Velika sovjetska enciklopedija (rus. Большая советская энциклопедия, БСЭ) najpoznatija je i najpotpunija sovjetska enciklopedija. Jedna je od najvećih enciklopedija na ruskome jeziku. Izdavao ju je Sovjetski Savez u razdoblju između 1926. i 1978. godine. Od 2002. godine enciklopedijski podatci djelomično su uključeni u kasniju Veliku rusku enciklopediju u ažuriranome i ispravljenome obliku. Autori Velike sovjetske enciklopedije tvrdili su da je "prva marksističko-lenjinistička enciklopedija za opću namjenu".

Izdanja
Velika sovjetska enciklopedija tiskana je u tri izdanja:
 Prvo izdanje (1926. – 1947.) sastojalo se od 65 svezaka te dodatnoga sveska o Sovjetskome Savezu. Prvo izdanje imalo je oko 65.000 članaka.
 Drugo izdanje (1949. – 1958.) sastojalo se od 49 svezaka u abecednome redu, jednoga o Sovjetskome Savezu i jednoga dodatnoga sveska. Tiskan je i indeks bez broja sveska (1960.). Drugo izdanje imalo je oko 100.000 članaka.
 Treće izdanje (1969. – 1978.) sastojalo se od 30 svezaka. Dvadeset i četvrti svezak bio je tiskan u dvije knjige, od kojih je druga o Sovjetskome Savezu. Tiskan je i indeks bez broja sveska (1981.). Treće izdanje imalo je 95.279 članaka.

Prvo izdanje
Ideja Velike sovjetske enciklopedije nastala je 1923. godine u Gosizdatu (rus.  Госиздат) na inicijativu Ota Juljeviča Šmidta, člana Ruske akademije znanosti, koji je također bio tadašnji predsjednik Gosizdata. Početkom 1924. godine Šmidt je radio sa skupinom koja je uključivala Mihaila Nikolajeviča Pokrovskog, Nikolaja Leonidoviča Meščerjakova, Valerija Jakovljeviča Brjusova, Venjamina Fjodoroviča Kagana i Konstantina Stanislavoviča Kuzminskoga kako bi sastavila prijedlog koji je Politburo prihvatio 17. travnja 1924. godine. Za ideju se također zalagao Anatolij Vasiljevič Lunačarski, koji se ranije s Aleksandrom Aleksandrovičem Bogdanovom i Maksimom Gorkim zalagao za nastanak radničke enciklopedije.

Velika sovjetska enciklopedija pokrenuta je 1925. dekretom Centralnoga komiteta Komunističke partije boljševika i Predsjedništva Centralnoga izvršnoga odbora SSSR-a, u skladu s kojim je na Komunističkoj Akademiji stvoreno dioničko društvo Državno znanstveno izdanje "Velika sovjetska enciklopedija" (rus. Государственное научное издание «Большая Советская Энциклопедия»), kojoj je povjereno objavljivanje Velike sovjetske enciklopedije.

Prvi svezak bio je objavljen 1926. godine, no čitavo je izdanje (od 65 svezaka i dodatnoga sveska posvećenoga Sovjetskome Savezu) bilo izdano tek 1947. godine, 21 godinu od objavljivanja prvoga sveska, što je prilično mnogo u usporedi s drugim izdanjem, za koje je bilo potrebno 8 godina, i trećim izdanjem, za koje je bilo potrebno 9 godina. Godine 1930. dioničko društvo Državno znanstveno izdanje "Velika sovjetska enciklopedija" mijenja ime u "Državno rječničko-enciklopedijsko izdavaštvo" (rus. Государственное словарно-энциклопедическое издательство), a 1937. godine u Državni znanstveni institut "Velika sovjetska enciklopedija" (rus. Государственный научный институт «Советская энциклопедия»).

Prvo izdanje sveukupno je imalo oko 65.000 članaka, 12.000 ilustracija i 1000 karata. Šezdeset i šest svezaka zajedno se sastojalo od oko 4300 stranica teksta. Prosječna duljina članka iznosila je 2700 znakova. Svaki svezak imao je 8 – 10 karta u boji te do 20 djelomično obojenih ilustracija na odvojenim listovima. Osim odvojenih listova, tekstu su nadodane karte i crteži. Većinu crteža drvorezom su napravili poznati sovjetski umjetnici. Za dizajn korica korišten je kožnati uvez sa zlatnim tiskanim slovima, dok su korice odostraga polukožne. Svaki svezak tiskan je u 50 – 80 tisuća primjeraka.

Glavni urednik od 1924. do 1941. bio je Oto Juljevič Šmidt. Među autorima članaka bili su poznati sovjetski znanstvenici i političari N. N. Baranski, A. N. Bah, G. I. Brojdo, A. S. Bubnov, N. I. Buharin, N. N. Burdenko, V. G. Fesenkov, P. A. Florenski, M. V. Frunze, I. E. Grabar, I. M. Gubkin, L. N. Kricman, G. M. Kržižanovski, V. V. Kujbišev, N. A. Kun, J. Larin, A. V. Lunačarski, N. L. Meščerjakov, V. P. Miljutin, M. F. Nesturh, N. M. Nikoljski, V. V. Obolenski, V. A. Obručev, M. N. Pokrovski, J. A. Preobraženski, K. B. Radek, N. A. Semaško, I. I. Skvorcov-Stepanov, V. R. Viljams, K. E. Vorošilov, itd.

Šezdeset i treći svezak dvaput je bio objavljen: godine 1933. u 31.000 primjeraka sa 776 stranica i 1935. u 20.200 primjeraka sa 778 stranica. Zbog visoke potražnje 11. sveska, 1930. je godine tiskano 7000 primjeraka s dodatnim člankom "ВКП(б)" (Всесоюзную Коммунистическую партию (большевиков), Svesavezna komunistička partija (boljševika)) čiji je redaktor bio A. S. Bubnov.

Drugo izdanje

Drugo izdanje pripremljeno je u skladu s dekretom Sovjeta ministara SSSR-a objavljenoga 20. veljače 1949. Drugo izdanje izdavala je državna znanstvena izdavačka kuća "Velika sovjetska enciklopedija" (rus. «Большая советская энциклопедия») između 1950. i 1958. godine. Drugo izdanje se sastojalo od 51 sveska: 49 u abecednome redu, jedan o Sovjetskome Savezu i jedan dodatni svezak. Godine 1960. tiskan je i indeks bez broja sveska.

Drugo izdanje je sveukupno imalo oko 100.000 članaka, 50.852 ilustracija i 2362 karata. Drugo izdanje sveukupno se sastojalo od 4.900 stranica teksta. Više od 40% članaka je sadržavalo preporučenu literaturu koja je bila na 60 jezika: 35 jezika Sovjetskog Saveza i 25 stranih jezika. Svesci drugoga izdanja tiskani su u 250 – 300 tisuća primjeraka što je 3 – 5 puta veće od tiskanih primjeraka svezaka prvoga izdanja.

Drugo izdanje je u odnosu na prvo izdanje imalo znatan porast broj članaka (s 65.000 na 100.000) te mali porast broja stranice teksta (s 4.400 na 4.900). Do toga povećanja je došlo zbog nastanka novih članaka, najčešće kratke ili srednje duljine, proširenja i podjeljivanja postojećih članaka na više članaka, recenzija (npr. članci o državama i znanostima). Prosječni članak je imao 2.000 znakova.

Članci o društvenim i političkim temama te aktualnim državnicima pisani su u skladu sa sovjetskom ideologijom. Ponekad je zbog političkih promjena u zemlji dolazilo do mijenjanja sadržaja članka. Npr. kada je 1953. godine došlo do uklanjanja Lavrentija Pavloviča Berije s položaja ministara unutarnjih poslova, pretplatnicima Velike sovjetske enciklopedije su poslane dodatne stranice koje su sadržavale dopune člancima o Beringovome moru i Georgeu Berkeleyju s prijedlogom zamjenjivanja članka o Beriju s dopunama za Beringovo more i Georga Berkeleyja. Unatoč tome, Berijev portret je i dalje ostao u popisu ilustracija.

Slično se dogodilo i s člankom o Gao Gangu koji je 1954. godine uklonjen s rukovodilačkih mjesta unutar Narodne Republike Kine. Pretplatnici enciklopedije su bili zamoljeni da uklone stranicu s člankom o Gao Gangu te da dodaju novu koja je izostavljala članak o njemu.

Ovakve izmjene kasnije se nisu nudile, a promijenjeni stavovi Komunističke partije mogli su se pratiti u sadržaju članaka Velike sovjetske enciklopedije. Na primjer, prvi svesci drugoga izdanja govore negativno o Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji. U ranijim svescima Tito je nazvan fašistom. (Npr. u članku o Georgiju Dimitrovu piše da je "nemilosrdno razotkrivao nacionalističku, fašističku kliku Tita – agenta američkoga imperijalizma na Balkanu." U kasnijim svescima, pogotovo u člancima o Josipu Brozu Titu i Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji korišten je pozitivni vokabular. Članci o Kalmikiji i Kalmicima nedostaju u 21. svesku te su dodani tek kasnije u jednome drugome svesku nakon povratka iz progonstva 1956. godine. Ista situacija je bila i s ostalim prognanim narodima i njihovim autonomnim republikama (Čečenci, Karačajevci, Balkarci, Inguši), osim kod Krimskih Tatara i Krimske ASSR koji nisu dobili članke jer su Krimski Tatari i dalje bili prognani.

Glavni urednici drugoga izdanja Velike sovjetske enciklopedije bili su Sergej Ivanovič Vavilov (1. – 8. svezak, 1949. – 1951.) i Boris Aleksejevič Vvedenski (8. – 51. svezak, 1951. – 1958.), a zamjenici glavnoga urednika Anatolij Aleksejevič Zvorikin i Lev Stepanovič Šaumjan. Među urednicima odjela i autorima članaka bili su vodeći sovjetski znanstvenici toga vremena: N. N. Aničkov, I. P. Bardin, A. A. Blagonravov, J. A. Čudakov, A. A. Grigorjev, B. V. Iogason, A. N. Kolmogorov, F. V. Konstantinov, O. B. Lepešinskaja, T. D. Lisenko, A. A. Mihajlov, A. I. Oparin, K. V. Ostrovitjanov, N. M. Strahov, S. P. Tolstov, V. V. Vinogradov, B. M. Vul, E. M. Žukov, i drugi.

Biološki dio enciklopedije pisali su pseudoznanstvenici kao što su T. D. Lisenko, O. B. Lepešinskaja, A. I. Oparin i njihove pristaše, pa zbog toga drugo izdanje sadrži veliku količinu neznanstvenih informacija iz područja genetike, citologije, agrobiologije, itd.

Prema Sergeju Leonidoviču Kravecu, glavnome uredniku izdavačke kuće "Velika ruska enciklopedija" (rus. Большая российская энциклопедия), drugo izdanje Velike sovjetske enciklopedije najbolje je od sva tri izdanja jer je, za razliku od prvoga i trećega izdanja, pisana sa znanstvenoga stajališta, zahvaljujući čemu je moguće uspješno napisati diplomski rad u području višega obrazovanja.

Treće izdanje
Treće izdanje Velike sovjetske enciklopedije bilo je pripremljeno u skladu s dekretom Centralnoga komiteta Komunističke partije boljševika 2. veljače 1967. godine, a izdavala ga je "Sovetskaja enciklopedija" (rus. «Советская энциклопедия») od 1969. do 1978. godine. Treće izdanje sastojalo se od 31 knjiga u 30 svezaka (24. svezak tiskan je u dvije knjige, od kojih je druga bila posvećena Sovjetskome Savezu). Za potrebe trećega izdanja osmišljen je font "Kudrjaševskaja enciklopedičeskaja garintura" (rus. «Кудряшевская энциклопедическая гарнитура») veličine 7.:45:. Svesci trećega izdanja tiskani su u oko 630.000 primjeraka što je 8 – 12 puta više od prvoga izdanja i 2 – 2,5 više od drugoga izdanja. Godine 1981. tiskano je 50.000 primjeraka indeksa. Na trećemu izdanju radilo je oko 10.000 specijalista. Mnogi savjetnici, nekoliko stotina ljudi, imali su diplomu. Popularizacija znanosti jedno je od vodećih načela trećega izdanja.:46

Treće izdanje sveukupno je imalo 95.279 članaka, 29.120 ilustracija, 3701 portreta i 524 karata u boji. Ilustracije u boji bile su izrađene tehnikom dubokoga, visokoga i ofsetnoga (plošnoga) tiska. U 14. svesku, kod članka o Vladimiru Iljiču Lenjinu, priložena je fleksibilna gramofonska ploča s njegovim govorima. Prosječna duljina članka iznosila je 1470 znakova. Treće izdanje u cijelosti se sastojalo od oko 3800 stranica teksta. Treće izdanje razlikuje se od prva dva po razvijenome sustavu povezivanja članaka u kojem su drugi članci koji se navode u tekstu označeni kurzivno.

Glavni urednik trećega izdanja bio je Aleksandar Mihajlovič Prohorov.

Prijevodi
Treće izdanje Velike sovjetske enciklopedije prevedeno je na engleski i grčki jezik.

Engleski prijevod izdavala je izdavačka kuća Macmillan Publishers u Sjedinjenim Američkim Državama između 1973. i 1982. Izdana su 31 sveska i indeks.

Grčki prijevod izdavala je grčka izdavačka kuća Akadimos (grčki: Ακάδημος) između 1977. i 1989. Izdana su 34 osnovna sveska i 1 dodatni svezak. Svi članci vezani za Grčku, njezinu povijest, kulturu i društvo znatno su prošireni te je za grčko izdanje bilo napisano nekoliko stotina novih članaka.

Elektronička verzija
Godine 1998. tvrtke ZAO "Autopan" ("Студия Multimedia.ru") (rus. ЗАО «Аутопан», «Студия Multimedia.ru»), ZAO "Glasnet" (rus. ЗАО «Гласнет») i ZAO "Lukojl-Inform" (rus. ЗАО «Лукойл-Информ») počele su digitalizirati treće izdanje. Do 2001. godine članci i ilustracije bili su skenirani, optički prepoznati i pregledani. Prava na internetsko izdanje kupila je tvrtka "Russ Portal Company Ltd.", koja je u travnju 2001. godine pokrenula internetski enciklopedijski projekt "Rubrikon" (rus. «Рубрикон»). Godine 2002. stvoren je softver, a u jeseni iste godine na Moskovskome međunarodnome sajmu knjiga programeri su demonstrirali konačnu verziju enciklopedije na tri CD-a. Tvrtka "Novi Disk" (rus. «Новый Диск») bila je izdavač i distributer elektroničke verzije. Elektronička verzija bila je objavljena u sklopu serije "Zlatni fond ruske enciklopedije" (rus. «Золотой фонд российских энциклопедий»).

Elektronička verzija prvoga i drugoga izdanja Velike sovjetske enciklopedije pripremila je i objavila tvrtka OOO Rječničko izdavašto "Elektronički i tradicionalni rječnici" (rus. ООО Словарное издательство «Электронные и традиционные словари») 2010. i 2012. godine. Izdavač za CD/DVD diskove bio je ZAO "Bukasoft" (rus. ЗАО «БукаСофт»).

Indeksi
Za drugo i treće izdanje Velike sovjetske enciklopedije objavljen je indeks u zasebnome svesku bez broja.

Godišnjaci
Između 1957. i 1990. godine jednom godišnje izdavani su jednosveščani godišnjaci zvani "Godišnjaci Velike sovjetske enciklopedije" (rus. «Ежегодником Большой советской энциклопедии») za drugo (plave boje, 1957. – 1969.) i treće (crvene boje, 1970. – 1990.) izdanje Velike sovjetske enciklopedije. Ti godišnjaci sadržavali su ažurirane podatke o Sovjetskome Savezu i drugim državama, važnim svjetskim događajima i relevantnim biografskim podatcima. Objavljeno je 34 izdanja godišnjaka.

Autorska prava
Velika sovjetska enciklopedija trenutačno nije u javnome vlasništvu jer je izdavačku kuću "Sovjetska enciklopedija", koja je izdavala Veliku sovjetsku enciklopediju, naslijedila izdavačka kuća "Velika ruska enciklopedija" (rus. «Большая российская энциклопедия»). Prava na elektroničko izdanje trećega izdanja dogovorno pripadaju nekolicini tvrtki, iako su ekskluzivna prava na internetsko izdanje prenesena na tvrtku "Russ Portal" koja se nalazi u vlasništvu web-stranice www.rubricon.com, a prava na multimedijalno izdanje (CD-ROM) prenesena su na tvrtku "Novi Disk" (rus. «Новый Диск»).

Popis općih sovjetskih enciklopedija

Izvori

Literatura
 Александров, Владимир Яковлевич, Борьба с лысенковским засильем во втором издании Большой советской энциклопедии, Трудные годы советской биологии: Записки современника, Sankt-Peterburg, Наука, 1993., str. 262., .
 Петров Ф. Н, Первые советские энциклопедии, Книга, Исследования и материалы, Сб. 3. М., 1960.
 Фёдоров, Павел Викторович, Статуи и постаменты: Имперский некрополь Санкт-Петербурга (Смоленское православное кладбище) в зеркале энциклопедической биографии, Sankt-Peterburg, Международный банковский институт, 2018., str. 214., ил., табл. —

Bilješke
 Treće izdanje Velike sovjetske enciklopedije je sadržavalo 95.279 članaka, 29.120 ilustracija, 3.701 portreta i 524 karata u boji. Enciklopedijski rječnik Brockhausa i Efrona, koji je bio izdavan između 1890. i 1907. sadrži preko 120.000 članaka, a ruski prijevod 15. izdanja Encyclopædie Britannice oko 100.000 članaka.
 Oparin, za razliku od Lisenka i Lepešinskaje, nije bio pseudoznanstvenik, no prihvaćao je njihove tvrdnje jer se bojao političkih represija.

Vidi još
 Enciklopedijski rječnik Brockhausa i Efrona
 Velika ruska enciklopedija

Vanjske poveznice

 Online izdanje Velike sovjetske enciklopedije
 Ежегодники Большой Советской Энциклопедии

Sovjetske enciklopedije
Nacionalne enciklopedije

Velika sovjetska enciklopedija


Koboko es una ciudad de la región norte de Uganda. Es el centro municipal administrativo y comercial del Distrito de Koboko. El distrito lleva el nombre de la ciudad. Koboko es también la ciudad natal del fallecido ex-dictador Idi Amin Dada (1928 - 2003), que gobernó Uganda entre 1971 y 1979.

Localización

Koboko se encuentra aproximadamente a 55 km por carretera al norte de Arua, la ciudad más grande en la subregión. Esta ubicación se encuentra aproximadamente a 480 km por carretera al noroeste de Kampala, la capital de Uganda y la ciudad más grande del páis. (Latitud: 3.4100; Longitud: 30.9600).

Población
En 2002, el censo nacional estimó la población de Koboko en 29.727 habitantes. En 2008, la Oficina de Estadísticas de Uganda (Uganda Bureau of Statistics, UBOS), estimó la población de la ciudad en 42.600 habitantes. En 2011, UBOS estimó la población de la ciudad de Koboko a mitad de año en 51.300 habitantes.

Landmarks
Los puntos de referencia dentro de los límites de la ciudad o cerca de los bordes de la ciudad incluyen:

 La sede de Distrito Administrativo de Koboko.
 Las oficinas del Ayuntamiento de Koboko.
 El Mercado Central de Koboko.
 El punto en el que convergen las fronteras de los tres estados de Uganda, Sudán del Sur y la República Democrática del Congo.
 Una sucursal del Banco Stanbic.

Referencias

Véase también
 Distrito de Koboko
 Tribu Kakwa

Enlaces externos

 Koboko District Information Portal

Localidades de Uganda

Koboko


Boldrup Museum er et landbrugsmuseum lidt syd for Nørager nord for Hobro. Museet er indrettet i et trelænget husmandssted, og viser livet på landet omkring 1890, med tilhørende afgrøder og dyr.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Boldrup Museum på Nordjyllands Historiske Museums hjemmeside

Museer i Region Nordjylland
Historiske museer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Rebild Kommune
Landbrugsmuseer

Boldrup Museum


Podsavezna nogometna liga NP Osijek je predstavljala 4. rang natjecanja u SFRJ. Prvak bi se kvalificirao u Slavonsku nogometnu zonu.

Izvori

 Dragutin Kerže: "Olimpija, simbol Donjega grada 1923. – 2003.", Nogometni klub Olimpija, Osijek, 2003.,
 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek

1963-64
1963-64
Osijek

Podsavezna nogometna liga NP Osijek 1963./64.


පෝල් සෙසාන් ප්‍රංශ ජාතික චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. පශ්චාත් ධාරණාවාදී ප්‍රවණතාවට අයත් කලාකරුවකු වශයෙන් පුළුල් ව සම්භාවනාවට පත් ව සිටින ඔහුගේ කෘති විසිවන සියවසේ චිත්‍ර කලාවේ හැඩගැස්ම කෙරෙහි වැදගත් බලපෑමක් සිදු කොට තිබේ. නූතන චිත්‍ර කලාවේ සමාරම්භක පීතෘවරයකු වශයෙන් සැලකුම් ලබන මොහු 19 සියවසේ ධාරණාවාදය හෙවත් උපස්ථිතිවාදය හා 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ වූ නව කලා ප්‍රවණතාවක් වූ ඝනිකවාදය අතර පාලම ලෙස හැඳින්විය හැකි ය.

සෙසාන්ගේ කාර්යයන් සැලසුම් කිරීම, වර්ණ, සංයුතිය හා කෙටුම්පත් කිරීම ආස්‍රයෙන් විශාරදත්වයක් දැක්වීය. ඔහුගේ නැවත නැවත සිදුවන, සංවේදී හා ගවේෂක ඉන්සල් පහරවල් අතිශයින් විශේෂිතවන අතර ඉතා පැහැදිලිව හඳුනාගත හැක. ඔහු වර්ණ තල හා කුඩා පින්සල් පහරවල් යොදාගන්නා අතර ඒවා සංකීර්ණ ක්ෂේත්‍ර තැනීම දක්වා ගොඩ නැංවේ. එය නිරීක්ෂණය කරන ඇසෙහි සංවේදනය හා නිරීක්ෂිත ස්වභාවයක සිට වූ සමාධිය එකවිට ඍජුව නිරූපණය කරයි. සිතුවම් ඔහුගේ විෂය පිළිබඳ සීසෑන්ගේ අධික අධයයනය පෙන්නුම් කරයි.

පෝල් සෙසාන්
ප්‍රංශ ජාතිකයින්
කලාකරුවෝ
චිත්‍ර කලාව
1839 උපත්
1906 මරණ

පෝල් සෙසාන්


Robert for årets kvindelige hovedrolle – tv-serie er en pris, der uddeles af Danmarks Film Akademi ved den årlige Robertfest. Prisen er blevet uddelt siden 2013.

Prisvindere

2010'erne

2020'erne

Referencer

Eksterne henvisninger
 Vindere af Robertprisen


Fonologija starogrčkog jezika uključuje njegov glasovni sustav u različitim narječjima. Različiti dijalekti imali su različite fonološke sustave, ali uglavnom su jako slični.

Grčko pismo
Grci su se služili vlastitim pismom:

Hak (spiritus)
Spiritus dobivaju samoglasnici i ρ na početku riječi, primjerice ὑγρός 'mokar'. Postoje dvije vrste spiritusa: spiritus asper (oštri hak) i spiritus lenis (tihi hak). Spiritus asper (◌̔) izgovara se kao /h/, na primjer Ἑωσφόρος, dok se spiritus lenis (◌̓) ne čita uopće, na primjer αἰνέω.

Spiritus se stavlja na malo i veliko slovo. Kod dvoglasa, drugi vokal dobiva spiritus (ista pravila vrijede i za postavljanje naglaska). Početno ρ uvijek ima spiritus asper, na primjer ῥάχῐς.

Spiritus se razvio od hete.

Suglasnici
Starogrčki suglasnici predstavljeni u međunarodnoj fonetskoj abecedi:

Plozivi

Starogrčki jezik razlikovao je tri tipa zapornika: aspirirane bezvučne, neaspirirane bezvučne (slabe) i zvučne. Razlika između njih nije uvijek očita govornicima hrvatskoga jezika, ali aspiracija znači da se glas izgovara s kratkim izdisajem, to jest s kratkim /h/ iza njega. Ovdje je snimka koja pokazuje razliku u izgovoru triju labijalnih ploziva.

Frikativi
Frikativ /s/ izgovarao se kao [z] prije zvučnih suglasnika i /m/, primjerice πρέσβυς [préz.bys].

Glas /h/ obilježavao se znakom spiritus asper, to jest oštrim hakom. Nije postojao u svim narječjima, a pojavljivao se samo na početku riječi ili u složenim riječima/riječima s prefiksima gdje je riječ koja počinje ovim glasom dolazila druga.

Prema W. S. Allenu slovo zeta u atičkom grčkom vjerojatno je predstavljalo skup /sd/, to jest fonetički [zd]. U koineu je označavao glas /z/. Taj se izgovor vjerojatnije razvio od [dz], a ne od atičkog /sd/.

Vibranti
Slovo ro izgovaralo se kao alveolarni vibrant [r] kao u hrvatskom ili talijanskom. Na početku riječi bio je bezvučan [r̥] kao u riječi ῥίψ [r̥ǐːps], zato su u pravopisu rabi spiritus asper.

Nazali
Postojao je alofon [ŋ] koji se označavao slovom gama koje se u tom slučaju nazivalo agma.

Aproksimanti
Aproksimanti /j/ i /w/ nisu postojali u standardnom atičkom grčkom na početku riječi. Ipak, dvoglasi koji su završavali na /i/ ili /u/ obično su se izgovarali s dvostrukim polusamoglasnikom [jj], [ww], to jest [j:] i [w:] pred samoglasnikom, primjerice Ἀθηναῖοι, [a.tʰɛː.naĵ.joi].

Digama je slovo kojim se označavao glas /w/ koji nije preživio u atičkom, ali jest u nekim drugim narječjima. Glas /ʍ/ zapisivao se s pomoću digame i hete.

Samoglasnici
Samoglasnički glasovi strogrčkog jezika u međunarodnoj fonetskoj abecedi:

Zatvoreni i otvoreni vokali
Zatvoreni i otvoreni vokali /i/, /y/ i /a/ slični su u kvaliteti s odgovarajućim dugim vokalima /iː/, /yː/ i /aː/.

U pragrčkome zatvoreni stražnji zaobljeni samoglasnik /u/, /uː/ rano se prebacio u prednji /y/, /yː/ u atičkom i jonskom narječju.

Glas /u/ opstao je u dvoglasima.

Poluzatvoreni i poluotvoreni vokali
U ranom klasičnom razdoblju, bila su dva kratka poluotvorena vokala /e/ i /o/, dva duga poluzatvorena /eː/ i /oː/ te dva duga poluotvorena vokala /ɛː/ i /ɔː/. Poluzatvoreni vokal /oː/ promijenio se u /uː/ i to dijelom zato što je /u uː/ postalo /y yː/. Ovo je pokrenulo mnoge kasnije promjene samoglasnika koje su dovele do glasovnog sustava koinea i posljedično modernog grčkog.

Dvoglasi
U atičkom starogrčkom postojali su ovi dvoglasi:

Naglasak

Poput hrvatskog, i starogrčki je u svojem naglasku razlikovao i ton. Postojala su dvije vrste naglaska: oštri (akut, ◌́) i zavinuti (cirkumfleks, u grčkome ◌̃, u transliteraciji ◌̂). Akut se izgovarao poput hrvatskog uzlaznog naglaska, a cirkumfleks se prvo uzdizao, a onda spuštao. Teški (gravis, ◌̀) pojavljuje se samo kada se riječ koja je na posljednjem slogu naglašena akutom nađe ispred druge riječi koja je naglašena (to jest iza riječi ne slijedi interpunkcija ili pauza). Tada akut postane gravis.

Povezani članci

 Gramatika starogrčkog jezika
 Naglasak starogrčkog jezika
 Fonologija novogrčkog jezika

Izvori

Grčki jezik

Fonologija starogrčkog jezika


Morinë, selo u sjeveroistočnoj Albaniji
Çerkezë-Morinë, naselje u Tiranskom okrugu u Albaniji
Morine (Nevesinje, BiH), selo u sjeveroistočnoj Hercegovini
Morine (visoravan u BiH), visoravan u sjeveroistočnoj Hercegovini
Moriné (jezero u Kanadi), jezero u Kanadi
Qafë Morinë, planinski prijevoj iz Kosova u Albaniju
Alfred B. Morine, kanadski političar
Morine A. Nyquist, američki muzikolog i dirigent
Morine (planinski prijevoj, BiH)

Morine


EuroLOT fue una aerolínea regional con sede en Varsovia, Polonia. Se creó como subsidiaria de la aerolínea LOT Polish Airlines, siendo sus principales accionistas el Gobierno de Polonia con una participación del 62,1% de las acciones, mientras que LOT mantenía el 37,9% restante. Operaba vuelos para su matriz como operador de corto radio, así como vuelos chárter. Su principal base fue el Aeropuerto de Varsovia-Frédéric Chopin.

Flota
A marzo de 2012, la flota de EuroLOT se componía de las siguientes aeronaves::

Referencias

Enlaces externos

 www.eurolot.com

Aerolíneas de Polonia
Aerolíneas fundadas en 1996
Star Alliance

EuroLOT


Handelsbanken gennem 75 Aar er en dansk dokumentarfilm. Filmen havde oprindeligt premiere 17.april 1948, men denne version er fra 1980, hvor den blev forsynet med tale, lyd og musik.

Handling

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1980

Handelsbanken gennem 75 Aar


Kuglački klub "Visočica" (KK Visočica Gospić; KK Visočica; Visočica Gospić, Visočica, Visoćica) je muški kuglački klub iz Gospića, Ličko-senjska županija.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u 3. hrvatskoj ligi – Zapad – Karlovac – Lika, ligi četvrtog stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
KK "Visočica" je u registar udruga uvedena 1997. godine. Klub se pretežno natjecao kao drugoligaš i trećeligaš u hrvatskom ligaškom sustavu.
Zbog nepostojana odgovarajuće kuglane u Gospiću, klub za ligaške utakmice koristi kuglanu u Otočcu.

Uspjesi

Ekipno

 2. hrvatska liga
 doprvak: 1999./2000. (Zapad)

 3. hrvatska liga
 prvak: 1998./99. (Zapad)
 doprvak: 2003./04. (Zapad)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Gospić

Vanjske poveznice

 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB VISOČICA
 zslsz.hr, Zajednica sportova Ličko-senjske županije - Zajednica sportova Grada Gospića
 slobodnalika.com, KUGLANJE Najviše u Velebit i iz njega! , objavljeno 11. srpnja 2014.

Izvori
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "VISOČICA"
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB VISOČICA
 fininfo.hr, KK "VISOČICA" GOSPIĆ

Visočica
Šport u Gospiću

Kuglački klub Visočica Gospić


Petidin, vrsta psihoaktivne droge. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod Droge sukladno Popisu 1. Jedinstvene konvencije UN-a o drogama iz 1961. godine. Kemijsko ime je etilni ester 1-metil-4-fenilpiperidin-4-karboksilne kiseline. Drogama se smatra i njegove međuprodukte A, B (norpetidin) i C (petidinska kiselina).

Izvori

Psihoaktivne droge

Petidin


A Diocese de Itanagar (Latim:Dioecesis Itanagarensis) é uma diocese localizada no município de Itanagar, no estado de Arunachal Pradexe, pertencente a Arquidiocese de Guwahati na Índia. Foi fundada em 7 de dezembro de 2005 pelo Papa Bento XVI. Com uma população católica de 83.822 habitantes, sendo 10,8% da população total, possui 42 paróquias com dados de 2020.

História

Em 7 de dezembro de 2005 o Papa Bento XVI cria a Diocese de de Itanagar através do território da Diocese de Tezpur.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 2005.

Ligações externas

Itanagar
Itanagar

Diocese de Itanagar


Paul Steven Bostaph (Pittsburgh, Pennsylvania, SAD, 4. ožujka, 1964.) je heavy metal bubnjar, koji je trenutno član američkog thrash metal sastava Slayer. Svoju bubnjarsku karijeru započeo je 1984. godine, kada mu je bilo 20 godina, a od tada je nastupao za razne sastave; Forbidden, Exodus, Systematic, i Testament. Metal-Rules.com prozvali su Bostapha "profesionalnim i najboljih heavy metal bubnjarom današnje metal scene"

Diskografija
Slayer
 Divine Intervention (1994.)
 Live Intrusion (1995.)
 Undisputed Attitude (1996.)
 Diabolus in Musica (1998.)
 God Hates Us All (2001.)
 War at the Warfield (2003.)
 Repentless (2015.)

Systematic
 Pleasure to Burn (2003.)

Testament
 Return to the Apocalyptic City (1993.) (EP od pjesama uživo)
 The Formation of Damnation (2008.)

Forbidden
 Forbidden Evil (1988.)
 Raw Evil: Live at the Dynamo (1989.) (EP od pjesama uživo)
 Twisted into Form (1990.)
 Point of No Return (1992.) (kompilacija)

Exodus
 Shovel Headed Kill Machine (2005.)

Queensrÿche featuring Geoff Tate
 Frequency Unknown (2013.)

Izvori

Američki bubnjari heavy metala
Thrash metal
Slayer

Paul Bostaph


بورغ أتشارد (Bourg-Achard) بلدية فرنسية تقع في إقليم أور التابع لمنطقة هوت نورماندي وسط شمال فرنسا .

مراجع

بلديات إقليم أور
مدن فرنسا

بورغ أشار


رودولف الثاني هابسبورغ (فيينا، 18 يوليو 1552 - براغ، 20 يناير 1612) إمبراطور الروماني المقدس وأرشيدوق النمسا (1576 - 1612) وملك المجر وكرواتيا (1576 - 1608) وملك بوهيميا (1576 - 1611) وملك ألمانيا (1575 - 1612) وتولى الحكم خلفا لابيه.
ماكسيمليان الثاني بن فرديناند الأول بن فيليب الأول بن ماكسيمليان الأول بن فريدرخ الثالث بن الدوق إرنست بن الدوق ليوبولد الثالث.
وخلفه شقيقه الملك مايتاس.

حياته
ولد رودولف هابسبورغ بفيينا يوم 18 يوليو 1552 : والداه الأرشيدوق ماكسيمليان (ماكسيمليان الثاني مستقبلا)ً وماريا من إسبانيا هما أبناء العمومة لأنهما ابنا الامبراطورين الشقيقين فرديناند الأول وشارلكان على التوالي.

استقر بعمر الحادية عشرة بمدريد لدى بلاط خاله فيليب الثاني ملك إسبانيا الأكثر انغلاقاً ومحافظةً من البلاط الذي سيحكمه لاحقاً وبوجود شقيقه إرنست حاكم البلدان المنخفضة مستقبلاً، بعد عودته إلى فيينا كان والده قلقاً من أسلوبه المنعزل والصارم، ومع ذلك كان رأي والدته الإسبانية غير ذلك بحيث اعتبرته محترماً ومثقفاً، وبعد سنوات من عودته توج رودولف ملكاً على المجر في 1572 وملك بوهيميا والرومان في 1575، كان والده مازال حياً آنذاك.

سيبقى رودولف لبقية حياته هادئً ومحفظاً ومنعزلاً إلى حد كبير لم يرغب في السفر أو حتى المشاركة في الشؤون اليومية للدولة، بحيث أغمس في علوم التنجيم والكيمياء الذي كانت سائدة في عصر النهضة، ومع ذلك كان لديه مجموعة متنوعة من الهوايات الشخصية مثل ركوب الخيول وجمع الساعات والأشياء النادرة وأيضا كان راعيًا للفنون، وكذلك عانى من نوبات الكآبة التي كانت شائعة في أسرته هابسبورغ وقد تفاقمت مع تقدم العمر، وقد تجلى ذلك في انسحابه الحياة العامة وشؤونها إلى مصالحه الخاصة.

مثل معاصرته إليزابيث الأولى ملكة إنجلترا (التي تكبره ب19 عاماً)؛ تم اقتراح عليه العديد من عروض للزواج من أهم أسر الملكية في أوروبا، إلا أنه بقى طوال حياته عازباً، ومع ذلك خلال فترات العزلة التي فرضها على نفسه ورد أنه جمعته علاقات غير شرعية مع العديد من الخدم، على الرغم من المعروف عنه أنه لديه علاقات مع العديد من النساء، إلا أن آنا ماريا سترادا استطعت أن تصبح عشيقته الرسمية فهي امرأة بوهيمية تنتمي إلى عائلة فنية بحيث كان والدها وشقيقها رسامين، وانجبت له 6 أطفال منهم الدون يوليوس قيصر الذي كان يعاني من أمراض عقلية وأنهى أيامه الأخيرة محبوساً في قلعة كروملوف.

الحكم
صعد رودولف على العرش الامبراطوري في 12 أكتوبر 1576 بعد وفاة والده ماكسيمليان، وفي 1583 نقل بلاطه إلى براغ.

لطالما ألقى المؤرخون باللوم على انشغاله بالفنون وعلوم السحر والمصالح الشخصية الأخرى على أنه سبب الكوارث السياسية في عهده، في الآونة الأخيرة أعاد بعض المؤرخون تقييم هذا الرأي: بحيث رأوا أن رعايته للفنون وعلوم السحر والتنجيم كان يعتبر جزء أساسي من عصر النهضة، في حين يُنظر إلى إخفاقاته السياسية على أنها محاولة مشروعة لإنشاء إمبراطورية مسيحية موحدة ، والتي تم تقويضها من خلال حقائق التفكك الديني والسياسي والفكري في ذلك الوقت.

على الرغم من نشأته في بلاط خاله الكاثوليكي الصارم في إسبانيا، إلا أن كان رودولف متسامحًا مع البروتستانتية والديانات الأخرى بما في ذلك اليهودية، بحيث أنه لم يبالي بالعديد من طقوس الكاثوليكية، وأثناء وفاته رفض آخر طقوس الأسرار، كان لديه القليل من الارتباط بالبروتستانت، باستثناء ثقل موازن للسياسات البابوية على حد تعبيره، وعندما حرضت البابوية على الإصلاح المضاد باستخدام عملاء أرسلوا إلى بلاطه، دعم رودولف أولئك الذين اعتقد أنهم الأكثر حيادية في النقاش، والذين لم ينحازوا أو يحاولوا ممارسة ضبط النفس، مما أدى إلى الفوضى السياسية والتهديد بإثارة حرب أهلية.

كان صراعه مع الإمبراطورية العثمانية هو السبب الأخير في عزله، بحيث كان غير راغب في المساومة مع الأتراك أبداً، وقرر بعناده أنه يستطيع توحيد العالم المسيحي كله تحت حملة صليبية جديدة، بحيث بدأ في حربًا طويلة وغير حاسمة مع الأتراك في عام 1593 والتي استمرت حتى عام 1606 وكانت تُعرف باسم «الحرب الطويلة»، بحلول عام 1604 أنهكت هذه الحرب رعاياه المجريين الذين تمردوا بقيادة ستيفن بوكسكي (انتفاضة بوكسكي) في عام 1605، ومع ذلك أجبره أفراد عائلته الآخرون على التنازل عن السيطرة   في الشؤون المجرية لأخيه الأصغر الأرشيدوق ماتياس، وبحلول عام 1606 أقام ماتياس صلحاً صعبًا مع المتمردين المجريين بموجب صلح فيينا، وأخيراً عقد مع الأتراك صلح زيتفاتوروك، كان رودولف غاضبًا من تنازلات أخيه التي رأى أنها تخلى عن الكثير من أجل تعزيز قبضة ماتياس على سلطته. لذلك استعد رودولف لبدء حرب جديدة مع الأتراك. ومع ذلك حشد ماتياس الدعم من المجريين الساخطين وأجبروا رودولف على التنازل عن تيجان المجر والنمسا ومورافيا له، وفي الوقت نفسه وأثناء هذا الضعف طالب البروتستانت البوهيميين بالمزيد من الحرية الدينية، وهو ما تم منحه من قبل رودولف في خطاب جلالة الملك في عام 1609، ومع ذلك استمر البوهيميين في الضغط من أجل المزيد من الحريات، إلا أن رودولف استخدم جيشه لقمعهم، ثم ناشد البروتستانت البوهيميين شقيقه ماتياس للمساعدة؛ بحيث استطاع جيش ماتياس احتجز رودولف سجينًاً بقلعته في براغ حتى عام 1611، خلال هذه الفترة تنازل رودولف عن تاج بوهيميا لأخيه.

توفي رودولف في عام 1612 ، بعد تسعة أشهر من تجريده من كل السلطة الفعلية من قبل أخيه الأصغر، باستثناء اللقب الأسمي                   «إمبراطور الروماني المقدس»، بحيث تم انتخاب ماتياس له بعد خمسة أشهر من وفاته، في مايو 1618 مع الحدث المعروف باسم القذف براغ قام البروتستانتيون البوهيميين دفاعًا عن الحقوق الممنوحة لهم في خطاب الجلالة بإلقاء المسؤولين الإمبراطوريين من النافذة وبالتالي بدأت حرب الثلاثين عامًا (1618-1648) .

براغ عاصمة الامبراطورية
إحدى أهم لفتات حكمه كانت نقل البلاط من فيينا إلى براغ سنة 1583. وهنا مستقراً في قلعة هرادشين على تلة هرادكاني، كرّس رودولفو الثاني حياته مهتماً بالفنون والعلوم الطبيعة. سرعان ما سمعت كل أوروبا عن الصور الغريبة على منتصف المسافة بين العلم والسحر وتدجيل : من بين الأكثر شهرة الذين تنجذب نحو هذه المرة إلى الإمبراطور وهما تيخو براهي يوهانس كيبلر علماء الفلك والمنجمين ذوي الشهرة الكبيرة ؛ وجون دي وإدوارد كيلي الأول مستشار إليزابيث الأولى ملكة إنكلترا والثاني وسيط روحي، جوزيبي أرشيمبولدو الفنان الإيطالي الشهير المؤلف من صور وأشياء مصنوعة من الخضر وميخاو سيديفوي الخيميائي المغامر.

الخيميائي وراعي الفنون
تقمص رودولفو الثاني دوراً مزدوجاً : راعياً للفنون وجامعاً للمقتنيات. في المجموعات التي تحويها الصالات الإسبانية توجد أكثر القطع المميزة، في شغف موسوعي سيبقى الشيفرة الرمزية لطبع الإمبراطور. تختلف التقييمات السياسية حول حكمه، فيقول غولو مان في عمله حول فالنشتاين بأنه "بدد الميراث" إلا أنه يعترف بمزاياه : اتصف بالذكاء الحاد عندما لا تعتمه إثارة اللحظة وكان عارفاً وإن كان بشكل مفرط لنظراً لجسامة مهمته، كان لا يتزحزح ويمتلك إحساساً مرهفاً بالفن. بفضل وجوده صارت براغ مدينة كبرى، وميدان مـُحفزاً لأعمال شخصيلت من مختلف الألسن والمواهوب ومن اتجاهات متباينة. " بشكل عام، رغم مسؤوليته عن بديات الهيمنة الهابسبورغية مناهضة الإصلاح، تجدر الإشارة إلى أن إدارة النفوس الدينية المختلفة التي تميز مواضيع الجسر هو آخر قبل أنتشار التسامح التي اتسم بها لاحقة من حرب الأعوام الثلاثين. على وجه الخصوص، رودولفو الثاني العلاقات مع الجالية اليهودية التي يقودها في العاصمة التشيكية الحاخام لوف، ولكن أيضا منح حرية العبادة "الأوامر" الهنغارية (1606) والجمهورية التشيكية (1609)، ووضع رسالة الجلالة.

النسب

مراجع

أمراء ترانسيلفانيا
آل هابسبورغ القرن 17
أشخاص من فيينا
بيت هابسبورج في القرن 16
حكام النمسا القرن 16
حكام النمسا القرن 17
حكام ملكية هابسبورغ
دوقات كارنيولا
رومانيا في عقد 1590
رومانيا في عقد 1600
غموضيون
غموضيون في القرن 16
غموضيون في القرن 17
غموضيون مجريون
غموضيون نمساويون
فرسان الرباط
فرسان الصوف الذهبي
مدفونون في كاتدرائية القديس فيتوس
ملكيون من ترانسيلفانيا
ملوك المجر
ملوك كرواتيا
مواليد 1552
مواليد في فيينا
نبلاء من فيينا
نمساويون من أصل إسباني
نمساويون من أصل برتغالي
وفيات 1612
وفيات في براغ

رودولف الثاني


Arborele cu came este un organ al mecanismului de distribuție al unui motor cu ardere internă și este prevăzut cu came care au rolul de a comanda deschiderea și închiderea supapelor. Este denumit și arbore de distribuție ()

Rolul său este de a transmite și de a transforma mișcarea de rotație în mișcare de translație a supapelor de admisie și evacuare, fiind acționat în rotație prin mișcarea de rotație a arborelui cotit. La intervale regulate ce sunt calculate în funcție de așezarea axelor supapelor, arborele prezintă camele, câte una pentru fiecare supapă în parte. Arborele cu came servește totodată pentru acționarea pompei de ulei, a pompei de combustibil și a distribuitorului aprinderii.

În funcție de tipul de sistem de distribuție, este amplasat în blocul motor (carter) sau în partea superioară a chiulasei. În general este confecționat dintr-o singură bucată, pentru a i se conferi o rezistență cât mai mare, însă există și arbori cu came tubulari.

Caracteristici constructive
Amplasarea arborelui cu came și a supapelor în chiulasă este soluția curentă pentru motoarele de autovehicule. La motoarele policilindrice mecanismul de comandă este simplificat, când supapele sunt amplasate pe aceeași linie, deoarece este suficient un singur arbore cu came, care acționează direct supapele. Atunci când supapele sunt înclinate mișcarea se transmite printr-un culbutor sau o pârghie. Unele motoare posedă doi arbori cu came: unul pentru supapele de admisie și celălalt pentru supapele de evacuare. Menținerea supapelor pe scaunele de supapă se obține cu ajutorul unor arcuri care tind să mențină supapele închise.

Arborii cu came utilizați la diferite motoare au, în general, o construcție asemănătoare, formele lor diferă numai prin numărul și lungimea fusurilor palere, precum și prin numărul, profilul și poziția camelor. În general, camele se execută dintr-o bucată; la motoarele Diesel mari, camele se execută ca piese separate și se montează apoi pe arbore.

La mijlocul arborelui cu came există, în majoritatea cazurilor, un pinion cu dantură înclinată pentru acționarea pompei de ulei și a distribuitorului aprinderii. Pe arborii cu came ai motoarelor cu carburator există de obicei suprafețe circulare excentrice pentru acționarea pompei de combustibil. La capătul din față, arborele este prevăzut cu o flanșă
sau un fus cu canal de pană pentru montarea pinionului de distribuție. Profilul camelor este format din arce de cerc racordate cu drepte, sau din arce de cerc cu mai multe raze (came armonice).

Materiale pentru arbori cu came
Arborele cu came se execută din oțeluri carbon de cementare sau de îmbunătățire, oțeluri aliate cu Cr sau Cr-Ni, fonte cenușii   și fonte cu grafit nodular. Semifabricatele matrițate pentru arbori cu came se supun unui tratament termic de recoacere și normalizare, cu scopul de a se înlătura tensiunile interne și a normaliza duritatea semifabricatului, pentru ușurarea prelucrării prin așchiere. După prelucrarea prealabilă (degroșare) prin așchiere, la arborii din oțel  se aplică un tratament de călire și revenire la suprafețele fusurilor, camelor, excentricelor și pinionului.

Fontele cenușii utilizate pentru arbori cu came posedă proprietăți antifricțiune superioare și de aceea nu mai este necesară călirea suprafețelor fusurilor care lucrează în cuzineți din babbit. La acești arbori, călirea superficială se aplică  numai  pentru suprafața pinionului, pentru mărirea rezistenței sale la uzură. La arborii din fontă cenușie, pe suprafețele camelor se poate obține o duritate locală ridicată prin utilizarea unor cochile locale, amplasate ăn forma de turnare de nisip în dreptrul suprafețelor camelor. În acest caz, nu mai este necesară călirea camelor.

Semifabricate pentru arbori cu came
Consumul de metal pentru fabricarea arborelui cu came și volumul de muncă pentru prelucrarea mecanică prin așchiere depind în mare măsură de procedeul de obținere a semifabricatului.

Semifabricatele arborilor din oțel se execută prin matrițare pe prese sau ciocane de matrițat, iar forma definitivă se obține prin prelucrare mecanică prin așchiere. Executarea matrițării pe prese de matrițare asigură o productivitate de 1,5...2 ori mai mare, micșorarea înclinărilor de matrițare, micșorarea adaosurilor de prelucrare prin așchiere și a consumului de metal, în comparație cu matrițarea pe ciocane. Matrițarea semifabricatului se execută utilizând ca material inițial o bară  rotundă laminată. Procesul de matrițare se realizează în matrițe închise, cu două sau trei cavități. La arborii prevăzuți cu flanșă, aceasta se poate realiza cel mai economic printr-o refulare prealabilă pe mașina de forjat orizontală.

Semifabricatul matrițat se obține cu camele realizate prin matrițare la o formă aproximativă, cu adaosurile de prelucrare respective. O metodă mai recentă și modernă este laminarea periodică, urmată de matrițarea într-o singură cavitate. Prin laminarea periodică  se profilează în mod aproximativ semifabricatul, iar forma definitivă se realizează la matrițare.

Semifabricatele turnate se obțin prin turnare în forme de nisip de turnătorie sau în forme-coji. Semifabricatele din fonte cu grafit nodular se toarnă în special în forme-coji cu liant de  bachelită. Semifabricatele turnate de arbori cu came au în general o greutate cu 10...15 % mai mică decât cele matrițate, adaosurile de prelucrare prin așchiere fiind mai mici.

Note

Legături externe

Componente de motoare

Arbore cu came


Marcantonio Montalbani est un naturaliste italien, né en 1630 à Bologne et mort en 1695.

Biographie
Marcantonio Montalbani naquit en 1630. Il s'attacha particulièrement à l'étude de la minéralogie, et parcourut en naturaliste les pays du nord de l'Europe. Le roi de Pologne Jean-Casimir l'accueillit avec bonté à sa cour, et le décora du titre de marquis. Marcantonio rentra en Italie, riche de beaucoup de connaissances nouvelles ; et après avoir exploité les côtes de l'Adriatique, il revint à Bologne disposer ses matériaux et mettre en ordre les collections qu'il avait formées. Il y mourut en 1695, à l'âge de 65 ans.

Œuvres

 Catascopia minerale, overo esplanazione e modo di far saggio d'ogni miniera metallica, Bologne ,1676, in-4° ;
  ;
 Relazione dell'acque minerali del regno d'Ungaria, Venise, 1687, in-4°.

Bibliographie

Liens externes

Naturaliste italien du XVIIe siècle
Naissance en 1630
Décès en 1695
Décès à 65 ans
Décès à Bologne
Naissance à Bologne

Marcantonio Montalbani


Kisaburo Osawa (大澤喜三郎; Hepburn, 28. prosinca 1910. – Tokio, 26. svibnja 1991.), japanski majstor borilačkih vještna. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe i bliski savjetnik Kisshomarua Ueshibe. Nosilac je 9. Dana u aikidu.

Životopis
Kisaburo Osawa je rođen u Kumagaji, prefekturi Saitama u Japanu. Kako bi učvrstio svoje tijelo, počeo je vježbati judo u dobi od 17 godina. S 25 godina je položio s majstorsko zvanje (1. Dan) u judu. Godine 1939. upoznaje Moriheija Ueshibe, te počinje vježbati u Kobukan dojou.

Bio je jedan od najvažnijih i najutjecajnih instruktora aikida od 1950-ih do 1970-ih. Bio je Hombu dojo-cho od 1989. do 1999. kada ga je na toj dužnosti zamijenio Moriheijev unuk, Moriteru Ueshiba.

Izvori

Vanjske poveznice

 Japanske aikidoke

Kisaburo Osawa


Ahmetli, Türkiye'nin Ege Bölgesi'nde bulunan Manisa ilinin ilçelerinden biridir.

16.530 nüfuslu ilçenin halkı geçimini üzüm, pamuk, (kırmızı, tarhanalık, salçalık) biber, domates, tütün ve zeytin üretimi yaparak sağlar. Doğusunda Salihli, batısında Turgutlu bulunur. Ege Bölgesi'nin en verimli üzüm bağlarının Ahmetli ovasında olduğu belirtilmektedir.

İlçede Celal Bayar Üniversitesi'nin bölümleri de bulunmaktadır. İzmir-Ankara asfaltı üzerinde olup ulaşımı kolay bir ilçedir.

Nüfus

Kaynakça

Ahmetli


Yamanlı, Adana ilinin Tufanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir. 2019 nüfus sayımına göre mahalle nüfusu 575 kişidir. Bu nüfusun 302'si Erkek, 273'si Kadındır. Yamanlı mahallesinin bağlı olduğu belediyenin niteliği Büyükşehir İlçe'dir.

Coğrafya
Adana iline 170 km, Tufanbeyli ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Tufanbeyli'nin mahalleleri

Yamanlı, Tufanbeyli


مالاسبينا عائلة إيطالية نبيلة من أصل لومباردي تولت أمر لونيجانا، ومنذ القرن الرابع عشر ماركيزية ماسا وكرارا. كانت غويلفية وشاركت في نضال اللومبارديين ضد آل هوهنشتاوفن. كما كان لها سلطان متماسك وواسع في المنطقة الواقعة شمال جنوة (منطقة المقاطعات الأربع) في واديي نهري تريبيا وستافورا. سرعان ما تفكك كلا الحـُـكمين في لونيجانا وفي شمال جنوى (تسمى لومباردا) لاعتماد القانون اللومباردي الذي ينص على تقسيم التركة (و أيضاً الإقطاعيات) بين جميع الأبناء الذكور.

مراجع

دوقية ماسا وكرارا
عائلات إيطالية نبيلة

مالاسبينا


Lille Kirkestræde er en gade i Indre By i København mellem Nikolaj Plads og Højbro Plads. Gaden er opkaldt efter den tidligere Nikolaj Kirke, nu Nikolaj Kunsthal, som den fører hen til.

Gaden kendes siden 1400-tallet, hvor det omtales under forskellige beskrivelser så som "det stræde som løber ret vesten for Sankt Nikolaj kirke og så ind til Færgestrædet". I 1514 omtales det som "det lille stræde vesten ved kirken" og i 1524 som "Lille Kirkestrædet". Til almindelig forvirring blev den parallelle Store Kirkestræde dog også af og til kaldt for lille på den tid.

Bygninger og beboere

Den hvide hjørneejendom Lille Kirkestræde 1 / Nikolaj Plads 28 overfor kirken blev opført af murermester Andreas Hallander i 1797. Over kælderindgangen på hjørnet er der opsat en mindeplade, der fortæller at Louis Pio talte fra 2. sal til menneskemængden på Lille Kirkestræde aftenen før Slaget på Fælleden 5. maj 1872. En anden prominent person i huset var politikeren og sagføreren J.K. Lauridsen, der havde advokatkontor i Lille Kirkestræde 1 de sidste par år før sin død i 1905. Ejendommen blev fredet i 1945.

Lille Kirkestræde 3 er en fireetagers ejendom med sidehus, der blev opført af murermester M. Bälckow og tømrermester J. E. Burmeister i 1798-1799. Bygningen blev fredet i 1974. Midt på facaden mellem første og anden sal er der en mæanderbort. Den treetages hjørneejendom Lille Kirkestræde 5 / Højbro Plads 13 med tilhørende sidehus bag Lille Kirkestræde blev opført i 1796 for spisevært Johan Morten Eisen. Det Kongelige Teaters syngemester J.F. Frølich boede i ejendommen fra 1832 til 1835. Kunstmaleren August Jerndorff boede i Lille Kirkestræde 5 fra 1870 til 1873. Ejendommen blev fredet i 1950. I 1975 restaurerede Logan Nørgaard facaden på både denne ejendom og nr. 3.

Den trefløjede rødstensejendom Store Kirkestræde 1 / Nikolaj Plads 26 / Lille Kirkestræde 2 blev opført i 1901-1902 for I. Chr. Petersens Papirhandel efter tegninger af Caspar Leuning Borch og Philip Smidth. På siden mod Lille Kirkestræde er der en karnap i irgrøn bronze på anden sal. En mindeplade på siden mod Nikolaj Plads fortæller, at ejendommen hedder Hvælvingen efter en gade, der nu er indgået i pladsen.

Lille Kirkestræde 6 er den bagerste del af et bygningskompleks med forhus på Højbro 9 og bagvedliggende baghus og sidehuse. Komplekset blev opført for bagermester Rasmus J. Rasmussen i 1796. Komplekset går nærmest bag om hjørneejendommen Højbro Plads 11 / Lille Kirkestræde 8, der blev opført for boghandler Ole Hegelund i 1796-1798. Mellem nr. 6 og 8 i Lille Kirkestræde er der en mur med en port, der fører ind til en lille gård mellem bygningerne. Bygningerne blev fredet i 1918.

Eksterne henvisninger

 Lille Kirkestræde på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)

Lille Kirkestræde


ألفريد ليم Alfred Lemm (ولد في ديسمبر 1889 في برلين – ومات فيها في أكتوبر 1918) اسمه الحقيقي هو ألفريد ليمان. هو قصاص وكاتب مقالات ألماني ينتمي إلى الحركة التعبيرية. اشترك في الكتابة في صحف Neue Rundschau وVossische Zeitung. دفن في مقبرة فايسنزيه اليهودية.

من أعماله

 فليسيان الهارب (رواية 1917)
 حول جوهر حب الصادق للوطن
 جريمة قتل (مجموعة قصص في جزأين)
 طريق اليهود الألمان 1919

روابط خارجية

مراجع

كتاب ألمان
كتاب ألمان في القرن 20
كتاب وكاتبات ألمان
كتاب وكاتبات ألمان في القرن 20
مواليد 1889
مواليد في برلين
وفيات 1918
وفيات في برلين

ألفريد ليم


Medium Term Note (MTN) eller Euro Medium Term Note (EMTN) er værdipapirer, som internationalt kan udstedes i Primary marked og ender i Secondary market  de har en kurs og en kuponrente. Der findes mange former for forskellige Medium Term Notes.

Medium Term Notes udstedes primært af højt ratede (rating) Banker AAA - AA+ osv., også danske banker arbejder med Medium Term Notes .

Ratings
I Danmark søges finanstilsynet.dk og finde forskellige ratings og læse om institutioner.

Internationalt kan der bruges anerkendte analyseinstitutioner som Moody's

Kilder

Se også
 International Securities Identification Number (ISIN)

Medium term note


Monorepo er et begreb indenfor softwareudvikling som betyder at man benytter ét repository ("repo") i versionsstyringen på tværs af projekter.
Metoden anvendes af store software-udviklingsfirmaer som Facebook og Google.
Monorepo'er vil kunne være meget store, og det kan derfor være en udfordring for versionsstyringssystemet.
Facebook ændrede versionsstyringssystemet Mercurial til at håndtere deres monorepo.

Referencer

Software

Monorepo


Theodor Hirsch (né le  à  près de Dantzig et mort le  à Greifswald) est un historien prussien.

Biographie
Theodor Hirsch, cousin de l'historien , étudie la théologie, l'histoire et la géographie à l'Université de Berlin, est ensuite professeur au lycée Frédéric-Guillaume de Berlin et est nommé au  en 1833, où il enseigne le sujet pendant 32 ans l'histoire.

En plus de son poste d'enseignant, il se consacre particulièrement à l'histoire de sa ville natale, dont les autorités lui confient la réorganisation et l'administration des archives municipales en 1850.

Outre de nombreux travaux sur des instituts individuels à Dantzig (église Sainte-Marie, lycée, cour d'Artus), sur les monastères voisins d'Oliva et de Zuckau, sur le commerce de Dantzig avec les états italiens du , etc. Il écrit notamment l'ouvrage L'histoire du commerce et de l'industrie de Danzig sous le règne des chevaliers teutoniques (Leipzig 1858), qui est couronné par la , et en 1860 il s'associe à  et Max Toeppen pour publier le  (Leipzig : Hirzel, 1861-1874, vol. 1-5). En 1880, il publie un volume des actes et documents relatifs à l'histoire du Grand Electeur.

En 1865, il est nommé professeur ordinaire d'histoire à l'Université de Greifswald, où il est également directeur de la bibliothèque royale universitaire et traite aussi bien de l'histoire ancienne que de l'histoire prussienne. Il y est mort d'un accident vasculaire cérébral.

Son fils  devient historien et professeur de lycée.

Travaux (sélection)
 Geschichte des academischen Gymnasiums in Danzig. Danzig (1837) (Volltext).
 Der Prediger Pancratius. Ein Beitrag zur Reformationsgeschichte Danzigs. Danzig 1842 (Volltext).
 Die Ober-Pfarrkirche von St. Marien in Danzig in ihren Denkmälern. Band 1, Danzig 1843 (Digitalisat, Volltext).
 Das  Kloster Oliva. Ein Beitrag zur Geschichte der Westpreußischen Kunstbauten. Danzig 1850 (Volltext).
 Danzigs Handels- und Gewerbsgeschichte unter der Herrschaft des Deutschen Ordens. Leipzig 1858 (344 Seiten, preisgekrönte Abhandlung, nachgedruckt 1969).
 Über den Ursprung der Preußischen Artushöfe. In: Zeitschrift für Preußische Geschichte und Landeskunde. Band 1, Heft 1, Berlin 1864, S. 3–32 (Volltext).
 Geschichte des Karthauser Kreises bis zum Aufhören der Ordensherrschaft. In: Zeitschrift des Westpreußischen Geschichts-Vereins. Heft 6, 1882, S. 1–148 (Volltext).

 En tant que co-auteur

 mit : Caspar Weinreich's Danziger Chronik. Ein Beitrag zur Geschichte Danzigs, der Lande Preussen und Polen, des Hansabundes und der nordischen Reiche. Berlin 1855 (Digitalisat).

Bibliographie

Archiviste prussien
Historien prussien
Professeur à l'université de Greifswald
Naissance en décembre 1806
Naissance à Dantzig
Naissance dans la province de Prusse-Occidentale
Décès en février 1881
Décès à Greifswald
Décès dans la province de Poméranie (1815-1945)
Décès à 74 ans

Theodor Hirsch


Brdo Blaženstva ili Gora Blaženstava (hebrejski: הר האושר, Har HaOsher) je brdo u sjevernom Izraelu, na visoravni Korazim. Vjeruje se da je tu Isus održao Govor na gori.

Tradicionalno mjesto za Brdo Blaženstva nalazi se na sjeverozapadnoj obali Galilejskog mora, između Kafarnauma i arheološkog nalazišta Genezaret (Ginosar), na južnim padinama visoravni Korazim. Njegova negativna nadmorska visina (oko 25 metara ispod razine mora, gotovo 200 metara iznad Galilejskog mora) čini ga jednim od najnižih vrhova svijeta.

Stvarna lokacija Govora na gori nije sigurna, ali sadašnje mjesto (također poznato kao gora Eremos) obilježava se više od 1600 godina. Mjesto je vrlo blizu Tabghe. Ostala predložena mjesta za Isusov Govor na gori uključuju obližnju planinu Arbel, ili čak Rogove Hattina.

Bizantska crkva podignuta je niže niz padinu od današnjeg mjesta u 4. stoljeću, a koristila se do 7. stoljeća. Još uvijek su vidljivi ostaci cisterne i samostana. Sadašnja rimokatolička franjevačka kapela sagrađena je 1937.-'38, prema planovima talijanskoga arhitekta Antonija Barluzzija.

Papa Ivan Pavao II. služio je misu na ovom mjestu u ožujku 2000. godine. Hodočasnička ruta Isusovom stazom povezuje Goru s drugim mjestima iz Isusova života.

Izvori

Planine u Izraelu
Biblijska mjesta

Brdo Blaženstava


A 11.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 18 de maio de 2022 entre Santarcangelo di Romagna e Régio da Emília sobre um percurso de 203 km. O vencedor foi o italiano Alberto Dainese da equipa DSM e o espanhol Juan Pedro López manteve a liderança por mais um dia.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
  Biniam Girmay (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux) não tomou a saída após sofrer uma lesão ocular durante a cerimónia do pódio da etapa anterior.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 11

11.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


Mürsel, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Sivas'ın Kangal ilçesine bağlı Mürsel mahallesinden gelip yerleşilmiştir.

Coğrafya

Samsun iline 91, Havza ilçesine 6 km. uzaklıktadır.

Mahallenin yaklaşık 5 km. altından Ters akan ırmağı geçer. Çok güzel otlağı ve ırmağında çeşitli balık vardır.

Nüfus

Ayrıca mahallenin sınırları içinde kömür madeni vardır.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Havza'nın mahalleleri

Mürsel, Havza


Men in Black: International - Bărbați în Negru Internațional (stilizat ca MIB: International în materialele promoționale) este un film de acțiune științifico-fantastic de comedie american, regizat de F. Gary Gray după un scenariu de Art Marcum și Matt Holloway. Este un spin-off al seriei de filme Men in Black, care se bazează în mod liber pe seria de benzi desenate Malibu/Marvel cu același nume de Lowell Cunningham. În film joacă actorii Chris Hemsworth, Tessa Thompson, Kumail Nanjiani, Rebecca Ferguson, Rafe Spall, Laurent și Larry Bourgeois și Liam Neeson. Emma Thompson a reluat rolul din cel de-al treilea film, în timp ce Tim Blaney se întoarce ca vocea lui Frank the Pug din primele două filme.

Discuții despre producerea unui al patrulea film Men in Black au început după lansarea lui Men in Black 3 în 2012. În februarie 2018, Hemsworth a semnat să joace rolul principal într-un spin-off în timp ce Gray a fost angajat să regizeze, iar Thompson s-a alăturat distribuției luna următoare. Filmările au avut loc în New York, Maroc, Italia și Londra, din iulie până în octombrie 2018.

Men in Black: International a fost lansat cinematografic în Statele Unite la 14 iunie 2019 de către Sony Pictures Release, sub eticheta Columbia Pictures. Filmul a încasat 251 de milioane de dolari la nivel mondial și a primit recenzii în general nefavorabile din partea criticilor, care au criticat "acțiunea lipsită de luptă și scenariul șters", deși a fost lăudată chimia dintre Hemsworth și Thompson.

Note

Legături externe

 distribuție mib 2019 pentru List celeb

Filme din 2019
Filme turnate în Londra
Filme realizate în Italia
Filme cu acțiunea în Paris
Filme cu acțiunea în New York
Filme cu acțiunea în Londra
Filme regizate de F. Gary Gray
Filme cu extratereștri
Filme în limba engleză
Filme Columbia Pictures
Filme americane
Filme SF din anii 2010
Filme SF de acțiune
Men in Black

Bărbați în Negru Internațional


Hándal es un nombre de origen palestino. Puede referirse a:

 Schafik Jorge Handal Handal, político salvadoreño.
 Esteban José Handal Pérez, político hondureño.
 José Miguel Handal, político hondureño.

Handal


Varud Station (Varud stasjon eller Varud holdeplass) er en tidligere jernbanestation på Hovedbanen, der ligger i byområdet Råholt i Eidsvoll kommune i Norge. Den åbnede 15. juni 1953 og ligger 59,54 km fra Oslo S. Siden 13. juni 2004 betjenes den ikke længere af persontog, der i stedet har endestation på Dal Station. Perron og læskur eksisterer dog stadig.

Stationen blev benyttet af den lokale befolkning. De måtte benyttede den smalle og krogede vej Varudgutua fra Hjeravegen for at komme til stationen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Hovedbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1953
Ophørt i 2004
Jernbanestationer i Viken

Varud Station


Venskab kan henvise til:

 Venskab – tæt relation imellem mennesker
 Venskab (film) – dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Pinoe Andersen
 Venskab (roman) – roman i serien Sagaen om Isfolket af den norske forfatter Margit Sandemo

Venskab (flertydig)


Les 6 Heures de Spa 2022 (officiellement appelé les Total 6 Heures de Spa-Francorchamps 2022), sont la  de l'épreuve et la  du calendrier du Championnat du monde d'endurance FIA 2022.

Contexte avant la course

Engagés

La liste officielle des engagés était composée de , dont 4 en Hypercar, 15 en LMP2, 5 en GTE Pro et 13 en GTE Am.

Dans la catégorie Hypercar, il est à noter le remplacement du pilote australien Ryan Briscoe par le pilote brésilien Luis Felipe Derani aux mains de la SCG 007 n°708 de l'écurie américaine Glickenhaus Racing. La BoP de l'Alpine A480 avait été revue, avec une réduction de puissance de 20 kW (kilowatt), ce qui représente une perte de 27 CV.

Dans la catégorie LMP2, après avoir manqué les 1 000 Miles de Sebring pour cause d'engagement avec le Cadillac Racing, le pilote français Sébastien Bourdais a remplacé le pilote allemand Mike Rockenfeller aux mains de l'Oreca 07 n°10 de l'écurie anglaise Vector Sport. Alex Lynn, dans la même situation que Sébastien Bourdais aux 12 Heures de Sebring, a remplacé le pilote écossais Paul di Resta aux mains de l'Oreca 07 n°23 de l'écurie américaine United Autosports USA. Le pilote anglais Alex Brundle, qui avait manqué les 1 000 Miles de Sebring pour cause de Covid 19, a retrouvé le volant de l'Oreca 07 n°34 de l'écurie polonaise Inter Europol Competition. Le pilote néerlandais Bent Viscaal a remplacé le pilote suisse Mathias Beche aux mains de l'Oreca 07 n°44 de l'écurie slovaque ARC Bratislava.

Pour la catégorie LMGTE Pro, la BoP de la Porsche 911 RSR-19 avait été revue et la capacité de leur réservoir réduite de 2 litres, passant de 102 à 100 l.

Dans la catégorie LMGTE Am, le pilote portugais Henrique Chaves a remplacé le pilote français Florian Latorre aux mains de l'Aston Martin Vantage AMR n°44 de l'écurie britannique TF Sport. Pour cause de Covid 19, la pilote belge Sarah Bovy avait dû déclarer forfait. La pilote danoise Michelle Gatting étant cas contact de Sarah Bovy, avait dû également déclarer forfait à l'épreuve. Elles ont été remplacées par la pilote française Doriane Pin et la pilote danoise Christina Nielsen. Le pilote belge Jan Heylen a remplacé le pilote français Julien Andlauer aux mains de la Porsche 911 RSR-19 n°88 de l'écurie allemande Dempsey-Proton Racing. Après avoir manqué les 1 000 Miles de Sebring, la Porsche 911 RSR-19 n°86 de l'écurie britannique GR Racing a fait ses débuts dans le championnat. La BoP de la Porsche 911 RSR-19 avait été revue et la capacité de leur réservoir réduite de 2 litres, passant de 99 à 97 l.

Essais libres

Qualifications

La course

Classements intermédiaires

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Voici le classement officiel au terme de la course.
 Les premiers de chaque catégorie du championnat du monde sont signalés par un fond jaune.
 Pour la colonne Pneus, il faut passer le curseur au-dessus du modèle pour connaître le manufacturier de pneumatiques.

Pole position et record du tour
 Pole position :  Olivier Pla (#708 Glickenhaus Racing) en 2 min 02 s 771
 Meilleur tour en course :  Sébastien Buemi (#8 Toyota Gazoo Racing) en 2 min 05 s 298

Tours en tête
  SCG 007 - Glickenhaus Racing : 15 tours (1-15)
  Toyota GR010 Hybrid - Toyota Gazoo Racing : 14 tours (16-29)
  Toyota GR010 Hybrid - Toyota Gazoo Racing : 46 tours (30-33 / 52 / 63-103)
  Oreca 07 - Vector Sport : 2 tours (34-35)
  Oreca 07 - Team WRT : 26 tours (36-51 / 53-62)

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs :

Notes et références

Articles connexes
 6 Heures de Spa-Francorchamps
 Circuit de Spa-Francorchamps
 Championnat du monde d'endurance FIA 2022

Liens externes

2022
Championnat du monde d'endurance FIA 2022
Sport en Belgique en 2022
Sport en mai 2022

6 Heures de Spa-Francorchamps 2022


Bin Yayla (Fransızca: Mille Plateaux, İngilizce: A Thousand Plateaus) (1980) Fransız filozof Gilles Deleuze ve psikanalist Felix Guattari tarafından yazılmış bir kitaptır. Bu iki yazarın beraber yazdıkları ve başyapıtları olarak kabul edilen Kapitalizm ve Şizofreni adlı eserlerinin ikinci bölümünü oluşturur (ilk kitap Anti-Ödipus'tur). Bu kitap her biri özel bir tarihle ve başlıkla belirtilmiş bir dizi "yayla"dan oluşmaktadır (bu ifade Gregory Bateson'dan alınmıştır). Her bir yayla dünyada merkezi bir rolü olan kendine özgü bir çağa ya da tarihe karşılık gelir. Kitap Deleuze ve Guattari'nin hiyerarşik (ya da ağaç biçimli) örgütlenmeye olan bakışlarını ortaya koyar. Yazarlar bunun karşısına daha az yapısal, "köksapsal" bir büyümeyi koyarlar. Göçebe savaş makinesi devlet aygıtının karşısına yerleştirilir. Son yaylada noosfere çağrı yapılır.

İngilizceye Brian Massumi tarafından çevrilmilştir. Türkçede kitabı oluşturan temel metinlerden Savaş Makinası ve Kapma Aygıtı ise Ali Akay çevirisiyle 1990 yılında Bağlam Yayıncılık'tan yayınlanmıştır. Savaş Makinası metni İngilizce'de yine Massumi çevirisiyle Nomadology: The War Machine başlığıyla ayrı kitap olarak bulunmaktadır.

Kaynakça

Felsefe kitapları
Sosyoloji kitapları
1980 kitapları
Fransızca kitaplar

Bin Yayla


සමාජය වුකලි ස්ථිතික වුවක් නොව ගතික ප්‍රපංචයකි. බැලු බැල්මට සමාජය යනු පුද්ගල එකතුවකි. පුද්ගලයා ගෙන් තොරව සමාජයක් පිළිබඳව කථා කළ නොහැක. එහෙත් පුද්ගලයන් එකට එක්කාසු විමම සමාජයක් හඳුනා ගැනිමේ ලක්ෂණයක් නොවේ.එකට එකතු වි සිටන පුද්ගලයන් අතර එක්තරා ආකාරයකට ගොඩ නැගුණු සමිබන්ධතාවන්ගේ සංකලනයක් සමාජයක දැකිය හැකිය.එහිදි සමාජයක් කාලාන්තරයක් තිස්සේ පැවතිම සඳහා කරැණු කිපයක් අවශ්‍ය වේ.ඒ අතර පළමු වැන්න වන්නේ පරිසරයට අනුව පැවැත්ම රැක ගැනිමට හැකියාවක් තිබිමයි.මේ අතර ආහාර සපයා ගැනිමෙහි හැකියාවට වැදගත් තැනක් හිමිවෙයි. දෙවැන්න වන්නේ ප්‍රජනන ක්‍රියා වලියයි. සමාජයකට අවශ්‍ය සාමාජිකයන් හඳුන්වාදීම කිරිමේදි ප්‍රජනන ක්‍රියාවලියක් අවශ්‍යය කෙරේ. එහිලා විවාහය හා පවුල වැදගත් වන අතර අඹු දරැවන්ගේ ආරක්ෂාව සපයා ගැනිමේ හැකියාව මේ යටතේදැක්විය හැකිය. තෙවැන්න ලෙස සංස්කෘතිය යන සාධකය හඳුනා ගත හැකිය. සංස්කෘතිය අවශ්‍යය වනුයේ මිනිසුනට පරමිපර‍වෙලින් පරමිපරාවට හුරැපුරැදු කරගත යුතු හැසිරිමි රටාවක් ධර්මතා පද්ධතියක් අවශ්‍යය නිසාය. දේශපාලන ස්වාධිනත්වය ද තවත් කරැණක් ලෙස දැක්විය හැකිය. මින් අදහස් කරන්නේ මිනිසුන් එකට එකකාසු වී සිටින නිෂ්චිත භූමි ප්‍රදේශයක් පිළිබදව පවතින්නා වු අධිකාරිමය බලයයි.

සමාජය ගොඩනැගීම පිළිබඳ වැදගත් වන මෙම මුලික කාරණා බලන විට පෙනී යන්නේ පුද්ගලයන් අතර වර්ධනය වන සමාජ සමිබන්ධතාවල එකතුවක් ලෙස සමාජය සැලකිය හැකි බවය. මෙම සමාජ සමිබන්ධතා අධ්‍යනය තුළින් සමාජය තේරැමි ගැනීමට පහසු වන බව පෙනේ.සමාජ සමිබන්ධතා යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න අවධානය යොමු කළ විට මිනිසුන් තම හැසිරිමේදී තමා අවට සිටින අන්‍යයන්ගේ හැසිරිමි රටාවන් කෙරේ සැලකිමත් වේ. එනමි පුද්ගල සමිබන්ධතා කරැණු දෙකක් ඔස්සේ හඳුනා ගත හැකිය.

 තමා විසින් කරන ක්‍රියාවන් පිළිබඳ තමා විසින්ම තනි තීරණ වලට එළඹිම.
 එම තීරණ අන්‍යයන් සමග එකතු වී ක්‍රියාත්මක කිරීම.

             තමා විසින්ම තීරණ ගනී නමි එය පුද්ගල ක්‍රියාවක් වන අතර අන්‍යයන්ගේ සහභාගීත්වය තුළින් එම ක්‍රියාවක් සමාජ ක්‍රියාවක් වේ. පුද්ගලයන් තුළ ගොඩ නැගෙන්නා වු මෙම සමාජ සමිබන්ධතාවලට යමි රටාවක් හෙවත් පිළිවෙලක් පවතින බව සමාජ විද්‍යාඥයයින්ගේ පිළිගැනිමයි. සමාජානුයෝජනය හරහා ගොඩ නැගුණා වු පොදු හැසිරිමි රටාවන් සමාජයන් තුළ දැකිය හැකිය. මෙම හැසිරිමි වෙනස් නොවි දිගු කාලයක් තිස්සේ සමාජය තුළ පවතී. පුද්ගලයා ගත් විට ඔහුට සමාජය තුළ විවිධ තත්වයන් හා කාර්යභාර්යන් හිමි වේ. එකම පුද්ගලයා විවිධ අවස්ථාවල එකිනෙකින් වෙනස් වු භූමීකාවන් රඟ දක්වයි. පවුල තුළ පියෙකු සැමියෙකු පුතෙකු සොහොයුරෙකු ලෙස ද සමාජයේ දී මිත්‍රයෙකු ඥාතියෙකු ආදී වු විවිධ භූමිකා තුළ ක්‍රියාත්මක වේ.
	             සමාජය තුළ පුද්ගලයාගේ තත්වය ගත්විට ආරෝපිත තත්වය ලෙස හඳුනා ගත හැකිය. ආරෝපිත තත්වය පුද්ගලයාට උපතින්ම හිමි වේ.එමෙන්ම මෙය පුද්ගල කැමැත්ත අනුව වෙනස් කිරිමට ද නොහැකිය. සාධිත තත්වය පුද්ගලයා විසින්ම ලගා කරගනී. අධ්‍යාපනය ධනය බලය රැකියාව ආදීය සාධිත තත්වයන් ලෙස හඳුන්වයි.ඕනෑම සමාජයක සහජිවනය හා සහසමිබන්දතාවය යන කරැණු ද ශ්‍රම විභජනය නොහොත් වැඩ කටයුතු බෙදා ගැනීමක් ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක වේ. නිදසුනක් ලෙස පවුල තුළ ස්වාමි පුරුෂයා භාර්යාව හා දරැවන් අතර ශ්‍රම විභේදනය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය විමසා බැලිය හැකිය.බොහො විට බිරිඳ විසින් දරැවන් බලා ගැනිම හා ආහාරපාන පිළියෙල කිරිම ආදි වැඩ කටයුතුවල නිරත වන අතර ආහාර පාන සැපයිම දර සපයාදිම ආරක්ෂාව ලබාදිම ආදි කටයුතු ස්වාමි පුරුෂයා විසින් සිදු කරයි. ශ්‍රමය බෙදා හදා ගැනිම පිළිබඳ එකමුතු බව හෝ සහජිවනයක් හෝ ඇති වන්නේ ඒ ඒ පුද්ගලයන් විසින් කළයුතු හා නොකළයුතු කාර්යයන් පිළිබඳ පොදු පිළිගැනීමක් පදනමි කොට ගෙනය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Civil society
 Club (organization)
 Consumer society
 Community (outline)
 Culture (outline)
 Eusociality
 Family
 High society (group)
 Mass society
 Open society
 Outline of society
 Presociality
 Professional society
 Religion (outline)
 Scientific society
 Secret societies
 Sociology
 Sociobiology
 Social actions
 Social capital
 Social cohesion
 Societal collapse
 Social contract
 Social disintegration
 Social order
 Social solidarity
 Social structure
 Social system
 Social work
 Structure and agency

මූලාශ්‍ර

උපහරණ

සංස්කෘතිය
මිනිසා
ප්‍රධාන මාතෘකා ලිපි

සමාජය


جمال حمزة لاعب كرة قدم مصري معتزل. لعب لنادي الزمالك في أغلب فترات حياته المهنية، وكان آخر نادٍ لعب له حرس الحدود.

انتقاله من الزمالك الي نادي ماينز 05 الألماني

في 19 يونية 2009 أعلن نادي نادي ماينز 05 الألماني تعاقده مع جمال حمزة في صفقة انتقال حر بعد تردد انباء سابقة عن انتقاله إلى الدورى السويسري، وبدأت المفاوضات مع ماينز أحد اندية الدوري الألماني منذ فترة قصيرة وتكتم حمزة أخبار المفاوضات أملا في انجاح الصفقة وهو ما تحقق منذ قليل بتوقيعه عقود انضمامه إلى النادى الالمانى الصاعد حديثا للبوندزليجا هذا الموسم لكنه لم يثبت وجوده وعاد إلى الدورى المصري مع بداية عام 2010 مع نادى الجونة بعقد مدته 6 أشهر ليوقع مع بداية موسم 2010 -2011 للنادى الاهلى المصري في صفقة انتقال حر.
 لعب في كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في الأرجنتين سنة 2001مع المنتخب المصري الحائز على الميدالية البرونزية وكان أحد نجوم الفريق.

أصبح جمال حمزه لاعبا بالنادى الاهلى المصري.وذلك لكى ينضم إلى قائمة المنتقلين من نادى الزمالك إلى النادى الاهلى وعلى راسهم رضا عبد العال وطارق السعيد والمعتز بالله اينو

إنجازاته

مع المنتخب
 الميدالية البرونزية في بطولة العالم للشباب لكرة القدم 2001.

مع نادى الزمالك
 3 بطولة الدوري المصري الممتاز (2000/2001 & 2002/2003 & 2003/2004)
 2 كأس السوبر المصري
 2 بطولة كأس مصر (2001/2002 & 2007/2008)
 1 بطولة كأس إفريقيا للأندية الفائزة بالكؤوس
 1 بطولة دوري أبطال أفريقيا
 1 بطولة كأس السوبر الأفريقي 2002
 1 بطولة كأس العرب 2002.
 1 بطولة كأس السوبر المصري السعودي 2002

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في جورجيا
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مصريون مغتربون في ألمانيا
رياضيون مصريون مغتربون في جورجيا
رياضيون من القاهرة
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2002
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في جورجيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون مصريون
لاعبو مصر المقاصة
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الجونة
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي الصناعة
لاعبو نادي حرس الحدود
لاعبو نادي ماينتس 05
مواليد 1402 هـ
مواليد 1981
مواليد في القاهرة

جمال حمزة


Konstantin Radaković (* 11. Juni 1884 in Graz; † 19. September 1973 ebenda)
war ein österreichischer Philosoph und Soziologe.

Leben
Der Sohn des Physikers Michael Radaković (1866–1934) wuchs anfangs in Graz auf und erreichte die Matura nach dem Umzug der Familie 1912 am Gymnasium in Czernowitz, wo er noch im gleichen Jahr das Studium der Philosophie begann. Von 1913 bis 1916 setzte er dieses Studium an der Universität Innsbruck fort. Wegen eines Lungenleidens war er nicht tauglich für den Einsatz an der Front des Ersten Weltkrieges. Er leistete seinen Militärdienst zwei Jahre lang in Innsbruck ab. Ebendort wurde er 1918 zum Dr. phil. promoviert und verlegte anschließend seinen Wohnsitz an seinen Geburtsort Graz. Dort war er ab 1921 für eineinhalb Jahre provisorischer Angestellter an der Bibliothek des Seminars für philosophische Soziologie. 1923 wurde er von der Universität Graz für das Fach Philosophie habilitiert. Der Titel der Habilitationsschrift lautete Vitalismus und Mechanismus. Von 1924 bis 1938 lehrte er als Privatdozent an der Universität Graz, seit 1934 mit dem Titel eines außerordentlichen Universitätsprofessors. Außerdem war er in diesen Jahren Leiter des Seminars für philosophische Soziologie an der Grazer Hochschule.

Nach dem Anschluss Österreichs an das nationalsozialistische Deutschland legte Radaković im Oktober 1938 seine Universitätsdozentur "wegen gegenteiliger politischer Überzeugung" nieder. Einen Monat später wurde ihm die Lehrbefugnis offiziell entzogen. Weil er jüdische Familien unterstützt hatte, drohte ihm eine Anklage. Darum emigrierte er 1941 nach Kroatien, wo er sich auf dem Gut seiner Vorfahren niederließ und kroatischer Staatsbürger wurde. Sein in Graz verbliebener Besitz wurde beschlagnahmt.

Nach Ende des Zweiten Weltkrieges kehrte Radaković nach Graz zurück, wo er anfangs Lehrbeauftragter an der Universität war, ab 1946 außerordentlicher und ab 1949 ordentlicher Professor. Auch seine Funktion als Leiter des Seminars für philosophische Soziologie übernahm er wieder.

Weblinks

 Nachlass Konstantin Radaković mit Biographie und ausführlicher Bibliographie (Universität Graz)

Einzelnachweise

Philosoph (20. Jahrhundert)
Soziologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Graz)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Österreicher
Geboren 1884
Gestorben 1973
Mann

Konstantin Radaković


Jean-Bedel Bokassa  (né le  à Bangui, en République centrafricaine) est le fils de Jean-Bedel Bokassa, ancien chef d'État centrafricain, et de sa sixième épouse Catherine Denguiadé. Il est prince héritier de Centrafrique durant le règne de son père en tant qu'empereur, de 1976 à 1979. À la mort de ce dernier, le , il devient le chef de la maison Bokassa et prétendant au trône centrafricain sous le nom de «  ».

Biographie
Jean-Bedel Bokassa  est né le  à Bangui. Il est le sixième des sept enfants de Jean-Bedel Bokassa, alors président de la République centrafricaine, et de Catherine Denguiadé, sixième de ses dix-sept épouses.

Lorsque son père s'autoproclame empereur de Centrafrique sous le nom de , Jean-Bedel Bokassa  est nommé, à l'âge de , prince héritier de Centrafrique, et ce malgré la présence de plusieurs frères et demi-frères aînés. Le fils aîné de  par une autre épouse, Georges, était ministre mais Bokassa le considérait comme faible.

Jean-Bedel Bokassa  participe au somptueux couronnement de son père, le , vêtu d'un uniforme blanc de la marine. En 1979, la France organise l'opération Caban, qui conduit à la chute du régime impérial et au retour au pouvoir du cousin de Bokassa, l'ex-président David Dacko. Jean-Bedel Bokassa  perd son titre de prince héritier et suit sa famille à l'étranger (en Côte d'Ivoire puis en France). L'empereur  continue cependant à revendiquer son titre impérial et se pose alors en prétendant au trône. Après la mort de son père, le , Jean-Bedel Bokassa  devient le chef de la maison impériale. Il est appelé «  » par ses partisans centrafricains.

Caporal-chef au  des chasseurs alpins (BCA) de Chambéry, il continue à vivre à Paris, contrairement à d'autres membres de sa famille qui sont retournés en Centrafrique, dont sa mère l'ancienne impératrice Catherine.

Honneurs
  Grand-Croix de l'ordre du Mérite centrafricain ().

Bibliographie

Articles connexes
 Empire centrafricain
 Jean-Bedel Bokassa

Références

Prétendant au trône
Prince héritier
Personnalité politique centrafricaine
Naissance en novembre 1973
Naissance à Bangui

Jean-Bedel Bokassa Jr.


Charles Elwood Yeager (13 Şubat 1923 - 7 Aralık 2020), Amerikalı pilot.

1923'te Amerika Birleşik Devletleri'nin Virginia eyaletinde doğdu. II. Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri emrinde savaştı.

Savaş sona erdikten sonra hava kuvvetlerinden ayrılmadı ve test pilotu oldu. 14 Ekim 1947'de roketlerle takviye edilmiş Bell X-1 uçağını test ederken, ses hızını aşan ilk insan unvanını kazandı. Daha sonra askeri kariyerinde general rütbesine kadar yükseldi.

1923 doğumlular
2020 yılında ölenler
Batı Virginia doğumlular
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı as pilotlar
Amerikalı test pilotları
Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri generalleri
Vietnam Savaşı'ndaki Amerikalı askerler
Collier Kupası sahipleri
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Bronz Yıldız Madalyası sahipleri
Liyakat Nişanı (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri
Mor Kalp Nişanı sahipleri
National Aviation Hall of Fame üyeleri
Havacılık öncüleri
Harmon Kupası sahipleri
Pakistan'daki Amerikalı gurbetçiler
Amerika Birleşik Devletleri havacılık tarihi
Mackay Kupası sahipleri
Air Medal sahipleri
Gümüş Yıldız sahipleri

Chuck Yeager


නවීන විද්‍යාත්මක ක්‍රමය (හෙවත් විද්‍යාත්මක ක්‍රමය) යනු පවතින දැනුමක් නිවැරදි කිරීම, පවතින දැනුම ඒකාබද්ධ කිරීම හෝ නව දැනුම නිර්මාණය කිරීම පිණිස යම් සංසිද්ධියක් විමර්ෂණය කිරීම පිණිස යොදාගන්නා නවීන විද්‍යාත්මක ශිල්පක්‍රම වල එකතුවයි. ගැටළුව හොඳින් සොයා බලා නිසි පදනමක් ඇතිව, තාර්කිකව පිළිතුරක් ලබාගන්න ක්‍රමයකි. බොහොමයක් විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ වලට භාවිතා කරනු ලබන්නේ මේ ක්‍රමයයි. විද්‍යාත්මක ක්‍රමය යම් ගැටළුවක් තාර්කිකව විසඳා ගැනීමටත් නිරවද්‍යතාවයෙන් ඉහළ පිළිතුරු ලබාගැනීමටත් ඉතා හොඳ දර්ශකයකි. ගැටළුව විසඳා ගැනීමේදී අනුගමනය කල යුතු ක්‍රියා මාර්ග විද්‍යාත්මක ක්‍රමය මගින් පියවරින් පියවර සපයනු ලැබේ.

විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ ඉතිහාසය
වසර සිය ගණනක් පුරාවට විද්‍යාත්මක දැනුම සඳහා කල විශ්ලේෂණ රාශියක ප්‍රතිපලයක් ලෙස විද්‍යාත්මක ක්‍රමය ලොවට හෙලිදරව් විය. වාර්ථා වී ඇති අන්දමට 1627-1697 කාලයේ ජීවත් වු ඉතාලි ජාතික භෞතිකඥයකු වු ෆ්‍රැන්සිස්කෝ රේඩි නැමැත්තා තමයි මුලින්ම විද්‍යාත්මක ක්‍රමය අනුගමනය කරමින් පරීක්ෂණයක් සැලසුම් කරන ලද්දේ. ඔහු විද්‍යඥයෙක් ලෙස මෙන්ම වෛද්‍යවරයෙක්, කවියෙක් හා රචකයකු ලෙසද කටයුතු කර තිබෙනවා. රේඩි විසින් පරීක්ෂණ සැලසුම් කරන ලද්දේ ස්වයංසිද්ධ ජනන වාදය ට එරෙහිවයි.
පුරාණයේ වසර සිය ගණනක් පුරා මිනිසුන් ව්ශ්වාස කලේ අජීවී ද්‍රව්‍ය වලින් ඕනෑම අවස්ථාවක ජීවීන් හට ගත හැකි බවයි. ස්වයංසිද්ධ ජනන වාදය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මෙම විශ්වාසයයි. උදාහරණයක් විදිහට ගතහොත් දිරාපත් වන රෙදිපිළි, පිදුරැ වැනි දේ වලින් මීයන් කැරපොත්තන් වැනි ජීවීන් බිහිවන බවයි. මේ මතය බිඳ හෙලීමට හැකි වුනේ රේඩි විසින් අරඹන ලද විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ වැඩිදුරටත් දියුණු කිරීමෙනි.

රේඩි පරීක්ෂණ මෙහෙයවුයේ දිරාපත්වන රෙදි කෑලි ඇසුරෙන් නම් නොවේ. කුණු වන මස් වලින් පණුවන් බිහිවන බවට තිබූ මතය බිඳහෙලීමටයි ඔහු පරීක්ෂණ සැලසුම් කලේ. ඔහු ගොඩනැගු කල්පිතය තමා වටපිටාවේ සිටින මැස්සන් කුණු වන මස් මත බිත්තර දැමීමෙන් පණුවන් ඇතිවේ යන්න.

එය පරීක්ෂා කිරීමට බඳුන් දෙකකට කුණු වන මස් දමා එකක් වාතයට විවෘතවත් අනෙක මුද්‍රා තබාත් දින කීපයක් තිබෙන්නට හරින ලදී. එවිට විවෘත බඳුනේ පමණක් පණුවන් හටගෙන ඇතිබව නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් ඔහුගේ මතය සනාථ විය. ගැටළු විසඳාගැනීම සඳහා විද්‍යාත්මක ක්‍රමය භාවිත කිරීම එදා සිට අද දක්වාම විවිධ කෙෂ්ත්‍රයන්හි භාවිතයට ගනු ලබයි.

විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ මුලික පියවර
විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ මුලික පියවර පහක් ඇත.
ගැටළුව හඳුනා ගැනීම.
ගැටළුව විශ්ලේෂණය කිරීම.
කල්පිතය ගොඩනැගීම.
පරීක්ෂණය පැවැත්වීම.
අවසාන නිගමනයකට එලඹීම.

සටහන්
1.  අ.පො.ස උසස් පෙළ ජීව විද්‍යා විශය නිර්දේශයේ ඇත්තේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමය ලෙසයි.

අදාළ

නවීන විද්‍යාත්මක ක්‍රමය
විද්‍යාව
ජීව විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
විද්‍යාත්මක ක්‍රමය

විද්‍යාත්මක ක්‍රමය