Carl Gustav Jung (26 Temmuz 1875 Kesswil, Thurgau, İsviçre - 6 Haziran 1961 Küsnacht, Zürih, İsviçre), İsviçreli psikiyatr. Analitik psikolojinin kurucusudur. Derinlik psikolojisinin Sigmund Freud ve Alfred Adler ile beraber üç büyük kurucusundan birisidir.

Biyografi
Basel Üniversitesi'nde tıp profesörü olan büyükbabasının adını taşıyan Carl Gustav Jung İsviçreli bir papazın oğludur. 1895 yılında Basel'de tıp eğitimi almaya başladı ve 1900 yılında Eugen Bleuler'in asistanı olarak Burghölzli'de psikiyatrist olarak hizmet verdi. Doktorasını 1902 yılında tamamladı. Konu okült (gizli, görünmeyen) fenomenler (etkiler) ve onların Psikoloji ve Patolojiyle bağlantıları idi. Paris'te 6 ay Pierre Janet ile bilgilerini derinleştirdi. 1903 yılında Emma Rauschenbach ile evlendi. 36 yaşında Uluslararası Psikanaliz Birliği'nin ilk başkanı oldu. Psikolojik analizlerinde astrolojiden de yararlanan Carl Gustav Jung, Sigmund Freud ile beraber çalıştığı toplumsal bilinçaltı kavramı ile de tanınır.

Görüşleri
Carl Gustav Jung sadece psikoterapi bilim dalını değil, aynı zamanda Psikoloji, Teoloji, Etnografi, Edebiyat ve güzel sanatları da etkiledi. Psikoloji bilim dalında kendisi tarafından yaratılan kavramlar geniş ölçüde kabul gördü. Örneğin; kompleks, içedönük ve dışadönük, gölge, arketip (enerjikompleksler), kolektif (toplumsal) bilinçdışı, anima ve animus.

Gölge
Gölge bilinçdışındaki bir arketiptir. Bilinç ve benliğin karşıtı, tersidir. İstenilmeyen, kabûl görmeyen tüm kişisel özelikler gölge arketipine dâhil olmaktadır. Örneğin, kişi kendini ince olarak tanımlıyorsa onun gölgesi kaba ve katıdır. Acımasız birinin gölgesi çok ince ve şefkatlidir. Kendini çirkin olarak tanımlayan kişinin gölgesi güzel olmaktadır. (Buna karşın, diğerleri bunu görmezse kişinin güzel tanımlaması yalnızca kendisini kibirlendirir.)

Gölge ne mutlak iyi ne de mutlak kötüdür. Jung, gölge dokunun varlığını bilinçdışından bilince kavuşturmanın önemini vurgulamaktadır. Bu yapılmadıkça, kişi kendi gölge kompleksini projekte ederek iletişim bozukluğuna ve ruhta derin yaralara yol açar.

İçe dönüklük ve dışa dönüklük
Jung, içedönüklük ve dışadönüklük kavramlarını psikolojik bağlamda ilk tanımlayanlardan biridir. Psychological Types kitabında, her insanın bu iki sınıflandırmadan birine dahil olduğu teorisinden bahseder. Bu iki psikolojik türü, antik arketipler olan Apollo ve Dionysos'a benzetir.

İçedönüklük, "kavramak", "anlamak" üzerine ışıldayan Apollo'ya benzer. İçedönüklük yansıyanın, rüyanın ve görüşün içsel dünyasına odaklanır. Düşünceli ve anlayışlı olan İçedönüklük, bazen diğerlerinin etkinliklerine katılma konusunda ilgisiz olabilir.

Dionysos ile bağdaştırılan Dışadönüklük, aktivitelere katılmaya meraklıdır. Faaliyetlerin, nesnelerin ve duygusal algı'nın dışsal dünyasıyla ilgilenir. Enerjik ve yaşam dolu olan Dışadönüklük, Dionysosça uğraşılar peşinde benlik duygusunu kaybedebilir.

Jung'un İçedönüklük ve Dışadönüklük kavramları, modernist görüşlerden oldukça farklıdır. Modern teoriler, bu kişisel özellikleri tanımlamada davranışçı araçlar kullanırken (sosyallik, konuşkanlık, kendine güven, vb.), Jung bunları birer bakış açısı olarak ifade etmiştir. Dışadönük dünyayı nesnel olarak yorumlarken İçedönüklük öznel olarak yorumlar.

Anima ve Animus
Erkeğin bilinçaltında, iç benlikte kadınsı olarak ifade bulan arketip anima, aynı şekilde kadının bilinçaltında erkeksi olarak ifade bulan arketip animus'tur. Erkeğin duyarlılığı sık sık baskılandığından, anima en önemli otonom komplekslerden biridir. Kendini rüyalarda gösterdiği söylenir. Ayrıca anima, erkeğin kadınla olan etkileşimlerini ve davranışlarını etkiler ki aynısı animus ve kadın için de geçerlidir. Jung'a göre, "Bireyin gelişiminde gölgeyle yüzleşmek, çıraklık eseridir. Anima ile olan ise başyapıttır."

Kolektif Bilinçdışı
Kolektif bilinçdışı, tüm insanlık tarafından ortak paylaşılan ve bize miras kalan beynin yapısında meydana gelen bilinçdışı biçimi olarak Carl Jung tarafından ortaya konmuştur. Bu sebeple, kişinin kendi deneyimleriyle ortaya çıkan kişisel bilinç dışından ayrılır. Jung'a göre kolektif bilinçdışı, arketipleri ve evrensel en eski düşünceleri ve imajları içerir.

Bireyselleşme
Jung, zıtları birleştirme süreci olan bireyselleşmeyi, kişinin tam olabilmesi için gerekli gördü.

Bireyselleşme, kişisel ve kolektif bilinçdışının, tam kişiliği oluşturmak, özümsemek için bilinci meydana getirdiği (rüyalar, aktif imgelem, serbest çağrışım vasıtasıyla) dönüşüm sürecidir. Bu, ruhun bütünleşmesi adına meydana gelen doğal bir süreçtir.

Bedensel ve zihinsel sağlığın elde edilmesinin yanında, bireyselleşmeye doğru ilerleyen insanlar uyumlu, olgun ve sorumluluk sahibi olma eğilimindedirler. Özgürlük ve adalet gibi insani değerleri somutlaştırır ve insan doğasının ve evrenin işleyişi hakkında iyi bir kavrayışa sahip olurlar.

Persona
Jungçu psikolojide persona, sosyalleşme, kültürleşme ve deneyim sayesinde bilinçli olarak oluşturulmuş kişiliktir. Jung "persona" terimini kullanmıştır, çünkü bu kelime, oynanan bireysel rolleri ifade ederek, Latince'de hem "kişilik" hem de Romalı oyuncular tarafından giyilen maske anlamını taşır.

Persona, benlik rolü yapan bir maskedir. Hatta bu, iyi oynanmış bir rolden daha fazlası olmasa bile kişi ve diğerleri o kişiliğe inanır. Jung, Persona-maskesi'ni bireysel bilinç ve sosyal topluluk arasında aracılık eden karmaşık bir sistem olarak tanımlar: bu, "kişi ile topluluk arasında kişinin nasıl görüneceğine dair bir uzlaşmadır". O kadar açıktır ki esasında kişilik maskesi, tiyatro'da bilindiği üzere, iki özellik taşır: diğerlerine belli bir izlenim bırakmak ve kişinin gerçek doğasını (bir kısmını) gizlemektir. Jung, kişinin benliğini, persona'nın aldatıcı örtüsünden ve bilinçdışı dürtülerden özgürleştirerek kişiye "kendi benliğini" kazandırmayı ve bireyselleşme sürecinde yardımcı olmayı hedefler.

Simya
Jung'un 1940'lardan sonraki yazıları ve çalışmaları simya üzerine odaklanmıştır. 1944 yılında Jung, simya'daki sembolleri incelediği ve psikanalitik süreçlerle olan direkt ilişkisini ortaya koyduğu Psikoloji ve Simya kitabını yayınlamıştır. Simya'daki işleyişin saf olmayan ruhun (kurşun), kusursuz ruha (altın) dönüşümü olduğunu ve bunun bireyselleşme sürecinin bir metaforu olduğunu savunur.

1963 yılında Mysterium Coniunctionis kitabı İngilizce ilk olarak The Collected Works of C. G. Jung kitabının parçası olarak ortaya çıktı. Mysterium Coniunctionis, Jung'un son kitabıydı ve "Mysterium Coniunctionis" arketipi üzerine odaklandı.

Ruh
Jung'un, kendisi ve hastaları üzerinde yaptığı çalışmalar onu hayatın maddi amaçlarının ötesinde ruhsal (tinsel) bir amacı olduğuna ikna etmişti. Jung, asıl amacımızın doğuştan gelen potansiyelimizi keşfedip uygulamaya geçirmek olduğuna inandı. Birçok din ve gelenek üzerine yaptığı çalışmalara dayanarak bireyselleşme diye bahsettiği dönüşüm yolculuğunun bütün bütün dinlerin mistik çabası olduğuna inandı: İnsanın kendisini ve aynı zamanda ilahî olanı tanıdığı bir yolculuk. Freud'un nesnelci dünya görüşünün aksine, özellikle bireysel insan yaşamını evrenle bir bütün olarak bir tutmasından dolayı Jung'un panteizm'i, onu, ruhsal deneyimin tam oluşumuz, diğer bir değişle kemâle ermemiz için gerekli olduğuna inanmaya yönlendirmiş olabilir. Jung'un din üzerine fikirleri, Freud'un dini konulardaki şüpheciliğine eşit güçte karşılık vermiştir. Bireyselleşme'ye giden bir yol olarak din üzerine fikirleri, ayrıca eleştirilmelerine rağmen oldukça popüler olmuştur ve hâlâ din psikolojisi üzerine yazılan ders kitaplarında yer bulmaktadır.

Etkileri
Popüler psikometri aracı Myres-Briggs Kişilik Göstergesi (MBTI) ve sosyonik kavramları, Jung'un psikolojik türler teorisinden geliştirilmiştir. Jung, insan ruhunu "doğuştan dindar" olarak kabul etti ve bu dindarlığı araştırmalarının odak noktası yaptı. Rüya analizi ve sembolizm (simgecilik) çalışmalarına katkıları nedeniyle bu alanların en çok okunan çağdaş yazarlarından biridir.

Eserleri

Kitaplar
 Psikiyatri Araştırmaları
 Psikoloji ve Din
 Anılar, Düşler, Düşünceler
 İnsan Ruhuna Yöneliş
 İnsan ve Sembolleri
 Kırmızı Kitap
 Keşfedilmemiş Benlik
 Çocuk Rüyaları
 Rüya Analizleri
 Rüyalar
 Analitik Psikoloji
 Analitik Psikolojinin Temel İlkeleri
 Psikoterapi Pratiği
 İnsan Ruhuna Yöneliş
 Psikolojide Tipler
 Doğu Metinlerine Psikolojik Yaklaşım
 Analitik Psikoloji Üzerine İki Deneme
 Freud ve Psikanaliz
 Gökte Görülen Cisimler Üzerine Bir Mit
 Dört Arketip
 Psikoloji ve Felsefe & Zofingia Dersleri
 Kundalini Yoga Psikolojisi
 Kişiliğin Gelişimi
 Kişiliğin Oluşumu ve Sorunları
 Maskülen & Erilliğin Farklı Yüzleri
 Feminen & Dişilliğin Farklı Yüzleri
 Ruh & İnsan, Sanat, Edebiyat
 Jung Psikolojisi
 Eşzamanlık: Nedensellik Dışı Bağlayıcı Bir İlke

Makaleler
 Carl Gustav Jung - Psikoloji ve Okült

Ayrıca bakınız
 Din Psikolojisi
 Sosyonik

Dış bağlantılar
 Jung Page
 C.G.Jung
 C.G.Jung Institute of New York - Recommended Links

Notlar

Kaynakça

Carl Gustav Jung
1875 doğumlular
Thurgau doğumlular
1961 yılında ölenler
İsviçreli psikiyatrlar
İsviçreli psikologlar
19. yüzyıl İsviçreli yazarları
20. yüzyıl İsviçreli yazarları
ETH Zürih öğretim üyeleri
Çağdaş filozoflar
Din psikologları
Ruh sağlığı tarihi
Zürih'te ölenler

Carl Gustav Jung


روجيه عساف (1941 -)، مخرج وممثل مسرحي لبناني. من رواد المسرح الطليعي العربي الواقعي والذي لا يخاف الغوص في مختلف أساليب التجريب والتعبير المسرحي.

حياته
هو روجيه جوزف عساف ولد العام 1941 في بيروت لاب لبناني وام فرنسية. تزوج ن السيدة ماري كلود اده، وأنجب منها ابنة، ثم تزوج ثانية من حنان الحاج علي وأنجب منها أربعة أولاد: زينب، علي، مريم ويوسف. تلقى علومه الابتدائية في مدرسة الفرير - فرن الشباك، وعلومه الثانوية في مدرسة «الفرير» الجميزة. ثم انتسب إلى جامعة القديس يوسف، حيث درس الطب لمدة أربع سنوات لكنه ما لبث أن هجر الدراسة ليتفرغ للعمل المسرحي. منذ صغره، كان روجيه عساف متمكناً من اللغة الفرنسية، الأمر الذي منحه امتيازاً على الآخرين، فتفوق في النشاطات الفنية والمسرحية والدينية والأدبية في المدرسة، وبتشجيع من أستاذه الفرنسي جورج هاريتيه للإلقاء المسرحي، نمت موهبة ذلك الطفل (7 سنوات) الذي لمع اسمه في ما بعد في عالم المسرح اللبناني والعربي. عمله المسرحي نما وتطور بشكل مطرد، بموازاة دراسته الطب، علماً انه يومذاك، لم تكن هناك معاهد أو جامعات تدرّس المسرح. اعتنق الإسلام عام 1986 وهو يمارس الطقوس الدينية الإسلامية بانتظام.

أعماله
في عمر الثانية عشرة شارك في مسرحية جوالة من إخراج هنري خياط. في ما بعد شارك روجيه عساف بتأسيس المركز المسرحي الجامعي في معهد الآداب، حيث عرضت عدة مسرحيات ذات طابع طليعي كمسرحية "Les Chaises" للكاتب ايونسكو. وشارك في أعمال تلفزيونية مع المخرجين جان كلود بولس وأنطوان ريمي والياس متى وأنطوان مشحور. العام 1963 حصل من السفارة الفرنسية على منحة لدراسة التمثيل في معهد ستراسبورغ العالي للدروس المسرحية بفرنسا. في العام 1965 كانت الحركة المسرحية اللبنانية الفعلية قد بدأت بالنمو والتطور، فانخرط فيها وساهم في تأسيس كلية الفنون في الجامعة اللبنانية العام 1966. كما شارك في إنشاء مسرح بيروت (عين المريسة) الذي كانت له على خشبته عدة أعمال، مخرجاً وممثلاً. ومنها مسرحيات الكاتب اللبناني غبريال بستاني، مثل "Le Retour d'Adonis". ومن مسرح بيروت إلى مهرجان «نانسي» الدولي، حيث شارك في التمثيل مع مخرجين آخرين مثل جلال خوري في مسرحية «أرتيرو أوي» - Arturo Ui) أي صعود هتلر)، ومع شكيب خوري في «بانتظار غودو» (الزعيم الصغير)، والأخوين رحباني في «أيام فخرالدين»، ومنير أبو دبس في «هاملت».

العام 1968 ساهم مع نضال الأشقر في تأسيس محترف بيروت للمسرح. في أيار 1979 أسس تجربة مسرح الحكواتي التي لاقت نجاحا في مهرجانات عربية ودولية ونالت جوائز عديدة.

أسس روجيه عساف في العام 2005 مركز دوار الشمس، وهو مركز هدفه دعم محاولات التعبير الشبابية وتفعيلها.

جوائز وتكريم
حصل روجيه عساف على الجوائز التالية:
 جائزة الأرزة الذهبية 1962.
 مهرجان Nancy الدولي 1976: الثالث في قائمة المميزين.
 جائزة أفضل عمل مسرحي في أيام قرطاج المسرحية 1983.
 منتخب مهرجان الأمم Théâtre des Nations 1984.
 وسام مهرجان Montpellier 1985.
 تكريم مهرجان القاهرة السينمائي الدولي 1991.
 جائزة أفضل عمل مسرحي وجائزة أفضل إخراج في ملتقى القاهرة الدولي 1994.
 جائزة الامتياز في أيام قرطاج المسرحية 1998.
 جائزة أفضل إنتاج فني - مؤسسة عبد الهادي الدبس 1999.
 جائزة «الأسد الذهبي» في «بينالي البندقيّة/ فينيسيا» للمسرح لعام 2008 لمجمل مسيرته المسرحية.

مراجع

أساتذة الجامعة اللبنانية
أشخاص على قيد الحياة
خريجو مدرسة الفرير
كتاب مسرحيون لبنانيون
مخرجون لبنانيون
مسيحيون اعتنقوا الإسلام
ممثلو مسرح لبنانيون
ممثلون لبنانيون
مواليد 1941
ممثلون لبنانيون في القرن 20
ممثلون لبنانيون في القرن 21

روجيه عساف


ඉන්දියානු දඟ පන්දු චතුරංගිකය යනු,  1960 ගණන් සහ 1970 ගණන් වල ක්‍රීඩා කළ ඉරාපලි ප්‍රසන්නා සහ ශ්‍රීනිවාසරාඝවන් වෙන්කටරාඝවන් (දෙදෙනාම  පිට දඟ පන්දු යවන්නන්), භගවත් චන්ද්‍රසේකර් (  පා දඟ පන්දු යවන්නෙක්), සහ බිෂන් සිං බේදි (  වමතින් දඟ පන්දු යවන්නෙක්) නමැති ඉන්දියානු   දඟ පන්දු යවන්නන් වෙනුවෙන් භාවිතා වන සාමුහික නාමයකි. ඔවුනතර, ටෙස්ට් තරග 231ක් ක්‍රීඩා කරමින්, කඩුළු 853 ක් දවා ගැනුමට ඔවුහූ සමත් වූහ. ලෝක ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි, විශේෂයෙන් උපමහාද්වීපික දූවිලි සහිත තණ නිල්ල තුලදී,  බෙහෙවින් භීතිය ඇති කල සංකලනයන් අතරින් එකක් බවට ඔවුන් සැලකිණි.

ඉන්දියානු දඟ පන්දු චතුරංගිකය


A gay bar is a drinking establishment that caters to an exclusively or predominantly lesbian, gay, bisexual, transgender or queer (LGBTQ+) clientele; the term gay is used as a broadly inclusive concept for LGBTQ+ communities.

Gay bars once served as the centre of gay culture and were one of the few places people with same-sex orientations and gender-variant identities could openly socialize. Other names used to describe these establishments include boy bar, girl bar, gay club, gay pub, queer bar, lesbian bar, drag bar, and dyke bar, depending on the niche communities that they served.

With the advent of the Internet and an increasing acceptance of LGBTQ+ people across the Western world, the relevance of gay bars in the LGBTQ+ community has somewhat diminished. In areas without a gay bar, certain establishments may hold a gay night instead.

History

Gathering places favoured by homosexuals have operated for centuries. Reports from as early as the 17th century record the existence of bars and clubs that catered to, or at least tolerated, openly gay clientele in several major European cities. The White Swan (created by James Cook and Yardley, full name unknown), on Vere Street, in London, England, was raided in 1810 during the so-called Vere Street Coterie. The raid led to the executions of John Hepburn and Thomas White for sodomy. The site was the scene of alleged gay marriages carried out by the Reverend John Church.

It is not clear which place is the first gay bar in the modern sense. In Cannes, France, such a bar had already opened in 1885, and there were many more in Berlin around 1900. In the United Kingdom and the Netherlands gay bars were established throughout the first quarter of the 20th century.

France
The very first gay bar in Europe and probably in the world was the Zanzibar in Cannes on the French Riviera. The Zanzibar was opened in 1885 and existed for 125 years, before it was closed in December 2010. Among its visitors were many artists, like actor Jean Marais and comedians Thierry Le Luron and Coluche.

Paris became known as a centre for gay culture in the 19th century, making the city a queer capital during the early 20th century, when the Montmartre and Pigalle districts were meeting places of the LGBTQ+ community. Although Amsterdam, Berlin, and London had more meeting places and organizations than Paris, the latter was known for the "flamboyance" of LGBTQ+ quarters and "visibility" of LGBTQ+ celebrities.

Paris retained the LGBTQ+ capital image after the end of World War II, but the center of the meeting place shifted to Saint-Germain-des-Prés. In the 1950s and 1960s the police and authorities tolerated homosexuals as long as the conduct was private and out of view, but gay bar raids occurred and there were occasions when the owners of the bars were involved in facilitating the raids. Lesbians rarely visited gay bars and instead socialized in circles of friends. Lesbians who did go to bars often originated from the working class. Chez Moune, opened in 1936, and New Moon were 20th-century lesbian cabarets located in Place Pigalle, which converted to mixed music clubs in the 21st century.

Since the 1980s, the Le Marais district is the center of the gay scene in Paris.

Germany

In Berlin, there was gay and lesbian night life already around 1900, which throughout the 1920s became very open and vibrant, especially when compared to other capitals. Especially in the Schöneberg district around Nollendorfplatz there were many cafes, bars and clubs, which also attracted gay people who had to flee their own country in fear of prosecution, like for example Christopher Isherwood. The gay club Eldorado in the Motzstraße was internationally known for its transvestite shows. There was also a relatively high number of places for lesbians. Within a few weeks after the Nazis took over government in 1933, fourteen of the best known gay establishments were closed. After homosexuality was decriminalized in 1969, many gay bars opened in West Berlin, resulting in a lively gay scene.

In Munich, a number of gay and lesbian bars are documented as early as the Golden Twenties. Since the 1960s, the Rosa Viertel (pink quarter) developed in the Glockenbachviertel and around Gärtnerplatz, which in the 1980s made Munich "one of the four gayest metropolises in the world" along with San Francisco, New York City and Amsterdam. In particular, the area around Müllerstraße and Hans-Sachs-Straße was characterized by numerous gay bars and nightclubs. One of them was the travesty nightclub Old Mrs. Henderson, where Freddie Mercury, who lived in Munich from 1979 to 1985, filmed the music video for the song Living on My Own at his 39th birthday party. Other gay venues include Pompon Rouge, Mandy's Club, Pimpernel nightclub, the bar Mylord, the Ochsengarten, which was "Germany's first bar for leather men", as well as the gay hotel-pub Deutsche Eiche. Regulars in many of these bars and nightclubs include, for example, Freddie Mercury, Rainer Werner Fassbinder, Walter Sedlmayr (who met his later murderer in the Pimpernel), Inge Meysel and Hildegard Knef.

United Kingdom

In the 18th century, molly houses were clandestine clubs where gay men could meet, drink, dance and have sex with each other. One of the most famous was Mother Clap's Molly House.

The first gay bar in Britain in the modern sense was The Cave of the Golden Calf, established as a night club in London. It opened in an underground location at 9 Heddon Street, just off Regent Street, in 1912 and became a haunt for the wealthy, aristocratic and bohemian. Its creator Frida Strindberg née Uhl set it up as an avant-garde and artistic venture. The club provided a solid model for future nightclubs.

After homosexuality was decriminalized in the UK in 1967, gay bar culture became more visible and gradually Soho became the centre of the London LGBTQ+ community, which was "firmly established" by the early 1990s. Gay bars, cafes, restaurants and clubs are centred on Old Compton Street.

Other cities in the UK also have districts or streets with a concentration of gay bars, like for example Stanley Street Quarter in Liverpool, the Merchant City in Glasgow, Canal Street in Manchester and the Birmingham Gay Village.

Netherlands

In Amsterdam, there were already a few gay bars in the first quarter of the 20th century. The best known was , in Nes, which was first mentioned in 1911 and existed until the late 1930s. The oldest that still exists is Café 't Mandje, which was opened in 1927 by lesbian Bet van Beeren. It closed in 1982, but was reopened in 2008.

After World War II, the Amsterdam city government acted rather pragmatic and tolerated the existence of gay bars. In the 1960s their number grew rapidly and they clustered in and around a number of streets, although this was limited to bars, clubs and shops and they never became residential areas for gays, like the gay villages in the US.

Since the late 1950s the main Amsterdam gay street was Kerkstraat, which was succeeded by Reguliersdwarsstraat in the early 1980s, when the first openly gay places opened here, like the famous cafe April in 1981, followed by dancing Havana in 1989. Other streets where there are still concentrations of gay bars are Zeedijk, Amstel and Warmoesstraat, the latter being the center of the Amsterdam leather scene, where the first leather bar already opened around 1955. The Queen's Head is a gay bar located at Zeedijk 20 in the centre of Amsterdam

Denmark

The bar Centralhjørnet in Copenhagen opened in 1917 and became a gay bar in the 1950s. It now claims to be one of the oldest gay bars in Europe. The main Copenhagen gay district is the Latin Quarter.

Russia

Because of the high prevalence of homophobia in Russia, patrons of gay bars there often have had to be on the alert for bullying and attacks. In 2013, Moscow's largest gay bar, Central Station, had its walls sprayed with gunfire, had harmful gas released into a crowd of 500 patrons, and had its ceiling nearly brought down by a gang who wanted to crush the people inside. Nonetheless, gay nightlife is increasing in Moscow and St. Petersburg, offering drag shows and Russian music, with some bars also offering discreet gay-only taxi services.

Spain

Under the dictatorship of General Francisco Franco from 1939 to 1975, homosexuality was illegal. However, in 1962, Spain's first gay bar, Tony's, opened in Torremolinos and a clandestine gay bar scene also emerged in the 1960s and early 1970s in Barcelona.

United States

There are many institutions in the United States that claim to be the oldest gay bar in that country. Since Prohibition ended in 1933, there are a number of notable gay bars that have opened:
 The Atlantic House in Provincetown, Massachusetts, was constructed in 1798 and was a tavern and stagecoach stop before becoming a de facto gay bar after artists and actors, including Tennessee Williams, began spending summers in Provincetown in the 1920s.
 The Black Cat Bar, founded in 1906 and operated again after Prohibition was ended in 1933, was located in San Francisco's North Beach neighborhood and was the focus of one of the earliest victories of the homophile movement. In 1951, the California Supreme Court affirmed the right of homosexuals to assemble in a case brought by the heterosexual owner of the bar.
 One of the first lesbian bars was the famous Eve's Hangout, also called Eve Adams Tearoom. It closed after a police raid in 1926. Eva Kotchever, the owner, was deported to Europe and murdered at Auschwitz.
 The Black Cat Tavern opened in November 1966 and was one of many LGBTQ+ bars to be raided, which happened on New Year's Day in 1967. It is now considered a Los Angeles Historic-Cultural Monument.
 The Double Header in Seattle's Pioneer Square is claimed to be the oldest gay bar on the North American West Coast, operating since 1933.
 Esta Noche was the first gay Latino bar in San Francisco; it opened in 1979. It was located on Mission Street and 16th Street. It closed down in 1997 as one of the last gay Latino bars in the Mission District.

 Maud's Study (961 Cole Street, San Francisco), featured in the film Last Call at Maud's, was a lesbian bar which was founded by Rikki Streicher in 1966 and closed in September 1989. At closing, it claimed to be the oldest continuously operating lesbian bar. It closed during the AIDS crisis when a "clean and sober" mentality drove down a lot of bars.
 In New York City, the modern gay bar dates to Julius Bar, founded by local socialite Matthew Nicol, where the Mattachine Society staged a "Sip-In" on 21 April 1966 challenging a New York State Liquor Authority rule prohibited serving alcoholic beverages to gays on the basis that they were considered disorderly. The court ruling in the case that gays could peacefully assemble at bars would lead to the opening of the Stonewall Inn a block southwest in 1967, which in turn led to the 1969 Stonewall Riots. Julius is New York City's oldest continuously operating gay bar.
Korner Lounge (1933) of Shreveport, Louisiana is believed to be the second oldest continuously operating gay bar in the country.
 Cafe Lafitte in Exile in New Orleans, dating back to 1933 and the end of Prohibition, claims to be the oldest continuously operating gay bar in the United States.
 The White Horse Inn in Oakland, California, also operating legally since the end of Prohibition, but likely during the period where sales of alcohol were banned in the U.S., also claims to be the oldest gay bar in operation.

Mexico

Because of a raid on a Mexico City drag ball in 1901, when 41 men were arrested, the number 41 has come to symbolize male homosexuality in Mexican popular culture, figuring frequently in jokes and in casual teasing. The raid on the "Dance of the 41" was followed by a less-publicized raid of a lesbian bar on 4 December 1901 in Santa Maria. Despite the international depression of the 1930s and along with the social revolution overseen by Lázaro Cárdenas (1934–1940), the growth of Mexico City was accompanied by the opening of gay bars and gay bathhouses. During the Second World War, ten to fifteen gay bars operated in Mexico City, with dancing permitted in at least two, El África and El Triunfo. Relative freedom from official harassment continued until 1959 when Mayor Ernesto Uruchurtu closed every gay bar following a grisly triple-murder. But by the late 1960s several Mexican cities had gay bars and, later, U.S.-style dance clubs. These places, however, were sometimes clandestine but tolerated by local authorities, which often meant that they were allowed to exist so long as the owners paid bribes. A fairly visible presence was developed in large cities such as Guadalajara, Acapulco, Veracruz and Mexico City. Today, Mexico City is home to numerous gay bars, many of them located in the Zona Rosa, particularly on Amberes street, while a broad and varied gay nightlife also flourishes in Guadalajara, Acapulco, in Cancun attracting global tourists, Puerto Vallarta which attracts many Americans and Canadians, and Tijuana with its cross-border crowd. However, there are at least several gay bars in most major cities.

Singapore

The first recorded use of the term "gay bar" is in the diaries of homosexual British comedian Kenneth Williams: "16 January 1947. Went round to the gay bar which wasn't in the least gay." At the time Williams was serving in the British Army in Singapore. In the 1970s, straight nightclubs began to open their doors to gay clients on designated nights of the week. In the 1980s, a lesbian bar named Crocodile Rock opened in Far East Plaza, which remains to this day the oldest lesbian bar in Singapore. Today, many gay bars are located on the Neil Road stretch, from Taboo and Tantric, to Backstage Bar, May Wong's Café, DYMK and Play. Mega-clubs like Zouk and Avalon are also a big draw for the gay crowd.

China

The oldest gay bar in Beijing is the Half-and-Half, which in 2004 had been open over ten years. The first lesbian bar in China (also in Beijing) was Maple Bar, opened in 2000 by pop singer Qiao Qiao. The On/Off was a popular bar for both gay men and lesbians. The increase in China's gay and lesbian bars in recent years is linked to China's opening up to global capitalism and its consequent economic and social restructuring.

Japan

The oldest continuously operating Japanese gay bar, New Sazae, opened in Tokyo in 1966. Most gay bars in Tokyo are located in the Shinjuku Ni-chōme district, which is home to about 300 bars. Each bar may only have room to seat about a dozen people; as a result, many bars are specialized according to interest.

South Korea

In Seoul, most gay bars were originally congregated near the Itaewon area of Seoul, near the U.S. military base. But in recent years, more clubs have located in the Sinchon area, indicating that "safe spaces" for Korean LGBTQ+ people have extended beyond the foreign zones, which were traditionally more tolerant. One male bar patron said Korean bar culture was not as direct as in the United States, with customers indicating their interest in another customer by ordering him a drink through a waiter. The oldest lesbian bar in Seoul is Lesbos, which started in 1996.

Jordan

Jordan's most famous and oldest gay-friendly establishment is a combination bar/cafe/restaurant and bookshop in Amman called Books@cafe, opened in 1997. When the bar was first opened, it was infiltrated by government undercover agents who were concerned about its effect on public morality and outed the owner as homosexual to his family and friends. Now, however, the owner claims to have no problem with the government and has since opened a second establishment.

South Africa

The history of gay and lesbian bars in South Africa reflects the racial divisions that began in the Apartheid era and continue, to some extent, in the 21st century.

The first white gay bar opened in the Carlton Hotel in downtown Johannesburg in the late 1940s, catering exclusively to men of wealth. In the 1960s, other urban bars began to open that drew more middle and working class white men; lesbians were excluded. The language of Gayle had its roots in the Cape Coloured and Afrikaans-speaking underground gay bar culture. In 1968, when the government threatened to pass repressive anti-gay legislation, queer culture went even further underground, which meant clubs and bars were often the only places to meet. These bars were often the targets of police raids. The decade of the 1970s was when urban gay clubs took root. The most popular gay club of Johannesburg was The Dungeon, which attracted females as well as males, and lasted until the 1990s. The 1979 police assault on the New Mandy's Club, in which patrons fought back, has been referred to as South Africa's Stonewall.

In the 1980s, police raids on white gay clubs lessened as the apartheid government forces found itself dealing with more and more resistance from the black population. In the black townships, some of the shebeens, unlicensed bars established in people's homes and garages, catered to LGBTQ clients. During the struggle against apartheid, some of these shebeens were important meeting places for black gay and lesbian resistance fighters. Lee's, a shebeen in Soweto, for example, was used as a meeting place for black gay men who were part of the Gay Association of South Africa (GASA) but did not feel welcome in the GASA offices.

With the establishment of the post-apartheid 1996 constitution that outlawed discrimination based on sexual orientation as well as race, South Africa's gay night life exploded, though many bars continued to be segregated by race, and fewer blacks than whites go to the urban bars. The 2005 inaugural gay shebeen tour was advertised as a gay pub crawl that would provide an opportunity for South Africans and foreigners to "experience true African gay Shebeen culture".

HIV/AIDS impact
Gay bars have been heavily impacted by the HIV/AIDS epidemic. For example, San Francisco had over 100 gay bars when the epidemic hit in the early 1980s; by 2011 there were only about 30 remaining. Millions of gay men around the world died during the worst years of the epidemic before affordable and effective treatment which resulted in fewer gay men owning and patronizing gay bars.

Gay bars have always been a place of refuge and support for gay men impacted by the virus. Cure fundraising, testing, support group, and free condom events have been present at gay bars.

Today

Some commentators have suggested that gay bars are facing decline in the contemporary age due to the pervasiveness of technology. Andrew Sullivan argued in his 2005 essay "The End of Gay Culture" that gay bars are declining because "the Internet dealt them a body blow. If you are merely looking for sex or a date, the Web is now the first stop for most gay men".

June Thomas explained the decline by noting that there is less need for gay-specific venues like bars because gay people are less likely to encounter discrimination or be made unwelcome in wider society. Entrepreneur magazine in 2007 included them on a list of ten types of business that would be extinct by 2017 along with record stores, used bookstores and newspapers.

Some commentators have argued there has been some recent decline in gay-specific venues mainly due to the modern effects of gentrification. But despite the decline, gay bars still exist in relatively strong numbers and thrive in most major cities where male homosexuality is not heavily condemned. They also asserted many gay men (especially men new to gay nightlife) still find some value in gay-specific venues and being in the company of other gay men. Unlike gay bars, lesbian bars have become a rarity around the world. Many articles have been published discussing possible reasons as to why lesbian bars struggle to exist despite a growing lesbian population.

Background

Like most bars and pubs, gay bars range in size from the small, five-seat bars of Tokyo to large, multi-story clubs with several distinct areas and more than one dance floor. A large venue may be referred to as a nightclub, club, or bar, while smaller venues are typically called bars and sometimes pubs. The only defining characteristic of a gay bar is the nature of its clientele. While many gay bars target the gay and/or lesbian communities, some (usually older and firmly established) gay bars have become gay, as it were, through custom, over a long period of time.

The serving of alcohol is the primary business of gay bars and pubs. Like non-gay establishments they serve as a meeting place and LGBTQ+ community focal point, in which conversation, relaxation, and meeting potential romantic and sexual partners is the primary focus of the clientele. Historically and continuing in many communities, gay bars have been valued by patrons as the only place closeted gay men and lesbians can be open and demonstrative about their sexuality without fear of discovery. Gerard Koskovich of the Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender Historical Society explains that "[Gay bars] were a public place where gay people could meet and start to have a conversation, where they didn't feel like sexual freaks or somehow not part of the larger social fabric; from that came culture, politics, demands for equal rights."

Gay bars traditionally preferred to remain discreet and virtually unidentifiable outside the gay community, relying exclusively on word of mouth promotion. More recently, gay clubs and events are often advertised by handing out eye-catching flyers on the street, in gay or gay-friendly shops and venues, and at other clubs and events. Similar to flyers for predominantly heterosexual venues, these flyers frequently feature provocative images and theme party announcements.

While traditional gay pub-like bars are nearly identical to bars catering to the general public, gay dance venues often feature elaborate lighting design and video projection, fog machines and raised dancing platforms. Hired dancers (called go-go girls or go-go boys) may also feature in decorative cages or on podiums. Gay sports bars are relatively unusual, but it is not unusual for gay bars to sponsor teams in local sports/game leagues, and many otherwise traditional gay pubs are well known for hosting post-game parties—often filling with local gay athletes and their fans on specific nights or when major professional sporting events are broadcast on TV. Some of the longest established gay bars are unofficial hosts of elaborate local 'Royal Court' drag pageants and drag-related social groups.

Gay bars and nightclubs are sometimes segregated by sex. In some establishments, people who are perceived to be of the "wrong" sex (for example, a man attempting to enter a women's club) may be unwelcome or even barred from entry. This may be more common in specialty bars, such as gay male leather fetish or BDSM bars, or bars or clubs which have a strict dress code. It is also common in bars and clubs where sex on the premises is a primary focus of the establishment. On the other hand, gay bars are usually welcoming of transgender and cross-dressed people, and drag shows are a common feature in many gay bars, even men-only spaces. Some gay bars and clubs which have a predominantly male clientele, as well as some gay bathhouses and other sex clubs, may offer occasional women-only nights.

A few gay bars attempt to restrict entry to only gay or lesbian people, but in practice this is difficult to enforce. Most famously, Melbourne's Peel Hotel was granted an exemption from Australia's Equal Opportunities Act by a state tribunal, on the grounds that the exemption was needed to prevent "sexually-based insults and violence" aimed at the pub's patrons. As a result of the decision, the pub is legally able to advertise as a "gay only" establishment, and door staff can ask people whether they are gay before allowing them inside, and can turn away non-gay people.

Already categorized as gay or lesbian, many gay bars in larger cities/urban areas take this sub-categorization a step further by appealing to distinct subcultures within the gay community. Some of these sub-cultures are defined by costume and performance. These bars often forge a like-minded community in dozens of cities with leather gay bars, line-dancing gay bars, and drag revues. Other subcultures cater to men who fit a certain type, one that is often defined by age, body type, personality, and musical preference. There are some bars and clubs that cater more to a working class/blue collar crowd and some that cater to a more upscale clientele. There are gay bars that cater to "twinks" (young, smooth-bodied pretty boys) and others that cater to bears (older, larger, hairier alternatives to the well-manicured and fey gay stereotype). There are also gay bars that cater to certain races, such as ones for Asian men "and their admirers", Latin men, or black men.

Gay cruise bar

A variation of the gay bar is the gay cruise bar. Normally gay bars usually prohibit sexual activity other than kissing or flirting on the premises, however cruise bars allow sex to happen on their property. Cruise bars have a secured entrance door so that only adults can enter, a cloakroom area to allow patrons to change, and seating that allow sexual activity to happen. There is usually an entrance change, however on special occasions it is waived. Mobile phones are banned for privacy reasons. Notable cruise bars include Vault 139  and Bunker Bar in London.

Music

Music, either live or, more commonly, mixed by a disc jockey (DJ), is often a prominent feature of gay bars. Typically, the music in gay bars include pop, dance, contemporary R&B, house, trance, and techno. In larger North American cities and in Australia, one or more gay bars with a country music theme and line dancing are also common, as are bars known for retro 1960s pop and "Motown Sound."

List of gay bars
This is not a complete list of gay bars around the world.

Argentina
 Amerika, Buenos Aires

Canada
 Woody's, Toronto

Colombia
 Theatron, Bogotá

Denmark
 Pan Club Copenhagen (closed 2007)

Finland
 DTM, Helsinki
 Hercules, Helsinki

Ireland
 The George, Dublin
 Panti Bar, Dublin

Netherlands
 Café 't Mandje

Puerto Rico
 Loverbar

Thailand
 Sunee Plaza, a close collection of gay bars

United Kingdom

United States

List of lesbian bars

While some gay bars open their doors to all LGBTQ people, other bars cater specifically to lesbians. In recent years many popular lesbian bars have closed down. In 2015, JD Samson made a documentary exploring the very few remaining lesbian bars in the United States.

United States

 As You Are Bar, Washington, DC
 Babes of Carytown, Richmond, VA
 Blush & Blu, Denver, CO
 Chances Bar, Houston (closed)
 Henrietta Hudson, New York, NY
 Herz, Mobile, AL
 Maud's, San Francisco (closed)
 Peg's Place, San Francisco (closed)
 Phase 1, Washington, D.C. (closed)
 Slammers, Columbus, OH
 Sue Ellen's, Dallas, TX
 The Lexington Club, San Francisco, CA (closed)
 Toasted Walnut, Philadelphia, PA (closed)
 Wildrose, Seattle, WA
 Wild Side West, San Francisco, CA

United Kingdom
 Candy Bar, Soho (closed)
 Gateways club (London) (closed)

See also

 Circuit party
Gay village
 Homosocialization
 Index of drinking establishment-related articles
 Lesbian bar
 List of bars
 Lloyd G. Davies, Los Angeles City Council member, 1943–51, fought against "undesirable" bars in Hollywood, California
 Our Happy Hours: LGBT Voices from the Gay Bars

References

Further reading

External links
 Black-owned gay bars are dwindling. Julie Compton, (September 27, 2020), NBC News.

Types of drinking establishment
LGBT drinking establishments

Gay bar


Laurisa Landre (født 27. Oktober 1992 i Pointe-à-Pitre) er en fransk håndboldspiller, som spiller for Toulon Saint-Cyr Var Handball og tidligere det franske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Personer fra Pointe-à-Pitre
Sportsfolk fra Guadeloupe
Olympiske håndboldspillere fra Frankrig
Olympiske medaljevindere i håndbold
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig
Medaljevindere ved sommer-OL 2016

Laurisa Landre


Le tombeau Benedetti est le tombeau de la famille Benedetti situé à Bastia, en Corse. Il abrite notamment de la sépulture de Vincent Benedetti, grand diplomate du Second Empire.

Localisation
Le tombeau est situé dans le département français de Haute-Corse, dans le quartier de Lupino, avenue de la Libération à Bastia, près de la caserne des pompiers, juxtaposé à la clinique vétérinaire.

De la rue, on ne peut apercevoir que le portail et le grand escalier noyé dans une végétation intense.

Historique
Le tombeau a été réalisé selon les plans de l'architecte Charles Zarri sur un terrain appartenant à la famille, donc loin d'un cimetière.

Les travaux commencent en septembre 1862 et s'achèvent en 1863. Il ne compte alors qu'un caveau, sous la chapelle, les extérieurs ne seront achevés qu'en 1865. Le fronton, qui se verra complété du décor en marbre en 1871, est achevé en 1895, deux ans après l'attribution du titre de comte. Le comte décède en 1900 et y est enterré.

Le tombeau s'agrandit en 1908 avec un deuxième caveau, sous la direction de l'architecte Bronzini, réalisé sans affecter de manière trop importante le schéma originel.

L'édifice se dégrade au fil du temps et nécessite au début du  d'importants travaux de restauration. À la demande des descendants et appuyé dans la démarche par le conseil municipal, le tombeau est inscrit au titre des monuments historiques depuis le .

Architecture

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Vincent Benedetti
 Liste des monuments historiques de la Haute-Corse

Liens externes

Monument historique inscrit en 2021
Monument historique à Bastia

Tombeau Benedetti


Enrique Jiménez Ramírez, de nombre artístico Enrique de Melchor (Marchena, Sevilla, 28 de abril de 1950 - Madrid, 3 de enero de 2012), fue un guitarrista flamenco español.

Trayectoria artística
Hijo del guitarrista Melchor de Marchena, a los 12 años se trasladó a Madrid. Se formó en el tablao madrileño Los Canasteros, propiedad de Manolo Caracol.

Tocó y grabó con, entre otros, Antonio Mairena, El Lebrijano, Vicente Soto "Sordera", José Menese, José Mercé, Enrique Morente, Fosforito, Carmen Linares, El Fary, María Jiménez, Chiquetete, Rocío Jurado, Pansequito, La Marelu, La Perla de Cádiz y Camarón de la Isla. Trabajó durante dos temporadas con Paco de Lucía con el que realizó diversas giras internacionales.

Como solista tocó en el Queen Elizabeth Hall de Londres, el Teatro Real de Madrid, el Liceo de Barcelona, Carnegie Hall de Nueva York o The Guildhall Bath de Londres.

Desde 1978 era miembro de la SGAE, con 18 años recibió el Premio Nacional de la Cátedra de Flamencología de Jerez y El Castillete de Oro de La Unión.

Discografía como solista

La guitarra flamenca de Enrique de Melchor (1977). Reeditado posteriormente DVD+libro.
Sugerencias (1983)
Bajo la luna (1988)
La noche y el día (1991)
Cuchichí (1992)
Herencia gitana (1996). CD+libro partituras.
Arco de las rosas (1999)
Raíz flamenca (2005)

Filmografía
 La Carmen (1975)
 Una pasión singular (2002)

Galardones

 Premio Nacional de la Cátedra de Flamencología de Jerez.
 Castillete de Oro de La Unión.
 Galardón Flamenco Calle de Alcalá.

Referencias

Enlaces externos

Guitarristas de España
Guitarristas de flamenco
Músicos de Andalucía
Nacidos en Marchena
Fallecidos en Madrid

Enrique de Melchor


L'église Sainte-Anne de Sabarat est située sur la commune de Sabarat, en vallée de l'Arize, dans le département de l'Ariège, en France.

Localisation
Avec cimetière attenant, elle est située à l'est et à l'écart du village, en surplomb du ruisseau de Menay.

Historique
Plusieurs églises se sont succédé avant de disparaître en ces lieux : Saint-Pierre-de-Molières est donnée à l'abbaye du Mas-d'Azil vers 1060 par Guillaume Aton de Fagolle, puis Saint-Martin-de-Crébacor, mentionnée en 1120 dans le cartulaire de l'abbaye du Mas-d'Azil.

L'église antérieure, où se trouvait encore un cloître en 1623, date du  siècle. Ruinée en 1625 lors des guerres de Religion particulièrement vives dans la vallée de l'Arize, elle est reconstruite au  siècle et vraisemblablement terminée en 1688, date gravée sur le portail.

Le clocher-mur datant du  siècle avec cinq baies ouvertes sur trois niveaux, toutes dotées d'une cloche, est l'élément le plus remarquable malgré une rénovation avec un enduit lisse peu appropriée en façade.

Elle est inscrite partiellement pour son clocher-mur au titre des monuments historiques par arrêté du . L'église et son cimetière sont également un site classé depuis le 5 décembre 1944.

Description

Galerie

Valorisation du patrimoine

Références

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de l'Ariège.
 Liste des églises de l'Ariège.
 Liste des sites classés et inscrits de l'Ariège.
 Liste des clochers-murs de l'Ariège.

Bibliographie
 David Cau-Durban, L'abbaye du Mas d'Azil (817-1774), Foix, Pomiès – et reédition Lacour.

Liens externes

Sabarat
Monument historique inscrit en 1944
Sabarat

Église Sainte-Anne de Sabarat


زهيلنينو  هي مدينة في مقاطعة نيجني نوفغورود أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 598 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة نيجني نوفغورود

جيولنينو (نيجني نوفغورود)


La gare de Dobropillia (en ukrainien : ) est une gare du Réseau ferré de Donestk, elle est située en Ukraine.

Situation ferroviaire

Histoire
Elle était sur la ligne Rutchenkove-Grishine par la ligne de chemin de fer de Catherine et fut mise en service en 1915. Elle devait servir à désenclaver les mines de charbon de la région. Dès 1917 la gare accueillait des passagers vers Grishin. En 1960 la gare comptait seize voies.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Donetsk
Gare mise en service en 1915

Gare de Dobropillia


قائمة بالأبطال في 1894 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 روبرت ورين هزم  مانيلف جودبدي 6-8 6-1 6-4 6-4

فردي سيدات

 هيلين هيلويغ هزم  آلين تيري 7-5, 3-6, 6-0, 3-6, 6-3

مراجع

الرياضة في بنسيلفانيا في 1894
الرياضة في رود آيلاند في 1894
رود آيلاند في 1894
أحداث أغسطس 1894 الرياضية
أحداث يونيو 1894 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1894

البطولات الوطنية الأمريكية 1894 (كرة مضرب)


الدفع الأمامي نوع من أنظمة دفع السيارات لنقل الحركة من المحرك إلى العجلات الأمامية للسيارة، وهو أحد الأنواع الثلاثة للدفع، أما النوعان الآخران هما: الدفع الخلفي و الدفع الرباعي.

يستخدم هذه النوع من الدفع للسيارات الصغيرة والمتوسطة الحجم والتي لا تستهلك كميات كبيرة من الوقود.

سلبياته
 يستخدم العَكوس (بفتح العين)، وعيب العَكوس أنها سريعة الخراب.
 صعوبة توجيه المقود عند الانطلاق بسرعة.
 غلاء الصيانة نسبياً، لأن المحرك والعكوس و ناقل الحركة، جميعا في الأمام، وفي حالة حدوث مشكلة يجب إزاحة بعض مكونات السيارة.
 ثبات أقل في الطريق من السيارات ذوات الدفع الخلفي.
 صعوبة التحمل في البيئة الصحراوية مع الطرق غير المعبدة.
 وجود إزعاج في المنطقة الخلفية لعدوم وجود شيء بها، ذلك لعدم وجود ثقل بها.

إيجابياته
 يعتبر أنشط في الاندفاع من سيارات الدفع الخلفي وذلك لقرب المحرك وناقل الحركة من قوة الدفع (الإطارات الأمامية).
 اقتصادي أكبر في الوقود من سيارات الدفع الخلفي، بسبب قرب المحرك من قوة الدفع (الإطارات الأمامية).

انظر أيضاً
 دفع خلفي
 دفع رباعي

مراجع

تخطيط السيارات
سيارات دفع أمامي
ميكانيكا
مجموعة القيادة

دفع أمامي


Ulldeter es un circo glaciar en la comarca pirenaica del Ripollés, Cataluña (España) y situado al norte del municipio de Setcases, en la provincia de Gerona. Su nombre proviene del hecho que acoge el nacimiento del río Ter.

Unido por el norte con el circo de Morens, está enmarcado por el Pic de la Dona en el este (2.704 m) y el Bastiments (2.881 m) en el norte y el Gra de Fajol en el sudoeste.

Esquí
El norte del circo está ocupado por las instalaciones de la estación de esquí Vallter 2000, que dispone de una pista que sigue todo el circo hasta el Pla dels Hospitalets

Excursionismo

Ulldeter fue uno de los primeros núcleos del excursionismo catalán. Se edificó uno de los primeros refugios del país (posteriormente dinamitado por el franquismo para evitar su utilización por parte de los maquis y del cual se pueden ver actualmente los restos cerca del nacimiento del Ter). Actualmente, existe otro refugio, más moderno, situado a unos 500 m de distancia y 150 m de desnivel del anterior, al cual se accede por la carretera que lleva a la estación de esquí.

Setcasas

Ulldeter


Deniz feneri, çeşitli ışık yayıcı sistemler vasıtasıyla, gemilere rehberlik etmek amacıyla kıyılarda yapılan bina türüdür.

En eski deniz feneri, MÖ 7. yüzyılda Sigeon'da, bugünkü adıyla, Kumkale'de (Çanakkale) yapılmıştır. İstanbul Boğazı'nın Trakya yakasındaki Timée ve karşı kıyısındaki Hrisopolis (Modern Üsküdar) fenerleri MÖ 2. yüzyılda yapılmıştır.

Dünyanın antik çağdaki yedi harikasından biri olan İskenderiye Feneri, M.Ö. 280 yılında Knidos'lu Sostrates tarafından Pharos adası üzerine inşa edilmiştir. Yüksekliği 135 metre olan bu fenerin şöhreti ve yüksekliği bu güne kadar aşılamamıştır. 14. yüzyılda meydana gelen bir depremde yıkılmıştır.

İtalya'daki en eski fener Messina'da bulunmaktadır. Brindisi, Ravenna, Puzzuoli ve Capri fenerleri, Roma döneminin diğer tanınmış yapılarıdır. İmparator Caligula tarafından M.S. 40 yılında inşa edilen Boulogne feneri 17. yüzyıla kadar kullanılmıştır. Dover'de ve Herkül Sütunu adıyla bilinen La Coruna'daki (İspanya) fenerler aynı dönemin diğer tanınmış yapılarıdır.

Colossus
Rodos limanı girişinde Güneş Tanrısı Helios adına yapılan bu bronz heykel ilk fenerler arasında sayılmasa da heykelin elinde tuttuğu bir ateşle limana giren teknelere yol gösterdiği söylenir. Bu heykel New York'taki Hürriyet Abide'sini yapan Fransız heykeltıraşAuguste Barthordi'ye ilham vermiştir.

Antik çağın yedi harikasından biri olarak anılan Rodos Heykelinin yapımına heykeltıraş Chares of Lindos tarafından MÖ 282 yılında başlanmış ve 12 yıl sürmüştür. Temeli beyaz mermerden yapılan bu bronz heykel 56 yıl sonra MÖ 226 yılındaki şiddetli bir deprem sırasında yıkılmıştır. 654 yılında Arapların adayı işgalinden sonra heykelin kalıntıları Suriyeli Yahudilere satıldı. Kalıntıların 900 deve yükü tuttuğu söylenir.

Roma imparatorluğunun çöküşü ardından, denizlerdeki denetimin yok olması deniz ticaret yollarındaki güveni ortadan kaldırmış, denizaşırı ticarette önemli bir daralma meydana gelmiştir. Antik çağdan beri çalışmakta olan birçok deniz feneri Ortaçağda bakımsızlık yüzünde harap olmuştur.

Üzerinde odun veya kömür ateşi yakılan çok sayıda fener 17. ve 18. yüzyıllar boyunca Avrupa kıyılarındaki değişik yerlere inşa edilmiştir. Bu fenerlerin İngiltere'deki örnekleri resimlerde görülmektedir.

1611 yılında Fransa'da Gironde'da inşa edilen Cordouan feneri kayalıklar üzerine inşa edilmiş ilk deniz feneridir.

19'cu yüzyılda deniz ticaretinin yoğunlaşmasıyla birlikte, çok sayıda deniz feneri inşa edilmiştir. Bunlardan İngiltere'deki Bell Rock (Forfarshire, 1811), Skerryvore (Argyllshire, 1884), Fransa'daki Ar-Men (Sein Adası, 1881) ve Almanya'daki Roter Sand (Weser ağzı, 1885) dikkate değer deniz fenerleridir.

Amerika kıtasındaki ilk fener Boston limanı girişindeki Little Brewster adası üstüne 1716 yılında inşa edilmiştir.

Türkiye'deki fenerler

Osmanlı İmparatorluğu döneminde inşa edilen ilk fener Fenerbahçe Feneridir. Kanuni Sultan Süleyman tarafından 1562 yılında inşa ettirilmiştir. Osmanlılar deniz fenerlerine önem vermiş ve Kızıldeniz'den Romanya kıyılarına kadar 200'ün üzerinde deniz feneri inşa edilmiştir.

Ahırkapı deniz feneri Sultan III. Osman zamanında, 1755 yılında inşa edilmiştir.

1853-1856 Kırım Harbi yılları ve sonrasında Karadeniz'e giden İngiliz ve Fransız harp gemilerinin Marmara ve boğazlardan geçişini kolaylaştırmak için, çok sayıda fener inşa edilmiştir. Ahırkapı, Fenerbahçe, Anadolu ve Rumeli fenerleri, Karaburun, Yeşilköy, Çimenlik, Kumkale ve Gelibolu fenerleri bu dönemin yapılarıdır.

Türkiye'de, yerden ölçülmek üzere en yüksek fenerler aşağıdaki gibi sıralanır.
 Rumeli Feneri 30 m,
 Ahırkapı Feneri 29 m,
 Patara deniz feneri 26.5 m,
 Mehmetçik Burnu 25 m,
 Hoşköy 22 m,
 Fenerbahçe Feneri 20 m
 Şile Feneri 19 m

Deniz seviyesinden ölçülmek üzere ışık seviyesi en yüksek fenerler ise sırasıyla:
 Sinop Boztepe Burnu (107 m),
 Akıncı Burnu (109 m) ve
 Alanya (209 m) deniz fenerleridir.
8334 kilometreyi bulan kıyılarımızda halen değişik karakterde ışık gösteren 372 adet fener bulunmaktadır.

Fenerlerin bulundukları yere göre sınıflandırılmaları
 Kıyı Fenerleri
 Anakara fenerleri
 Ada fenerleri
 Deniz Kayaklıkları ve Sığlıkları Fenerleri
 Derin Deniz Fenerleri
 Dalgakıran Fenerleri
 Doğrultu Fenerleri

Fenerlerin görünme uzaklıkları
Fener ışıklarının görünme mesafelerin, fener kulesinin deniz seviyesinden yüksekliğine ve ışığın yoğunluğuna bağlıdır.

H metre olarak fener ışığının, h metre olarak göz hizasının denizden yüksekliğini göstermek üzere, fenerin görünme mesafesi deniz mili olarak aşağıdaki formülden bulunur.

Görünme Mesafesi= 2.075(H 0,5 +h 0,5)

Işıkların coğrafi menzili
H metre olarak fener ışığının, h metre olarak göz hizasının denizden yüksekliğini göstermek üzere, fenerin görünme mesafesi deniz mili olarak aşağıdaki formülden bulunur.

Görünme Mesafesi= 2.075(H 0,5 +h 0,5)
h mesafesi = görünme uzaklığı

Işıkların yüksekliği
Kıyı ışıkları için genellikle 45 metre uygun bir yüksekliktir. Ege, Marmara ve Karadeniz gibi kapalı ve birbirine yakın adalarla dolu kıyılardaki fenerler, okyanus kıyısındakilerden daha kısadır.

Fenerlerin optik sistemleri
Fener kulesi üstünde yakılan bir ateş ışığının yaklaşık %97 si, arkasında yansıtıcı bulunması halinde ise yaklaşık %83 ü kaybolur. Mercek kullanımıyla kayıp % 17 ye kadar azaltılmıştır. Optik sistemlerdeki en köklü değişiklik Fransız Mühendis Augustine Jean Fresnel (1788-1827) tarafından yapılmıştır. İcat ettiği mercek sistemi ilk olarak 1823 yılında Cordouan fenerinde uygulanmıştır.

Katoptrik Sistem
Bu aygıt tipinde ışınlar bir yansıtıcı yüzeyden sadece yansıtılır. Işık kaynağı yansıtıcının odak merkezine konur.

Katadioptrik Sistem
Bu sistemde ışınlar kırılarak cam ortama girdikten sonra, ortamı terk etmeden toplam içsel yansımaya uğrar. Işınlar ortamı terk ederken bir kere daha kırılır. Bu yöntemde ışık ışınlarının cam prizmadaki kırılma ve yansıma özelliklerinin ikisi birden kullanılır. Amerika'da Florida Key West fenerinin First Order Fresnel Merceği ile Second Order Bir Fresnel Merceğinin resimleri "first" ve "second" kelimeleri üzerine tıklayarak görülebilir.
Hiperradyal üçlü flaşlı bir Fresnel merceğini, Altı flaşlı bir Fresnel merceğini ve Sabit ışıklı bir Fresnel merceğini yine farklı renkteki kelimeler üzerine tıklayarak görebilirsiniz.

Fenerlerin ışık kaynakları
 Odun ve kömür: Isle of May'de 1810, St. Bees'te 1823 yılına kadar kullanıldı.
 Yağ: 1823 ten itibaren kullanılmağa başlandı. (Balina, domuz, kakao, kolza yağı ve madeni yağları)
 Akkor Gömlekli Madeni Yağ Yakıcılar: 1898'den itibaren,
 Hava gazı: 1837'den itibaren,
 Petrol gazı: 1870'lerden itibaren,
 Asetilen: 1896'dan itibaren kullanıldı.
 Elektrik: İlk deneyler 1858 de yapıldı. İlk uygulamalar ise 1886 da Isle of May'de ve 1888 de St. Catherine'de yapıldı.

Fenerlerin yapı malzemeleri
 Taş: Antik çağdan itibaren kullanılan en eski fener yapı malzemesi taştır. En tanınmış örnekleri İngiltere'deki Eddystone ve Fransa'daki Cordouan fenerleridir.
 Ahşap: Özellikle Amerika'da, 18. yüzyıl ortalarında hizmete sokulan deniz fenerlerinin büyük çoğunluğu ahşap kullanılarak inşa edilmiştir. Doğa etkilerine dayanım süresinin kısalığı ve yangınlar nedeniyle kullanımı giderek azalmıştır.
 Tuğla: Taş kule maliyetinin, önemli ölçüde arttığı durumlarda yapı malzemesi olarak taşın yerini tuğla almıştır.
 Dökme Demir Levhalar: Taş ve tuğla maliyetinin yüksek, zemin taşıma gücünün yeterli olmadığı durumlarda, fener kulelerinin birçoğu dökme demir levhalar kullanılarak yapılmıştır.
 Çelik Kafes Sistem: Bu tip fener kuleleri zemine aktarılacak yüklerin küçük olması gerektiğinde tercih edilir.
 Betonarme: Betonarme, fener kulelerinde yaygın bir kullanım alanı bulmuştur.
 Alüminyum ve Fiberglas: Sınırlı da olsa, son dönemlerde fener kulesi yapımında alüminyum ve fiberglas kullanılmıştır.

Fenerlerin yönetimi
1755 yılında inşa edilen ilk Ahırkapı deniz fenerinin bakımı Bostancı Ocağı neferleri tarafından üstlenilmiş, kandillerinde yakılacak yağ ise Topkapı Sarayından sağlanmıştır. I. Abdülhamit döneminde fenerin idaresi gedik usulüne bağlanarak babadan oğula geçmeye başlamış ve bu gelenek günümüze kadar devam etmiştir.

1860 yılında Osmanlı Devleti Fenerler İdare-i Umumiyesini kurarak fenerlerin işletme imtiyazını Michel Marius ve Bernard Camille Collas adında iki Fransıza vermiştir. Cumhuriyet döneminde devlet, 3302 sayılı kanunla Fenerler İdare-i Umumiyesini satın almış ve 1 ocak 1938 de Denizbank'a devretmiştir. Birçok yönetim ve isim değişikliğinden sonra fenerlerin yönetimi 12 mayıs 1997 de kurulan "Kıyı Emniyeti ve Gemi Kurtarma İşletmeleri Genel Müdürlüğü"ne bağlanmıştır.

İngiltere'de genel deniz feneri idaresi Corporation of Trinity House'tur.

Fransa'da 1792 yılında kurulan Köprüler ve Yollar İdaresi'nin kontrolü altında bulunan Fenerler İdaresi "Service des Phares et Balises" adı ile tanınır.

Amerika'da, 1 Temmuz 1939 dan itibaren fener hizmetleri, "U.S. Coast Guard" teşkilatı tarafından yürütülmektedir.

Fenerlerin geleceği
Fenerlerdeki otomasyonun yaygınlaşması ve uydu haberleşme sistemlerindeki gelişmeler deniz fenerlerine duyulan gereksinimi giderek azaltmaktadır.

Deniz fenerleri birçok ülkede uzaktan idare edilmekte ve fenerlerde bekçi bulunmamaktadır. Eskiden bekçilerin oturduğu konutlar otel, lokanta, alışveriş mağazası gibi turistik amaçlarla kullanılmaktadır.

Otomasyona geçişle birlikte, yakın gelecekte bakıcısız kalacak deniz fenerlerinin bakım ve onarımları kurumları için büyük bir yük olacaktır. Bakım ve onarımların işletmelere yük olmadan yapılabilmesi ve fenerlerin tarihi bir miras olarak gelecek kuşaklara aktarılması için çalışma yapacak birimlerin vakit geçirilmeden oluşturulması ve önlemlerin şimdiden belirlenmesi gerekmektedir.
Ülkemizdeki deniz fenerlerinden hiç olmazsa bir kısmı ziyarete açılmalı ve önemli deniz fenerleri yakınında müzeler oluşturulmalıdır. Bu uygulama hem toplumu bilgilendirme açısından hem de bu tarihi mirasa sahip çıkılması gereğinin hissettirilmesi bakımından yararlı olacaktır.

Fenerler ile ilgili ilginç bilgilerimiz
Açık denizde kayalıklar üzerine inşa edilmiş ilk taş deniz feneri, Smeaton tarafından yapılan Eddystone fener kulesidir (1759). Smeaton inşaat mühendisliğinin babası olarak tanınır. Fener inşaatı sırasında, yeni uygulamalar icat etmiştir. Örneğin taşların birbirine geçme olarak kullanılması, deniz çimentosu, taşları gemiden inşaat sahasına aktarmak için kullanılan özel vinçler bunlardan sadece üçüdür.

Fenercilerin hava koşulları yüzünden uzun zaman karaya çıkamamaları durumunda, yiyecek tükendiğinde, aydınlatmada kullanılan mumları yemeleri gerekebiliyordu. O zamanki mumlar hayvansal ve bitkisel yağ kökenli olduklarından sindirilebilen türden idiler.
Dünyada nükleer güçle çalışan tek fener Estonya'daki Tallinn feneridir.

Fener ışıklarının yoğunluğunu arttırmak için dev boyutlarda cam prizmalar ve mercekler kullanılmıştır. Bunların en büyüklerinin ağırlığı 5 tona ulaşıyordu. Merceklerin bağlı olduğu platform cıva üstünde yüzüyor ve bir parmak itişi ile harekete geçebiliyordu.
Alaska'daki Scotch Cap deniz feneri 1946 yılında Büyük Okyanusta meydana gelen 7,3 şiddetinde bir depremden sonra kıyıdaki yüksekliği 30 metreyi aşan bir tsunami dalgası ile yıkılmış, 5 kişilik fener personeli kaybolmuştur.

Şiddetli fırtınalarda dalgalar 45 metre yüksekliğindeki bir fener kulesini tamamen örtebilmekte ve fener fanusunun 12,5 mm kalınlığındaki camlarını kırabilmektedir.

Fanus içine o kadar çok deniz suyu girebilir ki fenerciler sularla beraber merdivenlerden sürüklenmemek için kendilerini merdiven korkuluklarına bağlamak zorunda kalabilirler.

En şanssız deniz feneri yapımcısı, en sağlam deniz fenerini yaptığına inanan Henry Winstanley'dir. Yaptığı fenerin sağlamlığına çok güveniyordu. Herkese, en şiddetli fırtınada bile fener içinde kalmak istediğini söylüyordu. Dileği gerçekleşti, fakat yaptığı fener, İngiltere tarihinin en büyük fırtınasında yıkıldı ve dalgalara sürüklenen fenerde hayatını kaybetti.

Bir zamanlar Longships deniz feneri bakıcısının kayalık korsanları tarafından kaçırıldığı, ancak bakıcının küçük kızını fenerde unuttukları söylenir. Küçük kız içinde aile İncil'inin de bulunduğu kitapların üzerine çıkarak, babası serbest bırakılıncaya kadar yağ lambasını yanar durumda tutmayı başarmıştır.

Fransa'da Brittany kıyısı açıklarındaki Vierge adasında bulunan fenerin yüksekliği 83 metre olup dünyadaki en yüksek tuğla fener kulesidir.

Amerika'nın en yüksek fener kulesi Cape Hatteras'tır. Tepeliğine kadar olan yüksekliği 63,40 metredir.
Dünyanın en yüksek feneri Japonya'da Yokohama'daki Yamashita park içinde bulunan 106 metre yüksekliğindeki çelik konstrüksiyon fener kulesidir.

Cristof Colomb'un amcası olan Antonio Columbo 1449 yılında meşhur Cenova fenerinin bakıcısı idi.
1895 te Yeni Zelanda'da, Stephen adasında nadir bir çalıkuşu türü keşfedildi. Yok olan türünün son örneği olan bu çalıkuşunu deniz feneri bakıcısının kedisi yedi.

Galeri

Dış bağlantılar
 Türkiye Deniz Fenerleri
 İzlenim ve fotoğraf galerisi için http://www.sihirlitur.com/belgesel/deniz_fenerleri/index.html

Ayrıca bakınız
Fresnel lens

Deniz feneri


PPL es el acrónimo para Planificador Profesional Licenciado, licencia que rige la profesión de la Planificación en Puerto Rico, (Ley 160 del 23 de agosto de 1996). Dicha licencia se obtiene mediante examen de reválida luego de la realización de estudios graduados (Maestría o Doctorado) en una de sus áreas de especialidad.  La Junta Examinadora de Planificadores Profesionales de Puerto Rico, adscrita a la División de Juntas Examinadoras del Departamento de Estado del Estado Libre Asociado de Puerto Rico, es la entidad responsable por autorizar el ejercicio de la profesión de Planificador Profesional en Puerto Rico.

En Puerto Rico se ofrecen cuatro áreas de especialidad a seguir: Planificación Urbana y Territorial; Planificación de los Sistemas Económicos; Política y Planificación Social; y Planificación del Medio Ambiente.

El acrónimo PPL como título es utilizado de la siguiente forma:
John Doe, PPL

Comúnmente además, se le añade el acrónimo Plan (Planificador) previo al nombre de la siguiente forma:
Plan John Doe, PPL

Trasfondo
La planificación es reconocida por el sector público y privado como una disciplina altamente especializada, cuyos procesos y técnicas de análisis son necesarios para lograr los niveles óptimos de eficiencia y efectividad de toda organización, municipio, región o país. Esta contribución fue reconocida por la Legislatura de Puerto Rico al institucionalizar la planificación en las esferas gubenamentales, al crear la Junta de Planificación, facilitar el establecimiento de la Escuela Graduada de Planificación y aprobar la Ley de Municipios Autónomos. Mediante la Ley Núm. 213 de 12 de mayo de 1942, según enmendada, se creó la Junta de Planificación de Puerto Rico (JPPR), uno de los primeros organismos de planificación en todo el hemisferio. Esta legislación fue sustituida por la Ley Núm. 75 de 24 de junio de 1975, según enmendada, denominada "Ley Orgánica de la Junta de Planificación". El propósito de esta Ley es guiar el desarrollo integral de Puerto Rico de modo coordinado, adecuado y económico para promover en la mejor forma la salud, seguridad, orden, conveniencia, prosperidad, defensa, cultura, solidez, economía y el bienestar social de los actuales y futuros habitantes.

En 1965 se creó la Escuela Graduada de Planificación (EGP) de la Universidad de Puerto Rico Recinto de Río Piedras (UPR-RRP). A partir de ese momento, se implantó un programa académico que tiene como requisito aprobar asignaturas altamente especializadas que incluyen, entre otras, el desarrollo de teorías, métodos y técnicas de análisis y programación de un alto nivel de especialización.

Desde su creación hasta el presente, la Escuela Graduada de Planificación ha sido centro de formación de planificadores para Puerto Rico, el Caribe y América Latina. La calidad y excelencia académica del programa de Maestría de Planificación ha sido reconocida por la "American Institute Schools of Certified Planners" y la "Association of Collegiate Schools of Planning", organismos acreditadores desde el 1978.  El programa de maestría en planificación de la Escuela Graduada de Planificación de la UPR-RRP es el único programa acreditado en Puerto Rico por el "Planning Accreditation Board" (PAB).

Referencias

Planeamiento urbanístico
Sociedad de Puerto Rico

Planificador Profesional Licenciado


Peter Jerndorff-Jessen den ældre (12. april 1853 - 24. maj 1942) var en dansk lærer, skoleinspektør og oversætter.

Jerndorff-Jessen oversatte fra midten af 1880'erne og til kort før sin død i 1942 et stort antal romaner og noveller fra engelsk til dansk. Disse tæller bl.a. Arthur Conan Doyles Sherlock Holmes-fortællinger og H. Rider Haggards Kong Salomons Miner.

Far til Peter Jerndorff-Jessen den yngre.

Litteratur
 Halvor Petersen: P. Jerndorff-Jessen - skolemand og oversætter (Roskilde Museum, 2005)

Oversættere fra Danmark

Peter Jerndorff-Jessen den ældre


Cerdal Portekiz'de Valença belediyesine bağlı olan, 20,86 km² yüzölçümüne sahip, 1.744 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valença

Cerdal


Das katholische Pfarrhaus in Wörnitzstein, einem Stadtteil von Donauwörth im Landkreis Donau-Ries im bayerischen Regierungsbezirk Schwaben, wurde 1741 errichtet. Das Pfarrhaus an der Graf-Hartmann-Straße 31 ist ein geschütztes Baudenkmal.

Der zweigeschossige Walmdachbau wurde nach Plänen des Baumeisters Johann Georg Hitzelberger errichtet. Er besitzt fünf Fensterachsenchsen.

Über dem Portal mit profilierten Gewänden befindet sich das Wappen des Abts Cölestin I. Meermoos, der von 1739 bis 1771 das Kloster Kaisheim leitete. Das Kloster hatte lange Zeit das Kirchenpatronat in Wörnitzstein inne.

Neben dem Pfarrhaus steht der ebenfalls denkmalgeschützte Pfarrstadel aus dem Jahr 1758, der 1783 vergrößert wurde.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Donauwörth
Baudenkmal in Donauwörth
Wornitzstein
Wornitzstein
Barockbauwerk in Bayern
Erbaut in den 1740er Jahren

Pfarrhaus (Wörnitzstein)


Contour may refer to:

 Contour (linguistics), a phonetic sound
 Pitch contour
 Contour (camera system), a 3D digital camera system
 Contour flying, a form of low level flight
 Contour, the KDE Plasma 4 interface for tablet devices
 Contour line, a curve along which the function has a constant value
 Contour drawing, an artistic technique
 A closed path in the mathematical method of contour integration
 Boundary (topology) of a set

Contours may refer to:
 Contours (album), by Sam Rivers
 The Contours, a soul music group

Contouring may refer to:
 The makeup technique contouring

Other uses
 Ford Contour, a motor car
 CONTOUR, a failed NASA space probe
 Contour, a North Wing Apache ultralight aircraft variant

See also
 Contour fort, a type of British Iron Age hillfort

Contour


El pijuí pechioscuro (Synallaxis albigularis), también denominado chamicero amazónico o rastrojero amazónico (en Colombia), colaespina pechioscura (en Ecuador), pijuí de pecho oscuro o cola-espina de pecho oscuro (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al numeroso género Synallaxis. Es nativa del occidente de la cuenca amazónica en América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el sur de Colombia, hacia el sur por el este de Ecuador, norte, este y sureste de Perú, hasta el extremo noroeste de Bolivia, y hacia el este por el oeste de la Amazonia brasileña.

Esta especie es considerada común en sus hábitats naturales: los pastizales y matorrales, en crecimientos boscosos jóvenes, principalmente en las islas fluviales y entre la vegetación de la ribera de los ríos,  generalmente por debajo de los 1050 metros de altitud, pero a veces hasta los 1800 metros.

Descripción
Mide entre 15 y 16 cm de longitud y pesa entre 14 y 18 gramos. Presenta corona anaranjada rufa; frente y mejillas gris oscuro. Por abajo es grisáceo (aves del norte son más oscuras); coberteras de las alas anaranjadas rufas; dorso marrón oliváceo. La cola es pardo grisácea, bastante corta y deshilachada. La garganta es blanca escamada de negro.

Comportamiento
Similar a otros del género Synallaxis. Forrajean en pareja en el denso enmarañado y emergen a veces para cantar. Son difíciles de ser vistos y mucho más oídos.

Alimentación
Su dieta consiste de artrópodoss que capturan en el follaje o en ramas pequeñas, entre uno a dos metros del suelo, o en el suelo mismo.

Reproducción
Como otros, construyen un nido de estructura globular de ramitas con una entrada lateral tubular.

Vocalización
Su canto es un  «pui-pe-re-re» con el mismo timbre de Synallaxis spixi, a pesar de que ambas presentan distribución alopátrica.

Sistemática

Descripción original
La especie S. albigularis fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1858 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Río Napo, Ecuador».

Etimología
El nombre genérico femenino «Synallaxis» puede derivar del griego «συναλλαξις sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs»: intercambio; tal vez porque el creador del género, Vieillot, pensó que dos ejemplares de características semejantes del género podrían ser macho y hembra de la misma especie, o entonces, en alusión a las características diferentes que garantizan la separación genérica; una acepción diferente sería que deriva del nombre griego «Synalasis», una de las ninfas griegas Ionides. El nombre de la especie « albigularis», se compone de las palabras del latín «albus»: blanco  y «gularis»: de garganta; significando «de garganta blanca».

Taxonomía
Los datos genético-moleculares indican que forma un grupo con Synallaxis albescens, S. frontalis, S. azarae y S. courseni. Tal vez sea especie hermana de la primera, con quien ya fue considerada conespecífica. La subespecie propuesta S. albescens pullata , 1955, en realidad es un sinónimo de la subespecie nominal de la presente especie. Aves de mayor tamaño y mucho más oscuras de las cuencas de los ríos Huallaga y Ucayali en el Perú, parecen representar una nueva subespecie no descrita.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Synallaxis albigularis rodolphei , 1956 – sur de Colombia (Meta, al sur hasta Putumayo) y noreste de Ecuador (Sucumbíos, norte de Napo).
 Synallaxis albigularis albigularis , 1858 – este de Ecuador (al sur desde el sur de Napo), sureste de Colombia (extremo sur de Amazonas), este de Perú (Amazonas al sur hasta Madre de Dios), oeste de Bolivia y oeste de Brasil (al este, principalmente a lo largo del Río Amazonas hasta el río Negro).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Synallaxis albigularis en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Synallaxis albigularis en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Synallaxis albigularis en Wikiaves.

albigularis
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1858
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Synallaxis albigularis


Canada
 5e Régiment du génie de combat, unité régulière d'ingénieurs de combat des Forces canadiennes
 34e Régiment du génie de combat, régiment du 34e Groupe-brigade du Canada
 35e Régiment du génie de combat, régiment de la Première réserve de l'Armée canadienne

France
 Régiment du génie français, anciennes unités spécialisées dans le génie militaire

Air
 15e régiment du génie de l'air, ancien régiment de l'Armée de terre de l'arme du Génie
 25e régiment du génie de l'air, régiment de l'armée de l'air
 45e régiment du génie de l'air, ancien régiment de l'armée de Terre de l'arme du Génie

Colonial
 17e régiment colonial du génie, régiment de l'armée de terre française

Étranger
 1er régiment étranger de génie, régiment de génie combat de la 6e brigade légère
 2e régiment étranger de génie, unité de génie de montagne de la Légion étrangère dans l'Armée de terre française
 6e régiment étranger de génie,  unité de la Légion étrangère

Parachutiste
 17e régiment du génie parachutiste, unité militaire française basée à Montauban

Terre
 1er régiment du génie, ancien régiment du génie militaire de l'Armée de terre française
 2e régiment du génie, ancien régiment de tradition de la ville de Metz
 4e régiment du génie, régiment du génie français spécialisé dans le génie
 5e régiment du génie, ancien régiment de l'armée de terre spécialisé dans les travaux de voies ferrées
 6e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française et de cavalerie
 7e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 9e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 10e régiment du génie, régiment de forteresse
 11e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 12e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 13e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 14e régiment du génie, régiment du génie militaire de l'armée française
 15e régiment du génie, ancien régiment spécialisé dans les chemins de fer de campagne
 16e régiment du génie, unité de l'armée française héritière du 16e bataillon du génie
 19e régiment du génie, héritier du 19e bataillon du génie d'Afrique
 21e régiment du génie, régiment de génie de l'armée française
 23e régiment du génie, régiment de génie de l'armée française
 28e régiment du génie, ancien régiment de génie de l'armée française
 31e régiment du génie, héritier de nombreuses unités qui se sont succédé au Maroc
 32e régiment du génie, ancien régiment du génie de l´armée française
 33e régiment du génie, régiment du génie de l´armée française
 34e régiment du génie, ancien régiment de l'armée de terre française
 71e régiment du génie, régiment du génie de l'Armée française
 72e régiment du génie, régiment de génie de l'armée française
 101e régiment du génie, régiment du génie de l'armée française

Grande Bretagne
 36e régiment du génie (armée britannique), régiment du Corps of Royal Engineers de l'armée britannique
 23e régiment du génie parachutiste, régiment de Royal Engineers de l'armée britannique

Voir aussi

Régiment du génie


Dricochile es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.  Es el único género de la subtribu Dicrochilina.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Dicrochile artensis Perroud, 1864
 Dicrochile brevicollis (Chaudoir, 1852)
 Dicrochile caledonica, Perroud 1864
 Dicrochile gigas Castelnau, 1867
 Dicrochile goryi (Boisduval, 1835)
 Dicrochile idae Moore, 1985
 Dicrochile minuta Castelnau, 1867
 Dicrochile punctatostriata Castelnau, 1867
 Dicrochile punctipennis Castelnau, 1867
 Dicrochile punctulata Sloane, 1923
 Dicrochile quadricollis Castelnau, 1867
 Dicrochile ventralis Blackburn, 1891

Referencias

Enlaces externos
 Dricochile en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Licinini

Dricochile


Forum for Idræt, Historie og Samfund er en forening til formidling af dansk historisk, samfundsvidenskabelig og humanistisk idrætsforskning, etableret i 1985.

Foreningen udgiver tidsskriftet Forum for Idræt, der fra 2016 har været udgivet online.

Historie
Indtil 2007 havde den navnet Dansk Idrætshistorisk Forening – Krop og Kultur.

Publikationer
Fra 1985 til 2008 udgav de årligt en Idrætshistorisk årbog.

Eksterne henvisninger

 Tidsskriftet Forum for Idræt

Foreninger fra Danmark
Etableret i 1985

Forum for Idræt, Historie og Samfund


Zagrebačka nogometna zona za sezonu 1989./90. je bila liga šestog ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Sesvete".

Ljestvica

 U slučaju neriješenog rezultata se izvodilo raspucavanje jedanaesterca te bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi u raspucavanju bi ostao bez bodova

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Hrvatska liga - Sjever 1989./90.
 Regionalna liga Zagreb - Sjever 1989./90.
 Regionalna liga Zagreb - Jug 1989./90.

Vanjske poveznice
 nk-maksimir.hr

Izvori

1989-90 zona
Zagreb-zona
1989-90 Zagreb-zona

Zagrebačka nogometna zona 1989./90.


Lopas es una cazuela, olla o plato que usaban los griegos para cocer el pescado y otras preparaciones culinarias.

Partiendo de su morfología, el lexicógrafo Suidas relaciona su nombre con el soros (el sarcófago funerario griego), aunque también la emparenta con el lopadion usado en Siracusa con el nombre de teganon (una especie de sartén). Presenta una o dos asas, tapadera y, a veces, un pitorro o pico vertedor. En otros documentos se describe el lopadión como recipiente para servir el vinagre.

Referencias

Enlaces externos

Platos
Ollas
Alfarería y cerámica de la Antigua Grecia

Lopas


James Montgomery Flagg () a fost un artist american, autor de benzi desenate și ilustrator. A lucrat în mass-media, realizând o gamă largă de opere de artă de la picturi la benzi desenate, dar este amintit mai ales pentru posterele sale politice.

Biografie
Flagg s-a născut la 18 iunie 1877 în localitatea Pelham Manor din statul New York.

A devenit pasionat de desen de la o vârstă fragedă, iar ilustrațiile sale au fost publicate în revistele naționale încă de la vârsta de 12 ani. Pe când avea 14 ani a devenit artist colaborator al revistei Life, iar în anul următor a colaborat la revista Judge. În perioada 1894-1898 a urmat cursurile școlii Art Students League of New York. A studiat arta plastică la Londra și Paris între 1898 și 1900, după care s-a întors în Statele Unite ale Americii, unde a realizat numeroase ilustrații pentru cărți, coperte de reviste, caricaturi politice, afișe publicitare și diferite desene. Printre creațiile sale a fost o bandă desenată, care a apărut în mod regulat în revista Judge din 1903 până în 1907, despre un vagabond poreclit Nervy Nat.

În 1915 a acceptat oferta agenției Calkins and Holden pentru a crea reclame pentru Edison Photo și Adler Rochester Overcoats, dar numai cu condiția ca numele său să nu fie asociat cu campania publicitară.

Cea mai faimoasă lucrare artistică a sa este un afiș realizat în 1917 pentru a încuraja înrolarea tinerilor în Armata Statelor Unite ale Americii în timpul Primului Război Mondial. El îl arăta pe unchiul Sam îndreptând degetul către privitor (inspirat de un poster britanic de înrolare care îl arăta pe lordul Kitchener într-o poziție similară), afișul având dedesubt titlul "I Want YOU for U.S. Army". Flagg a creat mai întâi această imagine pentru ziarul <i>Frank Leslie's Illustrated Newspaper</i> din 6 iulie 1916 cu titlul "What Are You Doing for Preparedness?" Peste patru milioane de copii ale afișului au fost tipărite în timpul Primului Război Mondial și au fost retipărite apoi în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Flagg și-a folosit propria fața pentru unchiul Sam (îmbătrânind-o și adăugând o barbă albă de țap), a spus el mai târziu, pentru a evita problema dificilă a găsirii unui model. Președintele Franklin Delano Roosevelt a lăudat inventivitatea lui de a-și folosi propria față ca model. Potrivit unor relatări, un vecin al lui Flagg pe nume Walter Botts a servit ca sursă de inspirație.

La apogeul carierei sale, Flagg era cunoscut ca fiind cel mai bine plătit ilustrator de reviste din America. A lucrat pentru Saturday Evening Post și Collier'ss, career ut două dintre cele mai populare reviste americane  În 194, Flagg și-a publicat autobiografia, Roses and Buckshot. În afară de activitatea sa de ilustrator, Flagg a pictat portrete sub influența artistică a lui John Singer Sargent. Printre cei pictați de Flagg s-au numărat Mark Twain și Ethel Barrymore; portretul lui Jack Dempsey atârnă acum în Sala Mare a National Portrait Gallery. În 1948 a apărut într-un anunț publicitar pentru berea Pabst Blue Ribbon, care-l arăta pe ilustrator pictând pe un șevalet în studioul său din New York, cu o tânără stând lângă el și cu o tavă pe care se afla o sticlă deschisă de Pabst și două pahare pline.

James Montgomery Flagg a murit pe 27 mai 1960 la New York. A fost înmormântat în cimitirul Woodlawn din Bronx, New York.

In memoriam
Orașul Fort Knox, Kentucky, are un teren de paradă numit în memoria lui James Montgomery Flagg. El poartă numele Flagg Field și este situat în spatele Fort Knox Hotel.

Flagg și-a petrecut vacanțele de vară în Biddeford Pool, Maine, iar casa lui, James Montgomery Flagg House, a fost inclusă în 1980 în Registrul național al locurilor istorice.

Galerie

Note

Lectură suplimentară
 Flagg, James Montgomery. Roses and Buckshot. New York: G.P. Putnam's Sons, 1946.
 Flagg, James Montgomery, and Susan E. Meyer. James Montgomery Flagg. New York: Watson-Guptill Publications, 1974.

Legături externe

 James Montgomery Flagg on JVJ Publishing site
 James Montgomery Flagg artwork can be viewed at American Art Archives web site

Nașteri în 1877
Decese în 1960
Pictori americani din secolul al XX-lea
Realizatori de postere americani
Ilustratori americani

James Montgomery Flagg


Kjerkfjorden eller Kirkefjorden er en fjordarm af Reinefjorden i Moskenes kommune i Nordland fylke  i Norge. Den går godt kilometer i nord-nordvestlig retning fra indløbet mellem Olstindneset i øst og Veines i vest.
Fjorden går som en direkte forlængelse af Reinefjorden på sydsiden af Moskenesøya mellem Olstinden (675 moh.) Rostadtindan og Segltinden (731 moh.) ind til Austerdalen på østsiden. På vestsiden ligger Kammen (514 moh.), Helvetestinden (602 moh.) og Merraflestinden.

De eneste bebyggelser langs fjorden er Rostad og Kjerkfjorden, som er et populært udgangspunkt for vandreture til Horseidvika på «nordsiden» af Moskenesøya. De korte vejstykker  indad i bebyggelserne er ikke tilsluttet andre vejnet, men hurtigbåden fra Reine giver videre forbindelse til omverdenen.

Kilder og henvisninger

 Reinefjorden.no med rutetabel for hurtigbåten
 NRKs nett-tv: «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu» – Kirkefjorden

Fjorde i Nordland

Moskenes
Lofoten
Moskenesøya

Kjerkfjorden


El castillo Margat (en árabe: قلعة المرقب), es un fortín localizado cerca de Baniás, Siria. Se encuentra a unos 2 kilómetros de la costa mediterránea, a unos 6 kilómetros al sur de Baniás. La edificación era de los cruzados y uno de los bastiones principales de los Caballeros Hospitalarios. Según fuentes árabes, el castillo Margat fue fortificado por primera vez en 1062 por los musulmanes.

El historiador Hugh Kennedy sugiere que "El castillo científicamente está diseñado como una máquina de combate". Tiene una entrada en recodo que pasa por la base de una torre de la puerta. Una característica notable de las defensas internas es una gran torre circular, a veces se denomina como una torre del homenaje (aunque no debe confundirse con una torre central). A diferencia de Krak, el castillo Margat contiene una sala exterior aún más grande, y presenta una superficie total mayor.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 W. P. Heinrichs, ed. (1989), "Al-Markab", E. J. Brill's The Encyclopaedia of Islam 4, BRILL, ISBN 9789004090828.
 Ross Burns: Monuments of Syria : an historical guide. - London : Tauris Publ., 1999. - ISBN 1-85043-468-9.
 Thomas E. Lawrence: Crusader castles. - Oxford : Clarendon, 1990. - ISBN 0-19-822964-X.
 Syrien (Baedeker-Allianz-Reiseführer). - Ostfildern : Baedeker, 2000. - ISBN 3-89525-629-3.
 Walter Zöllner: Geschichte der Kreuzzüge. - Berlín : Dt. Verl. der Wissenschaft, 1990. - ISBN 3-326-00237-8.

Enlaces externos
 Sitio web con fotos sobre el castillo

Castillos de Siria
Arquitectura de Siria del siglo XI

Margat


En snublesten er en betonkube på 10 x 10 centimeter med en messingplade indskrevet med navn og data for ofre for holocaust.

Projektet blev startet af den tyske kunstner Gunter Demnig i 1996 og har til formål at minde individer på nøjagtigt det sidste opholdssted - eller undertiden arbejde - som frit blev valgt af personen, før vedkommende blev offer for nazistisk terror, eutanasi, eugenik, blev deporteret til en koncentrations- eller udryddelseslejr, eller undgået forfølgelse ved emigration eller selvmord.

Danmark blev land nr. 25, da tre sten blev placeret ved Københavns Synagoge den 17. juni 2019,, i alt blev der lagt 12 snublesten ned i København og på Frederiksberg. Fra aug. 2021 har foreningen Snublesten Fyn lagt 12 snublesten i Odense, 2 i Assens og senest (12.8.22) 2 i Svendborg og 1 i Skårup v. Svendborg. De er lagt for jødiske ofre, modstandsfolk, kommunister, clearingmyrdede, politibetjente omkommet i kz-lejre og andre kategorier af ofre.

Demnigs snublestensprojekt er verdens største decentraliserede mindesmærke.

Størstedelen af snublesten markerer jødiske ofre for holocaust. Andre er blevet sat for sintier og romaer, homoseksuelle, fysisk eller psykisk handicappede, Jehovas Vidner, mormoner, Rhinlandsbastard, medlemmer af Det Kommunistiske Parti, Socialdemokratiet og nazi-modstandere, den kristne opposition (både protestanter og katolikker) og frimurere sammen med de internationale brigader, militære desertører, militærnægtere, flugthjælpere, kapitulatorer, "vaneforbrydere", tyve og andre anklaget for forræderi, militær ulydighed eller underminere det nazistiske militær, samt De Allierede.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Projektets danske hjemmeside
 Liste der Stolpersteine in Dänemark (de.)
 Snublesten Fyn

Etableret i 1996
Monumenter
Holocaust

Snublesten


Karl Horst Schmidt ( à Dessau -  à Bonn) était un linguiste, celtologue et caucasologue allemand.

Biographie
Karl Horst Schmidt, fils du professeur de lycée Willy Schmidt et de Katharina née Bähhrendt, est diplômé du Goethe-Gymnasium de Dessau en 1948, puis se consacre à l'étude de la linguistique à Berlin, Cologne, Bonn, Dublin et Munich, notamment sous la direction de Gerhard Deeters, Rudolf Hertz, Ferdinand Sommer et Leo Weisgerber, qu'il complète en 1954 par l'obtention d'un doctorat.

En 1960, Karl Horst Schmidt obtient le titre de chargé de cours privé en linguistique comparée à Bonn. En 1964, il rejoint l'université de Münster en tant que professeur associé. Deux ans plus tard, il accepte la chaire de linguistique générale et comparée de l'Université de la Ruhr à Bochum, où il est doyen du département de philologie. En 1974, Karl Horst Schmidt change de chaire, occupant dorénavant celle de linguistique comparée de l'Université de Bonn, qu'il occupe jusqu'à sa retraite en 1994.

Schmidt, qui après la mort de Julius Pokorny en 1970 avec Heinrich Wagner a repris la publication de la revue de philologie celtique, qu'il a poursuivie avec plusieurs coéditeurs jusqu'en 2008, reçoit des doctorats honorifiques de l'Université d'État de Tbilissi et de l'Université nationale d'Irlande à Cork. Les recherches de Schmidt portent sur l'histoire et la typologie des langues celtiques, indo-européennes et caucasiennes.

Publications
 Die Komposition in gallischen Personennamen, Niemeyer, Tübingen, 1957
 Studien zur Rekonstruktion des Lautstandes der südkaukasischen Grundsprache, Deutsche Morgenländische Gesellschaft, Mayence, 1962
 Die festlandkeltischen Sprachen, Institut de linguistique de l'Université d'Innsbruck, Innsbruck, 1977
 Kaukasische Typologie als Hilfsmittel für die Rekonstruktion des Vorindogermanischen : [Conférence donnée à Chicago, Berkeley, Los Angeles, Bonn, Ratisbonne, Munich et Innsbruck], Département de linguistique, Université d'Innsbruck, Innsbruck, 1983

 Indo-européen et celtique : Colloque de la Société Indo-européenne les 16 et 17 Février 1976 à Bonn ; Conférences / avec la participation de Rolf Ködderitzsch, Reichert, Wiesbaden, 1977
 Histoire et culture des Celtes : Conférence préparatoire, 25 – 28 Octobre 1982 à Bonn ; Conférences / avec la participation de Rolf Ködderitzsch, Hiver, Heidelberg, 1986

Littérature
 Werner Schuder (éd. ): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender . Tome 3. 13. Édition, De Gruyter, Berlin/New York 1980, , pages 3435, 3436.
 August Ludwig Degener, Walter Habel : Wer ist wer? Das deutsche Who's who, Volume 40, Verlag Schmidt-Römhild, 2001,  ou  . Page 1248.
 Encyclopédie Brockhaus, 21. édition'' , Tome 24. Institut bibliographique & FA Brockhaus, Mannheim septembre 2006, , page 362.

Liens externes

 Karl Horst Schmidt - Département d'études anglaises, américaines et celtiques

Références

Linguiste allemand
Docteur honoris causa de l'université d'État de Tbilissi
Docteur honoris causa de l'université nationale d'Irlande à Galway
Professeur à l'université rhénane Frédéric-Guillaume de Bonn
Professeur à l'université de la Ruhr à Bochum
Professeur à l'université de Münster
Celtiste
Indo-européaniste
Naissance en mai 1929
Naissance à Dessau
Décès en octobre 2012
Décès à Bonn
Pages avec des traductions non relues
Décès à 83 ans

Karl Horst Schmidt


تقدمت أنا أندرسون أحد أفضل المحتالين المعروفين (منذ 16 ديسمبر عام 1896 حتى 12 فبراير عام 1984) وأدعت أنها الدوقة أناستاسيا نيكولايفنا من روسيا. أناستاسيا الحقيقية هي الأبنة الصغرى لأخر أمبراطور «نيقولا الثاني» وزوجة الأمبراطور «ألكسندرا»، قد قتلت مع والديها وأخواتها في 17 يوليو عام 1918 من قبل الثوار الشيوعيين في ييكاتيرينبرغ في روسيا، ولكن لم يعرف مكان دفت جثتها حتي عام 2008.

في عام 1920 انتقلت أندرسون إلى مستشفى الأمراض العقلية بعد محاولة انتحارها في برلين. في البداية أطلقت على نفسها اسم Fräulein Unbekannt (تعني في الألمانية الملكة غير المعروفة) ورفضت الكشف عن هويتها. لاحقاً استخدمت اسم Tschaikovsky ثم اسم أندرسون. في مارس عام 1922, ادعت أن أندرسون هي الدوقة الروسية وحظيت باهتمام كبير من الجمهور في البداية. قال معظم أعضاء عائلة الدوقة أناستاسيا والذين يعرفونها وبما في ذلك معلم العائلة الملكية القاضي «بيير جيلارد»، أن أندرسون محتالة ولكن البعض الأخر كان مقتنع أنها الدوقة أناستاسيا. في عام 1927 أثبت التحقيق الخاص الذي قام بتمويلة شقيق زوجة الأمبراطول «أرنست لويس» دوق هيسن، أن اندرسون هي فرانشيسكا شانتسكوسكا عاملة بمصنع بولندي ولديها تاريخ مع المرض العقلي. بعد دعوى قضائية أستمرت لعدة سنوات، حكمت المحكمة بفشل أندرسون في أثبات أنها الدوقة أناستاسيا، ولكن بسبب التغطية الأعلامية، أكتسبت مزاعمها سمعة سيئة.

بين عام 1922 وعام 1968 عاشت أندرسون في ألمانيا والولايات المتحدة في دور الرعاية والمصحات، بما في ذلك طلب اللجوء السياسي التي قدمتة فيما لا يقل عن مرة واحده. هاجرت إلي الولايات المتحدة في عام 1968, وقبل أنتهاء تأشيرتها بقليل تزوجت جاك مانهان، أستاذ التاريخ في جامعة فيرجينيا الذي كان يتيم وبأنة " ربما يكون أفضل وأحب رجل غريب الأطوار في شارلوتسفيل ". عند وفاتها في عام 1984, تم حرق جثة أندرسون ودفن رمادها في مدفن كنيسة في قلعة سيون في ألمانيا. بعد ثورة 1989 وأنهيار الشيوعية في الأتحاد السوفيتي، تم الكشف عن مواقع جثث الأمبراطور الروسي نيقولا الثاني وزوجتة وجميع أطفالهم الخمس، وأكدت مختبرات عديدة من بلدان مختلفة هويتهم من خلال أختبار الحمض النووي DNA. أظهرت أختبارات الحمض النووي DNA التي أجريت على خصلة من شعر أندرسون وبعض العينات الطبية من الأنسجة الحية، أن الحمض النووي DNA لأندرسون لم يتطابق مع الحمض النووي للأسرة الملكية الثانية والأخيرة في حكم روسيا " الرومانوف أو لأقارب الرومانوف  الذين لا يزالو على قيد الحياة. عوضاً عن ذلك تطابق الحمض النووي للمتقدرات لأندرسون مع كارل نوتشر، وهو الأبن الأكبر لشقيق فرنشيسكا سكانزكواسكا. معظم العلماء والمؤرخين والصحفيين الذين ناقشوا القضية أقروا أن أندرسون وسكانزكواسكا هما شخص واحد.

في عام 1933 أقدمت على الانتحار بإلقاء نفسها في أحد الأنهار في لندن ولكن تم انقاذها من الموت.
عانت من فقدان الذاكرة ولكنها بدأت تتذكر بعض من الإحداث التي تحيط بالعائلة الإمبراطورية الروسية أسرة رومانوف وأخيرا اعلنت انها هي الاميره الهاربة آناستازيا.
ذهبت لزيارة 12 شخص من أقربائها النبلاء ولكنهم انكروا بالإجماع بانها آناستازيا. وعلقوا بأنه لا يمكن للشبه الذي بينهم أن يكون هو الدليل القاطع بأنها الهاربة سليلة ووريثة روسيا القيصرية.
أيضا ذكرت بعض التقارير بأن آنا اندرسون عندما تم انقاذها عند محاولة انتحارها في لندن وجدت آثار رصاصات على جانبها. دخلت في صراعات قضائية طويلة عام 1970 ولكن انتهت المحاكمة بعد سماع المئات من الشهود ومراجعة كميات ضخمة من الملفات والوثائق التاريخية بأن آنا اندرسون قطعا ليست هي الأميرة آناستازيا رومانوف.
توفيت عام 1984 وتم إجراء فحوصات DNA في عام 1994 وتمت مطابقتها مع عينات لأقارب الأسرة القيصرية ولم تتطابق أي من العينات مع الفحص الذي اجري لها. وقيل لاحقا انها ابنة لأحد عمال المناجم في بولندا.

في سنه 1995 تم إجراء تحليل لمطابقة تقاسيم الوجه والجمجمة لآنا اندرسون والأميره أناستاسيا وكانت مطابقة وإيجابية ولكن البحوث الجينيه هي الأكثر دقة.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من بروسيا الغربية
أشخاص من شارلوتسفيل
الدوقة الكبرى أناستاسيا نيكولايفنا من روسيا
بولنديون مغتربون في الولايات المتحدة
مواليد 1896
وفيات 1984
وفيات الالتهاب الرئوي في فرجينيا
وفيات بأمراض معدية في فيرجينيا
وفيات بسبب ذات الرئة
وفيات في شارلوتسفيل

آنا أندرسون


La saison 2015-2016 est la cinquante-cinquième édition du championnat de Guyane de football de Régionale 1 mettant aux prises douze clubs pour le titre de champion de Guyane.

Le CSC Cayenne est le tenant du titre. Le club termine troisième de cette édition 2015-2016 qui est remportée par l'US Matoury qui obtient un sixième titre de champion de Guyane.

Participants
Un total de douze équipes participent au championnat, dix d'entre elles étant déjà présentes la saison précédente, auxquelles s'ajoutent deux promus de deuxième division que sont l'ASC Agouado et l'AS Étoile de Matoury qui remplacent l'US Sinnamary et le Kourou FC, relégués à l'issue de l'édition précédente.

Cayenne :CSC Cayenne

Kourou :ASC Le GeldarSC Kouroucien

Légende des couleurs

Compétition

Format
Les douze équipes affrontent à deux reprises les onze autres équipes selon un calendrier tiré aléatoirement. Les deux dernières équipes au classement sont reléguées en deuxième division. Le dixième de Régionale 1 joue sa place contre une équipe de Régionale 2 (issue d'un barrage entre les deuxièmes de chaque groupe de R2) sur un format aller-retour. Néanmoins, pour une raison inconnue, Cosma Foot est maintenu en R1 tandis que l'EF Iracoubo est relégué en R2 à l'issue de cette édition.

Classement
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 4 points, match nul à 2, défaite à 1).

|valign=top align=left width=50%|

|}

Résultats

Bilan du tournoi

Notes et références

Annexes

Liens externes
  Fiche de la saison sur RSSSF.com

Articles connexes
 Championnat de Guyane de football

2015-2016
Guyane