ප්‍රකාශ විද්‍යාවේදී, ප්‍රිස්මයක් යනු පැතලි, ඔප දැමන ලද මුහුණත් සහිත ආලෝකය වර්තනය කරදමන පාරදෘශ්‍ය ප්‍රකාශ වස්තුවකි. අවම වශයෙන් එහි පැතලි මුහුණත් දෙකක් අතර කොණයක් පැවතිය යුතුම වේ.

ක්‍රියාකරන අයුරු

ආලෝකය එක් මාධ්‍යයක සිට තවත් මාධ්‍යයකට යාමේ දී එහි වේගය වෙනස් වේ. (උදාහරණ -වාතයේ සිට වීදුරු ප්‍රිස්මයක් තුළට යාමේ දී) එක් මාධ්‍යයක සිට තවත් මාධ්‍යයකට ආලෝකය ඇතුළු වීමේ දී වර්තනයට ලක් වී නව මාධ්‍යයට පතන කෝණයට වෙනස් කෝණයකින් ඇතුළු වීමට මෙම වේග වෙනස බලපායි. (හයිගන් සංකල්පය) ආලෝකයේ පථයේ අපගමන කෝණයත් ආලෝක කදම්භය පෘෂ්ඨය සමඟ සාදන පතන කෝණයත් අතර අනුපාතය සහ මාධ්‍ය දෙකෙහි වර්තන අංක අතර අනුපාතය (ස්නෙල්ගේ නීතිය) මත රඳා පවතී. බොහෝ ද්‍රව්‍යවල (වීදුරු වැනි) වර්තන අංකය ආලෝකයේ තරංග ආයාමය හෝ භාවිතාකරනආලෝකයේ වර්ණය අනුව වෙනස් වේ. මෙම සංසිද්ධිය අපකිරණය ලෙස හැඳින්වේ. මෙය ආලෝකයේ වර්ණ වි‍භේදනය වීමට හා වෙනස් කෝණවලින් ප්‍රිස්මයෙන් පිට වී දේදුන්නක ආකාරයේ වර්ණාවලියක් ඇති කිරීමට හේතු වේ.මෙම ආචරණය සුදු ආලෝකයේ වර්ණ වර්ණාවලියේ වර්ණවලට වෙන් කිරීමට භාවිතා කරයි . සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රිස්ම, විවර්තන ග්‍රේටිමවලට සාපේක්ෂව ඉහළ සංඛ්‍යාත පරාසයක් ආලෝකය අපකිරණය කරන නිසා ඒවා පුළුල් වර්ණාවලි වර්ණාවලීක්ෂය නිර්මාණයේදී යොදා ගනී. සියලු ග්‍රේටිමවලට පොදු වර්ණාවලි පෙළ අතිච්ඡාදනය වීමෙන් ඇතිවන සංකූලතා, ප්‍රිස්ම යොදාගත් විට ඇති නොවේ.

අපකිරණය වෙනුවට සමහර අවස්ථාවන්හි දී අභ්‍යන්තර පරාවර්තනය කිරීම සඳහා ද ප්‍රිස්ම භාවිතා වේ. ආලෝකය(ගහණතර මාධ්‍යක සිට විරල මාධ්‍යයකට ගමන් කිරීමේදී) අධික ආනතියකින් ප්‍රිස්මයේ එක් මුහුණතක් හා ගැටීමේදී එම ගැටුණු ආලෝකය ප්‍රිස්මයෙන් ඉවතට වර්තනය නොවේ. නැවත ප්‍රිස්මය තුළටම ඇතුළු වීමෙන් පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තනය සිදුවන අතර එවිට සියලු ආ‍ලෝකය පරාවර්තනය වේ. මේ නිසා සමහර අවස්ථාවන්හි දී ප්‍රිස්ම දර්පණ සඳහා ආදේශක ලෙස ද වැදගත් වේ.

ප්‍රිස්ම සහ ආලෝකයේ ස්වභාවය
අයිසැක් නිවුටන්ගේ සමයේ දී  ආලෝකය අවර්ණ බව හා ප්‍රිස්මයක් විසින් වර්ණ නිපදවන බව විශ්වාස කළහ. ආලෝකය තුළ විෂම ජාතීය ආකාරයෙන් වර්ණ පවතින බව සහ වෙනස් වර්ණ සහිත අංශු ප්‍රිස්මය තුළින් විවිධ වේගයන්ගෙන් ගමන් කරන නිසා ආලෝක (අංශු) අපකිරණය වන බව නිවුටන්ගේ පරීක්ෂණ මගින් ඔහුට පැහැදිලි විය. වර්ණයන් යනු ආලෝකයේ තරංග ආයාමය දෘශ්‍යමානව ප්‍රකාශ වීමක් බව පෙන්වීමට පසුව යං (young)  හා ෆෙස්නෙල් (fresnel)  විසින් නිව්ටන්ගේ අංශු වාදය හා හයිජන්ගේ  තරංග වාදය සම්බන්ධ කරන ලදී.

එක් ප්‍රිස්මයක සිට එන රතු වර්ණය තවත් ප්‍රිස්මයක් තුළින් යවමින් නිව්ටන් ඔහුගේ නිගමනය කරා එළඹිණි . එසේ සිදුකළ විට වර්ණය වෙනස් නොවන බව සොයා ගත්තේය. ප්‍රදාන ආලෝකය තුළ දැනටමත් වර්ණය තිබෙන බවත් ප්‍රිස්මයක් වර්ණ නොසාදන අතර එමගින් දැනටමත් ආලෝකය තුළ ඇති වර්ණ වෙන් කරන බවත් මෙම පරීක්ෂණ තුළින් ඔහු නිගමනය කළේය. අපකිරණ වර්ණාවලිය නැවත සුදු ආලෝකය බවට පත් කිරීම සඳහා ඔහු කාචයක් හා ප්‍රිස්මයක් භාවිතා කරන ලදී.  මෙම පරීක්ෂණය විද්‍යාත්මක විප්ලවය අතරතුර හඳුන්වා දුන් විධි ශාස්ත්‍රයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නිදසුනක් බවට පත් විය. මෙම පරීක්ෂණයේ ප්‍රතිඵල ලොක්ගේ (John Locke's)  ද්විතීකයට එරෙහි ප්‍රාථමික ගුණ විශිෂ්ටත්වයට මග පෙන්වමින් පාර භෞතික විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ පෙරළියක් කිරීමට දායක විය.

නිවුටන් ප්‍රිස්ම අපකිරණය පිළිබඳ වැදගත් විස්තර ඔහුගේ 'Opticks' නැමැති ග්‍රන්ථයෙහි සාකච්ඡාවට ලක් කර ඇත. තවද, ඔහු අපකිරණය පාලනය කිරීම ප්‍රිස්ම එකකට වඩා වැඩි ගණනක් භාවිතා කරන ආකාරය ද ඉදිරිපත් කරන ලදී.  ප්‍රිස්ම අපකිරණය පිළිබඳ ඔහු කළ පරීක්ෂණ ඔහුගේ විග්‍රහයක් ගුණාත්මක හා ඉතා ප්‍රිය උපදවන සුළු වේ. 1980 දී බහු ප්‍රිස්ම ලේසර් කදම්භ වර්ධක  හඳුන්වා දෙන තෙක් බහු ප්‍රිස්ම විසිරීම් පිළිබඳ ප්‍රමාණාත්මක විග්‍රහයක් අවශ්‍ය නොවීය.

ප්‍රිස්මය


An Poa parviceps in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Poa parviceps in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa parviceps


Muhamed Pašalić (născut în 27 august 1987) este un jucător de baschet de origine bosniacă care joacă ca și fundaș la CSM CSU Oradea, echipă care face parte din Liga Națională de Baschet. De asemeni, el reprezintă la nivel internațional Echipa Națională a Bosniei și Herțegovinei.

Cariera profesională
Pašalić și-a făcut debutul cu Bosnia în sezonul 2006–07. În august 2011, Pašalić s-a mutat la Kavala în Grecia, unde a petrecut doar un sezon. În august 2012, Pašalić a semnat cu Aris pentru sezonul 2012–13..

După ce a jucat la Reims Champagne Basket în sezonul 2013–14, el s-a întors la Aris pentru sezonul 2014–15. În iunie 2015, el semnează cu clubul U BT Cluj-Napoca parte din Liga Națională Română .

Echipa națională bosniacă
Pašalić a jucat prima dată pentru Bosnia și Herțegovina la competiția EuroBasket 2013. El a fost de asemeni pe lista calificărilor la EuroBasket 2015.

Referințe

Legături externe
 Muhamed Pašalić  pe abaliga.com
 Muhamed Pašalić pe eurobasket.com
 Muhamed Pašalić  pe draftexpress.com
 Muhamed Pašalić  pe fiba.com

Nașteri în 1987
Oameni în viață

Muhamed Pašalić


Paul Nau est un prêtre, bénédictin et théologien français né le  à Nantes et mort le  à l'abbaye Saint-Pierre de Solesmes.

Biographie
Fils de l'architecte Joseph Nau et cousin germain de Daniel Joëssel, il suit ses études de théologie au grand séminaire de Nantes et au Séminaire français de Rome. En 1926, il est ordonné prêtre et, après avoir obtenu son doctorat, enseigne la théologie au Collège des Jésuites de Nantes. Il rejoint la congrégation des Missionnaires diocésains de l'Immaculée Conception en 1930 puis la Congrégation bénédictine de Solesmes en 1941, où il enseigne la théologie sacramentelle de 1945 à 1970.

Au nom de Dom Jean Prou, abbé de Solesmes, il prend part au Concile Vatican II. Il travaille pour le Coetus Internationalis Patrum. De 1963 à 1980, il est supérieur des Sœurs Bénédictines d'Argentan. À partir de 1971, il est le directeur spirituel de la Fédération Notre-Dame de la Paix.

Il contribue à la revue La Pensée catholique et lance la série Les enseignements pontificaux, qui paraît en 17 tomes.

Publications
Le magistère pontifical ordinaire, lieu théologique. In: RThom 3 (1956) 389–412
Le mystère du corps et du sang du Seigneur: la messe d'après Saint Thomas d'Aquin, son rite d'après Phistoire. Sablé-sur-Sarthe, 1976.
Les enseignements pontificaux. 17 tomes. Tournai, Desclée, 1953–1968.

Sources
F. Gautier: Dom Paul Nau (1901–1984): Lettre aux amis de Solesmes, 1985-2, 4–23
Philippe J. Roy, "Nau". In: Michael Quisinsky/Peter Walter, Personenlexikon zum Zweiten Vatikanischen Konzil. Herder, Freiburg 2012 , S. 198.

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1901
Naissance à Nantes
Naissance dans la Loire-Inférieure
Décès en mars 1984
Décès à Solesmes
Décès à 82 ans
Prêtre catholique français du XXe siècle
Théologien catholique français
Bénédictin français
Séminaire pontifical français

Paul Nau


Andrija Bašić (Šibenik, 9. rujna 1995.), profesionalni je hrvatski vaterpolist. Igra za grčki vaterpolski klub  Vouliagmeni. Visok je 192 cm i težak 92 kg.

Osvojio je zlatno odličje na Europskom prvenstvu u Splitu 2022. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

 Vaterpolska reprezentacija u Šibeniku se priprema za svjetsko prvenstvo: Obrana zlata i revanš Srbiji veliki su nam motivi
 Šibenčanin Andrija Bašić odlazi u inozemni klub, Tucak ga uvrstio na popis za Svjetski kup
 ANDRIJA BAŠIĆ Šibenčanin s liste vaterpolskih reprezentativaca o Grčkoj: kriza se tamo ne osjeća; na kavama se sjedi satima!

Hrvatski vaterpolisti

Andrija Bašić


Jason Steele (* 18. August 1990 in Newton Aycliffe) ist ein englischer Torwart, der beim englischen Erstligisten Brighton & Hove Albion unter Vertrag steht.

Karriere

Vereine
Steele besuchte die Jugendakademie des FC Middlesbrough und schloss im Mai 2009 einen Dreijahresvertrag ab. Am 10. August 2009 spielte er im Carling Cup volle 90 Minuten beim 2:1-Sieg gegen Chesterfield. Sein Ligadebüt gab er in der Saison 2010/11 gegen Leicester City und bekam beim 0:0 kein Gegentor. Im Dezember 2010 unterschrieb er einen neuen Vertrag, der bis 2015 laufen wird.

Zur Saison 2015/16 wechselte er zu den Blackburn Rovers.

Nationalmannschaft
Jason Steele hat die englische U-16, U-17 und U-19 durchlaufen. Mit der U-17 nahm er 2007 bei der FIFA U-17 WM und 2008 mit der U-19 bei der UEFA U-19 EM teil. Sein Debüt für die englische U-21 gab er am 16. November 2010 bei einer 0:2-Niederlage gegen die deutsche U-21.

Weblinks

 Jason Steele, Profil auf der Homepage des englischen Fußballverbands (englisch)

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (FC Middlesbrough)
Fußballtorhüter (Northampton Town)
Fußballtorhüter (Blackburn Rovers)
Fußballtorhüter (AFC Sunderland)
Fußballtorhüter (Brighton & Hove Albion)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Brite
Engländer
Geboren 1990
Mann

Jason Steele


عشرة إخوة (بالصينية :十兄弟) هي الأسطورة الصينية المعروف عنها أنها مكتوبة في وقت قريب من بناء سور الصين العظيم، على الأرجح خلال أسرة مينج (1368 إلى 1644). وقد رويت القصة بروايات متعددة وما زالت لها شعبية على اعتبارها واحدة من أقدم الأساطير الصينية التي تصور شخصية بصورة بطولية.

القصة
تقول النسخة الأحدث من القصة أن زوجاً ابتلعا عشرة لآلئ فأنجبوا عشرة أخوة. كل من هذه الأخوة العشر كان لديه قوة خارقة وقام بتطوير قوته مع تقدم القصة. في النهاية حارب الأخوة الأعداء ولم يستطيعوا الانتصار إلا عندما عملوا متحدين. إلا أنه إذا لمس الأخوة العشرة الحجر الكلسي فإن قواهم ستخور وتذهب.

الشخصيات
 الأخ الأول (الأكبر): يستطيع الرؤية لمسافات بعيدة بنظره الثاقب
 الأخ الثاني: يستطيع أن يسمع الأصوات من مسافة بعيدة جداً
 الأخ الثالث: لديه قوة عضلية خارقة
 الأخ الرابع: له القدرة على التمدد والاختفاء
 الأخ الخامس: لديه القدرة على الطيران
 الأخ السادس: له ذكاء حاد
 الأخ السابع: من الممكن أن يطول جسمه بشكل كبير
 الأخ الثامن: بإمكانه التنقل تحت الأرض
 الأخ التاسع: له فم كبير بإمكانه ابتلاع الرياح والصراخ عالياً
 الأخ العاشر (الأصغر): بإمكانه البكاء، ومعالجة أي مرض إذا بكى على المريض.

الأعمال التلفزيونية
تم عمل أعمال لاتحصى من الأفلام والمسلسلات التلفزيونية الآسيوية من هذه القصة وعلى الأخص في الصين وهونغ كونغ.
 عشرة أخوة - فيلم 1959
 عشرة أخوة مقابل وحش البحار (十兄弟怒海除魔) - فبلم 1960
 عشرة أخوة مسلسل تلفزيوني في أوائل الثمانينات
 عشرة أخوة - فيلم 1995
 عشرة أخوة مسلسل تلفزيوني في عام 2005
 عشرة أخوة مسلسل تلفزيوني في عام 2007

مراجع

وصلات خارجية

 عشرة أخوة في مكتبة thinkquest

أبطال خارقون
أساطير صينية
السحر في الأعمال الخيالية
صينيون خياليون
تراث شعبي صيني
عائلات خيالية

عشرة إخوة


صدف آفجه  (مواليد 22 يناير 1982 في اسطنبول) هي ممثلة وعارضة أزياء تركية. اشتهرت بأدوارها في المسلسل التلفزيوني ميرنا وخليل، و أيزيل وهي متزوجة من عارض الأزياء والممثل كيفانتش كسابالي. درست في قسم الاقتصاد بجامعة قوجه إيلي وحصلت على لقب ملكة جمال النخبة في تركيا عام 1997، ولقب ملكة جمال تركيا ضمن تمثيلها لتركيا في مسابقة ملكة جمال الكون عام 2001.

أعمالها

روابط خارجية

 الموقع الشخصي لصدف
 الموقع الشخصي لصدف في مسلسل ميرنا وخليل

مراجع

أتراك من أصل بشناقي
أتراك من أصل بوسني
أشخاص على قيد الحياة
عارضات أزياء تركيات
مسلمون أتراك
ملكات جمال تركيات
ممثلات أفلام تركيات
ممثلات تركيات
ممثلات تلفزيون تركيات
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في إسطنبول

صدف آفجه


Gerald Asamoah (fæddur 1978) er þýskur fyrrverandi knattspyrnumaður sem spilaði stærsta hluta ferilsins með Schalke 04 og Þýska landsliðinu. Gerald fæddist í Gana og var 12 ára þegar fjölskylda hans flutti til Þýskalands.
Gerald Asamoah var hluti af landsliði Þýskalands sem vann bronsverðlaun á heimavelli árið 2006.

Heimildir
https://www.kicker.de/gerald-asamoah/spieler/regionalliga-west/2013-14/fc-schalke-04-ii
https://www.kicker.de/asamoah-spielt-wieder-fuer-schalke-589310/artikel
http://news.bbc.co.uk/sport3/worldcup2002/hi/team_pages/germany/squad/newsid_1786000/1786485.stm

Þýskir knattspyrnumenn

Gerald Asamoah


Pittsburg es un área no incorporada ubicada en el condado de Hickory en el estado estadounidense de Misuri.

Geografía
Pittsburg se encuentra ubicada en las coordenadas .

Referencias

Enlaces externos

Áreas no incorporadas de Misuri
Localidades del condado de Hickory

Pittsburg (Misuri)


Michelle Hurd () es una actriz de televisión y cine estadounidense. Está casada con el actor estadounidense Garret Dillahunt.

Biografía
Michelle Hurd es hija del actor Hugh L. Hurd. Se graduó de Saint Ann's School en 1984 y de la Universidad de Boston en 1988, y estudió en la Escuela de Alvin Ailey. Después de graduarse de la universidad, estudió en el National Theatre de Reino Unido.

Conoció a su esposo, Garret Dillahunt en 900 Oneonta de Circle Repertory Theater Company.

Sus créditos en el teatro de Broadway incluyen, en 1996, Getting Away with Murder, de Stephen Sondheim y George Furth, que fracasó en taquilla. También ha actuado en Othello, A.M.L., Hamlet en el North Shore Theater, The Hunchback of Notre Dame y Looking for the Pony en el Manhattan Theater Source con su hermana Adrienne Hurd.

Ha ganado varios premios, entre ellos el Robbie Award y el Premio de Teatro de California a la mejor actriz de reparto en un drama cuando se estrenó The Violet Hour, de Richard Greenberg, en el South Coast Repertory.

Coprotagonizó junto a Christopher Meloni y Mariska Hargitay la primera temporada de Law & Order: Special Victims Unit, antes de dejar la serie en 2000, pero sí aparecen en los episodios primero, séptimo y décimo sexto de la segunda temporada, su última aparición fue en marzo de 2001.

Sus papeles de la televisión incluyen Charmed, The O. C., According to Jim, Shark, Bones, Hawaii 5.0 y Gossip Girl. En 2006-2007 tuvo un papel recurrente en ER como la productora de noticias de televisión Courtney Brown.

Fue Diana, el papel principal, en febrero en el Washington Shakespeare Theatre Company.

En 2010, Hurd inició un papel protagonista en la serie de A&E Network, The Glades, interpretando a Colleen Manus.

Es Renee Grover, mujer de Lou Grover (Chi Mcbride), en Hawaii 5.0.

Entre 2016 y 2020 interpretó a Ellen Briggs "Shepherd" en la serie Blindspot.

En 2020 interpretó a Raffaela "Raffi" Musiker en Star Trek: Picard.

Filmografía

Cine

Televisión

Videojuegos

Radio

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 Biografía (en inglés)

Actrices de Nueva York
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de teatro de Estados Unidos

Michelle Hurd


Die N185 war eine französische Nationalstraße, die 1824 zwischen Versailles und Saint-Cloud festgelegt wurde. Ihre Länge betrug 8 Kilometer. 1933 erfolgte die Verlängerung durch den Bois de Boulogne bis zur Stadtgrenze von Paris am Porte Maillot. Dabei wurde sie von ihrer Trasse durch Saint-Cloud zur N187 heruntergenommen (dieser Abschnitt fiel an die neue N307) und über die Gc70 nach Suresnes zur Seinebrücke geführt. Ihre Länge betrug ab da 16,5 Kilometer. 1993 wurde sie abgestuft.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

185
Straße in der Île-de-France

Route nationale 185


Filaret Mykhailovich Kolessa (en ukrainien : Філарет Михайлович Колесса, né le  et mort le ) était un ethnographe, folkloriste, compositeur, musicologue et critique littéraire ukrainien. Il a été membre de la Société scientifique Chevtchenko à partir de 1909, de l'Académie ukrainienne libre des sciences à partir de 1929 et du fondateur, en tant que spécialiste ethnomusicologue de la musicologie ethnographique ukrainienne.

Biographie
Filaret Mykhailovich Kolessa est né dans le village de Tatarsk (aujourd'hui le village de Pishchane, oblast de Lviv). Il a étudié à l'université de Vienne en Autriche sous la direction du compositeur autrichien Anton Bruckner de 1891 à 1892 et a terminé ses études à l'université de Lviv en 1896. Filaret Kolessa a enseigné dans les lycées de Lviv, Stryi et Sambir. Il a travaillé avec Ivan Franko, Mykola Lyssenko et Lessia Oukraïnka.

En 1908, il reçoit les cylindres de cire des enregistrements sur phonographe des chants du kobzar Hnat Hontcharenko effectués par Lessia Oukraïnka avec son mari Clément Kvitka.

En 1918, il soutient sa thèse à l'Université de Vienne et reçoit le titre de docteur en philologie. Il a étudié les rythmes des chansons folkloriques ukrainiennes de Galicie, Volhynie.

À partir de 1939, il fut professeur à l'université de Lviv et en 1940 il fut nommé directeur du musée national d'ethnographie de Lviv ainsi que directeur de la section de Lviv de l'Institut d'études artistiques, folkloriques et ethnographiques de l'Académie des sciences de la République socialiste soviétique d'Ukraine. Il participa à des conférences internationales de musicologues et de philologues à Prague, Varsovie, Vienne et Anvers.

Filaret Kolessa est décédé le . Il a été enterré à Lviv au cimetière de Lytchakiv.

Il est le père de Mykola Kolessa, compositeur et chef d'orchestre, et l'oncle de la pianiste Lubka Kolessa et de la violoniste Chrystia Kolessa.

Liens externes

Œuvres du compositeur Filaret Kolossa
Filaret Kolossa dans les archives ukrainiennes
Filaret Kolossa Encyclopédie ukrainienne

Musicien ukrainien du XIXe siècle
Musicien ukrainien du XXe siècle
Compositeur ukrainien
Critique littéraire ukrainien
Ethnographe ukrainien
Musicologue ukrainien
Ethnomusicologue ukrainien
Naissance en juillet 1871
Naissance dans le royaume de Galicie et de Lodomérie
Décès en mars 1947
Décès à Lviv
Décès à 75 ans

Filaret Kolessa


Bhinneka Tunggal Ika is the official national motto of Indonesia, inscribed in the National emblem of Indonesia, the Garuda Pancasila, written on the scroll gripped by the Garuda's claws. The phrase comes from the Old Javanese, translated to as "Unity in Diversity." The phrase is also mentioned in the Constitution of Indonesia, specifically in article 36A. The motto refers to the unity and integrity of Indonesia, a nation consisting of various cultures, regional languages, races, ethnicities, religions, and beliefs.

The phrase is a quotation from an Old Javanese poem Kakawin Sutasoma, written by Mpu Tantular, a famous poet of Javanese Literature during the reign of the Majapahit empire sometime in the 14th century, under the reign of King Rājasanagara, also known as Hayam Wuruk.

Meaning
Translated word for word, bhinnêka is a sandhi form of bhinna meaning "different"; the word tunggal means "one" and the word ika means "it". Literally, Bhinneka Tunggal Ika is translated as "It is different, [yet] it is one". Conventionally, the phrase is translated as "Unity in Diversity", which means that despite being diverse, the Indonesian people are still one unit. This motto is used to describe the unity and integrity of Indonesia which consists of various cultures, regional languages, races, ethnicities, religions, and beliefs. As head of the Faculty of Philosophy of Gadjah Mada University, Rizal Mustansyir, writes, "the motto of Bhinneka Tunggal Ika explains clearly that there is diversity in various aspects of life that makes the Indonesian nation a unified nation."

History

Origins
The phrase originated from the Old Javanese poem Kakawin Sutasoma, written by Mpu Tantular, a famous poet of Javanese Literature during the reign of the Majapahit empire sometime in the 14th century, under the reign of King Rājasanagara, also known as Hayam Wuruk. The Kakawin contains epic poems written in metres. The poem is notable as it promotes tolerance between Hindus (especially Shivaites) and Buddhists.

Adoption
The phrase Bhinneka Tunggal Ika was published in an article entitled Verspreide Geschriften which was written by a Dutch linguist orientalist Johan Hendrik Casper Kern. Kern's writings were later read by Mohammad Yamin, who then brought the phrase to the first Investigating Committee for Preparatory Work for Independence (BPUPK) session, between 29 May to 1 June 1945.

The motto Bhinneka Tunggal Ika was later incorporated into the state emblem, the Garuda Pancasila. Reporting from the Directorate General of Culture of the Republic of Indonesia, the state symbol was designed by Sultan Hamid II and announced to the public on 15 February 1950.

The phrase, along with Pancasila as national emblem and 20 other articles, is officially included into the Constitution of Indonesia after the second amendment of the constitution was ratified on People's Consultative Assembly (MPR) parliamentary session in 7–18 August 2000.

Full stanza

Original
This quotation comes from canto 139, stanza 5. The full stanza reads as follows:

Rwâneka dhâtu winuwus Buddha Wiswa,
Bhinnêki rakwa ring apan kena parwanosen,
Mangka ng Jinatwa kalawan Siwatatwa tunggal,
Bhinnêka tunggal ika tan hana dharma mangrwa.

Translation
It is said that the well-known Buddha and Shiva are two different substances.
They are indeed different, yet how is it possible to recognise their difference in a glance,
since the truth of Jina (Buddha) and the truth of Shiva is one.
They are indeed different, but they are of the same kind, as there is no duality in Truth.

This translation is based, with minor adaptations, on the critical text edition by Soewito Santoso.

Other sources
This idea is a constant theme throughout Mpu Tantular's writings and can also be found in his other writing, the Kakawin Arjunawijaya, verse 27.2:

Original
'ndan kantenanya, haji, tan hana bheda san hyan
hyan Buddha rakwa kalawan Siwariijadewa
kiilih samgka sira san pinakeşţi dharma
rin dharma Sima tuwi yan lepas adwit'i,ya'

Translation
Clearly then, your Majesty, there is no distinction between the Deities:
the god Buddha and Siwa, the lord of gods.
Both are the same: they are the tutelary deities of the dharma;
in the dharma sima as well as in the dharma lepas they are second to none.

See also

 E pluribus unum, national motto of the United States of America, which has a similar meaning.
 National motto
 National emblem of Indonesia
 The 2018 Asian Games' official mascots, Bhin Bhin, Atung, and Kaka, which are named after the motto.

References

National symbols of Indonesia
Indonesian culture
Kakawin
National mottos
Javanese culture
Buddhism and Hinduism

Bhinneka Tunggal Ika


The Albert Einstein Institution (AEI) is a non-profit organization specializing in the study of the methods of nonviolent resistance in conflict. It was founded by scholar Gene Sharp in 1983, and named after Albert Einstein.

Until 2000, the institute provided funding for Einstein Institution Fellowships for scholars, sometimes referred to as Einstein Fellows, and was also the funding body for the Program on Nonviolent Sanctions in Conflict and Defense at Harvard's Center for International Affairs.

Jamila Raqib has been executive director since 2005.

History
The research institute is named after the physicist Albert Einstein, who was a committed pacifist, although not an "absolute pacifist"; he recognized that pacifism would not work against Hitler in 1933. It was founded by political scientist Gene Sharp, whose first book, about the methods of Indian pacifist Gandhi, included an article on nonviolence signed by Einstein as a preface.

The AEI was incorporated in July 1983, two months after the Program on Nonviolent Sanctions in Conflict and Defense was created at the Center for International Affairs (CFIA) (now the Weatherhead Center for International Affairs, or WCFIA) at Harvard University. This program operated as a research division under the framework and policies of the center, with its focus the use of nonviolent sanctions as a substitute for violent interventions. The Program provided grants or fellowships for scholars in residence, as well as conducting seminars and conferences. For the first few years, the Program at the CFIA lobbied for funding itself, as well as obtaining some funding from the AEI; after 1987 policy changes were made to reduce confusion and the AEI became solely responsible for raising the funds to support the CFIA Program as well as its own activities.

Around 2004, one of its major donors, former student of Sharp and co-founder of International Center on Nonviolent Conflict in 2002, businessman Peter Ackerman, withdrew his funding, and Sharp started running the institute out of his home in Boston.

Jamila Raqib joined AEI in 2002, at first managing the promotion of its publications and translations. In 2005 she became its executive director, and in 2009  collaborated with Sharp to publish Self-Liberation: A Guide to Strategic Planning for Action to End a Dictatorship or Other Oppression, which has been translated into several languages.

Sharp remained as senior scholar at AEI until his death in 2018.

Governance
The articles of incorporation stated that institution is an independent non-profit organization, to be publicly funded and to act as "a grant-making and grant seeking organization".

, Jamila Raqib is executive director, and Cornelia Sargent is chair.

Aims and work
The institution "is committed to the defense of freedom, democracy, and the reduction of political violence through the use of nonviolent action", and looks at ways by which nonviolent means can be employed to deal with problems such as "aggression, dictatorship, genocide and oppression.

In order to achieve its aims, it encourages research and policy studies on the methods of nonviolent action; shares the results of this research with the public; and engages with groups that are in conflict, about the possible use of nonviolent action as a strategy. It prepares, translates, presents and publishes educational resources, and publishes books, pamphlets, conference proceedings and other materials.

It has consulted with pro-democracy groups from countries such as the Baltic states, Burma, Equatorial Guinea, Iran, Iraq Serbia,  Thailand, Venezuela, and Zimbabwe. and the Occupied Palestinian Territories.

Fellowships

The Albert Einstein Institution provided a number of Einstein Institution Fellowships to scholars working on various aspects of nonviolent struggle. This was an honorary position, and the Einstein Institution Fellows were either paid only a modest stipend, or not at all in the first few years. Between 1983 and 1988 Einstein Institution Fellows included Nathan Stoltzfus and Alex P. Schmid, who published the revised edition of Political Terrorism based on his work undertaken as a Fellow.

In late 1988, the Fellowship program was expanded into a continuing, international, competitive program, appointing fellows annually. This continued through until 2000, but owing to diminishing funding, the 1999–2000 Einstein Fellows appear to be the last.

In film
A feature documentary by Scottish director, Ruaridh Arrow, How to Start a Revolution, about the global influence of the Albert Einstein Institution and Sharp's work was released in September 2011. The film won "Best Documentary" and "The Mass Impact Award" at the Boston Film Festival in September 2011. The European premiere was held at London's Raindance Film Festival on October 2, 2011, where it also won Best Documentary. It went on to be screened at Occupy camps across the US and Europe, including at the Bank of Ideas in London. The film has been described as the unofficial film of the Occupy Wall St movement, being shown in Occupy camps in cities all over the world.

Criticism
In 2007 former Venezuelan president Hugo Chávez accused the Albert Einstein Institution of being behind a "soft coup" attempt in Venezuela. The Albert Einstein Institution have dismissed such accusations. In response to the accusations against the institution, professor Stephen Zunes initiated a petition titled "Open Letter in Support of Gene Sharp and Strategic Nonviolent Action" which expresses support for Dr Sharp and the Albert Einstein Institution. The petition was signed by many prominent left-wing scholars and activists, including Howard Zinn and Noam Chomsky.

References

External links

Organizations established in 1983
Non-profit organizations based in Boston
Peace and conflict studies
Nonviolence organizations based in the United States
East Boston
1983 establishments in Massachusetts
Colour revolutions

Albert Einstein Institution


Karim er en dansk kortfilm fra 2011 med instruktion og manuskript af Ulaa Salim.

Handling

Medvirkende
 Hassan El Sayed - Karim
 Vahid Ghiasvand - Kollega
 Camilla Gottlieb - Luna
 Hena Jasmin - Arabisk kone

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Karim


جوجل ديسكتوب  هو برنامج بحث سطح مكتب منتج بواسطة جوجل لأنظمة ويندوز وماك أو.إس إكس ولينكس. يتيح البرنامج البحث النصي في البريد الإلكتروني، وملفات الحاسوب، والموسيقى، والصور، والمحادثات، وصفحات الوب المعروضة، و«أدوات جوجل» الأخرى.

المزايا

في يناير 2008، مزايا جوجل ديسكتوب تتركز على المهام التالية:

فهرسة الملفات

بعد التثبيت الأولي لجوجل ديسكتوب، يكمل البرنامج فهرسا لجميع الملفات على الحاسوب. ويمكن للمستخدمين البحث عن الملفات فور تثبيت البرنامج، بعد تشكيل البحوثات، يتم عرض النتائج في صفحة وب شبيهة بنتائج بحث جوجل.

يمكن لجوجل ديكستوب فهرسة العديد من أنواع الملفات، من ضمنها البريد الإلكتروني، وتاريخ تصفح الوب من إنترنت إكسبلورر وموزيلا فايرفوكس، والمستندات المكتبية بصيغ أوبن ديكيومنت ومايكروسوفت أوفيس، والمراسلة الفورية من أُول وجوجل وإم إس إن وسكايب وتنسينت كيو كيو، والعديد من ملفات الوسائط المتعددة، يمكن أرشفة المزيد من الصيغ عن طريق الملحقات.

الشريط الجانبي

من السمات البارزة في جوجل ديسكتوب الشريط الجاني، الذي يشغل جانبا من سطح المكتب، ويحتوي العديد من الأدوات. وهو متوفر لمايكروسوفت ويندوز فقط. يأتي الشريط مبدئيا مع الأدوات التالية:
 بريد إلكتروني: يدع المستخدم يستعرض جيميل.
 لوح البداية: يمكن للمستخدم تخزين ملحظات عشوائية.
 الصور: يعرض عرض شرائح للصورة في مجلد «الصور» (يمكن تغيير العنوان).
 الأخبار: يعرض آخر ترويسات الأخبار من أخبار جوجل، ومنذ متى كتبت. لوح الأخبار يخصص حسب الأخبار التي تقرؤها.
 الطقس: يعرض الطقس الحالي لموقع يحدده المستخدم.
 قصاصات وب: يعرض آخر الأخبار من تغذية آر إس إس.
 جوجل توك: إذا كان جوجل توك مثبتا، نقر مزدوج على عنوان النافذة سوف يرسيه في شريط المستخدم.

مراجع

وصلات خارجية

برمجيات جوجل الموقوفة
برمجيات مجانية
برمجيات 2004
برمجيات ماك أو إس إكس
خدمات جوجل
محركات بحث سطح مكتب

جوجل ديسكتوب


Kongestenen på Pikkerbakken i Frederikshavn har signaturen af både Frederik 8. og Frederik 9. indhugget.

Historie
Den 11.-12. august 1908 besøgte kong Frederik 8. og Dronning Louise Frederikshavn med Kongeskibet Dannebrog, som de overnattede på. Onsdag den 12. august var de på rundtur i Frederikshavn med besøg på Sanatoriet, Sygehuset, Fattiggården og kirken. Efter frokost gik turen til Pikkerbakken, hvor Bangsbos ejer Johan Knudsen tog imod sammen med turistforeningens formand skibsreder og dampskibsekspeditør Harald Christensen. Sidstnævnte fik kongens tilladelse til at lade hans navnetræk indhugge i en stor sten på bakken.

I forbindelse med Frederikshavns 132 års fødselsdag fik byen den 28. september 1950 besøg af kong Frederik den IX og dronning Ingrid. Klokken 10 om formiddagen lagde Dannebrog til i havnen. Vejret var regnfyldt, men alligevel var tusinder mødt frem for at modtage kongeparret og den 15-årige svenske prinsesse Margaretha, som var på besøg hos sin moster.

Kongeparret steg ind i den blå Buick cabriolet og kongen slog, trods regnen, kalechen ned, mens parret kørte gennem byen ad Søndergade mod Pikkerbakken. Langs vejen var der samlet så mange mennesker at afspærringerne brød sammen og kongen kun langsomt kunne komme frem på trods af politieskorten.

Ved Møllehuset skiftede dronningen bil og kørte sammen med Margaretha op på Pikkerbakken. Her kom bilen til at sidde uhjælpeligt fast og måtte trækkes fri med håndkraft, mens kongen storsmilende kørte forbi og op på toppen.

Her spurgte han, om der var nogen, som havde et stykke kridt, så han kunne skrive sit navn ved siden af bedstefarens. Borgmester Westy Beckett havde forberedt sig og havde et stykke kridt i lommen. I baggrunden stod Svend Bovin klar med hammer og mejsel, som faderen Charles F. Bovin havde gjort det i 1908, for at hugge kongens navnetræk i kongestenen.

Kronprinsen blev den tredje
Den 25. september 2018 besøgte Kronprins Frederik Frederikshavn i forbindelse med byens 200 års jubilæum som købstad. Kronprinsen besøgte Pikkerbakken som sin morfar og tipoldefar og skrev sit navn på Kongestenen. Signaturen blev efterfølgende hugget ind i stenen af den frederikshavnske billedhugger Poul Erland Jensen.

Referencer

Sten
Frederikshavn

Kongestenen


Lebbiea grandiflora, novootkrivena biljna vrsta pronađena 2018. godine u blizini jednog vodopada u Sijera Leoneu. To je reofit (biljka koja preferira brze tekuće vode) nesrodan svim ostalima u porodici Podostemaceae, pa je jedini predstavnik svoga roda.

Novu vrstu otkrio je profesor Aiah Lebbie i uzorak poslao u Kew, gdje je i ustanovljeno da se radi o novoj vrsti., Pošto je stanište vrste ugroženo pod prijetnjom rudarstva i hidro-električnog projekta, znanstvenici vjeruju da bi mogla biti izumrla za nekoliko godina.

Rod je diobio ime u čast profresora koji ju se otkrio.

Izvori

Vanjske poveznice
A New Species of Waterfall Specialist Has Been Discovered In Africa
Podostemaceae

Lebbiea


Kosmos 2534, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 758, Uragan M br. 758).

Lansiran je 27. svibnja 2019. godine s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/4. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b/Fregat. Orbita mu je 19097 km u perigeju i 19162 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,78°. Spacetrackov kataloški broj je 44299. COSPARova oznaka je 2019-030-A. Zemlju obilazi u 675,71 minutu. Pri lansiranju bio je mase 1.400 kg.

Satelit se napaja iz dvaju razmjestivih solarnih panela i baterija. Opremljen je s tri cezijeva sata što mu omogućuje prikazati točno vrijeme, vrlo važnu stavku u navigaciji.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Fregat 14S44 br. 112-09 odvojio se, ostao u srednje visokoj orbiti nekoliko desetaka do par stotina kilometara poviše od satelita.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Uragan-M (GLONASS-M, 14F113) (engl.)

Vanjske poveznice
Состав группировки КНС ГЛОНАСС на 28.01.2012г Состояние ОГ (rus.)
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2534


Ansambl Kolbe, punim imenom Ansambl sv. Maksimilijana Kolbea, katolička je kazališna družina iz Zagreba, osnovana 2012. pod okriljem Hrvatske provincije sv. Jeronima franjevaca konventualaca. Prva je kazališna skupina takve vrste u Hrvatskoj i među rijetkima u svijetu. Repertoar ansambla čine djela kršćanske tematike.

Ansambl je dosad nastupao u zagrebačkome "Lisinskom", na Festivalu kršćanskoga kazališta i diljem Hrvatske.

Najveći uspjeh Ansambla jest koprodukcija mjuzikla Uskrsli s Kazalištem Komedija, na čijemu se stalnome repertoaru nalazio u razdoblju između 2014. i 2017. Ansambl izvodi i autorski mjuzikl Svetac svega svijeta o životu i djelu sv. Antuna Padovanskog. Zaštitni znak Ansambla je mjuzikl o zaštitniku Ansambla, sv. Maksimilijanu Kolbeu, Život za život.

Izvori
 O Ansamblu na njegovim službenim stranicama.
 Samardžija, Marija: EVANGELIZACIJA NA DASKAMA KOJE ŽIVOT ZNAČE Izvorni hrvatski mjuzikl o »svetcu svega svijeta« Glas koncila, 8. srpnja 2018.

Kršćansko kazalište

Ansambl Kolbe


ඓතිහාසික ලියවිලි එකතූන් අධිලේඛන නම්වේ. මෙවා තැන්පත් කර ඇති ස්ථාන අධිලේඛනාගාර හෝ ලේඛන සංරක්‍ෂණාගාර ලෙස හැඳින්වේ.

අධිලේඛන කළමණාකරණය

මූලාශ්‍ර

අධිලේඛන

අධිලේඛන


An Chusquea tenella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Chusquea tenella in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea tenella


في الجسم الحي أو في الوسط الحيوي  يطلق هذا المصطلح على العمليات والتفاعلات الحيوية وأحيانا التعديلات التي تحدث على الكائن الحي إما في بيئته أو داخل جسمه.

فعلى سبيل المثال إذا كان النبات ينمو في بيئته الطبيعية في التربة بنفس الظروف يكون ناميًا في الحيوية، أما إذا كان ينمو في المعمل أو في المصانع في بيئة صناعية وظروف مشابهة لظروفه الطبيعية فهو ينمو صناعيًا «في المختبر» in vitro.

اقرأ أيضا

 خارج الحيوية
 في الرحم
 في السيليكون
 في الموقع

مراجع

علم الأحياء
عبارات لاتينية في علم الأحياء

في الجسم الحي


Joliet Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Joliet Township (Illinois)
 Joliet Township (Nebraska)

Joliet Township


Abdullah ibn Muhammad ibn Ubaid ibn sufyan ibn Abi al-Dunya, Abu bakar, Baghdadi, connu sous son épithète d'Ibn Abi al-Dunya (AH 207/8-281, 823-894 CE) était un érudit musulman Au cours de sa vie, il a été tuteur des califes abbassides al-Mu'tadid (861-902) et de son fils, al-Muktafi (878-908).

Le traité de musique d'Ibn Abi al-Dunya, Dhamm al-malālī ("Condamnation des malāhī "), est considéré par Amnon Shiloah (1924-2014) comme la première attaque systématique contre la musique issue de l'érudition islamique, devenant "un modèle pour tous les textes ultérieurs sur le sujet ». Sa compréhension du malāhī, comme constituant non seulement des « instruments de diversion » mais aussi des musiques interdites et à des fins d'amusement uniquement, était une interprétation qui « guida tous les auteurs ultérieurs qui traitèrent de la question de la légalité de la musique ».

Travaux
 Un Maqtal al-Husayn racontant l'histoire de la bataille de Karbala
 "Al-sabq wa al-ramī" sur Furusiyya martial
 Dhamm al-malālī - Un essai de forte opposition à la musique.
 Kitab al Manam
 Sifat al-nar, parle du feu de l'enfer et des punitions auxquelles les incroyants et les pécheurs seront confrontés.

Voir également
 Âge d'or islamique
 Califat abbasside
 musique islamique

Références

Liens externes

Historien du IXe siècle
Naissance en 823
Décès en 894
Enseignement au haut Moyen Âge
Personnalité du haut Moyen Âge par nom

Ibn Abi al-Dunya


Süleyman Tarık Buğra (d. 2 Eylül 1918 – ö. 26 Şubat 1994), Türk gazeteci ve roman, hikâye, oyun ve fıkra yazarı.

Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının tanınmış yazarlarındandır. Çok yönlü bir yazar olan Buğra, özellikle romanlarıyla tanınır. 1991'de devlet sanatçısı unvanı almıştır.

Hayatı
1918'de Akşehir'de doğdu. Babası, Akşehir'de ağır ceza hâkimi olarak görev yapan Erzurumlu Mehmet Nazım Bey, annesi Akşehirli Nazike Hanım idi. Çocukluğunun geçtiği Akşehir'i eserlerinin çoğunda mekân olarak tercih etti.

İlk ve ortaokulu Akşehir'de okudu. Ortaokulda Rıfkı Melül Meriç'in öğrenicisi oldu. 1933'te ortaokulu bitirdikten sonra yatılı öğrenci olarak İstanbul Erkek Lisesi'ne devam etti. İstanbul Lisesi'nde Hakkı Süha Gezgin'in, Pertev Naili Boratav'ın öğrencisi oldu. Yazar olmaya onuncu sınıfta karar verdi. Tarık Nazım müstear ismiyle hikâye ve şiirler yazmaya başladı. Okulun yatılı kısmı kapanınca Konya Lisesi'ne geçti ve 1936'da mezun oldu.

İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde iki yıl okuduktan sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne geçti. Parasızlık nedeniyle zor bir öğrencilik dönemi geçirdi ve üç yıl sonra mezun olamadan bu okuldan da ayrıldı.

1942-1945 yılları arasındaki üç yıllık askerlik görevi sırasında devlet memurlarının bıyıklarını kesme kuralını ihlal ettiği için on bir sürgün yaşadı. İlk piyeslerini ve ilk romanını askerliği sırasında yazdı. İlk eseri, Akümülatörlü Radyo başlıklı piyesti. Eser, Şehir Tiyatroları tarafından reddedilince, Yalnızlar başlığıyla roman hâline getirdi.

Askerlik hizmetini tamamladıktan sonra İstanbul'a döndü ve 1947'de Edebiyat Fakültesi'ne kaydoldu. Burada Ahmet Hamdi Tanpınar ve Mehmet Kaplan'ın öğrencisi oldu.  Bir yandan da Şişli Terakki Lisesi'nde muallim muavinliği görevinde bulundu. 1948'de yazdığı Oğlumuz başlıklı hikâyesi Cumhuriyet gazetesinin açtığı yarışmada ikincilik ödülüne layık görüldü. Bu ödül ona edebiyat ve basın dünyasının kapılarını araladı. 1949'da ilk kitabı olan ve içinde 13 öykü bulunan Oğlumuz'u yayımladı. Çınaraltı dergisini çıkaran Yusuf Ziya Ortaç, kendisine dergiye katılmasını, Sanat Hareketleri başlıklı sütunda her hafta bir öykü yazmasını önerdi. Dergiye gönderdiği ilk hikâye, "Havuçlu Pilav Meselesi" başlıklı hikâyesi oldu. Basın dünyasından da iş teklifleri alan yazar, bu teklifler sayesinde basın hayatına atılmak için cesaret buldu ve Edebiyat Fakültesi'nden mezuniyet tezini vermeden ayrıldı.

1949-1952 arasında Akşehir'de babası Erzurumlu Mehmet Nâzım Bey'le birlikte "Nasreddin Hoca" gazetesini çıkardı. 1950'de Jale Baysal ile evlendi, on sekiz yıl sonra boşanma ile sonlanan bu evlilikten 19 Aralık 1951'de kızları Ayşe dünyaya geldi. 1952'de babasını kaybeden Buğra, gazeteyi elden çıkardı ve İstanbul'a döndü. Aynı yıl, ikinci hikâye kitabı "Yarın Diye Bir Şey Yoktur" yayımlandı.

1952-1956 arasında Milliyet, Vatan, Yeni İstanbul gibi gazetelerde edebiyat tenkitleri ve denemeler yazdı. Gazeteciliğinin bu ilk yıllarında Abdi İpekçi, Reşat Ekrem Koçu ve Peyami Safa ile çalışma imkanı bulduğu bilinmektedir. Bu arada üçüncü öykü kitabı İki Uyku Arasında'''yı (1954)'te yayımlayan Buğra, 1955'te Siyah Kehribar başlıklı bir roman yazdı. Dönemin faşist İtalya'sında geçen romanın pek çok eleştirmen tarafından hoş görülmedi ve yazar bir bekleme dönemine girerek uzun süre başka roman yazmadı.

Gazeteciliğe 1956-1957 yıllarında Vatan ve Yenigün gazetelerinde yayın müdürü olarak devam etti. 1958'de Milliyet gazetesi spor sayfası sorumluluğu yapan Buğra, aynı yıl Tercüman ve Yeni İstanbul gazetelerinde de yazarlık görevini sürdürdü. 1959'da önce Tercüman'ın, ardından Yeni İstanbul'un, ardından da Türkiye Spor isimli günlük spor gazetesinin yayın müdürlüğünü yaptı. 1962 yılında ise Yol adlı haftalık derginin yayın müdürlüğünü yaptı. Bu arada Türk Kurtuluş Savaşı'nı konu edinen Küçük Ağa  romanını hazırladı.

Küçük Ağa, 1963 yılında Yeni İstanbul'da tefrika edildi ve 1964'te de kitap olarak yayımlandı. Çok olumlu tepkiler alan roman, Mehmet Kaplan tarafından mezuniyet tezi olarak kabul edildi ve böylece Buğra İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden diploma aldı. Küçük Ağa'nın ardından dördüncü öykü kitabı Hikâyeler'i, Küçük Ağa'nın devamı olan Küçük Ağa Ankara'da ve ardından da Komik-i şehir Naşit'in hayatını anlattığı İbiş'in Rüyası'nı tamamladı. İbiş'in Rüyası, 1970 TRT Sanat Ödülleri Yarışması'nda başarı ödülüne değer bulundu.

Buğra, 1970-1976 arasında Tercüman gazetesinde köşe yazarlığı ve sanat sayfaları düzenleme işini sürdürdü. 1976'da Tercüman'dan emekli oldu ve zamanını bütünüyle edebiyata verdi. Firavun İmanı (1976), Dönemeçte (1978), Gençliğim Eyvah (1979), Yağmur Beklerken (1981) adlı dönem romanlarını yayımladı. Bu romanlarda Cumnuriyet'in çeşitli evrelerini, demokrasiye geçiş sürecindeki çalkantıları konu edindi. Devlet Tiyatroları'nda Edebi Kurul Başkanlığı'nda Edebi Kurul üyeliği yaptı. 8 Eylül 1977'de hikâye yazarı Hatice Bilen ile ikinci evliliğini yaptı.

Yazarın, Ayakta Durmak İstiyorum (1966) ve Üç Oyun (1981) adlarıyla kitaplaştırdığı piyeslerinin hemen hepsi sahnelendi, romanları da TV dizisi haline getirildi. Fıkralarından seçmeleri Gençlik Türküsü (1964), gezi notlarını Gagaringrad (1962), dil ve edebiyat üzerine yazılarını Düşman Kazanmak Sanatı (1979), denemelerini ise Bu Çağın Adı (1979) başlıklarıyla yayımladı.

Tarık Buğra'nın Sakıp Sabancı'nın hayatını anlattığı Patron başlıklı bir piyesi, Mimar Sinan'ın hayatını anlattığı bir senaryosu ile Mehmed Akif'in hayatını ele alan bir romanı da mevcuttur.

Buğra, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş yıllarını anlattığı Osmancık'la (1985) Millî Kültür Vakfı edebiyat armağanı'nı, "Yağmur Beklerken" romanı ile de 1989 Türkiye İş Bankası Büyük Ödülü'nü aldı. 1991'de devlet sanatçısı unvanı aldı.

1993'teki ani rahatsızlığının ardından kanser teşhisi konan Buğra, tedavi gördüğü Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 26 Şubat 1994'te hayatını kaybetti. Cenazesi Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

1999-2000 öğrenim döneminde İstanbul'un Pendik ilçesinde açılan bir liseye "Tarık Buğra" adı verilmiş; 2002'de Akşehir merkez Ortaokulu'nun adı "Akşehir Tarık Buğra İlköğretim Okulu" olarak değiştirilmiş ve 2004 yılında Akşehir'e bir Tarık Buğra heykeli dikilmiştir. Ayrıca Ankara'da Millî Kütüphane önünde bir heykeli bulunur.

Tarık Buğra, tarihçi Ayşe Buğra'nın babasıdır. Ayşe Buğra, iş insanı Osman Kavala ile evlidir.

 Edebî Hayatı
Tarık Buğra'nın edebiyata ilgi duymasında babasının kitaplığında bulduğu kitap ve dergilerden okuduğu şiir, hikâye ve yazılar ile bir tarikat müntesîbi olan annesinden işittiği ilâhiler temel oluşturmuştur. Kurtuluş Savaşı yıllarının hâfızasında bıraktığı izlerden ibaret bir dekor içerisinde ve birbirlerinin kontrolü altında iç içe yaşayan insanlarıyla Akşehir'in rolü vardır.

 Eserleri

 Roman Yalnızların Romanı (Çınaraltı, 5 Mayıs - 9 Haziran 1948)Aşk Esirleri (Milliyet, 30 Eylül - 9 Aralık 1950)Tetik Çekildikten Sonra (Akın, 29 Ağustos - 8 Ekim 1951)Ofsayd (Akın, 10 Ekim - 13 Kasım 1951)Sonradan Yaşamak (Vatan, 16 Şubat - 23 Mayıs 1953)İnce Hesaplar (Milliyet, 19 Mart - 3 Mayıs 1953)Abaza Paşa'nın Rüyası (Bursa Hâkimiyet, 27 Eylül 1955 - 7 Şubat 1956)Şehir Uyurken (Bursa Hâkimiyet, 4 Haziran - 22 Eylül 1956)Yanıyor mu Yeşil Köşkün Lâmbası (Yeni Gün, 11 Nisan - 31 Mayıs 1957)Ölü Nokta (Yeni İstanbul, 23 Nisan - 10 Haziran 1958)Çolak Salih (Tercüman, 15 Mayıs - 5 Temmuz 1984)Siyah Kehribar (1955)Küçük Ağa (1963)Küçük Ağa Ankara'da (1966)İbiş'in Rüyası (1970)Firavun İmanı (1978)Bir Köşkünüz Var mı? (1978)Gençliğim Eyvah (1979)Dönemeçte (1980)Osmancık (1983)Yağmur Beklerken (1987)Dünyanın En Pis Sokağı (1989)

 Hikâye Oğlumuz (1949)Yarın Diye Bir Şey Yoktur (1952)İki Uyku Arasında (1954)Hikâyeler (1964) (Yeni ilavelerle 1969)

 Tiyatro Ayakta Durmak İstiyorum (1966)Üç Oyun (Akümülatörlü Radyo, Dört Yumruk, Ayakta Durmak İstiyorum, Yüzlerce Çiçek Birden Açtı, 1979)İbiş'in Rüyası (1982)Güneş ve Arslan, Sıfırdan Doruğa (1988)

 Senaryo Zafer Gaye Değildir (1993)Sıfırdan Doruğa (1994)Patron (1994)

 Röportaj Gagaringrad Moskova Notları (1962)

 Fıkra ve Makale Gençlik Türküsü (1964)Düşman Kazanmak Sanatı (1979)Bu Çağın Adı (1979)Politika Dışı (1992)

 Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

 Ödüller
 1966: Sanat Sevenler Derneği - Övgüye Değer Görülenler, Ayakta Durmak İstiyorum 1989: Edebiyat alanı Roman dalında Türkiye İş Bankası Büyük Ödülü, Yağmur Beklerken''
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça

Dış bağlantılar
Turan Karataş, Tarık Buğra'nın Öyküleri ve Öykücülüğü, Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, Kış 2009, Sayı:49
Nuran Özlük, Tarık Buğra'nın Konusu Anadolu'da Geçen Roman ve Hikayelerinde Görülen Yazarlar, Eserler, Kahramanlar, Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Güz 2009, Sayı 26

1918 doğumlular
1994 yılında ölenler
Türk yazarlar
20. yüzyıl Türk roman yazarları
Devlet Sanatçıları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk milliyetçisi yazarlar
Türk antikomünistler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler

Tarık Buğra


Radíó á við um fyrirbæri og hluti, er varða notkun rafsegulbylgja til þráðlausra samskipta, fjarskipta, útvarps, eða í öðrum tilgangi (hefur fjölmerkingu, e. polysemy).

Á erlendum málum heitir það radio eftir latneska sagnorðinu radio, að geisla eða ég geisla, náskylt nafnorðinu radíus, geisli.

Radíó getur verið:

 Fjarskiptastöð, loftskeytastöð, samanber Loftskeytastöðin á Melunum, eða aðrar síðar til komnar stöðvar (Reykjavík Radíó, Gufunes Radíó, Vaktstöð siglinga. ), til þráðlausra sambanda, fjarskipta og öryggis á sjó, í lofti, á landi  eða sem áhugamál.
 Útvarpsstöð.
Einstök radíótæki, fjarskiptatæki, loftskeytatæki, talstöðvar, senditæki, sendiviðtæki, labbrabbtæki, útvarpsviðtæki.
 Almenna fyrirbærið útvarp, víðvarp, einátta útsending með radíóbylgjum, sem fer til margra viðtakenda í einu, án svars með sömu aðferð.
 Almenna fyrirbærið þráðlaus fjarskiptatækni í merkingunni tvíátta samskipti með radíóbylgjum.
Radíótækni ekki í fjarskiptaskyni, svo sem ratsjár, íssjár og útvarpssjónaukar (nema SETI sé).
 Vísindagreinin radíó.

Radíó


අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ අන්තර්ගතය සකස් කරන ලද්දේ අප්‍රිකානු ඇමරිකානු පෙලපතේ රචකයින් විසිනි. මුලාර්ම්භයේ ප්‍රභේදයන් අනුසාරයෙන් 18 වැනි ශතවර්ෂයේ අග භාගයේදී රචකයින් වන 'ෆිලිස්  විටලි' සහ 'ඔලියුඩා ඉක්අහෝ' වහල් ජනතාවයේ කතන්දර සහ පුනරුදයන් තුලින් ඉහල ලකුණු ප්‍රමාණයක් ලබා ගනිමින් අදත් 'ටොන් මොරිසන්' 'මයා ඇන්‍ඩලෝ' සහ 'වෝල්‍ටර් මොස්ලි' වැනි කතුවරයන් ඇමරිකාවේ ප්‍රධාන ලේඛකියින් අතර ශ්‍රේනිගත වි සිටි. ප්‍රවෘත්තින් සහ වාද පද අතරින් විශාල වශයෙන් ඇමරිකානු සමාජය තුල, අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන්ගේ කාර්යභාරය, සංස්කෘතිය, වර්ගවාදය, වහල් බව සහ සමානාත්මතාවය අප්‍රිකානු ඇමෙරිකාවනු සාහිත්‍යය ත්‍රලින් ගවේෂණය විය. අධයාත්මික දේශනා, ශුභාරංචි සංගිතය, බ්ලු සංගිතය සහ රැප් වැනි වාචික ආකාරයෙන්, අප්‍රිකානු ඇමරිකානු රචක නිතිගත කිරීමට මහගු ලෙස උපකාර විය.

	ඇමරිකානු සමාජය තුල අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවනට හිමි ස්ථානය අවුරුදු ගණනාවක් තුල වෙනසකට භාජනය වී ඇති අතර අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ කේන්ද්‍රය වී ඇත. 'සබ්ජර්න් ඔෆ් ස්ලේව් නැරටෙම්වස්' හි සදහන් කර ඇති ආකාරයට ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයට පෙර අප්‍රිකානු ඇමරි‍කානු සාහිත්‍යය මුලික වශයෙන් ඉලක්ක ගිත වුයේ වහල් ජනතාවයග් ප්‍රශ්න පිළිබදවය. 20 වැනි හතවර්ෂ‍යත් සමගම ඩබ්ලිව්. ඊ.බී ඩ්‍රබොයිස් සහ බ්‍රකර් ටී වොශින්ග්ටන් වැනි ලේඛකයින්ගේ  ග්‍රන්ථ මගින් ඇමරිකන් ජනපදයේ වර්ගවාදය පිළිබිද හැගීම් අභියෝග කරනවාද හෝ සතුටු කරනවාද ය්න්න පිළිබද තර්ක ඉදිරිපත් කළේය. ඇමරිකන් සිවිල් ව්‍යාපාර තුළින් රිචඩ් රයිට්  සහ ග්වෙන්ඩොලින් බ්‍රාක්ස් වැනි කතුවරැන් ජාතිවාද වෙන් කිරිම් පිළිබිදව හා කථා දේශානුරාගය පිළිබද රචනා කළේය. ඉතා ඉහළ අලෙවියක් සහ සම්මානය දිනු අලෙක්ස් හාලි විසින් රචිත 'ද සාග ඔෆ් ඇමරිකන් ෆැමිලි' ඇලිස් වෝකර් විසින් රචිත ද කලර් පර්ෂල් බ්ලවස් විසින් රචිත 'ටෝනි මැරිසන් ' යන ග්‍රන්ථ මගින්, වර්තමානයේ අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යය, ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ වැදගත් කොටසක් බවට පිළිගෙන තිබේ.

පශ්චාත් වහල් යුගය
වහල් සේවය අවසාන කිරීමෙන් පසු සහ ඇමෙරිකානු සිවිල් යුද්ධයෙන් පසු අප්‍රිකානු ඇමෙරිකන් ලේඛකයින් විසින් අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ගේ තත්වය ගැන ප්‍රබන්ධයන් නොවන කෘතින් ලීවිම ආරම්භ කළහ.

මෙම ලේඛකයින් අතරින් W.E.B බොයිස් (1868 - 1963) නම් NAACP යෙහි මුල්ම ආරම්භකයා ප්‍රමුඛත්වය ගත්තේය. ශතවර්ෂය අවසාන වන විට බොයිස් ඔහුගේ 'ද සවුල්ස් ඔෆ් බ්ලැක් ෆෝල්ක්' නැමැති රචනා එකතුවක් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළේය. වර්ගවාදය ගැන කරුණු අඩංගු වූ එම ග්‍රන්ථයෙහි අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුන්, ඇමෙරිකානු සමාජය තුළ ජීවත්වූයේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ ඩුබොයිස්ගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් ඇතුළත් විය. මෙම ග්‍රන්ථයෙහි ඩුබොයිස්ගේ ප්‍රසිද්ධ කියමනක් වූ "විසිවෙනි ශත වර්ෂයේ අර්බුදය නම් වර්ණහේදය පිළිබඳ අර්බුදයයි" යන්න අඩංගු වේ. අගතියට හා අසමානත්වයට එරෙහි සටන් කිරීමට අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන් එක්ව වැඩ කළ යුතුය යන්න ඔහුගේ විශ්වාසය විය.

මෙම යුගයේ සිටි තවත් ග්‍රන්ථ කතුවරයෙකු වූයේ බුකර්.ටී.වොෂින්ටන්ය (1856-1915).  ඔහු කිහිප ආකාරයකින් ඩු බොයිස්ගේ අදහස් වලට ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහස් නියෝජනය කළේය. වොෂින්ටන් අධ්‍යාපනඥයෙකු වූ අතර ඇලබාමා හි කලු ජාතික විද්‍යාලයක් වූ ටස්කෙජි (Tuskegy) හි ආරම්භකයාද වූයේය. ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ ඔහුගේ කෘතින් වලින් කිහිපයක් නම් අප් ෆ්‍රොම් ස්ලේවරි (1901) ද ෆ්‍යුචර් ඔෆ් ද ඇමෙරිකන් නීග්‍රෝ (1899) ටස්කෙජි ඇන්ඩ් ඉට්ස් පීපල් (1905) සහ මයි ලාජර් එඩියුකේෂන් (1911) ය. ඇමෙරිකාව තුළ වර්ණභේදය තුරන් කිරීම සඳහා සටන්කාමී ආකල්ප දැරූ ඩු බොයිස් මෙන් නොව වොෂින්ටන් දැරුවේ ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහසකි. වර්ණභේද වාදය තුරන් කිරීමට පළමුව කලු ජාතීන් සුදු ජාතීන්ගේ මට්ටමට දියුණු විය යුතු බව ඔහුගේ අදහස විය. එම යුගයේදි වොෂින්ටන්ගේ මෙම අදහස කලු ජාතිකයින් අතර (සුදු ජාතිකයින් අතලොස්සක් අතරද) ජනප්‍රිය වූ අතර ඔහුගේ දේශපාලන දර්ශනය පසු කලෙක යල් පිනු තත්වයට පත් විය.

මෙම කාලය තුල ජනතා අවධානයට ලක් වූ තුන්වැනි ලේඛකයා ජැමෙයිකානු ජාතික චර්කූස් ශාවේ (1887-1940) නැමැත්තාය. එක්සත් ජනපද පුරවැසියෙකු නොවු ඔහු පුවත්පත් ප්‍රකාශකයෙක්, පත්‍ර කලාවේදියෙක් සහ ඔහුගේ සංවිධානයක් වූ UNIA හරහා ඇමෙරිකන් අප්‍රිකානු වාදය සඳහා සටන් කළ අයෙකු ද විය. තමන්ගේ පාරම්පරික මව්බිම කෙරෙහි සුබවාදීව බැලීම සඳහා අප්‍රිකානු සම්භවයක් සහිත ජනතාව ධෛර්යමත් කළේය. ඔහු න්‍රීග්‍රෝ වර්ල්ඩ් නම් පුවත්පතට මෙම කරුණු මුල් කර ගනිමින් කතු වැකි ලීවේය. ඔහුගේ ප්‍රබන්ධයන් විධියට නොගැනෙන කෘතින් හා දේශපාලන වල අඩංගු වූ කරුණු ඔහුගේ දෙවැනි බිරිඳ වූ ඇම්. ජැකුවේ ගාර්වේ විසින් Philosopphy abd Opinion of Marcus Garvey නැතහොත් Africa for the Africans (1924) සහ More Philosophy and Opinions of Marcus Garvey (1977)  යන නම් වලින් සංග්‍රහ කොට ප්‍රසිද්ධියට පත් කළාය.

සමකාලීන ග්‍රාමීය කලු භාෂා ශෛලියෙන් බොහෝ විට ලියු පෝල් ලෝරන්ස් ඩන්බාර් ජාතික වශයෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් පළමු අප්‍රිකානු ඇමෙරිකන් කවියාය. ඔහුගේ පළමු කාව්‍ය සංග්‍රහය Oak and lvy 1983 වර්ෂයේ පල විය. ඔහුගේ When malindy sings (1906) වැනි ඩන්බාර්ගේ බොහෝ කෘතින් වලට හැම්ප්ස්ටන් ඉන්ස්ටිටියුට් කැමරා ක්ලබ් සහ ජොගින් ආර්ලෝන්ග් විසින් ගන්නා ලද ඡායාරූප ඇතුලත් විය. මෙම ඡායාරූප වලින් එම යුගයේ අප්‍රිකානු - ඇමෙරිකන් ගැමි ජිවිතය පිළිබිඹු කෙරුනි. තරුණ කාලයේදීම ඔහු මිය ගිය නමුත් ඔහු අති සාර්ථක කවියෙකු රචකයෙකු, නවකථාකරුවෙකු මෙන්ම කෙටි කථාකරුවෙකුද විය. (ඔහුගේ නවකථා අතරට The Uncalled, 1898 සහ The fanatics 1901ද ගැනේ)

ඩු බොයිස්, වොෂින්ටන් සහ ගාර්වේ යන තිදෙනා ප්‍රධාන පෙලේ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු බුද්ධිමතුන් මෙන්ම එම යුගයේ ග්‍රන්ථ කතුවරුන් වූවත් ඒ අතර ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ වෙනත් අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු ලේඛකයින්ද වූහ. මොවුන් අතර චාර්ලිස් ඩබ්ලිව්.චෙස්නට් නම් ලේඛකයාද එක් අයෙකි.

හාලෙම් පුනරුදය
හාලෙම් පුනරුදය ක්‍රි.ව 1920 සිට 1940 දක්වා අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය කෙරෙහි නව අවධානයක් ඇති කරලීය. හාලෙම් පුනරුදයට පාදක වුයේ අති විශාල සංස්කෘතිකමය හා සමාජීය වර්ධනයක් සහිත නිව්යෝර්ක් හි හාලෙම් හි ජන සමාජයයයි. මෙයට නොයෙක් කළු ජාතික කළාකරුවෝ, සංගීතඥයෝ සහ තවත් සම්භාව්‍ය කළාකෘති (ජෑස් හා වේදිකාව ඇතුලත්ව) අයත් විය. මෙම පුනරුදය වඩාත්ම ප්‍රචලිත වූයේ එයින් බිහි වූ සාහිත්‍යය නිසා යැයි සැලකේ.

මේ සමයේ වඩාත්ම ප්‍රචලිත ලේඛකයන් අතර ලැන්ස්ටන් හියුස් ද අයත් වේ. හියුස් මුලින්ම සමාජ අවධානයට ලක් වූයේ 1922 එළිදැක්වූ The book of American Negro poetry මගිනි. මෙම ජෙම්ස් වෙල්ඩන් ජොන්සන් මගින් සකසන ලදුව එම කතුවරයා එම අවධියේ වඩාත්ම කුසලතාවෙන් හෙබි කිවිදා ලෙස නම් කරන ලදී. Home the Horlem, Banjo හා Bannana Bottom වශයෙන් නවකථා තුනක්  පළකරන ලද Claud Mckay තවත් කුසලතාවෙන් හෙබි රචකයෙකු ලෙස සැලකේ.

ක්‍රි.ව 1930 දී හියුස් විසින් The Weary Blues නමින් කවි එකතුවක් හා  Not Without laugnter නමින් නවකථාවක්ද පළ කරන ලදී. ඔහුගේ වඩාත්ම ප්‍රචලිත කවිය වනුයේ ඔහු නව යෞවනයෙකු සමයේ ලියූ The Negra speaks of River යන්නයි. වැඩි දෙනෙකු ඔහුගේ නිර්මාණ අතරින් හදුනාගත් චරිතය වන්නේ ජීස් ය.

සරල, කථා විලාශයකින් හා සත්‍යවාදී බවින් යුක්ත වූ  Herlemite ගේ විනෝදජනක නිරික්ෂණයන් හියුස්ගේ  Chicago defender හා  New York Post  හි ලිපිවල පළවිය. 1950 දී රචිත  Simple speaks his mind ඔහු විසින් පළ කළ හොඳම සරල කථා ඇතුලත් ග්‍රන්ථය ලෙස නම් කළ හැක. 1967 දී අභාවප්ප්‍රාප්ත වන තුරුම හියුස් විසින් කවි එකතු 9 ක්, කෙටි කතා පොත් අටක්, නවකථා දෙකක් හා කලාකෘති, ළමා පොත් හා පරිවර්තන ද තෙලි තුඩට නගන ලදී.

මෙම පුනරුද සමයේ තවත් ප්‍රසිද්ධ ලේඛිකාවක් වන්නේ Zora Neale Horstan ය. ඇය විසින් Their eyes were watching god යන සම්භාව්‍ය ග්‍රන්ථය ලියන ලදී. ඇය විසින් රචනා කර ඇති ග්‍රන්ථ සංඛ්‍යාව 14 කි.එම කෘති අතර සමාජ විද්‍යා කෘති,කෙටි කථා මෙන්ම නවකථාද ඇතුලත් විය. ඇය කාන්තාවක් වීම හා ඇගේ කෘති සමාජීය හෝ දේශපාලනමය වශයෙන් වැදගත් නොවීම හේතුවෙන් ඒවා දශක කිහිපයක් යන තුරුත් එළි නොදැක්විය. හර්ස්ටන්ගේ කෘති ක්‍රි.ව.1970 දී ඇලිස් වෝකර් විසින් රචිත ප්‍රසිද්ධ රචනාවක මාර්ගයෙන් නැවත අවධානයට ලක් වුනු අතර, හර්ස්ටන් කළු ජාතික ලේඛිකාවකන් හට මහඟු ආදර්ශයක් ලෙස සළකන ලදී.

පුනරුදයෙන් මහත් අවධානයට ලක් වූ ලේඛකයන් දෙදෙනෙකු ලෙස හියුස් හා හවුස්ටන්ව නම් කළ හැකිය. ඔවුන්ට අමතරව තවත් ලේඛකයන් ද මේ සමයේ ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. ඒ අතරට cane  ලියූ ජින් ටූමර් හා The living in Easy  විසින් ලියූ Dorothy west ද  එක්වෙයි. තවත් ප්‍රසිද්ධ ලේඛකයෙකු වූයේ කවුන්ට් කාලන්ය. ඔහු විසින් එදිනෙදා කළු ජාතිකයන්ගේ ජීවිතය විස්තර කරන  ලදී. ක'ලන්ගේ කෘති අතරට කවි එකතුවක් වන  Color(1925), Copper sun (1927) සහ  The Ballad of the Brown girl අයත් වේ. ෆ්‍රෑන්ක් මාෂල් ඩේව්ස්ගේ කවි එකතුවක් වන Black Man's Verse (1935) හා  I'am the American Negro (1937) කෘති Black cat press නම් වූ මුද්‍රණාලයේ මුද්‍රණය කිරීමෙන් පසුව  මහත්සේ විචාරයට ලක් විය. Willace Thurman ගේ The Blacker the Berry A Novel of Negro Life (1929) කෘතිය ජාතින් අතර පවතින සුදු කළු භේදය විදහා දැක්විය.

හාලෙම් පුනරුදය අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ සන්ධිස්ථානයක් විය. පුනරුදයට පෙර කළු ජාතිකයන් විසින් ලියන ලද කෘතින් කියවන ලද්දේ තවත් කළු ජාතිකයන් විසින් පමණි. මෙම පුනරුදය හරහා අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය හා අප්‍රිකානු කලා කෘති ඇමෙරිකානු සංස්කෘතියට එක්වීම ඇරඹිණි.

පුරාතන අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහත්‍යය

අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහත්‍යය ද එහි ඉතිහාසය මෙන්ම ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය බිහිවීමට පෙර සිටම පැවතිණි.

1746 ලුසී ටෙරී (Lucy Terry) විසින් රචිත  Bars Fight නම් කාව්‍ය අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ පළමු කාව්‍ය නිර්මාණය ලෙස හැළකේ. බ්‍රිටන් හැමන්  (Briton Hammon) සහ ෆීලිස් පිට්ලි (Phills Wheatly) යනු පුරාතන අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ තවත් සුප්‍රසිද්ධ කාව්‍ය නිර්මාණකරුවන් දෙදෙනෙකු වුහ.

ජුපිටර් හැමන් (Jupiter Hammon)යනු අප්‍රිකානු ඇ‍මෙරිකානු සාහිත්‍යයේ තවත් එක් ප්‍රධාන චරිකයකි. ඔහු විසින් රචනය කළ  An evening Though : Suluation by Christ  සහ with penitential cries  ode to phillis whitely ඉතා ප්‍රසිද්ධියට පත්විය. වයස අවරැදු 76 දී ඔහු විසින් රචනා කළ  Address to the Negroes of state of New York   නම් කථාව ජීවිත කාලවක් වහලෙකු ලෙස සේවය කළ පුද්ගලයෙකු පිලිබද කියැවෙන කතාවක් වේ. මෙහි "If We should ever get to heaven we shall find nobody to reparachs us for being blck or for being slaves (අපහට කෙදිනක හෝ ස්වර්ගයට යාමට අවස්ථාව උදාවුවහොත්, එදිනට අප කළු හෝ වහලුන් ලෙස නින්දාවට පත් නොකරනු ඇත.) යන වාක්‍යය පසු කාලීනව වහල් සේවය විරැද්ධව නැගි සිටි බෝ‍හෝ පිරිස් විසින් නිදහස ලබා ගැනීම සදහා භාවිතා කරනඇත.

Le milatre (The Mulatto) නවකතාව රචනය කළ Victor sejour සහ Elotel or the presidnet's daughter කෘතිය නිර්මාණය කළ විලියම් වෙල්සි බ්‍රවුන්  (William wells Brown) අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ ප්‍රථම කෘති නිර්මාණකරුවන් විය.

අප්‍රිකානු ඇමරිකානු විචාරය

අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍ය, එක්සත් ජනපදයේ පිළිගත් සාහිත්‍යයකි.එහි වැදගත්කම පිළිබඳව හා සම්ප්‍රදාය හා සිද්ධාන්ත පිළිබඳව බොහෝ අදහස් උදහස් පළ වී ඇත. මෙම අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යය නඟා සිටුවීම සඳහා එක්සත් ජනපදයේ වාසය කරන කළු ජාතිකයන‍්ගේ අත්දැකීම් මහත් පිටුවහලක් විය. විශේෂයෙන්ම එල්ලවූ විවේචන හා ඓතිහාසික වර්ගවාදය හේතු කොට ගෙන ප්‍රධාන සංස්කෘතියේ බලය හා සාහිත්‍යය නිෂ්ප්‍රභා කිරිමට ගත් උත්සාහයෙන් ලැබුණු අත්දැකිම් මහත්  එහි වර්ධනයට මහත් පිටුවහලක් විය. ඒ සමඟම ඇමරිකානු සාහිත්‍යය තුළ හා පිටත පවතින සාහිත්‍යයන් රට වැසියන්ගෙන් සාක්ෂරතාවයට නව ජීවයක් ලබා දේ. අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යය යනු, ඇමරිකානු සාහිත්‍යය කොටස් වලට කැඩිමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලැබුණක් බව විචාරකයන් පවසයි. එමෙන්ම තම සාහිත්‍යය තුලින් කළු ජාතින් පිළිබිඹු කිරිම පිළිබඳව අප්‍රසාදය පළ කරන සමහර පුද්ගලයන් ද ඇමරිකානු ජනතාව අතර සිටි.

වසර ගණනාවක් පුරා අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන්ගේ සාහිත්‍යය පිළිබඳව විවේචනයන් එල්ල වී ඇත්තේ අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන්ගේ සමාජ තුළිනි. කළු ජාතිකයන්ගේ ධනාත්මක බව කළු ජාතිකයන්ගේ සාහිත්‍යයෙන් නිරූපණය නොවන බවට ඇතැමුන් විවේචනය කරනු ලබයි.

මෙම සෞන්දර්යය ක්ෂේත්‍රයේ ඝට්ටනය සහ ජාතිවාදී දේශපාලනයේ පටන් ගැන්ම පිළිබඳ අර්ථ කථනයක් ඩබ්ලිව්. ඊ.ඩී. ඩ්‍රබොයිස්ගේ එන්. ඒ. ඒ. සී. පී. ප්‍රකාශනයේ ඇතුලත් වේ. ' ද ක්‍රයිසිස්' විසින් 1921 දී  "අප විසින් පවසන හොඳම සහ උසස් සැම දෙයක්ම අපට කිව යුතු චිත්‍ර කලාව සහ ප්‍රතිචාරක කටයුතු ස්ථාවර එකක් බව' සඳහන් කළේය. 1996 දී 'භාෂා ශුද්ධ වාදිනියකගේ විලාපය නොසලකා කලාව ප්‍රමාණාත්මක විය යුතු බව'' පවසමින් මෙයට තවත් යමක් එක්කළේය. සාහිත්‍යය අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන්ගේ දේශපාලන නිදහස් අරගලයේ ආයුධයක් වූ බව ඩ්‍රබොයිස් සහ 'ද කුයිසිස්' හි කතෘ නිත්‍ය වශයෙන්ම පවසා තිබේ.

'ඩු බොයිස්' ගේ කලාවේ ප්‍රචාරාත්මක හරය පිළිබඳ ඇදැහීම හොඳින්ම පිළිබිඹු වූයේ 1928 දී ඔහු අප්‍රිකානු ඇමරිකානු කතෘ ' ක්ලොරස් මැක්ගේ' ඉතා හොඳින් අලෙවි වූ 'හෝම් ටු හාර්ලම්' නවකතාවට විරුද්ධ වීමෙනි. 'ඩු බොයිස්' ට නවකතා ඍජුව ලිංගිකත්වය සහ 'හාර්ලම්ං හි සඳහන් රාත්‍රි ජීවිතය පිලිබඳ වචන දක්වමින් 'පියුරියන්ට් ඩිමාන්ඩ්' හි සුදු ජාති ක පාඨකයින්ට සහ ප්‍රකාශයකින් වන 'ලයිසන්ශස්නස්' නිරුපණය වන කළු ජාතිකයන්‍ආයාසන කරනු ලැබුවේය. තවද 'ඩ්‍රයිබොස්' මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය. 'හෝම් ටු හාලන්' හි බොහෝ කොටස් මට පිලිකුල ඇති කළේය. තවද අපවිත්‍ර දේ පිළිබඳ මට හැගෙන්නේ. ස්නානයෙන් ඉවත් කළ යුතු දේ වශයෙනි. 1929 දී ද 'බ්ලැකර් ද බෙරි ' කෘතිය වොල්ස් තර්මන් ප්‍රකාශයට පත් කල පසු නැවතත් මෙම දොස් පැවරීම අනෙක් කළු ජාතික සමාජයට ඉදිරිපත් කලේය. ඩර්ටි ලොන්ඩ්‍රි' සංස්කෘතිය ප්‍රකට කිරීමට අකමැති වූවන් උමතුවට පත් කරමින් ලා පැහැති සහ කළු ජාතික සම අතර පුර්ව මතයන්, මෙම නවකතාවේ කේන්ද්‍රගත වී තිබුණි.

ස්වභාවයෙන්ම අප්‍රිකානු ඇමරිකානු ලේඛකයින් සෑම කළු ජාතිකයන්ගේම සාහිත්‍ය නිර්මාණ ප්‍රචාරණය වීම පිළිබඳ එකග නොවූ අතර ඒ වෙනුවට සාහිත්‍ය තුළින් මිනිස් ජිවිතය පිළිබඳ සත්‍ය ප්‍රකාශ විය යුතු බව සඳහන් කළේය. 'ලැන්ග්ස්ටන් හියුජැසං 1926 ද නිරෝ ආටිස්ට් ඇන්‍ඩ් රේශල් මවූන්ටන්' රචනා කරමින් මෙම ප්‍රකාශනය සඳහන් කළේය. කළු ජාතික කලාකරුවන්, කළු හෝ සුදු ජාතික ප්‍රජාව කුමක් සිතුවත්, ඔවූන් පිලිබඳව නිදහසේ ප්‍රකාශ කිරීමට බලාපොරොත්තු වූ බව පැවසිය.

ඇලිස් වෝකර් විසින් රචනා කල ද 'කලර් පර්පල්' නවකථාවේ අසාධාරණ ලෙස කළු ජාතිකයන් වෙත දොස් පැවරීම මගින්, කළු ජාතිකයින් ඔවුන් වෙතම දොස් පවරා ගැනිමේ සංසිද්ධියක් මෑතකදී ඇති විය. මීට අමතරව අප්‍රිකානු ඇමරිකානු කතෘ චර්ල්ස් ආර් ජෝන්සන්ගේ ' ඔක්ස්හර්ඩින් ටේල් නවකතාව හඳුන්වා දුන් අවස්ථාවේ වෝකර්ගේ නවකතාවේ අප්‍රිකානු ඇමරිකානු පිරිමින් පිලිබඳ ඍණාන්විත නිරූපණය කිරීමට විවේචන එල්ල විය. එසේ විවේචනය කරනු ලැබුවේ විශ්වාසයෙන් මුසාවාදය හා දර්ශනය හමුවන ස්ථානය ප්‍රකාශ වී ඇත්තේ කුමන ග්‍රන්ථයෙන් ද යන්න තීරණය කිරීමට මග පාඨකයින්ට ඉඩ හරිමි යන්න ප්‍රකාශ කිරීමෙනි. පසු කාලිනව ග්‍රන්ථයේ වියදම් නිෂ්ප්‍රභා කළේය.

ඇලිස් වෝකර්' විසින් රචිත 'ද කලර් පර්පල්'

අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ අන්තර්ගතය සකස් කරන ලද්දේ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු පෙලපතේ රචකයින් විසිනි. එම සාහිත්‍යයේ 18 වැනි ශතවර්ෂයේ අග භාගය නියෝජනය කළ රචකයින් විසින් නව නිර්මාණයන්ගේ වස්තු විෂය සදහා වහල් ජනතාවගේ කතන්දර සහ පුනරුදයන් යොදාගත් නිසා ඔවුන් සමාජයේ ඉහළ පිළිගැනීමකට ලක්විය. එවැනි වස්තු විෂයන් යොදාගත් 'ටොන් මොරිසන්' 'මයා ඇන්‍ඩලෝ' සහ 'වෝල්‍ටර් මොස්ලි' වැනි කතුවරයන් අදටත් ඇමෙරිකාවේ ප්‍රධාන ලේඛකයින් අතර ඉහළස්ථානයක් හිමිකරගෙන සිටී. එම අවධියේ එසේ සමාජ් පිළිගැනීමට ලක්වූවන් අතර ෆිලිස් විටලි සහ ඔලියුඩා ඉක් අහෝ වැනි රචකයින් තැනක් ගනු ලබයි. ඇමෙරිකානු සමාජය තුළ, අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ගේ කාර්යභාරය, සංස්කෘතිය, වර්ගවාදය, වහල් බව සහ සමානාත්මතාවය ආදී අංශ පිළිබඳව ගවේෂණය කර ඇත්තේ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය තුළිනි. අධ්‍යාත්මික දේශනා, ශුභාරංචි සංගිතය, බ්ලු සංගිතය සහ රැප් සංගීතය වැනි වාචික අංග, අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු රචනා නීතිගත කිරීමට මහඟු දායකත්වයක් සපයා ඇත.

ඇමෙරිකානු සමාජය තුළ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ට එතෙක් හිමිව තිබූ ස්ථානය වෙනසකට භාජනය වූයේ  එරට සාහිත්‍යයේ කේන්ද්‍රය බවට අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය පත්වීමයි. 'සබ්ජර්න් ඔෆ් ස්ලේව් නැරටෙම්වස්' හි සඳහන් කර ඇති ආකාරයට ඇමෙරිකානු සිවිල් යුද්ධයට පෙර අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ මුලික ඉලක්ක ගීතවල වූයේ වහල් ජනතාවගේ ප්‍රශ්න පිළිබඳව කතා කිරීමය. 20 වැනි ශතවර්ෂයත් සමඟම ඩබ්ලිව්. ඊ.බී ඩ්‍රබොයිස් සහ බ්‍රකර් ටී වොශින්ග්ටන් වැනි ලේඛකයින්ගේ  ග්‍රන්ථ මගින් ඇමෙරිකන් ජනපදයේ වර්ගවාදය පිළිබඳ හැගීම් අභියෝගයට ලක් කරනවාද එසේ නැත්නම් සතුටු කරනවාද යන්න පිළිබඳ තර්ක ඉදිරිපත් කළේය. ඇමෙරිකන් සිවිල් ව්‍යාපාර තුළින් රිචඩ් රයිට්  සහ ග්වෙන්ඩොලින් බ්‍රාක්ස් වැනි කතුවරුන් ජාතිවාදය විනාශකිරීමත්,දේශානුරාගයත් මුල්කරගෙන රචනා ඉදිරිපත් කළේය. ඉතා ඉහළ අලෙවියක් සහ සම්මාන දිනු ඇලෙක්ස් හාලි විසින් රචිත 'ද සාග ඔෆ් ඇමෙරිකන් ෆැමිලි' ඇලිස් වෝකර් විසින් රචිත ද "කලර් පර්පල් " බ්ලවස් විසින් රචිත 'ටෝනි මැරිසන් ' යන ග්‍රන්ථ මගින්, වර්තමානයේ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යය, ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේ වැදගත් කොටසක් බවට පිළිගෙන තිබේ.

සටහන්

{|

|African American literature African American criticism
|-
{|

අප්‍රිකානු ඇමරිකානු සාහිත්‍යය


ويكيبيديا الفيتنامية  هي إصدار اللغة الفيتنامية من ويكيبيديا. بدأت الموسوعة في نوفمبر 2002، لكنها لم تتلق مساهمات ملحوظة إلا بعد إعادة إطلاقها في مارس 2003. وقد تجاوزت حاجز المئة ألف مقالة في منتصف سبتمبر 2009.

التاريخ
أنشئت ويكيبيديا الفيتنامية في نوفمبر 2002. لم يحظ المشروع باهتمام كبير ولم يتلقى مساهمات كبيرة حتى «أعيد تشغيله» في أكتوبر 2003. في 26 أغسطس 2008، نمت ويكيبيديا الفيتنامية إلى أكثر من 50,000 مقالة أنشئت 432 منها تقريبًا بواسطة الروبوتات. وصلت إلى 100,000 مقالة في 12 سبتمبر 2009، وشكلت المقالات التي أنشئت بواسطة الروبوت حوالي 5٪ من مجموعة المقالات.

بدأت نسخة فيتنامية تجريبية تكتب بنص تشو نوم في أكتوبر 2006 في حاضنة ويكيميديا. ولكن حذفت في أبريل 2010. في اليوم 28 من سبتمبر عام 2012م، تمكنت ويكيبديا الفيتنامية من الوصول لرقم 500 ألف مقال، وفي اليوم الخامس عشر من يونيو عام 2014م، تمكنت ويكيبيديا الفيتنامية من الوصول لرقم مليون مقال. في 23 يونيو 2014، وافق مجتمع ويكيبيديا الفيتنامية على قبول استخدام برامج الروبوت لإنشاء المقالات.

تدعم مجموعة ويكيميديا فيتنام التي يقودها المتطوعون تطوير ويكيبيديا الفيتنامية ومشاريع ويكيميديا الفيتنامية الأخرى. حصلت على اعتراف رسمي كمجموعة مستخدمي ويكيميديا في 28 أغسطس 2018.

المحتوى
اعتبارًا من  ، لديها حوالي  مقالة. وهي أكبر ويكيبيديا بلغة غير أوروبية. اعتبارًا من عام 2014، أنشئت 375,000 مقالًا يدويًا فقط، و67٪ من مقالاتها أنشئت بواسطة الروبوتات، وبالتالي فهي تحتل المرتبة الثالثة بين ويكيبيديا اللغات غير الأوروبية بعد اليابانية والصينية.

التخريب
غطت وسائل الإعلام الفيتنامية التخريب على ويكيبيديا الفيتنامية. أفادت عدة صحف عن قيام مستخدمين بتخريب المحتوى، وخاصة المقالات التي تتحدث عن المطربين أو الممثلين أو الشخصيات.

الإحصائيات

معرض

مراجع

وصلات خارجية
 ويكيبيديا الفيتنامية

فيتنامية
تأسيسات سنة 2002 في فيتنام
مواقع ويب أسست في 2002
مواقع ويب باللغة الفيتنامية
موسوعات باللغة الفيتنامية

ويكيبيديا الفيتنامية


L'Eastern Agricultural Complex (complexe agricole de l'est) situé dans les forêts de l'est de l'Amérique du Nord est l'un des quelque dix centres indépendants de domestication des plantes dans le monde préhistorique. L'agriculture naissante remonte à environ 5300 ans av. J.-C. Vers 1800 av. J.-C., les Amérindiens des forêts cultivaient plusieurs espèces de plantes alimentaires, amorçant ainsi la transition d'une économie de chasseurs-cueilleurs vers l'agriculture. Après 200 av. J.-C., lorsque le maïs a été introduit  du Mexique  dans les , les Amérindiens de l'est des États-Unis et du Canada adjacent sont lentement passés de la culture de plantes indigènes à un économie agricole basée sur le maïs. La culture des plantes indigènes locales autres que la courge et le tournesol a décliné et a finalement été abandonnée. Les plantes autrefois domestiquées sont retournées à leurs formes sauvages.

Les quatre premières espèces de plantes connues pour avoir été domestiquées sur le  dans l'Illinois en 1800 av. J.-C. sont Chenopodium berlandieri (chénopode de berlandier), Helianthus annuus var. macrocarpus (tournesol), Iva annua var. macrocarpa et Cucurbita pepo ssp. ovifera (courge). Plusieurs autres espèces de plantes ont ensuite été domestiquées.

Origine du concept

L'expression Eastern Agricultural Complex (EAC) a été popularisée par l'anthropologue américain Ralph Linton dans les années 1940. Ralph Linton a suggéré que les tribus des forêts de l'Est ont intégré la culture du maïs des Mayas et des Aztèques du Mexique dans leurs propres pratiques agricoles de subsistance préexistantes. Les ethnobotanistes Volney H. Jones et Melvin R. Gilmore se sont appuyés sur la compréhension de Ralph Linton de l'agriculture des forêts de l'Est dans leur travail sur des habitations troglodytes et escarpées du Kentucky et des monts Ozarks dans l'Arkansas. George Quimby a également popularisé l'expression « "Eastern complex" »  dans les années 1940. Les auteurs Guy Gibbons et Kenneth Ames ont suggéré que l'expression « cultures de semences indigènes » serait plus appropriée que le terme « complexe ».

Jusque dans les années 1970 et 1980, la plupart des archéologues pensaient que l'agriculture des peuples des forêts de l'Est avait été importée du Mexique, ainsi que la « trinité » des cultures subtropicales : maïs, haricots et courges. Ce qui a été accepté au , c'est que l'agriculture dans les forêts de l'Est a précédé l'importation de plantes cultivées du Mexique et que les forêts de l'Est étaient l'une des dix régions culturales du monde appelées à devenir un « centre d'origine agricole indépendant ». Dans les années 1970 et 1980, de nouvelles techniques archéologiques ont démontré qu'en 1800 av. J.-C., les Amérindiens des forêts de l'Est avaient appris à cultiver des plantes indigènes de manière indépendante et que les plantes cultivées indigènes constituaient une part importante de leur alimentation. Un critère important pour déterminer que les plantes étaient cultivées plutôt que récoltées dans la nature était la plus grande taille des graines comestibles et leur tégument plus mince chez les plantes domestiquées par rapport à leurs parents sauvages, ce qui est un attribut des plantes domestiquées né de la sélection et de manipulations par l'homme. Lorsque la culture de la plupart des plantes indigènes a cessé au profit de celle  du maïs, vers 900 apr. J.-C., la taille des graines et l'épaisseur des téguments des plantes indigènes sont revenues à leurs anciennes valeurs, celle des plantes sauvages.

Cultivars
La calebasse a été trouvée dans des sites archéologiques de l'Illinois et de la Floride datant de 5300 av. J.-C.. Sa présence sur une vaste zone pourrait être due à l'homme, et donc serait un produit de l'agriculture naissante à cette époque. La courge (Cucurbita pepo var. ozarkana) est considérée comme l'une des premières plantes domestiquées dans les forêts de l'Est. Elle était présente dans la région vers 5000 av. J.-C., bien qu'elle n'ait peut-être pas été domestiquée dans la région jusqu'à environ 1000 av. J.-C.. La courge qui faisait à l'origine partie du complexe était cultivée pour ses graines comestibles et pour produire de petits récipients (gourdes), et non pour la chair épaisse associée aux variétés modernes de courge.Cucurbita argyrosperma a été trouvée dans la région, datée d'environ 1300-1500 av. J.-C.. Les cultivars Crookneck, Acorn et Scallop  de Cucurbita pepo sont apparus plus tard.

Parmi les autres plantes de l'EAC figurent

 Chenopodium berlandieri (huauzontle)
 Helianthus annuus (tournesol)
 Iva annua (sumpweed)
 Hordeum pusillum (petite orge)
 Phalaris caroliniana (alpiste de Caroline) et
 Polygonum erectum (renouée dressée), qu'il ne faut pas confondre avec la renouée du Japon (Reynoutria japonica) qui est aujourd'hui considérée comme une plante envahissante dans l'est des États-Unis.

Les plantes sont souvent divisées en catégories « oléagineuses » ou « féculentes ». Le tournesol et Iva annua ont des graines comestibles riches en lipides. Les graines de la renouée dressée et du chénopode sont riches en amidon, tout comme l'alpiste de Caroline et la petite orge qui sont toutes deux des graminées et produisent des grains qui peuvent être moulus en farine.

Développement

Les restes archéologiques montrent que l'homme collectait ces plantes dans la nature vers 6000 av. J.-C.. Dans les années 1970, les archéologues ont remarqué des différences entre les graines trouvées dans les vestiges des foyers et des maisons amérindiennes de l'ère précolombienne et celles qui poussent à l'état sauvage. Dans un cadre domestique, les graines de certaines plantes étaient beaucoup plus grosses que dans la nature et les graines étaient plus faciles à extraire des coques ou des enveloppes. C'est la preuve que les jardiniers autochtones sélectionnaient les plantes pour les rendre plus productives et accessibles.

La région de cette première agriculture se trouve au milieu de la vallée du Mississippi, de Memphis au nord jusqu'à Saint-Louis, et s'étend sur environ 500 km à l'est et à l'ouest du fleuve, principalement dans le Missouri, l'Illinois, le Kentucky et le Tennessee. Le plus ancien site archéologique connu aux États-Unis où les Amérindiens cultivaient des plantes alimentaires plutôt que de les collecter dans la nature est Phillips Spring dans le Missouri. À Phillips Spring, site datant de 3000 ans av. J.-C., les archéologues ont trouvé une abondance de noix de noyer commun et de caryer, de glands, raisins, de baies de sureau, grande herbe à poux, gourdes et graines de Cucurbita pepo, gourde aux graines comestibles qui est l'ancêtre des citrouilles et de la plupart des courges. Les graines trouvées à Phillips Spring sont plus grosses que celles de Cucurbita pepo. L'agent de ce changement est sûrement une « manipulation » humaine. L'homme a sélectionné, planté et entretenu des graines de plantes qui produisaient des graines plus grosses et plus savoureuses. En fin de compte, il a manipulé Cucurbita pepo pour produire plus de chair comestible.

En 1800 av. J.-C., les Amérindiens cultivaient plusieurs plantes différentes. Le site Riverton dans la vallée de la Wabash dans l'Illinois, près de l'actuel village de Palestine, est l'un des premiers sites de culture parmi les plus connus. Dix sites d'habitations ont été découverts à Riverton, indiquant une population de 50 à 100 personnes dans la communauté. Parmi les foyers et  associés aux habitations, les archéologues ont retrouvé un grand nombre de vestiges végétaux, dont un grand nombre de graines de chénopodes qui sont vraisemblablement des plantes cultivées. Certaines des graines de chénopodes (Chenopodium berlandieri) avaient des enveloppes dont l'épaisseur était seulement d'un tiers de celles des graines sauvages. Les agriculteurs de Riverton les avaient sélectionnés pour produire une graine plus facile d'accès que les variétés sauvages de la même plante.

Le gourou de la nourriture sauvage des années 1960, , cueillait et mangeait des chénopodes. « Dans un sol riche », a-t-il déclaré, « le  chénopode de Berlandier atteindra 1 à 1,5 mètre de haut s'il n'est pas perturbé, devenant très ramifié. Il porte une récolte importante de graines minuscules groupées en panicules à l'extrémité de chaque branche. Au début de l'hiver, lorsque les panicules sont sèches, il est assez facile de récolter ces graines en quantité considérable. Il suffit de tenir un seau sous les branches et de les arracher. Frotter les enveloppes entre les mains pour séparer la graine de la balle, puis vanner  pour éliminer les déchets. J'ai collecté plusieurs litres de graines en une heure, en utilisant cette méthode. Les graines sont assez fines, plus petites que les graines de moutarde, et d'une couleur brun noirâtre terne.... Je trouve que c'est une très bonne nourriture pour les humains . ».

Le tournesol (Helianthus annuus) est une autre espèce végétale de Riverton qui peut être identifiée avec certitude comme domestiquée. Cette identification repose sur la  taille de la graine plus grande chez les variétés domestiquées que chez les variétés sauvages. Parmi les vestiges de plantes qui ont été utilisées, mais qui peuvent ou non avoir été domestiquées à Riverton, figurent notamment la gourde (Lagenaria siceraria), la courge (Cucurbita pepo), la petite orge (Hordeum pusillum) et  Iva annua.

Domestication

Certaines des espèces autrefois  cultivées par les Amérindiens pour se nourrir sont aujourd'hui considérées comme des mauvaises herbes indésirables. Les chénopodes sont appelés par dérision « amarantes », bien qu'une espèce d'Amérique du Sud au nom plus attrayant de « quinoa », soit l'une des favorites des . De nombreuses plantes considérées comme des mauvaises herbes sont des colonisatrices des sols perturbés, les premières plantes à croissance rapide à pousser lorsqu'un événement naturel ou provoqué par l'homme, comme un incendie, laisse une parcelle de sol à nu.

Le processus de domestication des plantes sauvages ne peut être décrit avec précision. Cependant,  et d'autres chercheurs ont souligné que trois des espèces domestiquées (chénopodes, Iva annua et Cucurbita pepo) étaient des plantes qui prospéraient dans les sols perturbés des vallées fluviales. Au lendemain d'une inondation, au cours de laquelle la plus grande partie de la végétation ancienne est tuée par les hautes eaux et que des zones dénudées de sol nouveau, souvent très fertile, sont créées, ces plantes pionnières ont poussé comme par magie, poussant souvent en peuplements presque purs, mais disparaissant généralement après une seule saison, car une autre végétation les a repoussées jusqu'à la prochaine inondation.

Les Amérindiens ont appris très tôt que les graines de ces trois espèces étaient comestibles et facilement récoltées en quantité car elles poussaient en peuplements denses. Cucurbita pepo était importante aussi parce que la gourde pouvait être transformée en un récipient léger qui était utile aux groupes semi-nomades. Les chénopodes ont des feuilles comestibles, apparentées aux épinards et aux blettes, qui peuvent également avoir été cueillies et consommées par les Amérindiens. Les graines de chénopodes sont féculentes ; Iva annua a une graine oléagineuse très nutritive semblable aux graines de tournesol.

Lors du ramassage des graines, certaines ont sans aucun doute été perdues dans l'environnement ensoleillé et sur le sol perturbé d'une colonie, et ces graines ont germé et prospéré. Au fil du temps, les graines ont été semées et le sol a été débarrassé de toute végétation concurrente. Les graines qui germaient le plus rapidement (grâce à leurs téguments plus fins) et les plantes qui poussaient le plus vite étaient les plus susceptibles d'être entretenues, récoltées et replantées.
Par un processus de sélection inconsciente et, plus tard, de sélection consciente, les mauvaises herbes domestiquées sont devenues plus productives. Les graines de certaines espèces sont devenues considérablement plus grosses ou leurs téguments moins épais par rapport aux plantes sauvages. Par exemple, les téguments des chénopodes domestiqués ont moins de 20 microns d'épaisseur ; chez le chénopode sauvage de la même espèce, l'épaisseur du tégument est de 40 à 60 microns. Inversement, lorsque les Amérindiens ont cessé de cultiver ces plantes, comme ils l'ont fait plus tard, le tégument de leurs graines sont revenus en quelques années à l'épaisseur qu'ils avaient dans la nature.

Vers 500 av. J.-C., les graines produites par six plantes domestiquées constituaient une part importante du régime alimentaire des Amérindiens dans la vallée moyenne du Mississippi, dans la région des forêts de l'Est.

Introduction du maïs
Les plantes cultivées indigènes locales ont été lentement remplacées par d'autres cultures plus productives sélectionnées par les Mésoaméricains dans ce qu'on appelle maintenant le Mexique : maïs, haricots et d'autres variétés de courges. Le maïs est arrivé assez tardivement dans les cultures des forêts de l'Est. La plus ancienne preuve connue de maïs dans le territoire actuel du Mexique remonte à 6700 av. J.-C.. La plus ancienne preuve de la culture du maïs établie au nord du Rio Grande date d'environ 2100 av. J.-C. à plusieurs endroits dans les territoires actuels de l'Arizona et du Nouveau-Mexique.

Le maïs a été cultivé pour la première fois par les cultures des Eastern Woodlands (forêts de l'Est) vers 200 av. J.-C., et des variétés localisées très productives ont été largement utilisées vers l'an 900 apr. J.-C.. Sa propagation a été très lente parce que les semences et les connaissances techniques nécessaires pour les entretenir ont dû traverser des contrées désertiques et montagneuses inhospitalières, et des variétés de maïs plus productives ont dû être sélectionnées pour concurrencer les plantes cultivées indigènes et pour s'adapter aux climats plus frais et aux saisons de croissance plus courtes des régions du nord. Le maïs ne fleurit pas dans les conditions de journées longues de l'été des régions situées au nord du Mexique tropical, ce qui nécessite une adaptation génétique. Le maïs a d'abord été cultivé comme complément aux plantes agricoles indigènes existant localement, mais il est progressivement devenu dominant à mesure que ses rendements augmentaient. Finalement, l'EAC a été complètement remplacé par une agriculture basée sur le maïs. La plupart des plantes classées dans l'EAC ne sont plus cultivées, et certaines d'entre elles (comme la petite orge) sont considérées comme nuisibles par les agriculteurs modernes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Trois sœurs (agriculture)
 Cuisine amérindienne

Bibliographie
 .

 .
 .
 .

Liens externes
 .

Histoire de l'agriculture aux États-Unis
Agronomie
Histoire de l'agriculture

Eastern agricultural complex


İskele, deniz taşıtlarının sol tarafını ifade etmek için kullanılan bir terimdir.

Büyük yelkenli teknelerde, gemilerde, liman veya marina girişlerinde kolay tanımlanabilmesi maksadıyla kırmızı renkte iskele borda feneri kullanılır.

Ayrıca deniz taşıtlarının yanaştığı, karadan denize uzanan yapılara da iskele denir.

Neden İskele
İskele terimi birçok dilde aynı anlamda kullanılmaktadır. Sol taraf diye telaffuz edilmemesinin bir tarihi ve bir de teknik nedeni vardır.

Tarihi
Bu terimin resmi olarak askeri alanda kullanımı, erken İngiliz Donanması dönenimde başlanması ile birlikte; fiili kullanımına ise Vikingler zamanına kadar uzanmaktadır. Teorilere göre Vikingler döneminde gemilerin dümeni Kürek biçiminde, geminin burun (Puruva) tarafına göre sağda(sancakta) bulunduğundan gemiler iskelelere ve limanlara sol (İskele) taraftan yanaşmak zorunda kalmışlardır; Bu nedenle devamlı olarak gemiler sol (iskele)taraflarından liman ve iskelelere bağlandıklarından ve gemiye inme, binme, yükleme ve boşaltma işlemleri bu taraftan yapılmaktadır. Bu nedenle sol taraf iskele tarafıdır.

Ayrıca bakınız
 Sancak
 Puruva
 Pupa
Denizcilik terimleri

Denizcilik terimleri

İskele (gemi)


Timothy Zahn (1 de septiembre de 1951) es un escritor estadounidense de novelas e historias cortas de  ciencia ficción. Ganador del premio Hugo a la mejor novela por Cascade Point. Nominado al premio Hugo en el año 1983 por la novela corta Pawn's Gambit y nominado de nuevo al premio Hugo en el año 1985 por la novela corta Return to the Fold. Asimismo, ha escrito varias novelas ambientadas en el Universo Expandido de Star Wars.

Bibliografía
 Serie Blackcollar
 The Blackcollar (1983)
 The Backlash Mission (1986)
 The Judas Solution (2006)

 Serie de Cobra
 Cobra (1985)
 Cobra Strike (1986)
 Cobra Bargain (1988)

 Serie de la guerra de Cobra
 Cobra Alliance (2009)
 Cobra Guardian (2011)
 Cobra Gamble (2012)

 Serie Conquerors
 Conquerors' Pride (1994)
 Conquerors' Heritage (1995)
 Conquerors' Legacy (1996)

 Novelas en el universo de Star Wars
 Trilogía de la Nueva República
 Heredero del Imperio (1991)
 El resurgir de la Fuerza Oscura (1992)
 La última orden (1993)
 Serie la mano de Thrawn
 Espectro del pasado (1997)
 Visión del futuro (1998)
 Búsqueda de los supervivientes (2004)
 Vuelo de expansión (2006)
 Lealtad (2007)
 Decisiones (2011)
 Nueva trilogía de Thrawn
 Thrawn (2017)
 Alianzas (2018)
 Traición (2019)
 Trilogía Ascendencia
 El Caos Crece (2020)
 Bien Común (2021)
 Mal Menor (2021)

Referencias

Enlaces externos

 Perfil y bibliografía de Timothy Zahn en The Encyclopedia of Science Fiction

 Bibliografía de Timothy Zahn en Fantastic Fiction
 Bibliografía en español de Timothy Zahn en La Tercera Fundación
 Ficción en línea de Timothy Zahn en Free Speculative Fiction Online

Autores ganadores del premio Hugo
Escritores de ciencia ficción de Estados Unidos
Escritores de Estados Unidos del siglo XXI
Escritores de literatura fantástica de Estados Unidos
Novelistas de Estados Unidos
Escritores en inglés del siglo XXI
Alumnado de la Universidad Estatal de Míchigan
Alumnado de la Universidad de Illinois en Urbana-Champaign
Nacidos en Chicago

Timothy Zahn


The Ogoni Nine were a group of nine activists from the Ogoni region of Nigeria who opposed the operating practices of the Royal Dutch Shell oil corporation. Their members included outspoken author and playwright Ken Saro-Wiwa, Saturday Dobee, Nordu Eawo, Daniel Gbooko, Paul Levera, Felix Nuate, Baribor Bera, Barinem Kiobel, and John Kpuine.

In 1990, in response to the continued violations against the Ogoni people by the oil industry and the Nigerian state, Ken Saro-Wiwa founded the Movement for the Survival of the Ogoni People (MOSOP). This movement consisted of over seven hundred thousand Ogoni people, all campaigning for social, economic, and environmental justice through nonviolent resistance and protest. MOSOP published the Ogoni Bill of Rights, which aimed to realize political and economic autonomy for the Ogoni people and protect Ogoniland from further environmental degradation. The bill called on international governments and development institutions to stand in solidarity with the Ogoni people and protect activists from political persecution by Nigeria's federal government.

Saro-Wiwa had previously been a critic of the Royal Dutch Shell oil corporation, and had been imprisoned for a year. After multiple arrests, he and eight of his fellow leaders were put on trial under the pretext that the group had incited the murder of four  Ogoni chiefs. The trial was widely discredited, with critics worldwide speaking out against the military dictatorship of General Sani Abacha, who was then in power. Despite that, the Nine were found guilty, and on the morning of November 10 1995, they were executed by hanging. They were buried in Port Harcourt Cemetery.

The executions provoked international condemnation and led to the increasing treatment of Nigeria as a pariah state until General Abacha's mysterious death in 1998.

At least two witnesses who testified that Saro-Wiwa was involved in the murders of the Ogoni elders later recanted, stating that they had been bribed with money and offers of jobs with Shell to give false testimony – in the presence of Shell's lawyer.

See also
Wiwa family lawsuits against Royal Dutch Shell

References

20th-century executions by Nigeria
Burials at the Port Harcourt Cemetery
Executed Nigerian people
Ken Saro-Wiwa
Nonets
People executed by Nigeria by hanging
Quantified groups of defendants

Ogoni Nine


Pérdika, en , est un village et un ancien dème du district régional de Thesprotie, en Épire, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Igoumenítsa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire
Village en Épire (périphérie)
Ancien dème en Grèce

Pérdika (Thesprotie)


Alceste De Ambris (* 15. September 1874 in Licciana Nardi; † 9. Dezember 1934 in Brive-la-Gaillarde) war ein italienischer Syndikalist, Journalist und Aktivist.

Biografie

Nach einem Jurastudium in Parma flüchtete er im Mai 1898 vor der Einberufung als Soldat nach São Paulo. Dort gründete er eine schlagkräftige Gewerkschaft und die Zeitung Avanti! Vor einem Gerichtsurteil, das Großgrundbesitzer angestrengt hatten, floh er im April 1903 zurück nach Parma. Dort gründete er eine syndikalistisch orientierte Fraktion der Sozialistischen Partei und arbeitete bei der Wochenzeitung L´Internazionale. Er wurde Sekretär der Camera del Lavoro in Parma und organisierte mit Landarbeitern im Mai 1908 einen Generalstreik. Von Militärs verfolgt musste er wieder ins Ausland fliehen. Nach seiner Rückkehr 1912 gründete er mit seinem Bruder Amilcare De Ambris in Modena die Unione Sindacale Italiana (USI).

Obwohl er den Parlamentarismus aus Prinzip ablehnte, wurde er Mitglied der "Protest-Kandidatur" zur Kammer von Parma. Die Immunität schützte ihn zunächst vor weiterer Verfolgung. Den Kolonialkrieg Italiens gegen das Osmanische Reich um Libyen lehnte er ab. Dagegen forderte er mit anderen "Interventionisten" den Eintritt Italiens in den Ersten Weltkrieg. Damit wollte er den Krieg gegen Habsburg und Österreich-Ungarn als Katalysator für gesellschaftliche Veränderungen in Italien benutzen. Kurze Zeit arbeitete er auch mit Mussolini zusammen, der ähnliche Ziele verfolgte. Nach dem Krieg trennte er sich von Mussolini und schloss sich Gabriele D'Annunzio nach der Besetzung von Fiume an. Dort arbeitete er für die Italienische Regentschaft am Quarnero eine syndikalistische Verfassung Carta del Carnaro aus, die einen korporatistischen Staat vorsah.

Nach dem Marsch auf Rom 1922 ging er in massive Opposition zu den Faschisten um Mussolini. Wieder wurde er zur Emigration gezwungen. Ab 1923 bis zu seinem Tod 1934 arbeitete er in Paris in einer Vereinigung von Antifaschisten.

Am 27. September 1964 wurde seine Leiche auf den Friedhof Villetta in Parma umgebettet.

Literatur

 F. Cordova: Aleceste De Ambris. In: Dizionario Biografico degli Italiani. Bd. 33, 1987, S. 214–222.
 Aleceste De Ambris: Dopo un ventennio.IL corporativismo. Bordeaux 1935
 Renzo de Felice: Syndicalismo rivoluzionario e fiumanesimo nel carteggio De Ambris-D´Annunzio (1919-1922),  Brescia 1966

Person des Revolutionären Syndikalismus
Italiener
Geboren 1874
Gestorben 1934
Mann

Alceste de Ambris


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Bamberg ist eines der 16 Dekanate des Kirchenkreises Bayreuth. Zurzeit übt Hans-Martin Lechner das Amt des Dekans aus.

Der Bezirk liegt rund um die Stadt Bamberg. Die Gemeinden westlich von Bamberg liegen im Steigerwald.

Geschichte
Die traditionell evangelisch geprägten Gemeinden gehörten in der Reformationszeit zu Herrschaften der Reichsritterschaft. Die Pfarrei Aschbach wurde um 1550 durch die Fuchs von Bimbach evangelisch. In Ebersbrunn wurde als damalige Filiale von Bimbach 1566 die evangelische Lehre eingeführt. In Großbirkach wurde durch die Patronatsherren v. Crailsheim um 1533 und in Walsdorf 1561 die Reformation eingeführt. Ebrach ist durch das Kloster Ebrach traditionell katholisch geprägt. Ab 1851 gab es hier in der Strafanstalt eine evangelische Hauspredigerstelle. Seit 1924 ist Ebrach eine Filiale von Großbirkach. In Gleisenau führten die Fuchs von Bimbach 1548 die Reformation ein. Rudendorf wurde unter den Freiherren von Rotenhan als Filiale von Stettfeld der Truchseß von Pommersfelden um 1550 evangelisch. Nach der Gegenreformation 1625 werden die verbliebenen Evangelischen von der Pfarrei Gleisenau betreut. In Ebelsbach gab es eine Ganerbschaft der Rotenhan (1580–1645, ab 1679) mit dem Hochstift Würzburg und verschiedenen katholischen Herrschaften. In der Schlosskirche war 1535–1555 und wieder ab 1679 ein evangelischer Schlossprediger tätig. Der Ort Buttenheim wurde unter den Herrn von Stiebar um 1550 evangelisch. Nach der Gegenreformation 1597 wurde eine Schlosspfarrei eingerichtet. Ab 1803 konnten auch Dorfeinwohner sich der Schlosspfarrei anschließen. Steppach war mit Limbach in der Reformationszeit unter der Herrschaft der Herrn von Egloffstein als bayreuther Lehen evangelisch. Die Ortschaft Mühlhausen wurden ebenfalls unter den Egloffstein evangelisch. In Lonnerstadt wurde die Herrschaft gemeinsam von Bamberg, Bayreuth, Nürnberg und Würzburg ausgeübt, wobei Bamberg die Hochgerichtsbarkeit ausübte. Die Reformation wurde 1525 durch Initiative der Reichsstadt Nürnberg eingeführt. Die Truchseß von Pommersfelden führten in Pommersfelden um 1550 die Reformation ein. Das Kirchenpatronat ging 1710 an die Graf von Schönborn über. Nach der Fertigstellung des Schlosses Weißenstein finden dort katholische Gottesdienste statt. Der Freiherr von Münster führte in Trabelsdorf die Reformation ein. In der katholischen Pfarrei Wachenroth richtete der Marschalk von Ebneth um 1575 in Weingartsgreuth eine evangelische Hofpredigerstelle ein.

Die Stephanskirche in Bamberg kam durch die Säkularisation 1803 in evangelischen Kirchenbesitz. Am 19. Juli 1807 wurde St. Stephan eine eigenständige Pfarrei. Die Kirchengemeinde Bamberg-Auferstehungskirche wurde 1955 gegründet und ist ab 1956 eine Pfarrei. Die Pfarrei Bamberg-Erlöserkirche löste sich am 15. April 1935 von St. Stephan. Bamberg-St. Matthäus wurde nach dem Zweiten Weltkrieg errichtet. Die Kirche konnte 1964 eingeweiht werden.

Kirchengemeinden
Zum Bezirk gehören folgende 21 Kirchengemeinden.

 Aschbach – Hohn am Berg, St. Laurentius in Aschbach und St. Gallus in Hohn am Berg
 Bamberg – Auferstehungskirche
 Bamberg – Erlöserkirche
 Bamberg – St. Matthäus
 Bamberg – St. Stephan
 Großbirkach – Ebrach – St. Johannes in Großbirkach und St. Lukas in Ebrach
 Gleisenau, ev. Kirche in Gleisenau, St. Michael in Rudendorf, Dreieinigkeitskirche in Eltmann, Schlosskapelle in Ebelsbach
 Hallstadt, St. Johannes (1964)
 Hirschaid-Buttenheim, St. Johannis in Hirschaid, Schlosskapelle in Buttenheim
 Höchstadt an der Aisch, Christuskirche
 Steppach-Pommersfelden mit Limbach, St. Maria und Johannes in Pommersfelden, St. Erhard in Steppach, St. Peter und Paul in Limbach
 Lonnerstadt, St. Oswald
 Memmelsdorf-Lichteneiche, Himmelfahrtskirche in Lichteneiche, St. Markus in Gundelsheim
 Mühlhausen, St. Maria und Kilian
 Trabelsdorf, St. Michael
 Walsdorf, St. Laurentius
 Weingartsgreuth, Schlosskirche

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Bamberg
Bamberg
Christentum in Bamberg
Organisation (Bamberg)
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Bamberg


Kurt Calleja (født 1989) er en maltesisk sanger. Han repræsenterede Malta ved Eurovision Song Contest 2012.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Malta
Maltas Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2012

Kurt Calleja


Cet article présente la vingt-et-unième saison de New York, Police Judiciaire, diffusée du  au , sur le réseau NBC et en simultané au Canada sur Citytv.

Le , on apprend que la série est de retour onze ans après son annulation, pour une diffusion en 2022. La diffusion du premier épisode de la vingt-et-unième saison, intervient douze ans après le dernier épisode.

En France, elle diffusée à partir du  sur TMC.

En Belgique, les téléspectateurs peuvent également suivre la saison sur 13ème Rue.

Distribution

Acteurs principaux
 Anthony Anderson : détective Kevin Bernard
 Jeffrey Donovan : détective Frank Cosgrove
 Camryn Manheim : lieutenant Kate Dixon
 Hugh Dancy : premier substitut du procureur Nolan Price
 Odelya Halevi : substitut du procureur Samantha Maroun
 Sam Waterston : procureur Jack McCoy

Invités

 Carey Lowell : Jamie Ross, assistant du procureur du district
Dylan Baker : Sanford Rems
Mariska Hargitay : Olivia Benson, capitaine de la SVU
Terry Serpico : Tommy McGrath
Michael Beach : Brian Harris

Liste des épisodes

Épisode 1 : Légitime vengeance

Épisode 2 : Ascension impitoyable

Épisode 3 : Influences mortelles

Épisode 4 : Jeu, set et match

Épisode 5 : La Théorie du complot

Épisode 6 :

Épisode 7 : Le Plus coupable

Épisode 8 : Le Syndrome de La Havane

Épisode 9 : L'Arnaqueuse

Épisode 10 : Un verdict amer

Notes et références

21

Saison 21 de New York, police judiciaire


Kim F. Coates (born February 21, 1958) is a Canadian-American actor who has worked in both Canadian and American films and television series. He has worked on Broadway portraying Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire and in the lead role of Macbeth performed at the Stratford Festival. He is best known for his role as Alexander "Tig" Trager in the FX series Sons of Anarchy and as Declan Gardiner in the Citytv series Bad Blood, as well as his recurring roles in Prison Break, Cold Case, CSI and CSI: Miami. He has also had film roles in The Last Boy Scout (1991), Bad Boys (1995), King of Sorrow (2006), Goon (2011).

Early life and career
Coates was born in Saskatoon, Saskatchewan, Canada, to Frederick and Joyce Coates. He first saw a play while attending the University of Saskatchewan, where he enrolled in a drama course as an elective. This experience inspired him to pursue an acting career. Coates portrayed Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire and was the youngest ever to play the title role of Macbeth at the Stratford Festival in his native Canada. Coates made his screen debut in the film The Boy in Blue (1986). This role opened up opportunities for him, and he has appeared in over 100 titles to date.

In 2018 he had his first stage role in almost thirty years, playing Johnny "Rooster" Byron in the Outside the March production of Jez Butterworth's play Jerusalem. He won the Dora Mavor Moore Award for Outstanding Performance by a Male in a Principal Role – Play at the 2018 Dora Awards.

At the 7th Canadian Screen Awards, Coates won the award for Best Actor in a Continuing Leading Dramatic Role for his performance as gangster Declan Gardiner in the television series Bad Blood.

Philanthropy

Coates supports the One Heart Source, a non profit organization aiming at ending poverty by designing high quality global initiatives focused on education and health.

Coates participates in Rally for Kids events in support for The Pinball Clemons Foundation.

Personal life
Coates has both Canadian and American citizenship.

Coates lives in Los Angeles, California with his wife, Diana Chappell, and two children, Kyla and Brenna. He is known to be good friends with Prison Break co-star William Fichtner, as well as Kevin Costner and Sons of Anarchy co-star Theo Rossi. Coates became a United States citizen in 2010.

On June 6, 2017, Coates received an honorary doctorate at the University of Saskatchewan.

On March 28, 2023, Coates received the Queen Elizabeth II Platinum Jubilee Medal (Saskatchewan).

Filmography

Film

Television

References

External links

University of Saskatchewan alumni
Male actors from Saskatoon
20th-century American male actors
20th-century Canadian male actors
21st-century American male actors
21st-century Canadian male actors
Canadian emigrants to the United States
Canadian male film actors
Canadian male television actors
Canadian male voice actors
Canadian male stage actors
Living people
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
American male stage actors
Dora Mavor Moore Award winners
Best Actor in a Drama Series Canadian Screen Award winners
Sons of Anarchy
1958 births

Kim Coates


Mauro Diego de Tovar y Valle Maldonado, OSB ou Marcos de Tovar y Valle Maldonado (1586 - 22 de outubro de 1666) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Chiapas de 1652 a 1656 e bispo de Caracas de 1639 a 1652.

Ligações externas
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Bispos nomeados pelo Papa Inocêncio X
Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII
Mortos em 1666
Nascidos em 1586
Bispos do século XVII

Mauro Diego de Tovar y Valle Maldonado


Tarakçılık, Bayburt'ta eski bir el sanatıdır. Eskiden bugünkü gibi çok çeşitli taraklar olmadığı için insanlar saçlarını taramak için kemikten yapılan tarakları kullanırlardı. Son yıllarda gelişen sanayi ile birlikte pek çok el sanatı gibi tarakçılık sanatımızda tarih olmaya yüz tutmuş durumda.

Bir tarağın yapım aşaması şöyledir; Kasaptan manda boynuzu alınır. Boynuz yaş ise kurutulur. Tarak ölçüsü dahilinde enlemesine kesilir. Perdah edilir, yontulur ve düzeltilir. Gerilmeye hazır hale getirmek için bu sefer boylamasına kesilir. İçinde su bulunan bir kaba konur. Suda kaynatıldıktan sonra ateşe tutulur. böylece yumuşatılan boynuz açılarak gerilir. sonra mengenede sıkıştırılır. Bu sıkıştırma ile soğutulan boynuz öylece donar bir daha eğilmez. Mengeneden alınan boynuz kare haline gelecek şekilde kesilir, perdah edilir. Böylece tarak ölçüsünde ayarlanmış olur. Bundan sonra testere ile tarağın kalın dişleri kesilir arkasından kıl testere ile tarağın ince dişleri kesilir. Bu işlem bittikten sonra tarağın yüzeyi ve dişleri törpü ile düzeltilir ve sivriltilir. Parça camlar ile yüzey tekrar kazınır. Tarağa son olarak pelit külü ile parlaklık ve cila verilir. Görüldüğü üzere bir tarak için en az 18 işlem gereklidir.

Ayrıca K.Maraş ilimizdede halen tarakçılık yapan 1 usta bulunmaktadır.Bolu ili,Gerede İlçesi,Çayören Köyü'nde şu an 10 tara
k ustası bulunmaktadır.35 Kez elden geçmektedir.Saçı elektriklendirmez,kırmaz,kepeği alır.

El sanatları

Tarakçılık