Das Dorf Burgrain im oberen Isental liegt im oberbayerischen Landkreis Erding und war 1987 nach dem Hauptort (2128 Einwohner) der einwohnerstärkste Gemeindeteil (293 Einwohner) des Marktes Isen. Die örtliche Burg war bis 1802 Verwaltungssitz einer Herrschaft des Hochstifts Freising.

Geschichte

Von 784 bis 811 wird unter Bischof Atto von Freising eine erste Festung errichtet, die von 1140 bis 1290 mit den Herren von Burgrain, Freisinger Ministerialen, besetzt wird. 1227 wird die Burg fürstlich-freisinger Burggrafensitz der Herrschaft Burgrain. Im Konflikt mit den Grafen von Haag wird 1317 die Burg eingenommen. Ab 1600 erfolgt die Besetzung des Schlosses mit Herrschafts-Pflegern. Der Ort und vor allem der Sitz mussten umfangreiche Zerstörungen im Dreißigjährigen Krieg hinnehmen. 1739 war Burgrain ein Dorf mit 27 Anwesen. Das Dorf kam 1802 mit dem Reichsdeputationshauptschluss zu Kurpfalz-Bayern (ab 1806 Königreich Bayern). Die Herrschaft wurde aufgelöst, die Burg Sitz einer privaten Ökonomie mit Brauerei und Ausflugsbiergarten. Im Jahr 1818 wurde der Ort ein Teil der neugeschaffenen Gemeinde Mittbach und kam mit dieser 1978 zu Isen. 2008 wurde das Alte Schulhaus im Ortskern abgerissen, 2 Jahre vor der 1200-Jahr-Feier im Jahr 2010.

Bauwerke

Schloss

Das um 1200 im spätromanischen Stil erbaute Schloss Burgrain wurde im 15. Jahrhundert vollendet. 100 Jahre später wurden die Fassaden dem Renaissancestil angeglichen. Hier hatte die Verwaltung der Herrschaft Burgrain seinen Sitz und es fand die Rechtsprechung statt. Das Schloss steht 40 m oberhalb des oberen Isentals. Zu Beginn des 18. Jahrhunderts wurde die große spätbarocke Schlosskirche errichtet. Um 1900 wurde in einem Flügel des Schlosses eine Brauerei eingerichtet und somit dementsprechend umgestaltet.

Ehemalige Ökonomie der Burg Burgrain
Die ehemalige Ökonomie der Burg Burgrain besteht aus der ehemaligen Schäfflerei und Schmiede, Pferde- und Schweinestall und Remise (alle aus dem 18./19. Jahrhundert) sowie einem Eiskeller (um 1800).

Mutzenhof
Der Mutzenhof (wenige hundert Meter nordwestlich) ist ein Gutshof, der als Gestüts-Reiterhof für Trabrennpferde mit einer eigenen großen Renn-Reitbahn geführt wird.

Almstraße 1
An der Abzweigung der Almstraße von der Hauptstraße befindet sich der letzte erhaltene Bauernhof, in sanierungsbedürftigen Zustand, aus der Zeit vor 1900.

Gasthaus Gipp
Das Gasthaus Gipp ist ein am Südwest-Ortsrand gelegener und im Heimatstil gestalteter Gasthof. Er wurde Ende des 19. Jahrhunderts erbaut.

Weblinks

 Geschichte der Schule in Burgrain
 Gestüt Mutzenhof
 Burgschützen Burgrain

Quellen
 Das Isental. Kiebitz Verlag, 2008.
 Webpräsenz Schloss Burgrain

Einzelnachweise

Geographie (Isen)
Ort im Landkreis Erding
Dorf

Burgrain (Isen)


2008 දී ලෙබනනය තුලවූ ගැටුම  මැයි 7 දිනදී ඇරඹුනේ, ලෙබනනයේ 17-මසක් දිගු දේශපාලන අර්බුදය පාලනය කළ නොහැකි තරම් තත්වයට පත්වූ පසුවය. සටන්වලට ගිනි ඇවුලුනේ  හිස්බුල්ලාවරුන්ගේ සන්නිවේදන ජාලයෙහි ක්‍රියාකාරිත්වය නැවැත්වීමට  හා හිස්බුල්ලා සමග ප්‍රෝක්ත සම්බන්ධතා නිසාවෙන් බීරූට් ගුවන්තොටුපොලෙහි ප්‍රධා ආරක්ෂක නිලධාරි වාෆික් ස්කෙයීර් ඉවත් කිරීමට  රජය ගත් තීරණ නිසාවෙනි. කණ්ඩායමෙහි සන්නිවේදන ජාලය අනීතික බවට ප්‍රනාශ කිරීමට රජය ගත් තීරණය "යුද්ධ ප්‍රකාශ කිරීමක්" වූ අතර, රජය විසින්  එය ඉල්ලා අස් කර ගත යුතු බවට බල කර සිටින බව හිස්බුල්ලා නායක  හසාන් නස්රල්ලා  ප්‍රකාශ කර සිටියේය.

11 දෙනෙකුට මරු කැඳවමින් සහ 30 දෙනෙකුට තුවාල සිදුකරමින් ඇතිවූ වීදි සටන් වල ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්,  හිස්බුල්ලා-නායකත්වය ලද විපක්ෂ සටන්කාමීන් විසින්,  රජයට පක්ෂපාතී ෆියුචර් ව්‍යාපාරයෙහි මිලිෂියා යුද්ධ භටයින් වෙතින්, බටහිර බීරූට් අසබඩ ප්‍රදේශ කිහිපයක පාලනය සියතට ගත්හ.  විපක්ෂ විසින් අල්ලා ගත් ප්‍රදේශ පසුව ලෙබනන යුද්ධ හමුදාව වෙත බාර දෙන ලදි.  මතභේදය නිරාකරණය කර දීමට යුද්ධ හමුදාව විසින් ප්‍රතිඥා දුන් අතර රජයේ තීරණ කණපිට හරවමින් හිස්බුල්ලා ව්‍යාපාරයට තම සන්නිවේදන ජාලය රැකගැනීමටද ගුවන් තොටු පොලෙහි ආරක්ෂක ප්‍රධානියා යළි සේවයේ පිහිටුවීමටද කටයුතු කළේය.

සටන් අවුලුවමින්  හා රට නව සිවිල් යුද්ධයක් දක්වා සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ ගෙන යාමට හේතු පාදක වූ  18-මසක් තුල පැවැති දේශපාලන හබය කෙළවර කිරීමට  ප්‍රතිවාදී ලෙබනන නායකයෝ මැයි 21, 2008 දිනදී එකඟතාවයකට එළඹුනහ.

පසුබිම

2006 දෙසැම්බර් 1 වනදා, අගමැති  ෆුවාඩ් සිනියෝරාගේ රජයට විරුද්ධ කණ්ඩායම් විසින් නායකත්වය සැපයුනු විරෝධතා  හා සත්‍යග්‍රහයන් මාලාවක්   ලෙබනනයෙහි ඇරඹිනි. විපක්ෂ කණ්ඩායම සමන්විත වූයේ සිරියානු-ලැදි හිස්බුල්ලා සහ අමාල් යන්නන්ට අයත් පිරිස් වෙතිනි. මරාඩා ව්‍යාපාරය, ලෙබනන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ සිරියානු සමාජ ජාතිකවාදී පක්ෂය ඇතුළු කුඩා පක්ෂ කිහිපයක්ද මෙයට සම්බන්ධ වූහ. රජයේ සාමාජිකයන්ගෙන් බහුතරයක් ප්‍ර US මාර්තු 14 මිත්‍රත්වයේ කොටසක්, පෙර ප්‍රසිරියානු දේශපාලනික පක්ෂවල ඒකාබද්ධයක් හා ලෙබනනයේ හිටපු උප හමුදා වලින් කොටසක් විය. කණ්ඩායම් දෙක ආගමික බෙදීම් හරහා ද එකිනෙකින් වෙන්වී තිබිණි. සුන්නිවරුන්ගෙන් බහුතරයක් රජයට සහාය දුන් අතර ශියාවරුන්ගෙන් බහුතරයක් විරුද්ධවාදී කණ්ඩායමට සහාය දුනි. Walid jumblatt සමඟ Druze රජයට සහාය දැක්වූ අතර Talal Arslan ට මිත්‍රශීලී කණ්ඩායම් විරුද්ධවාදීන්ට සහාය දැක්වීය. ක්‍රිස්තියානු සමාජය ද බෙදුනු අතර 80%කට වැඩි පිරිසක් නිදහස් දේශමාමක ව්‍යාපාරයට හා විරුද්ධ පක්ෂයට සහාය දැක්වීය.

මැයි 2008 මතභේද සහ විරෝධතා
2008 මැයි හිදී රජය විසින් ආරක්ෂක තීරණ මාලාවක් දැනුම් දීමෙන් අනතුරුව රජය හා විරුද්ධ පාර්ශවය අතර වූ ආතති වර්ධනය විය. බටහිරට පක්ෂපාතී ආණ්ඩුවෙහි ප්‍රධානීන් විසින් හිස්බුල්ලාවරුන් ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකට සැලසෙනවා යැයි විවේචනය කර අතර හිස්බුල්ලාවරුන් විසින් එය බියට පත් වී කරන ප්‍රකාශයක් ලෙස නොසලකා හැරීය.

මැයි 3 වනදා රජය විසින්, හිස්බුල්ලාවරු විසින් බහාලුම් රඳවන පිටියක සවි කර තිබූ බීරූට්හි අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලේ ප්‍රධාන ධාවන පථය දෙසට යොමු වූ දුරස්ථ පාලක කැමරාවක් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ව විවේචනය කරන ලදී. විවේචනය වූයේ ගුවන් තොටුපල ස්ථානගත වී ඇති ප්‍රදේශය පුරා තම අණසක පතුරවා ගෙන සිටින ශියා ව්‍යාපාරය යම් කිසි ප්‍රහාරයක් සඳහා, සමහරක් විට රජයේ වැදගත් නියෝජිතයකු ඝාතනය කිරීමට සූදානම් වීම සඳහා ගුවන් ගමන් පිළිබඳ ඔත්තු බැලූ බවයි. හිස්බුල්ලාවරුන් මෙම විවේචනය පිළි නොගත් අතර ඔවුන් ප්‍රකාශ කර සිටියේ ඔවුන්ව විවේචනය කරන අය ඊට විරුද්ධ US ව්‍යාපාරය හා ඊශ්‍රායලයට ප්‍රතිරෝධී අනෙකුත් කණ්ඩායම් වර්ණනා කරමින් සිටින බවයි.

2008 මැයි 6 වනදා රජය විසින් හිස්බුල්ලාවරුන්ගේ පුද්ගලික සන්නිවේදන ජාලය අක්‍රිය කිරීමට උත්සාහ කරන ලදී. හිස්බුල්ලාවරු විසින් දකුණු හා බටහිර ලෙබනනය හා බීරූට්හි දකුණු දිග ප්‍රදේශ ආවරණය කරමින් ව්‍යාප්ත ජන සන්නිවේදන ජාලයක් ක්‍රියාත්මක කරන බවට වාර්තා වී තිබුණි. හිස්බුල්ලාවරු ප්‍රකාශ කර සිටියේ එය එහි ඊශ්‍රායලයට එරෙහි ආරක්ෂක ක්‍රියා මාර්ගවල කොටසක් ලෙස වූ පුද්ගලික ජාලයක් බවයි. රජය විසින් බීරූට් අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපළේ ආරක්ෂ අංශයේ අණ දෙන්නා වූ බ්‍රිග් ජෙන් වෆීක් ෂුකූර්හට අණ දුන්නේ නැවත යුධ අණ දීම සඳහා පැමිණෙන ලෙසයි. ඔහු හිස්බුල්ලාවරු සමඟ මිත්‍රශීලීව කටයුතු කිරීමට සැක කර තිබූ අතර හිස්බුල්ලාවරු විසින් ප්‍රධාන ධාවන පථය ඉලක්ක කර ගනිමින් ගුවන් යානා හා VIP වරුන්ගේ ගමන් නිරීක්ෂණයට යොදා තිබූ රහස් කැමරාව සමඟ ගණු දෙනු කිරීමට අපොහොසත් වූ බවට විවේචනය වී ද තිබුණි.

2008 මැයි 7 වනදා මැයි මාසයට පෙර සැලසුම් කර තිබූ වහල් උද්ඝෝෂණයක් ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවක් බවට පෙරළුනේ රජයේ තුවක්කුකරුවන් ඔවුන්ගේ වෙඩි තැබීම් ආරම්භ කිරීමත් සමඟය. මෙය බීරූට්හි කණ්ඩායම් දෙක අතර ගැටුමට මඟ පෑදීය. ඊළඟ දිනයේ දී හිස්බුල්ලාහි නායක හසාන් නසරල්ලා රූපවාහිනිය ප්‍රකාශ කර සිටියේ සන්නිවේදන ජාලය ඊශ්‍රායලයට එරෙහි යුධමය කණ්ඩායමේ ප්‍රතිරෝධයට අත්‍යවශ්‍ය බවයි. නසරල්ලා තවදුරටත් ප්‍රකාශ කර සිටියේ රජය කණ්ඩා‍යමේ පුද්ගලික සන්නිවේදන ජාලය නැවැත්වීමට බල කිරීමෙන් එය පාලනය කරන අයට හිංසා කිරීමෙන් යුද්ධයක් ප්‍රකාශ කිරීමට උත්සාහ දරන බවයි.

ජාත්‍යාන්තර ප්‍රතිචාර

එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් කොන්ඩොලිස්සා රයිස් ලෙබනන් අගමැති ෆවුආඩ් සිනියෝරාට, එක්සත් ජනපද සහයෝගය ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් නැවතත් සහතික වුවාය. එමෙන්ම ලෙබනනයට එම අවස්ථාවේදී කළ හැකි ආධාර ලබා දීම සඳහා ලෝක නායකයන්ද හමු වූවාය. "අප මෙම අවස්ථාවේ ලෙබනන් රාජ්‍යය සහ එහි සාමකාමී පුරවැසියන් සමග එක්ව සිටිය යුතුයි. මෙම ගැටළු සහගත අවස්ථාව සමනය කිරීමට උදව් කළ යුතුයි" යනුවෙන් ප්‍රකාශයක් ද කළාය. ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා රයිස්ගේ විවේචනයට ලක් වූ අතර හිස්බුල්ලාවරුනට සහාය දෙන්නන් ලෙස සිරියාව සහ ඉරානය වෙන්කර පෙන්වා සිටියාය. මෙම කරුණු ඇය හැඳින්වූවේ "රාජ්‍යයක් තුළ ඔවුන්ගේ තත්වය ආරක්ෂා කිරීමට" කරන කටයුත්තක් ලෙසිනි.

කුපිත කරවන ආකාරයේ එකකැයි බොහෝ දෙනෙකුට දැනුණු කථාවක් කරමින්, අගමැති ෆවුආඩ් සිනියෝරා දින 4 ක ගැටුම්වලින් පසුව වුවත් හිස්බුල්ලාවරුනට යටත් වන්නේ නැතැයි ලෙබනන් හමුදාවට කියා සිටියේය.

ෂියා මුස්ලිම් ආගමික නායකයින් බොහෝ දෙනෙක් රූපවාහිනීයේ පෙනී සිටිමින් බුෂ් පාලනය සමග ඔවුන්ගේ රජයේ තිබෙන ජාති ද්‍රෝහී බැඳීම, ඊශ්‍රායලය සහ හිස්බුල්ලා කෙරේ තිබෙන වෛරය, හා ලෙබනන් විරෝධය ප්‍රසිද්ධියේ විවේචනය කළහ.

ආශ්‍රිත

තවදුරටත් කියවීම

බාහිර සබැඳි
 Lebanon: Chronicles of an attempted suicide
 Deal for Lebanese Factions Leaves Hezbollah Stronger
 Doha Compromise is 'No Cave In to Hezbollah'

ලෙබනන සිවිල් යුද්ධය
සිවිල් යුද්ධය (2008)
සිවිල් යුද්ධය
ලෙබනනය ආශ්‍රිත යුද්ධ

2008 දී ලෙබනනය තුලවූ ගැටුම


La Bundesstraße 453 est une Bundesstraße du Land de Hesse.

Géographie
Elle mène de Biedenkopf en passant par Dautphetal à Gladenbach.

Histoire
De 1817 à 1825, la chaussée est construite de Biedenkopf par Gladenbach et Weidenhausen jusqu'au Zollbuche et de là à Gießen. Cette route est presque entièrement sur le territoire du grand-duché de Hesse-Darmstadt. Aujourd'hui, la section entre Gladenbach et Zollbuche fait partie de la Bundesstraße 255.

Source

Route en Allemagne
Transport en Hesse

Bundesstraße 453


An Anthephora cristata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel, De Wild. och Théophile Alexis Durand. An Anthephora cristata in nahilalakip ha genus nga Anthephora, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthephora

Anthephora cristata


İbrahim Refet Bele (1881, Selanik - 2 Ekim 1963, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi. Kurtuluş Savaşı'na katılan ilk beş generalden birisidir (diğerleri Mustafa Kemal Paşa, Ali Fuat Paşa, Kâzım Karabekir Paşa ve Rauf Orbay). Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarında İçişleri Bakanlığı, Millî Savunma Bakanlığı görevlerinde bulunmuştur.

Gazze Savaşı'nda büyük başarılar gösterdi, 19 Mayıs 1919'da Mustafa Kemal Paşa ile Samsun'a çıkarak Paşa'nın yakın çalışma arkadaşları arasına girdi ve Kurtuluş Savaşı'nı sonlandıran Mudanya Mütarekesi'nin imzalanmasından sonra Ankara Hükûmeti'nin İstanbul'daki temsilcisi sıfatıyla saltanatın kaldırıldığını Sultan Vahdettin'e tebliğ eden, 4 Kasım 1922 tarihinde İstanbul'un idaresine TBMM namına el koyan, Vahdettin'in İstanbul'dan ayrılışından sonra Abdülmecid Efendi ile görüşen ve TBMM tarafından halife seçilmesi üzerine ona uyması gereken şartları tebliğ eden kişidir.

I. dönem İzmir, II. Dönem İstanbul milletvekilliklerinde bulunan Refet Bele, cumhuriyet döneminde Mustafa Kemal Paşa ile görüş ayrılıklarına düşmüş ve Türkiye'nin ilk muhalefet partisi olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kurucuları arasına yer almıştır. İzmir suikastı sanıklarındandır. Suikast girişimi nedeniyle yargılanıp beraat ettikten sonra Mustafa Kemal Atatürk'ün sağlığında tekrar milletvekili olabilen iki kişiden biridir (diğeri Ali Fuat Paşa).

Yaşamı

Ailesi ve öğrenim yılları
1881 yılında Selanik'te doğdu. Babası Mehmet Servet Bey, annesi Emine Adviye Hanım'dır. Selanik'te yaşayan Rumeli kökenli bir aileye mensuptu. Soyadı Kanunu'ndan sonra aldığı Bele soyadı, Bulgaristan'da dedesi Beleli Mehmet Bey'in sahip olduğu Bele kasabasından gelmiştir. Balkanlar'daki karışıklılar nedeniyle İstanbul'a gelen ailesi, bebekliğinde Selanik'e geri dönmüşlerdi. İlk ve orta öğrenimini İstanbul ve Selanik'te tamamladıktan sonra girdiği İstanbul'daki Harp Okulu'nda ileride Kurtuluş Savaşı'nın lideri olacak kişilerle birlikte okudu.

1898 yılının sonunda piyade teğmen rütbesi ile mezun olup 3. Ordu emrine verildi. 1903 yılındaki Bulgar ayaklanmasının bastırılmasında rol aldı.  1903 yılında üsteğmen, 1906 yılında yüzbaşı oldu. 1908 yılında Hareket Ordusu Jandarma Taburu'na komuta etti.  Bu dönemde İttihat ve Terakki Cemiyeti üyesi oldu. İttihat ve Terakki'nin kurucularından Talat Paşa'nın en yakın arkadaşlarındandı. 31 Mart İsyanı'ndan sonra toplanan İttihat ve Terakki Kongresi'nde cemiyetin siyasi parti haline gelmesi ve askerin politikadan çekilmesi gerektiğini savunan Mustafa Kemal'i destekledi.

Ekim 1909 tarihinde başladığı Harp Akademisi'ne devam ederken önce Trablusgarp Savaşı'na sonra Balkan Savaşı'na katıldı. 1 Kasım 1912 tarihinde Harp Akademisi'ni birincilikle bitirip Genelkurmay Karargâhı'na atandı ve 1914 yılında I. Dünya Savaşı'na katıldı. Savaşta Sina-Filistin Cephesinde, özellikle İkinci Gazze Muharebesi'nde büyük yararlıklar gösterdi, birçok madalya ve nişan kazandı. Savaşın son günlerinde Dahiliye Vekili Sina'da başarı göstermiş olduğu için onun Jandarma Umum Kumandanı olmasını önerdi. Yıldırım Ordular Grubu komutanı Liman von Sanders, bir İngiliz saldırısı beklediği için onu göndermedi.

Kurtuluş Savaşı

İstanbul'daki Mücadeleler
Mondros Mütarekesi'nin imzalanmasından sonra İstanbul'a dönebildi. Üstlendiği Jandarma Genel Komutanlığı görevi, ülkeyi bir arada tutmaya çalışırken jandarmayı alternatif bir güç olarak gören milliyetçi subaylar için önemliydi. İstanbul'un asayiş sorunu ile ilgilenirken bir yandan da Anadolu'ya silah gönderdi. Ahmed İzzet Paşa Kabinesinin kurulduğu bu günlerde; İstanbul'da kasten bir anarşi ortamı oluşturarak bir asayiş problemi ortaya çıkarmak ve dıştan yapılacak bir müdahaleye zemin hazırlanmak isteniyordu 19 Ocak 1919'da VI. Mehmed'in ve Damat Ferid Paşa'nın işine gelmediği için görevinden azledildi.

Jandarma Umum Kumandanı olarak görev yaptığı günlerden itibaren, Millî Mücadele planları için Mustafa Kemal Paşa'nın evinde yapılan toplantılara katılmaktaydı. Mustafa Kemal, Ali Fuat, Rauf, Kâzım Karabekir Beyler ile birlikte "Kurtuluş Savaşı'nın İlkleri" diye anılan grubun parçası oldu. Bu toplantılarda Anadolu'daki gücün başına Mustafa Kemal Paşa'nın geçmesini önerdi.

Anadolu'ya geçiş ve resmi görevden ayrılma
16 Mayıs 1919 tarihinde, 9. Ordu Müfettişi göreviyle ve Türk Kurtuluş Savaşı'nı başlatma maksadıyla Anadolu'ya giden Mustafa Kemal Paşa ile birlikte Bandırma Vapuru'na binerek Samsun'a gitti. Bu yolculuğa katılmasını Mustafa Kemal Paşa istemişti. Gidiş izni yoktu ancak 15 Mayıs 1919 tarihinde İngilizlerden vize alabildi. Mustafa Kemal Paşa'ya İngilizlerin gemiyi batıracağını söyledi. 17 Mayıs  tarihinde kendisi de 9. Ordu'ya bağlı, karargâhı Sivas'ta bulunan 3. Kolordu Komutanlığı ile görevlendirildi.

Samsun'a vardıktan sonra başlatılan Millî Mücadele'nin gerekçesini, amacını, yöntemini açıklayan bir belge niteliğindeki Amasya protokolünün hazırlandığı toplantılara katıldı. 21 Haziran 1919 tarihinde gizli bir genelge ile duyurulan protokolde imzası olanlardan birisiydi.

Amasya Genelgesi'nin imzalanmasının ardından Mustafa Kemal ve Rauf Bey ile birlikte Sivas'a gitti. Diğerleri Erzurum Kongresi'ne katılmak için yola devam ederken Sivas Kongresi hazırlıklarını tamamlamak için bu şehirde kaldı.

İngilizlerin Temmuz ayı başında Samsun bölgesine asker çıkarmaları üzerine Kavak civarına topçu birliği yerleştirip savaş düzeni almasıyla bu harekâtı durdurdu. Harbiye Nezareti'nden kendisine gönderilen ve Mustafa Kemal Paşa'nın emirlerini dinlememesi gerektiğini aksi halde bu durumun İngilizlere işgal hakkı tanıyacağını bildiren telgrafa uzun bir yanıt vererek "Mustafa Kemal'in Erzurum'da olduğunu, onun bu durumla ilişkisi olmadığını, bunun yurtsever herkesin yapacağı bir hareket olduğunu" bildirdi. 13 Temmuz 1919 tarihinde Takvim-i Vekayi'de yayımlanan yazı ile ordudaki görevinden alındı. Görevden alınacağını hisseden Refet Bey ise 12 Temmuz tarihinde Kavak'tan gönderdiği telgrafla istifasını bildirmişti. Böylece 3. Kolordu Komutanlığı görevini yerine atanan Miralay Selahattin Bey'e devretti.

Erzurum ve Sivas Kongreleri
Ordudan ayrıldıktan sonra Erzurum Kongresi'ne ve ardından Samsun delegesi olarak Sivas Kongresi'ne katıldı. Erzurum Kongresi sürerken bölgedeki askeri ve mülki makamlara Mustafa Kemal Paşa ve Refet Bey'in yakalanıp İstanbul'a gönderilmeleri emri iletilmiş ancak Kazım Karabekir Paşa, bu kişilerin tutumlarında kanunlara aykırı bir hal görülmediğini bildiren bir telgrafla yanıt vermişti.

Erzurum Kongresi'nde Millî Mücadele'yi sürdürebilmek için geçici bir hükûmet gibi çalışmak üzere 9 kişilik Heyet-i Temsiliye seçilmişti. Sivas'a geldiğinde, Heyet-i Temsiliye tarafından onuncu kişi olarak heyete dahil edildi. Onun önerisi ile kongrede temsilcisi olmayan bölgelerden 6 üye daha Kongre tarafından seçilerek heyetin üye sayısı 16'ya çıkarıldı. Sivas Kongresi'nde Amerikan mandasını savunan grupta yer aldı ve 8 Eylül günü uzun bir konuşma ile mandayı savundu.

Kongre sırasında Konya Valisi'nin İstanbul hükûmetine bağlı tutumunu devam ettirmesi üzerine Mustafa Kemal Paşa tarafından Heyet-i Temsiliye adına Konya'ya gönderildi. Ancak henüz Ereğli'de iken valinin İstanbul'a kaçtığı, halkın seçtiği yeni valinin vali vekili olarak göreve başladığını öğrendi.

Aydın Cephesi Komutanlığı
Batı Anadolu Kuvâ-yi Milliyesi'nin komutanlığına Ali Fuat Paşa atanmıştı. Ali Fuat Paşa da efeler tarafından idare edilmekte olan Aydın Kuvâ-yi Milliyesi'ni idare edecek bir komutan ihtiyacını hissederek bu göreve Refet Bey'i önerdi. Konya'da bulunan Refet Bey, Heyet-i Temsiliye tarafından Aydın ve Salihli cephesine komutan olarak gönderildi. "Nazilli Komutanı Servet Bey" kod adı ile Nazilli'ye yerleşti.  Cephede Demirci Mehmet Efe'nin Mustafa Kemal Paşa ve Heyet-i Temsiliye'ye karşı tereddütlerini giderip Kuvâ-yi Milliye taraftarı olmayan danışmanlarını görevden almasını sağladı. 1920 başlarından itibaren fiilen 23. ve 57. tümenlere komuta etti. Bu görevi Düzce Ayaklanması'na kadar devam ettirdi. Bir yandan da İstanbul'dan Anadolu'ya silah ve mühimmat kaçırılması, İtalyan işgalindeki Antalya depolarında bulunan silah ve mühimmatın Kuvâ-yi Milliye'ye kazandırılması ile ilgilendi.

Milletvekilliği ve İçişleri Bakanlığı

İçişleri Bakanlığı🍷

Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı seçimleri sırasında İzmir milletvekili olarak seçildi ancak rahatsızlığını ileri sürerek İstanbul'a gitmedi. İstanbul'un işgali ve Mebusan Meclisi'nin feshedilmesi üzerine 19 Mart tarihinde başlayan 1. TBMM seçimlerinde İzmir milletvekili seçildi. İstanbul'un işgalinden sonra Konya valisinin ve komutan Fahrettin Bey'in İstanbul ile ilişkileri kesmemesi üzerine o sırada Nazilli'den sonra Konya'ya yöneldi. Vali, komutan ve şehrin ileri gelenlerinden oluşan bir heyeti emrivaki ile Ankara'ya götürdü. Buradaki görüşme sonucunda farklı görüşler giderilmiş ve Konya'nın da milletvekili seçmesi sağlanmıştı.

Hilafet yanlıları tarafından nisan ayında Düzce'de başlatılan ve gittikçe yayılan isyanın bastırılmasında, ardından Haziran ayında başgösteren Yozgat İsyanının bastırılmasında görev aldı. Ağustos ayında Ankara'ya döndü. Bu arada 14 Temmuz tarihinde verilen ve 25 Temmuz tarihinde padişah tarafından onaylanan bir kararla idama mahkûm edildi.

İzmir milletvekili olarak TBMM'ye katıldı. 4 Eylül 1920 tarihinde Yeşil Ordu Cemiyeti'nin siyasi kanadının meclisteki destekçi grubu Halk Zümresinin adayı Tokat milletvekili Nazım Bey'in yerine Mustafa Kemal Paşa tarafından Dahiliye Vekâleti'ne aday olarak gösterildi. Nazım Bey 98, Refet Bey 65 oy aldı. TBMM Başkanı Mustafa Kemal Paşa, seçimi kazanan Nazım Bey'in istifasını isteyince Nazım Bey bu görevden çekildi. 6 Eylül 1920 tarihinde Dahiliye Vekilliğine getirildi. İçişleri Bakanı iken Konya'da çıkan Delibaş Mehmet ayaklanmasını bastırmak üzere görevlendirildi. Bu görevi başarıyla tamamladıktan sonra Ankara'ya döndü. Bakan sıfatını 18 Mart 1921 tarihindeki istifasına kadar taşımıştı ancak sürekli cephede görev yaptığı için bakanlığa Dr. Adnan Bey vekalet etmekteydi.

İçişleri Bakanı olduğu dönemde, Mustafa Kemal Paşa'nın diktatör olacağından şüphelenen Eyüp Sabri Akgöl, Adnan Adıvar, Şeyh Servet, Hakkı Behiç Bayiç, Nazım Abalıoğlu, Yunus Nadi Abalıoğlu gibi Yeşil Ordu'nun mensupları, Yeşil Ordu dağıtılınca 1920'nin temmuz ayında sol bir oluşum olan Halk Zümresi'ni kurdular. Bunun üzerine Mustafa Kemal Paşa'nın emriyle 18 Ekim 1920 tarihinde kurulan danışıklı bir parti olan Türkiye Komünist Fırkası kuruldu. Mustafa Kemal Paşa Halk Zümresi içindeki ılımlıları ikna edip bu partiyi kurdurdu. Milliyetçi hareketin daha fazla Sovyet desteğine ihtiyacı vardı. Bu nedenle sol kanadı bastırma politikası gütmedi. Bu partiyi kontrol altında tutmak için de Refet Paşa ve diğer paşaları bu partiye üye yaptırdı. Ancak Refet Bele'nin parti ile ilgili hiçbir faaliyeti olmadı.

Güney Cephesi Komutanlığı ve Ayaklanmalar
22 Haziran 1920 tarihinde başlayan Yunan saldırısı ile Balıkesir ve Bursa'nın işgal edilmesi üzerine, ancak düzenli ordunun Yunan kuvvetleri ile başa çıkabileceğine karar verilmiş; Kuvâ-yi Milliye'nin tasfiye edilip düzenli ordu kurulmasına başlanmıştı. Bu sırada batı cephesi kuzey ve güney olarak ikiye bölündü; kuzey cephesi komutanlığına İsmet Bey (İnönü), güney cephesi komutanlığına Refet Bey getirildi.

Refet Bey, Ankara Genelkurmayının acilen süvari birliği kurması istemi üzerine Demirci Mehmet Efe, Sarı Efe Edip, Yörük Ali Efe gibi millî müfrezelerden bir süvari birliği kurmaya başladı. Milis kuvvetlerin sona erdirildiğini kendisini de Atlı Takip Kuvvetleri Komutanlığına atadığını Isparta da bulunan Demirci Mehmet Efe'ye bildirdi. Ankara'daki Genelkurmay'ı, düzenli ordu birliklerine katılmayı reddeden Demirci Mehmet Efe'nin Çerkez Ethem'in güçleri ile birleşme konusunda mektuplaştıkları konusunda bilgilendirip, Demirci Mehmet Efe'ye karşı hemen harekete geçilmesi konusunda uyardı. Mustafa Kemal onayı ile Refet Bey, 700 kişilik askeri ile 800 kişiden oluşan Demirci Mehmet Efe'nin birliğini 16 Aralık 1920 tarihinde İğdecik köyünde bastı. Bu çatışmada Demirci Mehmet Efe yakın adamları ile Uluborlu'ya kaçtı; 18 Aralık 1920 tarihine kadar 700 kadar adamı yakalandı.

Bunların suç işlememiş olanları düzenli orduya alındı. Refet bey 1956'da İğdecik baskınını yapan Şerif bey ile yaptığı söyleşide 8 senelik arkadaşını öldürmek istemediğini anlatmıştır. Demirci Mehmet Efe 30 Aralık 1920 tarihinde teslim oldu. Olayın ardından Demirci Mehmet Efe'nin servetine el koymakla suçlanıp, bu konuda mecliste yapılan görüşmede kendisini savunmak zorunda kaldı. Savunmasında hazinesini Isparta'daki devlet kasasına koymayı düşündüğünü fakat baskın olur diye kendisinin sakladığını belirtti. Sakladığı hazineyi Demirci Mehmet Efe'ye verdiğini söyledi.

Çerkez Ethem ile Refet Bey'in arası Yozgat Ayaklanması'nın bastırılması sırasında açılmaya başladı. Çerkez Ethem Yozgat'a 300 kişilik müfrezesi ile giren Refet Bey'i isyancılarla çatışmamakla suçladı ve bu konuda Mustafa Kemal'e bir telgraf çekti. Bu arada Refet Bey halkın şikayeti üzerine zorla asker için halktan adam toplayan Çerkez Ethem'in adamlarını engelledi. Bu olaydan sonra Ankara'ya giden Refet Bey, Çerkez Ethem'in birliklerine katılmak isteyen kişilere engel oldu. Bu olaya kızan Çerkez Ethem Refet Bey'e hakaret dolu bir mektup yazdı. 23 Ocak 1920 tarihinde Salihli yöresinde çetecilik yapan ve düzenli orduya katılmayı reddeden Çerkez Ethem'in birliklerinin büyük kısmını silahlarıyla teslim aldı. Çerkez Ethem Batı cephesinin iki komutanlığa ayrılmasını istemedi ve bu cephenin de komutanlığına İsmet İnönü'nün getirilmesini istedi.

Mustafa Kemal ile yaptığı özel görüşmede Refet Bey'e güveni olmadığını söyledi. Aralık 1920'nin başlarında Çerkez Ethem padişaha bağlılığını bildiren bir telgraf çekti.Ankara'daki Bakanlar Kurulu kardeş kanı akmaması için bir "Nasihat Heyeti" gönderilmesine karar verildi. Heyet Refet Bey ve Fahrettin Bey'in görevden alınmasını isteyince Mustafa Kemal Nasihat Heyeti'nin gönderilmesi engeller ve Çerkez Ethem kayıtsız şartsız millî kuvvetlere katılırsa affedeceğini bildirir. Çerkez Ethem bu teklifi reddeder. 3 Ocak 1921 tarihinde Refet Bey ve İsmet Bey'in kuvvetleri Çerkez Ethem'in kuvvetlerine hücum eder ama fazla dirençle karşılaşmazlar ve asilerin çoğu millî orduya katılır. Çerkez Ethem ve kardeşleri ise Yunanlara sığınıp kaçtılar. Mustafa Kemal, Nutuk'ta Çerkez Ethem ve kardeşlerinin canlarını kurtarabilmelerinden ötürü Refet Bele'yi eleştirdi. Refet Bele sonraki yıllarda yaptığı bir söyleşide Çerkez Ethem'in kaçarken hiçbir asker ve cephaneyi götürmediğini, yakalanan askerlerin ifadesine göre Çerkez Ethem'in askerlerine millî orduya katılmalarını nasihat ettiğini söyler.

Çerkez Ethem Ayaklanmasını fırsat bilen Yunan kuvvetleri 6-11 Ocak 1921 tarihleri arasında gerçekleştirdiği taarruzun Türk kuvvetleri tarafından püskürtülmesinden sonra Mirliva rütbesine terfi etti ve Paşa oldu. 18 Mart 1921 tarihinde İçişleri Bakanlığı görevinin daha fazla vekaleten idare edilmesi mümkün olmadığından ötürü bakanlıktan çekildi.

Yunan kuvvetlerinin Mart ayında başlattıkları yeni taarruz II. İnönü Muharebesi zaferi ile sonuçlanmıştı. Ne var ki bu zafer sonrasında Refet Bey komutasında gerçekleşen Aslıhanlar ve Dumlupınar Muharebeleri'nde kesin bir sonuç alınamadı. Mustafa Kemal Paşa bu savaşları yenilgi olarak gördü. Batı Cephesi'ni tek komuta altına almaya karar vererek, Güney Cephesi'ni Batı Cephesi ile birleştirdi. Cephenin komutanlığı İsmet Paşa'ya verdi. Refet Paşa'ya Millî Savunma Bakanlığı teklif ettiyse de o reddederek Genelkurmay Başkanı olmayı istediyse de bu isteği kabul edilmedi. Cepheden ayrılarak Kastamonu'da bir sayfiye yeri olan Ecevit tesislerinde dinlenmeye çekildi. Refet Paşa'nın bu sırada İnebolu'da İstanbul'daki Müttefik orduları başkomutan General Harrington tarafından görevlendirilmiş bir İngiliz subayı ile yaptığı görüşmeler Anadolu'nun sesini İngiltere'ye duyurmak açısından faydalı olmuştur.

İçişleri ve Millî Savunma Bakanlıkları
Kastamonu'daki dinlenme döneminden sonra 30 Haziran 1921 tarihinde ikinci defa Dahiliye Vekilliğine seçildi. Yunan taarruzu sırasında meydan gelmiş ve bastırılmış olan Koçigiri ayaklanmasından sonra Dersim halkının ayrı yönetim isteği gündeme gelince şiddetle karşı çıktı.

Mustafa Kemal Paşa'nın Başkomutan olduğu 5 Ağustos 1921 tarihinde ek olarak Millî Müdafaa Vekâleti'ni de üstlendi. Ordunun silah ve donatım ihtiyaçlarını sür'atle karşılamak için çok büyük çaba gösterdi. Kilimlerden asker kaputu, gaz tenekelerinden ilaç kutusu, sapan demirlerinden kılıç yaptırmak gibi fikirleri uyguladı. Bu çabalarıyla ordunun zafere ulaşmasına yaptığı büyük katkı Başkomutan Mustafa Kemal Paşa ve Genelkurmay Başkanı Fevzi Paşa'dan takdir aldı. 10 Ocak 1922 tarihinde sağlık durumunu gerekçe göstererek Millî Müdafaa Vekaleti görevinden ayrıldı.

Bakanlıktan ayrıldıktan sonra Hilâl-i Ahmer (Türk Kızılay Derneği) Başkanlığı'nı üstlendi. Yeni savaş hazırlığı sırasında 1. Ordu Komutanlığı görevini kabul etmedi. Dumlupınar Meydan Muharebesi'nin kazanılmasının ardından gerçekleşen Mudanya Mütarekesi görüşmeleri sırasında gerektiğinde delegasyona yardım etmek için Mudanya'da kalması uygun görüldü.

İstanbul temsilcisi

Mudanya Mütarekesi gereği Trakya topraklarının teslimi yapılırken Türkiye'yi temsil edecek kişi olarak Mustafa Kemal'in isteği ile Refet Paşa görevlendirildi. 19 Ekim  tarihinde TBMM Muhafız Grubu'ndan 100 kişilik bir kuvvetle Gülnihal vapuru ile Mudanya'dan ayrılıp İstanbul'a geldi. Onun gelişi ile Ankara hükûmetinin İstanbul temsilciliği görevi, o güne kadar temsilciliği yürütmüş olan Hamit Bey'den kendisine geçti.

Bu arada İtilaf Devletleri'nin nota vermesi basına yansımıştı. Bu tartışma konusu olunca Refet Paşa basına Ankara hükûmetinin bazı isteklerde bulunduğu açıklamasını yaptı. Refet Paşa karargâhını hazırlanmış olan Şark Mahfili'ne kurdu. Daha sonra 8 Kasım da Bab-ı Ali Sadaret Dairesi'ne yerleşti. Bu arada İstanbul'daki Felah Grubu'nu lağvedip buradaki subayları karargâhına aldı. Gümrük tarifelerini değiştirdi. Bazı mallarda gümrük vergisini düşürdü veya yükseltti. Bazı kuruluşların mal varlığına el koydu. Bazı işgal yasaklarını kaldırdı, bazılarını hafifletti. İşgal kuvvetlerinin basın sansürünü kaldırdı ve kendi yeni kurallar koydu. Karargâhında sansür kurulu kurdu. İstanbul basınının Ankara hükûmeti ile ilgili karşıt yayınları sansürlendi. Ankara'dan gelen emirle Renin gazetesini kapattı. Bu gazete eski adı olan Tanin ile yayın hayatına devam etti. İşgal kuvvetlerinin olağanüstü hâl mahkemeleri kaldırıldı, burada yargılananların yargısı Türk mahkemelerine kaydırıldı. General Harrington takviye kuvvetleri gönderilmemesi konusunda Lord Curzon ve hükûmetini eleştirirken Lord Curzon da Harrington'ın Refet Paşa'nın karşısında sıkı duramadığından yakındı.

Mudanya Mütarekesi'nde olmamasına rağmen Gelibolu'nun Türk idaresi altına alınmasını sağladı. Antlaşmaya göre Türkler asayiş için 8.000 kişilik jandarma çıkarttı. Refet Paşa asayiş için bu miktar jandarmanın yetersiz olduğunu İtilaf Devletleri'ne kabul ettirip ek jandarma birliği çıkartmıştır. Jandarma iki kıtaya ayrıldı. Sabit jandarma en yüksek yerel mülki amire bağlı kalarak iç güvenliği sağlayacak, seyyar jandarma kıtası da eşkıyalık ve çeteciliği önleyecekti.

2 Kasım 1922 tarihinde Ankara Hükûmeti'nin Sağlık Bakanı ve Sinop milletvekili olan Dr. Rıza Nur ve arkadaşlarının saltanatın kaldırılması için verdiği tasarı kabul edilince bu haberi Sultan VI. Mehmed Vahdettin'e bildirme görevi verildi. Saraya gidip bu haberi Sultan Vahdettin'e verdi. İstanbul'daki işgal kuvvetleri başkomutanı General Harrington Sultan Vahdettin'in ülkeden ayrılışını bir mektup ile Refet Paşa'ya bildirdi. İşgal kuvvetleri komutanlığına da yetkinin Ankara Hükûmeti'nde olduğunu bildirdi. Ankara'dan gelen emir ile veliaht Abdülmecid ile görüşüp halifeliği kabul edip etmemesi konusunu görüştü. Bu konuda padişahlık hevesinde olmaması için teminat senedi imzalattı. Ankara ayrıca Kutsal Emanetler'in kaçırılmaması için korunması emrini verdi. Veliaht bu görüşmede halife olarak tahta geçmek istediğini söyledi.

4 Kasım 1922 tarihinde Ahmet Tevfik Paşa hükûmeti istifa etti. Resmî Gazete Takvim-i Vekayi son sayısını çıkardı. 5 Kasım 1922 tarihinde Refet Paşa İstanbul'daki bakanlıklara görevlerini bırakmaları emrini verdi. Halife Abdülmecid'e aşırı saygı göstermesi ve Konya adında bir at hediye etmesi Mustafa Kemal'i rahatsız etti. Bu olaydan hemen sonra İstanbul'daki görevine son verildi. Mustafa Kemal Nutukta bu konudan bahsetmiştir. 29 Kasım 1922 tarihinde Doğu Trakya'nın tamamı TBMM hükûmeti idaresine alındığında kendisine verilen temsil görevi sona ermişti. İstanbul temsilciliği görevine Adnan Bey getirildi. Edirne Valisi Şakir Bey de Trakya'nın teslim alınmasını gerçekleştirdi. Kendisi ise Trakya'da bir ordu kurmakla görevlendirildi. Karargâhını Tekirdağ'a kurdu. Bölgenin işgal hasar raporunu hazırladı. Bu rapora göre 130.000 Türk katledilmiş, çok önemli miktarda mal ve eşya zayiatı verilmişti. Bu zararlar Yunanlar Trakya'yı boşaltıp İtilaf Devletleri heyetlerine teslim ederken verilmiş, çoğu götürülmüştü. Oysa Mudanya Antlaşması'na göre işgal kuvvetleri çekilirken İtilaf Devletleri önlem alacaklardı fakat hiçbir şekilde almadılar.

Bu arada Genelkurmay başkanı Mareşal Fevzi Paşa'nın emri ile komitacı Fuat Balkan 1923 yılı Ocak ayından itibaren Refet Paşa'ya bağlandı ve en az haftada bir kez rapor verdi. Lozan Antlaşması görüşmeleri başlayınca Refet Paşa Fuat Balkan'a tahsisat verilmeyeceğini ve müfrezesinin lağvedileceğinin karara bağlandığını bildirdi. Aralık 1922'de Lozan Konferansı'nın kesilmesinin gündeme gelmesi üzerine 21 Aralık 1922 tarihinde askeri tedbirler alınmaya başlandı. Bu harekâta göre ordular önce boğazı tutacak, düşman gemilerinin geçişini engelleyecek, Anadolu yakasındaki İngilizler denize dökülecekler, Refet Paşa da kuvvetleri ile İngiliz kuvvetlerini imha ve esir edecekti. 23 Nisan 1923 tarihinde ikinci dönem müzakereler başlayınca bu plan durduruldu. Trakya'daki görevini sürdürürken meclis seçimlerine katıldı ve II. dönem meclis seçimlerinde İstanbul milletvekili seçildi. 8 Ekim 1923 tarihinde ordudaki görevi sona erdikten sonra milletvekilliği görevine devam etti.

Cumhuriyet Dönemi

Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası
Millî Mücadele sonrasında köklü ve hızlı devrim hareketlerinden rahatsızlık duyan Refet Bey, 9 Kasım 1924 tarihinde Halk Fırkası'ndan istifa etti. 17 Kasım tarihinde kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasının kurucuları arasında yer aldı. Mustafa Kemal Büyük Nutkunda sık sık İstiklal Savaşı'nı birlikte başlattıkları Ali Fuat Paşa, Kâzım Karabekir ve Rauf Orbay gibi kendisini de eleştirdi. 1922-1923 yıllarında Sovyetler Birliği'nin Ankara büyükelçisi Semyon Aralov yazdığı kitabında Rauf Orbay ve Refet Bele'nin Sovyetler'e karşı olup komprador burjuvazinin temsilcisi olduğunu yazdı.

Partinin kapatılmasından sonra, Atatürk'e karşı yapılan İzmir Suikastı girişimi nedeniyle kendisi de Ali Fuat Paşa, Kâzım Karabekir ve Rauf Orbay ile birlikte tutuklandı, Refet Paşanın tutuklanma nedeni suikastın en önemli organizatörlerinden İzmit milletvekili Şükrü Bey'in tutuklanmasından hemen sonra Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kurucularının Refet Paşa'nın evinde buluşmasıdır. Refet Paşa mahkemede, Şükrü Bey'in milletvekili olarak tutuklanmasının önemli bir konu yüzünden olabileceğini düşündükleri için bu toplantıyı yaptıklarını söyledi. Yargılandığı İstiklal Mahkemesi'nden beraat etti. Refet Paşa İstanbul'da Kalamış'taki köşkünde oturuyordu.

1 Kasım 1926 tarihinde milletvekilliğinden istifa etti. 8 Aralık 1926 tarihinde kendi isteğiyle askerlikten emekliye ayrıldı. 1935 yılına kadar siyasetten uzak kaldı.

Cumhuriyet Halk Partisi milletvekilliği

II. Dünya Savaşı başlamadan önce İsmet İnönü, Mustafa Kemal Atatürk'ün siyasetini eleştirdikleri için anlaşmazlığa düştüğü silah arkadaşları ile temasa geçip ılımlı siyaset izlemeye başladı. 1939 seçimlerinde Kılıç Ali ve Şükrü Kaya gibi Mustafa Kemal Atatürk'ün yakın çalışma arkadaşları TBMM'ye giremezken Kâzım Karabekir, Hüseyin Cahit Yalçın, Refet Bele ve Ali Fuat Cebesoy gibi muhalifler İsmet İnönü'nün yeni siyaseti ile TBMM'ye girdi. VI., VII. ve VIII. Dönemlerde de İstanbul Milletvekili seçilerek TBMM'deki yerini 1950'ye kadar korudu.

8 Nisan 1950 tarihinde Beyrut'taki Birleşmiş Milletler Ortadoğu Filistin Mültecilerine Yardım ve Bayındırlık Ajansı Türkiye Delegeliğine atandı. 22 Şubat 1961 tarihinde bu görevden ayrıldı. Lübnan'da "El Pasha" lakabı ile tanındı.

1949 yılında Perihan Hanım ile evlendi. Birleşmiş Milletler'de görev yaptığı 1953 yılında dünyaya gelen Zeynep Asuman Begüm adlı bir kızı vardır.

1935 yılında Mustafa Kemal Atatürk'ün emriyle bu locaların kapatılmasıyla üyeliği düştü.

Ölümü
Ölümünden birkaç gün önce geçirdiği beyin kanaması sonucu 2 Ekim 1963 tarihinde İstanbul'da hayatını kaybetti. Kabri İstanbul Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır. Kendisinin vasiyeti ve ailesinin isteğinden dolayı kabri Devlet Mezarlığı'na nakledilmedi. Perihan Bele ile evli ve Asuman Begüm İlban'ın babasıydı.

Kaynakça

1881 doğumlular
1963 yılında ölenler
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
İttihat ve Terakki üyeleri
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) İzmir üyeleri
Posta ve Telgraf nâzırları
Sivas Kongresi delegeleri
Alaşehir Kongresi delegeleri
TBMM 1. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 2. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 5. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 6. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 7. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 8. dönem İstanbul milletvekilleri
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mecidiye Nişanı sahipleri
Demir Haç sahipleri
Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanları
İzmir Suikastı sanıkları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Selanik doğumlu siyasetçiler
İstanbul'da ölenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası
Makedonya Türkleri
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Piyade subaylar

Refet Bele


Wohnbach ist ein Gemeindeteil der Stadt Schillingsfürst im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Wohnbach, der ein rechter Zufluss der oberen Tauber ist. 0,5 km östlich des Ortes erheben sich der Vordere und Hintere Grasbühl, 1 km südwestlich liegt das Seefeld. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt über Schafhof zur Staatsstraße 2247 (1,7 km südlich) bzw. nach Neuweiler zur Kreisstraße AN 7 (1,2 km nördlich). Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt zur St 2247 bei Bellershausen (1,7 km westlich) bzw. zur Obermühle (0,2 km östlich).

Geschichte
Im Jahre 1804 gab es in dem Ort zehn Untertansfamilien. Grundherren waren Schillingsfürst-Hohenlohe (6) und die Reichsstadt Rothenburg (4).

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Wohnbach dem Steuerdistrikt Bellershausen und der Ruralgemeinde Faulenberg zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Januar 1977 nach Schillingsfürst eingemeindet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 8: eingeschossiges Wohnstallhaus, Fachwerk, 1804, spätere Aufstockung

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Bartholomäus (Diebach) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Laurentius (Bellershausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Schillingsfürst
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Wohnbach (Schillingsfürst)


1998 අයිසීසී නොක් අවුට් තරඟාවලිය (නිල වශයෙන් විල්ස් ජාත්‍යන්තර කුසලානය ලෙස හැඳින්වේ) යනු බංග්ලාදේශයේ පැවති එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. ලෝක කුසලාන හැර සියලුම ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් සහභාගී වූ පළමු තරඟාවලිය එය විය. නවසීලන්තය සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායම පරාජය කරමින් අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලැබීය. මෙම තරඟාවලියේ අනාගත සංස්කරණ දැන් හැඳින්වෙන්නේ අයිසීසී ශූරයන්ගේ කුසලානය ලෙසය. අවසන් මහා තරඟයට සහභාගී වූ දකුණු අප්‍රිකාව අවසන් තරඟයේදී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් පරාජය කර එම ඉසව්ව ජයග්‍රහණය කළේය. මෙම තරඟාවලිය ආරම්භ කරන ලද්දේ ෆිෆා සම්මේලන කුසලාන පදනම් කරගෙන වන අතර ඔවුන්ගේ ගෞරවනීය සම්මේලන වලින් හොඳම කණ්ඩායම් එකිනෙකාට එරෙහිව තරඟ වදින නමුත් මෙම අවස්ථාවෙහිදී අයිසීසී එක්දින ශූරතාවලියේ ඉහළම කණ්ඩායම් එකිනෙකා සමඟ තරඟ වදිති.

ඉතිහාසය
ටෙස්ට් ක්‍රීඩා නොකරන රටවල ක්‍රීඩාවේ දියුණුව සඳහා අරමුදල් රැස් කිරීම සඳහා කෙටි ක්‍රිකට් තරඟාවලියක් පිළිබඳ අදහසක් අයිසීසී විසින් පිළිසිඳ ගන්නා ලදී. මෙම තරඟාවලියෙන් පසුව කුඩා ලෝක කුසලානය ලෙස නම් කරන ලද අතර එයට අයිසීසී හි සියලුම සාමාජිකයින් සහභාගී වූ අතර එය කෙටි වන අතර ලෝක කුසලානයේ වටිනාකම හා වැදගත්කම අඩු නොවන පරිදි පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ තරඟාවලියක් ලෙස සැලසුම් කරන ලදී.

ස්ථානය
ක්‍රීඩාව ප්‍රවර්‍ධනය කිරීම සඳහා බංග්ලාදේශයට තරඟාවලිය ප්‍රදානය කිරීමට අයිසීසී තීරණය කළේය. 1997 අයිසීසී කුසලානය ජයග්‍රහණය කර 1999 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා සුදුසුකම් ලැබුවද බංග්ලාදේශය එකල ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන ජාතියක් නොවන හෙයින් බංග්ලාදේශය සහභාගී නොවීය. කලාපයේ නරකම ගංවතුර වලින් එකක් තරඟාවලිය විනාශ වනු අති බවට සිතූවත්, තරඟාවලිය අවසානයේ පැවැත්වූ අතර ගංවතුර සහන සඳහා ප්‍රවේශ පත්‍ර මුදලින් 10% ක් අග්‍රාමාත්‍ය අරමුදලට පරිත්‍යාග කරන බවට බංග්ලාදේශ ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය පොරොන්දු විය.

තීරණය කිරීම
මෙම තරඟාවලිය පිළිමළුන් ඉවත් කිරීමේ ක්‍රමය යටතේ පැවැත්වූ අතර එවකට පැවති සියලුම ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් සහභාගී විය. රටවල් 9 ක් සුදුසුකම් ලැබ සිටි අතර එයින් අදහස් කළේ අවසාන කණ්ඩායම් 8 තීරණය කිරීම සඳහා රටවල් 2 ක් සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟයක් ක්‍රීඩා කරන බවයි. 1996 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ ප්‍රතිඵල වලට අනුව කණ්ඩායම් 9 ශ්‍රේණිගත කරන බව මුලින් නිවේදනය කෙරිණි. කෙසේ වෙතත්, අවසානයේ නිකුත් කරන ලද ශ්‍රේණිගත කිරීම විශාල ප්‍රේක්ෂකයන් සංඛ්‍යාවක් සිටින සමහර කණ්ඩායම් වලට වාසිදායක ලෙස වෙනස් කර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණි. නවසීලන්තය ප්‍රධාන තරගාවලියට සුදුසුකම් ලබා ගැනීම සඳහා සිම්බාබ්වේ සමඟ ක්‍රීඩා කරන ලදී.

සංචිත
අයි.සී.සී පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ කුසලානය 1998 කණ්ඩායම් සංචිත

මෙම තරඟාවලිය සඳහා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් රටවල් 9 ම සහභාගී වූහ. කණ්ඩායම් වලට 30 දෙනෙකුගෙන් යුත් මූලික සංචිතයක් නම් කළ හැකි නමුත්, තරඟාවලිය ආරම්භ වීමට මාසයකට පෙර, නියම තරඟාවලිය සඳහා අවසර දෙනු ලැබුවේ 14 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායම් සඳහා පමණි.

ප්‍රතිපල

තරඟ සාරාංශය

මූලික වටය

අර්ධ අවසන් පූර්ව තරඟ

අවසන් පූර්ව වටය
පළමු අවසන් පූර්ව තරගය 1998 ඔක්තෝබර් 30 දා ඩකාහිදී දකුණු අප්‍රිකාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවැත්විණි. වර්ෂාව නිසා තරගය මුලින් ඉනිමකට ඕවර 39 ක් දක්වා අඩු කෙරිණි. පළමුවෙන් පන්දුවට පහර දුන් දකුණු අප්‍රිකාව කඩුලු 7 කට ලකුණු 240 ක් රැස් කළේය. ජැක් කලිස්  පන්දු 113 කදී නොදැවී ලකුණු 100 ක් රැස් කළේය. දෙවන ඉනිම තවත් ඕවර 5 කින් අඩු වූ අතර නැවත සංශෝධිත ඉලක්කය ඕවර 34 කදී ලකුණු 224 ක් විය. ශ්‍රී ලංකාව ඕවර 23.1 කදී සියලු දෙනා දැවී ලකුණු 132 ක් රැස් කළේය. සනත් ජයසූරිය ලකුණු 22 ක් ලබා ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිම ලකුණු ලාභියා විය. ඩක්වත් ලූවිස් ක්‍රමය (ඩී/එල්) අනුගමනය කරමින් තරඟය දකුණු අප්‍රිකාව ලකුණු 92 කින් ජයග්‍රහණය කළේය. කාලිස් තරගයේ වීරයා ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර විය.

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම 1998 ඔක්තෝබර් 31 දා ඩකාහිදී පැවති තරගාවලියේ දෙවන අවසන් පූර්ව තරඟයේදී ඉන්දියාව සමඟ තරඟ කළේය. කාසියේ වාසිය දිනා ගත් ඉන්දියාව පළමුවෙන් පන්දුවට පහර දීමට තීරණය කළේය. ඔවුන් ඕවර 50 තුළ කඩුලු 6 ක් දැවී ලකුණු 242 ක් රැස් කළ අතර එයට සෞරව් ගංගුලිගේ පන්දු 83 කදී ලකුණු 83 ක් ඇතුළත් විය. ඩිලන් ඕවර 8 කදී ලකුණු 38 කට කඩුලු 3 ක් දවාලීය. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම ඕවර 15 තුළදී ලකුණු 100 දක්වා සිය ඉනිම ආක්‍රමණශීලීව ආරම්භ කළේය. ඔවුන් ඕවර 47 කදී කඩුලු 4 ක් දැවී එම ඉලක්කය සපුරා ගත්තා. බටහිර ඉන්දීය ඉනිමේදී ශිවනරීන් චන්දර්පෝල් ලකුණු 74 ක් රැස් කළේය. තරඟයේ වීරයා ලෙස ඩිලන් නම් කෙරිණි.

අවසාන තරගය
මංගල සංස්කරණයේ අවසන් මහා තරගය දකුණු අප්‍රිකාව සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් අතර 1998 නොවැම්බර් 1 දා ඩකා හි බංගබන්දු ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි . කාසියේ වාසිය අහිමි වූ කොදෙව් කණ්ඩායමට පන්දුවට පහර දීමට ආරාධනා කළ අතර ඕවර 49.3 කදී ලකුණු 245 ක් රැස් කළේය. කාලිස් ඕවර 7.3 කදී ලකුණු 30 කට කඩුලු 5 ක් දවාලීය. කාලිස් ලකුණු 37 ක් ලබා ගත් අතර ඔහුගේ දස්කම් හේතුවෙන් තරගයේ වීරයා ලෙස නම් කෙරිණි. තරගාවලියේ වීරයා සම්මානය ද ඔහුට හිමි විය. මෙම ජයග්‍රහණයත් සමඟ දකුණු අප්‍රිකාව අයිසීසී නොක් අවුට් කුසලානයේ සමාරම්භක ශූරතාව දිනා ගත්තේය.

සංඛ්‍යාලේඛන

කණ්ඩායම් එකතුව

ඉහළම කණ්ඩායම් එකතුව

පන්දුවට පහර දීම

තරඟාවලියේ වැඩිම ලකුණු

තරගාවලියේ ඉහළම සාමාන්‍යය

ඉහළම තනි පුද්ගල ලකුණු

ඉහළම හවුල්කාරිත්වයන්

යොමුව

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්


Jan i pirati iz Nigdjezemske su animirana TV serija za djecu.

Ovaj aimirani mjuzikl je priča je o troje mladih gusara i njihovoj prijateljici papigi Scully koji u raznim avanturama traže blaga po zemlji poznatoj kao Nigdjezemska. Dok oni nestrašivo tragaju pojavljuju se njihovi neprijatelji koji imaju istu misiju – otkriti gdje se skriva zlato. Kapetan Kuka uvijek uspije odgonetnu što Jan i njegova vesela družina planiraju napraviti pa ih preduhitri, ali se mali gusari ne predaju. Inspiracija za mjesto radnje, Nigdjezemsku, pronađena je u priči o vječnom dječaku Petru Panu.

"Jan i pirati iz Nigdjezemske" ima jako puno pjevnih dijelova zbog kojih je još lakše našao put do djece.

Ovaj se crtić u Hrvatskoj prikazuje na RTL Kockici. Glasove su posudili:
 Ranko Stojić - Smi
 Zoran Pribičević - Petar Pan
 Dražen Bratulić - kao Bones i Sharky (vokal)
 Goran Vrbanić - Sharky
 Boris Barberić - Kapetan Flin i Djed Bones
 Mia Krajcar - Gusarska princeza (2. sezona)
 Renata Sabljak - Kraljica Koraljka

Vanjske poveznice
 Jan i pirati na RTL-u

Animirane televizijske serije

Jan i pirati iz Nigdjezemske


2019 මැයි මාසයෙහි පටන්, ඉන්දියාව වෙත දැඩි තාප තරංග බලපෑමට ලක් වීමට පටන් ගෙන තිබුණි. ඉන්දියාවෙහි වාර්තාගත ඉතිහාසයෙහි උණුසුම් සහගතම සහ දිගුතම තාප තරංග මේවා වෙයි. චූරු, රාජස්තාන්හී උච්චතම උෂ්ණත්වය වාර්තාවූ අතර, එය  දක්වා ඉහළ නගිමින්, ඉන්දියාව සඳහා ඉහළ උෂ්ණත්ව වාර්තාවක් බිහි කලේය.

2019 ඉන්දියානු තාප තරංගය


šilj, biljni rod
 glavičasti šilj
 smeđi šilj
 šilj (utvrdno graditeljstvo)

Šilj (razdvojba)


Olaylar
 600 - Papa I. Gregorius, hapşıran kişiye "Tanrı seni kutsasın" denebileceğine karar verdi.
 1872 - Beyoğlu Telgrafhanesi işçileri greve çıktı.
 1916 - Rus İmparatorluğu, Erzurum'u işgal etti.
 1918 - Litvanya, hem Rusya (Sovyetler Birliği) hem de Almanya'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1920 - Balıkesir'in kuzeyinde, Manyas ve Gönen bölgelerinde ikinci Ahmet Anzavur isyanı başladı. (İsyan 16 Nisan'da bastırıldı.)
 1925 - Türkiye'de sivil ve askeri havacılığı desteklemek amacıyla, sonraları "Türk Hava Kurumu" adını alacak olan, "Türk Tayyare Cemiyeti" kuruldu.
 1926 - Mustafa Kemal'in de olduğu heyet, Ankara'da Hâkimiyet-i Milliye gazetesinin yeni binasını açtı.
 1937 - Wallace Carothers, naylonun patentini aldı.
 1948 - Pertev Naili Boratav, Muzaffer Şerif Başoğlu ve Niyazi Berkes sosyalist oldukları gerekçesiyle üniversiteden uzaklaştırılmışlardı. Danıştay, görevlerine iade etti.
 1959 - Fidel Castro, Fulgencio Batista'nın Küba Devrimi sonucu 1 Ocak'ta Başkanlıktan uzaklaştırılmasının ardından, Küba Devlet Başkanı oldu.
 1961 - Explorer 9, NASA tarafından uzaya fırlatıldı.
 1968 - Haleyville'de (Alabama, ABD) ilk "911" acil telefon sistemi çalışmaya başladı.
 1969 - 6. Filoyu protesto için düzenlenen "Amerikan Emperyalizmine Karşı İşçi Mitingi"nde gösteri yapanlara, sağcı militanların "Müslüman Türkiye" sloganlarıyla saldırmasıyla başlayan olaylarda; Ali Turgut Aytaç ve Duran Erdoğan öldürüldü, yaklaşık 200 kişi yaralandı. Bu olay tarihe "Kanlı Pazar" diye geçti.
 1973 - Rauf Denktaş, Kıbrıs Cumhurbaşkanı Yardımcılığına seçildi.
 1974 - Isparta'da Ahmet Mehmet Uluğbay adlı bir kişi, parasını almak için arkadaşı Fikri Tokgöz'ü başına ateş ederek öldürdü. 12 Eylül döneminde idam edildi.
 1976 - Türkiye'nin Beyrut Büyükelçiliği Başkatibi Oktar Cirit, tabancayla vurularak öldürüldü. Saldırıyı ASALA üstlendi. (Bknz. 1976 Beyrut saldırısı)
 1978 - Maliye Bakanı Ziya Müezzinoğlu, yabancı kaynaklı eşyaların satışının yasaklandığını açıkladı.
 1979 - İran'da İran İslam Devrimi sonrası Humeyni karşıtları, ardı ardına idam edildi.
 1979 - Vakıf Gureba Hastanesi, İstanbul'un üçüncü tıp fakültesi oldu.
 1986 - Portekiz'de seçimler yapıldı. Mario Soares, 60 yıl sonra Portekiz'in ilk sivil Başkanı oldu.
 1988 - Türkiye'de 65 yaşındaki bir kanser hastası, TRT'deki "Zakkumla Kanser Tedavisi" programından etkilenerek, bahçesindeki zehirli zakkum bitkisini kaynatıp içince öldü.
 1989 - Danimarka'da yapılan karşılaşmada, İskoç rakibi Pat Clinton'u yenen boksör Eyüp Can, Avrupa Profesyonel Boks Şampiyonu oldu.
 1990 - Türkiye İnsan Hakları Vakfı (TİHV) kuruldu. Vakfın başkanlığına Yavuz Önen seçildi.
 1991 - 7 bin homoseksüel Londra Hyde Park'ta büyük bir miting düzenledi.
 1998 - Çin Havayollarına ait bir yolcu uçağı, Çan Kay Şek Uluslararası Havaalanı yakınlarında düştü: 202 kişi öldü.
 1999 - Özbekistan'nın başkenti Taşkent'te, Cumhurbaşkanı İslam Kerimov'a suikast girişimi yapıldı. Kerimov, saldırıdan şans eseri kurtuldu. Fakat 15 Özbek asker hayatını kaybetti, onlarca kişi yaralandı. Saldırıyı Hizb ut-Tahrir üstlendi.
 2005 - İklim değişikliği ile mücadele alanında hazırlanan en kapsamlı anlaşma olan Kyoto Protokolü, yürürlüğe girdi.
 2006 - Çadırlardan oluşan Seyyar Ordu Cerrahi Hastaneleri'nin (Mobile Army Surgical Hospital, MASH) sonuncusu da, ABD ordusunda hizmetten kaldırıldı.

Doğumlar
 1222 - Niçiren, Japon Budist keşiş ve Niçiren Budizmi'nin kurucusu (ö. 1282)
 1331 - Coluccio Salutati, İtalyan hümanist (ö. 1406)
 1497 - Philipp Melanchthon, Alman filolog, filozof, Hümanist, teolog, ders kitabı yazarı ve şair (ö. 1560)
 1620 - Friedrich Wilhelm, Brandenburg elektörü ve Prusya Dükü (ö. 1688)
 1727 - Nikolaus Joseph von Jacquin, Hollanda-Avusturyalı hekim, kimyager ve bitki bilimci (ö. 1817)
 1731 - Marcello Bacciarelli, İtalyan ressam (ö. 1818)
 1763 - Augustin Miletić, Bosna-Hersekli Fransisken Katolik rahibi ve apostolik vekili (ö. 1831)
 1811 - Béla Wenckheim, Macar siyasetçi (ö. 1879)
 1812 - Henry Wilson, 18. Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcısı (ö. 1875)
 1816 - Kaspar Gottfried Schweizer, İsviçreli gök bilimci (ö. 1873)
 1821 - Heinrich Barth, Alman kaşif ve bilim insanı (ö. 1865)
 1822 - Francis Galton, İngiliz bilim insanı (ö. 1911)
 1826 - Julius Thomsen, Danimarkalı kimyager ve akademisyen (ö. 1909)
 1831 - Nikolay Leskov, Rus gazeteci, romancı ve kısa öykü yazarı (ö. 1895)
 1834 - Ernst Haeckel, Alman zoolog (evrim teorisinin savunucularından ve evrime ilişkin yeni kuramların kurucusu) (ö. 1919)
 1841 - Armand Guillaumin, Fransız izlenimci ressam ve taşbaskıcı (ö. 1927)
 1847 - Arthur Kinnaird, Britanyalı futbolcu (ö. 1923)
 1848 - Octave Mirbeau, Fransız yazar (ö. 1917)
 1852 - Charles Taze Russell, Amerikalı restorasyoncu yazar ve pastör (ö. 1916)
 1852 - Charles Webster Leadbeater, İngiliz yazar (ö. 1934)
 1868 - Wilhelm Schmidt, Avusturyalı dil bilimci, antropolog ve etnolog (ö. 1954)
 1873 - Radoje Domanović, Sırp yazar, gazeteci ve öğretmen (ö. 1908)
 1876 - G. M. Trevelyan, İngiliz tarihçi ve akademisyen (ö. 1962)
 1876 - Mack Swain, Amerikalı tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 1935)
 1884 - Robert Joseph Flaherty, Amerikalı film yönetmeni ve yapımcı (ö. 1951)
 1888 - Ferdinand Bie, Norveçli atlet (ö. 1961)
 1891 - Hans F. K. Günther, Alman yazar, bilimsel ırkçılığın savunucusu (ö. 1968)
 1893 - Mihail Tuhaçevski, Sovyet mareşal (II. Dünya Savaşı öncesinde Kızıl Ordu'nun modernleştirilmesini gerçekleştiren) (ö. 1937)
 1901 - Chester Morris, Amerikalı bir sahne, film, televizyon ve radyo oyuncusuydu (ö. 1970)
 1904 - George F. Kennan, Amerikalı diplomat ve tarihçiydi (ö. 2005)
 1909 - Richard McDonald, McDonald's'ın kurucusu (ö. 1998)
 1913 - Keriman Halis, Türk piyanist, model ve Türkiye'nin ilk Dünya güzeli (ö. 2012)
 1918 - Patty Andrews, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (ö. 2013)
 1920 - Anna Mae Hayes, Amerikalı asker (ö. 2018)
 1922 - Heinz-Wolfgang Schnaufer, II. Dünya Savaşında görev almış Alman gece avcı pilotu (ö. 1950)
 1926 - Margot Frank, Hatıra Defterile tanınan Anne Frank'ın ablasıydı (ö. 1945)
 1926 - John Schlesinger, İngiliz yönetmen ve En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahibi (ö. 2003)
 1926 - Memet Fuat, Türk eleştirmen, yazar, eğitimci ve voleybol antrenörü (ö. 2002)
 1927 - June Brown, İngiliz aktris (ö. 2022)
 1929 - Zihni Küçümen, Türk tiyatro sanatçısı, çevirmen ve yazar (ö.1996)
 1932 - Aharon Appelfeld, İsrailli romancı ve yazar (ö. 2018)
 1932 - Ahmad Tejan Kabbah, Sierra Leoneli siyasetçi (ö. 2014)
 1933 - Yoshishige Yoshida, Japon film yönetmeni (ö. 2022)
 1935 - Brian Bedford, İngiliz oyuncu (ö. 2016)
 1935 - Sonny Bono, Amerikan şarkıcı, oyuncu ve politikacı (ö. 1998)
 1936 - Fernando Solanas, Arjantinli film yönetmeni, senaryo yazarı ve politikacı (ö. 2020)
 1937 - Valentin Bondarenko, 1960'ta kozmonot eğitimi için seçilen bir Sovyet savaş pilotuydu (ö. 1961)
 1938 - Claude Jorda, Fransız hâkim
 1941 - Kim Jong-il, Kuzey Kore'nin eski ulusal lideri (ö. 2011)
 1942 - Richard Williams, eski bir Amerikan tenis koçu ve tenis oyuncuları Venus Williams ve Serena Williams'ın hem babası hem de ilk antrenörüdür
 1944 - Richard Ford, Amerikalı romancı ve kısa öykü yazarı
 1944 - António Mascarenhas Monteiro, Yeşil Burunlu siyasetçi (ö. 2016)
 1947 - Jaroslav Kubera, Çek siyasetçi (ö. 2020)
 1949 - Marc de Jonge, Fransız aktör (ö. 1996)
 1952 - James Ingram, Amerikalı soul müzik sanatçısı ve yapımcısıdır (ö. 2019)
 1954 - Iain Banks, İskoç yazar (ö. 2013)
 1954 - Margaux Hemingway, Amerikalı model ve sinema oyuncusu (ö. 1996)
 1955 - Emine Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti'nin 12. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın eşi
 1958 - Ice-T, Amerikalı rapçi ve oyuncu
 1959 - John McEnroe, Amerikalı profesyonel tenisçi
 1959 - Hakan Oruçkaptan, Türk beyin ve sinir cerrahisi uzmanı (ö. 2017)
 1962 - Levent İnanır, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1963 - Dodë Gjergji, Arnavutluk Katolik Kilisesi rahibi ve Prizren bölgesi yöneticisi
 1964 - Bebeto, Brezilya millî futbol takımının eski forvet oyuncusu
 1964 - Christopher Eccleston, İngiliz aktördür
 1965 - Dave Lombardo, Küba asıllı ABD'li bir müzisyen
 1968 - Warren Ellis, İngiliz yazardır
 1970 - Angelo Peruzzi, İtalyan futbol kalecisi
 1970 - Serdar Ortaç, Türk şarkıcı
 1972 - Sarah Clarke, Amerikalı oyuncu
 1973 - Cathy Freeman, Avustralyalı kısa mesafe koşucusu
 1974 - Mahershala Ali, Amerikalı oyuncu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1978 - Faik Ergin, Türk oyuncu ve manken
 1978 - Tia Hellebaut, Belçikalı atlet
 1979 - Stéphane Dalmat, Fransız eski futbolcu
 1979 - Valentino Rossi, İtalyan motosiklet yarışçısı
 1981 - Susanna Kallur, İsveçli bir eski atlet
 1982 - Rickie Lambert, İngiliz eski futbolcu
 1982 - Lupe Fiasco, Amerikalı rapçi
 1983 - Aslıhan Gürbüz, Türk tiyatro sanatçısı
 1985 - Simon Francis, eski İngiliz futbolcu
 1986 - Diego Godín, Uruguaylı millî futbolcu
 1986 - Nevin Yanıt, Türk atlet
 1987 - Hasheem Thabeet, Tanzanyalı profesyonel basketbol oyuncusu
 1988 - Diego Capel, İspanyol futbolcu
 1988 - Denílson, Brezilyalı futbolcu
 1988 - Andrea Ranocchia, İtalyan futbolcu
 1988 - Kim Soo-hyun, Güney Koreli aktör
 1989 - Elizabeth Olsen, Amerikalı sinema oyuncusu
 1990 - Abel Makkonen "The Weeknd" Tesfaye, Kanadalı R&B ve pop şarkıcısı
 1991 - Sergio Canales, İspanyol futbolcu
 1994 - Federico Bernardeschi, İtalyan millî futbolcu
 1994 - Ava Max, Arnavut asıllı Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1996 - Nana Komatsu, Japon oyuncu ve manken
 1999 - Girl in Red, Norveçli şarkıcı

Ölümler
 1391 - V. İoannis, Bizans İmparatoru (d. 1332)
 1459 - Akşemseddin, Türk âlimi ve II. Mehmed'in hocası (d. 1389)
 1659 - Sarı Kenan Paşa, Osmanlı devlet adamı (d. ?)
 1665 - Stefan Czarniecki, Polonyalı asilzade, general ve askeri komutan (d. 1599)
 1868 - Adamo Tadolini, İtalyan heykeltıraş (d. 1788)
 1892 - Henry Walter Bates, İngiliz doğabilimcisi ve kâşif (d. 1825)
 1899 - Félix Faure, Fransa'da Üçüncü Cumhuriyet'in altıncı cumhurbaşkanı (d. 1841)
 1901 - Édouard Delamare-Deboutteville, Fransız sanayici ve mühendis (d. 1856)
 1907 - Giosuè Carducci, İtalyan şair, eğitimci ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1835)
 1917 - Octave Mirbeau, Fransız yazar (d. 1848)
 1919 - Mark Sykes, İngiliz yazar, diplomat, asker ve gezgin (d. 1879)
 1932 - Ferdinand Buisson, Fransız, akademisyen, eğitim bürokratı, pasifist ve Radikal-Sosyalist (sol liberal) politikacı (d. 1841)
 1934 - Kaptanzade Ali Rıza Bey, Türk söz yazarı ve besteci (d. 1881)
 1963 - Salih Tozan, Türk oyuncu (d. 1914)
 1980 - Erich Hückel, Alman fizikçi ve fiziksel kimyagerdir (d. 1896)
 1989 - Ida Ehre, Avusturyalı-Alman oyuncu, eğitimci ve tiyatro yönetmeni (d. 1900)
 1990 - Keith Haring, Amerikalı ressam, Graffiti sanatçısı ve sosyal aktivist (d. 1958)
 1991 - Bülent Tarcan, Türk beyin cerrahı ve besteci (d. 1914)
 1992 - Jânio Quadros, Brezilyalı avukat ve siyasetçi (d. 1917)
 1993 - Mahir Canova, Türk tiyatro yönetmeni (d. 1914)
 1997 - Chien-Shiung Wu, Çin kökenli Amerikalı bir deneysel fizikçidir (d. 1912)
 1999 - Necil Kazım Akses, Türk senfonik müzik bestecisi (d. 1908)
 2000 - Lila Kedrova, Rus asıllı Fransız oyuncu (d. 1918)
 2001 - Ali Artuner, Türk futbolcu (d. 1944)
 2011 - Len Lesser, Amerikalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirmen (d. 1922)
 2011 - Justinas Marcinkevičius, Litvanyalı şair, yazar, oyun yazarı, çevirmen (d. 1930)
 2013 - John Ayldon, İngiliz opera şarkıcısı (d. 1943)
 2015 - Lesley Gore, Amerikalı şarkıcı (d. 1946)
 2015 - Lorena Rojas, Meksikalı aktris ve şarkıcı (d. 1971)
 2015 - Fikret Şeneş, Türk şarkı sözü yazarı (d. 1921)
 2016 - Butros Butros-Gali, Mısırlı diplomat ve Birleşmiş Milletler'in 6. Genel Sekreteri (d. 1922)
 2017 - Josef Augusta, Çek eski buz hokeyi sporcusu ve çalıştırıcı (d. 1946)
 2017 - Dick Bruna, Hollandalı yazar, animatör ve grafik sanatçısı (d. 1927)
 2017 - Jannis Kounellis, Yunan-İtalyan çağdaş eserler üreten sanatçı (d. 1936)
 2017 - George Steele, Amerikalı profesyonel güreşçi ve oyuncu (d. 1937)
 2018 - Jim Bridwell, Amerikalı dağ kaya tırmanıcısı ve yazar (d. 1944)
 2019 - Sam Bass, Amerikalı çizer (d. 1961)
 2019 - Don Bragg, Amerikalı eski atletizm sporcusu (d. 1935)
 2019 - Patrick Caddell, Amerikalı danışman, yazar ve siyaset yorumcusu (d. 1950)
 2019 - Bruno Ganz, İsviçreli ünlü sinema oyuncusu (d. 1941)
 2019 - Richard N. Gardner, Amerikalı siyasetçi, hukukçu ve diplomat (d. 1927)
 2019 - Serge Merlin, Fransız oyuncu ve film yönetmeni (d. 1932)
 2020 - Graeme Allwright, Yeni Zelanda doğumlu Fransız şarkıcı ve şarkı sözü yazarı (d. 1926)
 2020 - Zoe Caldwell, Avustralyalı emektar oyuncu (d. 1933)
 2020 - Pearl Carr, İngiliz şarkıcı (d. 1921)
 2020 - Jason Davis, Amerikalı oyuncu (d. 1984)
 2020 - Corinne Lahaye, Fransız aktris (d. 1947)
 2020 - Kellye Nakahara, Amerikalı aktris ve ressam (d. 1948)
 2020 - Larry Tesler, Amerikalı bilgisayar bilimcisi (d. 1945)
 2021 - Irit Amiel, İsrailli şair, yazar ve çevirmen (d. 1931)
 2021 - Carman, Amerikalı gospel şarkıcısı, söz yazarı, televizyon sunucusu, yaşam koçu, aktör ve evanjelist (d. 1956)
 2021 - Doğan Cüceloğlu, Türk psikolog ve iletişim psikolojisi uzmanı (d. 1938)
 2021 - Jan Sokol, Çek filozof, çevirmen ve siyasetçi (d. 1936)
 2022 - Pa Ko, Tayvanlı aktör (d. 1954)
 2022 - Vasilis Botinos, Yunan millî futbolcu (d. 1944)
 2022 - Cristina Calderón, Şilili bir etnograf, zanaatkar, yazar ve kültürel aktivisi (d. 1928)
 2022 - Jack Smethurst, İngiliz aktör ve komedyen (d. 1932)
 2023 - Alparslan Arslan, Türk avukat (Danıştay saldırısının faili) (d. 1977)
 2023 - Michel Deville, Fransız senarist ve yönetmen (d. 1931)
 2023 - Timothy McCarver, Eski Amerikalı beyzbol oyuncusu ve spor muhabiri (d. 1941)
 2023 - Güngör Mengi, Türk gazeteci (d. 1940)
 2023 - Alberto Radius, İtalyan gitarist, şarkıcı-söz yazarı, aranjör ve albüm yapımcısı (d. 1942)

Tatiller ve özel günler
 Bitlis'in Tatvan ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918).

Kaynakça

0216
16

16 Şubat


Aa leucantha é uma espécie de orquídea do gênero Aa .

É nativa da Colômbia e Equador, onde cresce em altitudes de 2.800 a 4.300 metros. Está listado como uma espécie do Anexo II pela CITES.

Referências

leucantha
Plantas descritas em 1920

Aa leucantha


Bouné ist eine Landgemeinde im Departement Gouré in Niger.

Geographie

Bouné liegt am Übergang der Sahelzone zur Großlandschaft Sudan und grenzt im Süden an der Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Gouré und Guidiguir im Norden, Goudoumaria im Osten sowie Gouchi und Malawa im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 121 Dörfer, 93 Weiler, 15 Lager und 4 Wasserstellen. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Bouné. Es liegt auf einer Höhe von . Im Osten hat die Gemeinde Anteil an der weitläufigen Zone der fruchtbaren Mulden von Maïné-Soroa.

Geschichte
Anfang des 19. Jahrhunderts war Ibrahim, Sohn des Hadji Goarimi, der Herrscher von Bouné. Ihm gelang es durch Eroberungen die politische Einheit des Gebiets Mounio herzustellen, das zum Reich Bornu gehörte. Ibrahims Sohn Kosso verlegte seinen Herrschaftssitz in die Stadt Gouré. Bouné fiel Anfang des 20. Jahrhunderts an Frankreich. Die Märkte in den zu Bouné gehörenden Dörfern Grémaria Kabia und Zagari Manga zählten zu den kleinen Märkten in der Region, die damals von der französischen Verwaltung zugelassen wurden. Das Dorf Karguéri entwickelte sich in den 1960er Jahren zu einem wichtigen Zentrum für den Anbau von Erdnüssen, dem damals bedeutendsten Exportgut Nigers. 1962/1963 wurden in Karguéri 24,7 Tonnen Erdnüsse produziert, 1967/1968 waren es bereits 427,4 Tonnen. Die Landgemeinde Bouné ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Bouné hervor, von dem ein Teil der Landgemeinde Guidiguir zugeschlagen wurde.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 74.513 Einwohner, die in 12.261 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 48.274 in 8755 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 1013 Einwohner in 176 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 1463 in 266 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2336 in 427 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Manga, Fulbe, Dagara, Damagarawa, Sossébaki, Tuareg und Tubu.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 19 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 14 PNDS-Tarayya, 2 MNSD-Nassara, 1 ARD-Adaltchi Mutunchi, 1 MPR-Jamhuriya und 1 RDR-Tchanji.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 101 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. Die Manga sind auf Ackerbau spezialisiert. Wochenmärkte werden im Hauptort sowie in den Dörfern Bassori, Bouzoun Kaza, Gamdou, Gazabalé, Karguéri, Komizabéwa und Zagari Manga abgehalten. Der Markttag im Hauptort ist Freitag.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Gamdou, Karguéri und Zagari Manga vorhanden. Das Gesundheitszentrum in Gamdou verfügt über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Bouné


James "Jimmy" Millar (født 20. november 1934 i Edinburgh, Skotland, død 20. oktober 2022) var en skotsk fodboldspiller (angriber) og træner.

Millar tilbragte hele sin 17 år lange karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet spillede 12 år for Glasgow-storklubben Rangers. Her var han med til at vinde tre skotske mesterskaber, fem FA Cup-titler samt tre udgaver af Liga Cuppen. Han havde også ophold hos Dunfermline og Dundee United.

Millar spillede desuden to kampe for Skotlands landshold, som han debuterede for 8. marts 1963 i en venskabskamp mod Østrig.

Titler
Skotsk mesterskab
 1961, 1963 og 1964 med Rangers

FA Cup
 1960, 1962, 1963, 1964 og 1966 med Rangers

Scottish League Cup
 1961, 1962 og 1965 med Rangers

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Skotland
Fodboldspillere fra Rangers F.C.
Fodboldspillere fra Dundee United F.C.
Fodboldspillere fra Dunfermline Athletic F.C.
Fodboldtrænere fra Skotland
Personer fra Edinburgh

Jimmy Millar


An Polystachya geniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Polystachya geniculata in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya geniculata


Stanko Weissgerber (Vinkovci, 14. siječnja 1924. – Zagreb, 12. siječnja 1974.), hrvatski svećenik, isusovac, duhovni pisac i katehetičar.

Rodio se kao treći sin u učiteljskoj obitelji.  Bio je đak Nadbiskupske klasične gimnazije u Travniku gdje je maturirao 1942. godine. Nakon toga slijedi primjer starije braće i ulazi u isusovački novicijat u Zagrebu. Teološke studije pohađa na KBF-u u Zagrebu a za svećenika je zaređen 1952. u zagrebačkoj Bazilici Srca Isusova.

Ušao je u povijest hrvatske kateheze kao pokretač i najistaknutiji promicatelj katehetske obnove u Hrvata poslije Drugog vatikanskog sabora. Bio je inicijator i vrlo aktivan sudionik u stvaranju novih katehetskih struktura na nacionalnoj razini kao što su Katehetske ljetne škole i Katehetsko vijeće biskupske konferencije.

Na temelju provedene ankete u 68. katehetskih centara bivše Jugoslavije napisao je i izdao dva vjeronaučna priručnika s posebnim dodatkom za katehete: S Kristom kroz mladost, za VII. razred (1971.) i S vjerom u život, za VIII. razred (1972.). Ti su priručnici bili potpuna novost na području vjeronauka zbog odabranih tema i metodologije.

Djela

 S Kristom kroz mladost, Katehetski izdavački centar, Split, 1971.
 S vjerom u život, Katehetski izdavački centar, Split, 1972.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski isusovci

Stanko Weissgerber


Puppis ya da Pupa takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Güney gökkürededir. Puppis adı Latince'de geminin kıç güvertesi anlamına gelir. Bu isim, daha önceki takımyıldız adlandırmalarında bir gemi olarak tasavvur edilen Argo Navis takımyıldızının kıç güvertesini oluşturan parçası olmasından ötürü verilmiştir. Argo Navis takımyıldızındaki yıldızlar günümüzde Karina, Yelken ve Pupa takımyıldızlarına dağılmıştır. Pupa bu üçünün en büyüğüdür.

Dikkat çekici özellikleri

Adlandırmış yıldızlar

Gezegen sistemleri
Pupa takımyıldızındaki şu yıldızların etrafında birkaç güneşdışı gezegen sistemi bulunmuştur:
 1 Temmuz 2003'te HD 70642 yıldızının etrafında bir yörüngede dolanan bir gezegen bulundu. Bu gezegeni Jüpiter'e benzetebiliriz ancak Jüpiter'den daha geniş ve dairesel bir yörüngede, daha uzun periyotlarla dönmektedir.
 17 Mayıs 2006'da HD 69830 (bu takımyıldızdaki Güneş'e en yakın yıldız) etrafında Neptün kütlesinde üç gezegen bulundu. Bu gezegen, içinde Jüpiter benzeri ya da Satürn benzeri gezegen bulundurmayan keşfedilmiş ilk güneş dışı gezegen sistemidir. Ayrıca bu sistemde, ortadaki gezegen ile en dıştaki gezegen arasında bir asteroit kuşağı bulunmaktadır.
 21 Haziran 2007'de bir açık küme yıldızında keşfedilmiş ilk gezegen bulunmuştur. Bu gezegen NGC 2423 açık kümesindeki NGC 2423-3 adlı kırmızı devin etrafında bir yörüngede dönmektedir. Jüpiter kütlesinin 10.6 katı kütleye sahip ve yıldızdan 2.1 AB uzaklıktadır.
 22 Eylül 2008'de Jüpiter benzeri iki gezegenin HD 60532 yıldızının etrafında döndüğü keşfedilmiştir. HD 60532 b, en az 1.03 Jüpiter kütlesine sahiptir, yıldıza 0.759 AB uzaklıktadır ve yörüngedeki bir turunu 201.3 günde tamamlar. HD 60532 c, en az 2.46 Jüpiter kütlesine sahiptir, yıldıza 1.58 AB uzaklıktadır ve yörüngedeki bir turunu 604 günde tamamlar.

Derin uzay nesneleri
Samanyolu Pupa takımyıldızı bölgesinde uzandığından, bu takımyıldızda birçok açık küme mevcuttur. M46 ve M47 aynı mercek bölgesindeki iki açık kümedir. M47 karanlık bir gecede çıplak gözle seçilebilir ve en parlak yıldızları 6. kadirdendir. M93 bir diğer güney gökküre açık kümesidir. Yine Pupa takımyıldızı bölgesinde bulunan NGC 2451, c Puppis yıldızını da içinde barındıran oldukça parlak bir açık kümedir.

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.
 Richard Hinckley Allen, Star Names, Their Lore and Legend, New York, Dover.

Dış bağlantılar
 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Puppis

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi'deki Puppis maddesinin 30 Haziran 2009, 20:22 tarihli sürümü

Puppis (takımyıldız)


Jilin Halk Stadyumu, Çin'in Jilin şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Jilin Halk Stadyumu, 50.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Jilin Halk Stadyumu


Gandsfjorden er en fjordarm i Boknafjorden, i Rogaland, som strekker seg fra Stavanger kommune i nord og ender i Sandnes kommune i sør.

Hele vestsiden af Gandsfjorden er tæt bebygget. Stavanger ligger længst mod nord og videre mod syd ligger Hillevåg, Jåttåvågen, Forus og til slut Sandnes. Jåttåvågen ved Gandsfjorden er brugt som byggeplads for Condeep-olieplatforme. Østsiden af fjorden har flere fjeld, som Lifjellet (282 moh.) og Dalsnuten (323 moh.). Det er også mindre bebyggede områder som Sandvika og Dale.

I de yderste dele af fjorden ligger der flere øer, som Uskjo, Kalvøy, Hellesøy, Lindøy, Vassøy, Roaldsøy, Ormøy, Engøy, Sølyst og Grasholmen. Over Grasholmen, Sølyst og Engøy er der broforbindelse mellem Stavanger og Hundvåg, og vest for disse ligger Byfjorden. Nord for Vassøy, Lindøy og Hellesøy ligger Horgefjorden. Øst for Kalvøy ligger indløbet til Høgsfjorden.

Gandsfjorden har en sidefjord, Riskafjorden, som går mod sydøst på sydsiden af øen Uskjo yderst i fjorden. Riskafjorden har indløb lige ovenfor Hillevåg i Stavanger.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Rogaland
Sandnes
Stavanger

Gandsfjorden


Esteban José Jean-Pierre Ocon-Khelfane (Évreux, Francuska, 17. rujna 1996.) je francuski vozač Formule 1 za momčad Alpine F1 Team Godine 2014. osvojio je naslov prvaka u Europskoj Formuli 3, a 2015. naslov u GP3 seriji. U Formuli 1 se natječe od 2016., a najbolji rezultat mu je pobjeda na Velikoj nagradi Mađarske 2021.

Početak utrkivanja

Karting

Formula Renault

Eurocup Formula Renault 2.0

Formula Renault 2.0 Alps

Sjevernoeuropska Formula Renault

Formula Renault 3.5

Europska Formula 3

GP3 Series

Deutsche Tourenwagen Masters

Formula 1
Prvo iskustvo vožnje bolida Formule 1, Ocon je imao na slobodnom treningu na posljednjoj utrci sezone u Abu Dhabiju 2014. gdje je nastupao za Lotus i odvozio 189 kilometara, a 2015. su uslijedila još dva testa s Force Indijom na kojima je skupio dodatnih 766 km.

Manor (2016.)
2016.

U Formuli 1 debitirao je 2016. na Velikoj nagradi Belgije za momčad Manor, kada je zamijenio Ria Haryanta. Indonezijac je imao ugovor do polovice sezone, budući da mu je nedostajalo sponzorskog novca. Ostatak nije uspio skupiti, te je zbog toga izgubio svoje trkaće mjesto. S druge strane, u opticaju je bilo nekoliko vozača za drugi dio sezone, među kojima su bili Stoffel Vandoorne i Alexander Rossi, no trkaće mjesto na kraju je pripalo Oconu, Renaultovom rezervnom vozaču i članu Mercedesove škole za mlade vozače. Upravo je ta veza dovela Ocona u Manor, koji je 2016. koristio Mercedesove motore. Na prvim kvalifikacijama u Formuli 1, Ocon je ostvario 18. najbrže vrijeme, što mu je bio najbolji rezultat u sezoni.

Force India (2017.)
2017.

Force India / Racing Point (2018.)
2018.

Renault (2020.)
2020.

Alpine (2021.)
2021.

Alpine (2022.)
2022.

Rezultati

Izvori

Vanjske poveznice
Esteban Ocon - Driver Databse
Esteban Ocon - Stats F1

Francuski vozači Formule 1

Esteban Ocon


Earl of Listowel (pronounced "Lish-toe-ell") is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1822 for William Hare, 1st Viscount Ennismore and Listowel, who had earlier represented Cork City and Athy in the Irish House of Commons.

He had already been created Baron Ennismore, of Ennismore in the County of Kerry, in 1800, and Viscount Ennismore and Listowel, in 1816, also in the Peerage of Ireland. His grandson, the second Earl, represented Kerry and St Albans in the British House of Commons. He was succeeded by his eldest son, the third Earl. In 1869 he was created Baron Hare, of Convamore in the County of Cork, in the Peerage of the United Kingdom, which gave him an automatic seat in the House of Lords. Lord Listowel later held minor office in the second administration of William Ewart Gladstone. His grandson, the fifth Earl, was a Labour politician and notably served as the last Secretary of State for India and Burma.

 the titles are held by the latter's eldest son, the sixth Earl, who succeeded in 1997. Lord Listowel is one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, and sits as a cross-bencher.

Another member of the family was the Conservative politician the 1st Viscount Blakenham (1911-1982). He was the third son of the fourth Earl.

Listowel is a town in the north of County Kerry in the south-west of Ireland. The family seat was formerly Convamore House, near Ballyhooly in County Cork.

Earl of Listowel (1822)
William Hare, 1st Earl of Listowel (1751–1837)
William Hare, 2nd Earl of Listowel (1801–1856)
William Hare, 3rd Earl of Listowel (1833–1924)
Richard Granville Hare, 4th Earl of Listowel (1866–1931)
William Francis Hare, 5th Earl of Listowel (1906–1997)
Francis Michael Hare, 6th Earl of Listowel (born 1964)

The heir presumptive is the present holder's brother, Hon. Timothy Patrick Hare (born 1966).

The next in line is the present holder's cousin  Caspar John Hare, 3rd Viscount Blakenham (born 1972), a philosophy professor at the Massachusetts Institute of Technology. He has a son, the Hon. Inigo Hare.

Line of succession

  William Hare, 1st Earl of Listowel (1751–1837)
 Col. Richard Hare, Viscount Ennismore (1773–1827)
  William Hare, 2nd Earl of Listowel (1801–1856)
  William Hare, 3rd Earl of Listowel, 1st Baron Hare (1833–1924)
  Richard Granville Hare, 4th Earl of Listowel (1866–1931)
  William Francis Hare, 5th Earl of Listowel (1906–1997)
  Francis Michael Hare, 6th Earl of Listowel (born 1964) Elected to remain in 1999.
 (1) Hon. Timothy Patrick Hare (born 1966)
  John Hugh Hare, 1st Viscount Blakenham (1911–1982)
  Michael John Hare, 2nd Viscount Blakenham (1938–2018)
 (2)  Caspar John Hare, 3rd Viscount Blakenham (born 1972)
 (3) Hon. Inigo Hare
 Maj. Hon. Alan Victor Hare (1919–1995)
 (4) Alan Simon Mercury Hare (born 1948)
 Hon. Robert Hare (1808–1865)
 Robert Dillon Hare (1842–1936)
 Brig.Gen. Robert William Hare (1872–1953)
 Lt Col. Robert Gerald Dillon Hare (1910–1997)
 (5) Anthony Gerald Hare (born 1956)

See also
Viscount Blakenham

References

Further reading

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

David Beamish's Peerage Page

Earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1822
History of County Kerry
Listowel
People from County Kerry
1822 establishments in Ireland

Earl of Listowel


Printre colinele verzi este un film românesc din 1971 regizat de Nicolae Breban. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dan Nuțu, Ion Caramitru, Mircea Albulescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 629.926 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971
Filme regizate de Nicolae Breban
Filme dramatice românești

Printre colinele verzi


Slatina je mjesna zajednica grada Tuzle.

Zemljopisni položaj
Nalazi se sjeverno od rijeke Jale. Okružuju je Tušanj, Dragodol, Kicelj, Stari grad, Brdo i Mejdan.

Povijest

Stanovništvo
Spada u urbano područje općine Tuzle. U njoj je 31. prosinca 2006. godine prema statističkim procjenama živjelo 6.120 stanovnika u 2.040 domaćinstava.

Izvori

Tuzla

Slatina (Tuzla, BiH)


Pression steht für:

 Druck (Physik), historische Bezeichnung
 Pression (Lachenmann), Komposition für Cello
 Zwangsmittel

Pression


ඕස්ට්‍රලේෂියාව (ඉංග්‍රීසි: Australasia) යනු ඕස්ට්‍රේලියාව, නව සීලන්තය සහ ආසන්න දූපත් කිහිපයක් ඇතුලත්වන කලාපයකි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Asia-Pacific
 Australasian realm
 Australasia Olympics
 Austral-Asia Cup
 Down Under
 Sundaland
 Trans-Tasman
 Zealandia

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

ඕස්ට්‍රලේෂියාව


{|

{{Infobox ship career
|Hide header=
|Ship country=United States
|Ship flag=
|Ship name=USS Vella Gulf
|Ship namesake=Battle of Vella Gulf
|Ship operator=
|Ship ordered=
|Ship builder=Todd Pacific Shipyards
|Ship laid down=7 March 1944
|Ship launched=19 October  1944
|Ship sponsor=
|Ship christened=
|Ship completed=
|Ship acquired=
|Ship commissioned=9 April 1945
|Ship recommissioned=
|Ship decommissioned=9 August 1946
|Ship reclassified=Helicopter carrier, CVHE-111, 12 June 1955; Cargo ship and aircraft ferry, T-AKV-111
|Ship refit=
|Ship struck=1 June 1960
}}

|}

USS Vella Gulf (CVE-111) (ex-Totem Bay) was a  of the United States Navy. She was laid down as Totem Bay on 7 March 1944 at Tacoma, Washington by the Todd-Pacific Shipyards. She was renamed Vella Gulf on 26 April 1944 and launched on 19 October 1944, sponsored by Mrs. Donald F. Smith. On 9 April 1945, she was commissioned with Captain Robert W. Morse in command.

Service history
Following initial local operations in Puget Sound, Vella Gulf sailed for San Diego and arrived there on 4 May to pick up the initial increment of her assigned Marine air group. After embarking them at the naval air station, the escort aircraft carrier conducted shakedown off the southern California coast and embarked the remainder of her group during this period. At the completion of a post-shakedown availability, she departed the west coast on 17 June, bound for Hawaii. She arrived at Pearl Harbor on 25 June and conducted 11 days of intensive training operations.Vella Gulf departed Pearl Harbor on 9 July, stopped at Eniwetok in the Marshalls on 16 July to refuel, and proceeded on to Guam, where she arrived four days later. On 23 July, she sailed for the Marianas to conduct air strikes against Rota and Pagan Islands. The next day, she launched 24 sorties against Pagan Island with her Vought F4U Corsairs, Grumman F6F Hellcat photographic aircraft, and Grumman TBM Avenger bombers. Three days later, the escort carrier launched 21 sorties against Rota, with a dozen Corsairs, eight Avengers and one Hellcat taking part. Light anti-aircraft fire from Japanese guns peppered the skies but failed to reach the American planes. Two planes returned from the mission having conducted their attacks from such a low altitude that shrapnel from their own bomb explosions slightly damaged their tail surfaces.

The day after the Rota strike, the ship flew off her planes to Saipan and then returned to Apra Harbor, Guam, on 2 August, for a three-day breather before heading for Okinawa on 5 August. She arrived at Buckner Bay four days later. Her one night spent in the anchorage there was a memorable one since, during the evening, word arrived that surrender negotiations with the Japanese were in progress and prompted many ships and shore-based units to set off pyrotechnics.Vella Gulf arrived back at Guam on 15 August in time to receive the welcome news that Japan had capitulated. Vella Gulf participated in the initial occupation operations of the Japanese home islands. She provided food and fuel to other Fleet units off the coast and, in late August, alternated with  in furnishing air cover for a replenishment group. The escort carrier then sailed for Tokyo Bay and arrived there on 10 September.

Departing Japanese waters on 21 September, Vella Gulf embarked 650 men at Okinawa for passage back to the west coast of the United States. After a brief stop at Pearl Harbor, she arrived at San Francisco, California, on 14 October. She subsequently operated in the Puget Sound area as training ship for escort carrier personnel until late March 1946, when she sailed for the coast of southern California and arrived at San Diego on 27 March. However, her stay there was brief, for she soon got underway again, touched at Port Angeles, and pushed on to Tacoma, where she began inactivation on the last day of the month. Moved to Seattle on 7 April, the ship was placed out of commission on 9 August 1946.

Placed in reserve at Tacoma, the vessel remained there into the 1960s. Reclassified as a helicopter carrier (CVHE-111) on 12 June 1955, Vella Gulf was later transferred to the Military Sea Transportation Service; and she was again reclassified — this time to T-AKV-11. However, she never returned to active service. Struck from the Navy list on 1 June 1960, she was reinstated on 1 November of the same year. Struck for the second time on 1 December 1970, the erstwhile escort carrier was sold to the American Ship Dismantlers, Inc., of Portland, Oregon, on 22 October 1971 and scrapped.

AwardsVella Gulf'' received one battle star for her World War II service.

References

Commencement Bay-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Ships built in Tacoma, Washington
1944 ships

USS Vella Gulf (CVE-111)


Amaretto (Italian for "a little bitter") is a sweet Italian liqueur that originated in Saronno. Depending on the brand, it may be made from apricot kernels, bitter almonds, peach stones, or almonds, all of which are natural sources of the benzaldehyde that provides the almond-like flavour of the liqueur. It generally contains 21 to 28 percent alcohol by volume.

When served as a beverage, amaretto can be drunk by itself, used as an ingredient to create several popular mixed drinks, or added to coffee. Amaretto is also commonly used in culinary applications.

Origin

Etymology
The name amaretto originated as a diminutive of the Italian word amaro, meaning "bitter", which references the distinctive flavour lent by the mandorla amara or by the drupe kernel. However, the bitterness of amaretto tends to be mild, and sweeteners (and sometimes sweet almonds) enhance the flavour in the final products. Thus, one can interpret the liqueur's name as a description of the taste as "a little bitter". Cyanide is processed out of the almond preparation before its use.

One should not confuse amaretto with amaro, a different family of Italian liqueurs that, while also sweetened, have a stronger bitter flavour derived from herbs.

Legend
Despite the history of introducing and accepting almonds into Italian cuisine, newer takes on the meanings and origins have been popularized by two major brands. Though of sometimes questionable provenance, these tales hold a sentimental place in Saronno culture:

Notable brands
DeKuyper – Netherlands
Disaronno – Italy
Lazzaroni – Italy
Bols – Netherlands
Luxardo – Italy

Usage
Amaretto serves a variety of culinary uses.

Cooking
 Amaretto is frequently added to desserts, including ice cream, which enhances the flavour of the dessert with almonds and is complementary to the flavour of chocolate. Tiramisu, a popular Italian cake, is often flavoured with either real amaretto or alcohol-free amaretto aroma.
 Savoury recipes that call for amaretto usually involve meats, such as chicken.
 A few shots of amaretto can be added to pancake batter for a richer flavour.
 Amaretto is often added to almondine sauce for fish and vegetables.
 Amaretto is often added to whipped cream.
 Amaretto chocolate truffles

Cocktails
Cocktails with Amaretto liqueur as a primary ingredient:
 Amaretto Piña Colada - Amaretto liqueur, light rum, coconut milk, and pineapple juice.
 Amaretto Sour - Amaretto liqueur, lemon juice, egg white, sugar or simple syrup and orange slice and cherries, for garnish .
 French Connection - Amaretto liqueur and Cognac. - IBA official cocktail
 Godfather - Amaretto liqueur and Scotch.
 Nutcracker Martini - Amaretto liqueur, dark crème de cacao, vodka, and Irish cream.
 Snickerdoodle Cookie Martini - Amaretto liqueur, cinnamon liqueur, and cinnamon vodka.
 Toasted Almond - Amaretto liqueur, coffee liqueur, and milk or cream. Some versions add vodka.

Orgeat syrup
Amaretto is sometimes used as a substitute for Orgeat syrup in places where the syrup cannot be found or to impart a less sweet flavour.

See also

 Bitter almond liqueur, a similar drink from Portugal
 List of almond dishes
 List of cocktails

References

External links

Almond dishes
Nut liqueurs
Italian liqueurs

Amaretto


Kosmos 2256, ruski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3. Lansiran je 24. lipnja 1993. godine u 04:12 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko Zemlje raketom nosačem Ciklon-3 11K68. Orbita mu je 1402 km u perigeju i 1413 km u apogeju. Orbitna inklinacija je 82,5°.COSPARova oznaka je 1993-038-E. Zemlju obilazi u 113,9 minuta. Pri lansiranju bio je mase 220 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima

Sateliti Kosmos

Kosmos 2256


John David Newcombe AO OBE (born 23 May 1944) is an Australian former professional tennis player. He is one of the few men to have attained a world No. 1 ranking in both singles and doubles. At the majors, he won seven singles titles, a former record 17 men's doubles titles, and two mixed doubles titles. He also contributed to five Davis Cup titles for Australia during an age when the Davis Cup was deemed as significant as the majors. Tennis magazine rated him the 10th best male player of the period 1965–2005.

Biography
Newcombe played several sports as a boy before devoting himself to tennis. Newcombe's powerful serve and volley was the backbone of his attacking game. He frequently came up with a second-serve ace. He was the Australian junior champion from 1961 to 1963 and was a member of Australia's Davis Cup winning team in 1964. He won his first Grand Slam title in 1965 by taking the Australian Championships doubles title with fellow Australian Tony Roche. That same year, the duo won the Wimbledon doubles title. They teamed to win the Australian doubles championship three more times, Wimbledon another four times and the US Championships in 1967, the French Championships in 1967, and the French Open in 1969. They won 12 Grand Slam titles, which remained the all-time record for a men's doubles team until 2013, when it was surpassed by Bob and Mike Bryan.

Newcombe was the top ranked amateur in the world in 1967 according to Lance Tingay, World Tennis and an Ulrich Kaiser panel of 13 experts and was the first recipient of the Martini and Rossi award after finishing top of their points system in 1967. As a professional, Newcombe was ranked world number one in 1970 by Tingay, World Tennis, Bud Collins, Mike Gibson and Tennis magazine (Germany). He was also ranked world number one in 1971 by Tingay, Rex Bellamy, Collins, Frank Rostron and World Tennis and he and Stan Smith were joint recipients of The 'Martini and Rossi' Award, voted for by 11 journalists. In 1973 Newcombe was ranked world No. 1 by Tingay and Judith Elian. In singles play, he was a two-time winner of the Australian Open, a three-time winner of Wimbledon, and a two-time winner of the US Open.

In January 1968, Newcombe signed a three-year professional contract with Lamar Hunt's World Championship Tennis (WCT) and became part of the "Handsome Eight", the original eight WCT players. Newcome was guaranteed $135,000 annually, which was higher than the best paid baseball player received that year. As a member of the WCT professional tour group and the Players' Union, Newcombe was banned by the International Tennis Federation from competing in the 1972 Wimbledon Championships and he joined the ATP boycott of the event in 1973.

Newcombe was the WCT champion for 1974, defeating Okker, Smith, and Borg in the final.

Newcombe's final major win was the 1975 Australian Open, where he won a series of five set matches against Masters, Roche in the semifinal (saving match points), and Connors in a classic final. The final against Connors may have been his finest performance in tennis.

Newcombe was the last of the Australians who dominated tennis in the 1950s, 60s and 70s.

In his 1979 autobiography, Jack Kramer, the long-time tennis promoter and great player himself, included Newcombe in his list of the 21 greatest players of all time.

Newcombe was captain of the Australian Davis Cup team from 1995 until 2000.

He was inducted into the Sport Australia Hall of Fame in 1985 and in 1986 his achievements were recognized with his induction into the International Tennis Hall of Fame.

Grand Slam finals

Singles: 10 (7 titles, 3 runner-ups)

Grand Slam performance timeline

Singles

Source: ITF

Distinctions
Newcombe served as chairman of the International Tennis Players Association which formed in 1969.
He served as president of the Association of Tennis Professionals in 1977 and 1978.
Overall, he won 26 Grand Slam titles in singles, doubles, and mixed doubles (27 if his 1965 mixed doubles shared win is added).
Newcombe was appointed Officer of the Order of the British Empire (OBE) in 1978 for services to sport, and Officer of the Order of Australia (AO) in 1989, "for service to the community, particularly to youth and to those with physical disabilities".
Newcombe and Rod Laver are the only players to ever win both the US Open and Wimbledon men's singles titles as an amateur and as a professional. The grass surfaces favoured his game, and the French Open's clay surface was the only major singles championship he never won. However, he did take the French doubles title on three occasions.
He is an Australian Living Treasure.
The Newcombe Medal, awarded yearly to the most outstanding Australian tennis player, is named in honour of his tennis achievements.
He runs the John Newcombe Tennis Ranch & Tennis Academy in New Braunfels, Texas.
In 2001, he was revealed to be President George W. Bush's drinking companion on the night of 4 September 1976, when Bush was charged with driving under the influence. This controversy surfaced during the 2000 US Presidential Election.
He partners with Cliff Drysdale to develop the John Newcombe Estate & Country Club in New Braunfels, Texas.

See also

 List of Grand Slam men's singles champions
 World number one male tennis player rankings
 Tennis male players statistics

References

Bibliography

External links

 Official Wimbledon website profile
 Enough Rope's John Newcombe interview
 John Newcombe Estate & Country Club
 Sunday Times article 24 January 2010

1944 births
Australian Championships (tennis) champions
Australian Championships (tennis) junior champions
Australian male tennis players
Australian Officers of the Order of the British Empire
Officers of the Order of Australia
Australian Open (tennis) champions
Australian tennis commentators
French Championships (tennis) champions
French Championships junior (tennis) champions
French Open champions
Grand Slam (tennis) champions in boys' singles
Grand Slam (tennis) champions in boys' doubles
Grand Slam (tennis) champions in men's singles
Grand Slam (tennis) champions in men's doubles
Grand Slam (tennis) champions in mixed doubles
International Tennis Hall of Fame inductees
Living people
People educated at Sydney Church of England Grammar School
People from the North Shore, Sydney
Sport Australia Hall of Fame inductees
Sportsmen from New South Wales
Tennis players from Sydney
Sportspeople from New Braunfels, Texas
United States National champions (tennis)
US Open (tennis) champions
Wimbledon champions
Wimbledon champions (pre-Open Era)
ATP number 1 ranked singles tennis players

John Newcombe


Robert Tyre "Bobby" Jones Jr. (17 Mart 1902 -  18 Aralık 1971), Amerikalı amatör golfçü. Ulusal ve uluslararası yarışmalarda bugüne kadar yarışmış en büyük golfçü olduğu iddia edilir.

İlk çocuklararası turnuvasını kazandığında altı yaşındaydı. On dört yaşındayken Amerikan Amatör Golf Şampiyonası'nın üçüncü turuna kadar çıkmayı başardı. 1923'te ilk Amerikan Açık Golf Turnuvası'nı kazanarak en üst seviyeye çıktı.

Inwood'da kazandığı bu ilk turnuvadan, 1930 yılındaki Amerikan Amatör Golf Şampiyonası'na kadar 13 önemli turnuvayı kazandı. 20 turnuvaya katılıp 13'ünü kazanarak 20'de 20 yapan Jack Nicklaus'un ardından gelmektedir. Jones, aynı yıl içinde (1926) hem Amerika Açık hem de İngiliz Açık Golf Turnuvalarını kazanarak "Double" yapan ilk golfçü oldu. Aynı yıl içerisinde dört büyük şampiyonayı kazanarak Altın Grand Slam yapan tek golfçüdür. ABD'yi beş kez temsil ettiği Walker Kupası'nda on maçının dokuzunu kazanmıştır. Profesyonellere karşı oynadığı turnuvalardan ikisini daha kazanmıştır: 1927 Southern Open ve 1930 Southeastern Open

Jones, Georgia Institute of Technology'den makine mühendisliğinde lisans ve Harvard Üniversitesi'nden İngiliz Edebiyatı'nda lisans derecesi almıştır. Emory Üniversitesi hukuk okulunda yalnızca bir yıl okuduktan sonra baro sınavını geçmiştir. 28 yaşında golften çekildikten sonra Atlanta'da hukukçuluk yapmıştır.

Jones, 1920'ler Amerikan spor dünyasının beş devi arasında sayılmaktadır. (Diğerleri: beyzbolda Babe Ruth, boksta Jack Dempsey, Amerikan futbolunda Red Grange, ve teniste Bill Tilden. Amateur Athletic Union tarafından Amerika'daki en iyi amatör sporcuya verilen James E. Sullivan Ödülü ilk defa ona verilmiştir.

Sporcu centilmenliği

Jones yalnızca çok yetenekli bir golfçü değil aynı zamanda fair play konusunda da örnek gösterilebilecek bir sportmendi. Amatör kariyerinin başında Amerika Açık Golf Turnuvası'nın final maçında topu çimenliğin dışına düştüğünde vuruşunu ayarlamaya çalışırken yanlışlıkla topa dokundu. Kendisine kızarak hakemlere faul olduğunu belirtti. Kendi aralarında tartışan ve izleyicilerin bir kısmına da gördüklerini soran hakemler, kendileri de dahil hiç kimsenin bunu görmediğini ve kararın kendisine ait olduğuna karar verdiler. Bobby Jones faul olduğunda ısrar etti. Hakem, Bobby Jones'un olağanüstü güvenilirliği karşısında takdire şayan bir hareket sergilediğini belirtti. Jones'un yanıtı ise şöyleydi:  "Bir banka soyguncusunu banka soymadığı için övgüye değer bulur musunuz? Hayır, bulmazsınız. Golf oyunu her zaman böyle oynanmalıdır." (İngilizce orijinali: "Do you commend a bank robber for not robbing a bank? No you don't. This is how the game of golf should be played at all times." ) Jones maçı bir sayıyla kaybetti. Amerikan Golf Birliği'nin sportmenlik ödülünün adı "Bob Jones Ödülü" dür.

Golf sonrası

Golfü bıraktıktan sonra on iki eğitici film yaptı, A.G. Spalding & Co. şirketi ile ilk birbirine benzer golf sopası takımını geliştirdi, Alister MacKenzie ile birlikte Augusta National golf sahasını tasarladı. İlk defa 1934'te Augusta'da oynanan Masters Golf Turnuvası'nın kurucularındandır.

1948'de Jones'a sirengomiyeli (omurilikte sıvı dolu boşluk olarak ortaya çıkar, ağrıya ve felce sebep olur) teşhisi kondu. Tekerlekli sandalyeye mahkûm olmak zorunda kaldı.

1958'de golfün anavatanı sayılan İskoçya'daki St Andrews şehrince kendisine şehrin anahtarı verildi. 1759'da Benjamin Franklin'den sonra bu onura layık görülen ilk Amerikalı oldu. 1971 yılında doğduğu yer olan Atlanta, Georgia'da öldü. 1974'yılında "World Golf Hall of Fame"in üyesi seçildi.

Büyük şampiyonlukları
Profesyonel:
 Amerika Açık Golf Turnuvası: 1923, 1926, 1929, 1930
 İngiliz Açık Golf Turnuvası: 1926, 1927, 1930

Amatör:
 Amerikan Amatör Golf Turnuvası: 1924, 1925, 1927, 1928, 1930
 İngiliz Amatör Golf Turnuvası: 1930

Eğitimi
 Emory Üniversitesi Hukuk Okulu, 1926-1927
 Georgia Institute of Technology, Lisans, 1922
 Harvard Üniversitesi, Lisans, 1924

Filmleri
1931 yapımı bir seri How I Play Golf, by Bobby Jones isimli filmde rol aldı. Oyunun belirli bir bölümü hakkında bilgilerini aktarabilmek için değişik sahneler düzenlendi. Bu sahneler ünlü yönetmen George Marshall tarafından yönetilmiştir.

Jones, 2004 yapımı biyografik Bobby Jones: A Stroke of Genius filminde James Caviezel tarafından canlandırılmıştır. The Legend of Bagger Vance filminde de destek karakter olarak kullanımıştır ve kendi kendine faul verme olayı filmin ana kahramanı Rannulph Junuh için kullanılmıştır.

Dış bağlantılar
 bobbyjones.com
 World Golf Hall of Fame profili
 Find-A-Grave
 Bobby Jones
 Georgia Sports Hall of Fame

Amerikalı erkek golfçüler
1902 doğumlular
1971 yılında ölenler

Bobby Jones (golfçü)


Tormented Souls é um jogo eletrônico de survival horror publicado pela PQube e produzido pelos estúdios Dual Effect e Abstract Digital, sendo lançado em 26 de agosto de 2021. Foi lançado para PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch e Microsoft Windows. O jogador assume o papel de Caroline Walker, personagem que investiga o desaparecimento das irmãs gêmeas na mansão/hospital Winterlake. A produção foi inspirada nas franquias de Alone in the Dark, Resident Evil e Silent Hill.

De acordo com o Metacritic, Tormented Souls foi recebido positivamente pelos críticos, obtendo uma classificação média de 72/100 na versão PlayStation 5; 75/100 para PC; e 79/100 para Switch e Xbox X.

Ligações externas

Jogos eletrônicos de 2021
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos para Windows
Jogos para PlayStation 4
Jogos para PlayStation 5
Jogos para Nintendo Switch
Jogos eletrônicos de survival horror

Tormented Souls


Una dorsal asísmica es una larga  y lineal cordillera submarina. Las dorsales asísmica son volcánicamente inactivas y se suelen ubicar en cuencas oceánicas profundas. Un ejemplo es la cadena Walvis en el océano Atlántico. En la mayoría de los casos son alineamientos de relieves volcánicos, nacidos a menudo como islas sobre un punto caliente, y luego reducidos luego en volumen por su enfriamiento, y por el adelgazamiento de la litosfera oceánica que ocurre en ésta a medida que se aleja de la dorsal mediooceánica donde se ha formado.

Referencias

Dorsal asísmica


Le moteur OM 603 est un moteur thermique automobile à combustion interne, fabriqué par Mercedes-Benz entre 1985 et 1996.

Historique

Caractéristiques

Mécanique

Performance

Utilisation

Notes et références

Voir aussi

OM 603
OM 603

Moteur OM 603 Mercedes-Benz


Šašová este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 149 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šašová este atestată documentar din 1352.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šašová


Afrocarpus, biljni rod iz porodice tisuljevki, po nekima klasificirana vlastitom redu Podocarpales, a po drugima dio je reda borolike (Pinales).

Rodu pripada pet vrsta vazdazelenog drveća raširenog po nekim krajevima Afrike: Burundi, Etiopija, otoci Gvinejskog zaljeva, Kenija, Malavi, Mozambik, Ruanda, Sudan, Esvatini, Tanzanija, Uganda, DR Kongo.

Vrste
 Afrocarpus dawei (Stapf) C.N.Page
 Afrocarpus falcatus (Thunb.) C.N.Page
 Afrocarpus gracilior (Pilg.) C.N.Page
 Afrocarpus mannii (Hook.f.) C.N.Page
 Afrocarpus usambarensis (Pilg.) C.N.Page

Izvori

Četinjače

Afrocarpus


La classe Svärdfisken (« Espadon » en suédois) était une classe de sous-marins de la marine royale suédoise. La classe se composait de deux sous-marins, achevés en 1914.

Navires de la classe

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Classe de sous-marin de la Marine royale suédoise

Classe Svärdfisken


Ornella Dumartheray (* 14. Juni 1985) ist eine Schweizer Badmintonspielerin. Sie spielt für den Badminton Club Yverdon-Les-Bains und ist mehrfache Schweizer Meisterin im Damendoppel. Ihr Bruder Anthony Dumartheray ist ebenfalls beim BC Yverdon-Les-Bains aktiv.

Karriere
Ornella Dumartheray gewann 2006 erstmals eine Schweizer Meisterschaft, wobei sie im Damendoppel mit Jeanine Cicognini erfolgreich war. 2011 war sie in der gleichen Disziplin erfolgreich, diesmal jedoch mit Sabrina Jaquet an ihrer Seite. Auch 2012 und 2013 erspielten sich beide den Titel im Doppel.

Einzelnachweise

Badmintonspieler (Schweiz)
Schweizer Meister (Badminton)
Schweizer
Geboren 1985
Frau

Ornella Dumartheray