Modern Times Group (MTG) is a digital entertainment company based in Stockholm, Sweden. It formed from the media holdings of investment company Kinnevik, which in 1997 was distributed to the company stockholders. It is a strategic and operational investment holding company, managing a portfolio including gaming companies InnoGames, Ninja Kiwi and Kongregate, and digital network company Zoomin.TV.

Kinnevik distributed the MTG shares to its shareholders in 2018 and in 2019 MTG distributed shares in the newly founded Nordic Entertainment Group (now Viaplay Group) to its shareholders following the strategic transformation into a global digital entertainment company.

Structure
Since July 2015, MTG's digital presence was expanded through a number of acquisitions. In 2015 MTG bought 74% of the shares in Turtle Entertainment, a top-tier esports tournament operator, owning brands such as Electronic Sports League (ESL). MTG then acquired 51% of the shares in Zoomin.TV, Europe's largest MCN and the 5th largest network on YouTube. Later the same year MTG made the acquisition of 100% of DreamHack, one of the biggest esports tournament organisers in the world. In 2016 and 2017 MTG continued its journey by acquiring 35% of a leading German games developing company InnoGames and U.S. based games publishing company Kongregate. Since the start of its investment operations, MTG has made further share acquisitions in the before-mentioned companies.

Timeline

Below is a timeline of MTG milestones since 1987.

1980s

 In 1987, TV3 launches in Sweden on New Year's Eve becoming the first commercial channel in Scandinavia. In 1988 the channel started broadcasting to Norway and Denmark. The number of viewers increases from 1.2 million at launch to 3.4 million at the end of 1988.
In 1988, Strix launches independent TV production.
In 1989, pay channel TV1000 launches.
In 1989 TV Shop starts selling products and services on TV3 .

1990
TV3 achieves 45% penetration in Sweden and commands 90% of the TV advertising market.
Acquisition of majority shareholding in Svensk Text (SDI Media).
September: TV3 Denmark launches, replacing the Pan-Scandinavian version.

1991
TV3 reports an annual profit.
TV3 Norway launches, each Scandinavian country now has its own version of TV3.
TV4 granted license as Sweden's third terrestrial TV station. Kinnevik acquires 30% shareholding in TV4.
Launch of Viasat DTH satellite pay-TV platform.
TV1000 merges with competitor SF Succé.

1992
ZTV's first year as an independent channel.
Kinnevik's media companies report an annual profit.

1993
September: P4 Radio Hele Norge a national commercial radio network in Norway is launched. MTG is one of its founders.
First commercial radio licenses obtained in Sweden. TV3 commences Teletext broadcasting.
Terrestrial TV channels launched in Estonia and Lithuania.

1994
TV4 becomes largest channel in Sweden.
TV6 launched.

1995
 MTG incorporated as Kinnevik subsidiary.
 Metro launched in Stockholm.
 Minority holding acquired in Finanstidningen daily business newspaper.

1996
Satellite TV distribution platform switched from Astra to NSAB.
January: Radio Rix radio network formed through a merger between MTG's P6 and SRU.
April: ZTV and TV6 merged to form 3+ in Denmark.

1997
Launch of Viasat+, an analogue low-pay satellite package broadcast from the NSAB satellite consisting of MTG's own television channels as well as Nickelodeon, VH1 and Sci-Fi Channel.
Shares in MTG distributed to Kinnevik shareholders and listed on Stockholm Börsinformation and Nasdaq National Market in New York. Second Metro edition published in Prague.
Strix becomes the first company in the world to produce the Survivor reality TV format.

1998
February: Metro launches in Gothenburg.
March: TV6 in Sweden relaunches as a Pan-Nordic pay channel called "TV6 Nature World" and "TV6 Action World".
ZTV moves from Stockholm to London and expands its schedule considerably.
MTG acquires the Latvian television channel Channel 31, which is later transformed into TV3 Latvia.
Viasat's satellite TV subscribers exceed 1 million.
Commercial radio operations launched in Estonia and Latvia.
September: Metro launches in Budapest.

1999
Metro launched in Malmö, Helsinki and the Netherlands.
Monthly magazine Kapital launched in Sweden.
Internet portal Everyday.com introduced.
Swedish business channel TV8 acquired.
MTG's shares quoted on Stockholmsbörsen O-list.
February: Launch of CDON.COM.
March: Launch of sports channel Viasat Sport.
June: Darial-TV started broadcasting as DTV-Viasat.

2000
 March: Launch of television channel Viasat Plus in Norway.
 Annual General Meeting approves distribution of Metro International S.A. share capital to MTG shareholders.
Hans-Holger Albrecht appointed President and CEO of MTG.
MTG buys the Hungarian television channel Alfa TV which becomes Viasat3.
PIN24 launches on Sky TV's platform in the UK.
MTG buys the rest of TV1000 from its parent company.
Viasat launched its digital satellite platform.

2001
 May: Viasat becomes first European satellite TV broadcaster to switch off analog transmission of premium pay-TV channels following a successful transition to digital TV.
 TV3 awarded national terrestrial broadcasting license in Latvia.
 Digital home-shopping channel PIN24 launched in Denmark.
 MTG acquires 75% of Russian national commercial TV channel.
 Options to Strix reality TV formats sold in over 30 countries to date.
 Viasat launches four new digital pay-TV channels in the Nordic region.
 EUR 120 million convertible subordinated bonds issued to fund further expansion.
 Number of Viasat digital DTH subscribers increases to over 550,000 by year-end.

2002
January: Viasat Sport Denmark and Viasat Explorer launches.
January: Acquisition of 37 percent of StoryFirst Communications, Inc., owner of the Russian CTC network.
January: Acquisition of Swedish radio stations Lugna Favoriter and WOW 105.5 from RTL Group.
New TV3 schedule recovers share of viewing in Scandinavia.
Doubling of Eastern European TV revenues.
Launch of PIN24 in Germany, Austria and Switzerland
Launch of Tango TV in Lithuania.
Increase in the number of digital DTH subscribers to 617,000 and more than doubling of pay-TV operating income.
TV1000 and Baltic operations both report their first annual profits, and TV-Shop turned around. SEK 423 million increase in operating free cash flow.

2003
TV3 Scandinavia recovers share of viewing and advertisement sales.
Eastern European operations profitable on a combined basis.
Pay-TV record operating income SEK 505 million.
Viasat signs agreement with NDS VideoGuard to eliminate piracy.
Launch of pay-TV channels TV 1000 East and Viasat Explorer in Eastern and Central Europe.

2004
MTG reports highest ever operating result.
February: Launch of Viasat Sport 2 and Viasat Sport 3
May: Viasat History launches in Eastern Europe.
September: Launch of TV1000 Action, TV1000 Classic, TV1000 Family and TV1000 Nordic.
Viasat successfully completes implementation of a new conditional access system.
Highest net subscriber intake since digitalisation of platform in 2000.
Viasat's four channels reach 6.4 million homes in Central and Eastern Europe.
MTG acquires remaining minority interests in DTV and increases its shareholding in CTC Media and Radio Hele Norge following the sale of SDI Media for US$60 million.
MTG acquires 19.9% of betting company BET24.
MTG also signs agreement with NRJ Group to assume management of 20 radio stations in Sweden (and 5 in Norway), thereby increasing penetration for MTG's national network to 83%.

2005
MTG sells its 15.1 percent interest in TV4 AB in January 2005. In March, CTC Media launches the Domashny television network in Russia.

In July 2005, Modern Entertainment Ltd., its film rights unit in Los Angeles, agreed to sell 332 films to Lionsgate Films and shut down its operations to focus on European operations.
October: Launch of Russian language movie channel TV1000 Russian Kino.
October: SportN launches in Norway.
November: TV1000 Balkan launches.

2006
March: MTG became majority shareholder of Bet24, owning 90% of the company.
May: TV6 launches in Sweden.
September: MTG increases its holding P4 Radio Hele Norge to 90.8 percent, becoming the sole owner in December.
November: Viasat Sport East launches.

2007
January: Viasat Golf launches in the Nordic countries.
March: MTG buys the Balkan Media Group Limited Bulgarian channels: Diema, Diema 2, Diema Family, Diema Extra, MM and M2
April: TV6 launches in Latvia.
May: M2 in Bulgaria is closed down.
September: Viasat 4 launches, replacing ZTV in Norway.
October: CTC-media bought & rebrand DTV

2008
January: Viasat launches high-definition television in the Nordic countries.
March: TV6 launches in Estonia.
April: TV1000 Premium launches in the Baltics.
July: MTG buys Nova television and Nova+  from Antenna Group.
September: Tango TV relaunches as TV6 Lithuania.
December: Viasat 1 launches in Ghana.
December: Nova+ in Bulgaria is closed down.

2009
January: Viasat Sport Baltic launches.
February: TV1000 Drama launches.
March: TV3 Puls launches in Denmark.
The Diema Media Group and MM, previously a joint-venture between MTG and Apace Media, are merged with Nova television to create the Nova Broadcasting Group.
April: Prima Cool launches in the Czech Republic.

2010
April: Nova Sport launches in Bulgaria, replacing MM.
September: TV10 launches in Sweden.
December: Modern African Productions was founded in Ghana.
December: MTG launched as the first Scandinavian pay-TV operator 3D content in their Viasat offer.

2011
March: Prima love launches in the Czech Republic.
August: M.A.P. launches her first production in Ghana.
September: Kino Nova launches in Bulgaria, replacing Diema 2.
October: TV8 opened in Lithuania. CTC-Media launched Peretz based on DTV.
November: CTC opened in Baltic.

2012
January: MTG reaches an agreement on acquiring Latvian channels LNT, TV5 and Kanāls 2.
February: In Slovenia closed down TV3.
March: All TV 1000 channels in Nordic countries renamed as Viasat Film.
April: Nova Premier League HD launches in Bulgaria.
June: Viasat Motor launches in Baltic.
July: Jorgen Madsen appointed President and CEO of MTG.
October: Game-services Bet24 sold.
November: Running HD-version channels TV6 Sweden, Viasat 4, Viasat Explorer, Viasat History, Viasat Nature, Viasat Crime.

2013
January: Radio station NRJ Sweden sold to SBS Sweden (ProSiebenSat.1). In Denmark running TV3 Sport 1.
February: Prima ZOOM opened in Czech Republic. Running TV3 Sport 2 in Denmark.
March: Running HD-version TV3 Denmark.
November: TV6 opened in Norway.
June: Nova Premier League HD in Bulgaria is closed down.
July: Nova Sport HD launches in Bulgaria.

2014
February: MTG acquires 75% Trace Partners SAS (brand 'TRACE')
December: Russian satellite TV-platform Raduga TV closed down.

2015
February: MTG sold Hungarian Free-TV channels (Viasat 3, Viasat 6 and Hungarian video-portal Viasat Play) to Sony Pictures Television Networks.
February: Diema Sport launches in Bulgaria.
June: MTG acquires 74% of the German gaming company Turtle Entertainment.
August: Diema Sport 2 launches in Bulgaria.
September: MTG acquires majority stake in esports company Turtle Entertainment and its subsidiaries Electronic Sports League (ESL)
October: MTG sold Russian & international pay-TV channels (factual, movie and sports channels in Russia. TV1000 and pan-regional factual channels in international) to Baring Vostok Company in international and LLC Sinerdzhi in Russia.
November: MTG acquires Swedish esports tournament DreamHack
December: MTG and minoritaries sold 75% CTC Media to ″UTH Holding″ in Russia.

2016
March: MTG sold Ukrainian pay-TV company Viasat Ukraine to 1+1 Media Group. In Latvia, Russian-language channel TV5 closed down.
May: MTG took a 22 per cent stake in Engage Sports Media (ESM). ESM described the deal as a 'strategically important investment' that will allow ESM to accelerate its growth and focuses on content IP development, technical tools and adding new talent across the business. Arnd Benninghoff, CEO of MTGx said "this investment reflects our focus on becoming the leading digital video entertainment company in each of our markets, and our strategy to invest in relevant, complementary and scalable digital brands, content and communities."
August: For the Nordic Market, Viasat launches Scandinavia's first UHD Channel to deliver select Rio 2016 OL programs (and future UHD Sports Broadcasts) as well as a new HD Sports Channel branded "Viasat Sport Premium.",
October: MTG acquires 35% in German games developer Innogames
December: MTG sold African business (Viasat 1 (Ghana), TV1 (Tanzania) and Modern African Production (MAP)) to Econet Media Group.

2017
January: MTG sold FTV Prima Holding to Denemo Media (part of GES GROUP). In April 2017, the transaction was completed.
March: MTG sold business in Baltic States to Providence Equity Partners. In October 2017, the transaction was completed.
May: MTG increased its stake in German games developer InnoGames to 51% by investing EUR 82.6 million.
June: MTG acquires Kongregate.
October: MTG launched TV3 MAX in Denmark which replaced TV3 Sport 2.
October: MTG sells its free-TV, pay-TV, digital and radio businesses in Estonia, Latvia and Lithuania to the asset management firm Providence Equity Partners, uniting them under the All Media Baltics company name.
December: MTG secured the exclusive Nordic media rights to the five-a-side-football variant Futsal's biggest European tournament, UEFA Futsal Euro 2018.
December: MTG launched a $30 million gaming investment fund.

2018
January: MTG sold TRACE Media Group to TPG Growth. In May 2018, the transaction was completed.
February: MTG business in Scandinavia (MTG Nordic Entertainment and MTG Studios) combination with TDC Group proposed. MTG sold Nova Broadcasting Group in Bulgaria to PPF Group.
March: Board of Directors of TDC Group withdraws its recommendation of combination with MTG Nordics. Modern Times Group (MTG) will split into two companies: Nordic Entertainment Group (MTG Nordic Entertainment, MTG Studios and Splay Networks) and new MTG company (MTGx).
May: MTG increased the share in Zoom.in Group B.V. (Zoomin.TV) from 51% to 100%.
June: Nordic Entertainment Group companies Splay Networks and Nice One will merge to new company SplayOne.

2019
 March: The separation between MTG and Nordic Entertainment Group is finalized and Nordic Entertainment Group is listed as a separate company on Nasdaq Nordic Large Cap.

2020s

 In March of 2021, MTG acquired Ninja Kiwi, allowing them to expand their business into the tower defense genre.
 In July 2021, MTG acquired 100% of the shares of PlaySimple, expanding MTG's business into the casual games and word games genres.
 In January 2022, MTG sold ESL to Saudi Arabia's Public Investment Fund Savvy Gaming Group (SGG). SGG also acquired FACEIT, and will merge the two esports companies to form the ESL FaceIt Group. The acquisition is set to close in Q2 2022.

References

Mass media companies of Sweden
Mass media companies established in 1987
Companies based in Stockholm
Holding companies of Sweden
Companies listed on Nasdaq Stockholm
Swedish companies established in 1987

Modern Times Group


In Search of... is an American television series that was broadcast weekly from 1977 to 1982, devoted to mysterious phenomena. It was created after the success of three one-hour TV documentaries produced by creator Alan Landsburg: In Search of Ancient Astronauts in 1973 (based on the book Chariots of the Gods? by Erich von Däniken), In Search of Ancient Mysteries and The Outer Space Connection, both in 1975 (later adapted into popular paperbacks written by Landsburg), all of which featured narration by Rod Serling, who was the initial choice to host the spin-off show. Serling died before production started, and Leonard Nimoy was then selected to be the host. The series was revived with host Mitch Pileggi in 2002 and again in 2018 with Zachary Quinto, currently airing on the History Channel.

The original series was shown in Australia in the 1980s under the title Great Mysteries of the World with each episode having an introduction and conclusion presented by television presenter Scott Lambert.

Format

The program conducted investigations into the controversial and paranormal (e.g., UFOs, Bigfoot, and the Loch Ness Monster). Additionally, it featured episodes about mysterious historical events and personalities such as Anna Anderson/Grand Duchess Anastasia, the Lincoln Assassination, the Jack the Ripper murders, infamous cults (e.g., Jim Jones), and missing persons, cities, and ships (e.g., Amelia Earhart, Jimmy Hoffa, D. B. Cooper, the Mary Celeste, the Titanic, the lost Roanoke Colony). Because the show often presented offbeat subjects and controversial theories, each episode's opening credits included a verbal disclaimer about the conjectural nature of the evidence and theories to be presented:

The production values were fairly typical of the period, with interviews, reenactments and scenic footage shot on film, all voiced over by Nimoy. The music was composed by Laurin M. Rinder and W. Michael Lewis. A soundtrack album was released on AVI (American Variety International) Records in 1977.

Nimoy's popularity among science fiction fans (due to his role as Spock in the original Star Trek television series) won the show a following in fandom circles. Nimoy wrote an episode about the turbulent life of artist Vincent van Gogh, having earlier played the artist's brother Theo in a one-man show. As part of his research, Nimoy found records in the archives of the hospital where Van Gogh was treated that suggested that he suffered from epilepsy rather than insanity.

The show also spawned at least six spin-off books, all written by Landsburg with forewords by Nimoy: In Search of Lost Civilizations, In Search of Extraterrestrials, In Search of Magic and Witchcraft, In Search of Strange Phenomena, In Search of Missing Persons, and In Search of Myths and Monsters, with an additional book that collected the best segments from these existing volumes.

In 1978, Landsburg produced a Bigfoot documentary using portions of two In Search of... episodes ("The Monster Hunters" and "The Yeti") called Manbeast! Myth or Monster, based on his book In Search of Myths and Monsters. Though Nimoy had written the foreword to Landsburg's book, he did not narrate this documentary.

Reruns of the In Search of... series aired during the early 1990s on the A&E Network. In the later 1990s, the show aired on another of the A&E Television Networks' properties, the History Channel. The licensing agreement expired in the early 2000s, ending the show's run. When the show aired on A&E, a re-recording of the original theme music was used plus a new alternate theme. The original opening titles were also modernized. In this incarnation virtually all of Nimoy's on-camera appearances in the series were replaced with reused footage, so viewers could hear Nimoy but not see him.

A short-lived revival of the show, featuring Mitch Pileggi, aired on the Sci-Fi Channel in 2002.

In January 2018, it was announced that Zachary Quinto, who, like Nimoy, stars as Spock in the rebooted Star Trek films, would host the revived version of the show on History Channel. On March 27, 2019, History Channel announced the series was renewed for a second season.

Episodes

The original series ran for six seasons.

Specials

Season 1 (1977)

Season 2 (1977–1978)

Season 3 (1978–1979)

Season 4 (1979–1980)

Season 5 (1980–1981)

Season 6 (1981–1982)

Mitch Pileggi revival (2002)

History Channel revival (2018)

Home media releases
In February 2012, it was announced that Visual Entertainment, under license from Universal Studios, had acquired the home video rights to the original series for the United States and Canada. In Search of: The Complete Collection was released in Canada and the U.S. on December 11, 2012, from VEI's website.

The 21-DVD set includes all 144 installments hosted by Leonard Nimoy. Also included are two Rod Serling specials: In Search of Ancient Astronauts and In Search of Ancient Mysteries which aired prior to the start of the regular Nimoy series. The three Landsburg specials, The Outer Space Connection, Secrets of the Bermuda Triangle and Manbeast! Myth or Monster, are not included. VEI also included all eight episodes of the short-lived 2002 series hosted by Mitch Pileggi.

Homages
The style of the original In Search of... has been paid homage to and parodied by many productions. Examples include Mysteries in History, a show-within-a-show that plays a part in the plotline to Men in Black II (the faux series is hosted by Peter Graves in the film; coincidentally, Graves once co-starred with Nimoy in Mission: Impossible). Two other examples are Truth from Legend and Fact from Myth, two nearly identical series existing in alternate universes for which "mini-episodes" were created for YouTube as part of the viral marketing campaign for the two-part video game BioShock Infinite: Burial at Sea.

See also
Other series using a similar title:
 In Search of the Dark Ages
 In Search of the Trojan War
 In Search of Aliens

References

External links

History (American TV channel) original programming
1976 American television series debuts
1982 American television series endings
2002 American television series debuts
2002 American television series endings
2018 American television series debuts
2019 American television series endings
First-run syndicated television programs in the United States
A&E (TV network) original programming
Syfy original programming
Television series by Universal Television
Television series by Fremantle (company)
Paranormal television
UFO-related television
Pseudoarchaeology
Pseudohistory
English-language television shows
American television series revived after cancellation
Television series by Alan Landsburg Productions

In Search of... (TV series)


Francisco Javier Abad Sebastián (* 18. August 1981 in Burgos) ist ein spanischer Mittelstreckenläufer.

Er vertrat sein Land 2011 beim DecaNation. 2012 wurde er über 1500 m spanischer Hallenmeister und Achter bei den Hallenweltmeisterschaften in Istanbul.

Francisco Javier Abad ist 1,83 m groß und wiegt 63 kg. Er startet für Playas de Castellón und wird von Enrique Pascual trainiert.

Persönliche Bestzeiten

 1500 m: 3:35,55 min, 13. September 2011, Zagreb
 Halle: 3:39,90 min, 4. Februar 2012 Saragossa
 3000 m: 7:53,15 min, 12. Juni 2011, Straßburg
 Halle: 7:53,16 min, 27. Februar 2010, Valencia

Weblinks

 Athletenporträt von Francisco Javier Abad bei der IAAF (englisch)
 Athletenporträt (PDF; 37 kB) bei der RFEA

1500-Meter-Läufer (Spanien)
3000-Meter-Läufer (Spanien)
Sportler (Burgos)
Spanier
Geboren 1981
Mann

Francisco Javier Abad


Amillis ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Seine-et-Marne in der Region Île-de-France. Sie gehört zum Arrondissement Meaux und zum Kanton Coulommiers.

Geografie
Die Gemeinde Amillis liegt am Aubetin, etwa 30 Kilometer südöstlich von Meaux und 60 Kilometer östlich des Pariser Stadtzentrums.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Pierre, Monument historique

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 499–501.

Weblinks

 Amillis bei annuaire-mairie.fr (französisch)

Einzelnachweise

Ort in der Île-de-France
Ersterwähnung 1112

Gemeindegründung 1793

Amillis


සංඝමිත්‍රා තෙරණිය (සිංහල උරුව:සංඝමිත්තා තෙරණිය)  අශෝක අධිරාජ්‍යයාගේ සහ ඔහුගේ "දේවී" නම් බෞද්ධ රැජිණගේ දියණියයි. සංඝමිත්තාගේ සොයුරු මහින්ද සමග ඇය බෞද්ධ  ශාසනයට 1 ඇතුළත් වූවාය. මෙම සහෝදරයා සහ සහෝදරිය බුදු දහම පැතිරවීම සඳහා පසුව ශ්‍රී ලංකාවට ගියහ.
ඇයට සංඝමිත්තා යනුවෙන් නම තැබීමට වෙනත් හේතුද ඉදිරිපත් වෙයි. ඒවාට අනුව ඇය අශෝක රජුගේ බාලම දියණියයි. වැඩිමහල්ලා මහින්ද කුමරුය.

කාලිංග යුද්ධය අවසාන වීමෙන් පසු අශෝක රජු තම බෞද්ධ දේවිය සමග බුද්ධාගම වැලඳ ගත් අවස්ථාවේ දියණියට බෞද්ධ නමක් තබන ලෙස කරන ලද ඉල්ලීම අනුව ඇයට සංඝමිත්තා යන නම දේවිය විසින් යොදා ඇත. අශෝක රජු තම දරුවන් ධර්ම දූත කටයුතු සඳහා විදේශ රටකට යැවීමට තීරණය කළේය. ඇයට ගරු කරන දිනය සෑම වසරකම දක්ෂිණායන දිනයයි. නැතහොත් දෙසැම්බර් 21 වැනි දිනය.

ලකාවේ රජකල දේවනම්පියතිස්ස රජු (ක්‍රි:පූ: 250-210) අශෝක රජුගේ (ක්‍රි:පූ:304-232)  සමකාලීන මිත්‍රයෙකි. එතුමාගේ ඉල්ලීමක් පරිදි  ලංකාවේ බුදුදහම ස්ථපිත කිරීම සඳහා  සංඝමිත්තා තෙරණිය සහ මිහිඳු හිමියන්(මහින්ද) පසුව ලංකාව බලා නැව් නැග පිටත් වේ. ඉන්දියන් සාගරය ඔස්සේ යාත්‍රා කල මෙම පිරිස ලංකාවේ උතුරු පලාතේ යාපනය නගරයෙන් 16km ක් ඔබ්බට වන්නට ඉන්දියන් සාගරයේ වෙරලාසන්නය ඔස්සේ පිහිටි "මතාගල" නම් වු ග්‍රාමයට ගොඩබසින ලදී.

මිහිඳු හිමිගේ ලංකාගමනයත් සමඟ එහි වැසියන් බෞද්ධයන් බවට පත් විය. මේ නිසා "අනුලා" බිසව සහ රජ මැඳුරේ තවත් කාන්තා පිරිසක් බුදු සසුනේ භික්ෂූණීන් ලෙස පවිදි වීමට තිස්ස රජුගෙන් අවසර ඉල්ලා සිටියේය. ඒ සඳහා ධර්මාශෝක අධිරාජ්‍යයා තවත් භික්ෂූණීන් පිරිසක් ලංකාවට පිටත් කර හරින ලදී. මෙම පිරිස  මුල් වීමෙන් ලංකාවේ භික්ෂුණි ශාසනය ආරම්භ විය.
එපමනක් නොව, ඇගේ ලංකාගමනේදී ශ්‍රි ලාංකීය බෞද්ධ ජනතාවට වන්දනමාන කිරීම සඳහා ඉන්දියාවේදී බුදුන් වහන්සේ බුදුවීමේදී සෙවන දුන් බෝධියේ රෝපණය කරන ලද දක්ෂිණ ශාඛාවක්ද ශ්‍රි ලංකාවට ගෙනෙන ලදී.එය අනුරාධපුරයේ රෝපණය කරන ලදී. ලාංකික බෞද්ධ ජනතාව ඉතාමත් ගෞරවයෙන් වන්දනාමාන කරන මෙම බෝධි ශාඛය වර්ථමානය වන විටත් නොනැසී පවතී. සෑම වසරකම උඳුවප් මස පොහෝ දිනයේදී (දෙසැම්බරයේදී) මෙම බෝධිය ඉතා උත්සවශ්‍රීයෙන් වන්දනාමාන කරනු ලැබේ. එය ශ්‍රි ලංකා බෞද්ධයන් ලද අගනා පූජනීය වස්තුවක් ලෙස සලකයි.

පසුබිම
ක්‍රිස්තු පූර්ව 3 වන සියවසේ ඉන්දියාව පාලනය කළ, මෞර්ය වංශික අශෝක අධිරාජ්යයාගේ(සංඝමිත්තාගේ පියාණන්) මූලිකත්වයෙන්, මිහිඳු හිමි ලංකාවට මුලින්ම බුදුදහම හදුන්වා දුන්නේය. ඉන්පසු ශ්‍රි ලාංකික කාන්තාවන්ට ධර්මයක අවශ්‍යතාවය හදුනාගත් එතුමිය ශ්‍රි ලංකාවේ වැඩසිටි සමයේ මූලික පරමාර්ථය ලෙස සැලකුවේ ශ්‍රි ලාංකික කාන්තාවන් බුදු දහමට යොමු කිරීමයි.තමන් වැලඳගත් මෙම උතුම්  ථෙරවාද බුදු දහම කලාපයේ තවත් රටවල් 9ක් තුල ව්‍යාප්ත කිරිමට අශෝක රජු ක්‍රියා කලේය. අශෝක රජුගේ සමකාලීන මිත්‍රයකු වූද, ශ්‍රි ලංකාවේ රජතුමා වුද දේවානම්පියතිස්ස රජු ශ්‍රි ලංකාව තුල බුදුදහමේ ප්‍රචලිත වීම දුටුවේය.

කෙසේ වුවද බුදුදහම ඉන්දියාව අවට රටවල් කිහිපය තුල ප්‍රචලිත කිරීමට ප්‍රථම, අශෝක රජු, මොග්ගලීපුත්ත තිස්ස මහරහතන් වහන්සේ හමුවී උපදෙස් ලබා ගත්තේය. මෙහිදී බ්‍රාහ්මීය හින්දු ආගම නිසා බුදු දහමට වන හානිය ප්‍රධාන වශයෙන් සාකච්ඡා කල අතර, විනයානුකූල නොවු භික්ෂූන් ගැනද සාකච්ඡා කෙරිණි. බුදු දහමේ අනාගත පැවැත්ම ගැන සිතා, මෙයට විසඳුමක් ලෙස රහතන් වහන්සේලා 1000 නමකගේ සහභාගිත්වයෙන් තුන්වන ධර්ම සංගායනාවක් පැවැත්වීමට තීරණය විය. මෙම සංගායනාවේ මූලිකත්වය ගෙන ක්‍රියා කලේ මොග්ගලීපුත්ත තිස්ස මහරහතන් වහන්සේයි. සංගායනාවෙන් අනතුරුව පිරිසිදු බුදුදහම ව්‍යාප්ත කිරීම පිණිස, කණ්ඩායම් 9ක් විවිධ දිශාවලට පිටත් කරන ලදී.

මෙසේ අශෝක රජු විසින් දිශා 9කට ධර්මදුත පිරිස පිටත් කර හරින ලදී. ඉන්දියාවේ දකුණු දෙසට පිටත් කර හරින ලද පිරිසෙහි නායකත්වය මිහිඳු හිමි භාර ගත්තේය. තිස්ස රජුගේ ඉල්ලීම පරිදි, මිහිඳු හිමි ඇතුලු පිරිස ශ්‍රි ලංකාව බලා පිටත් විය. මෙම දීර්ඝ ගමනට පෙර සිය මෑණියන්ගේ ආශිර්වාදය ලබා ගැනීමට උන්වහන්සේ අමතක නොකලේය. මෙම ගමනට මිහිඳු හිමි සහ තවත් 6 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් විය. එනම් ඉට්ඨිය,උත්ථිය,සම්බල,බද්ධසාල යන රහතන්ද , සුමන සාමණේරයන්ද(මිහිඳු හිමිගේ බෑණනුවන්) ,භන්ඩුක(මිහිඳු හිමිගේ ඥාති සහෝදරයෙකි) උපාසකත් ය.

මෙම දුත පිරිසෙහි සියලු සාමාජිකයන් රාජකීය පව්ලට අයත් විය. බුදු දහම ශ්‍රි ලංකාව තුල ව්‍යාප්ත කිරීමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරමින් පිටත් කරවූ දුත පිරිස අශෝක රජු විසින් සිදු විය.
බුදුරජාණන් වහන්සේ බුද්ධත්වය ලැබීමෙන් පසු වැඩ සිටි කාලය තුළ 3 වතාවක් ලංකාවට වරින් වර වැඩම කර ඇත. එනම් බුද්ධත්වයෙන් වසර 8ක් පමණ ගතවූ මොහොතේය. එසේ වැඩම කල උන්වහන්සේ, එවකට  ලංකාවේ වාසය කල රාජ්‍යවාංශික පිරිසට මෙන්ම, සාමාන්‍ය ජනතාවට ද උන්වහන්සේ අවබෝධ කල ධර්මයෙහි අර්ථය වටහා දුන් අතර, ජනතාවට ශික්ෂාපද හදුන්වා දී ඒවා පිලිපැදීමටද ඉගැන්විය.නමුත් බුදුන්වහන්සේගේ ලංකාගමනය සිදුවී බොහෝ කලක් ගතවන එම වකවානුවේදී නැවතත් ලංකාව තුල බුදුදහම ව්‍යාප්ත කිරීම කාලෝචිත විය.බුදුන් ජීවමානව වැඩිසිටි කාලයේදී ,බුදුදහමෙහි අනාගත පැවැත්ම සලසා ධර්ම විනය පුහුණු කිරීමට සංඝ සමාජයක් පිහිටුවන ලදී. එනම් භික්ෂූන් සහ භික්ෂූණීන් (මෙහෙණින් ) වහන්සේලාය. පිරිසිදු බුදුදහම අනාගත පරපුරට දයාද කිරීම මෙහි අරමුණ විය.

තම රට තුල ආගමික පසුබිමක් එවකට නොමැතිබව හොඳින්ම අවබෝධ කරගත් තිස්ස රජු, ඉන්දියාවෙන් පැමිණි මෙම දූත පිරිස ඉතා කැමැත්තෙන් පිලිගත්තේය. මිහිඳු හිමි උන්වහන්සේගේ පිරිවර සමඟ වැඩම කලේ අනුරාධපුරයටයි. එහිදී තිස්ස රජු සහ රජුගේ මළණුවන්ගේ භාර්යාව වන අනුලා දේවිය ඇතුළු කාන්තා පිරිසද, මහාමේඝ උයනේදී හමුවිය. එහිදී මිහිඳුහිමිගේ දූත මෙහෙවරෙහි සාර්ථකත්වය සනාථ කරමින් උන්වහන්සේ විසින් ලංකාවේ පුරුෂ පක්ෂය සඳහා භික්ෂූ ශාසනය පිහිටුවන ලදී.

මේ වනවිට තිස්ස රජු මෙන්ම අනුලා දේවියද තෙරුවන් සරණ ගොස් තිබිණි. මෙහිදී අනුලා දේවියඇතුළු දහසකට අධික කාන්තා පිරිස පැවිදි වීමට අවසර ඉල්ලා සිටියෝය. තමන් විසින් කාන්තාවන්ට පැවිද්ද ලබාදිය නොහැකි බවත්, එය කල හැක්කේ තෙරණින්(මෙහෙණින්) වහන්සේ නමකට බවත් සඳහන් කල මිහිඳු හිමි පැවසුවේ, අශෝක රජුට හසුනක් යවා, තම නැගණිය වන සංඝමිත්තාගේ සහය ලබාගන්නා ලෙසයි(බුද්ධ දර්ශනය පිළිබඳව මනා අවබෝධයක් ඇය සතු විය). ඒ උපදෙස් අනුව ක්‍රියා කල රජු තවත් යමක් ඉල්ලා සිටියේය. එනම් , බුද්ධත්වයට පත්වීමේදී බෝධිසත්වයන් පිටදුන් මහා බෝධියේ ශඛාවක් ද ඇය සමඟ වැඩම කරවන ලෙසයි. මෙම හසුන අශෝක රජුට යැවීමට, තම බෑණා වූ ඇමති අරිට්ඨ කුමරා  සුදුසු බව රජතුමා සිතීය. එහිදී එක් කොන්දේසියක් මත කුමරු ගමනට එකඟ විය. එනම් පෙරලා පැමිණි පසු තමන්ටද භික්ෂූ ශාසනය තුල පැවිදි වීමට අවසර දෙන ලෙසටයි. එයට අනුමැතිය දුන් රජු අරිට්ඨ කුමරු ඉන්දියාවට පිටත්  කර හැරීය.

ජීවිතයේ මුල් භාගය
සංඝමිත්තාගේ දෙමවුපියන් අශෝක අධිරාජ්‍යයා සහ ඔහුගේ අගමෙහෙසිය විදීස දේවියයි.ක්‍රි:පූ 285 දී ඇය උපත ලැබුවාය. ජනකතා අනුව අශෝක රජුගේ දෙවන දරුවාවු ද, මහින්ද කුමරුගේ බාල නැගණිය වුද සංඝමිත්තාගේ උපත පිලිබඳව ග්‍රන්ථ පවා ලියවී ඇත.

ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශයේ 'උජ්ජයිනී' නම් වු ග්‍රාමයේ ඇයගේ උපත සිදුවී ඇත. කුඩා කලදීම සංඝමිත්තා සහ මහින්ද බුදුදහම වැලඳගෙන තිබුණි. වයස අවු:14 දී අශෝක රජුගේ බෑණනුවන් කෙනෙකු වන්නාවූ 'අග්‍රිබ්‍රාහ්මී' නම් වූ කෙනෙකු සමඟ ඇය විවාහ වෙයි. ඇයට සුමන නමින් පුතෙකු විය.

පසු කලෙක ඇයද මහණ වී , මිහිඳු හිමි(මාමා) සමඟ ලංකාවට පැමිණ බුදුදහම ප්‍රචලිත කිරීමේ කටයුතුවල නිරතව ඇත.ඇය වයස අවු:18දී ථෙරවාදී බුදුසසුනෙහි පැවිදි බව ලබයි (මහින්ද කුමරු මහණ වී ඇත්තේද මේ වකවානුවෙහිදීමය ). සංඝමිත්තා තෙරණියගේ දැඩි වීර්යය සහ කැපවීම නිසාම නොබෝ කලකින් අරහත්වයට පත්විය. මෙම මෙහෙණිය පසුව 'පාටලීපුත්‍ර' නම් වු ග්‍රාමයෙහි ජීවත්වීය.

ජීවිතයේ මැද භාගය
මිහිඳු හිමිගේ ලංකාගමනේදී උන්වහන්සේ දේශනා කල ධර්මය අසා, තිස්ස රජුගේ මලණුවන්ගේ බිරිඳ වූ අනුලා දේවිය සෝතාපණ්ණ විය. පසුව ඇය පැවිදි බව ඉල්ලා සිටි නිසා, තිස්ස රජු මෙන්ම මිහිඳු හිමියන්ද අශෝක රජුට හසුන් පතක් යවා කියා සිටියේ , සංඝමිත්තා තෙරණිය ලංකාවට වැඩම කරවා දෙන ලෙසටය. එය තිස්ස රජුගේ කාරුණික ඉල්ලීමක් ලෙස සටහන් කර තිබිණි.
තිස්ස රජු සහ තම පුතු මිහිඳු හිමිගේ ඉල්ලීමට අනුව , අනුලා දේවිය ඇතුලු කාන්තා පිරිසට පැවිදි බව ලබා දීම පිණිස, අශෝක රජු විසින් සංඝමිත්තා තෙරණිය, තවත් උගත් භික්ෂූණීන් 10 දෙනෙකු ඇතුලු පිරිසක් ලංකාවට යවන ලදී.මුලදී තම දියණිය වෙනත් රටකට යැවීමට අශෝක රජු අකමැත්ත පලකර සිටියද , සංඝමිත්තා තෙරණියගේ කැමැත්ත සහ බලවත් ආයාචනය නිසාම පසුව රජු ඊට අනුමැතිය ලබා දුන්නේය. ඇය තම පියාට මෙසේ පවසා සිටියේය.

එතුමියගේ ලංකාගමනෙහි අරමුණ වූයේ, බුදුදහම ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා භික්ෂූණී සංඝ සමාජය පිහිටුවීමත්, ලංකාවේ කාන්තාවන්ගේ විමුක්තිය සලසා දීමත්ය. රන් බඳුනක බහාලූ බෝධි ශාඛයද රැගෙන නැවකින් යාත්‍රා කල තෙරණිය, ලංකාවේ උතුරු වෙරළේ ජම්බුකෝල පටුනෙන් ගොඩබසින ලදී. බෝධි පැලය සහිත සංඝමිත්තා ඇතුලු පිරිස තිස්ස රජු විසින් ඉතා ගෞරවයෙන් සහ භක්තියෙන් පිලිගන්නා ලදී. මෙම පිරිස රජුගේ පිරිස විසින් උත්සව මධ්‍යයේ අනුරාධපුරයට කැඳවාගෙන යන ලදී. ඔවුන් පිරිස උතුරු දොරින් අනුරාධපුරයට ඇතුළු විය. එතැන් සිට මර්ගයේ සුදු වැලි අතුරා තිබුණි. මහාමේඝ නම් වූ උපවනයේ පූජෝපහාර මැද ජය ශ්‍රි මහා බෝධින් වහන්සේගේ දක්ශිණ ශාඛය රෝපණය කරන ලදී. එය වර්තමානය වන විටත්  එය නොනැසී පවතී.

දීපවංශයේ සඳහන් වන පරිදි සංඝමිත්තා තෙරණිය සමග ලංකාවට පැමිණි භික්ෂුණීන් වහන්සේලා වන්නේ උත්තරා, හේමා,පසද්පලා,අග්ගිමිත්තා,දාසිකා, ජේගු, පබ්බතා,මන්තා,මල්ලා සහ ධම්මදාසියා යන පිරිසයි. මීට අමතරව ශ්‍රි ලංකාවෙන් ගිය රාජ දූතයා වන අතිත කුමරු පිරිස සමග නැව් නැග ආපසු පැමිණෙන විට, විවිධ කර්මාන්ත වලට දක්ෂ වූ පිරිසක්ද ගෙන්වා ගන්නා ලදී. එසේම මගධයේ රාජකීය පෙළපතට අයත් 8 දෙනෙක්ද (බෝගත්, සුමිත්ත, සන්ගොත්,දෙව්ගොත්, හිරුගොත්, දම්ගොත්, සිසිගොත් සහ ජටින්දරා) , රදළ පෙළපතට අයත් 8 දෙනෙකුත්, බ්‍රාහ්මණවරු 8 දෙනෙකුත්, වෛශ්‍යයන් (වෙළෙදුන්)8 දෙනෙකුත්,එඪේරුන්,කර්මාන්තකරුවන්,යක්ශයන් (මොවුන් ගෝත්‍රික මිනිසුන්ය), නාගයන්(මොවුන් ගෝත්‍රික මිනිසුන්ය), සන්නලියන්ද, කුඹල් කරුවන්ද, තවත් කුලවලට අයත් පිරිසද වේ.

මෙම ගමනට පිටත් වනවිට සංඝමිත්තා තෙරණියගේ වයස අවු: 32කි. ඇයගේ පුත්‍ර සාමණේරයන් මේ වනවිට ලංකාවේ සිටියේය(මිහිඳු හිමි සමඟ ). ශ්‍රි ලංකාවේ මුලින්ම පැවිදි වු කාන්තව අනුලා දේවියයි. ඊට අමතරව 1000කට අධික ලාංකික කාන්තා පිරිසක්ද දසසිල් සමාදන් වීමෙන් පැවිදි උපසම්පදාව මෙහිදී ලබා ගත්තෝය. මෙය ලංකවේ විධිමත්, විනයානුකූලව සිදුවූ මුල්ම භික්ෂූණී ශාසනයයි. මෙම පැවිදි වීම සඳහා සමාජයේ විවිධ ස්ථරවල කාන්තාවන් සිටීම දක්නට ලැබේ. සංඝමිත්තා තෙරණිය ශ්‍රි ලංකාවේ කාන්තාවන්ගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවන මට්ටම ඉහළ නැංවීමට බොහෝ කැප කිරීම් කලාය.

සංඝමිත්තා තෙරණිය අනුරාධපුරයට වැඩම කල අවස්ථාවේදී කල ඉල්ලීමකට අනුව තිස්ස රජු විසින් මුලින්ම 'උපාසිකා' විහාරයද භික්ෂූණීන්ට භවනා, වතාවත් ආදිය කිරීම පිණිස තවත් ගොඩනැගිලි 12ක් ද , ඒ සියල්ලෙන් වෙන්වන පරිදි සංඝමිත්තා තෙරණිය වෙනුවෙන් 'හතලක' විහාරයද කරවන ලදී.
දීපවංශයට අනුව, ලංකාවේ භික්ෂුණී ශාසනය පිහිටුවීමත් සමඟ ධර්මය රටපුරා කාන්තාවන් අතර වයස් භේදයකින් තොරව ව්‍යාප්ත විය. පැවිදි කාන්තාවෝ(භික්ෂුණීන් ) ධර්ම ග්‍රන්ථ වැඩිපුර භාවිතා කල අතර, සාමාන්‍ය සමාජයේ විනය, එකිනෙකාට ගරුකිරීම වැනි ගුණාංග දියුණු විය.

ජය ශ්‍රි මහා බෝධිය සහ එහි වතාවත්

අශෝක රජු රජවී 12 වසරක් ගතවන මොහොතක සංඝමිත්තා තෙරණිය විසින් බුද්ධගයාවේ දක්ෂිණ ශාඛයක් ලංකාවට ගෙනෙන ලදී. මෙම පූජනීය බෝ පැලය දේවානම්පියතිස්ස රජු විසින් අනුරාධපුර මහමෙව්නාවේ රෝපණය කරන ලදී. මෙම බෝධි ශාඛයේ විශේෂත්වය වන්නේ බුදුන් පිරිණිවන්පානා මොහොතේ ප්‍රකාශ කල පරිදිම බෝ අත්ත මව් ශාඛයෙන් ඉබේම වෙන්වී රන් බඳුන තුල පිහිටීමයි. පසුව මෙම බෝ පැලය සහිත රන් බඳුන සංඝමිත්තා තෙරණිය විසින් ගෙනැවිත් අනුරාධපුරයේදී දේවානම්පියතිස්ස රජුට භාරදෙන ලදී.

තවද බොධි පැලෑටිය උත්සවශ්‍රීයෙන් රජු විසින් රෝපණය කරන ලද්දේ, සංඝමිත්තා සහ මිහිඳු හිමි ඉදිරිපිටදී කජරාගාම, චන්දනගාම සහ හිවක්කු යන පූජකවරුන්ගේද සහය ඇතිවය. ඒ මොහොතේදී අශ්චර්යවත් ලෙස තවත් බෝ පැල 8ක් මතුවිය. තවද එහි බීජ සහිත ඵල ද හටගන්නා ලදී. මෙවා ලංකාවේ ජම්බුකෝල,තිවක්ක,ථූපාරාම, තිස්සමහාරාම, ප්‍රථමසේටිය, චේතියගිරි, කජරාගාම සහ චන්දනගාම යන ප්‍රදේශ වල පූජනීය වෘක්ෂ ලෙස රෝපණය කරන ලදී.

වර්ශ 1907 වන විටදී ශ්‍රි මහා බෝධියේ උස අඩි 32(9.8m) ක් වූ අතර , වටප්‍රමාණය අඩි 8.17(2.49m) කි. අඩි 61(19m)*අඩි 57(17m) ප්‍රමාණයෙන්ද , උසින් අඩි 21(6.4m) ප්‍රමාණයෙන්ද යුක්ත වු රන් ආලේපිත වැටකින් බෝධියට ආරක්ෂාව සපයයි. ඊට එපිටින් මිදුල වටේට පූජාසන පිහිටා ඇත. තවත්  බෝධි ශාඛ කිහිපයක්ම කොටු සීමාව තුල රෝපණය කර පවතී. තවද වෙනත් වර්ගයේ ශාඛ 32ක් පමණ අවට දක්නට ලැබේ.

මෙම බෝගය ශතවර්ෂ ගණනාවක් මුලුල්ලේම ශ්‍රි ලංකාවේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ඇතිව සුරක්ෂිතව පවතී. තවද එය නඩත්තු කිරීම සඳහා පත්කල ගම් වැසියෙක්ද සිටී. H.G. වෙල්ස් නැමති ඉතිහාසඥයාගේ මෑත නිකුත් කල දත්ත අනුව නඩත්තු වී පවතින ලොව පැරණිතම ශාඛය ජයශ්‍රිමහා බෝධියයි.
තවද ඉන්දියාවේ පිහිටි මහා බෝධියද බෞද්ධයන් ඉතාම පූජනීයකොට සලකන ගසකි.

ජීවිතයේ අග භාගය
ඌට්ඨිය රජු රජකමට පැමිණ වසර 9ක් ගතවූ අවස්ථාවේදී සංඝමිත්තා තෙරණිය අපවත්වී(මරණය) වදාලහ. ඒ අනුරධපුරායේ පිහිටි ඇයගේ ආවාසය වූ හත්තාලෝක උපාසිකාරාමයේදී වයස අවු: 79ක් ව තිබියදීය. ඇයට ගරු කිරීමක් ලෙස සතියක් පුරා මුළු ශ්‍රි ලංකාව පුරාම ඇයගේ අනුස්මරණය සිදුවිය.

ඇය ජීවමානව සීටියදී ඉල්ලා සිටි පරිදි ඇයගේ දේහය, නැගෙනහිර ථුපාරාමයේ බෝධි ශාඛය ඉදිරිපිට ආදාහනය කොට, එහි භෂ්මාවශේෂ මැදිකොට උට්ඨිය රජු විසින් ස්ථූපයක් සාදන ලදී.

References

ආශ්‍රිත ලිපි
 මහින්ද තෙරණුවෝ
 ශ්‍රී මහා බෝධිය, අනුරාධපුර
 අශෝක අධිරාජයා

භික්ෂුණිය
ඉන්දියානු බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
බුද්ධ ශාසනයේ ඉතිහාසය

සංඝමිත්තා තෙරණිය


Kálmán Verbőczy () a fost un ofițer maghiar care a comandat Grupul Verbőczy al Diviziei Secuiești.

De numele său sunt legate un număr de acte reprobabile comise în anul 1919, cu precădere în depresiunea Beiuș, de către unitatea pe care a comandat-o, având în acest timp gradul de căpitan. De asemenea, este cunoscut pentru faptul că a încurajat și a ratificat comportamentul terorist și ultrașovin al subordonaților săi.

Conform episcopului Roman Ciorogariu Verbőczy era alcoolic, și ucidea fără milă, fiind cel mai sângeros ostaș al comandamentului ungar. Poartă, alături de adjunctul său – locotenentul Ürmösi -, răspunderea principală pentru asasinarea fruntașilor români Ioan Ciordaș și Nicolae Bolcaș.

Conform profesorului Teodor Neș, a fost cel mai activ colector de soldați pentru Divizia secuiască. De asemenea, a avut o atitudine intransigentă și reacționară față de comuniști.

În România o asociație de tineret a cercetașilor din comuna Tărcaia, îi poartă numele.

Referințe

Bibliografie
  Ciorogariu, Roman R.; Zile trăite; Tipografia diecezană; Oradea; 1926

Lectură suplimentară
  Vasilescu, Stelian; Calvarul Bihorului ; Ed. Galant; Oradea; 1994
  Barna, Gottfried; Kurucok és internáltak – Székelyek a vörös és a nemzeti hadseregben, ill. román fogságban 1919–1920 ; Székelyföld, XII. évf. 1. sz. 2008. I; pp. 355-380

Nașteri în 1888
Decese în 1967
Căpitani
Comandanți străini în acțiunile militare pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)
Militari maghiari
Oameni din Debrețin

Kálmán Verbőczy


An Microtis pulchella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Microtis pulchella in nahilalakip ha genus nga Microtis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microtis

Microtis pulchella


Gekitou Burning Pro-Wrestling é um jogo eletrônico de esportes de combate (especificamente de luta livre, artes marciais mistas e kickboxing japonês); lançado em 6 de outubro de 1995 para o Super Famicom.

O jogo apresenta uma lista impressionante e enciclopédica de 117 lutadores (todos com seus movimentos reais), muitos modos para escolher (podendo até mesmo controlar o árbitro) e uma variedade personalizável de opções para configurar.

Lutadores

All Japan Pro Wrestling
 Mitsuharu Misawa
 Kenta Kobashi
 Toshiaki Kawada
 Akira Taue
 Jumbo Tsuruta
 Jun Akiyama
 Takao Omori
 Tsuyoshi Kikuchi
 Masanobu Fuchi
 Stan Hansen
 Dr. Death Steve Williams
 Johnny Ace
 Dan Kroffat
 Doug Furnas

New Japan Pro Wrestling
 Riki Choshu
 Tatsumi Fujinami
 Shinya Hashimoto
 Kensuke Sasaki
 Hiroshi Hase
 Junji Hirata
 Keiji Muto
 Masahiro Chono
 Hiroyoshi Tenzan
 Sabu
 Hiro Saito
 Jushin Thunder Liger
 Chris Benoit
 Black Tiger
 Norio Honaga
 El Samurai
 Shinjiro Ohtani
 Koji Kanemoto
 Osamu Kido
 Yoshiaki Fujiwara
 Scott Norton
 Road Warrior Hawk
 Road Warrior Animal
 Rick Steiner
 Scott Steiner
 Dean Malenko
 The Great Muta
 Shiro Koshinaka
 Kengo Kimura
 Tatsutoshi Goto
 The Great Kabuki
 Michiyoshi Ohara

WAR
 Genichiro Tenryu
 Ashura Hara
 Hiromichi Fuyuki
 Jado
 Gedo
 Ultimo Dragon
 Masao Orihara

American (WWF / WCW)
 Hulk Hogan
 The Undertaker
 Big Van Vader
 Bret Hart
 Hakushi
 Sting
 Macho Man Randy Savage
 Ric Flair
 Ravishing Rick Rude

Lucha Libre (CMLL / AAA)
 El Hijo Del Santo
 Octogon
 Negro Casas
 Mil Mascaras
 Dos Caras
 El Canek
 Gran Hamada

FMW
 Atsushi Onita
 Tarzan Goto
 Hisakatsu Oya
 Ricky Fuji
 Mister Pogo
 Mitsuhiro Matsunaga
 W*ING Kanemura
 The Sheik
 The Gladiator
 Big Titan
 Hayabusa
 The Great Nita
 Ghost Face
 Jason The Terrible

Michinoku Pro Wrestling
 The Great Sasuke
 Shiryu
 Super Delfin
 Gran Naniwa
 TAKA Michinoku
 SATO
 Terry Boy

Independent
 Kendo Nagasaki
 Rusher Kimura
 Ryuma Go
 Koji Kitao
 Terry Funk
 Bruiser Brody
 Tiger Jeet Singh

RINGS
 Akira Maeda
 Volk Han
 Tariel Bitsadze
 Dick Vrij

UWFI
 Nobuhiko Takada
 Gary Albright
 Kazuo Yamazaki
 Yoji Anjoh

Pancrase
 Masakatsu Funaki
 Minoru Suzuki
 Ken Shamrock
 Bas Rutten

K-1
 Masaaki Satake
 Sam Greco
 Andy Hug
 Ernesto Hoost
 Peter Aerts
 Rickson Gracie
 Kimo Leopoldo
 Changpuek Kiatsongrit

Jogos para Super Nintendo Entertainment System
Jogos exclusivos para Super Nintendo Entertainment System
Jogos eletrônicos de 1995
Jogos eletrônicos de luta
Jogos eletrônicos de esporte
Jogos eletrônicos de luta profissional
Jogos eletrônicos multijogador e um jogador
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Japão
Jogos eletrônicos exclusivos do Japão

Gekitou Burning Pro-Wrestling


Salar, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1487 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 102 km, Boyabat ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Salar, Boyabat


Yan Zibei (; Xiangyang, 12 de outubro de 1995) é um nadador chinês, medalhista olímpico.

Carreira

Zibei conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de revezamento 4×100 m medley misto, ao lado de Xu Jiayu, Yan Zibei, Zhang Yufei e Yang Junxuan, com a marca de 3:38.86.

Nadadores olímpicos da Austrália
Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação

Yan Zibei


Ausweglosigkeit steht für:

 Aporie – eine Widersprüchlichkeit
 Dilemma – Entscheidungssituation zwischen zwei schlechten Möglichkeiten
 Polylemma – in der Philosophie eine Entscheidungssituation zwischen mehreren schlechten Möglichkeiten

Siehe auch:

 Ausweglos
 Circulus vitiosus
 Sackgasse

Ausweglosigkeit


Lux Frágil é uma discoteca localizada em Lisboa, Portugal, inaugurada a 29 de Setembro de 1998 na Avenida Infante Dom Henrique. O projeto nasceu como expansão do Frágil, bar com pista de dança de Manuel Reis no Bairro Alto. Todos os anos recebe centenas de DJs nacionais e internacionais, apoiados pelos residentes Rui Vargas, Dexter, Zé Pedro Moura, Switchdance, HNRQ, NVNO, Tiago, Varela, Yen Sung e Twofold.

História

Antes de haver Lux, existia o Frágil, discoteca de Manuel Reis na Rua da Atalaia no Bairro Alto, onde já tocava o DJ residente Zé Pedro Moura. O reservado espaço noturno teve as portas abertas desde 1982 até 2012 e foi frequentado por figuras públicas como António Variações, Sérgio Godinho, Jorge Palma e João Botelho.

Em 1992 o Frágil sai pela primeira vez do Bairro Alto, para celebrar o seu 10º aniversário na Fábrica da Tabaqueira, reformando o espaço abandonado para uma festa com milhares de pessoas, onde tocaram os residentes Zé Pedro Moura, Yen Sung (ex-membro dos Da Weasel) e Rui Vargas.

Após a experiência de sucesso em Marvila, o rio abriu-se para receber a vida noturna. O Lux Frágil foi inaugurado em Setembro de 1998 no Cais da Pedra, num edifício de betão que data de 1910 e que pertenceu a uma empresa de estiva. Ao longo dos anos foi recebendo editoras e artistas internacionais como Dixon, Tale of Us, Adriatique, The Martinez Brothers, Ben Klock e Freddy K.

Discotecas
Discotecas de Portugal
Vida noturna em Lisboa

Lux Frágil


Die Sonderschule ist in Österreich die Schulart der Sonderpädagogik im Bereich der Primar- und Sekundarbildung I.

Stellung der Sonderschule im Schulsystem
Die Sonderschule  ist eine der Schularten der Sparte Allgemein bildende Pflichtschule.

Die Sonderschule umfasst acht Schulstufen, es ist aber auch die Einbeziehung der Polytechnischen Schule oder eines Berufsvorbereitungsjahres als neunte Schulstufe möglich. Die Sonderschule kann maximal zwölf Jahre, also bis etwa 18, besucht werden (Bewilligung der Schulbehörde und mit Einwilligung des Schulerhalters).

Der Unterricht erfolgt durch speziell geschulte Sonderschullehrer und individuelle Unterrichtsmethoden. Zielsetzung ist eine grundlegende Allgemeinbildung, und des Ermöglichen einer beruflichen Ausbildung oder der Besuch weiterführender Schulen.

Schulformen der Sonderschule
In Österreich gibt es heute 11 Schulformen der Sonderpädagogik, die im Lehrplan den Defiziten einzelner Schüler gerecht werden sollen:
 Sonderschulen mit eigenem Lehrplan:
 Allgemeine Sonderschule (für leistungsbehinderte und lernschwache Kinder)
 Sonderschule für blinde Kinder
 Sonderschule für erziehungsschwierige Kinder (Sondererziehungsschule)
 Sonderschule für gehörlose Kinder
 Sonderschule für mehrfach behinderte Kinder
 Sonderschule für schwerstbehinderte Kinder
 Sonderschulen, die nach einem Lehrplan der Volksschule, der Hauptschule, der Polytechnischen Schule oder nach dem Lehrplan einer Sonderschule anderer Art unterrichten (für minderschwere Defizite):
 Heilstättenschule – kursmäßiger Unterricht kranker Kinder in Spitälern
 Sonderschule für körperbehinderte Kinder
 Sonderschule für schwerhörige Kinder
 Sonderschule für sehbehinderte Kinder
 Sonderschule für sprachgestörte Kinder (z. B.: Wiener Sprachheilschule)

Im Schuljahr 1993/94 wurden in 2.524 Klassen 18.943 Sonderschüler (davon 11.695 Knaben und 7248 Mädchen) unterrichtet. Im Schuljahr 2011/12 gab es 321 Sonderschulen, mit 1.797 Klassen und 13.198 Schülern, was – neben den geburtenschwachen Jahrgängen – die Tendenz weg von der reinen Sonderschule hin zu integrativen Schulformen zeigt.

Spezielle Bildungsgänge im Behindertenunterricht
 Berufsorientierung in der 7. und 8. Schulstufe: Diese verbindliche Übung soll  Sie besteht seit 1998 als Unterrichtsgegenstand
 Berufsvorbereitungsjahr: Eine spezielle 9. Schulstufe der Sonderschule, mit allgemein bildenden und berufspraktischen Unterrichtsgegenständen

Sonderpädagogische Zentren (SPZ)
Unter Sonderpädagogischem Zentrum versteht man die erweiterten Kompetenzen einer Sonderschule. Über den Lehrplan hinaus betreuen die Zentren etwa größere Gebiete,     arbeiten an Förderung und Vorbereitung der Integration an Volks- und Hauptschulen und Beratung von Lehrern in Integrationsklassen, übernehmen Feststellung des sonderpädagogischen Förderbedarfs und Frühförderung, betreiben Elternberatung und Beratung von Betreuungspersonen. Dazu kommen Fortbildung im sonderpädagogischen Bereich, Abhalten von pädagogischen Konferenzen und allgemeine Zusammenarbeit mit anderen Institutionen.

Sonderpädagogische Zentren  sind meist auf Ebene des Bezirks angesiedelt.

Geschichte des österreichischen Sonderschulwesens
Sonderpädagogische Klassen für geistig behinderte Kinder, Hilfsklasse genannt, gibt es in Österreich etwa seit 1885.
1956 wurde die Sonderschule als Schulbezeichnung für Hilfsschulen eingeführt, 1959 wurde die Bezeichnung auch auf die Schulen für Schüler mit physischen Behinderungen ausgeweitet (Behindertenunterricht). 1962 erfolgte eine umfassende Neuregelung.

1923/24 gab es in Österreich 65 Hilfsschulen, die Zahl stieg bis 1980/81 sukzessive auf 314. Seither ist die Zahl ungefähr stabil geblieben. Schüler gab es 1923/24 5.160, 1970/71 29.172, seither sinkt die Zahl rapide, auf 2010/11 13.198. Klassen gab es 1923/24 292, 1980/81 2.642, 2010/11 1.797, hierin stellt sich auch die intensivere Betreuung seit den 1980ern dar.

Im Jahr 2013 fand eine hitzige Diskussion zur Abschaffung der Sonderschulen statt.

Gebäudeartikel in Wikipedia

Niederösterreich
 Allgemeine Sonderschule Krems
 Sonderschule Gloggnitz

Steiermark
 Odilien-Blindeninstitut

Literatur
 Bericht der Bundesregierung zur Lage der behinderten Menschen in Österreich. 2003, Neuerstellung: Behindertenbericht 2008, 13.1. Schulische Ausbildung, S. 124 ff (pdf, stadt-salzburg.at)
 Christoph  Badelt, A. Österle: Zur Lebenssituation behinderter Menschen in Österreich. Forschungsbericht Nr. 49 des Bundesministeriums für Arbeit und Soziales, Wien, 1993
 K. Martin Jenewein: Stigma-Management – Fallstudien zur biographischen Identität von ehemaligen Sonderschülern. Diplomarbeit zur Erlangung des Magistergrades an der Geisteswissenschaftlichen Fakultät der Leopold-Franzens-Universität Innsbruck, Innsbruck, im September 1997 (online, bidok.uibk.ac.at, Stand: 7. September 2006)

Weblinks
 www.cisonline.at, Community Integration Sonderpädagogik, Plattform des bmukk für Sonderpädagogik
 Sonderschulen, schulen-online.at → Suche nach Schulen (österreichisches Gesamtverzeichnis der Schulen)
Zu Behinderung insgesamt:
 Menschen mit Behinderungen in Österreich: Zahlen und Fakten – Österreichische Arbeitsgemeinschaft für Rehabilitation (ÖAR, Dachorganisation der Behindertenverbände Österreichs)
 Behinderung – Portal auf help.gv.at (https)
 Arbeit und Behinderung – Plattform der Industriellenvereinigung (Berufsbildung und -chanccen)
 Menschen mit Behinderung – Plattform der Caritas Österreich

Einzelnachweise

Pflichtschulsektor (Österreich)

Schultyp
Behindertenorganisation (Österreich)

Sonderschule (Österreich)


Zagrebačka nogometna zona  je bila jedna od zona Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1969./70.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Tehničar" iz Karlovca.

Ljestvica

 "Končar" iz Zagreba počeo sezonu pod nazivom "Elektrostroj"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Druga savezna liga Jugoslavije u nogometu 1969./70.
 Dalmatinska nogometna zona 1969./70.
 Riječko-pulska nogometna zona 1969./70.
 Slavonska nogometna zona 1969./70.
 Varaždinska nogometna liga 1969./70.
 Međupodsavezna nogometna liga Bjelovar 1969./70.
 Područna nogometna liga NSP Karlovac 1. razred 1969./70.

Vanjske poveznice

Izvori

1969-70
Zagreb
1969-70 HRV

Zagrebačka nogometna zona 1969./70.


1970 වන දශකයේ අලෙවිකරණය කෙරෙහි දිශානත වූ ආයන වල වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරනු ලැබිණි.  ධනවාදී ආරම්භයත් සමඟම ව්‍යාපාරයේ සාර්ථකත්වය සඳහා වූ මූලික අවශ්‍යතාවය ලෙස ඉහල තාක්ෂණයක් හා ගුණාත්වයෙන් යුතු භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීම කලයුතුය යන්න උපකල්පනය කරන ලදී.  එමෙන්ම ඉතා හොදින් ක්‍රියාකරන හා කල්පවතින භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීමේ ලාභයක් සහිතව ඒවා අලෙවි කිරීමට දුෂ්කර තාවයක් ඇති නොවෙතියි උපකල්පනය කරන ලදී.  මේ නිෂ්පාදිතය දිශානතිය (Production Orientation) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.  එමෙන්ම එවිට නිෂ්පාදිතයක් ආයාසයකින් තොරව විකුණාගත හැකි බව සාමාන්‍ය සත්‍යයකි.  එය සංක්ෂිප්තව කිවහොත් "වඩාහොඳ උපායශීලී උගුලක් තැනීමෙන් ලෝකයේ ඔබේ දොර දෙසට මඟ විවර කරයි"

මෙය හේතුකොට ගෙන ධනවාදය විසින් නිර්මාණය කල පොහොසතුන් හා මධ්‍යපාන්තික මිනිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව වර්ධනය විය.  නමුත් දෙවන ලෝක යුද්ධය නිසා පැන නැගුණු භාවිතා නොකල ඉල්ලුම 1950 දශකයේදී සංතෘප්ත කිරීමෙන් පසුව භාණ්ඩ පෙර පරිදි පහසුවෙන් විකිණීම කල නොහැකි බව පසක් විය.  මෙයට පිළිතුරු වූයේ අලෙවිකිරීමයි.  1950 හා 1960 දශකයන් විකුණුම් යුගයන් ලෙස හැදින්වෙන අතර මෙයට මඟපෙන්වූ ව්‍යාපාර දර්ශනයට වර්තමානයේ කියනු ලබන්නේ විකුණුම් දිශානතිය ලෙසය.  (Sales Orientation) 1970 දශකයේ මුල්භාගයේ Theodore Levitt සහ Harvard විශ්ව විද්‍යාලයේ අනෙකුත් අය තර්ක කරේ මෙම විකුණුම් දිශානතියේ අවාසි පවතින බවය.  ඔවුන් කියා සිටියේ භාණ්ඩයක් නිෂ්පාදනය කොට එය විකිණීමට උත්සාහ දරනවාට වඩා ව්‍යාපාරය ආරම්භයේදීම පාරිභෝගිකයාට අවශ්‍ය දේ සොයාගෙන එය නිෂ්පාදනය කිරීම වඩා හොඳ බවයි.  මෙමනිසා පාරිභෝගිකයන් ආයතනයේ සියළුම උපක්‍රමික ව්‍යාපාර තීරණයන්හි පිටුපසින් සිටින මූලික බලවේගයක් බවට පත්විය.

මෙම අලෙවිකරණ දිශානතිය, එය හඳුන්වාදුන් දශකයේ සිට විවිධ නම් යටතේ පාරිභෝගික දිශානතීන්, වෙළඳපොල දර්ශනයන්, පාරිභෝගික අරමුණු කර ගැනීම, වෙළඳපොල මුල්කරගත්, පාරිභෝගික මිත්‍රත්වය ආදිය ඇතුලත් කරමින් යළි පිහිටුවීම හා යළි පැකේජ කරගැනීම සිදුකරන ලදී.

Reference
http://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_management#The_marketing_revolution

අලෙවිකරණ විප්ලවය


A tempestade tropical Hermine foi um ciclone tropical no início de setembro de 2010, com quase-força de furacão que trouxe inundações generalizadas na Guatemala para o norte até Oklahoma. Embora tenha sido nomeado no oeste no Golfo do México, Hermine desenvolveu-se diretamente da área de baixa pressão remanescente associada à Depressão Tropical Onze-E de curta duração no Pacífico Oriental. Ao longo de sua vida, a tempestade causou 52 mortes diretas e cerca de US$ 740 milhões em danos às plantações e infraestrutura, principalmente na Guatemala. A depressão tropical precursora se formou em 3 de setembro no Golfo de Tehuantepec e se aproximou da intensidade da tempestade tropical antes de atingir a costa perto de Salina Cruz, no México, no dia seguinte. Embora a depressão tenha enfraquecido rapidamente para uma baixa remanescente, a perturbação cruzou o istmo de Tehuantepec e seguiu para o norte nas águas quentes do Golfo do México, onde se reorganizou em um ciclone tropical mais uma vez em 5 de setembro. Lá, o sistema rapidamente se fortaleceu em uma tempestade tropical e recebeu o nome de Hermine antes de desembarcar perto de Matamoros, no México, em 7 de setembro como uma tempestade tropical de ponta. Nos dias seguintes, Hermine enfraqueceu à medida que se movia sobre as planícies do sul dos EUA, eventualmente se dissipando sobre o Kansas em 10 de setembro.

No Pacífico Oriental, a Depressão Tropical Onze-E, juntamente com a humidade de um fluxo de monções, trouxe chuvas torrenciais para o sul do México e Guatemala. Pelo menos 84 pessoas morreram nos dois países e os danos ultrapassaram US$ 500 milhão. No norte do México, os efeitos da tempestade tropical Hermine foram limitados. Mais ao norte, inundações severas afetaram grandes partes do Texas e Oklahoma, matando oito pessoas e deixando pelo menos US$ 240 milhões em perdas. Apesar das mortes e danos, o nome não foi retirado.

História meteorológica

Em agosto de 2010, uma onda tropical no Atlântico oriental contribuiu para a formação do furacão Danielle. Danielle eventualmente seguiu para o oeste e depois para o norte antes de se dissipar ao sul de Terra Nova e Labrador após dez dias. No entanto, a porção sul do distúrbio se desassociou do desenvolvimento de Danielle e seguiu para o oeste no norte da América do Sul, atingindo o Pacífico Leste em 29 de agosto. A atividade de tempestade foi confinada sobre a América Central até 2 de setembro, quando as chuvas se desenvolveram sobre e ao redor do Golfo de Tehuantepec. O Centro Nacional de Furacões (NHC) avaliou pela primeira vez uma baixa probabilidade de ciclogênese tropical às 00:00 UTC no dia seguinte.

Ao longo de 3 de setembro, a perturbação se desenvolveu rapidamente no golfo antes que uma circulação de vento na superfície abaixo do sistema fosse detectada; assim, o NHC designou o sistema em desenvolvimento como uma depressão tropical às 18:00 UTC naquele dia quando a tempestade era 115 mi (185 km) a sudeste de Salina Cruz, México. Após a formação, Onze-E moveu-se lentamente para o noroeste e desenvolveu uma faixa de chuva interna bem pronunciada no final de 3 de setembro. Às 06:00 UTC no dia seguinte, a depressão atingiu o pico com ventos de 35 km/h (55 km/h) antes de atingir a terra uma hora depois a leste de Salina Cruz. A aparência organizada do ciclone no radar, que incluiu um olho primordial em desenvolvimento, sugeriu que a depressão estava próxima da intensidade da tempestade tropical no momento do pouso. Um navio documentou ventos com força de tempestade tropical durante este período, mas como eles foram bem afastados da tempestade, acredita-se que esses ventos mais fortes estavam associados a um fluxo de vento de monção nas proximidades. Depois de se mover para o interior, a depressão se deteriorou rapidamente e tornou-se uma área remanescente de baixa pressão às 18:00 UTC em 4 de setembro sobre o istmo de Tehuantepec.

Embora o terreno montanhoso de Oaxaca e Chiapas tenha perturbado muito a organização da Depressão Tropical Onze-E e levado ao seu fim, as circulações de nível médio e inferior do antigo ciclone permaneceram intactas enquanto se moviam para a Baía de Campeche. Nova e intensa convecção surgiu assim que o vórtice voltou para o mar aberto em 4 de setembro, horas após a desclassificação da Onze-E. No dia seguinte, a área de trovoadas, inicialmente desorganizada, coalesceu em uma depressão tropical mais uma vez no sul da Baía de Campeche às 18:00 UTC em 5 de setembro. Doze horas após a formação, o NHC atualizou o sistema para o status de tempestade tropical após relatórios conclusivos de uma bóia próxima. Como resultado, o ciclone tropical foi nomeado Hermine. A intensificação constante continuou enquanto Hermine gravitava em direção à fronteira Texas -México. Atividade de trovoadas aumentou durante a manhã de 6 de setembro enquanto eles continuavam a envolver o centro da tempestade. Mais tarde naquele dia, um olho foi detectado usando imagens de radar baseadas em Brownsville, Texas, embora as tempestades ao redor permanecessem bastante escassas.

Às 02:00 UTC em 7 de setembro, Hermine atingiu a costa perto de Matamoros, no México, com ventos máximos sustentados de 70 km/h (110 km/h) e uma pressão barométrica mínima de 989 mbar ( hPa ; 29,21 inHg ); esta foi a intensidade de pico do ciclone. Depois de se mudar para terra, Hermine enfraqueceu lentamente e se mudou para o norte, para o Texas. Às 00:00 UTC em 8 de setembro, o enfraquecimento do ciclone tropical degenerou para a força da depressão tropical perto de Mason, Texas. No entanto, as rajadas de Hermine permaneceram muito mais fortes do que seus ventos sustentados. Logo após o rebaixar, o NHC transferiu suas responsabilidades de monitoramento de ciclones para o Centro de Previsão Hidrometeorológica (HPC). Naquela época, a tempestade enfraquecida havia perdido a maior parte de suas características de ciclone tropical, com uma longa linha de tempestades se estendendo para o sul e paralelamente à Interestadual 35. Hermine estava determinado a ter enfraquecido para uma área de baixa pressão remanescente sobre Oklahoma às 18:00 UTC em 9 de setembro, antes de se dissipar sobre o Kansas no dia seguinte.

Preparações
Antes da chegada do Hermine, autoridades no México emitiram ordens de evacuação para partes do norte de Tamaulipas. Estima-se que 3.500 pessoas prestaram atenção a esses avisos. No Texas, o Centro de Operações do Estado realizou uma conferência sobre a tempestade tropical Hermine para discutir planos de emergência. Seis equipes de resgate de enchentes foram colocadas de prontidão; A Mass Care e a American Red Cross estavam preparadas para estabelecer abrigos; dez veículos militares de alto perfil do Texas, juntamente com helicópteros UH60 e CH47, estavam de prontidão para possíveis esforços de socorro a enchentes. Na tarde de 6 de setembro, grande parte do sul do Texas estava sob vigilância de inundações devido à ameaça de chuvas torrenciais. Observações de tornados se estendiam da costa até o norte do Texas ao longo do lado direito da tempestade. Como Hermine produziu fortes chuvas do Texas ao Missouri, o Serviço Nacional de Meteorologia emitiu alertas de enchentes para muitas áreas. Em um ponto, todo o estado de Oklahoma foi colocado sob vigilância de enchentes e a maioria dos condados do sudeste estava sob alerta.

Impacto

América Central

Em toda a Guatemala, fortes chuvas associadas a um fluxo de monções e a Depressão Tropical Onze-E provocaram vários deslizamentos de terra em todo o país. Ao longo da Rodovia Interamericana, 41 pessoas morreram após deslizamentos de terra consecutivos enterrarem um ônibus e equipes de resgate tentando retirar sobreviventes do veículo preso. O deslizamento de terra inicial matou 12 pessoas no ônibus. Centenas de socorristas foram ao local para tentar salvar o maior número possível de pessoas; no entanto, um segundo deslizamento de terra atingiu o mesmo local, enterrando centenas de pessoas. Segundo relatos da imprensa, pelo menos 41 pessoas morreram ao longo da rodovia e acredita-se que mais de 100 outras estejam mortas. Em todo o país, autoridades afirmaram que ocorreram 30 deslizamentos de terra. Um deles matou mais quatro pessoas depois de destruir sua casa em Quetzaltenango. Em todo o país, os danos foram estimados em US $ 500 milhão.

As fortes chuvas na Costa Rica associadas ao sistema provocaram um deslizamento de terra que matou três pessoas e desalojou centenas.

México

Um forte impacto foi relatado no sul do México, e vários rios transbordaram em suas margens na costa de Oaxaca e, portanto, um alerta vermelho (alto) foi emitido. Um total de 50.000 pessoas foram afetadas pela depressão no México. Pelo menos 46 pessoas foram mortas em Oaxaca.

O sistema produziu chuvas fortes localmente em Veracruz, com um pico de medição de  em Alvarado. No norte do México, chuvas acima  foi confinado às áreas costeiras. Em todo o norte de Tamaulipas, ventos com força de tempestade tropical derrubaram árvores, linhas de energia e danificaram várias estruturas. Ventos sustentados de  e rajadas de  foram registrados em Matamoros. Pelo menos 20 casas foram danificadas em toda a cidade; nenhuma perda de vida ou ferimentos ocorreu.

Estados Unidos
Ao longo da trilha de Hermine nos Estados Unidos, a tempestade produziu fortes chuvas, especialmente ao longo do lado leste do sistema. Depois de enfraquecer para uma depressão, Hermine produziu chuvas torrenciais sobre a região montanhosa do Texas, chegando a  em Georgetown. Chuvas fortes adicionais caíram em Oklahoma, Arkansas e no extremo leste de Kentucky. Nesses estados, o pico de chuvas foi de ,  e  respectivamente. Áreas dispersas de chuva moderada a forte também caíram em Louisiana, Missouri, Illinois e Mississippi.

Ao todo, a tempestade resultou em oito mortes, sete no Texas e uma em Oklahoma, bem como cerca de US$ 240. milhões em danos.

Texas

No Texas, ventos fortes foram registrados em Harlingen, onde ventos sustentados chegaram a  e rajadas a . Em outras partes do Texas, grandes porções do estado a leste de onde o centro de Hermine rastreou ventos fortes registrados. Ao longo da costa, o sistema também trouxe uma maré de tempestade, chegando a  em Porto Aransas. Os danos sobre o baixo Vale do Rio Grande foram geralmente menores. Algumas árvores e linhas de energia foram derrubadas como resultado dos ventos fortes, resultando em quedas de energia na área. Cerca de 30.000 clientes perderam energia uma vez ou outra durante a tempestade na região. Os mais atingidos foram nos condados de Cameron e Willacy. No centro do Texas, cerca de 100.000 residências ficaram sem energia, principalmente no condado de Bexar, devido à queda de árvores. De acordo com levantamentos da região, cerca de 300 árvores foram derrubadas pela tempestade. Em Georgetown, onde a chuva mais forte caiu, os parques de trailers e a I-35 nas proximidades foram inundados, provocando algumas evacuações.

Em todo o estado, centenas de resgates em águas altas tiveram que ser feitos por equipes de resgate. Algumas áreas registraram inundações de até  profundo. No Condado de Johnson, mais de 60 resgates de água foram feitos depois que inundações repentinas inundaram várias casas. De acordo com o chefe dos bombeiros Richard Van Winkle, do corpo de bombeiros de Alvarado, "Isso é tão ruim quanto eu já vi". Na cidade, uma pessoa foi morta depois que ele dirigiu seu carro em uma rua inundada e foi arrastado. Em Arlington, 90 pessoas tiveram que ser evacuadas de um prédio de apartamentos depois que um riacho próximo inundou, deixando alguns dos quartos com menos  anos. de água. Mais de 50 casas foram severamente danificadas e eventualmente compradas um ano depois pela cidade. O riacho também varreu um bairro próximo com força suficiente para arrancar árvores em seu caminho. No condado de Bell, inundações severas resultaram em uma fatalidade depois que uma garota de 19 anos se afogou quando seu carro foi arrastado para fora de uma estrada inundada.

Vários tornados foram gerados em todo o Texas como resultado do Hermine. Um breve EF0 tornado, que resultou em poucos danos, foi confirmado perto de Moulton, Texas. O tornado mais forte atingiu Dallas a oeste da North Westmoreland Road, perto da La Reunion Parkway, danificando várias estruturas. Este tornado foi posteriormente classificado como EF2 com ventos estimados de 115 km/h (185 km/h). Este foi o tornado mais forte a atingir Dallas desde um F4 em 1974. Em todo o norte do Texas, seis tornados foram confirmados e vários outros provavelmente atingiram outras partes do estado.

Segundo a Cruz Vermelha, um total de 843 casas foram afetadas pela tempestade em todo o Texas; 68 foram destruídos, 231 sofreram grandes danos e 283 receberam danos menores. Outra fatalidade relacionada às inundações ocorreu no Condado de Johnson. Em Jamaica Beach, Texas, uma mulher se afogou em uma corrente de retorno relacionada ao Hermine que se aproximava e outros precisavam ser resgatados.

Oklahoma
Depois de passar pelo Texas, os remanescentes de Hermine produziram chuvas generalizadas, localmente fortes, em Oklahoma, o que provocou inundações significativas. Uma pessoa foi morta no estado como resultado da passagem de Hermine. Quase todo o condado de Sequoyah ficou submerso, resultando em graves danos à infraestrutura. Quase  foram arrastados pelas inundações. As estimativas preliminares colocaram danos no município foram de US $ 2,5 milhão. Quedas de energia dispersas ocorreram no estado, principalmente atribuídas a tornados, com a Oklahoma Gas and Electric Company relatando cerca de 5.000 interrupções. O Serviço Nacional de Meteorologia confirmou três tornados em relação a Hermine, incluindo um EF0 tornado que atingiu Lone Grove, uma cidade devastada por um tornado EF4 em fevereiro de 2009. Em Colbert, um EF1 tornado destruiu uma casa e feriu um motorista de caminhão depois de bater seu veículo de lado. Durante a manhã de setembro No dia 9 de setembro, uma segunda rodada de chuvas caiu em partes do leste do estado, resultando em inundações adicionais. Ao longo da US 69, uma parte da estrada foi coberta com vários metros de água. Outras rodovias estaduais também foram inundadas; no entanto, a maior parte da água recuou naquela tarde.

Consequências

Guatemala
Em resposta à perda substancial de vidas ao longo da Rodovia Interamericana, o presidente guatemalteco Álvaro Colom declarou estado de emergência para o país. Em 6 de setembro, o presidente Colom declarou um dia nacional de luto pelas vítimas da tempestade.

Estados Unidos
Como relatos de inundações generalizadas saíram do Texas, ordens de evacuação foram emitidas para algumas das áreas mais atingidas e sete abrigos foram abertos em quatro condados. O Exército da Salvação instalou unidades móveis de alimentação ao longo do corredor da Interestadual 35 para apoiar as operações de resposta às inundações. Após as graves inundações causadas pela tempestade tropical Hermine, o governador do Texas, Rick Perry, declarou 40 municípios afetados como áreas de desastre e solicitou que 13 deles fossem áreas de desastre federais. Apenas dois dias após a passagem da tempestade, os pedidos de seguro chegaram a US $ 75 milhões e deveriam ultrapassar US$ 100 milhão. No início de outubro, a Agência Federal de Gerenciamento de Emergências (FEMA) negou os pedidos do governador Perry para os 13 condados, afirmando que os danos não eram substanciais o suficiente para justificar a ajuda federal. No entanto, argumentou-se que, como a maioria das comunidades mais atingidas eram áreas rurais com recursos limitados, elas precisariam de assistência para se recuperar. Em outubro Em 12 de dezembro, o governador Rick Perry apresentou um apelo formal ao presidente Barack Obama para que reconsiderasse a negação de assistência pública. Após outras avaliações de danos, o governador Perry também afirmou que pelo menos US$ 13 milhões foram necessários para reparar as perdas. Após este recurso, a FEMA novamente negou a assistência federal. Em novembro Em 10 de outubro, a Administração de Pequenas Empresas dos EUA aprovou uma declaração de desastre para 18 condados do Texas, permitindo que os residentes solicitassem empréstimos com juros baixos.

Em setembro de 10 de novembro, o governador de Oklahoma, Brad Henry, declarou estado de emergência para 13 condados e posteriormente solicitou assistência federal para o condado de Sequoyah. No entanto, o pedido de ajuda federal foi posteriormente negado pela FEMA.

Ver também

 Furacão Max (2017)
 Tempestades tropicais Amanda e Cristobal
 Tempestade tropical Beta (2020)

Referências

Ligações externas

 Arquivo Consultivo do Centro Nacional de Furacões sobre Depressão Tropical Eleven-E
 Arquivo Consultivo do Centro Nacional de Furacões para a Tempestade Tropical Hermine
 Arquivo Consultivo do Centro de Previsão Hidrometeorológica para a Tempestade Tropical Hermine

Temporada de furacões no Pacífico de 2010
Temporada de furacões no oceano Atlântico de 2010
2010 no México
Furacões do oceano Atlântico no México
Furacões no Texas
Tempestades tropicais no oceano Atlântico
Furacões do Pacífico no México
Furacões na Guatemala
Ciclones tropicais em 2010

Tempestade tropical Hermine (2010)


මංජුල දමිත් සිරිපාල (ඉංග්‍රීසි: Manjula Damith Siripala) යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා ජාතික රගර් කණ්ඩායම් ක්‍රීඩක,  ඇට්කින්සන් රග්බි යූනියන් මෙල්බර්න් ඕස්ට්‍රේලියාව.

ජීවන සටහන්
මංජුල දමිත් සිරිපාල  නාලන්දා විද්‍යාලය, කොළඹහි ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

 Sri Lanka Rugby

 CH & FC sink Navy in rugby final

 Sri Lanka cricket supporters finally get reason to cheer at Nelson's Saxton Oval

 CH and FC field a formidable side

 Nalandian Anuja played for Sri Lanka with distinction

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

මංජුල දමිත් සිරිපාල


Riverdale is a Canadian prime time television soap opera, which ran for three seasons from 1997 to 2000. The series was set in the Toronto community of Riverdale, focusing on a variety of characters and their interactions in everyday life.

Riverdale was produced by Epitome Pictures in association with CBC Television. Originally inspired by the socially realistic style of British soaps such as Coronation Street, due to low early ratings it began introducing some more American-style soap opera elements, most notably in the expansion of Melissa DiMarco's character, Irene Stavros, into an American-style soap vixen who dressed in tight clothing to accentuate her sex appeal.

Cast member Marion Gilsenan was battling cancer for much of her stint on the series. She won a Gemini Award for Best Supporting Actress in a Drama Program or Series at the 14th Gemini Awards in 1999, several months after her death.

The series typically attracted low ratings in its initial prime-time airing, but performed more strongly on Sundays after a daytime repeat was added following Coronation Street. 94 half-hour episodes were produced.

Cast
 Chris Benson as Wally Wowczuk
 Christian Potenza as Jimmy Snow
 Maurice Long as Dave Nichols
 Christopher Shyer and Hamish McEwan as Ben MacKenzie
 Marion Gilsenan as Joan MacKenzie
 Martin Roach as Jerome "Tiny" Sheffield
 Paul Soles as Costas Stavros
 Maria Ricossa as Chrisa Stavros
 Alex Campbell as Patrick MacKenzie
 Stewart Arnott as Charles MacKenzie
 Lynne Griffin as Alice Sweeney
 Hugo Dann as George Pattillo
 Merwin Mondesir as Gordo Johnson
 Ken James as Stan Wilkes
 Jayne Eastwood as Gloria Wilkes
 Yanna McIntosh as Jenni Hernandez
 Tyrone Benskin as Mike Hayes
 Tom Melissis as Jake Rose
 Ashley Brown as Robin Hayes
 Melissa Thomson as Cassie Coulter
 Diana Reis as Stephanie Long
 Melissa DiMarco as Irene Stavros
 Nicole Hughes as Caroline Walker
 Matt Cooke as Terry Walker
 Michelle Martin and Jennifer Podemski as Michelle Martin
 Jessica Greco as Katie MacKenzie
 Kris Holden-Ried as Shawn Ritchie
 Simon Fraser as Doug Wilkes
 Gilmour the dog as Gilmour

References

External links

 Production company website

Canadian television soap operas
CBC Television original programming
1997 Canadian television series debuts
1990s Canadian drama television series
2000 Canadian television series endings
2000s Canadian drama television series
Television shows set in Toronto
Television shows filmed in Toronto

Riverdale (Canadian TV series)


(qui signifie « le géant d'Arruda ») est un genre éteint et fossile de dinosaures sauropodes titanosaures connu de la formation d'Adamantina du Crétacé supérieur (Campanien - Maastrichtien) du Brésil. L'espèce type, , a été nommée et décrite en 2011 comme une espèce d'Aeolosaurus, mais a été dissocié de son propre genre, en 2021, par   Il était relativement gracile pour un titanosaure.

Découverte et dénomination

L'holotype, MPMA 12-0001-97 (qui comprend deux cervicales postérieures partielles, des fragments de plusieurs dorsales, des parties de neuf caudales, sept côtes cervicales partielles, douze côtes dorsales partielles, huit chevrons, un fragment d'omoplate et des os du bras, le fémur gauche et une partie du fémur droit,, ischion gauche et des fragments ; avec d'autres spécimens connus, comme la vertèbre caudale moyenne isolée MPP 248), a été découvert en 1997 par Ademir Frare et son neveu de , Luiz Augusto dos Santos Frare, dans un champ à Cândido Rodrigues. Ils ont informé le paléontologue  et l'holotype a été collecté entre 1997 et 1998 par le personnel du Museu de Paleontologia de Monte Alto et il a été mentionné pour la première fois dans la littérature scientifique par  et Reinaldo José Bertini (2001). Ils ont noté que des dents de crocodylomorphes et de théropodes ont été trouvées près de l'holotype, mais qu'aucune marque de morsure n'était présente. En 2009, Fernando Novas a brièvement mentionné l'holotype, en notant sa taille.

MPMA 12-0001-97 a été initialement attribué à Aeolosaurus en 2011, lorsque l'espèce Aeolosaurus maximus a été créée par Santucci & De Arruda-Campos. Dès Martinelli  (2011), publié peu de temps avant la description d'Aeolosaurus maximus, la vertèbre caudale de l'holotype d'Aeolosaurus maximus était considérée comme un Aeolosaurini indéterminée distincte d'Aeolosaurus ; Bandeira  (2016) se désignant l'espèce comme « A. » maximus tout au long de leur article décrivant le sauropode titanosaurien Austroposeidon magnificus en raison du fait qu'Aeolosaurus maximus est suffisamment différent d'Aeolosaurus, mais n'a pas encore été placé dans un genre différent ; et des analyses ultérieures, telles que Silva  (2019) et Hechenleitner  (2020), ont découvert qu'Aeolosaurus maximus n'appartenait pas au genre Aeolosaurus et donc le nouveau genre Arrudatitan a été créé en 2021 par Silva  Description
D'après la taille de l'holotype, Arrudatitan pouvait atteindre  à l'âge adulte. La longueur du fémur d'Arrudatitan est de .

 Classification
L'espèce Aeolosaurus maximus a été nommée par Santucci et De Arruda-Campos en 2011 pour les restes de titanosaures récupérés dans la Formation d'Adamantina au Brésil. Cependant, des analyses cladistiques ultérieures, telles que celles de Silva  en 2019 et Hechenleitner  en 2020, ont considéré A. maximus comme étant en dehors d'Aeolosaurus, la première analyse concluant qu'il était le frère des Rinconsauria et la seconde le trouvant étroitement lié à un clade composé de Punatitan et des deux autres espèces d'Aeolosaurus. À la lumière de cela, Silva  l'ont transféré au nouveau genre Arrudatitan, nommé en l'honneur du paléontologue brésilien Antonio Celso de Arruda Campos.

Un cladogramme de l'analyse phylogénétique réalisée par Silva , en 2021, est illustré ci-dessous :

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Sauropoda
Taxon fossile décrit en 2021

Arrudatitan


USS Haddock has been the name of three United States Navy ships:

USS Haddock, renamed  while under construction, a submarine in commission from 1914 to 1923
, a submarine in commission from 1942 to 1947
, a submarine in commission from 1967 to 1993

United States Navy ship names

USS Haddock


Frederiksberg Skøjteløber Forening eller FSF, var en dansk kunstskøjteløbs sportsforening stiftet i 1870. Sammen med Københavns Skøjteløber Forening (KSF), der blev stiftet i 1869 og med første aktive sæson i 1870, var FSF blandt Danmarks allerførste idrætsforeninger, og sammen med roning, skydning og gymnastik grunden for det moderne begreb, organiseret idræt. Foreningen havde bane på søen og kanalerne i Frederiksberg Have, når vintervejret tillod skøjteløb, og senere den kunstfrosne skøjtebane i hallen Forum København, der er beliggende på Frederiksberg. Foreningens aktiviteter ophørte da skøjtebanen i Forum blev nedlagt i slutningen af 1980'erne.

Historie

Frederiksberg Skøjteløber Forening blev stiftet af studenter fra H. Schneekloths Skole på Værnedamsvej. Foreningen fik bane i Frederiksberg Have på de romantiske kanaler og søen ved Andebakkeøen, hvorpå der om vinteren blev opstillet et konditortelt med servering. Skøjteløb var dengang, længe før kunstfrosne skøjtebaner eksisterede, naturligvis afhængig af vejrliget og vinterfrost til at gøre isen på sø og kanaler sikker. Kanalerne ved Andebakken var forbeholdt foreningsløbere og kunstskøjteløbere, mens kanalen nedenfor Frederiksberg Slot var offentlig skøjtebane med udlejning af skøjter og et meget blandet publikum. Præstationerne i foreningen var derimod præget af større professionalisme og elegance. Om søndagen var en lille estrade (scene forhøjning) opstillet til et hornorkester, der spillede skøjteløbervalsen og andre populære numre. En kortere periode havde foreningen også bane på KB's anlæg.

Med oprettelsen af Dansk Skøjte Union i 1912, der blev stiftet af de dengang tre skøjteløberforeninger, FSF, KSF og Skøjteløberforeningen af 1876, blev dansk skøjtesport organiseret. Tidligere havde foreningerne selv arrangeret mesterskaber, fortrinsvis for klubbens egne medlemmer, men nogen gange også med gæster fra de andre klubber. Disciplinerne var blandt andet hurtigløb, baglænsløb, spring over op til tre bænke, samt kunstskøjte-figurløb. Desuden arrangeredes fester med udskænkning og opvisningsløb og karneval, hvor et orkester leverede det musikalske islæt. Det blev også opsat lys på banerne, så man kunne løbe om aftenen. Men med etableringen af en union, kunne der nu afholdes egentlige Danmarksmesterskaber.

De første år i unions regi blev en udfordring, da der i hele perioden på 27 år fra 1913 til 1939 kun var fire vintre, kolde nok til skøjtebaneis – i 1930'erne ikke en eneste – til gengæld var der adskillige isvintre de efterfølgende par årtier. Drømmen om evig is blev muliggjort i 1960'erne, hvor de første kunstfrosne skøjtebaner kom til. Østerbro Stadion i København blev den første kunstisbane i 1959, og her holdt FSFs kunstløbere til det første år, sammen med KSF. I 1960 anlagde Brødrene Teicherts en kunstfrossen skøjtebane i Gladsaxe, som FSF rykkede ud til i en længere årrække, da der ikke fandtes faciliteter på Frederiksberg. Foreningen tog i den periode navnforandring til Frederiksberg-Søborg Skøjteløber Forening, og aktiviterne på den naturfrosne bane i Frederiksberg Have ophørte. Med åbningen af kunstisbanen i hallen Forum Købehavn kunne foreningen vende tilbage til Frederiksberg.

FSF havde en kortere periode med kunstfrosne baner, tillige en ishockey afdeling.

Forenings aktiviteter ophørte i forbindelse med nedlæggelse af den kunstfrosne isbane i Forum København i slutningen af 1980'erne. Der var ingen til at overtage hvervet i den efterhånden 120 år gamle forening efter den sidste aktive formand, Harry Meistrup, der havde bestridt posten siden 1955, og på daværende tidspunkt var omkring 90 år gammel. Frederiksberg Skøjteløber Forenings arkiv er deponeret hos Dansk Skøjte Union.

Danmarksmesterskaber
Kilde: Dansk Skøjte Union.

Kunstskøjteløb, solo, damer:
 1917: Alice Krayenbühl
 (1918-1921, ingen is)
 1922: Alice Krayenbühl
 (1923, ingen is)
 1924: Alice Jeppesen (tdl. Krayenbühl)
 (1925-1928, ingen is)
 1929: Ingen mester
 (1930-1939) og (1943-1945, ingen is)
 1948: Eva Meistrup
 (1949-1953, ingen is)
 1954: Eva Meistrup
 1956: Eva Meistrup
 (1957-1959, ingen is)
 1963: Hanne Flygenring
 1964: Marianne Bæk
 1965: Marianne Bæk

Kunstskøjteløb, solo, herrer:

 1940: Per Cock-Clausen
 1941: Per Cock-Clausen
 1942: Per Cock-Clausen
 (1943-1945, ingen is)
 1946: Per Cock-Clausen
 1947: Per Cock-Clausen
 1948: Per Cock-Clausen
 (1949-1953, ingen is)
 1954: Per Cock-Clausen
 1955: Per Cock-Clausen
 1956: Per Cock-Clausen
 (1957-1959, ingen is)
 1960: Per Cock-Clausen
 1961: Per Cock-Clausen
 1962: Per Cock-Clausen
 1963: Per Cock-Clausen
 1964: Arne Hoffmann
 1965: Arne Hoffmann
 1969: Preben Lindenkrone Sørensen
 1981: Fini Ravn

Kunstskøjteløb, parløb:

 1940: Inger Weitzmann/Harry Meistrup
 1941: Inger Weitzmann/Harry Meistrup
 1942: Inger Weitzmann/Harry Meistrup
 1948: Eva Meistrup/Harry Meistrup
 1954: Eva Meistrup/Harry Meistrup
 1964: Pia Møller/Jørgen Hansen
 (1966-2015, ingen parløbs detagere)

500 meter baglæns løb: (kun afholdt 1912-1929 og hvis is-vinter)
 1912: Villiam Hastrup

Nordiske mesterskaber
 1949: Per Cock-Clausen (sololøb, herrer)
 1950: Per Cock-Clausen (sololøb, herrer)
 1951: Per Cock-Clausen (sololøb, herrer)
 1953: Per Cock-Clausen (sololøb, herrer)
 1965: Marianne Bæk (sololøb, damer)
 1983: Fini Ravn (sololøb, herrer)

Referencer

 Dansk Skøjte Union 1912-1987 af Ole B. Thomsen, Dansk Skøjte Union,

Henvisninger
 Love for Frederiksberg Skøjteløberforening : (vedtagne paa overordentlig Generalforsamling d. 8. Marts 1886), Bibliotek.dk

Sportsklubber i København
Etableret i 1870
Skøjteklubber i Danmark
Københavns historie
Danmark i 1800-tallet

Frederiksberg Skøjteløberforening


Uudenmaankatu peut désigner:

 Uudenmaankatu, rue à Helsinki
 Uudenmaankatu, rue à Hyvinkää
 Uudenmaankatu, rue à Turku

Uudenmaankatu


A Gaelscoil (; plural: Gaelscoileanna) is an Irish language-medium school in Ireland: the term refers especially to Irish-medium schools outside the Irish-speaking regions or Gaeltacht. Over 50,000 students attend Gaelscoileanna at primary and second-level on the island of Ireland. Additionally, more than 13,000 students are receiving their primary and second level education through Irish in the Gaeltacht. Gaelscoileanna and Irish-medium schools in the Gaeltacht are supported and represented by Gaeloideachas and An Chomhairle um Oideachas Gaeltachta & Gaelscolaíochta or COGG in the Republic of Ireland and by Comhairle na Gaelscolaíochta in Northern Ireland.

Students in the Gaelscoileanna acquire the Irish language through language immersion, and study the standard curriculum through it. Gaelscoileanna, unlike English-medium schools, have the reputation of producing competent Irish speakers. English-medium schools, in contrast, produce relatively few fluent Irish speakers, despite the Irish language being an obligatory subject in the Republic of Ireland in both primary and secondary school. This has been attributed in part to the lack of Irish-language immersion programs.

Gaelscoileanna have undergone a striking expansion over the last few decades, although there are now concerns that rules limiting the founding of new schools is affecting the establishment of new Irish-medium education in areas where there is a competition amongst educational patrons. Their success is due to effective (though limited) community support and an efficient administrative infrastructure. They are distinguished by being the product, not of state policy, but of a genuine community movement.

In 1972 there were only 11 such schools at primary level and five at secondary level in the Republic of Ireland. In contrast, by September 2021 there were 185 gaelscoileanna at primary level, attended by over 40,000 students, and 31 gaelcholáistí and 17 aonaid Ghaeilge (Irish language units) at secondary level, attended by over 12,000 students in non-Gaeltacht areas across Ireland. 35 of these primary schools, two of the postprimary schools and four of the postprimary units operated are in Northern Ireland. Additionally, some 4,000 children attend Irish-medium preschools or Naíonraí outside the Gaeltacht with around 1,000 children attending Naíonraí within the Gaeltacht. There is now at least one gaelscoil in every county in Ireland with over 50 in County Dublin; 30 in County Cork and 13 in County Antrim included.

Social status and function
Gaelscoileanna have acquired a reputation for providing excellent academic results at a moderate cost. They have been described as a system of "positive social selection" giving better than average access to tertiary education and the social and employment opportunities which follow. An analysis of "feeder" schools which send students on to tertiary level institutions shows that 22% of Irish-medium schools send all their students on to tertiary level, compared to 7% of English-medium schools.

Supporters argue that the bilingualism resulting from early acquisition of another language is of general intellectual benefit and helps children to learn still other languages. Irish-language advocates of the immersion approach sometimes refer to studies showing that bilingual children have advantages over monoglot children in other subjects.

Statistics

By province (primary level)

 Leinster - 19,331 primary students attend 71 gaelscoileanna.
 Ulster - 6,801 primary students attend 45 gaelscoileanna.
 Munster - 11,332 primary students attend 44 gaelscoileanna.
 Connacht - 3,509 primary students attend 18 gaelscoileanna.

Post-primary education through Irish

By 2016, over 12,000 students on the island of Ireland were receiving secondary education through Irish outside Gaeltacht areas. These included around 10,000 students in the Republic of Ireland. Two new second-level gaelscoileanna opened in Ireland in 2014: Coláiste Ghlór na Mara in Balbriggan and Gaelcholáiste an Phiarsaigh in Rathfarnham (both in County Dublin). Gaelcholáiste Charraig Uí Leighin opened in Carrigaline and Northern Ireland's second gaelcholáiste Gaelcholáiste Dhoire opened in Dungiven Castle in 2015. Gaelcholáiste Mhic Shuibhne opened in Knocknaheeney in 2019. Gaelcholáiste Mhaigh Nuad opened in Maynooth in September 2020. There are also campaigns running for several new gaelcholáistí in other areas.

20-Year Strategy
The function and future of the Gaelscoileanna in the Republic of Ireland will be affected by the 20-Year Strategy for the Irish Language 2010-2030, published in December 2010. This emphasises the importance of offering all children in primary schools in Ireland the opportunity to experience partial immersion in the formative years of primary education. It calls for primary teachers to have additional immersion classes to improve their competence in the language. This would involve teaching some subjects such as Mathematics and Science in Irish. Such a policy, if implemented effectively, may mean that the gaelscoileanna will no longer be the largest means of promoting Irish/English language bilingualism in schoolchildren.

See also
 An Foras Pátrúnachta
 Calandreta, bilingual French-Occitan school in Occitania, France
 Diwan (school) – Breton medium education in Brittany
 Education in the Republic of Ireland
 Education in Northern Ireland
 French immersion in Canada
 Gaelic medium education in Scotland – Scottish Gaelic equivalent in Scotland
 Ikastola, similar education centre in Basque language
 La Bressola, a bilingual French-Catalan school network in Northern Catalonia, France
 List of Irish medium primary schools in Northern Ireland
 Medium of instruction
 Official Languages Act 2003
 Welsh medium education

References

External links
 List of Gaelscoileanna in Ireland (Northern Ireland and Republic of Ireland)
 Gaelscoileanna.ie (website of Gaelscoileanna Teo)
 Stats on Gaeltacht schools 2004
 Gaeltacht Comprehensive Language Study 2007
 Gaelscoil stats 2010–2011
 Republic of Ireland Census 2006 - daily speakers outside education system

Irish-language education
Medium of instruction
Celtic medium education
Irish words and phrases
Minority schools
School types
Language immersion

Gaelscoil


The Pudding River is a  tributary of the Molalla River in the U.S. state of Oregon. Its drainage basin covers . Among its tributaries are Silver Creek, Butte Creek, Abiqua Creek, and the Little Pudding River.

Historically, the Pudding River flowed directly into the Willamette River, and aerial photos dating back to 1936 provide evidence of the Willamette River's confluence with the Pudding River mainstem channel.  Currently, it flows directly into the Molalla River near River Mile 1 before joining the Willamette River. Anadromous and resident salmonids use the Lower Pudding River main stem and key tributaries that support the basin's ecosystems.

Geology
About 24 million years ago at the end of the Oligocene, Oregon had started to look how it is today and the Willamette Bay finally became the Willamette Valley by drying up and being raised above sea level, after assuming a shape much like today's Puget Sound.

Course
The Pudding River Basin's complex of headwater creeks originates from the western edge of the Cascade Mountains along a snowpack-limited ridgeline (i.e. no glaciers are present) that forms a critical linkage from the Mount Hood National Forest and Table Rock Wilderness to Silver Falls State Park and the rolling Waldo Hills east of Salem. Peak ridgeline elevations vary from . After emerging from the Cascade Mountain foothills of the Panther Rock Ridge and its unique forested upper-elevation wetlands and lakes, the key tributaries of the watershed like ecologically-important Butte Creek converge near Woodburn into the meandering Pudding River. Passing through and within the Pudding River Valley, the numerous subwatersheds of the Pudding Basin represent a vital part of fertile agricultural lands of the Lower Willamette Valley sub-basin.  Two forks of the Pudding join between the cities of Silverton and Mt. Angel, at , as the river continues its course northward where it receives Abiqua Creek from the right at about  northwest of Silverton.  North of Mt. Angel, Butte Creek, which comes down from the Cascade Range foothills past Scotts Mills, empties into the Pudding River at .  The river continues northward past the town of Aurora.  For most of its course, Butte Creek and the Lower Pudding River mainstem defines the boundary between Marion and Clackamas Counties.

The Pudding River flows into the Molalla River, at , just before the Molalla joins the Willamette River in a floodplain that is part of the Molalla River State Park.

Fishing
The upper river offers catch-and-release fishing for wild trout, while the lower river has bass and panfish. Although the Pudding River is not stocked with hatchery fish, coastal cutthroat trout and rainbow trout enter the upper main stem from Drift, Butte, Silver, and Abiqua creeks. Fishing is restricted to artificial flies and lures and is not allowed for winter-run steelhead (anadromous rainbow trout) that spawn in the tributaries. The extreme lower reaches of the river are navigable by boat when the stream flow is sufficient, sometimes as late as June.

See also
 List of rivers of Oregon
 List of longest streams of Oregon

References

External links
 Pudding River Watershed Council
 NOAA hydrology site for the Pudding River at Aurora
 Oregon Department of Transportation Photographs:
 Pudding River Bridge at Aurora
 Covered Bridge over Pudding River near Barlow
 Covered Bridge over Pudding River in Marion County

Rivers of Oregon
Rivers of Marion County, Oregon
Rivers of Clackamas County, Oregon

Pudding River


Michael de la Bédoyère, eigentlich Michael Anthony Maurice de la Bédoyère (* 16. Mai 1900 in Saint-Servant, Frankreich; † 13. Juli 1973 in Edenbridge, Kent) war ein englischer Journalist, Redakteur und Schriftsteller.

Leben
Michael de la Bédoyère, geboren 1900 als Sohn des Vicomte Yvon de la Bédoyère und Sybil Emily, der Tochter des anglikanischen Bischofs von Winchester, Dr. Anthony W. Thorold, stammte aus einer englischen Familie mit französischen Wurzeln; ein Vorfahr war der französische General Charles-Angélique de la Bédoyère (1786–1815).

Nach seiner Schulzeit am Stonyhurst College der Jesuiten in Lancashire studierte La Bédoyère Philosophie, Politik und Ökonomie an der Universität Oxford, wo er in der Campion Hall, dem Studienhaus der Jesuiten, angesiedelt war. Seit seiner Jugend war er vom katholischen Glauben überzeugt, so dass er den Entschluss gefasst hatte, ebenfalls der Societas Jesu beizutreten.

Während seiner Zeit in Oxford gab er diesen Plan aber auf und nahm 1930 einen Ruf als Lektor an der University of Minnesota (Minneapolis) an. Im Winter 1931/32 kehrte er nach Großbritannien zurück. In dieser Zeit machte er die Bekanntschaft des Besitzers der Wochenzeitung Catholic Herald, Ernest Vernor Miles (1903–1975). 1934 wurde La Bédoyère dessen Chefredakteur und hatte dieses Amt bis 1962 inne.

In diesen Jahren heiratete La Bédoyère seine Cousine Catherine Thorold († 1959) und hatte mit ihr fünf Kinder. Beide, La Bédoyère und seine Ehefrau Catherine, waren Verwandte von Bischof Dr. Anthony W. Thorold; über dessen Ehefrau Emily zählte u. a. der Politiker Henry du Pré Labouchère zu seinen Verwandten. Nach dem Tod seiner Ehefrau heiratete La Bédoyère noch einmal und hatte mit seiner zweiten Ehefrau zwei Kinder. Der Historiker Guy de la Bédoyère (* 1957) ist einer seiner Enkel.

Als er 1962 den Catholic Herald verlassen hatte, gründete er zusammen mit seiner zweiten Ehefrau Charlotte die Search Press und leitete sie einige Jahre. Sein Nachfolger wurde sein Sohn Martin.

Bis zu seinem Tod am 13. Juli 1973 wohnte Michael de la Bédoyère in Edenbridge, Kent.

Rezeption
Unter seiner Ägide wandelte sich der Catholic Herald von einem Provinzblatt zu einer kritischen Stimme, welche den Chefredakteur oft in Konflikten mit der Kurie brachte. Auch mit seinen kritischen Biographien, welche mit den Jahren entstanden, sorgte La Bédoyère für Diskussion.

Werke (Auswahl)

Als Autor
Biographien
 The life of Baron von Hügel. Dent, London 1951.
 Cardinal Bernard Griffin, archbishop of Westminster. Rockliff Press, London 1955.
 Katharina, die Heilige von Siena ("Catherine, saint of Siena", 1947). Walter Verlag, Olten 1953.
 Lafayette. A revolutionary gentleman. John Cape Books, London 1933.
 George Washington ("George Washington", 1935). Kiepenheuer, Köln 1936.
 The Archbishop and the Lady. The story of Fénelon and Madame Guyon. Collins, London 1956.
 Francis. A biography of the saint of Assisi. Harper & Row, London 1962.
 François de Sales. Harper, London 1960.

Sachbücher
 Christianity in the market-place. Bruce Publ., Milwaukee 1943.
 Die Würde des Laien. Das notwendige Wagnis des Wirkens in der Welt ("The layman in the church", 1954). Walter Verlag, Olten 1956.
 Und Einiges fiel unter die Dornen. Aufzeichnungen eines schlichten Christen ("Living christianity", 1953). Walter Verlag, Olten 1955.
 Christian Crisis. Burns, Oates & Washbourne, London 1940.
 The meddlesome friar. The story of the conflict between Savonarola and Alexander VI. Collins, London 1958.

Als Herausgeber
 Einwände gegen den Katholizismus. Acht Beiträge ("Objections to Roman Catholicism", 1964). Beck, München 1965.
 Yvonne Lubbock: The future of catholic christianity (Pelican Books; Bd. 879). Penguin Books, Harmondsworth 1968.

Weblinks

Einzelnachweise

Journalist (Vereinigtes Königreich)
Autor
Engländer
Brite
Geboren 1900
Gestorben 1973
Mann

Michael de la Bédoyère