وادي تَاسَة (بالأمازيغية: ⵜⴰⵙⴰ Tasa ؛ بالإنجليزية: Tasa Valley) هو واد تونسي يسيل عبر ولايات ولاية الكاف وولاية سليانة وولاية باجة، يصب في وادي مجردة جنوب غربي مدينة بوسالم.

كلمة تَاسَة هي كلمة أمازيغية وأصلها «تاسا»، و معناها باللغة الأمازيغية «الكبد».

مراجع

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 وادي مجردة.

تاسة
تاسة

وادي تاسة


Heteromys teleus es una especie de roedor de la familia Heteromyidae.

Distribución
Es endémica del centro-oeste de Ecuador, donde se encuentra en altas elevaciones de hasta los 2000 metros sobre el nivel del mar, en las laderas de la planicie costera y occidental de los Andes.

Hábitat
La especie es nocturna y vive en los bosques secos tropicales de hoja perenne; crea causes bien definidos, y se encuentra a menudo cerca de los arroyos. Se ve amenazada por la deforestación.

Referencias

teleus

Heteromys teleus


Black and White City er en kortfilm fra 1993 instrueret af Trine Vester.

Handling
Form-atelieret/Værksted for Grundmagi er et samarbejde mellem Statens Filmcentral og Danmarks Radio ved animatoren Lejf Marcussen. Projektet formål har været at give nogle instruktører mulighed for, over en længere periode, i størst mulig frihed, at fordybe sig i de levende billeders umiddelbare materiale. Trine Vester skriver om sine produktioner: »Fantasie Impromptu« er billedvariationer over Chopins klaverstykke - en undersøgelse af det synkrone og det asynkrone. »Black and White City« er en klassisk fortælling om ondt og godt - en dramaturgisk symfoni i et billedsprog, hvor forståelsen udspringer af bevægelsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

Black and White City


La isla Fourni Korseon (, o bien, Φούρνοι Ικαρίας - Fournoi Ikarias), más simplemente Fourni o Fournoi, es la isla principal de un archipiélago de pequeñas islas griegas del mar Egeo que se encuentran entre las islas de Icaria, Samos y Patmos, no lejos de la costa de Anatolia. Administrativamente, pertenece desde 2011 a la unidad periférica de Icaria (antes formó parte de la prefectura de Samos), en la periferia de Egeo Septentrional. Las dos islas más grandes del grupo, la isla principal de Fourni y la isla de Thymaina, están habitadas, mientras que la isla Agios Minas no lo está y se encuentra algo al este. En la isla principal está Fournoi que es el asentamiento más grande y luego Chryssomilia, en el norte (el tercero después del de Thymaina). La isla es estrecha y alargada, de forma sinuosa, en torno a una espina central.

Muchos de los habitantes son pescadores, si bien durante la temporada de verano la población también está ocupada en actividades turísticas.

Referencias
https://haceryver.com/el-archipielago-de-fourni-en-grecia-los-pequenos-del-egeo-oriental/

Véase también
 Geografía de Grecia
 Geografía de Europa
Estado Libre de Icaria

Archipiélagos e islas de Grecia del mar Egeo
Islas de la periferia de Egeo Septentrional
Municipios de la periferia de Egeo Septentrional

Fourni Korseon


Erkekçe dergisi 1980'li yıllarda çıkan erotik bir dergidir. Ercan Arıklı'nın sahibi ve genel müdürü olduğu Gelişim Yayınları tarafından çıkarılmıştır. Genel yayın yönetmenliğini kuruluşundan kapanıncaya kadar geçen dönemde Hıncal Uluç üstlenmiş ve seks ve erotizim üzerine yazılarda yazmıştır.

O günlere damgasını vurmuş birçok ünlü bayanı sayfalarında konuk etti. Aralarında fotoğrafçı Erol Atar'ın da çektiği ünlülerin erotik pozları ile dolu sayfaları erkeklerin hayal dünyasına yön verdi. Ünlülere örnekler: Seren Serengil, Pembe Mutlu, Pakize Suda, Necla Nazır, Nükhet Duru, Oya Aydoğan, Seda Sayan, Sevtap Parman, Serpil Çakmaklı, Sibel Turnagöl, Suna Yıldızoğlu, Yasemin Evcim, Ahu Tuğba, Bahar Öztan, Ayşegül Aldinç, Banu Alkan, Harika Avcı, Fulden Uras, Nazan Ayaz, Müjde Ar, Güngör Bayrak, Hülya Avşar v.d.

1987 yılında Muzır Yasası çıkınca poşete girdi. Bu durum satışlarını çok düşürdü. Poşetten kurtulmak için, Erkekçe 90 isimli ve erotizmi az, daha çok erkekler için hayat tarzı konulu bir forma girdiyse de başarılı olamadı ve 1993 yılında kapandı.

Erkekçe; 12 yıl sonra 2005'te yeniden yayın hayatına izzet gümüş geeren ajans tarafından çıkarılmaktadır.

Erkekçe'nin Türkiye'de yayımlanması benzer türde yabancı dergilerin de Türkçe versiyonlarının çıkmasına katkı sağlamıştır. Playmen, Playboy, Penthouse ve Hustler gibi dergilerin Türkçe sürümleri Erkekçe dergi okulundan yetişenlerce çıkarılmış ya da yönetilmiştir.

İlk çıktığı yıllarda elde ettiği başarı derginin kadınlar için de bir formatının kopyalanması sayılabilecek olan Kadınca dergisinin de aynı yayın grubunca çıkarılmasını sağlamıştır.

Kaynakça

Türkçe dergiler
Erotik dergiler
Yayımı sona eren Türkiye dergileri

Erkekçe


Lutkarstvo u Slovačkoj i Češkoj nije samo popularan oblik tradicionalne zabave nego i način prenošenja vizije svijeta i obrazovni alat s porukama moralnih vrijednosti. Zbog toga je ovo lutkarstvo upisano na popis nematerijalne svjetske baštine 2016. godine.

Lutke, stvarnih ili imaginarnih likova, uglavnom su izrađene od drveta i animirane različitim metodama. Prvi nositelji ove prakse bili su obitelji putujućih lutkara čija su djela kasnije apsorbirala lokalne utjecaje, koristeći uglavnom komične figure s različitim obilježjima. Kazalište lutaka sastavni je dio slovačke i češke lokalne kazališne i književne tradicije. Ono također igra važnu ulogu u socijalizaciji, pomažući izvođačima da se razvijaju kao kreativni mislioci i nauče se suradnji, komunikaciji i ojačavanju osjećaja identiteta u društvu. Obilježavajući tradicionalne obrede i svečane događaje poput blagdana, tržnica i sajmova, lutkarske predstave danas dolaze u mnogo različitih oblika, ali još uvijek uzimaju iz tradicije. Sudionici uključuju izvođače, dramatičare, izrađivače lutaka i kostima, kao i scenografe. Vještine se prenose imitacijom i praksom unutar izvođačkih zajednica, dok se u Slovačkoj prijenos također odvija i u tradicionalnim lutkarskim dinastijama, kao i kroz radionice koje vode neprofitne organizacije i glazbene i umjetničke škole.

Poveznice
 Opera dei Pupi
 Karađoz

Izvori

Vanjske poveznice
 Video info, youtube.com, 9:26 min

Lutkarstvo
Nematerijalna svjetska baština u Europi

Lutkarstvo u Slovačkoj i Češkoj


SCCP may refer to:

 Sabah Chinese Consolidated Party, a defunct political party from state of Sabah, Malaysia
 The Scientific Committee on Consumer Products of the European Commission's Directorate-General for Health and Consumer Protection
 Skinny Client Control Protocol, a VoIP terminal control protocol defined by Cisco Systems, Inc.
 Signalling Connection Control Part, from ITU-T recommendation Q.713, is the network protocol for Signalling System 7 networks.
 South Carolina College of Pharmacy.
 Sparse conditional constant propagation, an optimisation technique used in compilers.
 Sport Club Corinthians Paulista
 Short-chained chlorinated paraffins

SCCP


Freiherr Balthasar Friedrich von der Goltz (* 20. Dezember 1708 auf Gut Heinrichsdorf; † 6. Mai 1757 vor Prag) war ein königlich-preußischer Oberst und Kommandeur im Infanterie-Regiment Nr. 33. Er war auch Kommandeur eines Grenadierbataillons, Ritter des Pour le Mérite und Erbherr auf Heinersdorf, Reppow und Langenhof.

Leben
Er war der Sohn von Henning Bernhard von der Goltz und dessen Frau Maria Katharina von Heidebreck. Seine Brüder Karl Christoph von der Goltz und Georg Konrad von der Goltz wurden preußische Generäle.

Im November 1726 trat er als Fahnenjunker in das Infanterie-Regiment Nr. 20 ein, im Jahre 1727 wurde er dort Fähnrich und 1730 Leutnant. Im Ersten Schlesischen Krieg war er in der Schlacht bei Mollwitz Adjutant des Generalmajors von Kalckstein. Am 20. April 1741 wurde er zum Hauptmann ernannt und war bei der Belagerung und Eroberung der Festung Brieg dabei. Am 25. Oktober 1741 erfolgte die Beförderung zum Major und er wurde zum Füsilier-Regiment Nr. 42 versetzt. Im Zweiten Schlesischen Krieg erhielt er ein eigenes Grenadierbataillon, das aus den Grenadierkompanien des Garnison-Regiments Nr. 8 und des Füsilier-Regiments Nr. 42 gebildet wurde. Unter dem Oberkommando von Generalleutnant Heinrich Karl von der Marwitz kämpfte er mit diesen Truppen in Oberschlesien. Im März 1745 eroberte er das Schloss Grätz. Die Versuche der Österreicher, das Schloss zurückzuerobern, scheiterten. Von der Goltz wurde dafür mit dem Orden Pour le Mérite ausgezeichnet. Am 9. Mai 1747 wurde er zum Oberstleutnant ernannt, zudem erhielt er vom König ein Geschenk von 500 Talern, der ihn auch als Kommandeur zum Regiment Nr. 33 unter Heinrich August de la Motte Fouqué nach Glatz versetzte. In der Winterzeit war er oft Gast in Potsdam und Berlin. Am 17. September 1753 erfolgte seine Ernennung zum Oberst. Als der Siebenjährige Krieg ausbrach, war er Teil der Armee unter Kurt Christoph von Schwerin, die nach Böhmen vorrückte. In der Schlacht bei Prag am 6. Mai 1757 führte er sein Regiment beim Sturm auf die Anhöhen von Böhmisch Brod. Er starb, von mehreren Kugeln getroffen.

Familie
Er war seit dem 27. September 1742 mit Henriette Johanne Konstantina von Manteuffel (* 4. Februar 1718; † 20. Oktober 1785) verheiratet. Sie war die Tochter des kursächsischen Ministers Ernst Christoph von Manteuffel und war ab 1761 erste Hofdame der Fürstin von Nassau-Weilburg. Nach seinem Tod heiratete die Witwe am 23. Oktober 1765 Albrecht von Hammerstein.

Literatur

Weblinks

Infanterist (Preußen)
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Militärperson der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Oberst (Preußen)
Balthasar Friedrich
Balthasar Friedrich
Geboren 1708
Gestorben 1757
Mann

Balthasar Friedrich von der Goltz


Inside outside er en dansk dokumentarfilm fra 2005, der er instrueret af Andreas Johnsen og Nis Boye Møller Rasmussen.

Handling
En film om graffitimalere i New York, Stockholm, København og Sao Paulo, som får et kick af at udfolde deres kunst i gaderne frem for at udstille på gallerier og museer. Energien udspringer til dels af, at det de laver på gaden er ulovligt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Dokumentarfilm fra Danmark

Inside outside


Filme americane din 2018 — Filme americane din 2019 — Filme americane din 2020Aceasta este o listă de filme americane din 2019.

Filme cu cele mai mari încasări

Listă de filme

Referințe

Legături externe

Listă de filme americane din 2019 la Internet Movie Database

Vezi și
2019 în Statele Unite
2019 în film
2019 în televiziune

 *Listă
america
Liste de filme americane

Listă de filme americane din 2019


Adebayo Adedeji (21 de dezembro de 1930 - 25 de abril de 2018) foi um economista e acadêmico nigeriano. Professor de pleno direito aos 36 anos, foi Comissário Federal da Nigéria para o Desenvolvimento Econômico e Reconstrução de 1971 a 1975. Ele foi responsável pelo desenvolvimento econômico e reconstrução da Nigéria pós-guerra civil. Em junho de 1975, foi nomeado Secretário Executivo da Comissão Econômica das Nações Unidas para a África e permaneceu neste cargo até julho de 1991. Adedeji escreveu o Plano de Ação de Lagos de 1980 que foi adotado pela ONU e pela OUA. No seu regresso à Nigéria, fundou o Centro Africano para o Desenvolvimento e Estudos Estratégicos (ACDESS), um think-tank continental independente e não governamental, sem fins lucrativos, dedicado a estudos multidisciplinares e estratégicos sobre e para África. Recebeu a honra nacional de Comandante da República Federativa.

Em dezembro de 2010, após completar 80 anos, aposentou-se da vida pública e passou os últimos anos de sua vida tranquilamente em sua cidade natal de Ijebu-Ode, Estado de Ogun, Nigéria.

Biografia
Adebayo Adedeji nasceu em 21 de dezembro de 1930 em Ijebu Ode, Nigéria.

Adedeji morreu na noite de 25 de abril de 2018 em Lagos depois de sofrer de uma longa doença. A UNECA realizou um simpósio memorial em sua homenagem em 7 de julho em Lagos.

Referências

Ligações externas

 Comissão Económica das Nações Unidas para África - Recordando o Professor Adebayo Adedeji

Alunos da Universidade de Londres
Secretários-gerais adjuntos das Nações Unidas
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Adebayo Adedeji


13954 Born este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13954 Born este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 13,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

13954 Born


Hege Bakken Wahlquist (født 7. august 1992 i Lærdal) er en norsk håndboldspiller, der spiller for Silkeborg-Voel KFUM. Hun har tidligere optrådt for Glassverket IF og Sola HK i hjemlandet og TTH Holstebro i Danmark.

Hun har haft debut på det norske rekrutlandshold, som svarer til det danske udviklingslandshold.

Eksterne henvisninger

 DHDb - Hege Bakken Wahlquist

Håndboldspillere fra Silkeborg-Voel KFUM
Håndboldspillere fra Team Tvis Holstebro
Håndboldspillere fra Norge

Hege Bakken Wahlqvist


Das Maschinenhaus im Berliner Lustgarten (auch "Pumpenhaus" genannt) lag von 1832 bis 1893 nördlich neben der Alten Börse und war Teil des Betriebssystems für die 13 Meter hohe Fontäne des Springbrunnens im Lustgarten.

Die 13 Meter hohe Fontäne

Der Bau des Königlichen Museums im Lustgarten (nach dem Bau des Neuen Museums bald "Altes Museum" genannt) wurde 1830 abgeschlossen. Im Rahmen der Neugestaltung des Geländes war auch der bisherige Kommunikationskanal, der die Verbindung des Kupfergrabens mit der Spree herstellte, zugeschüttet worden. Gleichzeitig gestaltete der Landschaftsgärtner Peter Joseph Lenné gemeinsam mit Karl Friedrich Schinkel den Lustgarten um. In der Mitte der neuen Anlage wurde ein Springbrunnen platziert, der eine hohe Fontäne auswerfen sollte. 1829 bis 1830 wurde im Lustgarten dazu ein unterirdisches Rohrleitungssystem verlegt, durch das der Springbrunnen mit dem nötigen Wasser aus der Spree versorgt werden konnte. Um den Springbrunnen herum waren Rasenflächen angelegt. Von nun an war der Lustgarten ein offener, dem Volke zugänglicher Garten, der aber nur in angemessener Kleidung betreten werden durfte.

Das Maschinenhaus

Das Maschinenhaus wurde 1832 fertiggestellt. Es befand sich nördlich der Alten Börse und wurde genau auf der zugeschütteten Einmündung des Kommunikationskanals in die Spree neben der Friedrichsbrücke (der früheren Großen Pomeranzenbrücke) errichtet. Es enthielt eine Dampfmaschine, die eine Pumpenanlage antrieb, die zur Wasserversorgung der Fontäne benötigt wurde. Neben dem "Pumpenhaus" erhob sich ein über 20 Meter hoher Schornstein, der schon von weitem sichtbar war. Schinkel hatte ihm die Form eines Obelisken gegeben, damit er in der Umgebung des Museums nicht allzu störend ins Auge fallen sollte. Die Dampfmaschine erwies sich jedoch zunächst als problematisch: Sie konnte erst 1834 nach Beseitigung diverser Konstruktionsmängel in Betrieb genommen werden. Vermittels der von ihr betriebenen Pumpe wurde Spreewasser in eine Zisterne auf dem Dach des Museums gepumpt. Von dort floss das Wasser mit entsprechendem Druck durch das Rohrleitungssystem und schoss dann in einer 13 Meter hohen Fontäne aus dem Springbrunnen. Danach wurde das Fontänenwasser vom Springbrunnen wieder aufgefangen und unterirdisch über einen mit Granitplatten gedeckten gemauerten Kanal in den Kupfergraben abgeleitet. Die Auslassöffnung ist noch heute an der Kanalmauer am Kupfergraben deutlich erkennbar.

1893 wurden das Maschinenhaus und der neben ihm stehende Schornstein im Zusammenhang mit dem Neubau des Berliner Doms und der Neuordnung des Geländes abgetragen.

Ausgrabungen

Nach der deutschen Wiedervereinigung 1990 wurden verschiedene Pläne zur Neugestaltung des Lustgartens diskutiert. Schließlich wurde bis zum 24. September 1999 mit einem Kostenaufwand von sieben Millionen Mark ein Konzept verwirklicht, das sich an den historischen Vorbildern orientiert. Bei den Bauarbeiten stießen die Arbeiter im Frühjahr 1998 auf das alte Rohrleitungssystem aus dem frühen 19. Jahrhundert, das sich als noch intakt erwies.

Nach der Rekonstruktion des Springbrunnens sprudelt die Fontäne heute wieder vor dem Alten Museum. 55 neue Bäume schmücken die Anlage. Bei der Übergabe des wiederhergestellten Lustgartens würdigte der damalige Regierende Bürgermeister von Berlin, Eberhard Diepgen, den neuen Lustgarten als "Symbol für die allmähliche Wiederherstellung des alten Stadtkerns von Berlin".

Literatur

 Elke Blauert, Katharina Wippermann (Hrsg.): Neue Baukunst. Berlin um 1800. Nicolai Verlag, Berlin 2007, ISBN 978-3-89479-401-9.
 Richard Borrmann: Die Bau- und Kunstdenkmäler von Berlin. Verlag Julius Springer, Berlin 1893.
 Rolf Bothe et al.: Stadtbilder. Berlin in der Malerei vom 17. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Willmuth Arenhövel, Nicolaische Verlagsbuchhandlung, Berlin 1987, ISBN 3-87584-212-X.
 Sybille Gramlich: Königliches Spree-Athen. Berlin im Biedermeier. In: Rolf Bothe, Dominik Bartmann: Stadtbilder: Berlin in der Malerei vom 17. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Berlin 1987.
 Markus Jager: Der Berliner Lustgarten. Gartenkunst und Stadtgestalt in Preussens Mitte. Deutscher Kunstverlag, 2005.
 Paul Ortwin Rave: Karl Friedrich Schinkel Lebenswerk. Deutscher Kunstverlag, 1981.
 Folkwin Wendland: Der Lustgarten am Berliner Schloß. In: Jahrbuch für die brandenburgische Landesgeschichte (Band 20). 1969, S. 94–139.

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Berlin
Erbaut in den 1830er Jahren
Zerstört in den 1890er Jahren
Architektur (Preußen)
Berlin-Mitte
Bauwerk von Karl Friedrich Schinkel
Versorgungsbauwerk in Berlin

Maschinenhaus (Lustgarten)


Au Brésil, les Plantas alimentícias não convencionais (PANC, plantes alimentaires non conventionnelles) sont des plantes comestibles à potentiel alimentaire et à développement spontané, mais qui ne sont pas consommées à grande échelle ou ne sont utilisées que dans des régions déterminées. Un exemple est Victoria amazonica, le nénuphar géant, plante aquatique qui produit un fruit comestible mais que peu de gens connaissent. Les parties généralement non consommées de plantes communes, telles que les feuilles de la  patate douce et le cœur de bananier peuvent également être considérées comme des PANC. L'acronyme PANC désigne aussi le mouvement  brésilien, universitaire et populaire, qui s'efforce de promouvoir la propagation et la recherche des plantes comestibles non conventionnelles.

Histoire
En raison des progrès de l'agriculture moderne et des changements des usages culinaires, certaines plantes couramment cultivées ou recherchées auparavant ne sont plus guère utilisées. La plupart des PANC sont des espèces indigènes qui résistent aux ravageurs, nécessitent peu de soins et peuvent être cultivées dans des endroits non conventionnels, tels que les bords de routes ou les terrains vagues.

Le terme PANC a été forgé par Valdely Kinupp, professeur, chercheur et botaniste, dans sa thèse de doctorat à l'Université fédérale du Rio Grande do Sul. L'application de ce terme est variable et une plante largement consommée au Brésil peut être considérée comme un PANC dans un autre pays, et vice versa. Cette différence d'acception peut exister aussi au niveau régional.

En 2010, le  a publié le Manual de hortaliças não convencionais (Manuel des légumes non conventionnels). Ce livre traite de 23 espèces végétales dont certains organes sont comestibles et facilite l'utilisation et l'identification des PANC.

Exemples

Basella alba (épinard de Malabar) : peut être consommé cuit, sauté, ou cru.
Maranta arundinacea (arrow-root) : a des tiges rhizomateuses dont on peut extraire de l'amidon.
Tropaeolum majus (grande capucine) : toutes les parties aériennes sont comestibles, y compris les graines.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Plante alimentaire

Bibliographie
 .
 .
 .

Plante alimentaire
Agriculture au Brésil
Économie agricole

Plantas alimentícias não convencionais


Dan Wilcox est un scénariste et producteur de télévision américain.

Biographie

Filmographie

Scénariste

Producteur
 1981-1983 : MASH (34 épisodes)
 1984 : The Duck Factory (7 épisodes)
 1984-1986 : Newhart (46 épisodes)
 1987 : CBS Summer Playhouse (1 épisode)
 1988 : Eisenhower and Lutz (1 épisode)
 1989-1990 : FM (3 épisodes)
 1991-1992 : Quoi de neuf docteur ?

Réalisateur
 1988 : Eisenhower and Lutz (2 épisodes)
 1990 : FM (1 épisode)

Notes et références

Liens externes

Scénariste américain
Producteur américain de télévision

Dan Wilcox


A Liga Nogometnog saveza područja Bjelovar je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1975./76.
Sudjelovalo je 15 klubova, a prvak je bio "Fenor" iz Nove Rače.

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata jedne utakmice
 Žabno – tadašnji naziv za Sveti Ivan Žabno

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Zagrebačka zona – Sjever 1975./76.
 B Liga NSP Bjelovar 1975./76.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Bjelovarski list"
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 33, god. XXVIX., izdano 4. rujna 1975., str. 9 (Sport), (uvod u sezonu), preuzeto 6. listopada 2019.
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 23, god. XXXI., izdano 17. lipnja 1976., str. 11 (Sport), (30. kolo, ljestvica), preuzeto 6. listopada 2019.

1975-76 A
Bjelovar A
1975-76 Bjelovar

A Liga Nogometnog saveza područja Bjelovar 1975./76.


Lev Alburt (d. 21 Ağustos 1945) şu anda ABD'de yaşayan ve satranç eğitimi veren eski Sovyet Büyük Ustası. 2003'te ABD'de en ünlü satranççıların arasına katılmıştır.

Dış bağlantılar
 Alburt'un oyunlarından 20 önemli pozisyon

1945 doğumlular
Amerikalı satranç oyuncuları
Ukraynalı satranç oyuncuları
Satranç büyükustaları
Rusya Yahudileri
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
Odessa Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerikalı satranç yazarları
Sovyet satranç oyuncuları
Satranç antrenörleri
Yahudi satranç oyuncuları
SSCB Yahudileri

Lev Alburt


قائمة بسلاسل مطاعم الوجبات السريعة الحالية والسابقة البارزة، والتي تختلف عن مطاعم الكاجوال السريعة، المقاهي، ، ومطاعم البيتزا.

سلاسل دولية كبرى

 مطاعم إيه آند دبليو
 أربيز
 Auntie Anne's
 مطاعم بيغ بوي
 Blaze Pizza
 Boston Market

 برجر كنج
 California Pizza Kitchen
 كارلز جي آر
 جبوتلي
 تشيرتشز تشيكن

 سينابون
 Culver's
 ديري كوين
 دومينوز بيتزا
 دانكن دونتس
 فايف قايز
 Gatti's Pizza
 Godfather's Pizza
 Golden Chick
 هارديز
 إن-ان-أوت برجر
 جاك إن ذا بوكس
 Jersey Mike's Subs
 Jet's Pizza
 جوليبي
 دجاج كنتاكي
 ليتل سيزرز
 لونغ جون سيلفرز
 Louisiana Famous Fried Chicken
 بيتزا ماركو
 ماكدونالدز
 Miami Subs Grill
 MOD Pizza
 Orange Julius
 باندا أكسبرس
 Papa Gino's
 بابا جونز بيتزا
 Peter Piper Pizza
 The Pizza Company
 بيتزا هت
 بيتزا إن
 Pollo Campero
 Pollo Tropical
 بوبايز
 كويزنوز
 سبارو
 Sonic Drive-In
 ستاربكس
 صب واي
 Sweet Frog
 تاكو بل
 Taco Cabana
 TCBY
 تيم هورتونز
 TKK Fried Chicken
 وينديز
 واتابرغر
 وايت كاسل
 Wingstop
 بيتزا هت

الشركات حسب بلد / منطقة المنشأ

أفريقيا

مصر

 كوك دور
 مطاعم مؤمن

نيجيريا

 Mr Bigg's
 Tantalizers
 Tastee Fried Chicken
 Kilimanjaro
 Chicken Republic

جنوب أفريقيا

 تشيكن ليكن
 ناندوز

 ومبي

آسيا
البحرين

Jasmi's

Jio chicken

Tea club

الصين

 Dicos
 East Dawning

 Kungfu
 Da Niang Dumpling
 Xiabu Xiabu
 Goubuli

هونغ كونغ

 Cafe de Coral
 Fairwood

الهند

 Adyar Anandha Bhavan

 Bikanervala
 Burgs
 Cafe Coffee Day
 Darshini
 Goli Vada Pav
 Haldiram's
 Jumbo King
 KaatiZone
 Nirula's
 Saravana Bhavan
 Smokin' Joe's
 Vadilal
 Wow! Momo

إندونيسيا

 CFC
 Es Teler 77
 Geprek Bensu
 HokBen
 J.CO Donuts
 Kebab Turki Baba Rafi
 Klenger Burger

إسرائيل

 Burgeranch

اليابان

 Ajisen Ramen
 First Kitchen
 Freshness Burger
 Hokka Hokka Tei
 Hotto Motto
 Ichibanya
 Italian Tomato
 Kura
 Lotteria
 Marugame Seimen
 Matsuya Foods Co.
 موس برغر
 Pepper Lunch
 Sukiya
 يوشينويا

ماليزيا

 The Chicken Rice Shop

 Marrybrown
 Pelita Nasi Kandar
 Rotiboy
 Sate Kajang Haji Samuri
 SCR

منغوليا

 Khaan Buuz

الفلبين

 Chowking
 Goldilocks Bakeshop
 جوليبي
 Mang Inasal
 Max's of Manila
 Nacho King!

 Tokyo Tokyo

السعودية

 شاورمر
 البيك
 الطازج
 هرفي
 كودو

سنغافورة

 Old Chang Kee
 Sakae Sushi

كوريا الجنوبية

 Lotteria
 Paris Baguette
 Caffe Bene
 Tom N Toms Coffee
 Angel-in-us
 A Twosome Place
 KyoChon
 Bonchon Chicken
 Mom's Touch
 Mr. Pizza

تايوان

 85C Bakery Cafe
 TKK Fried Chicken

تايلاند

 Café Amazon
 Chester's
 Five Star Burger
 Five Star Chicken
 The Pizza Company

الإمارات العربية المتحدة

 الفروج الطازج
 ChicKing

أوروبا

بلجيكا

 كويك

فنلندا

 Hesburger
 Rolls

فرنسا

 Brioche Dorée
 Flunch
 O'Tacos

ألمانيا

 Ditsch
 Kochlöffel
 نوردسي
 Wienerwald

اليونان

 Goody's

آيسلندا

 Metro

جزيرة أيرلندا

 Abrakebabra
 Apache Pizza
 Eddie Rocket's
 Four Star Pizza
 O'Briens Irish Sandwich Bars
 Supermac's

إيطاليا

 Spizzico

هولندا

 FEBO

النرويج

 Big Bite Submarines
 Egon
 Peppes Pizza

روسيا

 تيريموك
 بيتزا دودو

إسبانيا

 Cervecería 100 Montaditos
 Rodilla

السويد

 ماكس برغر
 Frasses
 Sibylla

المملكة المتحدة

 Barburrito
 Benjys
 Ben's Cookies
 Chicken Cottage
 Dixy Chicken
 Eat
 جريجز
 Harry Ramsden's
 itsu
 Leon
 Little Chef
 Millie's Cookies
 Morley's
 Pret a Manger
 Sam's Chicken
 Southern Fried Chicken
 Spudulike
 Tortilla

 Wasabi
 ومبي
 The West Cornwall Pasty Company
 YO! Sushi

أمريكا الشمالية

باربادوس

 Chefette

كندا

 A&W
 Booster Juice
 Burger Baron
 كابتن سبمارين
 Chez Ashton

 Country Style
 Donut Diner
 Extreme Pita
 Freshii
 Fryer's
 Harvey's
 Hero Certified Burgers
 King of Donair

 Lafleur Restaurants
 Mary Brown's
 Mr. Sub
 New York Fries
 Pita Pit

 Robin's Donuts
 تيم هورتونز
 Valentine
 White Spot
 يوجين فروز

غواتيمالا

 Pollo Campero

المكسيك

 El Pollo Loco

ترينيداد وتوباغو

 Mario's Pizzeria

الولايات المتحدة

 مطاعم إيه آند دبليو
 أبل بيز
 أربيز
 Arctic Circle Restaurants
 Arthur Treacher's
 Atlanta Bread Company
 Au Bon Pain
 Auntie Anne's
 Baja Fresh
 باسكن روبنز
 Blimpie
 Bojangles' Famous Chicken 'n Biscuits
 Boston Market
 Braum's

 برجر كنج
 Burger Street
 Burgerville
 California Pizza Kitchen

 Carino's Italian
 كارلز جي آر
 Charleys Philly Steaks
 Checkers and Rally's
 Cheeburger Cheeburger
 Chicken Express
 تشيك فيل أي
 جبوتلي
 Chuck-A-Rama
 تشكي تشيز
 تشيرتشز تشيكن / Texas Chicken
 سينابون
 Coco's Bakery
 Cold Stone Creamery

 Culver's
 ديري كوين
 دينيس
 Del Taco
 DiBella's
 Dixie Chili and Deli
 دومينوز بيتزا
 Duchess
 Duck Donuts
 دانكن دونتس
 Eegee's

 El Pollo Loco
 El Taco Tote
 Elevation Burger
 Farmer Boys
 Fatburger
 Firehouse Subs
 فايف قايز
 Fosters Freeze
 Freddy's Frozen Custard & Steakburgers
 Gold Star Chili
 Golden Chick
 Good Times Burgers & Frozen Custard
  / Red Burrito
 The Habit Burger Grill
 ذا حلال جايز
 هارديز
 Huddle House
 آيهوب
 إن-ان-أوت برجر
 جاك إن ذا بوكس
 Jack's
 جامبا
 Jason's Deli
 Jersey Mike's Subs
 Jimmy John's
 Jim's Restaurants
 جوني روكتس
 دجاج كنتاكي
 Kewpee
 كرسبي كريم
 Krystal
 L&L Hawaiian Barbecue
 Lee's Famous Recipe Chicken
 Lion's Choice
 ليتل سيزرز
 لونغ جون سيلفرز
 Maid-Rite
 بيتزا ماركو
 McAlister's Deli
 ماكدونالدز
 Milo's Hamburgers
 MOD Pizza
 Moe's Southwest Grill
 Mooyah
 Mrs. Fields
 Mrs. Winner's Chicken & Biscuits
 مستر بيست برجر
 Noodles & Company
 Panera Bread
 باندا أكسبرس
 بابا جونز بيتزا
 Papa Murphy's

 Pita Pit
 بيتزا هت
 بيتزا إن
 Pollo Tropical
 بوبايز
 Port of Subs
 Potbelly Sandwich Works
 Qdoba
 كويزنوز
 ريسينغ كينز تشيكن فينغرز
 Rax
 ريد لوبستر
 Red Robin
 Robeks
 Roy Rogers Restaurants

 Saladworks
 سبارو
 Schlotzsky's
 Seattle's Best Coffee
 شيك شاك
 Skyline Chili
 سماشبرغر
 Sneaky Pete's
 Sonic Drive-In
 Spangles
 ستاربكس
 Steak Escape
 Steak 'n Shake

 صب واي
 Swensen's
 Swensons
 Taco del Mar
 تاكو بل
 Taco Bueno
 Taco Cabana
 Taco John's
 Taco Mayo
 Taco Tico
 Taco Time
 تيم هورتونز
 Tudor's Biscuit World

 Umami Burger
 وينديز
 Wetzel's Pretzels
 واتابرغر
 وايت كاسل
 Wienerschnitzel
 Wingstop
 Zaxby's
 Zippy's

بورتوريكو

 Martin's BBQ
 El Meson Sandwiches
 Taco Maker

أوقيانوسيا

أستراليا

 Boost Juice
 Chicken Treat
 Donut King
 Eagle Boys
 Hungry Jack's (برجر كنج)

 Michel's Patisserie
 Noodle Box
 Oporto
 Pancake Parlour
 Red Rooster
 Sumo Salad
 Uncle Tony's Kebabs

نيوزيلندا

 برغر فيول
 Georgie Pie
 Hell Pizza

بابوا غينيا الجديدة

 Big Rooster

أمريكا الجنوبية

الأرجنتين

 شركة كاليفورنيا بوريتو
 مستزة

البرازيل

 Bob's
 Giraffas
 حبيبز
 Koni Store
 Mini Kalzone
 Rei do Mate
 Spoleto

كولومبيا
Hamburguesas El Corral
 Pollos Frisby

البيرو
Bembos
 Pasquale Hnos.

فنزويلا

 Churromania

مراجع

قوائم مطاعم
مطاعم وجبات سريعة

قائمة مطاعم الوجبات السريعة


George M. Fredrickson (né le  à Bristol au Connecticut, et mort le  à Palo Alto en Californie), est un activiste, auteur et historien, ainsi qu'universitaire et professeur américain.

Professeur d'université des études sur le racisme aux États-Unis et du suprémacisme blanc à l'université Stanford en Californie jusqu'à sa retraite en 2002, il continue après sa retraite à publier plusieurs textes et articles, écrivant au total huit livres et éditant quatre autres.

En plus d'être un professeur et écrivain de renom, Fredrickson est l'un des précurseurs de l'histoire comparée aux États-Unis (ses essais et articles comprenaient des développements sur des thèmes d'idéologie comparative sur le racisme aux États-Unis et en Afrique du Sud), cofondant l'Institut de recherche des études comparatives sur la race et l'ethnicité en 1996.

L'une de ses œuvres les plus connues reste White Supremacy: A Comparative Study of American and South African History, qui reçoit le Ralph Waldo Emerson award et le Merle Curti award, faisant de lui le finaliste pour le prix Pulitzer d'histoire et le National Book Award.

Biographie

Jeunesse et formation
Fredrickson né le  à Bristol de parents d'origine norvégienne, Connecticut, mais passe la majeure partie de sa jeunesse à Sioux Falls dans le Dakota du Sud.

Il a fréquente l'école secondaire dans le Dakota du Sud puis est été accepté à l'université Harvard où il obtient son diplôme en 1956.

Il part ensuite étudier à l'université d'Oslo grâce à une bourse du programme Fulbright avant de rejoindre l'US Navy, où il finit démobilisé en 1960 après avoir servi pendant trois ans.

De retour à Harvard, il obtient son doctorat en 1964 sous la direction de l'historien Donald Fleming. Il publie son premier livre The Inner Civil War un an plus tard, qui examine l'influence de la guerre de Sécession sur les personnalités intellectuelles aux États-Unis pendant cette période. Les travaux les plus fondamentaux de Fredrickson étaient centrés sur l'histoire de la race et du racisme aux États-Unis et dans le monde. Il est dit que son analyse des points de vue divergents exprimés par les Blancs du Nord et du Sud aux États-Unis (avant la guerre de Sécession) sur l'infériorité des Noirs dans son livre The Black Image in the White Mind (1971) a grandement contribué à la compréhension du racisme pendant ce temps (il y remporte grâce à cet ouvrage le prix Anisfield-Wolf). Il a continué à examiner l'idéologie raciale pendant la guerre de Sécession jusqu'à sa mort.

Carrière universitaire et activisme
Après son doctorat à Harvard, Fredrickson enseigne à l'université pendant trois ans avant de partir enseigner à l'université Northwestern l'histoire américaine.

Au cours de ses années d'université, il fait partie des étudiants blancs ayant voyagé dans le Sud du pays pour soutenir le mouvement afro-américain des droits civiques et rejoint la marche sur Washington pour l'emploi et la liberté en 1963.

Fredrickson s'est également battu contre l'apartheid en Afrique du Sud, exhortant même avec le sociologue de Stanford St. Clair Drake à céder ses actions dans des sociétés faisant des affaires avec l'Afrique du Sud (ils remettent une pétition signée par  du corps professoral au conseil d'administration de l'université).

En 1984, il part enseigner à l'université Stanford, et y reste jusqu'à sa retraite en 2002.

Durant sa période à Stanford, il reçoit la médaille Allan V. Cox pour l'excellence de la faculté favorisant la recherche de premier cycle. Il sert de directeur de thèses et mémoire pour les étudiants de premier cycle et des cycles supérieurs à Northwestern et à Stanford.

Dans son avant-propos de Racism: A Short History, republié en 2015 (qui traite de l'inégalité raciale et du racisme en tant qu'idéologie et pratique dans les sociétés occidentales au cours du dernier demi-millénaire et comment il est basé sur les trois composantes principales : pureté raciale, essentialisme culturel ou particularisme, et état d'esprit « eux » contre « nous » dans lequel la différence et le pouvoir ont structuré les régimes racistes), l'historien de Stanford Albert M. Camarillo discute des cours qu'il a coécrits et enseignés avec Fredrickson. Ils y ont développé un cours intitulé Race and Ethnicity in the American Experience, examinant comment les idéologies raciales se sont manifestées dans les institutions et politiques sociétales qui ont façonné les statuts socioéconomiques des communautés de couleur en Amérique du Nord à partir de l'ère coloniale (britannique et espagnole) à travers le . Un autre cours qu'ils ont enseigné était "Comparative Perspectives on Race and Ethnicity", inspiré de séminaires auxquels ils ont participé de 1992 à 1994. Ils co-fondent l'Institut de recherche d'études comparatives sur la race et l'ethnicité à Stanford en 1996.

Fredrickson est président de l'Organization of American Historians en 1997-1998 et est été nommé à deux reprises membre principal du National Endowment for the Humanities. Il reçoit des bourses du Humanities Center et de la John Simon Guggenheim Memorial Foundation.

Vie personnalle et mort
George M. Fredrickson fut marié pendant  (et ce jusqu'à sa mort d'un arrêt cardiaque le ) à Hélène Osouf (une des nièces du sculpteur Jean Osouf), avec qui il a quatre enfants.

Ouvrages
Tout au long de sa vie, Fredrickson publie de nombreux articles universitaires sur le thème du racisme et de l'égalité des droits civils.

Il a publié huit livres :

 The Inner Civil War: Northern Intellectuals and the Crisis of the Union (1965)
 The Black Image in the White Mind (1971)
 White Supremacy: A Comparative Study of American and South African History (1981)
 Arrogance of Race: Historical Perspectives on Slavery, Racism, and Social Inequality (1988)
 Black Liberation: A Comparative History of Black Ideologies in the United States and South Africa (1995)
 The Comparative Imagination: On Racism, Nationalism, and Social Movements (1997)
 Racism: A Short History (2002)
 Big Enough to Be Inconsistent: Abraham Lincoln Confronts Slavery and Race (2008)

Prix
 Lauréat du prix Anisfield-Wolf: 1972
 Finaliste du prix Pulitzer d'histoire: 1982
 Lauréat du Merle Curti Award de l'Organization of American Historians: 1982
 Lauréat du Ralph Waldo Emerson Award de la fraternité Phi Beta Kappa
 Lauréat du Cox Award pour l'encouragement de la recherche de premier cycle à Stanford: 2002

Notes et références

Liens externes

Étudiant de l'université Harvard
Historien de l'esclavage
Historien américain du XXe siècle
Historien américain du XXIe siècle
Écrivain américain du XXe siècle
Écrivain américain du XXIe siècle
Universitaire américain du XXe siècle
Universitaire américain du XXIe siècle
Professeur à l'université Harvard
Professeur à l'université Northwestern
Professeur à l'université Stanford
Naissance en juillet 1934
Naissance à Bristol (Connecticut)
Décès en février 2008
Décès à Palo Alto
Décès à 73 ans

George M. Fredrickson


Biyometri, yaşayan organizmaların ölçümlerine verilen genel isimdir.

Kullanım alanına göre daha dar anlamlara gelebilir:
 İstatistik yöntemlerinin tıp ve biyoloji alanlarına uygulanması.
 Ortalama yaşam süresinin hesaplanması, çeşitli yaşam istatistikleri,
 Ana karnındaki dölütün ölçülerinin ultrasonografi yöntemleriyle belirlenmesi,
 Kişiyi otomatik tanıma amacıyla insan gözündeki, parmak izindeki, yüzündeki, sesindeki, yürüyüş stilindeki çeşitli kişisel özelliklerinin türlü uygulamalarla sayısal verilere dönüştürülmesi (örn. biyometrik pasaport),
 Boyutların ölçülmesi.

Biyometri


Samuel von Polentz (* 24. Januar 1698; † 28. Januar 1746 in Meißen) war ein preußischer Generalmajor und zuletzt Chef des Infanterie-Regiments Nr. 13. Er war zudem Dompropst von Havelberg, Johanniterritter und Ritter des Ordens Pour le Mérite. Ferner war er Dorst von Kranenburg und Duisfeld, Amtshauptmann von Ziesar und Erbherr von Langenau.

Leben

Herkunft
Seine Eltern waren der Erbherren auf Fröden und preußische Oberstleutnant Samuel von Polentz und dessen Frau Elisabeth Sophia von Wernsdorff aus dem Hause Kaslau.

Werdegang
Er trat früh in preußische Dienste und nahm am Pommernfeldzug 1715/1716 teil. Auf Grund seiner Größe fiel er König Friedrich Wilhelm I. auf, der ihn in seine Riesengarde übernahm. Da er zudem witziger Gesellschafter war, war er viel in Gesellschaft des Königs. Am 18. Januar 1730 wurde er Dorst von Kranenburg und Duisfeld im Herzogtum Kleve. Am 3. November 1731 schenkte der König dem damaligen Hauptmann die im damaligen Amt Schönberg gelegenen alten Polentz'schen Güter Langenau und Nieder-Traupel, mit den Vorwerken Kalinow und Kortelow. Er bekam diese sogar als Allod zugewiesen. 1739 bekam er dazu die Dompropstei von Havelberg, die er 1745 mit Genehmigung an den Geheimrat von Voß verkaufte. 1738 wurde er Major. Der neue König Friedrich II. reduzierte die Garde und ließ die Soldaten in andere Regimenter verteilen.  So wurde er am 26. Juni 1740 zum Oberst und Kommandeur des Infanterie-Regiments Nr. 35 ernannt. Am 2. Juli 1744 wurde er Chef des Infanterie-Regiments Nr. 4, das er aber schon im Jahr darauf an Christoph von Dohna abtrat und stattdessen das Regiment Nr. 13 übernahm. Dessen Chef Truchsess zu Waldburg war kurz zuvor gefallen. Am 28. Dezember 1745 erhielt er zudem die Stelle als  Amtshauptmann von Ziesar. Im zweiten schlesischen Krieg konnte er sich in der Schlacht bei Hohenfriedberg und bei Hennersdorf auszeichnen. Es gelang ihm, vor der Schlacht den strategisch wichtigen Pass bei Fürstenberg an der Oder zu erobern. In der Schlacht bei Kesselsdorf am 15. Dezember 1745 wurde er schwer verletzt und erlag am 28. Januar 1746 in Meißen seinen Verletzungen. Er war bei seinem Tod designierter Komtur von Schiefelbeim und Wietersheim.

Familie
Er war mit Sophie Dorothea von Kleist (* 22. November 1718; † 13. September 1795) verheiratet, sie war die Tochter des Oberst Andreas Joachim von Kleist. Das Paar hatte Kinder.

Literatur

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 1, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 273–275, Nr. 316.
 Leopold von Zedlitz-Neukirch: Pantheon des Preussischen Heeres. 1835, S. 360, (Digitalisat)

Einzelnachweise

Samuel
Amtshauptmann (Brandenburg)
Domherr (Havelberg)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person (Johanniterorden)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Geboren 1698
Gestorben 1746
Mann

Samuel von Polentz


Żona dla Australijczyka (Une femme pour un Australien) est un film polonais de Stanisław Bareja sorti en salles le .

Synopsis
Robert, un Australien d'origine polonaise arrive en Pologne pour trois jours afin de trouver une femme et par la même occasion rencontrer son cousin, le capitaine Klement. Ce dernier est absent mais Robert s'installe dans sa villa. Grâce à l'aide du redacteur Michał Żelazkiewicz qui lui a remis les clefs, Robert participe au concert du groupe folklorique Mazowsze où il remarque une de danseuses, Hanka Rębowska. Il en tombe immédiatement amoureux et par tous les moyens tente de la persuader de l'épouser et de quitter la Pologne.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Stanisław Bareja
 Scénario :  Roman Niewiarowicz, Hieronim Przybył
 Musique :  Tadeusz Suchocki, Tadeusz Sygietyński
 Photographie : Kazimierz Konrad
 Montage : Krystyna Rutkowska
 Décors : Tadeusz Wybult
 Costumes :
 Société de production : Zespół Filmowy Rytm
 Pays d'origine :
 Langues originales : polonais
 Genre :  Comédie
 Format :
 Durée : 92 minutes
 Dates de sortie :

Distribution
 Wiesław Gołas - Robert
 Elżbieta Czyżewska - Hanka Rębowska
 Edward Dziewoński - le redacteur Michał Żelazkiewicz
 Lech Ordon - le portier d'hôtel
 Mieczysław Czechowicz - le capitaine Klement
 Bogumiła Olędzka - Ela, l'amie de Hanka
 Kazimierz Wichniarz - président du conseil municipal
 Stanisław Wyszyński - un conseiller municipal
 Wiesław Michnikowski - Malinowski
 Jan Kobuszewski - le livreur

Notes et références

Film polonais sorti en 1964
Film se déroulant en Pologne
Comédie polonaise

Żona dla Australijczyka


A terceira temporada da série de televisão The Wire foi ao ar pela primeira vez nos Estados Unidos na HBO em 2004, de 19 de setembro a 19 de dezembro. Ele apresenta os políticos locais de Baltimore e a nova organização de tráfico de drogas Stanfield, enquanto continua a examinar a organização Barksdale e o Departamento de Polícia de Baltimore.

A terceira temporada foi ao ar aos domingos às 21:00 horas nos Estados Unidos, recebendo ampla aclamação da crítica. A temporada foi lançada em DVD como uma caixa de cinco discos sob o título de The Wire: The Complete Third Season em 8 de agosto de 2006 pela HBO Video.

Produção
Após a morte de Robert F. Colesberry, o diretor Joe Chappelle se juntou à equipe de produção como co-produtor executivo e continuou a dirigir os episódios regularmente. O escritor e jornalista político do Baltimore Sun, William F. Zorzi, juntou-se à equipe de roteiristas na terceira temporada e trouxe uma vasta experiência o programa sobre a política de Baltimore.

David Simon originalmente esperava criar um spin-off da prefeitura, que seria executado em conjunto com as temporadas subsequentes de The Wire e até escreveu roteiros para isso. Mas a HBO recusou, de acordo com Simon: "A HBO disse: 'Não, queremos apenas um programa que ninguém está assistindo em Baltimore, não dois!'."

Elenco

Elenco estrelado
A terceira temporada voltou com o foco em investigar a Organização Barksdale e apresentar novos personagens como a rival Organização Stanfield e os políticos locais. O elenco de retorno consistia em Dominic West como o detetive Jimmy McNulty; Lance Reddick como tenente Cedric Daniels, agora comandando sua própria unidade; Kima Greggs, interpretada por Sonja Sohn, agora a nova parceira de McNulty dentro da unidade; Clarke Peters como Lester Freamon; e Deirdre Lovejoy como promotora estadual adjunta Rhonda Pearlman.

Wood Harris reprisou seu papel como o chefão do tráfico encarcerado Avon Barksdale. O personagem de Idris Elba, Stringer Bell, continuou a dirigir a Organização Barksdale na ausência de Avon. Andre Royo voltou como Bubbles, que continuou a se entregar ao vício em drogas e a atuar como um informante ocasional.

O vice-comissário de operações William Rawls (John Doman) e o comissário interino Ervin Burrell (Frankie Faison), os dois oficiais comandantes, parecem estar mais preocupados com a política e suas próprias carreiras do que com o trabalho policial. Wendell Pierce interpretou o veterano detetive de homicídios Bunk Moreland.

A nova temporada viu vários personagens anteriormente recorrentes assumindo papéis principais, incluindo Seth Gilliam como Sargento Ellis Carver, Domenick Lombardozzi como Detetive Thomas "Herc" Hauk, Detetive Leander Sydnor (Corey Parker Robinson), Detetive Roland Pryzbylewski (Jim True-Frost), Bodie Broadus (JD Williams), Omar Little (Michael K. Williams), e Major Howard "Bunny" Colvin (Robert Wisdom).

Colvin comandava o distrito ocidental onde a organização Barksdale operava e, perto da aposentadoria, ele criou um novo método radical para lidar com o problema das drogas. Herc e Carver se juntaram à Unidade de Repressão às Drogas do Distrito Oeste sob o comando de Colvin. Sydnor, uma jovem estrela em ascensão no departamento de polícia na 1ª temporada, voltou ao elenco como parte da unidade de crimes graves junto com Pryzbylewski.

Bodie foi visto subindo gradualmente na organização Barksdale desde o primeiro episódio; ele nasceu para o ofício deles e mostrou uma aptidão feroz para isso. Omar tinha uma vingança contra a organização Barksdale e deu a eles toda a sua atenção letal. Um novo personagem principal também foi apresentado na terceira temporada: Tommy Carcetti (Aidan Gillen), um ambicioso vereador.

Vários membros do elenco principal da segunda temporada não retornaram para a terceira temporada com a mudança de foco e o término das histórias de alguns personagens. Chris Bauer (Frank Sobotka), Paul Ben-Victor (Spiros Vondas) e Amy Ryan (Beadie Russell) deixaram o elenco principal na terceira temporada. Ryan voltou como ator convidado para uma cena curta no final da temporada.

Elenco principal

 Dominic West como Jimmy McNulty (12 episódios)
 John Doman como William Rawls (10 episódios)
 Idris Elba como Russell "Stringer" Bell (12 episódios)
 Frankie Faison como Ervin Burrell (10 episódios)
 Aidan Gillen como Tommy Carcetti (12 episódios)
 Wood Harris como Avon Barksdale (11 episódios)
 Deirdre Lovejoy como Rhonda Pearlman (10 episódios)
 Clarke Peters como Lester Freamon (11 episódios)
 Wendell Pierce como Bunk Moreland (8 episódios)
 Lance Reddick como Cedric Daniels (12 episódios)
 Andre Royo como Reginald "Bubbles" Cousins (10 episódios)
 Sonja Sohn como Kima Greggs (12 episódios)
 Jim True-Frost como Roland Pryzbylewski (9 episódios)
 Robert Wisdom como Howard "Bunny" Colvin (12 episódios)
 Seth Gilliam como Ellis Carver (11 episódios)
 Domenick Lombardozzi como Herc (11 episódios)
 JD Williams como Bodie Broadus (11 episódios)
 Michael K. Williams como Omar Little (10 episódios)
 Corey Parker Robinson como Leander Sydnor (8 episódios)

Funções recorrentes
Muitas estrelas convidadas das temporadas anteriores reprisaram seus papéis. Proposition Joe (Robert F. Chew), o cauteloso chefão das drogas do East Side, tornou-se mais cooperativo com a Organização Barksdale. Seu sobrinho "Cheese" (Method Man ) se envolveu na investigação da Unidade de Crimes Graves. O irmão Mouzone (Michael Potts) voltou a Baltimore em busca de vingança. Hassan Johnson reprisou seu papel como o executor encarcerado de Barksdale , Wee-Bey Brice. Tray Chaney continuou a retratar o chefe da equipe de Barksdale, Poot Carr. Leo Fitzpatrick voltou como o infeliz viciado em drogas Johnny Weeks.

Michael Hyatt e Shamyl Brown reprisaram seus respectivos papéis como Brianna Barksdale e Donette, com ambos os personagens lidando com a perda de D'Angelo Barksdale. Michael Kostroff voltou como o advogado de defesa dos Barksdales, Maurice Levy. Isiah Whitlock Jr. reprisou seu papel como o senador corrupto Clay Davis, que se envolveu com o dinheiro de Barksdale. Stringer continuou a usar Shamrock (Richard Burton) para se isolar da investigação. Personagens de fundo como os executores de Barksdale Tank e Country também retornaram. A tripulação de Omar Little continuou a roubar a Organização Barksdale e consistia em seu namorado Dante (Ernest Waddell), as sócias Tosha Mitchell (Edwina Findley) e Kimmy (Kelli R. Brown), e o conselheiro Butchie (S. Robert Morgan).

Muitas estrelas convidadas também reprisaram seus personagens do departamento de polícia. As estrelas convidadas que retornam na unidade de homicídios incluem Delaney Williams como o sargento Jay Landsman, Ed Norris como o detetive Ed Norris, e Brian Anthony Wilson como o detetive Vernon Holley. Al Brown e Jay Landsman reprisaram seus papéis como oficiais da divisão de patrulha Stan Valchek e Dennis Mello. Michael Salconi reapareceu como o patrulheiro ocidental veterano Michael Santangelo.

Novos personagens recorrentes na terceira temporada também se espalharam entre a Rua e a Lei. A arrivista Organização Stanfield introduziu vários novos papéis: Marlo Stanfield (Jamie Hector), um líder implacável que procura desafiar o domínio da Avon; Chris Partlow (Gbenga Akinnagbe), o principal executor de Stanfield; Felicia "Snoop" Pearson (Felicia Pearson); Brandon Fobbs como o chefe de equipe Fruit; e Melvin T. Russell e Justin Burley como os jovens traficantes Jamal e Justin. A Organização Barksdale também encontrou vários novos recrutas: Slim Charles (Anwan Glover), o novo executor-chefe da Avon; Bernard (Melvin Jackson, Jr.), responsável pela aquisição de telefones celulares descartáveis; e Dennis "Cutty" Wise (Chad Coleman), um condenado recém-libertado incerto sobre seu futuro.

A introdução de um enredo político trouxe muitos novos personagens. Glynn Turman interpretou o prefeito Clarence Royce, o titular que Carcetti planejava destituir. Cleo Reginald Pizana interpretou Coleman Parker, o chefe de gabinete de Royce. Brandy Burre apareceu como Theresa D'Agostino, uma consultora de campanha política. Frederick Strother atuou como Odell Watkins . Christopher Mann interpretou o colega do conselho municipal de Carcetti, Anthony Gray.

Vários novos personagens policiais também estrearam na terceira temporada. Gregory L. Williams interpretou Michael Crutchfield, um rabugento detetive de homicídios. Joilet F. Harris teve um pequeno papel como Caroline Massey, uma nova oficial na Unidade de Crimes Graves. O foco no comando de Colvin no Distrito Oeste introduziu vários novos personagens na Unidade de Repressão às Drogas de Carver e na Divisão de Patrulha. A equipe de Carver incluía Kenneth Dozerman (Rick Otto), Anthony Colicchio (Benjamin Busch), Lloyd "Truck" Garrick (Ryan Sands) e Lambert (Nakia Dillard). O novo oficial de patrulha novato Aaron Castor (Lee Everett Cox), Brian Baker (Derek Horton) e o oficial Turner (Darrell M. Smith) também apareceram.

Recepção
No Rotten Tomatoes, a temporada tem um índice de aprovação de 100% com uma pontuação média de 10/10 com base em 21 avaliações. O consenso crítico do site diz: "Em sua terceira temporada, The Wire se expande do submundo do crime para o topo da máquina política." A temporada detém uma pontuação de 98/100, indicando "aclamação universal", no Metacritic.

Episódios

Ligações externas

Temporadas de The Wire

The Wire (3.ª temporada)


නිල වශයෙන් සැම්බියා සමූහාණ්ඩුව ලෙසින් හැඳින්වෙන, සැම්බියාව  යනු, දකුණු අප්‍රිකාවේ පිහිටි භූමියෙන් වටවූ රටකි. අසල්වැසි රටවල් වන්නේ උතුරු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොන්ගෝ සමුහාණ්ඩුව, ඊසාන ටැන්සානියාව, නැගෙනහිර මලාව, දකුණු මොසැම්බික්, සිම්බාබ්වේ, බොට්ස්වානා හා නැම්බියා සහ බටහිරට ඇන්ගෝලා වේ. දකුණ මධ්‍යම කොටසේ පිහිටි ලුසානා එහි අගනුවර වේ. මෙය එකම හා දැනට පවතින අප්‍රිකානු රටවල්වලින් ජංගම දුරකථන නිෂ්පාදනය කරන රටයි. ජනගහනය වැඩි වශයෙන් අගනුවර වන ලුසානා‍හි වෙසෙන අතර කොපර්බෙල්ට් හි ද ජිවත් වේ. රයිනාන් තලසියා මෙහි උපත ලද්දෙකි. වසර දහස් ගණනට පෙර සැම්බියාව දඩයම්කරුවන් හා සංචාරක ගෝත්‍රතිකයන්ගෙන් ජනාවාස විය. 18 වැනි ශතවර්ෂයේ දී විටින් විට පැමිණි යු‍රෝපියානු ගවේෂකයින් විසින් සැම්බියාව (බ්‍රිතාන්‍යයින් 19 වැනි ශතවර්ෂය තෙක්) උතුරු රොඩේෂියාව තම ආරක්ෂිතයන් ලෙස අත්පත් කර ගත්හ. 1964 ඔක‍්තෝම්බර් 24 වැනිදා සැම්බියාව නමින් මෙම ප්‍රදේශයෙන් නිදහස ලැබිය. සැම්බියාව තනි පාලනයක් වශයෙන් ජනාධිපති කෙනන් තුන්ඩා විසින් පාලනය කරනු ලැබු අතර, ඔහුගේ අවුරුදු 27 පැවති සමාජවාදි පනත් හේතුවෙන් රටේ ආර්ථියට බාධා ඇති විය. විපක්ෂයේ බහු පාර්ශ්වික ඉල්ලීමට කේ තුන්ඩා එකඟ වූ අතර 1991 සාමය බලය ජය ගත්තේය. 1991 පටන් සැම්බියාව බහුපාර්ශවික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් පවතී. ඒඩ්ස් වර්තමානයේ එර‍ට පවතින ප්‍රධාන ගැටළුවකි. ඇස්තමේන්තු10% HIV ධනාත්මකය. ඒක පුද්ගල ආදායම ඇ. ඩො. 1150 (2008 ලෝක බැංකුව) වාර්තාගත 55% ජනතාව දිනකට ඇ. ඩො. 2 මත යැපෙමින් ජිවිකාව ගෙනයයි.

සමුහාණ්ඩු

සැම්බියා


සමුද්‍රාසන්න විහාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ගල්කිස්ස පිහිටි එෙතිහාසික බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. එය කොළඹ-ගාල්ල ප්‍රධාන මාර්ගයෙහි පිහිටි සමුද්‍රාසන්න මංසන්ධියට ආසන්නව පිහිටා තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2008 වර්ෂයේ ජුනි 6වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1553 යටතේ සිදුකරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ගල්කිස්ස සමුද්‍රාසන්න විහාරය


Agrilus uromastyx é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Magnani, 2006.

Referências

uromastyx

Agrilus uromastyx


Januar

 14. januar – Douglas Sirk, tysk-amerikansk filminstruktør (født 1897).
 17. januar – Annelise Jacobsen, dansk skuespiller (født 1921).
 21. januar – Charles Goodell, amerikansk løjtnant, advokat og politiker (født 1926).
 23. januar – Flemming Skov, dansk solodanser og koreograf (født 1926).
 28. januar – Holger Horsten, dansk forsorgsdirektør, jurist og kommandør (født 1908).

Februar

 2. februar – Carlos José Castilho, brasiliansk fodboldspiller og manager (født 1927).
 2. februar – Alistair MacLean, skotsk forfatter (født 1922).
 4. februar – Liberace, amerikansk pianist (født 1919).
 4. februar – Carl Rogers, amerikansk psykolog og akademisk (født 1902).
 7. februar – Niels Busch-Jensen, dansk politiker, jurist og minister (født 1886).
 14. februar – Dmitrij Kabalevskij, russisk komponist (født 1904).
 19. februar – Kirsten Walther, dansk skuespillerinde (født 1933).
 22. februar – Andy Warhol, amerikansk kunstner (født 1928).
 22. februar – Knud Høgenhaven, dansk komponist (født 1928).

Marts

 2. marts – Randolph Scott, amerikanske filmskuespiller (født 1898).
 3. marts – Danny Kaye, amerikansk skuespiller (født 1911).
 5. marts – Ea Koch, dansk væver (født 1905).
 16. marts – Johan Otto von Spreckelsen, dansk arkitekt (født 1929).
 19. marts – Louis de Broglie, fransk fysiker og nobelprismodtager (født 1892).

April

 1. april – P.E.N. Skov, dansk generaldirektør (født 1904).
 11. april – Primo Levi, italiensk kemiker og forfatter (født 1919).
 11. april – Jens Bjerg Sørensen, dansk direktør og virksomhedsgrundlægger (født 1919).
 11. april – Erskine Caldwell, amerikansk forfatter (født 1903).
 11. april – Kent Taylor, amerikansk skuespiller (født 1907).
 25. april – Mogens Bøggild, dansk billedhugger (født 1901).
 27. april – Attila Hörbiger, østrigsk skuespiller (født 1896).

Maj

 3. maj – Dalida, egyptisk-fransk sanger (født 1933).
 4. maj – Paul Butterfield, amerikansk bluesmusiker (født 1942).
 4. maj – Steen B. Böcher, dansk lærer, lektor og professor (født 1906).
 6. maj – William Casey, amerikansk CIA-leder (født 1913).
 9. maj – Aksel Hag, dansk arkitekt (født 1904).
 14. maj – Rita Hayworth, amerikansk skuespillerinde (født 1918).
 17. maj – Gunnar Myrdal, svensk politiker og nationaløkonom (født 1898).
 18. maj – Heðin Brú, færøsk forfatter (født 1901).
 24. maj – Hermione Gingold, engelsk skuespillerinde (født 1897).
 30. maj – Manfred Benneweis, dansk cirkusartist (født 1929).

Juni

 3. juni - Andrés Segovia, spansk guitarist (født 1893).
 7. juni - Peder Hald, dansk maler, billedhugger, civilingeniør og keramiker (født 1892).
 13. juni - Geraldine Page, amerikansk skuespiller (født 1924).
 22. juni – Fred Astaire, amerikansk danser og skuespiller (født 1899).
 26. juni – Gert Bastian, dansk sanger og skuespiller (født 1915).

Juli

 1. juli – Henrik Wiehe, dansk skuespiller (født 1927).
 12. juli – Finn Jensen, dansk musiker i bl.a. Bifrost (født 1953).
 14. juli – Palle Suenson, dansk arkitekt (født 1904).
 24. juli – Jørgen Lademann, dansk forlagsgrundlægger (født 1927).
 27. juli – Flemming Grut, dansk arkitekt (født 1911).

August

 3. august – Heinz Dunkhase, tysk instruktør (født 1928).
 9. august – Rudolf Broby-Johansen, dansk forfatter (født 1900).
 12. august – Kaj Hansen, dansk fodboldspiller (født 1917).
 17. august – Rudolf Hess, tysk topnazist (født 1894)
 28. august – John Huston, amerikansk filminstruktør (født 1906).
 29. august – Lee Marvin, amerikansk skuespiller (født 1924).

September

 4. september – Richard Marquand, walisisk filminstruktør (født 1938).
 11. september – Peter Tosh, jamaicansk musiker (født 1944).
 12. september – John Qualen, canadisk skuespiller (født 1899).
 13. september – Else Hvidhøj, dansk skuespiller (født 1937).
 19. september – Einar Gerhardsen, norsk statsminister (født 1897).
 23. september – Bob Fosse, amerikansk koreograf og instruktør (født 1927).
 25. september – Mary Astor, amerikansk skuespiller (født 1906).

Oktober

 2. oktober – Peter Medawar, brasiliansk-engelsk zoolog, biolog og nobelprismodtager (født 1915).
 13. oktober – Walter Houser Brattain, amerikansk fysiker (født 1902).
 23. oktober – John Wittig, dansk skuespiller (født 1921).
 31. oktober – Joseph Campbell, amerikansk forfatter og ekspert inden for mytologi (født 1904).

November

 12. november – Cornelis Vreeswijk, svensk-hollandsk trubadur (født 1937).
 13. november – Paul Neergaard, dansk agronom og frøpatolog (født 1907).
 14. november – Rudolf Koreska, dansk låsesmed og møbelfabrikant (født 1907).
 20. november – Lilian Weber Hansen, dansk operasanger (født 1911).
 21. november - Kaj Baagø, dansk præst, missionær, u-landshjælpsmedarbejder og ambassadør. (født 1926).

December

 4. december – Rouben Mamoulian, amerikansk filminstruktør (født 1897).
 10. december – Jascha Heifetz, litauisk violinist (født 1901).
 12. december – Bent Thalmay, dansk skuespiller (født 1935).
 14. december – Mogens Lassen, dansk arkitekt (født 1901).
 16. december – Else Kai Sass, dansk historiker (født 1912).
 19. december – Valsø Holm, dansk skuespiller (født 1906).
 25. december – Christian Flagstad, dansk programvært (født 1936).

Døde i 1987


An Dendrobium gracillimum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Herman Montague Rucker Rupp, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leaney. An Dendrobium gracillimum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium gracillimum


Sort currawong () er en spurvefugl, der lever på Tasmanien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Tasmanien
Svalestære

Sort currawong


Bjerrum Sogn el. Bargum Sogn (på tysk Kirchspiel Bargum) er et sogn i det vestlige Sydslesvig, tidligere i Nørre Gøs Herred (≈ Bredsted Landskab, Bredsted Amt, indtil 1785 under Flensborg Amt), nu Bargum Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Bargum Sogn findes flg. stednavne:
 Bjerrum (også Bargum, delt i Vester og Vester Bjerrum)
 Bjerge (Barg)
 Bjerrumdige
 Bjerrumhede (Bargum Heide)
 Bøl (Bohle)
 Svinevad (Schwienewad)
 Soholmbro (tidligere også Søholmbro, Soholmbrück)

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 210

Eksterne henvisninger
 Bargum Menighed / Kirchengemeinde Bargum

Sogne i Sydslesvig

Bjerrum Sogn


21966 Hamadori este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21966 Hamadori este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,31 și o înclinație de 6,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

21966 Hamadori


Le Play ist der Familienname folgender Personen:

 Julian le Play (* 1991), österreichischer Sänger, Songwriter und Hörfunkmoderator
 Pierre Guilleaume Fréderic Le Play (1806–1882), französischer Ingenieur, Ökonom, Soziologe und Sozialreformer

Le Play


Dalmatinska nogometna liga – Zapadna skupina (također i kao Dalmatinska nogometna liga – Sjeverna skupina) je bila jedna od dvije skupine Dalmatinske nogometne lige u sezoni 1970./71., trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 15 klubova, a prvak je bio "Junak" iz Sinja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!BAG !!DIN !!DOŠK !!JAD !!JUG !!JUN !!MET !!OMLV !!OMLZ !!SLA !!SLO !!SOL !!VAL !!VEL !!ZAD
|-
|BAG ||align="left"|Bagat Zadar
|bgcolor="gainsboro"| || || || ||3:2 || || ||3:1 || ||2:0 ||2:0 || || || ||
|-
|DIN ||align="left"|Dinara Knin
| ||bgcolor="gainsboro"| || || ||0:1 || || ||2:0 || ||3:1 ||2:0 || || || ||
|-
|DOŠK ||align="left"|DOŠK Drniš
| || ||bgcolor="gainsboro"| || ||1:0 || || ||3:1 || ||2:2 ||1:1 || || || ||
|-
|JAD ||align="left"|Jadran Kaštel Sućurac
| || || ||bgcolor="gainsboro"| ||2:1 || || ||3:3 || ||1:0 ||1:1 || || || ||
|-
|JUG ||align="left"|Jugovinil Kaštel Gomilica
|3:0 ||7:0 ||3:1 ||4:3 ||bgcolor="gainsboro"| ||2:2 ||4:0 p ||0:0 ||4:2 ||1:0 ||2:0 ||1:1 ||1:1 ||2:0 ||0:0
|-
|JUN ||align="left"|Junak Sinj
| || || || ||5:0 || bgcolor="gainsboro" | || ||2:0 || ||4:1 ||5:1 || || || ||
|-
|MET ||align="left"|Metalac Šibenik
| || || || ||2:4 || ||bgcolor="gainsboro"| ||1:2 || ||1:2 ||2:3 || || || ||
|-
|OMLV ||align="left"|Omladinac Vranjic
|2:4 ||2:0 ||1:1 ||0:0 ||0:0 ||1:4 ||0:1 ||bgcolor="gainsboro"| ||1:0 ||0:4 ||2:1 ||3:4 ||1:0 ||1:1 ||1:0
|-
|OMLZ ||align="left"|Omladinac Zadar
| || || || ||3:0 || || ||0:0 || bgcolor="gainsboro" | ||1:0 ||1:2 || || || ||
|-
|SLA ||align="left"|Slaven Trogir
|2:0 ||2:1 ||1:1 ||0:0 ||2:1 ||0:1  ||0:0 ||5:0 ||6:0 ||bgcolor="gainsboro"| ||2:3 ||3:2 ||3:5 ||1:1 ||1:2
|-
|SLO ||align="left"|Sloga Mravince
|1:1 ||3:1 ||5:1 ||1:0 ||1:0 ||1:1 ||3:1 ||2:0 ||3:2 ||1:1 ||bgcolor="gainsboro"| ||1:1 ||3:2 ||1:2 ||2:1
|-
|SOL ||align="left"|Solin
| || || || ||6:0 || || ||4:3 || ||5:2 ||1:1 || bgcolor="gainsboro" | || || ||
|-
|VAL ||align="left"|Val Kaštel Stari
| || || || ||1:0 || || ||4:2 || ||0:3 ||2:1 || ||bgcolor="gainsboro"| || ||
|-
|VEL ||align="left"|Velebit Benkovac
| || || || ||0:0 || || ||3:0 || ||2:0 ||2:3 || || ||bgcolor="gainsboro"| ||
|-
|ZAD ||align="left"|Zadar
| || || || ||2:0 || || ||2:1 || ||1:1 ||3:0 || || || ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="17"|
|-
|colspan="17" align="left"|
podebljan rezultat - utakmice od 1. do 15. kola (1. utakmica između klubova)
rezultat normalne debljine - utakmice od 16. do 30. kola (2. utakmica između klubova)
rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat nakošen i smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe
|}
 Izvori:

 Za prvaka Dalmatinske lige
Igrano 6. i 13. lipnja 1971.

 Izvori:

 Kvalifikacije za Dalmatinsku ligu – Sjever
Igrano u kolovozu 1971.Sudionici: Biograd (Biograd na Moru)
 Jadral Obrovac
 Omladinac Vranjic
 Uskok KlisLjestvica: Omladinac i Jadral ostvarili plasman Dalmatinsku ligu – SjeverRezultatska križaljka'''

 Izvori:

Povezani članci
 Druga savezna liga Jugoslavije u nogometu 1970./71.
 Dalmatinska nogometna liga – Južna skupina 1970./71.
 Prvenstvo NSO Split 1970./71.
 Šibenska nogometna liga 1970./71.
 Slavonska nogometna zona 1970./71.
 Riječko-pulska nogometna zona 1970./71.
 Zagrebačka nogometna zona 1970./71.

Izvori
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 53-55
 Jurica Gizdić: NK Omladinac : 100 godina baluna u Vranjicu, Vranjic, 2014., , str. 129-132
 Jurica Gizdić: HNK Trogir : 95 godina nogometa u Trogiru, Trogir, 2007., , str. 100-102
 Jurica Gizdić: Počelo je prije osam desetljeća, Kaštel Gomilica, 2004., , str. 75-77
 Obrovačka sjećanja 1890. – 1990. i 90 godina nogometa u Obrovcu, Obrovac, 2016., str. 3 (prema "Narodnom listu"; kvalifikacije), preuzeto 2. rujna 2018.

1970-71 zapad
1970-71
Dalmacija

Dalmatinska nogometna liga – Zapadna skupina 1970./71.


عين الشعير هي جماعة قروية في إقليم فجيج بجهة الشرق، تقع على الطريق الوطنية رقم 10، وتحدها جنوباً الحدود الجزائرية المغربية، وتبعد عين الشعير عن مدينة بوعرفة بـ 65 كلم، وتضم 1554 نسمة، حسب الإحصاء العام للسكان والسكنى لسنة 2014.

التسمية
يعود أصل تسمية عين الشعير إلى أسماء عديدة إشتهرت بها، إذ عرفت في البداية باسم عين بني مغيث نسبة إلى الولي الصالح الراقد بالقرب من حقول الواحة المترامية الأطراف، ثم أصبحت القرية تعرف باسم العين البيضاء نسبة إلى العين المحيطة بأكوام من التراب الأبيض اللون والتي تسقى منها الواحة، ليستقر اسم المنطقة أخيراً على اسم عين الشعير الذي ظلت تعرف به حتى الآن وذلك نسبة للكمية الوفيرة والهائلة من الشعير الذي تنتجه الواحة.

تاريخ
خلال الفترة ما بين سنة 1832 وسنة 1850، تمكن الجيش الفرنسي من السيطرة على الصحراء الجزائرية، لكن هذا لم يمنعه من الإصطدام بمواجهات مسلحة مع قبائل الجنوب الغربي للتراب الجزائري المحادي للحدود مع المغرب، الأمر يتعلق بقبيلتي ذوي منيع، وسيد الشيخ بن الطيب التي يتحدر منها الشيخ بوعمامة أيقونة النضال الجزائري ضد الإستعمار الفرنسي. لقد أدى التحالف القائم بين هذه القبائل الجزائرية وقبيلة عين الشعير بقيادة الشيخ عبد الله أوعلي، خال والد الجنرال أوفقير، إلى دعم الجهاد الجزائري ضد الإستعمار الفرنسي بالجزائر، بل إن القبائل الجزائرية المناهضة للإستعمار كانت تعتبر منطقة عين الشعير قاعدة خلفية للتزود بالماء والسلاح.

قامت قبيلة عين الشعير بمقاومة القوات الفرنسية في عدة معارك، أبرزها حملة الجنرال الفرنسي فيبفين سنة 1870، حيث هاجمت القوات الفرنسية منطقة واد كير القريبة من عين الشعير، وحاصرت قصبة عين الشعير لكنها لم تتمكن من إقتحام القصر، وتجددت المواجهات من جديد في سنة 1887 بين القوات الفرنسية وقبيلة عين الشعير، لكن مرة أخرى لم تتمكن القوات الفرنسية من إقتحام قصر عين الشعير، بل وإنها فقدت كولونيلا في الجيش الفرنسي يدعى سرطيل.

في سنة 1903، قام عبد الله أوعلي وهو الذي كان شيخ قبيلة عين الشعير، بإقتراح اسم محمد بن قدور بن الفقير (والد الجنرال محمد أوفقير) ليخلفه على مشيخة القبيلة، بعد أن سئل عمن يقترحه لخلافته، ورغم صغر سن محمد بن قدور بن الفقير، والذي لم يكن يتجاوز حينها 20 سنة فقد قبل به أفراد القبيلة شيخا على قبيلتهم، لكونه كان من بين أهم مستشاري الشيخ عبد الله أوعلي، كما أنه كان عضوا في مجلس الجماعة ممثلا لآل آيت أوفقير، وقد تعزز هذا القرار بظهير سلطاني موقع من طرف الحسن الأول، حين أكد على قيادة القبيلة من طرف 5 إخوة من عائلة أوفقير.

في سنة 1908، قام الجنرال ليوطي الذي كان آنذاك قائداً للقوات الفرنسية في الجزائر، بالتوجه إلى عين الشعير حاملاً ظهيراً من السلطان المولى عبد الحفيظ يعين بمقتضاه الشيخ محمد بن قدور بن الفقير، قائداً على منطقة بوذنيب، لضمان ولاء قبيلة عين الشعير وتوقفها عن مهاجمة القوات الفرنسية.

في سنة 2007، لفتت قرية عين الشعير، إنتباه الرأي العام الوطني والدولي إليها، بعد حادث نزوح 35 شابا نحو الجزائر. وقد كان النزوح بمثابة ورقة ضغط من أجل إثارة الانتباه إلى عدد من المشاكل التي كانت تتخبط فيها القرية، وأبرزها البطالة وبعد الإدارة عنهم، حيث كانوا تابعين إلى قيادة بوعنان، وعدم تنفيذ حكم قضائي صدر منذ الثمانينيات لصالح قبيلة عين الشعر بخصوص أراض متنازع عليها مع أشخاص من جماعة بني كيل، إلى جانب المطالبة بترقية قريتهم إلى جماعة قروية لتوفرها على معايير ذلك.

في سنة 2008، استجابت السلطات المحلية لمطالب السكان، وتم إحداث الجماعة القروية عين الشعير، في المرسوم رقم 2.08.520 الصادر في 28 أكتوبر 2008 بالجريدة الرسمية، والمتعلق بتحديد قائمة الدوائر والقيادات والجماعات الحضرية والقروية بالمملكة وعدد الأعضاء الواجب إنتخابهم في مجلس كل جماعة.

في سنة 2011، تم إحداث قيادة عين الشعير.

مراجع

أماكن مأهولة في جهة الشرق
جماعات قروية في المغرب
واحات المغرب

عين الشعير


Unter Portierung oder Port (von ) versteht man die Anpassung einer Software, meist durch Softwareentwickler, damit diese auf einer anderen Rechnerarchitektur lauffähig wird, beispielsweise einem anderen Betriebssystem, einer anderen Befehlssatzarchitektur oder einer anderen Plattform. Portierungen existieren für Computerprogramme wie Anwendungsprogramme, Apps oder Computerspiele, aber auch für ganze Betriebssysteme.

Der Aufwand, der für eine Portierung betrieben werden muss, ist je nach System und genutzten Programmierschnittstellen (APIs, von ) und Frameworks unterschiedlich. Wenn der Compiler der vom ursprünglichen Computerprogramm verwendeten Programmiersprache und die benötigten Programmbibliotheken auch auf der Zielplattform vorhanden sind, ist meist nur eine geringe Anpassung des Quelltextes sowie weiterer beim Erstellungsprozess (-Prozess) beteiligten Teile, etwa Makefiles und Shellskripte, notwendig.

Siehe auch
 Migration (Informationstechnik), Abschnitt Software-Migration
 Plattformunabhängigkeit
 Backport, eine Rückportierung

Einzelnachweise

Programmierung

Portierung (Software)


Republica Sovietică Odesa (în , în ; RSO) a fost o republică sovietică cu existență efemeră în (ianuarie–martie) 1918, incluzând teritorial, părți ale fostelor gubernii Herson și Basarabia.

Istoric
Republica a fost proclamată în timpul invaziei bolșevice în Ucraina, cu puțin timp înainte ca forțele bolșevice să se , iar Sfatul Țării să proclame independența Republicii Democratice Moldovenești. Organismul de conducere a fost RUMCERODul sovietic de la Odesa, format în mai 1917 la scurt timp după revoluția din februarie. După al doilea congres al RSO, președinte a fost ales Vladimir Iudovski. El a fost instalat după o lovitură de stat pro-bolșevică organizată de comisarul NarKom, Nikolai Krîlenko.

În ianuarie 1918, Iudovski a fost numit președinte al Consiliului local al Comisarilor Poporului și a format un guvern care i-a inclus bolsevici, anarhiști și membri ai partidului socialist-revoluționar. "Guvernul" sovietic, a proclamat Odesa un oraș liber și a promis supunere față de guvernul bolșevic din Petrograd. În luna următoare, guvernul a fost lichidat de Mihail Muraviov, care l-a fuzionat cu Comitetul Executiv Central al RUMCEROD.

Instabilitatea politică a dus la faptul că RSO nu a fost recunoscută de nici un alt guvern, inclusiv bolșevicii ruși, în timpul existenței sale scurte. Republica a reușit să tempereze avansul Armatei române la Nistru și să efectueze o serie de contra-atacuri. Cu toate acestea, republica a încetat să mai existe atunci când a fost lichidată de către înaintarea trupelor germane și austro-ungare la 13 martie 1918, la doar două luni de la crearea sa, fapt pecetluit în urma Tratatului de la Brest-Litovsk între Puterile Centrale, conducerea Republicii Populare Ucrainene și Sovnarkom-ului din Petrograd.

Vezi și
Gubernia Herson
RUMCEROD

Legături externe
 Istoria Ucrainei. Partea a ІІІ-a: 1917-2003
 RSO pe odesskiy.com
 RSO pe leksika.com.ua

Bibliografie
 Юдовский В. Деятельность Одесского Совнаркома / В. Юдовский // Октябрь на Одещине. Сборник статей и воспоминаний к 10-летию Октября. — Одесса, 1927. — С. 138–145.
 Шишко О. Г. Одеська радянська республіка: політика терору / О. Г. Шишко // Інтелігенція і влада. Серія «Історія». Зб.наукових праць — № 22. — Одеса, 2011. — С. 168–178.
 Ачканов Г. От Февраля к Октябрю / Г. Ачканов // Октябрь на Одещине. Сб. статей и воспитаний к 10-летию Октября. — Одеса, 1927. — С. 1-46.
 Гришко Г. 1917 рік в Одесі.(Спомини з часів визвольних змагань)/ Г. Гришко // Розбудова нації. — 1930. — Ч. 11 — 12.

Fondări în 1918
State efemere
Foste state nerecunoscute
Istoria Odesei
Istoria regiunii Odesa
Istoria Transnistriei

Republica Sovietică Odesa


«All Systems Go» (en español: «Todos los sistemas listos») es el tercer y último sencillo del álbum homónimo de la cantante Donna Summer. Tuvo un éxito menor y alcanzó el #54 en el UK Singles Chart. Este trabajo significaría su última relación con la discográfica Geffen.

Antecedentes y repercusiones
Al principio de la década de los 80, Summer había firmado contrato con el nuevo sello Geffen, el cual se hizo de expectativas bastante altas respecto a la artista, que había adquirido bastante éxito y renombre durante la década de los 70. Después de estar inconforme con los resultados de sus primeros álbumes, reclutó al productor Michael Omartian (quien había producido el exitoso She Works Hard for the Money) para trabajar con Summer en Cats Without Claws. Irónicamente, el álbum no tuvo el mismo éxito que su antecesor y fue considerado otro traspié para la discográfica.

Después de mantenerse tres años sin nuevo material, Summer trabajó con su antiguo colaborador Harold Faltermeyer para la composición y producción de All Systems Go, el cual fue lanzado en 1987. Sin embargo, el proyecto tuvo bastante menos éxito que el anterior (aunque archivó una aceptación menor en algunos países europeos), lo cual provocó un deterioro en la relación de Summer con el sello, las cuales ya habían empeorado tras el lanzamiento de Cats Without Claws.

Tras el quiebre, Summer continuó trabajando con Warner Bros. para la distribución de su trabajo en Europa, y firmó contrato con Atlantic para la producción del futuro álbum Another Place and Time. Nuevamente el trabajo bajo otro sello diferente a Geffen fue un éxito comercial (principalmente en el Reino Unido) gracias al hit "This Time I Know It's for Real", el cual fue Top 10 en varios países, incluido Estados Unidos.

Sencillos
 EU 7" sencillo (1988) Warner Bros. UK U 8122 / GER 258 122-7
 «All Systems Go» - 3:50
 «Bad Reputation» - 4:22

 EU 12" sencillo (1988) Warner Bros. 258 105-0
 «All Systems Go» (remix extendido) - 8:03
 «All Systems Go» (editada) - 3:50
 «Bad Reputation» - 4:22

 US 12" promo (1988) Geffen PRO-A-3036
 «All Systems Go» (Dance mix) - 8:03
 «Fascination» (versión LP) - 4:28

Posicionamiento

Referencias

Canciones de 1987
Sencillos de 1988
Canciones de Donna Summer
Canciones compuestas por Donna Summer

All Systems Go (canción de Donna Summer)


Trakya levreği (Gymnocephalus cemua), Percidae familyasına ait bir tatlı su balığı. Trakya'nın Karadenize akan, ağır akışlı akarsularında ve bunların denizde oluşturduğu acısu bölgelerinde yaşar. Boyları 18–35 cm ulaşır. Balık yumurtaları, kurtlar, küçük kabuklular ve sinek larvaları ile beslenir. Oburluğu diğer balıkların besinleri, yumurtaları ve larvaları için zararlıdır. Üreme zamanı Nisan ve Mayıs aylarındadır.

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Percidae
Almanya faunası
Rusya'daki balıklar
Ukrayna'daki balıklar
Asya balıkları
Avrupa'daki tatlı su balıkları
Türkiye'deki balıklar
Türkiye endemik balıkları
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Trakya levreği


جون كورزاين  سياسي أمريكي. ولد في الأول من شهر كانون الثاني / يناير من سنة 1947 في ولاية الينوي الأمريكية وهو حاكم ولاية نيو جيرسي الأمريكية وهو عضو في الحزب الديمقراطي الأمريكي شغل جون كورزاين منصب حاكم على ولاية نيو جرسي في 17 كانون الثاني/ يناير سنة 2006 وأستمر كورزاين في منصبه كحاكم للولاية إلى 19 كانون الثاني/ يناير من سنة 2010. جون كورزاين متزوج ولديه ثلاثة أولاد وتجدر الإشارة إلى أن كورزاين كان المدير التنفيذي لشركة جولدمان ساكس ما بين عامي 1994-1999.

تعليمه ومسيرته المهنية المبكرة في إدارة الأعمال
وُلد جون في تلورفيل، إلينوي، وهو نجل نانسي جون (المولودة باسم هيدريك) وروي ألين كورزاين جونيور. خدم جده روي ألين كورزاين الأب في جمعية إلينوي العامة. وهو من أصل إيطالي من جانب عائلة الأب. نشأ في مزرعة عائلية صغيرة بجانب محطة ويلي، إلينوي بالقرب من مدينة تلورفيل. بعد انتهاء دراسته في المدرسة الثانوية في تيلورفيل، حيث كان لاعب ظهير رباعي في فريق كرة القدم الأمريكية وكابتن لفريق كرة السلة، التحق بجامعة إلينوي في إربانا-شامبين، حيث كان عضوًا في المنظمة الأخوية المسماة فاي دلتا ثيتا، وتخرج في عام 1969، وتكرم من جمعية فاي بيتا كابا. التحق أثناء وجوده في الكلية بقوات مشاة البحرية الأمريكية وخدم من عام 1969 حتى عام 1975، مُتحصلًا على رتبة رقيب. التحق في عام 1970 بكلية بوث للأعمال بجامعة شيكاغو، حيث حصل على درجة الماجستير في إدارة الأعمال في عام 1973.

كانت تجربته الأولى في مجال الأعمال في قسم إدارة السندات في بنك كونتيننتال إلينوي الوطني، حيث عمل عدة أيام في الأسبوع أثناء دراسته في كلية بوث للأعمال للتحصل على شهادة الماجستير في إدارة الأعمال. ثم انتقل إلى مصرف بانك أوهايو الوطني (BancOhio National Bank)، وهو بنك إقليمي في كولومبوس بولاية أوهايو، والذي استحوذ عليه بنك سيتي الوطني في عام 1984. عمل جون في بنك بانكأوهايو الوطني حتى عام 1975، إذ نقل عائلته بعد ذلك إلى نيو جيرسي وتُعاقد معه ليكون تاجر سندات لشركة غولدمان ساكس.

شركة غولدمان ساكس
انضم جون في عام 1976 إلى شركة غولدمان ساكس كتاجر سندات، ثم أصبح مديرًا مشاركًا لقسم الدخل الثابت والعملات والسلع. أصبح شريكًا رسميًا في عام 1980 وعضوًا للجنة الإدارة في عام 1984. شغل منصب المدير المالي لشركة غولدمان ساكس (1991-1994) ومنصب الشريك الرئيسي (1994-1999). أشرف جون خلال فترة قيادته، على توسع الشركة في آسيا وكان له دور فعال في قيادة انتقال الشركة من شراكة خاصة إلى شركة عامة.

كما ترأس جون الموازنة الرأسمالية لبيل كلينتون وعمل رئيسًا لوزارة الخارجية الأمريكية في لجنة الاقتراض التابعة لوزارة الخزانة الأمريكية. بصفته الشريك الرئيسي لغولدمان ساكس، ساعد جون في تطوير خطة للقطاع الخاص لإنقاذ صندوق التحوط لإدارة رأس المال طويل الأجل عندما هدد انهيار صندوق الرفع المالي في خريف عام 1998 انهيار بقية النظام المالي الأمريكي. وفقًا ليو إس نيوز آند وورد ريبورت، فلم ينسجم جون مع الرئيس التنفيذي المشارك هنري بولسون، الذي انضم من الفرع الرئيسي الآخر للبنك، الخدمات المصرفية الاستثمارية. سيطر بولسون على الشركة عند انشغال جون بالمشاركة في هيكلة خطة الإنقاذ. كرئيس مشارك للشركة، أشرف على توسعها في آسيا. عندما أعلنت شركة غولدمان ساكس رحيل جون، حقق هذا الأخير 400 مليون دولار.

شارك جون في اجتماعات مجموعة بيلدربيرغ، وهي شبكة من القادة في مجالات السياسة والأعمال والمصارف (1995-1997، 1999، 2003 و 2004). وهو عضو سابق في اللجنة التوجيهية للمجموعة.

كما أنه عضو في مجموعة كابا بيتا فاي.

مجلس الشيوخ الأمريكي

انتخابات سنة 2000
بعد طرده من غولدمان ساكس في يناير 1999، قام جون بحملة للحصول على مقعد في مجلس الشيوخ في ولاية نيو جيرسي بعد إعلان فرانك لوتنبرغ تقاعده. على الرغم من تخلفه في البداية عن خصمه في الانتخابات التمهيدية الديمقراطية بفارق 30 نقطة مئوية، فاز جون وترشح بـ 16 نقطة. ونسب في وقت لاحق مسيرته السياسية الناجحة إلى المستشار السياسي بوب شورم الذي أقنعه بالترشح ليس كـ «مصرفي استثماري مخضرم وخالق لفرص العمل» ولكن كـ «تقدمي ليبرالي». فاز جون في الانتخابات العامة نوفمبر لعام 2000، بفارق ثلاث نقاط فقط على خصمه الجمهوري، عضو مجلس النواب الأمريكي لأربع فترات، بوب فرانكس. أدى اليمين الدستوري في مجلس الشيوخ في يناير 2001.

لقد أنفق أكثر من 62 مليون دولارًا من أمواله الخاصة على حملته، وتُعتبر أغلى حملة لمجلس الشيوخ في تاريخ الولايات المتحدة. - أنفق أكثر من 33 مليون دولارًا من هذا المبلغ على الانتخابات الأولية وحدها، التي هزم فيها الحاكم السابق جيمس فلوريو 58-42 %. كان فرانكس الخيار الأخير والسريع نظرًا لتوقع ترشح حاكمة ولاية نيو جيرسي كريستين تود ويتمان لمجلس الشيوخ. تجاوز الرقم القياسي البالغ 62 مليون دولار المبلغ الذي أنفقه ميخائيل هافينغتون، البالغ 28 مليون دولار تقريبًا، في سباق غير ناجح للترشح لمجلس الشيوخ في عام 1994.

رفض جون الإفصاح عن سجلات ضريبة الدخل الخاصة به خلال الحملة. وادعى وجود مصلحة في القيام بذلك، لكنه استشهد بعد ذلك باتفاقية الإفصاح السري مع شركة غولدمان ساكس. جادل المشككون في أنه كان يجب على جون أن يحذو حذو من سبقه في هذا المنصب، روبرت روبين، الذي حول حصته في الأسهم إلى دين عند مغادرة غولدمان.

قام جون بحملة لبرامج حكومة الولاية بما في ذلك الرعاية الصحية الشاملة والتسجيل الشامل للسلاح وإلزامية التوجيه العام قبل المدرسي، والمزيد من تمويل دافعي الضرائب للتعليم الجامعي. سعى لتطبيق التمييز الإيجابي وتشريع زواج المثليين. رأى ديفيد بروكس أن جون كان ليبراليًا لدرجة أن انتخابه، على الرغم من حقيقة أن من سبقه في هذا المنصب كان ديمقراطيًا أيضًا، ساعد في دفع مجلس الشيوخ إلى اليسار.

خلال حملته للترشح لمجلس الشيوخ في الولايات المتحدة، أدلى جون ببعض التصريحات المثيرة للجدل. عندما قُدم لرجل يحمل اسمًا إيطاليًا قال إنه كان يعمل في مجال البناء، قال جون: «أوه، أنت تصنع أحذية الأسمنت!» بحسب إيمانويل ألفانو، رئيس لجنة الصوت الأمريكي الإيطالي الواحد. أفاد ألفانو أنه عند تقديمه لمحامٍ يدعى ديفيد شتاين، قال جون: «إنه ليس إيطاليًا، أليس كذلك؟ أوه، أعتقد أن محاميك اليهودي موجود هنا لإخراجك من السجن». نفى جون مبدأ ذكر الدين، لكنه لم ينكر المزحة حول الإيطاليين، مشيرًا إلى أن بعض أسلافه كانوا على الأرجح إيطاليين، أو ربما فرنسيين.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تلورفيل
أصحاب أعمال أمريكيون في المالية
أصحاب أعمال من نيوجيرسي
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي من نيوجيرسي
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من نيوجيرسي
أعضاء مجلس توجيه مجموعة بلدربيرغ
أعضاء مجلس شيوخ الحزب الديمقراطي الأمريكي
أفراد عسكريون من إلينوي
أمريكيون مؤيدون لتنظيم ملكية الأسلحة
التقدمية في الولايات المتحدة
الليبرالية في الولايات المتحدة
جنود البحرية الأمريكية
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية نيوجرسي
خريجو جامعة إلينوي في أوربانا شامباين
خريجو جامعة كلية بوث للأعمال
ديمقراطيون من ولاية نيوجيرسي
رؤساء تنفيذيون أمريكيون من شركات خدمات مالية
رؤساء غولدمان ساكس
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من مقاطعة يونيون (نيوجيرسي)
سياسيون من هوبوكين (نيوجيرسي)
فلاحون من إلينوي
مواليد 1947
مواليد في تلورفيل

جون كورزاين


The Eagle Talon is a two-door 2+2, front-wheel drive (FWD) or all-wheel drive (AWD) hatchback coupé manufactured and marketed from 1989 until 1998 and sold by Eagle along with rebadged variants the Plymouth Laser and Mitsubishi Eclipse.

The last year for the Eagle Talon—as well as the Eagle division of Chrysler—was 1998.

Characteristics
The Talon, Laser and Eclipse were badge variants using the Chrysler D platform, manufactured at the DSM (Diamond Star Motors joint venture between Chrysler and Mitsubishi) manufacturing plant in Normal, Illinois. All three vehicles were mechanically identical (when comparing the same option level) including engine, transmission, and drivetrain.

Cosmetically, differences between the three were found in wheels, availability of colors, taillights, front and rear bumpers, and spoilers. The Talon featured two-tone body color with a black 'greenhouse' (roof, pillars, door-mounted mirrors) regardless of the body color. The variants featured 5-speed manual or 4-speed automatic transmissions and a hood bulge on the left-hand side of the car for camshaft clearance when equipped with the 4G63 engine. The base model DL did not use this engine, but still had a bulge in the hood. All second-generation cars had such a bulge, even when fitted with the 420A engine which did not require the additional clearance.

First generation (1990–94)

The first-generation Talon was released in mid-1989 as a 1990 model and continued through 1994. This era of DSM vehicles is referred to as the first-generation, or "1G" for short. However, there were two 1G styles. The "1GA" models of 1990–1991 featured pop-up headlights and a "6-bolt" engine, while the "1GB" model of 1992–1994 featured composite style headlights with integrated turn signals and a "7-bolt" engine.

The 1993–1994 base model DL was front-wheel drive and included a  1.8 L engine (4G37). The ES model (or just the base Talon before 1993) included a naturally aspirated 2.0 L  Mitsubishi 4G63 engine. The TSi and TSi AWD models used the same engine but added an intercooled Mitsubishi 14b turbocharger producing 11.06 psi of peak boost from the factory, resulting in  on TSi AWD models. The front-drive TSi model was rated at  due to a more restrictive exhaust system, and the automatic transmission versions were rated at  due to a 13g turbo.

All 1G Talons built after April 1992 received a freer revving "7-bolt" engine shared with the 1992 Mitsubishi Lancer Evolution featuring lighter rods and a 7-bolt crankshaft.

1G trim levels
base – 1990–1992
TSi FWD Turbo – 1990–1994
TSi AWD Turbo – 1990–1994
DL – 1993–1994
ES – 1993–1994

Production numbers
 1990: 32,708
 1991: 33,537
 1992: 27,945
 1993: 26,740
 1994: 24,040

Awards
The Eagle Talon TSi AWD was on Car and Driver magazine's Ten Best list for 1992.
Talon models also shared the "10 Best" designation with the other Mitsubishi versions from 1989 through 1992.

Second generation (1995–98)

The second-generation (or "2G") Eagle Talon was introduced in 1995 simultaneously with its Mitsubishi Eclipse counterpart, while the Plymouth Laser version was discontinued. Mechanically, the new Talon and Eclipse models were almost identical with the engines in the turbocharged versions with an increase in output due to a redesigned intake and exhaust, higher 8.5:1 (vs. 7.8:1) compression pistons, and new turbocharger. The new T25 turbocharger, sourced from Garrett, had a boost increase to  of peak boost and was smaller than the previous Mitsubishi built 14b turbo that was on 1G models. The T25 spooled up faster than the previous turbocharger to increase the turbo response or reduce turbo lag. The other change concerned the suspension. While the 1G had MacPherson struts in the front, the 2G had double-wishbone in the front and multilink suspension in the rear. The double-wishbone suspension improved the roll-camber curve in the front for better handling.

The differences between the Eagle Talon and its Mitsubishi equivalent were more substantial than in the first-generation models. The rear fascia of the Talon featured a bumper cap with a dip in the middle to allow for a high-mounted rear license plate; rear light clusters incorporating amber turn signals (the Eclipse used red turn signals); reverse lights as part of the main rear tail light clusters (the Eclipse's reverse lights were mounted separately and lower around the mid-mounted license plate); and a sickle-shaped rear spoiler for the TSi and TSi AWD version mounted at the base of the rear window that was painted black regardless of body color (the Eclipse used a body-colored, conventional "basket handle" spoiler mounted on the rear deck). ESi models (non-turbo) did not receive side skirts, while TSi and TSi AWD models received side skirts that had the words "16V DOHC TURBO" embossed on the sections behind the doors and ahead of the rear wheels. Minor differences in the front bumper included the lack of a body-colored splitter in the central air intake compared to the Eclipse, slightly differently shaped fog lamps, and the entire air intake section was recessed into the bumper cover compared to the flush intakes of the Eclipse. The Talon featured a black roof while the Eclipse had a body-colored top. Lastly, the "Eagle" and either "ESi", "TSi", or "TSi AWD" badges were embossed, body-colored plastic that was glued to the rear bumper below the taillights on the Talon, while the Eclipse used simple stickers placed on the hatch to denote make and trim level.

For the model year 1997, a design update occurred for both the Talon and the Eclipse that is sometimes referred to as "2Gb". The front and rear fascias were heavily revised to incorporate more aggressive-looking features. At the front, a larger air intake was created and the "Eagle" emblem was enlarged and embossed into the center of the bumper cap (as opposed to a badge that inset into a similarly shaped hole). A new high-mount spoiler replacing the previous flush-mounted "sickle" spoiler. Side skirts were dropped from TSi and TSi AWD models. Embossed lettering "16V DOHC TURBO" was added between the doors and rear wheels. All badging on the sides and rear of the car was now changed to contrasting colors instead of body-colored. Added plastic moldings on the bumper caps and doors completed the revisions to the body. The TSi and TSi AWD models' aluminum wheels were increased to  and incorporated more angles replacing the  curved 5-spoke wheels.

The TSi and TSi AWD models again featured an intercooled turbocharged engine, now replacing the 14B Mitsubishi turbo with a Garrett T25 model. Although the T25 was a smaller turbo, it spooled faster at a lower rpm resulting in increased low-end acceleration performance. The TSi AWD model retained the all-wheel drive drivetrain.

Engines
 ESi – 2.0 L DOHC 2.0 L 420A engine naturally aspirated I4, 140 hp (110 kW) at 6000 rpm and  at 4,800 rpm
 TSi / TSi AWD manual transmission – DOHC 2.0 L Mitsubishi 4G63 turbo I4,  at 6,000 rpm and  at 3,000 rpm
 TSi / TSi AWD automatic transmission – DOHC 2.0 L Mitsubishi 4G63 turbo I4,  at 6,000 rpm and  at 3,000 rpm

Standard equipment

ESi: 2.0 liter DOHC 4-cylinder engine, 5-speed manual transmission, 4-wheel disc brakes, driver and passenger airbags, variable-assist power steering, cloth reclining front bucket seats, folding rear seat, front console with storage and armrest, tinted glass, tachometer, coolant temperature gauge, trip odometer, map lights, dual remote mirrors, visor mirrors, AM/FM radio, digital clock, remote fuel door and hatch releases, tilt steering column, intermittent wipers, rear wiper/washer, rear spoiler, color-keyed bodyside moldings, 195/70R14 tires, and wheel covers.

TSi added: turbocharged engine, sport-tuned exhaust system, upgraded suspension, driver's seat lumbar support adjustment, split-folding rear seat, leather-wrapped steering wheel and manual gearshift handle, power mirrors, turbo boost and oil pressure gauges, cassette player, lighted visor mirrors, rear defogger, cargo-area cover, cargo net, lower bodyside cladding, fog lamps, 205/55/R16 tires, and alloy wheels.

TSi AWD added: permanent all-wheel drive, cruise control, power door locks and windows, 215/55/VR16 tires.

Optional equipment
Eagle offered various option packages as well as optional equipment that could be added individually.

Option Packages:

Pkg 21B/22B, ESi: Air conditioning, cruise control, rear defogger, power mirrors, cassette player, cargo area cover, front floor mats. Pkg 22B requires 4-speed automatic transmission.
Pkg 21C/22C, ESi: Pkg 21B/22B plus power windows and door locks, cargo net, upgraded interior trim. Pkg 22C requires 4-speed automatic transmission.
Pkg 23P/24P, TSi: Air conditioning, cruise control, power windows and door locks, front floor mats. Pkg 24P requires automatic transmission.
Pkg 25S/26S, TSi AWD: Air conditioning, front floor mats. Pkg 26S requires automatic transmission.
Pkg 25L/26L, TSi AWD: Pkg 25S/26S plus power driver's seat, leather/vinyl front upholstery, CD/cassette player with graphic equalizer, power sunroof, remote keyless entry with a security alarm. Pkg 26L requires automatic transmission.

Optional Equipment:

4-speed automatic transmission, ESi, TSi, TSi AWD. TSi AWD includes 205/55/VR16 tires.
Anti-lock brakes
Limited-slip differential, TSi AWD
Air Conditioning
Remote keyless entry with security alarm, ESi w/ Pkg 21C/22C, and TSi AWD w/ Pkg 25S/26S.
Rear defogger, ESi
Cassette/CD Player, ESi w/ Pkg 21C/22C, TSi w/ option pkg, TSi AWD w/ Pkg 25S/26S. Credit back w/ pkg 25L/26L
Cassette/CD player with a graphic equalizer (includes 8 Infinity speakers,) TSi w/ option pkg, TSi AWD w/ Pkg 25S/26S.
Power sunroof, ESi w/ Pkg 21C/22C
Leather/vinyl upholstery, TSi w/ option pkg and TSi AWD w/ Pkg 25S/26S
Power driver's seat, TSi w/ option pkg or TSi AWD w/ Pkg. 25S/26S
Homelink, requires option pkg. (96–98 only)
Alloy wheels, ESi w/ option pkg.

Production numbers
 1995: 25,066
 1996: 15,100
 1997: 9,788
 1998: 4,308

Discontinuation
By 1998, the Talon was the last model in the declining Eagle lineup and the rarest Talon model year. Amid declining sales, Chrysler management decided to stop promoting the Eagle brand. The last Eagle Talon rolled off the assembly line on February 10, 1998.

Eagle Jazz
In 1994, a concept car called the Eagle Jazz was developed for the 1995 automobile show circuit. "It was a sporty sedan with a rounded hatchback tail. Built into that was a hatch-within-a-hatch, so a driver could easily open the rear end to store cargo." It was considered by some to have "a strange resemblance to a 4-door Eagle Talon". Some of the Eagle Jazz concept designs and ideas resurfaced in the second-generation Chrysler Concorde.

Motorsport
The Talon won the SCCA World Challenge touring car championship from 1990 until 1991 and the GT Touring championship from 1993 through 1995. Along with Oldsmobile (Achieva 1992–1994), Eagle is one of only two American brands to win the TC championship in the 1990s. As of 2020, GM's Oldsmobile Achieva and Chevy Sonic (TCB) have accomplished this feat, along with Chrysler's Eagle Talon. The Dodge Shelby Charger won SSA of the predecessor SCCA / Escort Endurance Championship in 1986, and its Eagle Talon won SSA in 1989.

Legacy
The TSi nameplate appeared on Jeep's Grand Cherokee for the 1997 and 1998 model years. It was marketed as a sportier model in the line-up (except for the 5.9 Limited) and featured an Indigo blue trim and monochromatic scheme that was available on the Talon. The TSi name reappeared again, as a high-performance model for the Chrysler Sebring sedan, for the 2005 and 2006 model years. Previously to the introduction of the Talon, the TSi nameplate was used on the 1986 through 1989 Dodge/Plymouth/Chrysler Conquest (wide-body model only).

Notes

References

External links

Eclipse/Laser/Talon website

Talon
Compact cars
Front-wheel-drive sports cars
All-wheel-drive vehicles
Hatchbacks
Coupés
Sport compact cars
Police vehicles
1990s cars
Cars introduced in 1989
Cars discontinued in 1998

Eagle Talon


Sant Lluís, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Minorka Adası'nda olup nüfusu; 4.918'dir. (2002)

Minorka'daki belediyeler

Sant Lluís


Laveranues Leon Coles (; born December 29, 1977) is an American former professional football player who was a wide receiver for 11 seasons in the National Football League (NFL), primarily with the New York Jets.  He played college football for the Florida State Seminoles.  He was drafted by the New York Jets in the third round of the 2000 NFL Draft.  A Pro Bowl selection in 2003, Coles also played for the Washington Redskins and Cincinnati Bengals.

Early years
Coles was born in Jacksonville, Florida. While attending Ribault High School in Jacksonville, Coles played football, basketball, and ran track. In football, he rushed for nearly 5,000 yards in his career, was named to the Blue Chip Dream Team, and was a first team Class 4A All-State selection. In basketball, he was a member of a state championship team as a senior. In track, he recorded a time of 10.6 seconds in the 100 meter and 21.8 seconds in the 200 meter on the Ribault track team. Due to a scandal at Florida State which resulted in Coles's dismissal from the team, he often referred to his high school when introducing himself on Monday Night Football.

College career
On September 29, 1999, during his senior season at Florida State, Coles and teammate Peter Warrick went to a Tallahassee, Florida Dillard's department store and, with the aid of a cashier with whom they were friendly, purchased $412.38 worth of clothing and were charged only $21.40—a discount so large that it is considered shoplifting under Florida law.  An off-duty officer saw the event through a surveillance camera, according to police. Coles, Warrick, and the clerk, were arrested for grand theft. On October 22, Coles pleaded guilty to misdemeanor petty theft and was dismissed from the Florida State Seminoles football team.  At that year's rivalry game at the University of Florida, Florida Gators fans brought Dillard's bags to Ben Hill Griffin Stadium to mock the team.  Florida State won the game, and Seminole fans returned the mocking by requesting the bags as souvenirs.

Coles's childhood nickname was "Trouble". Coles was arrested in 1998 for simple battery, suspended for the Seminoles' 1999 season opener versus Louisiana Tech for academic reasons, and was discovered to have accepted a plane ticket from a sports agent's representative in 1999.

Professional career

2000 NFL Combine

New York Jets
Coles was drafted by the New York Jets in the third round (78th overall) of the 2000 NFL Draft. Coles' first career touchdown catch came in the Jets' "Monday Night Miracle" victory against the Miami Dolphins on October 23, 2000.

Washington Redskins
After a spectacular 2002 season, Coles signed with the Washington Redskins in the 2002 offseason. He said he left the Jets because the Redskins offered him more money. He made the Pro Bowl for the Redskins in 2003, after catching 82 passes for 1,204 yards, while playing the majority of the season with a fractured toe. It was the most receptions by a Washington player in a single season since Art Monk had 86 in 1989.

New York Jets (second stint)
He was traded back to the Jets in 2005 for Santana Moss. During the first year of his second stint with the Jets, Coles revealed that he had been sexually abused between ages 10 to 13 by a man whom his mother, Sirretta married.  Coles refused to divulge the man's name.  After the abuse was revealed, Sirretta Coles divorced the man, who was later sentenced to nine years in prison.  He served about a third of his sentence and was released.  He was convicted of another crime and has been imprisoned since 2001.

After a disappointing season in 2005, Coles enjoyed a rebirth in 2006, partly due to the good health of quarterback, Chad Pennington. On December 26, 2006, he caught the last touchdown on Monday Night Footballs last game on ABC. On September 28, 2008, now with Brett Favre at quarterback, Coles caught 8 passes for 105 yards and 3 touchdowns in a 56-35 win over the Arizona Cardinals. That season, Coles tied his career high season touchdown mark that he set in 2001, with 7 touchdowns.

Coles was released by the Jets on February 25, 2009.

Cincinnati Bengals
Coles was signed by the Cincinnati Bengals on March 4, 2009.  He would agree in principle to a four-year, $28 million contract. On January 9, 2010, Coles caught 6 passes for 48 yards and a touchdown in a 24-14 loss to his former team, the Jets, in the first round of the playoffs.

He was released by the Bengals on March 4, 2010, exactly one year after signing with the organization.

New York Jets (third stint)
The Jets announced Coles had been signed to a one-year contract on July 30, 2010. However, his stay would be brief as the team waived Coles after nearly a month on August 29, 2010.

On September 21, 2010, Coles was talked about in the media as an option to fill in for Braylon Edwards, who was charged with a DWI the previous night. Coles contemplated retirement.

On December 4, 2010, the Jets filled their open roster spot by signing Coles to yet another contract reuniting him with the Jets. The roster spot had been vacated when Jim Leonhard was placed on injured reserve with a fractured tibia. Coles was able to rejoin the team in time for their Monday night game against the New England Patriots for Week 13 of the NFL's 2010 season.

NFL career statisticsReceiving Statistics Returning StatsRushing Statistics'

References

External links
 Florida State Seminoles bio
 New York Jets bio
 Cincinnati Bengals bio

1977 births
Living people
Jean Ribault High School alumni
Players of American football from Jacksonville, Florida
American football wide receivers
Florida State Seminoles football players
New York Jets players
Washington Redskins players
Cincinnati Bengals players
National Conference Pro Bowl players

Laveranues Coles