Cendrine Browne, née le  à Barrie, est une fondeuse canadienne.

Biographie
Browne, née en Ontario, mais qui vit à Prévost au Québec, devient membre du club Fondeurs-Laurentides après sa première compétition à l'âge de quinze ans. Sa mère Julie Bruneau a également pratiqué le ski de fond à haut niveau.

Elle prend part à ses premières compétitions au niveau continental lors de la saison 2011-2012.

En décembre 2012, Browne est conviée à l'étape de Coupe du monde à Québec, puis signe son premier podium en Coupe nord-américaine, avant de prendre part aux Championnats du monde junior à Liberec, s'y classant notamment quinzième du cinq kilomètres libre.

En 2015, à Thunder Bay, elle remporte son premier titre national sur le trente kilomètres libre.

Lors de la saison 2015-2016, elle finit deuxième du classement général de la Coupe nord-américaine, gagnant quatre manches. Elle est aussi engagée sur le Ski Tour Canada, prenant la  place. L'hiver suivant, elle réalise sa première saison complète dans la Coupe du monde et fait ses débuts aux championnats du monde à Lahti, où sa meilleure performance individuelle est  sur le trente kilomètres libre, tandis qu'elle est dixième avec le relais.

En 2018, elle prend part à ses premiers jeux olympiques à Pyeongchang, courant les quatre épreuves individuelles au programme, pour obtenir comme meilleur résultat une  place au skiathlon. Ensuite, lors des Finales à Falun, elle marque ses premiers points pour la Coupe du monde, grâce au  temps sur la poursuite.

En 2020-2021, se rétablissant d'une dépression, elle améliore son meilleur résultat dans l'élite avec une  place au dix kilomètres libre de Falun.
Aux Championnats du monde, à Oberstdorf, elle termine toutes ses courses individuelles dans le top trente : deux fois  et une fois , alors qu'elle est neuvième en relais.

Alors qu'elle ne faisait plus partie de l'équipe nationale ces deux dernières saisons, elle est réintégrée dans l'équipe nationale en vue de la saison olympique 2021-2022.

Aux jeux olympiques d'hiver de Pékin 2022, Cendrine Browne réalise la meilleure performance canadienne de l'histoire au 30km avec une 16e position.

À l'issue de la saison de compétition 2021-2022, Cendrine Browne prend sa retraite du ski de fond compétitif.

Elle lance avec sa coéquipière Laura Leclair un programme d'entraînement pour les jeunes fondeuses appelé « Féminaction ».

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Browne

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Browne

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2021.
Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

Championnats du Canada
Championne sur le trente kilomètres libre en 2015.

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1993
Naissance à Barrie
Fondeuse canadienne
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Étudiant de l'Université Laval
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Cendrine Browne


Freemium er et software-koncept, hvor hovedapplikationen er gratis, medens der er mulighed for at tilpasse/udvide softwarens funktionalitet ved at tilkøbe softwarepakker. Der er typisk tale om spil- eller smartphone-applikationer, der således består af to brugsniveauer: et basisniveau, der er gratis, og et premium niveau, som der betales for. Navnet freemium kommer ud af ordene free (gratis) og premium.

Freemium spil
Et af de første eksempel på et Freemium spil er Candy Crush Saga, der blev lanceret af King til Facebook i 2012, og hvor det gælder om at placere farverige stykker slik i rigtige mønstre for at komme videre til næste level.

I juli 2016 blev Pokémon Go lanceret i Danmark. Spillet bygger på virtual reality, hvor man skal bevæge sig i den fysiske verden for at fange pokémoner. Spillet stiger i sværhedsgrad, jo længere man kommer og flere brugere meddeler, at man skal købe sig til ekstra udstyr når man kommer højt nok op i level, for fortsat at opnå en kontinuerlig fremgang i spillet.

Eksempler
 Candy Crush
 Pokémon Go
 Quiz Battle
 Angry Birds
 Clash of Clans

Se også
 Free-to-play
 Mikrotransaktion

Referencer

Forretningsmodeller
Softwarelicenser

Freemium


Les mots Amazonicus, Amazonica et Amazonicum sont originellement trois déclinaisons (notamment le nominatif singulier masculin, féminin et neutre) d'un adjectif latin signifiant « d'Amazone, des Amazones »<ref group=alpha>Ce sont des variantes d.</ref>.

Le mot amazónica est le féminin singulier d'un adjectif signifiant « amazonien » en espagnol et en portugais européen, et de même amazônica''' en portugais brésilien.

 Sciences et techniques
 En taxonomie, les mots amazonicus, amazonica et amazonicum (en italique et sans majuscule) sont employés comme épithètes spécifiques pour nommer de nombreuses espèces animales ou végétales découvertes ou décrites en Amazonie. Pour les articles consacrés à de telles espèces, consulter les listes générées automatiquement : amazonicus, amazonica, amazonicum.

 Culture et société
 Le Centro de Innovación Científica Amazónica (« Centre de l'innovation scientifique de l'Amazonie ») est un centre de recherches péruvien spécialisé dans les sciences environnementales et le développement de l'innovation technologique pour la conservation biologique et la restauration écologique de l'Amazonie au Pérou.
 Le Red Eclesial Pan Amazónica est un réseau ecclésiastique catholique regroupant des organisations du bassin amazonien, et travaillant à « créer un modèle de développement qui privilégie les pauvres et sert le bien commun ».
 Sinfonia Amazônica'' est un film d'animation brésilien réalisé par Anelio Latini, sorti en 1953.

Notes et références

Notes

Références

Épithète spécifique

Amazonica


Karl Ludvig Ferdinand (; 22. december 1799 – 16. april 1883) var konge af Etrurien (som Ludvig 2.) fra 1803 til 1807, hertug af Lucca (som Karl 1.)  fra 1824 til 1847 og endelig hertug af Parma (som Karl 2.) fra 1847 til 1849.

Ægteskab og børn
Karl giftede sig den 5. september 1820 i Lucca med prinsesse Maria Teresa af Savoyen, datter af kong Viktor Emanuel 1. af Sardinien. I ægteskabet blev der født to børn:
 Luisa (1821 – 1823)
 Karl 3., Hertug af Parma (1823–1854)

Se også
 Kongeriget Etrurien
 Hertugdømmet Lucca
 Hertugdømmet Parma

Referencer

Eksterne links

Konger af Etrurien
Hertuger af Lucca
Hertuger af Parma
Huset Bourbon-Parma
Monarker der har abdiceret
Personer fra Madrid

Karl 2. af Parma


Bozüyük Muğla ili Yatağan ilçesi sınırları içinde bir mahalledir. 800 yıllık tarihi anıt bir çınar ağacı bulunmaktadır. 87 metre derinlikte çıkan tabii su kaynağı olan Bozüyük Pınarbaşı ve tarihi evleri ünlüdür. Nüfusu 1060'tır. Keşkek, yahni, pilav, kapama yemekleri vardır.
1486-1532 yılları arasında nahiyeydi. 1562-1880 arasında kaza olmuş, 1880-1924 yılları arasında tekrar nahiye yapılmıştır.
Güzel Köylü, dizisi çekimleri de bu köyde çekilmiştir.

Yatağan'ın mahalleleri

Bozüyük, Yatağan


La médecine en Bretagne est marquée par une longue sous-médicalisation, ainsi que par le recours fréquent à l'herboristerie traditionnelle et au reboutage. Les médecins formés en tant que tels s'installent dans la région à partir de la fin du .

Histoire

D'après le Dictionnaire du patrimoine breton, la Bretagne a pour particularité d'être longtemps restée sous-médicalisée, tout particulièrement dans le Kreiz Breizh. En 1536, François  rédige pour le duché de Bretagne une ordonnance organisant une ébauche de médecine légale.

Cependant, au début du , seuls quelques centaines de médecins exercent sur ce territoire, de façon très inégale, la plupart étant établis à Nantes. Avant 1870, la grande majorité des Bretons ruraux ne voient jamais de médecin au cours de leur vie. Le Morbihan est, en 1886, le département français avec le plus bas taux de médecins par habitant, soit un pour .

À partir de la fin du , les médecins formés dénoncent les guérisseurs traditionnels de Bretagne comme des charlatans, et se montrent moins tolérants avec les religieuses, qui offraient jusque-là des soins. En 1907, Marcel Lelièvre accuse les guérisseurs, dormeurs de mal (ou dormeuses), et rebouteurs bretons d'exercice illégal de la médecine.

Dès lors, le nombre de médecins en Bretagne augmente continuellement, jusqu'à arriver au taux d'un médecin pour 470 habitants en 2013.

Lieux de formation et de soins
Nantes est la première ville bretonne à se doter d'une école qui deviendra une faculté de médecine, à l'Université de Nantes en 1460. Rennes dispose aussi de lieux de formation à la médecine. À Brest, c'est une école de santé navale qui forme les médecins de la marine, ou chirurgiens-navigants.

Les lieux de soin sont longtemps liés à l'Église et aux religieuses, qui officient dans les hôpitaux et à domicile, surtout auprès des plus pauvres.

Pratiques

Herboristerie
L'herboristerie a longtemps tenu une place importante dans la médecine bretonne. Les connaissances des plantes, louzoù en breton, sont transmises de génération en génération, par le bouche à oreille ou via une tradition orale. Ces plantes sont récoltées sur des espaces publics (bords de champs, prairies...) ou cultivées dans des jardins pour les espèces rares. Des plantes sont portées sur soi ou accrochées aux animaux, comme remèdes ou pour leurs vertus prophylactiques supposées.

Remèdes magiques et religieux

Les remèdes magiques, basés sur des symboliques de chiffres ou de formes, des oraisons et l'observation des astres (soleil, lune...), ont longtemps été utilisés.

Une guérisseuse habitant à Kergornet eut une grande réputation à Gestel aux alentours de 1900 ; représentée dans plusieurs cartes postales, elle était "décompteuse" : elle prononçait une formule magique rapidement, sans prendre haleine, à neuf reprises, après avoir tracé une croix sur la tumeur ou la zone malade avec son pouce gauche préalablement noirci en le frottant contre un trépied ou un chaudron : c'est une formule d'exorcisme.

Reboutage
Les rebouteux bretons sont des soigneurs traditionnels qui se transmettent leur savoir des membres et des articulations de génération en génération.

Dormeuses (de mal)
Le vétérinaire Christophe Auray décrit les dormeuses (gallo : dormouères) comme une catégorie particulière de guérisseuses du pays gallo. Elles hériteraient d'un don de mère en fille. La dormeuse se fait amener une couverture portée par un animal malade pendant 24 heures, puis pose l'objet sur elle et s'endort. Durant son sommeil, elle visualise l'état de santé de l'animal malade et formule un diagnostic à son réveil.

Médecins célèbres
Le professeur Pierre Le Damany, né à Lannion en 1912, a publié  sur la luxation congénitale de la hanche, découvrant son caractère héréditaire dans la région.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Soins de santé en Bretagne
Histoire de la médecine

Médecine en Bretagne


Sparidae (dansk: Havrudefamilien) er en familie af pigfinnefisk. De tilhører klassen Benfisk (Actinopterygii) og ordenen Aborreordenen (Perciformes). Der findes over 100 arter og de største kan veje op til 50 kg.

Forekomst
Havruder forekommer i tropiske og subtropiske dele af alle oceaner. Enkelte arter lever i brak- og ferskvand. Der er rapporteret i alt 10 arter som sensommergæster i danske farvande. Heraf er de hyppigst optrædende almindelig havrude (Spondyliosoma cantharus), spidstandet blankesten (Pagellus bogaraveo), rød blankesten (Pagellus erythrinus), guldbrasen (Sparus auratus).

Danske Navne

Kilder/Henvisninger

 https://denstoredanske.lex.dk/havruder
 https://www.fugleognatur.dk/art.asp?mode=familieliste&id=1660&level=

Pigfinnefisk

Sparidae


Asterodeia () ist in der griechischen Mythologie eine kaukasische Najade.

Bei Apollonios von Rhodos ist sie die Gattin des Aietes und von diesem die Mutter des Absyrtos. Im Scholion zu der Stelle wird sie als eine Tochter des Okeanos und der Tethys bezeichnet, als weiteres Kind wird hier Diophantos genannt.

Literatur

Anmerkungen

Najade
Okeanide

Asterodeia (Gattin des Aietes)


Murat Akça (* 13. Juli 1990 in Stuttgart) ist ein türkischer Fußballspieler
.

Karriere
Murat Akça kam in Stuttgart als Sohn türkischer Gastarbeiter zur Welt. Bereits in Kindesalter zog er mit seiner Familie in die Türkei. Hier begann mit elf Jahren für die Jugend von Galatasaray Istanbul zu spielen. 2004 erhielt er mit vierzehn Jahren von seinem Verein einen Profi-Vertrag, spielte aber vier Spielzeiten ausschließlich für die Jugend- und dann später für die zweite Auswahl. 2008/09 bekam er die Möglichkeit neben seiner Tätigkeit bei der zweiten Auswahl auch bei der Profi-Mannschaft zu trainieren. In einigen Profi-Spielen wurde er sogar als Reservespieler in den Mannschaftskader übernommen. So kam er in einem Pokalspiel zu seinem ersten Einsatz für das Profi-Team. In der neuen Saison spielte er wieder ausschließlich für die zweite Auswahl.

Zur Saison 2010/11 holte Galatasaray von Süper-Lig-Absteiger Denizlispor den Abwehrspieler Çağlar Birinci. Für diesen Wechsel wurden neben einer Ablösesumme Serdar Eylik für eine Spielzeit ausgeliehen und Murat Akça samt Ablöse abgegeben.
Bei Denizlispor wurde er vor Saisonbeginn vom Trainer für das Profi-Team als noch nicht reif genug befunden. Um ihm Spielpraxis zu ermöglichen wurde er zwei Spielzeiten lang an den Drittligisten Adana Demirspor ausgeliehen. Dort wurde er auf Anhieb Stammspieler.

Zum Ende der Saison lief sein Vertrag mit Denizlispor aus, so wechselte Akça ablösefrei zum Erstligisten Sivasspor. Hier wurde er regelmäßig eingesetzt und spielte bei mehreren Partien durchgängig 90 Minuten. Zum Frühjahr 2014 wechselte er innerhalb der Süper Lig zu Kardemir Karabükspor.

Zur Saison 2016/17 wechselte er zum Zweitligisten Yeni Malatyaspor.

Nationalmannschaft
Murat Akça durchlief über die Jahre türkische U-15, Türkei U-16, Türkei U-17, Türkei U-18, Türkei U-19 und U-21 Juniorennationalmannschaften. 2009 nahm er mit der türkischen U-19 an der U-19-Fußball-Europameisterschaft 2009 teil. Hier schied man bereits in der Gruppenphase aus dem Turnier aus.

Erfolge
Mit Kardemir Karabükspor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2015/16

Mit Yeni Malatyaspor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2016/17

Weblinks

Fußballspieler (Adana Demirspor)
Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Galatasaray Istanbul)
Fußballspieler (Giresunspor)
Fußballspieler (Kardemir Karabükspor)
Fußballspieler (Sivasspor)
Fußballspieler (Yeni Malatyaspor)
Geboren 1990
Türke
Mann

Murat Akça


Jean-Bosco Ntep (Hikoamaen, 3 de abril de 1951) é Bispo de Edéa.

Jean-Bosco Ntep foi ordenado sacerdote em 25 de março de 1979.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Eséka em 22 de março de 1993. O arcebispo de Douala, o cardeal Christian Wiyghan Tumi, consagrou-o bispo em 4 de julho do mesmo ano; Co-consagrantes foram Santos Abril y Castelló, Pró-Núncio Apostólico no Gabão, Camarões e Guiné Equatorial, e André Wouking, Bispo de Bafoussam.

Foi nomeado Bispo de Edéa em 15 de outubro de 2004 e empossado em 4 de dezembro do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos dos Camarões

Jean-Bosco Ntep


Juan Ignacio Sell Sanz (Madrid, 14 de febrero de 1963) es un diplomático español. Embajador de España en Nigeria (desde 2021) con concurrencia en Benín (desde 2022).

Biografía
Licenciado en Derecho, ingresó en la carrera diplomática en 1989. Estuvo destinado en las representaciones diplomáticas españolas en Argelia, El Salvador, Brasil, Estados Unidos y Rusia.

Ha sido subdirector general adjunto de Personal y subdirector general de Cooperación Institucional, Cultural y de Comunicación del Instituto de Cooperación Iberoamericana.

Fue Director de Gabinete del Ministro de Asuntos Exteriores y de Cooperación desde julio de 2011, así como Embajador de España en la República de Sudáfrica (2012-217).

Es embajador de España en Abuya (Nigeria), desde 2021.

Referencias

Diplomáticos de España del siglo XXI
Nacidos en Madrid
Embajadores de España en Sudáfrica
Embajadores de España en Nigeria

Juan Ignacio Sell


موفق بهجت (17 مارس 1938 - )، مطرب سوري، من مواليد مدينة دمشق.

مسيرته
ذهب موفق بهجت إلى لبنان في بداية الستينيات وهناك بدأت مسيرته الفنية، ثم ذهب إلى مصر عام 1970، تزوج من الممثلة المصرية ميرفت أمين عام 1970.

شارك في بعض المسلسلات كضيف قام خلالها ببعض الغناء.

بعض الأغاني الذي قدمها
 يا صبحة هاتي الصينية.
 عالسيا السيا.
 يمكن حبيبي يمكن.
 ما قتلتني إلا العين الكحلاوية.
 بابوري رايح رايح.
 سلامي عليكم.
 جيتم بالسلامة يا عيني.
 مشيتك غية يا حمدة يا هيه.
 مهلك علينا مهلك.
 أم عبدو يا أم عبدو
 عجبي
 اهلاً بغداد حبيبتنا
 أهلا بالحابيب
 جايتني مخباية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
مغنون ومغنيات سوريون
مواليد 1357 هـ
مواليد 1938

موفق بهجت


An Arum sintenisii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Charles Boyce. An Arum sintenisii in nahilalakip ha genus nga Arum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arum

Arum sintenisii


Screamers, Ermeni Kırımını konu alan, filmin müziklerini System of a Down'un yaptığı, Carla Garapedian'ın yönettiği, 2006 yapımı belgesel niteliğinde bir filmdir.

Dış bağlantılar
Filmin resmi sitesi

2000'lerde belgesel filmler
2006 çıkışlı filmler
Ermeni Kırımı ile ilgili filmler
Amerika Birleşik Devletleri savaş filmleri
2000'lerde İngilizce filmler

Screamers


محمد عبد الرحمن، قد تعني:

  محمد عبد الرحمن (لاعب) كرة قدم كويتي.
  محمد عبد الرحمن (لاعب كرة قدم إماراتي).
  محمد عبد الرحمن المرسي عضو مكتب إرشاد جماعة الإخوان المسلمين.
 محمد عبد الرحمن (ممثل)
  محمد عبد الرحمن بيصار شيخ الأزهر (1979 - 1982).
  محمد عبد الرحمن خليفة زعيم الإخوان المسلمين في الأردن (1953 - 1994).
  محمد عبد الرحمن يوسف لاعب كرة قدم سوداني.
  محمد عبد الرحمن (مذيع)
 محمد بن عبد الرحمن الخليفة الأموي في الأندلس.
  محمد بن عبد الرحمن بن فيصل آل سـعود أول ولي عهد سعودي.
  محمد بن عبد الرحمن العريفي داعية سعودي
  محمد عبد الرحمن علي ( الامين العام لنقابة العلوم الصحية بالقاهرة)

محمد عبد الرحمن (توضيح)


Plesiolema es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Actinopodidae. Todas las especies se encuentran en Chile.

Especies
 Plesiolena bonneti (Zapfe, 1961) — Chile
 Plesiolena jorgelina Goloboff, 1994 — Chile

Referencias

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 World spider catalog: Actinopodidae

Enlaces externos

Actinopodidae
Arácnidos descritos en 1987
Géneros de arácnidos
Taxones descritos por Norman I. Platnick

Plesiolema


Yüz Yıl Savaşı (Yüz Yıl Savaşları), İngiltere Kralı III. Edward'ın Fransa tahtında hak iddia etmesiyle 1337'de başlayan ve ancak 116 yıl sonra 1453'te sona eren savaşlar dizisidir.

Genel olarak 1337'de başlayıp 1453'te bittiği kabul edilen Yüz Yıl Savaşları, görünürde feodalite ve hanedan savaşıydı. Feodal nitelikteydi, çünkü İngiltere Kralı aynı zamanda Akitanya dükü olduğundan, Akitanya'daki uyrukları dükle bir sorunları olduğunda onun süzerenine, yani Fransa Kralına başvurabiliyorlardı. Hanedan çatışmalarının temelinde ise, Fransız baronlarının, Fransa Kralı IV. Charles'ın ölümünden sonra yerine İngiltere Kralı III. Edward'ı değil, VI. Philippe'i seçmeleri yatıyordu. Toprakları Fransa'nın olan ama ekonomisinin temeli İngiliz yününe dayanan Arquitani ve Flandr'daki olaylar, 1294'ten itibaren iki ülke arasındaki gerginliği sonunda iyice arttırdı. İngiltere Kralı ilan edilen III. Edward, annesi Isabelle de France'ı sürgüne gönderdi ve annesinin sevgilisi Mortimer'ı idam ettirdi (1330). Fransa Kralı IV. Philippe'in anne tarafından dedesi olması gerçeğine dayanarak Fransa tahtı üzerinde hak iddia etti; böylece Yüz Yıl Savaşları patlak verdi.

İlk saldırıyı başlatan İngiliz orduları Crécy'de Fransızları yendi (1346) ve Calais'yi ele geçirdi. Poitiers'de bir zafer daha kazanan (1356) İngilizler, Fransa Kralı II. Jean'ı esir aldılar. Çaresiz kalan Fransızlar 1360'taki Brétigny Antlaşması'yla çok büyük toprak kaybetti. V. Charles döneminde, Krallık Orduları Komutanı Bertrand du Guesclin'in önerisiyle benimsedikleri yeni stratejiye göre, İngilizlerle çarpışmaktan kaçınarak ve sırayla kuşatma harekâtı yürüterek, kaybettikleri toprakların hemen hepsini 1374'ten önce geri aldılar. Prensle arasındaki mücadeleyi fırsat bilen İngiltere Kralı V. Henry yeniden Fransa üzerine yürüdü ve Agincourt Muharebesi'ni (1415) kazanarak Normandiya'yı aldı. Fransa Kralı VI. Charles'ın imzalamak zorunda kaldığı Troyes Antlaşması'na (1420) göre, Fransa tahtının varisi İngiltere Kralı V. Henry'nin oğlu VI. Henry olacaktı. Lorraine'li genç bir kızın, Jeanne d'Arc'ın inancı ve coşkusuyla yeni bir güç kazanan Fransız Orduları Orléans'ı kurtardılar ve Reims'de veliaht VII. Charles'a taç giydirdiler. Jeanne d'Arc'ın İngilizler tarafından diri diri yakılmasından (1431) sonra Fransa Kralı, İngiltere'nin müttefiki Bourgogne ile Arras Antlaşması'nı (1435) imzaladı, Orduda reform yaptı ve güçlü bir topçu sınıfı kurdu. Bu sayede Fransızlar sırasıyla Paris'i (1436), Normandiya'yı (1450) ve Arquitania'yı (1453) geri aldılar. Böylece, herhangi bir anlaşma imzalanmadan savaş fiilen sona erdi.

Geçmiş
Çatışmanın geçmişi 400 yıl öncesinde 911'de başlar. Carolingionlu Charles The Simple -(18 Eylül 879-7 Ekim 929) Simple (basit) diye adlandırılıyordu)-; Carolingion Hanedanlığı'nın bir üyesiydi. Fransa'yı (batı Fransa) Kral olarak (883-922/923'e kadar yönetti), Viking Rollo'nun (Vikingler'in ilk Kralı 860-932) Krallığının Normandiya kısmına yerleşmesine izin verdi. 1066'da Normanlar savaşta William'ın komutası altındaydılar. Ve İngiltere'yi zapt ettiler. Anglo-Saxon liderlerini Hasting savaşında yenerek yeni bir Anglo-Norman güç yapısını kurdular. Gelecekteki Viking Rollo ile başlayan olaylara dikkat çekmek önemlidir. Daha sonra İngiltere Kralı olsalar bile Norman liderler Fransa Kralı'nın vasalı idi.

İngiltere'de anarşi olarak bilinen birbirini takip eden bir savaş ve huzursuzluk döneminde (1135-1154) Anglo-Norman Hanedanlığını Angevin Kralları başarı ile yönetiyordu. Gücün en yükseğindeki Angevinler Normandy ve İngiltere'nin yanı sıra Maine, Anjou, Touraine, Gaskonya, Saintogne ve Akitanya'yı kontrol ediyordu. Bu toprak kalabalığı bazen Angavin İmparatorluğu olarak biliniyordu. İngiltere Kralı hala Fransa Kralının vasalı idi. O zamanki Fransa Kralından başka doğrudan doğruya pek çok Fransa toprağını yönetiyordu. Bu durum sürekli çatışma sebebi idi. Fransa bu durumu bir dereceye kadar savaşla çözdü: Normandy'nin zaptı (1214), Saintogne savaşı (1242) ve sonuncusu Saint-Sardos savaşı (1324).

Bu suretle kıtadaki nüfusu azalan İngiltere'ye Gaskonya'nın küçük bir bölgesi kaldı. Ve Norman sarayının mücevherleri tamamiyle kayboldu.

Pek çok İngiliz aristokrat büyük babalarının ve büyük büyük babalarının zengin kıtada 14. yüzyılın başına kadar kontrole sahip olduğunu hala hatırlıyordu. Ve onlar burayı atalarının yurdu olarak kabul ediyorlardı. Bu sebep toprakların mülkiyetini tekrar elde etmek için onları motive ediyordu.

Hanedanlık kargaşası: 1314-1328
Kendine özgü olaylar savaşın Fransa'da yer almasına sebep oluyordu. Direct Capetian Krallığı Orta çağın en uzun devam yaşayan hanedanlığı idi. Sülale bozulmadan devam ediyor ve krallar bu sürekliliği başarıyordu. 1314'te Direct Capetian kralı IV. Philippe (1268-29 Kasım 1314) üç erkek mirasçı X. Louis, V. Philippe ve IV. Charles bırakarak öldü. En yaşlı oğul ve mirasçı, X. Louis 1316'da öldü. Arkasında kendisinden sonra doğan biricik oğlu I. Jean, ki doğumdan sonra aynı yıl içinde öldü. Ve bir kız evlat Joan, ki onun babasının kim olduğu şüpheliydi.

Savaşın arifesinde: 1328-1337
V. Philippe'in tahta çıkmasından sonra bile İngilizler Gaskonya'yı hala kontrol etmekteydi. Gaskonya çok faydalı olan tuz ve şarap üretiyordu. O zaman zeamet (tımar) dan ayrı idi. İngiliz toprağında olmasına rağmen Fransız tacını tutuyordu. Onun mülkiyeti iki Kral arasında bir savaş sebebi idi. Fransa Kralı VI. Philippe, İngiltere Kralı Edward'ın topraklarını tanımasını bağımsızlığın şartı olarak talep ediyordu. Edward ise babasının kaybettiği toprakları geri almak istiyordu. 1329'daki uzlaşma her iki tarafı da memnun etmedi. Fakat Yurtta çeşitli problemlerle yüz yüze gelen Edward, Philippe'i Fransa kralı olarak kabul ediyor ve kendisinin Fransa tacındaki hakkından vazgeçiyordu. Gerçekte İngilizler Gaskonya'yı tutuyordu. 1333'te III. Edward, II. David of Scotland (II. David, 5 Mart 1324-22 Şubat 1371, İskoç Kralı) ile savaşa gitti. Fransa Auld Alliance --(İskoçya-Fransa birliği, bu birlik özellikle İngiltere'ye karşı kurulmuştu ve İlk defa böyle bir anlaşma 23 Ekim 1295'te Paris'te imzalandı)-- birleşmesi altında idi. Ve İskoç Bağımsızlığı'nın İkinci Savaşı (Second War of Scottish Independence) başladı. Fransa Kralı Philippe, dikkatini kuzey tarafa yoğunlaştırdığında, Gaskonya'yı tekrar elde etme fırsatı gördü. Savaş çok çabuk bir şekilde İngiltere tarafı için başarı ile sonuçlandı. David, Fransa'ya kaçmaya zorlandı. Kral Edward ve Edward Balliol (1282-1364 kısa süreli İskoç Kralı) tarafından Temmuz'da Halidon Tepesi Savaşı'nda (Battle of Halidon Hill) yenilmesinden sonra, 1336'da V. Philippe, David'i İskoç tahtına tekrar getirmek ve aynı zamanda Gaskonya'yı da ele geçirmek için  plan yapıyordu.

Savaş başlangıcı: 1337-1360

Fransız gemileri Manş Denizi sahil yerleşimini yakıp yıkmaya başlamıştı. 1337 tarihinde Philippe Gaskonya'nın tımarlığını feodal kanunları zikrederek talep etti. Edward, kendi Lordlarının istek ve ihtiyaçlarını dikkate almayarak yeminini bozmuştu. III. Edward kendisinin gerçekte Fransa tacında hak sahibi olduğunu beyan ederek  cevap verdi. Ve Azizler Günü'ndeki festivalde Lincoln piskoposu Hanry Burghersh, İngiltere Kralına nispet için Paris'e gitti. Savaş ilan edilmişti.

Savaş başladığında, Fransa nüfusu yaklaşık 17 milyondu, buna karşın İngiltere nüfusu 4 milyondu.

Savaşın ilk yıllarında III. Edward şimdiki Hollanda bölgesinin soyluları ve Flanders (Belçika, Fransa ve Hollanda'nın üst üste kapladığı bölgenin bir parçası) sakinleri ile ittifak yaptı. Fakat iki savaş sonrasında hiçbir başarı elde edilemedi. Birlik 1340 yılında dağıldı. Alman prenslerine yapılan devlet yardımı ödemeleri ve yurt dışında ordu tutmanın maliyeti İngiliz hükûmetini iflasa sürüklüyor ve Edward'ın prestijine ağır bir şekilde zarar veriyordu.

Denizde, Fransa bazı zamanlarda üstünlük elde ediyordu. Ceneviz gemilerinin ve tayfalarının sayesinde İngiliz sahillerinde pek çok kasaba bazen tekrarlı bir şekilde yağma ediliyordu. Bu İngiliz sahilleri boyunca korkuya ve parçalanmaya sebep oluyordu. Savaşın bu sürecinde Fransa'nın İngiltere'yi tamamen istila edeceği korkusu hakimdi. Fransa'nın deniz gücü İngiltere'de ekonomik kırılmaya neden oluyordu. Çünkü, bu durum Flanders'dan yün ve Gaskonya'dan da şarap ticaretini sekteye uğratıyordu. 1340 yılında İngiliz ordusunun Sluys'a karadan inmesini engelleme denemesinde Fransız filosu hemen hemen tamamıyla Sluys Savaşı'nda (Battle of Sluys) tahrip edildi.

Bundan sonra İngiltere, Fransa istilasını önleyerek Manş Denizi'ni savaşın geri kalan kısmında idaresi altına alabilecekti.

İlk barış: 1360-1369
Fransa Kralı II. Jean, oğlu I. Louis'i kendi yerine İngiltere'ye esir olarak gönderdiğinde oğlu 1362'de İngiltere'den kaçtı. II. Jean şövalye gibi kendisini teslim etti ve İngiltere'de tutsak oldu. 1364 yılında onuruyla tutsak olarak öldü. V. Charles (21 Ocak 1338- 16 Eylül 1380) 1364 yılında Fransa Kralı olarak onun yerine tahta geçti.

Brétigny Antlaşması İngiltere Kralı Edward'ın, Fransa tacındaki hak iddialarını tanınmaz yaptı. Ama Edward  Aquitaine'de topraklarını büyük bir hızla genişleterek Calais'i zapt etmesini sagladı. Gerçekte, Edward Fransa tacındaki hak iddiasından asla vazgeçmedi. Charles tahta çıkar çıkmaz Edward'ın yeni toprağını tekrar geri aldı. 1369 yılında, sudan sebeple III. Edward Brétigny Antlaşması koşullarını yerine getirmemişti, Charles bir defa daha savaş ilan etti.

VI. Charles altında Fransız zaferleri: 1369-1389

Charles kendi hükümdarlığı döneminde, düzenli olarak İngiliz geri çekilmesini gördü.
Battle of Auray (24 Eylül 1364, Fransa'nın Auray kasabası) savaşındaki İngiliz zaferine rağmen Britanya dükleri savaşın sonunda Fransa tahtı ile ara buluculuk yapıyordu. Breton askeri, Bertrand du Guesclin Yüz Yıl Savaşları'nda en başarılı generallerden biri haline geldi.

İkinci barış: 1389-1415
IV. Henry (3 Nisan 1367-20 Mart 1413) Fransa'ya sefer düzenlemeyi planlamış olmasına rağmen kısa Krallık dönemi nedeniyle onu uygulamaya koymaya muktedir olamadı. Aynı zamanda, Fransa Kralı VI. Charles deli olmak üzereydi ve güç için kuzeni Korkusuz Jean ve onun kardeşi Louis of Orléans arasında açık bir çatışma başlamıştı. Louis'in bir cinayete kurban gitmesinden sonra, Armagnac ailesi Jean'a karşı politik gücü ele geçirdi. 1409'a kadar her iki taraf da, sivil savaştaki İngiliz kuvvetlerinin yardımını garanti altına almaya çalışıyordu.

Anlam ve önemi
Yüz Yıl Savaşları, askeri evrim zamanıydı. Silahlar, taktikler, ordu yapısı ve savaşın sosyal anlamındaki bütün değişimleri, savaşın isteklerine bir dereceye kadar cevap vermek, teknolojideki kısmen ilerleme, savaş düşüncesi derslerinde kısmen ilerleme.

Sonuçları:
 Fransa savaşta galip gelerek topraklarını İngiliz işgalinden kurtarmıştır.
 Top ilk kez 1346 Kresty Savaşı'nda İngilizler tarafından kullanılmıştır.
 Ulusal duyguların gelişmesine yol açmıştır.
 Osmanlı Devleti'nin Balkanlar'da rahat ilerlemesine ve Fetret Devri'nde bir saldırıya uğramamasını sağlamıştır.
 İngiltere'de Çifte Gül adı verilen iç savaşlara neden olmuştur (1455-1485).

Silahlar

En meşhur İngiliz silahı English Longbow, ayrıca Welsh Longbow (yaylı ok atan silah) olarak da isimlendirilir. Güçlü bir Orta Çağ silahı idi. Yaklaşık 6 ft 6 inc (2.0 metre) uzunluğundaydı. İngilizler, İskoçlar ve Galler tarafından avcılık ve savaş silahı olarak kullanıldı. Yeni silah olmadığından o zamanda savaş içinde önemli rol oynadı. İngilizler'e pek çok savaşta taktik üstünlükler verdi. Fransızlar esas olarak yaylı tüfeklerine (crossbow) güveniyorlardı. Bu alet Cenovalı paralı askerlerce sık sık kullanılıyordu. Bu silahın sık kullanılmasının nedeni kısa bir eğitim ve az bir ustalık gerektiriyor olmasıydı.

Savaş
Savaşın sonunda, Fransa ve İngiltere vergilerden sabit bir ordu yaratacak kadar paraya sahip oluyordu. Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden beri ilk defa Batı'da ve Merkezi Avrupa'da sabit bir ordu kuruluyordu. Bu ordular Kralları için tamamıyla yeni bir güç formunu temsil ediyorlardı. Onlar Kraliyeti sadece bir istiladan korumuyorlar aynı zamanda iç tehlikeden de koruyor ve toplumu kontrol altında tutuyordu. Bu ulus devletlerin erken merkezileşmesine neden olan gelişmenin büyük bir adımı idi. Aynı zamanda milliyetçiliğin de mihenk taşlarından sayılabilir.

Büyük muharebeler
 1337 - Cadsand Savaşı (Battle of Cadsand) düşmanlıkların başlangıcı—İngiliz zaferi.
 1340—24 Haziran  - Battle of Sluys (Sulys Savaşı) -- İngiliz Zaferi.
 1345 - Battle of Auberoch (Auberoche Savaşı) -- İngiliz zaferi.
 1346–26 Ağustos  - Battle of Crécy (Crécy Savaşı) -- İngiliz zaferi.
 1346-1347 - Siege of Calais (Calais Kuşatması) -- İngiliz zaferi.
 1350 - Battle of Les Espagnouls Sur Mer --- İngiliz zaferi.
 1351—27 Mart  - Combat of Thirty (Otuz Hücum Savaşı) --
 1356–19 Eylül  - Battle of Poitiers Fransa kralı II. Jean esir alındı. -- İngiliz zaferi.
 1367 - Naera Savaşı, Black Prince (Kara Prens) bir Castillian/Fransız ordusunu Najera'da (İspanya) yener.
 1372 -Rochella Savaşı; Castillian-Fransız filosu İngiliz filosunu yener.
 1415–25 Ekim  - Agincourt Savaşı, V. Henry komutası altındaki Longbow'lu askerler, Charles d'albert komutası altındaki Fransızları yener.
 1416 - İngilizler sayıca üstün olan Fransızları Valmont'da (Harfleur yakını) yener.
 1417 - Belford komutası altında Sen Nehrinde deniz zaferi.
 1418—31 Temmuz  - Rouen kuşatması.
 1421—22 Mart  - Bouge savaşı.
 1423—31 Temmuz  - Cravant Savaşı.
 1424–17 Ağustos  - Vernuil Savaşı.
 1429—12 Şubat  - Herrings Savaşı.
 1440 - John Talbot Harfleur'u alır.
 1450 -Farmigny Savaşı, Comte de Clermont komutası altındaki Fransız kuvvetleri, Thomas Kyriell komutası altındaki İngiliz kuvvetlerini yener.
 1453—17 Temmuz - Battle of Castillion (Castilion Muharebesi) İstanbul'un Fethi'nden tam 50 gün sonra Jean Bureau Talbot'u yener ve Yüz Yıl Savaşı son bulur. Fransız zaferi.

Önemli insanlar

İngiltere

Fransa

Burgonya

Fransa Tahtındaki hak iddiaları devam ediyor
Yüzyıl Savaşları'nın bitmesinden sonra, İngiltere Fransa tahtındaki hak iddialarını sürdürüyordu. Ta ki 1801 Birlik Kanunu  (Act of Union in 1801)'na kadar. Bu kanunda Fransa Kralı unvanı yeni kraliyet stilinde atlanıyordu.

Kaynakça

Yüz Yıl Savaşı


An Notheria diaphana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne ngan Jaap J. Vermeulen. An Notheria diaphana in nahilalakip ha genus nga Notheria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Notheria

Notheria diaphana


O termo Número C (ou C-número) é uma nomenclatura antiga usada por Paul Dirac que se refere a números reais e complexos. É usado para distinguir de operadores (números quânticos) na mecânica quântica.

Embora os números c sejam comutados, o termo número c anticomutação também é usado para se referir a um tipo de números anticomutação que são descritos matematicamente pelos números de Grassmann. O termo também é usado para se referir apenas a "números de comutação".

Objetos matemáticos
Mecânica quântica
Paul Dirac

Número C


An Dendrobium forbesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Dendrobium forbesii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. f. forbesii
 D. f. praestans

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium forbesii


Sadegh Moharrami Getgasari ( ; Hashtpar, 1 de março de 1996) é um futebolista iraniano que atua como zagueiro. Atualmente joga pelo Dinamo Zagreb.

Carreira no clube

Malavan
Começou sua carreira nas categorias de base do Malavan . Ele foi promovido ao primeiro time por Dragan Skočić e fez sua estreia pelo Malavan na Iran Pro League de 2013–14 contra o Sepahan como substituto.

Persepolis
Em 27 de junho de 2016, se juntou aos gigantes iranianos Persepolis em um contrato de dois anos. Ele fez sua estreia em 21 de setembro de 2016 em uma vitória por 3–1 contra o Sepahan.

Dinamo Zagreb
Em 27 de junho de 2018, Moharrami assinou um contrato de cinco anos com o campeão croata Dinamo Zagreb.

Carreira internacional
Ele foi convidado para a seleção iraniana Sub-20 por Ali Dousti Mehr para se preparar para o Campeonato AFC Sub-19 de 2014.

Ele fez sua estreia como reserva contra o Uzbequistão em 11 de setembro de 2018.

Títulos
Persepolis
 Iran Pro League: 2016–17, 2017–18
 Supercopa do Irã: 2017

Dinamo Zagreb
 MAXtv Prva Liga: 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2021–22
 Copa da Croácia: 2020–21
 Supercopa da Croácia: 2019, 2022

Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Iranianos por ascendência étnica ou nacional
Jogadores da Seleção Iraniana de Futebol
Futebolistas do NK Lokomotiva Zagreb
Futebolistas do GNK Dinamo Zagreb
Futebolistas do Persepolis F.C.
Futebolistas do Irão

Sadegh Moharrami


Nicolás Schreier Loret de Mola (30 de octubre de 1986) es un windsurfista peruano. Ha logrado el título de la categoría senior en el Campeonato Mundial de Windsurf Fórmula Experience en cuatro oportunidades.

Títulos
Campeonato Mundial de Fórmula Experience
 Campeonato Mundial 2008 en Ancón, Perú.
 Campeonato Mundial 2009 en El Puerto de Santa María, España.
 Campeonato Mundial 2010 en Araruama, Brasil.
 Campeonato Mundial 2011 en Cancún, México.

Referencias

Enlaces externos
 Schreier, lecciones de agua y viento

Nacidos en Lima
Regatistas de Perú
Alumnado de la Universidad San Ignacio de Loyola

Nicolás Schreier


Žitna rakija je jako alkoholno piće. Proizvodi ju se isključivo destilacijom fermentirane žitne kaše cijelih zrna žitarica koje zadržava senzorska svojstva uporabljene sirovine. U Republici Hrvatskoj alkoholna jakost žitne rakije koja se stavlja na tržište kao gotov proizvod mora biti najmanje 35% vol., uz iznimku žitne rakije »Korn«. Ne smije se dodavati razrijeđeni ni nerazrijeđenog alkohola, ni etilni alkohola poljoprivrednog podrijetla ni destilat poljoprivrednoga podrijetla. Ne smije ju se aromatizirati. Jedino što smije sadržavati je dodani karamel kao sredstvo za prilagodbu boje. Dopušteno je označiti žitnu rakiju kao žitni brandy, ako je destilirana na manje od 95% vol. alkohola iz fermentirane žitne kaše iz cijelih zrna žitarica sa senzorskim svojstvima iz uporabljenih sirovina.

Izvori

Žestoka alkoholna pića

Žitna rakija


Ambrosini er et italiansk efternavn.- Kendte personer med efternavnet inkluderer:

 Bartolomeo Ambrosini (1588–1657) - Italiensk læge og botaniker.
 Dario Ambrosini (1918-1951) - Italiensk Grand Prix motorcykel-racerkører
 Massimo Ambrosini (født 1977) - Italiensk fodboldspiller.
 Cesare Ambrosini (født 1990) - Italiensk fodboldspiller
 Ernesto Ambrosini (1894–1951) - Italiensk atlet som for det meste deltog i 3000 meter hækkeløb

Italienske efternavne

Ambrosini


The Persian Gulf Pro League (, Lig-e Bartar-e Xalij-e Fârs), formerly known as the Iran Pro League (, Lig-e bartar-e Irân), is the highest division of professional football in Iran. It is the top-level football league in Iran since its foundation. Each year, its top team becomes the Iranian football champion, and the two lowest finishers are relegated to Azadegan League.

Since 2013, the league comprises 16 teams. The winner and runner-up of the Persian Gulf Pro League along with the Hazfi Cup champion are automatically qualified for the AFC Champions League group stages. The third of the Persian Gulf Pro League is qualified for the AFC Champions League Play-off round. The bottom two teams in the league are relegated to Azadegan League. In the past, the format and number of teams were changed for various times. Persepolis is the most successful club with eight titles since the new format (15 in total).

History

To the turn of the millennium the Iranian Football Federation decided to create a new professional football league. In 2001, the Iran Pro League was founded as the new top-level football league in Iran. With the foundation of the Iran Pro League also professional football was finally established in Iran. After the Iran Pro League was established as the professional football league of Iran, Azadegan League was declared as the second-highest league in the Iranian football league system. The Iran Pro League comprised 14 clubs until the 2003–04 season.

The first winner of the Iran Pro League was Persepolis, who beat archrival Esteghlal by one point on the final match day. Esteghlal  Tehran was the leading team after 25 matchdays, but they lost their last match away against Malavan 0–1, while Persepolis could beat Fajr Sepasi with the same score at home. Esteghlal Rasht and East Azerbaijan's famous club Tractor had been relegated to the Azadegan League. Tractor took eight years to return to Iran's highest division. The first top goal scorer of the Iran Pro League was Reza Enayati of Aboomoslem with 17 goals. The next season was won by Sepahan, the most supported team of Isfahan. Sepahan was the first Iranian football champion based outside of the capital Tehran. At the end of the season three traditional teams were relegated to Azadegan League: Aboomoslem, Malavan and Sanat Naft Abadan.

The runner-up of the 2002–03 season, PAS Tehran, became the Iranian football champion of the 2003–04 Iran Pro League. It was the last Iranian championship for PAS Tehran as one of the most successful Iranian football clubs of all time. PAS Tehran's professional football team was dissolved in 2007. Ali Daei, who returned to Persepolis, became the top goal scorer with 16 goals. The 2003–04 season was the last edition of the league with 14 teams.

In 2004, the number of teams was increased from 14 to 16 teams. Foolad of Ahvaz became the first champion from Khuzestan Province after winning the 2004–05 Iran Pro League six points ahead of Zob Ahan. Reza Enayati of Esteghlal became the league's top goal scorer for the second time in his career after scoring 20 goals in 24 matches. He repeated his success with 21 goals in the 2005–06 Iran Pro League when Esteghlal celebrated their first championship since 2001. They defeated Bargh Shiraz in front of over 100,000 fans at Azadi 4–1 and won the league one point ahead of PAS Tehran. Shamoushak Noshahr and Shahid Ghandi (today known as Tarbiat Yazd) relegated to Azadegan League.

Persian Gulf Cup

On 12 August 2006, the Iranian Football Federation decided to give the league another name. Since then, the league had been primarily known in Iran as Persian Gulf Cup (PGC). The Football Federation decided this to promote the Persian naming. The name of the Persian Gulf has been disputed by some Arab countries since the 1960s due to political and ethnic differences between Iran and Arab countries. The football Federation decided also to change the logo of the league. The final logo was selected from over 130 designs and unveiled on 14 November 2006. Under the leadership of Iranian football legend Ali Daei, Saipa won the 2006–07 Persian Gulf Cup two points ahead of Esteghlal Ahvaz. Until 2007 six different teams won the league title successively. For the first time in history, a foreign player became the league's top goal scorer. Nigerian striker Daniel Olerum scored 17 goals in 27 matches for Aboomoslem. The winner of only two seasons before, Foolad, had to relegated to Azadegan League.

Before the start of the 2007–08 season the number of teams was increased from 16 to 18 teams. The professional football team of PAS Tehran was also dissolved before the start of the season. Instead of PAS Tehran a new club was founded in Hamadan and named PAS Hamedan. This was part of the strategy by the Iranian Football Federation to locate more teams in cities outside of Tehran. In 2008, Saba Battery was also moved from Tehran to Qom. Since then, the club is known as Saba Qom. The championship of the 2007–08 season was decided on the last matchday. Persepolis defeated Sepahan in front of an incredible crowd of 110,000 fans at Azadi by the final score of 2–1. Sepehr Heidari scored the decisive goal in a dramatic match in the sixth minute of additional time. Sanat Naft and Shirin Faraz (today known as Rahian Kermanshah) relegated to Azadegan League. The next season was dominated by Persepolis archrival Esteghlal and the two surprising teams Zob Ahan and Mes Kerman. Zob Ahan was the leading team after 75 minutes on matchday 34, before they lost their match against Foolad due to three conceded goals in the last 15 minutes with 1–4. In the meantime, Esteghlal saved their 1–0 lead against Payam Mashhad and won the league due to better goal difference. Last but not least, Payam Mashhad had to relegated alongside Bargh Shiraz and Damash.

The 2009–10 Persian Gulf Cup was dominated by the two Isfahan based clubs Sepahan and Zob Ahan. Ultimately Sepahan won the league six points before Zob Ahan. Sepahan Iraqi striker Emad Mohammed became the second foreign player, who won the league's top goal scorer award. He scored 19 goals, one more than his teammate Ibrahima Touré. Sepahan repeated their success by winning the 2010–11 and 2011–12 Persian Gulf Cup. For the first time in history of Iranian football a team became the Iranian champion three times in a row. Esteghlal broke Sepahan's success finally in 2013. Esteghlal won the 2012–13 Persian Gulf Cup and became for the eight time in their history the Iranian champion. During an exciting championship battle between Esteghlal and Sepahan, they faced each other in Tehran's Azadi Stadium on week 32. Moharram Navidkia scored the opening goal for Sepahan, however, Esteghlal equalized in the 94th minute due to an own goal by Sepahan defender Mohsen Irannejad. On week 33 Sepahan lost their away game against Damash 1–2, while Esteghlal could beat Foolad in Ahvaz with 1–0 and became the 2013 champion.

The League was scaled down from 18 to 16 teams before the beginning of the next season. Foolad won the 2013–14 Persian Gulf Cup after an exciting, though a very defensive season at the same time. At the end, Foolad ranged just 36 goals for the title. On the last matchday four other teams, Esteghlal, Naft Tehran, Persepolis and Sepahan, had the chance to win the championship alongside Foolad. While Esteghlal were defeated by Tractor at home with 1–3 and lost their AFC Champions League spot, Persepolis won their away game against Esteghlal Khuzestan with 1–0. Sepahan and Naft Tehran faced each other directly. Also Sepahan lost their AFC Champions League spot although they won the match with 1–0. Both teams had the same goal difference but Naft Tehran scored more goals in the season. Finally Foolad saved their championship after they defeated Gostaresh Foulad away by a goal of Mehrdad Jama'ati.

Persian Gulf Pro League

The league changed its name from Persian Gulf Cup to Persian Gulf Pro League in 2014. The Iranian Football Federation decided also to change the logos of the Persian Gulf Pro League and of the Azadegan League. The 2014–15 Persian Gulf Pro League was embossed by an exciting championship battle between Sepahan, Tractor and Naft Tehran. Tractor was ahead of their opponents Naft Tehran on goal difference, and a point of Sepahan. Tractor and Naft Tehran faced each other at Sahand, while Sepahan had to play Saipa at home. Tractor were in front 3–1 after an hour thanks to goals from Brazilian striker Edinho, Andranik Teymourian and Farid Karimi. But, then the game started to turn worse for Tractor. A very controversial red card for national team captain Andranik Teymourian and two goals by the visitors destroyed Tractor dreams. Furthermore, there were strange events in the stadium, including a lot of misinformation and disturbed telecommunication. Although Sepahan secured their title with a 2–0 victory over Saipa, thousands of Tractor supporters celebrated on the pitch, believing that they won the league for the first time in club's history.

Also the 2015–16 Persian Gulf Pro League was not decided until the last matchday. Thanks to two goals from Rahim Zahivi at the last matchday against Zob Ahan, the Ahvaz based team Esteghlal Khuzestan won the league sensational in front of Persepolis and Esteghlal. Persepolis missed their big opportunity winning the league after eight years. They were shocked on matchday 28 as they lost their match against Naft Tehran 0–2 at a packed Azadi. However, Persepolis dominated the next season and won the 2016–17 Persian Gulf Pro League clear before Esteghlal and Tractor. Persepolis football team claimed the Iran Professional League (IPL) with three games to spare and repeated the title in 2017-18 Season. The Following Season Persepolis again were champion for three times in a row.

Format
In the past, the number of teams was changed at various times. Since 2013, the league comprises 16 teams. Over the course of a season, which runs annually from July to the following May, each team plays twice against the others in the league, once at home and once away, resulting in each team competing in 30 games in total. Three points are awarded for a win, one for a draw and zero for a loss. The teams are ranked in the league table by points gained, then goal difference, then goals scored and then their head-to-head record for that season.

At the end of the season, the club with the most points becomes the Iranian champion. Currently, the Champions, the Runners Up and the Hazfi Cup champions qualify automatically for the group phase of the AFC Champions League, while the third-place team enters the AFC Champions League at the Play-off round. The bottom two teams are relegated to Azadegan League. Furthermore, all teams in the Persian Gulf Pro League can participate in the Hazfi Cup.

Logo

Ranking

Updated on 7 December 2021.(Source)

Clubs (2022–23)

Champions

Persian Gulf Pro League

Total

All-time Pro League table

Source: iplstats.com
Notes:Only league matches; play-offs are not included in the all-time table.  1 Esteghlal was deducted one point in the 2013–14 season.  2 Persepolis was deducted six points in the 2005–06 season.  3 Persepolis was deducted six points in the 2007–08 season.  4 Persepolis was deducted one point in the 2013–14 season.  5 Sepahan was deducted three points in the 2007–08 season.  6 Zob Ahan was deducted one point in the 2005–06 season.  7 Tractor was deducted one point in the 2013–14 season.  8 Malavan was deducted one point in the 2013–14 season.  9 PAS Tehran was deducted one point in the 2006–07 season.  10 Damash was deducted one point in the 2013–14 season.  11 Steel Azin was formerly known as Ekbatan.  12 Rahian Kermanshah was formerly known as Shirin Faraz.  13 Tarbiat Yazd was formerly known as Shahid Ghandi.  14 Gahar Zagros was formerly known as Damash Lorestan.  15 Shahr Khodro was deducted six points in the 2017–18 season.  16 Esteghlal Khuzestan was deducted six points in the 2018–19 season.  17 Shams Azar was deducted six points in the 2023–24 season.

Attendances

Average league attendances

Notes:Matches with spectator bans are not included in average attendances.The official game reports can be found under the match schedule on iranleague.ir. The viewer numbers are noted in these. This results in average attendance.

Highest attended season matches

Records

All-Time Persian Gulf League Top Scorers

Players in bold are still active in the league.

*GPGR: Goals Per Game Ratio

All-time top appearances in Iran league

Broadcasting and sponsorship

Broadcasting

The state-owned television channel IRIB has the broadcasting rights for the most matches of the Persian Gulf Pro League, Azadegan League and Hazfi Cup. Each match of Esteghlal and Persepolis is broadcasting by IRIB TV3, IRIB's popular channel. In addition to that Esteghlal and Persepolis playing not at the same time with the exception of the Sorkhabi derby and the last two matchdays of each season. IRIB Varzesh shows other important matches, while the remaining games are shown on IRIB regional channels. Furthermore, Navad, a popular weekly football program broadcast by IRIB TV3, shows highlights of all Persian Gulf Pro League and Azadegan League matches.

Sponsorship
The Persian Gulf Pro League has been sponsored since 2005. There have been four sponsors since the league's formation.

 2001–2005: no sponsor
 2005–2007: Zamzam
 2007–2009: Padideh
 2009–2014: Irancell
 2014–2016: Sun Star
 2016–present: Fanap

Ownership

See also
 Football in Iran
 Iranian football league system
 Azadegan League
 League 2
 League 3
 Hazfi Cup
 Iranian Super Cup

Notes

References

External links

 Persian Gulf Pro League official website
 Persian Gulf Pro League at Soccerway.com
 List of Iran all-time top scorers at RSSSF

1
Iran
2001 establishments in Iran
Sports leagues established in 2001
Professional sports leagues in Iran

Persian Gulf Pro League


Sant Andreu es una estación de la línea 1 del Metro de Barcelona situada en el distrito de San Andrés de Barcelona. La estación se encuentra muy cerca de la Estación de San Andrés Condal, lo cual permite hacer transbordo a la línea R2 y a la línea R11 de Media Distancia.

La estación tiene dos salidas: Plaza de Orfila y calle Torras i Bages. Posee tres andenes, lo que permite la apertura de las puertas a ambos lados de los vagones.

La estación se inauguró en 1968 con el nombre de San Andrés como parte de la Línea I. En 1982 con la reorganización de los números a la numeración arábiga de líneas y cambios de nombre de estaciones pasó a ser una estación de la línea 1. Fue sometida en 2010 a una profunda reforma, siendo adaptada a personas con movilidad reducida, y renovándose los vestíbulos y la nave de andenes. Desde entonces posee un ascensor que comunica el vestíbulo con la plaza de Orfila y otro que comunica el vestíbulo con el andén central.

Sant Andreu
Estaciones de metro de España inauguradas en 1968

Estación de Sant Andreu


Svenska Tennisförbundet er et specialforbund, og det styrende organ for tennis i Sverige. Det blev grundlagt 26. november 1906 som Svenska Lawn-tennisförbundet, og skiftede navn til det nuværende i 1941.

Forbundets medlemmer tæller omkring 420 svenske tennisklubber. Hovedkvarteret ligger på samme adresse som Kungliga Tennishallen i Stockholm.

Eksterne henvisninger
 Svenska Tennisförbundets officielle websted

Tennisorganisationer
Tennisførbundet, Svenska
Etableret i 1906

Svenska Tennisförbundet


Arnar Bragi Bergsson (fæddur 30. apríl 1993) er sænskur-íslenskur knattspyrnumaður og söngvari. Hann spilar sem miðjumaður fyrir Västra Frölunda IF og hefur einnig spilað unglingafótboltaleiki fyrir Ísland.

Ferill
Uppalinn í Västra Frölunda byrjaði hann spila fótbolta í Vestur Frölunda IF. Er hann var 17 ára gömull gekk Bragi til liðs við IFK Göteborg.

Árið 2013 flutti Bragi til Íslands og spilaði fyrir ÍBV í efstu deild landsins. Árið 2015 flutti hann aftur til Svíþjóðar og skrifaði undir samning við GAIS. Í desember 2017 skrifaði Bergsson undir tveggja ára samning við Utsiktens BK.

Árið 2018 tók Bragi þátt í TV4-dagskránni Swedish Idol 2018, og hann náði topp 20 fyrst. Hann endaði í þriðja sæti ásamt William Segerdahl í undanúrslitunum 30. nóvember.

Árið 2019 fór hann með hlutverkið sem prins í söngleiknum Snövit the musical.

Þann 11. febrúar 2022 gekk Bragi til liðs við Västra Frölunda.

Þann 28. janúar 2023 var tilkynnt að Bragi myndi keppa í  2023.

Tilvísanir

Ytri tenglar
 Júlía Margrét Einarsdóttir: "Kannski að maður finni sér íslenska stelpu hérna" (RÚV.is, 14. febrúar 2023)
 Svenska Fotbollförbundet: Arnar Bragi Bergsson (á sænsku)
 Fotbolltransfers: Bragi Bergsson (á sænsku)

Íslenskir knattspyrnumenn
Sænskir knattspyrnumenn
Sænskir söngvarar
Fólk fætt árið 1993

Bragi Bergsson


Digital Tutors, merkezi ABD'de yer alan ve görsel tasarım alanında kullanılan Maya öncelikli ve ağırlıklı olmak üzere; ZBrush, Softimage XSI, RenderMan, SyFlex, Adobe, Macromedia, Apple gibi yazılım ve yazılım şirketlerinin ürünleri için eğitici ve öğretici multimedya destekli etkişimli eğitim materyallari hazırlayan bir şirkettir.

Gnomon'dan en önemli farkı ele aldığı bir yazılımı öğretirken kullandığı yöntemdir. Kullanıcısının sıfırdan öğrendiğini varsayarak konuları anlatmasıyla bağlantılı yan unsurlarıyla ele almış olmalarıdır.

Ayrıca bakınız
 CG Academy
 Gnomon

Dış bağlantılar
 http://www.digitaltutors.com/
 Bilgisayar Grafiği ve Sayısal Görsel Efekt Sitesi
 3D Eğitim Portalı

Eğitim yazılımı şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli şirketler

Digital Tutors


Dua veya yakarış, bir ilah ya da gözle görülmeyen varlıkla ilişkiyi etkinleştirmeyi amaçlayan çağırma veya eylemdir. Dua, bireysel ya da toplumsal olarak; özel ya da kamusal bir yerde edilebilir. Sadece sözlerden oluşabileceği gibi şarkı şeklinde de olabilir. Ayrıca çeşitli bedensel hareketler de içerebilir. Duanın yakarış, şükran veya ibadet/övgü olarak  farklı formları vardır.

Dinlerde dua

İbrahimî dinler
İbrahimî dinler olarak tanımlanan üç semavî dinin (Musevilik, Hristiyanlık, İslamiyet), kendi içlerinde benzeşen ve diğer tek tanrılı dinlerden bâzı noktalarda farklılaşmış bir dua kavramı ve anlayışı vardır.

İslâmiyet

İslam dininde dua; "bir kimsenin kendisi veya başkası hakkında bir dileğine, bir arzusuna kavuşması için Allah'a yalvarması" olarak tanımlanabilir. Dua, bir ibadettir.

Duanın mahiyeti ve önemi İslam dininin kutsal kitabı olan Kur'an'da ve hadislerde de (İslam Peygamberi'nin sözleri) belirtilmiştir:

"Bana (hâlis kalp ile) dua ediniz. Duanıza icabet ederim." (Mü'min Sûresi: 60)
"Mü'minin din kardeşi için, arkasından yaptığı hayır dua kabûl olur. Bir melek, "Allah-u Teâlâ, bu iyiliği sana da versin! Âmin" der. Meleğin duası red edilmez." (Hadîs-i şerîf, Riyâz-us-Sâlihîn)

Kur'an'da ve hadislerde çeşitli yerlerde sadece iyi yürekle yapılan duaların kabul edileceği belirtilmektedir. Birçok tanrıbilimci ve klasik İslam bilginlerine göre İslam'da önemli bir yer tutan "namaz" da bir tür dua biçimidir.

Duânın makbuliyeti
Duanın kabul olma derecesini arttıran hususlar vardır. Bunlar Risale-i Nur'da izah edilmektedir:

 Hulûs, huşû ve huzur-u kalble dua etmek
 İstiğfar edilerek manen temizlenmek. Duanın başında ve sonunda salavat getirmeli, iki makbul duanın ortasındaki dua makbuldür.
 Hadiste ve Kur'ân'da gelen me'sur dualarla dua etmek.
 Mübarek yerlerde, hususen mescitlerde dua etmek.
 Cuma günü özellikle saat-i icabede dua etmek.
 Üç aylarda, mübarek gecelerde hususen Kadir gecesinde edilen dua.

Yahudilik

Hristiyanlık
[[Dosya:Christ in Gethsemane.jpg|küçükresim|upright=0.68 |İsa, Gethsemane bahçesinde dua ederken - Heinrich Hofmann tasviri.]]
İncil'in dua ile ilgili iki önemli doktrini vardır: İnsan dua ederken Tanrı'ya 'Baba' diye hitap edebilir ve geçerli bir dua, Mesih İsa'nın adıyla edilmiş olmalıdır.

 İsa Mesih'in ölümü aracılığıyla günahlarından temizlenmiş her insan, Tanrı'ya saygı ile, ama aynı zamanda çok samimi bir şekilde yaklaşabilir. Bu yüzden bir Mesih imanlısı Tanrı'ya 'Baba' diyebilir ve bu şekilde dua eder. Hıristiyanlığın en tanınmış duası Mesih İsa tarafından öğrencilerine öğretildi (İncil, Matta 6:9-13): 'Göklerdeki Babamız, Adın kutsal kılınsın. Hâkimiyetin gelsin. Gökte olduğu gibi yeryüzünde de Senin istediğin olsun. Bugün bize gündelik ekmeğimizi ver. Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi Sen de suçlarımızı bağışla. Ayartılmamıza izin verme. Bizi kötü olandan kurtar. Çünkü hâkimiyet, güç ve yücelik Sonsuzlara kadar Senindir! Amin'.
 İncil'e göre Mesih İsa diyor ki (İncil, Yuhanna 14:13-14): Baba Oğul'da yüceltilsin diye adımla dilediğiniz her şeyi yapacağım. Adımla benden ne dilerseniz yapacağım.
İncil'e göre Mesih İsa ölümü ve dirilişi aracılığıyla Tanrı'ya giden kapı (İncil, Yuhanna 10:9) ve tek yol (İncil, Yuhanna 14:6: Yol, gerçek ve yaşam Ben'im. Benim aracılığım olmadan Baba'ya kimse gelemez.) oldu. İsa'nın adı bu anlamda bir anahtar gibi görünüyor: Sırf O'nun sağladığı kurtuluşa güvenerek insan Tanrı'ya samimi bir şekilde yaklaşma hakkını kazanır.

Bahailik

Vika
Vika'da meditasyon veya ritüeller dua içerebilir. Dualar Tanrıça ve Tanrıyla bir iletişim biçimi olarak görülmektedir. Esbat ve Sabbat kutlamaları dua içerebilir. Akşam yemeği, kişinin kendisi veya başkalarının güvenliği, şifa veya bir ölü için dua edilebilir.

Ekankar
Ekankar'da şarkı içeren, Hu ismi verilen dua vardır. Bu, Kapalı gözlerle, yüksek sesle ya da sessiz söylenebilir.

Taoizm

Sihizm

Şinto

Hinduizm

Janizm

Dipnotlar

Dinî kavramlar
Dinî davranış ve deneyim

Dua


Sägmühle (fränkisch: Seechmül)  ist ein abgegangener Gemeindeteil der ehemaligen Gemeinde Enderndorf im mittelfränkischen Landkreis Roth.

Lage
Die dem Gemeindeteil den Namen gebende Sägmühle lag südöstlich von Absberg am Igelsbach im Bereich des heutigen Großen Brombachsees. Ihr benachbart war die ebenfalls durch den Bau des Stausees abgegangene und auch zu Enderndorf gehörende Griesmühle. Nördlich der Sägmühle führte die Kreisstraße von Gunzenhausen nach Spalt vorbei; von dieser zweigte eine Straße zur Mühle ab, die weiter nach Süden zur ebenfalls abgegangenen Öfeleinsmühle führte.

Geschichte
Die "Segmul" ist erstmals in dem Ende des 15. Jahrhunderts erstellten und in der Mitte des 16. Jahrhunderts kopierten "Des Götz von Berlichingen Register der Hälte und Furten um Nürnberg" erwähnt. In einem Beleg von 1608 heißt es, dass "die Seg Mühl vnter […] Enterndorff ligent" dem Jacob von Dill zu Enderndorf gült- und vogtbar ist und die Fraisch dem markgräflich-ansbachischen Amt Gunzenhausen obliegt. Für 1732 erfährt man, dass die "Seegmühl" der Nürnberger Patrizierfamilie Harsdörffer gehört, ins evangelische Thannhausen gepfarrt ist und die Vogtei und die hohe Fraisch beim markgräflichen Oberamt Gunzenhausen liegen; der große Zehnt war teils nach Absberg, teils in die Pfarrei Thannhausen zu leisten, wohin auch der kleine Zehent zu reichen war. 1792 wurde die Mühle mit dem Markgrafentum Ansbach preußisch. Das Patrimonialgericht der Freiherrn von Harsdorff wurde 1798 von Preußen als dem Obereigentümer sequestriert und lebte nicht wieder auf.

Am Ende des Heiligen Römischen Reichs ging die Sägmühle mit dem ehemaligen Fürstentum Ansbach infolge des Reichsdeputationshauptschlusses 1806 an das Königreich Bayern über, wo sie ab 1808 zum Steuerdistrikt Absberg und ab 1811 zur Ruralgemeinde Enderndorf gehörte.

1956 brannte das Anwesen ab und wurde wieder aufgebaut. In der Folgezeit wurde das Sägewerk bis zum Aufkauf und Abriss durch den Bayerischen Staat zum Bau des Großen Brombachsees in den 1980er Jahren betrieben.

Per Verordnung vom 8. September 2000 wurde das 32,5 Hektar große Naturschutzgebiet Sägmühle errichtet (Ufer- und Seebereich südwestlich des Standortes der ehemaligen Mühle).

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort war seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Bartholomäus (Thannhausen) gepfarrt, ab der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts war die Pfarrei Absberg zuständig.

Literatur
 Ein Tag auf dem Mühlenweg. Versunkene Mühlen rund um Absberg. [Flyer der] VGN-Freizeit 2/2009

Weblinks

 Geschichte der Sägmühle auf Fränkisches-Seenland.de
 Die durch den Brombachsee verloren gegangenen Mühlen

Fußnoten

Abgegangenes Bauwerk im Landkreis Roth
Wüstung im Landkreis Roth
Zerstört in den 1980er Jahren
Bauwerk in Spalt
Mühle im Landkreis Roth
Mühle in Europa
Ersterwähnung im 15. Jahrhundert
Enderndorf
Wüstwerdung im 20. Jahrhundert

Sägmühle (Enderndorf)


An Homalomena habokoana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Homalomena habokoana in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena habokoana


Furry fandom je supkultura koju zanimaju izmišljeni antropomorfni likovi životinja s ljudskim ličnostima i karakteristikama. Primjeri antropomorfnih atributa uključuju ljudsku inteligenciju, izraze lica, sposobnost govora, hoda na dvije noge i nošenje odjeće.

Izraz Furry fandom se također koristi kako bi se odnosili na zajednicu ljudi, koji se sastaju na Internetu i na furry konvencije.

Povijest
Pojam furry fandom se počeo koristiti već 1983 godine, i postao je standardni naziv za žanr sredinom 1990-ih godina, kada je definirano kao "organizirano širenje umjetnosti i proze o 'furryjima', ili izmišljenim antropomorfnim likovima".

Međutim, fanovi smatraju da se subkultura pojavila mnogo ranije, s animiranim radovima, kao što je Kimba Bijeli Lav objavljen 1965. godine, Watership Down, objavljen 1972. godine (i njegova filmska adaptacija 1978.), kao i Disneyjev Robin Hood.  Pojavom interneta 1990-ih godina se stvorila podjela između obožavatelja smiješnih životinjskih likova i furry likova, kako bi se izbjegao rizik, koji je povezan s pojmom "furry".

Furry subkultura je muški dominirana s oko 70% ispitanika koji se smatraju muškarcima.

Aktivnosti
Prema istraživanju iz 2008 godine, većina furryja vjeruju da su likovna umjetnost, konvencije, poezija, i on-line zajednica jako važna opstanku fandoma.

Kostimi - "Fursuit"
Obožavatelji s vještinama stvaranju vlastite plišane igračke, koje ponekad se nazivaju plišanci, ali također izgrađuju i složene kostime pod nazivom "fursuits", koje su nošene za zabavu ili za sudjelovanje u paradama, konvencijama, ples, ili kao pomoć u prikupljanje dobrotvornih donacija (kao izvođači zabavnih točaka). "Fursuiti" su raznoliki u dizajnu, od jednostavnog dizajna i izgleda sličnim sportske maskote do onih sa složenijim funkcijama, koje uključuju pokretnu čeljust i rep i druge značajke. Potpuni kostimi koštaju od $1500 pa čak i preko $10 000 za modele koji su od kvalitetnijeg materijala i uključuju pokretne dijelove. Iako oko 80% furryja nemaju kostim, često pozivajući se na visoku cijenu kao odlučujući faktor, većina njih je pozitivna prema fursuiterima i konvencijama u kojima oni sudjeluju. Neki fanovi nose "djelomične" kostime, koji služe kao jeftinija, ali jednako dobra zamjena za puni kostim te se najčešće sastoji samo od uši i rep ili glavu, noge i rep.

Konvencije
Dovoljan interes i članstvo je omogućilo stvaranje mnogo konvencija u Sjevernoj Americi i Europi. Konvencija je napravljena za to da furryji da kupuju i prodaju umjetnička djela, sudjeluju u seminarima, nose kostime i druže se. Najveća konvencija na svijetu je Anthrocon koja s više od 7,544 sudionika, svake godine održava u Pittsburghu. Prema procjenama, konvencija je dodala oko 3 milijuna dolara u Pittsburghov proračun u 2008. Druga konvencija, Further Confusion, koja se održava u San Jose, pomno prati Anthrocon u opsegu i posjećenosti. $470,000 je podignuta u konvencijama u dobrotvorne svrhe od 2000-9. Od 2009, taj broj se povećao na oko $300,000 godišnje.

Web stranice i online zajednica
Na Internetu nalazi mnoštvo furry web stranica i online zajednica, kao što su umjetničke-zajednice, Fur Affinity, Inkbunny, SoFurry i Weasyl; socijalne mreže, Furry 4 life, FurNation; i WikiFur, zajednička furry Wikipedia, te, s IRC mrežama FurNet i Anthrochat, čine najveći dio furry subkulture.

Seksualni aspekt
U usporedbi s ukupnom populacijom, homoseksualnost i biseksualnost u furry fandomu je više predstavljena. U SAD-u, oko 1,8% ljudi se identificiraju kao biseksualne i 1,7%, homoseksualne osobe. Za razliku od toga, prema podacima četiri različite ankete 14-25% članova fandoma je izjavilo homoseksualnost, 37-52% biseksualnost, a  28-51% heteroseksualnosti.

Otprilike polovica ispitanika izjavilo da su u vezi, od kojih je 76% su bili u vezi s drugim članom furry-fandoma. Pojam "yiff" ponekad se koristi za označavanje seksualne aktivnosti ili seksualnog materijala u okviru fandoma—to se odnosi na seksualne aktivnosti i interakcije unutar subkulture, bilo to na internetu ili ne.

Javno mišljenje i masovni mediji
Rane slike furrya u časopisima, kao Wired, Loaded, Vanity Fair, su usmjerene prvenstveno na seksualnom aspektu subkulture. Fikcijski portreti furry subkulture su se pojavili na tv emisijama kao što su AIR, CSI: crime Većina furry-fanova tvrde da ovi mediji stvaraju krivu sliku subkulture, i zahvaljujući tome, najnovija pokrivenost je usmjerena na raskrinkavanje mitova i stereotipa, koji su postali sinonim za furry subkulturu.

Novinar koji je posjetio Anthrocon 2006 je naglasio da "Bez obzira na njihove divlje slike sa Vanity Fair-a, MTV i CSI-a, furry konvencija o nije o seksu između čudaka u kostimima lisica", i to da se sudionici konvencije  "ne upuštaju u seks više nego svi ostali", i da je furry konvencija o "ljudima koji se zabavljaju pričanjem i slikanjem životinja i njihovih likova". Prema riječima Iana Vuka, članak iz BBC-a pod nazivom "Tko su furryji?" je bio prvi komad novinarstva, koji je bio nominiran za Ursa Major Award, gdje su glavne nagrade davane na temu antropomorfizma.

Prema anketama, oko pola furry-a je doživljelo javne reakcije na furryje kao negativne; dok je petina je izjavio da je javnost reagirala na njih jako negativno. Furryji smatranju da je medijska slika o njima kao "ljudima koji su opsesivni o seksu"  stvorila nepovjerenje prema medijima i društvenim znanstvenicima.

Socijalni aspekti

Furryji, kao grupa su liberalniji i manje religiozni nego prosječni Amerikanci.

Religija: 54% koji sebe smatraju ateistima ili agnosticima, 23% kao kršćani, 4% kao pagani, a ostatak se indetificira s drugim religijama. Oko 70% odraslih furryja su već završili ili završavaju visoko obrazovanje i spadaju u vrh subkultura po obrazovanju. 60% furryja imaju interes za elektrotehniku ili IT smjer.

Jedna od najvažnijih univerzalnih dijelova furry subkulture je stvaranje fursone – najčešće antropomorfne životinje. Više od 95% furryja imaju fursonu. Gotovo polovica kažu da imaju samo jednog lika koji njih predstavlja; dok relativno malo njih imaju više od tri ili četiri fursone; naime, to je zbog činjenice da je za mnoge furryje, njihova fursona su duboko povezana za njih, i smislena ideja o svojoj ličnosti. Najpopularniji fursone su: vukovi, lisice, psi, velike mačke i zmajevi.
Podaci kažu da nema skoro pa nikakve veze između osobina lika i životinjske vrste fursone.

Furry subkultura u Hrvatskoj
Furry subkultura je još uvijek tabu tema u Hrvatskoj i ne postoji puno članova, oko 100. Hrvatski furryji imaju svoju stranicu na FurAffinity-u ("CroatianFurs") Dogodili su se manji sastanci članova, no za sada, ne postoji nijedna velika konvencija u Hrvatskoj, niti na Balkanskom poluotoku.

Linkovi

Supkultura i kontrakultura

Furry supkultura


Die Burgundofarones waren eine Familie des fränkischen Adels vermutlich burgundischer Herkunft zur Zeit der Merowinger. Ihren Besitz und ihr Machtzentrum hatten sie  in Meaux und Umgebung östlich von Paris sowie bei Louvres nördlich von Paris. In der ersten Hälfte des 7. Jahrhunderts treten die Burgundofaronen in der Führungsschicht des fränkischen Teilreichs Austrien auf. Neben den Beziehungen zum Königtum waren es die zum Missionar Columban und zum von ihm gegründeten Kloster Luxeuil in der nördlichen Franche-Comté, die ihre Bedeutung ausmachen.

Stammliste
 Gundovald, † ermordet um 685, von König Guntram I. († 592) als Comes im Pagus Meldensis um den Hauptort Meaux eingesetzt
 Chagnerich (* um 565, † um 633) vir illustris und conviva des Königs Theudebert II. († 612), ab etwa 685 Comes im Pagus Meldensis; ⚭ (1) Leudegund; ⚭ (2) NN
 (1) Chagnoald, Bischof von Laon 626/627 – vor 633/634
 (1) Chagnulf, † ermordet 641, Comes im Pagus Meldensis, in der Umgebung des Königs Dagobert I. bezeugt; er wurde als Graf von Augers-en-Brie (Seine-et-Marne) ermordet
 (1) Burgundofaro, Bischof von Meaux nach 627 – 673/675, dort Gründer des Klosters Saint-Faron, in der Umgebung des Königs Dagobert I. bezeugt
 (1) Burgundofara, † nach 633/634, Gründerin und erste Äbtissin der Abtei Faremoutiers (Farae monasterium)
 (1) Agnetrade, † nach 633/634
 (2) Gibiltrudis
 Chagnoald, in Reims ansässig
 Autharius (* um 570; † um 620 in Jouarre), mit Besitz in Soissons und Meaux; ⚭ (1) bis um 600 Moda; ⚭ (2) nach 600 Aiga
 (1) Ermenradus und Ermenulfus, Gründer der Doppelabtei Notre-Dame de Jouarre
 (2) Ado (* um 602 in Sancy-les-Cheminots; † 670 in Jouarre), Gründer eines Klosters im Jura und des Klosters Rebais (Rebascum) im Bistum Meaux.
 (2) Audoenus (Saint Ouen, * um 609 in Sancy-les-Cheminots; † 24. August 684 in Clichy bei Paris, Bischof von Rouen, Gründer der Klosters Rebais
 (2) Rado, 613–616/617 Hausmeier von Austrasien, Mitgründer des Klosters Rebais, Gründer des Klosters Reuil-en-Brie
 (2) Magnafleda

Vermutlich ein weiterer Angehöriger der Familie ist ein jüngerer Chagnerich in der Umgebung des Königs Chlothar III., der 693 als comes genannt wird.

Literatur
 Jonas von Bobbio, Vita S. Columbani I.26, II.7, II.21
 Horst Ebling, Burgundofarones, in: Lexikon des Mittelalters, Band II, Spalte 1098/99
 Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastiques XVI, 506–531, 643–665
 Eugen Ewig, Spätantikes und fränkisches Gallien I, Beihefte der Francia 3/1, 1976, S. 256–258
 Donald Bullough: The Career of Columbanus, in: Michael Lapidge, Columbanus: studies on the Latin writings (1997), S. 18
 Richard A. Fletcher, The barbarian conversion: from paganism to Christianity (1999), S. 140f
 Régine Le Jan, Conventi, violence, and competition for power in Francia, in: Frans Theuws, Mayke De Jong, Carine van Rhijn: Topographies of power in the early Middle Ages (2001), S. 251f
 Marilyn Dunn, The emergence of monasticism: from the Desert Fathers to the early Middle Ages (2003), S. 161f
 Régine Le Jan, Famille et pouvoir dans le monde franc: VIIe-Xe siècle (1995), S. 392

Anmerkungen

Adelsgeschlecht (Mittelalter)
Stammliste

Burgundofarones


La rue du Four est une voie de communication de la ville de Saint-Maur-des-Fossés. C'est un des plus anciens chemins de la ville.

Situation et accès
Elle rencontre notamment la rue Pasteur, la rue des Tournelles et l'avenue de Marinville. Sa desserte est assurée par la gare de Saint-Maur - Créteil.

Origine du nom

Elle porte ce nom depuis 1682 au moins et, origine fréquente de cet odonyme, pourrait faire référence à un ancien four banal, four à pain mis à disposition des habitants par le seigneur local.

Historique
Sous , une confrérie de la Passion y représentait des Mystères.

En 1697, la terre de la baronnie de Saint-Maur fut donnée par le prince de Condé à son fils . L'acte de donation mentionne un four banal que rappelle le nom de cette rue. Ce four était destiné aux habitants, contre redevance, pour y faire cuire leur pain.

Elle a été représentée sur une toile du peintre Adrien Lemaître, Rue du Four à St Maurs.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 Église Saint-Nicolas de Saint-Maur-des-Fossés, datant du .
 Au 13, une maison datant de la fin , recensée à l'inventaire général du patrimoine culturel.
 Au 36, remise à carrosses de l'ancien Hôtel du Petit-Bourbon, qui se trouvait rue Mahieu. Cette bâtisse construite vers 1690 par Pierre Bullet est aujourd'hui disparue.
 Fontaine de la rue du Four.
 Le baron Étienne-Jules Cousin de Marinville, maire de la ville, y demeura en 1830.

Notes et références

Four
Transport à Saint-Maur-des-Fossés

Rue du Four (Saint-Maur-des-Fossés)


Die Scottish Open 1986 im Badminton fanden vom 21. bis zum 23. November 1986 in Edinburgh, Schottland, statt. Mit einem Preisgeld von 15.500 Pfund wurde das Turnier in Kategorie 2 der Grand-Prix-Wertung eingestuft.

Finalresultate

Referenzen
 Programmheft German Open 1987, S. 46

World Badminton Grand Prix 1986
1986
Badmintonwettbewerb in Edinburgh

Scottish Open 1986


Miocit (također poznat kao mišićna stanica) tip je stanica prisutnih u mišićnom tkivu.

Miociti su duge, cjevaste stanice, koje se razvijaju iz mioblasta kako bi oblikovale mišiće u procesu poznatom kao miogeneza. Postoje različiti specijalizirani oblici miocita s izrazitim svojstvima: stanice srca, poprečno-prugastih
i glatkih mišića. Prugaste stanice srčanih i poprečno-prugastih mišića nazivaju se mišićnim vlaknima. Kardiomiociti su mišićna vlakna koja formiraju komore srca i imaju jednu staničnu jezgru. Skeletna mišićna vlakna pomažu potpori i pomicanju tijela te imaju tendenciju da imaju periferne jezgre. Stanice glatkih mišića kontroliraju nesvjesne pokrete, poput kontrakcija peristaltika u jednjaku i želucu.

Sarkoplazma je citoplazma mišićnog vlakna. Većina sarkoplazme ispunjena je miofibrilima, koji su duge proteinske niti sastavljene od miofilamenata. Sarkoplazma se također sastoji od: glikogena, polisaharida od glukoznih monomera, koji stanici daje energiju pri intenzivnom vježbanju i mioglobina, crvenoga pigmenta koji skladišti kisik, dok nije potreban za mišićnu aktivnost.

Stanična membrana miocita ima nekoliko specijaliziranih područja, koja mogu uključivati interkalirani disk i poprečni cjevasti sustav. Stanična membrana pokrivena je slojem lamine širine oko 50 nm. Laminarni premaz može se odvojiti u dva sloja; lamina densa i lamina lucida. Između ova dva sloja može biti prisutno nekoliko različitih vrsta iona, uključujući kalcijeve.

Stanična membrana pričvršćena je na staničnom citoskeletu vlaknima, koja su široka približno 10 nm. Ona se generalno nalaze na Z linijama tako da formiraju brazde i poprečne cjevčice. U srčanim miocitima ovo formira išaranu površinu.

Citoskelet je ono od čega se gradi ostatak stanice i ima dvije glavne svrhe; prvo je da stabilizira topografiju unutarstaničnih komponenti, a drugo je da se kontrolira veličina i oblik stanice. Dok je prva funkcija važna za biokemijske procese, posljednja je presudna u definiranju odnosa površine i zapremnine stanice. To snažno utječe na svojstva električnog potencijala stanica, koje se mogu pobuđivati. Pored toga, odstupanje od standardnog oblika i veličine stanice može imati negativan prognostički utjecaj.

Izvori

Mišićni sustav
Stanična biologija

Miocit


"Por Supuesto" é uma canção da cantora brasileira Marina Sena, gravada para seu primeiro álbum de estúdio, De Primeira. A canção foi escrita por Sena com seu produtor Iuri Rio Branco. A canção foi lançada como terceiro single do álbum em 24 de novembro de 2021.

Antecedentes e lançamento
Antes do lançamento oficial, a faixa já era um sucesso comercial após viralizar no TikTok, por meio da releitura do jovem cantor e violonista Lucas Mamede. A faixa ainda entrou no 1º lugar da lista "50 que viralizaram no mundo" do Spotify. Após a repercussão da faixa, a cantora anunciou que lançaria a música como um single oficial do álbum em 24 de novembro de 2021. "Por Supuesto" foi lançada como o terceiro single do álbum em 24 de novembro de 2021. A música também faz parte da trilha sonora da série de televisão As Five, do Globoplay.

Apresentações ao vivo
Sena cantou "Por Supuesto" pela primeira vez em 21 de julho de 2021 no Experimente do canal Bis. Em 8 de dezembro, Sena apresentou a canção no Prêmio Multishow de Música Brasileira 2021. Em 15 de dezembro, Sena apresentou a canção no TikTok Awards 2021. No dia seguinte, Sena apresentou a canção no Women's Music Events Awards 2021 ao lado de Luísa Sonza. Em 22 de janeiro de 2022, Sena apresentou a canção no Caldeirão com Mion. Em 3 de janeiro, Sena apresentou a canção no Faustão na Band. Em 22 de março, Sena apresentou a canção no TVZ. Em 16 de março de 2023, Marina apresentou a canção no programa Encontro com Patrícia Poeta. Em 30 de abril de 2023, Sena apresentou a faixa no Fantástico. Em 01 de julho de 2023, Marina Sena apresentou a canção no Caldeirão com Mion pela segunda vez.

Faixas e formatos
{{Lista de faixas
| topo     = Download digital / streaming / vinil'| título1  = Por Supuesto
| duração1 = 3:06
}}

 Desempenho comercial
A canção foi um sucesso comercial, alcançando a posição 5 no Top'' 200 do Brasil e o topo da parada Viral Global do Spotify. A canção se tornou viral no TikTok, o que ajudou a faixa a alcançar um público maior. Em Portugal, a canção alcançou a posição 69.

Tabelas semanais

Certificações

Prêmios e indicações

Singles de 2021
Canções de 2021
Canções gravadas por Marina Sena
Canções de música pop
Canções em português
Canções compostas por Marina Sena

Por Supuesto


Crkva sv. Ante Padovanskoga u Sivši.

Župa Sivša, kao kapelanija, utemeljena je odvajanjem od župe Komušina 1784. godine. Samostalna župa postala je 1802. godine. U početku je imala samo kapelicu a 1870. godine i crkvu. Nova Crkva građena je 1911. godine a današnja je građena od 1930. do 1934. godine. U župi djeluju: "Školske sestre franjevke", bosansko-hrvatske provincije. U Župnoj crkvi čuva se kip Blažene Djevice Marije star oko 400 godina, kojeg su Franjevci ( ujaci ) nosili sa sobom. Župi sv. Ante Padovanskog pripadaju sljedeća naselja: Alibegovci, Blaževci, Jeleči, Lončari, Omanjska i Sivša.

Ukratko o Župi Sivša
Župa Sivša pripada Nadbiskupiji Vrhbosanskoj, dekanatu Usorskom i samostanskom području Plehan. Nalazi se u središtu prostora koji se od davnina naziva Usora. Kao mjesna kapelanija odvojena je od župe Komušina 1784. godine i od tada vodi vlastite matice. Župom ju je proglasio 1802. godine apostolski vikar i biskup fra Grgo Ilić – Varešanin. Nakon osnutka župe izgrađena je i kapelica za bogoslužje, a 1870. godine izgrađena je solidnija crkvica i župna kuća. Od 1929. do 1931. godine građena je današnja župna crkva /dimenzija 28x10 metara/ po projektu poznatog arhitekta Karla Paržika. Od župe Sivša izdvojene su i utemeljene nove župe: Žabljak i Doboj. Od župe Žabljak kasnije je osnovana župa Jelah, a od Doboja i Sivše župa Ularice.

Poslije ratnih događanja na ovim prostorima /1992. – 1995. godine/ župna je crkva, koja je bila oštećena, renovirana i iznutra i izvana. U crkvi se nalaze postaje Put križa /ulje na platnu/ koje je 1977. godine naslikao akademski slikar Josip Bifel iz Zagreba. Tada su urađene još dvije njegove slike: "Rođenje" i "Uskrsnuće". Godine 2016. postavljeni su u crkvu i vitraji /15 vitraja/ po skicama slikara Josipa Bifela a koji predstavljaju prizore iz Isusova života te sv. Antu Padovanskog /zaštitnika župe/, sv. Franju Asiškoga, sv. Antu, pustinjaka, sv. Roka i sv. Iliju, proroka. Uz zaštitnika župe sv. Antu Padovanskog župna zajednica kao supatrone slavi svetoga Roka i svetog Antu, pustinjaka.

Osim župne crkve na prostoru župe nalaze se i tri filijalne crkve:

 Crkva sv. Nikole Tavelića u selu Omanjskoj koja je sagrađena 1973. U crkvi se nalazi slika sv. Nikole Tavelića slikara Ljube Laha. Unutarnje uređenje crkve u Omanjskoj urađeno je po projektu arhitekta Josipa Ledića. Postaje Put križa izradila je slikarica Marijana Pažin-Ivešić. Po njezinim nacrtima urađeno je i sedam vitraja u crkvi koji predstavljaju Božje djelo stvaranja svijeta i ljudi.
 Crkva sv. Franje Asiškogu selu Alibegovci izgrađena je 1982. godine. U crkvi se nalaze postaje Put križa /vitraji/ akademske slikarice Leile Michieli Vojvoda te slike-vitraji: "Posljednja večera" i "Emaus".
 Crkva Uzvišenja sv. Križa u selu Blaževcima sagrađena je 1973. godine. U crkvi se nalaze slike – postaje Put križa /ulje na platnu/ slikara Ljube Laha.

Na prostoru župe Sivša nalaze se tri kapelice: u Omanjskoj /Netača/ kapelica sv. Vida; u Srednjoj Omanjskoj kapelica sv. Mateja i kapela u Jelečima. U župi se nalaze i četiri groblja sa svojim kapelama: u Sivši, Alibegovcima, u Bobarama i u Lončarima /groblje Komin/.

U vrijeme ratnih događanja na ovim prostorima župa Sivša je doživjela velika razaranja, stradanja i iseljavanja svojih župljana koja još traju. Prema statističkom prikazu biskupa fra Augustina Miletića iz 1827. godine župa Sivša imala je 1527 katoličkih duša. Prema Šematizmu Franjevačke provincije Bosne Srebrene iz 1974. godine župa je imala 6.350 vjernika, a 1991. godine župa je imala 6.100 vjernika. Na početku 2017. godine župa Sivša ima blizu 800 nastanjenih kuća u kojima živi 2.194 ljudi. I proces iseljavanja iz ovih krajeva još traje

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini

Crkva sv. Ante Padovanskoga u Sivši


Siloam, lokacija u Jeruzalemu
Ezekijin tunel (Siloamski tunel)
Kupalište Siloam
Siloamski natpis
Kula u Siloamu
Siloam Springs, naselje u Arkansasu, SAD
Siloam (kršćanski rock sastav)

Siloam (razdvojba)


El colibrí de Loja  o amazilia de Loja (Amazilia alticola), es una especie de colibrí en el sur de Ecuador y norte del Perú, vive en los bordes del bosque nublado y el matorral abierto entre 1000 y 2200

Taxonomía
A veces se considera una subespecie de la amazilia costeña, (Amazilia amazilia).

Referencias
Handbook of the Birds of the World. Vol. 5, J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal (eds.), Barcelona, 1999
Hummingbird splits

alticola
Aves de América del Sur

Amazilia alticola


Fritz Wester (* 6. Juni 1880 in Marialinden; † 11. November 1950 in Köln) war ein deutscher Mediziner und Politiker (Zentrum).

Leben
Fritz Wester wurde als Sohn eines Kaufmanns geboren. Seine Eltern betrieben eine Landwirtschaft, einen Gemischtwarenladen, eine Krautpresse und eine Gastwirtschaft mit Pension. Nach dem Abitur am Humanistischen Gymnasium in Düren nahm er ein Studium der Medizin und Zahnmedizin an den Universitäten in Würzburg, Bonn, Berlin und Greifswald auf, das er mit dem Staatsexamen beendete. Im Anschluss war er als ärztlicher Assessor in Westpreußen, Schlesien, Pommern, Sachsen und Hamburg tätig. 1907 ließ er sich als Landarzt (praktischer Arzt und Zahnarzt) in Overath nieder. 1908 erfolgte seine Promotion zum Dr. med. an der Universität zu Köln. Während des Ersten Weltkrieges, aus dem er als Schwerkriegsbeschädigter heimkehrte, diente er beim Heer als Stabsarzt der Reserve.

Wester war Gründer des Zweckverbandes rechtsrheinischer Ärztevereine und seit den 1920er Jahren Vorstandsmitglied des Hartmannbundes. Zusammen mit seinen Brüdern gründete er 1914 die offene Handelsgesellschaft Sanitäts-Molkerei Dr. med. Wester & Co. mit Nebenbetrieb in Köln. Er trat in die Zentrumspartei ein und war Gemeindeverordneter und Beigeordneter in Overath sowie Kreistagsmitglied des Kreises Mülheim. Des Weiteren fungierte er als Vorstandsmitglied des Preußischen Landgemeindetages West.

Dem Preußischen Landtag gehörte er vom 29. Mai 1923 bis 1928 sowie erneut vom 16. Juli 1928 bis 1933 an. Bei der Landtagswahl am 25. April 1932 verlor die bisherige Große Koalition aus SPD, Zentrum und Demokraten die Mehrheit. Die NSDAP stellte nun die stärkste Fraktion. Bei dem Versuch, anlässlich der ersten Sitzung des neuen Landtags am 24. Mai 1932, einen neuen Präsidenten zu wählen kam es zwischen Nationalsozialisten und Kommunisten zu der wohl größten Saalschacht in einem deutschen Parlament. Es kam zu immer mehr Verletzten und Schwerverletzten, insbesondere bei den zahlenmäßig weit unterlegenen Kommunisten. Dr. Wester begann unverzüglich in einem Nebenraum mit der notärztlichen Versorgung der Verletzten und rettete dadurch vielen das Leben, da sie unter seiner ärztlichen Obhut in Sicherheit waren. Er tat dies ohne jede Bevorzugung, ganz seinem christlichen Gewissen folgend. Insbesondere rettete er dem ohnmächtigen, und durch einen gezielten Wurf lebensgefährlich verletzten Geschäftsführer der SPD-Fraktion, Jürgen Jürgensen, das Leben.

Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten wurde Wester aufgrund seiner Einstellung schikaniert und erhielt schließlich 1935 ein Berufs- und Aufenthaltsverbot für die Rheinprovinz und die Provinz Westfalen. Er zog daraufhin nach Berlin, wo er in der Folgezeit als Arzt praktizierte. Nach dem Attentat vom 20. Juli 1944 verließ er die Stadt, tauchte unter und konnte sich erfolgreich einer Verhaftung entziehen. Später kehrte ins Rheinland zurück. Hier beteiligte er sich nach dem Zweiten Weltkrieg am Wiederaufbau der Ärzteverbände, denen er selbst angehörte. Darüber hinaus war er einer der Lizenzträger der Kölnischen und Bonner Rundschau.

Nach ihm ist in Overath die Dr.-Wester-Straße benannt worden.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 398.
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? 9. Ausgabe, Leipzig 1928, S. 1684.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1880
Gestorben 1950
Mann

Fritz Wester


العظم الحمصي أو البسلي (بازيلائي) هو عظم في المعصم (الصف الأول من عظام الرسغ) وهو الأخير من جهة الإبهام.

معرض صور

مراجع

جهاز هيكلي
عظام الطرف العلوي
عظام سمسمية
معصم

عظم حمصي


La rue Auguste-Mounié est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès

Le tracé de cette rue commence à l'est au croisement de l'avenue de la Division-Leclerc et de l'avenue Aristide-Briand, où elle est prolonge la rue Jean-Moulin. Elle se termine à l'ouest dans l'axe de la rue Maurice-Labrousse, au carrefour de l'avenue Gabriel-Péri, du boulevard Pierre-Brossolette et de la rue de l'Abbaye. La circulation automobile se fait à sens unique dans ce même sens.

Sa desserte s'effectue par la gare d'Antony du RER B.

En partant du croisement de l'avenue de la Division-Leclerc et de l'avenue Aristide-Briand, cette voie ne rencontre que, sur sa gauche : la place Patrick-Devedjian et sur sa droite l'allée Louise, allée piétonne qui permet d'accéder au parc Bourdeau.

Origine du nom

Cette rue tient son nom du maire d'Antony, Auguste Mounié (1878-1940), mort en activité. Le conseil municipal lui attribue cette nouvelle appellation le , à l'unanimité.

Historique

Cette voie existe dans tous les documents connus. Au , elle est nommée « voie allant du four banyer au Pont d'Antony ». C'était la voie qui faisait la jonction entre le village et l'écart du Pont et qui le reste jusqu'au  où le développement de la circulation sur la nationale 20 entraîne de nombreuses constructions le long de cette voie qui devient alors le lieu commerçant le plus animé de la ville.

Depuis 1793, la municipalité utilise comme lieu de réunion, un petit local. Une ordonnance royale du  ordonne la construction dans cette rue d'un bâtiment destiné à être une mairie et une école. Il est achevé en 1838 et transformé entre 1865 et 1868.

Après l'installation de la mairie dans cette rue, ce sont les écoles libres : Institution Jeanne-d'Arc pour les filles, pensionnat Villenfin pour les garçons. L'école communale des garçons est située au sein de la mairie.

La construction de la ligne de Sceaux en 1854 entraîne sa séparation en deux parties et la création d'un passage à niveau.

La rue s'appelle alors « rue du Pont » et plus tard « rue de la Mairie ».

La mairie déménage en 1927 vers son emplacement actuel, place de l'Hôtel-de-Ville, et le bâtiment est transformé en bibliothèque, puis détruit en 1994.

La rue est classée dans la voirie urbaine le .

Des combats s'y déroulent le jeudi , pendant la Libération de Paris, lorsque des soldats de la  restent bloqués dans la rue.

Une consultation citoyenne a été organisée en 2019 en vue de son réaménagement.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

Du côté impair :

Sur le mur pignon du  à droite de l'entrée de la poste, une grande peinture en trompe-l'œil représentant un peintre monté sur une échelle en train de repeindre une façade de commerce, a disparu à la fin des années 2010.
Cette peinture était due à Janine Delaporte.

Au ; le café de la Mairie a été remplacé en 1988 par un Mc Donald's.

Du côté pair :
Au , la poste s'installe en 1934. Elle était située avenue Gabriel-Péri depuis 1895. Le central téléphonique « Berny », siège de l'indicatif « BER », lui est intégré en 1944.

Au , à la place de l'ancienne mairie, une résidence dont le constructeur a conservé deux colonnes en souvenir de l'ancien bâtiment dû à l'architecte Auguste Isidore Molinos.

Au , lorsque l'on remontait la rue Auguste-Mounié (qui s'appelait avenue du Pont), le premier bâtiment à droite était l'école primaire dirigée par les marianistes. En face se trouvait une autre école, installée en 1820, et fondée par les religieux de la congrégation de saint André-Hubert Fournier. En 1908, elle prit le nom d'Institution Jeanne-d'Arc et vers 1928, devint l'Institut La Croix. Cette institution n'a cessé de se développer et en 1975, la congrégation des Sœurs de la Croix se mit d'accord avec la congrégation des marianistes pour faire de leurs deux écoles une seule unité pédagogique et administrative qui devient l'Institution Sainte-Marie. L'école de la Congrégation de Saint André-Hubert Fournet est démolie dans les années 1980, et l'école La Croix en 1995.

Halle du marché d'Antony, récemment construite. Le marché lui-même fut établi en 1891.

Pour approfondir

Iconographie
 Vues anciennes de la rue de la Mairie sur le site de l'atelier-musée du pays d'Antony.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony
 Hôtel de ville d'Antony

Notes et références

Auguste-Mounié

Rue Auguste-Mounié


A Medalha Benemerenti é uma medalha concedida pelo Papa a membros do clero e leigos pelo serviço à Igreja Católica. Originalmente estabelecido como um prêmio para soldados do Exército Papal, agora é uma condecoração civil, mas ainda pode ser concedido a membros da Guarda Suíça Pontifícia.

História
A Medalha Benemerenti foi concedida pela primeira vez pelo Papa Pio VI (1775-1799) como uma condecoração militar. Em 1831, sob o papa Gregório XVI (1831-1846), uma medalha especial Benemerenti foi cunhada para recompensar aqueles que lutaram corajosamente no exército papal em Ferrara, Bolonha e Viena.

Em 1925, tornou-se aceitável o conceito de atribuição desta medalha como sinal de reconhecimento às pessoas ao serviço da Igreja Católica, tanto civis como militares, leigos e clérigos. Os membros da Guarda Suíça podem recebê-lo por três anos de serviço fiel.

Aparência
A versão atual da medalha Benemerenti foi desenhada pelo Papa Paulo VI. A medalha é uma cruz grega de ouro representando Cristo com a mão levantada em bênção. No braço esquerdo da cruz está a tiara e as chaves cruzadas, símbolo do papado. No braço direito está o brasão do atual Papa. A medalha está suspensa por uma fita amarela e branca, as cores do Papado.

As versões e variantes anteriores consistiam principalmente em uma medalha redonda com o retrato do Papa reinante na frente e uma coroa de louros com a inscrição "BENEMERENTI" ou "BENE MERENTI" no verso.

Referências

Ligações externas

 Benemerenti medal: Information in German
 Illustrations of different Benemerenti Medals (1852)
 Further illustrations of different Benemerenti Medals (1852)
Ordens honoríficas do Vaticano

Medalha Benemerenti


An Xylobium elatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Xylobium elatum in nahilalakip ha genus nga Xylobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xylobium

Xylobium elatum


The 24th Golden Raspberry Awards, or Razzies, were held on February 28, 2004, at the Sheraton Hotel in Santa Monica, California, to honor the worst films the film industry had to offer in 2003.

Late summer box office flop Gigli led the pack, receiving nine nominations and becoming the first film to sweep the six major categories (Worst Picture, Director, Actor, Actress, Screenplay, and Screen Couple). Tied for second most-nominated, with eight each, were the Mike Myers holiday film The Cat in the Hat and From Justin to Kelly, a remake of Where the Boys Are inspired by the television series American Idol. As with Bill Cosby on the 8th Golden Raspberry Awards and Tom Selleck on the 13th Golden Raspberry Awards, respectively.

Ben Affleck did not attend the ceremony, but was quoted by the Associated Press as saying that he felt "stiffed" by the Golden Raspberry Awards committee, who did not send the prize out to him. Razzies founder John Wilson delivered the trophy to the studios of "Larry King Live" but Affleck was unimpressed and left it behind. Wilson retrieved the trophy and auctioned it on eBay. The trophy sold for $1700 which Wilson used to pay for the Ivar Theater for the 25th Golden Raspberry Awards the next year. Affleck went on to win the first Razzie Reedemer Award in 2014.

Winners and nominees

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

See also

 2003 in film
 76th Academy Awards
 57th British Academy Film Awards
 61st Golden Globe Awards
 10th Screen Actors Guild Awards

References

External links

Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards ceremonies
Golden Raspberry
2004 in American cinema
February 2004 events in the United States
Golden Raspberry

24th Golden Raspberry Awards


Spondiloza (din greaca veche σπόνδυλος spóndylos, "o vertebră", la plural "vertebre – coloana vertebrală") este un termen general ce desemnează degenerarea coloanei vertebrale din orice cauză. Într-un sens mai restrâns, se referă la osteoartroza spinală, legată de vârstă și de uzura coloanei vertebrale, care este cea mai frecventă cauză a spondilozei. Procesul degenerativ în osteoartrită afectează în principal vertebrele, foramenul neuronal și articulațiile (sindromul fațetar). Dacă este severă, aceasta poate provoca presiune asupra rădăcinilor nervoase cu tulburări senzoriale sau motorii ulterioare, cum ar fi durerea, parestezii și slăbiciunea musculară la nivelul membrelor.

Atunci când spațiul dintre două vertebre adiacente se îngustează, presiunea exercitată asupra rădăcinilor nervoase emergente din măduva spinării poate duce la radiculopatie (tulburări senzoriale și motorii, cum ar fi dureri severe în gât, umăr, braț, spate sau picior, însoțite de slăbiciune musculară). Mai puțin frecvent, presiunea directă asupra măduvei spinării (de obicei la nivelul coloanei  cervicale) poate duce la mielopatie, caracterizată printr-o slăbiciune generală, disfuncții la nivelul mersului, pierderi de echilibru și pierderea controlului asupra intestinului sau vezicii urinare. Pacientul poate experimenta șocuri (parestezii) la mâini și picioare din cauza compresiei nervilor și a ischemiei. Dacă sunt afectate vertebrele gâtului afecțiunea poartă numele de spondiloză cervical, iar dacă sunt afectate șalele se numește spondiloză lombară.

Cauze
Spondiloza este cauzată de presiunea constantă produsă timp de mai mulți ani de subluxația comună, de practicarea intensă a sportului sau de postura necorespunzătoare, fiind plasată pe vertebre și pe discurile dintre ele. Presiunea anormală determină organismul să formeze un os nou, în scopul de a compensa noua distribuție a greutății. Această greutate anormală provenind de la deplasarea oaselor determină apariția spondilozei. Pozițiile necorespunzătoare ale corpului și pierderea curbei normale a spinării pot duce la spondiloză. Spondiloza poate afecta o persoană la orice vârstă; cu toate acestea, persoanele în vârstă sunt mai sensibile.

Diagnostic
Există mai multe tehnici utilizate în diagnosticarea spondilozei, printre care:
 Testul compresiei cervicale, o variantă a testului Spurling, este efectuat prin mișcarea laterală a capului pacientului și creșterea presiunii asupra părții dureroase. Durerile gâtului sau umărului de pe partea ipsilaterală (de exemplu, partea în care este mișcat capul) indică un rezultat pozitiv pentru acest test. Cu toate acestea, trebuie remarcat faptul că un rezultat pozitiv al testului nu înseamnă neapărat că pacientul are spondiloză și, ca atare, este necesară o testare suplimentară.
 Semnul Lhermitte: o senzație de șoc electric la flexia gâtului pacientului
 Gamă redusă de mișcare a gâtului, observată cel mai frecvent la examenul fizic
 investigațiile RMN și CT sunt utile pentru diagnosticarea durerii, dar în general nu sunt definitive și trebuie să fie luate în considerare împreună cu examinări fizice și ale istoriei medicale a pacientului.

Tratament
Tratamentul are de obicei o natură conservatoare. Educația pacientului privind modificarea stilului de viață, medicamente antiinflamatoare nesteroidiene (NSAID), terapia fizică și îngrijirea osteopatică sunt forme comune de îngrijire care contribuie la ameliorarea durerilor și depășirea bolii. Alte terapii alternative, cum ar fi masajul, terapia Trigger Point, yoga și acupunctura pot avea beneficii limitate. Intervenția chirurgicală este realizată ocazional.

S-a susținut, totuși, că principala cauză a spondilozei este bătrânețea și că tratamentul pentru modificarea posturii este adesea practicat de către cei care au un interes financiar în a dovedi că aceasta este cauzată de condițiile de muncă și de proastele obiceiuri fizice. Înțelegerea anatomiei contribuie la practicarea unei gestionări eficiente a tratamentului spondilozei.

Referințe

Lectură suplimentară
 Thomas, Clayton L. (1985). Taber's Cyclopedic Medical Dictionary. F.A. Davis Company, Philadelphia, Pennsylvania. .

Legături externe
 Spondiloza cervicală la Clinica Mayo
 www.myelopathy.org/what-is-csm.html

Boli ale sistemului osteo-articular

Spondiloză