Giovanni Antonio Scopoli, adesea oară latinizat ca Johannes Antonius Scopolius, () a fost un om de știință, medic, botanist, micolog, zoolog și scriitor științific tirolez  de origine italiană. El a fost numit de biograful lui, Otto Guglia (1904-1984), primul european non-național precum  Linnaeus Austriae. Abrevierea numelui său în cărți științifice de botanică și micologie este Scop., iar în cele zoologice Scopoli.

Familie
Giovanni a fost fiul lui Francesco Antonio Scopoli, jurist promovat precum guvernator al principe-episcopului de Trento, mama lui fiind Claudia Catharin, fiica patricianului trentin Antonius de Gramola (1699-1791), o pictoriță cunoscută.

El s-a căsătorit de trei ori: pentru prima dată, în anul 1749 la Cavalese, cu nobila Albina de Miorini (d. 1756) și după moartea dânsei, pentru a doua oară, în anul 1758, cu Catharina de  Franchenfeldt (d. pe la 1770). După decesul și acestei soții, s-a cununat, pe 2 august 1774 la Schemnitz, cu Caroline, fiica lui Johann de Franzenau, medic militar, savant, între altele, din 1806, organizator a sistemului educațional sub Napoleon I. Giovanni a avut trei copii, un fiu și o fată din prima, precum încă un fiu, Johann Anton (Giovanni Antonio, 1774-1854) din a treia căsătorie. Acesta a fost medic, econom precum publicist și numit conte al regatului Italiei în anul 1810.

Biografie
Tânărul Scopoli a urmat școala primară la Cavalese, apoi liceul din Trento și în sfârșit acel de la Hall in Tirol, zece kilometri în est de Innsbruck, unde și-a dat bacalaureatul. A studiat în continuare medicine la Innsbruck, promovând în 1743. Studiul de plante și insecte ale patriei sale Tirol, cărui s-a  dedicat din tinerețe, l-a continuat pe lângă activitatea sa  de medic în Cavalese, Trento și Veneția.

În 1751 episcopul-principe (Fürstbischof) Leopold de Seckau, conte de Firmian, l-a numit secretar privat, dar, deja în anul 1753, s-a îndreptat spre Universitatea din Viena, unde a studiat suplementar o specializare care i-a permis, după absolvirea acesteia sub foarte cunoscutul profesor Gerard van Swieten un an mai târziu, să preia activități de interes public ca apărarea de epidemii, controlul personalului medical și afaceri medicinale în fața tribunalelor. Primul angajament în această calitate l-a căpătat în orașul minier Idria (astăzi Slovenia). Aici a avut-o să aibă grijă ca medic de aproximativ 2000 de mineri cu familiile lor. Pentru acest scop a înființat, printre altele, o farmacie. În 1763, i-a fost tradusă în plus predarea chimiei metalurgice elevilor mineri.

În tot acest timp n-a uitat de botanică. Astfel Scopoli a descris, drept rezultat multor excursii în regiune, în operele sale majore Flora Carniolica (2 volume, 1760 și 1772) cu mai mult de 750 de plante cu flori și mai mult de 250 de criptogame precum Entomologia Carniolica (1763), cu mai mult de 1000 de specii, menținând o corespondență intensă cu Carl von Linné și alți naturaliști. Activitatea sa medicala în Idria l-a îndemnat pentru analizarea chimică (descrierea, extracția și prelucrarea)  a mercurului conținut în  rocă, precum și pentru descrierea bolilor minerilor efectuate ulterior. Cu propunerile sale privind metodele de siguranță și de vindecare la locul de muncă în opera sa "Tentamina physicochymico-medica" (1761), el a devenit un co-fondator al medicinii muncii. De asemenea, savantul a studiat plante subterane (în principal ciuperci și licheni) și a devenit astfel un pionier al speologiei botanice. El a descris acolo, în detaliu, însușirile macroscopice și caracterizante de 187 specii de ciuperci, împărțindu-le în 11 genuri în  conformitate cu taxonomia lui Linné, refuzând însă acestui sistem al sexualității plantelor. Treizeci de specii de bureți poartă numele lui, printre care Amanita caesarea și Macrolepiota procera. Dar și multe specii de plante și insecte descrise de el pentru prima dată, au fost numite după el. Solanaceea "Atropa species", descrisă de el în 1760, a fost denumită de Linné (1767) "Hyoscyamus Scopolia", și Nikolaus Joseph von Jacquin a adăugat-o la noul gen "Scopolia, Species Carniolica" (1764). Abrevierea numelui său în cârti științifice este "Scop.".

În anul 1769 Scopoli a fost transferat, probabil ca urmare a criticii superiorilor săi în Idria din cauza investigațiilor sale științifice consumatoare de mult timp, la Academia de Minerit în Schemnitz (în prezent în Slovacia), ca profesor de chimie, mineralogie și metalurgie. În același timp a fost numit consilier imperial și evaluator la Camera Oficiului Ungariei Regale, iar în 1776, a urmat vocației, devenind profesor de chimie și botanică la Universitatea din Pavia (pe atunci Ducatul Milanului), unde a stabilit o grădină botanică și un laborator chimic. Pentru a îmbunătăți agricultura el a sugerat, printre altele, îngrășămintele chimice, de asemenea, s-a ocupat de creșterea animalelor și de apicultura.

Mai departe, savantul a corectat parțial sistemul pasărilor și a reînnoit în special clasificarea insectelor, creând, prin luarea în considerare de cât mai multe caracteristici structurale, o clasificare sistematică. De asemenea, în clasificarea mineralelor Scopoli a ales un mod propriu, ținând seamă, pe lângă de caracteristicile structurale optice și de calitățile lor chimice. Cunoștințele bazate pe propriile sale experimente au găsit loc în traducerea italiană a celui mai important dicționar chimic acestor timpuri (scris de Pierre Joseph Macquer), pe care a extins-o enorm (Dizionario di Chimica, 10 volume, 1784-1785).

Deja bolnav de ceva timp și aproape orb, Scopoli s-a stins din viatä în casa sa la Pavia (1788). În anul morții sale Scopoli a mai publicat în latină autobiografia sa "Vitae meae vices".

Onoruri
Marele naturalist a fost numit membru în multe organizații, printre altele:
 Societas Oeconomica, Berna (1769),
 Gesellschaft Naturforschender Freunde, Berlin (1774),
 экономическое общество (Societatea economică), St. Petersburg (1780),
 Società di Scienze, Napoli (1781),
 Société économique, Paris (1785),
 Société scientifique, Toulouse (1785).

Ciuperci denumite de Scopoli (selecție)
 Amanita caesarea (Scop., 1772) Pers. (1801), genul Amanita
 Aphis fabae Scop. 1763, familia Hemipterae, în toată lumea
 Battus, Scop. 1777, familia Papilionidae, America de Sud
 Bombus pascuorum Scop. 1763, familia Apidae, în toată lumea
 Caudata (salamandre), Scop. 1763, Subordin din familia amfibiilor
 Cortinarius fasciatus (Scop. 1772) Fr. (1838)
 Cucujus cinnaberinus Scop. 1763, familia Cucujidae, Europa
 Cystoderma amianthinum (Scop. 1772) Fayod (1889), familia Agaricaceae, în toată lumea
 Dolichovespula sylvestris Scop. 1763, familia Viespi, Europa și Asia
 Emerita, gen Scop., 1777, familia Hippidae
 Hygrocybe spadicea (Scop. 1772) P.Karst. (1879)
 Laccaria laccata (Scop. 1772) Cooke, 1884, genul Laccaria
 Osmoderma eremita Scop. 1763, familia Scarabaeidae, Europa
 Proboscidea (ordin, invalid) Scop. 1763
 Rhagonycha fulva Scop. 1763, familia Cantharidae, Europa
 Sargus bipunctatus Scop. 1763, genul Diptera, Europa
 Telephora palmata (Scop. 1772) Fr. (1821)

Dedicări (selecție)
 Scopolia (Jacq., 1774), un gen de plante din familia Solanaceae
 Evergestis, un gen de plante din familia Crambidae
 Cerambyx scopolii  (Fuessly, 1775) – un gândac din familia (Cerambycidae), Europa
 Dorcadion scopolii (Herbst, 1784) – un gândac din familia Lamiinae, Europa

Opere (selecție)
Aici sunt documentate cele mai importante lucrări ale savantului.
 De affectibus animi dissertatio physico-medica, Trento 1753
 Methodus plantarum enumerandis stirpibus ab eo repertis destinata, Trento 1754
 Flora carniolica exhibens plantas Carnioliae indigenas, vol. 1, Editura Johann Thmas Trattner, Viena 1760
 Entomologica carniolica, Editura Johann Paul Krauss, Viena 1763
 Annus I–V historico-naturalis, Editura Hilscher, Leipzig 1768–72
 Bemerkungen aus der Naturgeschichte, Leipzig 1770
 De Hydrargyro Idriensi tentamina physico-chymico-medica, Jena și Leipzig 1771
 Flora carniolica exhibens plantas Carnioliae indigenas, vol. 2, Editura Johann Paul Krauss, Viena 1772
 Dissertationes ad scientiam naturalem pertinentes, 3 volume, Praga 1772
 Principia mineralogiae systematicae et practicae succincte exhibentia structuram telluris, Praga 1772 (de: 1775 și 1786, it: 1778)
 Crystallographia Hungarica, Praga 1776
 Fundamenta chemicae praelectionibus publicis accomodata, Praga 1777 (de: 1784)
 Introductio ad historiam naturalem, sistens genera lapidum, plantarum et animalium hactenus detecta, Praga 1777
 Principi di mineralogia, Veneția 1778.
 Fundamenta botanica, praelectionibus publicis accommodata, Pavia 1783, de: Viena 1786)
 Deliciae Florae et Faunae Insubricae seu novae, 3 volume, Pavia 1786–88
 Vitae meae vices Pavia 1788, conținută în opera de mai sus

Note

Bibliografie
 Angelo Fabi: "Giovanni Scopoli e Maurizio Bufalini", Edizioni Scientifiche Italiane, Bologna 1990
 P. Lorenzi, S. Bruno.: "Uomini, storie, serpenti contributi alla storiografia erpetologica del Trentino-Alto Adige e Dintorni", Annali del Museo Civico di Rovereto nr. 17, Rovereto 2002
 Giovanni Maironi da Ponte: "Elogio storico del Signor Giovanni Antonio Scopoli" Editura Luigi Sonzogni, Bergamo 1811
 Cristiano Violani: "Giovanni Antonio Scopoli, 1723–1788", Como 1988

Legături externe

 Dolichovespula sylvestris
 Ornitologia lui Scopoli

Vezi și
 Listă de zoologi după abrevierile de autor

Nașteri în 1723
Nașteri pe 3 iunie
Decese în 1788
Decese pe 8 mai
Biologi din secolul al XVIII-lea
Fizicieni din secolul al XVIII-lea
Medici din secolul al XVIII-lea
Botaniști cu abreviere de autor
Arahnologi
Botaniști italieni
Entomologi italieni
Ficologi
Lepidopterologi
Pteridologi
Micologi italieni
Micologi austrieci
Ornitologi austrieci
Scriitori de limbă latină din secolul al XVIII-lea
Austrieci din secolul al XVIII-lea
Italieni din secolul al XVIII-lea

Giovanni Antonio Scopoli


La antigua Unión Soviética se encontraba entre las latitudes media y norte del hemisferio norte. Su tamaño era más del doble de la superficie de los Estados Unidos de América. Era un país de tamaño continental ligeramente inferior en superficie a toda América del Norte; a pesar de su tamaño, su pico de población se situó en algo más de 290 millones de habitantes por lo que su densidad de población era bastante reducida con sólo 13 habitantes por kilómetro cuadrado, superando sólo a países como Arabia Saudí (12,8 habitantes por kilómetro cuadrado).
A diferencia de cualquier otra nación industrializada perteneciente al G-7, una parte importante de su geografía y su clima eran de tipo ártico, pues 3/4 partes del total de su superficie se encontraban al norte del paralelo 50. En general prácticamente todo su territorio se encontraba más cerca del Polo Norte que del Ecuador. Sólo países como Canadá, Islandia o Noruega se encuentran tan al norte como se encontraba la URSS.

Sus 22 402 200 kilómetros cuadrados de superficie representaban una sexta parte de la superficie terrestre del planeta. Su porción occidental, que abarcaba aproximadamente un 25% de toda Europa, era donde se concentraba una gran mayoría de la población (alrededor de un 72%) y donde se localizaban las mayores ciudades y centros industriales y agrícolas.
Las fronteras soviéticas eran las más extensas del mundo pues se extendían a lo largo de 62 710 kilómetros. La URSS medía unos 10 000 kilómetros desde Kaliningrado, en la bahía de Gdansk, hasta Vladivostok. Muchos de sus territorios eran lugares inhóspitos y deshabitados. La extensión continental de Estados Unidos cabría fácilmente entre los límites norte y sur de la Unión.
El país tenía frontera con doce países, seis de ellos en Europa y la otra mitad en Asia. En Europa los países colindantes eran Rumanía, Hungría, Checoslovaquia, Polonia, Noruega y Finlandia. En Asia eran Corea del Norte —República Popular Democrática de Corea—, China, Mongolia, Afganistán, Irán y Turquía. Sin contar los 86 kilómetros del estrecho de Bering se podría contar un decimotercero : Estados Unidos, pues Alaska, uno de sus estados, había sido vendido por el Imperio Ruso el 30 de marzo de 1867 por 7,2 millones de $, (equivaldría a 91 millones de $ en el año 2005).

Las costas soviéticas eran bañadas por doce mares y océanos diferentes. Más de dos tercios de las fronteras eran límites costeros y una gran mayoría era por encima del Círculo Polar Ártico. Con la importante excepción del puerto y la ciudad de Murmansk, toda la costa norte permanecía helada durante diez meses al año, por lo que el acceso a los océanos era difícil y costoso.
La geografía interna estaba llena de superlativos. Poseía algunos de los ríos más largos y caudalosos del mundo, el pico más alto de Europa, amplias mesetas, zonas escarpadas o con abundantes accidentes geográficos, desiertos, humedales, llanuras y los bosques más extensos del mundo (tundra).

Referencias

Unión Soviética

Geografía de la Unión Soviética


The Kawanishi H8K was a flying boat used by the Imperial Japanese Navy Air Service during World War II for maritime patrol duties. The Allied reporting name for the type was "Emily".

The Kawanishi H8K was a large, four-engine aircraft designed for long range and extended endurance on patrols or bombing missions typically flown alone over the ocean. The prototype first flew in January 1941, and H8K1s made their first combat sortie in March 1942. The robust H8K2 "Emily" flying boat was also fitted with powerful defensive armament, for which Allied pilots had substantial respect wherever this aircraft was encountered in the Pacific theater. Aircraft historian René Francillon called the H8K "the most outstanding water-based combat aircraft of the Second World War."

Design and development

At the same time the type's predecessor, the Kawanishi H6K, was entering service in 1938 the Navy ordered the development of a larger, longer-ranged patrol aircraft under the designation Navy Experimental 13-Shi Large-size Flying Boat. The result was a large, shoulder-winged design that is widely regarded as the best flying boat of the war. Despite this, initial development was troublesome, with the prototype displaying terrible handling on the water. Deepening of the hull, redesigning of the planing bottom and the addition of spray strips under the nose rectified the water handling problems. Two further prototypes — actually pre-production aircraft — joined the development program in December 1941.

The IJNAS accepted the first production version as the H8K1, Navy Type 2 Flying Boat, Model 11, of which 14 would be built.

The improved H8K2 variant soon appeared, and its extremely heavy defensive armament earned it deep respect among Allied aircrews. The H8K2 was an upgrade over the H8K1 with more powerful engines, slightly revised armament, and an increase in fuel capacity. This was to be the definitive variant, with 112 produced.

36 examples of a dedicated transport version, the H8K2-L, were also built, capable of carrying 62 troops. This aircraft was also known as Seikū (晴空, "Clear Sky"). The side defensive blisters, ventral defensive hatch, and dorsal turret were discarded. To increase the available space within the aircraft its hull tanks were removed, thus reducing its range.

Operational history

The H8K entered production in 1941 and first saw operational use on the night of 4 March 1942 in a second raid on Pearl Harbor. Since the target lay out of range for the flying boats, this audacious plan involved a refuelling by submarine at French Frigate Shoals, some  north-west of Hawaii, en route. Two planes from the Yokohama Kōkūtai (Naval Air Corps) attempted to bomb Pearl Harbor but, due to poor visibility, did not accomplish any significant damage.
Six days after the second Pearl Harbor raid, one of the Emilys was sent on a daylight photo-reconnaissance mission of Midway Atoll. It was intercepted by radar-directed Brewster F2A Buffalo fighters of Marine Fighting Squadron 221 (VMF-221) and shot down. All aboard were killed, including Lt. Hashizume Hisao, the lead pilot of the second Pearl Harbor raid.

H8K2s were used on a wide range of patrol, reconnaissance, bombing, and transport missions throughout the Pacific War. The H8K2 was given the Allied code name "Emily".

Variants

H8K1 Experimental Type 13 Large-sized Flying boat (13試大型飛行艇 13-Shi Ōgata Hikōtei)
 One prototype and four supplementary prototypes. Prototype was mounted Mitsubishi Mk4A Kasei 11 engines, supplementary prototype was mounted Mitsubishi MK4B Kasei 12 engines. Supplementary prototypes were renamed Type 2 Flying Boat Model 11 on 5 February 1942. Prototype was rebuilt to H8K1-L in November 1943.
H8K1 Type 2 Flying boat, Model 11 (二式飛行艇11型 Nishiki Hikōtei 11-gata)
Developed on 5 February 1942. First operative model of series, 12 produced. Mounted Mitsubishi MK4B Kasei 12 engines.
H8K1-L Type 2 Transport Flying Boat (二式輸送艇 Nishiki Yusōtei)
Rebuilt from H8K1 prototype. Fitted augment exhausts. Up to 41 passengers.
H8K2 Type 2 Flying boat, Model 12 (二式飛行艇12型 Nishiki Hikōtei 12-gata)
Developed on 26 June 1943. Mounted Mitsubishi MK4Q Kasei 22 engines and improved tail gun turret. Latter batch was equipped with Air-Surface Vessel (ASV) search radar, and removed side gun blisters. 112 produced.
H8K2-L Seikū ("Clear Sky"), Model 32 (晴空32型 Seikū 32-gata)
Transport version of H8K2. Initial named Type 2 Transport Flying Boat, Model 32. Armaments were 1 × forward-firing 20 mm cannon and 1 × rearward-firing 13 mm machine gun. Up to 64 passengers.
H8K3 Provisional name Type 2 Flying Boat, Model 22 (仮称二式飛行艇22型 Kashō Nishiki Hikōtei 22-gata)
Experimental version, H8K2 modified. Equipped with retractable floats in wingtips, Fowler flaps, sliding hatch side gun locations in place of the blisters and a retractable dorsal turret, all in an effort to increase speed; two prototypes only (work number 596 and 597).
H8K4 Provisional name Type 2 Flying Boat, Model 23 (仮称二式飛行艇23型 Kashō Nishiki Hikōtei 23-gata)
H8K3 re-engined with 1,825 hp MK4T Mitsubishi Kasei 25b engines, two converted from H8K3.
H8K4-L Provisional name Seikū, Model 33 (仮称晴空33型 Kashō Seikū 33-gata)
Transport version of H8K4. Only a project, because all H8K4s were lost in March 1945.
G9K
Proposed land-based attack bomber variant, only a project.

Operators
 Japan
Imperial Japanese Navy Air Service
Saeki Kōkutai
Sasebo Kōkutai
Takuma Kōkutai
Yokohama Kōkutai
Yokosuka Kōkutai
14th Kōkutai
801st Kōkutai
802nd Kōkutai
851st Kōkutai
901st Kōkutai
902nd Kōkutai
951st Kōkutai
1001st Kōkutai
1021st Kōkutai
1081st Kōkutai
Miscellaneous
Yokosuka Naval District
11th Naval Air Arsenal
11th Air Fleet
Kamikaze
Azusa group (picked from 801st Kōkutai, guidance only)

Surviving aircraft

Four aircraft survived until the end of the war. One of these, an H8K2 (work number 426), was captured by U.S. forces at the end of the war and was evaluated before being eventually returned to Japan in 1979. It was on display at Tokyo's Museum of Maritime Science until 2004, when it was moved to Kanoya Air Base Museum at Kanoya Air Field in Kagoshima.

The submerged remains of an H8K can be found off the west coast of Saipan, where it is a popular scuba diving attraction known erroneously as the "B-29", or the "Emily". Another wrecked H8K lies in Chuuk Lagoon, Chuuk, in Micronesia. This aircraft is located off the south-western end of Dublon Island.

Specifications (Kawanishi H8K2)

See also

References

Notes

Bibliography
 Francillon, René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company, 1970 (2nd edition 1979). .

Famous Airplanes of the World, No. 49 Type 2 Flying Boat, Bunrindō (Japan), November 1994.
The Maru Mechanic, No. 19 Feature, Type 2 Flying Boat, Ushio Shobō (Japan), November 1979.
 Model Art No. 541, Special issue Type 2 Flying Boat and Imperial Japanese Navy Flying Boats, Model Art Co. Ltd., July 1999.

H8K
H8K, Kawanishi
Flying boats
Four-engined tractor aircraft
Shoulder-wing aircraft
World War II Japanese patrol aircraft
Aircraft first flown in 1941
Four-engined piston aircraft

Kawanishi H8K


Ceremonia decernării Premiilor Laurence Olivier 1976 a avut loc în decembrie 1976, în Londra fiind prima dintre ceremoniile anuale decernate. Atunci se numeau Premiile Society of West End Theatre pentru că celebrau excelență în teatrul din cartierul londonez West End, care va fi ulterior numită Society of London Theatre.

Câștigători și nominalizați

Spectacole cu multiple nominalizări și premii
Următoarele 12 spectacole au primit  multiple nominalizări:

 6: Henry IV
 5: Henry V
 4: Donkeys' Years, Funny Peculiar și Old World
 3: Confusions și Hamlet
 2: For King and Country, Tamburlaine the Great, The Bed Before Yesterday și The Family Dance

Următoarele trei spectacole au primit  multiple premii:

 2: Donkeys' Years, Henry IV and Henry V

Vezi și
 Premiile Tony, ediția a 30-a - Premiile Tony 1976

Referințe

Legături externe
 Previous Olivier Winners – 1976

1976
Laurence Olivier Awards, 1976
1976 în Londra

Premiile Laurence Olivier 1976


Thiago Rangel Cionek (født 21. april 1986 i Curitiba, Brasilien) er en polsk fodboldspiller, der spiller som forsvar i SPAL.

Cionek har (pr. april 2018) spillet 17 kampe for Polens landshold.

Titler

 Polsk Pokalturnering: 1
 2010 med Jagiellonia Bialystok

 Polsk Super Cuppen: 1
 2010 med Jagiellonia Bialystok

Eksterne henvisninger

Referencer

Fodboldspillere fra Polen
Fodboldspillere fra Jagiellonia Bialystok
Fodboldspillere fra Calcio Padova
Fodboldspillere fra U.S. Palermo

Thiago Rangel Cionek


Čista ljubav hrvatska je telenovela snimana 2017. i 2018. godine.

Glavni likovi

Tomo Vitez

Tomo Vitez glavni je lik Čiste ljubavi. Tomu je jako odredilo odrastanje u sirotištu pored malog mjesta. On i starija sestra Branka nakon fatalne prometne nesreće rano ostaju bez roditelja i završavaju u Domu. Tomo tad ima 6 godina, a Branka 10 godina. Tamo zatiču Tominog vršnjaka Ranka, koji je kao novorođenče ostavljen pred vratima Doma, nepoznatih roditelja. Ranko i Tomo su bili prijatelji u sirotištu do ključnog momenta kada je između njih došlo do raskola (Ranko misli da je zbog Tome završio u popravnom domu što nije istina, a Tomo nije imao prilike objasniti se). Tomi pomaže što ima pomoć najbogatije žene iz mjesta, Edite, poslodavke njegovih pokojnih roditelja koja krije da je bila ljubavnica njegovog oca i da je dijelom kriva za nesreću. Ranko nema nikoga i ništa, osim stigme neželjenog, ničijeg djeteta. Tomo rano odlazi iz mjesta u Zagreb na policijsku Akademiju, a Ranko ostaje u mjestu kao sitni, ali opasan delikvent. U trenutku kad upoznajemo Tomu, to je daleka prošlost. Tomo je opet na životnom dnu dok je Ranko na vrhuncu, vrlo uspješan poduzetnik pred ženidbom. Zapravo, Ranko je kriminalac, tj. mafijaš. Najimućniji je čovjek u mjestu. Tomi je smešteno i proglašen je za kriminalca. Danas je Tomo samohrani otac djevojčice Maše dok ih je njezina majka Helena ostavila. Ranko se od prvog momenta želi riješiti Tome. Kada Tomo to najmanje bude očekivao dogodit će mu se ljubav - Rankova zaručnica Sonja. Iako su se Sonja i Tomo posvađali pri prvom susret, ubrzo se zaljubljuju i Sonja ostavlja Ranka. Nakon spleta okolnosti Sonja se doseljava Tomi i započinju romantičnu vezu. Nove nevolje Tomi stvara povratak supruge Helene, po Rankovom nalogu, koja želi Mašu za sebe. Nakon što se Helena i Tomo pokažu kao loši roditelji, Maša odlazi u dom. Zato Helena odlazi Tomi i predlaže mu da pred socijalnom radnicom glume da su u sretnom braku, kako bi im vratila Mašu. Ona se doseljava u Tominu kuću, te odatle odlazi Sonja. Ubrzo na plesnoj večeri u Vladinom i Emininom kafiću, u uredu, Helena strasno poljubi Tomu, što Sonja vidi te se naljuti. On se osjeća loše te šalje Sonji poruku da se nađu i razriješe sve. Helena vidi poruku i poduzme radikalne mjere - omami ga tabletama i inscenira da ih Sonja zatekne u krevetu. Šokirana Sonja odlazi, uvjerena da ju je izdao. Tomo se budi i zove Sonju, ali ona mu se ne javlja. Zbog toga Tomo Helenu izbacuje iz kuće i time oboje gube svaku šansu da dobiju skrbništvo nad Mašom. Maša se ljuti na njega što je nije izvukao iz Doma, ali se oni mire i uz Heleninu i Editinu pomoć, Tomo odvodi Mašu u kuću Lončarevih, gdje on živi otkako ga je Ranko izbacio iz kuće. Kada mu Dominik zaprijeti da će ubiti Mašu jer je pokušao spriječiti gradnju resorta, on Mašu daje na čuvanje Branki i Blažu, koji s njom odlaze iz Hrvatske. Pomaže Ranku kada ga Dominik smjesti u zatvor zbog ubojstva Rusa. Kada Andrija, Zdenkov sin, Tomi i Ranku kaže da Dominik u svom sefu drži ortačku listu, njih dvojica, preobučeni u policajce, kradu taj papir, i uz Sonjinu pomoć, uspijevaju pobjeći Dominiku. Dominik kasnije otima Sonju, tražeći da mu Tomo preda Ranka i ortačku listu. Kada dođu do Sonje, Dominik namjerava ubiti Tomu, ali ga Ranko sprječava u tome tako što primi metak umjesto njega. Zahvaljujući njima i Andriji, Dominik odlazi u zatvor. Tomo daje Ranku veliku količinu krvi i spasava mu život. Tri sedmice poslije, Tomo i Sonja se vjenčavaju, a šest mjeseci dobivaju zdravog sina i žive u sretnom braku. Na Sonjin i Rankov nagovor, vraća se u policiju i postaje šef policije u Vrhovcu.

Sonja Lončar

Sonja Lončar je bila natprosječno bistro, veselo, odlučno i jako tvrdoglavo dijete s namjerama i dobrim šansama da osvoji svijet. Dok nije morala naglo odrasti i zatomiti sebe. Najprije je na njezin život utjecao gubitak posla oca Milana i velika obiteljska neimaština, zatim teška bolest majke Jasne (kasnije se utvrđuje da je to tumor na mozgu) i briga za nju i mlađeg brata. Sonja svoju obitelj voli i nije svjesna da se za njih konstantno žrtvuje. U trenutku kad je upoznajemo Sonja je u velikoj životnoj dilemi. Pred udajom je za Ranka i koleba se. Volontira kao teta u vrtiću s prijateljicom Dinom, iako želi biti medicinska sestra. Počinje (vrlo) polako osvještavati da je s njim iz osjećaja dužnosti, a ne ljubavi kao i kakav je i tko je Ranko zapravo. To će za Sonju biti dugotrajan i bolan proces pun suočavanja s izdajama bliskih ljudi, pritiscima, vlastitim zabludama i jakim osjećajem krivnje. Sonja se odlučuje i ostavlja Ranka. Nakon što Jasna mora ići na operaciju mozga Ranko se ponudi dati novac, no pod uvjetom da se Sonja uda za njega. Sonja na to pristaje, ostavljajući Tomu. Nakon pucnjave na vjenčanju Sonja je ozlijeđena i Ranko ne pušta nikome vidjeti ju, pa čak ni njezinoj obitelji. Tomo spašava Sonju zatočeništva i počinju zajednički život. Kasnije saznaje kako je trudna s Tomom, no to krije. Jedino Edita zna za njezinu trudnoću. Nakon što se Helena i Tomo pokažu kao loši roditelji, Maša odlazi u dom. Zato Helena odlazi Tomi i predlaže mu da pred socijalnom radnicom glume da su u sretnom braku, kako bi im vratila Mašu. Ona se doseljava u Tominu kuću, te odatle odlazi Sonja. Ubrzo na plesnoj večeri u Vladinom i Emininom kafiću, u uredu, Helena strasno poljubi Tomu, što Sonja vidi te se naljuti. Tomo se osjeća loše te šalje Sonji poruku da se nađu i razriješe sve. Helena vidi poruku i poduzme radikalne mjere - omami Tomu tabletama i inscenira da ih Sonja zatekne u krevetu. Šokirana Sonja odlazi, uvjerena da ju je Tomo izdao. Tomo se budi i zove Sonju, ali ona mu se ne javlja. Tomo izbacuje Helenu i njih dvoje se mire. Ponovo se posvađaju kada Ranko kaže Tomi da je Sonja trudna s njegovim djetetom, ali se izmiruju kada je Tomo spasi od Rusa koji želi ubiti Sonju jer je pokušala da Snježanu nagovori da se vrati u Vrhovac, iako joj je kad je prvi put zatočio rekao da zaboravi Sneki. Tom prilikom Tomo teško rani Rusa, ali ga Sonja, Branka i on spašavaju. Kada Tomo i Ranko, preobučeni u policajce, ukradu ortačku listu iz Dominikova sefa, Sonja izaziva prometnu nesreću da bi ih spasla. Dominik ju otima da bi od Toma dobio Ranka i ortačku listu. Tomo i Ranko ju uspijevaju osloboditi od Dominika. Tri sedmice poslije, Tomo i Sonja se vjenčavaju, a šest mjeseci dobivaju zdravog sina i žive u sretnom braku. Sonja je ispunila očevu želju i vratila se studijama medicine.

Ranko Novak

Ranko Novak je za razliku od Tome, koji je ipak imao sestru i Editu, Ranko nije imao ništa, osim sramote, zavisti, gorčine i vjere u sebe. Odgajajući sam sebe i snalazeći se u teškim uvjetima, odmalena je pokazivao snažnu volju i iznimnu inteligenciju. Uz pomoć poslovne partnerice i usputne ljubavnice Snježane stvara poslovno carstvo. Poduzetnik, lokalni moćnik, vlasnik casina As, koji je donedavno bio i bordel te poprište mnogih mutnih poslova i dogovora. U trenutku kad upoznajemo Ranka, priča s prostitucijom je završena, on želi legalizirati svoje poslove. Ranko je pred ženidbom sa Sonjom i ostvarenjem jako velikog poslovnog plana. Konačno će postati ugledan građanin, elita. Više mu ne trebaju šverc i prostitucija, a i misli da je bilo krajnje vrijeme da se iz toga (nekažnjeno) izvuče. Kupuje i najljepšu i najveću kuću u kraju - vilu bogate, ali nesretne udovice Edite - ne znajući da zapravo pregovara s majkom i cjenka se oko vlastite djedovine. Planovi mu padaju u vodu ponovnim susretom s Tomom. Nakon što istina o Rankovom podrijetlu izlazi na površinu, Edita je odlučna približiti se Ranku, no on joj jasno daje do znanja kako ju ne prihvaća kao majku. Kada sazna da su mu Tomo i Branka brat i sestra po ocu, uz Dominikovu pomoć postaje Mašin skrbnik i dovodi ju da živi s njim u njegovoj (nekada Editinoj) vili. Postupno prihvaća Editu kao majku, a mijenja se nabolje kada se Snježana vrati u Vrhovac. Daje Sonji razvod, a Snježani prepisuje polovicu resorta da bi joj pokazao koliko voli svoga sina. Naposljetku, odustaje od gradnje resorta iz sažaljenja prema stanarima radničkog naselja i time Dominika navede da ga se riješi, a Snježana misli da ju je prevario. Dozvoljava da Maša živi s ocem, kao i da napusti zemlju s Blažom i Brankom. Završava u zatvoru zbog Rusovog ubojstva, ali mu Tomo i Sonja pomažu da pobjegne kada saznaju da mu je Dominik smjestio. Zajedno s Tomom krade ortačku listu iz Dominikovog sefa i uspijevaju spasiti Sonju od Dominika. Kada Dominik pokuša ubiti Tomu, Ranko se baca pred metak i tako Tomi spasi život. Tomo mu daje veliku količinu krvi i tako ga spasi od sigurne smrti. Poslije Tominog i Sonjinog vjenčanja, svojevoljno odlazi u zatvor, gdje od Dominikovog tjelohranitelja saznaje da mu je sin živ. Tomo ga pronalazi i njih dvojica odlaze po njega u sirotište.

Snježana Mamić

Snježana Mamić sebe prezentira kao uspješnu, emancipiranu poslovnu ženu dok je zapravo vodila bordel i Rankova je desna ruka i ljubavnica. Nakon niza godina prostitucije, Ranka je upoznala kao mladića i brzo shvatila da je sposoban te da joj može pomoći da se osamostali i proširi "posao". Ranko je tako od njezina pomoćnika i zaštitara ubrzo stasao u samostalnog kriminalca. Vremenom su posao proširili i zamijenili mjesta kao i omjere snaga. Snježana prirodno nije zadovoljna Rankovom dominacijom, ali je prihvaća i čeka svoj trenutak. Izrazito ne voli Sonju, na koju je na jedan način i ljubomorna. Ide joj na živce što je ona morala za sve krvavo boriti i teško steći dok se "mutavoj" kako zove Sonju iza leđa sve servira na dlanu - i muž i pare i još je se štiti od stvarnosti. Osjeća da Ranko misli da je Sonja bolja od njih i to je duboko vrijeđa. Svađa s Asjom, nekadašnjom prostitutkom u Rankovom i njenom bordelu rezultira njihovim naguravanjem smrtonosnim po Asju. Snježana je imala plan da ona i Ranko prikažu da je Sonjin brat Vlado zapravo Asjin ubojica, ali je Ranko u početku dvojio po tom pitanju. Kada je Milan dao Vladi lažni alibi, Snježana je falsificirala Asjino oproštajno pismo tako da je njena smrt prikazana kao samoubojstvo. Sprijateljuje se s Asjinom sestrom Eminom koja joj je podrška u trenutku kada saznaje da čeka Rankovo dijete. Snježana se nadala obiteljskom životu s Rankom i njihovim djetetom, a te nade su dodatno podgrijane vjenčanjem s Rankom. Kada sazna da je to vjenčanje bilo lažno, tj. da je Ranko potplatio matičara da ga ne provuče kroz knjige, posvađa se s Rankom i skače u provaliju iz koje je spašava Rus. Ranko misli da je Snježana mrtva. Našla je utočište kod Dominika, Rankovog prijatelja. Kada pranje novca preko kafića Feniks (koji je u međuvremenu postao Vladin) ne uspije, Dominik ju dovodi u Vrhovac. Ranko joj prepisuje polovicu resorta da bi joj pokazao koliko mu je stalo do djeteta, ali će ona, spletom okolnosti, pomisliti da je ponovno prevarena i nastavlja s osvetom Ranku, uz Dominikovu pomoć. Na dan njezinog porođaja, Emina saznaje tko je zapravo ubojica njezine sestre Asje, te dolazi u Dominikovu (bivšu Rankovu) kuću s pištoljem, uporna u želji da ubije Snježanu. Međutim, Snježanin porođaj kreće i Emina uzima mobitel zvati hitnu. Tada ulazi Dominik, vidi situaciju i odlučuje je preokrenut u vlastitu korist. Naime, saznao je da Snježana na mobitelu ima dokaze da je on ubio Rusa, te ne dozvoljava Snježani da ode u bolnicu i zaključava Eminu i Snježanu u sobu. Kasnije, Dominik ulazi i Emina puca u njega, no promaši ga. Tada ga Snježana u neizdrživim bolovima moli za još jednu uslugu. Dominik se neočekivano smiluje, međutim dovodi svog doktora u kuću, koji porađa Snježanu u spavaćoj sobi. Prije samog poroda, doktor saznaje da je porod krenuo dva mjeseca ranije i da je beba naopačke, te da Snježana mora ići na carski rez u bolnicu. Međutim, Dominik to ne dozvoljava. Doktor je zato prisiljen natjerati Snježanu da bira između sebe i svoga sina, zbog nedostatka uslova za siguran porod. Snježana odlučuje da se žrtvuje za život svog sina, te zove Eminu da joj reče posljednju želju. Prvenstveno, moli je za oprost, zbog zataškavanja ubojstva koje je počinila, a zatim da kaže Ranku da mu je sve oprošteno. Moli je da sačuva njezin mobitel, ne govoreći joj šta je na njemu. Emina u suzama izlazi. Doktor porađa Snježanu i rođen je zdrav dječak. Emina u sobi nalazi mrtvu Snježanu. Vraća se dole i pokušava neprimjetno uzeti mobitel, što ne uspijeva, te ga Dominik kasnije uništi. Snježanin i Rankov sin odveden je u bolnicu, odakle ga Dominik uz pomoć doktora koji je porodio Snježanu, krade i odvodi, a Editi i Ranku govore da je beba mrtva. U posljednjoj epizodi, nakon što su Dominik i jedan od telohranitelja ubijeni, pronađen je drugi, koji ih dovodi do djeteta, koje stiže u Vrhovac i nastavlja živjeti s ocem. Ranko ipak nikad neće moći prežaliti voljenu Snježanu.

Edita Leskovar

Edita Leskovar se, dok se Tomo s kćeri nije iz Zagreba vratio u kućicu na rubu Editinog imanja, teško borila s prazninom. Nemajući razloga za ostanak u mjestu, kuću i imanje je odlučila prodati Ranku i starost proživjeti putujući. Međutim kad se Tomo vrati, Edita se naglo predomisli i time opasno poremeti Ranku planove, koji odmalena sanja da živi u najljepšoj kući u mjestu i time pokaže svima da je uspio. Usamljena Edita se jako angažira oko Tome i Maše, što Tomo prima suzdržano, ali sa simpatijama. Međutim, Tomina sestra Branka ne podnosi Editu i ne želi ni živjeti u kućici koju im je Edita darovala nakon prerane smrti njihovih roditelja, radnika na imanju Editinog pokojnog muža. Tomo ne razumije sestrine motive, niti mu ih Branka želi reći. Edita je zapravo bila ljubavnica njihovog oca Damira. Zbog toga su se Tomini i Brankini roditelji Damir i Marija često svađali, a i poginuli. Editi je Damir bio ljubav života, a ujedno i najveća bol. Ubrzo upoznaje Tominog kolegu Zdenka zvanog Profesor, u kojeg se zaljubljuje i s kim kreće živjeti. Kasnije, saznaje kako je njezin sin zapravo živ i da je u pitanju Ranko. Edita se želi zbližiti s Rankom, međutim on ju ne prihvata kao majku. Ipak ne odustaje. Da bi se približila sinu,  raspara darovnicu namijenjenu Tomi te time Tomu dovodi na korak do izbacivanja iz kuće što Ranko i učini. Utječe na Ranka da pokaže svoju dobru stranu. Daje Ranku oružje da bi se mogao obraniti od Dominikovih plaćenika. Živi s Profesorom i Rankom, a Tomo, Sonja i Maša su se privremeno doselili kod nje jer na mjestu kuće Lončarevih prave veću kuću zbog skorog Sonjinog porođaja.

Branka Vitez

Branka Vitez je jedra, bucmasta, širokog osmijeha, grlenog smijeha, ljepuškasta i okretna. Bez puno šminke, jednostavnog, ali dopadljivog stila. Simpatična. Tomina starija sestra, frizerka. Jako vezana uz brata, obožava nećakinju Mašu. Vrijedno radi u svom salonu i sanja da ima veliki centar za uljepšavanje. Nema dečka, ali to je nimalo ne zabrinjava, ne vidi preveliku sreću u udaji. A i ne da joj se treptati okicama i praviti bedasta - njezine riječi. Odgovara joj biti samostalna i želi biti poslovno uspješna. Kad se Tomo vrati u mjesto, bez posla, žene i s malom kćeri, Branka mu u svemu pomaže, gotovo se useli k njima. Imaju fantastičan odnos pun ljubavi i poštovanja, u kojem Branka ponekad, iz navike, zauzima majčinsku poziciju. Krije od Tome istinu o nesreći njihovih roditelja. Branka se zbližava s Blažom, ali s Hrvojem doživljava pravu ljubav, što nervira Blaža. Kasnije joj Ranko otima frizeraj kako bi napakostio Tomi. Razočara se u Hrvoja kad sazna da je on pomogao Ranku da se spasi zatvora i Heleni da pobjegne s Mašom. Iako govori kako ne želi imati išta s Blažom, postaje ljubomorna kad on izlazi s Dinom. Gogina je cimerica. Kada sazna da je Blaž zbog nje prekinuo vezu s Dinom, ulazi u vezu s njim. Kada Tomo ostane bez šanse da dobije skrbništvo nad Mašom, zapošljava se kao Rankova sluškinja da bi joj postala skrbnica. Udaje se za Blaža i njihovo vjenčanje postaje simbol otpora deložaciji radničkog naselja. Branka s Blažom i Mašom napušta Hrvatsku da bi Mašu zaštitili od Dominika. Vraćaju se u Vrhovac na Sonjino i Tomino vjenčanje, a Goga joj, kao nova gradonačelnica, vraća salon koji joj je Ranko oteo.

Jasna Lončar

Jasna Lončar je Sonjina i Vladina bolesna majka. Milanova je supruga. Jasna je svoj život posvetila obitelji. Suprug Milan joj je bio prva ljubav i ostao jedini muškarac u njezinu životu, a kćer Sonja i puno mlađi Vlado su joj bili izvor radosti i jedina briga i odgovornost. Kada je Milan u ratu ostao bez posla, ona mu je bila podrška i šila je da pomogne obitelji. Sa Sonjom ima složen odnos, pun ljubavi, ali i trzavica, zbog majčinih velikih očekivanja, konzervativnih te pomalo tvrdih stavova. Dok joj je Vlado mezimac i s njim ima topliji odnos. Od njega kao muškarca očekuje manje nego od Sonje, što se posljedično čini kao veća privrženost. Bolesna je, često ne može prepoznati djecu i supruga, gubi se, a jednom je čak pokušala i ubiti Sonju. Kasnije se utvrđuje kako ima tumor na mozgu i kako mora ići na operaciju. Operaciju plaća Ranko i zauzvrat traži da se Sonja uda za njega, iako je ona prije toga već prekinula s njim. Nakon što saznaje kakve je sve stvari Milan radio za Ranka i kako je tjerao njihovu kćer da se uda za kriminalca otvoreno mu govori kako ne želi više imati ikakve veze s njim i da je zaboravi. Nakon što im Ranko otima kuću, odlazi kod Edite. Oprašta Milanu nakon njegove smrti. Nakon što se Edita udalji od Jasne i Profesora, njih dvoje se zbližavaju i pokušavaju ući u vezu, međutim oboje priznaju da vole netkog drugog. Na kraju serije, otvara krojačku radnju.

Milan Lončar

Milan Lončar je Jasnin suprug i Sonjin i Vladin otac. Zaposlen je kao knjigovođa kod Ranka. Njemu je obitelj najvažnija te ih sve jako voli. Alkoholičar je, zbog toga je često ulazio u sukobe s obitelji. Boji se Ranka i slijepo izvršava sve njegove zapovjedi. Zbog toga i tera Sonju udati se za njega, iako je ona to jednom prilikom početkom serije, rekla kako to ne želi. Kako god, grize ga savjest zbog toga što obitelji ne govori za kakvog se zapravo Sonja čovjeka udaje. Lagao je Hrvoju da je s Vladom bio u bordelu na dan Asjinog ubojstva, kako bi ga spasio zatvora, no to je rezultiralo Vladinom ljutnjom jer je povjerovao u to, te mu je uručio otkaz. Jasna odbija razgovarati s njim nakon što joj priznaje tko je Ranko. U želji da spasi kćer od vjenčanja s Rankom i moren grižnjom savjesti, odlučuje upucati Ranka. Međutim, Rus ga povuče i on upuca Sonju. Zbog toga ga se cijela obitelj odriče i on odlazi u zatvor. Kasnije ga Hrvoje pušta pod uvjetom da svjedoči protiv Ranka, jer je Hrvoje otkrio Rankove mutne poslove. Međutim, Hrvoje biva ucjenjen da pusti Ranka. Nakon toga shvaća da će Ranko uvijek biti prisutan u životu njegove obitelji. On odlazi k njemu i govori mu kako će sve reći policiji ako obitelji ne vrati kuću iz koje ju je istjerao, preda Vladi kafić i ostavi Sonju na miru. Nakon toga, gonjen krivnjom, oduzima si život - odlazi u šumu i objesi se. Pronalazi ga Sonja. Cijela obitelj je u žalosti.

Vlado Lončar

Vlado Lončar je Sonjin mlađi brat, Rankov "pripravnik". Mlad, naivan, lakovjeran, optimističan, entuzijastičan, spretan na jeziku i vješt u laganju, kreativan u smišljanju načina kako se izvući iz problema u koje redovno upada. Velikih snova, samouvjeren i vječno nasmijan. Neozbiljan, šarmantan i spretan te potpuno fasciniran Rankom. Radi u njegovom kafiću i tamo je često prijedmet sprdnje Ranka, Rusa i Snježane. Nema pojma tko je zapravo Ranko i čime se bavi. Zaljubljen je u Asju, za koju ne zna da je prostitutka i s njom dogovara zajdnički bijeg. Međutim, Asja se ne pojavljuje jer je Snježana ubija. Vlado misli da ju je zeznula. Kasnije u Vrhovac stiže Asjina sestra Emina u potrazi za njom i Vlado i ona se zbližavaju. Vlado joj govori kako nije poznavao Asju i pomaže joj. Zaljubljuju se. Nakon što je Asjino telo pronađeno, Snježana odluči smjestiti Vladi da je on ubio Asju. Glavni dokaz joj je njegova košulja u kojoj je Asja pronađena. Sva sumnja pada na njega. Nakon što otkriva da ju je lagao i da je vjerojatno Vlado ubio Asju, Emina prekida s njim. Kasnije svi, osim obitelji Lončar i Tome uvjereni su da je Vlado ubio Asju. Inspektor Hrvoje ga dolazi uhititi, no Vlado sjeda u sabotirani automobil bez kočnica, koji je Ranko namijenio Tomi i bježi. Policija ga sustiže i on pokušava zakočiti, no ne može, te se slupa. Dobiva teške ozljede na mozgu, no sve ipak biva dobro. Međutim, noć Asjinog ubojstva mu biva izbrisana iz sjećanja. On polako počinje vjerovati da je kriv. Tomo se bori za njegovu nevinost. Kasnije uz pomoć Snježane i Rusa bježi iz bolnice, gdje ga policija drži pod prismotrom. Bježi u napuštenu tvornicu u Vrhovcu, krije se tamo danima. Tomo ga uvjerava da izađe, on ga posluša, te biva uhićen. Iz zatvora ga vadi Milan, koji laže Hrvoju kako su on i Vlado bili s prostitutkama, a kao svjedoka dovodi Saru. Sara je bivša radnica Rankovog bordela koju je Milan platio da laže. Kasnije se ljuti na oca što je prevario Jasnu i uručuje mu otkaz. Miri se s Eminom nakon što ona dobiva (lažno) Asjino pismo u kojem piše kako je Asja počinila samoubojstvo. Kasnije Vlado saznaje tko je zapravo Ranko. Pristaje utjerivati dugove za njega, tj. biti mi čovjek od povjerenja, kako bi spasio obitelj. Nakon što mu naredi da ubije Eminu, on napušta Ranka i sakriva Eminu u Zagreb. Nakon očeve smrti, dobiva Rankov kafić koji ne posluje baš najbolje. Kada Emina i on prime Gogu kao konobaricu, posao u kafiću se pomakao s mrtve točke. Emina ga, poslije romantične prosidbe, bez objašnjenja ostavlja i vraća se majci, a on vodi kafić uz Goginu pomoć i odbija da pere novac sa Štefom i Rankom što Dominika natjera da dođe u Vrhovac sa Sneki. Kasnije se Emina vraća, ali Vlado postaje ljubomoran na Dominika koji je zainteresiran za nju. Pomaže Ranku i Tomi u planu raskrinkavanja Dominikovih kriminalnih radnji. Andrija i on dovode glazbenog menadžera iz Zagreba da bi Emina započela pjevačku karijeru.

Stjepan "Štef" Barić

Štef Barić je šef gradskog poglavarstva, te Profesorov, Tomin, Blažev i Gogin šef. Dinin suprug, Rankov suradnik. Uglavnom radi sve što mu Ranko naredi. Odlučio je, iako je vidio da Ranko vara Sonju sa Snježanom, da ništa ni on ni Dina ne kažu Sonji. Lončarevi su njemu prodali obiteljsku kuću da bi platili troškove Jasnine operacije ne znajući da je Ranko pravi kupac kuće i to Ranko koristi da primora Sonju da mu se vrati. Poslije propalog vjenčanja Ranka i Sonje, useljava se u kuću Lončarevih a njih izbacuje van i oni bivaju primorani da žive kod Edite u vili. Biva skrhkan kada supruga Dina ostavlja. Nakon što saznaje da Dina izlazi s njeogvim bivšim radnikom, smetlarom Blažem, otpušta kolegu Profesora kako bi mu se osvetio. Dvaput do sada nabacivao se svojoj sekretarici Gogi. Prvi put udario ju je po stražnjici i otpustio ju jer je napravila scenu. Tome je prethodila Dinina optužba da ju vara s Gogom. Vrijemenom Goga je vraćena na posao. Drugi put bilo je kada ju je poljubio, nakon što ga je Dina ostavila. Kako bi mu se Dina vratila, laže ju kako ima autoimunu bolest, te kako umire. Ubrzo, Dina diže cijeli grad na noge kako bi pomogli Štefu. Organizira humanitarnu akciju, te prikuplja puno novca za Štefa. Međutim, Blaženka i Milica saznaju da laže, te ga Blaženka ucjenjuje polovicom novca prikupljenih za njegovo lječenje. Blaženka razotkriva Štefa pred čitavim radničkim naseljem, kada se otkrije da je ona dala saglasnost da se stanari istjeraju. Zbog skandala s resortom, podnosi ostavku na mjesto šefa gradskog poglavarstva i time spasi Dominika i Ranka. Živi kod Blaženke, koja mu pomaže da se zaposli kao smetlar. Daje presudan potpis za validaciju Gogine kandidature za gradonačelnicu Vrhovca. Blaženka i on žele da uzmu što više novaca od Dine u brakorastavnoj parnici. Dina njemu i Blaženki ostavlja i više nego što su tražili, ali joj Štef vrača kuću na moru, što mu Blaženka spočitava. Radi kao Gogin tajnik i potajno tuguje za Dinom, ali je sretan što je postao bolji čovjek.

Dina Barić

Dina Barić je Sonjina radna kolegica iz vrtića i Štefova supruga. Dina je znatiželjna, topla, brzopleta i pomalo lijena. Velika tračerica i brbljavica, ali nije zlonamjerna, istinski je zainteresirana za druge ljude. Bavljenjem tuđim životima zapravo bježi od nesretnog braka i praznine u svom domu. Prosječna, simpatična "cura iz susjedstva", s većim nosom ili zubima ili par kilograma viška - nekim nedostatkom s kojim je opsjednuta i želi ga korigirati misleći da će tako popraviti sve u životu. Ulazi u konflikt s Tomom kada ga optuži da je kriminalac i time rasplače njegovu kćer Mašu. Kasnije optužuje muža Štefa da je vara sa sekretaricom Gogom. Razočarala se u muža kada je po Rankovom naputku istjerao Lončareve iz kuće koju je on ranije, također po Rankovom nalogu, od njih kupio. Ubrzo, Dina ga ostavlja. Pomaže joj smetlar Blaž, s kojim polako ulazi u vezu. To izaziva ljubomoru kod Štefa. Prekida s Blažom kad sazna da mu je Branka više od prijateljice i vraća se Štefu misleći da je bolestan i da umire. S Gogom organizuje dobrotvornu večeru da prikupi novac za operaciju koja bi pomogla Štefu da "ozdravi". Ostavlja ga kad sazna da ju je lagao. Sa Štefom vodi mučnu brakorastavnu parnicu, jer on i Blaženka žele od nje da uzmu što više novaca. Ostavlja im i više nego što su tražili, ali joj Štef vraća sve. Napustila je Hrvatsku i otišla je na put oko svijeta, a trenutno je na Baliju, odakle je Štefu poslala razglednicu.

Emina Tabaković

Emina Tabaković djevojka je iz unutrašnjosti Hrvatske. Dolazi u Vrhovac u potrazi za sestrom Asjom, koja je radila kao prostitutka u Rankovom bordelu, krijući to od sestre Emine i majke Nade. Asju je slučajno ubila Snježana i zataškala ubojstvo. Kada stiže u Vrhovac kradu joj novčanik. Ona upoznaje Vladu koji joj nudi prenoćište kod sebe. On je dovodi u Rankov kafić, gdje dobiva posao konobarice. Odmah nailazi na Snježanin neprijateljski stav. Odlučna je da sazna što se dogodilo s Asjom, te je više puta riskirala njuškajući po kafiću. Snježana ju je uhvatila i jasno joj dala do znanja kako ne gura nos u njezine stvari. Emina kasnije nalazi Milanov rokovnik u kom nalazi cijene djevojaka iz bordela, između ostalih i Asju. Tu su i brojevi djevojaka. Počinje sumnjati da je u pitanju bio bordel. Tamo nalazi broj djevojke Sare koju naziva i dogovara s njom sastanak, kako bi je pitala jesu li njezine sumnje točne. Milan to saznaje i potplaćuje Saru da laže. Kasnije pomaže Snježani, kada ovoj pozli. Odvodi je u sobu i tamo odlučuje kopati po Snježaninim stvarima. Nalazi papir na kom piše da je Snježana trudna, te time prva saznaje za njezinu trudnoću. Snježana joj govori kako ne smije nikome ništa o tome reći. Ubrzo se zbližavaju i postaju dobre prijateljice. Takođe ulazi u vezu s Vladom. Nešto kasnije, Asjino tijelo je nađeno kraj reke, tokom Rankove zabave. Emina je utučena. Kasnije shvaća da je Vlado poznavao Asju, iako joj je rekao da nije istina. Počinje vjerovati da je on ubio Asju i prekida s njim. Kasnije ga pokušava ubiti, no Tomo je sprečava. Nakon nekog vrijemena, Snježana unajmljuje krivotvorca da krivotvori Asjino pismo u kome se navodi da je počinila samoubojstvo. Vlado je bijesan na Eminu i daje joj otkaz. Kasnije se mire. Ubrzo saznaje da je Ranko kriminalac. To govori Vladi. Nakon što Vlado postaje Rankov čovijek od povjerenja, kako bi pomogao obitelji, Ranko mu naredi da ubije Eminu jer zna previše. On odbija i sakriva Eminu u Zagreb. Vraća se iz Zagreba u trenutku kada se činilo da je pravda stigla Ranka. Nakon Milanove smrti, s Vladom vodi Rankov kafić. Međutim, posao ne cvjeta. Ostavlja Vladu bez objašnjenja i vraća se u Begov Dol, kod majke. Kasnije se vraća u Vrhovac, obnavlja vezu s Vladom, ali joj se Dominik počinje udvarati što ona koristi da sazna tko joj je ubio sestru. Kada kod Tome i Sonje vidi snimku Asjinog ubojstva, odlazi suočiti se sa Snježanom, međutim umjesto toga porodi ju i Snježana joj umire na rukama. Vlado je na prevaru nagovori da zapjeva pred glazbenim menadžerom iz Zagreba, koji joj nudi pjrevačku karijeru. Ona se dvoumi, govori Vladi da biti poznat nije lako, a on joj kaže da bi snjom išao i na kraj svijeta.

Marija "Maša" Vitez

Maša Vitez je Tomina i Helenina šestogodišnja kći, punim imenom Marija. Brankina obožavana nećakinja. Ime je dobila po odavno pokojnoj baki, Tominoj i Brankinoj majci, ali nitko je tako ne zove, osim Tome kad ga jako naljuti, što je vrlo rijetko. Maša je vesela, bistra i maštovita djevojčica. Vrlo je živahna i fizički spretna. Nažalost, u poduhvatima je često spriječe teški napadi astme. Kratkotrajno, jer se nakon svakog povratka iz bolnice Maša vrati s još boljim planovima za budućnost. Maša je često tužna jer joj majka Helena nije tu, a Tomo joj ne želi rijeći istinu. Kada čuje razgovor Tome i Edite oko Heleninog napuštanja obitelji bježi. Ranko je spašava. Kasnije je Tomo odlučuje upisati u vrtić. Međutim, Dina mu govori kako je sve puno, isključivo zbog toga što je "kriminalac". Maša čuje Dinin komentar i rasplače se. Kasnije je sve riješeno i Maša odlazi u vrtić gdje upoznaje Pavića i postaju najbolji prijatelji. Maša je izuzetno sretna Heleninim iznenadnim dolaskom i svađa se s ocem Tomom kada on odlučuje izbaciti Helenu. Maša slijepo izvršava Helenine želje. Helena želi da otme Mašu Tomi, te je nagovara da glumi asmatične napade kas se svađaju, da pobjegne s njom, ali to su sve "njihove male tajne". Nakon što i Tomo i Helena ispadaju loši roditelji, socijalna služba ju smješta u Dom, odakle je Ranko izbavi. Bila je ljuta na mamu i tatu što je nisu izbavili iz Doma i postala strašno agresivna - jednom je Editu gurnula niz stepenice vile. Poslije razgovora s tatom, oprašta im i vraća se tati da živi s njim, a potom s Brankom i Blažom odlazi u Austriju. Vraća se u Vrhovac na Tomino i Sonjino vjenčanje, kao i Branka i Blaž.

Gordana "Goga" Biškup

Goga Biškup Štefova je sekretarica. Njezin je glavni adut ljepota, te u nju najviše i ulaže. Goga je zgodna, mlada, ljepa, spontana, zabavna, te nikako naivna i nepromišljena. Ipak malo neodgovorna. Brankina je najbolja drugarica i otprilike "član njezine obitelji", u čemu Goga uživa. Također je i Brankina cimerica - izbačena je iz svog stana zbog ne plaćanja računa. Plaću je trošila na cipele, odjeću, te šminku. Zaljubljena je u Tomu, te se od prvog dana zalaže za njega kod Štefa. Iz ovog razloga ne podnosi Sonju. Kratko je bila i u vezi s njim, no on joj govori kako od nje želi samo prijateljstvo, zbog čega je Goga ljuta. Branka joj u povjerenju govori istinu o njezinom ocu Damiru i Editi, a iznervirana Goga to u afektu govori Tomi. Time posvađa Tomu s Brankom. Branka je ljuta, te je izbacuje iz stana. Ipak se mire. Nakon što je Štef udari po stražnjici, naljuti se te mu daje ostavku, no kasnije biva primljena natrag na posao. Kasnije, nakon Dininog odlaska, poljubi je, te ga Goga izvrijeđa i daje ostavku. Nakon toga, Emina i Vlado joj daju posao u kafiću i već tokom prvog dana koketira s Rusom. Sutradan, odlučuje u Vladinom kafiću organizirati plesnu večer, kako bi mu podigla popularnost. U početku deluje kao ogromni uspjeh, međutim Goga na kratko doživi krah kada nestaje struje. Ipak, sve riješava Rus, te ga sretna Goga poljubi. Zbog Maše, seli se od Branke i živi u nekadašnjoj Snježaninoj sobi. U vezi je s Andrijom, Profesorovim sinom dok ne sazna da on surađuje s Rankom svim mještanima iza leđa. Kandidira se za gradonačelnicu Vrhovca, što i postaje šest mjeseci kasnije. Kada se otkrije da je Andrija imao ključnu ulogu u smještanju Dominika u zatvor, oprašta mu.

Blaženko "Blaž" Balog

Blaž Balog Tomin i Profesorov je kolega iz smetlarskog kamiona. Blaž nema kompliciranu priču iza sebe. On je jednostavno smetlar. I time je savršeno zadovoljan. Blaž je zapravo veseljak, priprost, skroman i poprilično duhovit. Karakter mu je blag, voli ljude i vidi najbolje u njima. Šlampav, štrkljav, pomalo smotan. Vrlo simpatičan. Tomin dolazak u njihov kamion Blaž isprva prima neprijateljski. Priprost kakav je, on jednostavno prenosi stav malog mjesta - velika faca se vratila iz velikog grada i to podvijenog repa, a mislio je da ljudima može krojiti sudbine. Blaževo puno ime je Blaženko. Zaljubljen u Tominu stariju sestru Branku, no ona ga odbija. Nakon što Branka kreće izlaziti s Hrvojem, Blaž ne podnosi Hrvoja. Kasnije daje otkaz na mjesto smetlara da bi okrenuo novu stranicu u životu. Živi s bakom Blaženkom i s njom skuplja stare boce. Nakon što Dina ostavlja Štefa, Blaž joj nudi prenoćište. Ubrzo ulaze u vezu, što izaziva ljubomoru kod Štefa, ali i kod Branke, koja kaže da je raskrstila s Blažom. Kasnije Blaž i Dina prekidaju i on počinje vezu s Brankom koja prerasta u brak. Napušta Hrvatsku s Brankom i Mašom i odlaze u Austriju. Vraćaju se na Sonjino i Tomino vjenčanje.

Zdenko "Profesor" Majdak

Zdenko Majdak Tomin je i Blažov kolega, vozač smetlarskog kamiona. Iznimno inteligentan, obrazovan i smiren čovjek.
Pomiren sa sudbinom, sklon filozofskoj rezignaciji i blagoj ironiji i pesimizmu. Iskusan, mudar, dobronamjeran, nesklon lako osuditi druge - neka vrsta moralnog kompasa suradnicima. Bivši teški alkoholičar, zbog čega je izgubio obitelj i ugledan posao te potencijalnu akademsku karijeru. Nikad se ne žali, zahvalan je za posao i smatra da je skupljanje smeća izvrstan način da se upozna ljudski rod. Editu upoznaje dok je pomagao Tomi oko štete napravljene na njegovoj kući. Ubrzo se zbližavaju, a kasnije Profesor počinje živjeti s Editom. Oni prekinu kada Edita otkrije da je Ranko njezin sin i zbog toga zapostavi ljude oko sebe, ali se zbližavaju kada otkriju da im sinovi surađuju u kriminalnim radnjama, i na kraju ponovno postaju par. Ni on ni Edita ne žele da Dominiku otkriju gdje je Ranko, kada on pobjegne iz zatvora, zbog čega trpe Dominikovu torturu. U kompliciranim je odnosima sa svonim sinom Andrijom, ali se oni postupno zbližavaju i naposljetku postaju pravi otac i sin.

Mario "Rus" Akrap

Rus Akrap Rankov je vozač i tjelohranitelj. Opasan, hladnokrvan, izrazito šutljiv, izaziva strah u svima. U mjestu se priča da je bio godinama u Rusiji, tamo preživio zatvor, ali nitko zapravo ne zna otkud je niti kakva je njegova priča. Netipično, Rus kad god ne obavlja razne prljave poslove za Ranka, uvijek čita knjige. Zajedno sa Sonjom skriva od Ranka da je Snježana ostala živa poslije pada u provaliju. Kada to najmanje bude očekivao dogodit će mu se iznenadna ljubav - Goga. Kada Ranko sazna da je Snježana živa, on pokuša da ga ubije ali nema snage pa to Dominik učini. Rus je nekada bio pošten čovjek, ali smrt njegove trudne supruge mu je unistla život. Ranko ga je spasio i on je počeo raditi za njega.

Helena Vitez

Helena Vitez Tomina je bivša supruga i Mašina majka koja ih je ostavila i otišla u Njemačku. Govori Tomi i Maši kako će se vratiti na Mašin rođendan. U Njemačkoj radi za Marcusa i ubrzo ulazi u vezu s njim i govori Tomi kako se ne vraća. Nakon što ju Ranko i Rus obavijeste da bi mogla izgubiti Mašu, vraća se u Vrhovac na Mašin rođendan u trenutku kada su Tomo i Sonja započeli emotivnu vezu i uspijeva ih na neko vrijeme rastaviti. U to vrijeme, Tomo je poslao Heleni papire za razvod i ona je bila na korak da ih potpiše, no povratkom u Hrvatsku, po Rankovom nalogu odustaje. Trudila se da povrati obiteljski život koji je nekad imala, no uporno nailazi na Tomino odbijanje. Kada Tomo sazna da ju je Ranko poslao u Vrhovac i da je tjerala Mašu da hini astmatične napadaje kada se svađaju, izbacuje je iz kuće. Tome je također prethodio Helenin plan da pobjegne s Mašom, koji je otkrila Branka. Rus ju tada smješta kod Ranka. Ona se namjerno udari pepeljarom i prijavljuje Tomu policiji za obiteljsko nasilje, no policija ga pušta zahvaljujući Sonji. Nakon što se Helena i Tomo pokažu kao loši roditelji, Maša odlazi u dom. Zato Helena odlazi Tomi i predlaže mu da pred socijalnom radnicom glume da su u sretnom braku, kako bi im vratila Mašu. Ona se doseljava u Tominu kuću, te odatle odlazi Sonja, što ide Ranku u korist. Ubrzo na plesnoj večeri u Vladinom i Emininom kafiću, u uredu, strasno poljubi Tomu, što Sonja vidi te se naljuti. Tomo se osjeća loše te šalje Sonji poruku da se nađu i razriješe sve. Helena vidi poruku i poduzme radikalne mjere - omami Tomu tabletama i inscenira da ih Sonja zatekne u krevetu. Šokirana Sonja odlazi, uvjerena da ju je Tomo izdao. Tomo se budi i zove Sonju, ali ona mu se ne javlja. Tomo je izbacuje iz kuće, a Ranko je dovodi u vilu da bi razveselio Mašu. Mori je griža savjesti kada vidi da atmosfera u vili loše utiče na Mašu, a doživljava psihički slom kada vidi Dominika u Rankovoj vili i shvati da oni surađuju. Pokušala se ubiti ispred Ranka i Tome, i završava na psihijatriji. Shvaća da je ljubomora na Tomu i osveta dovela do dna i napušta Vrhovac, davši Tomi potpisane papire za razvod. Vraća se na Tomino i Sonjino vjenčanje izliječena i spremna za novi početak. Našla je posao u Vrhovcu, gdje se doseljava, te je sad stalno s Mašom.

Hrvoje Bulić

Hrvoje Bulić je policijski inspektor iz Zagreba koji u Vrhovac dolazi kako bi razjasnio detalje Asjine smrti i Tomin dobar prijatelj. Zbog problema s kockarskim dugovima pada pod Rankovu kontrolu, ali zahvaljujući Snježani izmiruje dugove. Kasnije, zajedno s Tomom istražuje Ranka i njegove poslove. Saznaju da je Ranko držao bordel i Hrvoje odvodi Ranka u zatvor. Pod Dominikovim utjecajem, uništava dokaze protiv Ranka i tako Ranko izlazi iz zatvora. Da se ne bi za to saznalo, Heleni pomaže da pobjegne s Mašom. Nakon toga, napušta Vrhovac i njegova sudbina se ne spominje. Jedno vrijeme bio je u vezi s Brankom, što je izazvalo netrpeljivost između Blaža i Hrvoja.

Gostujući likovi
 Blaženka Balog (Asja Jovanović) Blažova je naporna i uvjek džangrizava baka, s kojom je on prinuđen živjeti.
 Damir i Marija Vitez (Slavko Sobin i Sara Moser) Tomini su i Brankini pokojni roditelji. Poginuli u promjetnoj nesreći zbog Editine i Damirove afere.
 Nada Tabaković (Mirjana Sinožić) je Asjina i Eminina majka.
 Grgić (Dražen Mikulić) je načelnik Vrhovca. Radi sve što mu Ranko zapovjedi, makar bilo ilegalno. Nakon propale izgradnje resorta na radničkom naselju, gubi posao i Dominik ga ubija.
 Gordan Lalić (Ivica Pucar) primarijus je koji je otkrio Jasnin tumor i operirao ju.
 Asja Tabaković (Sara Duvnjak) je prostitutka u Rankovom bordelu i Eminina sestra, koju je slučajno u gurnjavi ubila Snježana.
 Dominik Orešković (Velibor Topić) šef je policije i Rankov suradnik. Čovjek koji je smjestio Tomi. Kod njega se krila Snježana. Ubio je Rusa i Grgića. Planira na mjestu radničkog naselja izgraditi resort, što ne uspijeva. Kasnije, smješta Ranku Rusovo i Asjino ubojstvo, Ranko beži iz zatvora, Dominik traga za njim. Kasnije otima Sonju, međutim Tomo i Ranko ju spasavaju, a Tomo hapsi Dominika koji je u zatvoru ubijen.
 Sara (Ivona Kundert) prostitutka je Rankovog bivšeg bordela.
 Katarina Klarić (Sanja Marin) socijalna je radnica koja radi na slučaju skrbništva nad Mašom. Nakon što odbija dati Ranku skrbništvo nad Mašom, on ju, uz Dominikovu pomoć, udaljava sa slučaja.
 Vera Kumrić (Biserka Ipša) Editina je bivša sluškinja i Jasnina prijateljica. Jedina zna da je Editino dijete još uvijek živo. Na samrti se vraća u Vrhovac gonjena krivnjom i odlučuje Editi reći istinu. Međutim, smrt je preduhitri, te umire Editi na rukama ne rekavši joj istinu. Kako god, ipak je uspjela reći Sonji istinu prije smrti.
 Andrija Golubić (Andrej Dojkić) Zdenkov je sin. Odvjetnik. U vezi s Gogom.
 Miroslav Leskovar (Aleksandar Cvjetković) Editin je pokojni suprug. Bio je dosta stariji od Edite, koja ga nije voljela. Ljut na Damirovu i Editinu aferu, te nakon rađanja njihovog djeteta, naređuje Veri da ga se riješi.
 Marcus Pašalić (Filip Juričić) je Helenin poslodavac i ljubavnik iz Njemačke, kog Ranko potplaćuje svjedočiti u Heleninu korist na sudu.
 Lovre Pavić (Sandi Cenov) je doktor, otac Pavića, Mašinog prijatelja. Branka jedno vrijeme izlazi s njim, a također se sviđa i Gogi.
 Milica (Jadranka Elezović) je Blaženkina prijateljica.
 Doktorica Jurić (Jasna Palić-Picukarić) kirurginja je u općoj bolnici Vrhovca, bori se za Vladin život nakon njegove prometne nesreće.

Vanjske poveznice

Popisi

Popis likova Čiste ljubavi


Joseph Maria Maximilian Freiherr von Löwenthal-Chlumecký, ab 1919 Max Löwenthal-Chlumecký (* 14. März 1908 in Mali Lošinj, Österreich-Ungarn; † 27. August 1995 in Bozen) war ein österreichischer Diplomat.

Leben
Max Löwenthal-Chlumecký war der Sohn von Joseph Freiherr von Löwenthal-Chlumecký (1873–1940), Bürovorstehers des Ministerratspräsidiums von Österreich-Ungarn und der Alice, geb. Edle Tuerk von Karlovacgrad (1880–1950). Die Familie von Löwenthal zog 1912 nach Wien. Nach dem Besuch des Schottengymnasiums studierte Max Löwenthal Rechtswissenschaft, wurde zum Doktor der Rechte promoviert, wurde als Bankbeamter beschäftigt und am 18. März 1932 trat er in den auswärtigen Dienst, wo er bis Februar 1935 in Prag und anschließend in Paris beschäftigt wurde. Ab 1936 wurde er im Außenamt in Wien beschäftigt, wo er 1938 das Büro des Außenministers Guido Schmidt leitete, mit dem "Anschluss Österreichs" wurde das "Gesetz zur Wiederherstellung des Berufsbeamtentums" auch dort angewandt und Maximilian Löwenthal-Chlumecky wegen seiner jüdischen Herkunft in den Ruhestand versetzt. Nach dem Anschluss Österreichs wurde Löwenthal bei der Continentale Motorschiffahrts-AG, (COMOS), die in der Betriebsgemeinschaft der Donau-Schifffahrts-Gemeinschaften agierte, beschäftigt.

Am 5. Februar 1952 wurde er zum Botschafter in Washington, D.C. ernannt, wo er vom 13. Februar 1952 bis 1954  akkreditiert war. Mit Sitz in Washington, D.C. war er von 1952 bis 1954 auch bei den Regierungen in Ottawa, Havanna und Santo Domingo akkreditiert. Von 1954 bis 1955 war er mit Sitz in Buenos Aires, bei den Regierungen in Montevideo und Asunción akkreditiert.

Vom 16. März  1955 bis 1972 war er Botschafter in Rom. Als der Befreiungsausschuss Südtirol mit vereinzelten Sprengstoffanschlägen aktiv wurde, wurde Löwenthal am 25. Februar 1960 nach Wien zu Konsultationen gerufen. 1966 residierte er in Rom und wurde bei der Regierung in Tunis als außerordentlicher und bevollmächtigter Botschafter mitbeglaubigt.

Löwenthal-Chlumecky wurde auf dem Protestantischen Friedhof in Rom beerdigt.

Veröffentlichungen
 Max Löwenthal: Im Fallen. Gedichte. Pustet, Salzburg/München 1979, ISBN 3-7025-0169-X.
 Max Löwenthal: Doppeladler und Hakenkreuz. Erlebnisse eines österreichischen Diplomaten. Wort und Welt, Innsbruck 1985, ISBN 3-85373-089-2.

Einzelnachweise

Österreichischer Botschafter in den Vereinigten Staaten
Österreichischer Botschafter in Kanada
Österreichischer Botschafter in Argentinien
Österreichischer Botschafter in Italien
Botschafter (Republik Österreich)
Jurist im auswärtigen Dienst (Österreich)
NS-Opfer
Adliger
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Geboren 1908
Gestorben 1995
Mann

Max Löwenthal-Chlumecky


Henri Boileau (Oullères, Francia, 12 de febrero de 1866-Bois-Colombes, Paris, 15 de agosto de 1924) fue un entomólogo francés especializado en coleópteros, principalmente la familia Lucanidae.

Obra
 (1898) Note sur le "Catalogue de Lucanides" de M. Carl Felsche. Bulletin de la Société entomologique de France, 67: 401-437.
 (1901) Description de Lucanides nouveaux. Annales de la Société royale Belge entomologique 14: 12-22.
 (1913) Note sur Lucanides conservés dans les collections de l'Universités d'Oxford et du British Museum. Transactions of the Royal Entomological Society of London, 1913(2): 213-272, 1 pl.

Entomólogos de Francia del siglo XIX
Entomólogos de Francia del siglo XX

Henri Boileau


بلدية فالي دي سانتيبانييز , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 602 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

فالي دي سانتيبانييز


Fakırcalı, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.
30 Mart 2014 seçimleri ile Alanya ilçesine bir mahalle olarak bağlanmıştır.

Tarihçe
Mahallenin adının gelişi Fakir Ali isminde bir kişinin Mut dolaylarından gelip köye yerleşmesi ile Fakırcalı (Fakirceali) olmuştur. Kaşlıoğlu mahallesinde Roma İmparatorluğu döneminden kalma tarihi bir kemer köprü bulunmaktadır.Köyümüz çok köklü bir tarihe sahiptir.

Coğrafya
Antalya iline 187 km, Alanya ilçesine 49 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Fakırcalı, Alanya


Biserica de lemn din Mânăstirea (Delești) este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Mânăstirea, comuna Delești.

Note

Monumente istorice din județul Vaslui
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici ortodoxe din România după județ


الإلوهي أو إ (E) أحد المصادر الرئيسية الأربعة للتوراة في الفرضية الوثائقية. اسمه مشتق من اسم الله المستعمل في النص إلوهيم. فالإله في هذا المصدر أقل شبها بالإنسان من يهوه في المصدر اليهوي.

اعتقد منذ نهاية القرن التاسع عشر أن المصدر الإلوهي ألف في إسرائيل الشمالية (إفرايم) في 850 قبل الميلاد تقريبا، وأنه جمع مع النص اليهوي في 750 قبل الميلاد تقريبا ليوضع في النهاية في التوراة حوالي 400 ق م.

يفضل هذا المصدر مملكة إسرائيل على مملكة يهوذا ويفضل الكهنة اللاويين على الكهنة الهارونيين (من نسل يهوذا). يوجد في هذا المصدر تكليف إبراهيم بذبح إسحق وأن موسى دعى بنزول ضربات الأوبئة على مصر وقصة هارون والعجل الذهبي وقانون العهد ويوسف كمفسر أحلام.

طبيعة النص الإلوهي
اسم الله في هذا النص إلوهيم دائما حتى إيحاء الله اسمه لموسى فبعدها يشار إليه باسم يهوه. يظهر الله حسب هذا النص مثل إنسان فهو يأسف ويظهر شخصيا في بعض الأحداث.

لهذا النص إعجاب خاص بالروايات المتعلقة بمملكة إسرائيل وأبطالها مثل يوشع وإفرايم (أحد أبناء يوسف وإليه ينتمي ملوك مملكة إسرائيل). يقف النص مع إسرائيل ضد مملكة يهوذا، ففي حالة شخم يقول إنها اشتريت بدل احتلالها بمذبحة.

يدعم النص الإلوهي كهان شيلوه اللاويين غير الهارونيين ضد كهنة يهوذا الهارونيين ونظام كهنة إسرائيل الجديد، ويحاول أن يظهر هارون والمدافعين عنه في صورة سيئة كما في قصة العجل الذهبي مثلا فهو يتهمه مباشرة بصنع العجل.

مراجع

مصادر
 النص الإلوهي في ويكيسورس الإنكليزي

الفرضية الوثائقية

الإلوهي


Această pagină prezintă Lista municipalităților (Gemeinde) din Germania având peste 10.000 de locuitori în anul 2000.

Lista este sortată în ordine descrescătoare a populației, indicând statul federal al Germaniei în care se găsește fiecare municipalitate (cunoscute și sub denumirea de comune).

Legături externe

 Statistisches Bundesamt - Gemeindeverzeichnis
 Germany by Map: All cities and communes

Germania
Municipalități

Lista municipalităților din Germania


Reynaldo Mompel fue un actor de cine y de teatro y presentador que nació en Buenos Aires, Argentina el 1 de septiembre de 1920 y falleció en la misma ciudad el 7 de septiembre de 2005 y que desarrolló una extensa carrera artística.

Carrera artística
Se inició en el Teatro Vocacional Juan B. Justo, donde tuvo como maestros a Carlos Perelli y Alejandro Casona. En 1938 actuó junto a Eduardo Rudy y Alba Mujica en Radio Prieto en un programa de María Ofelia Navarro y participó en el ciclo Esta noche es tuya, uno de los primeros intentos de programas radiales ómnibus. Hizo una carrera teatral interesante y participó en una gira por Puerto Rico con la compañía encabezada por Francisco Petrone. Eduardo Cuitiño lo dirigió en el Teatro Municipal General San Martín en las obras  Tartufo , con Virginia Luque, y Clase media, con María Concepción César. Convocado por el cine participó de los elencos de Fragata Sarmiento (1940), La secta del trébol (1948), La doctora Castañuelas (1959), Los guerrilleros  (1965) y Aventura en Hong Kong (1969) y entre otros títulos. Durante una década fue el presentador de los espectáculos musicales que se realizaban en el conocido local nocturno Michelángelo.

Vida privada
En 1953 se casa con la cancionista y actriz Virginia Luque, de la cual posteriormente se divorció.

Filmografía
 Las aventuras de Pikín (1977)
 Solamente ella (1975)
 Rolando Rivas, taxista (1974)
 Intimidades de una cualquiera (1972) .... Carlos Moreno
 Bajo el signo de la patria (1971)
 Blum (1970)
 El extraño del pelo largo (1970)
 Aventura en Hong Kong (1969) … Capitán de portaaviones
 Desnuda en la arena (1969) …Cacho
 Humo de marihuana (1968) …Hampón
 La muchachada de a bordo (1967) .... Segundo
 La cigarra está que arde (1967)
 Los guerrilleros  (1965)
 Todo sea para bien (1957)
 Corazón fiel (1954) … Comandante
 El baldío (1952)
 La doctora Castañuelas (1950)
 La secta del trébol (1947) …Policía 1
 Fragata Sarmiento (1940)

Referencias

Enlaces externos

 Información sobre Reynaldo Mompel en el sitio del cine nacional.

Actores de cine de Argentina
Actores de radio de Argentina
Actores de teatro de Argentina

Reynaldo Mompel


İlk Adımlar
Zırhlı araçlar Türk Ordusuna ilk kez 1928 yılında Fransa'dan satın alınan ve Maltepe'deki Piyade Atış Okuluna verilen Renault FT-17 tankı ile girmiştir. 1932 yılında Sovyetler Birliği'nden 4 adet T-26, 1 adet T-27 tanketi ve 1 adet T-28 yüzücü tankı Cumhuriyetin 10. yılı kutlaması armağanı olarak verilmiştir. 1934 yılında ilk muharip tank birliği Lüleburgaz'da Tank Taburu olarak kurulmuştur. 1934 yılında Binbaşı Tahsin Yazıcı'nın komutanlığında bulunan tank taburu için Sovyetler Birliği'nden 64 T-26 tankı ile 34 adet BA-6 ve BA-3 satın alınmıştır. 1937 yılında ilk Zırhlı Tugay, Lüleburgaz'da kuruldu.

II. Dünya Savaşı

1939 yılında İkinci Dünya Savaşı başlamadan önce Türkiye, İngiltere ve Fransa ile ittifak anlaşması yaptı. Tank Alayı kurmak için Fransa ve İngiltere'den tank alımı için karar verildi. Fransa'dan 100 adet Renault R35 tankı (10 tonluk, 37 mm çapında topa sahip) ile Birleşik Krallık'tan 16 adet Vickers 6-Ton (1x12.7 ve 1x7.7 mm Makineli tüfeke sahip) alındı. Bu yeni tanklara 1940 yılında Lüleburgaz'da ilk Tank Alayı kuruldu.

1942'de Lüleburgaz'daki Zırhlı Tugay Davutpaşa'ya nakledildi. Aynı tarihte fazla arıza yapmaya başlayan ve teknolojik ömürünü dolduran T-26 tankları hizmet dışı bırakıldı. 1943 yılında Birleşik Krallık ve ABD'nin verdikleri malzemelerle Niğde ve Selimiye'de iki zırhlı tugay oluşturuldu. Davutpaşa'daki zırhlı tugay ise 3. Zırhlı Tugay oldu. 1943'te Zırhlı Birliklere verilen araçlar: ABD menşeli 25 adet M4 Sherman ve 220 adet M3 Stuart tankı ile Birleşik Krallık menşeli 180 Valentine tank, 150 Mk VI hafif tank, Daimler Scout lastik tekerlikli zırhlı keşif aracı, Bishop Kundağı Motorlu Obüs ve 60 Bren Gun Carrier (Universal Carrier) zırhlı araçlardan oluşmaktadır.

1943'te Türkiye 56 adet (22 tanesi Türkiye'ye ulaştı) Alman Panzerkampfwagen III Ausf N ve 15 tane Panzerkampfwagen IV Ausf G tankı sipariş etti. 1944'te Davutpaşa'daki tugay, Zırhlı Tümen haline getirildi. Zırhlı Tugaylarda ilk Piyade Birliği, 1946 yılında bindirilmiş tabur halinde teşekkül etti.

Türkiye'ye verilen bütün araçlar ve malzemeler %80 itibarıyla kullanılmış, harp görmüş ve umumi bir revizyondan geçirildikten sonra Türk ordusuna teslim edilmişti. Türk ordusuna verilen bu yıpranmış tanklar, Türk tankçılarının gayretleriyle uzun bir süre hizmet gördüler.
İkinci Dünya Savaşı'nda alınan M4 Sherman, M3 Stuart ve Pzkpfw IV 1950'li  yıllarında envanterden çıkarıldı.

İlk Millî tank projesi

1943'te şasisi Kırıkkale'de yapılan ve bir Ford motoru ile mücehhez Türk yapısı bir tankın tecrübeleri yapıldı. Fakat Türk endüstrinin yetersizliği nedeniyle bu tecrübe başarısızlıkla sonuçlandı.

Soğuk Savaş

1947 yılına dek Türk Zırhlı Birlikleri muayyen bir tank tipine sahip olamadı. O tarihe kadar Türk zırhlı birlikleri bütçeye uygun gelen ve dost devletler tarafından satın alınan ve hibe edilen hafif tankları kullanmıştır. ABD yardımı ile birlikte Türk Zırhlı Birlikleri standart cins bir tanktan kurulu hale gelebilmiştir. ABD ilk olarak 114 adet M24 Chaffee hafif tankı ile 222 adet M36 Jackson tank imha edicisi ve 12 adet tank kurtarıcı verdi. 1953-1954 yılında M36 tanklarının yerini M47 Patton tankları almaya başladı ve bu tarihte 3 bölüklü Tank Alayları, Tank Taburu haline getirildi. M62 ve M74 kurtarıcıları da M47 tankları ile birlikte Türk Silahlı Kuvvetleri'ne katılmıştır. 1964 yılı başından itibaren M47 tankları mevcut tank taburlarını teşkil ederken, M48 Patton tankları peyderpey Zırhlı Tugayların Tank Taburları kadrolarına girmeye başlamıştır. 1968 yılında bütün Zırhlı Tugaylar M48 tankları ile kadrolarını tamamlamışlardır. Daha sonra benzin enjektörlü motora sahip olan M48A2C tankları Zırhlı Birliklerde kullanılmıştır.

Kıbrıs Harekâtı
Kıbrıs Barış Harekâtın sırasında Türk Kara Kuvvetleri 150-200 M47 ve M48 kullanmıştır.

Teknolojideki gelişmelere paralel olarak gelişmiş ülkelerde kullanılan tankların büyük ilerlemeler kaydetmesine rağmen mevcut tankların teknolojisinin geride kalması; Türk Silahlı Kuvvetleri'nde modernizasyon ve reorganizasyon ihtiyacını gündeme getirmiştir. Bu nedenle mevcut M48 ve M48A1 tankları 1980 yılından itibaren ABD teknolojisi ve yardım paketi ile M48A5T1 tanklarına, Alman teknolojisi ve yardım paketi ile M48T5 tanklarına dönüştürülmüştür. Modernizasyon çağın ihtiyaçları doğrultusunda devam ettirilerek : stabilizasyon ile termal atış kontrol sistemlerine sahip M48A5T2 tankları Zırhlı Birliklere kazandırılmıştır.

1982–1983 yıllarında, Alman askeri dilim yardımları kapsamında zamanın en etkili tankları arasında yer alan 77 adet EMES 12A3 atış kontrol sistemli Leopard 1 A3T1 tankı hibe olarak teslim alınmıştır.

Soğuk Savaş Sonrası
M60A1 ve M60A3 tanklar Türkiye'nin 1991 Körfez Savaşı'nda müttefik güçlere verdiği desteğe karşılık olarak ABD tarafından hibe edilmişlerdir.

Ayrıca Almanya'da Körfez Savaşı'ndan sonra askeri yardımları çerçevesinde yine aynı EMES 12A3 donanımlı 150 adet Leopard 1A3T1, 5 adet standart A3 ve 165 adet Leopard 1A1A1 teslim alınmıştır.
Zırhlı Birliklerinin Almanya'dan 354 Leopard 2A4 tankları ve 170 M60T tankları Tugayların emrine verilmiştir.

MİTÜP (Millî Tank Üretim Projesi)

MİTÜP Altay Savunma Sanayii Başkanlığı bünyesinde açılan ihale sonucu Otokar firması tarafından 5 adet prototip tank üretimi kararlaştırılmış olup, Güney Kore K2 Black Panther tankı prototipi üstünde geliştirilecek MKE topu, Aselsan atış kontrol sistemini ve Roketsan zırhını geliştirecektir. Tankta MTU'nun 1500 BG'lik motoru öngörülmektedir 2013 senesinde orduya ilk teslimat yapılacaktı ancak tankın motoru üretilemediği ve dünyada tank motoru satmak isteyen başka bir firma da bulunamadığı için seri üretimi önce 2018 yılına daha sonra 2020 ve daha sonra da 2022-2023 yılına ertelendi. Günümüzde halen motor üretimi yapılamadığı için prototip olarak beklemededir sahaya sürülememiştir.

Ayrıca bakınız
 Tank
 II. Dünya Savaşı tankları
 Kara Kuvvetleri Komutanlığı
Türk zırhlı birlikleri (1930-1945) hakkında resim galerisi (Rusça)

Kaynakça
 Savunma ve Havacılık sy. 2000-05, sa.82/83.

Askerî tarih
Türkiye tankları

Türk Silahlı Kuvvetlerinde zırhlı birlikler


Campionatul European de Futsal este principala competiție a echipelor naționale masculine de futsal din Europa, reglementată de UEFA (Uniunea Asociațiilor Europene de Fotbal).

Istorie
Primul turneu a avut loc în Spania în 1996, turneu cu doar șase echipe participante. Turneul a fost extins la opt echipe în 1999 și a avut loc la fiecare doi ani, iar în 2010 la doisprezece echipe. După ediția din 2018, turneul a fost extins la 16 echipe și se va desfășura la fiecare patru ani, pentru a evita anii bisecți când se dispută Campionatul Mondial de Futsal. Primul turneu cu 16 echipe a avut loc în 2022 în Țările de Jos. Doar doisprezece ediții s-au jucat și Spania devine cea mai prolifică națonală cu 7 trofee în palmares, Italia și Portugalia ambele câte două trofee, iar Rusia în ciuda faptului că a pierdut șase finale din șapte, rămâne doar cu trofeul cucerit în 1999.

Câștigătoare și finaliste

Finale

'''✠ Echipa a câștigat meciul la penalty.  Meciul nu s-a disputat.

Clasament

La ediția din  echipele au împărțit locul 3.

Top Medalii

Vezi și
 Campionatul Mondial de Futsal

Referințe

Legături externe

Futsal

Campionatul European de Futsal


The flag of Solomon Islands consists of a thin yellow diagonal stripe divided diagonally from the lower hoist-side corner, with a blue upper triangle and green lower triangle, and the canton charged with five white stars.  Adopted in 1977 to replace the British Blue Ensign defaced with the arms of the protectorate, it has been the flag of Solomon Islands since 18 November of that year, eight months before the country gained independence.  Although the number of provinces has since increased, the number of stars on the flag that originally represented them remained unchanged.

History

British protectorate

The Germans and the British agreed to partition the modern-day Solomon Islands in 1886, with the latter taking control of the southern section.  Seven years later, in 1893, they declared this area a protectorate within their colonial empire.  At the turn of the 20th century, Germany subsequently gave up their northern part to the United Kingdom in exchange for the latter's acceptance of German claims over Samoa and areas in Africa.  During this time, the Union Jack and the Red Ensign were instituted, as well as a Blue Ensign defaced with the protectorate's name and the monarch's crown.

A new emblem for the protectorate was introduced in 1947 and featured a red field charged with a black-and-white sea turtle.  This was modified only nine years later because the turtle was a motif affiliated with only one of the islands' provinces.  The revised version of 1956 saw the shield divided quarterly and displayed a lion, an eagle, a turtle, a frigate bird, and assorted weapons from the region.

New flag for a new country
In the lead up to independence, a contest was held in 1975 to design a new flag for the future country.  One of the submissions contained the nation's coat of arms, while the initial winning design, by William Robson an English civil engineer at the Public Works Department, had a blue field with a yellow circle, encompassed with chains and charged with a black frigate bird.  However, this was eventually rescinded, since this bird was attributed to only one province as opposed to the entire country.  The second winning design included a red field charged with a black elliptical chain at the centre.  As explained by the artist, this alluded to the historical practice of blackbirding in the country and the "blood spilt" as a result of it.  After it was published in a national newspaper, the design stirred up much debate in the community and it too was scrapped.

Ultimately, the last design was created by a New Zealander teaching visual arts at the King George VI School, in the eastern part of the capital Honiara.  This was in spite of the fact that preference was supposed to be given to local submissions by Solomon Islanders.  The stars stood for the country's provinces and not the Southern Cross, unlike the flags of nearby Australia, New Zealand, Papua New Guinea, and Samoa.  It was ratified as the new flag of the islands on 18 November 1977, eight months before the country became the final British protectorate to gain independence.

Independence and beyond
The Independence Day ceremony on 7 July 1978, in Gizo, Western Province – which saw the lowering of the Union Jack and the raising of the new flag – was controversial and led to a confrontation between locals and those from Malaita Province.  This was because leaders from the Western Council had unsuccessfully lobbied the government to promise greater devolved powers to the provinces, and some of the province's inhabitants viewed the flag ceremony – which had already been engineered to be as subdued as possible – as a demonstration of "Malaitan dominance" over Western Province.

The Solomon Islander flag has been utilized as a flag of convenience by foreign merchant vessels since 2012.  That year, an Act was adopted by the country's National Parliament approving of its usage in this manner, with the government predicting more than US$500,000 in taxes annually.  The transport minister claimed that this would also give local sailors new employment opportunities and expand chances to reap foreign exchange.

Design

Symbolism
The colours and symbols of the flag have cultural, political, and regional meanings.  The blue evokes the water, as well as its significance to the country in the form of rivers, rain, and the Pacific Ocean.  The green alludes to the land, along with the trees and crops that grow on it.  The yellow epitomizes the sun and its rays separating the land and the ocean.

The five stars are arranged in three offset rows at the canton, in the shape of the letter X.  At first, these were meant to symbolize the provinces that the country was subdivided into at the time of independence.  Even though new provinces have since been created, the number of stars has remained unchanged.

Similarities

One of the various proposed alternatives to the present flag of Australia is an emblem labelled the 'Southern Horizon'.  Having been voted as the favourite in an unofficial poll of more than 8,000 people, its blue, gold, and green colour scheme – together with its depiction of the Southern Cross – is noted for its conspicuous resemblance to that of the Solomon Islands flag.

Variants
The civil ensign (for merchant ships) and state ensign (for non-military government vessels) are red and blue flags, respectively, with the national flag in the canton.  The naval ensign (for police vessels) is based on the British white ensign, a red cross on a white field, also with the national flag in the canton.

Historical flags

References

External links

National flags
Flag
Flags introduced in 1977

Flag of Solomon Islands


Ryota Aoki kan henvise til:

 Ryota Aoki (fodboldspiller, født 1984) - japansk fodboldspiller født i 1984
 Ryota Aoki (fodboldspiller, født 1996) - japansk fodboldspiller født i 1996

Ryota Aoki


François-Marie Arouet එසේත් නැත්නම් වොල්ටෙයාර් යනු ප්‍රංශ ජාතික දාර්ශනිකයෙකි.වෝල්ටෙයාර් නාට්‍ය, කවි, නවකතා, රචනා, ඉතිහාස සහ විද්‍යාත්මක ප්‍රකාශන ඇතුළුව සෑම සාහිත්‍යමය ස්වරූපයකම පාහේ කෘති නිෂ්පාදනය කරමින් බහුකාර්ය සහ සාරවත් ලේඛකයෙක්  වී   ඇත. 20 000 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ පොත් සහ පත්‍රිකා 2 000 කට වඩා ලිවීය.  ඔහු ජාත්‍යන්තර වශයෙන් කීර්තිමත් සහ වාණිජමය වශයෙන් සාර්ථක වූ පළමු කතුවරුන්ගෙන් කෙනෙකි.  ඔහු සිවිල් නිදහස වෙනුවෙන් විවෘතව පෙනී සිටි අයෙක් වූ අතර කතෝලික   සභාවේ හා  ප්‍රංශ රාජාණ්ඩුවේ දැඩි වාරණ නීතිවලින් නිරන්තර අවදානමකට ලක්ව සිටියේය.  ඔහුගේ ප්‍රධාන මතයක් වූවේ කකතෝලික සභාව සහ රාජ්‍ය වෙන් විය  යුතු බවයි .

ආශ්‍රිත

 Boulevard Voltaire
 List of liberal theorists
 Mononymous persons
 Voltaire Human Rights Awards, Australia
 Voltaire Foundation
 Voltaire Prize for Tolerance, International Understanding and Respect for Differences, University of Potsdam, Germany

මූලාශ්‍ර

විස්තරාත්මක සටහන්

උපහරණ

භාහිර සබැඳි

වොල්ටෙයාර්


Xerocomellus chrysenteron (Pierre Bulliard ex Josef Šutara, 2008), sin. Xerocomus chrysenteron (Pierre Bulliard, 1789/1791),  Xerocomus chrysenteron (Lucien Quélet, 1888), numit în popor hrib de mușchi sau hrib auriu, este o specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Boletaceae și de genul Xerocomellus. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formând micorize pe rădăcinile de arbori). În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă, mereu în grupuri, deseori în masă (în regiuni montane mai rar), prin păduri de conifere și de foioase, la margini de pădure sau prin luminișuri, chiar și în parcuri, în special pe mușchi, începând în iunie până în octombrie (noiembrie).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3-8 (10) cm, este destul de cărnoasă, inițial semisferică cu bordură răsfrântă în jos, apoi convexă, la bătrânețe plană cu marginea ondulată și despicată. Cuticula este catifelată, uscată și devreme brăzdată de crăpături adânci roșiatice sau purpurii. Coloritul variază tare: de la gălbui-brun, peste gri-maroniu, brun-roșcat la brun-măsliniu.
 Tuburile și porii: sporiferele sunt relativ lungi, aderente la picior, devenind cu vârsta bombate, la început palid galbene, apoi de un verzui-măsliniu. Porii de aceiași culuoare sunt destul de largi și unghiulari. Ei schimbă culoarea la leziune în albăstrui sau albastru-verzui.
 Piciorul: are o înălțime de 5-10 cm și o lățime de 0,8-1,5 (2) cm, este cilindric, deseori curbat, subțiat la bază, plin, cu fond galben până maroniu care este acoperit de mici pete roșcate, fiind direct sub pălărie complet roșu ca cireșele. La atingere tija se decolorează albastru.
 Carnea: este destul de tare în tinerețe, apoi moale (în tijă cam elastică), de culoare galbenă în picior respectiv albicios-gălbuie în pălărie precum sub cuticulă roșie. În cazul tăierii se albăstrește ușor. Mirosul este fructuos, unii spun "de pădure", gustul fiind plăcut și dulceag.
 Caracteristici microscopice: are sporii măsliniu-maronii, elipsoidali, fusiformi cu o mărime de 13-15 x 5-6 microni.
 Reacții chimice: buretele se decolorează în pălărie cu anilină după 40 de minute roșiatic, cu lactofenol violet la marginea cercului, cu hidroxid de potasiu palid brun-roșiatic, cu sulfat de fier gri și cu tinctură de Guaiacum după câteva minute albastru-verzui. În special această ciupercă este deseori atacată de otrăvitorul burete de mucegai Hypomyces chrysospermus (mucegaiul hribului),la fel ca și Boletus subtomentosus.

Confuzii
Buretele poate fi confundat numai cu alte specii comestibile, în primul rând cu gemenul său, Xerocomellus porosporus sin. Boletus porosporus, Xerocomus porosporus (comestibil), dar, de asemenea și cu: Boletus badius sin. Imleria badia, Boletus ferrugineus sin. Xerocomus ferrugineus, Boletus subtomentosus, Buchwaldoboletus lignicola sin. Pulveroboletus lignicola, Chalciporus piperatus, sin. Boletus piperatus, Gyrodon lividus, Gyroporus castaneus, Leccinellum crocipodium sin. Leccinum crocipodium (comestibil), Pseudoboletus parasiticus, Suillus bovinus, Suillus cavipes, Suillus granulatus, Xerocomellus pruinatus sin. Boletus pruinatus, Xerocomus pruinatus (comestibil), Xerocomellus rubellus sau Xerocomellus zelleri sin. Boletus zelleri

Specii asemănătoare

Valorificare
Acest burete este destul de gustos. Deși ceva mai mic, el poate fi pregătit în bucătărie ca hribul murg. La exemplare mai bătrâne îndepărtați porii precum piciorul.

Atenție! Consumul hribului de mușchi infectat cu  ciuperca de mucegai Hypomyces chrysospermus (mucegaiul hribului) provoacă intoxicații serioase! Infestarea începe mereu în domeniul porilor.

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XIX, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1931, p. 913
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Meinhard Michael Moser în Helmut Gams: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Rolf Singer: "Die Pilze Mitteleuropas", vol. 5 și 6: "Die Röhrlinge, pârțile 1 și 2", Editura Justus Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1965-1967
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Hrib de mușchi, film
 Mucegaiul hribului, film

Boletaceae
Micoriză
Ciuperci comestibile
1774 în știință

Xerocomellus chrysenteron


The Shield este un stable de wrestling din WWE format din Dean Ambrose, Seth Rollins și Roman Reigns. Grupul a debutat pe 18 noiembrie 2012, la pay-per-view-ul Survivor Series si prima sa luptă oficiala la TLC: Tables, Ladders & Chairs din acel an. The Shield a fost o forță dominantă în luptele pe echipe de șase oameni, într-un anumit timp, având o serie invincibilă din decembrie 2012 până în mai 2013, în care au înregistrat o victorie la WrestleMania 29 și a-u învins echipe care conțineau luptatori de talia lui The Undertaker, Kane, Daniel Bryan, Ryback, Big Show, Randy Orton, Sheamus, Chris Jericho si John Cena.

În mai 2013, cei trei membri de la The Shield a-u câștigat campionate la pay-per-view-ul Extreme Rules cu Ambrose câștigand Campionatul Statelor Unite , în timp ce Rollins și Reigns a-u luat Campionatele in Perechi. Rollins și Reigns au fost Campioni în Perechi până în octombrie 2013 și Ambrose a fost Campion al Statelor Unite până în luna mai din 2014, care a fost o detinere record pentru versiunea campionatului din WWE. Ca membru al The Shield, Reigns a câștigat importanță prin stabilirea sau egalarea recordurilor la Survivor Series si Royal Rumble.

În anul 2014, The Shield a înregistrat victorii peste Familia Wyatt și Evolution în lupte pe echipe, precum și o victorie la WrestleMania XXX. În diferite momente ale istoriei sale, The Shield lucrat pentru CM Punk și Autoritatea, trecând mai târziu a se confrunta cu foștii săi angajatori în rivalități separate. A luptat in main event la numeroase Raw si SmackDown la televizor, și a fost evenimentul principal a pay-per-view-ul, Payback, care a fost ultima lor lupta ca grupare.

Rollins a părăsit grupul la data de 2 iunie 2014, când l-a atacat pe Ambrose și Reigns și s-a alăturat lui The Authority. Ambrose si Reigns a luat căi separate ca luptători individuali din iunie 16, 2014, marcând sfârșitul lui The Shield. Acesta este considerat unul dintre gruparile cele mai dominante în istoria WWE.

La data de 8 octombrie 2017 , Seth Rollins , Dean Ambrose si Roman Reigns s-au reunit , reunind din nou The Shield dupa 3 ani de cand acestia s-au destramat. The Shield vor avea un meci la TLC 2017 impotriva lui The Miz , Cesaro si Sheamus.

În wrestling
 Manevre de final în echipă
 Triple powerbomb, uneori printr-o masa
 Combinație de backbreaker rack (Reigns) / Scufundări genunchiul (Rollins)
 Turnbuckle powerbomb (Rollins), urmată de o suliță (Reigns)
 Miscari semnatura in echipa
 Combinație de arcul și săgeata întindere (Ambrose) / Scufundări genunchiul (Rollins)
 Running front dropkick (Ambrose) la un adversar în corzi, urmată de un running single leg dropkick (Rollins)
 Irish whip a lui Reigns pe Rollins ca să aplice un antebraț sparge la un adversar încolțit, urmat de un sărind rufe a luI Reigns
 Wishbone split
 Manevre de final a lui Ambrose
 Dirty Deeds (headlock driver)
 Manevre de final a lui Rollins
 Black out / Peace of Mind (Execută împingerea stomp la cap sau la spate de un adversar în creștere)
 Scufundări sau o rampă de lansare mare de genunchi
 Manevre de final a lui Reigns
 Sulița

Campionate și realizări
 Pro Wrestling Illustrated
 PWI l-a clasat pe Ambrose pe #26 al celor mai buni 500 de luptători în PWI 500 în 2013.
 PWI l-a clasat pe Rollins pe #35 în top 500 de luptători în PWI 500 în 2013.
 PWI l-a clasat pe Reigns pe locul #39 din top 500 de luptători în PWI 500 în 2013.
 PWI Echipa anului (2013) – Rollins & Reigns

 WWE
 Campionatul Statelor Unite (1 dată) – Dean Ambrose
 WWE Tag Team Championship (1 dată) – Seth Rollins Si Roman Reigns

Referințe

Echipe și stable-uri din WWE

The Shield


ආචාර්ය  පි. අමරසිංහ (ඉංග්‍රීසි: P. Amarasinghe) යනු  හිටපු  උප ගවනර් ජෙනරාල්ර් ලංකා මහ බැංකුව.

ජීවන සටහන්

පි. අමරසිංහ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  පි. අමරසිංහයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු සිවිල් නිලධරයන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
2007 මරණ

පි අමරසිංහ


Roberto Marafante (* 10. März 1954 in Rom) ist ein italienischer Theaterregisseur und Dramatiker.

Leben
Marafante debütierte bereits 1971 als Schauspieler; nach Abschluss in Architektur und Kompositions-Diplom am "Konservatorium A. Casella dell'Aquila" trat Marafante in erster Linie als Theaterregisseur in Erscheinung. Mit der von ihm gegründeten "Gruppo Teatro G" – später in "La Bilancia" umbenannt – inszenierte er Goldoni und moderne Stücke. Daneben schrieb er zahlreiche Stücke wie "Perché una rondine", "Il segreto della piramide", "Protegge il lupo!" und "La festa immaginaria". Neben einigen Mitarbeitern u. a. bei Lina Wertmüller inszenierte Marafante 1992 den Spielfilm Signorina Giulia, der mit staatlicher Förderung nach Paragraph 28 finanziert wurde und nur im Fernsehen zu sehen war. Neben Tätigkeiten als Schauspiellehrer war Marafante mit Stücken für Kinder erfolgreich.

Filmografie
 1992: Signorina Giulia
 2005: Montagna serena

Weblinks
  (unvollständig)
 Webauftritt Marafantes

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Autor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1954
Mann

Roberto Marafante


دميتري تروبنسكي ، من مواليد 28 أبريل 1984 في نورليسك في الإتحاد السوفييتي ، لاعب كرة قدم روسي.

يلعب مع نادي لوكوموتيف موسكو منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب روسيا لكرة القدم في عام 2007.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نوريلسك
روس من أصل بولندي
رياضيون من كراسنويارسك كراي
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو بافوس
لاعبو بالتيكا كالينينغراد
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو روبين كازان
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كرة قدم رجالية روس
لاعبو كرة قدم رجالية روس مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم روس
لاعبو كرة قدم مغتربون روس
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم من كراسنويارسك كراي
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب روسيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب روسيا لكرة القدم
لاعبو نادي روستوف
لاعبو نادي كراسنودار
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو ينيسي كراسنويارسك
مدربو كرة قدم روس
مدربو كرة قدم روس مغتربون
مواليد 1984
مواليد في نوريلسك

دميتري توربينسكي


Santa Lucia ist eine österreichische Tragikomödie aus dem Jahr 1979. Regie führte Peter Patzak, gedreht wurde an den Originalschauplätzen in Wien und Venedig.

Handlung
Die verwitwete Hausmeisterin Lucie lebt allein mit ihrem Hamster Hansi – benannt nach ihrem verstorbenen Ehemann- in einem Gemeindebau in Wien. Ihre Bekannten Hilde, die eine Gaststätte besitzt, und Lisa, eine vom Ehemann vernachlässigte Hausfrau, sind ihre Partnerinnen beim regelmäßigen DKT-Spielen in Hildes Lokal.

Als Lisa eine Venedig-Reise für zwei Personen gewinnt und ihr Mann wegen geschäftlicher Angelegenheiten nicht mitkommen will, lädt sie Hilde ein mitzukommen. Lucie ist ein wenig gekränkt, weil nicht sie eingeladen wurde, hat sie doch ihre Hochzeitsreise 1928 in Venedig verbracht. Kurz entschlossen plündert sie ihre mageren Ersparnisse und meldet sich bei dem Busunternehmen für die Reise an.
Hilde und Lisa sind nicht wenig erstaunt, als Lucie bei der Abfahrt des Busses mit ihrem Hochzeitsköfferchen auftaucht. Darin befindet sich Hamster Hansi, was allerdings niemand wissen darf.

Die Reise birgt für alle drei Frauen ein kleines Abenteuer:
Hilde macht sich ohne Zögern an den jungen Chauffeur Friedl Gruber heran, der jedoch in Venedig von seiner Geliebten Monica und seinem Kind erwartet wird. Lisa wird von dem Venezianischen Händler Alfredo, der ihr auf Murano Glasleuchter anbietet, hofiert und verbringt einen romantischen Abend und eine Nacht mit ihm. Lucie sucht verzweifelt das Hotel, in dem sie ihre Hochzeitsnacht verbracht hat.

Hildes Abenteuer endet unschön, als Monica sie mit Friedl in ihrem Zimmer erwischt.
Lisa verzichtet bewusst auf eine zweite Begegnung mit dem charmanten Alfredo.
Lucie findet schließlich das Hotel, das allerdings vom biederen Beherbergungsbetrieb zu einer Absteige für Freaks geworden ist.
Überglücklich stößt sie mit Hilde auf diesen Erfolg an. Am folgenden Morgen erscheint sie nicht zur Abreise und wird vom Chauffeur in ihrem Zimmer tot aufgefunden.

Der frei gewordene Platz im Bus kann nun von Monica und dem Kind Friedls eingenommen werden. Lisa erbarmt sich des kleinen Hamsters und bringt ihn dem staunenden Gatten als Andenken von der Reise mit nach Hause. Hilde ist nun bereit, sich auf die Beziehung mit ihrem Freund Fritz näher einzulassen, Lucie wird von ihrer Nachbarin schmerzlich vermisst.

Kritik

Weblinks

Filmtitel 1979
Österreichischer Film
Filmdrama
Filmkomödie

Santa Lucia (1979)


Perryville est une ville américaine située dans le comté de Boyle, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

La bataille de Perryville s'y déroule lors de la guerre de Sécession le .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Boyle

Perryville (Kentucky)


Pierre-Victor Galland (født 15. juli 1822, død 3. december 1892) var en fransk maler.

Galland kom 1840 på École des Beaux-Arts, kastede sig over det dekorative maleri og blev i dette fag en af sit lands betydeligste kunstnere. Af hans mange dekorative foretagender kan fremhæves: Sankt Dionysius' prædiken i Pantheon, loftet i Sorbonnes amfiteater med fremstilling af universitetet, videnskaberne etc., Arbejdets triumf (i 26 fremstillinger) i Paris' Hôtel de Ville. Han virkede også som billedhugger og arkitekt.

Kilder

Historiemalere
Malere fra Frankrig
Arkitekter fra Frankrig
Franskmænd i 1800-tallet

Pierre-Victor Galland