Nieuport 11, poreclit Bébé, a fost un avion de vânătoare biplan (sescviplan) francez proiectat de Gustave Delage și produs în serie de Société Anonyme des Établissements Nieuport. A fost principalul avion care în 1916 a adus restabilirea echilibrului tactic în cursa pentru câștigarea supremației aeriene, într-un moment în care monoplanele de vânătoare  germane dotate cu mitraliere sincronizate, surclasaseră avioanele aliate slab înarmate, în așa numita epocă a , care s-a întins de la sfârșitul verii 1915 până la sfârșitul iernii 1915-1916. Aparatul s-a aflat în serviciul mai multor forțe aeriene aliate Franței și a câtorva dintre aliații ei, ca Rusia, Italia, Marea Britanie și a fost punctul de plecare pentru o serie ulterioară de avioane de vânătoare Nieuport cu montanți în "V". După război, în anii 1920 a fost folosit ca avion de antrenament.

În istoria aviației române, Nieuport 11 este un aparat celebru, fiind primul avion de vânătoare al Armatei Române.

Construcție

Nieuport 11 a fost o variantă mai mică și mai simplă a , proiectată special ca avion de vânătoare monoloc. Fuzelajul era format din 4 lonjeroane de lemn tensionate cu corzi de pian și era împânzit. Trenul de aterizare era fix, cu roți și amortizoare de cauciuc și bechie cu patină în spate. La fel ca "10", "11" a fost un sescviplan, adică un biplan cu aripa de sus mai lată, rigidizată cu montanți în două puncte, iar aripa de jos cu o coardă mult mai mică și rigidizată cu montanți într-un singur punct.  în formă de "V" rigidizau reciproc aripile. Aripa sescviplan reducea rezistența la înaintare față de aripile biplanelor, mărea viteza ascensională și era considerabil mai rezistentă decât aripa monoplan a avioanelor din epocă, oferind în plus și o vizibilitate mai bună din carlingă decât la alte biplane sau monoplane. Totuși, la viteze mai mari construcția era afectată de flutter (oscilații elastice), problemă care s-a manifestat și la rapidul avion german , precum și la toată gama avioanelor de vânătoare Nieuport cu montanți în "V". Un exemplar de Nieuport 11 a fost experimentat cu o aripă inferioară micșorată și cu montanți diferiți, dar experimentele n-au continuat.

Nieuport 11 a fost furnizat, de la data primei intrări în serviciu (5 ianuarie 1916), atât pentru Aéronautique Militaire, cât și pentru Royal Naval Air Service. De asemenea, a fost furnizat Belgiei, Rusiei, Italiei, Olandei și României. 646 de exemplare au fost produse, sub licență, de compania italiană Macchi.

Nieuport 16

O variantă îmbunătățită, Nieuport 16, apărută în 1916, era un Nieuport 11 întărit structural, cu un motor rotativ  de 110 CP. Din punct de vedere vizual, această variantă avea următoarele diferențe: o deschizătură mai mare în partea din față a capotei în formă de potcoavă a motorului și o tetieră pentru pilot. Variantele ulterioare dispuneau de o mitralieră Vickers sincronizată, montată pe fuselaj, dar, în această configurație, greutatea mai mare a motorului 9J împreună cu a mitralierei Vickers afectau grav manevrabilitatea și îngreunau botul avionului. Următoarea variantă, , a fost un aparat mai mare, conceput de la început pentru a fi echipat cu motorul și mitraliera mai grele, având o capotă inelară, iar problemele de centraj au fost rezolvate și performanțele îmbunătățite.

Utilizare în luptă

Nieuport 11 a ajuns pe frontul francez în ianuarie 1916, 90 de aparate intrând în serviciu încă din prima lună a anului.

Acest sescviplan, mic și ușor, surclasa aparatele Fokker Eindecker din toate punctele de vedere: viteză, viteză ascensională și manevrabilitate. Înclinarea laterală era realizată prin eleroane, nu prin îndoirea vârfurilor aripilor, ca la Fokker, ceea ce făcea ca aparatul să răspundă prompt la comandă. De asemenea, profundorul era atașat la un stabilizator clasic, ceea ce oferea un control mai bun al asietei longitudinale decât profundoarele de tip "Morane" ale Fokkerului. Succesul Fokker-ului se datorase mitralierei sale sincronizate, concepută pentru a trage printre palele elicei. Aliații nu dispuneau încă de un sistem similar,  fiind montată pe aripa superioară a avionului Nieuport 11, trăgând pe deasupra câmpului elicei. Mitraliera Lewis nu era, dealtfel, sincronizabilă, din cauza principiului său de tir din închizător deschis. Înlăturarea blocajelor și înlocuirea încărcătoarelor în timpul zborului erau dificile, iar încărcătoarele conțineau puține cartușe. Problema a fost rezolvată la exemplarele mai noi din varianta 16 din armata franceză prin înlocuirea mitralierei Lewis cu mitraliera Vickers și adaptarea unui mecanism de sincronizare de tip Alkan. Englezii, nedispunând de un sincronizator satisfăcător, au continuat să folosească mitraliera Lewis, dar echipată cu un încărcător "dublu" cu 98 de cartușe.

În februarie 1916, pilotat de aviatori ca Georges Guynemer și Charles Nungesser, urmând tactici elaborate de Charles de Tricornot de Rose, Nieuport 11 a restabilit superioritatea aeriană franceză în cursul Bătăliei de la Verdun, forțându-i pe germani să-și schimbe radical tactica de luptă.

Unele aparate Nieuport 11 și 16 au fost modificate pentru a putea trage cu , în scopul atacării baloanelor de observație și a dirijabilelor.

Din martie 1916, Nieuport 11 (Bébé) a început să fie înlocuit cu aparate îmbunătățite Nieuport 17, însă exemplarele italiene, ca și cele din Rusia, au mai rămas în serviciu încă mult timp. Ulterior, avioanele Nieuport 11 și 16 au fost utilizate pe larg la antrenamentul piloților.

Aparate supraviețuitoare și reconstituiri

 Musée de l'Air de la Le Bourget din Paris deține singurul exemplar original, marcat cu indicativ N556 și simbolurile personale ale Comandantului Charles Tricornot de Rose, deținător al primei licențe de pilot (anterior, aparatul fusese marcat cu indicativul N976).
 Old Rhinebeck Aerodrome include în ultimii ani în demonstrațiile sale aeriene o reconstituire de Nieuport Bébé, pictat în schema coloristică a pilotului Victor Chapman, și cu un motor original Le Rhône 9C.

Variante
Nieuport 11
Biplan de vânătoare monoloc. Cunoscut și ca Nieuport Scout sau Nieuport Bébé.
Nieuport-Macchi 11000 sau 11.000
Variantă contruită în Italia sub licență, având câteva modificări de detaliu.
Nieuport 16
Variantă îmbunătățită, cu un motor rotativ Le Rhône 9J de 110 CP.

Utilizatori

  Belgia
 Forțele aeriene belgiene
 1ère Escadrille de Chasse
 5me Escadrille de Chasse
  Franța
 Aéronautique Militaire
  Regatul italiei
 Corpo Aeronautico Militare (construit sub licență de Macchi)
  Olanda
 Luchtvaartafdeling (1 exemplar)
  România
 Corpul Aerian Român
  Imperiul Rus
 Forțele Aeriene Imperiale Ruse (construit sub licență de Dux)
  Marea Britanie
 Royal Flying Corps - Doar Nieuport 16
 Royal Naval Air Service

Caracteristici Nieuport 11

Date preluate din "The Worlds Greatest Aircraft" și revista "Modelism"

Caracteristici tehnice
 Echipaj: 1 (pilotul)
 Lungime: 5,8 m
 Anvergură: 7,55 m
 Înălțime: 2,4 m
 Suprafață portantă: 13 m²
 Greutate gol: 344 kg
 Greutate încărcat: 480 kg
 Greutate maximă la decolare: 550 kg
 Motorizare: un motor rotativ răcit cu aer Le Rhone 9C, cu nouă cilindri, putere maximă 80 CP

Performanțe
 Viteză maximă: 156 km/h
 Rază de acțiune: 330 km
 Plafon: 4600 m
 Viteza ascensională: 15 minute până la 3000 m
 Autonomie: 2 ore 30 min

Armament
 1 ×  sau Lewis
 8 × rachete Le Prieur (opțional) pentru atacarea baloanelor și dirijabilelor.

Aparate comparabile cu Nieuport 11 (ca rol, configurație și epocă)
 Airco DH.2
 Bristol Scout
 Euler D.I
 Fokker Eindecker
 Halberstadt D.II
 Sopwith Pup

Vezi și
 Aviația în Primul Război Mondial
 Listă de aeronave militare ale Antantei
 Listă de aeronave militare ale Puterilor Centrale

Note

Bibliografie
  Christopher Chant, Michael J.H. Taylor, The World's Greatest Aircraft, Edison, NJ: Cartwell Books Inc., 2007.

Lectură suplimentară
  Enzio Angelucci, The Rand McNally Encyclopedia of Military Aircraft, New York: The Military Press, 1983,
  Giorgio Apostolo, Aermacchi - from Nieuports to AMX, Milan: Giorgio Apostolo Editore (GAE), 1991
  J. M. Bruce. Nieuport Aircraft of World War One (Vintage Warbirds No 10), London: Arms and Armour Press, 1988,
  Charles Christienne, Pierre Lissarrague, A History of French Military Aviation. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press, 1986,
  Peter Cooksley, Nieuport Fighters in Action. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications, 1997,
  Norman Franks, Nieuport Aces of World War 1 - Osprey Aircraft of the Aces 33, Oxford: Osprey Publishing, 2000,
  Jon Guttman, "Nieuport 11/16 Bébé vs Fokker Eindecker - Western Front 1916 (Osprey Duel ; 59)", Oxford: Osprey Publishing, 2014,
  Č. Janić, O. Petrović, Short History of Aviation in Serbia, Beograd: Aerokomunikacije, 2011,
  Tomasz J. Kowalski, Nieuport 1-27, Lublin: Kagero, 2003,
  Maurizio Longoni, Nieuport Macchi 11 & 17, Milan: Intergest, 1976
  Ray Sanger, Nieuport Aircraft of World War One, Wiltshire: Crowood Press, 2002,
  Owen Thetford, British Naval Aircraft since 1912, 4<th</sup> edition, London: Putnam, 1978,
 Valeriu Avram, Escadrila Nieuport 3. Jurnal de front (1916-1917), București: Editura Militară, 2015,

Avioane de vânătoare
Aeronave din înzestrarea Armatei României din Primul Război Mondial
Sescviplane

Nieuport 11


The Unix wars were struggles between vendors to set a standard for the Unix operating system in the late 1980s and early 1990s.

Origins
Although AT&T Corporation created Unix, by the 1980s, the University of California, Berkeley Computer Systems Research Group was the leading non-commercial Unix developer. In the mid-1980s, the three common versions of Unix were AT&T's System III, the basis of Microsoft's Xenix and the IBM-endorsed PC/IX, among others; AT&T's System V, which it sought to establish as the new Unix standard; and the Berkeley Software Distribution (BSD). All were derived from AT&T's Research Unix but had diverged considerably. Further, each vendor's version of Unix was different to some degree.

For example, at a mid-1980s Usenix conference, many AT&T staff had buttons that read "System V: Consider it Standard" and a number of major vendors were promoting products based on System V. On the other hand, System V did not yet have TCP/IP networking built-in, while BSD 4.2 did; vendors of engineering workstations were nearly all using BSD, and posters reading "4.2 > V" were available.

Several vendors formed the X/Open standards group in 1984 to promote compatible open systems, and they chose to base their system on Unix. X/Open caught AT&T's attention. To increase the uniformity of Unix, AT&T and leading BSD Unix vendor Sun Microsystems started work in 1987 on a unified system. (The feasibility of this had been demonstrated a few years earlier by the US Army Ballistic Research Laboratory's System V environment for BSD Unix.) This was released in 1988 as System V Release 4 (SVR4) which still lives to this day through its derivative OpenIndiana.

While this decision was applauded by customers and the trade press, certain other Unix licensees feared Sun would be unduly advantaged. They formed the Open Software Foundation (OSF) in 1988. The same year, AT&T and another group of licensees responded by forming Unix International (UI). Technical issues soon took a back seat to vicious and public commercial competition between the two "open" versions of Unix, with X/Open holding the middle ground.

A 1990 study of various Unix versions' reliability found that in each version, between a quarter and a third of operating system utilities could be made to crash by fuzzing; the researchers attributed this, in part, to the "race for features, power, and performance" resulting from BSD–System V rivalry, which left developers little time to worry about reliability.

Standardization
The 1988 POSIX standard initially concentrated on system C library functions beyond what was included in the forthcoming C standard; later it expanded to specify other aspects of the system environment. POSIX specified a "lowest common denominator" that could be met by both System V and BSD-based variants, as well as some non-Unix systems, with a reasonable amount of effort.

In March 1993, the major participants in UI and OSF formed the Common Open Software Environment (COSE) alliance, effectively marking the end of the most significant era of the Unix wars. In June, AT&T sold its Unix assets to Novell, and in October Novell transferred the Unix brand to X/Open.

In 1996, X/Open and the new OSF merged to form the Open Group. COSE work such as the Single UNIX Specification, the current standard for branded Unix, is now the responsibility of the Open Group, which also controls the current POSIX standards.

Since then, occasional bursts of Unix factionalism have broken out, such as the HP/SCO "3DA" alliance in 1995, and Project Monterey in 1998, a teaming of IBM, SCO, Sequent, and Intel which was followed by litigation (SCO v. IBM) between IBM and the new SCO, formerly Caldera.

BSD and the rise of Linux
BSD worked to purge copyrighted AT&T code from their version between 1989 and 1994. During this time, various open-source BSD x86 derivatives took shape, starting with 386BSD, which was soon succeeded by FreeBSD and NetBSD. OpenBSD emerged in 1995 as a fork of NetBSD, and DragonFly BSD as a fork from FreeBSD in 2003. Mac OS X v10.5 is the first operating system with open source BSD code to be certified as fully Unix compliant. BSD systems can claim direct ancestry from Version 7 Unix. According to Open Source advocate Eric Raymond, BSD systems can be considered "genetic Unix", if not "trademark Unix".

During BSD's period of legal turmoil (1992–94), the nearly-complete GNU operating system was made operational by the inclusion of the Linux kernel and lumped together under the label "Linux". GNU had been written from scratch to avoid copyright issues. Linux systems broadly aim for compatibility with POSIX.

See also
 Editor war
 UNIX System Laboratories, Inc. v. Berkeley Software Design, Inc.

References

Sources
 Unix Wars (Living Internet)
 The UNIX Wars  (Bell Labs)
 The UNIX System History and Timeline (The Open Group)
 Unix Standards  (Eric S. Raymond, The Art of Unix Programming)
 Chapter 11. OSF and UNIX International (Peter H. Salus, The Daemon, the GNU and the Penguin)

Unix history
Software wars
Unix standards

Unix wars


IBL may refer to:

Technology

 International Brain Laboratory, a collaborative research group in neuroscience
 Image-based lighting, an image rendering technique
 Inbred backcross lines, a breeding technique
 InBound Links, a metric used by search engines
 Instance-based learning, a family of machine learning algorithms (e.g. KNN, PEL-C, IBL-1, IBL-2 and IBL-3)
 Indigo Bay Lodge Airport, an airport in Mozambique (IATA code IBL)
 Ion beam lithography, a microfabrication technique

Sports

 Indonesian Basketball League, formerly called the National Basketball League
 Indian Badminton League
 Intercounty Baseball League, a baseball league in Canada
 International Basketball League (1999–2001), basketball league in the United States
 International Basketball League (2005–2014), a basketball league in the United States
 Italian Baseball League
 Israel Baseball League

Other

 In before lock, an Internet slang
 Inquiry-based learning, a teaching method
 International Brotherhood of Longshoremen, a labor union in North America
 Industrial Bus Lines, an American bus company

IBL


Christoph Gudermann (n. 25 martie 1798 la Vienenburg - d. 25 septembrie 1852 la Münster) a fost un matematician german.
Este cunoscut pentru funcția care îi poartă numele (funcția lui Gudermann) și pentru introducerea conceptului de convergență uniformă.

Era profesor la Universitatea din Münster, unde l-avu ca student pe viitorul mare matematician Karl Weierstrass.

Între 1838 și 1851 efectua cercetări în legătură cu fundamentarea funcțiilor eliptice după principiul lui Jacobi și a concepțiilor lui Gauss din teoria numerelor.

Scrieri
 1830: Analytische Sphaerik (Köln);
 1835: Niedere Sphaerik.

Nașteri în 1798
Decese în 1852
Matematicieni germani din secolul al XIX-lea
Oameni din Saxonia Inferioară
Absolvenți ai Universității din Göttingen

Christoph Gudermann


තුනුවඟ යනු දෘෂ්ඨි විශ්වයෙහි (Eyesight Universe) සිටින ප්‍රති වීර චරිතයකි. මෙම චරිතය දෘෂ්ඨි කොමික්  ආයතනය විසින් ප්‍රචාරණය කරන අතර මෙම චරිතය Sachintha Gimhana Karunarathne , Shashika Lakshan Rajapaksha හා Kithsara madubhashitha යන අය විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දකි. යාත්‍රිකයගේ  පළමුවන කතාමාලාව වන යාත්‍රිකයා - උරුමය සොයා යෑම කතා මාලාව තුලින් මුලිම පෙනී සිටින මෙම චරිතය පසුව රක්නවුන් , තුනුවඟ හා පලිඟු බවන , අංගම්මුණි 2 -  කෝලාහල සමය සහා තවත් කතා රැසකින් දෘෂ්ඨි විශ්වය තුල සරි සරයි. මැයගේ කතා මාලාවන් තුල අංගම්මුණි  ,ශක්තබා , සිංහ  වනි වීර චරිත සමගද වරද්දමුනි රජු , දලාභය  හා සොහොනා වැනි දුෂ්ඨ චරිත සමගද සම්බන්දතා පවත්වා ඇත.

තුනුවඟගේ ඉතිහාසය
තුනුවඟගේ මව් ග්‍රහලෝකය වන්නේ වලිඟු බවනයි. මෙය විමාන තල 11ත් 19 ත් අතර විහිදී පවතී. මේ අතර ඇති සියලුම ග්‍රහලෝක හා වස්තුන් සියල්ල වින්මන බවනට අට්‍යත් වෙයි. මෙහි ප්‍රදාන ජීවී සාදකය වන්නේ පලිඟු පශානයි.  එම නිසා එම පාෂාණ ආරක්ෂා කිරීමට සුවිශේෂී හැකියාවන් ඇති පිරිසක් විශ්වය පුරා සරි සරයි. මේ අතරින් යම් කිසි මට්ටමකට වෙනසක් ඇති පාෂාණ නිදියක් විනම තල 97 ඇති ප්‍රතුවියෙන් සොයා ගනී. මෙම නිදිය ආරක්ෂා කිරීමට තුනුවඟ ප්‍රතුවියට පැමිණෙයි.

හැකියාවන්
පලිඟු බවන ලෝකයේ උපදින සෑම දෙනාම විශේෂ වූ පරීක්ෂණයකට ලක් කරනු ලබයි. අ තුලින් ඒ ඒ අයවලුන්ට ඇති. හැකියාවන් හදුනාගෙන ඔවුන්ට පැවරිය ඇති වගකීම් ද පෙන්වා දෙයි. තුනුවඟ යනු පලිඟු වර්ණයන්ගෙන් මනස කියවීම හා පාලනය කිරීම කල හැකි අයෙකි. මෙම හැකියාව ලබාගැනීමට වර්ණ වූ පලිඟු උදවු කර ගත යුතු වෙයි. එයට අමතරව ඇයට සටන් හැකිවන් ද දුනු ශිල්ප දැනුම ද  ඇත.

ආයුද
තුනුවඟගේ ප්‍රධාන යුදය වන්නේ අගේ දුන්න හා ඊතල වේ. තුනුවඟ විසින් භාවිතා කරන ඊතල අගේ දැනුමින් සදා ඇත. මෙම ඉතාල තුඩ තුල ඉතා විෂ මලක් ඇත. එම මල තුල යම් කිසි ජීව ගුණයක් රැඳී පවතී. ඒ තුලින් එම මල් විශේෂය පුද්ගල සිරුරක් තුල ගමන් ගන්නා ලේ තමන් තුලට ඇදගනී.

එමෙන්ම මෙම දුන්න හා ඊතල නිපදව ඇත්තේ පලිඟු බවනේ ඇති ශක්තිමත්ම ලෝහ විශේෂයකින්ය. මෙම යුදයේ පාලනය අගේ ශරීරය හා බද්දව පවතී.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

 https://www.facebook.com/Eyesightuniverse

තුනුවග


Imala peut être :
 Imala, processus phonétique dans certains dialectes arabes ;
 Imala, prénom ;
 Imala, localité de l'Abeokuta Nord dans l'État d'Ogun du Nigeria ;
 Imala, localité du district de Muecate dans la province de Nampula au Mozambique ;
 Imala, village de Culiacán dans l'État de Sinaloa au Mexique.

Voir aussi
 Emathla

Imala (homonymie)


Kerebiç, Mersin yöresine ait, Ramazan ayında ve bayramlarda çokça tüketilen bir tatlıdır. Kerebiç beyaz bir kaymağın içinde yatan, içi fıstık ya da cevizle dolu, irmikten yapılmış, içli köfteye benzeyen bir tatlıdır. Beyaz kaymak olmaksızın da yenen bu tatlıya Ma'amoul denilir.

Yapımında kullanılan beyaz köpüğü oluşturan çöven kökü nedeniyle kerebiç, alışılmışın dışında bir lezzete sahiptir.

Kerebiç, 15.01.2003 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurulu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret sayılmıştır.

Beyaz köpüğünün elde edilişi
Çöven kökünün bir gün ıslatılıp bekletilmesinden ve devamlı kaynatılmasından elde edilen beyaz köpük, başka bir kaba alınır. Şekerle karıştırılarak çırpılır ve böylece kerebicin beyaz köpüğü elde edilmiş olur.

Kaynakça

Türk mutfağındaki kurabiyeler
Mersin mutfağı

Kerebiç


Rugby Club Vitez je ragbijski klub iz Viteza.

Klupsko sjedište je u Vitezu.
RK Vitez je 16. lipnja 2012. organizirao humanitarni turnir u ragbiju za pomoć djevojčici oboljeloj od leukemije. Odigran je na igralištu NK Rijeka iz Viteza, a nastupile su ekipe iz BiH Vitez, Tomislav, Tešanj i Čelik te iz Crne Gore Tivat.

Vitez je dao dvojicu reprezentativaca mladoj reprezentaciji BiH 2014. godine, Zvonimr Ljubanić i Martin Martić, a seniori Ivan Vrebac i Ivo Skopljak dobili su pozive izbornika seniorske reprezentacije BiH za utakmicu 19. travnja 2014. protiv Norveške.

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica Rugby saveza Bosne i Hercegovine Klubovi
Youtube Ragbi turnir "Viteško srce"

Bosanskohercegovački ragbi klubovi
 Bosanskohercegovački športski klubovi
 Hrvatska športska društva izvan Hrvatske
Šport u Vitezu

Rugby klub Vitez


Arrecife er en spansk by og kommune på den kanariske ø Lanzarote i Atlanterhavet, cirka 140 km. fra den nordvestlige afrikanske kyst. Byen har været hovedstad på øen siden 1852.

Etymologi og transport
Navnet kommer fra revet på stranden; Arrecife er spansk for rev.

Færgerute findes til Cadiz.

Eksterne henvisninger
 Arrecife: Lanzarote. I Store norske leksikon. Hentet 21. august 2018

Kommuner
Byer i Kanariske Øer
Gran Canaria

Arrecife


Italiens Grand Prix (Gran Premio d'Italia) er et Formel 1-løb som siden serien blev oprettet, har været et fast indslag i Formel 1-kalenderen. Det har været afholdt på Monza bortset fra 1980, da løbet blev kørt på Imola.

Vindere af Italiens Grand Prix

Eksterne henvisninger

 Officielle hjemmeside

Italiens Grand Prix


Jessie Alexandra Fleming (født 11. marts 1998) er en canadisk midtbanespiller, der i sommeren 2020 skiftede til den engelske storklub Chelsea F.C. Women, der spiller i Englands øverste kvindeliga FA Women's Super League. Hun blev hentet fra Universitetsklubben UCLA Bruins (NWSL), hvor hun ved siden af fodbolden studerede på universitetet.

Jessie Fleming blev i en tidlig alder en del af Canadas kvindefodboldlandshold, og gjorde allerede debut på landsholdet i en alder af 15 år og 278 dage. I 2019 var Fleming med til at spille canadierne i 1/8- finalerne ved VM i Frankrig, hvor de tabte 2-1 til Sveriges kvindefodboldlandshold som endte med en 3. plads.

I 2020, ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, var hun også med til at vinde Canadas første OL-guldmedalje i kvindefodbold, efter finalesejr over .

Hæder

Klub og Landshold
Chelsea
 Women's FA Community Shield 2020 - Vinder (2-0, Manchester City W.F.C.)

Internationalt
 Sommer-OL 2016 - Bronze medalje
 Algarve Cup 2016 - Vinder
 Four Nations Tournament (women's football) - Vinder

Individuelt
Colllege
 Hermann Trophy - finalist 2019
 Hermann Trophy - finalist 2017
 First-team All-American: 2017
 Third-team All-American: 2016

Internationalt
 CONCACAF Womens's U-17 Championship 2013 - Golden Ball
 CONCACAF Womens's U-17 Championship 2013 - Bedste XI
 Canadian U-17 Player of the Year 2014
 Canadian U-20 Player of the Year 2015, 2016, 2017
 CONCACAF 2017 - Bedste XI
 CONCACAF Women's Championship 2018 - Bedste XI

Internationale mål

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Canada
Fodboldspillere ved sommer-OL 2016
Fodboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2016
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Canada
Olympiske bronzemedaljevindere fra Canada
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020

Jessie Fleming


L'industrie textile rémoise était un secteur économique important de la ville de Reims avec celui du secteur d'alimentation des maisons à succursales multiples avant celui que du champagne ne devienne prépondérant.
Dans le département de la Marne, l'industrie textile s'était majoritairement répandue sur Reims et sur la Vallée de la Suippes.

Histoire
Au Moyen Âge, l'industrie et le commerce des tissus de laine est prospère. Il s'agit surtout de laines peignées car il est alors interdit de carder la laine.
Cette prospérité est due à la présence de la matière première obtenu grâce aux nombreux troupeaux de moutons qui paissent la Champagne pouilleuse et aux Foires de Champagne favorables au commerce des tissus.

Colbert au
Colbert, né à Reims, fils d'un négociant en tissus rémois, réorganise l'industrie et le commerce.
Il impose une réglementation et un contrôle sévère de la fabrication des tissus.
Mais il échoue à installer une Manufacture Royale de tissus à Reims.

Colbert au
Au XVIII siècle, le tissage est encore artisanal avec dans Reims, une concentration dans la paroisse de Saint-Remi.

La période révolutionnaire favorable à l'industrialisation

Les bâtiments religieux deviennent des usines
Les révolutionnaires considérant qu'il y avait trop de bâtiments ecclésiastiques les saisissent et les vendent comme biens nationaux.
Un grand nombre de ces bâtiments seront rachetés et transformés en usines textile au .
Leurs noms seront souvent repris dans l'appellation de ces usines. Il s'agit de :
Le couvent des Carmes sera transformé en manufacture d'étoffe

Le couvent des Augustins sera transformé en manufacture d'étoffe (1808)

Le couvent des Cordeliers sera transformé en magasin et manufacture de laine ,

Le couvent des Jacobins sera transformé en filature ,

Le couvent des Capucins sera transformé en « Tissage de laine peignée et cardée et filature des Capucins

Le couvent du Mont-Dieu sera transformé en « Tissage et filature du Mont-Dieu » ,

Le couvent de Saint-Antoine sera transformé en filature
Le couvent de Saint-Pierre-les-Dames sera transformé en peignage, filature et tissage ,

Le couvent de Saint-Étienne sera transformé en filature ,

Le couvent de Sainte-Claire sera transformé en filature ,

Le couvent de la Congrégation sera transformé en maison de négoce
Le couvent des Longuaux sera transformé en filature cardée ,

L'industrialisation

La mécanisation de l'industrie et la concentration dans des ateliers des ouvriers qui travaillent dans des conditions très dures (longueur extrême des journées de travail, insécurité…) remplacent progressivement le travail à domicile.
Le développement du machinisme commença avec la filature mécanique.
Nicolas Ponsardin, Derodé-Cornette, Jobert Lucas, créèrent les premiers établissements industriels dans les anciens bâtiments ecclésiastiques.
Le premier tissage mécanique fut ouvert en 1839 par Croutelle au pont Fléchambault.
Il se poursuit ensuite en créant de nouveaux établissements, dans les faubourgs de Reims, en dehors du périmètre historique de Reims.
Le peignage mécanique arriva à Reims en 1851, introduit par l'anglais Holden avec l'usine des Nouveaux Anglais qui était  située au 61 boulevard Dauphinot à Reims.

La Grande Guerre
Les usines sont pour la plupart détruites ou fortement endommagées.

La reconstruction
Les usines, détruites ou fortement endommagées, seront en partie seulement reconstruites (27 sur les 50 présentes  avant la guerre).

La seconde Guerre Mondiale

La fin du textile rémois et son remplacement

La structure de l'industrie lainière à Reims

La Fabrique de Reims
La fabrique était un ensemble de commerçant qui achètent la matière première ou des produits manufacturés et les distribuent à des ouvriers groupés en petits ateliers ou travaillant en chambre.

La société industrielle
La société industrielle est créée en 1834.
Elle fonctionna jusqu'en 1848, date de la dernière assemblée générale.

Le Syndicat des Producteurs de laines
Le Syndicat des Producteurs de laines était situé 5 boulevard de la République à Reims.
Il s'agit d'un organisme de transformation pour la vente directe aux filateurs de laine en France et à l'étranger.

Le Bureau de conditionnement et de mesurage

Un Bureau central de mesurage des tissus est créé par la municipalité pour répondre à la demande des fabricants. Ils veulent que la vérification de la longueur et de la qualité des tissus soit faite de telle sorte qu'elle garantisse l'indépendance et l'impartialité des mesureurs.
Un local dédié est construit par Narcisse Brunette en 1856 à l'angles des rues Desteuque et Ponsardin.

Société des Déchets de la Fabrique de Reims

La Société Anonymes des Déchets de la Fabrique de Reims a été créée en 1834. Elle était située rue du jard à Reims.
Le but premier était de lutter contre la contrebande de vrai et faux déchets. En effet pour améliorer leur fin de mois, certains ouvriers fabriquaient de faux déchets pour les revendre hors circuit légaux.
Cela avait également pour effet, selon les manufacturiers de faire baisser la qualité des produits finit.
Dans son fonctionnement, la société collectait les déchets de laines pour les rendre propre à la filature cardée et à la fabrication de feutres.
Les bénéfices étaient répartis entre les actionnaires, les vendeurs-actionnaires et les anciens ouvriers en faisant don aux bonnes œuvres.
Elle était administrée par 12 administrateurs issus des industriels ou négociants en laine de Reims et de sa région.

Familles patronales
La famille Walbaum est une famille dont la première activité est le négoce de champagne mais dont une partie s'orienta dans le textile.

La famille Holden représentée en France par Isaac Holden et Jonathan Holden est une famille d'industriels originaires de Bradford en Angleterre. Elle crée le premier peignage industriel à Reims. La dimension de l'usine et de ses annexes conduisent à la création d'un quartier Anglais avec une église anglicane.

Inventions, perfectionnements Rémois
 Caléfacteur : brevet déposé en 1840 par MM Bureau-Brisset et Fils de Reims.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
Histoire de la laine et du drap
Industrie textile
Peignage
Filature textile
Tissage

Liens externes
 https://www.persee.fr/doc/tigr_0048-7163_1970_num_4_1_925
 https://www.persee.fr/doc/rhmc_0048-8003_1970_num_17_3_2093

Bibliographie
Le Monde illustré du ,  la Champagne 1918-1920,
 Évelyne Taquet de Caffarelli, L'industrie textile à Reims. Une reconversion, Travaux de l'Institut de Géographie de Reims  Année 1970  4
 Regard sur un siècle de vie économique à Reims, 1855-1955
 Eugène Dupont, La laine de France vade-mecum du moutonnier et du lainier, édités par Siège du syndicat des producteurs de laine et Librairie Armand Huart
 Maurice Hollande, Chambre de Commerce de Reims, 1801-1951: Un siècle et demi au service de l'économie champenoise

 L'industrie lainière rémoise à l'époque napoléonienne / Georges Clause. - Nîmes : Lacour, 1997. - 70 p. : graph., carte ; .
 Les mémoires de l'industrie en Champagne-Ardenne [Texte imprimé] / sous la direction de Gracia Dorel-Ferré ; préface Philippe Richert ; édition Région Alsace Champagne-Ardenne Lorraine. - Lyon : Lieux-dits, 2016. - 1 vol. (224 p.) : illustrations en noir et en couleur, cartes ; . - Index. -  (br.) : 25 EUR
 Comité d'études pour l'aménagement de Reims et de sa région ; L'Industrie textile dans la région de Reims / [signé: Jacques Détré]. - Reims : impr. du Nord-Est, 1943. - 24 p. : pl. ; in-4º.
 Documents sur les drapiers de Reims au Moyen Âge / par L. Demaison. - Paris : [s.n.], 1928. - 39 p. ; 8º. - Extr. de la Bibliothèque de l'École des Chartes, 1928, t. LXXXIX

Histoire de Reims
Reims
Industrie textile
Histoire du textile

Industrie textile rémoise


O lume fără cer este un film alb-negru românesc regizat de Mircea Drăgan. Rolurile principale au fost interpretate de actrițele Draga Olteanu Matei, Ioana Drăgan și Violeta Andrei. Premiera filmului a avut loc pe 10 decembrie 1981.

Este un film turnat pe baza filmelor Lupeni 29 (1962) și Golgota  (1966).

Prezentare

Filmul prezintă drama minerilor din Valea Jiului din 1929 (Lupeni 29) și mișcările greviste din perioada interbelică (Golgota).

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.161.895 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 1981 în film

Legături externe

Filme din 1981
Filme dramatice românești
Filme în limba română
Filme regizate de Mircea Drăgan
Filme românești

O lume fără cer


المزار هي قرية فلسطينيّة مهجرة منذ عام 1948. تقع القرية 19 كم جنوبا قضاء حيفا على سفح جبل الكرمل، بارتفاع 70م عن سطح البحر.

القرية قبل عام 1948
تقع قرية المزار على بعد 19 كم جنوبي حيفا وتبعد قرابة 300م عن الطريق الساحلية المعبدة. وقد أنشئت على السفح الغربي لجبل الكرمل المطل على السهل الفلسطيني على ارتفاع 70م عن سطح البحر. يمر وادي المغارة على بعد كيلومتر واحد من جنوبها مشكلًا حدًا فاصلًا بين أراضيها وأراضي قرية جبع. نجد على بعد ربع كيلومتر من جنوبها الشرقي بئر المزار.

الشكل العام للقرية شبه مربع. وفي عام 1945 بلغت مساحتها 39 دونمًا، ومساحة أراضيها 7,976 دونما ملك اليهود منها 856 دونما، أي 10,7% فقط. ويقع ثلث أراضي القرية في جبل الكرمل والباقي في السهل الساحلي مقابل ساحل عتليت.

كان في المزار 134 نسمة من العرب عام 1922. وفي تعداد 1931 ضم سكانها إلى سكان قرية إجزم حيث ملكية معظم اراضي المزار تعود لسكان إجزم. بلغ تعداد سكان القرية في عام 1945 ما يقارب 210 نسمة. اعتمد اقتصاد سكانها على الزراعة وتربية المواشي. أهم مزروعاتها الحبوب. وزرعت الخضر في مساحات صغيرة منها. وفي الموسم عام 1943 كان في القرية 100 دونمًا مزروعة زيتونًا مثمرًا، معظمها في شمال وجنوب غرب القرية على حافة السهل الساحلي. كما زرع البرتقال في خمسة دونمات. بالإضافة لانتشار الغابات فوق أراضي القرية الواقعة في جبل الكرمل.

يقال ان تسمية القرية تعود إلى كثرة مواضع الزيارات بمعنى المزارات فيها رفات وقبور أشخاص شاركوا وقتلوا اثناء الحروب ضد الصليبيين.

احتلال القرية

احتلال القرية وتطهيرها عرقيّا
تم تهجير القرية في تاريخ 15 تموز 1948 بعملية عرفت باسم عملية «شوتر» بمعنى الشرطة ( שוטר في اللغة العبرية). قام بالعملية قوة عسكرية مكونة من ثلاث كتائب مختلفة جولاني، كرملي واسكندروني وقد دمرت القرية بالكامل.

القرية اليوم
لم يبق في القرية اليوم سوى ركام من أنقاض المنازل الحجرية المنثورة في أرجاء المكان. تكسو المنطقة الأعشاب البريّة والأشواك والصبّار وأشجار التين والرمان والتوت. موقع القرية موسوم أيضًا بأجزاء الحيطان الحجرية المنتصبة وبحطام المسجد الذي ظل قائمًا حتى سنة 1983.

اقيمت مستوطنة عين كرمل على أراضي البلدة بعد 1948 ومُنشآت مثل الحديقة الوطنية المسماة «هار هكرميل».

انظر أيضًا
 المزار (جنين)
 إجزم (حيفا)

مراجع

وصلات خارجية
 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا

المزار (حيفا)


Kanadska hudoljetnica (repušnjača, lat. Erigeron canadensis, sin. Conyza canadensis), biljna vrsta iz porodice glavočika porijeklom iz Kanade i SAD-a, a danas introducirana po svim kontinentima.

To je zeljasta biljka koja naraste od jednog do jedan i pol metar visine. Stabljika je uspravna, obrasla svjetlim dlačicama, listovi su naizmjenični i uski, dugi do 10 cm. Cvjetovi su maleni, smješteni u glavičaste cvatove, a mnogo takvih cvatova skupljeno je u meličaste cvatove, u sredini su žučkasti i cjevasti a na rubovima bijeli. Na jednoj biljci može biti do 100 cvjetnih glavica. Cvate od lipnja do rujna.

U Europu je donesena 1640, a u Hrvatskoj je prvi puta uočena 1847.

Biljka je ljekovita, a mladi listovi su jestivi. Indijanci su s njom liječili dizenteriju, a za nju se kaže da njezini listovi tjeraju buhe. Poljoprivrednici je tretiraju kao korov.

Izvori

Hudoljetnica
Flora Sjeverne Amerike
Flora Južne Amerike
Flora Srednje Amerike
Flora Hrvatske

Kanadska hudoljetnica


En rig mand er en dansk portrætfilm fra 1979, der er instrueret af Jon Bang Carlsen efter eget manuskript.

Den særlige form for iscenesat dokumentarisme, som Jon Bang Carlsen havde dyrket i den prisbelønnede kortfilm Jenny og i den spillefilmagtige En fisker i Hanstholm (begge 1977), blev i En rig mand ført konsekvent igennem. Portrættet forekommer helt arrangeret på instruktørens betingelser og fremstår stærkt stiliseret. Mange mente, Bang Carlsen hængte Substral-kongen ud, og filmen vakte en del debat, også da den blev vist i tv. Hans Smith skal imidlertid selv have været godt tilfreds med den.

Handling
Et portræt af millionæren og udlandsdanskeren Hans Smith, der trods en fattig barndom og en poliolidelse har skabt sig en formue som patentindehaver af plantegødningsmidlet Substral.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1979
Film instrueret af Jon Bang Carlsen

En rig mand


Der Bereich Mansfelder Seen ist ein eigenständiger Weinanbaubereich im Weinbaugebiet Saale-Unstrut. Es werden Rebstöcke auf insgesamt etwa 90 Hektar bewirtschaftet, das entspricht rund 14 Prozent des gesamten Weinanbaus im Weinbaugebiet.

Lagen und Rebsorten
Der Bereich Mansfelder Seen umfasst die Weinlagen zwischen der Lutherstadt Eisleben und Zappendorf in Sachsen-Anhalt sowie die Weinberge in Werder (Havel) in Brandenburg. Sechs private Weingüter in den Orten Höhnstedt, Seeburg und Rollsdorf sowie mehrere große Obstbaubetriebe und etwa 100 Nebenerwerbswinzer als Mitglieder der Winzervereinigung Freyburg (Unstrut) bewirtschaften die Weinberge des Bereiches und vermarkten den Großteil der Ernte. Daneben gibt es auch einige kleinere private selbstvermarktende Weinbaubetriebe.
Als Hauptrebsorten werden Blauer Portugieser, Roter Traminer, Grüner Silvaner, Weißer Burgunder, Weißer Gutedel, Riesling sowie Müller-Thurgau angebaut.
Die überwiegend trocken ausgebauten Weine werden hauptsächlich unter der Großlagenbezeichnung Höhnstedter Kelterberg vermarktet. In der Gemarkung Beyernaumburg befindet sich noch eine groß- und einzellagenfreie Rebfläche.

In Werder (Havel) werden die Weinberge von privaten Winzern betrieben und von einem Förderverein unterstützt.
Die Hauptrebsorten sind Dornfelder, Regent, Müller-Thurgau, Kernling, Saphira und Sauvignon Blanc.

Einzellagen
 Westerhäuser Königstein
 Höhnstedter Kreisberg
 Höhnstedter Steineck
 Stedtener Pastorenstieg
 Seeburger Himmelshöhe
 Höhnstedter Steiger
 Werderaner Wachtelberg (Brandenburg)
 Werderaner Galgenberg (Brandenburg)
 Phöbener Wachtelberg (Brandenburg)

Literatur
 Roland Fröhlich:  Am Polarkreis des Weinbaus, Der Werderaner Wachtelberg, Vacat Verlag Potsdam 2001, ISBN 3-930752-17-4.
 Wolfgang Drechsel: "Weinstraße Mansfelder Seen" Schäfer Druck & Verlag GmbH 2009, ISBN 978-3-938642-35-1
 Wanderkarte: "Von Händel zu Luther, über die Weinstraße Mansfelder Seen", Schäfer Druck & Verlag GmbH, ISBN 978-3-938642-56-6

Weblinks

 Weinstraße Mansfelder Seen, abgerufen am 26. August 2023.
 360-Grad-Panorama Kelterbergblick, abgerufen am 6. Januar 2016.

Einzelnachweise

Mansfelder
Saale-Unstrut (Weinanbaugebiet)

Bereich Mansfelder Seen


César Renato Baena (Caracas, Distrito Federal, 13 de enero de 1961) es un preparador de porteros y exfutbolista venezolano. Actualmente se desempeña como preparador de arqueros en el Orlando City SC de Estados Unidos.

Trayectoria
De 1982 a 2002 jugó en el Caracas FC, ganando cuatro campeonatos nacionales y tres copas de Venezuela.

Clubes

Palmarés
  Caracas FC
 Primera División de Venezuela (4):
 1991-1992, 1993–1994, 1996–1997, 2000–2001
 Copa Venezuela (4):
 1988, 1994, 1995, 2001
 Segunda División de Venezuela (1):
 1984
Entrenador de porteros en la selección de fútbol de Venezuela y los Xolos de Tijuana México

Enlaces externos

 César Baena en Playerhistory.com

Caraqueños
Futbolistas del Caracas Fútbol Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Venezuela en los años 1980
Futbolistas de la selección de fútbol de Venezuela en los años 1990
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1983
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1987
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1989
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1997
Futbolistas de Venezuela
Guardametas de fútbol de Venezuela

César Renato Baena


Tepebaşı, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 85 km, Bafra ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bafra'nın mahalleleri

Tepebaşı, Bafra


Lava Jato - O juiz Sergio Moro e os bastidores da operação que abalou o Brasil é um livro do gênero política do jornalista Vladimir Netto sobre a Operação Lava Jato lançado em 2016.

Só no ano de lançamento foram vendidos cerca de 90 mil exemplares.

Sinopse
No livro, jornalista Vladimir Netto acompanha as investigações desde seu início, em março de 2014, e, como num livro de suspense, vai revelando, pouco a pouco, os principais desdobramentos do maior escândalo de corrupção do país.

À medida que a operação avança, vamos descobrindo quem são os personagens-chave desse processo – doleiros, dirigentes da Petrobras, políticos e empreiteiros – e como se articularam para desviar bilhões dos cofres da estatal.

Para traçar o perfil do juiz Sergio Moro, fio condutor desta história, o autor se debruça sobre detalhes jurídicos da operação e a serenidade do magistrado para julgar pessoas de grande influencia.

Repleto de informações de bastidores, ligações perigosas e diálogos de um cinismo impensável, essa reportagem em forma de livro, com ares de trama policial, é um registro histórico do conturbado período que o Brasil atravessa.

Resenhas
"Escrito em linguagem que se aproxima dos thrillers policiais, o livro-reportagem, produzido em 17 meses, dá ao público a oportunidade de entender a gênese, os bastidores e os principais personagens da maior ação de combate à corrupção já realizada no país." – O Globo

Crítica

Escrevendo para a Folha de S.Paulo, o jornalista Ricardo Bathazar descreveu Lava Jato como uma obra que oferece "...boa reconstituição dos primeiros dois anos da investigação...", embora "Netto não esconde sua admiração pelo juiz Sérgio Moro...". Além disso, existem omissões na investigação de Netto sobre as contradições de depoimentos de delatores da Lava-Jato citados na obra.

Em uma avaliação sobre a literatura da Lava-Jato para o jornal El País, o jornalista Rodolfo Borges considerou Lava Jato como a obra "...que mais acrescenta ao perfil de Moro..." entre as analisadas na reportagem (Por que gritamos golpe? de Ivana Jinkings, A outra história da Lava-Jato de Paulo Moreira Leite, A radiografia do golpe: entenda e como e por que você foi enganado de Jessé Souza,  Sérgio Moro - a história do homem por trás da operação que mudou o Brasil de Joice Hasselmann, Sérgio Moro - o homem, o juiz e o Brasil de Luiz Scarpino). Segundo Borges, por ter acesso a Moro e a outros procuradores da operação, a obra de Netto "...ganhou ares de versão oficial quando os procuradores da Lava Jato e até o juiz compareceram ao lançamento da obra, em Curitiba...". Posteriormente o diretor José Padilha comprou os direitos do livro para utilizar como base para um projeto de série para a plataforma Netflix.

Livros de 2016
Sergio Moro
Biografias
Obras relacionadas à Operação Lava Jato

Lava Jato (livro)


A mongrel, mutt or mixed-breed dog is a dog that does not belong to one officially recognized breed, including those that result from intentional breeding. Although the term mixed-breed dog is sometimes preferred, many mongrels have no known purebred ancestors. Crossbreed dogs, and "designer dogs", while also a mix of breeds, differ from mongrels in being intentionally bred. At other times, the word mongrel has been applied to informally purpose-bred dogs such as curs, which were created at least in part from mongrels, especially if the breed is not officially recognized.

Although mongrels are viewed as of less commercial value than intentionally bred dogs, they are thought to be less susceptible to genetic health problems associated with inbreeding (based on the theory of heterosis), and have enthusiasts and defenders who prefer them to intentionally bred dogs.

Estimates place the prevalence of mongrels at 150 million animals worldwide.

Terminology

Crossbreed vs. mongrel

In the United States, the term mixed-breed is a favored synonym over mongrel among individuals who wish to avoid negative connotations associated with the latter term. The implication that such dogs must be a mix of defined breeds may stem from an inverted understanding of the origins of dog breeds. Purebred dogs have been, for the most part, artificially created from random-bred populations by human selective breeding with the purpose of enhancing desired physical, behavioral, or temperamental characteristics. Dogs that are not purebred are not necessarily a mix of such defined breeds. Therefore, among some experts and fans of such dogs, mongrel is still the preferred term.

Dog crossbreeds, sometimes called designer dogs, also are not members of a single recognized breed. Unlike mixed-breeds, crossbreed dogs are often the product of artificial selection – intentionally created by humans, whereas the term mongrel specifically refers to dogs that develop by natural selection, without the planned intervention of humans.

Regional and slang terms

The words cur, tyke, mutt, and mongrel are used, sometimes in a derogatory manner. There are also regional terms for mixed-breed dogs. In the United Kingdom, mongrel is the unique technical word for a mixed-breed dog. North Americans generally prefer the term mix or mixed-breed. Mutt is also commonly used (in the United States and Canada). Some American registries and dog clubs that accept mixed-breed dogs use the breed description All American.

There are also names for mixed-breeds based on geography, behavior, or food. In Hawaii, mixes are referred to as poi dogs, although they are not related to the extinct Hawaiian Poi Dog. In the Bahamas and the Turks and Caicos Islands, the common term is potcake dogs (referring to the table scraps they are fed). In South Africa, the tongue-in-cheek expression pavement special is sometimes used as a description for a mixed-breed dog. In Trinidad and Tobago, these mixed dogs are referred to as pot hounds (pothong). In Serbia, a similar expression is prekoplotski avlijaner (over-the-fence yard-dweller). In the Philippines, mixed-breed street dogs are often called askal, a Tagalog-derived contraction of asong kalye ("street dog"). In Puerto Rico, they are known as satos; in Venezuela they are called yusos or cacris, the latter being a contraction of the words callejero criollo (literally, street creole, as street dogs are usually mongrels); and in Chile and Bolivia, they are called quiltros. In Costa Rica, it is common to hear the word zaguate, a term originating from a Nahuatl term, zahuatl, that refers to the disease called scabies. In the rural southern United States, a small hunting dog is known as a feist.

Slang terms are also common. Heinz 57, Heinz, or Heinz Hound is often used for dogs of uncertain ancestry, in a playful reference to the "57 Varieties" slogan of the H. J. Heinz Company. In some countries, such as Australia, bitsa (or bitzer) is sometimes used, meaning "bits o' this, bits o' that". In Brazil and the Dominican Republic, the name for mixed-breed dogs is vira-lata (trash-can tipper) because of homeless dogs who knock over trash cans to reach discarded food. In Newfoundland, a smaller mixed-breed dog is known as a cracky, hence the colloquial expression "saucy as a cracky" for someone with a sharp tongue.

Determining ancestry

Guessing a mixed-breed's ancestry can be difficult even for knowledgeable dog observers, because mixed-breeds have much more genetic variation than purebreds. For example, two black mixed-breed dogs might each have recessive genes that produce a blond coat and, therefore, produce offspring looking unlike their parents.

Starting in 2007, genetic analysis has become available to the public. The companies claim their DNA-based diagnostic test can genetically determine the breed composition of mixed-breed dogs. These tests are still limited in scope because only a small number of the hundreds of dog breeds have been validated against the tests, and because the same breed in different geographical areas may have different genetic profiles. The tests do not test for breed purity, but for genetic sequences that are common to certain breeds. With a mixed-breed dog, the test is not proof of purebred ancestry, but rather an indication that those dogs share common ancestry with certain purebreds. The American Kennel Club does not recognize the use of DNA tests to determine breed.

Many newer dog breeds can be traced back to a common foundational breed, making them difficult to separate genetically. For example, Labrador Retrievers, Flat-coated Retrievers, Chesapeake Bay Retrievers, and Newfoundland dogs share a common ancestry with the St. John's water dog – a now-extinct naturally occurring dog landrace from the island of Newfoundland.

Health

The theory of hybrid vigor suggests that as a group, dogs of varied ancestry will be generally healthier than their purebred counterparts. In purebred dogs, intentionally breeding dogs of very similar appearance over several generations produces animals that carry many of the same alleles, some of which are detrimental. If the founding population for the breed was small, then the genetic diversity of that particular breed may be small for quite some time.

When humans select certain dogs for new breeds, they artificially isolate that group of genes and cause more copies of that gene to be made than might have otherwise occurred in nature. The population is initially more fragile because of the lack of genetic diversity. If the dog breed is popular, and the line continues, over hundreds of years diversity increase due to mutations and occasional out-breeding. This is why some of the very old breeds are more stable. One issue is when certain traits found in the breed standard are associated with genetic disorders. The artificial selective force favors the duplication of the genetic disorder because it comes with a desired physical trait. The genetic health of hybrids tends to be higher. Healthy traits have been lost in many purebred dog lines because many breeders of showdogs are more interested in conformation – the physical attributes of the dogs in relation to the breed standard – than in the health and working temperament for which the dog was originally bred.

Populations are vulnerable when the dogs bred are closely related. Inbreeding among purebreds has exposed various genetic health problems not always readily apparent in less uniform populations. Mixed-breed dogs are more genetically diverse due to the more haphazard nature of their parents' mating.  The offspring of such matings might be less likely to express certain genetic disorders because there might be a decreased chance that both parents carry the same detrimental recessive alleles, but some deleterious recessives occur across many seemingly unrelated breeds, and therefore merely mixing breeds is no guarantee of genetic health. When two poor specimens are bred, the offspring could inherit the worst traits of both parents. This is commonly seen in dogs that came from puppy mills.

Several studies have shown that mixed-breed dogs have a health advantage over purebred dogs. A German study finds that "mongrels require less veterinary treatment". Studies in Sweden have found that "Mongrel dogs are less prone to many diseases than the average purebred dog" and, when referring to death rates, that "mongrels were consistently in the low risk category". Data from Denmark also suggest that mixed breeds have greater longevity on average compared to purebreds.
 A British study showed similar results, but a few breeds (notably Jack Russell Terriers, Miniature Poodles and Whippets) lived longer than mixed breeds.

In one study, the effect of breed on longevity in the pet dog was analyzed using mortality data from 23,535 pet dogs. The data were obtained from North American veterinary teaching hospitals. The median age at death was determined for purebred and mixed-breed dogs of different body weights. Within each body weight category, the median age at death was lower for purebred dogs compared with mixed-breed dogs. The median age at death was "8.5 years for all mixed breed dogs, and 6.7 years for all pure breed dogs" in the study.

In 2013, a study found that mixed breeds live on average 1.2 years longer than purebreds, and that increasing body weight was negatively correlated with longevity (i.e. the heavier the dog, the shorter its lifespan). Another study published in 2019 confirmed this 1.2 year difference in lifespan for mixed-breed dogs, and further demonstrated negative impacts of recent inbreeding and benefits of occasional outcrossing for lifespan in individual dogs.

Studies that have been done in the area of health show that mixed-breeds on average are both healthier and longer-lived than their purebred relations. This is because current accepted breeding practices within the pedigreed dog community result in a reduction in genetic diversity, and can result in physical characteristics that lead to health issues.

Studies have shown that crossbreed dogs have a number of desirable reproductive traits. Scott and Fuller found that crossbreed dogs were superior mothers compared to purebred mothers, producing more milk and giving better care. These advantages led to a decreased mortality in the offspring of crossbreed dogs.

Types

Mongrel dogs can be divided roughly into types:

 Mixes that show characteristics of two or more breeds. A mix might have some purebred ancestors, or might come from a long line of mixed-breeds. These dogs are usually identified by the breed they most resemble, such as a "Lab mix" or "Collie-Shepherd", even if their ancestry is unknown.
 The generic pariah dog, or feral Canis lupus familiaris, where non-selective breeding has occurred over many generations. The term originally referred to the wild dogs of India, but now refers to dogs belonging to or descended from a population of wild or feral dogs. The Canaan Dog is an example of a recognized breed with pariah ancestry. Pariah dogs tend to be between yellow and light brown in color and of medium height and weight. This may represent the appearance of the modern dog's ancestor. DNA analysis has shown pariah dogs to have a more ancient gene pool than modern breeds.
 Functional breeds, which are purpose-bred dogs whose ancestors are not purebred, but rather are selected by their performance at particular tasks. Examples of this are the Alaskan husky, the Eurohound, and the Pointer/Greyhound mixes referred to as Greysters, which compete at skijoring and pulka races, particularly in Europe. Occasionally, a functional breed such as this becomes accepted as a breed over time.
Purebred dogs are known by breed names given to groups of dogs that are visibly similar in most characteristics and have reliable documented descent. In recent years many owners and breeders of crossbreed dogs identify them—often facetiously—by invented names constructed from parts of the parents' breed names. These are known as portmanteau names and the resulting crosses as "designer dogs". For example, a cross between a Pekingese and a Poodle may be referred to as a Pekeapoo. Other similarly named crossbreeds include the Goldendoodle, a cross between a Standard Poodle and a Golden Retriever, and the Dorgi, a cross between a Dachshund and a Welsh Corgi.

In dog sports

Until the early 1980s, mixed-breed dogs were usually excluded from obedience and other dog sport competitions. However, starting with the American Mixed Breed Obedience Registry (AMBOR) and the Mixed Breed Dog Clubs of America (MBDCA), which created obedience venues in which mixed-breed dogs could compete, more opportunities have opened up for all dogs in all dog sports. Most dog agility and fly ball organizations have always allowed mixed-breed dogs to compete. Today, mixed-breeds have proven their worth in many performance sports.

In conformation shows, where dogs' conformation to a breed standard is evaluated, mixed-breed dogs normally cannot compete. For purebred dogs, their physical characteristics are judged against a single breed standard. This is different in the case of mixed-breed dogs because they are difficult to classify, except for height. There is variation in physical traits such as coat, skeletal structure, gait, ear set, eye shape and color. When conformation standards are applied to mixed-breed dogs, such as in events run by the MBDCA, the standards are usually general traits of health, soundness, symmetry, and personality.

The Kennel Club (U.K.) operates a show called Scruffts (a name derived from its prestigious Crufts show) open only to mixed-breeds in which dogs are judged on character, health, and temperament. Some kennel clubs, whose purpose is to promote purebred dogs, still exclude mixed-breeds from their performance events. The AKC and the FCI are two such prominent organizations. While the AKC does allow mixed-breed dogs to earn their Canine Good Citizen award, mixed-breed dogs are not permitted to enter AKC "all breed" events, though through their "Canine Partners" program, mixed-breed dogs can be registered to compete in AKC Agility, Obedience, and Rally events.

Gallery

See also
 Dogs portal
 List of dog breeds
 Free-ranging dog
 Street dog
 Pye-dog
 Rez dog
 Indian pariah dog
 Askal

References

External links

Mongrel
Mixed-breed dogs

Mongrel


An Kniphofia dubia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Wild.. An Kniphofia dubia in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia dubia


Prva hrvatska rukometna liga je bila liga drugog stupnja hrvatskog rukometnog prvenstva u sezoni 2021./22., te četrnaesta sezona 1. HRL kao drugog ranga.
Liga je igrana u dvije skupine - "Jug" (12 klubova, prvak "Ribola Kaštela" iz Kaštel Gomilice) i "Sjever" (14 klubova, prvak "Osijek").

Jug

 Izvori:
 hrs.hr, 1.HRL Jug - Muški
 hrs.hr, 1.HRL Jug - Muški, wayback
 rk-gospic.hr

Sjever

 Izvori:
 hrs.hr, 1.HRL Sjever - Muški
 hrs.hr, 1.HRL Sjever - Muški, wayback

Povezani članci
 Prva hrvatska rukometna liga
 2. HRL 2021./22.
 3. HRL 2021./22.
 Hrvatski kup 2021./22.
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2021./22.
 Ligaški sustav hrvatskog rukometnog prvenstva za muškarce

Vanjske poveznice
 hrs.hr

Izvori

2021-22
m-1

1. HRL 2021./22.


Lyrical Ballads, with a Few Other Poems is a collection of poems by William Wordsworth and Samuel Taylor Coleridge, first published in 1798 and generally considered to have marked the beginning of the English Romantic movement in literature. The immediate effect on critics was modest, but it became and remains a landmark, changing the course of English literature and poetry. The 1800 edition is famous for the Preface to the Lyrical Ballads, something that has come to be known as the manifesto of Romanticism.

Most of the poems in the 1798 edition were written by Wordsworth, with Coleridge contributing only four poems to the collection (although these made about a third of the book in length), including one of his most famous works, The Rime of the Ancient Mariner.

A second edition was published in 1800, in which Wordsworth included additional poems and a preface detailing the pair's avowed poetical principles. For another edition, published in 1802, Wordsworth added an appendix titled Poetic Diction in which he expanded the ideas set forth in the preface. A third edition was published in 1802, with substantial additions made to its "Preface," and a fourth edition was published in 1805.

Content
Wordsworth and Coleridge set out to overturn what they considered the priggish, learned, and highly sculpted forms of 18th-century English poetry and to make poetry accessible to the average person via verse written in common, everyday language. These two major poets emphasise the vitality of the living voice used by the poor to express their reality. This language also helps assert the universality of human emotions. Even the title of the collection recalls rustic forms of art – the word "lyrical" links the poems with the ancient rustic bards and lends an air of spontaneity, while "ballads" are an oral mode of storytelling used by the common people.

In the 'Advertisement' included in the 1798 edition, Wordsworth explained his poetical concept:
The majority of the following poems are to be considered as experiments. They were written chiefly with a view to ascertain how far the language of conversation in the middle and lower classes of society is adapted to the purpose of poetic pleasure.
If the experiment with vernacular language was not enough of a departure from the norm, the focus on simple, uneducated country people as the subject of poetry was a signal shift to modern literature.
One of the main themes of "Lyrical Ballads" is the return to the original state of nature, in which people led a purer and more innocent existence. Wordsworth subscribed to Rousseau's belief that humanity was essentially good but was corrupted by the influence of society. This may be linked with the sentiments spreading through Europe just prior to the French Revolution.

Poems in the first edition (1798)

Poems marked "(Coleridge)" were written by Coleridge; all the other poems were written by Wordsworth. In the first edition (1798) there were nineteen poems written by Wordsworth and four poems by Coleridge.

The Rime of the Ancyent Marinere (Coleridge)
The Foster-Mother's Tale (Coleridge)
Lines left upon a Seat in a Yew-tree which stands near the Lake of Esthwaite
The Nightingale, a Conversational Poem (Coleridge)
The Female Vagrant
Goody Blake and Harry Gill
Lines written at a small distance from my House, and sent by my little Boy to the Person to whom they are addressed
Simon Lee, the old Huntsman
Anecdote for Fathers
We are seven
Lines written in early spring
The Thorn
The last of the Flock
The Dungeon (Coleridge)
The Mad Mother
The Idiot Boy
Lines written near Richmond, upon the Thames, at Evening
Expostulation and Reply
The Tables turned; an Evening Scene, on the same subject
Old Man travelling
The Complaint of a forsaken Indian Woman
The Convict
Lines written a few miles above Tintern Abbey

Poems in the second edition (1800)

Poems marked "(Coleridge)" were written by Coleridge; all the other poems were written by Wordsworth.

Volume I

Expostulation and Reply
The Tables Turned; an Evening Scene, on the Same Subject
Old Man Travelling; Animal Tranquillity and Decay, a Sketch
The Complaint of a Forsaken Indian Woman
The Last of the Flock
Lines Left upon a Seat in a Yew-tree which Stands Near the Lake of Esthwaite
The Foster-Mother's Tale (Coleridge)
Goody Blake and Harry Gill
The Thorn
We are Seven
Anecdote for Fathers
Lines Written at a Small Distance from My House and Sent Me by My little Boy to the Person to whom They Are Addressed
The Female Vagrant
The Dungeon (Coleridge)
Simon Lee, the Old Huntsman
Lines Written in Early Spring
The Nightingale, written in April 1798. (Coleridge)
Lines Written When Sailing in a Boat at Evening
written Near Richmond, Upon the Thames
The Idiot Boy
The Mad Mother
The Rime of the Ancient Mariner (Coleridge)
Lines Written Above Tintern Abbey

Volume II

Hart-Leap Well
There Was a Boy, &c.
The Brothers, a Pastoral Poem
Ellen Irwin, or the Braes of Kirtle
Strange Fits of Passion Have I Known, &c.
Song
She Dwelt Among the Untrodden Ways
A Slumber Did My Spirit Seal, &c.
The Waterfall and the Eglantine
The Oak and the Broom, a Pastoral
Lucy Gray
The Idle Shepherd-Boys or Dungeon-Gill Force, a Pastoral
'Tis said that some have died for love, &c.
Poor Susan
Inscription for the Spot where the Hermitage Stood on St Herbert's Island, Derwent-Water
Inscription for the House (an Out-house) on the Island at Grasmere
To a Sexton
Andrew Jones
The Two Thieves, or the Last Stage of Avarice
A Whirl-blast from Behind the Hill, &c.
Song for the Wandering Jew
Ruth
Lines Written with a Slate-Pencil upon a Stone, &c.
Lines Written on a Tablet in a School
The Two April Mornings
The Fountain, a Conversation
Nutting
Three Years She Grew in Sun and Shower, &c.
The Pet-Lamb, a Pastoral
Written in Germany on One of the Coldest Days of the Century
The Childless Father
The Old Cumberland Beggar, a Description
Rural Architecture
A Poet's Epitaph
A Character
A Fragment
Poems on the Naming of Places
Michael, a Pastoral

For the 1800 edition Wordsworth added the poems that make up Volume II. The poem The Convict (Wordsworth) was in the 1798 edition, but Wordsworth omitted it from the 1800 edition, replacing it with Coleridge's "Love". Lewti or the Circassian Love-chaunt (Coleridge) exists in some 1798 editions in place of The Convict.
In the 1798 edition the poems later printed as "Lines Written When Sailing in a Boat at Evening" and "Lines Written Near Richmond, Upon the Thames" form a single poem, "Lines Written Near Richmond, Upon the Thames, at Evening".

References

External links

Lyrical Ballads – curated by Michigan State University professor
Lyrical Ballads available at Internet Archive
Preface to Lyrical Ballads 1802
Lyrical Ballads: A Scholarly Electronic Edition by Bruce Graver and Ron Tetreault

1798 poetry books
1800 poetry books
1802 poetry books
English poetry collections
Poetry anthologies
Works by Samuel Taylor Coleridge
Works by William Wordsworth

Lyrical Ballads


Kaare Strøms model er en model, der bruges til at undersøge partiers adfærd.

Han deler partierne op i tre typer: office seeking, vote seeking og policy seeking. Partier, som ønsker at besætte positioner i regeringen, er office seeking. Vote seeking-partier ønsker at få så mange stemmer som muligt og derved være stemmemaksimerende, mens policy seeking-partier ønsker at gennemføre deres politik.

Som oftest er partierne dog en blanding af to eller af alle tre typer, da et parti f.eks. ved at opnå mange stemmer også kan besætte positioner i en regering.

Referencer

Litteratur
 Friisberg, Gregers (2013): Politik ABC, Forlaget Columbus

Politik

Kaare Strøms model


قرار الجمعية العامة للأمم المتحدة 3379، الذي اعتمد في 10 نوفمبر 1975 بتصويت 72 دولة بنعم مقابل 35 بلا (وامتناع 32 عضوًا عن التصويت)، يحدد القرار «أن الصهيونية هي شكل من أشكال العنصرية والتمييز العنصري». وطالب القرار جميع دول العالم بمقاومة الأيدولجية الصهيونية التي حسب القرار تشكل خطرًا على الأمن والسلم العالميين. وكثيرًا ما يستشهد بهذا القرار في المناقشات المتعلقة بالصهيونية والعنصرية. ألغي هذا القرار بموجب القرار 46/86 يوم .

أن الصهیونیة شكل من أشكال العنصریة والتمییز العنصری

القرار 3379 صدر عن الأمم المتحدة قرار الجمعیة العامة حول العنصریة الصهیونیة / نوفمبر 1975

. بالاستناد إلى قرارات سابقة أصدرتها المنظمة عام 1963 داعیة إلى القضاء على كل أشكال التمییز العنصری، وقرارها عام 1973 الذی أدانت فیه فی جملة أمور التحالف الآثم بین العنصریة والصهیونیة، وإعلان المكسیك بشأن مساواة المرأة ومساهمتها فی الإنماء والسلم عام 1975 والذی أعلن المبدأ القائل بان (التعاون والسلم الدولیین یتطلبان تحقیق التحرر والاستقلال القومیین، وإزالة الاستعمار والاستعمار الجدید، والاحتلال الأجنبی، والصهیونیة، والفصل العنصری والتمییز العنصری بجمیع أشكاله، وكذلك اعتراف بكرامة الشعوب وحقها فی تقریر مصیرها).

ومعتمدة على ما صدر من دورة رؤساء دول وحكومات الوحدة الأفریقیة فی أغسطس 1975 والذی رأى أن:

(النظام العنصری الحاكم فی فلسطین المحتلة والنظامین العنصریین الحاكمین فی زیمبابوی وجنوب أفریقیا ترجع إلى اصل استعماری مشترك، وتشكل كیانا كلیا، ولها هیكل عنصری واحد وترتبط ارتباطا عضویا فی سیاستها الرامیة إلى إهدار كرامة الإنسان وحرمته).

وكذلك الإعلان السیاسی واستراتیجیة تدعیم السلم والأمن الدولیین وتدعیم التضامن والمساعدة المتبادلة فیما بین دول عدم الانحیاز اللذین تم اعتمادهما فی مؤتمر وزراء خارجیة دول عدم الانحیاز فی أغسطس 1975 واللذین أدانا الصهیونیة بوصفها تهدیدا للسلم والأمن العالمیین وطلبا مقاومة هذه الأیدیولوجیة العنصریة (الإمبریالیة)...

الرد الإسرائيلي
في خطابه للجمعية العامة للأمم المتحدة في نفس اليوم، ، قال السفير الإسرائيلي لدى الأمم المتحدة حاييم هرتصوغ:

«أستطيع أن أشير بفخر إلى الوزراء العرب الذين خدموا في حكومتي؛ إلى نائب الرئيس العربي في مجلسي التشريعي؛ إلى الضباط والرجال العرب الذين يخدمون بإرادتهم في قوات الشرطة وحرس الحدود، ويقودون جنودًا يهودًا؛ إلى مئات الآلاف من العرب من كل أنحاء الشرق الأوسط الذين يتزاحمون في مدن إسرائيل كل عام؛ إلى الآلاف من العرب من كل أنحاء الشرق الأوسط الذين يأتون لإسرائيل للعلاج الطبي؛ إلى التعايش السلمي الذي تطور؛ إلى حقيقة أن العربية لغة رسمية في إسرائيل بالتوازي مع العبرية؛ إلى أن من الطبيعي أنه من الممكن للعربي أن يتقلد منصبًا عامًا في إسرائيل، ومن غير اللائق أن نعتقد أنه يمكن ليهودي أن يشغل أي منصب رسمي في بلد عربي، وفعلًا يعترف بذلك لهم. هل هذه عنصرية؟ لا، إنها ليست كذلك، إنها..صهيونية.»

سجل التصويت

مقدمو القرار: (25) أفغانستان، الجزائر، البحرين، كوبا، داهومي (الآن بنين)، مصر، غينيا، العراق، الأردن، الكويت، لبنان، ليبيا، موريتانيا، المغرب، اليمن الشمالي، عمان، قطر، السعودية، الصومال، جنوب اليمن، السودان، سوريا، تونس، الإمارات العربية المتحدة.

المصوتون بنعم: (72) الدول ال25 بالأعلى، بالإضافة إلى 47 دولة: ألبانيا، بنغلاديش، البرازيل، بلغاريا، بوروندي، جمهورية بيلاروس السوفيتية الاشتراكية، كمبوتشيا الديمقراطية، الكاميرون، الرأس الأخضر، تشاد، جمهورية الصين الشعبية، جمهورية الكونغو الشعبية، قبرص، وتشيكوسلوفاكيا، وغينيا الاستوائية، وغامبيا، وألمانيا الشرقية، غرينادا، غينيا بيساو، غيانا، المجر، الهند، إندونيسيا، إيران، لاوس، مدغشقر، ماليزيا، جزر المالديف، مالي، مالطا، المكسيك، منغوليا، موزمبيق، النيجر، نيجيريا، باكستان، بولندا، البرتغال، رواندا، ساو تومي وبرينسيب، السنغال، سريلانكا، تنزانيا، تركيا، أوغندا، الجمهورية الأوكرانية السوفيتية الاشتراكية، الاتحاد السوفيتي.

المصوتون بلا: (35) أستراليا، النمسا، جزر البهاما، باربادوس، بلجيكا، كندا، جمهورية أفريقيا الوسطى، كوستاريكا، الدنمارك، جمهورية الدومينيكان، إلسالفادور، فيجي، فنلندا، فرنسا، ألمانيا الغربية، هايتي، هندوراس، أيسلندا، أيرلندا، إسرائيل، إيطاليا، ساحل العاج، ليبيريا، لوكسمبورغ، مالاوي، هولندا، نيوزيلندا، نيكاراغوا، النرويج، بنما، سوازيلاند، السويد، المملكة المتحدة، الولايات المتحدة، أوروغواي.

الممتنعون عن التصويت: (32) الأرجنتين، بوتان، بوليفيا، بوتسوانا، بورما (الآن ميانمار)، تشيلي، كولومبيا، الإكوادور، إثيوبيا، الغابون، غانا، اليونان، غواتيمالا، جامايكا، اليابان، كينيا، ليسوتو، موريشيوس، نيبال ، بابوا غينيا الجديدة، باراغواي، بيرو، الفلبين، سيراليون، سنغافورة، تايلاند، توغو، ترينيداد وتوباغو ، فولتا العليا (الآن بوركينا فاسو)، فنزويلا، زائير (الآن جمهورية الكونغو الديمقراطية)، زامبيا.

إلغاء
جعلت إسرائيل من إلغاء القرار 3379 شرطًا لمشاركتها في مؤتمر مدريد 1991، ألغي بموجب القرار 46/86 الصادر بتاريخ .

انظر أيضًا
 قائمة قرارات الأمم المتحدة المتعلقة بإسرائيل
 الفصل العنصري في إسرائيل (اتهام)

ملاحظات

الأمم المتحدة في 1975
انتقاد الأمم المتحدة
أحداث نوفمبر 1975
إسرائيل وفلسطين والأمم المتحدة
سياسات وأعراق
صهيونية
عنصرية إسرائيل
القانون في 1975
قرارات الجمعية العامة للأمم المتحدة
قرارات الجمعية العامة للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
معاداة السامية الجديدة
معاداة الصهيونية
مناهضة العنصرية

قرار الجمعية العامة للأمم المتحدة 3379


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 1975:

الكبار

فردي رجال

 بورن بورغ هزم  غواليرمو فيلاس, النتيجة:6-2, 6-3, 6-4

فردي سيدات

 كريس إيفيرت هزمت  مارتينا نافراتيلوفا, النتيجة:2-6, 6-2, 6-1

زوجي رجال
 براين غوتفرايد و راؤل راميريز هزما  جون أليكساندر و فيل دينت, النتيجة:6-2, 2-6, 6-2, 6-4

زوجي سيدات
 كريس إيفيرت و مارتينا نافراتيلوفا هزمتا  جولي أنتوني و أولغا موروزوفا, النتيجة:6-3, 6-2

زوجي مختلط
 فايوريلا بيونسيالي و توماز كوتش هزما  بام تيغواردن و جيمي فيلول, النتيجة:6-4, 7-6

مراجع

باريس في 1975
أحداث يونيو 1975 الرياضية في أوروبا
الجائزة الكبرى للتنس 1975
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
رياضة فرنسية في 1975
كرة المضرب في 1975
كرة مضرب فرنسية في 1975

دورة فرنسا المفتوحة 1975


{{Ficha de taxón
| name = Carabus irregularis
| image         = Carabus irregularis bl2.jpg
| image_width = 240px
| regnum        = Animalia
| phylum        = Arthropoda
| subphylum     = Hexapoda
| classis       = Insecta
| ordo          = Coleoptera
| subordo       = Adephaga
| familia       = Carabidae
| subfamilia = Carabinae
| tribus = Carabini
| subtribus = Carabina| genus         = Carabus
|subgenus = Carabus (Platycarabus)
| species       = C. irregularis| binomial = Carabus irregularis
| binomial_authority = Fabricius, 1792
| synonyms      =
Carabus praenoricus Adam, 1996
Platycarabus irregularis
|}}Carabus irregularis''''', es una especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Carabidae. Habita en Europa, donde son observados en Austria, Bélgica, Bosnia y Herzegovina, Croacia,  República Checa,  Francia, Alemania, Hungría,  Italia, Liechtenstein, Luxemburgo, Polonia, Rumania, Eslovaquia, Eslovenia, Suiza, Ucrania y Yugoslavia.

Referencias

Enlaces externos

 Carabus irregularis on Fauna Europaea
 Carabus (Platycarabus) irregularis on zin.ru

irregularis

Carabus irregularis


Sivas, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nde yer alan Sivas ilinin merkezi olan şehir ve bölgenin en eski ve önemli kentlerinden biridir. Doğusunda Hafik, güneyinde Ulaş ve Altınyayla, güneybatısında Şarkışla, batısında Yıldızeli ilçeleri; kuzeyden Tokat, Ordu, Giresun; doğudan Erzincan; güneyden Malatya, Kahramanmaraş ve Kayseri; batıdan da Yozgat illeriyle komşudur.

Sivas merkez ilçe nüfusu 2021 istatistiklerine göre 388.079 kişidir.

Tarihi
Eski adı (, , ) Sebastia, Sebasteia veya Samassia olan Sivas, Anadolu'nun en eski yerleşim merkezlerinden biridir. Kazı ve araştırmalarda ele geçen buluntular, yörede ilk yerleşimin Cilalı Taş Devri'ne (M.Ö. 8000-5500) uzandığını göstermektedir. Kent, M.Ö. 2000'lerde değişik yerleşmelere sahne olmuştur. Kaynaklarda geçen yazılı tarihi M.Ö. 2000 yılı başlarında Hititler'le başlamakta olup merkez Tatlıcak köyü ile Uzuntepe köyündeki höyükler, Divriği ilçesine bağlı Maltepe köyünde bulunan höyük ve Gürün ilçesi sınırlarındaki Şuğul vadisindeki Hititçe yazılar başlıca Hitit yerleşim alanlarıdır. Maltepe Höyüğü kazıları, yörede ilk yerleşmenin M.Ö. 2600'lerde başlayıp M.Ö. 2000'lere kadar kesintisiz sürdüğünü göstermektedir. Coğrafya olarak İç Anadolu'da bulunmasına rağmen Şebinkarahisar'ın 1933 yılına kadar kazaları olan Suşehri, Akıncılar, Gölova ve Koyulhisar ilçeleri Doğu Karadeniz Bölgesi'nin kültürel hinterlandında yer almaktadır. Sivas'ın ilçelerini Karadeniz'deki Suşehri ovasına Geminbeli Geçidi bağlar. Divriği ve Gürün ilçeleri de Doğu Anadolu Bölgesi'nde yer alırken, Doğanşar ile Zara'nın kuzeyi de Karadeniz Bölgesi'nde yer alır. Sivas topraklarında İç Anadolu, Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgelerinin kültürleri de yer alır. Sivas merkez ve çevre ilçelerinde gırnata, zurna ile Sivas'a özgü halk oyunları oynanırken, Karadeniz'deki ilçelerinde kemençe ve zurna ile horonlar oynanır. Divriği ve Gürün yöresi Doğu Anadolu kültüründe yer alır. İç Anadolu bölgesindeki ilçeleri ise kültür olarak Sivas merkez bölgesinin kültür ve şivesine sahipken, Karadeniz'de kalan ilçeler büyük ölçüde Giresun ve Ordu ile aynı şiveyi kullanırlar.

İlk uygarlıklar dönemi
MÖ 17. yüzyılda Hitit sınırları içinde yer alan kentin güney kesimi Geç Hitit devletleri döneminde Tilgarimmu adıyla anılmaya başladı. MÖ 8. yüzyılda Kimmer ve İskit istilalarına uğradı. MÖ 6. yüzyıl başlarında Medlerin, aynı yüzyılın ortalarında da Perslerin egemenliğine girdi. MÖ 4. yüzyılın ikinci yarısındaki kısa süreli yönetimin ardından Büyük İskender'in Makedonya Krallığı'na bağlandı. MS 17'de bütün Kapadokya ile birlikte Roma İmparatorluğu'nun egemenliğine girdi. Bu dönemde kısa sürelerle Partların ve Sasanilerin eline geçti. Bizans döneminde önce Armeniakon Theması'nın sınırları içindeydi. 12. yüzyılda Sebasteia Theması'na bağlandı.

Selçuklu dönemi
Selçuklu Türkleri Malazgirt Meydan Muharebesi'nden önce Sivas'a kadar uzanmış ve 1059'a doğru bir ara kenti ele geçirmişlerdi. Ancak yörenin kesin olarak Türk egemenliğine girmesi Malazgirt Zaferi'nden kısa bir süre sonra gerçekleşti. Kutalmışoğlu Süleyman Şah'ın kumandanlarından Emir Danişment'in ele geçirdiği kent uzun bir süre Danişmentlilerin elinde kaldıktan sonra 1174'te II. Kılıç Arslan tarafından Selçuklu Devleti sınırları içine alındı. Selçuklular döneminde Sivas yeniden gelişti. Kentin surları 1221'e doğru, Sultan I. Alaeddin Keykubad tarafından onartıldı. Kısa bir süre sonra Moğolların saldırıları başladı ve Kösedağ Savaşı'ndan (1243) sonra Selçuklu topraklarıyla birlikte Sivas da Moğolların eline geçti.

Kentteki anıtların en önemlileri 13. yüzyılın ikinci yarısındaki İlhanlılar döneminde yapıldı. Sivas, Kayseri ile birlikte İlhanlılar'ın Anadolu'ya gönderdikleri valiler tarafından merkez olarak kullanıldı. 14. yüzyılın ilk yarısında Sivas'a gelen İbn-i Batuta, burayı İlhanlıların Anadolu'daki en büyük şehri olarak tanımlar. İlhanlı valilerinden Alaeddin Eratna Bey, 1345'te bağımsızlığını ilan ederek önce devletine merkez olarak Sivas'ı seçti. Eretna'nın 1353'te ölümünden sonra Kadı Burhanettin onun yerini aldı ancak Akkoyunlu Beyi Karayülük Osman ile yaptığı bir savaşta öldü (1398). Bunun üzerine Sivaslılar topraklarını Osmanlı padişahı Yıldırım Beyazıd'a teslim ettiler. 1400 yazında Timur Sivas'ı ele geçirdi, şehri savunan askerleri öldürttü, halkı kılıçtan geçirtti, şehri yağmalattı ve surları yıktırttı. Timur istilasından sonra şehir bir süre Kadı Burhaneddin'in damadı Mezid Bey'in elinde kaldı. 1403-1408 arasında yeniden Osmanlı hakimiyetine geçti ve bir eyalet merkezi oldu.

Osmanlı dönemi
Sivas'ta bulunan yapılar 17. ve 19. yüzyıllar arasında zaman zaman Anadolu'da meydana gelen ayaklanmalardan zarar gördü. 1649'da şehirden geçen Evliya Çelebi, surların kuşattığı alanda 44 mahalleye bölünmüş 4600 ev bulunduğunu ayrıca Yukarıkale adını verdiği İçkale ve Paşa kalesindekilerle bu sayının 6060'ı bulduğunu yazar. 19. yüzyıl gezginlerinin kent nüfusu için verdikleri rakamlar genellikle birbirini tutmaz. Bu yüzyılın sonuna doğru nüfusun 30.000-45.000 arasında değiştiği sanılmaktadır. Yine 19. yüzyıl başında bütün Osmanlı topraklarında Islahat Devri başlamıştır. Önce 7 sancak ve 72 kazadan oluşan Sivas, gittikçe daralmış ve önemini kaybetmiştir. Valiliğine bile mirimiranlar atanıyordu. 1813'te bu usulden vazgeçilerek yeniden vezir atanmasına başlandı. Bir yıl sonra şehirde büyük bir veba salgını baş gösterdi. Eyalet teşkilatı bazı küçük değişikliklerle XIX. yüzyıl ortalarına kadar sürmüştür. 1863'te uygulanmaya başlanan vilayetler teşkilatı içinde kurulan Sivas vilayeti; Sivas, Amasya, Tokat ve Şebinkarahisar (Karahisar-ı Şarkî) sancaklarına ayrıldı. Bu durum Cumhuriyet döneminde sancakların vilayet haline getirilmesine kadar devam etti.

Millî Mücadele dönemi
Sivas'ın Millî Mücadele'nin kazanılmasında önemli bir yeri vardır. Bu mücadelenin hazırlık döneminde Mustafa Kemal Paşa önce, 27 Haziran 1919'da Samsun'dan Erzurum Kongresi'ni takiben burada 4 Eylül 1919'da Sivas Kongresi'ni topladı ve 18 Aralık 1919'da Ankara'ya gitmek üzere şehirden ayrıldı. Gerek 1927'de Chicago Üniversitesinden gelen arkeologların ve gerekse 1945 yılında da Türk arkeologların yaptığı kazı ve araştırmalara göre Sivas tarihin ilk dönemlerinden itibaren yerleşim birimi ve şehir merkezidir. Ayrıca dünyanın en eski medeniyetlerinden olan Persler, Etiler, Hititler, Asurlar Sivas'ta hüküm sürmüşlerdir.

Karadeniz'in tek yolcu treni olan Samsun Postası Sivas'tan gönderiliyor. Ayrıca Sivas, tren istasyonu olarak büyük bir kavşak konumundadır. Bugün birçok ilin demiryolu bağlantısı direkt olarak Sivas üzerine kuruludur. Sultan II. Abdülhamid döneminden beri vardır. Cumhuriyet tarihinin de ilk vagon ve lokomotif fabrikası ve Cer atölyesi TÜDEMSAŞ 1939'da Sivas'ta kuruldu. TÜDEMSAŞ kurulduğunda dünyanın en ileri tesislerinden biriydi. 2003 yılında Irak Savaşı'nın başlarında TÜDEMSAŞ, Saddam yönetiminin başında bulunduğu Irak'a 300 vagonluk ihracat yaptı. Bugün hala dünyanın değişik yerlerinden TÜDEMSAŞ'a gelen siparişler değerlendirilmektedir ve ihracatlar devam etmektedir. TÜDEMSAŞ, Sivas'ın geçim kaynağı ve bel kemiğidir.

Atatürk'ün 'Cumhuriyetin Temellerini Burada Attık' dediği Sivas'ta 4 Eylül 1919'da, Sivas Erkek Lisesinde toplanan Sivas Kongresi, alınan kararlar bakımından Türk Kurtuluş Savaşı öncesi toplanan en önemli kongredir. Hiçbir ülkenin manda ve himayesinin kabul olunmayacağı ve milletin istikbalinin yine milletin azim ve kararıyla kurtulacağı kararları bu kongrede alınmıştır.

Kronolojik Sivas tarihi
MÖ 7000-5000 (Sivas'ta ilk yerleşim dönemi)

MÖ 1600-884 (Hititler dönemi)

MÖ 800-695 (Frigler dönemi)

MÖ 700-546 (Lidyalılar dönemi)

MÖ 550-332 (Persler dönemi)

MÖ 333-MS 17 (Kapadokya dönemi-Makedonyalilar)

17-395 (Romalilar dönemi)

395-1075 (Bizanslılar dönemi)

Coğrafya
Sivas merkezin yüzölçümü 3.488 km2'dir.

İklim

Sivas, sert bir karasal iklim yapısına sahiptir. Kışları soğuk ve sert geçer, kış aylarında bol kar yağışı görülür ve ortalama 4-5 ay karla örtülüdür. Yazları sıcak kurak ve kısa süreli, bahar ve güz mevsimleri yağmurlu geçer.

Yapılan gözlem ortalamalarına göre (son 50 yıl içinde gözlenen) en soğuk ay -34.6 derece ile Ocak ayıdır. En sıcak ay 38.3 derece ile Temmuz ayıdır, aylık yağış ortalaması en yüksek ay Mayıs, en düşük ay Ağustostur. 1992 yılında gözlenen en yüksek nem oranı %80.0 ile Aralık ayı; en düşük nem %55.2 ile Ağustos ayıdır. Aynı yılda en yüksek basınç 874.1 mb olarak Ocak ayı, en düşük basınç ise 868 mb olarak Şubat ayıdır.

Nüfus

Etnik yapı
Şehrin sakinleri çeşitli devirlerde bölgede hakim olmuş devletlerce yerleştirilen Türkmenlere dayanmaktadır. Sonraki dönemlerde yabancı unsur sayılabilecek yegane topluluk Kafkas Göçmenleri olmuş ve şehir topraklarına Osmanlı Hükümeti'nce yerleştirilmişlerdir.

İlbeyliler
İlbeyliler (ya da Elbeyliler), Alkaevli (Alkarevli, Alkırevli) boyundan Sivas, Kilis, Maraş ve Suriye (Halep) yörelerinde yaşayan yerleşik Türkmenlerdir Alevi ya da Hanefi Sünnidirler. "Sivas İlbeylileri" günümüzde kendisini İlbeyli (Elbeyli) olarak kabul eden ve ağırlıklı olarak Sivas şehir merkeziyle şehrin güneybatısında 42 köyden oluşan İlbeyli yöresi'nde yaşayan veya kökeni bu köylere dayanan Türkmenlerdir. Yaklaşık beş asırlık konar göçer hayatından sonra 18. asırda yerleşik düzene geçen İlbeylilerin meskun oldukları bölgede aynı isimle kaza teşkilatı oluşturulmuş; İlbeyli kazası bu statüsünü iki asra yakın korumuştur. Osmanlı'nın son döneminde nahiye hâline getirilen İlbeyli, daha sonra bu konumunu da kaybetmiştir. İlbeyli Yöresi halkın "Üst başı Kavlak, alt başı Yanalak" diyerek sınırını çizdiği ve Sivas'ın güney batısında iskân edilmiş 42 pare köyden oluşur. Bu köyler Şarkışla ve Sivas toprakları arasında yer alır ve hepsi de idari olarak Sivas merkez ilçeye bağlıdırlar. Kültürel olarak halk şairleri ile de öne çıkarlar.

 Sivas'taki köyleri: Akçainiş, Akkuzulu, Apa, Aylı, Bedirli, Bostancık, Çallı, Çaypınar, Çongar, Damılı, Damlacık, Durdulu, Eskiapardı, Eskiköy, Gazibey, Gözmen, Güney, Hanlı, Haydarlı, Hayırbey, Herekli, Hocabey, Kabasakal, Kahyalı, Karalar, Karalı, Kartalca, Kavlak, Kayadibi, Keçili, Kızılova, Kızılöz, Koyuncu, Menşurlu, Sarıdemir, Savcun, Sırıklı, Sorkuncuk, Söğütçük, Tatlıcak, Yanalak, Yaramış, Yeniapardı, Yenikızılcakışla.

Çerkezler
Rusya'nın Kafkasya'yı işgali ve Çerkes Soykırımı'nı izleyen süreçte sayıları 1 milyona yaklaşan Kafkaslı Osmanlı İmparatorluğu topraklarına(başlıca Anadolu, Rumeli, Suriye ve Ürdün) sürüldü. Anadolu'da Uzunyayla havalisine özellikle Kabardey ve Abhazlar yerleştirilmiş olup Sivas ili içinde Tokat-Kayseri üzerindeki hatta yoğunlaşmışlardır.

Eğitim
Sivas şehri Sivas Bilim ve Teknoloji Üniversitesi ve Sivas Cumhuriyet Üniversitesi olmak üzere iki üniversiteye ev sahipliği yapmaktadır.

Ekonomi
Kent ekonomisinde tarım ve sanayi sektörü ilk sırada yer almaktadır. Bu sektörleri ticaret ulaştırma ve haberleşme sektörleri takip etmektedir. Sivas'ta Türkiye'nin en büyük linyit işletmesi bulunmaktadır.

Sivas öncelikle bir tarım şehridir. Tarım üretiminde buğday, arpa, çavdar, ay çekirdeği, patates ve şeker pancarı bölge üretiminde en fazla payı alan ürünlerdir. Sivas küçükbaş, büyükbaş hayvan varlığı ve arı kovanı sayısı bakımından önemli bir paya sahiptir.

Sanayi
En büyük ve eski endüstri kompleksi olarak 1939 yılında Sivas Cer Atelyesi olarak kurulan TÜDEMSAŞ, TCDD'ye bağlı Beton Travers Fabrikası, 1938'de temelleri atılan ve 1943 yılında hizmete giren Çimento Fabrikası bulunmaktadır. Küçük sanayi siteleri ve organize sanayi bölgeleri sanayi sektörünün altyapısı olarak değerlendirilebilir. Sivas'ta KSS kapsamında 1606 işyerinde 4353 kişi çalışmaktadır.
Merkez 1.Organize Sanayi Bölgesinde yaklaşık 260 farbrikada 10.000'den fazla kişi çalışmaktadır.
Ayrıca Merkez 2.OSB Demirağ Organize Sanayi Bölgesi Kovalı mevkiinde kurulmuş olup 40.000 istihdam hedeflenmektedir.

Kültür
Sivas geniş toprakları nedeniyle geniş ve büyük bir kültüre sahiptir. Sivas ilinin genelinde Batı Anadolu Ağızları kullanılır. Şive olarak Tokat ve diğer illere daha yakındır.

11. yüzyılında yerli Ermeniler tarafından kurulan Surp Nişan Manastırı 1980'lerde yok edildi.

Gökmedrese, Çifte Minareli Medrese, Şifaiye Medresesi, Buruciye Medresesi, Ulu Cami kentteki en önemli Selçuklu dönemi eserleridir. Bunlardan Şifahiye Medresesindeki yangın izleri Orta Asya'dan gelip Anadolu'yu ele geçirmeye çalışan Timurlenk'in, 180.000 kişilik ordusu ve filleriyle ani bir baskın yapıp 4.000 kişilik Osmanlı ordusunu gafil avladığında yaptığı büyük tahribat ve zulmün canlı kanıtı olarak korunmaktadır.
Osmanlı döneminde Bölge Eyaleti olmuştur. 1516 yılında alınan karara göre Sivas'a; Kayseri, Tokat, Amasya, Yozgat, Çorum, Kastamonu, Erzincan, Darende ve Arapkir ilçe olarak bağlandı.

Turizm
Sivas şehri turizm bakımından tarihi eserleri, doğal güzellikleri, kaplıcaları ve kayak turizmi ile öne çıkmaktadır.

Kültür turizmi
Sivas tarihinde belirli dönemlerde bazı devletlere başkentlik yapmıştır ve bu dönemlerde yapılan önemli ticari ve kültürel zengin eserlere sahiptir. Bu eserlerden bazıları günümüze kadar gelememesine rağmen birçoğu da Sivas turizmine katkı sağlamaktadır. Selçuklular döneminde kültürel hayat oldukça hareketli idi bu sebepten dolayı bu dönemde inşa edilen medreseler, camiiler, türbeler, hanlar, kervansaraylar şehirde dikkat çekmektedir.

Medreseler
 Şifaiye Medresesi
 Gök Medrese
 Çift Minareli Medrese
 Buruciye Medresesi

Müzeler
 Sivas Müzesi
 Atatürk Kongre ve Etnografya Müzesi
 Sivas Arkeoloji müzesi

 Sivas Şehir Müzesi

Camiler
 Ulu Camii
 Kale Camii
Şems-i Sivasi Meydan Camii
Paşa Camii
Divriği Ulu Camii

Türbeler

 Kadı Burhâneddin Türbesi:  Sivas merkezde Kadıburhaneddin Mahallesi'nde bir park içerisinde bulunmaktadır. Kesme taştan dört sütun üzerinde tek kubbesi bulunan bir yapıdır.
 Abdulvahabi Gazi Türbesi: Türbe ve hemen yan tarafında bulunan aynı ada sahip mezarlık Sivas şehir merkezinin doğusunda yer almaktadır. Halk arasında "Yukarı Tekke" mezarlığı olarak bilinen yerin bir yanı sarp bir tepe üzerindedir.
 Ahi Emir Ahmed Türbesi: 1332-33 yıllarında inşa edilmiştir. Kare planlı, sekizgen gövdelidir. Giriş kapısı dar ve basıktır. Bir mihrap bulunmaktadır. İçerisinde bir çalışma sırasında ortaya çıkarılan bir mezar odası bulunur.
 Şemseddin Sivasi Türbesi: Mutasavvıf ve şair Şemseddin Sivasî ile yakınlarının içinde bulunduğu türbe, 1564 vezir Koca Hasan Paşa'nın yaptırdığı Meydan Camisi'nin avlusu içinde yer almaktadır. Duvarları kesme taştan yapılmış olan türbenin üzeri tek kubbe ile kapalıdır.
 Şeyh Hasan Bey Türbesi: Halk arasında "Güdük Minare" olarak da tanınan yapı  1347' de yaptırılmıştır. Kesme taş kare alt yapıya sahiptir. Tuğladan yapılma iri üçgenlerle oturtulan silindirik gövdesi bulunur. Firuze çinilerle süslenmiştir.

Hanlar
 Behrampaşa Hanı
 Taşhan Hanı
 Subaşı Hanı

Hamamlar
 Kurşunlu Hamamı
 Meydan Hamamı

Köprüler
 Eğri Köprü
 Kesik Köprü

Sivas konakları ve yapıları
 Hükûmet Binası
 Kongre Binası
 Jandarma Binası
 Sivas Kalesi
 İnönü Konağı

Kaplıcalar
Sivas yöresinde kaplıcalara "Çermik" adı verilmektedir.

Soğuk Çermik
Sivas-Erzincan karayolu üzerinde şehir merkezine 18 km, Hafik ilçesi'ne 15 km uzaklıktadır. İl merkezinden kaplıca alanına düzenli olarak toplu taşıma araçları ile ulaşılabilmektedir. Kaplıca alanının yakınında Ahmed-i Turan türbesi yer alır ve sürekli olarak ziyaret edilir. Dağın üzerindeki bir kayada yer alan iki oval çukurun evliyanın atının ayak izleri olduğuna inanılır.

Sıcak Çermik
İl merkezine yaklaşık 30 km uzaklıktaki bulunmaktadır. Yıldızeli sınırları içerisindedir ve ilçe merkezine 20 km mesafede yer alır. Ancak kaplıca bölgesindeki tüm temizlik, tesis ve otel işletmeleri ve ulaşım hizmetleri Sivas Belediyesi tarafından yapılmaktadır. Kaplıca suyunun sıcaklığı 45-50 °C arasındadır ve romatizma, solunum yolları, böbrek ve idrar yolları, kan dolaşımı hastalıklarının tedavisine iyi geldiği bilinmektedir. Sivas Belediyesine ait otel ve havuzlarla hem süreli hem de günübirlik konaklama imkanı sağlamaktadır. Ayrıca Sivas Cumhuriyet Üniversitesine bağlı Rehabilitasyon Merkezi de bulunmaktadır. Yakın dönemde ise geniş kapsamlı iki adet devremülk otel hizmete girmiştir.

Değirmenaltı Şelalesi

Yıldız Beldesi'ne 2 km uzaklıktadır, Yıldız Irmağı kıyısında yer alır. Yıldız Irmağı'nın kollarından birisi olan Karadönek deresinin batı kıyısında kayalık bir tepe üzerinde bulunur. Dereye bakan doğu kısmı sarp kayalıklar halindedir. Dere yatağındaki derin vedide şelaleler bulunur.

Bölgede eski değirmenlere ait yıkıntılar vardır. Ayrıca kayalıklardaki mağaralar içerisinde eski çağlara ait kalıntılar bulunmuştur. Doğudaki kayalıklarda büyük olasılıkla Ortaçağ'da oyulmuş merdivenler yer almaktadır.

Değirmenaltı bölgesinde yöre halkı tarafından "Akşehir" olarak anılan eski bir yerleşim merkezinin var olduğu tarihi kalıntılardan anlaşılmaktadır.

Ulaşım
Sivas kent merkezine ulaşım araçları:

 Sivas Belediyesi Halk Otobüsleri
 Sivas Nuri Demirağ Havalimanı
 Tren
 Hızlı tren

Galeri

Kaynakça

Notlar

Ayrıca bakınız
 İlbeyli yöresi

Dış bağlantılar

 Sivas Belediyesi
 Sivas Valiliği
 Önemli Yatırımlar ve Projeler 2003-2010
 Türkiye Kültür Portalı, Sıcak Çermik - Sivas
 Kültür ve Turizm Bakanlığı, Sivas - Sıcak Çermik Kaplıcaları
 Türkiye Kültür Portalı, Soğuk Çermik - Sivas
 Kültür ve Turizm Bakanlığı, Sivas - Soğuk Çermik Kaplıcaları
 Kültür ve Turizm Bakanlığı, Sivas Halk Kültürü - İnanışlar
 Ahmet Turan Türbesi - Haber (Bizim Sivas)
 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)
 Eski Fotoğraflar - SALT Araştırma Merkezi  (Yüksek Çözünürlük, Açık Erişim, İndirilebilir - ↓)

Sivas


Pierre dit Philippe Lamarque, né le  à Toulouse et mort le  dans le , est un chansonnier, acteur et auteur dramatique français.

Biographie

Carrière dans la chanson
 1869 : Faites c' que j'vous dis !, conseils, musique d'Étienne Singla
 1869 : J'n'y vois pas d'empêch'ment, historiette
 1870 : Y n's'rait plus Temps, naïveté, musique d'Étienne Singla
 1874 : Amour ! Espoir ! Fidélité !, romance, avec Abel Vouret, musique de Georges Rose
 1878 : C'est un frère !, chansonnette comique, avec Laroche, musique d'Émile Duhem
 1880 : Sur l'arbrisseau, romance, musique de Félix Besson
 1883 : J'en f'rai faire une exprès, fanfaronade villageoise, musique d'Alfred Patusset
 1883 : Affaires de cabinets, chansonnette, musique de Romain
 1884 : Cequi m'a fait plaisir, chansonnette, musique d'Alfred Patusset
 1893 : Mam'zelle Estelle, scie, musique de Romain

Carrière au théâtre
 1876 : Les Amis de Gustave, comédie-vaudeville en un acte, au théâtre Montparnasse (décembre)
 1879 : Tout à la joie, revue en un acte, avec Henri Boucherat, aux Folies-Rambuteau (11 décembre)
 1883 : La Grenouille et l'Éteignoir, légende, avec Henri Boucherat
 1884 : Les Vautours de la vertu, opérette en un acte, avec Henri Boucherat et Louis Goudesone, aux Folies-Rambuteau (24 mars)
 1884 : La Bosse de la fortune, vaudeville en un acte, aux Folies-Rambuteau ( septembre)
 1884 : Manifestons !, revue de fin d'année en 1 acte et 3 parties, avec Henri Boucherat, aux Folies-Rambuteau (21 novembre)
 1884 : Mon ami Pierrot, revue de l'année, avec Henri Boucherat, musique de Gustave Michiels, à l'Alcazar d'hiver (15 décembre)
 1887 : C'est toujours la faute au gouvernement, revue en 4 actes et 11 tableaux, avec Stéphen Lemonnier, au théâtre de Grenelle (janvier)
 1888 : La Tour, autour et alentour, revue de fin d'année, avec Henri Boucherat, au théâtre Beaumarchais ( décembre)
 1898 : Pour qui votait-on ?, revue en 2 actes et 6 tableaux, avec Henri Fursy, à La Cigale (14 juillet)

Notes et références

Liens externes

Chansonnier français
Acteur français de théâtre
Acteur du XIXe siècle
Dramaturge français du XIXe siècle
Naissance en février 1843
Naissance à Toulouse
Décès en décembre 1894
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 51 ans

Philippe Lamarque


أبو الفتوح عفيفي إبراهيم شوشة (5 مايو 1929 - 20 أبريل 2010) الملقب بشيخ المجاهدين، أحد مجاهدي كتائب الإخوان المسلمين في حرب 1948 في فلسطين وفي حرب السويس 1951، ولد بقرية كفر وهب - التابعة لمدينة قويسنا - محافظة المنوفية. كان عضوا مجلس شوري الإخوان المسلمين ورئيس المكتب الإداري لهم في محافظة المنوفية، وعضوا بمجلس الشعب المصري.

أسرته
زوج السيدة ليلي الحسيني، وأب لابنتين وولدين

جهاده
شارك في الجهاد ضد الصهاينة في فلسطين منذ حرب 48 حتي عام 1953م, وشارك في الجهاد ضد الاحتلال الإنجليزي لمصر عام 1947م و1948م, وشارك في صد العدوان الثلاثي علي مصر عام 1956 م وكان قائد لكتيبة

اعتقاله

أعتقله النظام المصري عدة مرات,
 أعتقل لمدة عام عندما عاد من حرب فلسطين
 وأعتقل في عهد الرئيس المصري جمال عبد الناصر بعد حرب السويس لمدة 17 عاما, وأصيب بعدة أمراض مزمنة بسبب التعذيب الشديد في المعتقل, وحفظ القرآن في هذه الفترة, وحصل على شهادة الثانوية العامة
 اعتقل يوم 29 أبريل 2007 م, في قضية اعتقال عضوي مجلس الشعب المنتمين للإخوان المسلمين

العمل العام
 انضم للاخوان المسلمين في سن السابعة عشر
 أسس أكثر من جمعية خيرية بمحافظته
 إمام لمسجد الإيمان بمدينة قويسنا منذ أكثر من 9 سنوات
 عضو شرفي لأكثر من 3 مؤسات مدنية تقدم الخدمات الجماهيرية
 عضو مجلس الشورى العام لجماعة الإخوان المسلمين
 رئيس المكتب الإداري للإخوان المسلمين بالمنوفية
 ألف كتاب رحلتى مع الإخوان المسلمين عام 2003 م ويحكي الكتاب جانباً مهماً من حياته، ويحكي فترة جهاده الطويلة
 نائب مجلس الشعب السابق عن دائرة قويسنا لعام 1987م

وفاته
 توفي في يوم الثلاثاء 20 أبريل 2010 عن عمر ناهز الثمانين عاما

المراجع

وصلات خارجية
 موقع حملة للإفراج عن الشيخ أبو الفتوح المعتقل لدي النظام المصري
 انطلاق حملة للإفراج عن أبو الفتوح عفيفي، مدونة إنسي
 من ميادين الجهاد إلى أقبية السجون، موقع فلسطين المسلمة
 المرشد العام يحتسب عند الله أبو الفتوح عفيفي، إخوان أون لاين، 20 أبريل 2010

أعضاء مجلس الشعب المصري 1987
إخوان مسلمون مصريون
مصريون شاركوا في كتائب الإخوان في حرب 1948
مواليد 1347 هـ
مواليد 1929
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010

أبو الفتوح شوشة


රාදෙන් විජය (හෙවත් නරාර්ය සංග්‍රාමවිජය, රාජ්‍ය නාමය කෙර්තරජස ජයවර්ධන) (රාජ්‍ය සමය 1293–1309) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ජාවානු රජකු වන අතර, ඔහු මජපහිත් අධිරාජ්‍යයේ ආදිකර්තෘ සහ ප්‍රථම රජ ද වේ. මජපහිත් රාජධානිය බිහිවූ අයුරු පිළිබඳ විස්තර පරරතොන් සහ නෙගරකෙර්තාගම වැනි මූලාශ්‍ර කිහිපයකම සඳහන් වේ. මොහුගේ පාලන සමය තුළ කුබ්ලයි ඛාන්ගේ යුවාන් රාජවංශය පරාජය කරවීම වැදගත් සිදුවීමකි.

මේවාත් බලන්න
 පරමේශ්වර, රාදෙන් විජයගෙන් පැවතෙන්නකු වන මොහු මලක්කා සුල්තානේටයේ ආදිකර්තෘවරයායි.

ආශ්‍රේයයන්

මජපහිත් හි රජවරු
ඉන්දුනීසියානු හින්දු රජවරු
මජපහිත්
13වන සියවසේ ආසියාවේ රජවරු
14වන සියවසේ ආසියාවේ රජවරු

රාදෙන් විජය