, at man pludselig fandt den på computere overalt i verden. I den mest aggressive version var der indbygget fire zero-day exploits. Et zero-day exploit er en sårbarhed, der er ukendt for producenten af softwaren, som er indbygget i systemet. Ofte sælges zero-days af den kvalitet, som Stuxnet benyttede sig af, for over  på det sorte marked (2014-tal).

Danmarks militære cyberkapacitet
Det siges blandt IT-sikkerhedseksperter, at alle verdens lande i dag har hackerenheder i deres militære kapaciteter. Med start fra marts 2017 har også Danmark fået et hackerakedemi under Forsvarets Efterretningstjeneste, der uddanner både white hat- og black hat-hackere (defensiv hhv. offensiv kapacitet). I Danmark har der historisk været to enheder indenfor cyberkrig, GovCERT og MILCERT, som i 2014 blev lagt sammen til Center for Cybersikkerhed.

Referencer

Militærstrategi
It-kriminalitet

Cyberkrig


Insulele Kamennîi (în , Kamennîe Ostrova, cu sensul "Insulele de piatră") sunt un grup de trei insule din delta râului Neva, care sunt incluse în teritoriul orașului Sankt Petersburg din Rusia.

Geografie
Cele trei insule au o suprafață plană și sunt separate de canale, având poduri care le leagă între ele, precum și de malurile Nevei. Insulele Kamennîi fac parte din orașul Sankt Petersburg

Insula Kamennîi
Insula Kamennîi (în , cu sensul "Insula de piatră") are o suprafață de 1,06 km2 și este cea mai estică insulă, dând numele său întregului grup. În perioada sovietică a fost redenumită "Insula muncitorilor" (în ). Din acea epocă și până în prezent se află pe insula Kamennîi o serie de reședințe guvernamentale.

Insula Elaghin
Insula Elaghin (în ) se află în zona de centru/nord a grupului de insule. Aici este situat Palatul Elaghin.

Insula Krestovski
Insula Krestovski (în ) este cea mai vestică și cea mai mare insulă din grup.

Istoria insulei Kamennîi
Petru cel Mare i-a făcut cadou insula Kamennîi contelui Gavriil Golovkin, cancelar al Imperiului Rus. După ce familia acestuia a căzut în dizgrație, insula a ajuns la succesorul său, contele Aleksei Petrovici Bestujev-Riumin. Un deceniu mai târziu, împărăteasa Elisabeta i-a acordat-o viitorului țar Petru al III-lea al Rusiei.

În cursul secolului al XIX-lea insula Kamennîi a fost locul în care nobilimea și regalitatea rusă a construit reședințe de vară  ("dacea"). În partea cea mai estică a insulei se află Palatul Kamennoostrovski, construit de către Georg von Veldten pentru Pavel I, și biserica neogotică a Sfântului Ioan de Ierusalim (1776-1781) construită în cinstea victoriei de la Çeșme și frecventată de Aleksandr Pușkin în timpul șederii sale la o "dacea" de pe insula Kamennîi. O parte din ultimele poezii ale lui Pușkin, inclusiv versiunea sa după Exegi monumentum, datează din acea perioadă.

În partea de vest se află un parc cu numeroase conace de la începutul secolului al XX-lea, precum și unele dintre cele mai moderniste construcții din oraș: conacul Shene (Skvoznoi Proezd nr. 3), conacul Follenweider (Bolșaia Alleia nr. 13) și conacul Meltzer (Polevaia Alleia nr. 8). Dacea Polovțov (1911-1913), cu interioare somptuoase, este o bijuterie a arhitecturii neoclasice din secolul al XX-lea.

Note

Lectură suplimentară
 Витязева В. А. Каменный остров. Leningrad, 1975.

Legături externe
 Views of Kamenny Island
 View of Kamennoostrovsky Palace
 Dachas of Kamenny Island
 History of architecture

Kammenîi

Insulele Kamennîi


Carlo Faccioli (født 4. august 1840 i Verona, død 4. juli 1904 i Bosco Chiesanuova) var en italiensk forfatter.

Faccioli studerede retsvidenskab i Padua og fik derefter et lærerembede. Han har væsentlig gjort sig bekendt ved smukke poetiske oversættelser fra engelsk, Byrons Childe Harold (1873), Tennysons Enoch Arden og andre digte, Longfellows Evangeline (som digteren selv fandt meget vellykket) og flere værker af samme. Af Facciolis egne lyriske digte er La morte di Dante og Sanmicheli at fremhæve. To pædagogiske skrifter af ham har vundet meget bifald: Il Vademecum del Maestro og La sapienza della vita dedotta dai libri.

Kilder

Digtere fra Italien
Faglitterære forfattere fra Italien
Oversættere fra Italien
Italiensksprogede forfattere
Italienere i 1800-tallet
Personer fra Verona

Carlo Faccioli


Florian Popa (n. ) este un senator român, ales în 2012. Este medic și a fost rectorul Universitatea de Medicină și Farmacie "Carol Davila" din București.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Senatori români 2012-2016
Politicieni români în viață
Deputați români 2008-2012

Florian Popa


Mateo Kovačić  ()

Statistici carieră

Cluburi

Palmares

Campionatele naționale

Campionate internaționale

Referințe

Nașteri în 1994
Fotbaliști croați
Mijlocași
Fotbaliști ai lui Internazionale Milano
Fotbaliști ai Real Madrid CF
Fotbaliști ai Chelsea FC
Fotbaliști ai Manchester City FC
Fotbaliști internaționali croați
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2014
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2022

Mateo Kovačić


Émile Trélat (1821-1907), fue un arquitecto y político francés. Conocido por haber sido el fundador en 1865 de la École Spéciale d'Architecture (ESA) siendo uno de sus primeros directores. Hijo del también arquitecto Ulysse Trélat (1828-1890). Como político destacó por haber sido representante del pueblo en la Asamblea Nacional de 1848 (representando a la región de Sena y Marne). Realiza varias publicaciones relacionadas con la arquitectura, siendo una de las más conocidas Le théatre et l'architecte (1860), en algunas de sus obras se hace notar el apoyo a las corrientes higienistas de la época. Entre sus cargos docentes se encontraba haber sido profesor honorario del Conservatoire national des Arts et Métiers. Colaboró con el arquitecto visionario Héctor Horeau en el diseño de mercados de abasto en la ciudad de Madrid.

Referencias

Arquitectos de Francia del siglo XIX
Políticos de Francia del siglo XIX
Nacidos en París
Fallecidos en París

Émile Trélat


O Campeonato Mundial de Clubes de Voleibol Feminino de 2022 foi a 15.ª edição deste torneio organizado anualmente pela Federação Internacional de Voleibol (FIVB). O evento ocorreu entre os dias 14 e 18 de dezembro e foi realizado pela segunda vez consecutiva na Turquia, na cidade de Antália.

O time italiano Imoco Volley Conegliano obteve seu segundo título mundial ao derrotar o time turco VakıfBank na final por 3 sets a 1. Completando o pódio do torneio, o anfitrião Eczacıbaşı Dynavit venceu a equipe brasileira do Gerdau/Minas e conquistou a medalha de bronze. A oposta sueca Isabelle Haak, além de ter sido premiada como o melhor jogadora em sua função, também recebeu o prêmio de melhor jogadora da competição (MVP).

Formato da disputa
O torneio foi divido na fase classificatória e na fase final. A fase classificatória foi disputada em turno único, com todas as equipes se enfrentando dentro de seu grupo. Os dois primeiros classificados de cada grupo avançaram para a fase final, estruturada em semifinais, disputa pelo terceiro lugar e final.

Critérios de desempate
 Número de vitórias
 Número de pontos
 Razão dos sets
 Razão dos pontos
 Resultado da última partida entre os times empatados

Partidas terminadas em 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor, 0 pontos para o perdedor;
Partidas terminadas em 3–2: 2 pontos para o vencedor, 1 ponto para o perdedor.

Equipes participantes

Local das partidas

Grupos

Fase classificatória
 As partidas seguem o fuso horário local (UTC+3).

 Grupo A

|}

Resultados

 Grupo B

|}

Resultados

Fase final
 Semifinais

 Terceiro lugar

 Final

Classificação final

Estatísticas
As tabelas abaixo mostram as 3 melhores jogadoras em cada habilidade ao final do torneio.

Premiações

Prêmios individuais
A seleção do campeonato foi composta pelas seguintes jogadoras:

 MVP (Most Valuable Player):  Isabelle Haak

Ver também
 Campeonato Mundial de Clubes de Voleibol Masculino de 2022

Ligações externas

Campeonato Mundial de Clubes de Voleibol Feminino
M
Desporto na Turquia em 2022
Eventos esportivos sediados na Turquia


Kalceolarijevke (lat. Calceolariaceae), biljna porodica u redu medićolike. Ime je dobila po rodu kesogubica ili kalceolarija (Calceolaria). Sastoji se od dva roda s preko 260 vrsta. Opisana je tek 2001. godine.

Rod kalceolarija čine jednogodišnje biljke, trajnice, polugrmovi i grmlje, a jedna vrsta nazvana je počasno prema Charlesu Darwinu, Calceolaria darwinii, danas Calceolaria uniflora.

Rodovi
 Genus Calceolaria L.
 Genus Jovellana Ruiz & Pav.

Sinonimi
 Porodittia G.Don ex Kraenzl., sinonim od Calceolaria L.

Vanjske poveznice

Izvori

Medićolike

Kalceolarijevke


La Ruta Estatal de California 114, y abreviada SR 114 (en inglés: California State Route 114) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 1,5 km (0.926 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 114 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
{| class=wikitable
|-
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=2|East Palo Alto
|5.00
|Willow Road
| Continuación más allá de la US 101
|-
|5.00
|
|Interchange
|-
|Menlo Park
|5.93
| – Puente Dumbarton, Fremont
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California

Ruta Estatal de California 114


Das Straßennetz im kanadischen Territorium Nunavut ist bislang noch recht dünn ausgebaut. Überregionale Verbindungen sind keine vorhanden, die vorhandenen sieben Highways erschließen das Umland um die jeweiligen Städte. Eine Nummerierung der Highways ist noch nicht erfolgt. Winter roads werden im Hochwinter, wenn der Untergrund entsprechend gefroren ist, eingerichtet und stehen bis zur Schmelze zur Verfügung.

Highways

Winter roads

Einzelnachweise

Nunavut

Liste der Highways in Nunavut


عصيد حُسَيْن (1973 -) فنان تشكيلي ورسام كاريكاتير مغربي. من مواليد مدينة القنيطرة شمال المملكة المغربية. خريج كلية الاداب تخصص لغة عبرانية وتاريخ اللغات السامية. هجر الدراسات الأدبية ليحترف الرسم سنة 2001. اشتغل كرسام قصص أطفال بالمعهد الملكي للثقافة الأمازيغية بالرباط قبل أن يلتحق بالصحافة المكتوبة كرسام كاريكاتير. تَبَوَّأ وبسرعة مراتب متقدمة بين الرسامين المغاربة فحصل على التوالي على الجائزة الكبرى للكاريكاتير المغربي سنتي 2007 و2008. لا يزال يعمل وينشر في عدد من الصحف المغربية.

انظر أيضاً
 محمد سعود
 المكي مغارة
 داني زهير

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رسامو كاريكاتير مغاربة
فنانون تشكيليون مغاربة
مواليد 1973

عصيد حسين


Campionatul Mondial de Scrimă pentru juniori din 2014 s-a desfășurat în perioada 7–12 aprilie la Plovdiv, Bulgaria.

Rezultate

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Referințe
 Site-ul oficial
 Tablourile competiționale  pe fencingworldwide.com

2014
2014 în scrimă
Competiții de scrimă în Bulgaria