Krishna Bharadwaj (21 de agosto de 1935 - 8 de março de 1992) foi uma importante economista neoricardiana indiana conhecida principalmente por suas contribuições à teoria do desenvolvimento econômico e pelo renascimento das ideias da economia clássica. Ela acreditava que a teoria econômica deveria ser baseada em conceitos que podem ser observados e passíveis de medição na realidade.

Infância e educação
Bharadwaj nasceu em 21 de agosto de 1935 em Karwar, Karnataka, na costa sul da Índia, em uma modesta família de Konkani Saraswat Brahmin. Ela era a caçula dos seis filhos de MS Chandravarkar, professor de uma faculdade local, e sua esposa Shantabai.

A família mudou-se para Belgaum em 1939, onde Bhardwaj estudou por algum tempo. Ela aprendeu música clássica hindustani e ganhou muitas competições locais aos quinze anos. Em 1952, após a morte de seu pai, a família mudou-se para Mumbai, onde Bharadwaj frequentou a faculdade Ruia e se formou em economia. Ela então fez mestrado e, em seguida, concluiu o doutorado em Economia de Transporte em 1960.  Sua orientação crítica em relação à Teoria Econômica começou com seu envolvimento na teoria do desenvolvimento como estudante de doutorado.

Carreira
Em 1960, foi publicado Production of Commodities by Means of Commodities, de Piero Sraffa . Bharadwaj foi convidado pelo então editor Sachin Chaudhuri do Economic Weekly para revisar o livro. Ela resolveu essa tarefa de maneira brilhante, o que constituiu o prelúdio de seu trabalho científico posterior.

Em 1961, Bharadwaj ingressou no Centro de Estudos Internacionais para trabalhar em problemas de planejamento e desenvolvimento com percepções críticas.

Em 1967, ela foi para Cambridge como pesquisadora visitante e ficou sob a influência de Piero Sraffa e se tornou uma de suas discípulas mais próximas.

Bharadwaj promoveu o ensino de diferentes abordagens econômicas no Centro de Estudos e Planejamento Econômico (CESP) da Universidade Jawaharlal Nehru (JNU), como clássica, marxista, keynesiana e walrasiana. Ela ocupou a cadeira de Economia na universidade. Ela editou os documentos coletados do economista Pierro Sraffa na Universidade de Cambridge, Inglaterra . Ela contribuiu para vários jornais e fóruns e é conhecida como uma referência entre os economistas do desenvolvimento.

Metodologia e escopo teórico

Sua metodologia baseava-se firmemente na observação e na descoberta de regularidades na formação social particular que ela pretendia identificar. Nem todas as mudanças nas quantidades são resultado do princípio da substituição nem envolvem principalmente variações alocativas em resposta a mudanças nos preços relativos pelos agentes otimizadores.

Essa abordagem alternativa orientou sua análise da economia indiana, avançando substancialmente sobre as interpretações convencionais.

Quatro pontos marcaram o endosso de Bharadwaj às noções alternativas de "mudança" e "escolha":

(i) as mudanças nos salários, nos métodos de produção e na demanda social não são explicadas como "surgidas apenas devido às flutuações dos preços relativos" (Bharadwaj 1991, p. 86);

(ii) existem múltiplas restrições operando sobre os indivíduos, como demandantes e fornecedores: "estes incluem os recursos físicos e materiais sob o comando do indivíduo, bem como as restrições sistêmicas que circunscrevem suas opções viáveis" (ibid., p. 87 );

(iii) "nem todos os indivíduos estão igualmente ou uniformemente colocados em termos de poder de decisão ou de influência que a sua decisão pode exercer" (ibid., p. 87);

(iv) as desigualdades não podem ser reduzidas a uma questão de dotação de recursos, mas devem ser entendidas em termos da "discriminação sistemática que ocorre nos sistemas de troca originada de distinções sociais como classe, casta ou sexo" (Bharadwaj 1990, p. 22 ).

Bharadwaj complementou elementos importantes na construção de uma abordagem, baseada na economia política clássica, que está livre da necessidade de empregar magnitudes marginais e não requer mudanças hipotéticas ou potenciais para determinar as posições de repouso das variáveis econômicas.

Ao relembrar seu próprio trabalho, ela escreveu: "Eu... tentei combinar minha crítica da teoria econômica e a reconstrução da abordagem clássica (incluindo marxista) com a análise da mudança histórica no curso do desenvolvimento"(Bharadwaj 2000, pp. 62–3).

Vida pessoal
A ativista e sindicalista Sudha Bharadwaj, é filha dela.

Livros e artigos

 A coleção de ensaios de 1989 foi impressa no Australian Economic Papers e no Cambridge Journal of Economics.
 Mercados de trabalho de autoria, políticas de emprego e dinâmicas de desenvolvimento.
 Condições de produção de autoria na agricultura indiana: um estudo baseado em pesquisas de gerenciamento de fazendas (artigos ocasionais do Departamento de Economia Aplicada)
 Acumulação, troca e desenvolvimento de autoria: ensaios sobre a economia indiana
 Perspectivas editadas sobre o capitalismo: Marx, Keynes, Schumpeter e Weber com Sudipta Kaviraj.
 Temas em Valor e Distribuição: Teoria Clássica Reavaliada. Londres 1989.
 Ensaios em homenagem a Piero Sraffa. (juntamente com Bertram Schefold). 2ª Ed. Routledge: Londres 1992.ISBN 0-04-445254-3

Referências

links externos

 Coleção de ensaios no Economic and Political Weekly
 Alessandro Roncaglia : Krishna Bharadwaj, 1935-1992. Em memória. Metroeconomica. vol. 44 Edição 3 Página 187 Outubro de 1993
 A economia política da mudança agrária (revisão)

Mortos em 1992
Nascidos em 1935

Krishna Bharadwaj (economista)


يُبلى هي قرية فلسطينية مهجّرة تقع إلى الشمال الغربي من مدينة بيسان، وتبعد عنها 9كم، وترتفع 25م عن سطح البحر تبلغ مساحة أراضيها 5165 دونما، بين قريتي المرصص وكفرة في بطن وادي يبلى حوض طبيعي قليل العمق، يمتد عبره وادي الطيبة. ودُون التل الواقع إلى الشمال، وبين الوادي والقرية، كانت تجري عين يبلى التي استمد سكان القرية منها معظم حاجتهم من مياه الشرب. وكانت المستنقعات تغطي أكثرية المساحات الواقعة إلى الشمال من الموقع، وإلى الشمال الغربي منه. وكان ثمة طريق فرعية تمر عبر عدة قرى لتربط يبلى بالطريق العام المؤدي إلى بيسان. كما كانت عدة دروب ترابية تربطها بغيرها من قرى المنطقة. وكان الصليبيون أو الفرنج يسمون الموقع هوبيليث (Hubeleth). في فترة الانتداب كانت منازل القرية، التي صُنّفت مزرعةً في (معجم فلسطين الجغرافي المفهرس) (Palestine Index Gazetteer)، مبنية في موازاة الطرق، ولا سيما الطريق المؤدية إلى عين يبلى. وكان سكان القرية من المسلمين، ويعملون أساساً في الزراعة، فيزرعون الحبوب والخضروات وغيرها من المحاصيل. في 1944/1945، كان ما مجموعه 25 دونماً مخصصاً للحمضيات والموز، و1971 دونماً للحبوب، و37 دونماً مروياً أو مستخدماً للبساتين. وكانت خربة أم السعود، وهي على بعد كيلومتر ونصف كيلومتر إلى الجنوب الشرقي من القرية، تحتوي على سياجات من الحجارة غير المصقولة، وعلى بقايا حيطان.

قدر عدد سكانها عام 1922، 37 نسمة، وفي عام 1945 بلغوا 210 نسمة. ويوجد بها خربة أم السود في الجنوب الشرقي وتحتوي على حظائر وجدران. قامت المنظمات الصهيونية المسلحة بهدم القرية، وتشريد اهلها البالغ عددهم عام 1944، 210 نسمة، وكان ذلك في 16-05-1948، ويبلغ مجموع اللاجئين من هذه القرية عام 1998 حوالي 1496 نسمة.

القرية اليوم
موقع القرية وجزء من أراضيها مسيّجان بالأسلاك الشائكة، ويستخدمها الإسرائيليون لرعي الأبقار. وينمو قرب عين القرية بضع شجرات من النخيل، وعدد قليل من أشجار اللوز ونبات الصبّار.

أهل القرية
كان يسكن هذه القرية قبل هجرة أهلها قسرًا عائلات: اللويمي والرويعي والثعلبي والبشكمي والموالي والعبيد والعبطان ووقسم من الزبيدات ودقدوقه وجميع هذه العائلات من عرب الصقور كما سكنها أيضًا عائلات أبو سته وأبو العدس.
يقيم معظم من سكنوا يبلى اليوم في شرق الأردن وتحديدًا في الأغوار الشمالية في بلدة المشارع وهم الثعلبي والبشكمي والعبيد والموالي والعبطان والذيبان الزبيدي، ومنهم من يقيم في مدينة إربد ومخيم الحصن وعمان والرصيفة ويقيم ال اللويمي في وقاص ومخيم الحصن.
اما آل أبو سته فيقيم معظمهم في مدينة الرصيفة بالأردن.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية
لا يوجد مستعمرات إسرائيلية على أراضي القرية. وفي سنة 1937، أقام الصهاينة مستعمرة بني بريت على بعد كيلومترين إلى الشمال الغربي من موقع القرية، على أراض تابعة لقرية الطيبة الزعبية التي ما زالت قائمة. وقد تغير اسم هذه المستعمرة ليصبح موليدت في سنة 1952.

المصادر

 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى بيسان
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء بيسان
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

يبلى


Secole: Secolul al VI-lea î.Hr. - Secolul al V-lea î.Hr. - Secolul al IV-lea î.Hr.

Decenii: Anii 460 î.Hr. | Anii 450 î.Hr. | Anii 440 î.Hr. | Anii 430 î.Hr. | Anii 420 î.Hr. - Anii 410 î.Hr. - Anii 400 î.Hr. | Anii 390 î.Hr. | Anii 380 î.Hr. | Anii 370 î.Hr. | Anii 360 î.Hr.

Ani: 416 î.Hr. | 415 î.Hr. | 414 î.Hr. | 413 î.Hr. | 412 î.Hr. - 411 î.Hr. - 410 î.Hr. | 409 î.Hr. | 408 î.Hr. | 407 î.Hr. | 406 î.Hr.

Evenimente

Arte, științe, literatură și filozofie

Nașteri

Decese
 Antiphon, filozof sofist și orator grec antic, care a trăit în Atena (n. 480 î.Hr.)
 Protagoras, filosof grec, considerat a fi cel mai timpuriu și mai important dintre sofiști (n. 486 î.Hr.)

411 î.Hr.

411 î.Hr.


Hypatia bezeichnet:

 Hypatia (um 355–415 oder 416), eine antike Philosophin
 Hypatia (Mondkrater), benannt nach der Philosophin
 (238) Hypatia, ein Asteroid
 Hypatia (Exoplanet), ein Exoplanet
 Hypatia (Gattung), eine Schmetterlingsgattung in der Familie der Bärenspinner
 Hypatia (Zeitschrift), eine 1986 gegründete Fachzeitschrift für Feministische Philosophie
 Hypatia (Roman), historischer Roman des englischen Schriftstellers Charles Kingsley (1852)

Hypatia (Begriffsklärung)


NGC 6723 je kuglasti skup u zviježđu Strijelcu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6723
  Auke Slotegraaf: NGC 6723 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6700 - 6749

6723

NGC 6723


Rodenbek Molfsee er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Molfsee i den østlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Rodenbek ligger mellem Ejderdalen, Westensee og statsskoven Rumohrer Gehölz, omkring 8 km sydvest for Kiel ved Bundesautobahn 215.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Rodenbek


روبي بلونت (Robbie Blunt) هو عازف قيثارة روك بريطاني، عزف مع عديد الفرق الموسيقية، بدأ روبي مسيرته عام 1966 مع فرقة تدعى «سوذرن سوند». فيما بعد عزف مع «بوتش كلوتش وذا إكسيليراتورس» «برونكو» و«سيلفرهيد»، كانت محطته التالية بعد تركه العمل مع فرقة شيكن شاك عام 1979 هي فرق «ليتلي أركي» و«فرقة ذو ستيفي غيبونس» و«ويبونس أوف بايس»، عمل من عام 1981 حتى عام 1985 مع روبرت بلانس، فيما بعد عمل روبي كموسيقي متنقل مع الكثيرين، مثل فرقة جوليان لينون عام 1998.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وسترشير
بريطانيون
عازفو قيثارة إنجليز
عازفو قيثارة روك إنجليز
عازفو وعازفات قيثارة إنجليز
مواليد 1951
موسيقيو جلسات إنجليز
موسيقيون من رسيستيرشير
موسيقيون وموسيقيات بريطانيون

روبي بلونت


An Oropetium aristatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Oropetium aristatum in nahilalakip ha genus nga Oropetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oropetium

Oropetium aristatum


التقرير فيلم سوري تاليف الكاتب محمد الماغوط ومن سلسلة أفلام الفنان دريد لحام من إنتاج نادر الأتاسي وإخراج دريد لحام.
عرض الفيلم سنة 1986.

بطولة وتمثيل
 دريد لحام
 رغدة
 منى واصف
 كريستين شويري
 عمر حجو
 شاكر بريخان
 عبد السلام الطيب
 أحمد رافع
 عباس النوري
 محمد طرقجي
 شريف السيد

روابط خارجية

مراجع

أفلام دريد لحام
أفلام سورية إنتاج سنة 1986

التقرير (فيلم)


Dame Sylvia Lloyd Heal  (née Fox; born 20 July 1942) is a British Labour Party politician who was the Member of Parliament (MP) for Halesowen and Rowley Regis from 1997 to 2010, having previously been the MP for Mid Staffordshire from 1990 to 1992. She served as the First Deputy Chairman of Ways and Means and a Deputy Speaker of the House of Commons from 2000 until she stood down from
Parliament in 2010.

Early life
Born in Hawarden, Flintshire in north-east Wales, the daughter of Shotton steelworker John Lloyd-Fox and Ruby Hughes, she was educated at the Elfed Secondary Modern School (now Elfed High School) on Mill Lane in Buckley, the Coleg Harlech, and at Swansea University, where she was awarded a BSc in Economics in 1968.

She worked as a medical records clerk at the Chester Royal Infirmary for six years from 1957. In 1968 she was appointed as a social worker with the Department of Employment for two years. For ten years from 1980 she worked as a social worker within a drug rehabilitation centre. During her parliamentary interregnum she worked as a young carers officer with the National Carers Association from 1992 to 1997.

Parliamentary career
She was a member of the Young Socialists National Council for four years from 1960, and was appointed as a Justice of the Peace in 1973. She was first elected to the House of Commons at the Mid Staffordshire by-election on 22 March 1990, which followed the suicide of the sitting Conservative MP John Heddle.  She won the seat with a majority of 9,449 on a massive 21% swing from Conservative to Labour in a contest that was fought largely on the single issue of the Poll Tax. She lost the Mid Staffordshire seat two years later at the 1992 general election when she was ousted by the Conservative Michael Fabricant by a majority of 6,236.  She was re-elected to Parliament at the 1997 general election for the new West Midlands seat of Halesowen and Rowley Regis with a majority of 10,337 and remained the MP in the 2001 and 2005 general elections.

In her first spell in Parliament she served for two years as a member of the education select committee. She was also promoted to the front bench by Neil Kinnock in 1991 as a spokeswoman for health and women. Following her re-election in 1997 she was appointed as the Parliamentary Private Secretary to the Secretary of State for Defence George Robertson and from 1999 his successor Geoff Hoon. She was appointed as a Deputy Speaker of the House in 2000, in which capacity she remained until her retirement from politics.

Sylvia Heal announced on 9 March 2010 that she would be stepping down at the 2010 general election, and was succeeded by Conservative James Morris as MP.

She was appointed Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) in the 2022 New Year Honours for political and public service.

Personal life
Heal is the sister of Ann Keen, who was a Labour MP from 1997 to 2010, and sister-in-law to Alan Keen, who was a Labour MP from 1992 until his death in 2011. She lives in Egham, Surrey, and she takes a keen interest in South Africa and enjoys gardening.

Electoral history

Local elections

Parliamentary elections

Publication
 Couldn't Care More: Study of Young Carers and their Needs by Jenny Frank, foreword by Sylvia Heal, 1995, The Children's Society

References

External links
 Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: Sylvia Heal MP
 TheyWorkForYou.com – Sylvia Heal MP
 BBC politics

|-

|-

1942 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
People from Hawarden
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
Alumni of Swansea University
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
Deputy Speakers of the British House of Commons
20th-century British women politicians
21st-century British women politicians
20th-century English women
20th-century English people
21st-century English women
21st-century English people
Women legislative deputy speakers
Dames Commander of the Order of the British Empire

Sylvia Heal


Charles Nicolas Joseph de Warzée d'Hermalle (1776-1852), juriste belge ;
 Jérôme de Warzée (né en 1970), humoriste, chroniqueur et animateur de télévision belge ;
  (1877-1931), noble et diplomate belge ;
 Michel de Warzée (né en 1943), directeur de théâtre, comédien et metteur en scène belge ;
 Valérie Warzée-Caverenne (née en 1971), femme politique belge ;
 Willy le Maire de Warzée d'Hermalle (1879-1966), joueur belge de tennis.

Autres

 , famille noble néerlando-belge ;
 Warzée, section de commune belge.

Patronyme néerlandais

Warzée (homonymie)


Ladislav Tomčko (* 1. Juli 1984) ist ein slowakischer Badmintonspieler.

Karriere
Ladislav Tomčko gewann nach fünf Juniorentiteln in seiner Heimat 2006 seinen ersten nationalen Titel bei den Erwachsenen im Mixed mit Květoslava Orlovská. 2011 folgte ein weiterer Titelgewinn im Herrendoppel gemeinsam mit Pavel Mečár.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Slowakei)
Slowakischer Meister (Badminton)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1984
Mann

Ladislav Tomčko


Kumzari (, ) é uma língua iraniana do sudoeste,] que é semelhante às línguas persa, achomi e Luri. Embora vulnerável, sobrevive hoje com 4 mil a 5 mil falantes. É falado por Kumzaris na costa Kumzar da Península de Musandam, norte de Omã. Essa é a única língua iraniana falada exclusivamente na Península Arábica. Kumzaris também pode ser encontrado nas cidades de Doba (Xarja), Emirados Árabes Unidos, Khasab, Omã, bem como em várias aldeias, e em Larak, Irã Os falantes são descendentes de pescadores que habitavam a costa do Golfo Pérsico e do Golfo de Omã.

Localização
O nome Kumzari deriva da vila montanhosa historicamente rica de Kumzar. A língua tem dois grupos principais de falantes, um de cada lado do Estreito de Ormuz: pela tribo Shihuh da Península de Musandam e pela comunidade Laraki da ilha de Larak no  Irã. Na Península de Musandam, a população de Kumzar concentra-se em Omã, na aldeia de Kumzar e num bairro de Khasab conhecido como Harat al-Kumzari. Além disso, Kumzari é encontrada em Doba (Xarja) e nas aldeias costeiras de Elphinstone e Malcolm Inlets. É a língua materna dos pescadores descendentes do Iêmen conquistador de Omã, Malek bin Faham (). Com base em evidências linguísticas, a presença de Kumzari na região Arábica existe antes da [conquista muçulmana da região no século VII d.C..

Escrita
A língua usa o alfabeto perso-árabe com 32 letras.

Fonologia

Consoantes
Kumzari tem 19 consoante, e todas menos três () também existem como geminadas

1 van der Wal usa o termo alveo-palatal para descrever essas consoantes, usando símbolos "alpha"" IPA para  consoante palato-alveolar em vez de [[consoante consoante alvéolo-palatal

Vogais
Kumzari tem uma distinção de extensão em suas vogais, com cinco vogais longas e três vogais curtas. Vogais nunca ocorrem em hiatos diretos; em vez disso, eles são separados por uma semivogal como  ou /w/, ou uma oclusiva glotal ().

Amostra de texto
قصتی مآمی حکآیتی تیسکن یعنی. رفت ﻭآحد مردکیه حبوﻭآ یی رﻭکی آ حبو ﻭآ یی. مآم یی مرسی بپ یی مرسی یعنی روکی نه حبو ﻭآ یی. سآتی ﻭآ یی آرضی آرضی ﻭآ یی یعنی.
Transliteração

Qiṣṣite māme ḥakāyite tīskan yaʔnī. Raft wāḥid mardkeā ḥubbo wā ye roke ā ḥubbo wā ye. Mām ye murse bap ye murse yaʔnī roke na ḥubbo wā ye. Sāte wā ye arḍe arḍe wā ye yaʔnī.

Português

A story great to tell. That is to say, a tale. There was a certain man who had a grandmother. That boy, he had a grandmother. His mother had died. His father had died. But that boy had a grandmother. Now, some property was in his possession. That is, he had a plot of land.

=Notas

Bibliografia
Al-Salimi, Abdulrahman. 2011. "The Transformation of Religious Learning in Oman: Tradition and Modernity." Journal of the Royal Asiatic Society, Third Series 21.2:10. http://jstor.org/stable/23011490
Al-Salimi, Abdulrahman. 2008. "The Wajihids of Oman." Proceedings of the Seminar for Arabian Studies 39:8. http://jstor.org/stable/41223995
Bailey, H.W. 1931. "Kumzari Dimestan." Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain & Ireland, 1:139. http://jstor.org/stable/25194182.
Bailey, H. W. 1931. "The Kumzari Dialect of the Shihuh Tribe, Arabia, and a Vocabulary, Review by H. W. B." Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain & Ireland, 1:1. http://jstor.org/stable/25194234.
Battenburg, John. 2013. "The Status of Kumzari and its Speakers: A Local Language of the Musandam Peninsula of Oman." Language Problems & Language Planning 37.1:12. doi: 10.1075/lplp.37.1.02bat.
O'Reilly, Marc J. 1998. "Omanibalancing: Oman Confronts an Uncertain Future." Middle East Journal 52.1:70-84. http://jstor.org/stable/4329154.
Melamid, Alexander. 1986. "Interior Oman." Geographical Review 76.3:5. https://www.jstor.org/stable/214149.

Lígações externas
 http://www.endangeredlanguages.com/lang/zum
 Audio presentation on Kumzari oral traditions
Kumzar's Last Stand
Rare language also under threat in Straits of Hormuz
Traditional Marriage in Oman: Kumzari Traditional Marriage
Kumzari em Ethnologue
Kumzari em Endangerd cLanguages
Kumzari em Academia.edu
Kumzari em Omniglot.com
 Kumzari
 Kumzari
 Kumzari
 Kumzari
 Kumzari

Língua kumzari


Mellem bjergene og havet er en portrætfilm fra 1994 instrueret af Elisabeth Rygård efter manuskript af Elisabeth Rygård.

Handling
Dokumentarisk portræt af digteren Henrik Nordbrandt. Elisabeth Rygård opsøger digteren i hans hjem i Tyrkiet. I en collage af digte, samtaler og minder tegner hun et portræt af et sammensat menneske.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1994

Mellem bjergene og havet


Ricardo Lucas (født 2. maj 1974) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1997||5||2
|-
!Total||5||2
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Ricardo Lucas


Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Oberhausen

|}

Sinning

|}

Unterhausen

|}

Weitere Gemeindeteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Oberhausen (bei Neuburg/Donau)

Anmerkungen

Literatur

 Adam Horn, Werner Meyer: Die Kunstdenkmäler von Stadt und Landkreis Neuburg an der Donau. Kommissionsverlag R. Oldenbourg, München 1958, Seiten 420 (Beutmühle), 588–592 (Oberhausen), 675–679 (St. Wolfgang), 694–706 (Sinning) und 762–764 (Unterhausen), ISBN 3-486-50516-5

Weblinks

!
Oberhausen Bei Neuburgdonau
Baudenkmaler Oberhausen Bei Neuburgdonau

Liste der Baudenkmäler in Oberhausen (bei Neuburg/Donau)


A Igreja Evangélica do Rio da Prata (em espanhol: Iglesia evangélica del Río de la Plata ou IERP) é uma denominação protestante presente na Argentina, Paraguai e Uruguai, fundada em 1840, por imigrantes alemães filiados à Igreja Evangélica na Alemanha.

A denominação é conhecida pela sua participação em eventos ecumênicos e por apoiar o casamento entre pessoas do mesmo sexo.

História

A história da Igreja Evangélica do Rio da Prata remonta a 1840 com a chegada de imigrantes alemães na Argentina, Paraguai e Uruguai. Mais tarde, eles se juntaram a outros imigrantes da Suíça, Áustria, Rússia, Brasil e Romênia que usavam a língua alemã.

Em 1899 eles criaram o Sínodo Evangélico Alemão do Rio da Prata, como parte da Igreja Evangélica na Alemanha, à qual se filiaram oficialmente em 1934.

Em 1965 o sínodo aprovou uma nova constituição e, sob o nome de Igreja Evangélica do Rio da Prata (IERP), a igreja tornou-se independente da Igreja Evangélica na Alemanha. Cerca de 70% dos membros vivem na Argentina, os demais no Uruguai e no Paraguai. Uma nova constituição foi aprovada em 1998, transferindo mais poder de decisão para os distritos.

A partir do seu crescimento, a denominação tornou-se conhecida pelo trabalho educacional. A igreja administra 17 jardins de infância na Argentina, Paraguai e Uruguai.

A IERP possui 5 lares para idosos e 7 hospitais e centros de saúde. Existem também centros de assistência a mães solteiras e cooperativas habitacionais mantidos pela igreja.

Relações Inter-Eclesiásticas
A igreja é membro do Conselho Mundial das Igrejas, Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas e Federação Luterana Mundial.

Além disso, a denominação tem relacionamento próximo com a Igreja Evangélica Luterana Unida (IELU), a Igreja Evangélica Valdense do Rio da Prata e as Igrejas Reformadas na Argentina.

Doutrina
A igreja subscreve o Credo dos Apóstolos, Credo de Atanásio e o Credo Niceno, Declaração de Barmen, Catecismo de Heidelberg, Catecismo Menor de Lutero e Confissão de Augsburgo.

Além disso, permite a ordenação de mulheres e apoia o casamento entre pessoas do mesmo sexo.

Denominações unidas na Argentina
Denominações unidas no Uruguai
Denominações unidas no Paraguai
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Denominações unidas que permitem o casamento entre pessoas do mesmo sexo
Membros do Conselho Mundial de Igrejas

Igreja Evangélica do Rio da Prata


Kaçkar Dağı, Kaçkar Dağları'nın (Doğu Karadeniz Bölümü, Rize'nin 60 km güneydoğusunda) 3.937 m yükseklğindeki en yüksek doruğu. Türkiye sınırları içindeki dördüncü yüksek doruk. Dağın büyük bir kısmı Rize'de bulunsa da zirve noktası Artvin'dedir. Kaçkar' kelimesi Ermenice'de Haçlı taş anlamlı Խաչքար (Haçkar) kelimesinden geldiği düşünülmektedir.Diğer iddiaya göre, Kıpçak türkçesinde 'koç' anlamlı Koçkar kelimesinden gelmekte olup halk arasında kaçkar şekline dönüştüğü düşünülmektedir. Ancak Alman kartograf Richard Kiepert'in 1902-1916 arasına tarihlenen "Tirabzon" haritasında dağın adı Kaçkar değil, Varsambek veya Kaçgar Dağı ("Varsambek od. Katshgar D.") olarak geçer.

Dağın kuzey yamaçlarından inen akarsular birleşerek Ardeşen ve Pazar arasında Büyükdere adıyla Karadeniz'e dökülür. Güneyde ise kısa derelerin yardığı yamaçlar Çoruh Vadisi üzerine dik olarak iner. Dağların kretase şist ve kireçtaşından oluşmuş volkanik ara tabakalı katmanları ortasında granit-diyazit billurlu kayaçları yer alır. 2.100 m'ye kadar olan kesimlerinde ladin ve göknar ormanları, daha yükseklerde dağ otlakları ve en yüksek kesimde ise kuzeye doğru bir dil halinde uzanan buzullar vardır.

Tırmanış
Kaçkar zirvesine çıkmak için yüksek irtifa yürüyüşünden buzul tırmanışına kadar farklı zorluklarda rotalar bulunmaktadır.

Klasik rota
Klasik Rota ya da Güney Rotası, en kolay rota olarak bilinir. Turizm firmaları ve trekking grupları bu rotayı kullanarak zirveye ulaşmaktadır. Rota Heveg Köyü'nden başlamaktadır. Vadi boyunca güneybatı yönünde ilerleyerek önce Olgunlar Yaylası, sonra Nasdaf Yaylası yoluyla yaklaşık 5 saatlik bir yürüyüş sonucu 2.860 m irtifadaki Dilberdüzü kamp alanına ulaşılır. Bölgenin düz olmasından dolayı çoğu ekip burada kamp yapmaktadır.

Ertesi gün, zirveye uygun hava şartlarında çıkabilmek için tırmanış genellikle sabah 02:00 - 03:00 arası başlamaktadır. Dilberdüzü'nden önce Deniz Gölü'ne çıkılır, gölün çevresindeki patiktadan kuzeybatısındaki aşıta kadar yürünür. Bu noktadan, eğer sis yoksa, Kaçkar zirvesi açıkça görülmektedir. Burada hava durumunu değerlendirerek tırmanışa devam kararı vermek mümkündür. Aşıttan sonra yaklaşık 50 m'lik bir iniş yapılır. Gri renkli bir döküntü yığınından oluşan burnun üzerine tırmanılır, patika ve işaretler (babalar) takip edilir. Patika yer yer kaybolsa da zirveye kadar devam etmektedir. Çıkışta iki noktada el yardımıyla yapılan yatay kaya geçişleri vardır. Bunlar çok zorlu olmasa da altlarındaki boşluk ve kayadan sürekli akan soğuk su nedeniyle korkutucudur.

Bu rotada herhangi bir teknik malzeme gerekmese de, dik yerlerden düşebilecek taş parçaları nedeniyle kask takılması zorunludur. Rota boyunca su kaynakları bulunduğundan fazla su taşımaya gerek yoktur. Fakat yaz aylarında son 400 metrede su bulmak mümkün olmayabilir.

Kuzey tarafından çıkış

Doğu sırtı
Fotoğrafta görülen ve Öküz Çayırı olarak adlandırılan, buzula gelmeden önceki çayır alana kamp kurulur. Kamp alanı yüksekliği yaklaşık 3000m. dir. Büyük ve Küçük Buzulların soluna geçilip çarşaktan (taşlık eğimli yamaç) zirvenin solunda kalan sırta kadar çıkılır. Buradan sonra ip açılmadan gidilebilecek zorlukta kaya tırmanışıyla zirveye doğru ilerlenir. Rota bir labirent gibi olmasına karşın dağcıların yaptığı babalar (taşların üst üste konmasıyla ortaya çıkarılan küçük kuleler) sayesinde rota kolaylıkla bulunabilir, ancak bu kısımda ipsiz tırmanış hayati tehlike içerdiğinden tecrübe gerektirir. Yaklaşık 300 m kaya tırmanışından sonra zirveye ulaşılır. Bu rota güney rotasından daha zordur ve yaz aylarında yağmur yağmadığı durum için açıklanmıştır. Yağmur yağdığında kayalar ıslanacağından tırmanış zorlaşır, kış aylarında ise bu rota deneyim gerektirir.

Buzul Rotaları
Kaçkar dağının 2 tane buzul rotası mevcuttur. Bunlar Büyük ve Küçük buzul rotalarıdır. Her halükarda öncelikle Yukarı kavrun yaylasından öküz yatağı olarak da bilinen Mezovit Kamp alanına ulaşılır. Buradan yaklaşık 1 saatlik yürüyüşün ardından kaçkar eteklerine buzul bölgesine gelinir. Buzullar dağın kuzey yamacında; Küçük buzul zirvenin doğu, büyük buzul ise zirvenin batısında yer alır. Yaz döneminde bu iki buzul rotasından tırmanış yapmak ciddi risk içerir. Eriyen karlar ile birlikte sürekli olarak dağın yamacında düşen taşlar ölümcül olabilmektedir. Ayrıca her iki rota boyunca kayak yapanların oluşturdukları izlere ve kar tabakalarını kestikleri yerlere özellikle çığ açısından dikkat edilmelidir. İlave olarak belirtmek istediğim husus kış tırmanışlarında klasik yaz rotasının içerdiği riskler açısından tercih edilmemesi hususudur.

Büyük Buzul Rotası
Kış Tırmanışı açısından Büyük buzul rotası teknik açıdan daha rahattır. Genellikle tüm rota boyunca 50–60 cm kar olduğundan iz açarak teknik gerektirmeden tırmanış yapılabilir. Buzulun üst kısımlarına ilerledikçe karların erimesi durumuna göre çarşakların açığa çıktığı bölgelere dikkat etmek gerekebilir. Ayrıca Büyük buzulun girişinde kar seviyesinin kontrol edilmesi ve cam buzun üzerindeki yumuşak kar durumunun incelenmesi gereklidir. Kar kalınlığının az olması tırmanışı o derecede zorlaştıracaktır. Büyük oranda Büyük buzul rotasından yapılacak bir tırmanışta kazma, krampon ve kask yeterli olacaktır. İniş esnasında karların erime duruma göre Buzulun üst kısımlarından iple emniyetli iniş gerekebilir. Tercihe bağlı olarak iple iniş çarşak bölgede inişi kolaylaştıracak ve daha emniyetli hale gelecektir. Kar durumuna göre çatlaklar ortaya çıkmış olabilirler. Bu durumda dikkatli olunması gerekir. Buzul aşıldıktan sonra kaya babalarını takip ederek güney rotasına geçilir. Güney Rotası kısmında çığ ve taş düşmesi hususları önem arz eder. Özellikle çığ riski iyi değerlendirilip gerekli tedbirler alınarak tırmanışa devam edilmelidir. Bu anlamda güneşin durumu, hava sıcaklığı vb. etmenlerin doğru değerlendirilmesi gerekmektedir. Güney Rotası kısmı en kolay rota gibi görünse de çığ riski yüksek olan bölgeler mevcuttur.

Küçük Buzul Rotası
Büyük buzul rotasına göre çok daha fazla  zorluk derecesine sahip ve teknik gerektiren bir rotadır. Bu rotadan çok fazla başarılı kış tırmanışı gerçekleştirilmemiş olması bu sebepledir. Küçük buzul rotasına tercihe bağlı olarak buzulun altından buz tırmanışı yapılarak girilebileceği gibi buzulun doğu kısmında kayalık alanın altından ve buzulun kenarından da girilebilmektedir. Giriş kısmı (buzul kısmı) aşıldıktan sonra 3 farklı tırmanış rotası bulunmaktadır. Tercihe bağlı olarak arzu edilen zorluk dereceli rotadan devam edilebilir. Bu kısımda mix Tırmanış (toz/sert kar, buz, çarşak/kaya) yapılacağı göz önüne alınmalıdır. Tırmanış yer yer kanaatimce 7+ 8 zorluk derecesindedir. Her üç rota boyunca iple tırmanış yapılması gerekebileceği göz önüne alınarak yeteri kadar ip ve emniyet malzemesi beraberinde götürülmelidir. Her 3 rota boyunca eğim 70° civarlarına (zaman zaman belki biraz daha fazla) çıkmaktadır. Sonuç olarak bu 3 rota da farklı rakımlardan klasik yaz rotasına bağlanmaktadır. Klasik yaz rotasına bağlandıktan sonra zirveye ilerlenen aşama genel olarak rahattır. Küçük buzul rotasındaki kar kalınlığının tespitinin tırmanış öncesinde ve esnasında doğru yapılması bu 3 ortanın hangisinden ilerleneceğinin tespiti açısından çok önemlidir. Karın az olduğu durumlarda kazma ve krampon ile çarşakta ve yüksek eğimde ilerlemek 70°ye varan eğimlerde ciddi risk oluşturmaktadır. Zirve yapılmasının ardından geri dönüşte kar kalınlığı uygunsa aynı istikametten geri iniş iyi değerlendirilmelidir. Dönüş esnasında iple iniş için emniyet istasyonu oluşturacak uygun alan bulunmamaktadır. Bu sebeple küçük buzul rotasından dönüş ciddi risk içermektedir. Dönüş için en iyi ihtimal dağın güney yamacında güney klasik rotasına bağlanarak büyük buzul rotasından inmektir. Fakat bu rota üzerinde ciddi çığ riski taşıyan bölgeler mevcuttur. Büyük buzul rotasından iniş esnasında kar kalınlığının üst kısımlarda uygun olması durumunda iple iniş tercihe bağlıdır. Büyük buzul rotası boyunca kar kalınlığı kış döneminde genel olarak iyi olduğundan rahat bir iniş yapılabilecektir. Büyük buzul inişi esnasında buz üzerindeki kar kalınlığına dikkat edilmelidir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.kackar.org/ Kaçkar Dağları Tırmanış Rotaları, Kaçkar Yaylaları ve GPS Verileri

Kaçkar Dağları
Rize ilinin dağları

Kaçkar Dağı


Lilleakerbanen er en del af Oslos sporveje, der går mellem Skøyen og Bekkestua Station. Lilleakerbanen betjenes af linje 13, der går mellem Grefsen og Bekkestua Stationer.

Historie
Sporvejen til Lilleaker åbnede i 1919 og blev til at begynde med trafikeret af toakslede sporvogne, der blev moderniseret ved åbningen. Sporvejen tilhørte Kristiania Elektriske Sporvei (KES, Blåtrikken).

I 1924 benyttede Oslo kommune sin ret til at indløse sporvejsselskaberne Kristiania Elektriske Sporvei (Blåtrikken) og Kristiania Sporveisselskab (Grønntrikken) og dannede Kristiania Sporveier, der året etter skiftede navn til Oslo Sporveier. Lilleakerbanen blev dog holdt uden for fusionen. I stedet blev KES omdannet til Bærumsbanen, der i 1924 forlængede sporvejen ind i Bærum i to etaper, først til Bekkestua og derefter til Avløs, hvor der blev bygget remise og værksted. I 1930 blev den forlænget som enkeltsporet til Kolsås. Den blev udbygget til dobbeltspor mellem Avløs og Valler i løbet af 1930'erne, mens stykket mellem Valler og Kolsås stod færdig i 1941. I 1942 åbnedes en forbindelse mellem Jar og Sørbyhaugen på Røabanen. Strækningen fra Sørbyhaugen via Jar til Kolsås blev herefter drevet som forstadsbanen Kolsåsbanen, mens sporvognene på Lilleakerbanen fik ny endestation i Jar.

1. juli 2006 gik en langvarig ombygning af Kolsåsbanen i gang, der umiddelbart betød at driften på næsten hele banen måtte erstattes af busser. Strækningen mellem Jar og Bekkestua kunne imidlertid stadig betjenes af sporvogne, hvilket benyttedes til at forlænge sporvejslinje 13 til Bekkestua fra 20. august 2007 til 15. februar 2009. Derefter blev det imidlertid nødvendigt at afkorte sporvejsdriften til Lilleaker. Fra 1. december 2010 kunne der imidlertid atter køres til Jar og fra 19. januar 2014 videre til Bekkestua.

Eksterne henvisninger

 Trikkens historie, Sporveien Trikken.

Noter

Oslos sporveje
Etableret i 1919

Lilleakerbanen


සනාතන ධර්මය (සංස්කෘත: सनातन धर्म) යනු හින්දු දහම හැඳින්වීමට හින්දු භක්තිකයන් විසින් භාවිතා කරන අන්තර නාමයකි. එය හින්දු ධර්මයේ "සදාකාලික" සත්‍යය සහ ඉගැන්වීම් ගැන සඳහන් කරයි. එය "ජීවත්වීමට ඇති ස්වභාවික සහ සදාකාලික මාර්ගය" ලෙසද පරිවර්තනය කළ හැක. මෙම යෙදුම පොදුවේ හින්දු ධර්මය සඳහා ඉන්දියානු භාෂාවල භාවිතා වේ.

නිරුක්තිය
සංස්කෘත භාෂාවෙන්, සනාතන ධර්මය ආසන්න වශයෙන් "සදාකාලික නීතිය" හෝ, "සදාකාලික මාර්ගය" ලෙස පරිවර්තනය කෙරෙයි. පාලි භාෂාවෙන් එය ධම්මෝ සනාතනෝ (धम्मो सनन्तनो) වේ.

ධර්මය බොහෝ විට "රාජකාරිය", "ආගම" හෝ "ආගමික රාජකාරිය" ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති නමුත් ගැඹුරු අර්ථයක් ඇත. මෙම වචනය පැමිණෙන්නේ "ද්‍රි" යන සංස්කෘත මූලයෙන් වන අතර එහි අර්ථය "පැවැත්වීම" හෝ "යමකට අනුකලනය" යන්නයි. (උදා: සීනිවල ධර්මතාවය මිහිරි විය යුතුය, ගින්නෙහි උණුසුම විය යුතුය) පුද්ගලයෙකුගේ ධර්මතාවය සමන්විත වන්නේ ඔවුන්ගේ ආධ්‍යාත්මික සහ බෞතික යන දෙඅංශයේම සහජ ලක්ෂණ අනුව ඔවුන්ව පවත්වා ගෙන යන, අනුරූප වර්ග දෙකක් උත්පාදනය කරමිනි.

 සනාතන ධර්ම - ආත්මීය වශයෙන් කෙනෙකුගේ අධ්‍යාත්මික අනන්‍යතාවයට අනුව ඉටු කරන යුතුකම් සහ ඒ අනුව සෑම කෙනෙකුටම එක හා සමාන වේ.
 වර්ණාශ්‍රම ධර්ම - කෙනෙකුගේ බෞතික ස්වභාවයට අනුව ඉටු කරන ලද යුතුකම් සහ එම කාලය තුළ පුද්ගලයාට විශේෂිත වේ.

සනාතන-ධර්ම සංකල්පයට අනුව, ආත්මයේ සදාකාලික සහ සහජ නැඹුරුව වන්නේ සේවය කිරීමයි. සනාතන ධර්මය යනු ලෝකෝත්තර වීම, අපගේ තාවකාලික විශ්වාස පද්ධතිවලින් ඔබ්බට ගිය විශ්වීය සහ අක්ෂීය නීති වලට යොමු වීම වේ.

ආශ්‍රේයයන්

සනාතන ධර්මය


Akçaşehir, şu anlamlara gelebilir:

 Akçaşehir, Gerede, Bolu ili Gerede ilçesine bağlı köy
 Akçaşehir, Tire, İzmir ili Tire ilçesine bağlı köy
 Akçaşehir, Karaman, Karaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Akçaşehir, Tavşanlı, Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
 Akçaşehir, Kangal, Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy

Akçaşehir


Simon Rožman (Celje, 6. travnja 1983.) slovenski je nogometni trener i bivši nogometaš. Vodio je slovenske klubove Celje, Domžale i Maribor te hrvatsku Rijeku osvojivši nogometni kup u obje države. Trenutačno je trener Sarajeva.

Trenerska karijera

NK Celje
Svoju trenersku karijeru započeo je u Celju. Prvo je bio omladinski trener, a zatim omladinski direktor. U travnju iste godine postao je trener prve momčadi kluba, čime je postao najmlađi trener u Prvoj slovenskoj nogometnoj ligi. Momčad je preuzeo pred sam kraj sezone zadržavši klub u najvišem rangu prvenstva na osmom mjestu, a iduće sezone osvojio je drugo mjesto s respektabilnih 70 bodova, afirmiravši igrače poput Mislava Oršića te Benjamina Verbiča. Iste je sezone doveo Celje do finala Nogometnog kupa Slovenije, gdje je izgubio od Kopra 2:0, a iduću je sezonu započeo ispadanjem u prvom pretkolu Europske lige 2015./16. od poljskog Slaska. S mjesta glavnog trenera Celja odstupio je 31. kolovoza 2015. godine nakon serije lošijih rezultata u prvenstvu.

NK Domžale
Godine 2016. Rožman se pridružuje klubu NK Domžale, prvo kao sportski direktor, a ubrzo kao glavni trener momčadi, nasljedivši Luku Elsnera. U svojoj prvoj sezoni osvojio je Nogometni kup Slovenije pobjedivši ljubljansku Olimpiju u finalu rezultatom 1:0. te završio četvrti u Prvoj slovenskoj nogometnoj ligi. Sljedeće sezone osigurao je treće mjesto na tablici s najboljom gol razlikom te doveo klub do play-offa UEFA Europske lige 2017./18. izbacivši redom estonsku Floru Tallinn, islandski Valur te njemački Freiburg, dok je u završnoj fazi kvalifikacija ispao od francuskog Olympique de Marseillea . Prvu je utakmicu na Stožicama momčad remizirala 1:1, nakon čega je u uzvratnoj utakmici poražena rezultatom 3:0, usprkos čemu je Rožman zaslužio naklonost slovenske nogometne javnosti. Treću sezonu na klupi Domžala završio je ponovno na trećem mjestu u domaćem prvenstvu, a u europskim kvalifikacijama ispao u drugom pretkolu Europske lige 2018./19. zbog pravila gola u gostima. Svoju je četvrtu sezonu u klubu započeo ispadanjem od švedskog Malmoa, a nakon niza od osam utakmica bez pobjede u osam uvodnih kola domaćeg prvenstva dao je ostavku na mjesto glavnog trenera.

HNK Rijeka
Krajem rujna 2019. godine preuzeo je Rijeku nasljedivši dotadašnjeg trenera Igora Bišćana, čime je ostvario svoj prvi inozemni angažman. Debitirao je visokom pobjedom nad Bujama od 11:0 u šesnaestini finala kupa, a prvu je sezonu završio na trećem mjestu sa samo bodom razlike od drugog mjesta koje je vodilo u kvalifikacije za Ligu Prvaka, pritom ostvarivši respektabilne rezultate poput tri pobjede nad splitskim Hajdukom (4:0, 2:0, 3:2). Iste je sezone osvojio Hrvatski nogometni kup minimalnom pobjedom nad Lokomotivom prije čega je iz natjecanja izbacio Dinamo i Osijek, a na početku iduće sezone uveo je momčad u skupine UEFA Europske lige 2020./2021. izbacivši ukrajinski Kolos Kovalivku te danski Kopenhagen. U izuzetno jakoj skupini sa španjolskim Real Sociedadom, talijanskim Napolijem i nizozemskim AZ Alkmaarom osvojio je respektabilna četiri boda skupivši pobjedu i remi, pritom zaradivši pohvale u Hrvatskoj i regiji, uz što je bio najmlađi trener u skupinama Europske lige te sezone. Iako je prvi dio sezone odrađen odlično unatoč brojnim zarazama te ozljedama (pobjeda i remi protiv Dinama, remi s vodećim Osijekom), nakon serije od pet utakmica bez pobjede uključujući dva poraza protiv Hajduka 27.2.2021. Rožman je odstupio s mjesta trenera Rijeke.

NK Maribor
Tri tjedna nakon odlaska iz Rijeke preuzeo je najtrofejniji slovenski klub, NK Maribor, uključivši klub u borbu za naslov prvaka koji je izgubio u zadnjem kolu direktnim okršajem protiv Mure. U kvalifikacijama za UEFA Konferencijsku ligu 2021./22. nakon prolaska armenskog Urartua ispao je od švedskog Hammarbyja unatoč boljoj igri, dok je nakon prvih pet kola držao prvo mjesto u prvenstvu, nakon čega je momčad upala u niz lošijih rezultata. Krajem rujna daje otkaz na mjesto trenera Maribora, poslije čega se špekuliralo o interesu engleskog Barnsleya za Rožmana, međutim dogovor nije realiziran.

NK Celje
Na samom kraju kalendarske 2021. godine vratio se u klub gdje je započeo trenerske karijeru, NK Celje. Momčad je preuzeo na sedmom mjestu tablice te u međuvremenu ostvario značajnu pobjedu protiv ljubljanske Olimpije rezultatom 4:2. Sezonu je završio na osmom mjestu ljestvice, s čak 12 bodova prednosti nad devetoplasiranim klubom. Dana 1. lipnja 2022. Rožman raskida ugovor s Celjem kako bi se vratio u Domžale, iako se špekuliralo o preuzimanju HNK Šibenika.

NK Domžale
Dan nakon odlaska iz Celja Rožman preuzima NK Domžale, najmlađu momčad lige s ciljem razvoja mladih igrača, potpisujući trogodišnji ugovor. Momčad je jesenski dio sezone završila na petom mjestu, samo dva boda udaljena od plasmana u europska natjecanja.

Trofeji

Kao trener
Domžale
 Pokal Slovenije: 2016./17.

Rijeka
 Hrvatski nogometni kup: 2019./20.

Izvori

Treneri HNK Rijeke
Slovenski nogometni treneri

Simon Rožman


Yuji Ozaki (født 29. september 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fagiano Okayama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Ozaki


Naglasak starogrčkog jezika sličan je hrvatskom jer razlikuje duljinu i ton naglašena samoglasnika.

Tipovi i položaj

Tip
Postoje tri naglaska: akut (oštri), cirkumfleks (zavinuti) i gravis (teški).

Akut
Akut je imao uzlazan ton i mogao se nalaziti i na dugim i na kratkim samoglasnicima. Označavao se oznakom ◌́ poviše samoglasnika. Mogao se nalaziti na svakom od posljednjih triju slogova i time je bio najpokretniji naglasak.

Cirkumfleks
Cirkumfleks se najprije uzdizao, a potom spuštao. Pojavljivao se samo na dugim samoglasnicima u jednom od posljednjih dvaju slogova. Obilježavao se dijakritičkim znakom ◌̃.

Gravis
Gravis je bio pozicijska varijanta akuta. Naime, ako iza riječi naglašene oštrim naglaskom na posljednjem slogu dolazi bilo što što nije interpunkcija ili pauza (to jest dolazi druga riječ), akut prelazi u gravis koji se izgovarao uzlazno, ali uzlazio je ponešto blaže od akuta. Označavao se dijakritičkim znakom ◌̀.

Položaj
Ovdje je tablica s dopuštenim položajem svih naglasaka s obzirom na broj slogova i duljinu samoglasnika za akut:

Ova je tablica za cirkumfleks:

Baritona je općeniti naziv za sve riječi koje nisu naglašene na zadnjem slogu.

Iznimke

 Skupovi suglasnika [kʰs] i [pʰs] (slova ξ i ψ) na kraju riječi i iza kratkih samoglasnika ne dopuštaju oštrom naglasku stajanje na trećem slogu od kraja. Ipak, zavinuti može stajati na pretposljednjem.
 Riječi koje naizgled djeluju protiv pravila nastale su srastanjem (obično glavne riječi i enklitike).

Prilikom dodavanja sufiksa
U sklonidbi i sprezanju postoje dva općenita pravila:

U deklinaciji naglasak nastoji stajati što duže na istome mjestu i istoga tipa kao u osnovi. Međutim, ako opća pravila o naglašavanju to ne dopuštaju, naglasak se pomiče ka kraju riječi samo onoliko koliko je to najmanje moguće i vraća se izvorno mjesto čim to opća pravila dopuste.

U konjugaciji se naglasak nastoji odmaknuti što je dalje moguće od kraja k početku riječi.

U aoristu se naglasak ovoga glagola prebacuje na augment u prvome licu jednine i kad god može: ἔλῡσᾰ.

Klitike
Klitike su riječi koje nemaju vlastitog naglaska. Postoje proklitike koje dolaze ispred riječi s naglaskom, a postoje i enklitike koje dolaze iza riječi s naglaskom.

Proklitike su:

 određeni član u nominativu muškog i ženskog roda jednine i množine
 neki prijedlozi
 neki veznici
 negacija ὀυ i njezine varijante

Proklitike se naslanjaju na riječ za sobom i čini s njom jednu naglasnu cjelinu (u izgovoru se ponaša kao jedna riječ). Kada se iza njih nađe enklitika, dobivaju naglasak, pa to često dovodi do stapanja obiju riječi u jednu. Negacija dobiva naglasak ako je zadnja riječ u rečenici.

Enklitike
Enklitika čini naglasnu cjelinu s riječi koja dolazi ispred nje. Ima ih nešto više od proklitika, a uključuju nenaglašene oblike kosih padeža jednine osobnih zamjenica, neodređenu zamjenicu u svim oblicima (osim  ἄττα), neodređeni zamjenički prilozi, dvosložni oblici indikativa prezenta glagola 'biti' i 'kazati', neke čestice i druge riječi.

Budući da dolaze iza riječi, za njih vrijede pravila o naglašavanju riječi.

 Ako prethodna riječ ima naglasak najdulje od kraja što je moguće naglasak enklitike dolazi na posljednji slog glavne riječi, pa tako ta riječ ima dva naglaska, što je jedina iznimka. Na primjer, ἄνθρωπός τις.
 Ako prethodna riječ ima oštri naglasak na pretposljednjem slogu, onda jednosložna enklitika gubi naglasak, a dvosložna ga zadržava, dakle ne događa se ništa.
 Ako prethodna riječ ima ili zavinuti ili oštri naglaska na zadnjem slogu, enklitika svoj gubi, a oštri ne slabi u teški.

Enklitika naglasak ipak zadržava kada je na početku riječi, iza elizije ili ako je na njoj sila govora. Ako više enklitika slijedi jedna za drugom, svaka stavlja svoj naglasak na prethodnu. Proklitike dobivaju oštri naglasak od enklitika.

Pravopis

Naglasci se na samoglasnicima i dvoglasima bilježe jednako kao i hakovi. Naglasak se stavlja na malo i veliko slovo. Kod dvoglasa drugi vokal dobiva oznaku naglaska.

Kada su naglasak i hak na istom slovu, akut se bilježi desno od haka, a cirkumfleks iznad njega. Primjerice, Ὦτος.

Ako su na istom slovu naglasak i trema, naglasak se piše između točkica treme. Primjerice, Ἀΐδης.

Izvori

Grčki jezik

Naglasak starogrčkog jezika


La  (en occitan, rota de Frontonh) est une voie publique d'Aucamville, commune de la métropole de Toulouse, dans le Midi de la France.

Situation et accès

Description
La route de Fronton correspond à une partie de la route départementale 4, qui va du lieu-dit de Peyrouliès, à Fronton, jusqu'à Toulouse et, de là, à Saint-Sulpice-sur-Lèze. Elle est prolongée au nord, dans le département de Tarn-et-Garonne, par la route départementale 13, qui aboutit à Labastide-Saint-Pierre. En 2017, la partie de la route départementale 4 qui se trouve sur le territoire de Toulouse Métropole lui est concédée comme route métropolitaine 4.

Voies rencontrées
La route de Fronton rencontre les voies suivantes, dans l'ordre des numéros croissants (« g » indique que la rue se situe à gauche, « d » à droite) :

 Avenue de Fronton - Toulouse
 Impasse des Horticulteurs (g)
 Rue Fortuné-Gasparotto - Toulouse (d)
 Impasse Honoré-Daumier - Toulouse (d)
 Avenue Salvador-Allende (g)
 Boulevard Henri-Gaussen - Toulouse (d)
 Chemin de Moulis - Toulouse (d)
 Chemin André-Salvy (g)
 Rue Jean-Jaurès (d)
 Rue André-Reste (g)
 Place Jean-Bazerque (d)
 Rue des Écoles (d)
 Rue du Général-Maurel (g)
 Impasse de la Buissaie (g)
 Impasse Nicole (g)
 Avenue de Lacourtensourt (g)
 Chemin de la Favasse (d)
 Impasse des Jardins (g)
 Impasse Désiré-Payen (g)
 Chemin Guillaume-Comminal (d)
 Rue des Tilleuls - Fonbeauzard (d)
 Avenue des Pins (g)
 Place d'Occitanie (g)
 Chemin de Lespinasse (g)
 Chemin de Raudelauzette - Fonbeauzard/Saint-Alban (d)
 Rue du 8-Mai-1945 (g)
 Avenue de Fronton - Saint-Alban (d)

Transports
La route de Fronton est parcourue et desservie, sur toute sa longueur, par les lignes de bus , ainsi que par la ligne de bus , dont le terminus se trouve devant le collège des Violettes cependant.

Odonymie
La route de Fronton tient son nom de ce qu'elle se dirige vers la ville de Fronton, capitale du Frontonnais et de la plaine de la Garonne en aval de Toulouse.

Histoire

Patrimoine et lieux d'intérêt

Église Notre-Dame-du-Rosaire
L'église, de style néo-gothique, est construite à partir de 1850 pour desservir les habitants du noyau villageois d'Aucamville. Le plan s'organise autour d'une nef unique et de deux chapelles latérales, mais il est remanié à plusieurs reprises. En 1859, alors que la première chapelle du côté nord est achevée, il est décidé de construire une deuxième chapelle sur le côté nord et une sacristie. En 1874, à la suite de l'effondrement d'une partie du plafond, l'édifice est une nouvelle fois modifié : les murs sont rehaussés de 5 mètres, supportant une double voûte. En remplacement du clocher-mur initial, un clocher quadrangulaire, formant un porche monumental, est reconstruit. En 1902, le peintre-verrier Louis Saint-Blancat réalise une série de vitraux consacrés à la Vierge, aux mystères du rosaire et à saint Dominique. En 1906, quatre nouvelles verrières sont ajoutées. En 1932, la voûte et les murs de la nef sont peints et décorés. En 2019, des travaux de restauration de la toiture sont menés.

Édifices publics
  105 : marché-couvert.
  183 : collège Les Violettes. Le collège des Violettes est construit en 1973.

Fermes toulousaines
  10 : ferme toulousaine.
  24 : ferme toulousaine.
  25 : ferme toulousaine Aux Orangers.
  58 : ferme toulousaine.
  66 : ferme toulousaine.
  68 : ferme toulousaine.
  70 : ferme toulousaine.
  117 : ferme toulousaine.
  171 : ferme toulousaine.
  177 : ferme toulousaine.
  207 : ferme toulousaine.
  211 : ferme toulousaine.
  213 : ferme toulousaine.
  221 : ferme toulousaine.
  231 : ferme toulousaine.

Maisons
  5 : maison.
  29 : maison.
  44 bis : maison.
  51 : maison.
  127 : maison.

Œuvres publiques
 Monument aux morts. Le monument se trouve à proximité de l'église Notre-Dame-du-Rosaire. Il est construit en 1929. Il consiste en une haute pyramide de base octogonale en pierre et surmontée d'un coq en bronze. La pyramide repose sur une base en pierre, également octogonale, qui porte les noms des soldats. En avant se dresse un groupe sculpté en bronze. Un soldat en uniforme « bleu horizon », moustachu, le regard droit, tient dans la main gauche son fusil et présente de sa main droite un livre sur lequel sont inscrits les noms de grandes batailles de la Première Guerre mondiale (Marne, Verdun, Yser). À sa droite, dans une attitude presque aérienne, une femme porte au-dessus de sa tête une couronne, symbole de victoire.
 Christ-Roi.

Jardins et espaces de loisirs
 Jardins de l'Europe.
 stades.

Personnalité
 Jean-François Portarrieu (né en 1965) : homme politique, membre de La République en marche, député de la Haute-Garonne (depuis 2017) et conseiller municipal de Toulouse (depuis 2020). Professeur de philosophie, puis journaliste à La Dépêche du Midi, il travaille entre 2008 et 2014 pour l'équipe municipale de Toulouse, dirigée par le socialiste Pierre Cohen. Ses grands-parents, puis ses parents ont tenu pendant quarante ans l'hôtel-restaurant des Pins (actuel ).

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
 Fiche de la D4 sur Wikisara (consulté le 26 janvier 2022).

Fronton
Toulouse Métropole
Route métropolitaine 4 (Toulouse Métropole)
Fronton Route

Route de Fronton


La clase Revenge fueron cinco acorazados de la Real Armada Británica ordenados construir poco antes del estallido de la Primera Guerra Mundial y botados entre 1914 y 1916. La clase iba a estar compuesta en principio por ocho acorazados, pero dos de ellos fueron rediseñados más tarde y se convirtieron en los cruceros de batalla clase Renown y otro, que iba ser nombrado HMS Resistance, fue cancelado.

Los buques de esta clase eran más pequeños y más lentos que los anteriores clase Queen Elizabeth y fueron diseñados para emplear tanto carbón como fuel. Su batería principal estaba compuesta por ocho cañones de 381 mm y la secundaria por doce de 152 mm, y fueron dotados con bulgues en el casco destinados a hacerlos más resistentes a los torpedos. La clase estuvo compuesta por los acorazados Ramillies, Resolution, Revenge, Royal Oak y Royal Sovereign.

Solo el Revenge y el Royal Oak estuvieron listos a tiempo para intervenir en la Batalla de Jutlandia, el mayor combate naval de la Primera Guerra Mundial, a mediados de 1916. Los acorazados de esta clase no recibieron grandes mejoras en el período de entreguerras y en la Segunda Guerra Mundial fueron destinados a roles secundarios. El más famoso de todos ellos fue el Royal Oak, torpedeado y hundido junto a más de 800 tripulantes en el fondeadero de Scapa Flow en octubre de 1939 por el submarino alemán U-47 capitaneado por Günther Prien.

Bibliografía

 Gardiner, Robert y Randall Gray, Conway's All The World's Fighting Ships 1906–1921. Londres: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (en inglés)
 Whitley, M.J., Battleships of World War Two: An Illustrated Encyclopedia. Londres: Cassell, 2001. ISBN 0-304-35957-2. (en inglés)

Revenge
Clase Revenge

Clase Revenge


Melanerpes, ağaçkakangiller (Picidae) familyasından içinde 23 tür ağaçkakan barındıran bir kuş cinsidir. Bu cins içindeki ağaçkakan türlerinin büyüklükleri ortalama 15–18 cm civarındadır. Melanerpes cinsi ağaçkakanlar Kuzey, Orta ve Güney Amerika'da yaşar.

Sınıflandırma
Melanerpes cinsinin tipik türü kızıl başlı ağaçkakandır (Melanerpes erythrocephalus.). Aşağıda 2005 tarihli ITIS sınıflandırması kaynak alınmıştır:

 Melanerpes aurifrons - Altın alınlı ağaçkakan
 Melanerpes cactorum - Beyaz alınlı ağaçkakan
 Melanerpes candidus - Ak ağaçkakan
 Melanerpes carolinus - Kızıl karınlı ağaçkakan
 Melanerpes chrysauchen - Altın enseli ağaçkakan
 Melanerpes chrysogenys - Altın yanaklı ağaçkakan
 Melanerpes cruentatus - Sarı perçemli ağaçkakan
 Melanerpes erythrocephalus - Kızıl başlı ağaçkakan
 Melanerpes flavifrons - Sarı alınlı ağaçkakan
 Melanerpes formicivorus - Meşe palamudu ağaçkakanı
 Melanerpes herminieri - Guadeloupe ağaçkakanı
 Melanerpes hoffmannii - Hoffmann ağaçkakanı
 Melanerpes hypopolius - Gri alınlı ağaçkakan
 Melanerpes lewis - Lewis ağaçkakanı
 Melanerpes portoricensis - Porto Riko ağaçkakanı
 Melanerpes pucherani - Kara yanaklı ağaçkakan
 Melanerpes pulcher - Güzel ağaçkakan (2005 yılına kadar M. chrysauchen türünün alt türüydü.)
 Melanerpes pygmaeus - Yukatan ağaçkakanı
 Melanerpes radiolatus - Jamaika ağaçkakanı
 Melanerpes rubricapillus - Kızıl tepeli ağaçkakan
 Melanerpes striatus - Hispanyola ağaçkakanı
 Melanerpes superciliaris - Kara kirpikli ağaçkakan
 Melanerpes uropygialis - Gila ağaçkakanı

Notlar

Dış bağlantılar

Melanerpes


An Brachypodium flexum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Brachypodium flexum in nahilalakip ha genus nga Brachypodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachypodium

Brachypodium flexum


Éric Alain Robert David de Rothschild (* New York, SAD, 3. listopada 1940.), francuski bankar, poduzetnik i filantrop židovskog porijekla. Član je francuske linije utjecajne i bogate bankarske obitelji Rothschild.

Životopis

Rodio se kao drugo od troje djece i prvorođeni sin u obitelji baruna Alaina de Rothschilda (1910. – 1982.) i Mary Chauvin du Treuil (1916. – 2013.). Djed mu je bio Robert de Rothschild (1880. – 1946.), predjed Gustave Samuel de Rothschild (1829. – 1911.), a stric Élie de Rothschild (1917. – 2007.). Rodio se u New Yorku, kamo je bila izbjegla njegova majka po izbijanju Drugog svjetskog rata, kako bi sklonila obitelj pred ratnim strahotama i progonom Židova. Njegov je otac ostao u Francuskoj, gdje su ga zarobili njemački nacisti i oslobođen je tek na završetku rata.

Poslije završetka rata, njegova se obitelj vratila u Francusku. Obrazovao se u međunarodnim školama u Parizu i Engleskoj, da bi potom studirao inženjerstvo na Švicarskom federalnom institutu tehnologije (ETH) u Zurichu. Prvo radno iskustvo imao je u obiteljskoj brodarskoj firmi Saga. Tijekom 1970-ih prebacio se u obiteljsku Banque Rothschild, gdje se usmjerio na korporacijsko poslovanje, da bi se kasnije opet vratio na čelnu poziciju u Sagi.

Godine 1982. francuski predsjednik François Mitterrand nacionalizirao je obiteljsku banku pa su Éric i njegov rođak David René de Rothschild (r. 1942.) pokrenuli novu uslužnu financijsku firmu pod nazivom PO Gestion, koja1984. godine nije uspjela dobiti bankarsku dozvolu za rad. Promjenom vlasti na čelu države, ishodovala je sve potrebne dozvole te je od listopada 1986. godine djelovala pod imenom Rothschild & Associés Banque, koje je kasnije promijenjeno u Rothschild & Cie Banque.

Od 2004. godine, Éric je bio predsjednik uprave Paris-Orléans SA. Njegov rođak David René i on predvodili su spajanje francuske i engleske bankarske kuće, koje je bilo dovršeno 2008. godine i nova je banka dobila ime Rothschild & Co.

Éric je služio kao predsjednik uprave Wealth Management & Trust Business i Rothschild Bank Zurich (RBZ) od 2000. godine do umirovljenja u prosincu 2014. godine.

Godine 1974. preuzeo je od strica Éliea de Rothschilda upravu nad vinogradarskim imanjem Château Lafite-Rothschild.

Privatni život

Godine 1983. oženio je Mariju Beatrice Caracciolo di Forino (r. 1955.), s kojom ima troje djece:
 James Alain Robert Alessandro de Rothschild (r. 1985.)
 Saskia Anna Esther Maria del Mar de Rothschild (r. 1987.)
 Pietro Noé Gennaro de Rothschild (r. 1991.)

Počasni je predsjednik Velike sinagoge u Parizu, a od 2001. godine je predsjednik Mémorial de la Shoah, muzeja posvećenog holokaustu u Francuskoj.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Éric Alain Robert David de Rothschild (1940-) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Francuska)

Éric de Rothschild


Love Yourself 轉 "Tear" (stilizat ca LOVE YOURSELF 轉 'Tear' ) este cel de-al treilea album coreean de studiouri (al șaselea general) al bordului sud-coreean BTS. Albumul a fost lansat pe 18 mai 2018 de Big Hit Entertainment. Este disponibil în patru versiuni și conține unsprezece piese, cu "Fake Love" ca single.

Albumul conceptual explorează teme legate de durerile și necazurile de separare.  Pe 27 mai 2018, albumul a debutat la numărul unu pe US Billboard 200, câștigând 135.000 de unități echivalentă albumului, devenind cel mai mare album al BTS pe o piață occidentală, precum și primul album coreean, cel mai mare album al unui act din Asia.

Note

Albume din 2018
Articole cu surse în limba japoneză (ja)
Formații K-pop

Love Yourself: Tear


Joel Asaph Allen (July 19, 1838 – August 29, 1921) was an American zoologist, mammalogist, and ornithologist. He became the first president of the American Ornithologists' Union, the first curator of birds and mammals at the American Museum of Natural History, and the first head of that museum's Department of Ornithology.  He is remembered for Allen's rule, which states that the bodies of endotherms (warm-blooded animals) vary in shape with climate, having increased surface area in hot climates to lose heat, and minimized surface area in cold climates, to conserve heat.

Early life
Allen was born in Springfield, Massachusetts, the son of Joel Allen and Harriet Trumbull. He studied and collected specimen of natural history early in life, but he was forced to sell his relatively large collection so that he could attend the Wilbraham & Monson Academy in 1861. The following year, he transferred to Harvard University, where he studied under Louis Agassiz.

Career as a field collector of natural history
In 1865, he took part in his mentor's 1865 expedition to Brazil in search of evidence of an ice age there, which Agassiz later claimed to have found. After returning to Massachusetts, chronic ill health caused him to return to his family farm in Springfield.

By 1867, Allen's health had improved enough that he went on a flurry of collecting trips, including at Sodus Bay, and in Illinois, Michigan, and Indiana. Upon his return to Massachusetts, he took the position of curator of birds and mammals at Harvard's Museum of Comparative Zoology. In the winter of 1868–1869, he was one of two ornithologists, the other being Charles Johnson Maynard, to explore the relatively unknown state of Florida, which was still very much a wilderness in the late 1860s.

When he returned, he wrote a celebrated analysis of his trip entitled On the Mammals and Winter Birds of Eastern Florida, which was published in 1871. That same year he was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences.

For the next few years, Allen ventured to the Great Plains, Rocky Mountains, and Dakota Territory on collecting trips for Harvard's museum. Except for an 1882 collecting trip in Colorado with fellow ornithologist William Brewster, Allen never went field collecting again, primarily because of his fragile health.

Career as a researcher and natural historian
Following the end of his field-collecting days, Allen dedicated his life to research and editorial publication. In the early summer of 1876, Allen was elected by the Nuttall Ornithological Club to replace Charles Johnson Maynard and Henry Augustus Purdie as editor of their Bulletin. In 1883, Allen, along with William Brewster and Elliott Coues, created the American Ornithologists' Union. Allen, who was suffering ill health, was unable to attend their inaugural meeting, but was elected their first president, nonetheless. He also became the chief editor of their journal, The Auk.

In 1885, he was appointed as the first curator of birds and mammals at the American Museum of Natural History in New York, later becoming the first head of the museum's Department of Ornithology. In 1886, he was one of the incorporators of the first Audubon Society, New York City. He was a member of the American Association for the Advancement of Science, and of the American Philosophical Society.

The hundreds of letters which Elliott Coues  sent to him over many decades form one of the cornerstones of the history of American ornithology.  Allen famously memorialized Coues in the pages of The Auk, the union's journal, after the latter's death in 1899. He formulated what is now known as Allen's rule, stating a correlation between body shape and climate, in 1877.

Bibliography
 On the Mammals and Winter Birds of Eastern Florida (1871)
 The American Bisons (1876)
 History of the American Bison, Bison americanus (1877)
 Monographs of North American Rodentia (with Elliott Coues 1877)
 History of North American Pinnipedia (1880)
 The Right Whale of the North Atlantic (1883)
 Mammals of Southern Patagonia (1905)
 The Influence of Physical Conditions in the Genesis of Species (1905)
 Ontogenetic and Other Variations in Musk-Oxen (1913)

References

External links

 National Academy of Sciences Biographical Memoir

American science writers
1838 births
1921 deaths
Harvard University alumni
American zoologists
American ornithologists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
People from Springfield, Massachusetts
Members of the American Philosophical Society
Members of the United States National Academy of Sciences

Joel Asaph Allen


Dame Janet Suzman, DBE (født 9. februar 1939) er en sydafrikansk/britisk skuespiller der nød en succesfuld tidlig karriere i Royal Shakespeare Company, som senere genindspillede mange Shakespeare-roller, blandt andet på TV. I sin første film, Nicolai og Alexandra (1972), modtog hun flere hædersbevisninger for sin præstation som kejserinde Alexandra, herunder en nominering til en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle.

Suzman medvirkede senere på i en lang række af klassisk og moderne drama samt instruerede mange produktioner, både i Storbritannien og Sydafrika. Hun er niece af Helen Suzman, sydafrikansk politiker. og anti-apartheid-kampagne-aktivist. Suzman optrådte selv i en film, der så nærmere på apartheidproblemet, En tør hvid årstid (1989).

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sydafrika
Personer fra Johannesburg
Personer tildelt Order of the British Empire
Sydafrikanere i 1900-tallet

Janet Suzman


Butanona, de asemenea denumită și etilmetilcetonă, este o cetonă cu formula CH3C(O)CH2CH3. Este un lichid incolor cu un miros puternic, dulceag, asemănător acetonei. Este produsă industrial pe scară largă, dar este întâlnită în cantități mici și în natură. Este solubilă în apă și este folosită ca solvent industrial.

Obținere
Butanona se poate produce prin oxidarea 2-butanolului. Dehidrogenarea 2-butanolului poate fi realizată cu ajutorului unor catalizatori de cupru, zinc sau bronz:
CH3CH(OH)CH2CH3   →   CH3C(O)CH2CH3  +  H2
Această metodă este folosită pentru producerea de aproximativ 700 de milioane de kilograme de butanonă anual.

Referințe

Vezi și
 Butan
 n-butanol
 2-butanol

Cetone
Solvenți

Butanonă


Danone Uluslar Kupası (Danone Nations Cup)

Danone'nin 2000 yılından bu yana başarı ile düzenlediği, dünyanın 40 ülkesinden 10-12
yaşlarındaki 2,5 milyon çocuğa futbol oyununun zevkini yaşatan FIFA tarafından onaylı
dünya çapındaki en büyük, ilk ve tek çocuk spor organizasyonudur. "Hayallerinize İnanın!"
sloganıyla dünya çocuklarını kucaklayan Danone Uluslar Kupası sadece bir futbol turnuvası
değil, aynı zamanda farklı kültürleri bir araya getirerek, çocuklara saygı ve sevgi
çerçevesinde centilmence futbol oynayabilecekleri bir turnuva ortamı yaratan; açıklık,
oyundan zevk alma, dürüst oyun ve girişkenlik değerleri üzerine kurulu büyük bir
organizasyondur. Milyonlarca çocuğun izlediği bu büyük kupada çocuklar, kendi ülkelerini
temsil etme ve tüm dünyadan gelen diğer ülke çocuklarıyla futbol oynama fırsatı
yakalamakta ayrıca futbol coşkusunu farklı kültürlerden yaşıtlarıyla yaşamaktadırlar.

İki kez FIFA tarafından "Yılın Futbolcusu" seçilen efsanevi futbolcu Zinedine Zidane,
Danone Uluslar Kupası'nın hamisi olarak her yıl dünya çocuklarıyla buluşmaktadır.

Yıllara göre Danone Uluslar Kupası birincileri

Organizasyonun Türkiye ayağında ise, Danone Türkiye, 10 yıldır başarı ile yürütmekte
olduğu Danone Uluslar Kupası (Danone Nations Cup - DNC) organizasyonunu, 2003 yılından
beri Türkiye'de T.C. Milli Eğitim Bakanlığı ve Okuliçi Beden Eğitimi Spor ve İzcilik Daire
Başkanlığı işbirliği ile "M.E.B. - Danone Küçükler Futbol Türkiye Birinciliği" adı altında
yürütmektedir.

2002-2003 ders yılında 900 okul ile başlayan "M.E.B. - Danone Küçükler Futbol Türkiye
Birinciliği" her yıl artan sayılarla çocuklarımızı spora ve takımdaşlığa teşvik ederek
2008-2009 ders yılında rekor bir katılım ile 9.000 okul ve 140.000 öğrenciye ulaşmıştır.

2007 senesinde Türkiye, Danone Uluslar Kupası Finalinde "dünya 3.lüğü" kupasını
kazanmıştır. Takım kalecisi Murat Hocaoğlu 40 ülkeden gelen kalecileri geride bırakarak
'En İyi Kaleci Ödülü"nü kazanmıştır.

Yıllara Göre Danone Türkiye Futbol Takımı Final Sıralamaları ve Teknik Direktörleri

 2003: 1200 okul - Danone Uluslar Kupası 5.'si Teknik Direktör: Rıdvan Dilmen
 2004: 2000 okul ve 28.000 öğrenci - Danone Uluslar Kupası 4.'sü Teknik Direktör: Metin Tekin
 2005: 2400 okul ve 33.600 öğrenci- Danone Uluslar Kupası 6.'sı Teknik Direktör: Rıdvan Dilmen
 2006: 4300 okul ve 60.000 öğrenci - Danone Uluslar Kupası 19.'su Teknik Direktör: Ali Çoban
 2007: 8000 okul ve 115.000 öğrenci - Danone Uluslar Kupası 3.'sü Teknik Direktör: Hami Mandıralı
 2008: 9.000 okul ve 140.000 öğrenci- Danone Uluslar Kupası 11.'si Teknik Direktör: Ogün Temizkanoğlu

Danone
FIFA dışı futbol müsabakaları

Danone Uluslar Kupası


Zumpango  (sau varietatea sa Sumpagno) este un toponimic vechi, utilizat în spaniola nord-americană, originar din limba nahuatl.

Guatemala
 Sumpango – comună în departamentul  Sacatepéquez

Mexic
 Zumpango de Ocampo – oraș în statul federal Méxic (din jurul capitalei Mexic-ului, Ciudad de México)
 Zumpango del Río – oraș din municipalitatea  Eduardo Neri din statul federal Guerrero
 Zumpango (în original Zumpango) – localitate din statul federal Méxic
 Regiunea Zumpango – (în original  Región Zumpango) regiune din statul federal Méxic
 Lacul Zumpango – (în original  Lago di Zumpango) lac din statul federal Méxic

Nume proprii

Zumpango


Yerleşim yerleri
 Sapanca, Ayvacık - Çanakkale ili Ayvacık ilçesine bağlı köy
 Sapanca, Sakarya - Sakarya iline bağlı ilçe

Diğer
 Sapanca Gölü - Sakarya'da bir göl
 Sapanca Gençlikspor - Sapanca'da bir spor kulübü

Sapanca (anlam ayrımı)


Hacıosmanlar, Serik - Antalya ili Serik ilçesine bağlı mahalle
 Hacıosmanlar, Akhisar - Manisa ili Akhisar ilçesine bağlı mahalle
 Hacıosmanlar, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle
 Hacıosmanlar, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
 Hacıosmanlar, Çaycuma - Zonguldak ili Çaycuma ilçesine bağlı köy
 Hacıosmanlar, Karadeniz Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Hacıosmanlar


إعصار كلوديت ثالث عاصفة إستوائية وأول إعصار موسم الاعاصير في المحيط الاطلسي في عام 2003، كان إعصاراً أطلسياً طويل الأمد. بدأ إعصار كلوديت كموجة استوائية شرق البحر الكاريبي ثم تحرك بسرعة باتجاه الغرب ماراً وكاسحاً لشبه جزيرة يوكاتان قبل أن ينتقل إلى الشمال الغربي ماراً بخليج المكسيك. ظل الإعصار كعاصفة استوائية إلى أن وصل إلى اليابسة في ميناء أوكونور في ولاية تكساس، وعندها مباشرةً زادت قوته وتحول إلى إعصار قوي من الدرجة الأولى على مقياس سفير-سيمبسون لقياس الأعاصير.

كان التنبؤ بمسار الإعصار وشدته مجهولاً طوال فترة اكتساحه، مما أدى إلى تحضيرات كبيرة وواسعة الانتشار وفي أغلب الأحيان غير ضرورية على طول مساره. كان إعصار كلوديت هو الإعصار الأول الذي يصل إلى اليابسة في يوليو/تموز في الولايات المتحدة الأمريكية منذ إعصار داني في موسم عام 1997. وسبب إعصار كلوديت وفاة شخص واحد بشكل مباشر ووفاة شخصين لاحقا، مع وقوع أضرار معتدلة في تكساس نتجت في الغالب من الرياح القوية، هذا بالإضافة إلى تآكل (تعرية) الشاطئ الرملي بالكامل.

بسبب هذه الأضرار أعلن الرئيس الأمريكي جورج دبليو بوش منطقة جنوب تكساس كمنطقة كوارث اتحادية، وسمح للمواطنين المتضررين بتقديم طلبات للحصول على المساعدة. تسبب الإعصار أيضاً بأمطار غزيرة وأضرار بسيطة في ولاية كينتانا رو المكسيكية. بالإضافة إلى بعض الأضرار البسيطة في جزيرة سانت لوسيا قبل أن يتحول الإعصار من عاصفة استوائية إلى إعصار مداري.

مراجع

وصلات خارجية

 http://www.nhc.noaa.gov/2003claudette.shtml
 http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Hurricane_Claudette_(2003)

المكسيك في 2003
أعاصير 2003
أعاصير حسب المنطقة
كوارث طبيعية في الولايات المتحدة 2003
موسم أعاصير المحيط الأطلسي 2003
أعاصير مدارية في 2003

إعصار كلوديت


حلاق السيدات هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1960، من تأليف أبو السعود الإبياري، ومن إخراج فطين عبد الوهاب وبطولة عبد السلام النابلسي، إسماعيل ياسين وكريمة.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول ثلاث أصدقاء يقرر واحد منهم أن يطور محل أبيه للحلاقة ويقسمه ثلاث أقسام واحد للرجال والثاني للسيدات والثالث للحيوانات، وتكون أول زبونة هي خادمة وحدثت سيدتها عنه، وبعد ذلك تزوج من سيده ثرية، وذلك لكي تنتقم من زوجها السابق الذي تركها.

بطولة
 إسماعيل ياسين
 عبد السلام النابلسي
 كريمة
 زينات صدقي
 إستفان روستي
 ليلى كريم
 عبد الغني النجدي
 خيرية أحمد
 جمالات زايد
 ليلى عطا الله
 ممدوح شكري
 محمود لطفي
 سمر عطية

روابط خارجية

مراجع

أفلام صباح
أفلام أبو السعود الإبياري
أفلام إسماعيل ياسين
أفلام زينات صدقي
أفلام مصرية إنتاج 1960
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام كوميدية 1960
أفلام كوميدية مصرية
أفلام نادية الجندي

حلاق السيدات (فيلم)


The Pinnacle (; ) es un rascacielos construido en Cantón, China. La torre de oficinas de 350 metros (1 149 pies) contiene 60 plantas, con seis sótanos. El edificio fue finalizado en 2012. Es el 4.º rascacielos más alto de Cantón. Se localiza en la zona central de la ciudad, cerca del centro financiero.

Véase también
 Anexo:Edificios más altos de China
 Anexo:Edificios más altos de Asia

Referencias

Rascacielos de China de los años 2010
Rascacielos de Cantón
Arquitectura de China de 2012
Rascacielos de China entre 350 y 399 metros
Rascacielos inaugurados en 2012
Edificios de oficinas de China del siglo XXI

The Pinnacle


Slayer, 1981 yılında gitaristler Kerry King ve Jeff Hanneman tarafından Huntington Park, Kaliforniya'da kurulan Amerikalı thrash metal grubudur. 1986 yılında piyasaya sürülen Reign in Blood albümü ile adını duyurmayı başardı. Metallica, Megadeth ve Anthrax ile birlikte thrash metalin "Dört Büyük" (Big Four) grubundan biri sayılır. Grup, 1991 ve 2004 yılları arasında ABD'de 3,5 milyondan fazla albüm sattı. Dünya genelindeki albüm satışlarını resmen açıklamamış olsalar da, bu sayının 20 milyondan fazla olduğu düşünülmektedir.

Slayer'ın müzikal tarzında hızlı tremolo vuruş tekniği, double bass drumming ve bağırmalı vokaller yer alır. Grubun orijinal kadrosunda yer alan King, bas gitarist/vokalist Tom Araya ve gitarist Jeff Hanneman grubun şarkı sözlerini yazarken, yine müziğin tamamına yakınını Dave Lombardo ve bazen de Araya'nın yardımlarıyla King ve Hanneman yazdı ve düzenledi. Grubun şarkı sözleri ve albüm kapaklarının; seri katiller, nekrofili, Satanizm, din, din karşıtlığı ve savaş gibi konuları işlemesi müziklerinin halk ve dindar gruplar tarafından sansüre uğramasına neden oldu. Bu esnada albümleri yasaklandı, gecikmelere uğradı ve davalar açıldı. Müzikleri kendilerinden sonraki grupları etkilemeyi başararak görsel, müzikal ve söz bakımından ilham kaynağı oldu.

1983'te çıkardıkları ilk albümleri Show No Mercyden itibaren iki canlı albüm, bir box set, altı video klip, iki EP ve dördü  ABD'de altın albüm sertifikası kazanan 11 stüdyo albümü piyasa sürdü. Beş kez aday gösterildiği Grammy Ödülleri'nden ikisini kazandı. Bunların biri 2007'de "Eyes of the Insane" şarkısı biri de 2008'de "Final Six" şarkısı içindir. İki şarkı da grubun 2006 çıkışlı Christ Illusion albümündendir. Slayer; Unholy Alliance, Download ve Ozzfest gibi dünya genelinde festivallerde yer almıştır. Grup 2013 yılında piyasaya sürülmesi beklenen yeni bir stüdyo albümü hazırlığındadır.

Slayer, Ocak 2018'de yapacakları son dünya turuna başlayacaklarını duyurdu. Mayıs 2018 de başlayan tur Kasım 2019 da sona erdi ve turun ardından da grup dağıldı.

Tarihi

İlk yılları (1981-1982)
1981 yılında King, baterist Dave Lombardo ile tanıştığında Slayer kurulmuş oldu. İkili tanışır tanışmaz benzer müzik zevki ve beklentilere sahip olduklarını keşfetti. King çok geçmeden Jeff Hanneman'ı takdim etti ve kendisiyle daha önce Quits (önceki adıyla Tradewinds) adlı grupta da çalan Şili doğumlu bas gitarist ve vokalist Tom Araya'yı gruba kattı. Grup, Güney Kaliforniya'daki parti ve kulüplerde Iron Maiden ve Judas Priest
şarkılarının  cover versiyonlarını çaldı. İlk gösterileri pentagram, makyaj, çiviler ve ters haçların yer aldığı Satanizm imajı üzerine kuruluydu. Grubun ilk yıllarında Dragonslayer olarak bilindiği ve bu ismi 1981 filmi Dragonslayerdan aldığı yönündeki söylentiler King tarafından yalanlanmış ve "Bu bir mit." şeklinde yorumlanmıştır. İlk konserlerine 1982 yılında Southgate, Kaliforniya'da bir yetenek şovunda çıktılar.

Bitch  grubunun Anaheim, Kaliforniya'daki Woodstock Club'da sahne alacağı konsere ön grup olarak davet edildiler. Slayer, altısı cover olmak üzere sekiz şarkı çaldı. Iron Maiden'ın "Phantom of the Opera" şarkısını çalarken o zamanlar Metal Blade Records'u yeni kurmuş olan eski müzik gazetecisi Brian Slagel'ın dikkatini çekti. Slayer'ın performansından etkilenen Slagel, sahne arkasında grupla görüştü ve "Aggressive Perfector" () adlı şarkıyla yayımlanması yaklaşan Metal Massacre III derlemesi içinde yer almalarını istedi. Slayer bu isteği kabul edip şarkı da underground bazda büyük ilgi toplayınca Slagel, gruba Metal Blade ile kayıt sözleşmesi teklifi yaptı.

Show No Mercy, Haunting the Chapel and Hell Awaits (1983–1986)
Herhangi bir kayıt bütçesi olmadan ilk albümlerini kendi başlarına çıkarmaya zorlandılar. Solunum terapisti olarak çalışan Araya'nın yaptığı birikimler ve King'in babasından ödünç aldığı parayla Slayer Kasım 1983'te stüdyoya girdi. Aceleyle piyasaya sürülen albüm, şarkılar tamamlandıktan üç hafta sonra raflarda yerini aldı. Metal Blade Records aracılığıyla Aralık 1983'te yayımlanan Show No Mercy, gruba underground hayran kitlesi kattı ve grup 1984'te Araya'nın Chevrolet Camaro'sunun çektiği bir U-Haul ekipman taşıma aracıyla birlikte seyahat ederek albümlerini tanıtmak amacıyla ilk ulusal turuna çıktı. Tur gruba ekstra bir popülarite kazandırdı ve Show No Mercynin satışları 20.000'den fazlası ABD'de olmak üzere 40.000'lere ulaştı.

Ağustos 1984'te grup Haunting the Chapel adında üç şarkılık bir EP yayımladı. Bu EP, bir önceki albüme göre daha karanlık, thrash merkezli ve grubun ilerdeki tarzına yön verecek bir albüm oldu. Albümün açılış parçası "Chemical Warfare" 1984'ten beri neredeyse her konserde çalınarak grubun canlı performans sergilediği temel parçalardan oldu. Haunting the Chapelın yayımlanmasından sonra Slayer ilk Avrupa konserine Belçika'da UFO grubunun ön grubu olarak Heavy Sound Festivalinde çıktı. ABD'ye döndüklerinde de Haunting the West Coast turunu gerçekleştirdiler.

Turun ardından King, Dave Mustaine'in yeni grubu Megadeth'e katıldı. Hanneman verdiği bir röportajda King'in yaptığı seçimden kaygılı olduğunu "Sanırım yeni bir gitarist bulacağız" sözüyle belirtti. Mustaine, King'in kalıcı üye olmasını istediyse de King "Mustaine'in grubu çok zamanımı alıyor" diyerek beş gösteriden sonra ayrıldı. King ve Mustaine'in arasının açılmasına neden olan bu olay iki grup arasında da uzun soluklu bir düşmanlığa dönüştü.  King'in dönmesi üzerine Venom ve Exodus ile birlikte 1984 Combat Tourda yer aldı ve Kasım'da Live Undead aldı canlı albümü piyasaya sürdü.

Slayer 1984'te Combat Tour: The Ultimate Revenge adlı, çok profesyonel olmayan bir video piyasaya sürdü. Video, grubun 1984'te turladığı Venom ve Exodus'un New York'taki Studio 54'te çekilen canlı performans görüntülerinden oluşuyordu. 1985'in başlarında Show No Mercy 40.000'den fazla kopya satmıştı. Grup bu yüzden ikinci stüdyo albümünü kaydetmek için stüdyoya girdi. Grup üyeleri Metal Blade'in gruba sağladığı kayıt bütçesiyle yapımcı Ron Fair'i tuttu.
Eylül 1985'te yayımlanan Slayer'ın ikinci stüdyo albümü Hell Awaits; cehennem ve Şeytan gibi konuları yaygın bir biçimde işleyerek Haunting the Chapelın karanlığını ileri boyutlara taşıdı. Albüm grubun en progresif ürünü oldu, uzun ve karmaşık şarkı yapıları içerdi. Albüme adını veren şarkının başında backmasking kayıt tekniği uygulanmıştır. Şeytani bir ses tersten "bize katıl" (join us) sözünü tekrarlar ve şarkı başlamadan önce de "tekrar hoş geldin" (welcome back) der. Albüm tam bir başarı abidesiydi. Britanya dergisi Metal Forcesın 1985'te okuyucularına yaptığı anketlerde Slayer en iyi grup, en iyi canlı performans sergileyen grup, Hell Awaits 1985'in en iyi albümü ve Dave Lombardo en iyi baterist seçildi.

Reign in Blood (1986–1987)
Hell Awaits ile gelen başarının ardından Russell Simmons ve Rick Rubin'in yeni kurduğu hip hop odaklı plak şirketi Def Jam Records, Slayer'a kayıt sözleşmesi teklif etti.  Grup teklifi kabul etti. Tecrübeli bir yapımcı ve büyük plak şirketi boyutunda kayıt bütçesiyle sonik bir makyajdan geçen Slayer'ın şarkıları artık daha kısa, hızlı ve temizdi. Hell Awaitsteki uzun ve karmaşık şarkı düzenlemeleri, daha temel rifflerden oluşan thrash metal etkileri gösteren şarkı yapıları oluşturmak için bir köşeye atılmıştı.

Def Jam'in dağıtıcısı, Columbia Records, Reign in Blood albüm kapağı ve şarkı temalarını bahane göstererek albümü yayımlamayı reddetti. Örneğin "Angel of Death" Yahudi toplama kampları ve Nazi doktoru Josef Mengele'nin uyguladığı insan deneyleri hakkında detaylara giriyordu. Albüm 7 Ekim 1986'da Geffen Records aracılığıyla dağıtıldı fakat anlaşmazlıklar yüzünden Reign in Blood şirketin dağıtım takviminde yer almadı. Albüm radyo yayınlarında yer almasa da Billboard 200 listesine 94 numaradan giriş yaptı ve bu listede yer almak grup için bir ilk oldu. Reign in Blood grubun ABD'deki ilk altın sertifikalı albümü olmayı da başardı.

Slayer, Ekim 1986'da  ABD'de Overkill ve Avrupa'da da Malice ile Reign in Pain dünya turnesine çıktı. W.A.S.P.'in ABD turuna ön grup olarak dahil edildiler fakat sadece bir ay içerisinde Lombardo gruptan çıkarak "Hiç para kazanmıyordum, anladım ki eğer bunu küresel plak şirketlerinden biriyle profesyonel olarak yapıyorsak, kira ve yardım bedellerimin ödenmesini istedim." Slayer tura devam edebilmek adına Whiplash grubundan Tony Scaglione 'yi getirdi fakat 1987'de Lombardo'nun karısı Dave'i geri dönmeye ikna etti. Rubin'in ısrarı sonucu Less Than Zero filmi için Iron Butterfly'ın "In-A-Gadda-Da-Vida" şarkısını coverladı. Ortaya çıkan üründen memnun olmayan Hanneman ve King parça hakkında "Slayer'ı kötü temsil ediyor"  ve "deli saçması" şeklinde yorumlar yapsa da şarkı radyoda yayınlanan ilk Slayer parçalarındandı.

South of Heaven and Seasons in the Abyss (1988–1993)
Slayer dördüncü stüdyo albümünü kaydetmek için stüdyoya geri döndü. Reign in Blooddaki hıza nazaran albümdeki tempoyu bilerek düşürme ve albüme daha fazla melodi ekleme kararı aldı. Hanneman verdiği demeçte "Reign in Blooda yetişemeyeceğimizi biliyoruduk, bu yüzden yavaşlamamız gerekti. Ne yaparsak yapalım, ortaya çıkacak olan eser o albümle kıyaslanacaktı. Bu yüzden biraz hızımızı kesmemiz gerektiğini tartıştığımızı hatırlıyorum. Tuhaf bir karardı, daha önceden yapmadığımız böyle bir şeyi daha sonra yapmayı da düşünmedik."

1988'de piyasaya sürülen South of Heaven o zamanlar hem eleştirmen hem de hayranlardan karma yorumlar aldı. Tüm bunlara rağmen Billboard 200 listesine 57 numaradan giriş yapan albüm, Slayer'ın pazarlama açısından en başarılı albümüydü ve ABD'de altın sertifika alan ikinci albümleri oldu. Basının albüme olan tepkileri karışıktı. Allmusic, albüme "rahatsız edici ve güçlü" şeklinde atıfta bulunurken Rolling Stonedan  Kim Nelly "saldırgan şeytani zırva" olarak nitelendirdi.

Slayer 1989'da yapımcı Andy Wallace ile birlikte beşinci stüdyo albümlerini kaydetmek için stüdyoya girdi. South of Heavenın yarattığı ters tepkinin ardından, uyguladıkları yeni melodik anlayışlarını koruyarak Regin in Bloodın hızlı düzenine geri döndüler. 25 Ekim 1990'da yayımlanan Seasons in the Abyss, farklı sanatsal anlayışları yüzünden Def Jam sahibi Russell Simmons'tan ayrılan Rubin'in yeni plak şirketi Def American etiketiyle piyasaya sürülen ilk albüm oldu. Albüm Billboard 200 listesine 44 numaradan giriş yaptı ve 1992'de altın sertifika kazandı. Albüme adını veren şarkı Slayer'ın ilk video klibi de oldu, bu klip Körfez Savaşı öncesinde Mısır'daki Giza Nekropolü'nün önünde çekildi.

Slayer Eylül 1990'da Megadeth, Suicidal Tendencies ve Testament ile birlikte Clash of the Titans turuna katıldı. Tüm biletlerin tükendiği Avrupa'da, karaborsada bilet fiyatları 1000 Alman markına (680 ABD Doları) kadar çıktı. Thrash metalin ABD'de zirvede olduğu o dönem; Megadeth, Anthrax ve ön grup Alice in Chains ile birlikte turun içine Mayıs 1991'de ABD de dahil edildi. 1991'de onuncu yıllarını kutlamak adına canlı albüm Decade of Aggression yayımlandı. Bu derleme Billboard 200 listesine 55 numaradan giriş yaptı.

Mayıs 1992'de diğer üyelerle yaşadığı tartışmalar ve ilk çocuğunun doğacak olması nedeniyle tura katılmak istemeyen Lombardo gruptan çıktı. Voodoocult gitaristi Waldemar Sorychta ile birlikte Grip Inc. grubunu kurarken Slayer da onun yerini doldurmak için Forbidden grubu üyesi Paul Bostaph'i kadroya dahil etti. Grup, Bostaph ile ilk gösterisine Donington Kalesi'ndeki Monsters of Rock festivalinde çıktı. Bostaph'in stüdyodaki ilk girişimi 1993'te rap müzisyeni Ice-T ile birlikte "War", "UK '82" ve "Disorder" adlı üç Exploited şarkısını harmanlayıp oluşturdukları Hüküm Gecesi film müziği oldu.

Divine Intervention ve Undisputed Attitude (1994–1997)

1994 yılında Slayer, baterist Bostaph ile olan ilk albüm Divine Interventionı yayımladı. Albüm Billboard 200 listesine 8 numaradan giriş yaparak grubun o zamana dek listelere en hızlı giriş yaptığı albüm oldu. Divine Intervention altın albüm sertifikasına layık görüldü. Albümde Holokost'un mimarlarından olan Reinhard Heydrich ile Amerikalı seri katil ve seks suçlusu Jeffrey Dahmer hakkında şarkılar yer aldı. Diğer konular arasında ise cinayet, kilisenin kötülükleri ve gücün hükûmetler tarafından istismar edilmesi gibi temalar bulunuyordu. Şarkı sözlerinin çoğuna ilham veren şey Araya'nın seri katillere olan ilgisiydi.

1995 yılında ön gruplar Biohazard ve Machine Head ile dünya turnesine katıldı. Machine Head ile ortak coverladıkları Venom'un "Witching Hour" adlı şarkısının konser vidyosu Live Intrusion adıyla yayımlandı. Turun ardından 1995 yılında başını Metallica'nın çektiği Monsters of Rock festivalinde yer aldı.

1996 yılında punk coverlarından oluşan Undisputed Attitude piyasaya sürüldü. Minor Threat, T.S.O.L., D.R.I., D.I., Verbal Abuse, Dr. Know ve The Stooges coverlanan gruplar arasındaydı. Albümde "Gemini", "Can't Stand You", "Ddamm" adlı üç tane özgün çalışma bulunmaktaydı bunların son ikisi Hanneman tarafından 1984-85 yıllarında bir yan proje olan Pap Smear için yazılmıştı. Bostaph albümün kayıtlarından kısa bir süre sonra kendi müzikal projesi Truth About Seafood üzerine yoğunlaşmak için gruptan ayrıldı. Bostaph'in ayrılmasından sonra Testament bateristi Jon Dette gruba dahil edildi ve Slayer; Ozzy Osbourne, Danzig, Biohazard, Sepultura ve Fear Factory ile birlikte 1996 Ozzfest'in afişlerine adını büyük harflerle yazdırdı. Bir yıl sonra Dette diğer üyelerle yaşadığı anlaşmazlıklardan dolayı gruptan kovuldu ve Bostaph tekrar kadroya dahil edildi.

1996 yılında Elyse Pahler'ın ailesi, açılan bir davada grubu kızlarını öldüren kişileri şarkı sözleri aracılığıyla cesaretlendirmekle suçladı. Elyse, grubun üç hayranı tarafından uyuşturulmuş, boğulmuş, bıçaklanmış, ayaklar altında ezilmiş ve tecavüz edilerek şeytana adak olarak sunulmuştu. 19 Mayıs 2000'deki mahkeme kararında Slayer ve onlarla ilişkili müzik piyasasının gençlere zarar verici ürünler dağıttığı, şarkı sözleriyle şiddete yönlendirdiği  ve Slayer'ın kasıtlı pazarlama stratejisi olmasaydı Elyse Marie Pahler'a karşı işlenen şiddet suçlarının gerçekleşmemiş olacağı sonucuna vardı. Dava 2001 yılında ifade özgürlüğü, görevsizlik ve öngörülebilirlik eksikliği gibi nedenler yüzünden düştü. Pahler'ın ebeveynleri tarafından yeniden düzenlenmiş bir şikayetle Slayer, Slayer'ın plak şirketi ve piyasanın diğer kuruluşlarına, verdikleri zarar için ikinci bir dava daha açıldı. Dava reddedildi; Yargıç E. Jeffrey Burke yaptığı açıklamada "Slayer'ın yaptığı müziğin küçükler için müstehcen, edepsiz veya zararlı olduğunu düşünmüyorum." dedi.

Diabolus in Musica (1998-2000)
Diabolus in Musica (Latince "Müzikteki Kötülük") 1998'de piyasaya sürüldü ve 46.000'den fazla kopya satarak Billboard 200 listesine 31 numaradan giriş yaptı. Albümde gitarların akordunun düşürülmesi ve karanlık akorlar yapılarının kullanılması grubun Nu metal'e kaydığına dair yorumlara neden oldu. Blabbermouth.net eleştirmeni Borijov Krgin albümü "grubun sounduna yeni elementler  eklemeye çalışılan zayıf bir girişim ama en azından Slayer'ın gelecekteki albümleri için sürekli aynı malzemeleri ısıtıp önümüze koymaktan vazgeçebilemesi    adına umut vadedici" şeklinde yorumladı.

Grup Üyeleri

Son Kadro
 Tom Araya – vokal, bas gitar (1981-2019)
 Kerry King – gitar (1981-2019)
 Paul Bostaph – bateri (1992-1996, 1997-2002, 2013-2019)
Gary Holt – gitar (2013-2019; tur üyesi 2011-2013)

Tur Üyeleri
 Tony Scaglione – bateri (1986–1987)
 Pat O'Brien – gitar (2011)
Phil Demmel – gitar (2018)

Eski Üyeler
 Dave Lombardo – bateri (1981–1986, 1987–1992, 2001-2013)
 Jon Dette – bateri (1996-1997; tur üyesi 2013)
 Jeff Hanneman – gitar (1982-2013)

Diskografi

Stüdyo albümleri
 Show No Mercy (1983)
 Hell Awaits (1985)
 Reign in Blood (1986)
 South of Heaven (1988)
 Seasons in the Abyss (1990)
 Divine Intervention (1994)
 Undisputed Attitude (1996)
 Diabolus in Musica (1998)
 God Hates Us All (2001)
 Christ Illusion (2006)
 World Painted Blood (2009)
 Repentless (2015)

Konser albümleri
 Live Undead (1984)
 Decade of Aggression (1991)

EP'ler
 Haunting the Chapel (1984)
 Eternal Pyre (2006)

Derlemeler
 ''Soundtrack to the Apocalypse (2003)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Slayerized - Slayer fan sitesi
 SlayerSaves - Slayer fan sitesi

Kerrang! Ödülü sahipleri
Amerikalı thrash metal grupları
1981'de kurulan müzik grupları
Grammy Ödülü sahipleri

Slayer


An Stipa echinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vickery, S.W.L.Jacobs ngan Joy Everett. An Stipa echinata in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa echinata


La estación de Corbie es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Corbie, en el departamento de Somme. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen Amiens y Rouen con el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 139,738 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en la segunda mitad del  por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte aunque el edificio de viajeros data de 1867. Fue restaurada treinta años después y ampliada en 1933. En 1937, la estación pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación posee dos andenes laterales y dos vías. El cambio de vía se realiza gracias a un paso subterráneo.

Servicios ferroviarios

Regionales
 Línea Amiens - Lille.
 Línea Amiens - Albert.
 Línea Rouen - Lille.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Somme
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1867
Francia en 1867

Estación de Corbie